Produkcja Systemu | Film\nHistoria odnosi się również do ‘rzeźnika z Rostowa’, Andrieja Czikatiłły, seryjnego mordercy ostatecznie skazanego na śmierć w latach 90tych XX wieku.\nWielkim fanem powieści napisanej przez Toma Roba Smitha okazał się Ridley Scott, jeden z najbardziej znanych reżyserów i producentów na świecie, nominowany do wielu prestiżowych nagród, w tym do Oscara za „Thelmę i Louise”, „Gladiatora” oraz „Helikopter w ogniu”. Podekscytowany „Ofiarą 44”, jej skomplikowaną i niejednoznaczną fabułą, precyzyjnie skonstruowaną narracją oraz znakomicie nakreślonymi postaciami, Scott zaaranżował dziewięć lat temu spotkanie z pisarzem, zapraszając go do siedziby swojej londyńskiej firmy Scott Free Films. „To było dla mnie maksymalnie surrealistyczne przeżycie”, wspomina z uśmiechem Tom Rob Smith. „Nie wiedziałem, czego oczekiwać, nie sądziłem, że to spotkanie zmieni całe moje życie”.\n„Zawsze mi się wydawało, że książka, którą napisałem, będzie miała duże problemy z publikacją”, kontynuuje autor „Ofiary 44”. „W najśmielszych snach nie spodziewałem się, że osiągnie tak ogromny sukces. A tu nagle znalazłem się w londyńskim biurze Ridleya Scotta, jednego z najbardziej znanych filmowców świata, i siedząc naprzeciwko oryginalnego miecza z planu Gladiatora oraz rekwizytów z Obcego – 8. pasażera „Nostromo” zaczęliśmy rozmawiać o filmowej adaptacji mojej powieści!”, ekscytuje się pisarz.\n„Ridley od samego początku wykazał się ogromną znajomością tematu oraz zaskakująco dużą wiedzą o mojej książce. Rzucał na prawo i lewo interesującymi pomysłami na temat jej ekranizacji. Byłem zachwycony!”, opowiada Tom Rob Smith. Scott z początku planował osobiście wyreżyserować „System”, jednakże zmienił zdanie po obejrzeniu szwedzkiego thrillera „Szybki cash”, który w 2010 roku wyreżyserował Daniel Espinosa. Film ten stał się nie tylko największym komercyjnym hitem w historii szwedzkiego kina, ale pokazał także niezwykły talent Espinosy do kreowania pamiętnych i stylowych scen akcji oraz niekonwencjonalnego używania montażu.\nEpicki rozmach w kameralnym dramacie\nEspinosa nie zastanawiał się długo nad propozycją złożoną mu przez samego Ridleya Scotta i natychmiast rozpoczął pracę nad projektem „Systemu”, który w tamtym okresie nie miał jeszcze ustalonego konkretnego kształtu. Jego i Scotta pierwszym krokiem było zatrudnienie doświadczonego scenarzysty do zaadaptowania tej niekonwencjonalnej historii w ramy pamiętnego widowiska filmowego. Wybór padł na Richarda Price’a, nominowanego do Oscara® scenarzystę znakomitego „Koloru pieniędzy” Martina Scorsese oraz autora powieści, na podstawie której Philip Kaufman nakręcił swoich kultowych „Włóczęgów”.\nChoć akcja „Systemu” rozgrywa się w konkretnych czasach, które należało dokładnie odwzorować na ekranie za pomocą zdjęć, kostiumów, scenografii oraz innych elementów sztuki filmowej, sama historia jest uniwersalną opowieścią o tym, w jaki sposób totalitarne rządy potrafią człowieka stłamsić, zniszczyć, pozbawić nadziei oraz doprowadzić do obojętności na cierpienie innych ludzi. Od samego początku zresztą Espinosa podkreślał, że najbardziej w „Systemie” zainteresowała go możliwość zrealizowania dynamicznego kina akcji, w którym główne skrzypce graliby pogłębieni psychologicznie bohaterowie, a całość rozgrywałaby się na tle historycznych wydarzeń, które w taki czy inny sposób zmieniły cały świat.\nPodstawowym założeniem producentów „Systemu” było opowiedzenie tej historii w taki sposób, by widzowie uwierzyli w nią od pierwszej do ostatniej sekundy, nie zastanawiając się ani przez moment nad jej historyczną wiarygodnością czy wizualnym rozmachem. Do zrealizowania tak wyznaczonego celu potrzebowali aktora, który znajdowałby się w doskonałej formie fizycznej oraz potrafił unieść na swych barkach psychologiczny ciężar historii człowieka podejmującego nierówną walkę z totalitarnym reżimem. Główny bohater „Systemu” musiał bowiem nie tylko prezentować się wiarygodnie w wymagających i bardzo brutalnych sekwencjach akcji, ale także obnażyć przed publicznością własną duszę; pozwolić widzom zrozumieć targające nim rozterki.\nFilmowy Lew Demidow musiał więc wyglądać zwyczajnie, a przynajmniej w kontekście bycia trybikiem radzieckiego aparatu państwowego, lecz w głębi serca być kimś o nadzwyczajnej sile charakteru. Wcielający się w tę rolę aktor musiał wyrażać wszystkie te cechy Demidowa w niuansach oraz subtelnym ukazywaniu walki toczącej się we wnętrzu tego człowieka, który w nieludzkiej sytuacji próbuje nie zatracić swej godności oraz człowieczeństwa. Scott i Espinosa znaleźli idealnego wykonawcę w osobie brytyjskiego aktora Toma Hardy’ego, który jest obecnie uznawany za jednego z najbardziej utalentowanych artystów swego pokolenia.\nHardy po raz pierwszy zadziwił międzynarodową widownię w 2008 roku niesamowitym występem w „Bronsonie” Nicolasa Windinga Refna, ale największe sukcesy święcił kilka lat później wraz z „Incepcją” oraz „Mroczny Rycerz powstaje” Christophera Nolana. W tym drugim zagrał psychopatycznego Bane’a, który okazał się być postacią tak wyrazistą i przerażającą, że trafił automatycznie do panteonu filmowych czarnych charakterów. W zeszłym roku Hardy pokazał się również znakomicie w thrillerze „Brudny szmal” Michaela R. Roskama, w którym wystąpił u boku nieżyjącego już Jamesa Gandolfiniego.\nAktor mówi, że z jego punktu widzenia największą zaletą „Systemu” był świetnie napisany, zupełnie niejednoznaczny scenariusz, który dawał wszystkim twórcom ogromne pole do popisu. Dodaje także, że zawsze interesowało go wcielanie się w bohaterów, którzy zostają zmuszeni przez los do podejmowania skomplikowanych moralnie wyborów. Hardy ucieszył się również z faktu, że jego filmową żonę zagra Noomi Rapace, z którą poznał się na planie „Brudnego szmalu”.\nProducent Ridley Scott poznał Noomi Rapace podczas kręcenia „Prometeusza”, w którym szwedzka aktorka grała główną rolę. Po ukończeniu zdjęć do tego niezwykłego widowiska science fiction zafascynowany Rapace Scott zaproponował jej rolę w „Systemie”. Aktorka była zachwycona możliwością ponownej współpracy z legendarnym twórcą, a gdy dowiedziała się, że na stołku reżysera zasiądzie Szwed, Daniel Espinosa, nie mogła doczekać się rozpoczęcia zdjęć. Rapace była także bardzo zadowolona z faktu, że partnerował jej będzie Tom Hardy, z którym pracowało jej się wyśmienicie na planie „Brudnego szmalu” Michaela R. Roskama.\nSzwedzka aktorka, znana publiczności z grania silnych i niezależnych kobiet o skomplikowanej psychice, wciela się w „Systemie” w potulną nauczycielkę, Raisę Demidow, żonę głównego bohatera. Rola ta była dla Rapace okazją do zmiany swego filmowego wizerunku, który został ukształtowany przez „Millennium: Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet” Nielsa Ardena Opleva, a grana przez nią Lisbeth Salander stała się postacią ikoniczną. Ażeby lepiej zrozumieć nieśmiałą i strachliwą Raisę, Rapace starała się wyobrazić sobie sposób, w jaki paranoiczna atmosfera wytwarzana przez stalinowską dyktaturę, wpływała na życie normalnych obywateli.\nKażdy dobry thriller, kryminał oraz film akcji musi mieć swój wyrazisty czarny charakter. Co więcej – poziom widowiska bardzo często zależy nie tylko od głównego bohatera, ale także od atrakcyjności walczącego z nim antagonisty. W „Systemie” taką postacią jest Wasilij, śliski i zdradziecki biurokrata, pracujący w szeregach stalinowskiej tajnej policji. W rolę tę wcielił się szwedzki aktor Joel Kinnaman, tworząc postać pełnokrwistego psychopaty, który przeraża tym bardziej, że wydaje się być pozbawioną emocji maszyną.\nKinnaman znał się już wcześniej z reżyserem Danielem Espinosą, ponieważ wystąpił w głównej roli w jego wielkim hicie – „Szybkim cashu”. Międzynarodowa publiczność zakochała się w nim dzięki amerykańskiemu serialowi „The Killing”, w którym wcielił się w postać policjanta. Widzowie kinowi znają Kinnamana z kolei z remake’u „RoboCopa” w reżyserii Jose Padilhi, który był jednym z największych komercyjnych hitów zeszłego roku.\nBiurokrata z sumieniem\nNominowany do Oscara aktor Gary Oldman („Szpieg” Tomasa Alfredsona, „Dracula” Francisa Forda Coppoli), który w „Systemie” zagrał rolę zmęczonego życiem prowincjonalnego komendanta policyjnego, generała Michaiła Nesterowa, podkreśla, że współpraca ze Scottem oraz Espinosą była dla niego prawdziwą przyjemnością. Aktor mówi, że na przykładzie jego postaci widać, ile kompromisów kosztowała każda decyzja o choć niewielkiej niezależności. Systemowi ciężko było się przeciwstawić, żeby przetrwać w Rosji za czasów stalinowskiej dyktatury należało postępować dokładnie tak, jak nakazywała partia. „Tamto społeczeństwo było permanentnie poddawane ogromnej presji emocjonalnej, fizycznej i psychologicznej. Był to autentyczny terror. Ludzie tacy jak Nesterow odwracali po prostu wzrok, bo nie mogli nic zrobić”, opowiada brytyjski aktor.\n„Sowiecki system był skonstruowany tak, by negować wszelkie wymysły złego kapitalizmu, a za takie były uważane między innymi morderstwo oraz prostytucja. Przecież w Raju, jakim była stalinowska Rosja, nie mogło oficjalnie dochodzić do żadnych wypaczeń”, opowiada Oldman. „W pewnym sensie ludzie tacy jak Demidow i Nesterow musieli żyć z nałożonymi kaftanami bezpieczeństwa, które blokowały ich nie tylko emocjonalnie, lecz także etycznie”, kontynuuje aktor. „Jeśli ktoś przejawiał choćby minimalnie odmienny sposób myślenia, który nie zgadzał się z oficjalnym programem partii, mógł zostać skazany przez Stalina i jego sługusów na wygnanie. Tak właśnie skończył Nesterow, który musiał wyjechać do maluteńkiego miasteczka Vosk na krańcu znanego sobie świata”.\nGdy Demidow tam dociera, aby spotkać się z Nesterowem, na miejscu zastaje człowieka pogodzonego ze swoim losem oraz faktem, że z człowieka ambitnego i prawego stał się ograniczonym z każdej strony lokalnym komendantem policji. „Michaił nie znajduje się już pod czujnym okiem moskiewskich agentów, nie jest poddawany permanentnej inwigilacji, a to dało mu choć trochę wolności”, opowiada Oldman, który zmierzył się z podobną rolą kilka lat temu w podejmującym temat Zimnej Wojny thrillerze „Szpieg” Tomasa Alfredsona. „Nesterow uwił sobie przytulne gniazdko i nie ma zamiaru w żaden sposób ryzykować nowego życia w tej malutkiej społeczności. Pojawienie się Lwa sprowadza na niego potencjalne zagrożenie”.\nGdy jednak główny bohater „Systemu” wyjaśnia byłemu generałowi, że stara się wytropić seryjnego mordercę, który porzuca ciała swych młodych ofiar niedaleko linii kolejowych, Nesterow zgadza się mu pomóc. Rozumie, że nie może zawsze uciekać. Sam ma zresztą dzieci, które kocha ponad życie, nie mógłby więc narażać ich na jakiekolwiek ryzyko. „Można powiedzieć, że Lew nie tylko pobudza go do działania, ale także przypomina Nesterowowi o czymś, o czym ten dawno temu zapomniał – o sumieniu”, opowiada z emfazą brytyjski aktor.\nOdwzorowywanie epoki rozpoczyna się zazwyczaj od kreacji ubiorów, które stanowią przedłużenie każdego społeczeństwa, ukazując realia ludzkiego życia w danych czasach. W przypadku „Systemu” odpowiedzialność za stworzenie odpowiednich strojów wzięła na siebie Jenny Beavan, kostiumografka ośmiokrotnie nominowana do Oscara® i raz nagrodzona tą prestiżową statuetką, za swoją pracę na planie „Pokoju z widokiem” Jamesa Ivory’ego. W ostatnich latach Beavan dosyć często pracowała przy projektach kostiumowych, których akcja rozgrywała się na przełomie różnych epok w historii Wielkiej Brytanii – tworzyła między innymi kostiumy do „Sherlocka Holmesa” Guya Ritchiego i „Jak zostać królem” Toma Hoopera.\n„System” zapewnił Beavan możliwość zgłębienia zupełnie innych realiów, kostiumografka rzuciła się więc z wielką radością w wir pracy i przygotowała dziesiątki projektów pasujących do stylu życia w sowieckiej Rosji. Gdy Beavan zaplanowała już wszystkie detale garderoby cywilnych bohaterów „Systemu”, zaczęła poszukiwać w Internecie magazynów z używaną odzieżą. Do swojej ekipy zatrudniła następnie Joannę Weaving, specjalistkę od dostosowywania kostiumów do realiów epoki, która wraz z grupą czeskich artystów zaczęła postarzać wszystkie zdobyte lub zaprojektowane ubiory. Na potrzeby strojów wojskowych, które noszą między innymi Lew oraz Wasilij, Beavan podjęła współpracę z polskimi wytwórcami oraz producentami odzieży.