Nvidia - Problem strewników - GNU/Linux - dobreprogramy - forum\nNvidia - Problem strewników\npolska88 (Allegretto14) 2006-12-12 20:00:04 UTC #1\nWitam.MOzille mam zinstalowana domyslnie, tam gdzie przy instalacji sie instaluje.Chce do niej zainstalowac wtyczke :Flash player. W konsoli wpisuje: ./flashplayer-installer\nPOjawia sie aby wziasc enter, enter..az d ochwili gdy wyskakuje : " Please enter the installation path of the Mozilla, Netscape,\nor Opera browser (i.e., /usr/lib/mozilla): " I CO TU MAM WPISAC?? (jezeli tu chodzi o jakas scizke dostepu, to domyslnie tam gdzie jest firefox ? czyli gdzie??)\nsqueet (squeet) 2006-12-12 20:07:06 UTC #2\ngina (Gina Gina) 2006-12-12 20:17:48 UTC #3\nI CO TU MAM WPISAC?? (jezeli tu chodzi o jakas scizke dostepu, to domyslnie tam gdzie jest firefox ? czyli gdzie??)\nNie wiesz, gdzieś w okolicy /usr/bin/......\nUżyj ewentualnie mc do szukania\nhag (Mir Hag) 2006-12-12 20:28:06 UTC #4\nPodaj jeszcze dystrybucję. Może można Flasha zainstalować prościej jako pakiet.\nPS A co jest pod tym proponowanym? U mnie (Ubuntu) katalog z firefoxem to /usr/lib/mozilla-firefox, ale z niewiadomej przyczyny mam też /usr/lib/mozilla i w nim jakieś pluginy.\nskydog (Ed1970spam) 2006-12-13 11:28:29 UTC #5\nO tym gdzie coś jest zainstalowane możesz przekonać się wydając w konsoli polecenie "whereis" .Dostęp do katalagu z zainstalowany oprogramowaniem wymagać będzie pewnie praw root-a.\nMożna też skopiować do katalogu domowego przeglądarki plik "libflashplayer.so" i\nW tym 2 przypadku musisz zaznaczyć w podglądzie pokazywanie katalogów ukrytych i dopiero wtedy zaglądnąć do ./home\nPrzeczytaj plik "readme.txt" załączony do archiwum playera.\nO prawidłowo zainstalowanej wtyczce przekonasz się pisząc w przeglądarce adres "about:plugins".\npolska88 (Allegretto14) 2006-12-13 11:37:37 UTC #6\nUdało sie DZieki wszystkim....ALE MAM KOLEJNY PROBLEM A NIECHCE TWORZYC NOWEGO TEMATU. MIANOWICIE DOTYCZY ON STEROW POD NVIDIA. Wpisuje w konsoli jako root " sh NVIDIA-Linux-x86-1.0-7184-pkg1.run", zaczyna sie instalowac i pojawia się "\nO co tu chodzi ?? Prosze o pomoc\nskydog (Ed1970spam) 2006-12-13 11:45:07 UTC #7\nnie możesz instalować z pozycji uruchomionego gui sterownika.\nPrzenieś się na niższy poziom -czyli np. wciśnij ctrl+alt+F5? może nawet niżej F3( nie wiem jaki masz system) i wykonaj instalację ponownie. Zmień też tytuł założonego tematu bo Cię Admin forum okrzyczy\n>>>Zawsze czytaj instrukcje dołączone do oprogramowania<<<\nsphinx (Kostrzewa83) 2006-12-13 12:00:02 UTC #8\ni dopiero wtedy sh NVIDIA-Linux.....\npolska88 (Allegretto14) 2006-12-13 12:09:52 UTC #9\nOK zainstalowaly sie...A JAK TERAZ TEN WPIS ZMIENIEC NA NVIDIA? co trzeba wpisac w konsoli ?(jak wpisuje jako rooT: /etc/X11/xorg.conf , to wywala" brak dostepu"\nskydog (Ed1970spam) 2006-12-13 12:18:37 UTC #10\nbrak dostępu - czyli nie wpisujesz z root-a. Przed poprawkami zrób sobie kopię tego pliku np.jako .bak -bo jak coś pójdzie źle to sobie przywrócisz stare ustawienia. Nie posiadam obecnie sprzętu z kartą graficzną NVidia więc nie sprawdzę ... dawniej trzeba było zmieniać konfigi ręcznie , ale teraz może sie to już zmieniło? Zrestartuj kompa i zrób potem test wpisując "glxgears". Jeśli goni jak szalone to już masz z głowy. :lol:\nhttp://download.nvidia.com/XFree86/Linu ... on-02.html\nNapisz jakie jest Twoje distro\npolska88 (Allegretto14) 2006-12-13 12:22:51 UTC #11\n[root@dziubek dziubek]# /etc/X11/xorg.conf\nbash: /etc/X11/xorg.conf: Brak dostępu\nI co ??A wogole to sie wpisuje: /etc/X11/xorg.conf , zeby pozmieniac to na "NVIDIA"??\nZłączono Posta : 13.12.2006 (Sro) 13:36\n[dziubek@dziubek ~]$ su\n[root@dziubek dziubek]# glxgears\nZłączono Posta : 13.12.2006 (Sro) 14:10\nRozwiązałem - temat do zamknięcia.


Dni wolne mi miją, a ja zajmuję się nie tym co trzeba. Ksiązki tylko na mnie czekają, a ja nic na to nie mogę poradzić. Ale dziś koniec, uczę się. Wczoraj nie mogłam. Posprzeczałam się z Nim. Na gadu oczywiście. Była już noc, lało jak cholera, a ja po każdej linijce tekstu czułam się coraz gorzej. Nie wiedziałam co mu napisać. Przypomniałam sobie...\nczarna-biedronka 23/05/2008 11:04:09 [komentarzy 4] Skrytykuj lub Podziwiaj\nJutro mam dwumiesięcznice xDD Boże, jak mi dobrze :P\nJeden problem, który pozostał to poprawienie ocen i fakt, że mama nie pozwala mi iść na architekturę. Powiedziała nie i koniec. Genialnie. A co do ocen, tak strrrasznie mi się nie chce. Ale trzeba, bo cała rodzina powie, że to "przez twojego chłopaka". A tego bym nie chciała.\nczarna-biedronka 20/05/2008 08:58:46 [komentarzy 3] Skrytykuj lub Podziwiaj\nKolejny miesiąc mamy. Długo mnie nie było, ale wracam. Szczerze, to tyle się działo, że zapomniałam o pisaniu. Był płacz i był śmiech. Była wściekłość i był smutek. Ale nie będę wracała do przeszłości, ważne co jest teraz.\n21 marca nadal jest dla mnie ważną datą, niedługo będzie dwumiesięcznica ;) Bardzo bardzo mnie to cieszy. Mam kogoś kochanego...\nczarna-biedronka 12/05/2008 08:03:05 [komentarzy 5] Skrytykuj lub Podziwiaj\nWszystko zaczyna się jako tako układać, a ja ciągle żyję obawami. Że coś nie wyjdzie, coś się nie uda. Ciągle układam w głowie tragiczne scenariusze. Jeśli się...\nczarna-biedronka 8/04/2008 15:02:19 [komentarzy 11] Skrytykuj lub Podziwiaj\nCholera no, ja i zmiany? Te słowa do siebie nie pasują! A ja tak bardzo chcę. Naprawdę. Nie to, że tak tylko mówie. Nie. Jedyne co mi narazie wyszło to rozmowa z tym kolegą. Cieszę się, że jest tak dojrzały i zroumiał. I docenił, że powiedziałam mu prawdę. I nadal będziemy rozmawiać. Czyli jest tak jak chciałam. Ale reszta? Boże, nie wiem jak to...\nczarna-biedronka 6/04/2008 12:23:14 [komentarzy 1] Skrytykuj lub Podziwiaj\nTak sobie pomyślałam, że coś napiszę. Chyba zaczyna was to nudzić, ileż można narzekać. Popłakałam, powspominałam, koniec. Życie płynie dalej. I akurat dziś, choć ta data nie ma dla mnie żadnego znaczenia, a będzie mieć jeśli się uda, dziś zaczynam zmieniać życie. Małymi krokami. Ucząc się na swoich błędach. Spotkałam człowieka, który pomieszał mi...\nczarna-biedronka 2/04/2008 11:24:30 [komentarzy 4] Skrytykuj lub Podziwiaj


3,5 GW mocy zainstalowanej w morskich farma wiatrowych PGE – to dużo czy mało? - Wybrzeze24.pl\n3,5 GW mocy zainstalowanej w morskich farma wiatrowych PGE – to dużo czy mało?\nwtorek, 06 października 2020 13:07\nMorze Bałtyckie posiada świetne warunki naturalne do stawiania morskich elektrowni wiatrowych. Potencjał ten planują wykorzystać polskie firmy z branży energetycznej. Dotychczasowe plany inwestycyjne wskazują, że liderem morskiej energetyki wiatrowej w Polsce w przyszłości zostanie PGE. Spółka planuje wybudować co najmniej 3 farmy wiatrowe na Bałtyku o łącznej mocy zainstalowanej wynoszącej do 3,5 GW. Jakie przyniesie nam to korzyści? W jakim stopniu zmieni krajobraz energetyczny kraju?\nGrupa Kapitałowa PGE intensywnie rozwija Program Offshore, który zakłada budowę trzech farm wiatrowych – Elektrowni Wiatrowej Baltica-1, Elektrowni Wiatrowej Baltica-2 oraz Elektrowni Wiatrowej Baltica-3. Jakie znaczenie dla Polski mają te inwestycje? To bardzo ważne projekty – zarówno ze względów ekologicznych jak i ekonomicznych.\nZielona energia dla milionów polskich domów\nWraz z uruchomieniem Elektrowni Wiatrowych Baltica 2 i 3 do 2030 roku PGE będzie posiadało blisko 2,5 GW zainstalowanej mocy na Morzu Bałtyckim. Z kolei po oddaniu do użytku ostatniej morskiej farmy Baltica-1 – będzie to już prawie 3,5 GW mocy. Oznacza to, że morskie elektrownie wiatrowe będą w stanie wyprodukować rocznie prąd dla około 5,4 mln gospodarstw domowych w Polsce. Stanowi to 8% krajowego zapotrzebowania na energię elektryczną.\nPrzewidywalna produkcja prądu\nJedną z wielu zalet morskiej energetyki wiatrowej jest przewidywalna produkcja prądu. Współczynnik wykorzystania mocy dla morskich turbin jest bardzo wysoki, może wynosić nawet 40%-50%. Oznacza to, że morskie farmy wiatrowe są najbardziej wydajnym produkcyjnie źródłem energii wśród technologii odnawialnych. W przyszłości morskie turbiny będą pracować z większym obciążeniem niż większość elektrowni wodnych w Polsce i z obciążeniem porównywalnym do elektrowni węglowych.\nEnergia produkowana przez morskie turbiny będzie bazowała na odnawialnym i bezemisyjnym źródle energii jakim jest wiatr. Dzięki pracy trzech morskich farm wiatrowych PGE, rocznie emitowanych będzie aż o 11 milionów ton dwutlenku węgla mniej. To oznacza prawdziwą pozytywną zmianę dla klimatu.


