Chata Magoda: Możesz. Drugie podejście :)\nMożesz. Drugie podejście :)\nAmerykanin Eustace Conway przejechał konno kontynent w poprzek: od brzegów Atlantyku po Pacyfik. Ludzie w całym kraju, spotykając go powtarzali zazdrośnie: "Szkoda, że nie mogę robić tego co ty".\nI każdemu z nich Eustace odpowiadał: "Możesz".\nNie wiem czemu ta prosta prawda nie jest widoczna dla wszystkich. Przecież naprawdę możemy wszystko o czym marzymy. Jaśkowi Meli brak nogi i ręki nie przeszkodził w zdobyciu obu biegunów Ziemi, każdego dnia ktoś tam we świecie wygrywa z jakąś własną ułomnością lub słabością, Człowieka stać na niewyobrażalny wysiłek. Trzeba po prostu to zrobić.\nWspółczesny człowiek odłącza się w niepokojącym tempie od własnych korzeni - a są nimi związek z naturą i duchowość. Zwłaszcza duchowość, która decyduje o naszym człowieczeństwie zastępowana jest protezą materialnego posiadania. Posiadamy i gromadzimy.\nŻyjemy we świecie, w którym każdy, przez całą dobę, potrzebuje mieć dobre samopoczucie. Nie chcemy się wysilać, robić rzeczy, które są nieprzyjemne, pracować fizycznie i wszystkiego co wytrąca nas ze stanu zadowolenia. Chcemy się czuć wyjątkowo i odświętnie każdego dnia, każdego dnia świętując zapominamy, że to co codzienne świętem być przestaje.\nPrzejadamy się nie tylko jedzeniem ale i informacjami - często bezwartościową papką, przeżutą dla nas przez całe zastępy specjalistów od zabijania czasu, łykamy tę papkę nie bacząc, że nabawimy się niestrawności. Żyjemy, często z sieci dowiadując się jaka jest pora roku. Przestaliśmy iść w równym rytmie z naturalnymi cyklami przyrody, które od początku istnienia ludzkości decydowały o naszym życiu. Przez tysiąclecia przewodnikami na naszej drodze były gwiazdy, dziś ogromny procent ludzi nie wie jak wygląda droga mleczna.\nBo przed naszym domem wygląda tak:\nSpadająca gwiazda nad chatą Magoda:\nNie wróciłam tutaj by narzekać, po prostu się obawiam. Ludzkość weszła na drogę, z której nie ma odwrotu, czas i techniczne "zdobycze" odmienią Człowieka na zawsze. Nie jestem katastrofistką, wierzę w ludzką siłę i zdolność adaptacji - przetrwamy ale czy będziemy szczęśliwsi?\nMoje życie do końca zamierzam przeżyć pod prąd, bardziej staroświecko. Nie wiem kto gra w jakimś telewizyjnym serialu ale doskonale znam ptaki mieszkające cały rok na naszym tarasie. Jednak ten pędzący przed siebie świat wymusza nawet na mnie swoje reguły. Niedawno pojechałam do Sanoka by kogoś odebrać z autobusu i zawieźć w Bieszczady. Od ośmiu lat mam ten sam telefon komórkowy bo jeśli coś dobrze działa to nie widzę potrzeby aby to wymieniać na nowe. Niestety bateria - obecnie nie do kupienia w sieci, siada mi dzień po naładowaniu i tak też się stało: autobus się spóźniał a ja nie miałam kontaktu z przyjeżdżającą osobą bo padła mi bateria. Poszłam do pobliskiego sklepu i chciałam kupić ładowarkę by baterię podładować. I co? Dowiedziałam się (w sklepie handlującym ładowarkami), że mam archaiczny sprzęt i ładowarek do niego nie ma już od dawna. Ludzie! ten telefon ma dopiero 8 lat! Działa! Niestety muszę się go pozbyć bo bez nowej baterii jest bezużyteczny a baterii już nie produkują bo są nowsze modele.\nWszystko się we mnie skręca na takie marnotrawstwo. A dodatkowo czuję się zmuszana do czegoś na co nie mam ochoty. Nie wymieniam na razie telefonu, nadal szukam baterii...\nMam wewnętrzny opór przed wyrzucaniem. Tej jesieni kupiłam sobie pierwsze od 12 lat jesienne - nowe buty. Poprzednie przez te lata sprawowały się znakomicie. Wszystkiemu co staje się dla mnie niepotrzebne staram się znaleźć nowe domy, ciuchami wymieniam się z koleżankami, rozdałam niepotrzebną pościel, ręczniki, garnki i zastawę stołową. Nie kupuję niczego w opakowaniach jeśli to samo mogę kupić na wagę. Zawsze w plecaczku z którym się nie rozstaję (15 lat razem!) noszę bawełniane torby na zakupy - mam ich ponad dziesięć. Wolę coś naprawić lub przerobić niż kupować nowe. Nie ze skąpstwa, zalaliśmy ten świat górami, Himalajami niepotrzebnych przedmiotów. Dostaję dużo prezentów w postaci warzyw i owoców - wszystko przerabiam a potem często rozdaję słoiczki z zamkniętym w nich jesiennym słońcem. Mieszkamy w przeniesionej chacie - taki budowlany recycling, śmiejemy się z Maćkiem, że my też tak trochę vintage jesteśmy, taki ludzki second hand.\nMożesz. To piękne słowo, które powinniśmy powtarzać sobie każdego dnia. Możesz, możesz...\nKilka miesięcy temu pewne wydawnictwo zaproponowało mi napisanie książki. Książki o życiu na wsi. Powiedziałam sobie to słowo: możesz! i zgodziłam się. Poczułam, że jestem gotowa i praca nad książką sprawiała mi radość. Ostatecznie nie zdecydowałam się na podpisanie umowy z wydawcą, jednak książkę piszę dalej. Nie wiem czy uda mi się ją opublikować - może nie znaleźć się wydawnictwo, które taka książka zainteresuje ale mam już jedną trzecią materiału gotową i na razie nie martwię się niczym. Ponieważ często byłam przez czytelników bloga do napisania książki namawiana to ośmielę się zapytać: czy są jakieś tematy, które interesują Was szczególnie? O czym chcielibyście Panie i Panowie w takiej książce przeczytać? Jak ją sobie wyobrażacie? Za odpowiedzi i podpowiedzi będę wdzięczna.\nI znów mamy zimę!\nNasze koty nie ruszają się spod lodówki przez całą dobę, bezustannie domagając się jedzenia. Na dobrą sprawę my też nie powinniśmy od lodówki odchodzić bo pod nią trwa zaciekła walka o życie. Koty karmione z częstotliwością: non stop, rzucają się na miski, kradną sobie nawzajem, warczą i się telepią. Oczywiście rozrastają się w oczach, Kićka z maleńkiej szczuplutkiej koteczki stała się tłustym, dupiatym i puchatym stworem, tak na oko dwa razy większym. W krótkich przerwach między jedzeniem koty leżą i tyją. Z tego wnoszę, że zima będzie ostra o czym lojalnie czytelników bloga uprzedzam.\nW tym miejscu miałam jeszcze kilka refleksji na temat naszych piesków ale sobie to skasowałam. Wklejam za to trochę pieskowych zdjęć.\nCałego posta ilustrują dziś zdjęcia wklejane na chybił trafił. Ponieważ poprzednia moja tu wizyta miała miejsce w lipcu, na początku lata, to trochę się ich nazbierało. Teraz mamy zimę i śnieg. Wraz z Maćkiem odbywamy obecnie "urlop" w czasie którego trzeba posprzątać chaty, wyprać wszystko, wyremontować pokoje i łazienki. Budujemy dom... Ale wolnego czasu jest więcej niż w sezonie więc szyję sobie czasem, i kończę robić przetwory. Korzystam z ostatnich chwil wolności bo w grudniu wszystko zacznie się od początku.\nTakie oto poduszki i ocieplacz na kubek uszyłam sobie ze starego swetra na chłodne wieczory:\nMam jeszcze wiadomość dla czytelników bloga "Utkane z Marzeń". Kilka osób pisało do mnie z pytaniem czy nie wiem co się dzieje z jego autorką Elizą. Rozmawiałam z nią niedawno , poprosiła mnie aby podziękować wszystkim za troskę i pamięć, niestety nie ma obecnie komputera i nie ma możliwości kontynuowania pisania. Nie może w związku z tym również odpowiadać na listy. Czuje się dobrze i wszystkich najserdeczniej pozdrawia.\nObrazki letnie, jesienne I zimowe:\nUwielbiam fotografować krowy :)\nKrowa ma najdłuższy i się chwali!\nTradycyjnie opublikowałam posta przed jego napisaniem :) Bardzo przepraszam za zamieszanie, pozdrawiam serdecznie wszystkie zaglądające tu osoby!\nAutor: Magoda o 15:44\nEtykiety: jesień, lato, Zima, zwierzęta\nRiannon z Dworu Feillów 29 listopada 2013 16:00\nWłaśnie przeżywam chwile zwątpienia w moje nowe plany, ale przczytałam "możesz" i jakoś mi się raźniej zrobiło na sercu. Masz rację, możemy wszystko, trzeba mieć tylko odpowiednie nastawienie i się nie poddawać. Mój kuzyn właśnie teraz jest w amazońskiej dżungli i robi spływ dziewiczą rzeką, której nikt przed nim nie przepynął. I tak sobie po tym wpisie pomyślałam, że co, ja nie dam sobie rady poukładać na nowo życia w nowym miejscu?\nBardzo się cieszę z obietnicy nam danej dotyczącej książki. Wybrałaś dla siebie piękne życie i taka książka byłaby doskonałym tego wszystkiego podsumowaniem.\nWiesz, nie lubię ludziom kadzić i z reguły nie mam w życiu żadnych autorytetów, bo to zupełnie nie w moim stylu, ale po przeczytaniu tego wpisu nie mogę się powstrzymać, aby nie powiedzieć Ci, że jesteś dla mnie wzorem. Przytulam :-)\nMagoda 29 listopada 2013 16:12\nTwoje plany wyglądają bardzo rozsądnie, nie trzeba w nie wątpić :)\nA co do wzorów - czerwienię się bo wiem, że na te słowa nie zasługuję. Dla mnie to Ty jesteś dowodem na niezależność i odwagę w wyrażaniu własnych priorytetów. Bardzo Cię za to od dawna szanuję.\nlewkonia 29 listopada 2013 16:18\nDroga Magodo! Tęsknię za Twoim pisaniem, myślę o Was często, i Waszym mądrym wyważonym życiu blisko natury, szczególnie gdy mnie świat chce zwariować, i wiem, że Ty mój bunt na takie zewsząd ataki wszystkim tym, co "muszę", zrozumiałabyś bez zbędnych opisów. Wiem, co mogę, i tą wiedzę cenię sobie najbardziej. Żeby jeszcze się chciało czasem troszkę bardziej, to co można by śmiało... :)))\nPowodzenia w pisaniu.\nCzekam zatem na Twoją książkę. Oczywiście nie może się obyć bez swojskich przepisów i anekdot z Bieszczadów rodem:)\nPozdrawiam całą Waszą gromadę\nMagoda 29 listopada 2013 16:26\nNo to żeby się chciało :) życzę najserdeczniej! Pozdrawiam!\nSowiarnia 29 listopada 2013 16:20\nPoczątek tego posta był mi zdecydowanie potrzebny - mam teraz trochę cięższy okres, ale przecież dam radę, ludzie nie z takimi rzeczami się zmagają na co dzień i trzeba cieszyć się z tego co się ma - w końcu wszystko dzieje się w jakimś celu...\nBardzo jestem ciekawa tej książki - jeśli się ukaże, to masz zaklepaną przynajmniej jedną osobę, która ją kupi (chociaż myślę, że zniknie z półek jak świeże bułeczki :)) Jeśli chodzi o koty, to moje zachowują się teraz dokładnie tak samo - jedzą na potęgę i grzeją dupska na kaloryferach - oj, chyba ciężka zima faktycznie idzie :)\nDzięki również za informacje na temat Elizy - ja też od dłuższego czasu zastanawiałam się czy wszystko w porządku.\nMagoda 29 listopada 2013 16:27\nlewkonia 29 listopada 2013 16:22\nAnonimowy 29 listopada 2013 16:28\nOjjjj tyle mądrości i prawdy w tym co Pani napisała...Pod wszystkim się podpisuję. Dokładnie tak jest,że jeżeli czegoś bardzo się pragnie, o czymś marzy to warto próbować, iść małymi krokami do przodu. Niektórzy, albo nawet większość woli narzekać i zazdrościć innym, tym którym się udało.Każdy z nas może... , tylko jeszcze trzeba chcieć .Mimo, że mam 29lat również jestem osobą staroświecką:) i chcę taka być:) Zdjęcia cudne !! Mód dla duszy....\nNa książkę czekam z niecierpliwością ...Życzę wszystkiego dobrego!\nMagoda 29 listopada 2013 17:00\nMiło mi, że osoba tak młoda nie wstydzi się staroświeckości:) Pozdrawiam serdecznie!\nAnthony Garden 29 listopada 2013 16:31\nWitaj znowu, mnie również brakowało Twojego pisania. Książka to świetny pomysł, zwłaszcza, że masz lekkie pióro. Koniecznie napisz i wydaj, będę czekała. Najchętniej na egzemplarz z dedykacją :) Z telefonem mam to samo, nigdy nie wymieniam czegoś, co działa.Zdjęcia jak zwykle piękne, niektóre widziałam już na fotoblogu;) Gromadka zwierzaków jak zwykle uroczo się prezentuje. Ślę Wam serdeczności. Monika z Niziny\nMagoda 29 listopada 2013 17:01\nPozdrawiam i przesyłam ciepełko :)\nmp 29 listopada 2013 16:37\nA ja uwielbiam Twoje zdjęcia - patrząc na nie wcale nie dziwię się, że tak rzadko bywasz w sieci:) Po książkę również chętnie sięgnę. Bardzo dziękuję za dobre wieści o Elisse, martwiłam się Jej zniknięciem i tak długim milczeniem. Pozdrawiam serdecznie\nTo prawda, wolę iść na spacer niż zmagać się z bloggerem :) Pozdrawiam!\nvamparine 1 listopada 2014 23:30\nProszę powiedzieć co się stąło z Elisse? Ma nowego bloga, jest zdrowa?Bardzo proszę o odp bo bylam jej wierna fanką a tu mija juz 2 lata.\nJolkaM 29 listopada 2013 16:45\nCudownie, że się do nas odezwałaś, Jagodo. Twoje słowa poruszają i wzruszają... Trochę mi więc brakuje słów, ale nie emocji, o nie!