\nMoskwa nad Wełtawą\nZdjęcia do „Systemu” powstawały latem 2013 roku, przez piętnaście tygodni, w Czechach. Praga, stolica tego uwielbianego przez filmowców kraju, który zapewnia zarówno świetne wyposażenie techniczne, jak i jedyne swoim rodzaju lokacje, została wystylizowana przez twórców „Systemu” na Moskwę epoki zimnowojennej. Przepiękny praski Teatr Narodowy oraz neorenesansowa hala koncertowa Rudolfinum posłużyły za lokacje do scen, w których elitarna grupa agentów Ministerstwa Bezpieczeństwa Państwowego ogląda wraz z żonami „Jezioro Łabędzie” w wykonaniu legendarnego rosyjskiego Baletu Bolszoj. Z kolei dwukrotnie nominowany do Oscara® scenograf Jan Roelfs („Gattaca” Andrew Niccola) zaprojektował i nadzorował budowę stu dwudziestu pięciu planów zdjęciowych, które powstały na terenie znanego czeskiego studia filmowego Barrandov.\nEspinosa i Roelfs, wspierani przez Czeski Fundusz Filmowy, który został oficjalnym partnerem „Systemu”, pragnęli jak najdokładniej odwzorować stalinowską Rosję, wliczając w to ukazywanie na ekranie dziesiątek unikatowych wizualnie miejsc. „Czechy i sama Praga zapewniły nam naprawdę niesamowite lokacje, które przypominały sowiecką architekturę z lat 50. i 60. XX wieku. Zaledwie godzinę drogi od centrum tego przepięknego miasta znajduje się profesjonalne studio Barrandov, które posiada ekipę specjalistów na światowym poziomie oraz zaplecze techniczne, którego mogą pozazdrościć największe amerykańskie studia. Wiele hollywoodzkich produkcji powstaje zresztą właśnie w Czechach, bo to prawdziwy raj dla filmowców”, kontynuuje Adam Merims, producent wykonawczy „Systemu”.\nZ miejskim splendorem filmowej Moskwy kontrastuje ponure i nużąco szare miasteczko Vosk, w którym wygnani ze stolicy Rosji Lew i Raisa po raz pierwszy spotykają się z Nesterowem. „Upiorne, plugawe i brudne w każdym kącie bagnisko”, jak określa to miejsce kostiumografka Jenny Beaven, Vosk to odizolowana od stalinowskiej rzeczywistości radziecka placówka, w której wszyscy przekreśleni przez totalitarną dyktaturę non-konformiści muszą żyć w biedzie i osamotnieniu. Jest jak kara wymierzona opozycjonistom przez komunistyczne władze, które nie tolerują innego sposobu myślenia, niż ten zatwierdzony przez partię.\nMerims, który pracował już wcześniej z Espinosą na planie „Safe House” z Denzelem Washingtonem (pełnił tam również funkcję producenta wykonawczego), doskonale znał styl reżyserski szwedzkiego filmowca. Wiedział również, że Espinosa preferuje kręcenie w prawdziwych lokacjach. „Daniel uwielbia zapewniać aktorom jak najbardziej wiarygodną przestrzeń do grania. Lubi także pracować z ekipą w różnych ciekawych miejscach i czerpać inspirację z wywiązującej się na takich planach kreatywności”, opowiada Merims. „Kocha również dźwięki wypełniające prawdziwe lokacje, bo są one często niepowtarzalne”.\nZ tego względu znalezienie najlepszego miejsca do nakręcenia scen rozgrywających się w miasteczku Vosk okazało się kluczowe dla powodzenia całego projektu. Filmowcy odwiedzili przeszło pięćdziesiąt lokacji znajdujących się w promieniu trzech godzin jazdy od Pragi. Ostatecznie zdecydowali się zrealizować zdjęcia w miasteczku Králuv Dvur, znanym z działającej nieprzerwanie od stu sześćdziesięciu trzech lat gigantycznej huty żelaza. „Chcieliśmy wewnątrz tej huty stworzyć całe nasze Vosk”, opowiada Merims. „Na potrzeby kreacji linii kolejowej, która odgrywa w Systemie bardzo ważną rolę, skorzystaliśmy z istniejącej infrastruktury, przerabiając szyny do przewozu wydobytego kruszcu oraz wszelkiego rodzaju ciężkiego sprzętu”.\nPodróż Lwa i Raisy z Moskwy do Vosk trwa wiele godzin, ponieważ mają do przebycia sześćset kilometrów, poruszając się na dodatek maksymalnie przepełnionymi pociągami. Ażeby wiarygodnie ukazać ciężką przeprawę głównej filmowej pary, twórcy „Systemu” wykorzystali do zdjęć legendarną czeską lokomotywę „Big B”, zbudowaną i oddaną do użytku w 1928 roku oraz osiągającą maksymalną prędkość 50 km/h. Z kolei w sekwencjach na stacji kolejowej na ekranie pojawia się „German Girl”, nadal kursujący pociąg zbudowany w 1944 roku przez wiedeńską Lokomotivfabrik. „Upewniliśmy się, że nasze tory spełniały wszystkie wymogi bezpieczeństwa, a departament scenograficzny zaprojektował plan zdjęciowy tak, żeby wyglądał jak radziecka stacja kolejowa sprzed kilku dekad”, wspomina z uśmiechem Merims.\nProducent wykonawczy „Systemu” dodaje, że stworzone na potrzeby zdjęć lokacje zostały zapełnione dziesiątkami statystów, ubranych zarówno w stroje Rosjan z klasy średniej, jak i ubiory prostych wieśniaków, którzy wchodzą do pociągu z kurczakami i wieloma innymi bagażami. Z kolei klimatyczny finałowy pojedynek „Systemu” rozgrywa się w pewnej fabryce w Rostowie nad Donem, gdzie operuje seryjny morderca, którego ścigają Demidow i Nesterow. Zdjęcia do tych sekwencji nakręcono w industrialnych przestrzeniach Králuv Dvur oraz Hrádek u Rokycan. Oldman tak podsumowuje „System”: „Świat, który Daniel stworzył na ekranie, jest tak realistyczny, że nie musieliśmy się aż tak bardzo wysilać, by uwiarygodnić go swoją grą”.\nStan totalitarnego umysłu\nJeśli polityka sprowadza się ostatecznie zawsze do kwestii osobistych, „System” Daniela Espinosy i Ridleya Scotta można postrzegać jako opowieść ku przestrodze, która sięga do zamierzchłych czasów, w których krwią i terrorem pisano kolejny rozdział ludzkiej historii, aby opowiedzieć coś ważnego o współczesnej rzeczywistości. Przesłanie jest bardzo proste, acz niezwykle wymowne: społeczeństwa kontrolowane przez tyranów bądź rządy oparte na totalitarnej sile zawsze prowadzą do cierpienia zwykłych ludzi, którym odebrany zostaje jakikolwiek wybór…\nFiszka filmu: System\nNoomi Rapace, Gary Oldman, Tom Hardy, Joel Kinnaman\nPremiera: 24 Kwiecień 2015\nKraj: Czechy, USA, Wielka Brytania, Rumunia\nSłowa kluczowe: System, Ofiara 44, Ridley Scott, gułag, Moskwa nad Wełtawą, sowiecka moda, sowiecki system, Stalinowski psychopata


Blue Seven - Spodnie dziecięce 140-176 cm szary 12-684508 - Spodnie casual - MODA360\nBlue Seven - Spodnie dziecięce 140-176 cm szary 12-684508\nPrezentowany towar Blue Seven - Spodnie dziecięce 140-176 cm szary 12-684508 tanio kupisz w Answear. Poszukujesz designerskich outfitów dla latorośli? Spodnie casual to podstawa każdego zestawienia. Komfortowe, modne i odporne - właśnie z tych względów brand Blue Seven zyskał zaufanie tak pośród rodziców, jak również fachowców. Zamawiając Blue Seven - Spodnie.. więcej »\nSpodnie casual Blue Seven\nBlue Seven - Spodnie dziecięca 92-128 cm\nZobacz wszystkie: Spodnie casual dziecięce Blue Seven »\nMango Kids - Spodnie dziecięce Rick 110-164 cm\nMango Kids - Spodnie dziecięce Bebo2 62-80 cm\nMango Kids - Spodnie dziecięce Mateopri 80-104 cm\nMango Kids - Spodnie dziecięce Mint 110-164 cm\nPrezentowany towar Blue Seven - Spodnie dziecięce 140-176 cm szary 12-684508 tanio kupisz w Answear. Poszukujesz designerskich outfitów dla latorośli? Spodnie casual to podstawa każdego zestawienia. Komfortowe, modne i odporne - właśnie z tych względów brand Blue Seven zyskał zaufanie tak pośród rodziców, jak również fachowców. Zamawiając Blue Seven - Spodnie dziecięce 140-176 cm szary 12-684508, sięgasz po standard jakości wykonania z najwyższej półki oraz outfit, który harmonizuje z najnowszą modą. Zamów zatem już dzisiaj! Sprawdź specyfikację:\nSpodnie dziecięce z kolekcji Blue Seven. Model wykonany z gładkiej dzianiny. Prosty fason. Gładka dzianina. Miękko wyściełany model. Zapinane i wsuwane kieszenie. W pasie troczki. Nogawki wykończone ściągaczem. Szerokość w pasie: 33 cm. Szerokość w biodrach: 40 cm. Wysokość stanu: 28 cm. Szerokość nogawki na dole: 18 cm. Szerokość nogawki: 23 cm. Długość: 99 cm. Wymiary podane dla wzrostu: 164 cm. Fason: proste Skład: 80 % Bawełna, 20 % Poliester ID produktu: -70-SPB00D Kod producenta: 684508.\nBlue Seven - Spodnie dziecięce 140-176 cm szary 12-684508 Twoje dziecko może mieć na sobie niezależnie od sytuacji. Każdego dnia i na elegancki event... masz możliwość kreować różnorodne kompozycje, połączywszy spodnie casual z stylową koszulką, dzięki czemu strój brandu Blue Seven sprawdzi się rewelacyjnie tak na ciepłe dni, jak i, kiedy na zewnątrz zimniej. Kup, czerpiąc radość z dobrej ceny - online złożysz zamówienie z łatwością!\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii na temat Spodnie casual Blue Seven - Spodnie dziecięce 140-176 cm szary 12-684508


Zdarzyło się w Krakowie - Andrzej Madej - NEon24.pl\nKULTURA I SZTUKA 13.05.2012 11:41 31 komentarzy\nKto nie był, niech żałuje. Spotkanie było tak wyjątkowe, że Grupa inicjatywna wycofała z programu przyjęcie podsumowującego Memoriału.\nByło nas 25 osób, głównie Krakusów, Małopolan, ale z mocnym patronatem Warszawy (Ryszard Opara, Piotr Marzec), wsparciem Podkarpacia i Śląska. Powitała nas Lucyna Marszałek, kierująca Centrum Kultury Ruczaj, instytucją miejską korzystającą nieodpłanie z pomieszczeń Kościoła katolickiego. Interesujące patnerstwo, bogato owocujące dla lokalnej wspólnoty mieszkańców. Wiem bo jestem jednym z nich. W imieniu Grupy Inicjatywnej Spotkania, podziękowałem Pani Lucynie za przygarnięcie.\nPoczątek Spotkania był również otwarciem wystawy rzeźby Ewy Konstantinovskiej - Wójcik. Znamienitej artystki, autorki wielu prac o różnych wielkościach i przeznaczeniu. Blogerom i komentatorom Nowego Ekranu znanej ze zobrazowania modelu Kairos.\nTematykę Spotkania zarysował dr Leopold Zgoda. Było i o gospodarce i o polityce i o kulturze. W tym o edukacji, która uspójnia całą naszą społęczną aktywność, przenikając wszytkie dziedziny. I wiążąc pokolenia. Edukacji wymagającej obecnie refleksji i przemian. Bo rewolucja komunikacyjna, bo Kairos, bo Cyberarche. I Kraków jako ośrodek troski o pamięć i tożsamość Polski.\nA kłopot z Polską zawiera się między innymi w języku. To teza drugiego z wprowadzających referatów Piotra Marca. Teza o Wielkiej Mistyfikacji i abdykacji suwerena, którym powinno być w Rzeczpospolitej społeczeństwo, a nie jest. Teza która po artykule Piotra wywołała wśród czytelników Nowego Ekranu żywą dyskusję, więc i w Krakowie wrósł las rąk. Pewnie starczyło by tego wprowadzenia na pięć godzin żywej dyskusji, ale ..\nTrzymający się Regulaminu, zapowiedziałem drugą, analityczną fazę Spotkania. Gospodarka: czyli własność i wolność pod przewodnictwem Jerzego Wawro. Polityka: czyli demokracja bezpośrednia pod przewodnictwem Piota Marca. Kultura: czyli edukacja pod przewodnictwem Józefa Ratajczaka.\nJurek i Piotr zrelacjonują przebieg swoich części osobiście, ja zastąpię Józefa w relacji z zagadnienień edukacyjnych.\nZaczęłło się od trzęsienia ziemi. Takie wrażanie wywarł Lech Haydukiewicz ze stowarzyszenia Sternik pokazują na realnych przykładach jak rodzice przejęli odpowiedzialność za konkretne szkoły spersonalizowanej edukacji. W kontekście standardu metodyki i relacji z rodzinami w "zwykłej polskiej szkole", szkoły Sternika jawią się jak twory z innej cywilizacji. Cywilizacji gdzie wychowanie jest w stu procentach odpowiedzialnością rodzin, gdzie nauczyciele służą wartościom znaczącym dla rozwoju kulturowego, gdzie szkoły rozbudzają w dzieciach ciekawość poznania i szacunek do prawdy. Chciało by się jeszce od prelegenta usłyszeć, że Polskie państwo wspiera szkoły działajace dzięki ofiarności obywateli, zgodnie z konstytucyjną zasadą subsydiarności. Niestety nie. Póki co nasza administracja traktuje ofiarność rodziców jako fanaberię tych co im zbywa i zamiast zwiększać wspracie ze źródeł budżetowych, zmniejsza dotację przyznawaną na ucznia w stosunku do poziomu w "swoich" szkołach. Ten problem, problem braku klarownej zasady współpłatności rodziców i budzet państwa za edukację, wydaje się obecnie największą barierą przed geometrycznym przyrostem liczby szkół Sternika w Polsce. A nawet szerzej. Problem braku klarownej zasady współpłatności wydaje się być główną baierą uspołecznienienia edukacji.\nDrugi z wykładowców, Piotr Bożek przedstawił zagadnienia Rewolucji w edukacji z perspektywy rodzica uczestniczącego w życiu "zwykłej polskiej szkoły". I wskazał, że aktywność taka jest dobrem rzadkim. Podobnie jak rzadko zdarzają się atrakcyjne lekcje prowadzone metodą warsztatową, jak brak jest atrakcyjnych cyfrowych podręczników, zredagowanych w nowoczesnej multimedialnej formule, jak brak jest troski wspólnot lokalnych o rozwój swojej szkoły. Zdaniem Pana Piotra w po reformie systemu nie będzie: (i) szkół w tradycyjnym rozumieniu budynku - zastąpią je Centra Edukacyjne, które połączą w sobie funkcje szkół, domów kultury, klubów sportowych (niekomercyjnych), klubów fitnes, (ii) klas - zastąpią je zmienne w czasie i przestrzeni „grupy edukacyjne”, „grupy zadaniowe” itp. (iii) unifikacji - zastąpi ją różnorodność, kreatywność. Natomiast w systemie edukacji pojawią się: (i) autonomia (przyznanie uczniowi Wolności i Odpowiedzialności), (ii) uniwersalność - bo w życiu nie będziemy „księgowym” czy „strażakiem”, lecz CZŁOWIEKIEM, który może pełnić różne role, funkcje zawody, funkcje w ciągu swojego życia, (iii) Totalna Nauka Życia.