2. fragment książki "Achaja", tom 1 - literatura.gildia.pl - książki, recenzje, artykuły, nowości\nWielki książę Archentar oszczędnym, ściśle określonym przez etykietę ruchem ręki, zaprosił gości do stołu. L`ath i Meredith zasiedli po obu stronach gospodarza, pilnując, żeby żaden z nich nie zrobił tego szybciej niż drugi. Potem jednak atmosfera znacznie się rozluźniła. Poseł poprosił o możliwość obsługiwania go przez własne niewolnice - tylko one wiedziały, co wolno mu jeść, a czego nie. Na nim też, jako na gościu honorowym, spoczywał ciężar nawiązania rozmowy. L`ath wiedział, co najbardziej interesuje gospodarza.\n- A jak tam, panie gospodarzu, sprawy waszego handlu - powiedział. - Doszły mię słuchy, że poprzez zmniejszenie ceł, odebraliście lwią część obrotów Państwom Wschodu.\n- Lwią część? - mruknął Archentar. - Doprawdy przesada.\n- Nooooo... Ale nowy zaciąg ogłosiliście.\n- Powiedziałeś panie - Archentar skinął głową - że handel ma wpływ na armię - spojrzał na Mereditha - czy niczego nie pomyliłem?\n- Tak, panie gospodarzu. Jeśli upadnie handel, Państwa Wschodnie nie będą mogły płacić żołdu. Wojsko obróci się przeciwko zubożałym władcom, bowiem ich siłą, ich jedynym źródłem bogactwa, jest handel...\n- Czy możesz to wytłumaczyć, panie - wtrąciła Asija - przecież to bogate kraje, jak słyszałam...\n- Właśnie - L'ath uśmiechnął się do dziewczyny - jak upadnie handel, zabraknie większości dochodów tych państw.\n- Dziwne - nie mogła zrozumieć Asija - to państwo ma dochody i straty jak jakiś handlarz? Przecież oni są zbyt bogaci, żeby stracić wpływy i... - przez chwilę szukała odpowiedniego słowa - ... i dochody.\n- Taaaak - cesarski poseł nie mógł się powstrzymać, żeby nie wetknąć Asiji szpilki. - Bogactwo Państw Wschodu bierze się z ich bogactwa, zaiste.\n- Ale armia i handel? - skrzywił się Meredith. - Czy to nie przesada łączyć te sprawy? Bogactwo bierze się z ziemi.\n- To w takim razie, dlaczego Linnoy utrzymuje port w D'ei? To malutka, zagubiona w morzu skała, gdzie nic nie rośnie. Wszystko trzeba dowozić morzem. Utrzymanie portu kosztuje majątek. Po co im to?\nNikt się nie odezwał. Utrzymywanie portu w D'ei było powszechnie uważane za fanaberie starego księcia Linnoy, ale nikt nie odważył się powiedzieć tego głośno, na oficjalnej uczcie. Nawet wtedy, kiedy nie było w pobliżu nikogo z poddanych Linnoya.\n- Żeby kontrolować pobliskie cieśniny - odezwała się nagle Achaja. - Trzymają port, żeby mogły stać tam wojenne okręty. Bez ich zgody nikt nie sforsuje cieśnin pomiędzy morzami.\n- To bzdura - wtrąciła Asija. - Przecież każdy wie, że Linnoy nie pobiera ceł ani opłat za przepływanie cieśnin. Zresztą, nawet gdyby je brali, to i tak wpływy nie pokryłyby kosztów utrzymania portu - przypomniała sobie dyskusje na dworze jej ojca.\n- Co ty na to, moja panno? - Meredith zwrócił się do Achai.\n- Robią tak, bo więcej zysków mają z handlu niż z opłat i ceł. Cieśniny to złoto z gór, to nasze zboże i wełna, to wyroby rzemieślników zachodu, bydło z południa i żelazo z północy. Cały handel odbywa się teraz w miastach Linnoya. Wystarczy, że ktoś spróbuje założyć faktorię w pobliżu cieśnin, on je od razu zablokuje i mamy drugą "Wojnę Wiatrów", w której małe księstewko pokonało olbrzymią tyranię, odcinając jej w końcu dopływ wszystkich towarów.\n- Milcz, głupia - syknęła Asija, zdenerwowana zbyt długą wypowiedzią pasierbicy.\n- Pani - Meredith lekko pochylił głowę. - Czuję podziw dla pani wychowawców.\n- A więc czujesz podziw głównie dla pani Asiji, która uczy mnie, nie szczędząc wysiłków.\nL'ath i Meredith tylko cudem powstrzymali się od parsknięcia śmiechem. L'ath położył nawet dłoń na ustach, jakby obawiał się, że nie będą posłuszne jego woli. Meredith, bardziej opanowany, krzywił wargi i skupił wzrok na swoim kielichu wina, jakby nagle odkrył tam coś interesującego. Nawet Archentar poczuł znowu coś, jakby szacunek dla córki, która potrafiła znieważyć Asiję, oficjalnie wypowiadając pochlebstwo. To dziecko naprawdę było żywe, inteligentne i bystre. A może... może uchronić ją od wojska... może ją obrać następcą? Archentar nie mógł mieć najmniejszego pojęcia, że decyzja, którą on sam uważał za drugorzędną w życiu może mieć tak ważne skutki dla świata. Nie miał pojęcia, bo nie mógł mieć, że właśnie w tej chwili, w jego głowie, waży się los całej znanej cywilizacji, całej historii w jej najbardziej istotnym węźle. Archentar nie był jednak kimś, kto zmienia raz powzięte decyzje. Tym samym, nie wiedząc o tym, odrzucił daną mu możliwość zmiany losu. Historia nie zapamiętała go, nie odnotowała w swoich annałach, nawet jako starego, uczciwego i ponad wszystko, ponad los własnej rodziny, oddanego państwu człowieka, za jakiego chciał we własnych oczach uchodzić. Archentar zapadł w nicość dokładnie w chwili, kiedy odrzucił myśl o zapobieżeniu służbie wojskowej Achai i postanowił jednak, gnany swoim fałszywym poczuciem przesadnej sprawiedliwości, skarcić córkę.\n- Achajo - wmówił sobie jako dodatkowe usprawiedliwienie, że robi to także, by ochronić córkę od zemsty swojej żony - resztę uczty spędzisz na stojąco.\nAchaja wstała szybko, pochylając głowę. Meredith spojrzał spod oka na gospodarza. Nawet L'ath uniósł w zdziwieniu brwi. Etykieta nie pozwalała jednak na najmniejszy nawet komentarz dotyczący surowości obyczajów gospodarza.\n- Panie... - stary kucharz podszedł do stołu i ciężko opadł na kolana. Był bardzo ociężały i coraz trudniej było mu stosować się do wymogów obyczaju. Ale był też mistrzem. Mistrzem, któremu darowywało się nawet większe uchybieniai który mógł liczyć na spokojną starość, kiedy obdarowany majątkiem, a może nawet własną wioską, osiądzie gdzieś, wśród dóbr swojego pana.\n- Dobrze, zaczynaj - książę klasnął w ręce.\nJedzono w milczeniu. Dziewczęta przy stole rzucały tylko ukradkowe spojrzenia na niewolnice, które pojawiły się razem z kucharzem i zaczęły usługiwać L`athowi. Obie były przestraszone. Niewolnice były praktycznie nagie. Każda z nich miała na sobie tylko rodzaj fartuszka. Nie uszło to również uwadze Archentara. On też był poruszony i chociaż słyszał o niewolnicach cesarstwa, zastanawiał się, jak zapytać o takie zhańbienie kobiet, żeby nie obrazić gościa. Z kłopotu wybawił go sam L`ath.\n- Przepraszam, widzę, że widok niewolnic wzbudza pogardę.\n- Wiem, jakie są zwyczaje Królestwa Troy. U nas także się je szanuje. Wiem też, że żadna kobieta nie może chodzić półnago.\n- One są całkiem nagie - wtrącił Meredith.\n- Tak. Ale to niekobiety. To niewolnice. Nie ludzie - cierpliwie wyjaśniał poseł. - To tak jakbyście panie dopuścili do stołu psy. One również nie noszą szat.\n- A... - Archentar czuł, że czerwienieją mu policzki. - Dlaczego tak dziwnie wydymają usta?\n- Och, to takie zabezpieczenie. Każdej niewolnicy wypala się na pośladku znak jej stanu. W usta wkłada się im specjalny knebel, który sprawia, że nie mogą rozewrzeć szczęk ani poruszyć językiem. One nawet nie mogą nikogo poprosić o pomoc.\n- Straszne - mruknął Meredith.\n- To tylko niewolnice.\nObie dziewczęta przy stole były przerażone. Asija jednak po pewnym czasie przemogła się. Nie mogła nawet powstrzymać uśmiechu, wyobrażając sobie Achaję w takim stroju, z zakneblowanymi ustami. Szczególnie, że księżniczka nic sobie nie robiła z kary stania przy stole. Manewrowała tym nowomodnym widelcem z taką wprawą, jak stary wojownik włada mieczem. Nawet najmniejszy kąsek nie spadł na stół.\nPo chwili główny kucharz ponownie pojawił się w jadalnej sali. Tym razem pochylił się, nie zadając sobie trudu, żeby choć udać, że chce przyklęknąć.\nArchentar, który lubił go, nawet nie dlatego, że sam był żarłokiem, ale z powodu wpływu, jaki miały na gości świetne posiłki, uśmiechnął się do niego. Podniósł rękę i w sali zapadła cisza.\n- Znajdź w piwnicy najlepsze wino! - polecił zgodnie z nakazem etykiety.\nWino stało przygotowane od dawna w kuchni. Kucharz jednak musiał je przynieść osobiście. Kiedy pojawił się z powrotem z wielkim dzbanem, Archentar wskazał córkę. Obyczaj nakazywał, żeby pierwszy kielich wychylił ktoś najmniej znaczny przy stole. W tym celu zawsze, w każdej uczcie towarzyszyło rodzinie, oficjalnym gościom i przyjaciołom domu kilku tak zwanych "ubogich krewnych" - ludzi, którzy nigdy nie mieli prawa zabierania głosu, których ignorowało się i traktowało jak powietrze, a ich jedynym zadaniem było kosztowanie pierwszych kielichów (by nikomu choćtrochę bardziej znacznemu nie przypadł w udziale ten poniżający obowiązek), branie na siebie winy za zbyt głośne czknięcia czy pierdnięcia oficjalnych gości (tak, tak... każdy przecież pamięta, jak uporczywe wiatry księcia Linnoy podczas uczty doprowadziły do prawie dwudziestoletniej wojny pomiędzy jego księstwem, a tyranią Symm). Ci ludzie często nie byli nawet prawdziwymi krewnymi. W krańcowych przypadkach można było wynająć kogoś ze zubożałej szlachty, a nadworny heraldyk robił z nich krewnych jednym pociągnięciem pióra. Teraz jednak Archentar wskazał na swoją córkę. Chciał ją ukarać za to, że perfidnie tak dobrze radziła sobie, nawet stojąc? Za jej wcześniejszy ostry wobec macochy język? Ale była to kara zbyt sroga. Meredith zesztywniał zaskoczony,nawet L'ath spojrzał na dziewczynę, żeby upewnić się, czy to na pewno córka gospodarza. Asija stłumiła uśmiech.\nKucharz, z reguły mało czuły na wymogi etykiety, podszedł do dziewczyny tak denerwująco powoli, że dosłownie chwile dzieliły go od chłosty. Achaja jednak dzielnie podniosła swój kielich. Kucharz, nie zważając na tuszę, nalewał go na klęczkach. Meredith i Asija zamarli w bezruchu, kiedy dziewczyna podnosiła wino do ust. Meredith, dlatego bo ją lubił i nie chciał, żeby nieopatrzna skarga z jej ust doprowadziła do jeszcze większych upokorzeń w jego obecności, Asija przeciwnie, licząc na to, że tamta popełni jakiś błąd, co da jej możliwość natychmiastowego zareagowania.\nNa twarzy księżniczki pojawił się jednak lekki uśmiech. Przez chwilę ważyła w głowie, na co może sobie pozwolić, a potem... Potem\npodniosła kryształ do ust i wychyliła zawartość jednym wielkim haustem, odrzucając głowę do tyłu. To była jej zemsta na ojcu - niech przez moment goście sądzą, że ma córkę zajadłą pijaczkę.\nKucharz zzieleniał bardziej nawet niż sam Archentar. Książęce dziecko, a goli wino jak marynarz w porcie! Taka zniewaga! Taki policzek wymierzony gościom!? Takie splunięcie w twarz posła L'atha! Kucharz żegnał się z życiem, Asija nie mogła uwierzyć w swe szczęście, Lath zastanawiał się, czy może sam wypowiedzieć wojnę, czymusi czekać na decyzję cesarza...\n- Och - powiedziała Achaja słodkim głosem - to wino jest tak znakomite i tak mocne, że upiłam się samym zapachem.\nZ Archentara uszło powietrze. Asija przeciwnie, wciągnęła je z głośnym sykiem. Meredith zachichotał, a L'ath poczuł ulgę. Tak dobre wino, że upija sam zapach? Obraza zamieniła się nagle w komplement dla gości. Czarownik uśmiechnął się do dziewczyny. Ten brzdąc naprawdę jest sprytny. L'ath zaczął klaskać w dłonie. Był przekonany, że gospodarz ukartował to wszystko z córką. Ot, takie małe wytchnienie od nudy oficjalnych przyjęć. Jedynie kucharz, cudem uniknąwszy miecza, nie mógł napełnić pozostałych kielichów, bo drżały mu ręce.\nBiesiadnicy, w przeciwieństwie do księżniczki, ledwie umoczyli wargi. Przyjdzie czas i na pijaństwo. Obyczaj jednak kazał zachowywać się bardziej konwencjonalnie, przynajmniej na początku.\n- A wiecie Państwo - L'ath znowu podjął temat politycznej dyskusji, wiedząc, że w dalszym ciągu to na honorowym gościu spoczywa obowiązek podtrzymywania rozmowy. - Wiecie, że są krainy gdzie nie ma pojęcia honoru, ani godności, ani...\n- Choćby kraje Północy - mruknął Meredith, wzruszając ramionami.\n- A nie, nie. Oni tam swój psi i podły, ale honor jednak mają.\n- Są kraje o jeszcze bardziej nikczemnych obyczajach? - zdziwił się Wielki Książę. Był odpowiedzialny za dyplomację Królestwa Troy, a jednak nie słyszał o większym prostactwie niż na Północy.\n- A są, są - L'ath pogładził swoją równo przyciętą brodę. - Mówię o ChorychLudziach zza Wielkiego Lasu.\n- Zachód? - mgliście kojarzył Archentar. - Stamtąd wyroby rzemieślnicze płyną i jeszcze... - nie mógł sobie przypomnieć co jeszcze.\n- Wielki Las? Słyszałem, że tak naprawdę nie jest za wielki.\n- O nie, panie czarowniku. Jest przeogromny, jest nieprzebyty.\n- To jak docierają do nas towary?\n- Morzem albo poprzez góry Północy. To podnosi cenę, wiem, ale przez las? Nie. Nie ma mowy.\nWielki Książę skinął głową.\n- No, a dlaczego, panie pośle cesarski, nazywasz ich ludźmi bez honoru?\n- Ach - L'ath rozsiadł się wygodniej i skosztował wina. - Posłowałem do Króla Hemenroy. Mój okręt zatrzymał się właśnie we wspaniałym porcie- twierdzy Hem, od samego imienia władcy nazwanym. Miałem już ruszać w głąb kraju, do stolicy, ale wstrzymano mię, mówiąc, że świadkiem wielkiej bitwy zostać mogę. Takoż następnego dnia, zgodnie z zapowiedzią zwiadowców z okrętów kaperskich, na redzie flota Chorych Ludzi się pojawiła. Aaaaa... jaka tam flota. Ot łodzie w dużej kupie i kilka, może, pomniejszych statków handlowych. Okręty miasta Hem uderzyły na nich, spustoszenie czyniąc. Nie minęło pół dnia, a wszystkie już były sczepione, dym niósł się ku niebu, a ja rozczarowany byłem, bo to nie żadna bitwa, jeno zwykła rzeź...\n- I nie poddali się?\n- Ha! - cesarski poseł uderzył ręką w stół. - Nie byłokomu się poddawać. Myślałem, już po nich. Wszystkie okręty spalone po abordażu... A Chorzy Ludzie miast w jasyr, to do wody skakali.\n- To na brzegu ich połapali?\nL'ath pokręcił głową.\n- Słuchajcie panowie. Stałem na brzegu, w porcie na murach. Wszystko widziałem. Ci rozbitkowie do portu płynęli...\n- Jak to? Wpław?\n- A jakże. Siła ich dopłynęła do łachy, na którą łodzie kupieckie wyciągano. Chciałem iść już. Co będę się kaźni przyglądał, ale oni...- poseł znowu łyknął wina. - Oni, jak dopłynęli, to za miecze i tłum, co się tam zebrał, siec zaczęli.\nMeredith, choć bywały w świecie, skrzywił się z odrazy.\n- No to ich chyba wojsko raz dwa rozproszyło? - powiedział Archentar.\n- Jakie wojsko? Toż wojsko na okrętach bitwę czyniło! Strażuderzyła i murowi. Ale tam tłum był, przestrach i krzyki... Nie doszli. Ciżba runęła do bram, a Chorzy Ludzie wśród nich. Dźgając kobiety na równi z innymi.\n- Nie zamknięto bram?\n-Jak? Ciżba uciekała do miasta. Jak unieść most, skoro dwustu chamstwa po nim biegnie? Przy kole nikt nie wydoli, a i liny się pourywają.\n- A chorzy ludzie wśród nich?\n- Jak mówię. Na ulicach się rozluźniło trochę. Straż przyparła kilku "topielców". Ale reszta... Tu do karczmy się wdarli, drzwi zamknęli i dawaj z rodziną karczmarza sobie poczynać. Straż szturmuje, a oni śmiechy sobie urządzają. To w końcu żołnierstwo z dymem karczmę puściło. To się dopiero ciżba obruszyła. I dawaj barwę straży lżyć, kamieniami obrzucać. A z takim uporem, że straż się cofnęła. Panowie oficerowie na zamek pobiegli, komendy wyglądać... Co czynić? A pan burmistrz właśnie w świątyni był. Ktoś go nożem dziabnął na schodach.\n- Chorzy Ludzie?\n- A któżby? Pan komendant straży jeno na konia zdołał wsiąść, jak go ktoś mieczem pomacał. I już we krwi leżał. Straż zbója, który to zrobił na strzępy rozerwała, jeszcze ubranie miał mokre. Ale co dalej? Kto ma komendę brać? A tu domy płoną. Chamstwo tumult czyni, w świątyniach kapłani pokotem leżą i nikt nie wie, kto ich do własnych bogów wyprawił. Ktoś rabuje domy, składy, kantory... Chorzy Ludzie czy zwykły gmin zamieszaniem rozzuchwalony? Wtedy do księcia, pod pałac, straż ruszyła - tam się najazdowi przeciwstawić. I nawet wydawało się, po krzykach i nawoływaniach sam książę na schody wychodzi... Ale nie... To jakiś cham z Chorych Ludzi, jeno w skrwawionym i rozdartym, książęcym płaszczu. Pije to swoje bezbarwne, cuchnące wino, pluje i urąga... i złorzeczy wszystkim,i wszystkiemu wokół. Straż się rzuciła, ale zdążył jeszcze krzyknąć, że bogactwa księcia teraz do każdego należą, bo nie ma już władzy w mieście Hem... Potem było tratowanie, i rabowanie, i palenie... ale nie Chorzy Ludzie to urządzili. Nie było już miasta Hem. Bramę chyłkiem opuszczałem to Chorzy Ludzie ogłaszali, że teraz już ceł nie ma, ani podatków, że każdy sobie panem być może. Potem swoją władzę ustanowili, a ze wzgórz jeszcze zdążyłem zobaczyć, jak opornych z murów zrzucają.\n- Bitwę przegrali i miasto zdobyli?\nL'ath smętnie skinął głową.\n- Nie orężem tylko świństwem zdobyte. Nie ma u nich komendy, nie ma porządku. Ale jak wściekłe psy gryzą. Jak ucapią, życia nie stanie.\nZ całego towarzystwa jedynie Achaja zwróciła uwagę na zmianę, jakiej poddał się język posła. Nadworny kronikarz i nauczyciel kaligrafii, wiele razy zwracał jej uwagę, żeby uważała na język, jakim ludzie mówią. Każdy niby mówi tak po prostu. Oczywiście inaczej chłopstwo, inaczej kupiectwo, a jeszcze inaczej panowie. Ale nie o to tu chodzi. Zupełnie inaczej ludzie mówią na co dzień, a inaczej zapisuje się to w kronikach. Jeśli ktoś nagle zaczynamówić "kronikarskim" językiem, to znaczy, że albo nie opowiada tego, czego sam doświadczył, albo owszem, ale było to dawno, zdążył podyktować wspomnienia, które kronikarze uwiecznili,a on sam potem je czytał, jak każdy inny... "I wiesz, księżniczko", mówił preceptor kaligrafii, "jeśli kiedyś ludzie zaczną pisać tak jak mówią, niczego nie zmieniając, to będą się dziwić, czytając nasze opowieści: jakim dziwnym językiem mówiliśmy... ".\nMeredith pokiwał smętnie głową.\n- Taaaak. Też już widziałem Chorych Ludzi. Ale kilkudziesięciu raptem.\n- Gdzie to było? - zainteresował się Archentar. - Opowiedzcie o tym, panie czarowniku.\n- Jeśli nie znudzę słuchaczy... - powiódł wzrokiem po wszystkich obecnych, ale nikt oczywiście nie zgłaszał zastrzeżeń. - Byłem na uroczystości odnowienia ślubów Tyrana Symm. Miasto Heberon, też port - zerknął w stronę posła.\nL'ath uśmiechnął się lekko.\n- Przecież Chorzy Ludzie go nie zdobyli.\n- Ach, nie, nie... bronili nawet. Ale do rzeczy. Otóż dziwna to była uroczystość. Wojska Linnoya oblegały Heberon od roku. Dwudziestoletnia wojna miała się ku końcowi. Symm przegrywało już zaduszone biedą, ale... Tyran nie żałował niczego. Nigdy przedtem nie widziałem takiej uczty. Stosy wymyślnych potraw sięgały sufitów w Starym Pałacu. Goście, poselstwa z całego świata, wspaniałe szaty, książęta... samych służących było więcej niż gości. A pod oknami ciżba zabijająca się, by ogryźć wyrzucane resztki.\n- Ludzie? - zdziwił się Archentar. - Nie psy?\n- Wszystkie psy dawno zjedzono w czasie oblężenia. Dziwna to była uczta. Wojska Linnoya szturmują mury, goście się bawią, tonąc w zbytku, a o krok dalej chamstwo wyżyna się, nie szczędząc kobiet ani dzieci, by wyssać choćby dawno ogryzioną kość. Straszna noc. Ogień na murach, krew pod oknami, muzyka wewnątrz pałacu.\n- A gdzie Chorzy Ludzie? - spytał L'ath.\n- Ano tyran zgromadził wiele osobliwości.Były dziwne ptaki, pawie, piękniejsze niż honorowa gwardia, były słonie - żeby je na sale wprowadzić musieli dwie ściany w pałacu rozebrać - dziwne kwiaty, które owady chwytały jak zwierzęta w paszczę. Byli i Chorzy Ludzie. Czterdziestu ich tyran sprowadził, płacąc ich władcy by huk dawali, czyniąc dym...\n- Co dawali, przepraszam? - nie dosłyszał L'ath.\n- Huk. Otóż wszyscy mieli ze sobą długie rury, muszkiety, czy jak im tam. I jak wszyscy naraz pod ścianą się ustawili, to huk i dym taki zrobili, że kawałki powały spadły na gości.\n- No taaaak... - mruknął Archentar. - Może i dobrze, że Tyran Symm wojnę przegrał. Powałą gości podejmować? To i bez Chorych Ludzi da się uczynić.\n- I taniej wyjdzie niż jadłem - roześmiał się L'ath.\n- Takie zdania i wśród poruszonych książąt padały - ciągnął Meredith. - Ot, dali palbę, poszli i starczy. Niespodzianka się tyranowi niezbyt udała - czarownik przerwał na chwilę i pociągnął łyk ze swojego kielicha. - Następnego dnia rano wojska Linnoy mury zdobyły. Na ulicach gwałt, tumult i krzyki. Ogień z podpalonych domów i dym. Pałac zdobyty, żołnierze, ponoć leżących na podłogach gości, co do komnat nie doszli, nogami tratowali. Nie wiem, do portu biegłem, ale tam jeszcze większy zgiełk, wszyscy na statki, byle uciec, byle dalej, gwardia własny gmin mieczami cięła, by dać drogę swojemu władcy. Potem straż uderzyła i murowi. Ciżba legła w porcie pod mieczami własnych obrońców. Rzeź... No ale drogę otworzyli. Dostałem się na jakiś statek, płacąc kapitanowi tyle, że dwie wsie mógł za to kupić, chcemy odbijać wśród innych statków, ale na wodzie tłok, ścisk, jak na wiejskim jarmarku. A z okrętów wojennych Symm łucznicy strzelają, jak ktoś im w drogęwejdzie, nie ma litości. I patrzę, a wojska Linnoy już do portu wkraczają. Zwarci, w ordynku, żaden nawet raz kroku nie zmyli. Piękny to był widok, choć straszny w swej grozie. A z karczmy, co jej jeszcze nikt dotąd nie ruszył, Chorzy Ludzie wychynęli. Piękne kubraki, kolorowe spodnie, które wczoraj jako dziw oglądano, dziś w nieładzie, potargane, całą noc pewnie pili. Jeden rzyga pod ścianą, inni na widoku się załatwiają, ktoś głowę moczy w fontannie. A śmierdzieli tak, że ich na statku czułem - gorzej niż szewc po sutym obiedzie w amfiteatrze. Sam upadek i sama poruta. I ruszyli na nich książęcy wojacy. Sami młodzi chłopcy w jednakowych pancerzach, w hełmach z pióropuszami, równym krokiem do szturmu. Piękny to był widok, i ramiona i uda, lśniące w słońcu od namaszczenia oliwą, błyszczące nagolenice, tarcze i miecze. Ktoś tam zaczął zwoływać Chorych Ludzi, a oni niechętnie, chwiejąc się na nogach, swoją broń przygotowywali. Książęcy coraz bliżej,widać, że w mig rozniosą, ich dwustu, a szubrawców może czterdziestu...\n- I co? - nie wytrzymał L'ath.\n- Zebrali się jakoś. W cztery szeregi się ustawili, ale nierówne... nierówne... Tu chłopcy Linnoya, a tu pijane wieprze - Meredith pociągnął kolejny łyk. - I zrobili huk jeszcze raz. Pierwszy szereg zawrócił i ruszył w tył, drugą dziesiątkę odsłaniając. Tamci równieżwypalili i tak samo trzeci szereg. A książęce wojsko całe we krwi. Zaczęli żołnierze padać. I nie był to już ten piękny, wspaniały hufiec. Byli ludzie jęczący i ci co leżeli na ziemi, i... ci co uciekali jak dzieci.\n- Co? - żachnął się Archentar. - W dwustu przed czterdziestoma uciekali?\n- Jak mówię - czarownik pokiwał smutno głową. - Ostatni szereg Chorych Ludzi w plecy im palił.\n- Nie może być. Dwustu doborowego wojska?!\n- Eeeee... - włączył się L'ath. - Hufiec ściśnięty w portowej uliczce. Na polu raz dwa by im radę dali.\n- Zapewne - zgodził się Meredith.- Ale to już nie byli ci ludzie, których widziałeś panie w mieście Hem. Pijani, szubrawcy... Ale komendę znali.\n- I co dalej? - wyrwało się Asiji.\n- Dalej już nic. Chorzy Ludzie dobiegli do mojego statku i o ratunek prosili. Kapitan ich wziął. Pewnie bał się, żeby w niego nie wypalili... I z portu jakoś wypłynęliśmy.\n- Ha! - Archentar uderzył dłonią w stół. - Jednak uciekli.\n- Prawda - zawtórował mu L'ath. - Jakich czasów jednak dożyliśmy. Żeby zwykły cham mógł z kuszy czy z... tego, jak mu... muszkietu w rycerza godzić. Nic, tylko upadek obyczajów i koniec kultury.\n- Prawda, prawda - potwierdził Wielki Książę. - Na szczęście, ciągle nie ma to jednak jak uderzyć konnicą i pieszym wojskiem.\n- Miecz i honor - dodał cesarski poseł. - Tylko to pozostanie godne dla mężczyzny na wieki. (...)\nPewnego dnia (nie wiadomo jakiego - Achaja dawno straciła poczucie czasu) zamiast niewolnika z poranną strawą, zjawił się w celi wysoki urzędnik. Delikatnie głaszcząc fałdy swojego bogatego stroju długo, spod przymkniętych oczu przyglądał się dziewczynie.\n- Chodź - powiedział nareszcie cichym głosem, kończąc lustrację.\nDziewczyna czuła, jak krew uderza jej do głowy. Czarna rozpacz, osamotnienie, zaszczucie, nawet nuda przemijających, podobnych jeden do drugiego dni... To wszystko wyblakło teraz w jej głowie, ustępując miejsca uczuciu paraliżującego strachu.\n- No już, już - urzędnik cesarstwa Luan lekko wydął wargi. - Nie zjem cię.\nPodniosła się z trudem. On gestem wskazał jej drzwi. Przytknął do nosa perfumowaną chusteczkę, kiedy musiała przejść tuż obok. Dwóch niewolników zdjęło jej wojłokowe pokrowce na ręce. Po raz pierwszy od bardzo długiego mogła dotknąć swojej głowy, podrapać się... Bogowie! Jak strasznie może swędzieć niemyta skóra. Ktoś zdjął jej nawet kaganiec. Przykurczonymi palcami rozmasowała sobie twarz - mogła dotknąć swoich ust, nosa, oczu. Niewolnicy przygotowali kąpiel. Nie jakieś tam mycie, ale prawdziwą kąpiel. W zimnej, co prawda, wodzie, ale z prawdziwą oliwą, ze skrobaczkami i przygotowanym ręcznikiem. Bogowie! Nawet strażnicy oddalili się, żeby mogła zdjąć wreszcie tunikę (właściwie jej resztki) i zanurzyć się cała w dużej balii. Cztery niewolnice, kobiety okryte ledwie małymi fartuszkami, stały obok pilnując, żeby sobie niczego nie zrobiła. Ciekawe, co mogła sobie zrobić? Utopić się w balii? Przegryźć żyły? Wszechogarniająca rezygnacja opadła z niej jednak, przynajmniej w jakiś części.\n- Co teraz będzie? -spytała, ale widząc smutny wzrok czterech kobiet przypomniała sobie, że nie mogą mówić. Lekkie igiełki strachu kuły ją coraz częściej, ale nie miała żadnych szans na udzielenie odpowiedzi. Niewolnice wytarły ją, ubrały w nową, czystą tunikę - najwyraźniej zdobyczną - była identyczna jak ta, w którą wyposażyła ją armia Troy. Strażnicy zbliżyli się, ale nie byli wobec niej brutalni. Gestem kazali jej iść w środku, pomiędzy nimi i Achaja po raz pierwszy od bardzo długiego czasu zrobiła więcej niż pięć kroków w linii prostej. Pięć kroków - tyle mniej więcej mierzyła jej cela. Nie oglądała się. Jeden ze strażników wskoczył na konia, pozostali pomogli jej zająć miejsce w siodle przed nim. Jej opiekun nie miał broni, pozostali jadący obok, przeciwnie, mieli miecze, sztylety, baty, sznury i sieci do łapania niewolnic. Uśmiechnęła się odruchowo. Nie chcą, żeby sobie zrobiła cokolwiek - w jej pobliżu nie może być ani sztyletu, ani noża. Natomiast, gdyby zdecydowała się na szaleńczą ucieczkę, reszta strażników dosięgnie ją z łatwością. Cóż za brak wyobraźni. Nawet, gdyby chciała, nie była zdolna do żadnego zdecydowanego działania po tak długim czasie spędzonym w celi. Rozpacz i strach zginął gdzieś w czeluściach upływających dni. Pozostała już tylko rezygnacja.\nAchaja obojętnie patrzyła na mijane budowle. Nie wkraczali w obręb murów Syrinx, posuwali się obrzeżami miasta, ale nawet to, co znajdowało się na dalekim przedmurzu, stanowiło o wspaniałości stolicy Luan. Te wszystkie wspaniałe kolumnady, liczne i zadbane zagajniki dające schronienie przed prażącym słońcem, strumyczki, rzeki i kanały ze wspaniałymi, okładanymi marmurem mostami, te niesamowite rzeźby, często z wodą, a nawet fontannami ujętymi w kamień, malutkie winnice z jakby przyklejonymi do nich zajazdami, gdzie serwowano wino własnej roboty, te ryneczki, otwarte często patia bogatych domów. To wszystko stanowiło widok mogący porazićszaleńców podnoszących rękę na Syrinx. Takie bogactwo, taka potęga, największe miasto świata... Nawiasem mówiąc, Achaja nie mogła o tym wiedzieć, ale w tym czasie Syrinx nie było już największym miastem świata. To, które było, nie zachwyciłoby jednak nikogo z mieszkańców Luan czy Troy - płynące ulicami ścieki, wiecznie pełne nieczystości rynsztoki, walące się kamienice budowane byle jak, byle szybciej i więcej, nie mogły zachwycić nikogo z kręgu "oświeconej kultury morza". Na szczęście miasto, o którym mowa, leżało tak daleko i w tak niedostępnym miejscu, że nikt z ówcześnie żyjących nie miał go zobaczyć na własne oczy.\nTymczasem strażnicy zatrzymali się obok niewielkiego, wspaniałego swą wyrafinowaną architekturą pałacyku tonącego w zieleni sprowadzonych z dalekich krain drzew, krzewów i kwiatów. Ukryte w gąszczu jeziorka, szemrząca w fontannach woda, jakieś kładki, przejścia, wijące się wśród lśniąco białych kolumn ścieżki dopełniały obrazu niezwykle wytwornej rezydencji, której właściciel przedkładał uroki życia na wsi ponad miejski zgiełk stolicy. Wielki znak rodu na główną bramą pozwolił się dziewczynie zorientować czyja to rezydencja. Pamiętała cesarskiego posła L'atha bardzo dobrze. Wiedziała, że to człowiek o dużej kulturze, szanujący stare obyczaje - wiedziała, że zdoła się z nim porozumieć, jeśli tylko dopuszczą ją przed oblicze pana. Ale... Niby po co ją tu przewieźli? Układy? Wykup? Nie była naiwna. Plan rodziny jej macochy musiał być inny - nie mógł dopuszczać jej powrotu do Troy. A z drugiej strony, jeśli to ona właśnie była nagrodą za wysiłek cesarstwa, to przecież L'ath mógł mieć własne plany co do jej osoby, niekoniecznie zgodne z planami Asiji.\nTymczasem kazano jej zejść z siodła, posadzono na marmurowej ławeczce w cieniu rozłożystego drzewa, strażnicy kucnęli tuż obok. Nareszcie jednak mogła oczyścić zęby (choć własnym palcem, ale jednak). Jakiś służący przyniósł srebrną paterę z owocami. Rzuciła się na nie tyle z głodu, co dla odmiany od parszywej, niezmiennie tej samej karmy, którą serwowali jej w celi. Zrozumiała nagle, że nie dopuszczą jej przed oblicze cesarskiego posła. Ale to nie było ważne. Mogła jeść, mogła rozmasować sobie twarz, mogła choć tylko przy pomocy własnych rąk, jakoś ułożyć sobie włosy. Trudno powiedzieć jak długo czekali. Z wnętrza pałacyku czasem dochodziły stłumione, nierozróżnialne głosy, czasem szczęk naczyń, odgłosy krzątaniny. Zmierzchało już, kiedy na ścieżce, wśród egzotycznych drzew, pojawił się dziwny orszak. Najpierw szedł stary już, siwy człowiek, a za nim kilku chłopców, zapewne, sądząc po strojach, jego uczniów, którzy dźwigali fragmenty jakiejś drewnianej konstrukcji.\n- Witaj księżniczko - siwy złożył jej dość staranny nawet ukłon. - Jestem Mistrz Anai.\nOdruchowo skinęła głową, usiłując sobie przypomnieć, kiedy ostatnio tytułowanoją "księżniczko". Jaki to mistrz? Znowu poczuła strach, ale z pewnością nie był to mistrz umierania. Nie miał ani kaptura, ani opaski. Jego uprzejmość sprawiła, że odważyła się spytać:\n- Co ze... - chciała powiedzieć; "co ze mną będzie?", ale w ostatniej chwili wydało jej się, że pytanie było zbyt obcesowe. - Co tu się dzieje? - zakończyła inaczej, jeszcze gorzej.\nMistrz uśmiechnął się i przysiadł obok niej na ławce. Dał znak swoim uczniom, którzy na małym placyku, wśród okrytych kwiatami krzewów, zaczęli montować drewnianą machinę.\n- Tu w pałacu właśnie przyjmują poselstwo Troy - wyjaśnił. - Jest tam twój ojciec.\nDziewczynie na moment zaszkliły się oczy, poczuła, że nie może złapać oddechu. Chciała spytać, czy go zobaczy, ale sama mina siwego człowieka już z góry mówiła "wiesz, że nie".\n- Poselstwo? - wydukała wreszcie.\n- Taaak. Wojna skończyła się kilkadziesiąt dni temu - teraz rokowania.\n- Jak zwykle - Anai uśmiechnął się znowu. - Troy zajęło dwa ważne porty w nabrzeżnym pasie. Ustalono już, że jeden oddadzą w zamian za roczny pokój. My jednak chcemy dwa.\n- Więc znowu wojna?\n- Nie sądzę - mistrz wzruszył ramionami. - I wy i my wydaliśmy już na wojnę za dużo pieniędzy. U was rosną cła, u nas podatki - Zrobił przy tym minę: "sama wiesz jak to wygląda, lepiej ode mnie". - Do następnego roku pewnie nic się nie stanie.\n- To jak zamierzacie odzyskać drugi port?\nMistrz westchnął ciężko. Popatrzył na drewnianą konstrukcję, którą kończyli jego uczniowie. Przypominała wąski stół, a właściwie ławę, tyle tylko, że z dziwnym otworem z jednej strony oraz wypustami na obrzeżach.\n- Ano... - pokiwał głową. - Ustalono, że masz krzyczeć pod oknami komnaty twojego ojca; "Oddajcie port Yach!"\nBogowie! Achaja niespokojnie popatrzyła na ukończone już dzieło uczniów mistrza. Bogowie!\n- B... Będę krzyczeć - od dawna czuła, że jej wola jest już złamana. Poza tym nie była naiwna, żeby sądzić, że zdoła sama jedna przeciwstawić się potędze Luan. - Zrobię to, jak chcecie.\n- Ano będziesz - Mistrz znowu pokiwał głową. Bez złości, bez współczucia, zupełnie obojętnie.\n- Będę krzyczeć, co zechcecie - powiedziała Achaja, patrząc jak uczniowie przygotowują małe naczyńka. - Zrobię wszystko. Sama.\n- A o tym, co będzie, to uradzili więksi niż my - Anai wstał, patrząc w stronę zachodzącego słońca. - Nie nam zmieniać ich wyroki.\n- Ale... - dziewczyna czuła, że coś mrozi jej żołądek. - Ale ja to zrobię sama z siebie! Nie musicie...\n- Chodź, dziecko. Twój ojciec, Archentar właśnie udaje się do swojej komnaty.\n- Nie - Achaja rozpaczliwie chwyciła się ławy, ale zaraz puściła ją, wiedząc, że postępuje głupio. - Ale dlaczego macie mi coś robić, kiedy... kiedy ja przecież...\nMistrz popatrzył na nią z pobłażliwością. Znał takie widoki nie od dziś, ani nie od wczoraj. Nie był zacięty, nie był zboczony, wykonywał swoją dobrze płatną pracę i był w niej dobry.\n- No chodź - mruknął.\n- Ale... - Dziewczyna nie wiedziała, co może zrobić. Strach szarpał jej ciałem. Wstała sama, bo nie chciała narazić się oprawcom, może wtedy zrobią jej coś jeszcze gorszego. - Ale... czy to będzie bardzo bolało? - spytała nieśmiało.\nMistrz niechętnie skinął głową.\n- Rozbierz się dziecko.\nPodniosła ręce, ale zaraz opuściła je znowu.\n- Nie... Ja... Nie, nie róbcie tego, ja przecież...\nJeden z uczniów podszedł do niej i zdarł z niej tunikę. Energicznie i sprawnie, ale nie tak, jakby chciał ją upokorzyć. Zasłoniła się dłońmi, ale Mistrz nie patrzył na nią tak jak mężczyzna na kobietę. Pochwyciła kilka spojrzeń uczniów, była naprawdę ładna, ale nawet oni nie zamierzali jej szykanować, ani zawstydzać. Dwóch z nich dość delikatnie, choć zdecydowanie ujęło ją za ręce. Czuła jak strach szarpie jej wnętrznościami. Miałaochotę wymiotować.\n- No co wy... - powiedziała z trudem, przełykając ślinę. - Przecież zrobię, co chcecie!\nUczniowie położyli ją na plecach. Przywiązali jej ręce do specjalnych wypustów. Czuła zawroty głowy, wyobrażając sobie wszystko, co wiedziała o katach. Będą ją ćwiartować powoli. Zedrą z niej skórę. Będą obcinać jej wszystkie członki kawałek po kawałku. Rozetną brzuch i każą biegać, aż zaplącze się we własne wnętrzności. Uczniowie chwycili jej nogi, przemocą rozkraczyli i przywiązali w kostkach do drewnianej ławy, tak, że nie mogła się ruszyć. Oddychała coraz szybciej, ciemniało jej w oczach, nie baczyła już nawet na wstyd z powodu pozycji, której przyjmowanie w obecności mężczyzn nie przystoi żadnej kobiecie.\n- Co... co ze mną zrobicie? - jej słowa były ledwie zrozumiałe. Prawie nie mogła rozewrzeć szczęk chwyconych kurczem.\n- Ci którzy o nas decydują, nie kazali cię uszkodzić - mruknął Mistrz. - Wyjdziesz stąd w miarę zdrowa. No... - zastanowił się. - w miarę - powtórzył.\n- Wstrzymaj się, zanim zaczniesz dziękować Bogom - przerwał jej Mistrz. - Lepiej się wstrzymaj.\nChciała powiedzieć coś jeszcze, ale jeden z uczniów wsunął jej do ust szmatę nasączoną oliwą, kneblując zupełnie. On też postanowił się odezwać.\n- Jedni wolą wiedzieć, co się z nimi dzieje, inni nie - wzruszył ramionami. - Bywa różnie.\nAchaja kiwnęła głową na znak, że chce wiedzieć. Oczy wychodziły jej z orbit, kiedy tamten podniósł dwie miseczki.\n- To kolce ostrokrzewu. Malutkie, jak wbić, to na skórze prawie nie ma śladu. Moczy się je w truciźnie. Spokojnie, ona nie zabija. Tylko boli, no... młoda jesteś, silna. Będziesz żyć.\nWziął jeden z kolców, sprawdził pod światło, potem umoczył w zawiesistej zawartości drugiej miseczki i wbił jej w lewą pierś. Poczuła lekkie ukłucie i dość mocne pieczenie. Szlag! To się da jakoś wytrzymać. Nie wiedziała, czy ma udawać, że ją bardzo boli, może oszczędzą, czy przeciwnie, udawać, że w porządku, żeby ich nie podniecać. Uczeń wbił jej drugą igiełkę, inny chłopak robił to samo z jej prawą piersią. Ale swędzi, zacisnęła zęby na szmatce. I... piecze. Kurczę! To się da jakoś znieść, na szczęście. Postanowiła się wykrzywić, żeby pokazać im, że boli. Uczeń, ten stojący po lewej, kiwnął jej uspokajająco ręką.\n- Nie wysilaj się - mruknął. - Jeszcze nic ci nie jest.\nSpojrzała pytająco, a on znowu machnął ręką.\n- Trucizna rozpuszcza się powoli - wyjaśnił.\nŻeby ich wzięła nagła zaraza! O co chodzi? Kątem oka zobaczyła jak Mistrz siada z powrotem na marmurowej ławeczce. Więc jeszcze się nie zaczęło? Czuła, że jest całkiem mokra od potu. Kurczę! Brudna noga! Śmierdząca pacha! Przeklinała teraz całym swym wątłym zapasem przekleństw. Smarki! Plwocina!!! Przed bardziej ordynarnymi, które słyszała w wojsku jakoś się wzdragała, zresztą... i tak nie słyszeli. Uczniowie dopiero teraz zaczęli wiązać ją mocniej. W łokciach, kolanach, udach... Aha, stąd te otwory w ławie... Ktoś zaciągnął sznur na jej brzuchu z całej siły, przymocowując dziewczynę do śliskich desek. Bolało bardziej niż igiełki w piersiach.\n- Mocniej - powiedział Mistrz. - Żeby sobie nie złamała kręgosłupa!\nChłopcy dociągnęli sznur aż straciła oddech, ale dopiero teraz ogarnęło ją przerażenie. Złamać kręgosłup? Przecież... Nagłe uderzenie bólu sprawiło, że walnęła głową w tył. Szybko podłożono jej miękką poduszkę i usztywniono kark kilkoma szmatami. Dwóch pomocników chwyciło ją za ramiona, przyciskając do ławy. Bog... Och! czuła,jakby wbijano w nią rozpalone żelazo! Jak boli! Jak boli!!! To... szarpnęła się, prawie zrywając więzy. Nie, nie... Przecież coś tak strasznego nie powinno nawet istnieć! Jej oszalały umysł łapał się wszystkiego, byleby zaprzeczyć temu, co się z nim działo. Potworne pieczenie zdawało się rozrywać ja, na strzępy. Jakby zanurzono ją w ogniu, coraz gorętszym, coraz bardziej palącym... Ślizgała się na mokrych od jej własnego potu deskach usiłując wyć, wyć, wrzeszczeć, ryczeć... Knebel pozwalał jedynie na zduszone jęki. Nieeeee!!! Musi im pokazać, jaki to straszny ból. Muszą skończyć, muszą skończyć! Nieeee! Tego się nie da wytrzymać! Jak im to powiedzieć?!!! Nie, nie, nie... Oni tymczasem wbijali jej w piersi kolejne igiełki. Chciała się wywinąć, chciała się ruszyć, jakoś uciec, najchętniej wyłamałaby plecami deski, żeby się usunąć, ale powstrzymywały ją więzy i ramiona oprawców... Bogowie! Odda wszystko za chwilę oddechu! Poczuła coś ciepłego na udach. Co jej tam robią?!!! Nie... Po prostu zsikała się z bólu. Niech nie wbijają więcej!!! Przecież już tego nie wytrzyma. Zaraz umrze! Zaraz umrze! Jak im powiedzieć, że zaraz umrze!!! A oni wbijają coraz to nowe igiełki! Ludzie... Usiłowała wypluć knebel, ale uczniowie przymocowali go szmatą. Oddychała spazmatycznie nosem. Zaraza! Przecież się udusi. Powietrza... no nie wbijaj, zarazo, no co mi robisz?!!! Czy oni nie rozumieją, że zaraz umrze? Tego się nie da wytrzymać!!! Jak oszalała spojrzała w dół. Jej piersi przypominały teraz dwa jeże, myślała, że zemdleje, ale piekący, świdrujący gdzieś pod czaszką ból sprawiał, że nie mogła zemdleć. Poczuła skurcze, bolało ją całe ciało, czuła gorączkę i coraz bliższe szaleństwo. Uczniowie przestali wbijać, zaczęli teraz kręcić igiełkami, które już tkwiły w jej ciele. A dotąd wdawało jej się, że nie może już być większego bólu... Usiłowała się zmusić, żeby popaść w szaleństwo. Usiłowała się zmusić, by umrzeć. Chciała stracić przytomność, złamać sobiekręgosłup, rozwalić czaszkę, zrobić cokolwiek...\nUczniowie zaczęli usuwać igiełki, jedna po drugiej. Byli sprawni i szybcy. Ktoś wyjął jej knebel. Achaja nie wrzeszczała wbrew pozorom. Dyszała ciężko, czując, jak znowu sika sobie po nogach, tym razem z powodu ulgi. Miała wrażenie, że deski polano wodą, ale nie, to był jej własny pot.\nWieczór już zapadł. Gdzieś wokół rozbrzmiewały cykady, z najbliższej drogi dochodził zgłuszony turkot kół jakiegoś wozu, gdzieś szczekał pies... Gwiazdy... Tuż nad nią, na niebie świeciły gwiazdy! Jak długo to trwało? Bogowie, pić! Pić!!!\nUczniowie byli przygotowani. Kiedy tylko spojrzała przytomniej, przytknęli do jej ust naczynie z wodą. O mało się nie zakrztusiła, przytrzymali jej głowę. Gdyby mogła mówić, zażądałaby wiadra, a nie jakiejś małej miseczki, ale oprawcy i tym razem mieli rację. Po chwili osłabła i opadła na śliskie deski, dysząc ciężko.\nMistrz podniósł się z ławki.\n- No co,córko? Jesteś gotowa?\n- Przecież... - głos wiązł w zaciśniętym od płaczu gardle. - Przecież krzyczałabym i bez tego - szepnęła.\n- Nie zrozumiałaś mnie, dziecko.\n- Masz krzyczeć: "Oddajcie port Yach". W mocy Archentara jest to uczynić, on odpowiada za dyplomację Troy. Zrozumiałaś mnie?\n- T... tak... - właśnie miała spytać, czy już ma zacząć krzyczeć kiedy Mistrz, stojąc dokładnie pomiędzy jej rozkraczonymi nogami, wbił pierwszą igiełkę.\n- Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! - szarpnęła się, o mało nie zrywając więzów. Tym razem była już bardziej podatna na truciznę niż poprzednio. - Nie... Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! - wbił drugą igiełkę. - Ja... Nie, ja... Ach... - przypomniała sobie. - Oddajcie port Yach!!! - krzyknęła czującjak zdziera gardło. - Oddajcie... aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! port w Yach!!! Nie,nie, nie... Aaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! Wystarczy, proszę! Aaaaaaaaaaaaa!!! Oddajcie port w Yach!!! Oddajcie port, ratunku, kurwa, oddajcie ten pieprzony port, psia wasza mać, port oddajcie psy! Nie!!! Aaaaaaaaaaa... nie, nie, nie... Proszę! No proszę! Oddajcie im ten zasrany port!!! Aaaa... - zaczęła płakać. - Wiecie, co oni ze mną robią?... Oddajcie im port... oddajcie port w... w... no zapomniałam, gdzie...\n- W Yach - podpowiedział jeden z uczniów.\nKsiążę Archentar, obecny w komnacie odległej może o dwadzieścia, może o trzydzieści kroków, poderwał się z łoża już na pierwszy krzyk.\nDwóch służących zgięło się w ukłonach.\n- Krzyk, panie!\n- Pasy z was drzeć każę! Kretyni!\n- Dowiedzieć się... - przerwał, bo otworzyły się drzwi i wbiegli jego towarzysze z poselstwa.\n- Wielki Książę!\n- To... - mówiący, choć szlachcic bał się powiedzieć prawdę. Nikt nie lubi posłańców przynoszącychzłe wieści. Ale rozległ się drugi krzyk i Archentar zrozumiał, że zna ten głos.\n- Panie! To wasza córka! - odezwał się ktoś bardziej odważny, a może bardziej głupi niż pozostali.\n- Achaja? Żyje? - zza okien dobiegło wołanie, żeby oddać port w Yach, kończące się wrzaskiem pełnym bólu.\nWiększość osób w komnacie przymknęło oczy. Niektórzy z przerażenia, niektórzy w strachu wobec perfidii władcy Luan, a niektórzy w obawie przed gniewem własnego Wielkiego Księcia. Ten jednak popatrzył na nich zupełnie przytomnie.\n- Co za dzicz - syknął. - Co za chamstwo!!! - był z siebie dumny, że tak szybko zdołał się opanować i to w obecności swoich ludzi. Niech opowiedzą o tym, niech mówią wszem i wobec, jakie ma mężne serce. - I z tą dziczą się układamy?\n- Tak panie, tak - większość osób bała się jednak podnieść głowę.\nArchentar wiedział, że jeśli ma przejśćdohistorii, musi teraz coś powiedzieć. Musi wymyślić jakąś maksymę,która zapadnie ludziom w pamięć, która będzie ozdobą kronik i kanwą ludowych przysłów. Krzyk torturowanej dziewczyny za oknami nie pozwalał jednak mu się skupić. "Zostawcie mnie, będę rozpaczał w samotności"... Nie, banalne. "Zostawcie mnie!" I już. Nie... To nic nie znaczy. "Zostawcie mnie, będę rozważał sprawy własne i królestwa...". Nie, za bardzo nadęte. A poza tym, lepiej powiedzieć "sprawy własne i królestwa" czy "sprawy królestwa i własne"? Nie, całość do niczego. "Zostawcie mnie z moim honorem i moim dzieckiem"? Eeeeee...\n- Zostawcie mnie - powiedział wreszcie. - Z królestwem Troy i moim bólem na szalach wagi.\nUjdzie. Patrzył, jak towarzysze i służący w milczeniu opuszczają jego sypialnię. Bogowie! Ktoś włożył rękę w ogień i już pamiętają go przez wieki. Ktoś rozdarł szaty własną piersią, broniąc dostępu do króla i jego imię jest w każdej kronice! Nawet Cheelos, choć cham z gminu, podpalił własny gród i pamięta się go po dzieńdzisiejszy! A on sam? Oczami wyobraźni widział już siebie na obrazach zdobiących salę tronową w Troy. Czyż jakikolwiek bard mógł wymyślić wspanialszą intrygę. Oto Wielki Książę samotny w swojej sypialni... tfu!, jakiej sypialni! Jak to brzmi? Siedzący przy stole z ważnymi pismami! Albo jeszcze lepiej. Na balkonie! Z widokiem na kaźń. Rozdarty, słyszący krzyk torturowanego dziecka i... wybierający miłość do Troy! Już widział siebie na jednym z najwspanialszych obrazów. Tak, jeśli chodzi o obraz, to najlepiej będzie przedstawić siebie na balkonie, bo jak inaczej ktoś, kto oglądałby obraz, mógłby zobaczyć kaźń? A rzeźba? Hm... Rzeźba powinna przedstawiać samego Wielkiego Księcia. Tytuł dopowie resztę. Ale lepiej dodać trochę ekspresji. On sam, hm... najlepiej ze sztyletem w ręku, niby to godzący w siebie... "Miłość czy honor?" Świetny tytuł, trzeba zapisać. Nowy krzyk rozdarł ciszę. Bogowie! Żeby ktoś widział, jak on pięknie cierpi. Miłość czy honor?Oczywiście honor. Przez tysiąclecia będzie się mówić: "poświęcił wszystko dla Królestwa jak Archentar". Przecież cierpiał autentycznie. O mało nie rozpłakał się, przywodząc sobie samemu na myśl własne poświęcenie. Czyż można kogoś bardziej doświadczyć?\nUczniowie przecięli więzy, podnieśli Achaję i posadzili obok ławki pod drzewem. Skuliła się naga, obejmując rękami. Najpierw dyszała ciężko, potem zamarła, starając się nie ruszać byle tylko nie zwrócić niczyjej uwagi. Mistrz sam sprawdził jej gardło, długo i uważnie. Dali jej pić soku z wyciśniętych winogron z dodatkiem oliwy i niewielkiej ilości wina. Drżała przez cały czas i, mimo nocy, było jej strasznie gorąco.W głowie kręciło się, ale usiłowała to przemóc, usiłowała być czujna i obserwować wszystko z boku. Serce waliło jak młotem, bo... nie wiedziała czy to koniec!\n- No... - Mistrz podrapał się w brodę. - Chyba już odpoczęła. Głosu nie straci.\nBogowie! To nie koniec!To nie koniec! To nie koniec! Szybkie spojrzenia na boki. Rozbić głowę o ławkę? Ułamać gałąź z najbliższego drzewa i się przebić? Przegryźć żyły? Co można sobie szybko zrobić? Wydłubać oczy?\nWstała tak szybko, jak tylko mogła. Jakby zupełnie pozbawiono ją własnej woli. Teraz spełniała każdy rozkaz oprawców jak wierny pies, nie chcąc brakiem gorliwości, choćby w iluzoryczny sposób, narazić się komukolwiek. Jeśli pokaże, że chce im służyć, że zrobi wszystko, absolutnie wszystko, co zechcą, to może...\nMistrz patrzył z boku obojętnie. Znał to zachowanie. Wiedział, co dzieje się w głowie dziewczyny, znał ten widok, nie raz, nie dwa razy i nie dziesięć obserwował podobne sceny. Złamał dziewczynę. Ale nie był to powód do dumy. On łamał wszystkich. Wiedział też, że teraz, za drugim razem nie trzeba nawet skazańca wiązać.\n- Połóż się - wskazał jej drewnianą konstrukcję. - Tym razem na brzuchu.\nAchaja rzuciłasięna ławę jak pies, bez namysłu i od razu. Bogowie! Człowiek w chwili zagrożenia zawsze woli leżeć na brzuchu. Ma wtedy wrażenie, że jest bardziej bezpieczny, mniej odsłonięty niż w pozycji na wznak.\n- Rozkracz się - uczniowie podsunęli dwie nowe miseczki.\nKiedy rano, kompletnie osowiała, tkwiła skulona przy swoim drzewie, coś się w niej przełamało. Właśnie wstawało słońce. Słyszała szum wody w licznych strumykach i fontannach, świergot ptaków, ciche nawoływania służby. Bogowie! Jak pięknie! I jak strasznie groźnie wyglądało to wszystko. Nagle z przerażającą jasnością zdała sobie sprawę, że jest na świecie absolutnie sama. Że nikt jej nie pomoże, nie ma co liczyć na jakiegokolwiek drugiego człowieka. Może żyć, może też umrzeć. W jakieś niezmiernie małej cząstce zależało to od niej samej. Nie, nie zmieni wyroków Bogów, nie potrafi uchronić się przed cierpieniem, nie potrafi obronić się przed jakąkolwiek większą od niej samej siłą. Ale też... Zrozumiała, że nie ma najmniejszego sensu czekanie na szczęśliwy traf, na to, że ci którzy powinni jej cokolwiek dać, dadzą jej to, ochronią, ukierunkują. Jest sama. Maleńki, drżący byt w oceanie wrogiego wszechświata.\nGdyby tylko potrafiła się podnieść. Gdyby tylko nie bała się aż strasznie...


