News » SportSiedlce.pl - SportSiedlce.pl - page 339\nSportSiedlce.pl / News (Page 339)\n17 Lut 20:11\nDobre wieści spod Warszawy\nTrzy medale zdobyli reprezentanci TKKF Siedlce w Mistrzostwach Polski juniorów i juniorów młodszych w kickboxingu w formule low kick.\nPrus pauzował, grali inni\nSiedlecki Prus w ten weekend miał wolne, gdyż spotkanie z Anilaną Łódź zostało przełożone na niedzielę 24 lutego. Przedstawiamy wobec tego wyniki innych spotkań 17 kolejki.\nSportowiec Tygodnia #31\nWybieramy najlepszego sportowca tygodnia za okres 11-17 luty.\nStaręga w gronie najlepszych\nPolski Związek Narciarski opublikował skład polskiej kadry biegowej na Mistrzostwa Świata w Val di Fiemme. Znalazł się w niej Maciej Staręga.\nBez szans w starciu z Nike (fotogaleria)\nSiatkarki Ósemki Siedlce przegrały w meczu III ligi kobiet z Nike Węgrów 0:3.\n17 Lut 09:24\nMistrzowska klasa MKK (fotogaleria)\nRozgrywając swój najlepszy mecz w sezonie koszykarki MKK Siedlce rozbiły olsztyński KKS 91:59.\n16 Lut 22:03\nZwycięstwo SKK! (fotogaleria)\nFatalna passa 10 meczów bez wygranej przełamana! Koszykarze SKK pokonali w meczu I ligi mężczyzn Polonię Przemyśl 72:60.\nZe Świtem na remis\nPodopieczni Piotra Szczechowicza zremisowali na wyjeździe ze Świtem Nowy Dwór Mazowiecki 2:2 (1:1).\nPolska zagra z Litwą w Siedlcach?\nIstnieje możliwość rozegrania meczu towarzyskiego reprezentacji Polski U-21 z Litwą w naszym mieście. Spotkanie miałoby się odbyć 23 marca.\nRozstrzelali Wektrę (fotogaleria)\nPogoń II Siedlce pokonała na własnym boisku Wektrę Zbuczyn 11:0.\nTrzech nowych zawodników, o których już pisaliśmy, to nie jedyne wzmocnienia MKS Pogoni. Po kontuzjach wraca trzech kolejnych zawodników, a na fazę play-off szykowany jest prawdziwy hit, bowiem do zespołu może...\nRaz dziewczyny, raz chłopaki\nKoszykarki z Siedlec sumiennie przygotowują się do starcia z KKS Olsztyn. W kolejnym dwumeczu z juniorami SKK zanotowały zwycięstwo i porażkę.\n13 Lut 17:31\nOlimpia za mocna (fotogaleria)\nPiłkarze Pogoni przegrali kolejne spotkanie sparingowe. Tym razem lepszą drużyną od biało-niebieskich okazała się Olimpia Zambrów, która wygrała 2:1.\nZawodnik, trener i sędzia\nJest jednym z najlepszych ciężarowców świata, ma „papiery” na trenera podnoszenia ciężarów, ostatnio wręczono mu nominację na sędziego I klasy państwowej.\nTrzy wzmocnienia Pogoni\nPogoń Siedlce wzmocniła się trzema zawodnikami. Zawodnikami nie byle jakimi, ponieważ każdy z nich ma w dorobku występy w reprezentacji.\n12 Lut 18:37\nDominik Kwapisiewicz: To nie jest zespół z krwi i kości\nPoczątek tygodnia miał dwa oblicza dla trenera Dominika Kwapisiewcza. To pozytywne związane jest z zakończonymi sukcesem zaręczynami. Negatywne zaś spowodowane było rozwiązaniem umowy z KPS Siedlce. Od tej chwili zespół prowadzony...\nKPS już bez Kwapisiewicza\nW oświadczeniu Zarządu KPS opublikowanym na klubowej stronie internetowej poinformowano, że umowa z trenerem Dominikiem Kwapisiewiczem została rozwiązana za porozumieniem stron.\nMiejski Klub Rugby grając młodzikami zwyciężył w kategorii Open (junior + kadet + młodzik) Halowego Turnieju Rugby o Puchar Prezesa MKS Pogoń, kategorię żak + mini żak wygrali gospodarze, na hali...\nŚwietnie spisali się w Wyszogrodzie tenisiści stołowi Pogoni Siedlce podczas II Wojewódzkiego Turnieju Kwalifikacyjnego juniorów.


ABORCJA - wielkie hasła, protesty. Prawda jak zwykle jest w połowie.... – Demotywatory.pl\nM Majkel667 24 października 2020 o 2:02\nSkopuję dokładnie to co napisałem pod innym demotem:\nPodstawowy problem u którym prawie się nie mówi to co dalej... Powiedzmy że urodzi się dziecko w poważnymi wadami, które nie przeżyje nawet kilku dni. Dla organizacji pro life najważniejsze że się urodziło. A dalej "Rodzicu radź sobie sam". Urodzi się dziecko z poważnymi wadami które trochę pożyje ale będzie wymagało opieki 24 na dobę a i tak nigdy nie będzie samodzielne. Tak samo.\nProponuję tym co tak wrzeszczą o zakazaniu aborcji niech porozmawiają z takimi rodzicami, niech pomogą im w opiece a dopiero potem wydają opinie. Proponuję np. poczytać artykuł na temat rozmowy z rodzicami dziecka którym profesor Chazan odmówił aborcji. To była dość głośna i medialna sprawa w Polsce kilka lat temu. https://serwisy.gazetaprawna.pl/zdrowie/artykuly/878315,rodzice-dziecka-ktorym-prof-chazan-odmowil-aborcji-po-urodzeniu-lekarze-bali-nam-sie-je-pokazac.html\nMam nadzieję że przynajmniej niektórych skłoni to do myślenia.\nK KateWlodarska 24 października 2020 o 2:12\nW pełni się z Toba zgadzam, to właśnie piszę w pierwszym punkcie mojej wypowiedzi.\nZnam osobiście dwa przypadki, gdzie rodzice wychowują takie dzieci, praktycznie opieka 24h/dobę. Brak kontaktu z dzieckiem, gdzie jedno ma już ponad 20 lat !!! Tylko leży, nie mówi.\nGdzie teraz są spece od zakazów, może pomogą takim rodzicom???\nProblemem jest tylko to, że w obecnej sytuacji z zadymy próbują zrobić sobie użytek patologie walczące o aborcję na życzenie, a nawet środowiska LGBT, którym ciąża raczej nie grozi.\nZmodyfikowano 1 raz. Ostatnia modyfikacja: 24 października 2020 o 2:13\nM Majkel667 24 października 2020 o 2:25\n@KateWlodarska Jak dla mnie osobiście to nie można łączyć tych dwóch tematów. Obecne przepisy jakie były (tak zwany kompromis) były dobre. Jak dla mnie aborcja na życzenie "od tak" nie powinna mieć miejsca. Jak ktoś nie chce mieć dziecka do niech się zabezpieczy odpowiednio, to że ktoś miał "wpadkę" to nie jest powód do aborcji. Ale to jest zupełnie inny temat. Problem jest taki jak w przypadku o którym pisałem. Dzieci z wadami "ekstremalnymi" nie dość że cierpią same, to dodatkowo cierpią ich rodzice. Przykład podałem w swoim komentarzu.\nkondon 24 października 2020 o 3:02\n@Majkel667 @KateWlodarska Tylko czy czyjaś choroba jest powodem, żeby kogoś zabić?\nNie popieram obecnych zmian w prawie, jednak rozumiem ich powody.\nTo jest bardzo trudny problem i zdecydowanie nie ma tutaj dobrych rozwiązań...\nZabijanie płodów ludzkich / dzieci jest złe i niemoralne, jednak "skazywanie" ich na życie w cierpieniu jest okrutne.\nCzy można poświęcić moralność w imię litości? Czy taka jednorazowa zgoda nie pociągnie nas dalej w rezygnacji z moralności? Gdzie jest granica?\nUważam, że to prawo, które mieliśmy, było najmniej złe z możliwych, jednak nie mam co do tego pewności.\nUprzejmie proszę osoby, które nie zgadzają się z moimi wątpliwościami o wypowiedź.\nSam nie jestem co do tego przekonany, dlatego zamiast minusa, który nie przekazuje żadnych konkretnych informacji, proszę o merytoryczną dyskusję.\nSame minusy olewam, jednak nic mi one nie mówią. Nie mówią mi w którym miejscu mogę się mylić.\nZmodyfikowano 1 raz. Ostatnia modyfikacja: 24 października 2020 o 3:14\nK kod_pustyni 24 października 2020 o 3:53\n@kondon Jeśli dziecko nie dożyje momentu uzyskania choćby szczątkowej świadomości to uważam, że nie należy się zastanawiać, co jest dla niego dobre, tylko w którym wypadku rodzice mniej ucierpią. Dlatego uważam, że rodzice w takich sytuacjach powinni móc decydować.\nPytanie co w sytuacjach, w których dziecko przeżyje nawet spory czas, ale będzie po prostu upośledzone? Wymagającej ciągłej opieki do końca życia? Jeśli rodzice chcą dokonać aborcji to raczej się nim nie zajmą - to co się z nim stanie? Ja jestem zdania, że jeśli nikt nie zgłosi się do opieki/wychowania to należy decyzję pozostawić rodzicom - problem jest, co jeśli np. ojciec chce wychować to dziecko to czy matka może dokonać aborcji, tu mam dość niejednoznaczne uczucia.\nChoć według mnie i tak dyskusja jest dość jałowa - praktycznie każda kobieta, która się na aborcję zdecyduje, i tak ją wykona, tyle, że za granicą.\nF feroxa 24 października 2020 o 8:58\n@kondon Pretensje do jakiejś istoty wyższej, że tak sponiewierała ten "cud narodzin", że nie może żyć jak człowiek, a czasami i istoty ludzkiej nie przypomina.\nS sceptyk_kazio 24 października 2020 o 9:02\n@kondon nie rozumiem jesli dla ciebie skazywanie kogos na zycie w cierpieniu nie jest niemoralne; w obu przypadkach rezygnujesz z moralnosci, tylko w jednym z nich jestes jeszcze sadysta\nK konto usunięte 24 października 2020 o 9:11\nBłędne jest myślenie, że tylko "choroba" jest powodem, żeby kogoś zabić. Tutaj dochodzi kolejny czynnik - chodzi o człowieka, które nie jest w stanie samodzielnie egzystować.\nZałóżmy że chodzi o jakąś nieletalną chorobę, np. Downa. Gdyby ta sama choroba ujawniała się w wieku 40 lat u zamożnego człowieka (pomijam tutaj absurd medyczny), to już sytuacja wyglądałaby inaczej. Ze zgromadzonych za życia środków sam by się utrzymał i nikt nie byłby na tym stratny. Jeśli byłaby potrzebna pomoc, to ta pomoc byłaby dobrowolna i za godziwą płacę, na pewno byliby chętni.\nOdwrócę kwestię - czy moralne jest zobowiązywać kogoś do poświęcania życia w imię czegoś, na co dana osoba nie wyraziła zgody i zdarzenie nie jest bezpośrednia konsekwencją działania tej osoby? Według katozjebów, tak. Dlatego Konfederacja nie jest partią wolnościową.\nDlaczego zabijanie jest złe i niemoralne? Śmierć jest czymś neutralnym, obojętnym moralnie. Niekiedy jest pożądana - na przykład, gdy człowiek jest umierający i nie chce uporczliwej terapii.\nZłe/niemoralne mogą być powody jej zadawania. Tu już trzeba wykazać, że powody są niesłuszne. Argumentem ku uznaniu czegoś za niemoralne nie są odczucia czy religia. Odczucia są subiektywne, należy oprzeć się na obiektywnym źródle - np. logice.\nNie rozumiem fragmentu, że w imię litości miałaby być poświęcona moralność. Prędzej uznałbym za poświęceniem moralności jest bezcelowe przymuszanie i narażanie zdrowia fizycznego i psychicznego w imię nieprzemyślanych, religijnych pobudek.\nkondon 24 października 2020 o 14:21\nNa początku chciałbym podkreślić, że jestem przeciwny obecnej zmianie, jednak zauważam pewno problemy, dlatego chciałbym podyskutować i wcielam się w rolę "adwokata diabła".\n@kod_pustyni Nie twierdzę, że nie masz racji, tylko zwracam uwagę na miejsce moralności w tym problemie.\nCzym jest świadomość? Potrafisz określić kto ją posiada?\nJeśli opisana sytuacja zaistnieje dopiero po porodzie? Co wtedy?\nKwestia ojca słuszna. Jeśli już, to powinna być decyzja obojga rodziców.\n@feroxa Odnoszę się do naszej moralności, nie wymówek.\n@sceptyk_kazio Racja, jednak zabijanie jest bardziej niemoralne i powoduje dalsze konsekwencje. Gdzie jest granica tej litości? Jeśli Ty ciężko zachorujesz, to też mamy Cię dobić? Jeśli taka byłaby Twoja wola - jestem za. Jednak bez niej jestem absolutnie przeciw.\nCzy pozwalając Ci się męczyć też jestem sadystą?\n@Kalion "czy moralne jest zobowiązywać kogoś do poświęcania życia w imię czegoś, na co dana osoba nie wyraziła zgody i zdarzenie nie jest bezpośrednia konsekwencją działania tej osoby?"\nDecydując się na dziecko musisz liczyć się z różnymi scenariuszami. Jak Ci urodzi się głupie, na co nie liczyłeś, to co z nim?\nPrzy obecnym poziomie rozwoju stać nas na utrzymywanie chorych. Czy ma to sens? Nie. Tylko czy zgadzamy się na likwidowanie "bezsensownych" jednostek? Znowu, gdzie jest granica?\n"Niekiedy jest pożądana - na przykład, gdy człowiek jest umierający i nie chce uporczliwej terapii."\nTutaj się zgadzam, jednak tylko i wyłącznie w przypadku, kiedy jest dobrowolna i świadoma. O swoim życiu możesz decydować, o czyimś - nie.\nReligijne pobudki mnie nie interesują i dla mnie w tej dyskusji są nieistotne.\n"Odczucia są subiektywne, należy oprzeć się na obiektywnym źródle - np. logice."\nW jaki sposób chciałbyś to zrobić? Gdzie będą granice?\nInaczej widzisz moralność, dlatego nie rozumiesz mojego sposobu myślenia. Bardzo częsty powód, przez który osoby o odmiennych poglądach nie potrafią się dogadać - operują innymi pojęciami i ich rozumieniem.\nTę kwestię już poruszyłeś akapit wyżej.\nK kod_pustyni 24 października 2020 o 14:57\n@kondon Moralność na poziomie tak dużej struktury jak państwo trudno zdefiniować. Czy zwierzęta wyrzucające z gniazda najsłabsze potomstwo w sytuacjach w których nie są w stanie wyżywić wszystkich? Moralność każdy ma własną, wynikającą z własnych przeżyć, wychowania, wieku... Jeśli czyjaś moralność każe komuś chronić życie od poczęcia, niech zacznie walczyć z aborcjami na żądanie, tak często wykonywanymi w wielu krajach. Albo niech organizuje pomoc dla rodziców wychowujących niepełnosprawne dzieci.