\nTrzeci z wykłądowców Grzegorz Talar (bloger Andarian) postawił przed najdalej idącą wątpiwość. Czy próby uregulowania praw autorskich ACTA nie prowadzą do całkowitego skomercjalizowania i zawłaszczenia zasobów wiedzy. Czy poprzez wykorzystanie techniczych warunów do totalnej kontroli naszych działań, nie grozi nam zawłaszczenie przez oligarchów korzyści z rozporządzania wiedzą. Wiedzą bez której użytkowanie w procesach gospodarczych zasobów naturalnych i pracy, prowadzić będzie do ich marnotrawstwa. Wątpliwość ta nie jest podejmowana w publicznej debacie. Tu eksponowane są techniczne, mozliwości dostępu do nieograniczonych zasobów wiedzy, mówi się o rewolucji otwatej edukacji, Andarian przestrzega.\nJako czwarty występujących przedstawiłem krakowskie doświadczenia w rozwijaniu pedagogiki kultury pamieci. Wspomagłem się przy tym treściami ze strony www.historiakrajobrazu.pl oraz z blogu Leopolda Zgody na S24 (//lubczasopismo.salon24.pl/obserwatorium/post/416690,pytanie-o-sens-nauczania-historii). Wypracowywana metodyka jest obecnie w początkowej fazie pilotażowego wdrażania. Szukamy wsparcia dla opracowana cyfrowego podręcznika, dla przeprowadzenia krusów dla rodziców. Ale już jesienią owoce powinny być dojrzałe. Krakowski węzeł Ruchu Egzekucji Praw Oświatowych w akcji.\nW dyskusji najczęściej nawiązywano do praktyki szkół Sternik. A jak tam z czesnym, a jak z podziałem klas dla dziewcząt i chłopców, a jak z nauką religii i formacją chrześcijańską ...\nPiętnaście minut przed zakończeniem ostatniej części prowadzący oddał mi możliwość uzgodnienia Memoriału Blogerów Komentatorów obecnych na Spotkaniu. Nie było tak źle, bo dzięki wcześniejszej publikacji projektu Memoriału w sieci dysponowaliśmy nawet dwoma propozycjami. Moją wyjściową i pocieninioną przez Krzysztofa Chrobota. Wystarczyło zatem starannie przeczytać, grzecznie zapytać, aklamacja i do domu.\nTymczasem ja zaproponowałem zrezygnowanie z tego konferencyjnego standardu. Całe spotkanie było tak autentyczne, jego uczestnicy odnosili się z takim zdyscyplinowaniem dla czasu i przedmiotu wystąpień, że sztampowe przyjęcie Memoriału, naruszyło by ten wyjątkowy klimat otwartości i szacunku. A przecież mamy sieć. W cyberprzestrzennym czasie Kairos nie musimy upychać inspiracji, inicjacji i integracji w kwadrans. Możemy przemyśleć wysłuchane treści i zatrzymać się przy polerowaniu konkluzji. Propozycja została przyjęta, uzgodniliśmy dokonanie finalnych uzgodnienień przed 30 maja. Poniżej publikuję drugą wersję propozycji Memoriału.\nDziękuję wszystkim, którzy przyjęli zaproszenie inicjatorów Spotkania, wszystkim, którzy pomogli w jego przeprowadzeniu.\nDo zobaczenia się z Państwem :)\no potrzebie zmian w procesie edukacji\n(PROJEKT WERSJA DRUGA)\n1. Oczekiwany kierunek - spersonalizowani edukacji\nTo rodzice dziecka, a następnie student powinni decydować, czego i w jaki sposób, jakimi metodami ma być nauczany – a nie ministerstwo oświaty.\nRewolucja komunikacyjna otwiera przez społeczeństwami nowe możliwości korzystania z zasobów wiedzy.\nWykorzystanie możliwości „otwartych zasobów wiedzy” wymaga zmiany metod uczenia, zmiany modelu (paradygmatu) szkolnictwa, zmiany ustroju edukacyjnego.\nDla najlepszego wykorzystania personalizacji edukacji celowym jest wzmocnienie prawne roli samorządów szkolnych, takich jak: komitetów rodzicielskich, Rady szkoły, Federacji miejskiej rad szkoły oraz Federacji miejskiej szkół wyższych.\nStudia muszą być odpłatne. Student ma prawo zaciągnąć kredyt z odroczonym terminem płatności rat kapitałowych oraz odsetek na okres do dwóch 7 lat od zaciągnięcia kredytu. Kredyty muszą być poręczane przez rodzinę lub stworzone do tego celu fundacje (wspierające ubogich, sieroty oraz geniuszy).\nRady szkoły muszą mieć prawo dodatkowego wynagradzania nauczycieli, w tym celu składka na komitet musi być wyższa. Każda szkoła ma swoją fundację, która pozyskuje od rodziców odpis 1%. Fundacje prowadzą działalność gospodarczą, zysk idzie na potrzeby szkoły.\nDyrekcja publicznej szkoły jest mianowana z przeprowadzonego konkursu przez Radę szkoły a nie przez gminę.\nUczelnie z firmami zawierają kontrakty na przystąpienie do długu stypendialnego wybranych najlepszych studentów. Kryteria, który student jest dla firmy najlepszy ustala firma. Każda firma MUSI zatrudnić co roku określoną ilość absolwentów (ilość zależy od stanu zatrudnienia – funkcja jest nieliniowa) i nie może zwolnić, o ile nie ma podstaw wyszczególnionych w kontrakcie (choroby, absencja, brak postępu, brak współpracy z pozostałymi pracownikami itp.). O ile student jedzie po studiach pracować za granicą, stypendium spłaca jego rodzina.\nAdministracja edukacyjna nie odda bez walki możliwości wpływania na model i jakość wykształcenia Polaków. Oporni będą: ministerstwo, kuratoria, dyrekcje szkół oraz nauczyciele – czyli wszyscy !\nPrzedstawiając go jako szalony pomysł.\nProjekt koniecznych zmian oprotestują też rodzice – wszak nauka w Polsce jest za darmo – oni nie chcą dopłacać.\nOśrodki zainteresowane zmianą ustroju edukacyjnego na personalistyczny, nie posiadają skoncentrowanych zasobów do rozwijania alternatywnego procesu refleksji nad zasadami i metodyką uczenia i programowania działań reformatorskich. pewne jest, że wszystkie media przemilczą tezy naszego Memoriału, a w najlepszym przypadku obśmieją jego nierealność.\n3. Potencjały zmian na rzecz spersonalizowania edukacji\nDość powszechna jest świadomość roli rodziny w edukacji, (kontaktu ze świadectwami prawdy, znaczenia autorytetu). Jednak większość rodzin to rodziny w których oboje rodzice ciężko walczą o byt i przetrwanie lub rodziny rozbite. Te rodziny NIE MOGĄ podjąć się kształcenia dzieci w domu lub w szkołach prywatnych, choć każdy rodzic chce aby ich dzieci były MĄDRE . Dlatego koniecznym jest NAPRAWA kształcenia i wychowania w szkołach powszechnych.\nPowstające nowe ośrodki refleksji i promocji personalistycznych metodyk formacji postaw jak szkoły Przymierza Rodzin, szkoły Stowarzyszenia Sternik, krakowska Pedagogika kultury pamięci – muszą dotrzeć do rodziców i nauczycieli. Tu powinny doskonalić się nowe personalistyczne metodyki.\nZnamienny jest też szeroki odzew społeczny jaki wywołało rzecznictwo edukacji historycznej w formie protestów głodowych, czy Obywatelskiej Komisji Edukacji Narodowej.\nKościół Katolicki – również może się aktywnie włączyć w proces koniecznych przemian w edukacji.\n4. Musi powstać Ruch Egzekucji Praw Oświatowych na rzecz spersonalizowana edukacji\nRuch musi dotrzeć do każdego polskiego miasteczka i każdej wioski; do każdego nauczyciela i każdego rodzica.\nRuch musi pozyskać wybitne osobowości, którym dobro Narodu Polskiego leży na sercu.\nModernizacja edukacji, pomoże Polsce i innym narodom w rozwijaniu Europy bez granic.\npiszecie w tych swoich wywodach że... "rodzice nie chca dopłacac"\na z czego co rodzice maja dopłacac? z tych paru złotych na dzień które im zostaje do przeżycia? Proszę mi wybaczyc, ale sprawiacie Państwo wrażenie jakbyściwe żyli na jakiejs wyspie szczęśliwości i jedynym problemem na tej wyspie był nadmiar pieniedzy. Czy Państwo nie widzicie tego, że w Polsce jedynym i najwazniejszym problemem jest przejęcie przez Globalny Kapitał, Polskiej Przestrzeni Gospodarczej i reszta jest tylko tragiczna pochodną tego? Proszę mi znowu wybaczyc, albo jesteście Państwo krótkowzroczni, albo działacie na zlecenie.\nJan Paweł 13.05.2012 12:01:05\n@Jan Paweł 12:01:05\n??? JP, o co ci chodzi ???\nCo ma analiza systemu i proponowanie zmian do tego, że źle się dzieje ?\nTo jest tak, jakbyś krytykował człowieka, któremu pali się dom za to, że biega z wiadrem do stawu po wodę i krzyczałbyś:\n"dom się pali, a ty sobie z wiaderkiem biegasz !"\nUltima Thule 13.05.2012 12:07:34\nPan Madej w swoim streszczeniu spotkania skupił się głównie na aspekcie związanym z edukacją. Nie wspomniał zbyt szeroko na temat dyskusji, która odbyła się wcześniej, a która dotyczyła rzeczywistego suwerena państwa polskiego, a którego większość z dyskutantów zgodnie określiła mianem światowej finansjery (Globalnego Kapitału). Dyskusja odnośnie edukacji dotyczyła także tego, by poszerzać świadomość społeczną, która jest niezbędna do tego, by móc dać odpór takiemu stanowi rzeczy. Niestety, w warunkach centralnie sterowanej edukacji poszerzanie świadomości jest niemożliwe. Jedynym rozwiązaniem jest czynny udział rodziców w procesie edukacyjnym i budowa szkolnictwa niezależnego od władz, co nie jest możliwe w warunkach braku chociaż symbolicznej odpłatności za nauczanie. Walkę o świadomość dorosłych prowadzimy nieodpłatnie chociażby poprzez blogowanie. Młodzież również czytuje nasze teksty. Niestety zastosowane w państwowym szkolnictwie metody wychowawcze promujące konformizm i brak zainteresowania prawdziwym kształtem rzeczywistości utrudniają uświadamianie już wychowanych osób. W takiej sytuacji, nawet jeśli niedoskonałe i bardzo ograniczone (z przyczyn finansowych) próby alternatywnych metod wychowawczych dzieci są warte pochwały.\nAndarian 13.05.2012 12:12:53\nAndrzeju, dziękuję Ci za zorganizowanie tego spotkamia.\nChcę też zwrócić uwagę na coś, o czym w dzisiejszej swojej notce napisał nikander. Przy całej znanej z NE różnicy zdań na poszczególne tematy, dyskusja miała wyższą jakość merytoryczną (staranniejszy dobór argumentów i większa odpowiedzialność za słowo) ni ż to widzimy na blogach. Dyskusja wolna też była od werebalnej agresji, która jest blogerską codziennością. To wszysko potwierdza wartość poznawczą i integracyjną takich spotkań.\nZe względu na brak czasu, moją relację opublikuję dopiero za kilka dni, za co przepraszam.\nPiotr Marzec 13.05.2012 12:25:27\nbardzo trafną metaforę przyjąłes. W obecnym stanie zamożności społeczeństwa, jesteśmy skazani własnie, na to gaszenie pożaru domu wiaderkiem. Po prostu społeczeństwa nie stac na edukację swoich dzieci i w związku z tym jej kształtowanie. Zniszczony model dxziałjący całe lata za komuny odbudował polską inteligencję przede wszystkim techniczną co widac po potencjale gospodarczym Polski, tak potężnego że już 20 lat go rozkradają i nie mogą go rozkraśc do reszty. Wiec nie gadaj że polski model edukacji był do d..py!!!!...\nJan Paweł 13.05.2012 12:25:59\nWybaczam końcowe pytanie, pod warunkiem rozszerzenia zestaw możliwych odpowiedzi.\nSprawę współpłatności przedstawił Lech Haydukiewicz wskazując że jest to przejaw rzetelności (moralnej) rodzica, będącego zleceniodawcą usługi edukacyjnej szkole. Odrębną sprawą są praktyczne możliwości konkretnych rodziców. Poziom czesnego w szkołach Sternik jest zróżnicowany, dodatkowo koniecznym jest rozwijanie w Polsce publicznych i prywatnych systemów stypendialnych.\nDla mnie, jako ekonomisty analizującego warunki racjonalności wyborów na pograniczu państwa i rynku, zasada współpłatności jest kluczowa dla rozwoju jakości usług medycznych, edukacyjnych, bezpieczeństwa. Bez przyjęcia tej zasady nie wyobrażam sobie stosowania reguły pomocniczości przez administracje publiczne.\nMówiliśmy też o współpłatności w części dotyczącej społecznej gospodarki rynkowej. Mówiliśmy o niechęci jaką wywołuje samo to słowo i o unikaniu go przez polityków. O chowaniu głowy w piasek.\nNie podzielam poglądu, że prawdziwym celem gospodarki rynkowej jest zgnębienie Polaków.\nAndrzej Madej 13.05.2012 12:28:34\njakiej agresji? widocznej na blogach? tak jakbym czytał Gazetę Wyborową\nJan Paweł 13.05.2012 12:30:03\n@Piotr Marzec 12:25:27\nTeż myślę że warto było być :)\nZgodnie z uzupełnieniem Andariana z 12:12:53, czekamy na dopełnienie obrazu Twoją relacją ...\nAndrzej Madej 13.05.2012 12:34:59\n@Jan Paweł 12:25:59\nwidzisz, ja dając przykład ABSTRAHOWAŁEM od tego, czy to jest wiaderko, czy helikopter niosący 10 ton wody, czy wóz strażacki podpięty do hydrantu. Chodzi o że nie rozumiesz ISTOTY problemu. Uważasz, że rozmawiając o czymś robimy źle. Przecież my ANALIZUJEMY problem, a nie mówimy ci, co masz robić !\nOdróżniaj podstawowe formy dyskusji ...\nUltima Thule 13.05.2012 12:37:33\n@Jan Paweł 12:30:03\nWidać nie czytuje Pan wszystkiego co się pojawia na NE (nikt nie czyta wszyskiego) i miał Pan wyjątkowe szczęście nie trafiając na na bezsensowne pyskówki, na które ja trafiam dość często na NE. Jednak jest Pan dość częstym gościem na moim blogu, więć powinien Pan zauważyć, że nawet tam, mimo mojej dbałości o jakość dyskusji, zdarzają się takie przypadki.