Nie chcemy dzielić się danymi. Czy Polacy są gotowi na PSD2? » Fintek.pl\nCzy Polacy są gotowi na PSD2? 76% z nas nie chce dzielić się danymi\nOpublikowano March 9, 2018, 1:06 PM\nEuropejska dyrektywa PSD2 wprowadza możliwość świadczenia dwóch ważnych usług bankowych przez firmy zewnętrzne, tzw. Third Party Providers, które mogą być dowolnymi firmami również spoza sektora finansowego. Usługi te to dostęp do zagregowanej informacji o stanie rachunku bankowego oraz realizacja płatności internetowych w imieniu klienta. W obu przypadkach posiadacz konta musi „dobrowolnie, świadomie i jednoznacznie” udostępnić firmie zewnętrznej swoje dane osobowe i szczegóły rachunku, a Ustawa o ochronie danych osobowych RODO wzmacnia kontrolę klienta nad własnymi danymi.\n– Czy klienci są gotowi na tak radykalną zmianę w relacjach z bankiem teraz i za 10 lat? Czy są gotowi zaakceptować udział stron trzecich w tej relacji? Mimo daleko idącej gotowości Polaków do zmian w sposobie korzystania z banków, nie widać jej zupełnie w decyzjach dotyczących udostępniania danych firmom spoza sektora finansowego. Dziś zaufanie i lojalność w stosunku do banków są bardzo wysokie. Przykładowo ponad 90% klientów Banku Millennium jest zadowolonych ze współpracy z nami, a wynik NPS* (miara ich lojalności wyrażona prawdopodobieństwem polecenia banku rodzinie lub znajomym) osiągnął poziom 51, najwyższy w sektorze bankowym – powiedział Wojciech Rybak, członek zarządu Banku Millennium.\nBadanie zostało przeprowadzone przez Instytut Badań Rynkowych i Społecznych IBRiS na zlecenie Banku Millennium w dniach 27 listopada – 1 grudnia 2017 r. na reprezentatywnej, 1000-osobowej, ogólnopolskiej próbie Polaków w wieku 18 do 60 lat deklarujących posiadanie konta bankowego.\n76 proc. badanych nie jest skłonna w ogóle przekazać swoich danych osobowych usługodawcom pozabankowym, nawet w zamian za określone profity.\nW przypadku osób, które udostępniłyby dane, blisko 10 proc. zrobiłoby to za odpowiednią opłatą, 6 proc. z powodu lepszej oferty, a niespełna 5 proc. w zamian za lepszą jakość usług.\n94 proc. nie zgodziłoby się na to, by pośrednicy w płatnościach przez Internet mieli stałą możliwość zalogowania się do konta, nawet jeśli ułatwiłoby to proces sprzedaży.\nBankowanie poza bankiem? Nie, dziękuję.\nZgodnie z nową regulacją PSD2 dostęp do rachunku może uzyskać dowolna firma – zarówno klasyczna instytucja finansowa jak i dowolny usługodawca cyfrowy taki jak sklep, sieciowa kawiarnia, operator komórkowy, portal społecznościowy taki jak facebook, itd. Wiedza na temat korzystania z usług bankowych w innych miejscach niż banki jest na razie niska – Polacy pytani o taką możliwość odpowiadali, że nic o niej nie wiedzą, a o zarządzaniu własnymi finansami w instytucji niebankowej wypowiadali się z niechęcią.\n77 proc. czyli ponad trzy czwarte badanych w ogóle nie słyszało o możliwościach jakie niesie ze sobą dyrektywa PSD2 i RODO, jedynie co piątemu obiło się coś o uszy.\nBrak wiedzy na ten temat, deklaruje więcej kobiet niż mężczyzn (80 proc. versus 75 proc.).\n93 proc. pytanych nie podjęłoby decyzji o założeniu konta w instytucji niebędącej bankiem bądź nie jest przekonana do takiego pomysłu.\nGdyby decyzję odłożyć o 10 lat, to w 2028 roku nadal zdecydowana większość badanych nie otworzyłaby rachunku poza tradycyjną instytucją finansową (87 proc.). Tylko 6 proc. byłoby zdecydowanie na „tak”.\nCzytaj także: Twitter wprowadzi zakaz reklam kryptowalut?\nMam do banku zaufanie – moje pieniądze i dane są tu bezpieczne\nWedług szacunków ekspertów Deloitte ponad 5 mln polskich klientów, w ślad za wprowadzeniem w życie dyrektywy PSD2 może zmienić bank. Z badania #finanseprzyszlosci wynika jednak, że w ciągu najbliższych 10 lat raczej się to nie stanie. Na płatności i otwieranie rachunków poza systemem bankowym nie ma w tej chwili społecznego przyzwolenia. Główne powody, dla których respondenci preferują banki to zaufanie, pozytywne doświadczenia w kontaktach z nimi i lojalność. Badani są przekonani, że w bankach ich pieniądze i dane są w pełni bezpieczne – wiek i płeć w żaden sposób nie różnicuje odpowiedzi.\n93 proc. Polaków nie założyłoby konta w instytucji nie będącej bankiem, wśród nich ponad 43 proc. nie zrezygnowałoby ze swojego banku niezależnie od zachęt stosowanych przez sklepy, operatorów komórkowych czy inne podmioty niefinansowe.\nCo piąty reprezentant tej grupy byłby skłonny to zrobić jedynie w przypadku otrzymania lepszej ceny, co dziesiąty z powodu wygody lub bliskości placówki.\nNa pytanie „Dlaczego pozostałby Pan/i w banku, proszę o wybranie jednej odpowiedzi, która najlepiej do Pani/a pasuje” 25,5 proc. badanych odpowiedziało, że ma zaufanie tylko do banku, 22 proc., bo moje doświadczenia z bankami są pozytywne, a co piąta osoba stwierdziła, że „w banku moje pieniądze i dane osobowe są bezpieczne”.\nW grupie osób, które założyłyby konto w instytucji niebankowej (6,6 proc. ogółu badanych) najpopularniejszą alternatywą okazał się operator telekomunikacyjny. Gotowość otwarcia konta właśnie tam deklaruje 63 proc. badanych, kolejne miejsce zajmuje dostawca prądu, a z usług finansowych kawiarni sieciowej lub facebooka zdecydowałby się korzystać 14 proc. respondentów (za 10 lat byłoby to już blisko 30 proc. z nich).\nNa początku stycznia swoje wytyczne w sprawie PSD2 opublikowała także Komisja Nadzoru Finansowego. Jednym z zaleceń KNF było jak najszybsze opracowanie standardu PolishAPI, czyli wspólnego interfejsu do komunikacji banków i TPP. Więcej o wytycznych KNF w okresie przejściowym PSD można przeczytać tutaj – KNF publikuje wytyczne w sprawie PSD2. Co czeka banki i fintechy?.\nTemat gotowości Polaków na zmiany wprowadzane przez PSD2 poruszaliśmy na Fintek.pl kilka miesięcy temu. Wtedy głośno zrobiło się o firmie Monedo, która prosiła klientów o podanie swojego loginu i hasła do bankowości. Więcej na ten temat można przeczytać tutaj – Czy Polacy są gotowi na PSDII? Sprawa Monedo pokazuje, że niekoniecznie.