\nI Twoje wspaniałe, prześliczne zdjęcia! Tyle ich - wracam pooglądać jeszcze raz. Potem jeszcze raz, i jeszcze. A już myślałam, że na karym koniku wśród śniegu na fotoblogu sprzed kilku dni się skończy... Dziękuję! :)\nSerdecznie, najcieplej pozdrawiam z góry mapy. :)\nZadziergana Owieczka 29 listopada 2013 16:48\nDroga Magodo!Pisz o tym co Ci w duszy gra,myślę,że takie proste słowa są potrzebne w tym zwariowanym świecie.Trochę porad,jak z niczego zrobić COŚ,przykładem poduszka i ocieplacz na kubek ze starego swetra:).Niektórym trudno dojść do takiej prostoty w tym skomputeryzowanym świecie,wolą to wydrukować w 3D.Proszę też częściej pisać na blogu,bo wiadomości z tej części świata są bardzo ciekawe.a i oczy mogą się napaść cudami natury.Pozdrawiam.Małgosia\nMagoda 29 listopada 2013 17:02\nMagdalena 29 listopada 2013 17:08\nJagódko, bardzo mnie ucieszył Twój wpis, bo tak jak innym mocno mi brakuje Twojego głosu w blogosferze:) Dawniej zawsze zatrzymywałam się w biegu jak twój wpis się pojawiał - słowo i obraz pięknie sie dopełniały i zawsze były jak miód na serducho. Szybko sobie policzyłam, że jak utrzymasz taki styl pisania, to ponownie usłyszymy Cię dopiero w maju...wielka szkoda i już jakoś smutniej sie robi.Co do książki, to świetny pomysł, tylko zdefiniuj najpierw słowo "wieś" i "wiejskie zycie" - wielu z nas bowiem czmychnęło z miasta na wieś właśnie i czują się jej mieszkańcami. Świetnie i poniekąd słusznie, niemniej parcele swoje będące jeszcze przed chwilą polem obsadzili rzędem tujek, sami codziennie mkną do pracy w korpo, ogrody maja bezobsługowe (często nie znają nawet "po imieniu" tego co mają), zawsze zielone (to od iglaków:)), kupuja sobie cuda maszyny do "uprawy trawnika" i brzydzą się każdą ogrodowa pracą, ewentualnie w białych rękawiczkach ścinają sekatorem kwiatki do wazonu:) I na pewn nie widzą tych zmian pór roku:) Ale uważają, że żyją na wsi i są "ekspertami" od takiego życia.\nA ja mam nowy telefon, dotykowy - Kaziu mnie namówił i teraz pluję sobie w brodę, bo bez przerwy sobie coś włączam (dotykam...) i później nie wiem co, bo tych zakładek jest tyle, że się gubię...miałam iść z duchem czasu...jedyne co robi dobrze to zdjęcia - odkąd Kaziu utopił aparat w morzu, focimy telefonami...Pozdrawiam i NALEGAM na częstsze wpisy. O książce proszę na bieżąco informować!!! Ściskam:)\nMagoda 29 listopada 2013 17:40\nDziękuję za dobrą radę i najserdeczniej pozdrawiam Ciebie, Kazia i focący telefon!\nUnknown 29 listopada 2013 17:19\nA ja bardzo poproszę o kilka refleksji na temat psiaków:D Choć zdjęcia cudne, bo jak i nie miały by być cudne, skoro goldeny jak zawsze cudne!\nDużo ludzi nie ogarnia słowa możesz, szkoda :( Ja mam nadzieję, że dam radę i już w przyszłym roku wyląduje w "takiej samej" chacie! :D Czekam więc z niecierpliwością na książkę.\nMagoda 29 listopada 2013 17:42\nPozdrowienia ode mnie i naszych goldenków dla Twojego :)\nAnonimowy 29 listopada 2013 17:21\nO jak milo przeczytac znow Twoje mysli i podziwiac widowki z okolic Chaty :-) dziekuje\nGaleria Barak 29 listopada 2013 17:23\nKoniecznie napisz o Maćku co najmniej dwa rozdziały :-)\nMagoda 29 listopada 2013 17:43\nKrzysiu, przecież wiesz, że bez Maćka to nie ma nic!\nwiesiekiinni 29 listopada 2013 21:10\nBez Was nie ma Nic :-)\nEcoGypsy 29 listopada 2013 17:25\nWszystko jest możliwe, ponieważ sami sobie narzucamy ograniczenia. Od wczoraj noszę się z zamiarem popełnienia postu na temat spełniających się marzeń, może się zbiorę w sobie za chwilę :)\nPowodzenia! I pozdrawiam :)\nIza Bela Stitches 29 listopada 2013 17:27\nMiło Cię poczytać, szkoda, że tak rzadko piszesz. Może same zdjęcia pokazuj od czasu do czasu, Żeby chodziarz było widać co tam u Was słychać?\nDo rzeczy materialnych mam podobny stosunek, miło spotkać bratnią duszę, choćby tylko wirtualnie.\nJakiej ładowarki potrzebujesz? Może u kogoś zalega w szufladzie?\nMagoda 29 listopada 2013 17:44\nŁadowarkę mam w domu, bateria mi siada :( Dziękuję za chęć pomocy :))))\nmania 29 listopada 2013 17:29\nPomysł z ksiażką świetny! Chętnie poczytałabym o zwykłym życiu w Bieszczadach, takie zapiski z całego roku.\nDzięki za sugestię, uściski!\nAnonimowy 29 listopada 2013 17:30\nKochani ,wielką radość mi dał ten wpis,trochę mnie podrasował a zdjęcia BB na smyczach to nowość.Ja ostatnio mam wiele na głowie bo jak wiecie zapsił mi się dom a Filip jest szalenie rozdarty,najczęściej jak wychodzimy na spacer.Szocik jest psim aniołem dla niego,choć mały jest zadziora.Trzymajcie za mnie żeby nam się udało go trochę wyciszyć,może jakieś rady?To "możesz" dało mi trochę otuchy ,że dam radę,tylko czy ja mam taką wiedzę o psiej psychice po katastrofie jaką dla niego była utrata pani i oddanie do schroniska.Jestem ciekawa jak wygląda Wasz dom,ale mam nadzieję,że na wiosnę uda mi się wyrwać choć na kilka dni,bo bardzo mi dusza wyje za Wami i Magodą.Dzięki za dużą porcję zdjęć,będę się delektować i wracać,wracać.....Książka to dobry pomysł.Pozdrawiam całą Magodę.Iga z chłopakami trzema.\nMagoda 29 listopada 2013 17:46\nIgunia, skontaktuj się z Wyszczekanymi, prowadzą bloga - jest na moim bocznym pasku. Może będą mieli sposób na Filipka. Buziaki!\nula 29 listopada 2013 17:44\ntak o mnie trochę napisałaś, z tą różnicą, że ja książkę dla dzieci swoich pisze ;)) ale jeśli chodzi o resztę, to w 100% się zgadza łącznie z naszymi 8 kotami ;)) tyle tylko, ze mój telefonik padł po 6 latach a mam podobny który ma 2 :) bo używkę dostałam po mężu ;)\nmam wrażenie, że jeśli świat się nie nawróci na zgodę z naturą i duchowością, to nasz wnuki będą miały ciężko...\na co do możesz... 3 lata temu rzuciłam prace w korporacji, koleżanki moje które tam pozostały ciągle mi mówiły kal mi zazdroszczą tej decyzji, a ja im swoje , że tez tak mogą, a one, ze nie - a ja mówię że mogą tylko trzeba się wyzbyć z siebie mentalności niewolnika czy to pracy, czy przyzwyczajeń czy wygodnictwa z praca od -do i leżeniem w weekend przed telewizorem... długo by pisać ale cóż, każdy jest kowalem swojego życia ;)\nbuziaki od nas !!!\nMagoda 29 listopada 2013 18:16\nUla wiesz, że Cię podziwiam :) Pozdrawiam najserdeczniej Ciebie, męża, piękne córki :) I koty!!!\nAnula 29 listopada 2013 17:50\nDroga Magodo mnie też brakuje Twoich nowych wpisów, ale mam na to sposób - czytam stare posty. Nie zawsze byłam na bieżąco, nieraz coś mi umknęło, teraz nadrabiam. Przekazałaś w swoich postach wiele życiowych mądrości i już to byłby dobry materiał na książkę.Mnie też denerwuje marnotrawstwo stąd mój drugi blog o rękodziele i recyklingu do którego Twoje rzeczy wykonane ze swetra bardzo by pasowały :). Pozdrawiam serdecznie. Anula z Chaty pod Wiatrakami.\nBardzo podobnie myślimy. Uściski ślę!!!\nmonique 29 listopada 2013 18:25\nJagódko , a moja wypowiedź może wyda się dziwna , ale ja z chętnościa przeczytam wszystko co napiszesz ;))) Masz tak wspaniałe, mądre i lekkie pióro , że mogłabym Cię czytać dniami i nocami . Pewnie milion życiowych doświadczeń spowodowało , że jesteś po prostu mądrą kobietą i masz "coś" do powiedzenia . Ale pod dzisiejszym postem podpisuję się "rękami i nogami" !! Świat pędzi w kierunku , którym i ja nie bardzo chcę podążać , ale czasem daje się zapędzać w kozi róg. Chcę mieć, interesować się , ogarniać wszystko , czego w jednym czasie i miejscu tak po ludzku nie jestem w stanie .. a mogłam po prostu spokojnie żyć .. Z jeden strony internet mnie fascynuje, daje mnóstwo możliwości , kontaktów , ale z drugiej mnie przytłacza ..\nŚciskam Cie baaardzo mocno i Elizkę też , a Twoje psiaki i kociaki w sam czubek nosa :) Dla Maćka oczywiście ślę gorące pozdrowienia :)\nMagoda 29 listopada 2013 22:42\nMiło mi, że i ręce i nogi podpisują się :) Pozdrawiam serdecznie i Elizie Twoje pozdrowienia przekażę.\nEwa 29 listopada 2013 18:27\nOj ale ten post trafiony, widzę po innych komentarzach , że nie tylko ja ostatnio staram się przekonać ,że mogę i dać sobie kopa w tyłek żeby coś zmienić ;) Cały czas mam nadzieję , że jednak się do tego przekonam i zmienię to co mnie mocno uwiera :)\nZazdroszczę śniegu i widoków, uwielbiam Bieszczady.... Śniegu wyglądam z utęsknieniem bo choć też z podkarpacia piszę to jednak z drugiego końca i u mnie śniegu jeszcze nie uświadczy..\nMagoda 29 listopada 2013 22:43\nTrzymam kciuki za kopa :)\nAga Agra 29 listopada 2013 18:59\nStaram sie żyć w podobny sposób choć żyję na obrzeżach miasta. Książkę napisz i jeśli nie będziesz mieć cierpliwości na szukanie wydawcy wydaj sama np. w Wydaję/koszty nie są wbrew pozorom duże/ a później na spokojnie szukaj dalej wydawcy ...Zamawiam już 1 egzemplarz dla siebie bo bardzo za wsią tęsknię i chętnie poczytam jak w obecnych czasach życie na wsi wygląda...Napisz coś o zwierzętach nie tylko domowych ale i dzikich np. mnie bardzo fascynują wilki i marzę o tym by kiedyś usłyszeć ich wycie ale czy w tym życiu usłyszę? Pozdrawiam ciepło Agata\nMagoda 29 listopada 2013 22:38\nDziękuję za podpowiedzi :) Pozdrawiam!\nRetro blue 29 listopada 2013 19:05\nJagodko, jak widzisz jest nas wiecej...\nMamy podobne przemyslenia,ja i moj maz , nie potrafimy ich take pieknie ubrac w slowa, jak Ty. Latwiej nam rozmawiac niz pisac.\nMam nadzieje, ze w koncu dojedziemy w Bieszczady by zasiasc z Wami pod rozgwiezdzonym niebem.\nAchi dzieki za slowko o Elizie.\nDzięki :) Uściski!\nJoanna 29 listopada 2013 19:20\na już się bałam , że to z moimi kotami coś jest nie tak... bo fioła dostaję z ich karmieniem...nic tylko jedzą i jedzą... a karma ubywa w oczach...\nno cóż... tak to jest w teraźniejszym świecie... ja też nie lubię zmieniać pewnych rzeczy, które są dobre i też niejednokrotnie byłam zmuszana do nowych zakupów...\nosobiście... gdybyś przeniosła swoje życie z bloga do książki... mi by to odpowiadało...\nmyślę, że mało jest książek o sielskiej tematyce... a ludzie oczekują spokoju... nawet w czytaniu... i oczy pocieszyć ślicznymi zdjątkami;\nśnieg... w tym roku ' kiepa ' - Podlasie do dnia dzisiejszego bez płatka śniegu.... buuuuuuuuuuu\nMagoda 29 listopada 2013 22:39\nNasze koty lada dzień puszczą nas z torbami!\nMarzeniami malowane 29 listopada 2013 19:40\nMożesz, jeśli tylko naprawdę tego chcesz... Wtedy nie ma rzeczy niemożliwych.\nSzkoda, że tak mało ostatnio piszesz. Odkąd założyłam bloga, prawie Cię nie ma. A często czytałam i śledziłam jako Anonim. Ale wiem, że roboty masz pełno.\nPewnie, że pisz - jaka to wspaniała pamiątka będzie!\nZdjęcia cudne, widoki jak z bajki, no i modelki całkiem wdzięczne. Muuu ;))\nJa również Cię pozdrawiam!\nweszynoska 29 listopada 2013 20:17\nDziękuję za....możesz :) Nasza kotka też mieszka obok lodówki. Pięknie piszesz. Czekam na książkę...\nweszynoska 29 listopada 2013 20:19\nDzięki za ....możesz :) Wspaniałe, budujące słowo. Ileż ma mocy...ileż optymizmu i radości , wiary i nadziei. Z ogromną ciekawością czekam na książkę. Pozdrawiam\nMagoda 29 listopada 2013 22:44\nUściski przesyłam Węszynosko :)\nUnknown 29 listopada 2013 20:40\nBardzo się cieszę, że udało Ci się znaleźć chwilę i napisać dla nas. Dobrze, że macie chwile odpoczynku. Co do dzisiejszego świata to masz 100 procentową racje i dlatego ja się z niego już dawno wypisałam. Pracujemy z mężem bo trzeba, ale nie uczestniczymy w wyścigu, robimy to co nam się podoba, a nie co jest modne. Nie wywalamy rzeczy bo jest nowe i konieczne to nowe muszę mieć. Tak tez staramy się wychowywać dzieci.\nCo do możesz. Jagódko jak już powiedziałaś A to idź dalej i pisz te książkę - cały Twój blog i wasze życie to powieść i właśnie to życie powinno być tematem książki. Wy wiecie tyle ciekawych rzeczy - historia regionu, przenoszenie domu, prowadzenie Chaty, kuchnia, zwierzaki, zwyczaje, tradycje, urządzanie wnętrz, coś z niczego, Twoja wyprawa w góry, zdjęcia czyli prawda i spokój, prostota. U mnie w rodzinie starsi już odeszli i nie mam nawet kogo zapytać jak to było kiedyś, jak byłam mała to mnie to nie interesowało, a teraz jest już za późno. Ty już masz w sobie taki dar pisania i myślę, że z tematami nie będzie problemu. O chociażby to o czym pisałaś w Werandzie. No i goście - to chyba nieustająca inspiracja bo jak do was przyjeżdżają to znaczy, że cenią wasze wartości. Ja już sobie wyobrażam, że mam tę książkę, siadam wygodnie, wącham kartki, przeglądam i ciesze się każdym przeczytanym słowem.\nBardzo Ci dziękuje za informacje o Elizie - ile ja wysłałam komentarzy ile e-mail do niej ze strachem w sercu bo była chora, a tryb naszego życia i jej pęd pozytywny wprawdzie, ale pęd nie sprzyja. Jak ulga, nawet pisałam do niej 27 bo juz równo rok minął od ostatniego posta. Mam nadzieję, że do nas wróci jak sprawi sobie komputer bo to bardzo wartościowy i normalny człowiek. Uwielbiam ją tak jak Was i jej blog tak jak wasz i Asi z Zielonego Czółna - byliście pierwszymi moimi blogowymi znajomymi z którymi czuję taką silna potrzebę kontaktu. ( nie jestem i nie będę zarejestrowana na facebook itp podobnych dziwnych wg mnie stronach, szkoda czasu.