\nPiotr Marzec 13.05.2012 12:38:57\nAndrzej Madej 12:30:03\nPozwoli Pan że zaczne od końca. Stosuje Pan manipulację wmawiając mi że jestem przeciwnikiem gospodarki rynkowej. Juz Panu odpowiadam: Otóż wg mnie nikt na tym świecie nie wymyślił nic lepszego jak gospodarka rynkowa i kontrola strategicznych gałęzi gospodarki przez państwo. A Pan mi zarzuca że jestem przeciw gospodarcze rynkowej. Otóż proszę Pana, obecnie nie ma mowy o jakiej kolwiek gospodarce rynkowej, bo Kapitał Globalny już coraz szczelniej przejmuje poszczególne dziedziny naszej przestrzeni gospodarczej. I niestety to jest nasz nieuchronnie zbliżający sie koniec. Zgodzi sie Pan ze mną że oznacza to także pogłebianie zapści budżetowej (GK wypiera jedynych podatników) i w konsekwencji likwidację sfery budżetowej. Zapowiadana jest już nawet likwidacja sporej ilości sądów rejonowych(sic). Czy tutaj tez idąc tym tokiem rozumowania, będzie się promowało... samosądy?\nJan Paweł 13.05.2012 12:46:46\nJuż się usprawiedliwiam z zarzutu diałania na zlecenie. Otóż w sytuacji tej coraz głębszej zapaści budżetu, wymyśla się jakby tuja pozbyc sie kolejnych obciążeń. Stąd te słynne refomy Buzka, ale i całe mnóstwo innych działań. Proszę mi wybaczyc ale Pana teoria o scedowaniu kosztów edukacji na rodziców wpisuje się niemal idealnie w ten "krajobraz". Zaś wymyślanie że wtedy edukacja będzie lepsza przypomina mi te słynne "bułeczki ministra Krasickiego", pewnie Pan pamieta jak to te droższe (po podwyżkach) bułeczki miały byc bardziej chrupiące(sic) zaś wzrastające koszty zakupu tych droższych bułeczek proponował zrekompensowac tym by dzielic jajko na pół. Proszę mi wybaczyc, ale analogia aż sama się tutaj ciśnie jako porównanie.\nJan Paweł 13.05.2012 12:55:04\n@Andrzej Madej 12:28:34\nMoje impresje http://nikander.nowyekran.pl/post/62046,po-spotkaniu-blogow-w-krakowie\nnikander 13.05.2012 12:55:57\nJan Paweł 13.05.2012 13:04:37\nJa również swoją relację opublikuję dopiero jutro.\nNa razie - na gorąco - odniosłem się do jednego wątku, który nie został do końca przedyskutowany, a wzbudził kontrowersje:\nJerzy Wawro 13.05.2012 13:08:18\n@Piotr Marzec 12:38:57\nTe "pyskówki" nie zawsze są bezsensowne.\nJedyny problem jaki ja z nimi dostrzegam, to anonimowość.\nLudzie, którzy na blogach pokazują swe prawdziwe oblicze, pod prawdziwym nazwiskiem mogą uchodzić za rozważnych i statecznych obywateli :-(.\nJerzy Wawro 13.05.2012 13:10:26\n@Jan Paweł 12:46:46\nWidać zbyt pochopnie oceniłem Pana pogląd ze słów "przejmowanie przez kapitał Polskiej Przestrzeni Gospodarczej". Jestem świadom zagrożenia likwidacji stosunków rynkowych przez globalną centralizację kapitału. Boleję i pisuję o tym od kilkunastu lat.\nWspółpłatność jest dla mnie drugim z trzech kluczowych komponentów modelu racjonalności wyboru na pograniczu państwa i rynku. Pierwszym jest kategoria "rynku lokalnego", trzecim kategoria "budżetu partycypacyjnego". Współpłatność jest przejawem racjonalności (wolności) działania konkretnego członka wspólnoty samorządowej na lokalnym rynku dóbr i usług publicznych, regulowanym zgodnie z wymogami lokalnego budżetu partycypacyjnego (w którym oprócz "podatków" mamy też "dodatki" czyli dopłaty do uczenia wnuczka, dopłat do leczenia dziadka).\nKluczem jest specyficzne dla danej dziedziny wydzielenie rynku lokalnego z rynku globalnego. O dwusegmentowości rynku usług edukacyjnych pisałem w listopadzie 2011 http://si.nowyekran.pl/post/37433,samoksztalcenie-spoleczenstwa.\nAndrzej Madej 13.05.2012 13:11:14\nAndrzej Madej 12:28:34\nPrzepraszam, czytając w emocjach Pana wpis, nie do końca go zrozumiałem. Oczywiście jak najbardziej wydaje mi sie że jesteśmy chyba zgodni, co do społecznej gospodarki rynkowej. Jednak i tu taj uważam że należy w systemie edukacji jak najszerzej otworzyc furtkę dla z całą pewnością istniejącego także i wtakich warunkach pewnego odsetak wykluczenia społeczego. Pozdrawiam\nJan Paweł 13.05.2012 13:15:41\n@Jan Paweł 13:15:41\nW Krakowie, też nam trochę iskrzyło.\nTrochę. Bo czuć było stabilizator poziomu w osobie Genius loci.\nObrona rynku przed jego autoimmunologiczną chorobą, to trudna sprawa.\nAndrzej Madej 13.05.2012 13:32:49\n@Jerzy Wawro 13:10:26\nPisząc o bezsensownych pyskówkach nie miałem na myśli sporów o wysokim poziomie emocjonalnym, lecz spory, do których wprowadzane są elementy erystyczne, a zwłaszcza argumenty ad personam, w tym inwektywy. Erystyka zawsze obniża wartość merytoryczną dyskusji.\nJa nie oceniam ludzi (jeśli to robię, to tylko na własny użytek), lecz ich argumentację. dlatego zwracam uwagę na fakt, że niezależnie od tego, kto jaki jest w rzeczywistości, jakość argumentacji była wyższa niż na blogach, gdzie można się ukryć za anonimowym nickiem.\nPiotr Marzec 13.05.2012 13:57:21\nPanie Marzec, czy nie lepsza jest wolna dyskusja, nawet z obrazaniem sie wzajemnym, niz dyskusja cenzurowana? Czy ci, co sa za jakakolwiek cenzura wypowiedzi, nie maja zlych intencji?\nPan Marky 13.05.2012 20:28:35\n@Piotr Marzec 13:57:21\nRE: Erystyka zawsze obniża wartość merytoryczną dyskusji.\n--- Czy nie jest odwrotnie, panie Marzec? Czy spieranie sie w dyskusji nie jest rzecza dobra, korzystna, nawet jesli sa uzywane falszywe argumenty, np. argumenty ad hominem? Czy zna pan twierdzenie Johna Miltona, ze "prawda hartuje sie w ogniu klamstw"?\nPan Marky 13.05.2012 20:48:14\nWysoki poziom, robi wrażenie jak na spotkanie blogerów... nie całkiem takich "zwykłych" ;) Co dalej? Czy na bazie tej grupy powstanie jakaś forma organizacyjna mająca pakiet programowy? Jeżeli tak, to jaka i co dalej?\nPomysły musi ktoś realizować, podano konkretne przykłady i tam byli realizatorzy, np wspomniane Stowarzyszenie Sternik. Takie jednak byty nie mogą wchodzić w politykę, a my możemy i nawet chcemy ;)\nMusimy wykreować całościowy, ale wielonurtowy (swoboda poglądów) ruch obywatelski, a najpierw trza uparcie namawiać do zorganizowania się poszczególnych grupek, klubów. Ten proces trwa, ale brak jeszcze wizji docelowej. Zatem jaka jest między nami różnica? Pan chce kreacji specjalistycznego ruchu dla garstki ELIT, a ja całościowego narodowego ruchu obywatelskiego (realna też siła polityczna, zatem kreatorska) mającego w sobie takie byty wyspecjalizowane w danym temacie.\n"4. Musi powstać Ruch Egzekucji Praw Oświatowych na rzecz spersonalizowana edukacji"\nTo jest KOMPLETNIE niezrozumiałe, nie takim językiem do zwykłych ludzi. Nawet ci po studiach tego nie pojmą, może będą udawać że rozumieją. Słowo egzekucja jest z natury rzeczy niezbyt fajne. Lufa z pijaru i komunikacji. Zadęcie profesodenackie nawiązując do nieszczęsnego Rzbika z prezydenatem na czele którego Pan wspiera... czego nie mogę pojąć, ale rozumiem ;)\n"5. Studia muszą być odpłatne. Student ma prawo zaciągnąć kredyt z odroczonym terminem płatności rat kapitałowych oraz odsetek na okres do dwóch 7 lat od zaciągnięcia kredytu. Kredyty muszą być poręczane przez rodzinę lub stworzone do tego celu fundacje (wspierające ubogich, sieroty oraz geniuszy)."\nTo mi podniosło brwi... ciśnienie, płatne studia ot tak sobie i zadłużanie młodych na dekady kredytami? Brak mi słów. Głupie standardy zachodu, a mamy być przecież oryginalni i mądrzejsi. Wykluczanie biedoty ciąg dalszy... nie zawsze przecież zdolnej. Mniej zdolni to podludzie do łopaty???\nZatkało mnie. Płatne, ale dla m.in EMIGRANTÓW którzy nas okradają wyjeżdżając na całe (to udowodnione przykładami) dekady, czy nawet na zawsze, albo dla tych co nie pracują w wyuczonym zawodzie po darmowych studiach. Za łatwo im to przyszło, np studiowanie historii, socjologii, psia mać marketingu-zarządzania i stąd taka beztroska. To nie jest taki liniowy i prosty temat żeby napisać: STUDIA MUSZĄ BYĆ PŁATNE i ładne wsparcie systemu NWO, lichwy, kredytów z powietrza.\nTo był zlot liberałów czy co? Chyba Pan jest jednak trochę z innej bajki od mojej, ale to nic złego. Andariana cenię nawet kiedy ma inne zdanie.\nCzy w Polsce brakuje okulistów czy kasy dla nich na leczenie, opiekę nad pacjentami? Znam przypadek gdzie nie sposób się dostać do okulisty w danym powiecie, rejestracja dwa razy w roku, łatwo przegapić, nie załapać się. Starszym ludziom choroby oczu, wady rozwijają się błyskawicznie. Mamy więc za darmo (prawie) kształcić okulistów żeby te cholery emigrowały zagranicę? Ni cholery i tu się zgadzam, niech płacą w pełni komercyjnie (jak zagranicą, kosmiczne kwoty) za takie studia i mogą emigrować nawet na Marsa, albo niech otrzymują wsparcie podatników, fundacji i zobowiązują się do kontraktu kilka dekad w Polsce. To taki drobny przykład.\nTak czy siak musimy się dogadać skoro nie uznajemy chyba wszyscy wspólnie tego co wyprawiają wszystkie partie polityczne i ich ludzie-"eksperci", technokraci akurat.... samo NWO. To funkcjonariusz NWO i agentur konkretnych państw, lobbies. To nie jest zwykłe lodziarzenie, nie chodzi o kasę, ale o rząd dusz.\nMarek Kajdas 13.05.2012 20:49:25\n@Marek Kajdas 20:49:25\nZgoda:"...To nie jest taki liniowy i prosty temat żeby napisać: STUDIA MUSZĄ BYĆ PŁATNE i ładne wsparcie systemu NWO, lichwy, kredytów z powietrza..."\nW programie KONSTRUKTYWNYCH jest postulat wykupu absolwentów przez pracodawców z systemu szkolnego. Współpłacenie: owszem, ale przez pracodawcę.\nnikander 13.05.2012 22:01:06\nCenzura? Nigdy z mojego blogu nie usunąłem nawet najbardziej niedorzecznego i obraźliwego komentarza, więc o jakiej cenzurze Pan?Pani pisze? Zanim zacznie Pan/Pani snuć tego typu obraźliwe insynuacje, prosze najpier sprawdzić, czy są po temu jakiekolwiek podstawy, zwłaszcza, że taka weryfikacja nie jest trudna. Wystarczy zajrzeć na mój blog i zobaczyć, w jaki sposób dbam o jakość dyskusji.\n"Nie nazwę cię kacapskim agentem ani nawet wsiowcem, esbekiem\nczy głupkiem zapatrzonym w parchatego folkdojcza tuska czy\nkrypto-komucha mikkego lub kacapskiego matoła paligłupa :) -\nbo jesteś po prostu za głupi, żeby być agentem :))\nno i żeby z tobą merytorycznie dyskutować :))"\n"Z takimi jak Ty Razwiedkowy przygłupie, kiedy tylko gra się w otwarte antypartyjniackie karty, to zaraz histeria Was ogarnia, gdyż bez tych wszystkich mediokracyjnie-reżimowych tematów zastępczych stajecie się jałowi, jak na naganiaczowych klakierników przystało (czego nie macie zapisanego w tych Waszych partyjniackich "czerwonych książeczkach" instruktażowych, to poza ramami tego nawet nie dyskutujecie, jako że bossowie partyjni do reszty Was pod siebie ubezwłasnowolnili)."\nTo fragment wymiany "argumentów" między dwoma komentatorami na moim blogu. Proszę spróbować sobie odpowiedzieć, na jaki temat dyskutują i jaką wartość poznawczą mają takie "argumenty"? Mi natomiast proszę odpowiedzieć, jaka w tym przypadku "prawda hartuje sie w ogniu klamstw"?\nTe komentarze mogłem zacytować, bo nie stosuję cenzury.\nPiotr Marzec 13.05.2012 22:41:13\n@Piotr Marzec 22:41:13\nSzanowny panie Marzec, ja tylko pytalem.\nCiesze sie bardzo, ze nie usuwa pan zadnych wpisow.\nWielki szacunek za to ode mnie.\nChcialbym kiedys byc na takim spotkaniu z wami, jak to, ktore opisal pan Madej. Wydajecie sie byc grupa ciekawych, madrych, patriotycznych ludzi. Jeszcze raz - szacunek.\nPan Marky 13.05.2012 23:09:03\n"...ja tylko pytalem."\nOdpowiedź na to pytanie jest w komentarzu, do którego się owo pytanie odnosiło. Odpowiedź uzupełniłem tylko konkretnym przykładem.\nJeśli chodzi o spotkanie w Krakowie, było ono otwarte i mógł w nim uczestniczyć każdy kto chciał, a informacje o nim wraz zaproszeniem były publikowane na NE z dużym wyprzedzeniem. Następnym razem proszę po prostu skorzystać z informacji i zaproszenia.\nPiotr Marzec 14.05.2012 00:10:36\nWiemy, że warto określić formę nie tylko cyfrowego współdziałania dla modernizacji edukacji w Polsce. Wiemy, że warto zaproponować formułę i nazwę instytucji, która była by zdolna do kierunkowania prac programowych. Do publicznego stawiania propozycji i opiniodawania działań administracji publicznej.\nZaproponowałem nazwę "Ruch Egzekucji Praw Oświatowych", czując jej zalety i słabości. Czy zalety przeważają, nie jestem pewien ...\nZaproponowaliśmy też zakres przesłania programowego (Memoriału). A raczej dwa różne zakresy (projekty z 9.5 i z 12.5 są różne) ...\nSpotkanie w Krakowie od samego początku miało na celu zaledwie wzajemne zapoznanie. Propozycja przyjęcia Memoriału o edukacji, postawiona była trochę na dokładkę. I została wstrzymana.\nTeraz mamy zatem dobry czas dla pogłębienia refleksji nad celami takiego materiału, zakresem, treścią i formą jego aklamacji. Może warto przewidzieć kolejne Spotkanie, tym razem poświęcone tylko sprawom Memoriału. Może w Krakowie, może gdzieś ???\nGospodarz projektu Memoriału, Grupa inicjatywna (zakończonego już) Spotkania, jest otwarta na wszelkie propozycje. Może warto przewidzieć jakąś cyfrowo otwartą formę uzgodnień. Zaprojektować czas na otwarte głosowanie kluczowych dylematów, na późniejsze zbieranie podpisów ???\nPs. Nie przewiduję powiązań pomiędzy omawianymi zagadnieniami edukacyjnymi a moją działalnością w RzBiK.\nAndrzej Madej 14.05.2012 01:02:49\n@Piotr Marzec 00:10:36\nNastepnym razem postaram sie wziac udzial w spotkaniu. Uczynie to bardzo chetnie.\nPan Marky 14.05.2012 01:03:51\nObiecane sprawozdanie: http://netsociety.nowyekran.pl/post/62211,blogerzy-w-krakowie-o-gospodarce\nJerzy Wawro 14.05.2012 22:07:59\nwitam i popieram..inicjatywe. wlasnie o te swiadomosc chodzi..szczegolnie rodzicow, ich przyzwolenie na wychowanie i douczanie dziecka od wczesnych juz lat..hm..bo inaczej bedzie juz...zaaapozno, kiedy juz mlody wychudzony chlopak,karmiony tylko globalizmam i kaasssa,naszpikowany zapisze sie na 1 -szym roku do ekonomistow,kapitalizmu, liberalizmu, itp..podobnym .szkola zabijania polskosci, ojczyzny milosci do ziemi kultury i naszej bogatej histori..uswieconej wspanialymi bohaterami..a o wychowaniu i zaplacie..mysle.ze przyjdzie na to chwila i sposob ,.bo nawet jesli spolecznie..po..2 godz dziennie-2,3 x w tygodniu , przez..6 m-c , damy komus pewna wiedze, to otrzymamy wzamian cos ..podobnego..usmiech dziecka lub zauwazymy jego dobroc,slowo a jak bedziesz juz stary i chory ,..moze przyjdzie do ciebie z ..lekarstwem podziekuje..za edukacje., ze podales mu reke lub wyjasniles pewne zawile zagadnienia zycia lub jego obecnej sytuacji rodzinnej,spolecznej a moze i ekonomicznej..dobra rada nigdy nie jest zla mowila babcia.dziekuje za kom.pozdr.\nstrumyk 16.05.2012 13:26:34