pies w podróży i lęk lokomocyjny. - forum miłośników rasy\npies w podróży i lęk lokomocyjny.\nWysłany: Czw 23:27, 19 Lip 2007 Temat postu: pies w podróży i lęk lokomocyjny.\nWiem że wiele osób ma problemy z psami w podróży.\nOto kilka rad uzyskanych od lek wet. na ten temat.\nLęk lokomocyjny może być spowodowany strachem przed podróżą samochodem lub zmianą otoczenia.\nPsu należy zapewnić jak największy komfort. Nie wolno jednak nadmiernie uspokajać, bo może to spowodować eskalacje problemu. Trzeba psa chwalić gdy zachowuje się spokojnie, a podróż zakończyć miłym akcentem np. długim spacerem połączonym z zabawą.\nDodatkowo można stosować środek D.A.F.\n(D.A.F – środek zawierający psie feromony uspokajające, skutecznie wykorzystywany przy rozwiązywaniu problemów behawioralnych.)\nD.A.F. w spraju należy rozpylić przez 8-10 – krotne naciśnięcie pompki kwadrans przed wejściem psa do samochodu.\nW przypadku dłuższej podróży można ponawiać co 1,5 – 2 godzinyD.A.F. jest dostępny w lecznicach wet. w większości jednak na zamówienie.\nJeżeli jedziemy samochodem w dalszą drogę pamiętajmy o częstych postojach aby pies rozruszał kości i załatwił swoje potrzeby fizjologiczne. Niektóre psiaki uwielbiają jechać z łbem wystawionym przez okno.\nNiezależnie od tego jaką frajdę im to sprawia, warto pamiętać że naraża go to na zanieczyszczenie oczu, uszu, nosa oraz może powodować infekcje i zranienia.\nDlatego jeśli chcemy jechać z otwartym oknem, dobrze jest zaopatrzyć sie w zabezpieczającą kratkę.\nWysłany: Czw 23:53, 19 Lip 2007 Temat postu:\nNa szczęście szpice wilcze uwielbiają podróżować i świetnie znoszą różne środki lokomocji. Pewnie mają to w genach (stąd historyczne określenia "pies woźnicy" czy "pies flisków"). Do tej pory nie spotkałam żadnej innej rasy, która (mając na uwadze szerzej populację jako taką) tak dobrze znosi transport. Choć byćmoże komuś się trafił szpic będący wyjątkiem od tej reguły...\nosobiście znam trzy szpice których właściciele maja problemy ze swoimi psiakami w trakcie jazdy ( łącznie z wymiotami w trakcie jazdy)\na Marek również mówi że jego psiaki nie lubią jeździć samochodem\nWysłany: Pią 8:37, 20 Lip 2007 Temat postu:\nz moich dwóch "potworów" tylko Spark jast zapalonym automobilistą, Maks traktuje podróż samochodem jak zło konieczne\nWysłany: Pią 9:07, 20 Lip 2007 Temat postu:\nNasze wszystkie się pchają do samochodu jak tylko otworzymy drzwi.\nNawet kiedyś, gdy jeździlismy jeszcze Niedźwiadkiem uprałam tapicerkę a potem zostawilismy samochód z szeroko otwartymi drzwiami bo nie dało się wyjąć przednich foteli. Niestety okazało się, że dostrzegł to Tytus i słodko się na nich wyspał a ja musiałam prać powtórnie\nZ pawikujących psów - to rzygała tylko Figa w wieku szczenięcym a teraz Dziana, ale przypuszczam że także z tego wyrośnie.\nWysłany: Pią 10:18, 20 Lip 2007 Temat postu:\nja naszczescie nieznam problemu jesli chodzi o lek lokomocyjny czy ogolnie chorobe lokomocyjna.\npoczatkowo Rysia mi troche hafcila ale teraz juz przywykla do posruszania sie w samochodzie.\nFifi nigdy nie miala zadnych oprow do jakich kolwiek srodkow transportu czy to rower samochod tramwaj czy pociag.\nw swojej ksiazeczce zdrowia psa mam natomiast reklame preparatu dla psów które są poddane działaniu steresu np wystawy , podróz .Preparat nazywa się ZYLEXIS i z tego co widze to jest w zastrzykach.\nJesli chodzi o Stres to pierwszy zastrzyk jest na 2 dni przed "dawka stresu" kolejny w dniu kiedy jest ekspozycja na stres i trzecia dawka 2 dni po ....\nnie wiem jak to dziala ....w praktyce\nWysłany: Pią 14:37, 20 Lip 2007 Temat postu:\nIdylka na szczęście sama już wsiada do samochodu. Na początku robiła "upartego byczka Fernando" i trzeba było ją siłą wsadzać do środka. Ciekawe że wymiotuje jak gdzieś jedziemy, a jak wracamy to nie, choćby nawet coś zjadła. Chyba bardziej się stresuje, niż ma chorobę lokomocyjną, chyba jej to przejdzie. Pozdrawiam-Monika.\nWysłany: Pią 14:39, 20 Lip 2007 Temat postu:\nOrdo ładuje się sam do samochodu przy każdej okazji, nawet nie proszony.\nWysłany: Pią 14:49, 20 Lip 2007 Temat postu:\nMoje psisko "próbowało" różnych miejsc w samochodzie. Było tylne siedzenie, był bagażnik ale zdecydowanie najlepiej czuje się na podłodze z przodu,przed siedzeniem pasażera, z mordką wsuniętą pomiędzy fotel a drążek zmiany biegów i hamulec ręczny- generalnie tyłem do kierunku jazdy. Znam też psiaka który zadomowił się we wgłębieniu na podłodze "za" przednim siedzeniem.... Wydaje mi się, że wszystko w zależności od częstotliwości podróży i naszych przyzwyczajeń, które w większym lub mniejszym stopniu "przekazujemy" pupilom.\nOstatnio zmieniony przez Yo dnia Pią 15:42, 20 Lip 2007, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 15:34, 20 Lip 2007 Temat postu:\nWłaśnie Ordo lubi jeździć na wycieraczce za siedzeniem kierowcy.\nWysłany: Pią 17:31, 20 Lip 2007 Temat postu:\nmoże w takim razie warto wypróbować ten środek (D.A.P.).\nstosuje się go właśnie na stres i lękliwość.\nWysłany: Sob 18:41, 21 Lip 2007 Temat postu:\nChoroba lokomocyjna występuje częściej u szczeniąt i młodych psów (zresztą u ludzkich dzieci) i jest to kwestia przede wszystkim "wyrośnięcia". Ważne jest, aby w aucie nie było żadnych środków zapachowych (tych zawieszanych itp.). Nie może też psu "pachnieć" płynem do spryskiwania szyb ani środkiem do czyszczenia i nabłyszczania (zastosowanie czystej wody ogranicza tworzenie nieprzyjemnej dla psa mieszanki zapachowej). Po za tym pies się z czasem przyzwyczaja stopniowo do zapachu auta i to o czym wspominała Monika (powroty są łatwiejsze niż wyjazdy) to powszechne zjawisko. Osobiście jestem zwolenikiem prostych meted bez używania "cudownych" specyfików, zwłaszcza, że w takich przypadkach "doktor czas" i tak działa najskuteczniej. No i zapewniam, że są rasy naprawdę opanowane chorobą lokomocyjną np. owczarki szkockie collie - te najlepiej wozić z reklamówkami na głowach... szpice to pestka.\nWysłany: Sob 18:45, 21 Lip 2007 Temat postu:\nIdylka podróżuje na starym kocyku, któremu i tak już nic nie zaszkodzi.