\nNie wiem czym jest świadomość ani nie potrafię wskazać w którym momencie się ją nabywa - wydaje mi się, że noworodek jej nie ma, a 6-latek już na pewno ma. Jeśli musiałbym wskazać jakąś granicę, po której dziecko może "zacząć się cieszyć, że jest na świecie", to bym powiedział, że około pół roku - ale to moje bardzo subiektywne zdanie.\nPo porodzie to już jest kwestia eutanazji. To już znacznie inna sprawa, choć też warta dyskusji. Uważam, że eutanazja sama w sobie jest dobra w pewnych przypadkach, ale stworzenie szczelnego prawa może być niewykonalne.\nCiekaw jestem ile było dokonywanych aborcji na płodzie z dużymi szansami życia wzglęnie normalnego (np. bez nóg) "podciągane" pod ten przepis... Ale powtarzam, nie ma mowy o jakiejkolwiek kontroli aborcji dopóki w siąsiednich krajach jest ona dostępna na życzenie. Więc tak na prawdę nadal jest to wybór kobiety - choć okraszony kosztem pieniężnym i bez wsparcia psychologicznego.\nS sceptyk_kazio 24 października 2020 o 16:53\n@kondon jak dla mnie zabicie kogos jes bardziej moralne niz torturowanie go, wiec tu sie nie zgadzamy\nM Majkel667 25 października 2020 o 1:05\n@kondon Odnoszę się do Twojego pierwszego komentarza, Myślę że popełniasz błąd mówiąc o chorobie bo to od razu nadaje specyficzny ton całej dyskusji. Przeczytaj początek artykułu do którego link podałem. Czy to można nazwać chorobą ? Mówimy tutaj o przypadkach ekstremalnych. W przypadkach kiedy wiadome jest że będzie cierpieć dziecko i umrze w cierpieniach, gdzie będą też cierpieli rodzice dla mnie osobiście sprawa jest jednoznaczna - należy ulżyć w cierpieniach. Ale dobra, na chwilę rozpatrzmy scenariusz który nas czeka. Takie dzieci będą się rodzić bo nie będzie można przeprowadzić aborcji i będą umierać w cierpieniach. Tak jak pisałem ten temat nie obchodzi organizacji "pro-life". Tacy rodzice nie otrzymują żadnego dodatkowego wsparcia. Rodzice opiekujące się dziećmi które są niesamodzielne i nigdy też samodzielności nie osiągną są pozostawieni sami sobie, muszą sami walczyć o rehabilitacje, wsparcie i każdą złotówkę. Czy to jest na pewno lepsze rozwiązanie ? Oczywiście można tą dyskusję rozbudować o kwestie finansowe, genetyczne (w kwestii eliminacji złych genów) oraz wiele innych ale nie chcę się w to zagłębiać. Uważam że ten "kompromis" który był to był najlepszym możliwym rozwiązaniem.\nkondon 25 października 2020 o 4:10\n@kod_pustyni Zwierzęta nie są moralne i robią to co muszą, aby przeżyć. Ludzie już dawno odeszli od takiego standardu.\nSkoro świadomość Twoim zdaniem jest pół roku po narodzinach, to przyjmując ją jako wyznacznik, można dokonywać aborcji do pół roku po urodzeniu. Sam widzisz, że ta granica niczego nam nie daje.\nWiem, że żadnym problemem jest wykonanie aborcji poza granicami, jednak tu znowu chodzi o moralność, o naszą zgodę na takie działania. Nie mamy wpływu na prawo w innych krajach, tak jak nie mamy wpływu na to, co robią inni ludzi. Tylko czy zło innych jest dla nas usprawiedliwieniem do czynienia zła samemu?\n@sceptyk_kazio Co jest bardziej moralne trudno określić.\nPowiedziałbym bardziej ludzkie i empatyczne. Tylko czy mamy prawo do tak daleko idących działań? Gdzie jest ich granica? Kto daje Ci prawo do podejmowania decyzji?\n@Majkel667 Nie chodzi mi w tej dyskusji o kwestie praktyczne (te rozumiem), tylko bardziej o teorię, ideę, moralność, rozróżnianie dobra od zła, wyznaczanie granic itd.\nTeż uważam, że obecny kompromis jest najmniej zły, jednak mam z nim problemy, o których tutaj właśnie rozmawiamy.\nZmodyfikowano 1 raz. Ostatnia modyfikacja: 25 października 2020 o 4:13\nS sceptyk_kazio 25 października 2020 o 8:26\n@kondon jak to trudne? w poprzedniej odpowiedzi nie miales z tym problemu; z tego co piszesz to dla ciebie aborcja=zlo, tortury=mniejsze zlo; dla mnie jest odwrotnie; i tak samo z empatia - aborcja lepsza niz tortury; a prawo do decydowania o moinm ciele wynika z tego ze jestem czlowiekiem, nikt mi go nie musi dawac\nR Rydzykant 25 października 2020 o 12:43\nZnając historię i politykę, można spodziewać się efektu wahadła. Jak długo istniał kompromis aborcyjny, nawet jeśli dla wielu był trudny do zaakceptowania, tak długo ekstremiści obu stron musieli podporządkować się opinii większości społeczeństwa. Teraz równowaga została zburzona. Gdy do władzy w końcu dojdzie "formalna" lewica, dla ugruntowania swojego elektoratu wprowadzi aborcję na życzenie oraz małżeństwa homoseksualne. I tak jak dziś, tamta władza też będą pacyfikować protesty oraz ignorować opozycję. Niestety odbudowa dialogu społecznego będzie długotrwała i bardzo trudna.\nOto dziedzictwo jakie pozostanie nam po Kaczyńskim.\nK kod_pustyni 25 października 2020 o 18:43\n@kondon Ludzie też robią to, co muszą, żeby przeżyć, tylko mniej muszą się na to poświęcać czasu, stąd mogą robić również inne rzeczy.\nUważasz, że nie ma "aborcji" do 6 miesiąca? To jest po prostu zakończenie podtrzymywania życia. W każdym wieku, jeśli przez dłuższy czas osoba jest nieprzytomna i żyje jedynie przez podłączenie do aparatury oraz nie ma szans na wybudzenie to rodzina ma możliwość, w porozumieniu z lekarzem, odłączyć pacjenta od aparatury. Tak samo z niemowlęciem. Aborcja mocno uszkodzonego płodu to też jest odłączenie od "aparatury" podtrzymującej życie.\nTak, zgadzam się, że istotną sprawą w kwestii decyzji trybunału jest przede wszystkim wpłynięcie na opinię społeczeństwa wobec kobiet dokonujących aborcji. Moje zdanie jest takie, że w żadnym wypadku nie należy potępiać kobiety, która zdecydowała się na przerwanie ciąży w przypadku ciężkiego uszkodzenia płodu. Uważam, że utrzymanie ciąży w takiej sytuacji jest aktem heroizmu, chwalebnym, lecz nie można nikogo do heroizmu zmuszać. Powiem więcej, nie potępiłbym również kobiety, która zdecydowałaby się na aborcję (w pierwszym trymestrze) zdrowego płodu. Każdy popełnia błędy, nie mnie oceniać co skłoniło ją do takiego czynu. Potępiłbym jednak kobietę, która wielokrotnie dokonywała aborcji na żądanie. Możliwe, że również potępiłbym gdybym to ja był ojcem (zdrowego) dziecka i wyraził zapewnienie, że się tym dzieckiem zajmę - choć w tym zakresie nie mogę być pewnym dopóki nie będę w takiej sytuacji.\n"czy zło innych jest dla nas usprawiedliwieniem do czynienia zła samemu?" - no właśnie nikt nikomu nie każe dokonywać aborcji. Nawet jeśli uznasz, że to jest zło, to tylko pozwalasz czynić to zło innym. Oczywiście, jeśli ktoś na Twoich oczach kogoś morduje, to nie powinieneś stać bezczynnie. Ale w tej sytuacji zostawiłbym decyzję rodzicom, a matkom w szczególności.\nkondon 25 października 2020 o 21:07\n@sceptyk_kazio Tylko nie mówimy o Twoim ciele, ale o nieświadomego dziecka. Kto daje Ci prawo za nie decydować co jest dla niego mniej złe? Skąd to wiesz? Gdzie jest granica?\nNie dla mnie mniejsze zło, tylko z moralnego punktu widzenia. Nie traktuj tej dyskusji jako moje zdanie, ale jako rozważania.\n@kod_pustyni W ekstremalnych sytuacjach - tak, na co dzień - nie. Na co dzień kierujemy się pewnymi normami, które dalekie są od tych zwierzęcych.\nJeśli aparatura nie jest konieczna? Poza tym chyba mocno uprościłeś sprawę i można odłączyć tylko, jeśli stwierdzi się śmierć mózgu.\nNie mam zamiaru potępiać kobiet, które zdecydują się na aborcję z powodu poważnych wad płodu. Dyskusja z mojej strony dotyczy moralności, bo jedyne alternatywne rozwiązanie tego problemu jest niezbyt dobre.\nPotępiłbym za to aborcję na życzenie. Wolność jest nierozerwalnie związana z odpowiedzialnością.\nK kod_pustyni 26 października 2020 o 16:20\n@kondon Też potępiam aborcję na życzenie, ale nie kobietę, która w jakimś ciężkim przypadku jej dokona. Tak jak potępiam kradzież, ale nie potępię człowieka, który ukradnie jedzenie gdy nie będzie go na nie stać.\nNie do końca rozumiem co chcesz powiedzieć przez "edyne alternatywne rozwiązanie tego problemu jest niezbyt dobre".\nNie wiem jakie dokładnie są procedury do odłączenia, ale mogłyby być podobne w przypadku ciąży ;)\nTylko w tej sytuacji co jest dobre a co złe zależy od konkretnej sytuacji i nie można, wg mnie, podać konkretnej granicy między nimi... dlatego zostawiam decyzję rodzicom i ich sumieniu :P\nkondon 26 października 2020 o 18:23\n@kod_pustyni Albo chore dziecko się urodzi, albo je zabijemy. Nie ma tutaj dobrego rozwiązania.\nTylko gdzie jest granica, na ile można pozwolić rodzicom.\nW Holandii można dokonać "aborcji" do 12 roku życia. Czy to nie jest zbyt wiele?\nS sceptyk_kazio 26 października 2020 o 21:11\n@kondon tak ja nie mozna zmusic kogos do oddania nerki, tak samo nie mozna zmuszac kobiety do oddawania swojego ciala plodowi; co to znaczy z moralnego punktu widzenia? zdefiniuj moralnosc o ktorej piszesz\nkondon 26 października 2020 o 21:16\n@sceptyk_kazio Kobiety same podejmują decyzje jakiś czas wcześniej i muszą się liczyć z ich konsekwencjami.\nNie znam definicji moralności i nie potrafię Ci teraz nic sensownego na szybko powiedzieć.\nChodziło mi o to, że moje prywatne zdanie się tutaj nie liczy i nie o nim chcę rozmawiać.\nZmodyfikowano 1 raz. Ostatnia modyfikacja: 27 października 2020 o 0:16\nK KateWlodarska 26 października 2020 o 23:32\nKolego. Znam osoby wychowujące takie dzieci. Dziecko, obecnie dorosłe, które nie ma żadnego kontaktu z otoczeniem, leży, wydaje tylko przypadkowe dźwięki, jęczenie, opieka 24/dobę. Cierpi to dziecko, o ile wie co się wokół dzieje i rodzice.\nZnam przypadek rodziny, rodzice mocno wierzący, mają poważnie chore dziecko. Było wiadomo już w czasie ciąży, że dziecko będzie mocno upośledzone. Tak też jest. Kilka schorzeń jednocześnie.\nPamiętam ich wypowiedź, jak rodziców: "Każdy jest specjalistą, jeśli nie był w szpitalu, nie widział cierpienia takich dzieci, dla wielu z nich lepiej byłoby, gdyby się nie urodziły, lub Pan Bóg zabrałby je do siebie jak najszybciej".\nKażdy jest mądry, kiedy nie zna tego bólu. Większość walczy o "prawo do życia", ale zapytaj, czy chcieliby opiekować się takim dzieckiem?\nK kod_pustyni 26 października 2020 o 23:42\n@kondon Z tego co wiem to w Holandii można dokonać eutanazji w dowolnym wieku, od niedawna również przed 12 rokiem życia\nkondon 27 października 2020 o 0:24\n@KateWlodarska Nie odnoszę się w tej dyskusji do strony praktycznej, tylko do moralności i ustalania granic.\nCzy mamy prawo kogoś zabić, bo jego życie jest dla nas ciężarem?\nCzy mamy prawo podjąć za kogoś decyzję? Czy na pewno wiemy, czego taka osoba by chciała? Ludzie w obozach pomimo cierpienia robili wszystko, żeby tylko przeżyć. Może, mimo wszystko, ktoś chciałby jednak tak żyć?\n@kod_pustyni Zgadzasz się z tym? Jak widać poród nie jest żadną granicą i można uśmiercić kilkuletnie dziecko, które może wiedzieć co się dzieje, ale nie mieć prawa głosu.\nCzy tutaj zdecydowanie nie przekroczyliśmy tej granicy?\nK kod_pustyni 27 października 2020 o 1:21\n@kondon Pytasz się, jakie mam zdanie w kwestii eutanazji? Uważam, że są przypadki w których jest słuszna, ale stworzenie spójnego prawa, które by nie pozwalało na nadużycia jest bardzo trudne, możliwe, że nawet niewykonalne. Za wystarczająco szczelne prawo uważam takie, w którym w Polsce byłby maksymalnie 1 przypadek eutanazji w której błędnie określono chęć pacjenta co do jego śmierci. W przypadku aborcji limit ten bym postawił na np. 5-10% aborcji w przypadku letalnej wady płodu - czyli że odebranie płodowi szansy na życie jest porównywalne z cierpieniem 10-20 rodzin w których dziecko rodzi się z wyrokiem śmierci, nie przeżywając nawet kilku tygodni.\nW kwestii prawa głosu dziecka - myślę, że do pewnego wieku rodzice lepiej wiedzą, co dziecko czuje i przeżywa niż ono samo. Z wiekiem (rozwojem) dziecka powinno się jego głos również uwzględniać. Trzeba jednak pamiętać, że cierpiące od urodzenia dziecko może rozwijać się wolniej, więc teoretycznie 7-latek może być gorzej rozwinięty niż statystyczny 3-latek. Eutanazja musi też być za zgodą lekarza specjalisty i obojga opiekunów.\nKolejna różnica, dość oczywista, między aborcją a eutanazją jest taka, że aborcja jest łatwa to wykonania za granicą, a eutanazja nie. Choć niewiele ona wpływa na rozważanie moralności zagadnienia, jest istotna przy rozważaniu faktycznego stanu. Zakaz aborcji nie zmniejszy ich liczby, natomiast w przypadku eutanazji - owszem.\nkondon 27 października 2020 o 1:49\n@kod_pustyni Nie samej eutanazji, tylko przypadku dzieci.\nZgadza się, tylko czy rodzice mogą za nie podjąć aż tak ważną decyzję? Decyzję, której nie da się odwrócić.\nGdzie jest granica, której już nie przekroczymy? Może za kilka lat będzie się przeprowadzać eutanazję, bo dziecko będzie niegrzeczne lub się rodzicom znudzi?