\nBardzo Was serdecznie pozdrawiam i przytulam do serca. Mam nadzieję do usłyszenia jeszcze w tym roku. Ila z Mazowsza.\nMagoda 29 listopada 2013 22:47\nCieszę się, że udało mi się rozwiać Twój niepokój o Elizę. Dziękuję za podpowiedzi dotyczące książki, dziękuję za śerdeczność i słowa dobre.\nŚlę duuużo słońca w Twoją stronę!\nSylwia Grabinska 29 listopada 2013 21:29\nSledze cie od dawna,i czytute gdy tylko sie pokaze nowy post, moze nie zawsze jestem "akywnaW i rzadko sie wpisuje ale...\npomysl z ksiazka uwazam za swietny :) Dasz rade a i wydawnictwo tez sie znajdzie :) Jestem tego pewna.\nBardzo bym chciala w Twojej ksiazce zobaczyc rowniez twoje wspaniale zdjecia, moze takie, ktorych nie bylo na twoim blogu, takie od zaplecza. Mysle ze wielu czytelnikow bedzie zainteresowanych wasza historia, jak sie zrodzil sam pomysl na zamieszkanie na wsi, zbudownie/odrestaurowanie chaty, moze i nawet troche o tym jak to sie z Mackiem poznaliscie... Taka Saga Jagodkowo-Mackowa :)\nRozpal serca i dusze, daj natchnienie dla tych ktorzy chcieliby a sie boja...\nWeszlas na te piekielnie wysoka gore... wiec teraz wszystko inne jest MOZLIWE.\nPodziwiam cie za to kim jestes, za twoj zapal, upor i konsekwencje.\nI wiesz co, tez mam stary telefon komorkowy (6 lat) na szczescie bateria wciaz i Nadal sie laduje i nie zamierzam na razie wymieniac na te cuda techniki, bo po co jak dziala :)\nPozdrowienia dla Macka oraz usciski dla wszystkich twoich czworonogow :)\nPozdrawiam cieplo z zimnej polnocy.\nPS. Mam nadzieje ze uda mi sie kiedys zawitac do twojej Chaty :)\nMagoda 29 listopada 2013 22:48\nDziękuję za pomoc Sylwio!\nPołudnie pozdrawia północ :))))\nania 29 listopada 2013 21:35\nFajnie, że się odezwałaś :) lubię Twoje wpisy, są zawsze mądre i pełne spraw , które pozwalają na przemyślenie i refleksje :)\nLubię Twojego bloga i Twój sposób patrzenia na świat , pisz częściej ..........\nMagoda 29 listopada 2013 22:40\nJa to zawsze do tego "możesz" dodaję: Tylko trzeba sobie szufladki w głowie poprzestawiać ;)\nJa tak właśnie przestawiam i przestawiam i czasem ta rzeczywistość dookoła przytłacza i zaburza porządek, ale co tam, raz się żyje! :))\nPozdrawiam z Kaszub!\nMagoda 30 listopada 2013 08:51\nQra Domowa 29 listopada 2013 23:59\noj tak:))))od razu przyszło i mi do głowy,ze nie moze zabraknąć przepisów i anegdot z zycia wzietych:)))powodzenia\nMagoda 30 listopada 2013 08:52\nDziękuję Qro droga! Uściski ślę!\nKalina 30 listopada 2013 07:06\nTak bardzo się cieszę, że piszesz znowu i to tak optymistycznie! Ja też wierzę w wieczne "możesz|", w dodatku w tysięczne kolejne szansy! Wasz wybór życiowy jest mądry i wspaniały, piekno, którego smakujesz jest ważniejsze niz przemijające mody i z pewnością wynagradza te trudności, które muszą być, by smakowało życie. Pozdrawiam bardzo ciepło, dziękuję za zdjęcia i czekam na ksiązkę. Chcę wiedziec, jakie były początki!\nMagoda 30 listopada 2013 08:53\nAnita 30 listopada 2013 07:56\nBardzo się cieszę z tego wpisu, zawsze czekam na te kilka słów i przecudne fotki.\nMożesz.... ale musisz chcieć, musisz znaleźć siłę, ale też wiedzieć, czego chcesz i wtedy...MOŻESZ!!!\nPowiem tak: podziwiam Was za odwagę i wybory, za drogę, którą poszliście. Ten post jest pocieszający z tym magicznym "możesz", ale też zasmucający z całą komercjalizacją i pośpiechem życia, o których piszesz. To wszystko prawda. Masz rację i super, że możesz żyć spokojnie, w zgodzie z naturą, samą sobą, masz siłę i odwagę, by po staroświecku iść pod prąd. Szanuję Cię za to i podziwiam:) Jednak moim zdaniem zależy to od wielu czynników. Nie każdy może uciec na wieś, a to nie znaczy, że w mieście żyje gorzej. Niestety prawdą jest, że tu pęd życia, choćby się zapierać rękoma i nogami, porywa czasem.\nLubię wieś, spędzone tam dzieciństwo dało zastrzyk na całe życie. Teraz też mnie ciągnie, ale jeszcze potrzeba czasu, z wielu powodów. Jednak nie umiałabym już żyć bez nowoczesnych zdobyczy, bez głupiej komórki (choćby i tej najstarszej, też uważam, ze jak działa to na zdrowie), bez Internetu, bez pewnych urządzeń ułatwiających życie, z radością jednak porzuciłabym zgiełk i wiele ułatwień, pozornych niestety. Jednak we wszystkim ważny jest dystans i zdrowy rozsądek, umiejętność przewidywania i szacunku dla świata, drugiego człowieka, PRZYRODY.\nGdy jadę na wieś do koleżanki to dziką przyjemność sprawia mi tak prozaiczna czynność jaką jest pielenie kamiennych schodów. Zielsko odrasta po tygodniu i przy następnej wizycie znów zaczynam od nowa. I tak od kilku lat...Mówią: zabetonuj, zamuruj, wykafelkuj. Ale po co, toż to urok właśnie. Syzyfowa, fizyczna robota, a dająca tyle radości. To w nawiązaniu do jednego z komentarzy o ogródkach korporacyjnych "wieśniaków". Oczywiście każdy żyje jak chce, ja też lubię ład i porządek, ale natura niech naturą zostanie, może trochę zaprzyjaźnioną, ale zawsze.\nJednak gdy patrzę na młode pokolenie to owo wspomniane przez Ciebie przywiązanie do tradycji, do korzeni wydaje się być czymś nierealnym. Młodzi ludzie, dzieciaki, młodzież są bogaci w wiedzę zdobytą z różnych źródeł, wiedzę, której ja nie miałam w ich wieku, są otwarci, wyzwoleni (może za bardzo), odważni. Ale zapominają o tym, co ważne, pędzą przed siebie. Wierzę, że przyjdzie czas refleksji, zastanowienia, przemyśleń. Ale to smutne, gdy wartości takie jak rodzina, tradycje, przyjaźń, przestają mieć znaczenie lub nabierają znaczeń absurdalnych.\nBardzo podoba mi się zdanie, które zamieściłaś: "Chcemy się czuć wyjątkowo i odświętnie każdego dnia, każdego dnia świętując zapominamy, że to co codzienne świętem być przestaje." Tu niezmiennie przychodzi mi myśl o pomarańczach. Pamiętam z dzieciństwa zamknięte w szafie, czekające na święta jak skarb największy. Teraz jak jabłka, o każdej porze roku. Ostatnio rozmawialiśmy o smakach dzieciństwa. Czy dzisiejsze dzieci coś takiego zapamiętają? Może nasze wynikały z braków w sklepach. Ale nie znałam czekolady w dni powszednie, a pamiętam smak pieczonych ciast, nie znałam szybkich dań, a pamiętam zagraj czy krupnik, obce mi były cola i takie tam, ale delektowałam się kompotem z owoców rosnących w ogrodzie. To tak na marginesie.\nAnita 30 listopada 2013 07:58\nNapisałam więcej, a tu wyskakuje komunikat, ze przekroczyłam liczbę 4000 znaków i mój komentarz nie może być opublikowany. A żeby to...\nJeśli chodzi o książkę, to nie powiem nic odkrywczego PISZ. Masz lekkie pióro, trafne spostrzeżenia, sposób pisania zmuszający do zastanowienia, do zmierzenia się ze słowem, myślą, przesłaniem. To ważne. U Ciebie nawet krótki wpis ma drugie dno, wartość przez to, że płynie prosto z serca, jest zachowany w zakamarkach pamięci, wracamy i myślimy o nim na nowo. To jest wyjątkowa zdolność. Gratuluję:) Myślę, ze cokolwiek napiszesz spotka się z zainteresowaniem.Nie sil się na chronologię, na podpasowanie gustom ludzi. To TWOJA książka, a czytelników już teraz znajdzie się cała gromadka. I fotki. Gdyby ktoś kazał wybrać mi najładniejszą, wywiesiłabym białą flagę. Ale jest jedno, na widok którego się uśmiechnęłam. Stojące na tarasie, przywiązane goldenki. Mają miny jakby chciały powiedzieć "Niezły żart, ktoś nas przywiązał tylko do zdjęcia." Też mam goldenka i wiem, że to najbardziej uśmiechnięte psiaki.\nILA napisała, że siada z Twoja książką i wącha kartki. Od razu przyszła mi do głowy myśl, że wśród tekstów pojawią się Twoje przepisy i na przykład jakaś kartka będzie aż pachniała pasztetem czy ciastem marchewkowym:) Poproszę egzemplarz:)\nps. Dziękuję za lekturę o poranku, dała solidnego kopa, który zaraz zamieniam w działanie:)\nMagoda 30 listopada 2013 08:55\nDziękuję Kochana! Twoje słowa są wnikliwe, przemyślane - dziękuję za nie! Postaram się nie zawieść :) Pozdrowienia z białych Bieszczadów ślę!\nHANNA 30 listopada 2013 09:49\nMagodo, kochani-dziekuję. Cudownie, że ktoś Cię zmotywował. PISZ, PISZ, PISZ o.... sobie. Ja bym chciała tylko o Tobie, o Was, o Waszej codzienności, o Twoim spojrzeniu, O możesz, o-taka książkę. Dziekuje równiez za wiadomośc od Ell, bo tez się marwtiłam i pisaam do niej. Dobrze, że dobrze. Buziolam Was na ciepło, zimno, na wszelkie sposoby. Za secend hand lofam, bo sama w ten sposób podchodzę do materialności świata. MOŻESZ-to dobre słowo na nasz czas rodzinny. Bo duzo MOŻESZ musimy sobie teraz powtarzać.\nBuziolkam, tulam i slę bziu od Raszka\nMagoda 30 listopada 2013 19:44\nBardzo, bardzo mocno przytulam!\nMagda Spokostanka 30 listopada 2013 11:29\nMnie, przyszłą czytelniczkę, bardzo interesowałoby Wasze wchodzenie w środowisko. Jak długi był to proces, jak bardzo trudny. Relacje z sąsiadami, relacje z miejscowymi na różnych płaszczyznach.\nCiekawią mnie wszelkie wasze zwątpienia i ich uleczanie. Tęsknoty-niecnoty, które pojawiają się nie wiadomo skąd i niepokoją.\nNa pewno nie da się uniknąć dydaktyzmu, ale żeby takiego pisania od serca było jednak najwięcej.\nZresztą nie wiem właściwie jaki charakter ma mieć ta książka i być może wątki, o których piszę, są w niej nie do przyjęcia ...\nZdrowia i sił!\nMagda Spokostanka 30 listopada 2013 12:59\nKurcze, tak się skupiłam na swoich "potrzebach czytelnika", że wyszedł ten komentarz taki suchy. Mam nadzieję, że nie - niemiło suchy, bo absolutnie nie było to moim zamiarem ...\nMagoda 30 listopada 2013 19:53\nDziękuję, może sprostam... Wcale nie wypadło sucho :) Pozdrawiam!\nAnonimowy 30 listopada 2013 12:54\nJa też czytuję regularnie i z żalem, że tak rzadko nowe posty, na szczęście zawsze można poczytać stare. Perspektywa, że będzie książka już mnie cieszy. I zupełnie jak Magda z poprzedniego komentarza, jestem ciekawa jak udało ci się (udało się?) wejść w nowe środowisko. Ja się przeprowadziłam do małej wioski na Kaszubach, ale kontakty udają mi się głównie z innymi, którzy się tu przeprowadzili w ciągu ostatnich kilku - kilkunastu lat. Z miejscowymi jakoś mi idzie gorzej, a szczególnie z sąsiadem ... Nie znalazłam też czegoś, co mogłabym robić tak, żeby moje życie było całkiem ze wsią związane, ciągle dojeżdżam do pracy. Fakt, że już nie do dużego miasta, tylko, do małego miasteczka, ale zawsze. Chciałam żyć zgodnie z porami roku, zwalniać obroty na zimę, ale na razie jeszcze się nie udało. No ale przecież - MOGĘ, więc wszystko przede mną :)\npozdrawiam wszystkich dwu- i czworonożnych mieszkańców Chaty\nMagoda 30 listopada 2013 19:43\nDziękuję za pozdrowienia, serdeczności ślę!\nwdomuujagi 30 listopada 2013 15:00\nCzego to człowiek nie zrobi jak sobie postanowi "musisz"!\nPo śmierci Męża codziennie stawiam sobie Musisz!\nMagiczne słowo daje mi siły i radość.\n.Jagódko już zapisuję się na książkę i będę wyglądać na blogu zwiastuna.\ncieszę się że z Elizą wszystko w porządku, też do niej pisałam kilka razy.\nmoje koty tez nabierają ciałka i futra, chociaż siedzą w domu hi hi.\nwiesz niedawno robiłam porządki w piwnicy do której znoszę zbędne rzeczy i ubrania, i przytargałam masę ciuszków które dostaną nowe przeznaczenie.Nie lubię wyrzucać na śmietnik!\nPięknie i biało u Ciebie ja mam jeszcze jesień.\nMagoda 30 listopada 2013 19:46\nŻyczę powodzenia w codziennym "musisz", pozdrawiam!\nJózefinka 30 listopada 2013 16:56\nWitam autorkę bloga serdecznie i z przyjemnością poczekam na możliwość nazwania Jej autorką książki.\nJestem stałą czytelniczką bloga, znam wszystkie wpisy, zatem oczekuję, że w książce będzie więcej.\nO czym?, o życiu, radościach, zwątpieniach, o bliskości, a może nawet o wielkiej miłości.\nMagoda 30 listopada 2013 19:40\nDziękuję pięknie! Pomyślę o Twoich sugestiach :) Uściski ślę!\nKlaudia 30 listopada 2013 21:41\nWitaj Jagodo! Jak wiesz twój blog śledzę od lat mieszkając w Irlandii i gdy pierwszy raz tu zajrzałam przeczytałam wszystko i nie mogłam się nadziwić 'jak można rzucić wszystko i przenieść się z jednego końca Polski w drugi tym bardziej radykalnie zmienić życie? widać można, my też to z mężem zrobiliśmy. Jesteś motywatorem i twoje myśli przypominają mi Paulo Coelho,ludzie będą czytać twoją książkę i napewno będzie to hit to jak powietrza potrzebujemy zachęty, wiary w to że 'mogę' i inspiracji. A prostota życia codziennego jest najpiękniejsza bo prawdziwa i koniecznie fotografie. Ja osobiście uwielbiam historie o mieszkańcach Bieszczad i ich zwyczajach, można się uśmiać i ja też jestem vintage więc interesują mnie stare zwyczaje i tradycje na wsi. A w górach osiądę chyba dopiero jak dzieci odchowam i sytuacja w Polsce się poprawi bo na razie wszyscy odradzają 'nie wracaj'.