Dzisiaj jest Poniedziałek, 17 czerwca, godzina: 04:54\nWaldemar Koperkiewicz: Nie łączmy ośrodków kultury\nMiasto07 stycznia 2019, 13:57\nO twórczości artystycznej i muzycznych zainteresowaniach oraz czy warto połączyć siedleckie ośrodki kultury i o propozycji utworzenia miejskiego teatru mówi w drugiej części wywiadu kompozytor, dyrektor Centrum Kultury i Sztuki i kierownik teatru Es - Waldemar Koperkiewicz.\n- Odnoszą wrażenie, że w swojej twórczości kompozytorskiej preferuje Pan muzykę do wierszy znakomitych poetów, refleksyjnych tekstów zaliczanych do nurtu „z krainy łagodności” oraz nawiązującą do muzyki rockowej lat 60. Czy dobrze odczytuję Pana preferencje muzyczne?\n- Lata 60-te i 70-te to odkrywanie muzyki i samego siebie. Z kolei tzw. Kraina łagodności” to moje dojrzewanie do poezji, teatru. Zdobywanie odwagi, aby zmierzyć się z Herbertem czy Karolem Wojtyłą.\n- Który spośród wielu ze skomponowanych przez Pana utworów okazał się przepustką do środowiska, nazwijmy ogólnie estradowego? Może pieśń „Za co giniemy” Tomasza Gluzińskiego, nagrodzoną na Festiwalu w Opolu w 1987 roku? A może okres twórczości „Monastyru” lub Orkiestry Teatru ATA, które były przed siedleckim Teatrem ES?\n- Zadebiutowałem na dużej scenie podczas Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu w 1975 roku z Grupą „I”. Współpracę zaproponował mi zmarły w ub. roku wybitny kompozytor i twórca wielu przebojów - Juliusz Loranc. Kto nie zna przebojów takich jak: „Wakacje z blondynką”, „To ziemia”, „Kwiat jednej nocy” czy „Radość o poranku”, znany też jako „..jak dobrze wstać skoro świt”? Z tym ostatnim brałem udział w Festiwalu w Rostocku. Loranc był moim mentorem muzycznym. Był na tyle mądry i tolerancyjny, że oprócz pracy z nim prowadziłem wtedy swój zespół „Monastyr”. Ale to prawda, że „Za co giniemy” do tekstu Tomasza Gluzińskiego na długo pozostał w pamięci słuchaczy. 10 lat wcześniej, w 1977 roku były Debiuty Opolskie, potem współpraca z Orkiestrą Teatru ATA z Arturem Żmijewskim, no i „EXiT” z Felkiem Andrzejewskim. A tak w ogóle, to początkiem wszystkiego była współpraca z Markiem Piekarczykiem. Ściągnąłem go do Ciechanowa w 1973 r. Tam też poznaliśmy się z Andrzejem Meżeryckim. Tam spotkało się mnóstwo ciekawych ludzi w Studium Kulturalno-Oświatowym, które chroniło nas od służby wojskowej. W ciągu dwóch lat pobudziliśmy to miasto, wtedy dość ospałe i na początku nawet nam wrogie.\n- Czekam na Pana świetne widowisko muzyczne „Tylko muzyka”, przypominające naszą młodość. Chętnie obejrzałbym też spektakl „W tancbudzie tango - recital pieśni z kręgu kultury żydowskiej” Mileny Madziar i Pana współautorstwa, który był wystawiany na wielu scenach, także w Izraelu. Doczekam się?\n- Z „Tancbudą” może się uda, ale z „Tylko muzyka” - pierwotny tytuł „Dzieci kwiaty” - może być problemem, bo bez Marcina Sójki? Nie znamy, tak jak i on jeszcze nie zna swoich show-biznesowych planów.\n- W czym problem, że CKiS nie kontynuuje Ogólnopolskich Spotkań Śpiewających Poezję „Recital”? Przecież to była ceniona impreza festiwalowa, która przydawała Siedlcom blasku. To samo można powiedzieć Jazz Standards’ Festival, na którym w Siedlcach debiutowali przed laty bracia Golcowie.\n- Był jeszcze Siedlecki Rock Open Air Festiwal. „Recital” starałem się reaktywować, ale już chyba nie miałby tej siły napędowej, co kilkanaście lat wcześniej. Na widowni byłaby tzw. grupa 60+. Młodzież jest już gdzie indziej, ale gdzie? Jeśli chodzi o Jazz Standards’ Festival - miałem tę przyjemność, dość wątpliwą, zakończyć ten Festiwal. Na szczęście pożegnanie było na wysokim poziomie. Cóż, poszliśmy w stronę teatru i uważam, że to bardzo trafny wybór. Tysiące ludzi przychodzi do naszego Teatru. Jak obserwuję MOK-owskie „Zaduszki”, to jeden festiwal jazzowy miastu wystarczy.\n- Władze Siedlec zmieniły się, najbliższe budżety miasta będą restrykcyjne. Spodziewana jest rewizja sposobu finansowania m.in. kultury i sportu, pojawiają się głosy o ewentualnym połączeniu Centrum Kultury i Sztuki z Miejskim Ośrodkiem Kultury. Jakie jest Pana zdanie, jako menedżera kultury, na ten temat?\n- Nie wiem, co to znaczy „restrykcyjne”. O połączeniu ośrodków kultury w Siedlcach jeszcze nie słyszałem. Plotek nie komentuję. Uważam, że byłoby to bez sensu. Ile można na tym zaoszczędzić? Dwa, trzy etaty? Kultura jest ostatnią rzeczą, na której się powinno oszczędzać. Korzyści zawsze są doraźne, ale skutki po latach odbiją się przysłowiową czkawką.\n- Jakie powinny być proporcje w działalności placówek kulturalnych między profesjonalną twórczością artystyczną a edukacją artystyczną młodzieży? W obu Siedlce mają sukcesy, jednak koszty są zupełnie inne, profesjonalna twórczość jest droższa.\n- To zależy, co rozumie Pan przez określenie „profesjonalna”. Jeśli chodzi o poziom artystyczny, to jesteśmy w wielu wydarzeniach profesjonalni. Ale to nie znaczy, że drożsi. Jest odwrotnie. Spektakle zewnętrzne i wynajmy sali zarabiają na edukację artystyczną dzieci i młodzieży oraz nasze produkcje autorskie.\n- Objawieniem ostatniej edycji „The Voice of Poland” jest Marcin Sójka, pracownik CKiS i solista Teatru ES, który zanim swoim głosem podbił jurorów i telewizyjną widownię, przez ostatnie lata występował w Pana widowiskach muzycznych. W jakim kierunku powinna potoczyć się jego kariera?\n- Występował nie tylko w „moich” widowiskach i nie tylko muzycznych. Grał też role aktorskie w Teatrze Es. W jakim kierunku pójdzie jego kariera? Decyzja należy do Marcina.\n- Czego nie ma w siedleckiej kulturze, a należałoby zrobić?\n- Powołać teatr instytucjonalny! On już jest od kilku lat, tylko nieformalnie. W ciągu ostatnich 27 lat jedyny teatr miejski, jaki powołano w Polsce, oprócz teatrów prywatnych, powstał w ub. roku w Lesznie. Zlikwidowano zaś bardzo wiele. Dla promocji miasta i opinii w Polsce o Siedlcach, byłoby o tym głośno jak o ostatnim sukcesie Marcina Sójki, też zresztą siedlczaninie.\nRozmawiał: Sławomir Kindziuk\nFot. Marek Błaszczyk.\nPierwsza część wywiadu na opiniesiedlce.pl: http://opiniesiedlce.pl/Wpisy/Miasto/Waldemar-Koperkiewicz-Magiczna-Cicha-noc-,591\nCały wywiad w Życiu Siedleckim z 24.12.2018 r.\nWiesław Augustyniak. Zjednoczeni w miłości do koni\nMiasto10 czerwca 2019, 13:19\nPrzez Akademicki Klub Jeździecki Horpluch przewinęło się kilkuset siedleckich studentów, ale teraz nie ma chętnych do działalności. Bardziej aktywny jest Szkolny Klub Jeździe...\nKoncert O Polsce w rytmie rocka\nMiasto04 czerwca 2019, 12:03\nWE wtorek 4 czerwca, w 30. rocznicę pierwszych częściowo wolnych wyborów do Sejmu i całkowicie wolnych do Senatu, o godz. 19 na Placu gen. Sikorskiego w Siedlcach rozpocznie się k...\nRobert Chojecki: Będzie trochę sporów\nMiasto28 maja 2019, 11:22\nO zmianie barw politycznych, sytuacji w Radzie Miasta, współpracy radnych z prezydentem, propozycji ustawienia butelkomatów i projekcie organizacji i finansowania siedleckieg...\nW sobotę Noc Muzeów. Biżuteria pod Jackiem\nMiasto16 maja 2019, 12:39\nW sobotę 18 maja muzea w całym kraju zapraszają na doroczną „Noc Muzeów”. W Siedlcach ciekawy program imprez przygotowało m.in. Muzeum Regionalne przy ul. Piłsudskieg...\nMiasto08 maja 2019, 10:42\nW piątek i sobotę 10-11 maja władze samorządowe Siedlec zapraszają mieszkańców na XII Siedlecki Jarmark św. Stanisława pod honorowym patronatem Prezydenta Miasta Siedlce i Biskupa Si...\nKoncert Sweet Angels przy fontannie\n13 czerwca 2019, 10:14\nPierwszy Siedlecki Slam Poetycki\n12 czerwca 2019, 22:15\n10 czerwca 2019, 13:19\nKoncert przy fontannie. Piosenka Poetycka Klasycznie\n10 czerwca 2019, 13:12\n04 czerwca 2019, 12:03\nPortal Bez Hejtu\nkom. 602 794 222\n©2019 Foldruk Media


Park Linowy, jak i jego otoczenie, są odpowiednim miejscem do przeprowadzenia zjazdów, spotkań i imprez integracyjnych oraz okolicznościowych.\nProponujemy współpracę w organizowaniu imprez dostosowanych do Państwa indywidualnych potrzeb. Zapewniamy kompleksową, profesjonalną obsługę i gwarantujemy udaną zabawę.\nKrynicki Park Linowy składa się z czterech tras do wyboru: niskiej - dla dzieci, średniej - dla każdego, wysokiej - dla śmiałków oraz zjazdowej.\nTrasa niska została przygotowana specjalnie dla najmłodszych, a także dla osób z lękiem wysokości. Przeszkody na tej trasie zamontowane są 1-2m nad ziemią. Niektóre z przeszkód: ścianka wspinaczkowa, falochron, zjazd na talerzyku i wiele innych.\nTrasa średnia przeznaczona jest zarówno dla starszych dzieci, jak i osób dorosłych. Przeszkody na trasie znajdują się na wysokości ok. 4 metrów. Jest to trasa o średnim stopniu trudności, zaprojektowana specjalnie dla osób zaczynających swoją przygodę w parku linowym. Na trasie mamy do pokonania min. skok na sieć pajęczą, zjazd na snowboardzie, rozrywające liny.\nKrynicki Park Linowy został zbudowany według zasad bezpieczeństwa opartych\no wymogi UIAA (Międzynarodowa Federacja Towarzystw Alpinistycznych). Zastosowany system asekuracji jest zgodny z zasadami bezpieczeństwa i kanonami alpinizmu (nadzorowany przez inspektora Alpinizmu Jaskiniowego PZA i AWF Kraków).\nTRASY / CENA\nniska / 18zł\nśrednia / 25zł\nwysoka / 27zł\nzjazdowa / 18zł\nPrzejście trasy z instruktorem: opłata jak za dodatkowy bilet\nPakiety - PROMOCJA!!!\nTRASY / CENA*\nniska + średnia / 35zł\nśrednia + wysoka / 40zł\nśrednia + zjazdowa / 35zł\nwysoka + zjazdowa / 37zł\nśrednia + wysoka + zjazdowa / 55zł\nniska + średnia + wysoka + zjazdowa / 70zł\nniska x2 / 30zł\nzjazdowa x2 / 30zł\npn-pt: PROSIMY O KONTAKT TELEFONICZNY - 660 313 091\nCODZIENNIE (10:00 - do zmierzchu)\nAutobusy: 2, 5, Arnika, Rafatex\nNazwa przystanku: Czarny Potok - ośrodek wypoczynkowy AR


Castingi na Miss Polonia Nastolatek Województwa Łódzkiego | Dziennik Łódzki\nCastingi na Miss…\nCastingi na Miss Polonia Nastolatek Województwa Łódzkiego\nJoanna Barczykowska 27 lutego 2012, 20:32\nWybory Miss Polonia Nastolatek Województwa Łódzkiego w 2011 roku Jakub Pokora\nO koronę najpiękniejszej marzą wszystkie nastolatki. Już wkrótce marzenia mogą się urzeczywistnić. W ten weekend Agencja Impresaryjna Igo-Art organizuje eliminacje do wyborów Miss Polonia Nastolatek Województwa Łódzkiego 2012. O swoją życiową szansę mogą powalczyć piękne dziewczęta w wieku od 14 do 18 lat.\nEliminacje odbędą się 2, 3, 4 marca 2012 (piątek, sobota, niedziela) w siedzibie Zespołu Tańca Ludowego Harnam, ul. Piotrkowska 282a w Łodzi. Kandydatki mogą się zgłaszać od godz. 13 do 17.\n- Dla wielu dziewcząt to życiowa przygoda. Dzięki naszym stylistom i choreografom mogą nauczyć się ładnie chodzić, mówić i ubierać. Finalistki mają także szansę udziału w światowych konkursach piękności - mówi Jagoda Włodarczyk z Agencji Impresaryjnej Igo--Art, która organizuje wybory Miss Polonia w województwie łódzkim.\n- Wiele dziewczyn robi potem karierę modelki. A laureatki wyborów Miss Polonia Nastolatek często kontynuują karierę w kolejnych eliminacjach. Udział w konkursach piękności otwiera wiele drzwi i daje okazję do poznania świata.\nMiss Polonia Nastolatek 2010 Wybieramy Miss Nastolatek Województwa Łódzkiego [ZDJĘCIA]\nNa casting należy zabrać ze sobą dokument tożsamości, zdjęcia: portret oraz całej sylwetki, buty na wysokim obcasie oraz dwuczęściowy kostium kąpielowy. Na eliminacjach należy pojawić się z rodzicem lub opiekunem.\nSpośród kandydatek jury wybierze 20 nastolatek, które już w marcu powalczą o koronę Miss Polonia Nastolatek Województwa Łódzkiego 2012. Kto ma szansę? - To nigdy nie jest łatwy wybór, bo musimy znaleźć dziewczyny, które mają piękne buzie, ciała, włosy. Ale ważna jest też osobowość i urok osobisty. Dziewczyny muszą być uśmiechnięte i pewne siebie - mówi Jagoda Włodarczyk.\n* Finał Miss Polonia. Głosuj na łodziankę [ZDJĘCIA]\n* Miss Polonia Województwa ''Dziennika Łódzkiego''\nmiss polonia łódź\ncasting w łodzi\nedek 03.03.2012 15:44:04\nto wąchałeś stopy? No cóż,każdy ma jakieś ulubione zajęcia :)\nmother's fucker. 27.02.2012 22:39:17\ntym dziewczynom śmierdzą stopy!\nWyłączenia prądu 18.10 w łódzkim\nNOWE Brak prądu w łódzkim. Sprawdź gdzie 18.10 będą planowane wyłączenia prądu, a gdzie awarie