\nTutaj zgoda, tylko jak sam zauważyłeś, moralności to nie dotyczy.\nK kod_pustyni 27 października 2020 o 2:19\n@kondon A jaką decyzję można odwrócić? Mnie rodzice przenieśli do innej szkoły, zapisali na angielski, nie nauczyli tańczyć w balecie - żadnej z tych decyzji nie odwrócę i każdą podjęli za mnie. Nie mówiąc o decyzji o szczepieniu czy chrzcinach i wiele innych, o których nawet nie wiem. Normalne jest, że do pewnego momentu to rodzice podejmują decyzję za swoje dzieci i musimy liczyć na to, że wynikają one z ich miłości do dzieci. A w przypadku aborcji czy eutanazji konieczna jest, jak już mówiłem, pozytywna ocena lekarza. Jeśli oboje rodzice i lekarz się zgadzają to jaka jest szansa, że się mylą?\nGranica, której nie przekroczymy? Zawsze dla dobra dziecka/pacjenta. Z czasem może będziemy umieli lepiej to oceniać, więc przepisy muszą się trochę zmieniać, ale nie wiem co by musiało się zmienić, żeby zabijać, bo się znudziło - zauważ, że kiedyś zwierzęta, jak przestawały być potrzebne to się zabijało, a teraz wprowadza się prawo, które je chroni. Więc nie sądzę, żeby w przypadku dzieci tendencja była odwrotna...\nkondon 27 października 2020 o 3:08\n@kod_pustyni Baletu możesz się jeszcze nauczyć, z kościoła wypisać. Zmarłego nie ożywisz i nie naprawisz tego w żaden sposób.\nNo dość spora szansa jest, że się mylą, jeśli nie znają woli danej osoby. Jeden nie będzie chciał żyć na wózku, drugiemu wystarczy nieruchome leżenie.\nCo jest najlepsze dla Ciebie wiesz tylko Ty. Dziecko jeszcze nie ma tej świadomości, nie umie myśleć o konsekwencjach.\nW wielu krajach aborcja na życzenie jest dozwolona, tak więc nie do końca...\nPIStozwis 24 października 2020 o 2:35\nCo Ty kobieto chrzanisz. Jakie zapobieganie ciąży? Gdzie te dzieciaki mają się tego nauczyć? W kraju, gdzie wychowanie seksualne jest spychane na margines? Uświadamianie i jeszcze raz uświadamianie. I to nie od szkoły średniej, tylko od podstawówki. W krajach skandynawskich, gdzie edukacja seksualna jest powszechnie prowadzona właśnie od ichniejszej podstawówki praktycznie problem niechcianych ciąż nie istnieje.\nIxpire1234 24 października 2020 o 8:31\n@PIStozwis A w cywilizowanej Wielkiej Brytanii ten problem istnieje. Tam dzieci rodzą dzieci. Fakt, dotyczy to patologii bo jak inaczej określić kiedy babcia jest trochę po 30 - stce i żyją z zasiłków.\nPIStozwis 24 października 2020 o 8:36\nDotyczy to głównie Polaków i innych niewyedukowanych imigrantów. A poza tym napisałem wyraźnie, że w państwach skandynawskich, bo tam uświadomienie jest na najwyższym poziomie.\nK kod_pustyni 24 października 2020 o 2:57\nNo i bardzo fajnie powiedziane.\nDodam jeszcze pewne liczby znalezione w internecie (z 2 źródeł bardzo podobne do siebie): W polsce rocznie robi się około 1000 legalnych aborcji. 95-98% z nich z powodu chorób płodu, przy czym ponad 40% to osoby z zaspołem Downa. Czyli ponad 1 aborcja dziennie, bo dziecko by miało Downa. Ponadto między 7 a 200 tysięcy nielegalnych aborcji, wliczając osoby wyjeżdżające za granicę do usunięcia płodu (duża rozpiętość danych z powodu braku sensownych statystyk).\nCo z tego wynika? To, że gdyby nie robić tych aborcji w ogóle to codziennie rodziłaby się dodatkowo jedna osoba z zespołem Downa. Wedle danych amerykańskich z 1997r średnia życia osób z zespołem Downa wynosi 49 lat. Daje to ~20 tysięcy więcej osób z zespołem Downa w Polsce (aktualnie jest ~60 tys). Kto by się nimi zajmował, skoro rodzice nie chcą?\nNie do końca rozumiem co wynika z pozostałych wad (np 20% "wady dwóch i więcej układów lub organów w badaniu obrazowym") - czy te dzieci by przeżyły chociaż kilka dni? A może po prostu nie miałyby ręki/nogi od urodzenia - z tym daje się żyć?\nInna sprawa, że większosć tych aborcji by się i tak odbyła, tyle że za granicą. Koszt to około 4 tys zł (~500 euro operacja plus koszty przejazdu i kilku dni pobytu), czyli w porównaniu z utrzymaniem dziecka to dość niewiele. Można wziąć kredyt od ręki, a jak już na prawdę kogoś nie stać, to istnieją instytucje, które pokrywają część lub pełen koszt. Nie mogłyby dokonać aborcji ewentualnie kobiety kontrolowane przez rodzinę, np nieletnie - jest około 60 aborcji rocznie u osób poniżej 18 r.ż. Czyli de facto efektem zakazu aborcji jest wydatek 4 tys zł od prawie 1000 kobiet oraz kilkadziesiąt kobiet, które przez to tę ciążę doniosą.\nTo tak, żebyście mieli świadomość o jaką stawkę te dyskusje są - niezależnie w którą stronę, kłótnia jest o te kilkadziesiąt Polek rocznie.\nF feroxa 24 października 2020 o 9:00\nMam nadzieję, że kiedyś będziesz wśród tych ledwie kilkudziesięciu rodzin. I mam nadzieję, że mający gdzieś czyjeś tragedie te tragedie będą doświadczać na własnej skórze. Dlaczego niewinni ludzie? Niech to spada na was. Byłoby sprawiedliwe.\nI żaden sadysta nie powie: niech to spotka mnie, co to dla mnie, życie przecież to cierpienie.\nK kod_pustyni 24 października 2020 o 16:18\n@feroxa A jak spada lawina na turystów to mi życzysz, żebym wśród nich był? Jak przewraca się autobus to chcesz, żebym w nim siedział? A samolot może spaść tylko jeśli jestem na pokładzie?\nNie mówię, że dzieje się dobrze. Mówię, że skoro np. wypadki drogowe pochłaniają ~3000 żyć rocznie, a aborcje dotyczą kilkudziesięciu osób to zajęcie się wypadkami - o ile jest to możliwe - jest 100 razy ważniejsze. Skoro samobójstw (udanych) jest 5 tysięcy rocznie, to ważniejsze dla mnie jest zajęcie się osobami z depresją, niż tymi, które mogą lub nie mogą poddać się aborcji. Również tych, których depresja wynika z urodzenia niepełnosprawnego dziecka lub dokonania aborcji.\nA praktycznie nie mam szans znaleźć się wśród tych kilkudziesięciu rodzin, bo są to rodziny, w których kobieta nie może o sobie decydować. Swoje przyszłe córki wychowam w taki sposób, żeby decydowały o sobie, a partnerkę nawet jeśli znajdę w patologicznej rodzinie to raczej zanim dojdziemy do etapu współżycia to postaram się z patologii wyciągnąć.\nK kwasorod 24 października 2020 o 7:40\n...jestem ciekaw jaki wśród protestujących jest odsetek zarabiających na życie kroczem....dla nich aborcja to jak usunięcie awarii narzędzia pracy.....\nK KateWlodarska 26 października 2020 o 17:14\nZapewne tak, jednak wydaje mi się, że takie osoby potrafią się zabezpieczyć.\nK konto usunięte 24 października 2020 o 8:24\nSteralizacja jest w Polsce nielegalna, z wyjątkiem ściśle określonych wskazań medycznych. Wszystko budzi kontrowersję w katolach, którzy chętnie wpierniczają się w życie innych.\nperskieoko 24 października 2020 o 8:40\nZgadzam się z treścią demota, z wyjątkiem pkt. 3. Tak jak @PIStozwis, uważam że warunkiem zakazu ciąży na życzenie, jest odpowiednia edukacja seksualna. W kraju gdzie taką edukację, rząd uważa za "seksualizację dzieci", nie ma o czym tu rozmawiać.\nF feroxa 24 października 2020 o 8:50\nI dostęp do antykoncepcji awaryjnej.\nInnymi słowy w tym kraju łatwiej o wycieczkę do Czech niż do edukacji i antykoncepcji. I pytanie brzmi komu na tym zależy.\nF feroxa 24 października 2020 o 8:45\nGdyby kobiety miały na spokojnie dostęp do badań, to przy pierwszym badaniu wskazującym na wady genetyczne, po kilku tygodniach miałyby drugie, weryfikujące pierwsze. I to drugie jest wiążące. Stąd te twoje triumfalne "dzieci miały 10 punktów". Pytanie czemu te twoje znajome nie miały skierowania na kolejne badania weryfikujące. Bo założono, że mogą urodzić się kaleki, gdyby doszło do potwierdzenia miałyby prawo do aborcji i by usunęły. Oszołomy wolą trzymać kobiety z dala od badań, bo jak już to usuną prywatnie. Pytanie brzmi ile zdrowych ciąż zostało usuniętych zdrowych w panice, bo nie zapewniono badania weryfikującego. Mordercami zdrowych dzieci są ci, którzy utrudniają dojście do badań i tyle.\nNie twoja sprawa, czy ktoś ma aborcję bo antykoncepcja zawiodła. Nie twoje życie, zajmuj się sobą. Bo do bredzenia o aborcji każdy jeden ma pysk pełen frazesów, ale ma gdzieś dziecko co się urodzi. Niech no zgadnę: "bo pełno ludzi chce adoptować a państwo się zajmie?" To jest twoje rozwiązanie? Podawaj imię i nazwisko, telefon, zajmuj się sam.\npantharhei 24 października 2020 o 9:32\nGeorge Carlin przewidział to już dawno temu... https://youtu.be/nfJnvfVh2Xs\nSuzzzi86 24 października 2020 o 12:50\ni tyle w temacie! podpisuję się pod tym :)\nK KateWlodarska 26 października 2020 o 17:16\nDzięki. Cieszę się, że więcej kobiet tak to widzi.\nSuzzzi86 26 października 2020 o 21:26\n@KateWlodarska sama jestem kobietą i nie wyobrażam sobie, żebym mogła bezmyslnie dać dupy a potem szukac sposobu na pozbycie sie problemu...\nK KateWlodarska 26 października 2020 o 23:23\n@Suzzzi86 Dokładnie tak widzę większość protestujących.


DESPICABLE ME Minionki Stuart Kamera IP - ceny i opinie w Media Expert\nKod produktu: 340863\nProducent: DESPICABLE ME\nWyjeżdżasz na kilka dni? Pozwól Minionkowi Stuart mieć oko na Twoich bliskich, zwierzęta domowe i pozostawione miejsca. Ta kamera IP zapewnia zabawne, przystępne i przyjazne monitorowanie domu stanowiąc pomoc dla każdej rodziny, nawet jeśli nikogo akurat nie może tam być. Wyjątkowo prosta konfiguracja plug-and-play umożliwia rozpoczęcie korzystania z kamery Stuart w ciągu zaledwie kilku minut. Wbudowany czujnik ruchu powoduje automatyczne rozpoczęcie nagrywania obrazu gdy kamera wykryje ruch w polu jej widzenia. Użytkownicy mogą nawet otrzymać natychmiastowe powiadomienie za pośrednictwem aplikacji Tend, a także przeanalizować zarejestrowane materiały wideo i sprawdzić w czasie rzeczywistym, co w tej chwili Stuart widzi. Technologia Night Vision gwarantuje, że Stuart nie przegapi niczego, zapewniając możliwość całodobowego monitoringu. Każda kamera jest wyposażona w 24 godziny bezpłatnego i bezpiecznego przechowywania nagranego materiału wideo w chmurze, umożliwiając użytkownikom przeglądanie nagranych materiałów z dowolnego urządzenia mobilnego z systemami iOS lub Android.


Farba do malowania twarzy - Snazaroo - Sparkle Red, 18 ml\nFarby do malowania twarzy Snazaroo są idealne zarówno dla profesjonalistów, jak i początkujących. Nie zawierają parabenów oraz substancji uczulających, dzięki czemu są całkowicie bezpieczne dla dziecięcej skóry. Są przy tym wyjątkowo proste w użyciu i doskonale kryją! Farby do twarzy doskonale sprawdzą się na różnego rodzaju przyjęciach takich jak: urodziny, halloween, bal przebierańców a także na festynach, w wesołych miasteczkach i nie tylko. Stanowią świetny pomysł na zaangażowanie dzieci do wspólnej zabawy. Farby do twarzy są nietoksyczne, dzięki czemu mogą być bez żadnych obaw wykorzystywane przez dzieci. Dodatkowo nie zostały przetestowane na zwierzętach.\nKOLOR: czerwony brokatowy (Sparkle Red)\nFarba do malowania twarzy - Snazaroo - Apricot, 18 ml\nFarba do malowania twarzy - Snazaroo - Pink, 18 ml\nFarba do malowania twarzy - Jovi - niebieska, 8 ml\nFarba do malowania twarzy - Jovi - złota, 8 ml\nZestaw kredek do malowania twarzy - Snazaroo - Adventure, 6 szt.\nFarby do malowania twarzy, seria Zoo - Jovi - 6 kolorów x 8 ml\nFarba do malowania twarzy - Snazaroo - różowa, 18 ml\nFarba do malowania twarzy - Snazaroo - Metallic Electric Blue, 18 ml


Przystawka do krojenia i szatkowania Kenwood AT340 -7 tarcz\nJesteś w: » Przystawka do krojenia i szatkowania Kenwood AT340 - 7 tarcz\nIndeks/kod produktu: 5011423137773\nOpis produktu Przystawka do krojenia i szatkowania Kenwood AT340 - 7 tarcz\nNajnowsza przystawka AT340 to aż 7 tarcz wykonanych ze stali nierdzewnej służących do szatkowania, tarcia i krojenia (w tym do krojenia w słupki). W zależności od potrzeb możemy wybrać stopień tarcia lub grubość plasterków.\nUżywając najnowszego narzędzia przygotowanie sałatki, efektowne pokrojenie warzyw czy starcie sera będzie czystą przyjemnością zwłaszcza, że dzięki specjalnemu podajnikowi przetworzone produkty wpadną od razu do podstawionej miski.\nRozmiar miksera: Chef, Major i Sense\nWyjście: Gniazdo szybkich obrotów\nRozmiar (cm): 22 x 17.5 x 20.5 (z podajnikiem); 15 x 10 x 4.5\nPrzystawka do szatkowania i tarcia wyposażona jest w 7 wykonanych ze stali nierdzewnej tarcz:\n2 tarcze do krojenia,3 tarcze do tarcia, oraz 2 tarcze do szatkowania, dzięki czemu jest jeszcze bardziej uniwersalna.\nInnowacyjna łopatka do usuwania resztek pomoże, by nic nie pozostawało wewnątrz urządzenia.\nJednorazowo można szatkować i rozdrabniać duże ilości składników.