\nPozdrawiam serdecznie! Klaudia\nMagoda 30 listopada 2013 23:56\nWitaj Klaudio! To ja Ciebie podziwiam - nie umiałabym żyć poza Polską. A sytuacja w Polsce? Myślę, że bywało gorzej, po prostu jesteśmy niełatwym narodem, nie marzę nawet, że za mojego życia wszyscy zmądrzeją, staną się pracowici i uczciwi oraz cytując: do "czysta wymyci" Pozdrawiam serdecznie!\nAnonimowy 30 listopada 2013 22:22\nZ takim utęsknieniem czekam na każdy wpis na blogu, że chętnie "zachłysnę się" książką. Jako osoba spragniona ciągłego kontaktu z przyrodą chętnie poczytam o Twoich odczuciach i emocjach związanych z otaczającymi Cię zapachami, smakami, kolorami. Czy spojrzenie Ukochanego Mężczyzny ma taką samą wartość jak w Dniu Ślubu? Jak reagujesz na śpiewy ptaków, pierwszy wiosenny pąk na gałązce, pierwszy śnieg i czy zawsze są to odczucia niezmienne? W ogóle pisz, co Ci w duszy gra... albo nie gra...\nPozdrawiam z (jeszcze) jesiennej Wielkopolski. Ola Sz.\nMagoda 30 listopada 2013 23:50\nAnonimowy 30 listopada 2013 22:55\nNo słoneczko to ja poproszę w tej książce o historie przenoszenia chaty, jak sobie z tym Maciek poradził, do kogo się zwrócił. To moje marzenie i ... kto wie, MOŻE :)\nMagoda 30 listopada 2013 23:51\nBędzie o przenoszeniu chaty :) Dziękuję i pozdrawiam!\nWichrowe Wzgórza Ostoja 1 grudnia 2013 00:37\nMagodo co bys nie napisala bedzie dobrze i z sukcesem.Pióro Twoje jest tak lekkie,a mysli przelane na" papier" internetowy mozna czytac po stokroc razy i nigdy sie nie nudzą.Tak samo byloby z ksiązka.Caly blog jest skarbnicą i opowiescia z Waszego życia w Bieszczadach,które mozna czytac jednym tchem choc posty do krotkich nie naleza.Nie daj sie przekonywac dlugo ze to dobry pomysl.Komentarze choc nie przeczytalam wszystkich mowia same za siebie.Przelej na papier Waszą przygodę zycia w Bieszczadach i bogato ubierz w ilustracje.Mysle ze fani bloga i nie tylko kazdy znajdzie dla siebie ciekawy watek.Trzymam zatem kciuki za pomyslna publikacje jesli podejmiesz taka decyzje.\nDzis czytalam posta Alanowi..Mozesz wszystko mozesz:) czasem brak wiary we wlasne ponadprzecietne mozliwosci.Czytamy tez inne posty.Alan czyta Waszego bloga od 3 lat.Czasem tylko klika by zdiecia ogladac..Ksiązeczka bylaby jedna z ulubionych w biblioteczce.Pozdrawiam\nMagoda 1 grudnia 2013 09:35\nDziękuję Ci Pati za te słowa! Jak zawsze z Twoich komentarzy bije tyle serdeczności, że czytam je wzruszona :) Uściski ślę! Dla Alana specjalne ;)\nAnonimowy 1 grudnia 2013 07:02\nNie kazdemu uklada sie zycie tak jak tobie.Ja juz nie mam sily walczyc z przeciwnosciami losu.Owszem, chcialabym zeby zylo mi sie lekko I przyjemnie.......chociaz przez rok.Nie dlatego,ze czegos mi sie nie chce, tylko dlatego,ze czlowiek moze sie meczyc tylko do pewnego momentu, potem zwyczajnie nie wytrzymuje.Nie wiem co widzisz w innych ludziach,ale nie masz prawa ich oceniac.Czesto jest inaczej niz nam sie wydaje.\nMagoda 1 grudnia 2013 09:32\nNie zrozumiałaś mnie. Przez Twoje słowa przebija zmęczenie i gorycz. Bardzo Ci współczuje. Niestety zupełnie mnie nie zrozumiałaś. Mnie się nie ułożyło życie (bywało różnie) - ja je dla siebie ułożyłam i tylko ja wiem ile mnie to kosztowało. Nie oceniam konkretnych ludzi, w poście pokazałam tendencję, niepokojący kierunek w jakim zmierza świat. Już kiedyś pisałam, że tylko na dwie rzeczy w naszym życiu nie mamy wpływu: choroba bliskich nam ludzi i śmierć. Całą resztę możemy zmienić. Nie wiem kim jesteś, jaki masz problem, ale wiem, że można spróbować poszukać pomocy jeśli sami nie dajemy rady. Życzę Ci siły, odwagi, odpoczynku i ludzkiej życzliwości. Nie obwiniaj innych za trudy życia. Bardzo mocno Cię przytulam!\nAnonimowy 1 grudnia 2013 23:09\nCo to znaczy ,że nie mamy prawa oceniać ludzi? Właśnie,że mamy prawo to robić. Jeśli postępują właściwie to mamy prawo a nawet obowiązek ich chwalić natomiast jeśli robią źle mamy obowiązek ich karcić, zwracać im uwagę, nie godzić się na ich złe zachowanie.\nAnonimowy 3 grudnia 2013 20:02\nBądź zmianą, której oczekujesz we wszechświecie, czasami zrozumienie tej prawdy zajmuje dużo czasu. Bywa tez bolesne, bo wymaga wysiłku zerwania z przyzwyczajeniami, które jakie by nie były są oswojone, bezpieczne. Ale jak sie ten krok wykona. odrzuci schematy i ograniczenia, nie będzie odwrotu. Dobro i zło to pojecia względne, i nie nam oceniać innych. Akceptacja siebie pozwala zaakceptowac innych. Kazdy krzyk jest wołaniem o miłość, akceptację.\nASU 1 grudnia 2013 08:51\nMam Twojego bloga dodanego do ulubionych już od dawna, ale zdecydowanie za rzadko piszesz! Myślałam, że tytuł tego wpisu dotyczy tego, że możesz zacząć regularnie pisać:) . Robisz piękne zdjęcia, pokazujesz przepiękną wieś takie retro-życie, jakiego w mieście faktycznie nie ma. Ba....często nie ma go nawet na wsi.\nCo do książki - bardzo chętnie bym do niej zajrzała, gdyby zawierała przepisy kulinarne, z tego co dostępne w ogrodzie, w sadzie, w lesie, na łące może? Czy tak trudno zrobić samemu biały ser? Już nie wiem, choć jeszcze moja mama go robiła. Jak zrobić zsiadłe mleko? Tez już nie pamiętam, choć go uwielbiałam! Jaki jest harmonogram dbania o ogród? Sadzenia, zbierania, robienia przetworów. Czy masz swój osobisty sposób na wykorzystywanie tego co zostaje w kuchni - resztki ziemniaków po obiedzie, kawałek kurczaka.\nMoże i są już podobne książki, ale nie napisane przez Ciebie!\nMagoda 1 grudnia 2013 09:22\nDziękuję za tyle wskazówek! Uściski ślę!!!\nAnonimowy 1 grudnia 2013 13:42\nJa jako stała czytelniczka Twojego bloga zapisuję się w ciemno po książkę, którą napiszesz.\nWSZYSTKO !! super się czyta, a czytając spełniam swoje marzenia, których nie mogę zrealizować z różnych powodów, chociaż wciąż mam nadzieję... pozdrawiam Cię serdecznie i czekam na info o książce Zojka\nMagoda 2 grudnia 2013 08:32\nDziękuję Zojko za zaufanie ;) Pozdrawiam!\nDendrobium 1 grudnia 2013 18:46\nPo pierwsze szalenie się cieszę z nowego postu, tęskniłam\nPo drugie jak ja się z Tobą zgadzam. Wszystko o nowym-starym ... normalnie jakbym siebie słyszała\nPo trzecie bardzo się cieszę, że z Elizą wszystko dobrze, dziękuję za tę wiadomość\nPo czwarte czekam na książkę, i wiem, że będzie super tak jak cały Twój blog. Pisz o codziennym życiu, o ptakach, o ogrodzie, o przetworach i robótkowaniu, to co lubisz. Będzie dobrze:)\nNa koniec, po piąte prześliczne zdjęcia. Jak zawsze cudne, nastrojowe i takie sympatyczne\nMagoda 2 grudnia 2013 08:33\nHERBACIARNIA 1 grudnia 2013 20:49\nTak słowo "możesz" ma w sobie jakąś magiczną moc sprawczą więc jestem przekonana, że książkę szybko napiszesz i jeszcze szybciej wydasz. Z przyjemnością też zapisuję się na listę oczekujących i mam nadzieję, że starczy i dla mnie. Cieszę się, że wracasz czasem na bloga. Dzięki Twoim wpisom mogę odświeżać wspomnienia z mojego pobytu w Magodzie. To naprawdę był dla mnie dobry czas. Pozdrawiam serdecznie i tęsknię :)\nMagoda 2 grudnia 2013 08:34\nCzęsto wspominam nasze spotkanie :) Gratuluję rozwoju, pomysłów, dobrej energii. Świetnie sobie radzisz i dumna jestem z Ciebie!!! Przytulam!\nAnonimowy 2 grudnia 2013 09:47\nWiesz co, Jagodo, jaki blog, takie komentarze. A są piękne, czułe i mądre. Nie umiem napisać nic nowego, bo wszystko w nich, ważne, już zawarte. Rzadko kupuję książki, w bibliotece chcę mieć tylko takie wyjątkowe, Twoją książkę kupiłabym na pewno\nChciałabym w niej znaleźć codzienność i nie tylko słowo MOŻESZ ale też jak radzisz sobie z własnymi słabościami. Zdjęcia chętnie ale każde z nas, jak się uważnie przyjrzy, znajdzie coś pięknego i blisko. Po co wzdychać do trawy sąsiada, warto popatrzec pod własne nogi. Kilka przepisów , niewiele, ale sprawdzonych i prostych. Trochę humoru ale i łez. To wszystko znajduje się na blogu, ale czasem wyłączają prąd :) Bardzo dziękuję za wiadomość o Elizie.\nI już załuję, że napiszesz dopiero wiosną. Pozdrowienia serdeczne, życzenia świąteczne ślę. Anna\nAnonimowy 2 grudnia 2013 10:54\nMagodo, tak milo Cie znowu „usłyszeć” :) Nie kaz nam dlugo czekac na książkę, zawrzyj w niej wszystko, co Ci w duszy gra, a to piekna melodia. Tez się niepokoiłam o Elisse, zerkając na czas upływający od ostatniego posta – dobrze, ze u Niej w porządku. Serdeczności dla wszystkich mieszkańców Chaty. Monika\nMagoda 2 grudnia 2013 12:03\nAnonimowy 2 grudnia 2013 10:56\nI jeszcze, to co ja bym chciała - podział na pory roku a jeszcze lepiej na miesiące, np podróż przez bieszczadzkie listopady :) Anna\nDziękuję Anno :) O podziale na pory roku zdecydowałam już wcześniej, życie na wsi od nich zależy, pora roku to determinująca wszystko sprawa. Dziękuję :)))\nANA 2 grudnia 2013 13:08\n"W krótkich przerwach między jedzeniem koty leżą i tyją. Z tego wnoszę, że zima będzie ostra o czym lojalnie czytelników bloga uprzedzam." Hihihi dobre! I rozdział książki gotowy, przepowiadanie aury pory roku na podstawie apetytu zwierzaków :):)\nMagoda 5 grudnia 2013 09:37\nDoranma 2 grudnia 2013 22:07\nBardzo się cieszę, że podjęłaś się napisania książki, jestem pewna, że to nie przypadek i znajdzie się inne wydawnictwo, z którym będziesz chciała współpracować. Tak, jak dobrze czyta się Twojego bloga, tak na pewno z przyjemnością zatopię się w lekturze książki :) I oby zawierała też Twoje piękna zdjęcia :) Serdecznie Ci dziękuję za wiadomość o Elizie, martwiłam się o nią, więc kamień z serca, że nic złego się nie dzieje. Bardzo mi jej brakuje w blogowym świecie, nie tracę nadziei, że wkrótce do nas wróci i będzie ocieplać ten światek swoimi postami. Pozdrawiam :)\nMagoda 13 grudnia 2013 18:50\nWitaj :) Pozdrawiam serdecznie!\nAnonimowy 3 grudnia 2013 11:10\nWitam Pani Jagodo. Jak tak patrzę na moje niebo, to ni cholerę, nie przypomina bieszczadzkiego :-) Przypomina mi początek animacji z bajek Walta Disney'a. Jeśli chodzi o książkę, to świetny pomysł. Wielu blogerów poszło tą drogą z powodzeniem. Widzę tylko jeden problem. Pisząc bloga można pisać i pisać, komputer wszystko przyjmie. A książka z gumy nie jest Ale myślę, że Pani sobie z tym poradzi.:-) Dlatego nie będę pisał co ma się znaleźć w niej. Z niecierpliwością czekam na książkę.\nCo do otaczającej nas rzeczywistości, to ma Pani całkowitą rację. Człowiek odszedł od natury począwszy od jedzenia, skończywszy na ideologii gender. Na dodatek brak ludziom pokory. Co do skutków, jestem mniejszym optymistą niż Pani.\nMagoda 13 grudnia 2013 18:52\nOj, to ja życzę więcej wiary w ludzi i losy świata :) A poważnie - pozdrawiam serdecznie!\nAnonimowy 3 grudnia 2013 19:48\nJeśli to mozliwe prosze pozdrowić Elisse, zaglądam do Utkane z marzeń z nadzieją na kolejny post. Lubiłam zaglądac i do Ciebie i do Elisse, pozdrawiam serdecznie Agnieszka\nMagoda 13 grudnia 2013 18:54\nElizkę pozdrowię z przyjemnością!\nNela 3 grudnia 2013 21:41\nMój synek, kiedy ma dla nas jakąś propozycję, pyta: "Możemy tak zrobić?" Brzmi to zawsze tak ufnie i otwarcie, że w zasadzie nic nie stoi na przeszkodzie, żeby się z nim nie zgodzić. Bo możemy wszystko, tak czy siak, jak tylko się pogłówkuje trochę;) Chyba niektórzy zapomnieli o tym słowie, przynajmniej w moim otoczeniu słyszę "mam", "nie mam".\nTwoje doświadczenie życia na wsi jest na pewno wyjątkowe i niepowtarzalne, a zarazem proste i zwyczajne. Chętnie przeczytałabym w jakich realiach jest osadzone, czy i jak zmieniła się wieś bieszczadzka przez kilka ostatnich lat, czego szukają tam przybysze, czy istnieją jeszcze jakieś stereotypowe wyobrażenia Bieszczad oraz podział na "swoich" i "miastowych". Specyficzna kraina na pewno warunkuje nie tylko tryb życia, ale i ogólne usposobienie do świata i ludzi, co często widać na Twoim blogu. Dlatego warto, aby w Twojej książce znalazło się miejsce dla bieszczadzkich pejzaży, które koją duszę, bo słowem przecież malować potrafisz:) Pozdrawiam najserdeczniej.