Book of Demons Xbox One - premiera, opis, opinie | MiastoGier.pl\nBook of Demons (Xbox One)\nOpis Book of Demons (Xbox One)\nKawira @ 10:53 30.01.2019\nŚr. długość gry: 15h 10min\nBook of Demons to nietypowe połączenie roguelike, hack'n'slasha oraz gry karcianej. Za projekt odpowiada debiutanckie, niezależne polskie studio Thing Trunk. Tytuł jest pierwszym z serii Ksiąg osadzonych w tym samym uniwersum, lecz reprezentujących różne gatunki.\nFabuła to nic innego jak satyra historii z pierwszej części Diablo od Blizzarda. Wcielamy się w bohatera, który po latach wraca do rodzinnego miasta zastając je podczas inwazji demonów atakujących z podziemi lokalnej katedry. Należy zaznaczyć, że świat gry składa się w całości z papierowych elementów.\nRozgrywka opiera się na przemierzaniu podziemi po wyznaczonej ścieżce przypominającej szynę i zabijaniu hord przeciwników. Nie zabrakło rzecz jasna łupów w najróżniejszej postaci, od beczek czy skrzynek, aż po skrytki "pułapki", przypominające zabezpieczone kufry grupami potworów z Path of Exile. Ekwipunek oraz umiejętności reprezentują odnajdywane karty, które można umieścić w swoim pasie tworząc aktywną rękę.\nBook of Demons pełne jest easter eggów i odniesień do serii Diablo, nie tylko w warstwie fabularnej. Nawet interfejs użytkownika czerpie garściami z klasyki gier hack'n'slash. Grafika stawia przede wszystkim na stylizację oraz prześmiewczy charakter podkreślający humorystykę tytułu.\nRecenzja Recenzja Book of Demons - papierowy świat wzywa bohaterów (PC)\nRegularnie słychać lament malkontentów, że w tych grach już nic nie wymyślą, jesteśmy skazani na kopie kopii i takie tam wieszczenie końca świata. W praktyce, bez przerwy pojawiają się nowe projekty z...\nBook of Demons - problemy, pytania i porady\nScreeny z Book of Demons (Xbox One)


Miss poniedziałku – Kyoko Fukada - wykrzyknik.org\nJesteś tutaj » wykrzyknik.org » Film » Miss poniedziałku – Kyoko Fukada\nMiss poniedziałku – Kyoko Fukada\nKategorie: Film , Muzyka | Autor: GRT | Data: 21 października 2013, 21:58 | Skomentuj\nJednym z powodów, dla którego część światowej populacji samców chce spakować manatki i odlecieć w kierunku małej wyspy, gdzie eksplodowały dwie atomówki, jest z pewnością uroda tamtejszych mieszkanek. I chociaż mało kto z tych napalonych na urocze wdzięki parszywców rozróżnia Japonię, Chiny i Koreę Południową, to jednak trzeba przyznać, że to właśnie w Kraju Kwitnących Dziewczynek można spotkać najwięcej pięknych celebrytek, dla których można sprzedać duszę Oni.\nJedną z tych anielic jest Kyoko Fukada – japońska kobieta renesansu, która oprócz bycia znaną aktorką, jest również znaną modelką i znaną piosenkarką. Co prawda wszystkie te osiągnięcia zawdzięcza w dużej mierze swojej urodzie i zinfantylizowanemu zachowaniu, ale właśnie dokładnie tego spodziewalibyśmy się po Japonii.\nKyoko urodziła się 02 listopada 1982 w Tokio. Pierwszy swój debiut telewizyjny miała w wieku piętnastu lat, gdy to pojawiła się w dramacie telewizyjnym „Sore ga Kotae da!”. Tytuł zapewne nikomu nieznany, ale większości obił się o oczy horror „Ring II”, w wersji japońskiej, oczywiście. Tam właśnie Dwa lata później trafiła przed obiektyw reżysera jej pierwszej filmowej roli. Innym popularnym poza Japonią filmem z udziałem Kyoko było arcydzieło Takeshiego Kitano – „Lalki”.\nByć może zaskoczę część z was, ale megapopularny serial anime Yattaman (o nim to już musiał każdy słyszeć) został zekranizowany w 2009 roku. Kyoko Fukada zagrała rolę Dronio – liderki dwóch upierdliwych i przygłupich oprychów. I przyznam szczerze, choć wydaje się to niemożliwe, animowany Yattaman został przeniesiony do filmu niezwykle klimatycznie.\nPoza aktorstwem zdarzało jej się również zaśpiewać, czego efektem były cztery albumy studyjne wydawane co roku w latach 1999-2002. Wartość muzyczną możecie sami ocenić poniżej.\nTrudno o normalne zdjęcia Kyoko Fukady ze względu na brak w Japonii celebryctwa w stylu Amerykańskim. Zamiast setek fotek z imprez i z ukrycia, znaleźć można jedynie te cukierkowe.\nMiss poniedziałku – Leïla Bekhti\nMiss poniedziałku – Mary Elizabeth Winstead\nMiss poniedziałku – Agnieszka Więdłocha\nMiss poniedziałku – Mila Kunis\nMiss poniedziałku – Emily Browning\nTagi: anime, galeria, Japonia, miss poniedziałku, piękno, yattaman, zdjęcia\n« Czym powinniśmy się martwić? cz. 3\nZagraniczne pochodzenie znanych Polaków (cz. 1) »\nshut o TOP 10 przerażających zwierzęcych rytuałów godowych\nZdechła mucha – Rozdział 10


Christian Dior Życiorys i kolekcje. - ppt pobierz\nOpublikowałKonstanty Lehmann Został zmieniony 7 lat temu\nPrezentacja na temat: "Christian Dior Życiorys i kolekcje."— Zapis prezentacji:\n1 Christian Dior Życiorys i kolekcje\n2 Krótki Życiorys Christian Dior, nazywany „królem” francuskiej mody , urodził się 21 stycznia 1905 r. w Normandii (Granville). Mały chłopiec wyrastał w środowisku burżuazji francuskiej, otoczony dwoma braćmi i siostrami. Willa “Les Rhumbs”, dom jego dzieciństwa na zawsze została w jego wspomnieniach. Napisał kiedyś, że “najbardziej ciepłe i czułe wspomnienia są chwile, które spędził w tym domu i że jego życie, jego styl zawdzięczają wszystko temu uprzywilejowanemu miejscu, jego niezwykłemu położeniu i architekturze”\n3 Jego życiorys jest nietypowy. Nie od razu bowiem został kreatorem mody\nJego życiorys jest nietypowy. Nie od razu bowiem został kreatorem mody. W roku 1925 studiuje Sciences Politiques, ale jego miłość do architektury i sztuki jest silniejsza i wraz z przyjacielem otwiera galerię sztuki. Po śmierci matki rodzina Dior ma duże kłopoty finansowe, są zmuszeni sprzedać wszystko włącznie z willą “Les Rhumbs”. Dalsze dzieje Ch.Dior – koniec lat 30-tych sprzedaje projekty kapeluszy i sukni dla roznych domow mody, modelista u Roberta Piquet’a , ilustrator mody w “Figaro” , II WS, po wyzwoleniu praca jako asystant slawnego projektanta Luciena Lelonga, gdzie pracuje wspolnie z Pierre Balmain……i w 1946 roku zaklada wlasny dom mody. Pierwsza kolekcja, sukces za sukcesem.\n4 Wybrane Kolekcje oraz Perfumy\nPierwsze kolekcje “Corolle” , talia osy, zwiewne spodnice tiulowe z 20 m materialu, lejace sie jedwabie, falbanki, cyganskie bluzki, zgrabne buciki…..Brigitte Bardot w jego wspanialych kreacjach? Dior napisal wtedy, ze kobieta jest dla niego jak kwiat. Mial racje, jego marzeniem bylo nie tylko ubierac kobiete, ale rowniez kreaowac dla niej makijaz, perfumy. Uwazal, ze perfumy sa “finishing touch” kazdej sukni. W roku 1947 “rodza” sie pierwsze perfumy Miss Dior.\n5 W czasie dekady swych „rządów” Dior wypuścił 22 kolekcje uwzględniające zróżnicowania geograficzne. Inne linie pojawiły się w butikach w Nowym Jorku, inne np. w Paryżu.\n6 Perfumy Wszystkie perfumy Dior'a począwszy od Miss Dior aż po Dior Addict mają w sobie coś magicznego i niepowtarzalnego. Zapachy takie jak Eau Sauvage, Poison, J'adore czy Fahrenheit stały się symbolami najbardziej emocjonujących cech męskości i kobiecości.\n7 Ciekawostki Christian Dior zmarł na zawał serca we włoskiem kurorcie Montecatini, na które udał się ze swoim kochankiem – piosenkarzem Jakiem Benitą. Projektant nigdy nie krył swojej orientacji seksualnej. Chorobliwie przesądny, w każdej ważnej sprawie radził się astrologa jednak w tym jedynym wypadku udał się na zasłużony urlop mimo ostrzeżeń wróżbity. Zmarł w wieku 52 lat.\n8 .W każdej kolekcji tworzył płaszcz „Granville” (od nazwy rodzinnego miasta). Poza tym przynajmniej jeden z modeli w kolekcji musiał być ozdobiony motywem ulubionych kwiatów mistrza- konwalii. .Christian Dior nie akceptował mężczyzn, którzy nie nosili krawatów. .Nie wszyscy zachwycali się projektami Diora. On nie ubiera kobiet, tylko je tapetuje. Jest żałosny!- tymi słowami podsumowała jego styl Coco Chanel. Nawet nie wie, jak zszyć dwa kawałki tkaniny - twierdził Cristobal Balanciaga.\nPobierz ppt "Christian Dior Życiorys i kolekcje."\nModa po Francusku. La mode en France..


AstonVilla.com.pl - Jedyny polski serwis The Villans - Aston Villa vs. Southampton\nDziś jest niedziela, 16 lutego 2020 / On-line: 10\nAston Villa vs. Southampton\t81\nData: 23.04.2016 - 10:23 / Autor: Mr HoltEnd\nSezon zbliża się do końca. Właściwie wszystko, co warto by napisać zostało już tu napisane i ujęte lapidarnie na banerze trzymanym przez kibiców: nie ma nadziei, nie ma przyszłości. Pozostały duma i wspomnienia. I może jeszcze wiara, że kiedyś The Villans znów będą walczyć o szczyt Premier League i każda drużyna stojąca naprzeciw zawodników w koszulkach Claret & Blue będzie czuła należny AV respekt.\nDzisiejszy mecz niczego nie zmieni dla zawodników, sytuacji klubu i sytuacji w tabeli. Bez względu na wynik Święci pozostaną na 8 pozycji, co najwyżej w przypadku przegranej (wiem, wiem, taki żarcik) poczują oddech Stoke za plecami.\nWielu kibiców marzy, by ten sezon już się skończył, by jak najszybciej usunąć w cień niepamięci wyczyny zawodników, o których nie warto pisać. To przedostatni mecz w PL, który The Villans rozegrają na Villa Park i w którym mogliby ambitnie powalczyć o punkty. Czy to zrobią ? Poprzednie spotkanie z ManU nie należało do porywających widowisk, ale też AV nie wypadła tak słabo, jak można było się obawiać. Cóż z tego, skoro to zasługa marnie grających przeciwników, którzy od odejścia sir Alexa nie mogą się chyba pozbierać.\nDzisiejszy przeciwnik nie jest zespołem wybitnym, naszpikowanym gwiazdami i z rozdętym budżetem. To po prostu solidny piłkarscy rzemieślnicy, którzy mądrze prowadzeni przez Ronalda Koemana pokazują się od bardzo dobrej strony. Statystyki przemawiają za AV: w lidze wygraliśmy ze Świętymi 25 razy, 21 razy padł remis i tyle samo razy schodziliśmy z boiska pokonani. Dodam, że nasz dzisiejszy przeciwnik jest jednym z bodajże trzech w PL, z którym mamy korzystne dla nas statystyki. Ale to tyle. Bez złudzeń, choć z nadzieją. W pierwszej połowie sezonu wyrwaliśmy 1 punkt, choć trzeba pamiętać, że to właśnie Southampton wyeliminował AV z Pucharu Ligi, a na koniec zeszłego sezonu zamiótł zawodnikami AV murawę na St. Mary’s Stadium. Aby dopełnić czarę goryczy: w ostatnich 6 meczach Święci zdobyli 11 punktów, przegrywając tylko na wyjeździe z fenomenalnym Leicester. Zestawienie punktowe 6 ostatnich spotkań AV litościwie pominę.\nSouthampton nie należy do drużyn zdobywających dużo bramek – średnio 1.32 na mecz, a w całym sezonie 45, przy stracie 35. Kogo w tej drużynie należy się obawiać ? Przede wszystkim R. Koemana i napastników: Shaya Longa, Graziano Pelle i Ryana Bertranda. Przede wszystkim jednak największym zagrożeniem jest po prostu zespół jako całość, znakomicie poukładany i zgrany. I temu wyzwaniu AV nie ma za wiele do przeciwstawienia.\nDodał: klocek, 7 maja 2016; 00:41\ndzisiejsze oswiadczenie br /> Chairman Steve Hollis said: "We are in very constructive negotiations which could lead to the sale of the Club to a new Owner.\nDodał: PIT84, 5 maja 2016; 17:17\nNasz kibic Tom Hanks postawił na Lisy, że zdobędą mistrzostwo i wygrał 500 tyś funtów. ( 100 funtów przy kursie 5000 ), ciekawe jaki był kurs na to, że spadniemy?\nDodał: 1874, 4 maja 2016; 23:58\nNooo to już wiemy, że Man City Ligi Misiów nie wygraa.....\nDodał: PIT84, 4 maja 2016; 22:59\nDokładnie mecz z Leicaster sie kłania, jak tak można było upaść. Trudno, oby nas ktoś kupił od tego pseudo wujka z hameryki.