Prezes UTK przyznał przewoźnikom otwarty dostęp do infrastruktury kolejowej - Raport Kolejowy\nPrezes UTK przyznał przewoźnikom otwarty dostęp do infrastruktury kolejowej\nPrezes Urzędu Transportu Kolejowego wydał 11 decyzji administracyjnych przyznających czterem przewoźnikom kolejowym prawo otwartego dostępu do infrastruktury kolejowej.\nPrezes UTK wydał pozytywne decyzje czterem przewoźnikom kolejowym:\nPolregio sp. z o.o. (8 decyzji),\nKoleje Mazowieckie – KM sp. z o.o.,\n– Cieszę się, że mogłem wydać kolejne decyzje w sprawie otwartego dostępu. Jestem przekonany, że wydanie tych rozstrzygnięć przyczyni się do zwiększenia konkurencyjności na torach. Pasażerom zostaną zapewnione dodatkowe połączenia, całoroczne i sezonowe, stanowiące uzupełnienie podstawowej oferty przewozowej w ramach kontraktów służby publicznej – stwierdza dr inż. Ignacy Góra, Prezes Urzędu Transportu Kolejowego.\nDla 10 decyzji administracyjnych podstawę prawną rozpatrzenia sprawy stanowiły regulacje rozporządzenia 869/2014. Akt ten utracił moc od 12 grudnia 2020 r. Oznacza to, że podstawę prawną dla niezakończonych oraz przyszłych postępowań dotyczących otwartego dostępu będzie stanowiło rozporządzenie 2018/1795. Jedną z najważniejszych modyfikacji przewidzianych w rozporządzeniu 2018/1795 jest przekazanie przez aplikanta właściwemu zarządcy infrastruktury oraz Prezesowi UTK powiadomienia o planowanym wykonywaniu nowej usługi z odpowiednim wyprzedzeniem – na co najmniej 18 miesięcy przed wejściem w życie rocznego rozkładu jazdy pociągów, w którym ma być realizowana usługa w ramach otwartego dostępu. W przypadku wydania pozytywnej decyzji przez organ regulacyjny zachowanie tego terminu ma stanowić gwarancję uruchomienia przewozów w terminie określonym przez aplikanta.\nPKP Intercity rozszerzyło ofertę Promo. Kto i kiedy pojedzie taniej?\nPięć progów cenowych pozwoli kupić pasażerom, którzy elastycznie planują podróże, tańsze bilety na pociągi ekspresowe PKP Intercity. Przewoźnik zaprezentował rozszerzoną ofertę Promo. Poznajcie szczegóły! Nowa, rozszerzona oferta Promo już obowiązuje i zastępuje trzy dotychczasowe – Super Promo, Promo i Wcześniej. Oferta Promo ma pięć poziomów cenowych: Super Promo, Promo Plus, Promo 30 (bilety tańsze o […]\nPrzed nami kolejne spotkanie z cyklu “Piątki z UTK”\nPosted on 12 stycznia 2021 12 stycznia 2021 Author Raport Kolejowy\nW najbliższy piątek 15 stycznia odbędzie się kolejne spotkanie online z cyklu „Piątki z UTK”. W jego trakcie będzie można omówić zagadnienia dotyczące interpretacji przepisów, nieprawidłowości wykazanych podczas kontroli czy zasad nadzoru nad pracą komisji kolejowych. Formuła „Piątków z UTK” istnieje od grudnia 2015 roku i zakłada spotkania indywidualne. Od blisko roku z uwagi na […]\nInauguracja sezonu Żnińskiej Kolei Powiatowej przełożona\nŻnińska Kolej Powiatowa w najbliższym czasie nie wyjedzie na tory. W związku z obostrzeniami dotyczącymi pandemii, inauguracja sezonu wąskotorowego została przesunięta. Na kiedy? Tego nie wiadomo. Żnińska wąskotorówka od lat rozpoczynała kursy 1 maja. W tym roku, po raz pierwszy od 44 lat, tak się nie stanie. Kiedy kolej mogłaby ruszyć? Nieoficjalnie mówi się o […]\nPESA zmodernizuje kolejne wagony dla PKP Intercity\nNa CMK przebudują mosty, wiadukty i przepusty


Rzetelna edukacja seksualna zmniejsza zainteresowanie pornografią wśród dzieci – badania - Zwierciadlo.pl\nWedług badań lek. med. Jany Martincovej, edukatorki seksualnej, strony z pornografią odwiedzało 31% dzieci, które pozyskiwało informacje na temat seksualności z domu lub szkoły i aż 64% tych, które wiedzę czerpały z Internetu i od rówieśników. (Fot. iStock)\nWiedza to jest profilaktyka. Wiedza nie krzywdzi. Krzywdzi jej brak\n– podkreślał dr n. med. Robert Kowalczyk – seksuolog kliniczny, psycholog i psychoterapeuta, podczas konferencji prasowej „Dzieci zagrożone pornografią i przemocą seksualną w sieci” (18 listopada).\nPotwierdzają to badania. Lek. med. Jana Martincova – edukatorka seksualna, autorka książek edukacyjnych o tematyce seksualnej dla dzieci i młodzieży, podczas konferencji dzieliła się wynikami badań, które przeprowadziła w Czechach (wrzesień 2020) wspólnie z Petrą Sejbalovą, seksuolożką i psychiatrą ze Szpitala Uniwersyteckiego w Brnie. Badania dotyczyły zagrożeń pornografią i przemocą seksualną wśród dzieci. Przebadano 1665 uczennic i uczniów szkół podstawowych i średnich. Najliczniejszą grupę stanowili 13-14-latkowie. Skąd czerpali informacje o seksie? Otóż ponad połowa wskazała kolegów i strony internetowe, w tym pornograficzne. Rodzina była źródłem informacji w 15%, a szkoła w 9%. Więcej niż połowa dzieci przyznała się do tego, że były na stronach pornograficznych (z czego 12% to dzieci do 10 roku życia; niektóre oglądają pornografię już w wieku 6 lat).\n29% dzieci miało doświadczenie z agresorami w sieci, którzy chcieli wyegzekwować od nich oglądanie swoich nagrań, (przy czym w ponad 75% adresatami niewłaściwych komunikatów były dziewczynki). Większość dzieci (około 3/4) reagowała w tej sytuacji prawidłowo i zrywała kontakt lub powiadamiała dorosłych, jednak nie wszystkie dzieci potrafiły odpowiednio zareagować i rozpoznać daną sytuację jako zagrożenie. Co ciekawe, wśród uczniów, którzy oglądali tego typu treści po raz pierwszy w wieku starszym lub w ogóle, skutecznie potrafiło się obronić ponad 90%.\nJak pokazują badania: im wcześniej dziecko ma kontakt z pornografią, tym większe jest zagrożenie ze strony agresorów seksualnych, ponieważ dzieci „skażone” pornograficznym przekazem traktują oglądane zachowania seksualne jako zupełnie normalne. Uważają, że filmy pornograficzne są pewnym rodzajem wiedzy. Tymczasem pornografia bazuje na nadużyciach i nierealnym przekazie. Skutek jest taki, że jeśli patrzymy na nią bezkrytycznie (tak jak dzieci) to możemy mieć w przyszłości „zaburzone” zachowania seksualne. Młodzież często buduje swoje oczekiwania seksualne w oparciu o pornografię i wielu nastolatków obawia się później kontaktów fizycznych w realnym świecie. Dużym problemem jest to, że dzieci trafiają też na strony BDSM, czy pornografię z udziałem zwierząt.\nNiestety, 20% młodych osób nie ma wokół siebie osoby dorosłej, do której może zwrócić się z tematem seksualności – i ten problem obserwuje się zarówno w Czechach jak i w Polsce.\nDr Robert Kowalczyk, seksuolog, powołując się na badania Instytutu Badań Edukacyjnych z 2015 r. (badania młodych dorosłych) również podkreślał, że dobra edukacja seksualna zmniejsza zainteresowanie pornografią wśród dzieci. Z badań wynika, że młodzież bez odpowiedniej edukacji seksualnej częściej zaglądają na strony pornograficzne. Badani w Polsce 18-latkowie także potwierdzali, że ich głównym źródłem wiedzy na tematy seksualne byli koledzy oraz Internet, z czego około 10% to wiedza czerpana z pornografii.\nEdukacja seksualna, czyli co?\nJak interpretować wyniki? – Rodzice nie powinni unikać pierwszej edukacji seksualnej już w wieku przedszkolnym. Domowa edukacja chroni dzieci przed oglądaniem pornografii, zabezpiecza przed agresorami – tłumaczy Jana Martincova, którą własne dzieci zainspirowały do tego, żeby zająć się tematem edukacji seksualnej. – Syn od wczesnego wieku zadawał proste pytania na temat seksualności. I oczekiwał prostych odpowiedzi. Dzieciom trzeba mówić prawdę. Dzieci nie chcą, żebyśmy ich okłamywali lub unikali odpowiedzi. Stąd wzięło się moje pisanie książek o tej tematyce. Mój syn najtrudniejsze dla mnie pytanie zadał kiedy miał 5 lat. Zapytał jak komórka taty dostaje się do brzucha mamy, czy tatuś przenosi ją w ręce. Szukając odpowiedzi chciałam sobie pomóc posiłkując się odpowiednim rysunkiem. Niestety nie mogłam znaleźć adekwatnych materiałów przez długi czas. Dostrzegłam brak fachowej wiedzy na rynku wydawniczym, dlatego postanowiłam sama stworzyć narzędzia edukacyjne – również po to, by wesprzeć innych rodziców. Na podstawie moich rozmów z synem powstała pierwsza książka na temat edukacji seksualnej „Mamo, jak przyszedłem na świat?” – mówi Jana Martincova, która od wielu lat prowadzi jeden z najpopularniejszych portali parentingowych w Czechach www.babyonline.cz. Jej wydawnictwo – Babyonline debiutuje na polskim rynku.\nJak rozmawiać z dziećmi na tematy seksualne? Od jakiego wieku? Co powinny wiedzieć?\nPrzede wszystkim zapomnijmy na dobre o bocianach, kapuście i uważajmy na tak zwane „żarty”.\n– Wierzymy w mit o aseksualności dziecka – mówi dr n. med. Robert Kowalczyk. – Młodsze dziecko zadaje pytania spontanicznie, więc rozmawiajmy z nim spontanicznie, tak jak na co dzień rozmawiamy. Gdy żartujemy z dziecka w takiej sytuacji i ten żart ośmieszy później dziecko (np. wśród kolegów, przed którymi chciało się pochwalić wiedzą) to ono już nie przyjdzie do nas z tym tematem. Podobnie jest, gdy dziecko widzi nasze zakłopotanie. Wiedza ma być rzetelna, pełna i podana odpowiednio wcześnie. Wiedza formalna ma ogromne znaczenie. Ta wiedza się zmienia i jest aktualizowana. Rodzic musi przekazać wiadomości świadomie i odpowiedzialnie, dlatego musi odróżnić mity od prawdziwej wiedzy. Nie wystarczy intuicja.\n– Jeśli rodzic ma dobry kontakt z dzieckiem to łatwo rozpozna moment, kiedy ze strony dziecka jest już pełne zainteresowanie. Dla dziecka ważny jest też przykład rodziców: jak oni radzą sobie ze sprawami intymnymi. – zaznacza Jana Martincova i dodaje: - Wielu rodziców unika rozmów, bo nie potrafią ich przeprowadzić. Są jednak tacy, którzy „rzucają się” w tę tematykę, ale bez odpowiedniej wiedzy. Później zapętlają się w rozmowie i opowieść robi się nudna lub niezrozumiała. Musimy prawdziwie odpowiadać na pytania i przygotować się dobrze do rozmowy. Dorastającym dzieciom zalecamy przekazanie książek. Dobrze, żeby najpierw przeczytali je rodzice, zanim przekażą dziecku.\nZdaniem dra Roberta Kowalczyka istotne jest, żeby w edukację włączyli się oboje rodzice, nie tylko matki. Jak pokazują wyniki badań prof. Zimbardo rola ojca może być kluczowa, szczególnie jeśli chodzi o rozmowę z synem.\nJak rozmawiać o seksualności z młodszym dzieckiem, a jak z nastoletnim? Poniżej praktyczne wskazówki ekspertów:\nW wieku przedszkolnym wystarczy szczera odpowiedź na pytania. U przedszkolaka nie rozwijamy tematu, odpowiadamy bardzo konkretnie.\nGdy dziecko jest w wieku szkolnym należy przygotować się do rozmowy merytorycznie. Książki, dostosowane do odpowiednich grup wiekowych, nieraz okażą się dużą podporą dla rodziców. Obecnie mamy wiele dobrych książek. Ciężkie tematy mogą być w nich ciekawie i rzetelnie przedstawione przez seksuologów, lekarzy, psychologów.\nNajlepszy wiek na rozmowy dotyczące fizjologii to: 10-11 lat u dziewcząt i 11-13 lat u chłopców. Warto, żeby rodzice skorygowali informacje, które dziecko pozyskało z Internetu.\nJak rozmawiać z nastolatkiem? – U nastolatków mamy 2 główne wątki: antykoncepcja oraz infekcje przenoszone drogą płciową. Trzeba też uczyć dzieci odmowy w każdej sytuacji i stawiania granic. Dziecko powinno np. umieć odróżnić przemoc od zalotów.\nRozmawiajmy z dzieckiem otwarcie o pornografii, jeśli wiemy, że ją ogląda. W przypadku większych problemów skorzystajmy z pomocy specjalistów.\nMłodsze dzieci uprzedzajmy przed zagrożeniem, jakie płynie z Internetu: „Jeśli zobaczysz coś dziwnego, ktoś cię zaczepi to przyjdź do mnie. Szczególnie, gdy czujesz się zakłopotany.”\nTemat LGBT? – Rozmowa powinna być jak najbardziej otwarta, z poszanowaniem różnic.\nEdukacja seksualna nie jest tylko o seksie. To jest też kwestia psychologiczna, zdrowotna. Odpowiednia edukacja przekłada się na budowanie własnej intymności, stosunku do swojego ciała, budowanie relacji partnerskich. I jak podkreślają eksperci:\nEdukacja seksualna trwa całe życie. Uczymy się czegoś nowego na każdym etapie.