Brainiac [zagadka] Pewna zagadka :: chemia, pirotechnika, doswiadczenia, fajerwerki, chemik, eksperymenty, wybuchy, petardy - Nieoficjalne Forum Brainiac\nBrainiac.pl Strona Główna » Inne » Łamigłówki i Zagadki » [zagadka] Pewna zagadka\n[zagadka] Pewna zagadka\nWysłany: 2009-06-01, 15:17 [zagadka] Pewna zagadka\nTak jak w temacie, jest to pewna zagadka. Rozkmińcie!\nchoć nie widzisz,\npod powłoką jest ukryty,\n(a o dwa możliwe chwyty)\nOdrazu mówię, ja nie mam pojęcia co to jest nie jest to moja zagadka, tylko pewnej koleżanki a ja sam nie mogę rozkminić\nWysłany: 2009-07-04, 19:31\nCHODZI CHYBA O OCZY\njak się zamknie oczy to gdzie się nie spojrzy to się nic nie widzi\na oczy są pod powłoką czyli powieką\na dwa chwyty to dwie powieki chyba !!!\nFc Barca rządzi!!!!!!!!!\nHannah Montana rządzi!!!!!!!\nWysłany: 2009-08-07, 15:33\nPowietrze nie widzisz go ale jest wszędzie a jest pod powłoka ozonową.\nWysłany: 2009-08-11, 13:23\n"pod powłoką jest ukryty", nie ukryte. Powietrze pasowałoby, gdyby nie forma przydawki*.\n*Gdyby to nie była przydawka proszę mnie poprawić.\nNie mam pojęcia co to. O.o\nWysłany: 2009-08-12, 18:45\nAtom Chyba ale to niech autor rozstrzygnie.\nA ja myślę że tu chodzi o cień....\nWysłany: 2010-07-20, 20:34\nja jestem za powietrzem\nWysłany: 2010-08-17, 11:20\nJa również za powietrzem\nWysłany: 2010-08-18, 00:44\nMi bardziej jednak pasuje atom bo on jest nawet w przestrzeni kosmicznej(śladowe ilości ale są) a powietrza tam nie znajdziesz. Zostając przy atomie zgadza się także forma gramatyczna. Tylko nie wiem pod jaką powłoką miałby on być gdyby było napisane że są w nim powłoki to co innego\nWysłany: 2010-08-20, 10:44\nTlen - gdzie nie spojrzysz (jest wszędzie tam, gdzie możemy spojrzeć gołym okiem),\nchoć nie widzisz (przeźroczysty, bezbarwny)\nPod powłoką jest ukryty (pod powłoką ozonową)\n(a o dwa możliwe chwyty) ?, być może chodzi tutaj o potraktownie tego zdania dosłownie: o dwa -> O2;\nwystępuje w przyrodzie w dwóch formach: O2 i O3\nGeniusz może mieć swoje ograniczenia, ale głupota nie jest tak upośledzona...\nWysłany: 2011-06-26, 10:00\nZgadzam się z Thoreg ;]\nChodzi o tlen\nNIE BIORĘ ODPOWIEDZIALNOŚCI ZA SZKODY JAKIE PONIESIESZ W WYNIKU ROBIENIA MOICH URZĄDZEŃ LUB EKSPERYMENTÓW!\nPAMIĘTAJ! ROBISZ TO NA WŁASNĄ ODPOWIEDZIALNOŚĆ!\nWysłany: 2011-12-31, 22:09\nWedług mnie to tlen.\nPo pierwsze "a o 2 możliwe chwyty"- O2, wartościowość II,\nNie widać go a jest pod powłoką elektronową lub ozonową jak kto woli.\nWłaśnie tak to jest czas na zmianę...\nWysłany: 2012-04-19, 07:24\ntlen pasuje najlepiej.