\nDodał: 1874, 4 maja 2016; 20:52\nDodał: 1874, 4 maja 2016; 20:50\nCodziennie, zamykam oczy i mam przed soba ten obraz: Leicester 0-2 Aston Villa\nDodał: Bario, 4 maja 2016; 20:10\nZ kronikarskiego obowiązku : Joe Cole przechodzi do Tampa Bay Rowdies ( USA ). Pamietam jak się cieszyłem jak przychodził.\nObejrzałem ostatnio skrót naszego pierwszego meczu z Leicester i znowu się jakoś głupio poczułem... Naprawdę mam wrażenie, że to spotkanie strasznie dużo znaczyło. Wystarczy popatrzeć jak na początku sezonu grali Grealish, Gil czy nawet Sinclair. No, ale nie ma co już roztrząsać.\nDodał: Adamus, 4 maja 2016; 08:58\nDodał: klocek, 4 maja 2016; 06:43\nchyba ze man city zaliczy jeszcze jedna wpadke a man utd wygra wszystko\nciekawa opcja - city spada w lidze na miejsce 5 ale wygrywa LM liverpool wygrywa LE to beda miec 6 zespolow w LM?\nDodał: 1874, 3 maja 2016; 20:05\n....chyba ze Man City wygtlrs lige misiów, a Liverpool Lige Europejską )\nDodał: Mr HoltEnd, 3 maja 2016; 18:34\nNo i to by było na tyle. Nic się już w PL nie zmieni. Spada AV, Norwich i Sunderland. Mistrzem Leicester, wice Tottenham, trzeci (cóż za progres) Arsen 'JestemNr4' Wenger. City gra w eliminacjach LM, ManU musi zadowolić się LE, o rozgrywki w LE zagra WHU. Teoretycznie jeszcze wiele się może zmienić, poza pierwszym i ostatnim miejscem, ale to mniej niż mało prawdopodobne.\nDodał: klocek, 2 maja 2016; 23:33\nczyli mozna wrocic bardzo szybko do PL\ngratulacje dla Leicester City\nDodał: VillaMan, 2 maja 2016; 19:41\nBurnley zastąpi AV w przyszłym sezonie PL, przynajmniej jeśli chodzi o barwy\nDodał: VPK, 2 maja 2016; 17:22\nW tym sezonie, to przy wszystkich.\nA jeszcze bardziej przy kierownictwie klubu.\nDodał: Bario, 1 maja 2016; 12:58\nPrzy niektórych naszych graczach to nawet te rajtuzy wyglądają poważnie\nDodał: VPK, 1 maja 2016; 12:51\nByle nie kupił klubu taki sam patałach (albo gorszy). A ten niech spada na swoje podwórko i tam się podnieca jajowatą piłką i zderzającymi się kolesiami w rajtuzach, gorsetach i kaskach z kagańcem.\nDodał: VPK, 1 maja 2016; 12:44\nA już się wydawało, że się wreszcie Watford nad inwalidami ulitował, ale nic z tego....Nasi jednak nie odpuścili do końca - to się nazywa konsekwencja\nDodał: klocek, 30 kwietnia 2016; 22:10\nsral pies wyniki - podobno Lerner chce dotrzymac slowa jakie dal fanom o sprzedazy AV i cena ponownie zostala obnizona - z 75 mln na 40 mln....prawie tyle co dostalismy za Benteke......\nDodał: 1874, 30 kwietnia 2016; 19:08\nŻenada. Wszystkie gole stracone w doliczonym/ch czasie/sach. Definicja Aston Villa Comedy Club\nDodał: VillaMan, 30 kwietnia 2016; 17:56\nPo tym meczu, straciliśmy ostatnią szansę na punkty, co wiąże się z pobiciem kolejnego niechlubnego rekordu.\nDodał: Bario, 30 kwietnia 2016; 17:53\n3:2, 2 bramki w 4 minuty... a już myślałem, że pokażą jakis charakter... ale może to i dobrze, jeszcze by Black został trenerem\nDodał: VillaMan, 30 kwietnia 2016; 17:52\nNie wierzę Z nieba do piekła\nDodał: Bario, 30 kwietnia 2016; 17:08\nNo i 2-1 po wspaniałym strzale wiadomo kogo\nNiestety nie widziałem bramki na 1-1.\nPo strzeleniu przez nas gola w pierwszej połowie nasi piłkarze nawet w siebie trochę uwierzyli i grali już trochę lepiej.\nDodał: Bario, 30 kwietnia 2016; 16:30\nWatford cały mecz nas ciśnie, w naszej grze 0 jakiejkolwiek kreatywności, a obrona ośmiesza sama siebie, ale strzelamy na 1:0 za sprawą Clarka po rzucie rożnym.\nDodał: Bario, 30 kwietnia 2016; 15:57\nOglądacie mecz z Watfordem?\nDodał: VPK, 29 kwietnia 2016; 11:23\nTak czy siak pozostaje żałować, że przez ignoranckich kretynów na marne idzie trud pokoleń i na poważnej znanej marce pojawia się rysa, taka jak ostatnie sezony, kiedy klub z mocnego ligowca często grającego o czołówkę i będącego w PL od początku, nagle staje się workiem do obijania dla pierwszego lepszego i pośmiewiskiem ligi, zbierającym rekordowe, haniebne łomoty.\nA ignoranci siedzą nadęci w honorowych lożach i udają, że wszystko jest ok, jeszcze każą gonić po trybunach protestujących kibiców.\nDodał: klocek, 28 kwietnia 2016; 20:54\ni to jest dobra wiadomosc a nawet dwie\nwszyscy generalnie pisza,ze czekamy z menagerem az pojawi sie nowy wlasciciel - w przypadku innej wizji na szeryfa nie bedziemy musieli placic odszkodowania,oby jak najszybciej sie wyjasnilo ME to idealny rynek na przeglad zawodnikow na ew wzmocnienia\ngabby chyba zrozumial swoja glupota i widmo gry w jakims podrzednym klubie nie wiadomo gdzie troche go postraszylo,jak schudnie i wroci do formy to na lawke w championship bedzie ok\nDodał: VTID, 28 kwietnia 2016; 20:44\nChyba warto odnotowac 2 rzeczy. Gabby zrezygnowal z roli kapitana klubu, poniewaz jak sam przyznal nie jest jej wart I przeprosil za swoje zachowanie. Steve Hollis na spotkaniu z kibicami powiedzial, ze czekaja z wyborem trenera do czasu wylonienia nowego wlasciciela na wypadek, gdyby ten chcial innego. Czyli musi byc blisko.\nDodał: thomason, 28 kwietnia 2016; 19:36\nLambert bedzie do wziecia po sezonie haha\nDodał: Helmut, 28 kwietnia 2016; 19:29\nDokładnie jak JW zrobił z Polonią Warszawa. Pobawił się jeden z drugim klubikiem piłkarskim, a jak zabawka się znudziła to won... Gówno chłopu nie zegarek.\nDodał: VPK, 28 kwietnia 2016; 12:55\nOsiągnięcia i historia nie mają tu wielkiego znaczenia. W łapach takich szkodników każdy klub wylądowałby tak jak AV.\nPozostaje tylko mieć nadzieję, że w końcu jego właścicielem zostanie jakiś pasjonat, a nie popierdółka, która z początku postanowiła zaszaleć, by po chwili się nową zabawką znudzić.\nDodał: VTID, 27 kwietnia 2016; 22:22\nUps... Sorry klocek. Nie doczytalam. Brawo za czujnosc\nDodał: VTID, 27 kwietnia 2016; 22:21\nWyplynela informacji, ze Chinczycy (jesli wygraja przetarg) chca zatrudnic Damiena Comolli jako dyrektora futbolu. Ex Spurs I L'pool. Nic o nim nie wiem ponadto. Podobno juz buszuje na VP. Zrodlo John Percy - raczej wiarygodny.\nDodał: klocek, 27 kwietnia 2016; 20:25\nz drugiej strony WHU czy Newcastle pokazaly ze da sie i to szybko,najwazniejsze aby wreszcie wyjasnila sie sytuacja z wlascicielem i trenerem - wtedy bedzie mozna cos rokowac na temat przyszlosci AV\nDodał: Mr HoltEnd, 27 kwietnia 2016; 20:05\nPopatrzyłem na CL. Kolejna drużyna, która jeszcze nie tak dawno była w PL podąża droga Portsmouth i Wigan. Tym razem League 1 odwiedzi Bolton, nad strefą Fulham i Blackburn. W przyszłym roku może być już po nich. Żadna z tych drużyn nie dorównuje AV osiągnięciami czy historią, ale to niestety zbyt mało by awansować do PL a nawet uchronić się przed dalszą degradacją. Jedno jest pewne - w CL nie będzie taryfy ulgowej i prawdę mówiąc coraz bardziej się niepokoję, czy CL to będzie ostateczny wymiar kary. Nie mam złudzeń, że po roku wrócimy do PL, będę zadowolony, gdy kolejny sezon skończymy w okolicy 9-11 miejsca.\nDodał: klocek, 26 kwietnia 2016; 23:31\nDamien Comolli - ten pan moze zostac naszym nowym dyrektorem technicznym,jezeli klub przejmnie laczony z nami chinski potentat,wczesniej pracowal z tottenhamem i liverpoolem,dobre i zle transfery w cv - bale,modric,suarez,henderson ale rowniez nie wypaly typu caroll,downing,bentley\nwazniejsze w sumie info ze ma przyjsc w przypadku kupna AV przez chinskiego inwestora\nPearson podobno szykuje sie do kolejnej rozmowy z AV o objeciu posady\nwyglada,zeobecnie drugim po Bogu na VP jest Hollis - od niego zalezy kto nas kupi i kto poprowadzi\nDodał: 1874, 26 kwietnia 2016; 20:56\nTę bramę z wolnego to chyba z pół roku temu strzelił, chyba że o czymś innym mówimy :>\nDodał: Dani_AVFC, 26 kwietnia 2016; 19:13\nja tez pierwsze to spojrzałem to na datę ale wszystko ok, dzisiaj już kilka razy przeczytałem o powrocie Kapitana naszego, mógłby nauczyć Richardsa, Lescotta i Agbonlahora jak by kapitanem i reszte patałachów jak grać, nawet kilka razy zobaczyć go na Boisku było by czymś niesamowitym bo przyznajmy się, zakończył karierę nie w taki sposób w jaki pewnie wymarzył, osobiście wolałbym zakończyć karierę osobiście a nie przez chorobę, i co do Cola, pogrywa w Conventry, strzelił piękną bramkę z rzutu wolnego, gra czasami,\nDodał: 1874, 26 kwietnia 2016; 17:21\nklocek, jak przeczytałem co napisałeś, to aż spojrzałem na datę w kompie, czy dzis aby nie prima aprilis... Ale zerknąłem u źródła i faktycznie, coś takiego się może szykować... Jakiś czas temu widziałem Petrova w lidze niedzielnej i był to zupełnie inny człowiek, ale wiadomo, minęły już ze dwa lata, pokonał chorobę... Biorąc pod uwagę JAKOŚĆ naszego zespołu, to kto wie czy 36latek po białaczce i problemach z nadwagą nie byłby wzmocnieniem... Szczerze mówiąc, nie powiedziałbym mu "nie", nawet gdyby miał odegrać mniejszą rolę niż Joe Cole. A właśnie, jak on tam sobie radzi w Coventry?\nDodał: klocek, 26 kwietnia 2016; 14:15\ndzisiaj Petrov oglosil,ze chce wrocic do pilki i grac ponownie dla AV\nod kilku miesiecy podobno trenuje z u-21 i uwaza,ze jest gotowy na powrot\nDodał: Mr HoltEnd, 25 kwietnia 2016; 20:36\n1874 - tak, tak własnie myślę. Jak Pearson nie wymieni wszystkich 'wielkich' na nowych zawodników to dość szybko nasze gwiazdy pokażą mu, że prędzej dostanie wylewu niż zmusi ich do ciężkiej pracy.\nDodał: klocek, 25 kwietnia 2016; 20:36\nmoze Pearson nie jest wielkim taktykiem jak Moyes,choc ostatnie wyniki tego drugiego nie robia z niego jakiegos "only one" to wydaje mi sie,ze napewno mocniej chwyci te gwiazdki co pzostana za pysk i sprowadzi na ziemie z dobrym skutkiem dla nas wszystkich\nzostal poproszony - podobno - o wstrzymanie sie z planowaniem swojej przyszlosci\nnajwazniejsze aby z klubu wreszcie zniknal lerner bo tak to bedziemy stali w miejscu,bez trenera bez transferow i bez pomyslu na nowy sezon\nmialo byc juz wszystko zaklepane a tu cisza i cisza\nDodał: 1874, 25 kwietnia 2016; 19:54\nO Moyesie mozemy zapomniec. Jego kurtuazje, ze wielki klub i ze Ville by prowadzil nawet w Championship, byle by tylko dostal oferte - to tylko po to, zeby od Celticu jak najwiecej wyciagnac i jak najszybciej dostac angaz. Ze niby chodliwy towar.\nBedzie Pearson. Nie palę się z ekscytacji, ale chetnie bym zobaczyl konfrontacje Pearsona z N'Zogbią albo Lescottem. Myslicie, ze Richards dalej bedzie zul gume, kiedy Pearson bedzie na lawce trenerskiej?\nDodał: VPK, 25 kwietnia 2016; 18:29\nJeżeli amerykański szkodnik nie wypuści klubu z łap i dalej będzie chciał na nim tylko oszczędzać, to raczej nie ma co śnić o powrocie do ekstraklasy, raczej trzeba przyzwyczajać się do głębin tabeli Championship - o ile na tej lidze jego "budowanie potęgi" się zakończy...\nDodał: Mr HoltEnd, 25 kwietnia 2016; 17:59\nPearson najbliżej uzyskania posady. Cóż, jeśli pokona Moyesa to będę się musiał z tym pogodzić., ale moim zdaniem Pearson ma jedną zasadniczą wadę: mały autorytet w porównaniu z Moyesem. Ten sam problem dotknął Lamberta i Garde'a.\nPonoć Bernstein chciał na trenera Roya Hodgsona, ale Lerner odmówił jak usłyszał kwotę. Może to właśnie było powodem, dla którego Bernstein odszedł. Może uznał, że Lerner niczego się nie nauczył i nadal będzie jedynie szukał oszczędności. Jeśli tak to Pearson jest pewniakiem, bo Moyes bez wątpienia jest droższy. Choć może dla AV i ponownego zaistnienia jako znakomity trener nieco zejdzie z kosztów...\nRandy Lerner jest uznawany za jednego z najbardziej destrukcyjnych, katastrofalnych właścicieli klubów i za lidera pod tym względem w całej historii PL.\nDodał: VPK, 25 kwietnia 2016; 11:12\nTo chyba z dziesiąta wtopa z rzędu. Leje już kto chce jak w stary, sypiący się wór.