Obecnie maluchy zdecydowanie bardziej zadowolą się ze sprezentowanej gry na konsolę, która przetransportuje ich do wirtualnego miejsca. Miejmy świadomość jednak, aby dopasować optymalny plan do ich liczby lat, a także upodobań. Dziewczynki raczej niechętnie będą grały w wyścigi, natomiast chłopcy nie ucieszą się, kiedy dostaną grę bazującą na wybieraniu strojów dla modelek. Tak więc podział gier na wybitnie damskie jak i również męskie w tej kwestii również zobowiązuje. Każdy, kto chociaż odrobinę zna się na grach na PlayStation, bądź grach komputerowych, nie powinien mieć większego problemu z dostosowaniem gry dla wybranej osoby. Najważniejsze jest to, że należy połączyć ze sobą lata życia takiej osoby, jej zainteresowania, jak i również najbardziej polecane gry w ostatnim sezonie – oto propozycje: link do strony.\nRozmaite zajęcia w domu kultury pozwolą rozwinąć potencjał twojego dziecka\tlekcje włoskiego, lekcje włoskiego w Warszawie


Szafa drewniana SDM-1/800 pokojowe, szafa sosnowa do sypialni, szafa z drewna retro - producent mebli Anzys\n» Szafa drewniana SDM-1/800\n* Podział wew.:\nKod produktu: sdm-1/80\nSzafa drewniana do sypialni lub pokoju z kolekcji FOLK w całości wykonana z drewna litego o grubości 18mm. Z zewnątrz materiał w pierwszym gatunku pokryty trzema warstwami lakieru bezbarwnego typu półmat, wewnątrz drobne, zdrowe sęki lub płyty łączone na długość wykończone dwoma warstwami lakieru. Ściana tylna wykonana z płyty HDF lakierowanej. Wieniec górny ozdobny lub prosty frezowany jest z masywu drewna o grubości 50mm. Fronty osadzone na zawiasach puszkowych gwarantujące wieloletnią bezawaryjną ich prace.\nSzafa drewniana sosnowa lub modrzewiowa, także na wymiar, surowa i postarzana, dwudrzwiowa z jedną stałą półką od góry, poniżej drążek do wieszania ubrań.\nMożliwość wykonania podziału wewnętrznego w szafie składającego się z przegrody pionowej dzielącą przestrzeń szafy na połowę. W prawej części cztery stałe półki, w lewej jedna stała półka od góry, a pod nią drążek.\nCałość uzupełnia frezowany wieniec górny ozdobny w kształcie lekkiego łuku, stylizowane uchwyty wybarwione w starym złocie, oraz nadające lekkości toczone stopki u podstawy.\nModel Szafa drewniana SDM-1/800\nLustra bez lustra\nSzafa całkiem całkiem :)Dość dobrze złożona. Firma stara się o jakość. Drewno modrzewiowe bez sztucznego barwnika ma urok. Polecam.


Boston MA July 20, 2019\nWitam kochane panie! Jam Jest Kryon ze Służby Magnetycznej. Mój partner się teraz oddala. Jak wam się podoba, kochane panie, że na wasz temat napisano książkę? Cały przekaz natchniony zawarty w niej, w całości traktuje o was i waszym życiu na Lemurii: jak wyglądało życie i czym się wtedy zajmowałyście, co wtedy odczuwałyście. Wiele z tego, co robicie na spotkaniach w Kręgu, skupia się na przypomnieniu tamtych czasów, bowiem one przede wszystkim były czasem nauki. Lemuria to czas nauki. Większość ceremonii odprawianych tam przez kobiety, odbywała się w celu nauki ich kolejnego pokolenia dziewcząt. Uczyłyście się wtedy zasadniczych prawd, które miały na zawsze pozostać na Ziemi w nadziei, że nadejdzie czas, kiedy te nauki zostaną ponownie wskrzeszone w Akaszy, a kobiety na całej Ziemi, zaczną sobie przypominać wiedzę szamanizmu. Właśnie dlatego tutaj się zbieracie. Oczywiście, w tym roku są wśród was takie, które wciąż mają pewne wątpliwości i na spotkaniach mówią: „Kryon, wierzę, że to co mówisz to prawda, ale jakoś nie potrafię się w tym wszystkim odnaleźć.” To jest bardzo powszechne odczucie, bowiem prosimy was o przypomnienie sobie bardzo odległej rzeczywistości. Kochane, pamiętajcie, że to jest pierwsze wspomnienie wyryte w waszej Akaszy; wspomnienie waszego pierwszego życia jako Istota Ludzka o 23 parach chromosomów.\nZatem ponownie zabiorę was w podróż i przypomnę wam coś jeszcze, abyście się temu przyjrzały i się zastanowiły. Wszystko, co wam przypominam to prawda. To, co wam przekazuję to prawda. To są wspomnienia bardzo odległej przeszłości, nie mniej jednak to są wspomnienia, które tkwią w waszym własnym wnętrzu, w waszej własnej Akaszy. Akasza to zapis wszystkiego, czego się nauczyłyście i doświadczyłyście, zwłaszcza tego, co was najbardziej dotknęło emocjonalnie. Nic nie wywarło na waszych emocjach większego wrażenia, jak pierwsze w życiu spotkanie z Gwiezdną Matką.\nJuż wcześniej wspominałyśmy, że Gwiezdne Matki nie były waszymi jedynymi nauczcielkami, powierzając nauczanie swym bezpośrednim potomkiniom. Mele’ha [Dr. Amber Wolf] była jedną z bezpośrednich potomkiń Gwiezdnej Matki. Ona nauczała wiele, wiele ludzi. Przede wszystkim były to kobiety w wieku od dzieciństwa do dorosłości. Czasami nauczała także chłopców, ale przedmiot całej nauki bardzo szybko przechodził na tematy szamaństwa, co stanowiło jej specjalność [i dlatego jej uczennicami były przede wszystkim kobiety].\nDzisiaj pragnę wam opowiedzieć jak wyglądało pierwsze spotkanie z Gwiezdną Matką. Jak już wcześniej była o tym mowa, na Lemurii istniał pewien system, według którego w ciągu swego życia każdy miał zapewnioną szansę zobaczyć Gwiezdną Matkę. Dzieci oczywiście, musiały być w odpowiednim wieku, aby to zapamiętać. Osobiste spotkania z nią po raz pierwszy w życiu, były jednakże zarezerwowane dla dziewcząt w pewnym wieku. Chłopcy też się z nią spotykali, tak samo zresztą jak dorośli i to się działo na specjalnych spotkaniach o pewnych porach roku, ale osobiste spotkania po raz pierwszy w życiu, były tylko dla dziewcząt. Każda z was na Lemurii jako dojrzewająca dziewczynka spotykała się z Gwiezdną Matką. Widziałyście się z nią także podczas innych spotkań, z udziałem dzieci obojga płci. Jak z tego wynika, spotkania z Matką Gwiezdną odbywały się według pewnego systemu i był on oparty na zasadzie równości pojmowanej intuicyjnie, to znaczy, dziewczynki [kobiety] spotykały się z nią jako pierwsze, bowiem to kobiety posiadały dar szamaństwa i to one były przyszłymi przywódczyniami i szamankami.\nZatem, odświętnie ubrane – na tyle, na ile to było na Lemurii możliwe – ustawiałyście się szeregiem i dobrze wiedziałyście, że oto czeka was spotkanie z Matką Gwiezdną, z kimś, nie z tego świata. Jak wam się wydaje, co takie dziecko mogło wiedzieć na temat spotkania z kimś nie z tego świata? Odpowiedź na to pytanie może was zaskoczyć, te dziewczynki wiedziały o tym całkiem sporo, żyły bowiem otoczone ludźmi, którzy wskazując na niebo mówli: „One są stamtąd. W nas też tkwi ich cząstka!” Wtedy nie mówiło się ani o DNA, ani o biochemii, wtedy mówiło się o pewnej tkwiącej wewnątrz cząstce, dzięki której ci ludzie byli święci, szczególni i niepowtarzalni. Wiedziałyście więc, że każda z was posiadała wewnątrz cząstkę Gwiezdnej Matki. Wy wiedziałyście o tym już od dziecka. Tak samo, jak znałyście swe przeznaczenie, jak wiedziałyście o tym, że dorastając, jako młode kobiety, przyjdzie czas, kiedy podczas nauki oddzielą was od chłopców i będą nauczać innych przedmiotów, że ta nauka będzie zaawanosowana, iż następnie będziecie ją przekazywały innym. Wiedziałyście, że w większym stopniu skupicie się na nauce współpracy i polegania na intuicji. Jednakże pierwsze w życiu spotkanie z Gwiezdną Matką to coś, czego nie da się porównać z innymi wspomnieniami z Lemurii.\nUstawiwszy się w szeregu, wchodziłyście na spotkanie gęsiego. Spotkania z Gwiezdną Matką zawsze odbywały się w specjalnie do tego przeznaczonej sali, ale ich protokół przebiegał zupełnie inaczej niż ten, według którego obecnie odbywają się spotkania z kimś ważnym, bowiem Gwiezdna Matka już tam na was czekała. Dzisiaj spotaknia z ważnymi osobistościami mają pewien uroczysty, dramatyczny ton; najpierw się wchodzi na salę i długo czeka, aż na dźwięk fanfary wchodzi dana osobistość i wtedy wszyscy wpadają w zachwyt.\nSiedząc, Gwiezdna Matka już czekała, gotowa was spotkać. Nie siedziała na żadnym siedzisku, ale zwyczajnie po turecku na ziemi. Istnieje kilka bardzo dobrych przyczyn, dlaczego tak było. Po pierwsze, tak siedząc była od razu dostępna dzieciom, kiedy więc dziewczynki wchodziły na salę, nie czuły się onieśmielone, mogły ją od razu zobaczyć i wiedzały, że ona jest tam dla nich. Spotkanie więc nie zaczynało się od żadnego wielkiego wejścia, które mogłoby onieśmielić, bądź podkreślać wagę Gwiezdnej Matki. Dziewczynki przecież i tak już dobrze wiedziały, że ona jest ważna. Inną przyczyną tego, że ona na spotkaniu siedziała jest taka, że Gwiezdne Matki były bardzo duże, wysokie. One wtedy było o wiele wyższe, niż większość dzisiejszej ludzkości. Plejadianie są w ogóle wysocy i swój wzrost zawdzięczają i genetyce i diecie. Łatwo to zrozumieć, przyglądając się kolejnym pokoleniom ludzkości, które także są coraz wyższe. Tak działa postęp i ewolucja.\nGdyby Gwiezdna Matka weszła na spotkanie i dziewczynki zobaczyły jej wysoką sylwetkę, to mogłyby się przestraszyć. A przecież wcale tego nie chciałyśmy. Mówię „chciałyśmy,” bowiem moje kochane i ja tam byłam. Nie w formie ludzkiej, ale byłam tam, ponieważ od samego początku druga strona zasłony zawsze stanowi nierozerwalną cząstkę przybyszów z gwiazd. My stanowimy część świty przybyszów z gwiazd. To, co wtedy widziałyście dzisiaj was może zaskoczyć.\nOto ona tam sobie siedzała i co ciekawe, wcale nie wydawała się rzeczywista. Plejadianie posiadają pewną cechę, której nigdy nie potrafiliście oddać na żadnych obrazach, czy malowidłach. Ich skóra jest lekko przeźroczysta – bardziej niż wasza – i posiada pewne zabarwienie. Kochane, pamiętajcie, że cywilizacja Gwiezdnych Matek jest kolorowa. One nie wygądały jak polinezyjki czy murzynki. One jak gdyby mieniły się kilkoma odcieniami, ale nie w takim stopniu, żeby można było powiedzieć, że one były niebieskie, czy zielone. Przezroczystość ich skóry czyniła ją piękną, poza tym, była gładka. Wygląd Gwiezdnej Matki więc przykuwał waszą uwagę bowiem choć na pierwszy rzut oka wydawała się nie z tej Ziemi, to przecież czułyście, że była w pełni człowiekiem. Kiedy następnie otworzyła oczy i zaczęła mówić, to wy się rozpływałyście w zachwycie. Dobrze to zapamiętałyście, bowiem to był wasz pierwszy kontakt z istotą nie z tego świata. Od razu wiedziałyście, że będziecie się z nią jeszcze widywać, że nauczy was szczególnych rzeczy, że będzie się pojawiała o szczególnych porach.\nGwiezdnych Matek było więcej, ale wy poznawałyście je po jednej. Podczas spotkania dowiadywałyście się jak ma na imię i tego imienia zupełnie nie potafiłyście wymówić. To było zabawne, jak wszystkie dziewczynki starały się je wymówić. Wasze struny głosowe są inne i jej imienia nie dało się wymówić. Na pierwszym spotkaniu więc częścią całej zabawy było nadanie Gwiezdnej Matce pieszczotliwego zdrobnienia, które dawało się wymówć. Wy to wtedy nazywałyście zdrobnieniem na dany dzień, bowiem według ówczesnego protokołu do Matki zwracano się po imieniu.\nKażda dziewczynka była zachęcana, aby się z Gwiezdną Matką przywitać i się jej przedstawić. Wtedy także musiała nadać Matce zdrobnienie na dany dzień. Zwracanie się do Matki Gwiezdej używając zdrobnienia, wcale nie czyniło całego spotkania trywialnym, przeciwnie: wprowadzało element zabawy i nadawało mu bardziej osobisty, czuły charakter, czyniąc Gwiezdne Matki jeszcze bardziej przystępnymi. Ostatecznie one przecież były właśnie matkami. Żyjąc na Lemurii nigdy tego spotkania nie zapomniałyście i ono wciąż jest wyryte w waszej pamięci.\nWcześniej dzisiejszego wieczora, w przekazie dla grupy mieszanej, mówiłam o iskierce, o czymś, co zachodzi potem, jak już wzięłyście ostatni oddech i kiedy mówicie: „O jej! O jej!” kiedy uzmysławiacie sobie wszystko, czego za życia nie wiedziałyście i widzicie wszystko, czego wtedy nie było widać; kiedy uzmysławiacie sobie, że jesteście wspaniałe. [Sobotni przekaz z 20 lipca, 2019 z Bostonu nie został zamieszczony na stronie Lee co znaczy, że pewnie się z jakiejś przyczyny nie nagrał – przyp. tłum.]