Zielono Zakręceni: Sosna giętka (Pinus flexilis) (1/1)\nTEMAT: Sosna giętka (Pinus flexilis)\nSosna giętka (Pinus flexilis)\t2016/06/06 10:43\t#2248\n– gatunek drzewa iglastego z rodziny sosnowatych (Pinaceae). Sosna giętka występuje w stanie dzikim w Górach Skalistych w Kanadzie i USA. Obszar jej występowania rozciąga się od kanadyjskiej Alberty i południowo-wschodniej Kolumbii Brytyjskiej aż po Nowy Meksyk, Arizonę i południową Kalifornię. Populacje tej sosny można spotkać także na zachodnich terenach Dakoty Północnej, Dakoty Południowej i Nebraski. Odmiana var. reflexa występuje również w kilku miejscach w Meksyku (Chihuahua, Coahuila i na południu Nuevo León). Szacuje się, że najstarsze egzemplarze żyją około 1670 lat.\nOsiąga najczęściej 12–15 m wysokości, sporadycznie do 26 m, oraz 60–90(200) cm średnicy. Ze względu na długotrwałe wystawienie na silne wiatry gałęzie i pień często są powykrzywiane. Kora jasnoszara, delikatnie spękana, z wiekiem staje się ciemnobrązowa.\nDrzewo długowieczne, wolno rosnące, zimozielone, jednopienne. Szyszki męskie dominują w dolnej części korony, żeńskie w górnej. Pylenie od czerwca do lipca. Do zapłodnienia dochodzi ok. 13 miesięcy po zapyleniu, po czym na przełomie września i października szyszki nasienne dojrzewają i uwalniają nasiona, opadając wkrótce potem. Drzewa obradzają obficie co 2–4 lata, produkując średnio 10800 nasion na 1 kg. Nasiona rozsiewane są głównie przez gryzonie i ptaki. Najważniejszą rolę odgrywa orzechówka popielata (Nucifraga columbiana), która może przenosić do 125 nasion jednorazowo, na odległość ponad 20 km od macierzystego drzewa. Zakopuje po 1–5 nasion w ziemnym schowku, na głębokości 2–3 cm.\nIgły pozostają na drzewie przez 5–6 lat.\nLiczba chromosomów: 2n=24. Na północnych obszarach występowania rośnie na suchych stokach, blisko dolnej granicy lasu. Im dalej na południe, tym zajmuje wyżej położone stanowiska, sięgając górnej granicy lasu. Rozpiętość wysokości od 870 m n.p.m. w Dakocie Północnej do ok. 3810 m w Kolorado. Występuje głównie w strefie klimatu kontynentalnego, tylko niewielkie populacje we wschodnim Oregonie i Idaho są pod wpływem klimatu morskiego znad Pacyfiku. Rośnie na różnych glebach: pochodnych wapienia, piaskowca, granitu, kwarcu. Porasta łagodnie pofalowane wzgórza i strome urwiska, toleruje porywiste wiatry zarówno na dolnej jak i górnej granicy lasu. Lubi stanowiska nasłonecznione, niezbyt dobrze toleruje zacienienie.\nTworzy czysto-gatunkowe lasy iglaste lub lasy mieszane. Towarzyszy takim gatunkom jak: Picea engelmannii, Abies lasiocarpa, Pinus albicaulis, Pinus aristata, Pinus longaeva, jedlica, topola, Pinus contorta, Pinus ponderosa\nOdmiany sosny giętkiej przedstawione w wątku\n'Henksgarden WB SDL'\nOstatnio zmieniany: 2019/12/14 00:42 przez basik.\nZa tę wiadomość podziękował(a): edyta, affa\nSosna giętka (Pinus flexilis)\t2016/06/06 10:46\t#2251\nSosna giętka 'Henksgarden WB SDL'\nOdmiana wysiana z nasion pozyskanych z czarciej miotły znalezionej w szkółce Henka van Kempena (Holandia)\nRośnie w kształt niewielkiego, pękatego stożka. Igły szmaragdowo-niebieskawe, długie.\nPrzyrost roczny: ok 5 cm.\nWielkość po 10 latach: 50x50 cm.\nOstatnio zmieniany: 2019/12/14 00:13 przez basik.\nSosna giętka (Pinus flexilis)\t2016/07/28 08:08\t#15963\nSosna giętka 'Commanche'\nOdmiana powstała z czarciej miotły znalezionej przez Jerry'ego Morrisa.\nPrzybiera stożkowy kształt, Budowa gęsta, gałęzie lekko uniesione.\nPrzyrost roczny: ok 5 cm\nWarto przy okazji zapamiętać nazwisko znalazcy. Jerry Morris był człowiekiem dzięki któremu powstało coś takiego jak kolekcjonowanie odmian powstałych z czarcich mioteł. To on jako pierwszy zaczął je zbierać w takim wymiarze. Dziesiątki (jeśli nie setki) odmian najróżniejszych iglaków rosnących w naszych ogrodach to właśnie jego znaleziska.\nJeśli chodzi konkretnie o sosny giętkie, to znalazł kilkanaście odmian, którym nadawał imiona wywodzące się od nazw szczepów indiańskich zamieszkujących Amerykę Północną. Znajdziemy więc odmiany: 'Arapaho', 'Apache', 'Blackfoot', 'Cherokee', 'Cheyenne', 'Chikasaw', prezentowana 'Commanche', 'Dakota', 'Navajo', 'Ojibwa', 'Paiute', 'Zuni' i wiele innych.\nOstatnio zmieniany: 2019/12/14 00:14 przez basik.\nSosna giętka (Pinus flexilis)\t2017/01/10 16:30\t#43648\nOtrzymane podziękowania: 7902\nSosna giętka 'Vanderwolfs'\nOstatnio zmieniany: 2019/12/14 00:16 przez basik.\nSosna giętka (Pinus flexilis)\t2017/12/13 19:13\t#97346\nGosiu śliczna ta 'Vanderwolfs'\nKarłowa odmiana, przyrost roczny 5-15 cm. Zeszłoroczny zakup.\nmaluch szyszkę ma\nOstatnio zmieniany: 2019/12/14 00:22 przez basik.\nZa tę wiadomość podziękował(a): rispetto, edyta, edulkot, jugo, nelu-pelu\nSosna giętka (Pinus flexilis)\t2019/12/14 00:32\t#184217\nPinus flexilis 'Pygmaea' ładnie się zagęściła. Do tej pory miała pokrój spłaszczonej kuli. W tym sezonie nie dość, że przyspieszyła z wzrostem, to jeszcze próbuje wykształcić przewodnik\nSosna giętka (Pinus flexilis)\t2020/08/18 20:17\t#210545\nSosna giętka 'Pygmaea', jesienią zeszłego roku przeniesiona na bardziej przestronne, słoneczne stanowisko.\nMa się dobrze na nowym stanowisku