\nJeszcze trzy kolejki i chyba szykuje się rekordowa seria porażek na pożegnanie z ekstraklasą pod szyldem Premier League. No chyba, że Derby, albo Sunderland miały "lepszy" wynik.\nTak czy siak pod rządami takich popaprańców spadku można się było w końcu spodziewać, ale chyba nikt nie przewidział go w tak żałosnym - łagodnie rzecz ujmując - stylu.\nDodał: PIT84, 25 kwietnia 2016; 00:46\n2 dni nieobecności a tu nawet się dzieję w klubie. Przegrana niestety trzeba było wkalkulować. Fajnie, że coś się dzieje w ramach sprzedaży klubu i nowego menadżera. Szkoda tylko, że taki Lescott blokuje grę innym zawodnikom, od początku miałem do niego niechęć. Pearson brzmi ciekawie\nDodał: klocek, 24 kwietnia 2016; 23:30\nto i tak cud,ze az tylu sie wybralo....\nniby w piatek pisali,ze mamy byc sprzedani do 48h lub cos konkretnego w rozmowach a tu cisza,jedyne nowe info to ze Pearson jest ponoc w trakcie negocjacji z AV\nDodał: Mr HoltEnd, 24 kwietnia 2016; 13:28\nNie oglądałem niestety meczu, a widzę że pomimo dużej liczby bramek nie był zbyt emocjonujący. Sprawdziłem frekwencję na VP i prawdę mówiąc zaskoczyło mnie, ze pomimo szumnych zapowiedzi o sprzedaży wszystkich biletów na stadion przyszło niecałe 30 tys. kibiców...\nDodał: VillaMan, 24 kwietnia 2016; 08:00\nJedyną rzeczą jakiej oczekuje od tego sezonu jest przynajmniej jeden remis, bo nie chcę abyśmy pobili kolejny negatywny rekord (a pewnie tak będzie).\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 17:59\nDodał: Adamus, 23 kwietnia 2016; 17:56\nKon trojanski z west bromwich\nDodał: Dani_AVFC, 23 kwietnia 2016; 17:51\nwidzieliście Lescotta, to samo co przy pierwszej bramce, ta ***** zajmuje miejsce w szatni juz nie mówiąc na boisku\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 17:43\nCzekamy na hat-trick\nDodał: Dani_AVFC, 23 kwietnia 2016; 17:43\nWestwood lepiej niż nasi napastnicy w tym sezonie\nDodał: Bruno., 23 kwietnia 2016; 17:34\nDani , wiemy. Sprzedał go nie kto inny tylko MON .\nDodał: Dani_AVFC, 23 kwietnia 2016; 17:29\njakby ktoś nie wiedział w drużynie przeciwnej gra nasz wychowanek Steven Davis\nDodał: 1874, 23 kwietnia 2016; 17:27\nDodał: Bruno., 23 kwietnia 2016; 17:17\nto chyba że jego zmieniają, facet który jako jeden z nielicznych chce grać jest zmieniony...... na ławie mają nierówno pod sufitem !!!\nDodał: 1874, 23 kwietnia 2016; 17:16\nCzemu takie buczenie na Ayew? Czy zle skumalem, bo mi sie przycielo\nDodał: Agbonlahor, 23 kwietnia 2016; 17:06\nToner to ładny kogut. Poszedł w ślady Clarka Widział ktoś urywek u21 w meczu z WHU?\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 17:04\nAle zmiana chyba z koniecnzości bardziej niż z chęci, bo Micah utykał w pierwszej połowie.\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 17:03\nO, Toner, to chyba debiut w seniorach\nDodał: 1874, 23 kwietnia 2016; 17:01\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 16:56\nA ja człowiek małej wiary odpuściłem ostatnie 3 minuty pierwszej połowy zapominając, że to dramatyczne końcówki w których strzelamy gole są naszym największym atutem\nDodał: Bruno., 23 kwietnia 2016; 16:54\nDodał: 1874, 23 kwietnia 2016; 16:54\nUtrzymanie serii meczy bez zwycięstwa....\nDodał: Agbonlahor, 23 kwietnia 2016; 16:47\nEszli ! Mamy jeszcze szansę na utrzymanie?\nDodał: 1874, 23 kwietnia 2016; 16:47\nDodał: Bruno., 23 kwietnia 2016; 16:46\nuuu la la !!\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 16:42\nTeraz wyobraźcie sobie Okore zamiast Lescotta w wyścigu z Longiem.\nTak to jest jak główną myślą taktyczną jest cofanie do bramkarza\nDodał: 1874, 23 kwietnia 2016; 16:40\nDodał: 1874, 23 kwietnia 2016; 16:24\nNo to pograli bez spiny 1:30 POPRZECZKA, a po 15 minutach Soto prowadzi BRAWO BRAWO\nDodał: Dani_AVFC, 23 kwietnia 2016; 16:18\nno nie wierzę, Lescott sobie stoi i patrzy jak tamten strzela bramkę a potem pokazuję ze spalony czy co, co za ciota jebana , i on się zwal kibicem Villi, no moze dobrze się zwał bo kibic patrzy a nie gra, ale za to nie powinien znaleśc się na murawie,\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 16:18\nLescott jak zawsze śpiąca królewna\nDodał: Dani_AVFC, 23 kwietnia 2016; 16:02\nlink juz podałem\nDodał: Bario, 23 kwietnia 2016; 15:57\nNo i kolejny mecz, którego główną atrakcją będzie zachowanie kibiców.\nDodał: Bruno., 23 kwietnia 2016; 15:23\nza bbc football\nNa ławie - Bunn,Veretout,Gil,Lyden,Gestede,Toner,Grealish.\nDodał: Mr HoltEnd, 23 kwietnia 2016; 11:00\nPodobno wszystkie bilety na ten mecz i na Watford wyprzedane. Czy będzie komplet ? Może karnetowicze dopiszą. Niech przyjdą, niech zrobią to dla KLUBU. Niech pokażą, że są wierni barwom Claret & Blue. VTID & UPTV !


Zegarki damskie - Czas Zegarkow™\nZegarki damskie„Diamenty to najlepsi przyjaciele kobiety” – mawiała jedna z największych seksbomb oraz ikon stylu lat 50. i 60. ubiegłego wieku. Z pewnością w tym stwierdzeniu tkwi ziarno prawdy, ale równie gustownym i imponującym dodatkiem może być dobrze dobrany, damski zegarek. Nadmiar rzadko komukolwiek służy – lepiej zainwestować w jedną, gustowną ozdobę. Wybierając jeden z modeli z naszej szerokiej oferty zegarków damskich, zapewnisz sobie doskonałe uzupełnienie wielu kreacji, które z powodzeniem zastąpi błyszczące kolie, złote kolczyki i warte fortunę diamenty. >>>\nPokaż więcej Zegarki damskie – promocje Czy dbasz o to, aby nie nadszarpnąć zanadto swojego budżetu, a jednocześnie szukasz solidnego i stylowego damskiego zegarka? W takim razie bardzo cieszymy się, że trafiłaś do naszego sklepu. W zakładce Promocje znajdziesz zegarki damskie o znacznie obniżonych cenach. Niektóre z naszych ekskluzywnych modeli są tańsze o ponad połowę, a dodatkowo wyróżniają się wysoką jakością. Resztę pieniędzy możesz przeznaczyć na poszerzenie funduszu przeznaczonego na urlop, zakup nowej garsonki albo … na jeszcze jeden damski zegarek.\nZegarki damskie online Wybór odpowiedniego zegarka damskiego nie zawsze jest łatwy. Na szczęście korzystając z dostępu do internetu, można w łatwy sposób zapoznać się z szerokim wachlarzem tych pięknych ozdób. Nie musisz już ograniczać się do pobliskich sklepów i ich skromnego asortymentu – na stronie naszego sklepu znajdziesz ogromną ilość zegarków damskich, reprezentujących różne formy i style. Przydałaby Ci się porada stylisty? W takim razie skorzystaj z opcji Watchfinder , która pomoże Ci w dobraniu odpowiedniej tarczy, bransolety i wielu innych elementów. Czym najlepiej się kierować? Dużo zależy od preferowanego stylu. Jeśli ubierasz się w dość minimalistyczny sposób, ciekawą opcją może być zegarek damski o nieco żywszej kolorystyce – czerń wygląda fantastycznie w połączeniu ze srebrem, z kolei białą bluzkę doskonale uzupełni złoty zegarek. Czasomierze o intensywnych, jaskrawych barwach to idealni towarzysze pań o ciemniejszej karnacji. Z kolei bardziej stonowane warianty zegarków damskich w odcieniach czerni i szarości najlepiej pasują do blondynek. Pamiętaj jednak, że to tylko nasze sugestie – wybierz ten zegarek, który podoba Ci się najbardziej!\nTanie zegarki damskie Zakup stylowego damskiego zegarka nie musi wiązać się z pożyczką w banku lub porzuceniem marzeń o egzotycznych wakacjach. Robimy wszystko, co w naszej mocy, aby nasz sklep oferował wysokiej jakości produkty za przystępne, niewygórowane ceny – w końcu punktualność i styl są w dzisiejszych zabieganych czasach bardzo ważne. Jeśli na zakup nowego damskiego zegarka nie możesz przeznaczyć zbyt dużej kwoty, wejdź w zakładkę Promocje kryjącą w sobie wiele cenowych okazji. Szukasz prezentu dla kolekcjonerki zbierającej tylko zegarki damskie określonej marki? Wybierz jedną z firm wymienionych na liście umieszczonej po lewej stronie – przy każdym z modeli widnieje informacja o ewentualnych promocjach. W ten sposób nie uszczuplisz zanadto portfela, a obdarowana przez Ciebie osoba z pewnością będzie zadowolona! Znajdź swój zegarek!Do Watchfinder Popularne Zegarki\nAudemars PiguetBreitlingBulovaCalvin Klein CKCartierCasioCertinaCitizenDaniel WellingtonDieselEmporio ArmaniFossilGantGucciHublotHugo BossInvictaIWCJaeger LeCoultreLonginesMarc by Marc JacobsMaurice LacroixMichael KorsNixonOmegaOrisPaneraiPatek PhilippeRolexSeikoSkagenStührling OriginalSwiss LegendTAG HeuerTissotTommy HilfigerTudorTW SteelVictorinoxInne zegarkiA. Lange & SöhneAdidasAkribos XXIVAlexanderAlpinaBaume & MercierBell & RossBlancpainBreguetBreilBreitling for BentleyBurberryChanelChopardCorumDiadoraDKNYDolce & Gabbana D&GEbelExecutiveFestinaFortisFrederique ConstantGrahamGuessHamiltonHenry LondonKate SpadeKenneth ColeLacosteMontblancNauticaPulsarRadoRaymond WeilS.CoifmanSerene Marceau DiamondSo & Co New YorkSpinnakerSuuntoSwiss EagleTechnoMarineThomas EarnshawTimecodeTimexU-BoatUlysse NardinWengerZenith


Obietnica mroku [Maxime Chattam] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00714 041667 15606638 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-7508-594-5 Data wydania: 2012-10-18\nStrona redakcyjna Tytuł oryginału:LA PROMESSE DES TÉNEBRES Copyright © Editions Albin Michel — Paris 2009 Copyright © 2012 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia DragaCopyright © 2011 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia Draga Projekt okładki: Wydawnictwo Sonia DragaWykonanie okładki: DT Studio s.c.Zdjęcie na okładce: CORBIS Redakcja: Jacek RingKorekta: Magdalena Bargłowska, Aneta Iwan ISBN: 978-83-7508-594-5 ISBN: 978-83-7508-586-0 WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowicetel. 32 782 64 77, fax. 32 253 77 28e-mail: info@soniadraga.plwww.soniadraga.plE-wydanie 2012.Publikację elektroniczną przygotował: iFormat\nOd Autora Trudno zamknąć się pod kloszem, który lepiej niż muzyka chroni przed rzeczywistością i pozwala zanurzyć się w słowach, wspomnę więc tu o niektórych melodiach towarzyszących mi najczęściej w tej podróży. Oby i na was miały tak magiczny wpływ, jeśli zechcecie tego doświadczyć: — Existenz Howarda Shore — Milczenie owiec Howarda Shore — The Hours Philipa Glassa.