\nKochane panie, każda z was posiada taką iskierkę. Mężczyźni jej nie dostali. Chłopcy nigdy nie spotykali się oko w oko z Gwiezdną Matką i nie nadawali jej żadnego zdrobnienia. Takie spotkanie stanowiło początek nauki szamaństwa, miało was odprężyć i przyzwyczaić do obcowania z Duchem. Przyzwyczaić was do miłości, którą niesie obcowanie z Duchem. Każda z was posiada w sobie tę cząstkę, która jest pełna czci, ale nie pobożna, cząstka, która rozpoznaje matkę tak samo, jak wy same wiecie, kto to matka. Wtedy widziałyście miłość i miłosierdzie w oczach Gwiezdnej Matki i ten widok zapierał dech w piersi.\nProszę was, abyście tę iskierkę w sobie odnalazły. Innymi słowy proszę, abyście odnalazły pełne uzmysłowienie i przypomnienie tego, jak to wtedy czułyście. Nie proszę żadnej z was o odtworzenie tego spotkania w 3D, ani żeby to dokładnie namalować. Wszystkie z was potrafią to spotkanie sobie przypomnieć, odtworzyć pod względem odczuwanych wtedy emocj, bowiem tam byłyście. Kiedy mówię „wszystkie” zwracam się do każdej z was zebranych na tej sali, bowiem każda z was żyła w czasach Lemurii. Każda zebrana dzisiejszego wieczora na tej sali kobieta widziała Gwiezdną Matkę, a nie zawsze tak jest. Zwykle na tego typu spotkania przychodzą panie powodowane ciekawością, które zastanawiają się, czy też tam były. Dzisiejszego wieczora wszystkie tam żyłyście. Na spotkania w Kręgu coraz częściej przychodzą właśnie Lemurianki. Czujecie wezwanie i nań odpowiadacie.\nTo do was się teraz zwracam i proszę, abyście tę iskierkę odnalazły, przypomniały sobie, co czułyście podczas pierwszego w życiu spotkania z istotą nie z tej Ziemi, z tą osobą, z kobietą, która wyglądem bardzo się od was różniła, która pochodziła z miejsca, które stało się nasieniem was samych. Podczas tego spotkania bardzo szybko kolor jej skóry przestwał was dziwić, przestawała was dziwić jej przezroczystość. Bardzo szybko jej głos wydowybwający się z gardła o podwójnych strunach głosowych przestawał się wydawać dziwny, Gwiezdna Matka bardzo szybko przestawała wydawać się dziwna i niesamowita, bowiem się w niej zakochiwałyście. Ona promieniowała pewnym rodzajem miłosierdzia, które jest właściwe tylko Synowi Bożemu, która napełnia salę takim ładunkiem emocjonalnym, że jedyne, co pragniecie w jej obecności to siedzieć i śpiewać jej imię. Ona natchnęła was tą samą umiejętnością, abyście pewnego dnia w bardzo odległej przyszłości usiadły z innymi kobietami i nauczyły je jak tę iskierkę odnaleźć i wskrzesić, abyście zaczęły się uczyć wszystkiego, o czym zapomniałyście. Dzisiaj mówię wam prawdę, której nie przekazywałabym, gdyby było inaczej. Nich ceremonie się rozpoczną.\nTłumaczyła: Julita Gonera


Przypadek reż. Krzysztof Kieślowski - PDF\nPrzypadek reż. Krzysztof Kieślowski\nDownload "Przypadek reż. Krzysztof Kieślowski"\n1 Przypadek reż. Krzysztof Kieślowski MATERIAŁY DYDAKTYCZNE DLA NAUCZYCIELI SPIS TREŚCI 1. Informacje o filmie. (str. 2) 2. Scenariusz lekcji WOK i języka polskiego. (str. 7) Temat: Człowiek wobec historii i transcendencji na przykładzie filmu Krzysztofa Kieślowskiego Przypadek. Witek Długosz jako bohater romantyczny. 3. Załącznik do lekcji (str. 12) stowarzyszenie nowe horyzonty zamenhofa 1, warszawa, tel , fax ,\n2 INFORMACJE O FILMIE Opracowała: Sylwia Galanciak Zakład Filmu i Audiowizualności, Instytut Kultury Polskiej, Uniwersytet Warszawski NOTA O FILMIE Reżyseria: Krzysztof Kieślowski; Współpraca reżyserska: Jerzy Braszka, Teresa Violetta Buhl, Michał Żarnecki, Maciej Drygas, Małgorzata Wichlińska; Scenariusz: Krzysztof Kieślowski; Zdjęcia: Krzysztof Pakulski; Scenografia: Andrzej Rafał Waltenberger; Dekoracja wnętrz: Borzysława Chmielewska; Kostiumy: Agnieszka Domaniecka; Muzyka: Wojciech Kilar; Wykonanie muzyki: Wielka Orkiestra Symfoniczna PRiTV (Katowice) pod batutą Janusza Przybylskiego; Dźwięk: Michał Żarnecki; Montaż: Elżbieta Kurkowska; Charakteryzacja: Teodor Grymaszewski; Kierownictwo produkcji: Jacek Szeligowski; Produkcja: Zespół Filmowy Tor; atelier i laboratorium: Wytwórnia Filmów Fabularnych (Łódź). Obsada aktorska: Bogusław Linda (Witek Długosz), Tadeusz Łomnicki (komunista Werner, w wersji I i III), Zbigniew Zapasiewicz (Adam, działacz partyjny, w wersji I), Bogusława Pawelec (Czuszka Olkowska, w wersji I), Marzena Trybała (Werka, w wersji II), Jacek Borkowski (Marek, działacz opozycyjny, w wersji II), Jacek Sas-Uhrynowski (Daniel, przyjaciel Witka, emigrant z 68. roku, w wersji II), Adam Ferency (ksiądz Stefan, w wersji II i III), Monika Goździk (Olga Matwiszyn, żona Witka, w wersji III), Zygmunt Hubner (dziekan, w wersji III i I), Irena Byrska (ciotka Witka, w wersji II i III) i inni (nie występują w czołówce). Produkcja: Polska, rok produkcji: 1981, data premiery: styczeń 1987, barwny, 112 minut. WAŻNIEJSZE NAGRODY 1987 Nagroda Stowarzyszenia Filmowców Radzieckich na MFF w Moskwie; 1987 nagroda za scenariusz dla Krzysztofa Kieślowskiego na FPFF w Gdyni; 1987 nagroda za pierwszoplanową rolę męską dla Bogusława Lindy na FPFF w Gdyni. NOTA O REŻYSERZE Krzysztof Kieślowski ( ) reżyser i scenarzysta filmów dokumentalnych i fabularnych. Ukończył Państwowe Liceum Techniki Teatralnej w Warszawie (pobyt w liceum stał się dla niego po latach inspiracją do zrealizowania filmu Personel z 1975 roku). Przed rozpoczęciem studiów reżyserskich dorabiał jako nauczyciel rysunku, był referentem kulturalnym oraz garderobianym w Teatrze Polskim. Łódzką Filmówkę ukończył w roku W czasie studiów zrealizował wiele etiud filmowych fabularnych i dokumentalnych. Do 1983 roku pracował w warszawskiej Wytwórni Filmów Dokumentalnych. Powstały tu jego głośne dokumenty Przed rajdem, Robotnicy'71: Nic o nas bez nas, Życiorys, Z punktu widzenia nocnego portiera, Siedem kobiet w różnym wieku. W latach pełnił funkcję wiceprezesa Stowarzyszenia Filmowców Polskich. Od roku 1974 aż do śmierci należał do Zespołu Filmowego Tor. Tutaj zrealizował między innymi jedno z najważniejszych dzieł kina moralnego niepokoju Amatora (1979). Współpracował 2\n3 z Telewizją Polską, dla której realizował dokumenty i widowiska teatralne (m.in. Dwoje na huśtawce i Kartotekę) oraz z Teatrem Starym w Krakowie. W 1982 roku poznał prawnika, Krzysztofa Piesiewicza, z którym zaczął współpracę scenopisarską wspólnie stworzyli scenariusze do niemal wszystkich filmów fabularnych Kieślowskiego począwszy od Bez końca z 1984 roku. Był laureatem nagród na najważniejszych polskich i międzynarodowych festiwalach filmowych: w Mannheim, Gdańsku, Moskwie, Cannes, Wenecji, Berlinie, San Sebastian. Jest laureatem Felixa, Złotego Lwa, Srebrnego Niedźwiedzia, licznych Grand Prix, nagród FIPRESCI, nagrody im. Andrzeja Munka. W 1995 roku został nominowany do Oscara za scenariusz i reżyserię Czerwonego. Wykładał reżyserię i scenopisarstwo na uczelniach filmowych w Polsce, Niemczech, Szwajcarii i Finlandii. W 1994 roku zapowiedział, że nie będzie już realizował filmów. Zmarł w wieku 55 lat. W grudniu 2000 senat Uniwersytetu Śląskiego nadał jego imię Wydziałowi Radia i Telewizji tego uniwersytetu. Najważniejsze filmy: Przejście podziemne (1973, reżyseria, scenariusz), Personel (1975, reżyseria, scenariusz), Blizna (1976, reżyseria, scenariusz, dialogi), Amator (1979, reżyseria, scenariusz, dialogi), Przypadek (1981, reżyseria, scenariusz), Bez końca (1984, reżyseria, scenariusz), Krótki film o zabijaniu (1987, reżyseria, scenariusz), Dekalog (1988, reżyseria, scenariusz), Krótki film o miłości (1988, reżyseria, scenariusz), La double vie de Veronique / Podwójne życie Weroniki (1991, reżyseria, scenariusz), Trois coleurs. Blanc / Trzy kolory: Biały (1993, reżyseria, scenariusz), Trois coleurs. Bleu / Trzy kolory: Niebieski (1993, reżyseria, scenariusz), Trois coleurs. Rouge / Trzy kolory: Czerwony (1994, reżyseria, scenariusz). O FILMIE Przypadek to jeden z najważniejszych filmów zaliczanych do nurtu kina moralnego niepokoju, choć równocześnie, poprzez swe zainteresowanie metafizyką, wyraźnie rozsadza on jego ramy (sam Kieślowski nie czuł się zbyt dobrze z etykietką twórcy tego nurtu). Z kinem moralnego niepokoju umowne granice czasowe: związani byli przede wszystkim młodzi filmowcy, dla których przeżyciem pokoleniowym były wydarzenia marca 1968 roku. Cechą wspólną ich dzieł było przede wszystkim pytanie o kondycję moralności w otaczającej autorów rzeczywistości. Manifestem pisemnym był dla tej grupy Świat nieprzedstawiony Juliana Kornhausera i Adama Zagajewskiego, zawierający etyczno-polityczną diagnozę rozbieżności między tym, co jest, a tym co powinno być, ideą a praktyką człowieczeństwa. Manifestem mówionym stało się wystąpienie Andrzeja Wajdy na zjeździe polskich filmowców, w którym podjął on kwestię rozdźwięku pomiędzy codziennością życia społecznego, a deklarowanym przez to społeczeństwo kanonem zasad moralnych. Twórcy kina moralnego niepokoju diagnozowali polską rzeczywistość społeczno-polityczną jako strukturę niszczącą, ubezwłasnowolniającą jednostkę, łamiącą jej kościec moralny poprzez nagradzanie hipokryzji i służalczości. Autorzy nurtu (m. in. Krzysztof Zanussi, Agnieszka Holland, Krzysztof Kieślowski, Feliks Falk, Janusz Kijowski, Janusz Zaorski) nie wymagali jednak od swych bohaterów aktów szczególnego heroizmu. W czasach, w jakich przyszło im żyć, bywało nim zachowanie elementarnej przyzwoitości. To właśnie podstawowa cecha bohatera Przypadku, Witka Długosza, który niezależnie od okoliczności pozostaje zawsze sobą, stara się zachować uczciwość i wierność samemu sobie. O włączeniu Przypadku do nurtu moralnego niepokoju decydowała nie tylko problematyka etyczna czy estetyka realizacji filmu, ale i stosunek do widza: śledzenie losów Witka wymaga od odbiorcy szczególnej czujności, nieustannego weryfikowania nie tylko konstrukcji filmowej narracji, ale przede wszystkim danych dotyczących postaci bohatera, jego światopoglądu, postawy moralnej. Wymusza rozróżnienie w postaci Witka tego, co stałe, i tego, co zmienne, zależne od okoliczności, w jakich funkcjonuje w kolejnych wersjach swojego życia. Tym, co odróżnia film od tego nurtu, jest stworzenie bohaterowi możliwości wyboru między trzema drogami życiowymi, zamiast typowego dla kina moralnego niepokoju stawiania go wobec alternatywy: bezsilny, bezskuteczny protest albo podporządkowanie się i zdrada ideałów. 3\n4 Kompozycja filmu: Konstrukcja Przypadku jest niezwykle misterna. Kieślowski rozważa tu trzy warianty losu tego samego człowieka, realizujące się w zależności od przebiegu kilku chwil na peronie dworca kolejowego. Każda z wersji rozpoczyna się tak samo spóźniony Witek przepycha się przez tłum, by zdążyć do kasy, potrąca staruszkę, rozrzucając jej pieniądze, wykupuje bilet, wpada na peron i zaczyna gonić odjeżdżający pociąg. Ten tryptyk poprzedzony jest sugestywnym, niepokojącym wprowadzeniem. 