Nauka gruzińskiego - Asia Dziuba-Wiśniewska\nZapraszam Was na zajęcia z języka gruzińskiego. Jeśli jesteście na tej stronie, wiecie, że nastawiam się na to, by uczący się byli w stanie używać języka już od pierwszych godzin wspólnej nauki. Dlatego ćwiczę z Wami umiejętności pisania, mówienia i słuchania.\nMateriały dobieram do Waszego celu nauki, więc możemy obrać kurs na ogólne poznanie języka, na przygotowania przedwyjazdowe lub inne w zależności od Waszych potrzeb.\nJesteście zainteresowani lub macie pytania? Piszcie na joanna@jezykikaukazu.pl


Piotr Śliwiński - Ryngraf - Z pierwszej półki\n29/07/2018 Z pierwszej półki\nPiotr Śliwiński – Ryngraf\nPowstanie kościuszkowskie nie jest epizodem z naszej historii, do którego chętnie sięgają twórcy beletrystyki. Większość pisarzy specjalizujących się w powieści historycznej woli pisać „ku pokrzepieniu serc”, o czasach, gdy ojczyzna była silna i triumfach oręża. Ewentualnie o tych mniej chwalebnych kartach, ale znacznie nam bliższych czasowo.\n„Ryngraf” Piotra Śliwińskiego sięga śmiało do tej mało popularnej niszy. Jak to zwykle w tym gatunku bywa, losy narodu, wielkiej polityki i postaci świetnie znanych nam z lekcji historii śledzimy z perspektywy maluczkich. W „Ryngrafie” są to szlachcic Janusz Zakrzeński i kowal Stanisław Krzysztofczyk. Mimo różnicy stanów są kolegami ze szkolnej ławy i weteranami wojny w obronie Konstytucji Trzeciego Maja.\nI RzeczpospolitaMuzaPiotr Śliwińskipowieść historycznaPowstanie Kościuszkowskie\nPrevious Post:Jakub Ćwiek – Stróże\nNext Post:Robin Hobb – Wyprawa Błazna


Anna Mucha o Sarze Mannei. Anna Mucha o pomaganiu | Party.pl\nMucha aktywnie promuje dobroczynność. Przy okazji wbiła szpilę Mannei\nAnna Mucha nigdy nie ukrywała, że ma słabość do luksusowych aut, drogich szpilek czy markowych ubrań. Jednocześnie jednak dba o to, aby regularnie brać udział w akcjach charytatywnych i wspierać rozmaite fundacje. Ostatnio zaangażowała się w kolejną inicjatywę. Przypomnijmy: Poruszona Mucha bliska łez w programie Młynarskiej: "To jest magiczne!"\nAktorka postanowiła zachęcić do akcji "Szlachetna Paczka" również na swoim blogu, na którym umieściła obszerny post wyjaśniający cel inicjatywy i jej prywatne pobudki. Anna nie ukrywa, że przy wyborze rodziny, której zdecydowała się pomóc, ważne było to, aby ludzie ci wykazywali się pomysłem i chęcią do zmiany swojej sytuacji. Ostatecznie jej wybór padł na samotną matkę z dwójką dzieci, która musi przeżyć za zaledwie 260 zł miesięcznie. Przy okazji wbija też szpilę Sarze Mannei, która swego czasu zasłynęła słowami, że "900 zł to bardzo mało pieniążków".\nTo co najbardziej mi się podoba, oprócz konieczności wyboru "swojego człowieka" to możliwość doboru takiej osoby/ rodziny, której los najbardziej Cię dotyka, z którą możesz się identyfikować w ten czy inny sposób. dlatego ja wybieram tych, którzy walczą, którzy próbują zmienić swoje życie codziennie. tych, którzy się doszkalają. wybieram tych, w których (u)wierzę. w tym roku wybraliśmy (bo Paczkę można robić z przyjaciółmi) pomagaliśmy samotnej Matce, która właśnie skończyła studia, stara się o mieszkanie socjalne, które trzeba będzie ogrzać węglem, ma dwie małe córeczki (3 i 1 lat), i którzy mają 260 zł/os na miesiąc na przeżycie. Kochani! to dopiero jest "mało pieniążków", że zacytuję klasyka ;) potrzebne rzeczy to ubrania dla dzieci, buty, pościel, jedzenie (podstawowe) i zabawki - czytamy na blogu gwiazdy.\nMyślicie, że to próba wywołania Mannei do zaangażowania się w akcję charytatywną?\nZobacz: "Lubię dobre życie. Jeżdżę mercedesem, mam kominek i lodówkę..."\nElegancka Anna Mucha na pokazie mody:\nWięcej na temat Anna Mucha Sara Mannei blog Anny Muchy


Dzierżoniowscy policjanci zatrzymali mężczyznę, posiadającego narkotyki i dopalacze • Na sygnale\nDzierżoniowscy policjanci zatrzymali mężczyznę, posiadającego narkotyki i dopalacze\nW ubiegłym tygodniu dzierżoniowscy policjanci zatrzymali mężczyznę, posiadającego narkotyki i dopalacze. Wśród środków psychoaktywnych znajdowały się amfetamina, ekstazy i dopalacze. Zgodnie ze znowelizowaną Ustawą o Przeciwdziałaniu Narkomani tzw. dopalacze traktowane są jak narkotyki.\nW ubiegły czwartek policjanci, zatrzymali do kontroli samochód bmw, którym przemieszczało się trzech młodych mężczyzn. Nerwowe zachowanie osób, wobec których została podjęta interwencja, wzbudziło podejrzenie funkcjonariuszy. Doświadczenie i intuicja po raz kolejny wskazały dobrą drogę policjantom, którzy w trakcie przeszukania ujawnili w pojeździe zawiniątko foliowe, z zawartością częściowo zbrylonej substancji. Mężczyźni w wieku od 24 do 26 lat zostali zatrzymani. Przeszukanie miejsca zamieszkania jednego z nich dało wymierny wynik w postaci zabezpieczenia ponad 1400 porcji substancji psychoaktywnych. Wstępne badania wykazały, że przejęte przez policjantów substancje to: amfetamina, ekstazy i tak zwane dopalacze.\nIntuicja, profesjonalizm, zebrany procesowo materiał dowodowy, wszystko to pozwoliło przejąć tak niebezpieczne dla zdrowia i życia substancje, a ich posiadaczowi przedstawić zarzut. Policjanci zabezpieczyli także pieniądze na poczet ewentualnej grzywny.