\nDedykacja Do ludzi-kretów\nMotto Są rzeczy, których człowiek woli o sobie nie wiedzieć, musiałby bowiem pozbyć się wszystkich luster świata. Stein Harden\nCZĘŚĆ PIERWSZA. STUDNIA CZĘŚĆ PIERWSZA STUDNIA ... tak czy inaczej, nie mam nic wspólnego z tymi wynurzeniami, to mogłaby być inna, nawet nie kurwa, ale uduchowiona laleczka, cząstka skrystalizowanego obrazu, ślina cieknąca z ust, które otwierają się pod wpływem rozkosznego wyobrażenia o tym, co daje im rozkosz... Nelly Arcan Kurwa 1 1 Koniec będzie gwałtowny. Brutalny. Właśnie tak Brady O’Donnel myślał o swoich ostatnich chwilach. Od dziecka był przekonany, że umrze młodo i w bólu. Na ogół takie przeświadczenia znikają w wieku dojrzewania, jednak u niego przetrwało, a nawet się nasiliło. Pojawiało się od czasu do czasu, często po filmie, kiedy rozbrzmiewały dźwięki muzyki, a pierwsze białe nazwiska przewijały się na czarnym tle. Brady należał do wrażliwych kinomanów, na których długi metraż potrafił wywrzeć wpływ, a których duszę taśma filmowa czyniła plastyczną. Ileż razy wyszedł po seansie zelektryzowany albo wręcz przeciwnie — zbulwersowany? Tego dnia znów obejrzał Casablankę. Fascynujący kochankowie, miłość bez jutra. Pożegnanie na mostku i to ostatnie zdanie, godne panteonu końcowych scen wielkiego kina, na równi z Obywatelem Kane’em. Niemal mistyczne doznanie, które ożywiało w nim stare przekonanie: Umrę młodo i to będzie brutalny koniec. Skąd brały się takie myśli? Z pewnością melancholijne zakończenie filmu ma niezwykły wpływ na duszę. Zauważył to wiele razy i wystarczyło iść na któregoś Jamesa Bonda, żeby stwierdzić, że wychodzący mężczyźni wypinali torsy, albo na film z Meg Ryan, żeby zobaczyć ten blask w oczach kobiet i charakterystyczny uśmiech na ich ustach, wyrażający stan pośredni między nadzieją a rezygnacją; natomiast dobry Woody Allen wprawia w doskonały humor i skłania przyjaciół do ożywionych rozmów. Ale z nim teraz było inaczej, nie miał już czasu biegać na filmy, a poza tym multipleksy, mnożące się kosztem urokliwych kin blisko domu, stopniowo wygoniły go z mrocznych sal. Urządził sobie własną jaskinię. W przestronnej pracowni na Brooklynie Brady wygospodarował część przestrzeni na prywatne kino. Zajmował całe ostatnie piętro w starym magazynie, złożonym z długich, szerokich pomieszczeń z wysoko umieszczonymi, półokrągłymi oknami. Trzeba było tylko podnieść ciężką kratę windy towarowej, żeby dostać się do jego królestwa. Od progu witała go ogromna pracownia, gdzie każdy krok odbijał się głośnym echem, a noszenie swetra, nawet wiosną i jesienią, stanowiło konieczność, bo ogrzanie takiej kubatury było niemożliwe. Mimo to uważał to miejsce za idealne, cenił sobie tę przestrzeń i jej funkcjonalność. O takiej kwaterze głównej marzył chyba każdy reporter pracujący jako wolny strzelec. Jego biuro zajmowało centralną część pomieszczenia — długa deska na kozłach wystarczała, by rozłożyć mapy, notatki i książki, obok stała deska kreślarska, dalej znajdował się kącik fotograficzny i sprzęt informatyczny — komputery, skanery, drukarki i inne mruczące aparaty. Całości dopełniały długie rzędy półek pełnych szpargałów. W rogu urządził sobie kącik wypoczynkowy, gdzie spędził wiele nocy: fotel, sofa, dalej maleńka kuchnia i wreszcie, niczym królowa na tronie — gitara elektryczna. Przy takiej akustyce Brady ustawiał wzmacniacze i godzinami grał, a naturalne echo doskonale zastępowało mu efekt wah-wah. W samym końcu, pomiędzy dużymi plakatami filmowymi, znajdowały się czarne drzwi do pozbawionego okien pomieszczenia o ścianach obitych fioletową tkaniną, gdzie stały rzędy odrapanych, poplamionych foteli, które zdobył po zamknięciu ulubionego kina. Biały, ponadtrzymetrowy ekran znajdował się na ścianie w głębi, a kilka zawieszonych pod sufitem niby-kurtyn dopełniało wystroju. To prawda, że nie był koneserem obrazu cyfrowego — czystego, ale zimnego, brakowało mu magii celuloidu, ale taką cenę trzeba zapłacić za komfort posiadania kina w domu. W czwartek w południe wyłączył projektor, który mruczał pod sufitem, i zamknął za sobą drzwi. Chłód panujący w pracowni zdołał wyrwać go ze stanu kinowej hipnozy. Odłożył płytę DVD między stos encyklopedii i starych kaset VHS i podszedł do jednego z okien. Z kaloryfera dobywały się burczenia i mokre bulgotania. Silne zimowe mrozy nadeszły tego roku wcześniej niż zwykle. Śnieg jeszcze nie zaczął padać, ale to była już tylko kwestia dni. W grudniu 2000 roku Nowy Jork przetrwał przełom tysiącleci wbrew obłąkańczym przepowiedniom profetów z Time Square, ale pory roku nadchodziły z pewnym przesunięciem, co sugerowało, że świat nie przekroczył tego progu zupełnie bezkarnie. Twarz Brady’ego odbiła się w szybach okiennych. W aureoli manhattańskiej Skyline z chińskich cieni jego oczy tworzyły dwie czarne dziury otoczone ciemnymi kręgami, jak kratery po uderzeniu meteorytów. Nie odzwierciedlały żadnych emocji, jakby wszystko działo się gdzie indziej, głęboko wewnątrz, w sanktuarium podziemnego świata, którego powierzchnia niczego nie zdradzała. Wąskie usta, pokryte świeżym zarostem delikatne dołeczki na policzkach, włosy długie i ciemne — wedle kryteriów estetycznych, wyznaczonych przez kolorowe pisma Wielkiego Jabłka, Brady nie był przystojnym mężczyzną, roztaczał jednak niepokojącą, a zarazem pociągającą aurę pewności siebie. Był jednym z tych facetów, którzy trzymają się prosto, nie skradają się nieśmiało, ledwie dotykając ziemi, ale chodzą po niej jak zdobywcy, każdym krokiem potwierdzając doskonałą zdolność utrzymania równowagi, swoją obecność zmuszającą tłum, by się rozstąpił, gdyż ludzie wolą zejść z drogi, niż trącić kogoś takiego. Odkąd ukończył czterdzieści lat, cisza zapadała, kiedy tylko zabierał głos, a przyjaciele często powtarzali mu, że ją narzuca. „Sprawiasz wrażenie pewnego siebie! — mówili mu. — Nie, nie jesteś wyniosły, raczej taki superzen, którego nie da się zastraszyć. Wydaje się, że nigdy niczego się nie boisz”. Wrażenie. W pewnym sensie Brady nie kwestionował takiego wizerunku: z upływem lat zyskał pozorną pewność siebie. To, co czuł naprawdę, kryło się pod skórą twardą niczym maska, którą zmarszczki czyniły jeszcze bardziej hermetyczną. To, co działo się pod spodem, było wyłącznie jego sprawą. Nadwrażliwość. Nadwrażliwość na „sztuczne” emocje. Te filmowe, a w pewnym uproszczeniu — te zrodzone z gry ludzi, którzy jakby dla zabawy obnażają się, okłamują, manipulują sobą nawzajem. Na co dzień Brady czuł niewiele, nie należał do tych, którzy wykrzykują: „O mój Boże!”, kiedy tylko usłyszą, że znowu zamordowano jakieś dziecko. Serce nie biło mu szybciej, gdy funkcjonariusz policji zatrzymywał go na ulicy i legitymował; to wszystko stanowiło jedynie informacyjną papkę, którą jego mózg analizował, nie pozwalając jej jednak przeniknąć przez filtr afektów. To, co naprawdę go dotykało, było efektem swoistej lekkomyślności. Już za studenckich czasów zaczął postrzegać istoty ludzkie jako gatunek na niskim szczeblu rozwoju, odgrywający komedię opartą na ścisłych, jednorodnych regułach. Dobre maniery, poprawność polityczna, hipokryzja w relacjach z innymi, pacyfizm, wierność, małżeństwo, konieczność płodzenia dzieci czy wreszcie religia. Odrzucał cały ten balast. Uczyniło to z niego szczególnego ucznia, przez większość niezbyt lubianego, podziwianego przez mniejszość. Mówił zawsze to, co myślał, nigdy nie przebierał w słowach, chyba że czemuś to służyło, podrywał dziewczyny, które mu się podobały, i nie liczył się z faktem, że jest już zaangażowany w inny związek, bo zresztą twierdził, że słowo „kochać” odmienia się niezmiennie w liczbie mnogiej. Był do głębi ateistą, flegmatykiem, któremu zdarzały się bójki, kiedy uznał, że musi się do tego posunąć. Uważał przemoc za zawór bezpieczeństwa życia społecznego. Nadmiar miernych ego nie mógł żyć w harmonii bez sporej dawki przemocy w ustalaniu pozycji jednostki w stadzie. Przemocy kontrolowanej, która ograniczała się do poniżenia zdominowanego. Żyjąc pośród tej nieczystej walki i spekulacji, Brady fascynował się komedią. Pasjonowały go zajęcia teatralne, które zaszczycał swą jakże dostrzegalną obecnością, by bezlitośnie drwić z amatorszczyzny i tropić nieliczne talenty. Kiedy spotykał osobników umiejących grać w relacjach z innymi, ulegał im. Tak było z jego pierwszą miłością do kobiety, o której nie sposób było powiedzieć, czy jest szczera, czy też gra komedię. Urzekła go tak złożona osobowość, więc był jej wiernym chłopakiem przez kilka miesięcy — aż talent jego amantki się wypalił, gruba warstwa makijażu spłynęła, a naga prawda okazała się taka, że wolał się wycofać. Z biegiem lat się zmienił, stał się bardziej powściągliwy — dojrzał i łatwiej dopasowywał się do przyjętych schematów, jednak zachował wiele dawnych cech. Spoglądał na swą młodość z uśmieszkiem na ustach, ale nie odżegnywał się od niej, chociaż się ożenił, przysiągł wierność, przyswoił sobie hipokryzję swego środowiska zawodowego — pierwsze przykazanie dla tych, którzy chcieli przetrwać w Nowym Jorku. Nadal jednak odróżniał człowieczą farsę — ową codzienność toczącą się wedle absurdalnych reguł — i pyszną komedię, którą potrafił uczynić z niej człowiek. Uwielbiał spotykać tych, którzy odgrywali rolę, ukrywając swą osobowość pod kolejnymi warstwami kostiumów — uwodziciela, kpiarza, manipulanta. Skupiał na nich uwagę jak koneser i wzmagał czujność. Tacy ludzie bawili go i ciekawili, przy nich czuł, że żyje. Pełnią życia. — Trzeba pomyśleć o porządnej psychoanalizie — szepnął do swojego odbicia. Podszedł do biurka i sięgnął po kartonik pokryty zaschniętą krwią — prawo jazdy. Dawało się na nim jeszcze zobaczyć zdjęcie ładnej, młodej kobiety. Brunatna skorupa oderwała się od plastiku i upadła na skórzaną podkładkę. To przez nią rozmyślał, kim był kiedyś. Żeby uciec od tego, co się stało. Czyżby, koniec końców, miał sumienie? Brady przełknął ślinę — nie potrafił się zdecydować. Oddać się w ręce policji? Wziął głęboki oddech. Ona nie żyje. Przymknął powieki, żeby wyrwać się z tego pokoju, z tej rzeczywistości, wejść w siebie, bardzo głęboko, tam, gdzie nie dociera ani odrobina światła i panuje niosący ukojenie mrok. Jego mrok. 2 2 Trzy dni wcześniej. Brady kończył reportaż o architekturze Gaudiego po miesiącu przygotowań i dwóch tygodniach pracy w Hiszpanii. „National Geographic” już kupiło wyłączność na osiem stron. Brady jako wolny strzelec sam wybierał tematy, sprzedawał je z góry swojej sieci, a następnie realizował. Pisał tekst i dostarczał materiał zdjęciowy, uznając za niedopuszczalne, by nie wykonać wszystkiego osobiście. Jeśli zdjęcie było tylko ilustracją do tekstu, to na próżno marnowano papier na druk reportażu. Musiało być jego wysublimowanym dopełnieniem, nie tylko go wzbogacać, ale też dodawać mu głębi. Zwiedzanie tropem słów. I o ile słowa były odzwierciedleniem duszy, o tyle fotografia stanowiła o emocjonalnej wartości materiału. W tę podróż wprowadzały słowa Hiszpana: „Architektura jest uporządkowaniem światła”. I główne wejście do Pałacu Güell w zwierciadlanym odbiciu na sąsiedniej stronie. Promienie słońca padły na biała fasadę, migocąc na kutym żelazie potężnych drzwi, otwartych na dwie czarne paszcze, dwie piekielne czeluści. Zachęcały czytelnika, by odważył się w nie zapuścić. Brady odłożył wydruki z drukarki laserowej na biurko i pokiwał głową. Udało się. Goście z redakcji będą zadowoleni. Przeciągnął się, mrucząc, i poszedł odgrzać sobie kawę w małej kuchence przy pracowni. A teraz? Tym razem wytrzymał do końca pracy, zanim zaczął się martwić o to, co dalej. Co zrobić teraz? Jaki wybrać temat? Zwykle miał w planach dwa albo trzy, żeby je oswoić, dać im czas na mentalne dojrzewanie, obmyśleć, a dopiero potem zdecydować, jak je ująć i wreszcie — w pełni się im poświęcić. Tym razem nic, co wpadało mu do głowy, nie poruszało go. Brady funkcjonował zgodnie z podszeptami swojej woli — brał się do reportażu tylko wtedy, gdy temat go wciągał. Już ostatnio, zanim wybrał Gaudiego, długo się wahał i dał sobie dwa tygodnie na namysł. Taka sytuacja powtarzała się coraz częściej. Czyżby ogarniało go znużenie? Nie, to tylko znudzenie łatwizną. Pracowałem nad projektami, które nie były oryginalne ani wyjątkowe, nie pociągały za sobą ryzyka, nie dostarczały adrenaliny. Taka jest prawda... Musiał zająć się czymś bardziej pasjonującym. Zadziwić samego siebie. Dać sobie trochę czasu na wybór tematu. Mógł sobie na to pozwolić, zarabiał doskonale. — Co tym razem? — myślał na głos. — Nowojorskie gangi? Pokątny handel bronią w kraju? Nowe narkotyki? Nie... to już było. Zwrócił uwagę, że instynktownie zaczyna się skłaniać ku problemom przemocy i zbrodni. Czy tego mi trzeba? Zła i krwi... — mlasnął w duchu. Nic dziwnego, biorąc