12 krótkich, migawkowych scen wymuszających na widzu pełną koncentrację, streszcza mu najważniejsze chwile z dotychczasowego życia bohatera: narodziny na korytarzu poznańskiego szpitala i śmierć matki, emigracja przyjaciela z dzieciństwa, relacje z ojcem, śmierć tego ostatniego. Całość fabuły zamknięta jest z kolei klamrą kompozycyjną, która staje się zrozumiała dopiero z perspektywy finału. Film otwiera zbliżenie przerażonej twarzy Witka, krzyczącego Niee! Kamera zbliża się coraz bardziej, twarz bohatera rozsadza obraz, zacierają się szczegóły tła, wreszcie obiektyw wjeżdża w rozdarte krzykiem usta, wszystko rozmywa się w czerni. Zakończenie pozwala nam zrozumieć tę początkową scenę. Oto samolot, którym leci Witek, eksploduje chwilę po starcie. Nie wracamy jednak do wnętrza maszyny, krzyk mężczyzny nie zostanie powtórzony. Tym razem widz obserwuje sytuację z dystansu, z punktu widzenia kamery, która pozostaje na pasie startowym, odprowadzając wzrokiem oddalającą się maszynę. To odzwierciedlenie dystansu, jaki daje oglądającemu zyskanie wiedzy o bohaterze. By go ocenić, trzeba bowiem spojrzeć z oddali, porównać wszystkie trzy warianty jego losu i to, jak on sam się w nich sprawdził. Emocje z pierwszego ujęcia ustępują miejsca obserwacji. Znamy już także innych pasażerów samolotu: jego wybuch jest dla nas nie tylko tragedią Witka, ale i księdza Stefana oraz jego podopiecznych z opozycji. Tło historyczne: Tłem akcji jest rzeczywistość komunistycznej Polski od zakończenia II wojny światowej (realia lat czterdziestych poznajemy z opowieści Wernera), poprzez wypadki czerwca 1956 roku (retrospekcja z narodzinami Witka) i marca 1968 roku (historia przyjaciela emigrującego do Danii), aż do początku lat 80. i narodzin Solidarności. Właściwa akcja wszystkich trzech wariantów życia bohatera toczy się na przełomie lat 70. i 80., silnie naznaczonych piętnem zwalczania przez reżim komunistyczny opozycji, tworzonej głównie przez młodych ludzi, do pokolenia których należy i Witek. Pozostałe wydarzenia, jakkolwiek przywoływane w filmie hasłowo, na zasadzie wspomnień, silnie determinują losy poszczególnych postaci. Bohater: Witka Długosza poznajemy jako studenta medycyny, który, odczuwając kryzys powołania, udaje się na urlop dziekański. Migawki z przeszłości umieszczone na początku filmu, w miarę rozwoju akcji stają się coraz lepiej zrozumiałe i składają się na portret młodego człowieka, który sam widz musi posklejać z danych mu okruchów. Witek urodził się w Poznaniu, w czerwcu 1956 roku, w czasie masakry robotników. Jego ojciec uczestniczył w strajku. Matka i brat bliźniak zmarli po porodzie w pogrążonym w chaosie szpitalu, do którego zwożono rannych i zabitych robotników, pośród trupów, nie było komu pomóc rodzącej na korytarzu kobiecie. Witek wraz z ojcem przeniósł się do Łodzi, gdzie zamieszkał u ciotki przedwojennej komunistki. Tu chłopiec chodził do szkoły, zdał maturę, rozpoczął studia medyczne. Z okresu dzieciństwa utkwiły mu w pamięci zdawkowe wspomnienia ojca o matce, pożegnanie przyjaciela emigrującego wraz z rodziną, bójka z nauczycielem, pierwsza miłość do koleżanki z klasy. Kiedy był na trzecim roku, zmarł ojciec. Jego ostatnie przesłanie dla syna brzmiało: nic nie musisz. Te słowa nie dadzą Witkowi spokoju w żadnej z wersji życia, z których każda rozpoczyna się właśnie tutaj: po pogrzebie młody człowiek występuje o urlop i decyduje się na wyjazd do Warszawy. Spotykamy go na stacji... W pierwszej wersji Witek dogania pociąg tutaj poznaje Wernera, starego komunistę ideowca. Dzięki niemu zostaje wprowadzony w struktury środowiska partyjnego. Zostaje działaczem ZSMP, z przekonaniem angażuje się w działalność partyjną, która z biegiem czasu budzi w nim coraz większe wątpliwości. Spotyka Czuszkę, licealną miłość. Dziewczyna jest związana z opozycją. Naiwny Witek niechcący przyczyni się do jej aresztowania i rozbicia całej siatki. Wraz z kolegami z młodzieżówki ma lecieć do Paryża, ale wybuchają strajki i działacze muszą zrezygnować z podróży. W drugiej wersji pociąg ucieka, a Witek wdaje się w bójkę z sokistą. Zostaje aresztowany i skazany na roboty publiczne. W ich trakcie zaprzyjaźnia się z opozycjonistą Markiem, który wciąga go do konspiracji. Bohater wdaje się też w romans z Werą, dzięki któremu uniknie aresztowania podczas 4\n5 wpadki nielegalnej drukarni, ale i zostanie przez to uznany za zdrajcę. Wśród opozycjonistów Witek poznaje m.in. księdza, który proponuje mu lot do Paryża na zjazd młodzieży katolickiej. Młody człowiek odmawia jednak współpracy z SB, w związku z czym nie otrzymuje paszportu i ponownie nie leci. W trzeciej wersji pociąg znów ucieka, ale na peronie Witek spotyka koleżankę ze studiów, z którą wkrótce się żeni. Powraca na studia, zostaje na uczelni. Jest szczęśliwy w małżeństwie, rodzi mu się syn, kolejne dziecko jest w drodze. Witek tym razem wiedzie spokojne życie, z założenia z dala od polityki. Ma zamiast dziekana wyjechać służbowo do Libii. Z powodu urodzin żony zmienia rezerwację lotu na dzień później, przez Paryż. Tym razem uda mu się polecieć. Na lotnisku widać osoby, z którymi miał wyruszyć w podróż w poprzednich wersjach. Wszyscy czekają na ten sam lot... Dzięki tej trójwariantowości scenariusza Kieślowskiemu udaje się pokazać coś, co bez niej pozostałoby niewidoczne, a na co sam reżyser wskazywał jako najważniejsze przesłanie filmu: Bez względu na to, gdzie los zaprowadzi Witka, pozostaje on zawsze sobą, dochowuje wierności własnym zasadom. I jako partyjny działacz, i jako opozycjonista, i dystansując się od polityki, zachowuje uczciwość. Pan jest porządnym człowiekiem - mówi mu dziekan, choć wie, że Witek nie podpisał petycji w spawie uwolnienia jego syna. Na taki kredyt zaufania można zapracować tylko bezwzględną uczciwością. Przypadek? Zarówno filmoznawcy, jak i zwykli widzowie, nie ustają w dociekaniach, co właściwie Kieślowski chciał tym filmem powiedzieć na temat ścieżek ludzkiego życia. Co je determinuje przeznaczenie, przypadek, wolna wola? Film, mimo, wydawać by się mogło, jasnego wskazania w tytule, wymyka się jednoznacznym interpretacjom. Może dlatego, że sam reżyser nie chce tego przesądzać? Dla niego bowiem najważniejsze jest wskazanie, że bez względu na to, jak układa się nasze życie i co na nie wpływa, istnieją zasady będące trwałymi wartościami. Najważniejszą z tych zasad wydaje się dla Kieślowskiego wierność. Role społeczne są przypadkowe, podobnie jak idee czy znajomi. Bez względu na treść wyznawanych poglądów, połączenie wierności im i wierności własnemu sumieniu stanowią o wartości człowieka. W każdej sytuacji można zachować godność. Krytyk filmowy Tadeusz Sobolewski podsuwa tu ciekawy trop: oto ludzie władzy i opozycji to mogą być ci sami ludzie, w zależności od sytuacji, jak potoczą się ich losy. Mogą być swymi bliźniaczymi odbiciami, choć walka polityczna ich antagonizuje. Czy któryś z wariantów losu Witka mógłby być losem jego zmarłego brata? Różnice w rozwiązaniach poszczególnych wersji życiorysu bohatera skłaniają do upatrywania siły kierującej losem w czymś innym, niż zwykły przypadek. Sugeruje to także symetria kompozycji: w pierwszej wersji Witek wsiada do pociągu, ale nie leci; w drugiej ani nie dogoni pociągu, ani nie wsiądzie do samolotu; w trzeciej, odwrotnie niż w pierwszej, zostanie na dworcu, ale wreszcie poleci. Będzie to jednak lot ku śmierci. Czy oznacza to, że w tym jedynym przypadku, kiedy Witek odrzuci działanie, zaangażowanie, ucieknie w prywatność przed rzeczywistością, poniesie ostateczną klęskę? Czy śmierć w samolocie to kara za tę ucieczkę, za życie bez idei? Z drugiej jednak strony wiadomo, że razem z nim zginą młodzi opozycjoniści z księdzem Stefanem im trudno odmówić zaangażowania. Upuszczona moneta toczy się pod stopy kloszarda, niczym symbol przypadku. Nie jesteśmy odpowiedzialni za to, gdzie los nas rzuci zdaje się mówić Kieślowski bez względu, co w nim rozpoznamy, przypadek czy boską wolę. Jesteśmy natomiast odpowiedzialni za swoje postępowanie w danych nam okolicznościach, choć za wierność zasadom nie możemy oczekiwać nagrody. To kwestie z dwóch różnych porządków, bo trzeba być człowiekiem niezależnie od tego, w co się wierzy. Całe życie naznaczone jest piętnem śmierci, naznaczone jest nią także, w sposób niezwykle mocny, życie Witka. Lecz przecież, jak mówi Marek Aureliusz, Nie jest niczym złym ani dobrym, co dotknąć może jednako człowieka dobrego i złego. Śmierć nie należy do porządku moralnego, należy do niego życie. Recepcja filmu: Zrealizowany w 1981 roku Przypadek trafił na polskie ekrany dopiero po sześciu latach, ze względu na ogłoszenie stanu wojennego. Po tym okresie film powstały w atmosferze posierpniowej odwilży, nadziei na lepsze jutro, trafił więc w zupełnie inne realia. Osłabła więc jego siła jako głosu pokolenia. Tym mocniej zaś wybrzmiało pytanie o uniwersalia, które do dziś stanowi o jego sile. 5\n6 Wybrana bibliografia Insdorf Annette, Podwójne życie, powtórne szanse: o filmach Krzysztofa Kieślowskiego, przeł. Anita Piotrowska, Kraków 2000; Kino Krzysztofa Kieślowskiego, pod red. Tadeusza Lubelskiego, Kraków 1997; Sobolewski Tadeusz, Przypadek post scriptum, Kino 1987, nr 6, s. 8; 6\n7 SCENARIUSZ LEKCJI WOK I JĘZYKA POLSKIEGO Opracowała: Małgorzata Wiśniewska, nauczycielka języka polskiego w IX L.O. w Warszawie Temat: Człowiek wobec historii i transcendencji na przykładzie filmu Krzysztofa Kieślowskiego Przypadek. Witek Długosz jako bohater romantyczny. CELE LEKCJI Po lekcji uczeń powinien: znać sylwetkę i twórczy dorobek Krzysztofa Kieślowskiego; analizować i interpretować teksty kultury; rozwijać umiejętność dyskusji na temat problematyki filmu; porównywać różne teksty kultury pod kątem wspólnych motywów i wątków problemowych; umieć wykorzystywać zasoby Internetu. METODY I FORMY PRACY samodzielne korzystanie z Internetu, wyszukiwanie informacji i tworzenie notatek; prezentacja; pogadanka; burza mózgów; dyskusja problemowa; praca w grupach wg wskazówek nauczyciela załącznik; wizualizacja; opowiadanie. ŚRODKI DYDAKTYCZNE film Krzysztofa Kieślowskiego, Przypadek, Polska 1981; Krzysztof Kieślowski, O sobie (oprac. D. Stok), Kraków 1997; Mirosława Mielcarek, Edward Pawlak, Ilustrowany leksykon filmu europejskiego, Wydawnictwo KURPISZ S.A. Poznań 2003; Costica Bradatan, Terror historii w Przypadku Kieślowskiego w: Kino polskie: reinterpretacje, pod red. K. Klejsy i E. Nurczyńskiej-Fidelskiej; Słownik pojęć i tekstów kultury, pod red. Ewy Szczęsnej, WSiP, Warszawa 2002; Informacje nt. filmu Przypadek płyta CD Słowa i teksty. Język polski propozycje filmowe, POJĘCIA KLUCZOWE bohater romantyczny stracone pokolenie terror historii półkownik 7\n8 CZAS 2 lekcje (WOK, język polski) PRZEBIEG LEKCJI 1. Wprowadzenie do twórczości Krzysztofa Kieślowskiego (WOK). Młodzież prezentuje przygotowane w domu materiały na temat reżysera i jego dorobku. Następnie wybrany uczeń przedstawia genezę filmu i wyjaśnia w jej kontekście pojęcie półkownik (prezentacja, uzupełniona komentarzem nauczyciela): Półkownik to film objęty zakazem rozpowszechniania, wydanym przez cenzurę. Przypadek (produkcja: 1981, premiera: 1987) wcale nie epatował oskarżycielskim tonem, nie zawierał nawet politycznych sądów ani deklaracji, a mimo to został zatrzymany. Jak twierdzi jeden z krytyków, gdyby ten film pojawił się na ekranach w okresie Solidarności, byłby zapewne źle przyjęty przez recenzentów i publiczność z racji relatywizmu zachowań i zależności postawy bohatera od zewnętrznych okoliczności. Inaczej odebrano drugi film z tego samego gorącego roku 1981 Człowieka z żelaza w którym Wajda przedstawił postaci politycznie i moralnie jednoznaczne. Zadziałał on jak dynamit, doskonale współgrając z odczuciami i nastrojami widzów. 2. Zanim zaczniemy omawiać historię Witka, proponuję zapytać uczniów o pierwszą scenę: Jak odczytują jego przeraźliwy krzyk: Nieee! w kontekście trzech wersji jego życiorysu? (burza mózgów). Zapisujemy na tablicy możliwe interpretacje propozycja zapisu: krzyk przerażenia człowieka stojącego w obliczu bezsensownej, przypadkowej śmierci; wyrażenie stanu świadomości człowieka, który próbował zapanować nad swym życiem, nadać mu sens, ale nic z tego nie wyszło; protest przeciw terrorowi historii (określenie Mircea Eliadego), która miażdży człowieka bez względu na to, jakich dokonał etycznych wyborów; okrzyk zgrozy i lęku w obliczu metafizycznej prawdy, której bohater poszukiwał. We wnioskach należy podkreślić formalną (kompozycja klamrowa) i interpretacyjną wartość tej sceny, a następnie sformułować wstępną hipotezę analityczną dzieła, w czym pomocna okaże się wypowiedź twórcy: mam żal do mojego kraju, może to żal do historii, a może do geografii, która tak z tym krajem się obeszła. Prawdopodobnie musi tak być. Będziemy dostawać w kość i walczyć, żeby się wyrwać z miejsca, w którym jesteśmy. Może nigdy się nie wyrwiemy. Taki jest nasz los. Przypadek ukazuje możliwe warianty ludzkiego losu, poddanego procesom historycznym i swoistemu geopolitycznemu determinizmowi, który Eliade nazwał życiem w miejscu źle położonym. 