Codzienne życie stawia wysokie wymagania materacom i dnom łóżek. Materace i dna łóżek z IKEA poddawane są rygorystycznym testom, by sprostać naszym - PDF Free Download\nDownload "Codzienne życie stawia wysokie wymagania materacom i dnom łóżek. Materace i dna łóżek z IKEA poddawane są rygorystycznym testom, by sprostać naszym"\n2 Codzienne życie stawia wysokie wymagania materacom i dnom łóżek. Materace i dna łóżek z IKEA poddawane są rygorystycznym testom, by sprostać naszym surowym standardom dotyczącym jakości, wytrzymałości i trwałości i są testowane zgodnie z najwyższymi standardami dla mebli i akcesoriów do użytku domowego. Oznacza to, że możemy zaoferować bezpłatną 25-letnią gwarancję na materace i dna łóżek oznaczone poniższym logo gwarancji, obejmującą wady materiałów i wykonania. Warunki gwarancji opisane są w niniejszej broszurze.\n4 Warunki obowiązywania gwarancji Gwarancja obowiązuje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej. Gwarancja nie wyłącza, nie ogranicza ani nie zawiesza uprawnień kupującego wynikających z przepisów o rękojmi za wady rzeczy sprzedanej. Okres gwarancji Gwarancja na materace obowiązuje przez okres dwudziestu pięciu (25) lat od daty zakupu. Dowód zakupu jest wymagany jako podstawa roszczeń gwarancyjnych. Co obejmuje gwarancja? Gwarancja dotyczy wyłącznie użytku domowego i obejmuje wady dotyczące materiałów i wykonania następujących elementów materacy lub den łóżek. Sprężyny w materacach sprężynowych. Rdzeń z pianki w materacach piankowych. Rdzeń z lateksu w materacach lateksowych. Drewniana rama i listewki w dnach łóżek z listewek. Które elementy nie są objęte gwarancją? Niniejsza gwarancja nie obejmuje następujących produktów: mat na materac, dna łóżka z listewk SULTAN LADE, materacy TERRÅK i HARÖY, wszystkich materacy dziecięcych i materacy do sof rozkładanych 4\n6 Przed pierwszym użytkowaniem Początkowo nowy materac może wydawać ci się zbyt twardy. Daj sobie miesiąc, by ciało przyzwyczaiło się do materaca, a materac dostosował się do kształtu twojego ciała. By zapewnić sobie pełen komfort i w pełni cieszyć się swoim nowym materacem, niezbędne będą również odpowiednia kołdra i poduszka, dopasowane do materaca i twoich preferencji. Materace pakowane w rulon odzyskują swój kształt po 3-4 dniach użytkowania. Wszystkie nowe materiały mają swój specyficzny zapach, który z czasem znika. Wietrzenie i odkurzanie materaca pomoże wyeliminować ten zapach. Zalecenia dotyczące pielęgnacji Uzupełnij swój nowy materac ochraniaczem lub matą na materac, które zapewniają bardziej higieniczny sen, ponieważ łatwo można je zdjąć i wyprać. Niektóre z naszych materacy mają pokrycia, które nadają się do prania w pralce. Więcej informacji znajdziesz na metce wszytej w pokrycie. Pamiętaj, by przed praniem zasunąć suwak w pokryciu materaca. Regularne odkurzanie materaca pomoże wyeliminować kurz i roztocza. Do usuwania plam używaj środków do czyszczenia mebli tapicerowanych. Nie składaj materaca, gdyż może to uszkodzić sprężyny i inne elementy konstrukcji wewnętrznej. Ważna informacja. Pod materacami ze sprężynami kieszeniowymi musi znajdować się gęste dno (przerwy miedzy listwami nie powinny byc większe niż 3 cm). 6\n7 Pokochaj albo zmień Zależy nam, żeby nowy materac zapewniał ci zdrowy, komfortowy Don t fold the mattress. It can damage the springs and materials sen. Kiedy już podejmiesz decyzję o wyborze materaca, zabierz inside. go do domu i prześpij się z nowym zakupem. Masz na to 90 dni! Jeśli w tym czasie uznasz, że materac nie odpowiada ci w pełni, Even the best mattresses become less comfortable with age, and przywieź go do sklepu IKEA, a my wymienimy go na nowy. all mattresses accumulate dust and mites over the years. So even if the mattresses have a 25-year guarantee, we still recommend that you change your mattress every 8 10 years. Jak się z nami skontaktować, jeśli potrzebujesz pomocy This Gwarantem guarantee jest gives IKEA you Retail specific Sp. z legal o.o. z rights, siedzibą and w is Jankach, in addition to your Raszyn statutory Pl. Szwedzki legal rights. 3, KRS: , NIP: , REGON: , kapitał zakładowy: złotych. Skontaktuj się z najbliższym sklepem IKEA. Adresy i numery How telefonu to znajdziesz reach us w if tej you broszurze, need service w katalogu oraz na stronie Contact internetowej your IKEA.pl. local IKEA store. You will find the address and phone number in the IKEA catalogue or at 7


COVID-19: groźniejszy udar niż niewydolność krążenia\nUdar obciążeniem przy CVID-19 (fot. shutterstock)\nOsoby dorosłe z zastoinową niewydolnością krążenia nie są bardziej narażone na cięższy przebieg COVID-19. Bardziej zagrożeni są pacjenci po udarze mózgu - ustalili naukowcy.\nZ badań opublikowanych przez "Journal of American College Cardiology" (bit.ly/2PPhFxQ; bit.ly/2OcdzQ0) wynika, że u osób cierpiących na to schorzenie przebieg COVID-19 jest podobny jak u większości innych pacjentów - zapewnia jeden z autorów badania dr Jamil Aboulhorn z Centrum Leczenia Niewydolności Serca Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles.\n- Wynikało to z tego, że personel medyczny musiał zastosować dodatkowe środki ostrożności, choćby takie jak przebranie się w kombinezony ochronne - tłumaczy współautor badania dr Gregg Fonarow z Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles. Nie ma jednak pewności czy gorsze efekty były spowodowane opóźnieniem terapii czy jedynie dodatkowym obciążeniem organizmu zakażeniem SARS-CoV-2.\nnauka COVID-19 szczepionka


Lekcje z Japonii | ChangeMaker\nutworzone przez Artur Król | Paź 5, 2010 | Od Artura | 0 komentarzy\nMiesiąc za granicą to kawał czasu, zwłaszcza, gdy stara się z niego wycisnąć jak najwięcej. Przy odrobinie szczęścia, to również kawał solidnej nauki i ciekawych lekcji, jakie można przenieść na własny grunt. Poniżej chciałem się z Tobą podzielić kilkoma spośród lekcji, które wywiozłem z Japonii przy okazji mojego niedawnego urlopu:\n1. Obsługa klienta -przez cały pobyt i ogromną ilość kontaktu ze sprzedawcami, kelnerami, itp. tylko dwa razy zdarzyły mi się nieprzyjemne sytuacje. Przez cały pozostały czas, jakość obsługi klienta i troski o jego zadowolenie była wręcz powalająca. Nawet jeśli sprzedawcy nie za bardzo radzili sobie z językiem i tak robili wszystko co mogli, żeby zadbać o nas jako o swoich klientów. Nawet wtedy, gdy wiedziało się, że jest to całkowicie sztuczne i wyćwiczone, robiło to piorunujące wrażenie i jest czymś, co zdecydowanie chce przenieść do nas.\n2. Drobne usprawnienia – jakiś czas temu poświęciłem temu cały post, więc teraz tylko krótko podsumuje. Ogromna część rozwoju w Japonii toczy się nie przez ogromne korekty, a przez liczne drobniutkie usprawnienia i ułatwienia, które razem zebrane tworzą coś naprawdę wyjątkowego.\n3. Prawdziwy word of mouth i tworzenie fanów – tego nauczyła mnie wizyta w budynkach Sony i Panasonic oraz w fabryce Toyoty. Wcześniej dużo na ten temat czytałem i stosowałem to podejście we własnej działalności, ale to te doświadczenia nauczyły mnie tego, jak naprawdę powinno wyglądać wywoływanie takich efektów. Po wizycie w tych miejscach i zobaczeniu niektórych spośród dostępnych tam demonstracji, po prostu chce się o nich opowiadać znajomym i czuje się do nich ogromny entuzjazm. Rzeczy takie jak “The Life Wall” i 3D HD Panasonica, idealna korekta ruchu w kamerach Sony czy nowy, prototypowy pojazd indywidualny Toyoty są czymś, o czym wręcz nie sposób nie mówić – są po prostu takie niesamowite. Uzyskanie podobnego efektu w kontekście usług jest trudniejsze – ale zdecydowanie stało się moim celem.\n4. Wdzięczność – przez większość naszego pobytu korzystaliśmy z noclegów w formie couchsurfing, darmowego nocowania u różnych osób, zarówno japończyków jak i ekspatów z Filipin, USA, Kanady, Australii, Polski, Brazylii i Wietnamu. Ich gościnność była ogromna i jest czymś, czego nigdy nie zapomnimy. I jest też zdecydowanie czymś, za co sami chcemy się odwdzięczyć, bo dostaliśmy tak dużo, że nie sposób zrobić inaczej niż samemu dawać od siebie.\nDziewięć rzeczy, które w Polsce są po prostu lepsze\nCoaching Zorientowany na Klienta (Customer-Centered…


[Poznań] Bałtyk - Page 3 - SkyscraperCity\nView Poll Results: Jaka ocena?\n10 223 68.83%\n9.5 35 10.80%\n9 37 11.42%\n8.5 8 2.47%\n8 11 3.40%\n7 4 1.23%\n6 1 0.31%\n2 2 0.62%\n1 1 0.31%\nJune 10th, 2017, 12:59 PM #41\nJune 10th, 2017, 01:59 PM #42\nCacuszko - 10!\nCzekam na kino letnie i restaurację na szczycie.\nJune 10th, 2017, 03:48 PM #43\nkropla normalności w oceanie asfaltu i betonu\nJune 12th, 2017, 11:30 PM #44\n10 za widok podświetlonego pasa Ławicy wieczorową porą, 10 za elewację zrobioną z pref. betonowych a nie z byle czego, 10 za kształt i formę, 10 za to, że długo się buda nie znudzi ...wzór do naśladowania.\nFind More Posts by Szymon007\nJune 15th, 2017, 06:49 PM #45\nLikes (Received): 2364\nPo ocenach wnoszę, że mamy budynek roku.\nJune 15th, 2017, 07:20 PM #46\nLikes (Received): 5345\nmateq, michau88, Rumcayz liked this post\nJune 16th, 2017, 01:14 AM #47\n9,5 - w zasadzie budynek naprawdę super, aleee.... brakuje mi w nim jakiejś fajnej iluminacji w nocy, bo tak ciekawa bryła aż prosi by ją ładnie w nocy wyeksponować. Generalnie biurowiec, klasy światowej, jeśli chodzi o urbanistykę i design.\nJune 16th, 2017, 03:24 PM #48\nMVRDV i nic więcej nie trzeba dodawać\nFind More Posts by qbear\nJune 17th, 2017, 01:49 AM #49\nZa każdym razem gdy koło niego przechodzę nie mogę oderwać wzroku. Niesamowita architektura, konstrukcja i co najważniejsze - wpasowanie do okolicznej zabudowy i osi widokowych. Z każdej strony wygląda zupełnie inaczej domykając liczne place i ulice.\nNie mogłem dać nic innego niż 10. Jestem dumny z tego, że ten budynek znajduje się w Poznaniu!\nJune 17th, 2017, 10:46 AM #50\nBudynek wybitny. Na placyku na tyłach trochę za mało zieleni, ale przestrzeń dookoła i tak zdecydowanie ponad polską przeciętną.\nBTW minęła dekada, a kilka epok dzieli Bałtyk od Andersii. Tak trzymać poznaniacy.\nLast edited by Petr; June 17th, 2017 at 10:53 AM.\nJune 17th, 2017, 05:18 PM #51\nMVRDV pogięło z tym projektem. Dosłownie i w przenośni.\nFind More Posts by szycha_09\nJune 20th, 2017, 04:05 PM #52\nDziesięć. Jak dla mnie drugi Okrąglak po ponad 60 latach.\nLigol liked this post\nJune 21st, 2017, 10:27 PM #53\nFenomenalny budynek, wywołuję we mnie silne pozytywne emocje. Miałem okazję zobaczyć już całość po otwarciu i zreflektowałem się, że spędziłem 3 godziny na spacerowaniu po okolicy i oglądaniu go z różnych perspektyw. Przemówił przeze mnie czysty hedonizm. Bałtyk z niebywałym szacunkiem traktuję miasto i najbliższą okolicę, co widać w niemal wszystkim, począwszy od kształtu uwarunkowanego działką, na której stanął, poprzez elewację nawiązującą do klasyki poznańskiego modernizmu (Okrąglaka, Domaru, Budynku Głównego AWF-u), na wysokości, organizującej nieco zdehumanizowaną przestrzeń Kaponiery, kończąc. Elewacja przywodzi mi na myśl zimne morze bałtyckie, a wysokość i kształt - wieloryba, choć żaden z gatunków tego ssaka nie występuje w Bałtyku. Krytykowane nieco białe elementy konstrukcyjne były warte podkreślenia, traktuję je jako swego rodzaju wizytówkę kunsztu inżynierskiego pracowni MVRDV. Najsłabszym elementem jest niedospasowanie wysokości bocznej, najniższej ściany, do Sheratona i schodkowany chodnik od strony ronda. Najmocniej natomiast skrytykowana przeze mnie niedawno zieleń, a właściwie jej, wydawałoby się, niedobór zadziwiająco pasuje do całości przestrzeni, choć to wyższość doznań estetycznych nad walorami użytkowymi.\nMógłbym odjąć punkt za wymienione minusy, jednak w ogólnym rozrachunku, zupełnie giną one, przy tym, co Bałtyk dał temu miastu.\nJune 22nd, 2017, 01:19 PM #54\nWieloryby występują w Bałtyku\n9,5/10 Nowy symbol Poznania.\nZieleń zamaluj a symetrię sfabrykuj!\nJune 24th, 2017, 01:06 PM #55\n10 z czystym sumieniem!\nJune 25th, 2017, 04:58 PM #56\nPonoć jak się sie nie da 10 to się dostaje bana na tydzień\nburgund liked this post\nJuly 8th, 2017, 08:10 PM #57\nBiurowiec Bałtyk Poznań zdjecia\nPawelski, michau88, martm liked this post\nJuly 19th, 2017, 08:41 PM #58\nBałtyku, Ojczyzno moja...\nJuly 20th, 2017, 04:46 PM #59\nAż chyba się tam normalnie przejadę.\nNa razie ze zdjęć 10\nJuly 25th, 2017, 06:51 PM #60\nNa żywo wygląda lepiej.