pod uwagę pracę Annabel, jego żony — policjantki z Brooklynu. Małżeńskie zboczenie, które dotknęło jego i odbiło się na jego inspiracjach. Przez kwadrans zastanawiał się nad tym, popijając kawę, a potem odstawił filiżankę do zlewu i krzyknął: — Na dziś wystarczy. Poddaję się. Wyszedł z pracowni, opatulony w polar kryty wytartą skórą, i dotarł do ulic Dumbo. Wtulona między Brooklyn i most Manhattan maleńka dzielnica Dumbo zajmowała teren jeszcze przed stuleciem typowo przemysłowy, po którym pozostały ogromne składy i wysokie lokale handlowe, przejęte obecnie przez artystów na lofty i galerie sztuki. Ciasne, brudne uliczki pełne były klubów dla wtajemniczonych, a za odrapanymi fasadami kryły się zarówno atrakcyjne, przestronne mieszkania, jak ruiny przeżarte przez rdzę i skazane na dewastację. I w dzień, i w nocy Dumbo jednych urzekała, innych odstręczała. Zamknięty pośród olbrzymów z kamienia i stali, zgiełk samochodów i napowietrznego metra nie ustawał o żadnej porze. Brady uczynił z tego hałasu ekran między światem a własnym terytorium. Opuszczenie Dumbo, powrót do cichego szmeru miejskiego — to było jak wyjście spod prysznica i rozstanie z ciepłym, pieszczącym strumieniem wody. Brady postanowił nacieszyć oczy przygasającym światłem późnego popołudnia i wrócić piechotą do Heights, gdzie mieszkał wraz z Annabel. Tu nie było już zaaranżowanych hangarów, ale ładne, przytulone do siebie kamieniczki zwrócone ku morzu. Z ich okien roztaczał się wspaniały widok na Manhattan, na wyspy w zatoce i długą promenadę. W mieszkaniu panowała cisza, Annabel jeszcze nie wróciła. Nie potrafił przywyknąć do jej zmiennych godzin pracy. Służba nocna, poranna, w środku dnia — brała wszystko, żeby tylko skutecznie prowadzić śledztwo. Annabel była pasjonatką, a dotyczyło to zarówno jej hobby, jak zawodu. Niczego nie robiła byle jak. Smuga światła delikatnie przesuwała się po szklanej kopule nad salonem. Brady nie włączył jeszcze lamp, delektując się tym niezwykłym nastrojem. Pokój zdobiły rzeczy przywożone przez niego z podróży, a także ze spędzanych z żoną wakacji — drewniane rzeźby i antyki. Światło — delikatny błękit — otulało meble i bibeloty, które zdawały się w nim ożywać. Brady wcisnął przełącznik i blask żarówek przegnał wszystkie te cienie. Annabel wróciła wczesnym wieczorem. Odpięła kaburę i położyła broń na stoliku, a potem weszła do kuchni przywitać się z mężem. Właśnie obsmażał pokrojone w paseczki mięso kurczaka z cebulą i przyprawami. Kobieta, młodsza od niego o dziesięć lat, próbowała związać gumką gęstwę cienkich warkoczyków, splecionych tuż u nasady włosów. Metyska o sylwetce biegaczki promieniowała wiarą w siebie i dynamiką. Spotkali się osiem lat temu. Od razu urzekł go buntowniczy charakter studentki akademii policyjnej. — Cholerny dzień — rzuciła, całując go. — Mieliśmy napad na sklep, kasjer zginął, prawie nic nie wiemy, sprawa pewnie się pociągnie. Chłopak pracował, żeby opłacać studia. — Paskudna sprawa — stwierdził beznamiętnie Brady. — Normalka. Annabel oparła się o lodówkę i przetarła twarz dłońmi. — Skończyłem Gaudiego — powiedział Brady. — Genialnie. „National” to weźmie? — Już podpisałem umowę. — Co teraz będziesz robił? Brady uniósł patelnię: — Kolację. W początkowym okresie ich wspólnego życia Brady często prosił żonę, żeby powiedziała mu, co sądzi o wybranym przez niego temacie. Z biegiem lat stawał się coraz bardziej pewny siebie, natomiast odpowiedzi Annabel były coraz bardziej lakoniczne, więc teraz sam dokonywał wyboru. Nie miał już ochoty słuchać kolejnych „super, bierz to”, w których pobrzmiewał wymuszony entuzjazm. Annabel od czasu do czasu wspominała, jakby urażona, że przestał już jej mówić o swoich projektach, że ogólnie rzadziej ze sobą rozmawiają, a on ogranicza się do „tak uważasz?”, co oszczędza mu bezsensownych dyskusji, niezmiennie prowadzących do frustracji i cierpienia. Życie w związku nauczyło go jednego: miłość może przetrwać tylko wtedy, gdy ma swój tajemniczy ogród z małym cmentarzykiem pod murem, by było gdzie grzebać codzienne urazy — te, które potrafią zniszczyć uczucie. A potem trzeba pilnować, żeby ten cmentarz nie ogarnął całego obszaru. Zjedli kolację, prowadząc banalną rozmowę o wydarzeniach mijającego dnia, a potem Brady zaproponował, żeby poszli wypożyczyć jakiś film, jednak Annabel wolała zająć się lekturą. Przez chwilę przeglądała stos powieści, które gromadziła w różnych zakątkach mieszkania, wybrała coś i przeniosła się w świat fikcji. Położyli się wcześnie, otarli się o siebie, Brady poczuł ciepło jędrnego i delikatnego ciała, zrodził się erotyzm, jego wyobraźnia rozpaliła się i zaczął pieścić żonę. Najpierw obojętna, pogrążona w lekturze, wkrótce dała się wciągnąć w tę grę i jej zmysły także się rozpaliły. Pieszczoty stawały się coraz bardziej namiętne, ale płomień nie buchnął, tlące się zarzewie wydało tylko długą, miłą smugę dymu. Ich oddechy szybko się uspokoiły, a Annabel wymknęła się do łazienki. Brady znalazł się w takim dziwnym momencie swego życia. Czterdzieści dwa lata, bezdzietny, ponieważ żadne z nich nie miało instynktu rodzicielskiego, a kochali się od pierwszej chwili z egoizmem typowym dla namiętności, która może łączyć tylko dwoje ludzi. Ożeniwszy się z piękną kobietą, z którą wiele go łączyło, z którą rozmawiał o wszystkim i którą bardzo kochał, myślał teraz, że każdy związek ma kapitał słów, kapitał topniejący z czasem. Annabel i on wypowiedzieli ich już tak wiele, że teraz coraz bardziej im ich brakowało, zapasy — nierozważnie trawione — wyczerpały się i nie mieli już dla siebie wiele poza tymi oczywistymi gestami, które je zastępowały. Tak wyglądało życie Brady’ego. I jego żony. Musiał działać szybko. Był tego świadom. Zbyt często odsuwał na później konieczność wzięcia się w garść, wyłożenia kart na stół, powiedzenia sobie wszystkiego, podjęcia dialogu, który mógł naprawić sytuację i otworzyć drogę do new dealu, jeśli miłość była plastyczna. Przecież uczucia były podobne do ciała — podróż w czasie je wyniszczała. Czy w tej nowoczesnej erze, gdy wszystko można było naprawić, odmłodzić, dawało się to zrobić także ze związkami? To byłoby sztuczne, wiedział o tym. Żeby przywrócić plastyczność, wstrzykiwano czasem ciało obce. Czy to dlatego większość mężczyzn, z którymi się stykał, szukała kochanek, aby uczcić czterdziestkę? Wstrzykiwali sobie ciało obce. Do diabła! Wsłuchaj się we własne myśli! I zrozumiał, że znalazł się pod ścianą. Przyszła pora, by podjąć walkę, jeśli chciał uratować małżeństwo. 3 3 Pearl Street, na południowym krańcu Manhattanu. Wąska, biegnąca łukiem ulica, którą zamykał niekończący się ciąg budynków o fasadach białych i czarnych. Tu architektura gotycka sąsiadowała z nowoczesną. Tłum przemierzających ją dzień w dzień przechodniów, którzy mijali się na wąskich chodnikach, wypełniał ją, a światło wczesnego ranka z trudem przedzierało się przecznicami. Brady pchnął drzwi do budynku z czerwonej cegły i wbiegł na drugie piętro do odnowionego loftu. Wielka żółta kanapa zajmowała środek przestronnego pomieszczenia, a oryginalny obraz Roya Lichtensteina — znaczną część ściany na wprost okien. Mężczyzna wyglądał na ulicę, niemal dotykając nosem szyby. Ręce trzymał w kieszeniach spodni. Otyły, o twarzy porośniętej siwiejącą brodą, w berecie na mocno przerzedzonych włosach, oddychał ciężko, jakby jego serce dusiło się pod nadmiarem tłuszczu. — Cześć, Pierre — rzucił Brady, stając obok niego. — Bonjour — odpowiedział brodacz. — Wypatrujesz ładnych chłopców? Pierre miał smutne oczy. Jego nalana twarz maskowała emocje tak skutecznie, że nie można było odgadnąć, czy jest nieszczęśliwy, zadowolony czy rozgniewany, dopóki nie zdradziły go oczy albo głos. — Obserwuję, jak rak rozrasta się w organizmie — rzucił ze swym śpiewnym akcentem. Brady spojrzał uważnie na przyjaciela. Wiedział, że Pierre jest chory, że to wyrok. Wszyscy znajomi zadawali sobie pytanie, czy ta albo następna wizyta nie będzie ostatnią, czy potem ujrzą go już zaintubowanego, w szpitalnym łóżku. — Rak to ci ludzie, tam, na dole — podjął. — Nie wszyscy, jeszcze nie, ale niektórzy. I będą się mnożyć, jak robią, odkąd istnieje rodzaj ludzki. — Aż tak bardzo nas nienawidzisz? — Stwierdzam fakt. Bez opamiętania eksploatujemy zasoby naturalne, bierzemy wszystko, co się da, już myśląc o następnej planecie, którą będziemy musieli skolonizować, żeby przetrwać. Na szczęście choroba tkwi tu, w nas, dokonujemy autodestrukcji. Usiłujemy wprawdzie wypełniać szczeliny, ale przemocy nie da się skanalizować, wojny wybuchają z byle iskry. To dzięki przemocy wznieśliśmy się na szczyt, na niej budowaliśmy strukturę, ona była siłą sprawczą ewolucji, naszej dominacji, a teraz chcemy uwierzyć, że mamy nad nią kontrolę. Że nad nią panujemy. To brednie. Nienawiść i agresja są rakiem, który w nas drzemie. To okrutny paradoks: bez nich zniknęlibyśmy gdzieś w prahistorii, a jednak nas zżerają, potrzebują coraz większej przestrzeni, to ich racja bytu — wrzenie, narastanie, eksplozje. Zarażamy się tym rakiem, szerzymy go z pokolenia na pokolenie, przekazujemy własnym dzieciom. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że się uogólni, że bardzo szybko się pozabijamy — zanim opuścimy Ziemię, zanim rozsiejemy tę epidemię w kosmosie. Brady milczał. Pierre był jego powiernikiem. Wspólna kolacja, śmiech, żarty, urwane zdania, które nazajutrz chodzą po głowie, dwie osobowości, które się spotkały. Nie rozstawali się od dziesięciu lat. Brady’emu podobała się szczerość Francuza. Mówili sobie o wielu rzeczach, także o tym, czego nie mógł wyznać żonie. O niektórych swoich fantazjach, o wątpliwościach co do życia małżeńskiego i seksualnej monotonii. Pierre wiedział o ich łóżkowych problemach, odkąd się pojawiły, i śledził ich narastanie. To, że był homoseksualistą, ułatwiało takie rozmowy — nie osądzał, a czasem wyrażał swój odmienny pogląd, wnosił nowe spojrzenie. Brady położył mu rękę na ramieniu. — Dowiedziałeś się od lekarzy czegoś nowego? — zapytał półgłosem. — Owszem. To paskudztwo nauczyło mnie przynajmniej jednego: mamy takiego raka, na jakiego sobie zasłużyliśmy. Zawsze na wszystko szczałem, żeby oznaczać swoje terytorium, deptałem gnojków, którzy stanęli mi na drodze, rżnąłem, kogo się dało, a teraz zabije mnie prostata. Zabawne, że mój ojciec był facetem bardzo dyskretnym, miał ambicje, ale nigdy nie potrafił wyrazić samego siebie, brakowało mu odwagi, siły przebicia, tchu w piersi, jeśli rozumiesz, co mam na myśli. I umarł na raka płuc — ironia losu, co? W zeszłym roku to draństwo dopadło moją sąsiadkę. Rak złapał ją za gardło. Nic dziwnego, ciągle się wydzierała. Żeby tak Fred Phelps1 wykitował na raka odbytu... Brady wiedział, że Pierre nic więcej nie powie, znał go. Pierre nie miał żadnych zahamowań, kiedy opowiadał o swoich seksualnych wyczynach i przygodnych kochankach, natomiast kiedy sprawa dotyczyła jego wrażliwości, emocji — zasklepiał się jak ostryga. — Powiedz mi — podjął, poprawiając beret — czy jesteś szczęśliwym człowiekiem? — Nie mogę narzekać! — A Annabel? Brady milczał przez dłuższą chwilę, myśląc o minionej nocy i potrzebie zadbania o ich związek. — W pracy wciąż musi radzić sobie z silną presją, więc ma się całkiem dobrze. Pierre rzucił okiem na przyjaciela. — Nie najlepiej się wam układa? — Mam to wypisane na czole? — Milczenie jest czasem bardzo wymowne. — Masz rację, nie układa się nam