3. Przystępujemy do rekonstrukcji losów Witka (praca w grupach, pod kierunkiem nauczyciela załącznik). Na wstępie nauczyciel przywołuje retrospektywny kontekst historyczno-polityczny, w jakim osadzona jest biografia bohatera, i wyjaśnia znaczenie wydarzeń. Oto propozycja wprowadzenia: Utwór pokazuje trzy wersje życiorysu młodego inteligenta, studenta medycyny (urodzonego w krwawy czwartek, 27 czerwca 1956 roku), pochodzącego z patriotycznej, zaprawionej w bojach o niepodległość, rodziny. Po śmierci ojca, uczestnika kampanii wrześniowej i strajku w zakładach 8\n9 Cegielskiego, syn przerywa studia, bierze urlop dziekański, żeby zastanowić się nad sensem i celem własnego życia. Kieślowski stawia Witka Długosza przed trzema życiowymi drogami, ujętymi kompozycyjnie w trzykrotnie powtórzoną sekwencję szaleńczego biegu na łódzkim dworcu, zakończonego próbą skoku do pociągu odjeżdżającego do Warszawy. Osobowość bohatera uformowały przełomowe wydarzenia historyczne, stanowiące w życiu postaci swoistą traumę dzieciństwa, obecną we wspomnieniach: utrata matki i brata-bliźniaka przy narodzinach (kilkakrotnie powtarzana scena ciągnięcia pokrwawionych zwłok po szpitalnej posadzce ofiar krwawego Poznańskiego Czerwca), obraz ojca (uczestnika strajku w Poznaniu), z trudem samotnie wychowującego syna (zapamiętane ważne słowa nic nie musisz jako testament umierającego), niezrozumiałe wówczas rozstanie z przyjaciółmi żydowskiego pochodzenia, Danielem i Werką (Marzec 1968). Fakty te modelują biografię bohatera, czyniąc z niego także reprezentanta kolejnego polskiego straconego pokolenia, czyli generacji traumatycznie naznaczonej przez rzeczywistość przełomów historycznych. Rekonstrukcja wariantów biografii Witka propozycja notatki podsumowującej pracę w grupach (wg wskazówek nauczyciela z załącznika 1): W pierwszej wersji wypadków, Witkowi udaje się zdążyć na pociąg i spotyka w przedziale starego komunistę Wernera, skazanego niegdyś za odchylenia prawicowe. Pozostał jednak wierny idei, choć więzienie złamało mu życie i karierę. Poleca on bohatera swemu dawnemu przyjacielowi Adamowi, teraz wysokiemu funkcjonariuszowi partyjnemu. Dzięki jego pomocy Witek zaczyna robić błyskotliwą karierę działacza młodzieżowego. Próbuje być przy tym uczciwy i niezależny. Umie bez użycia przemocy zażegnać bunt w ośrodku dla psychicznie chorych i narkomanów. Wierzy ludziom, dlatego zostanie cynicznie wykorzystany przez makiawelicznego Adama do zdekonspirowania opozycyjnej organizacji, w której działa dziewczyna Witka. Mariaż z władzą kończy się porażką osobistą i zawodową. Nie uda mu się odbudować związku z Czuszką, nie pojedzie też do Francji wraz z grupą młodych aktywistów zbliża się sierpień W drugim wariancie losów, na skutek szarpaniny z sokistą na dworcu, nasz bohater trafi przed kolegium do spraw wykroczeń, które wymierzy mu miesiąc robót publicznych. W trakcie odbywania kary nawiązuje znajomość z Markiem, działaczem opozycyjnym, a następnie poznaje księdza Stefana, któremu zawdzięcza obudzenie w nim wiary (przyjęcie chrztu) i zaangażowanie w pracę konspiracyjną (od latających uniwersytetów po druk bibuły ). Stabilizuje się osobiste życie Witka związuje się z Werką, znajomą z czasów dzieciństwa. Podejmuje starania o ich wspólny wyjazd na Zachód. Niestety, wsypa podziemnej drukarni rzuca na niego podejrzenie o dekonspirację. Narzeczona i przyjaciele opuszczają go. Za trzecim razem Witkowi nie uda się dogonić pociągu. Na dworcu spotka Olgę, koleżankę z roku, która namówi go do powrotu na studia, które bohater skończy z wyróżnieniem. Zakłada rodzinę, pracuje na uczelni. Zachowuje neutralność polityczną. Nie wstępuje do partii, ale i nie podpisuje petycji w sprawie uwolnienia działaczy opozycyjnych. Otrzymuje szansę awansu zawodowego i materialnego. Ma lecieć z cyklem wykładów do Libii. W ostatniej chwili zmienia termin i trasę podróży, by zostać na urodzinach żony, która spodziewa się drugiego dziecka. Ginie w katastrofie lotniczej. 4. Charakterystyka i ocena postawy Witka Długosza dyskusja problemowa i zapisanie wniosków w formie notatki w zeszycie: 9\n10 Kierując dyskusją, zwracamy uwagę na pewne niezmienne cechy bohatera, zachowane we wszystkich trzech wariantach życiorysu (zgodnie z założeniem autora, który podkreślał w wywiadach, że postać w filmie znajduje się na trzech różnych drogach, ale zasadniczo pozostaje taka sama ): wierność sobie; uczciwość; nonkonformizm; zachowanie wewnętrznej wolności; próby kierowania swym losem; dokonywanie możliwie najlepszych etycznych wyborów; dążenie do tego, by żyć sensownie. Dlaczego zatem bohater za każdym razem przegrywa? W rozmowie z młodzieżą podkreślamy: społeczno-polityczne uwarunkowania losów Witka (rzeczywistość PRL-u); złudność podziałów na ludzi władzy i ludzi opozycji ; koniunkturalizm i nieuczciwość politycznych partnerów; życiowe przypadki. 5. Jakie jest przesłanie filmu? dyskusja z uczniami prowadzona przez nauczyciela. Prosimy uczniów, by zwrócili uwagę na znaczenie testamentu ojca Witka w układzie jego losów. Niejasne, niedokończone słowa z przeszłości Nic nie musisz./ Czego nie muszę?/ Niczego, powracające niczym lejtmotyw w dwóch pierwszych wersjach życiorysu, stają się dla syna kluczem, który ma mu otworzyć drzwi do prawdy, prawdziwego życia. Jako działacz i opozycjonista Witek sprawdza, eksperymentuje, szuka, przekonując się za każdym razem o fałszywości kolejnego wyboru. Błądzi, nie umiejąc rozszyfrować testamentu ojca i przeniknąć jego życiowej mądrości. Costica Bradatan nazywa ten rodzaj zależności terrorem przodków. Dopiero w swoim trzecim życiu bohater uwolni się od przesłania ojca, paradoksalnie je realizując, nie wybierając, oddając się żywiołowi życia i doświadczając chwil szczęścia i spełnienia. I chociaż w tym życiu czeka go śmierć (co wyraźnie potwierdza realność ostatniego wariantu w opozycji do pierwszych dwóch biografii eksperymentalnych ), to jednak właśnie ona, chociaż niespodziewana i pozornie absurdalna, nadaje pewien wyższy sens historii Witka. Sam Kieślowski wskazywał na ważność finału: Trzecie zakończenie (...) ma dla mnie największe znaczenie, ponieważ, tak czy inaczej, taki jest nasz los. I wszystko jedno, czy zdarza się to w samolocie, czy w łóżku, to nieważne. Jaki jest zatem wyższy, filozoficzno-teologiczny sens opowiedzianej przez reżysera fabuły? Kierując rozmową, podkreślamy paraboliczną kompozycję utworu: wariantowość życiorysów, powtarzalność pewnych sekwencji (symboliczny s k o k bohatera jako znak aktywności, gotowości do kształtowania swojego życia i podejmowania wciąż na nowo ryzyka) oraz niezmienność postaci, która jest Każdym, czyli po prostu uczciwym człowiekiem, pragnącym w zgodzie ze sobą przejść przez życie. Przypominamy na pozór przypadkowe zdarzenia (upuszczona moneta, pijak kupujący piwo), liczne wizualne i tekstowe oznaki ironii (np. z wąsami od kefiru), obecne we wszystkich trzech wersjach życiorysu. Wreszcie, pytamy o punkt widzenia, przyjęty w narracji. Może go reprezentować, sugerowany przez reżysera i oczekiwany podświadomie przez bohatera, transcendentny, boski narrator. Jeśli przyjmiemy jego obecność, finalna scena traci swój niepokojący, absurdalny charakter i pozostaje w zgodzie z metafizycznymi poszukiwaniami samego twórcy. Na koniec, uzupełniamy naszą interpretację pierwszego kluczowego obrazu filmu: krzyk bohatera to z jednej strony wyraz ludzkiej niegotowości na śmierć, z drugiej jednak akt metafizycznego poznania p r a w d y, która mieści się w pozahistorycznej perspektywie i unieważnia zarówno terror historii, jak i chaos przypadków. Film Kieślowskiego zatem usensownia ludzki byt poprzez odwołanie się do porządku transcendencji, którego istnienie przeczuwa twórca i jego postać. 10\n11 6. Witek Długosz jako bohater romantyczny (wariant lekcji języka polskiego dla klasy 2 lub 3 konteksty filmowe epok i dzieł literackich) pogadanka i wizualizacja Prosimy uczniów o wypisanie na tablicy cech modelowego bohatera romantycznego i podkreślenie tych, które odnajdują w bohaterze Przypadku: młodość jako kategoria kulturowa; nieprzeciętność, silny indywidualizm; idealizm (poszukiwanie w życiu wielkich idei, wybór nie horyzontalnej, ale wertykalnej drogi życia, ponad poziomy ); wierność sobie i nonkonformizm; samotność i samotnictwo; niezgoda na wszelkie formy ograniczenia wolności; aktywizm życiowy, buntowniczość; przeżywanie rozterek egzystencjalnych i metafizycznych (poszukiwanie Boga); klęska w konfrontacji ze światem i jego wartościami. Romantyczny rodowód posiada także wariantowy charakter biografii Długosza. We wnioskach końcowych powinna znaleźć się refleksja o trwałości tradycji romantycznej, która stworzyła pewien wzór postaci (w wielu odmianach: bohater bajroniczny, faustyczny, werteryczny, wallenrodyczny) i kanon zachowań, powracających w kulturze późniejszych wieków i stanowiących punkt odniesienia dla oceny współczesnych postaw. Jakie znaczenie posiada obecność cech romantycznych w kreacji filmowego bohatera? dyskusja. Jest zabiegiem wartościującym. Stawia Witka w rzędzie postaci niepokornych, traktujących swoje życie jako wyzwanie, a jednocześnie symbolizujących los polski, wcielających dramat kolejnego straconego pokolenia. Praca domowa Dokąd wyruszyłby dzisiaj bohater Kieślowskiego? zaproponuj własną wersję historii Witka jako reprezentanta współczesnego pokolenia (opowiadanie). 11\n12 ZAŁĄCZNIK Pytania dla grupy 1 1. Kto i w jakich okolicznościach wprowadza Witka w szeregi organizacji młodzieżowej? 2. Jakie różnice dostrzegasz w postawach ideowo-moralnych Wernera i Adama przewodników Witka? 3. Jak przebiega kariera polityczna bohatera jako działacza? - w jaki sposób chce rozwiązać konflikt w ośrodku dla narkomanów? - do czego zostaje wykorzystany? 4. Czym kończy się mariaż z władzą komunistyczną? Pytania dla grupy 2 1. W jakich okolicznościach Witek trafia do środowiska opozycyjnego? 2. Jakie znaczenie w jego życiu ma znajomość z księdzem Stefanem i spotkanie Weroniki? 3. Jak dochodzi do oskarżenia Witka o współpracę z SB? 4. Czym kończy się epizod opozycyjny? Pytania dla grupy 3 1. W jaki sposób bohater układa sobie życie, pozostając w Łodzi? 2. Jak zmienia się jego hierarchia wartości co zajmuje w niej pierwsze miejsce? 3. Jaką postawę przyjmuje wobec świata zewnętrznego: środowiska, wydarzeń historycznych? 12\nAutor: Małgorzata Wielgat, kl. III B\nAutor: Małgorzata Wielgat, kl. III B Jedyną rzeczą jaką mam naprawdę [...], jest moje własne życie i mój własny punkt widzenia. Krzysztof Kieślowski DZIECIŃSTWO I MŁODOŚĆ Warszawa- Wrocław Wałbrzych -


Strona główna/Dom/Wyposażenie kuchni/Garnki i patelnie/Kitchen Craft/żeliwne/Patelnia żeliwna prostokątna mini z deską do serwowania Kitchen Craft\nSzczegółowy opis produktu Patelnia żeliwna prostokątna mini z deską do serwowania Kitchen Craft\nNa jej powierzchni możemy przyrządzić potrawy z użyciem mniejszej ilości tłuszczu, a danie smaży się jak na ruszcie.\nŻeliwo bardzo długo utrzymuje ciepło, co pozwala na mniejsze zużycie energii, a potrawy serwowane na stół pozostają długo gorące.\nWyprofilowana pod patelnię deska, umożliwia nam serwowanie gorących dań bezpośrednio na patelni.\nPatelnię należy myć ręcznie - dzięki temu będzie długo służyła. Po umyciu naczynie należy wytrzeć do sucha, następnie delikatnie natrzeć olejem. Deskę przecierać lekko wilgotną szmatką.\nWymiar : 12,5 cm x 18 cm\nCechy i parametry techniczne: Patelnia żeliwna prostokątna mini z deską do serwowania Kitchen Craft\nOpinie naszych klientów o Patelnia żeliwna prostokątna mini z deską do serwowania Kitchen Craft\nSuper jest ta patelnia.Idealna do serwowania dań na gorąco.\nMARIUSZ 29-09-2017, 10:48\nPolecam produkty Kitchen Craft. Dobry stosunek jakości do ceny.\nOla Pietrasik 26-09-2017, 14:14\nŚwietnia patelnia, wykonana z dobrej jakości materiału. Nic się nie przypieka ani nie przywiera, potrawy są długo ciepłe, nie ma konieczności ich ponownego podgrzewania co jakiś czas. Deska bardzo przydatna, można serwować w niej gorące dania prosto na stół.\nEwelina Zarzeczna 10-09-2017, 13:07\nMarkaKitchen Craft Indukcjatak Powłoka wewnętrznaŻeliwna Powłoka zewnętrznaŻeliwo PrzeznaczenieŻaroodporność Rodzaj naczyniapatelnia Typ patelnipatelnia tradycyjna Materiał wykonaniaŻeliwo