Rolnik szuka żony – nowy program telewizji publicznej | RemixMedia.pl\nRolnik szuka żony – nowy program telewizji publicznej\nRozpoczynają się przygotowania do jesiennej ramówki. Co rusz pojawiają się informacje na temat tego, które seriale i programy będą kontynuowane, a których widzowie już nie zobaczą. Pojawiają się informacje o nowych formatach. Jednym z nich będzie program „Rolnik szuka żony”, który jesienią będzie emitowany przez TVP 1.\nZa tydzień, w środę 21 maja, zobaczymy odcinek pilotażowy produkcji. Przedstawieni w nim zostaną potencjalni bohaterzy programu. Ośmiu mężczyzn opowie o swoich pasjach i marzeniach oraz oczekiwaniach wobec wybranki serca. Po tej emisji przez miesiąc będzie można nadsyłać listy z wyrazami zainteresowania i chęcią udziału w programie jako kandydatka na żonę rolnika. Na podstawie tych listów telewizja publiczna wyłoni grupę pań, które zostaną zaproszone do udziału w show. Równocześnie wybierze, na podstawie popularności, rolników, którzy będą poszukiwać żony.\nJuż jesienią zobaczymy jak wyglądają spotkania rolników z paniami, jak nawiązują się między nimi więzi oraz być może rodzi się miłość. Akcja będzie dążyć do wybrania w finale pani, z którą rolnik spędzi resztę życia.\n„Rolnik szuka żony” to program powstający na podstawie formatu brytyjskiego – „Farmer Wants a Wife”. Jest to realizacja pomysłu Country Living Magazine, z pomocą FremantleMedia. Do dziś powstało już około trzydziestu lokalnych wersji programu. W naszym kraju format zrealizuje FremantleMedia Polska (twórcy m.in. „Egzaminu z życia”, „X Factora” czy „Na Wspólnej”).\nPosted by Karolina on Maj 13, 2014 in Media, Newsy | 0 comments


Na co komu ewaluacja? - Z prawem na Ty!\nPosted on:\t 19 listopada, 2021\t Last updated on:\t 11 kwietnia, 2022\t Written by:\tKatarzyna Karbowniczek\tCategorized in:\tBaza wiedzy, Działalność statutowa i gospodarcza w NGO, Finansowanie NGO, Zarządzanie NGO\nEwaluacja, czyli co?\nEwaluacja to pojęcie, które dzisiaj już coraz mniej budzi zdziwienie, za to coraz częściej jest kojarzone ze zbieraniem tzw. informacji zwrotnych. Jej znaczenie wzrasta w różnych obszarach i dziedzinach życia społecznego. O tym, dlaczego tak się dzieje, co to oznacza w kontekście rozwoju organizacji pozarządowej, dowiesz się z poniższego artykułu.\nEwaluację definiuje się jako użycie metod badań społeczno-ekonomicznych do systematycznego zbierania danych, analizy, interpretacji, oceny i informowania o skuteczności podejmowanych działań (za H. Rossi, czy S. Mathisson). Tyle o definicji. A co tak naprawdę ona oznacza? W telegraficznym skrócie można ją ująć jako umiejętność takiego zbierania, analizowania a następnie wykorzystywania zebranych informacji, aby można było uzyskać na ich podstawie odpowiedź, czy założone przez nas cele zostały osiągnięte.\nCzym ewaluacja nie jest?\nAby uzyskać jeszcze pełniejszy obraz tego, czym jest ewaluacja, można z powodzeniem wskazać czym ona nie jest tzn. co tak naprawdę odróżnia ją od pokrewnych dziedzin. Ewaluacja nie jest zatem:\n– badaniem naukowym – pomimo stosowania analogicznych metod, głównym celem ewaluacji jest nie tylko zwiększanie zasobu wiedzy, ale również formułowanie specyficznych rekomendacji służących poprawie wdrażania konkretnych interwencji;\n– kontrolą ani audytem – tu przedmiotem kontroli lub audytu jest zgodność prowadzonych działań z procedurami. Ewaluacja ocenia działania również w kontekście efektów.\n– monitoringiem – Monitoring służy jedynie „rejestrowaniu” bezpośrednich efektów wdrażania (produktów). Ewaluacja umożliwia ustalenie związków pomiędzy podjętymi działaniami a uzyskanymi efektami, zwłaszcza w ujęciu średnio i długookresowym (rezultaty).\nEwaluacja wprowadza do realizacji projektu element stałej refleksji. Dzięki niej mamy szansę na wyciągnięcie wniosków z prowadzonych przez nas działań i uzmysłowienie sobie, co w projekcie działa dobrze, co niedostatecznie, czy projekt dociera do tych odbiorców, do których ma dotrzeć, czy spełnia ich oczekiwania, czy przynosi zakładane efekty. Ponadto, daje klarowną odpowiedź na pytanie- gdzie leżą i jakie mogą być źródła ewentualnych problemów. Co jeszcze? Ewaluacja umożliwia rzetelną analizę wartości projektów, pozwala na poszukiwanie i wdrażanie takich rozwiązań, które podnoszą ich jakość. Wyniki takich autoewaluacji stanowią doskonałe źródło informacji przydatnych podczas opracowywania kolejnych projektów przez organizacje.\nPrzyjrzymy się zatem poniżej, jakie konkretnie korzyści może przynieść ewaluacja i do czego mogą przydać się jej wyniki?\nDoskonalenie programu/projektu. To obszar, który może służyć do podejmowania decyzji związanych z bieżącym wdrażaniem programu bądź projektu, a w przypadku jego kolejnych edycji – modyfikacji celów czy przedefiniowaniu grupy docelowej)\nProjektowanie nowych programów/projektów i działań. Mechanizm działania projektu może zostać wsparty przez wiedzę, która płynie zarówno z zarządzania nim jak i z doświadczenia bezpośredniego. Taka konfiguracja pozwala na sprawne planowanie poprzez unikanie rozwiązań, które się nie sprawdziły a wykorzystanie takich, które przyniosły zadowalające dla nas efekty.\nUpowszechnianie wiedzy płynącej z ewaluacji wśród partnerów społecznych, współpracujących w ramach programu/projektu. Wnioski z ewaluacji mogą podnieść jakość działań prowadzonych w ramach programu/projektu przez podmioty współpracujące, przyczyniając się do wzrostu skuteczności wspólnie podejmowanych aktywności.\nRozwój organizacji/instytucji prowadzącej ewaluację. Uczestnictwo w procesie ewaluacyjnym ni tylko rozwija kompetencje ewaluacyjne pracowników organizacji/instytucji. Sprzyja również szerszej refleksji nad funkcjonowaniem organizacji i usprawnianiem sposobów jej działania. Ponad to, ewaluacja daje możliwość nawiązania relacji z beneficjentami, partnerami projektu, lokalnymi liderami.\nTrzeba mieć świadomość, iż ewaluacja wykonana na koniec projektu, to nic innego jak zadanie wykonane w sposób niewłaściwy. Dlaczego? Bo ewaluacja nie stanowi odrębnego bytu, lecz integralną część całości (całego projektu) i powinna odbywać się na każdym jego etapie i tak jak on być rzetelnie i skrupulatnie rozplanowana. Jak zatem zaplanować jej proces? Ponieważ ma ona zarówno swoje cele i odbiorców, musimy się zastanowić i przeanalizować dla kogo jest ona realizowana i jakie ma przynieść efekty. Ogólny zarys etapów planowania ewaluacji przedstawia się następująco:\nJeśli określiliśmy już cel ewaluacji, musimy teraz przyjrzeć się temu co będziemy oceniać (wykorzystanie zasobów, metody edukacyjne, skutki, wpływ etc). To pozwoli określić wskaźniki bądź kryteria ( jakościowe, ilościowe) oraz czas rozpoczęcia naszej ewaluacji.\nPo określeniu powyższych wskaźników i kryteriów, musimy zebrać potrzebne nam dane i informacje dotyczące tego ilu mieliśmy uczestników w projekcie, czego się nauczyli i co zrobili ze zdobytą wiedzą. Tutaj możemy skorzystać z takich sposobów zbierania informacji jak: sporządzone notatki, wywiady zarówno podczas trwania projektu, jak i po jego zakończeniu.\nOcena i konkluzje\nTo proces wyciągania wniosków z uzyskanych informacji, szukanie wyjaśnień dla tego, co się zadziało, podkreślanie rezultatów i patrzenie na te rezultaty w kontekście założonych, początkowych celów i dążenia projektu.\nImplementowanie rezultatów Funkcją ewaluacji jest wprowadzenie zmiany społecznej dlatego zebrane informacje oraz wyciągnięte z nich wnioski muszą być w odpowiedni sposób wykorzystane i odpowiednio wdrożone.\nZarówno interpretacja zebranych danych, podobnie jak kolejne etapy, musi być związana z czystym obiektywizmem, bo jak wiadomo, rzeczywistość może być zawsze interpretowana na wiele różnych sposobów. Nasze osobiste obawy i własne interesy nie powinny mieć na nią znaczącego wpływu\nTo przede wszystkim ustalenie dążeń i celu. Warto zastanowić się nad tym i postawić sobie pytania: dlaczego ewaluacja jest niezbędna? Kto jej potrzebuje? Kto powinien być zaangażowany w jej przeprowadzenie?\nRodzajów ewaluacji jest wiele i każdy z nich wymaga dłuższego pochylenia się nad nim, dlatego poniżej przedstawiamy jedynie pobieżny i krótki ich zarys, koncentrując się w dalszej części artykułu jedynie na jednym z nich jakim jest ankieta ewaluacja ex ante i ex post . Rodzaje ewaluacji dzielimy zatem ze względu na:\nEwaluacja globalna – obejmująca obszar analizowanego przedsięwzięcia w całości.\nEwaluacja horyzontalna, tematyczna – obejmująca jeden lub kilka obszarów tematycznych w ramach jednego lub większej ilości projektów.\nEwaluacja szczegółowa, uzupełniająca – oceniająca jedno wybrane zagadnienie w ramach jednego przedsięwzięcia.\nEwaluacja formatywna –koncentruje się na analizie procesów i ich modernizowaniu Ewaluacja formatywna jest narzędziem wykorzystywanym w procesach decyzyjnych wpierające podniesieniu wartości przyszłych lub aktualnych projektów\nEwaluacja podsumowująca inaczej konkluzywna- analizie poddają się wyniki projektu jako całości. Jest ona narzędziem, które wspiera procesy decyzyjne dotyczące przyszłej realizacji przedsięwzięcia ze względu na podmiot oceniający.\nEwaluacja zewnętrzna – podmiotem prowadzącym badanie ewaluacyjne jest instytucja zewnętrzna.\nEwaluacja wewnętrzna – podmiotem prowadzącym badanie ewaluacyjne jest organizacja związana bezpośrednio lub pośrednio z administracją realizacji przedsięwzięcia.\nAutoewaluacja – podmiotem prowadzącym badanie ewaluacyjne są osoby, które bezpośrednio zaangażowane we wdrażanie projektu.\nEwaluacja ex ante – jest wykonywana przed rozpoczęciem przedsięwzięcia lub programu.\nEwaluacja mid term – jest wykonywana w połowie wdrażania przedsięwzięcia lub programu. Jej celem jest zbadać przybliżone efekty realizowanych projektów, ich wyniki, stopień osiągnięcia celów i jakość wykorzystania zasobów.\nEwaluacja on-going – jest wykonywana w trakcie realizowania projektu, w dowolnym czasie.\nEwaluacja ex post – jest wykonywana po zakończeniu realizowanego projektu. Zwykle badaniu poddają się efekty długotrwale — skuteczność, efektywność, koszty.\nAnkieta ewaluacyjna to narzędzie, które służy do weryfikacji wiedzy wśród uczestników szkoleń, warsztatów i różnego rodzaju projektów. Dzięki niej mamy szanse na zbadanie postawy uczestników, poziomu ich wiedzy bądź zdobycie interesującej nas opinii.\nUzyskane informacje mogą się okazać bardzo przydatne zarówno dla organizatora szkolenia jak i dla jego wykonawcy (trenera). Dlaczego jest to tak ważne? Z dwóch względów. Po pierwsze, osoba, która jest wykonawcą (trener) otrzymuje jasne i precyzyjne informacje zwrotne o skuteczności swoich działań i na tej podstawie może on dokonać ich ewentualnej modyfikacji, sposobu przekazywania wiedzy czy ogólnie atrakcyjności prowadzonego przez siebie szkolenia. Po drugie, organizator szkolenia otrzymuje również komunikat o jakości i skuteczności organizowanych przez niego szkoleń i czy spełniły one rolę, którą ten założył w działaniach projektowych. Jak widzimy, korzyści wynikające z przeprowadzenia ankiety są generują obopólne korzyści.\nCo możemy zmierzyć ?\nMożliwości mamy wiele i możemy mierzyć tu tak naprawdę dowolne elementy. Jednak dla uzyskania wartościowych i sensownych wyników dobrze jest ograniczyć się tylko do najważniejszych wskaźników. Ważne, aby ankieta nie była zbyt długa i aby wypełniający ją uczestnicy mogli swobodnie odpowiedzieć na zadane im pytania. Głównymi wskaźnikami w badaniu opinii o szkoleniu są: ocena prowadzącego oraz ocena warunków szkolenia. W przypadku weryfikacji wiedzy warto skorzystać z opcji testu przyznając punktacje do pytań, która pozwoli automatycznie zliczyć punkty. Przy weryfikacji wiedzy warto też skorzystać z zaproszeń e-mail, aby powiązać adres e-mail z odpowiedzią.\nJakich pytań użyć?\nKryteria oceny można ustalić według:\nTrafności – odpowiadającego na pytanie – czy i w jakim stopniu cele projektu/realizowane w nim działania odpowiadają na problemy i potrzeby grupy docelowej?\nSkuteczności – odpowiadającego na pytanie – czy i w jakim stopniu działania realizowane w ramach projektu przyczyniają się do osiągnięcia planowanych celów i rezultatów?\nUżyteczności – odpowiadającego na pytanie – czy i w jakim stopniu realizacja projektu korzystanie wpływa na sytuację podmiotów wchodzących w skład grupy docelowej?\nTrwałości – odpowiadającego na pytanie – czy efekty/rezultaty projektu będą nadal widoczne po zakończeniu jego realizacji?\nReasumując, jeśli chcesz aby raport z ewaluacji rzeczywiście stał się rzetelnym i pomocnym narzędziem w dalszym rozwoju twojej organizacji, projektu itd. musisz potraktować ją poważnie. Mimo iż, w budżetach projektowych nie zawsze będzie dużo miejsca na zaplanowanie ewaluacji to jednak zawsze można włączyć ją w działania projektowe w taki sposób, który nie będzie się wiązał z uszczupleniem budżetu. Jeśli rzeczywiście chcemy aby nasze działania zmieniały rzeczywistość wokół nas, to należy tej rzeczywistości się najpierw przyjrzeć, poobserwować, zatrzymać się i jej w żaden sposób nie przyśpieszać. Tylko z takiej refleksji jaką jest slow evaluation, która zaczyna się już na etapie planowania projektu, gdzie metody badawcze współgrają z działaniami w projekcie i są dostosowane do odbiorców, a nie przed jego zakończeniem, nasze działania będą miały naprawdę sens a zebrane informacje staną się inspiracją do dalszej pracy.\nPrevious Wpis Jak skutecznie opowiadać o działaniach organizacji? – szkolenie w dniach 1 i 2 grudnia 2021 r.\nNext Wpis Marka III sektora. Czy to w ogóle możliwe?