za dobrze. A ja patrzę, jak zdycha nasza codzienność, i boli mnie to. — To typowo męskie — wyczuwasz problemy, ale je ignorujesz, a kiedy wszystko zaczyna się walić, widzisz, że nie potrafisz nad niczym zapanować! — Nie przejmuj się, wszystko będzie dobrze, tylko muszę to wyjaśnić i... prawdopodobnie inaczej podejść do małżeństwa. — A co ona o tym myśli? — Nie mam pojęcia, nie rozmawialiśmy o tym. Prawdę mówiąc, nie wie, przez co przechodzę. — Nie rozśmieszaj mnie! Twoja żona doskonale o tym wiedziała, zanim cokolwiek do ciebie dotarło! — Annabel to na pół facet, przynajmniej w tych sprawach. Woli odsuwać od siebie to, co jest dla niej kłopotliwe. Jak przypuszczam, czuje, że coś jest między nami nie tak, ale nie wie, że jest aż tak źle. W każdym razie z mojego punktu widzenia. Wiesz, jak to jest — chcesz odnaleźć tę czułość, jaka była na początku, zrozumienie, starasz się uciszyć obawy... — Przestań pleść te bzdury! Od lat rżniesz jedną dupę! Znudziło ci się! To się zrobiło mechaniczne, znacie się na wylot, wszystko jest wiadome, a seks bez tajemnic i bez pikanterii jest jak higiena codzienna, i tyle! Wiesz równie dobrze jak ja, że u mężczyzn namiętność zależy od orgazmu; monotonny seks staruszków równa się miłości staruszków. Powinniście znaleźć sobie kochanków — i ty, i ona. Brady odrzucił tę propozycję machnięciem ręki. — Nie funkcjonujemy tak jak ty, Pierre. — A powinniście. Mężczyzna nie jest stworzony do tego, żeby przeżyć całe życie z jedną partnerką, mówię tu o uwarunkowaniach czysto biologicznych, zmuszasz swoją naturę do zniewolenia. To źle! Potraktuj to jako działanie korzystne dla twojego małżeństwa! Zaszalej na boku, żeby rozwinąć skrzydła, a kiedy wrócisz do domu, będziesz taki wyluzowany, że uda ci się uszczęśliwić żonę. Wtedy będziecie mieli szansę kończyć dzień razem, wolni od tej okropnej manii wiernych małżonków, którzy się nienawidzą, jakby za to, że życie jest gówno warte, odpowiadał ich partner! — Dziękuję przyjacielu, ale widzisz... Annabel i ja jesteśmy z tych zazdrosnych... — Co z tego? Zabawny jesteś! Nie trzeba mówić mężowi czy żonie, że się jego czy ją zdradza, każdy się tego domyśla, ale przynajmniej wzmaga czujność i stara się coś zrobić, żeby cię zatrzymać! A poza tym, jeśli dzięki temu stajesz się lepszy na co dzień... Ale dość tego, nie zamierzam dalej grać roli diabła. Jak leci w pracy? Co planujesz? — Nic. Właśnie skończyłem reportaż. A co, masz może jakiś pomysł? Pierre, jako syn bogatego bankiera, nigdy nie musiał pracować, toteż zabijał nudę, mnożąc spotkania, kolacje i obiady najróżniejszego rodzaju. Z biegiem lat jego osobowość i szerokie znajomości uczyniły z niego jedną z najpopularniejszych osób w Nowym Jorku. Wiedział wszystko o wszystkich i wszędzie miał dojścia. Gościł na obiadach u burmistrza, palił cygara z miliarderami, przyjaźnił się z właścicielami galerii sztuki, wiele godzin miesięcznie poświęcał pracy w schroniskach dla bezdomnych, narkomanów i ubogich. Dla Brady’ego był niezawodnym pomysłodawcą i pomocnikiem. Wystarczyło, że wspomniał o zamiarze zajęcia się takim czy innym problemem, a Pierre sięgał po telefon, zdobywał cenne informacje, umawiał spotkania. — Porno. Powinieneś skupić się na przemyśle pornograficznym. Brady prychnął i gorzko się zaśmiał. — Żaden magazyn, z którym współpracuję, nie kupi takiego tematu, a szczerze mówiąc, można na pewno znaleźć coś znacznie bardziej oryginalnego. — Mylisz się! Seks zawsze się sprzedaje! Telewizje są zbyt tchórzliwe, żeby zapuszczać się za kulisy tego imperium, ale ty mógłbyś tam dotrzeć, opisać to, czego się nie pokazuje, przełamać tabu. — Dlaczego chcesz mnie w to pchnąć? Czyżby twój ostatni efeb był aktorem porno? Pierre odwrócił się od okna, żeby spojrzeć mu prosto w twarz. Wyglądał na wyczerpanego, zranionego przez chorobę. — Porno krystalizuje wszystko, czego nie chce przyjąć do wiadomości nasze społeczeństwo, całą tę prawdę o nas, której nie opowiada żadna książka. Gdyby historia człowieka była domem, to pornografię nazwałbym jego strychem. A przecież nie za bardzo lubimy schodzić do piwnicy, żeby uporządkować całe to gówno, które gromadzimy tam na przestrzeni lat, a już wspinać się na samą górę, w ten kurz, pajęczyny i ciemności, żeby odgrzebać jakieś stare rodzinne tajemnice... O nie, co to, to nie! Często zapominamy nawet, gdzie jest wejście na ten strych! Powiedzmy, że w ten sposób pomagam ci odnaleźć właz, a na dodatek drabinę, która do niego prowadzi. — Nie czuję tego, Pierre. Ten rodzaj reportażu, babranie się w brudach, to nie moja działka. — Drwisz ze mnie? Pamiętam czasy, kiedy jeździłeś do Bośni, żeby uczestniczyć w odkrywaniu zbiorowych grobów! — Towarzyszyłem wysłanym tam anatomopatologom, to nie to samo. Pierre wzruszył ramionami. — Jak chcesz, ale jeśli się zdecydujesz, mam dla ciebie kontakt. Dziewczyna ma na imię Rubis, jest gotowa wszystko powiedzieć, a sądzę, że jeżeli nad nią popracujesz, przedstawi ci parę osób. — Gdzie ją poznałeś? — Na imprezie. Spotkaliśmy się w toalecie, oboje poszliśmy przypudrować nosek. — Daj spokój, to jakaś ćpunka... — Uważaj, co mówisz o snifferach, pamiętaj, że to mnie dotyka. — Dla ciebie koka to lekarstwo. — Zejdź na ziemię. Dobra, przyznaję — to ćpunka i to nieźle nawalona, w każdym razie — tamtego wieczoru. Ale pamiętaj, że w tym środowisku znajdziesz niewiele dziewiczych nosków i niepokłutych rączek. — Dzięki za kontakt, ale nie sądzę, żebym tym razem z niego skorzystał. Pierre ciężko westchnął, kiwając głową. — Decyzja należy do ciebie. Zresztą, jeżeli między tobą a Annabel panuje chłód, to może faktycznie nie powinieneś akurat teraz wchodzić w porno. Trzeba czuć pewny grunt pod nogami i być psychicznie przygotowanym na zetknięcie z tym światkiem. Wypili kawę, pogawędzili o paru wspólnych znajomych. Brady, zdając sobie sprawę, że każda spędzona z przyjacielem minuta jest cenna, przedłużał to spotkanie. W końcu jednak musieli się rozstać. Gdy już stał w progu, Pierre zatrzymał go gestem i poszedł po ulotkę, którą mu podał. — Masz, weź to na wszelki wypadek. Jeśli wykituję w nocy, będziesz mógł się jeszcze zastanowić. Brady wziął ulotkę, a właściwie zdjęcie z numerem telefonu i adresem strony internetowej. Spojrzał na młodą, najwyżej dwudziestoletnią blondynkę, której niebieskie źrenice natychmiast przyciągały uwagę. Jej tajemniczy uśmiech bardzo mu się spodobał. Wsunął ulotkę do kieszeni. — Pierre, jesteś wcieleniem zła. Po powrocie do pracowni Brady postawił na biurku latte frappé w firmowym kubku Starbucksa i włączył laptopa. Sprawdził pocztę, przejrzał rozmaite fora, na których bywał, a potem z nudów sprawdził najnowsze wiadomości sportowe. Kręcił się w kółko. Wczoraj ukończyłem reportaż, więc chyba mogę pozwolić sobie na dwa dni wolnego? Natychmiast jednak uświadomił sobie prawdę o swojej sytuacji — nie potrzebował wypoczynku, tylko tematu. Zwykle miał pod ręką kilka dojrzewających i czekających. To była jego obsesja podczas podróży do Hiszpanii. Wieczorami, w hotelu w Barcelonie, szedł do baru na piwo i oglądał mecze piłki nożnej, żeby o tym nie myśleć, ale dobrze wiedział, że nie ma żadnych planów. I niczego nie szukał. To zawsze przychodziło samo, nie muszę być nadaktywny, to nie mój styl. Moje reportaże robią się same. Taka jest prawda! Tym razem nic nie przychodzi mi do głowy. Wyjałowiłem się. Wypaliłem. Czy to był brak pomysłów, czy chęci? Nurtowało go to pytanie. Błądził po Internecie, żeby się czymś zająć, otępić zmysły, żeby przeczekać czas, mając nadzieję, że wreszcie jakiś pomysł zaświta mu w głowie. Porywy wiatru uderzały o szyby, a on bębnił palcami w klawiaturę, zastanawiając się, co napisać. Nawet w Internecie nie mógł się na nic zdecydować — nie wiedział, co robić, co przejrzeć. Nazwa strony ze zdjęcia Rubis przemknęła mu przez głowę. Cóż miałbym z tym zrobić? Pierre i te jego obsesje... Ale nie zdołał wykasować adresu z własnej pamięci. Właściwie przypominał go sobie tylko częściowo i to go drażniło. Co to ma być? Westchnął, odpychając się nogą, żeby przesunąć krzesło o trzy metry i podjechać na nim do wieszaka. Wyciągnął fotkę z kieszeni i wyszukał stronę www.intherubisclub.net. Sprawa była jednak jasna — nie zamierzał robić reportażu z kręgów porno, to go nie interesowało, nie należało do jego dziedziny. Za to dziewczyna go intrygowała. Jej uroda była pociągająca, ale poza wyglądem spodobała mu się także postawa — odrobinę wyzywająca, do tego żywe spojrzenie i wyrachowany uśmiech. Samo ujęcie było świetne. Brady uważnie przyjrzał się twarzy dziewczyny, potem odłożył zdjęcie. Reportaż o niej? Jak zostaje się aktorką porno? I komu by to sprzedał? Tydzień pracy, żeby skończyć w jakimś tabloidzie, który drukuje na papierze toaletowym! Nie, tak nisko jeszcze nie upadł! Wklepał adres jej strony i wcisnął ENTER. Cóż, zajmie mu to najwyżej dziesięć minut. Pojawiła się czerwona kurtyna. Ledwie musnął ją kursor myszy, a już rozsunęła się, ukazując scenę. Internautę proszono o potwierdzenie, że jest pełnoletni. — Robi się ciekawie... Dopełnił formalności i przeszedł na czarną stronę — jedyne dostępne wideo, żadnego wyboru. Brady włączył filmik i zrobił trochę głośniej. Co to było? Prawdopodobnie urywek najnowszego filmu młodej aktoreczki. Brady nie wyobrażał sobie, żeby mogła prowadzić dziennik intymny w necie. Obraz był kiepskiej jakości, dźwięk o niskiej czystości, kamera przesuwała się po czymś, co wyglądało na izbę w opuszczonym domu albo jakimś hangarze. Fatalnie sfilmowane, uznał kinoman, kompletny brak stabilności, samowyzwalacz automatycznie ustawia czystość, a nawet trajektoria planu jest rozchwiana. Pojawiła się kobieta ubrana w szarą sukienkę, grube czarne rajstopy i kozaczki na futrze. U stóp leżał jej płaszcz. Brady zauważył, że miała nie tylko zasłonięte oczy, ale w dodatku jej uniesione ręce były przykute łańcuchami do sufitu. — Lenny, dość tych wygłupów, mnie to już nie bawi — rzuciła dziewczyna. To była Rubis, ponad wszelką wątpliwość. Kamera wolno się zbliżała, aż Brady rozpoznał jej charakterystyczną twarz. — No już, zdejmij mi tę opaskę i odwiąż mnie. Rusz się — ponaglała. Poruszył go autentyzm jej tonu. To było tak dalekie od typowych produkcji pornograficznych, że w umyśle reportera natychmiast zapaliła się lampka alarmowa. W dłoni kamerzysty pojawił się metalowy przedmiot, miękki ruch nadgarstka wystarczył, żeby coś, co wyglądało jak cylinder, wydłużyło się, To była teleskopowa pałka. Obrócił ją w powietrzu, a potem obniżył, do rąbka sukienki, którą zaczął unosić. — No nie! Daj spokój! — krzyknęła Rubis. — Nie czas na to, twoje kretyńskie zabawy zaczynają mnie wkurzać. Wystarczy już, odwiąż mnie. Pałka dalej unosiła sukienkę. Rubis cofnęła się, gwałtownie poruszając biodrami. Łańcuchy przykute do sufitu pozostawiały jej niewielkie pole manewru. — Dość! — zdenerwowała się. — Kończymy, rezygnuję. Jej głos brzmiał gniewnie. Brady poczuł się dziwnie. W pewnej chwili chciał już zamknąć tę stronę, ale ciekawość kazała mu zostać. Znów pojawiła się ręka, tym razem bez pałki. Wsunęła się pod sukienkę, żeby chwycić rajstopy i zerwać je z zaskakującą brutalnością. Rubis wrzeszczała: — Kurwa! Odbiło ci czy co? Co cię napadło? Powiedziałam, żebyś mnie odwiązał! Podarte rajstopy zwisały jej z ud razem z zawiniętymi w nie majtkami. — Czasami potworny z ciebie dupek! Głos rozgniewanej dziewczyny drżał, Brady rozpoznał w nim nutkę paniki. Jak na scenę