Irlandia - Irlandia Północna -co z granicą po Brexicie? - Prawstoria\nHome/UE i prawo międzynarodowe/Irlandia – Irlandia Północna -co z granicą po Brexicie?\nIrlandia – Irlandia Północna -co z granicą po Brexicie?\nPrawstoria Send an email 11 stycznia 2019\n0 502 Przeczytany 7 minut temu\nW CZYM TKWI PROBLEM IRLANDII PÓŁNOCNEJ ?\nJeśli postanowienia umowy o wyjściu Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej dotyczące Gibraltaru po Brexicie (o czym pisałam tutaj) są trudne do przełknięcia dla zwolenników wyjścia z Unii, to co dopiero temat : Irlandia- Irlandia Północna – granica po wyjściu z UE.\nZacznijmy od tego, że od mniej więcej 1169 do 1921r. Irlandia nie istniała jako niepodległe państwo i była zależna od Anglii (a później Wielkiej Brytanii), czego oczywiście Irlandczycy nie doceniali równie mocno jak Anglicy. Swoją drogą Polacy zawsze lubią podkreślać jak to naszego państwa nie było na mapach przez całe 123 lata, aż WRESZCIE w 1918 r. odzyskaliśmy niepodległość. Cóż, dla Irlandczyków 123 lata to pikuś. Żeby było ciekawiej nikt z zewnątrz tak naprawdę ich nie wspierał. Na przykład amerykański prezydent Thomas Woodrow Wilson, ten sam, który jednoznacznie domagał się żeby pokój wersalski kończący I Wojnę Światową gwarantował utworzenie niepodległego państwa polskiego (słynny 13 punkt z orędzia Wilsona wygłoszonego 8 stycznia 1918r. przed Kongresem Stanów Zjednoczonych),odprawił irlandzką delegację z kwitkiem, kiedy spotkali się z nim w Paryżu żądając statusu uczestnika konferencji wersalskiej. Wszystko działo się tuż po stłumieniu przez Brytyjczyków powstania wielkanocnego z 1916 r. Powstańcy skapitulowali 29 kwietnia ( była ich garstka i nikt nie wierzył w sukces, nawet sami Irlandczycy), a w ciągu zaledwie 12 dni Anglicy rozstrzelali 14 przywódców powstania (oczywiście wszystko w majestacie prawa i po sprawiedliwym procesie , jak można przypuszczać zważywszy na tempo egzekucji). Pod naciskiem opinii publicznej (nawet niektórzy Anglicy uznali, że to jednak przesada) pozostałym 75 skazańcom zamieniono karę śmierci na dożywotnie więzienie. Tych, którzy pozostali przy życiu ułaskawiono w czerwcu 1917r. Dodatkowo Brytyjczycy zatrzymali jeszcze ok. 2500 osób uważanych za „ irlandzkich nacjonalistów”. Większość przetrzymywano w obozach koncentracyjnych do końca 1916r.\nW przeciwieństwie do Polski, nikt się o niepodległą Irlandię na arenie międzynarodowej nie dopominał. W tej sytuacji w czerwcu 1919r. ok. 15 000 Irlandzkiej Armii Republikańskiej (IRA) ruszyło do walki z ok. 50 000 regularnego, dobrze wyszkolonego brytyjskiego wojska, uzbrojonym protestanckim bojówkom z północy kraju oraz Królewską Policją Irlandzką. Prof. Stanisław Grzybowski pisze w swojej Historii Irlandii, że:\n„( ..) czytając dziś relacje z Irlandii z lat 1919-1921 nie na próżno stają przed oczyma wspomnienia z okupacji: w dzień łapanki, nocą godzina policyjna i wyludnione ulice przemierzane przez patrole policyjne z bronią gotową do strzału”.\nIRA nie miałaby szans w regularnej wojnie , ale na tyle dobrze radziła sobie z partyzancką, że sytuacja w Irlandii zaczynała być coraz bardziej problematyczna dla Brytyjczyków – wtedy o tym nie wiedzieli, ale próbowali zwalczyć pierwszy prawdziwy ruch oporu w nowoczesnym wydaniu. Żeby się ostatecznie pozbyć IRY musieliby przerzucić do Irlandii więcej wojska i rozpocząć regularną pacyfikację, co mogłoby się na świecie nie spodobać. Rola międzynarodowej opinii publicznej zaczynała wzrastać, a złote czasy brytyjskiego imperium z XIX w. powoli mijały. Jakby tego było mało w wyborach do parlamentu Irlandii południowej wygrała pro- niepodległościowa partia Sinn Fein (w maju 1921 roku zgarnęła 124 na 128 możliwych mandatów). Na pro-brytyjską, protestancką większość Anglicy mogli liczyć tylko w parlamencie małej Irlandii Północnej. Z kolei IRA zdawała sobie sprawę, że nie może walczyć w nieskończoność.\nDlatego 6 grudnia 1921 r. IRA i Wielka Brytania podpisały umowę, która jest nazywana po prostu Traktatem. 26 katolickich, południowych hrabstw Irlandii utworzyło Wolne Państwo Irlandzkie ( na razie jeszcze jako dominium brytyjskie wchodzące w skład Brytyjskiej Wspólnoty Narodów, ale to się zmieni). 6 północnych hrabstw gdzie przewagę mieli protestanci nie weszła w skład Wolnego Państwa. Hrabstwa Antrim, Down, Fermangh, Tyrone i Derry od 1920 r. do dziś tworzą Irlandię Północną i są częścią Zjednoczonego Królestwa. Do schyłku lat dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, Irlandia Północna była polem bitwy: z jednej strony bojówkarze IRA i ich zamachy terrorystyczne, z drugiej strony protestanckie bojówki i częste, wręcz paramilitarne interwencje ze strony rządu w Londynie plus represje. Oficjalnie katolicko-protestancka wojna w Irlandii Północnej zakończyła się z podpisaniem porozumienia wielkopiątkowego w 1998r.\nCO TO JEST POROZUMIENIE WIELKOPIĄTKOWE ?\nPorozumienie jest dwustronną umową międzynarodową zawartą między Republiką Irlandii a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Zakończyło trwający od dziesięcioleci konflikt między protestancką większością a katolicką mniejszością w Irlandii Północnej. Przede wszystkim umowa zobowiązywała paramilitarne bojówki obu stron do rozbrojenia (w tym przede wszystkim „osławioną” wtedy licznymi zamachami terrorystycznymi IRĘ ). Z art.2 i 3 Konstytucji Republiki Irlandii miały zniknąć zapisy o tym , że terytorium kraju obejmuje „wyspę Irlandię [czyli także Irlandię Północną – Prawstoria], przyległe wyspy oraz wody terytorialne”, a w oczekiwaniu na re- unifikację kraju, prawa uchwalone przez irlandzki parlament obowiązują również poza terytorium wolnej Irlandii [czyli też w Irlandii Północnej – Prawstoria]. W rewanżu Wielka Brytania zobowiązała się do uchylenia ustawy o administrowaniu Irlandią z 1920r. Poza tym obie strony zobowiązywały się do ścisłej współpracy, ustanowiły miedzy innymi Radę Brytyjsko – Irlandzką, w celu jej pogłębiania w regionie i Międzyrządową Irlandzko-Brytyjską Konferencję. W efekcie granica między Irlandią a Irlandią Północną praktycznie przestała istnieć. Ze względów oczywistych znacznie łatwiej współpracować w ten sposób krajom, które jednocześnie są członkami i integrują się w ramach tej samej organizacji międzynarodowej, czyli Unii Europejskiej.\n„TWARDA” GRANICA MIĘDZY IRLANDIĄ A IRLANDIĄ PÓŁNOCNĄ PO BREXICIE?\nPrzede wszystkim żadna z negocjujących umowę brexitową stron nie chciała i nie widziała możliwości przywrócenia tzw. „twardej” granicy, czyli pełnej kontroli granicznej (w tym celnej) między Irlandią a Irlandią Północną. Twarda granica oznacza złamanie postanowień porozumienia wielkopiątkowego i przekreślenie wszystkiego co udało się dzięki niemu wypracować.\nPoza tym Unia, Irlandia i rząd Wielkiej Brytanii negocjujący umowę wystąpienia z UE , brały pod uwagę fakt, że powrót „ twardej” granicy mógłby wywołać kolejną falę przemocy w Irlandii Północnej. Od porozumienia wielkopiątkowego minęło zaledwie 20 lat. To tylko 20 lat bez zamachów bombowych, aresztowań i wojska na ulicach. Posterunki graniczne były też w przeszłości jednym z „ulubionych” celów IRY jako widoczny symbol brytyjskiego panowania.\nNikt nie chce powtórki z historii, ale dla wszystkich było jasne, że kiedy Wielka Brytania opuści Unię, jakaś forma kontroli na granicznej będzie musiała się pojawić, ponieważ licząca sobie 449 km granica między Irlandią a Irlandią Północną stanie się jedyną lądową granicą między Zjednoczonym Królestwem a Unią.\nCO UNIA I WIELKA BRYTANIA UZGODNIŁY W SPRAWIE GRANICY IRLANDIA –IRLANDIA PÓŁNOCNA W UMOWIE O WYSTĄPIENIU ZJEDNOCZONEGO KRÓLESTWA Z UNII?\nJeśli UE i Zjednoczone Królestwo porozumieją się co do funkcjonowania granicy Irlandia – Irlandia Północna do końca okresu przejściowego (o okresie przejściowym pisałam tutaj) sprawa jest rozwiązana, jeśli jednak UE i Wielka Brytania nie dojdą w tym czasie do rozumienia zacznie obowiązywać tzw. „rozwiązanie awaryjne” (backstop). Szczegóły rozwiązania zapisano w Protokole w sprawie Irlandii i Irlandii Północnej będącym częścią umowy o wystąpieniu. Głównym celem rozwiązania awaryjnego jest uniemożliwienie powstania „ twardej” granicy między Irlandią a Irlandią Północną oraz gwarancja, że wszystkie ustalenia porozumienia wielkopiątkowego będą nadal respektowane.\nŻeby to zagwarantować UE i Wielka Brytania uzgodniły, że w ramach rozwiązania awaryjnego, m.in.:\n– nie będzie kontroli towarów lub osób na granicy Irlandia- Irlandia Północna,\n-jednolity obszar celny obejmujący UE i Zjednoczone Królestwo będzie obowiązywał od zakończenia okresu przejściowego do dnia wejścia w życie umowy z UE, regulującej kwestię Irlandii Północnej.\nCo to oznacza w praktyce? W największym skrócie, przedsiębiorstwa z Irlandii Północnej będą mogły wprowadzać swoje produkty na rynek UE bez ograniczeń, czyli tak, jak to robią teraz, gdy Zjednoczone Królestwo jest członkiem UE. Natomiast towary przedsiębiorstw spoza Irlandii Północnej ( czyli na przykład ze Szkocji czy Anglii) będą wymagały przeprowadzenia procesów określonych w unijnym kodeksie celnym. Zjednoczone Królestwo musi ( i zgodziło się na to w Protokole) dostosować swoje przyszłe rozwiązania regulacyjne do przepisów UE jeśli chodzi o Irlandię Północną, a z drugiej strony Irlandia północna będzie nadal stosować się do tych przepisów unijnych, które są niezbędne dla uniknięcia\n„ twardej” granicy z Irlandią. Chodzi o przepisy dotyczące:\nVATu ( z tym, że Irlandia Północna będzie należała do brytyjskiego obszaru VAT) i akcyzy,\nnorm jakie muszą spełniać towary,\nzasad sanitarnych do celu kontroli weterynaryjnej,\nzasad produkcji rolnej i marketingu produktów rolnych,\nwreszcie zasad pomocy państwa.\nZe względów sanitarnych, jak to ładnie ujęto „biorąc pod uwagę status wyspy Irlandii jako jednego obszaru epidemiologicznego”, konieczna będzie kontrola towarów transportowanych do Irlandii Północnej z pozostałej części Zjednoczonego Królestwa. Co prawda strony umowy o wystąpieniu uzgodniły, że kontrole powinny być jak najmniej uciążliwe a w przyszłości niezbyt częste, nie mniej jednak taki postanowienie istnieje i trzeba się będzie z niego wywiązać jeśli „ rozwiązanie awaryjne” zostanie uruchomione – czyli tylko wtedy gdy UE i Wielkiej Brytanii nie uda się do końca okresu przejściowego wynegocjować zasad funkcjonowania granicy Irlandia-Irlandia Północna.\nCO SIĘ NIE PODOBA BRYTYJCZYKOM?\nW największym skrócie części Brytyjczyków nie podobają się dwie rzeczy:\ngdyby rozwiązanie awaryjne zaczęło działać, oznaczałoby to, że Wielka Brytania nie jest już członkiem Unii, nie ma wpływu na treść unijnych przepisów, a jednak w kwestii Irlandii północnej musiałaby się do nich dostosowywać. Irlandia Północna pozostawałaby częścią Zjednoczonego Królestwa, ale Królestwo nie miałoby nad nią pełnej kontroli – w wielu obszarach musiałoby stosować unijne przepisy i ściśle współpracować z UE ( czyli w praktyce z Irlandią),\nrozwiązanie awaryjne ma potrwać tak długo, jak Wielkiej Brytanii i Unii nie uda się wynegocjować i zawrzeć dodatkowej umowy regulującej kwestie granicy UE ( czyli Irlandia) – Irlandia Północna. W praktyce może to potrwać znacznie dłużej niż do końca okresu przejściowego. Teoretycznie nawet w nieskończoność jeśli nie będzie porozumienia i dodatkowej umowy. Część Brytyjczyków obawia się, negocjacje będą się przeciągać, a Irlandia i Unia grają na oderwanie Sześciu Hrabstw od Zjednoczonego Królestwa.\nA JEŚLI WIELKA BRYTANIA OPUŚCI UNIĘ BEZ ŻADNEJ UMOWY?\nWtedy rozwiązanie awaryjne nie będzie obowiązywać. Porozumienie wielkopiątkowe jak najbardziej – obowiązuje cały czas. W praktyce zapanuje chaos. Nie będzie żadnych obowiązujących przepisów regulujących szczegółowo kwestie handlowe, celne czy nawet kwestie przekraczania granicy Irlandia- Irlandia Północna. Trudno przewidzieć jakie to mogłoby wywołać konsekwencje, ale jedno jest pewne – już niebawem się przekonamy czy czeka nas „miękki” czy „twardy” Brexit, o ile w ogóle do niego ostatecznie dojdzie. Żyjemy w ciekawych czasach.\nBrexit Irlandia Irlandia Północna prawo międzynarodowe prawo UE UE umowy\nUmowa o współpracę. Jak zawrzeć dobrą umowę - również z firmą z zagranicy.