Pekin wspiera walkę o niezmienność klimatu | Centrum Studiów Polska-Azja\n21 listopada 2012 17:47 / przez Domyślny dla witryny\nDziś doszło do upublicznienia chińskiego raportu, uwzględniającego działania podjęte na przestrzeni minionego roku w związku z zapobieganiem zmianom klimatycznym, które stanowią zagrożenie w skali całego świata. Tegoroczny bilans został wydany tuż przed rozpoczęciem dwutygodniowej Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, której oficjalne otwarcie nastąpi w stolicy Kataru – Doha, 26 listopada br.\nSprawozdanie zawierało działania podjęte przez chińskie władze, które przyczyniłyby się do zamortyzowania zmian klimatycznych i przystosowania do nich obywateli. Podjęło również temat stworzenia niskoemisyjnych zbiorowości i intensyfikacji współpracy międzynarodowej w celu przyspieszenia ich budowy.\nChiny wywiązały się z obietnicy złożonej w jedenastej pięciolatce (2006-2010), gdyż zdołały zminimalizować począwszy od 2005 roku emisję dwutlenku węgla o 1,46 mld ton. Raport prognozuje, że do 2015 roku kraj postara się o zniwelowanie zużywanej energii na jednostkę PKB o 16 procent oraz skutecznie zadba o zmniejszenie emisji CO 2 0 17 procent. Zawarto również tezę w myśl której Chiny dołożą starań, aby zwiększyć udział paliw niekopalnych w ogólnym bilansie energetycznym do 11, 4 procent.\nKonferencja klimatyczna, która będzie miała miejsce w Doha, przyczyni się w dużej mierze ku utrzymaniu postanowień Protokołu z Kioto oraz Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu. Priorytetowymi kwestiami, która zostaną na niej omówione, będą konkretne decyzje pozwalające na urzeczywistnienie drugiego okresu zobowiązań Protokołu z Kioto – będzie on realizowany począwszy od 1 stycznia nadchodzącego roku.\ntagi:Chiny,Doha,ONZ,Protokół z Kioto,Ramowa konwencja Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu\nPekin wspiera walkę o niezmienność klimatu Reviewed by Domyślny dla witryny on 21 listopada 2012 .\nDziś doszło do upublicznienia chińskiego raportu, uwzględniającego działania podjęte na przestrzeni minionego roku w związku z zapobieganiem zmianom klimatycznym, które stanowią zagrożenie w skali całego świata. Tegoroczny bilans został wydany tuż przed rozpoczęciem dwutygodniowej Konferencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, której oficjalne otwarcie nastąpi w stolicy Kataru – Doha, 26 listopada br. Sprawozdanie zawierało


Kinga Baranowska o wyprawie na K2: Kluczową kwestią jest teraz założenie trzeciego obozu - Sport WP SportoweFakty\nKinga Baranowska o wyprawie na K2: Kluczową kwestią jest teraz założenie trzeciego obozu\n- Kluczową kwestią jest założenie teraz trzeciego obozu na wysokości 7000 metrów albo nawet 7300 metrów. Dopiero po zaaklimatyzowaniu się na tej wysokości można myśleć o ataku szczytowym - powiedziała Kinga Baranowska na antenie TVN24.\nSzymon Łożyński 05 Lutego 2018, 11:21\nNewspix / Na zdjęciu: Kinga Baranowska\nHimalaiści z wyprawy na K2 nie poddają się. Ruszyli do obozu drugiego i mają kolejne plany\nHimalaistka, zdobywczyni dziewięciu ośmiotysięczników oceniła także ile Polacy będą musieli spędzić czasu w trzecim obozie, by móc myśleć o pierwszym w historii zdobyciu zimą K2. - Trzeba minimum przespać dwie noce, żeby się oswoić z taką wysokością.\nPrzed próbą zdobycia wierzchołka himalaiści założą jednak jeszcze jeden, czwarty obóz. Nie będzie on jednak służył im do aklimatyzacji. - Czwarty obóz jest taki wypadowy. W nim raczej się już nie śpi. On powstaje na ramieniu K2 na wysokości około 7900 metrów. Z tego obozu, np około północy, wychodzi się już do ataku szczytowego. Podczas powrotu taki obóz warto mieć założony jako zabezpieczenie - wyjaśniła Kinga Baranowska.\nNa razie członkowie Narodowej Wyprawy na K2 skupiają się na aklimatyzacji w drugim obozie. Niedługo powinni znaleźć się w nim Denis Urubko i Marcin Kaczkan. Jeśli pogoda pozwoli, to we wtorek ta dwójka rozpocznie wspinaczkę, by sprawdzić warunki przed założeniem trzeciego obozu. Najprawdopodobniej nie będą go jednak w stanie założyć w tym oknie pogodowym, ponieważ we wtorkowe popołudnie - według prognoz - ma zacząć mocno wiać. Jeśli rzeczywiście tak będzie, to Urubko z Kaczkanem wrócą do bazy.\nKolejne próby założenia trzeciego obozu będą mogły rozpocząć się najprawdopodobniej od czwartku 8 lutego, gdy wiatr ma nie być już tak silny. - Oczywiście idealnie byłoby gdyby zelżał do 20-30 km/h - podkreśliła Baranowska i dodała: - Wówczas można byłoby działać. Przy mocniejszym oczywiście również można, ale to powoduje szybsze wychładzanie organizmu.\nPolacy jako pierwsi chcą zimą zdobyć K2, drugi najwyższy ośmiotysięcznik na ziemi (8611 metrów n.p.m). Wyprawa zakończy się sukcesem jeśli zdobędą szczyt do 20 marca. Wówczas na półkuli północnej kończy się zima.\nCzy Polacy zdobędą do 20 marca szczyt K2?\nAlpinizm Kinga Baranowska Marcin Kaczkan Denis Urubko


8 kosmetycznych hitów z Rossmanna (zdjęcia z drogerii) - Perfumy i kosmetyki - Polki.pl\nW naszym zestawieniu znalazły się m.in. dwa rewelacyjne kosmetyki do włosów, ekologiczny krem do twarzy polskiej marki i świetny żel aloesowy.\nMałgorzata Machnicka / 16.01.2020 07:00\nNajnowsze promocje w Rossmannie na styczeń 2020 dotyczą przede wszystkim kosmetyków do pielęgnacji. Starałyśmy się wybrać (w miarę możliwości) na tyle uniwersalne kosmetyki, aby sprawdziły się przy większości typów skór, włosów czy karnacji. Które z nich trafią na twoją listę zakupów?\nNawilżająca odżywka do włosów, Natura Siberica, cena z 34,99 zł na 25,99 zł\nNatura Siberica znana jest z rewelacyjnych kosmetyków do włosów. Linia w miętowych opakowaniach to jedna z naszych ulubionych. Odżywka doskonale nawilża i sprawia, że włosy zyskują miękkość i lepiej się układają. Lubimy ją też za dużą pojemność - 400 ml.\nW promocyjnej cenie znajdziesz także inne kosmetyki marki Natura Siberica.\nSzampon Nordic, L'Biotica, cena z 24,99 zł za 19,99 zł\nDo drogerii Rossmann trafiły właśnie najnowsze szampony i odżywki do włosów od marki L'biotica. Kosmetyki zostały podzielone na trzy linie: Nordic, Indie i Jungle, każda o innym działaniu i przeznaczona do innego rodzaju włosów. Szukaj ich na oddzielnych, tekturowych standach.\nŻel aloesowy Botanic Ritual Spa, Bielenda, cena z 25,99 zł na 18,29 zł\nBotanic Ritual Spa to świetna linia do pielęgnacji twarzy i ciała. Naszą uwagę zwrócił przede wszystkim żel aloesowy, który koi, nawilża i regeneruje. Warto zrobić zapasy przed latem.\nŻel do oczyszczania twarzy, Love Beauty and Planet, cena z 29,99 zł na 17,49 zł\nNa tekturowych standach w wybranych Rossmannach znajdziesz kosmetyki marki Love Beauty and Planet - większość w promocyjnych cenach. Nam najbardziej spodobał się żel do oczyszczania twarzy z zieloną herbatą i wetiwerem. Jest również wersja z wodą kokosową i kwiatami mimozy.\nKrem nawilżający do twarzy Natura Eco, Lirene, cena z 27,99 zł na 20,99 zł\nKrem zawiera aż 97% składników organicznych i pochodzenia naturalnego. Jednym z nich jest organiczny ekstrakt z malwy zamknięty w plantsomie, który zapewnia intensywne nawilżenie głębokich warstw naskórka.\nDo wyboru jest kilka wersji kremów do twarzy i kosmetyków uzupełniających pielęgnację. Przeceniona jest cała linia Natura Eco od Lirene.\nPłyn micelarny przeciw przesuszaniu Mixa, cena z 23,99 zł na 17,99 zł\nMarka Mixa ma w swojej ofercie jedne z najlepszych płynów micelarnych na rynku. Nie tylko świetnie oczyszczają skórę z makijażu i innych zanieczyszczeń, to jeszcze nawilżają i nie powodują dodatkowych podrażnień. Lubimy je też za wielkość opakowania. W promocji dostępne są również inne wersje płynu.\nKolekcja do makijażu Misslyn\nPamiętacie markę Misslyn? Kiedyś dostępna była w drogeriach Hebe, teraz znajdziesz jej produkty na tekturowych standach we wszystkich Rossmannach. W ofercie są nie tylko róże, ale również bronzery, rozświetlacze, szminki. Wszystko w obniżonych o połowę cenach.\nKosmetyki Nath, Natalia Siwiec dla Make Up Revolution\nKolekcja sygnowana przez Natalię Siwiec jest naprawdę piękna - opakowania utrzymane w pudrowych i metalicznych różach skrywają bajecznie kolorowe produkty. W promocyjnych cenach znajdziesz obecnie dwie palety cieni do powiek (z 49,99 zł na 24,99 zł) i rozświetlacz (z 29,99 zł na 11,99 zł).\nArtykuł przygotowany na podstawie oferty losowej drogerii Rossmann w Warszawie. Oferty między poszczególnymi drogeriami mogą się różnić.\nNajlepsze szampony do włosów za mniej niż 10 zł\n4 modne sukienki z H&M za mniej niż 50 zł


Chwytaki mechaniczne do UR i innych robotów przemysłowych | Joregnsen\nPL / Oferta / Chwytaki mechaniczne do cobotów i robotów\nChwytaki do szybkiej integracji z robotami\nCHWYTAKI MECHANICZNE do robotów, cobotów Universal Robots\nW automatyzacji prac przemysłowych i współpracy robota z człowiekiem duże znaczenie ma możliwość chwytania. To jedna z najważniejszych umiejętności tych nowoczesnych maszyn. Chwytaki do robotów powinny zapewniać odpowiedni ścisk, a istotne jest także, żeby chwytak robota przemysłowego zmieścił się wszędzie, gdzie trzeba i nie był za ciężki. Czasami ważne jest też czy chwytak mechaniczny jest na tyle bezpieczny, aby można było używać go bez dodatkowego zabezpieczenia czy wygrodzenia.\nOferta obejmuje chwytaki robotów przemysłowych, fabrycznie przygotowane do współpracy z urządzeniami firmy Universal Robots. Niektóre chwytaki przemysłowe mają certyfikację w ramach UR+, która daje pewność, że są to sprawdzone elementy. Chwytaki do robotów przemysłowych mogą oferować także dodatkowe funkcje. Są one dostarczane ze wszystkimi elementami potrzebnymi do szybkiego i bezproblemowego uruchomienia i zastosowania z robotami Universal Robots. Wśród propozycji znajdują się między innymi chwytaki magnetyczne, podciśnieniowe, zaciskowe, dwupalcowe oraz trzypalcowe.\nDelikatne chwytaki magnetyczne\nChwytak magnetyczny umożliwia robotom przenoszenie materiałów i przedmiotów, których z jakiegoś powodu nie można złapać. To rozwiązanie, umożliwiające pracę z delikatnymi towarami. Dbamy o to, by oferowane przez nas produkty były w pełni bezpieczne i łatwe w obsłudze. Nasze magnetyczne chwytaki do robotów to doskonały sposób na przyspieszenie pracy w każdym laboratorium czy zakładzie przemysłowym.\nStań się częścią rewolucji w przemyśle\nNasze chwytaki przemysłowe pozwalają przyspieszyć i zautomatyzować pracę w każdym zakładzie. Oferujemy mnóstwo sprawdzonych rozwiązań, takich jak chwytaki mechaniczne i przemysłowe, zaciskowe, wielopalcowe oraz chwytaki magnetyczne. Zapewniamy robotom możliwość pracy tak z ciężkimi, sporych rozmiarów towarami, jak i z delikatnymi, wrażliwymi na uszkodzenia przedmiotami. Jedną z najważniejszych części robota są jego chwytaki, dlatego naszym klientom oferujemy tylko sprawdzone, najlepsze rozwiązania.


Internetowe randki : Seks, miłość, przyjaźń, znajomości - Strona 2\nprzez Hades_Pan_Umarłych wtorek, 9 maja 2017, 09:31\nJa tam jestem raczej randkowym tradycjonalistą.\nprzez stokrotka1 piątek, 12 maja 2017, 13:21\nja nigdy nie umawiałam się na randki przez internet, nie zrozumiałe jest to dla mnie.\nprzez Katamarek czwartek, 18 maja 2017, 13:14\nJa uważam, że nie ma w tym nic złego. Zerknijcie sobie tutaj - https://facezbok.pl/ Jak widać zarejestrowanych osób jest wiele\nprzez Hades_Pan_Umarłych czwartek, 25 maja 2017, 14:18\nA kto mówi, że to coś złego? Po prostu nie wszystkim odpowiada ten sposób zawiązywania znajomości.\nprzez stokrotka1 poniedziałek, 29 maja 2017, 09:55\nja jestem ich przeciwniczką takich randek, nigdy nie wiadomo kto naprawdę siedzi po drugiej stronie.\nprzez Wiktoria piątek, 28 lipca 2017, 20:25\nInternetowe randki nie są ani trochę bardziej niebezpieczne od randek z kimś poznanym w realu. Poza tym to świetny sposó dla osób samotnych, by kogoś poznać. https://kissograph.com/ to aplikacja, któa na podstawie profilu na facebooku dobiera najbardziej odpowiednich kandydatów. Masz pewność, że dana osoba będzie miała podobne upodobania i poglądy do Twoich. To bardzo ułatwia pierwsze kontakty.\nprzez Hades_Pan_Umarłych piątek, 18 sierpnia 2017, 10:45\nNo jak to, przecież po drugiej stronie komputera może być tak naprawdę każdy.\nprzez carolina91 wtorek, 3 października 2017, 11:00\nJa ostatnio odkryłam portal randkowy dla chrześcijan - https://betania.pl Można tam poznac naprawdę wartościowe osoby myślące poważnie o małżeństwie. Mialam już konta na innych portalach i powiem szczerze ze ciężko poznać kogoś z wartościami. mam nadzieję, ze tu będzie inaczej.\nprzez Hades_Pan_Umarłych wtorek, 3 października 2017, 12:29\nJest jakiś wątek, w którym tego nie piszesz?