\nMagoda 13 grudnia 2013 18:55\nDziękuję Nelu :)\nAnnael 3 grudnia 2013 23:06\nCieszę się, że odnalazłam Twój blog, a raczej Wasz. Kiedyś tu często zaglądałam, potem coś mi umknęło. Chyba komputer został wymieniony..Najbardziej lubię zdjęcie z Wami na werandzie :) Kiedyś fascynował mnie Eustachy ale podczas lektury coś mnie zniechęciło. Możesz? Być może, ale są sytuacje nie do przekroczenia. Są marzenia, które się nie spełnią. Ta drewniana chata w środku lasu...Mieszkam na Opolszczyźnie. Tu, w tej wiosce zamieszkali głównie przesiedleńcy ze wschodu. Najpierw wierzyli, że wrócą więc nie zapuszczali korzeni a potem- ten wspaniały układ - zaprowadzono PGR. Gospodarze oddali swoje słabe ziemie. PGR padł. A gospodarstw już nie ma jak dawniej. Dawni gospodarze posadzili w ogródkach tuje i iglaki. Nie ma koni, nie ma krów, może kilka. W małej wiosce są 3 duże samoobsługowe sklepy, w których ludziska kupują ser i mleko w kartonikach... Kury są, słyszę pod lasem jak koguty pieją. Szosa szumi niemal jak autostrada, ludziska w tych "konserwach" podróżują do pracy.\nChętnie przeczytam książkę, jak chętnie czytałam początek bloga. Taka codzienność Wasza z pracami, przepisami na przetwory czy inne wytwory rąk pracowitych a także nadzieje i radości. Rzeczy niemożliwe i cudowne rozwiązania. To lubię :) Pozdrawiam i cieszę się.\nMagoda 13 grudnia 2013 18:56\nMiło mi, pozdrawiam najserdeczniej!\nAnonimowy 3 grudnia 2013 23:10\nTak sobie myślę Jagodo, że tę książkę już od dawna "nosisz w sobie" i niezależnie od jej formy i naszego doradztwa będzie to Twoja książka - mądra, ciepła i skłaniająca do refleksji nad tym, co najważniejsze. Zatem czekam.\nUściski dla Ciebie i Maćka. Myślę o Was cieplutko.\nMagoda 13 grudnia 2013 18:57\nMy też myślimy :)\nUnknown 4 grudnia 2013 00:14\nWitaj Jagodo... musiała się pewnie pojawić w kosmosie jakaś nowa gwiazda... lub zapaść w sobie, że piszę. Ale potraktuj to żartem. Mam ostatnio bardzo wielką rozterkę. Hm... grzeszę nazywając ją tak właśnie. Próbuję o tym zapomnieć nurzając się w pracy bez opamiętania. Przynosi to skutek... a jakże... ale moje serce ledwo to znosi. Zima zdaje się będzie, ale skoro już grudzień, znaczy, że może potrwać najdłużej do kwietnia (patrząc na rok mijający). Czekam na św. Łucję, ale i na 6 grudnia. To pierwszy piątek miesiąca. On pokaże co grudzień przyniesie. Podobno od połowy miesiąca ZIMA.\nSwoją komórkę z 2008 (to małolata w porównaniu do Twojej) ładuję z czymś cięższym na niej, by docisnąć "styki". Jakoś idzie... Ale jeśli mi padnie na Amen, będę poważnie niepocieszona. Co chwilę dzwonią do mnie z T-mobile. Odsyłam ich do stu diabłów, bo dają mi wszystko, tylko nie model, który posiadam i który znam jak samą siebie. Po co mi cała reszta... czy życie i bez tego nie jest skomplikowane?\nChciałabym uwierzyć mojej mamie. Chciałabym, by się zmieniła, by zaczęła wszystko od nowa. Jeśli ona się nie odnajdzie, ja będę oderwana. Nie wiem, piszę jak do skrzynki próśb w kościele... wybacz mi Jagodo. Ale bez tego mój wpis byłby niepełny.\nPozdrawiam Was bardzo serdecznie z Przemyśla.\nMagoda 13 grudnia 2013 18:58\nWitaj, tak się cieszę, że się odezwałaś! Najserdeczniej pozdrawiam!!!\nAnonimowy 4 grudnia 2013 08:44\nPani Jagodo,ma Pani DAR pisania,dla mnie to balsam na duszę,prawdziwa uczta.Brakowało mi Pani obecności,dlatego cieszę się z nowego wpisu,podobnie czuję,myślę i postępuję w życiu jak Pani .Proszę pisać ,bo to pisanie leczy i uzdrawia.Pozdrawiam i przytulam !\nMagoda 13 grudnia 2013 18:59\nCzerwienię się... Pozdrawiam!\ndarakw 5 grudnia 2013 08:32\nMożesz... Często sama sobie to wmawiam. Że ot jeszcze, jeszcze troszkę... jeszcze... i już wtedy! Co jest MOIM największym marzeniem? Żeby w końcu nie bać się o jutro i wiedzieć, że będę w stanie wszystko opłacić i załatwić. Ale to rutynowe. A tak bardziej"wysokie"? Chcę zwiedzić Grecję. Marzenie z czasów dzieciństwa, kiedy to się zaczytywałam mitami. Zobaczyć te starożytne mury, amfory, posągi... Mam w domu praktycznie nieruchomą mamę staruszkę i dwuletnie dziecko. Duży ogród i stadko zwierzyny. I co z tą Grecją? :) No, w marzeniach pozostaje... :) Ale czytam Pani wpisy, i te marzenia jakby się przybliżają. To znaczy, możliwość ich zrealizowania. Że kiedyś, jednak... jak już usamodzielnią się dzieci, jak już nie będzie (oby to jak najdalej!) mamy, jak już nie będę MUSIAŁA utrzymywać ten ogród i zwierzyniec... Człowiek sam kowalem swojego szczęścia. Oby tylko surowiec do tego kowalstwa znaleźć.\nA co do książki... Jeśli bym się tylko dowiedziała, że taka już jest, szukałabym ją do skutku. Pisałam już kiedyś, że to właśnie Pani blog zainspirował mnie kiedyś do pewnych zmian w moim życiu, do prób prowadzenia swojego bloga. Był pierwszym, który w sieci znalazłam i czytałam, czytałam... Dla mnie ciekawe w książce było by, jak radziliście sobie właśnie z tą codziennością, rutyną, problemami finansowymi, papierami, urzędami. Bo wiadomo, że w blogu nie wszystko napiszesz. Chociaż, nawet jeśli by Pani tylko przeniosła na papier sam blog, to już był by bestseler nad bestselerami :) Pozdrawiam. I dziękuję!\nMagoda 13 grudnia 2013 19:00\nTo ja życzę tej Grecji!\nAnonimowy 5 grudnia 2013 10:45\nOgromnie się cieszę, że będzie książka. Chciałabym żeby była bardzo gruba a w treści podobna Twojego bloga czyli była o Waszym codziennym życiu, trochę o przeszłości czyli skąd się wziął pomysł aby przenieść się na wieś, trochę o ludziach i zdarzeniach z okolicy, trochę o tym jak robi się piękne wnętrza, trochę o ogrodzie. i o pichceniu, o tym jak radzicie sobie z ogromem pracy na co dzień, czy Wasi goście to zawsze miłe przeżycia, co czytacie, czego słuchacie, co lubicie, kogo podziwiacie i mnóstwo mądrych przemyśleń i opinii na temat tego wszystkiego co nas otacza i atakuje, tak jak w ostatnim wpisie. Trzeba marzyć i spełniać te marzenia ale najczęściej jest tak,że trzeba dokonywać wyborów i cieszyć .z tej części, którą udało nam się zrealizować. Ja zamieniłam wielkie miasto na maleńką wieś, mam ciszę,spokój, piękny ogród , miłych sąsiadów, wokół lasy i łąki, cudowne zwierzęta, mam czas na czytanie,słuchanie, pichcenie, robienie przetworów, spacery, komputer i inne proste przyjemności. Nie mogę pozwolić sobie na dalekie wyprawy, bieżące bywanie w teatrze, na wystawach, i innych kulturalnych imprezach. O tym wszystkim marzyłam szarpiąc się w korporacji, większość zrealizowałam, tę resztę czasami miewam ale prawie zawsze jest coś za coś.\nCzasami mądrzy ludzie wyliczają jak niewiele rzeczy potrzebnych jest nam do życia ale od wielu lat rządzi światem nadmierna konsumpcja, pazerność, chciwość a sukcesem nazywa się głównie kasę inie sadzę aby się to zmieniło. Myślę też,że jednak zawsze będą ludzie, którzy wybiorą inną drogę tak jak Wy. Życzę powodzenia i zdrowia. Zuza\nMagoda 13 grudnia 2013 19:02\nZuza, dziękuję serdecznie za tyle sugestii tematów! Dzięki! Pozdrawiam cieplutko!\nifONA 5 grudnia 2013 21:07\nUwielbiam tu zaglądać. Piękne zdjęcia, mądre słowa. Zgadzam się w 100% . Od razu odechciewa mi się biadolić :))) . Trzymam kciuki za książkę! Mam nadzieję, że znajdzie się w niej miejsce na fotografie i może jakieś wtrącone przepisy? Pozdrawiam serdecznie - Iwona\nMagoda 13 grudnia 2013 19:03\nMyślę, że da się to zrobić :) Pozdrawiam!\nAnonimowy 6 grudnia 2013 00:03\nzajrzałam na bloga, jak co jakiś czas czynię, bez specjalnej jednak nadziei na usłyszenie Pani - i jaka wspaniała niespodzianka, piękny wpis jak zastrzyk dobrej energii, i wspaniałe komentarze. Dziękuję! i pozdrawiam serdecznie od siebie, Stefana i naszych kotów dwóch (dwojga? - oba/oboje eks-).\nMagoda 13 grudnia 2013 19:04\nPani Tereso! Jaka radość! Odezwała się Pani ;) Często o Was myślę, proszę pozdrowić Pana Stefana, uściski dla Pani i kotów (eks).\nAnonimowy 6 grudnia 2013 23:14\nja tam lubię technologię, dzięki temu mogę np czytać blog Magody:). Mogę i chcę się cieszyć z nowinek. A oczywiście pamiętać trzeba o życiu, w realu.. pozdrawiam.\nMagoda 13 grudnia 2013 19:07\nJa także pozdrawiam!\nCarolina Mia 8 grudnia 2013 01:21\n...pěkné čtení...děkuji. Mám podobný názor na svět, jako vy...krásný čas adventní ...Věra\nMagoda 13 grudnia 2013 19:08\nJuWika 9 grudnia 2013 12:46\nCzytam i jest mi smutno... bo mnie życie pochłonęło ten motłoch totalny z którego nie mogę się uwolnić. Nikt jednak nie jest w stanie tego zmienić... tylko ja sama... kto wie może kiedyś mi się uda... Piękne słowa Pani Jagodo piękne zdjęcia. CIeszę się, że Pani się tu pojawia i bardzo się ciesze , że u Eliss wszystko dobrze .... przyznam, że teochę się bałam, że coś się stało... Pozdrawiam serdecznie . JuWika\nMagoda 13 grudnia 2013 19:09\nW każdym dniu można znaleźć coś pięknego, ważnego - powodzenia!\nAnonimowy 9 grudnia 2013 17:15\nNiech Pani pisze o swoim zwyklym - niezwyklym zyciu , tylko tyle I az tak wiele...Moge , ten post byl mi dzisiaj bardzo potrzebny ...I tak niesamowicie sie wpasowal w moja codzienna walke z sama soba ( czesto przegrana , ale nic to podnosze sie I dalej walcze :) )\nMagoda 13 grudnia 2013 19:10\npola 9 grudnia 2013 22:11\nNie chce slow Ci pisac, jaka jestes, chwalić tego, co masz itp.Czuje od Ciebie taka energie i cieplo, ze zagladam tu niemal codziennie i codziennie ten sam tekst czytam i ciesze oczy wszystkimi wschodami i zachodami słońca. Tu spelniam moje marzenia malymi kroczkami ku domowi bieszczadzkiemu podążam i może kiedyś podzielisz się ze mną swoją energią na żywo , chociaż nie wiem czy będę w stanie ją udźwignąć. Dziekuję\nMagoda 13 grudnia 2013 19:11\npola 9 grudnia 2013 22:12\npola 9 grudnia 2013 22:17\nNie chcę pisać słów jaka jesteś, chwalić tego, co posiadasz. Czuję od Ciebie takie ciepło i energię. Niemal codziennie nawracająco czytam Twoje słowa i podziwiam piękno dokoła. Tu małymi kroczkami przybliżam się do marzeń o małym domku bieszczadzkim. Moż kiedyś będzie mi dana poczuć Twoją energię na żywo, chociaż nie wiem czy będę w stanie ją udźwignąć. Dziękuję, że jesteś.\nMogę.Ostatnio o tym zapomniałam,że jeszcze tyle mogę.Przeżywam trudne chwile,rozpada mi sie rodzina.Trudno pamiętać,że jeszcze mogę wiele,choćby dalej żyć.Pewnie mogę szczęśliwie,lub choćby w pogodzie ducha,to pewnie ode mnie zależy.A teraz dobrze,że mi to Pani przypomniała.\nMagoda 13 grudnia 2013 19:12\nAnonimowy 13 grudnia 2013 13:30\ntak tak, miło tu przysiąść i posłuchać, albo nawet popatrzeć :) Podziwiam :)\nMagoda 13 grudnia 2013 19:13\njadwiga 16 grudnia 2013 20:38\nNo tego się nie spodziewałam, wchodzę i myślę, o jak zwykle nic nie ma, a tu niespodzianka!!!!! jaka miła, i kićka i Bury i Beza i Buba, całe towarzystwo, urlopowo, wypoczynkowo i z przesłaniem do nas czytaczy. Jagódko o wszystkim o czym napiszesz będzie ciekawie, o tym gdzie mieszkałaś co robiłaś i dlaczego zapadła decyzja zmiany wszystkiego: życia nowego daleko w Bieszczadach o tym jak zapuszczaliście korzenie o tym co robicie , o codzienności o wtapianiu się w nowe o tym jak trudno i jak pięknie, o tym, że marzenia się spełniają o pokonywaniu własnych słabości(Kilimandżaro) i o każdym nowym łóżku zrobionym przez Maćka, o jego pasjach o twoich pasjach o tym jak trzeba nad wszystkim umieć zapanować, jak trudno znaleźć dobrą pomoc do kuchni, jak nie ma pracy a pracowników trudno znaleźć, i o tym jak się posuł samochód a jedzenie trzeba było dowieźć, o tym wszystkim o czym pisałaś na bieżąco i o tym o czym nie napisałaś, jak poznawałaś nowych ludzi, tematów masz multum, a przecież nie wiem o wszystkim, pisze raczej z głowy i z pamięci z tego co czytałam u ciebie gdy jeszcze częściej pisałaś. Pozdrawiam serdecznie, przepraszam, ze nie dowierzałam i nie sprawdzałam codziennie, widzę i komentuję na FB a tu taka frajda\njadwiga 17 grudnia 2013 21:55\nZapomniałam jeszcze, i dziękuję za wiadomośći o Ellise, tak się martwiłam, i przysięgłam sobie, że już się fdo nikogo nie przywiążę, bo jak kogoś polubię to od razu jakieś zawirowania i brak wiadomości przez rok!!!!! wiedząc jak walczy człowiek szarpie nerwy\nŁucja 19 grudnia 2013 11:50\nJa od dawna jadę na tym koniu, nie zbudowałam sobie muru z ograniczeń i wiem, że mogę. Dzięki blogom poznałam wiele osób myślących podobnie i dających dowody na nieistnienie rzeczy niemożliwych. Ty należysz do tego grona, ludzi wolnych, płacących za to jednak pewną cenę.