Parczew: Nastolatkowie kradli radia i anteny CB - Dziennik Wschodni\nParczew: Nastolatkowie kradli radia i anteny CB\nPolicjanci zatrzymali trzech nastolatków, którzy ukradli m.in. skuter, radia i anteny CB oraz kołpaki samochodowe. Do kradzieży dochodziło na terenie powiatu parczewskiego. Złodzieje to mieszkańcy powiatu lubartowskiego.\nOd kwietnia mieszkańcy powiatu parczewskiego m.in. w Żmiarkach zgłaszali policji kradzieże odbiorników i anten CB oraz kołpaków. Na początku maja mieszkaniec Parczewa powiadomił komendę o kradzieży skutera.\nParczewscy kryminalni ustalili sprawców. W poniedziałek zostali zatrzymali. Okazali się nimi 16-letni Bartosz Ch., 17-letni Jakub B. i 18-letni Rafał G. Szesnastolatek po przesłuchaniu został zwolniony do domu. Dwaj pozostali mieszkańcy powiatu lubartowskiego w policyjnym areszcie czekają na dalsze decyzję prokuratora.\n– Podczas przeszukania domów nastolatków policjanci odzyskali kołpaki samochodowe anteny CB oraz skuter. Jednoślad jest w opłakanym stanie, bo młodzi złodzieje na nim szaleli rozbijając pojazd na najgorszych drogach – zauważa asp. Andrzej Kot, oficer prasowy parczewskiej policji.\nDodaje, że mundurowi ustalają wartość skradzionych przedmiotów. Sprawa jest rozwojowa. Za kradzież grozi kara pozbawienia wolności do lat 5.


PISF - „Kawałek naszej historii”. Rozmowa z Tomaszem Wolskim\n› Aktualności › „Kawałek naszej historii”. Rozmowa z Tomaszem Wolskim\nTomasz Wolski. Fot. Marcin Kułakowski, PISF\nPodczas 9. edycji Planete+ Doc rozmawialiśmy z Tomaszem Wolskim, reżyserem i operatorem współfinansowanego przez PISF filmu dokumentalnego „Pałac”. Obraz był pokazywany w ramach Konkursu Głównego i otrzymał nagrodę Canon Cinematography Award za najlepsze zdjęcia.\nDlaczego postanowił Pan zrobić film o Pałacu Kultury?\nTo miał być mój pierwszy film, który planowałem zrealizować tuż po zakończeniu kursu w Szkole Wajdy. Uzyskałem wtedy pozwolenie prezesa Pałacu, ale okazało sie, że projekt przerósł mnie i moje możliwości. Postanowiłem do niego wrócić po latach. Nie dlatego, że to kontrowersyjny budynek, tylko dlatego, że to jest kawałek naszej historii. Ciekawiło mnie, jak my się w tym odnajdujemy.\nIle czasu spędził Pan w Pałacu kręcąc film?\nDwa lata. Oczywiście nie non stop, gdyż początkowo dojeżdżałem z Krakowa. Potem przeniosłem się do stolicy i od tego czasu starałem się pracować w miarę intensywnie. Prace nad filmem skończyłem chwilę przed festiwalem Planete+ Doc.\nPałac, który pokazuje Pan w swoim filmie jest ogromną machiną pełną zakamarków i tajemnic. Czy coś Pana zaskoczyło podczas pracy nad filmem?\nPodejrzewałem, że uda się tę machinę jakoś odsłonić, zdemitologizować. Zaskoczyło mnie na przykład to, że sprezentowane nam przez bratniego sąsiada ponad 50 lat temu maszyny, wciąż tutaj pracują. Pracownicy Pałacu cieszą, że te maszyny są, ponieważ nowe sprzęty w nowoczesnych biurowcach zazwyczaj po roku trzeba wymieniać, naprawiać. Natomiast te radzieckie urządzenia wciąż świetnie działają pomimo swojego wieku.\nCzego, z tego, co udało się Panu zarejestrować, nie możemy obejrzeć w filmie?\nProblemem tego filmu był ogrom materiału. Montowałem go tak jak zwykle, czyli na bieżąco i same podmontowane sceny z basenu trwały około 40 minut. Ochroniarze kolejne 40 minut. Kongresowa 30 minut. Musiałem to drastycznie skrócić, wyłuskać te kilka minut, żeby ani nikomu nie zrobić krzywdy, ani nie ośmieszyć i żeby było to „coś”. W filmie nie ma na przykład materiału z Sali Kongresowej, gdzie nakręciłem bardzo ciekawe sceny z imprezy wietnamskiej. Cała sala była wypełniona Wietnamczykami. Dzieci urządziły sobie tu wielki plac zabaw, np. zjeżdżały z marmurowych poręczy. Przyjechały ich muzyczne gwiazdy i wiele osób chciało zdobyć autograf, zrobić zdjęcie. Udało mi się zarejestrować kilka zabawnych scen. Wietnamczycy nie chcieli na przykład zostawić kurtek w szatni. Dlatego nie pozwalano im wchodzić na Salę Kongresową, a oni chowali się za rogiem, zwijali te kurtki w kłębek, wkładali do reklamówki, po czym jakby gdyby nic wchodzili na Salę.\nJednymi z bohaterów filmu są pracownicy Pałacu. Jak zareagowali na Pana wizyty i na obecność kamery?\nChyba są do tego trochę przyzwyczajeni. Telewizja pojawia się w Pałacu dosyć regularnie. Natomiast nikt spędził tam tyle czasu, co ja. Oczywiście zawsze na początku jest zaciekawienie, ale jednocześnie obawa, kim jest ten facet i co chce zrobić. Kiedy się pojawiłem drugi i trzeci raz, kiedy rozmawialiśmy o różnych rzeczach, zwiedzaliśmy razem Pałac, to oni się w końcu do mnie przekonywali. Praca reżysera przy filmie dokumentalnym polega głównie właśnie na tym, żeby zapewnić tych ludzi, że nie jestem tu po to, żeby ich skrzywdzić, zrobić im coś złego. Oczywiście były osoby, które nie chciały wziąć udziału w filmie i ja ich do tego w żaden sposób nie namawiałem.\nJest pan reżyserem, ale również autorem zdjęć w „Pałacu”.\nPrawie wszystkie swoje filmy zrealizowałem sam jako operator. Źle bym się czuł, gdybym na planie nie miał kamery w ręku. Bez niej nie wiem, co mam robić. Nie pracuję z operatorami też dlatego, że moja metoda pracy jest taka, że ja nie wiem, o czym będzie scena, nie wiem, gdzie mnie zaprowadzi. Reaguję intuicyjnie, natychmiast, a operatorowi trzeba dużo wcześniej powiedzieć co i jak ma filmować. Operatorzy muszą zarabiać pieniądze i robią tysiąc rzeczy, rozdrabniają się i często nie są w stanie wystarczająco skupić się na projekcie. Moje zdjęcia trwają zwykle bardzo długo, minimum rok, więc ciężko namówić kogoś, żeby poświęcił swój cenny czas, za który potem dostanie wynagrodzenie, takie jak za jeden dzień pracy w reklamie. Jednak nie jest to główny powód, dla którego realizuję zdjęcia samemu. Ja po prostu to lubię.\nCzy po zrealizowaniu tego filmu zmienił Pan zdanie na temat Pałacu?\nNie, mam tak samo pozytywny jego obraz jak przed zdjęciami. Moim założeniem było, żeby znaleźć tu pewne uogólnienie, a nie go krytykować czy gloryfikować. Myślę, że ten budynek jest w stanie nas ciągle zaskoczyć. Na przykład tu gdzie rozmawiamy, pod nami jest pomieszczenie, o którym przez lata nikt nie wiedział. W filmie widać je w scenie z gruzami, taki księżycowy krajobraz. Pracownicy odkryli je dopiero pod koniec zeszłego roku. Budowniczym nie chciało się wywozić gruzów, więc zmagazynowali je w jednym miejscu zabetonowali, zamurowali i zamknęli.\nJakiś czas temu pojawił się pomysł, żeby nasz Pałac zburzyć…\nTo jest kawałek naszej historii i kompletnie absurdalne, wręcz głupie jest sugerowanie, że powinniśmy Pałac zniszczyć. Czy chodzi o to, żeby likwidować te budynki i te fragmenty naszej historii, które źle nam się kojarzą? Do czego to doprowadzi? Jeżeli będziemy postępować w ten sposób, nie będziemy mieli żadnej tożsamości historycznej. To jest kawałek naszej historii, z którą musimy się pogodzić, zaakceptować ją i żyć dalej.


Piknik w Szkole Podstawowej nr 4 w Przemyślu. Relacja uczestniczki\nWczoraj 22 maja w naszej szkole odbył się piknik z okazji Dnia Dziecka. Po mimo że to święto będzie za tydzień, nasza szkoła zorganizowała je już wczoraj.\nNa naszej majówce było bardzo wiele atrakcji na, które przybyła wielka grupa dzieci. Największa kolejka ustawiła do dmuchanej zjeżdżalni. Były też stoiska z napojami, ciasteczkami i popcornem wśród nich dwa stoliki z prezentami na dzień mamy: słoikami, bransoletkami i naszyjnikami oraz jedno stoisko z biżuterią.\nNasza klasa IV E sprzedawała ciasteczka oraz balony. Zorganizowaliśmy także strzelanie do tarczy żelowej. Na szkolnym Orliku organizowane były różne występy: aerobiki, tory przeszkód itp., a na salezjańskim boisku odbyły się zawody piłkarskie klas I i II, III. W auli buł turniej szachowy klas I-VI, w którym wygrałam I miejsce.\nDzieci,które bawiły się na pikniku mogły w chodzić do karetki, samochodu strażackiego i auta Straży Granicznej. Uczniowie szkoły dobrze się bawili i byli bardzo zadowoleni.\nAnia Gdula, lat 9


Praga: sztuka uliczna\nStrona główna Europa Czechy Praga: 5 spojrzeń na sztukę uliczną i z ulicy widzianą\nCzechy Europa Na weekend Street Art\nPraga jest na mojej liście miast ze sztuką uliczną (w tym alternatywną) bardzo wysoko. W wielu miastach z kolorowym street artem (chociażby magiczne Valparaiso) jeszcze nie byłam, żeby twierdzić, że jest najlepsza. Ale z pewnością, dzięki, między innymi Davidowi Černemu, niepokoi wyobraźnię, poprawia humor, dodaje uśmiechów i zmusza do myślenia. Dlatego tak bardzo lubię tu wracać, by zostać mile zaskoczoną i szukać kolejnych perełek.\n1. Ulica gra!\n0.1 1. Ulica gra!\n0.2 2. Ulica – wśród instalacji oraz niezwykłych pomników\n0.3 3. Ulica w czasie: zegar astronomiczny\n0.4 4. Ulice sztuką tętniące.\n0.5 5. Ulice w niezwykłych budynkach\nOwszem, muzyka obecna wszędzie. Praga kojarzy mi się przede wszystkim z:\n– tym Panem, którego kojarzy znacznie więcej ludzi spacerujących po Pradze. Gra na saksofonie na ulicach miasta, bawi się razem z turystami podczas Świąt i tak po prostu. Dużo zdrowia i obyśmy za rok też go spotkali.\n– improwizowanymi zespołami i artystami na moście Karola. Dlatego, mimo że most jest zatłoczony i zalany dosłownie turystami, lubię tam wybrać się na spacer, chociaż jeden podczas wypadu.\n– grą na kieliszkach. Parę lat temu, podczas Świąt Bożonarodzeniowych w Pradze była to najpiękniejsza muzyka świąteczna, którą usłyszałam.\n2. Ulica – wśród instalacji oraz niezwykłych pomników\n3. Ulica w czasie: zegar astronomiczny\nObowiązkowy punkt na wszystkich listach must-see w Pradze. Zawsze mnie fascynuje i lubię go odwiedzić.\n4. Ulice sztuką tętniące.\nWizyta nie tylko w samych muzeach i galeriach, ale i okolicznych podwórkach – warte uwagi i kilku spojrzeń.\nAlbo Futura. Co prawda tu sztuka znajduje się głównie w środku, ale na podwórku jest instalacja Davida Cerneho, do którego wrócę w oddzielnym poście, a cała galeria jest warta uwagi, do tego wejście za darmo.\n5. Ulice w niezwykłych budynkach\ntagico zobaczyćna weekendPragastreetartsztuka\npoprzedni artykuł Berlin na wyrywki: Batman Elektronik\n10 kwietnia 2019 at 2:55 pm\n30 marca 2015 at 12:26 pm\nMam dokładnie to samo. Niby to taka znana atrakcja, tłumy pod nim wiecznie fotografujący się. Ale mam takich parę miejsc, przez które po prostu muszę przejść chociaż raz podczas pobytu, tak żeby sobie wewnętrznie się uśmiechnąć :)\n20 marca 2015 at 12:31 pm\nZawsze podobał mi się ten zegar astronomiczny Pradze i za każdym razem jak jestem, nawet w „przelocie” to muszę go sobie zobaczyć ;]