\nPodobnie jak Ty mam bardzo stary telefon, który uwielbiam wyjmować w niektórych sytuacjach...... : ) chyba wiesz, o co mi chodzi. Mamy tez labradorkę Bezę (nie odgapiłam, jest starsza od Twojej Bezy).\nCzytam od dawna Twoje teksty, podziwiam ogrom pracy i serca włożonego w nią. Otaczasz się pięknymi przedmiotami a przed gankiem wieszasz piękne obrazy\nKsiążkę napiszesz bez podpowiedzi, dobrą, treściwą, pachnącą porami roku, jestem tego pewna i czekam na nią.\nPozdrawiam bardzo serdecznie, Łucja, co dnia już przyrzuca.\nAnonimowy 20 grudnia 2013 12:32\nBosz jak fajnie, że jesteś znowu!\nUnknown 21 grudnia 2013 15:08\nps. widziałam wasze cudne miejsce u Asi - gratulacje\nMagoda 6 stycznia 2014 12:38\nA ja dziękuję za to, że towarzyszysz nam z niesłabnącą życzliwością. Najlepszego Ila!\nAnonimowy 21 grudnia 2013 21:07\nMagodo - Jagodo, super, gdyby w książce znalazły się porady, jak rozpocząć życie na wsi, jeśli nie ma się zbyt dużo pieniędzy... bo wiem, że MOŻNA:) aja tak właśnie o tym marzę, Bieszczady to mój raj na ziemi... i może jeszcze o ludziach, którzy na takiej wsi żyją... Najpiękniejszych Świąt dla Was:)) Kasia Błocka\nMagoda 6 stycznia 2014 12:39\nDziękuję :) Oczywiście, że można!\nBiBi 24 grudnia 2013 13:07\nWspaniałych Świąt dla Ciebie i Twoich Bliskich oraz pomyślnego 2014 roku ! :)\njadwiga 1 stycznia 2014 19:49\nNajlepszego Roku 2014!\nBlack Cat 2 stycznia 2014 10:22\nAnonimowy 4 stycznia 2014 12:58\npoprosze o ksiazke-cegle,w twardych okladkach,z tymi wszystkimi pieknymi zdjeciami krow,koz,kotow,psow i rozgwiezdzonego nieba. :) widokow,ktore karmia dusze :) najchetniej cos w stylu "Cztery pory roku w Magodzie" :) i nie jakis format co trzeba z lupa patrzec-duza albumowa ksiazka. niech nos kota bedzie naturalnych rozmiarow....\nmam wrazenie,ze od paru lat stoje pod sciana/murem,ktorej nie moge obejsc/przeskoczyc. moze zepne sie na wiekszy wysilek-skoro "MOGE" :)\njestem bardzo recyklingowa :) baterie do telefonu dostalam od znajomego,ktory zbiera wszystko :) tyle jest tego wszystkiego,ze nie moze znalezc akwarium,ktore mialam obiecane. moze tobie uda sie zdobyc ladowarke do samochodu? taka,co wtykasz do gniazda zapalniczki...\ngorzej jest z bankami internetowymi,bo ciagle nowe wersje zabezpieczen,ktorych moj ARCHAICZNY komputer juz nie moze obsluzyc (2007). nie chcielibyscie slyszec tego co wywrzaskuje przy komputerze....\na sweter-sweter byl "stary"? dla mnie wyglada jak prosto ze sklepu :) ponosilabym go pare lat :))))))))))))) bo z reguly kupuje cos nowego jak stare ze mnie "spadnie"-nie cierpie kupowania ubran.\na teraz popatrze jeszcze na Droge Mleczna....\nPełnoletnia 5 stycznia 2014 17:25\nU nas dziś nie widać gwiazd. Ale uderzają mnie, dosłownie "walą po oczach" prawie każdego wieczoru, kiedy wracam z pracy. Pracuję w mieście, wieczorem powracam do domu na wsi. I to jest piękne :))) Tylko pozazdrościć tego Waszego stylu życia :) Twoją książkę przeczytam z radością - będzie elementarzem jak żyć w zgodzie ze światem i ze sobą. I pisząc "świat" nie mam na myśli świata coraz to nowych telefonów, smartfonów i swetrów, które po prostu się wyrzuca, zamiast zrobić z nich coś nowego ;)\nI moje koty żarły jak szalone, ale ostatnio jakoś zluzowały. Jednak chyba ta ciężka zima nie przyjdzie.\nPozdrawiam gorrrrąco całe Bieszczady!\nMagoda 6 stycznia 2014 12:41\nJa równie gorąco pozdrawiam!\nDendrobium 7 stycznia 2014 15:45\ni jeszcze raz ja, tym razem z życzeniami.\nJagódko, wszystkiego, wszystkiego dobrego w Nowym Roku!\nDendrobium 7 stycznia 2014 15:47\ni jeszcze raz ja\nJagódko, wszystkiego, wszystkiego dobrego w tym Nowym Roku!\nTwins Pot 11 stycznia 2014 11:21\nBardzo potrzebne są takie głosno wypowiedziane slowa jak Twoje. Gdy to czytałam, miałam wrażenie, ze to moje myśli się przelewają na papier. Że piszesz o tym co ja tez czuję. Mieszkam w mieście, ale pochodze ze wsi, z okolic Augustowa. Nie dalam sie jednak zaprzęgnąć w kierat miejskich przyzwyczajeń. Mam swoje "JA" ktorego strzegę i bronię. Moze czasami w biurze wśród kolezanek uważana jestem za.... Dziwaczkę? Ale tak naprawdę, to co mnie to obchodzi, co o mnie myślą. Mam swoje poglądy, nie dyskutuję na bezsensowne tematy i nie oglądam głupich ( moim zdaniem seriali i programów) Mam swój sposob na życie i swoje pasje. Nie stoję z boku, jeśli trzeba to pomagam, bronię... Mam moje kochane zwierzaki, działke, kwiaty, ksiązki.... Z radością i pasją gotuję i piekę chleb. Robię przetwory... Oboje z mężem kochamy przyrodę. Szkoda tylko, że do życia potrzebne są także pieniądze. Że trzeba za coś wykształcic dzieci i kupić leki... bo starość się zbliża :)\nTwój pomysł na napisanie książki jest cudowny. Myślę, że powinnaś to napisac w formie autobiografii. Pisz o sobie ( o WAS) o czterech porach roku w Bieszczadach. O kuchni. Zwierzętach domowych i dzikich. O kwiatach na łące i chmurach na niebie. Pisz o przeszłosci i teraźniejszości... Powodzenia! Będę trzymac kciuki.\nBardzo bym chciała Ciebie odwiedzić. Pooddychać powietrzem czystym i wchłonac dużo pozytywnej energii, którą rozsiewasz :)\nPortrety zwierząt 13 stycznia 2014 17:34\nFantastyczne zdjęcia. "Pochłaniam oczami" piękno Bieszczad, Twojego domu, łąk kwiatowych i krów na tych łąkach i wciąż nie mogę się napatrzeć. Często tu zaglądam ale anonimowo. Wszystkiego dobrego w Nowym Roku. Pozdrawiam Kasia\nPchełka 19 stycznia 2014 15:59\nDziękuję za Twoje przemyślenia, które pozwoliłam sobie zacytować na moim blogu..Serdecznie pozdrawiam. Ania\nagpela 22 stycznia 2014 22:12\nJestem wdzięczna za informacje o Eliss :)\nEwa 23 stycznia 2014 23:35\nCudowne miejsce i niezwykli mieszkańcy :)\nAnonimowy 29 stycznia 2014 15:07\nCzy baterie udalo sie znalezc? Napisz Jagodko jakiej szukasz, a byc moze mam w swoich zbiorach :-). ps. Wybacz za byc moze spoznione pytanie . Pozdrawiam Ania\nSielski Dom i Ogród 7 lutego 2014 16:10\nZdjęcia jakie umieszczacie tak dobrze wpływają na ludzką psychikę że fajnie byłoby mieć album ze zdjęciami z Waszego miejsca, życia i działalności żeby przed snem zanurzyć sie w tą cudowną lekturę z sielskimi klimatami jakie propagujecie, a które z pewnościa zapewniłyby dobry sen.... :)\nMagdaSL 9 lutego 2014 09:31\nPomyślałam sobie dzisiaj, że już dawno nie byłam w odwiedzinach w tej przepięknej Chatce. Bardzo żałuję, że robisz Magodo tak mało wpisów. Może dałoby się przynajmniej 1 na miesiąc?!\nTwoje zdjęcia są piękne; te psy, koty i krowy chwalące się swoim długim atrybutem tylko głaskać.\nMoże to śmieszne, ale zawsze gdy jem naleśniki to myślę o Tobie, a dlatego, że są one z dżemem marchewkowym.\nAnonimowy 19 sierpnia 2017 22:04\nA czy Elisse będzie jeszcze prowadziła bloga? Ania.


Reklama Zdzieszowice - RETIO.pl - Sklep reklamowy, systemy wystawiennicze\n» Reklama Zdzieszowice\nZdzieszowice już wie jak skutecznie się reklamować.\nReklama dźwignią handlu. Każda osoba prowadząca własną działalność, ma świadomość tego, jak trudno jest dzisiaj zdobyć zainteresowanie klientów. Oczywiście, najważniejsze jest to, aby mieć w swojej ofercie najwyższej jakości produkt lub usługę, zapewniać profesjonalną obsługę klienta czy konkurencyjne ceny. Oprócz tego jednak, niezbędna jest reklama bezpośrednia, która przyciągnie wzrok jak największej liczby potencjalnych zainteresowanych. W tak dużym mieście jak Zdzieszowice nie jest to łatwe, dlatego jest korzystać ze standardowych i najnowszych typów reklamy.\nW tak dużym mieście jak Zdzieszowice ciężko jest się wybić, ale różnorodne materiały reklamowe trafiające w ręce klientów, mogą pomóc nam w przyciągnięciu ich uwagi na dłużej.\nPodstawą są tutaj rzecz jasna plakaty oraz ulotki, których nigdy nie jest za dużo! Jest cała masa miejsc w takiej lokalizacji jak Zdzieszowice , w których powinien znaleźć się nasz plakat z najnowszymi promocjami lub ofertą. Skorzystajmy z tego i pokażmy tysiącom przechodniów, co jesteśmy w stanie im zaoferować. Podobnie jest z ulotkami, które mimo mniejszych rozmiarów są bardziej bezpośrednim nośnikiem reklamy. Oczywiście w tym przypadku również musimy dopilnować tego, aby zarówno grafika, jak i tekst były przyjazne dla oka i klarownie przedstawiały ofertę firmy. Wysokie standardy jakościowe Retio.pl gwarantują, że wydruki spełnią oczekiwania każdego klienta.\nStaramy się dbać o to, by każdy Klient był zadowolony z naszej współpracy, dlatego dla mieszkańców miasta Zdzieszowice przygotowaliśmy specjalny kod rabatowy. Podczas zamawiania produktów na naszej stronie, wystarczy wpisać we wskazane pole kod RETIOPL10, aby otrzymać 10% zniżki na pierwsze zamówienie produktów z naszego sklepu.\nZapraszamy do współpracy. Zdzieszowice górą!\nPopularne produkty w okolicach miasta Zdzieszowice :\nNapisz do nas lub zadzwoń, jeżeli Zdzieszowice , to miasto w którym prowadzisz swój biznes i odbierz rabat:


Amatorszczyzna biegowa. – Nudne Piątki\n7 sierpnia, 2020 6 sierpnia, 2020 Łukasz KlaśBieganie, Nudne piątki\nRozumiem wasze niepokoje i motywacje, bo to jest wasza praca i coś, czemu często poświęciliście życie i jako PZLA rozumiemy wasze problemy. Rozumiemy też jednak, dlaczego macie tak małą siłę przebicia i dlaczego nikt się za wami nie ujmuje. Sport wyczynowy nie może istnieć bez rywalizacji, nie miałby sensu. Czy może istnieć sport amatorski bez rywalizacji? Właśnie może. To jest dość kontrowersyjne, ale taka jest niestety prawda. Bardzo dużo ludzi stojących z boku, tak na to patrzy. Jeśli nie będzie biegów dla amatorów, to ci amatorzy pójdą biegać gdzieś sami do lasu. Stąd może się brać niezrozumienie problemów tej branży, bo to nie jest niezbędna działalność dla funkcjonowania w społeczeństwie. My jako PZLA skupiamy się głównie na rywalizacji zawodowej, wyczynowej. Czas jest bardzo zły, szczególnie dla organizatorów imprez masowych.\nNiefortunna wypowiedź Tomasza Majewskiego, wiceprezesa PZLA, na temat biegaczy amatorskich, odbiła się szerokim echem w naszym środowisku. Głos dwukrotnego złotego medalisty olimpijskiego zabrzmiał donośnie i nic dziwnego, biorąc pod uwagę jego gabaryty. Wydaje się jednak, iż dla sytuacji imprez masowych ważniejsze są decyzje rządowe i w tamtą stronę należy nadstawiać ucha. Natomiast poglądy pana działacza kulomiota potraktujmy jak ciekawy przejaw folkloru, wiele skądinąd o autorze mówiące. Nasuwają się przy okazji weselsze wnioski, a humoru w czasach epidramy nigdy nie dość.\nJa tam lubię tkwić w amatorszczyźnie, nawet jeśli oznacza to wykluczenie z opieki wszechkompetentnego rodzimego związku Królowej Sportu i jego tuszowności wiceprezesa.\nZawodowiec musi, a taki drobny tuptacz, jak ja – nie. Biegam, albowiem chcę, czerpiąc z tego satysfakcję. Ograniczenie imprez oznacza dla mnie mniejszy wybór w sposobie spędzania wolnego czasu. Zagospodaruję go sobie inaczej; może nawet ciekawiej i korzystniej? Wyczynowiec traci źródło zarobku. Czy stąd bije źródło frustracji ludzi zarabiających na sporcie?\nWesoło jest wstać rano i pobiec do lasu, wiedząc, iż tę pasję dzieli ze mną 1,5 miliona ludzi tylko w naszym kraju. Mam mocne podejrzenie, że rekreacyjnie rzut młotem czy inne pchnięcie kowadłem skupia odrobinę mniejszą rzeszę. Amatorskie szuranie na pewno lepiej wpływa na zdrowie, chociaż z powodu pracy zarobkowej nie poświęcamy tyle czasu regenerację, co zawodowcy. Działa na nas mniejsza presja i to wystarczy.\nTomasz Majewski wspaniale reprezentował nasz kraj, szczególnie na igrzyskach olimpijskich. Dał się też lubić jako skromny i sympatyczny człowiek, któremu sukces nie uderzył do głowy. Niestety, jako działacz, zachowuje się czasem trochę inaczej. Przemawia zbyt często ex cathedra, myląc funkcję publiczną z posadą kierowniczą.\nNie chcę się za bardzo znęcać nad wiceprezesem, tym bardziej, że z wielu stron słyszy on teraz głosy – delikatnie rzecz ujmując – dezaprobaty. Sens jego wypowiedzi wyolbrzymia się w negatywnym znaczeniu, które nie było chyba intencyjne. Co nie znaczy, że wyszło szczęśliwie. Miejmy nadzieję, że sprawa ta skłoni go do refleksji, a amatotrzy, zwłaszcza biegacze, zyskają sprzymierzeńca, a nie wroga.\n4 thoughts on “Amatorszczyzna biegowa.”\n7 sierpnia, 2020 o 8:58 am\n7 sierpnia, 2020 o 2:51 pm\n10 sierpnia, 2020 o 9:27 am\nAbsolutnie się z Panem Majewskim nie zgadzam. Chyba faktycznie słyszy głosy… Strach pytac jakie. Czyżby Ciemna strona mocy? Ja Popieram Wasze biegi zawsze i uważam, że to piękna inicjatywa. Pozdrawiam!!!


Niebywały pokaz piękna. Nowe Królowe Beskidów są ze Śląska\n21.05.2018, godz. 07:00\nW niedzielny wieczór poznaliśmy nowe Królowe Beskidów. Werdykt jury regionalnego konkursu piękności poprzedził powrót do przeszłości połączony z prezentacją tegorocznych finalistek. Miss Beskidów 2018 została Anna Maria Jaromin z Katowic, a tytuł Miss Beskidów Nastolatek otrzymała Martina Czeszak z Bytomia. Publiczność miała inne zdanie i w konkursie Nastolatek swój tytuł przyznała Zofii Porębskiej z Bielska-Białej.\nCztery godziny - tyle trwały tegoroczne wybory Miss Beskidów, które od 30 lat organizuje niezmiennie Lucyna Grabowska. To samo jury wybierało równolegle Miss Beskidów Nastolatek (po raz 20). Gala odbyła się wczoraj w Bielskim Centrum Kultury, ale każdy zainteresowany mógł śledzić przebieg konkursu na żywo za pośrednictwem strony Film Factor (wszystkie kandadatki do korony Miss Beskidów 2018 prezentowaliśmy TUTAJ, a TUTAJ kandydatki do tytułu Miss Beskidów Nastolatek 2018).\nKandydatki do tytułów zaprezentowały się w kilku odsłonach. Pięknie wyglądała kolekcja dyplomowa znakomitej makijażystki Beaty Bojdy. Dziewczęta pojawiły się na scenie także w kolorowej odsłonie sygnowanej przez Lenkę Lassakovą ze Słowacji. Nie zabrakło marki Lulu Design, pokazu sukien ślubnych salonu Gracja Janiny Wawrzynek oraz mody męskiej MDM Gabriela Kowalewska, a także strojów kąpielowych firmy Gabbiano, bielizny firmy "Konrad" oraz "Świata Biustonoszy" Barbary Szatkowskiej.\n- Nasze konkursy zawsze były swoistymi spektaklami tematycznymi. Pamiętam przedstawienie kosmiczne, retro, country, cyrkowe, kabaretowe, podróże dookoła świata, fashion, bajkowe, filmowe - wspominała Lucyna Grabowska. Niedzielne show było zapiete na ostatni guzik. Za choreografię wydarzenia odpowiadały Agata Dworniczek-Smołka i Aleksandra Jurczak.\nOstatecznie jury zadecydowało, że tytuł Miss Beskidów 2018 przypadnie Annie Marii Jaromin z Katowic. Koronę Miss Beskidów Nastolatek 2018 otrzymała Martina Czeszak z Bytomia. Nowo wybrana Miss Beskidów ma 20 lat i studiuje finanse menadżerskie na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach. Jej pasją jest jazda konna. Miss Nastolatek ukończyła 16 lat i jest uczennicą technikum w klasie o profilu stylista mody. W wolnych chwilach projektuje ubrania.\nIII wicemiss Beskidów Nastolatek Małgorzata Patrzykowska\nIII wicemiss Beskidów Natalia Cach\nII wicemiss Beskidów Nastolatek Zofia Porębska\nII wicemiss Beskidów Roksana Pietraszko\nI wicemiss Beskidów Nastolatek Hanna Siodłak\nI wicemiss Beskidów Luiza Szczerbowska\nMiss Foto Nastolatek Marta Siuzdak\nMiss Foto Natalia Cach\nMiss Talent Hanna Siodłak\nMiss Internetu Roksana Pietraszko\nMiss Internetu Nastolatki Marta Siuzdak\nMiss Publiczności Nastolatek Zofia Porębska\nMiss Publiczności Luiza Szczerbowska\nWiele cierpliwości i dyplomacji\nKilkadziesiąt lat pracy pełnej wyzwań, wymagającej wiele cierpliwości i - co tu ukrywać - dyplomacji. Liczne sukcesy w kraju i za granicą. Współtworzenie lokalnej kultury oraz nowe projekty, które na stałe wpisały się w kalendarz wydarzeń w Bielsku-Białej. Nawet najbardziej wymagający obserwatorzy życia towarzyskiego w stolicy Podbeskidzia nie są w stanie odmówić Lucynie Grabowskiej kreatywności i tego, że udało się jej osiągnąć wysoki pułap, który trudno będzie przeskoczyć. Wieloletnia organizatorka konkursów piękności, właścicielka agencji mody, pomysłodawczyni akcji "Pokaz Ludzie Wielkiego Serca", odkrywczyni talentów, pedagog - jest klasą samą w sobie.\n- Najbardziej cieszę się, że przez te 30 lat udało się wśród moich podopiecznych zaszczepić ideę pomocy słabszym i potrzebującym. Pokazaliśmy młodzieży, ile daje wolontariat. Oni już wiedzą, że dobro wraca - przyznaje Lucyna Grabowska. - Od początku pomagamy podopiecznym domów dziecka w Cieszynie, Żywcu, i w Bielsku-Białej. Wspieramy schronisko Reksio, bielskie hospicjum - dodaje.\nRadzą sobie na wybiegu\nTegoroczna edycja konkursów Miss Beskidów i Miss Beskidów Nastolatek była swoistym powrotem do przeszłości. Pierwszy wybory odbyły się w 1989 roku. Wygrała je Aleksandra Ciopińska, która znalazła wczoraj czas i pojawiła się na uroczystej gali. Podobnie, jak inne królowe z przeszłości. Zobaczyliśmy zatem niemal wszystkie panie, które w poprzednich latach zdobyły koronę miss naszego regionu. Wspaniale prezentowała się Jadwiga Flank, która wygrała konkurs w 1994 roku, aby pózniej sięgnąć po tytuł najpiękniejszej Polki. Lucyna Grabowska zdradziła, że piękna bielszczanka wciąż jeździ samochodem, który wtedy zdobyła.\nPojawiły się także Agata Dworniczek, obecnie bliska współpracownica agencji Grabowska Models, Aleksandra Kot, prezenterka ESKA TV, Katarzyna Berdychowska, Katarzyna Kwaśny. Zabrakło Joanny Kusiak, Miss Beskidów z 2010 roku, która jest świeżo upieczoną mamą. Były piękna Joanna Sendecka, IV wice Mrs World USA oraz Klaudia Matlak - I wice Mrs World Chiny. Mimo upływu czasu panie zachowały piękne sylwetki i nadal radzą sobie na wybiegu. Przyjechały z różnych stron, by na scenie BCK wspominać swój występ przed laty.\n- 30 lat konkursów piękności, to ogromny dorobek i moja osobista satysfakcja. Pamiętam pierwsze konkursy, czas przełamywania uprzedzeń i barier. Jestem bardzo dumna ze swoich podopiecznych - podkreślała pani Lucyna. - Nie byłoby ogólnopolskich finałów konkursu bez udziału naszych przedstawicielek, a ostatnio nawet Mrs World. Wszędzie tam beskidzkie piękności wielokrotnie stawały na podium.\nReportaż wyświetlono 15396 razy.\nŚrednia ocena 2.6/5 dla "Niebywały pokaz piękna. Nowe Królowe Beskidów są ze Śląska" bazuje na 38 głosach.


Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności - Z pomocą dla Ukrainy\nPracownicy Fundacji „Edukacja dla Demokracji”, która jest m.in. realizatorem Programu „Przemiany w Regionie” (RITA), a także zespół programu „Study Tours to Poland”, realizowanego przez Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka Jeziorańskiego, włączyły się aktywnie w pomoc dla potrzebujących z Euro-Majdanu.\nIch działania obejmują bezpośrednie wsparcie dla osób z Majdanu oraz dla tych poszkodowanych uczestników manifestacji, którzy przebywają na terenie Polski, gdzie są leczeni lub opuścili już szpitale. Działania te prowadzone są w ramach współpracy z Komitetem Obywatelskim Solidarności z Ukrainą.\nOd końca stycznia Fundacja Edukacja dla Demokracji prowadzi również zbiórkę publiczną na rzecz rannych i represjonowanych na Ukrainie.\n(nr pozwolenia na prowadzenie zbiórki publicznej: 41/2014).\nW pierwszej kolejności zebrane środki są przeznaczane na zakup leków, koszty leczenia, środki opatrunkowe i żywność dla osób znajdujących się w szpitalach oraz w szpitalu polowym na kijowskim Majdanie, a także w innych miastach na Ukrainie. Następnie mają również służyć wsparciu osób zaangażowanych w działalność na rzecz demokratycznych przemian na Ukrainie oraz ich rodzin. Dotychczas udało się uzbierać 400 tys. zł.\nSpecjalne środki finansowe na działania prodemokratyczne i oddolne procesy obywatelskie na Ukrainie mogą być również ad hoc uruchomiane bezpośrednio w dwóch wspomnianych programach Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności – „Przemiany w Regionie – RITA” oraz „Study Tours to Poland”. Na początku marca z programu „Study Tours to Poland” zostanie sfinansowany przyjazd ukraińskich analityków do Warszawy na spotkanie think-tanków organizowane przez Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, które będzie poświęcone sytuacji na Ukrainie.\nCelem programów "RITA" i "STP" jest wsparcie dla demokratycznych i systemowych przemian w krajach Europy Wschodniej, Kaukazu i Azji Centralnej poprzez dzielenie się polskim doświadczeniem.\nGrafika: Fundacja Edukacja dla Demokracji


Zakup chłodni i mroźni – Noble Clay\nW przechowywaniu żywności używa się sporo bardzo restrykcyjnych zasad, których zadaniem jest osiągnięcie satysfakcjonującego efektu w postaci przedłużenia trwałości produktów spożywczych i można to zrealizować, o ile będziemy pamiętali, że sprzęty wykorzystane do przechowywania żywności powinny być możliwie jak najlepszej jakości. Sprzedaż używanych chłodni jest w tym momencie bardzo popularna, bo wiele osób szuka takich chłodni, żeby móc przechowywać żywność przeznaczoną do dalszego transportu lub sprzedaży. Komora chłodnicza sprzedaż jest praktykowana zarówno w wersji nowej, jak i wersji używanej, a używane sprzęty cieszą się dużym zainteresowaniem z uwagi na z całą pewnością niższą cenę.\nTe sprzęty są bardzo dobrej jakości, na prawdę bardzo często przechodzą dokładne sprawdzenie stanu technicznego i mają wręcz gwarancję, która umożliwia nam się upewnić, że mamy do czynienia z dobrej jakości sprzętem. Wszystkie firmy produkcyjne, które specjalizują się w przetwarzaniu żywności przez cały czas korzystają z takich urządzeń, ażeby móc realizować swoje postanowienia. Aktualnie standard chłodni, jakie są dostępne na rynku jest faktycznie wysoki, więc także wzrasta szansa dystrybucji z zyskiem, z kolei dla kupujących jest to okazja, żeby wiele zaoszczędzić, a równocześnie móc korzystać z dobrej jakości sprzętu. Kontenery chłodnicze używane sprawdzają się w wielu różnych firmach i trzeba zauważyć, że są popularne zarówno z firmach typowo produkcyjnych, jak i w firmach zajmujących się żywnością. Branża przetwórstwa i chłodnictwa jest w tym momencie wyjątkowo popularna, dlatego że ludzie doceniają jakość mrożonek. Są to zdrowe produkty, które świetnie wpisują się w zdrową dietę. Kontenery chłodnicze używane i różnego rodzaju komory do chłodzenia towarów są stale popularne, dlatego że są one dobrej jakości sprzętami, które mogą jeszcze długo posłużyć. W pewnych sytuacjach warto zainwestować w takie używane maszyny i urządzenia, bo to się zwyczajnie opłaca – można płacić mniej, a jednocześnie długo korzystać z urządzeń i wszystkich ich zalet.\nPrevPolecane części Caterpillar CAT\nNextSklep z dekoracjami


TAMczytam - recenzje książek, czasopism, mangi i anime: Krewni\nPrzez książkę przewija się mnóstwo bohaterów i każdy z nich wnosi do fabuły ogromny powiew świeżości, ciekawe, czasem mrożące krew w żyłach historie, ale też nutę niepokoju. Wraz z nowymi postaciami pojawiają się kolejne okoliczności związane z prowadzonym przez Kruka śledztwem. Akcja powieści ani na chwilę nie zwalnia, a zorganizowana wokół zbrodni fabuła trzyma czytelnika w napięciu. Bardzo trudno jest się oderwać od tej lektury.\nPiotr Górski posługuje się prostym językiem, choć czasem trochę drwiącym i jadowitym. Powieści towarzyszy dość mroczny, tajemniczy klimat. Opisy są niezwykle realistyczne i mocno oddziałują na wyobraźnię czytelnika. Nie brak też czarnego humoru, który autor umiejętnie przemyca w swoim tekście.\nJeśli szukacie dobrego kryminału, pełnego intryg i barwnych bohaterów, „Krewni” będą strzałem w dziesiątkę. Polecam przeczytać poprzednie dwie części, ale jeśli tak jak ja, nie macie wcześniej możliwości, możecie pominąć ich lekturę. Książka jest bardzo miłym zaskoczeniem. Bardzo lubię powieści kryminalne, których akcja rozgrywa się w Trójmieście, więc tę powieść stawiam pomiędzy „Sądem ostatecznym” Anny Klejzerowicz, a chociażby „Różami cmentarnymi” Krajewskiego i Czubaja.\nWidać, że polskie kryminały rosną w siłę i pojawia się coraz więcej naprawdę dobrych tytułów.\nKryminały lubię oglądać, czytanie tego typu książkę nie należy do moich ulubionych\nKasia Koniakowska 22:00\nLubię kryminały a autor z rocznika mojej mamy :)\nJa nie przepadam za kryminałami, ale ta książka chyba będzie idealna dla mojego męża\nNiekoniecznie dla mnie, ale tytuł podrzucę mężowi ;-)\nIrena i Marek 07:20\nNie moje klimaty, nie moja tematyka.\nBardzo dobra i obiektywna recenzja.\nDobra na prezent dla kogoś, kto lubi tego typu ksiąąki.\nNie czytam kryminałów, ale już wiem komu tę książkę polecić. Nie wiedziałam też o istnieniu wspomnianej księgarni internetowej.\nPara bloguje 09:33\nFajna książka, lubie kryminały.\nBogusława Pawłowska | Odsłoń Kulturę 10:30\nWidzę, że to kryminał dla mnie 😀😀😀 lubię intrygi i ciekawe postaci :)\nAgnieszka Kaniuk 17:17\nKaśka Pe. 10:28\nPolskie kryminały z roku na rok rosną w siłę :) autora nie znam, ale koniecznie muszę nadrobić!\nczerwona filiżanka 00:50\njak dobry kryminał to coś w sam raz dla mojego znajomego:)\nKsiążka z pewnością oferuje dreszczyk emocji...\nMoże być naprawdę ciekawe :) zwłaszcza, że polski autor.\nKami Pisze 17:51\nUwielbiam kryminały i czuję, że to książka ideaana dla mnie :)


Czy ktos cos jeszcze poleci? - 117 załoga Żeremie\nWysłany: Sob 6:40, 22 Mar 2014 Temat postu: Czy ktos cos jeszcze poleci?\nz pewnoscia kazdy chcialby zarabiac tyle pieniedzy ale nie wierze w to... [link widoczny dla zalogowanych] To sie odezwij jak kupisz ksiazke i zaczniesz dzialac. Na maszyny oraz zabiegi :\ni wiele innych, a ja siedzÄ tylko w domu i pĹaczÄ najczÄĹciej. [link widoczny dla zalogowanych] - chcÄ\nDzisiaj 13 - ty dzieĹ z L. Monia PamiÄtaj o tym, Ĺźe ten makijaĹź musi wytrzymaÄ caĹy dzieĹ i calÄ\ntkowej musi byÄ mocny. boje siÄ ze jak zrobie farbÄ\nz rozjaĹniaczem to z rudych siÄ zrobi marchewka... kasik33 no ja niestety niepotrafie Ci pomoc.... [link widoczny dla zalogowanych]\nPomoĹźecie ? Igm- 1,07 -Taki moj kolega, co chce mnie z MichaĹem zeswtac, ja tez chce, kurcze mogloby sie nam udac zycze ci tego bardzo. skrtacacie spodenki? Regine Od dzisiaj zaczynam piÄ tej wody o wiele wiÄcej, choÄby na przymus.


W Europie jeździmy bezpiecznie Eliminacje rejonowe test Stare Kurowo r. Górzyn r. nr 1 Zielona Góra r. - PDF Free Download\nDownload "W Europie jeździmy bezpiecznie Eliminacje rejonowe test Stare Kurowo r. Górzyn r. nr 1 Zielona Góra r."\n1 W Europie jeździmy bezpiecznie Eliminacje rejonowe test Stare Kurowo r. Górzyn r. nr 1 Zielona Góra r.\n3 Na każde pytanie jest jedna odpowiedź. Nie wolno robić błędów, poprawiać odpowiedzi. Siedzicie obok siebie, nie zaglądajcie do sąsiada, bo on robi błędy. Nie spieszymy się. Czy każdy widzi ekran? Przesiąść się. Czy są jeszcze jakieś pytania? W trakcie można pytać, po podniesieniu ręki i udzieleniu głosu.\n4 1. Postawa kierującego ruchem policjanta, który zwrócony jest bokiem do nadjeżdżającego rowerzysty oznacza: A. uwaga, będzie zmiana, B. zakaz wjazdu na skrzyżowanie, C. ruch otwarty, można jechać.\n5 2. Podczas jazdy ze szkolnymi opiekunami w zorganizowanej kolumnie rowerów, rowerzysta w wieku 14 lat : A. nie musi mieć karty rowerowej, B. nie musi stosować się do przepisów ruchu drogowego, C. musi stosować się do przepisów ruchu drogowego.\n6 3. Pasażera może przewozić na rowerze: A tylko osoba dorosła, B osoba, która ukończyła 17 lat, C osoba, która ma kartę rowerową.\n7 4. Dopuszczalna prędkość rowerzysty w strefie zamieszkania: A. wynosi 20 km/h, B. wynosi 45 km/h, C. wynosi 50 km/h.\n8 5. Dojeżdżając do skrzyżowania oznaczonego tym znakiem trzeba ustąpić pierwszeństwa pojazdowi: a. nadjeżdżającemu z lewej strony b. nadjeżdżającemu z prawej strony c. większemu\n9 6. W tej sytuacji rowerzysta: a. Może wjechać na skrzyżowanie przed niebieskim autem b. sygnalizuje wjazd c. ustępuje pierwszeństwa pojazdowi z lewej strony\n10 7. Rowerzysta, który przejeżdża z chodnika na chodnik po przejściu dla pieszych: A. może tak się poruszać, ale tylko gdy nie ma na przejściu pieszych; B. stwarza zagrożenie, postępuje niezgodnie z prawem; C. postępuje prawidłowo, gdy nie przeszkadza pieszym.\n11 8. Widzisz przed sobą znak. W którym przypadku nadjeżdżający z prawej strony ma pierwszeństwo? A B C\n12 9. Obowiązkowe wyposażenie roweru to: A - dwa sprawne hamulce, czerwony odblask z tyłu. B czerwone światło z tyłu, odblaski na szprychach roweru. C - sygnał dźwiękowy, sprawny jeden hamulec.\n13 10. Dojeżdżając do skrzyżowania ze znakiem STOP rowerzysta: A. musi zatrzymać się przed znakiem STOP B. nie musi się zatrzymywać, jedzie dalej, jeżeli nie nadjeżdżają pojazdy, C. musi się zatrzymać w miejscu o dobrej widoczności\n14 11. W tej sytuacji kierujący pojazdem: A. 3 ma pierwszeństwo przed pojazdem 1, B. 2 ma pierwszeństwo przed pojazdem 3, C. 1 przejeżdża pierwszy.\n15 12. Dwaj rowerzyści mogą jechać na drodze obok siebie, jeżeli: A nie wolno jechać obok siebie, B jeżeli nie utrudniają jazdy innym, C jeżeli jadą powoli.\n16 13. Rowerzysta może wyprzedzać z prawej strony: A - wolno jadące samochody B wolniej jadących rowerzystów C z prawej strony nie wolno wyprzedzać\n17 14. Pieszy idący poza terenem zabudowanym: A. ma pierwszeństwo przed pojazdami i może korzystać z całej szerokości drogi, B. powinien poruszać się lewym poboczem, C. jeżeli ma odblaski, to może poruszać się po jezdni.\n18 15. W tej sytuacji: A. kierujący pojazdem nr 1 ma pierwszeństwo przed pieszym, B. kierujący pojazdem nr 2 ma pierwszeństwo przed pieszym, C. piesi mają pierwszeństwo przed pojazdami nr 1 i 2.\n19 16. Na tym skrzyżowaniu: A. kierujący pojazdem nr 1 przejeżdża pierwszy; B. kierujący pojazdem nr 2 przejeżdża pierwszy; C. kierujący pojazdem nr 3 przejeżdża pierwszy.\n20 17. Jeżeli wzdłuż drogi jest wyznaczona ścieżka rowerowa w obu kierunkach, to: A. rowerzysta może jechać po chodniku, B. rowerzysta może jechać po jezdni C. rowerzysta musi jechać po ścieżce.\n21 18. W tej sytuacji rowerzysta: A. Jedzie pierwszy B. Jedzie drugi C. Jedzie trzeci\n22 19. Gdy włączasz się do ruchu z zatoki musisz w kolejności: A zasygnalizować, obejrzeć się, gdy jest bezpiecznie ruszać, B ruszyć, zasygnalizować, obejrzeć się, C obejrzeć się, zasygnalizować, jeszcze raz się obejrzeć, ruszać.\n23 20. Kontrapas dla rowerzystów może być wyznaczony na drodze: A- jednokierunkowej; B- dwukierunkowej; C- dwujezdniowej.


Wymiana żarówki kostka - tematy na elektroda.pl\nwymiana żarówki kostka\nZnaleziono około 83 wyników dla: wymiana żarówki kostka\nMotocykle, Motorowery 16 Sie 2018 07:27 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 2544\nSamochody Mechanika 15 Mar 2010 19:37 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 1505\nWarsztat elektronika 17 Mar 2021 22:21 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 423\nAGD Pralki, Suszarki 30 Sty 2022 18:50 Odpowiedzi: 24 Wyświetleń: 699\nJak patrzę na takie pająki, co ledwo wchodzą pod zacisk kostki, to aż mnie ciarki przechodzą. Jeżeli to była "łatwa" wymiana, to ja się boje co będzie dalej. Tak wykonana instalacja nadaje się do poprawy. Oprawa/żyrandol w której klasie ochronności? Jaki jest układ sieci? Jaki przewód(ody) rozłącza...\nMini Cooper S R53 - Paląca się kostka światła drogowego\nWitam, mam taki problem w moim Mini, a mianowicie: wymieniałem uszkodzoną prawą żarówkę światła mijania i zauważyłem stopioną kostkę tejże żarówki. Wymiana całej wiązki w lampie, kilka dni i problem ten sam? Ktoś coś? Dziękuję\nSamochody Początkujący 16 Sty 2021 17:11 Odpowiedzi: 1 Wyświetleń: 417\nSamochody Eksploatacja 19 Cze 2015 14:31 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 1950\nSamochody Elektryka i elektronika 04 Lis 2020 03:23 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 693\nElektryka Instalacje i Sieci 01 Cze 2021 04:55 Odpowiedzi: 5 Wyświetleń: 375\nWitam! Chciał bym wymienic reflektory w vw Bora/Jetta USA z żarówkami HB4 na wersję europejską H4 czy kostki potrzebują jakiś specjalnych( patrz: "skomplikowanych") przeróbek. Konieczność wymiany wymuszona niestety kontrolą drogową i nadgorliwym młodym policjantem (brak homologacji na EU). Na lampy...\nSamochody Początkujący 18 Lut 2012 14:47 Odpowiedzi: 14 Wyświetleń: 5511\nHaha aha to ja wogóle nie widziałem tej kostki ani miejsca na nią ale ok wróci do mnie to zobacze bo pewnie tam jest, tyle, że auto nie ma ani obsługi fisa, ani tej kontroli żarówek dlatego nie było to wykorzystane nawet w jednym pinie.\nSamochody Elektryka i elektronika 11 Lut 2014 19:24 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 3603\nSamochody Elektryka i elektronika 30 Sty 2018 14:24 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 1839\nSamochody Technika 08 Paź 2020 10:48 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 24639\nW Megane II tez zdejmuję. Przecież masz zaślepki w nadkolach.... Skręcasz kołami, jak prawa żarówka to w prawo, i wymiana żarówki trwa moment, no chyba że kostka wytopiona. Przy xenonach nie ma opcji wymiany żarówki bez demontażu lampy - wcześniej demontaż zderzaka obowiązkowy.\nElektryka Instalacje i Sieci 26 Sie 2013 10:06 Odpowiedzi: 4 Wyświetleń: 1026\nSamochody Początkujący 09 Maj 2019 11:09 Odpowiedzi: 6 Wyświetleń: 5256\nwymiana żarówek na energooszczędne pomoże napewno. Podejrzewam , że halogeny też by działały , ale masz je źle zamontowane. Minimalna potrzebna przestrzeń za halogenem to 5 cm , a jak piszesz masz ją szczelnie wypełnioną wełną mineralną . A no i wymień kostki i dobrze skręć.W zabawach z prądem to właśnie...\nPoczątkujący Naprawy 14 Paź 2009 17:27 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 6596\nWitam wszystkich. Jeszcze ja się podłącze do tego pytania. U mnie wskażnik pokazuje ok tylko zelampka rezerwy się nie zapala co moze byc tego powodem, jaka tam jest żarówka?? Może to zabrzmieć złośliwie ale zalecam sprawdzenie oznaczeń żarówki i wymianę na taką samą. To dotyczy wszystkich...\nSamochody Elektryka i elektronika 29 Gru 2018 20:13 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 17616\nChcialem zastosowac DIODE zeby prad sie nie cofal w przekaznik przekaznik przed swiatlami ktory bedzie wysterowany przelacznikiem swiatel i poda dodatkowy prad na zarowke Kolego, czy Ty przemyślałeś swój pomysł? czy próbujesz coś zrobić " po omacku"? Po prostu nie "dodawaj" prądu na żarówkę z akumulatora...\nArtykuły 01 Wrz 2020 20:37 Odpowiedzi: 23 Wyświetleń: 44688\nAGD Początkujący 28 Sty 2021 12:17 Odpowiedzi: 7 Wyświetleń: 531\nSamochody Elektryka i elektronika 15 Kwi 2007 20:36 Odpowiedzi: 8 Wyświetleń: 2563\nSamochody Początkujący 12 Sty 2009 20:51 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 3069\nElektryka Instalacje i Sieci 02 Sty 2010 18:38 Odpowiedzi: 10 Wyświetleń: 1367\nSamochody Elektryka i elektronika 08 Sty 2013 14:38 Odpowiedzi: 3 Wyświetleń: 5802\nSamochody Początkujący 29 Paź 2015 16:22 Odpowiedzi: 21 Wyświetleń: 4239\nSamochody Elektryka i elektronika 02 Lip 2016 19:27 Odpowiedzi: 9 Wyświetleń: 14613\nElektryka Dla Każdego 15 Paź 2016 15:15 Odpowiedzi: 15 Wyświetleń: 20595\nSamochody Początkujący 24 Sty 2020 09:39 Odpowiedzi: 2 Wyświetleń: 462\nliebherr ładowarka wacha miernik tatra schemat trójfazowy nadprądowy wymiana stacyjka blaupunkt klucze wykrywacz zakłóceń głośnik transformator telewizory niemiec napinacz vectra