filmową było to bardzo dobrze zagrane. Za dobrze, powtarzał sobie. Ale przecież to fikcja, nie oglądam w internecie prawdziwej agresji! I co to mogłoby robić na jej własnej stronie? Po prostu — scenki dla podglądaczy. Taka gra między nią i jej chłopakiem. Ale i tak to była cholernie dobrze zagrana scena. Rubis pociągnęła nosem. Szlochała? Ręka powróciła i tym razem brutalnie, wiele razy, coraz mocniej i mocniej szarpała sukienkę. Materiał ciągnął Rubis w tył, musiała wyprężyć ramiona, wciąż uwięziona. Wyła, ale teraz już ogarnięta prawdziwą paniką. — Kurwa, co cię napadło?! — krzyczała załamującym się głosem. Ręka pastwiła się nad ubraniem, przy każdym szarpnięciu ciało Rubis odginało się, a ona jęczała bardziej ze strachu niż z bólu, aż nagle tył sukienki rozdarł się, obnażając dół pleców i pośladki. Kamera odsunęła się, żeby zrobić szersze ujęcie. Rubis szlochała. — Lenny, wystarczy, przestań — błagała coraz łagodniej. — Proszę cię, przestań. Pałka znów pojawiła się w polu widzenia. I rozbrzmiał głos kamerzysty, tuż przy mikrofonie, znacznie wyraźniejszy od innych dźwięków. Wyszeptał cicho, niemal ckliwie: — Nie jestem Lenny. Brady zobaczył, jak Rubis się wypręża. Zacisnęła pośladki i gwałtownie się wyprostowała. Dłoń dotknęła jej pośladka, zaczęła go pieścić. Rubis odskoczyła do przodu, żeby się od niej uwolnić. Na tyle, na ile pozwalały łańcuchy. Pałka zatoczyła łuk i uderzyła o pośladki. Ciało plasnęło. Rubis wyła na całe gardło. — Możesz sobie wrzeszczeć, nikogo tu nie ma — powiedział z satysfakcją mężczyzna. Pałka wsunęła się między jej uda, musnęła srom. Przerażona Rubis znowu krzyknęła, próbując uciec przed niebezpieczeństwem. Pałka znów ją uderzyła, zostawiając czerwoną pręgę na skórze. Potem mężczyzna podszedł bliżej, rozpiął spodnie i wbił członek w ciało kobiety. Koncert krzyków, dudnienia pięści walących ją po żebrach — to było niczym w porównaniu z bestialstwem penetracji. Kamera drgała, ale napastnik filmował gwałt, którego się dopuścił, usiłując nie pominąć żadnego szczegółu. Brady oniemiał i patrzył w osłupieniu na to nieokiełznane zezwierzęcenie. Po minucie Rubis przestała się poruszać, była jednak przytomna, bo mikrofon rejestrował jej płacz. A mężczyzna szczytował, przeciągły, odrażający jęk towarzyszył kamerze skierowanej na jego tkwiący w ofierze członek. Dziennikarz wciąż wpatrywał się w ekran, kiedy ten zastygł, gotów do powrotu do początkowych scen, do kolejnego odtworzenia wideo. Gwałt. Co to robi na stronie Rubis? Przecież sama chybaby tego nie zamieściła! A może to nie jej strona? Przecież to było na jej zdjęciu! Dała to Pierre’owi, nigdy nie utrzymywałaby strony, gdyby jakiś zbir podrobił jej ulotkę! Brady głośno westchnął i uniósł do ust kubek z ledwie ciepłą latte. Gdy poczuł na języku ciecz, zrobiło mu się niedobrze — cisnął kubek do śmietnika. Fikcja... Ale te uderzenia były prawdziwe! I krzyki też brzmiały autentycznie. Brady nie mógł się otrząsnąć, to wszystko miało realną siłę wyrazu... Nagle uświadomił sobie, co go najbardziej dręczy. Nie potrafił się powściągnąć — czuł pewne podniecenie. Mrowienie w podbrzuszu trwało, dopóki film się nie skończył. Poderwał się z miejsca i podbiegł do kranu, żeby napić się wody. Nie mógł się pozbyć gorzkiego smaku kawy z mlekiem. Zwilżył twarz. Kurewska fikcja... Trzeba być jakiś pieprzonym świrem, żeby filmować takie rzeczy! I jeszcze większym zboczeńcem, żeby się na to gapić, co? Czasami wychodzi ze mnie potworny kretyn! Zamknął okno i wszedł do historii przeglądanych stron, żeby zniszczyć wszystkie ślady tej sesji. Poczułby się lepiej, gdyby wymazał to z pamięci. Z której? Peceta czy mojej? — Billu Gates, zostaniesz prawdziwym geniuszem, kiedy zrobisz Windowsy dla ludzkiego mózgu — powiedział głośno. Upewnił się, że w komputerze nic nie przetrwało i rozsiadł się wygodnie na krześle. — Geniuszem zła — uzupełnił. Wieczorem, siedząc wygodnie na kanapie, Brady jadł kolację, wybierając kąski z kilku różnych pudełek z daniami z chińskiej restauracji. Annabel, otulona kolorowym andyjskim pledem, już skończyła, a teraz grzała dłonie, trzymając w nich filiżankę gorącej herbaty. — Chyba zrobię sobie parę dni wolnego, żeby trochę odetchnąć, podładować akumulatory i pomyśleć nad następnym reportażem — powiedział Brady. — Mogłabyś poprosić o urlop? Wynajęlibyśmy domek w Catskills? Dobrze by nam to zrobiło. — Nie, teraz to wykluczone. Niedługo zaczynają się wakacje, Woodbine by mnie zamordował, gdybym teraz wyjechała. Brady pokiwał głową na znak, że rozumie. — Coś nowego w sprawie napadu na sklep? — Nic. Taśma wideo do niczego się nie nadaje, nie ma świadków, czekam na wyniki z laboratorium, może odciski coś wyjaśnią, ale to raczej marzenie ściętej głowy. Utknęłam w ślepej uliczce. Kiedy unosiła filiżankę do ust, kilka warkoczyków opadło, zasłaniając jej twarz. Brady patrzył, jak odsuwa je za uszy. Była piękną kobietą o wspaniałej figurze. Lubił jej charakter, szczerość, determinację. Dlaczego w takim razie czuł się czasem obco? Bo znał ją na pamięć, bo potrafił przewidzieć jej reakcje, uprzedzić każdą uwagę? Przypomniał sobie rozmowę z Pierre’em i w uszach zabrzmiały mu słowa przyjaciela o wizji dziejów ludzkości jako historii podboju. Dlatego, że moja żona nie jest nowym lądem, dlatego, że to ziemia zdobyta, a ja sporządziłem dokładną mapę jej zasobów i mój gadzi mózg zwraca się już od dawna ku nowym terytoriom? Co za horror... Zupełnie nie podobała mu się ta myśl — wizja mężczyzn jako niegodnych i nienasyconych konkwistadorów. — Dobrze się czujesz? — zapytała Annanel. — Dziwnie wyglądasz! — Może, myślałem o... Pierze — skłamał tylko w połowie. — Wpadłem do niego dziś rano. Niedobrze z nim. — Ale nie chce powiedzieć nic bliższego? — To cały on. Ale był podłamany. Wydaje mi się, że schudł, a to znaczy... — To straszne. Mam nadzieję, że nie odejdzie w ten sposób: nie po długiej chorobie. To coś, czego najbardziej boję się w śmierci... Brady objął ją ramieniem i przytulił. Tej nocy miał szokujący koszmar. Uprawiał seks z kobietą bez twarzy, a kiedy czuł zbliżający się orgazm, miał wrażenie, że miriady obcych organizmów pędzą z jego podbrzusza aż do penisa. Nie tylko je czuł, ale też słyszał, jak się śmieją, jak chichoczą demonicznym, perwersyjnym śmiechem. Zrozumiał, że kobieta się broniła, że tego nie chciała, ale nie przerywał. Rozkosz była silniejsza. Seks — tylko to się liczyło. Wilgotne, niosące zaspokojenie spółkowanie. To był klucz do przetrwania. Klucz do równowagi mężczyzny. Zaspokajać żądzę. Znowu i znowu. Uprawiać miłość albo gwałcić, byle ją zaspokoić. I zawsze odczuwać rozkosz z tą samą siłą. Ta obsesja kieruje i będzie kierować mężczyzną. Zawsze. Wiedział o tym. Cały jego sen przenikała ta wiedza. I wiedział, że przyczyna jego wad, perwersyjnych skłonności, a nawet małżeńskich trosk tkwi w rozkoszy. Ten strumień szczęścia, który rozlewał się w drugiej osobie... Przekazać jej to życie. I tę obsesję. Zło drzemiące w mężczyźnie, to było jego nasienie. I chciał rozlewać je wszędzie, znowu i znowu. Brady obudził się, zlany potem, z członkiem naprężonym aż do bólu. Ostatni obraz majaczył jeszcze na granicy snu. Doznał w tej kobiecie niewypowiedzianej rozkoszy. To była Rubis. A ten obraz — to sceny z filmu w Internecie. Brady poczuł, jak jego sperma tryska na pościel. Koniec wersji demonstracyjnej.\nCZĘŚĆ DRUGA. SZEPTY\nCZĘŚĆ TRZECIA. ZWIEDZENI OBIETNICĄ\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Obietnica_mroku-ebookRO/p02040792i020" target="_blank" title="Obietnica mroku [Maxime Chattam] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Obietnica mroku [Maxime Chattam] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


6,87 (1419 ocen\ti\t80 opinii) Zobacz oceny\nMalyn | 2012-08-20\nPo przeczytaniu kilkudziesięciu książek, które powstały w ostatnich latach - nielicząc kilku wyjątków- odczułam potrzebę sięgnięcia do czegoś, co mądrzejsi ode mnie określili mianem "klasyki". Wybrałam Dickensa. I nie zawiodłam się. Mimo że książka opowiada o losach małego chłopca, sposób przedstawienia postaci, opisy Londynu, okolicznych wsi, ówczesnego społeczeństwa, z jego mrocznym elementem włącznie, wszystko to sprawia, że jest ona wciagająca, w pewnej mierze ponadczasowa i trafia do odbiorcy niezależnie od jego wieku. Dodatkowo zachwycił mnie klimat tej powieści, jej malowniczość - w moim słowniku pojawiło się pojęcie "dickensowskiej zimy" :)Polecam wszystkim, którzy tęsknią do rozbudowanej fabuły,którzy chcą poznać bohaterów ( wyjatkowo dobrych i szlachetnych, a także okrutnych i mikczemnych ) którzy pozostaną w ich pamięci na długo, a także tym którzy chcą się wzruszyć. Nie polecam tym, których męczy narzucony przez autora sposób interpretacji zdarzeń, jak rónież postaci przedstawiane jako z góry bardzo dobre lub bardzo złe.


Fotel biurowy Gatinso biała ekoskóra - klon - Selsey\nDużo czasu spędzasz, wpatrując się w ekran monitora? Uczyń pracę w domu o wiele przyjemniejszą z wyjątkowym fotelem biurowym Gatinso!\nPraca w domu to obecnie jedno z największych wyzwań naszego świata. Koniecznie więc należy zadbać o to, by nasze domowe stanowisko dorównywało wygodą i troską o nasze bezpieczeństwo temu biurowemu. Na szczęście istnieje niezastąpiony fotel biurowy Gatinso, czyli mebel stworzony z myślą o potrzebach najbardziej wymagających użytkowników. Produkt będzie się zatem wyróżniał ergonomicznym designem, który odnaleźć można w jego wysokim oparciu oraz stylowo wywiniętych podłokietnikach. Taka budowa sprawia, że mebel zagwarantuje właściwe podparcie newralgicznych punktów Twojego ciała, zabezpieczając Cię w ten sposób przed bólem. Dzięki temu nic nie będzie Cię rozpraszało, umożliwiając pełne skupienie na wykonywanych aktualnie zadaniach. Całość osadzono na klasycznej pięcioramiennej podstawie wyposażonej w wytrzymałe kółeczka – elementy te sprawiają, że fotel płynnie i bez wysiłku przesuniesz, nie wstając z niego.\nmebel wykonany z połączenia giętego drewna klonowego z aluminium,\nnylonowe kółeczka to płynny ruch i brak rys na podłodze,\nkorpus obito ekoskórą, czyli pięknie się prezentującym i niezwykle trwałym materiałem,\nstylowe, ponadczasowe wybarwienie.


Polityczne śluby milczenia - RMF 24\nPoniedziałek, 17 lutego 2014 (20:26)\nPo co Jarosław Kaczyński, niby poważny człowiek, odpowiada na zaczepki przypadkowego partyjnego działacza, słupa tymczasowo pełniącego obowiązki premiera? Dalibóg nie wiem. Znów autentyczna polityka przegrywa w Polsce z drobną wrzutką pijarowskiego cwaniaczka, robiącego za szefa rządu.\nDebata Tusk-Kaczyński 3 marca?\n"Proponujemy debatę Donaldowi Tuskowi 3 marca w Warszawie o służbie zdrowia" - powiedział Jarosław Kaczyński. "Chcielibyśmy, żeby to była debata merytoryczna, ekspercka" - dodał prezes PiS. Po południu rzeczniczka rządu Małgorzata Kidawa-Błońska zapowiedziała, że premier do... czytaj więcej\nDonald Tusk wykorzystuje swój stary, zgrany greps i wie, że to wystarczy, bo większość mass-mediów zawsze mu w takich sytuacjach sufluje: "Tusku musisz! Pokaż Kaczorowi, gdzie jest jego miejsce - pośród wrzeszczącej PO-wskiej hałastry!" Pan Donek może więc błąkać się po kraju, może nadal cynicznie się uśmiechać i rzucać to swoje lansiarskie "fajnie!" do "fajnopolaków" zebranych przed ekranami całodobowych ogłupiaczy. Ja nie jestem "fajnopolakiem" i nie potrzebuję do szczęścia żadnych dysput z gospodarczym zerem i politycznym oszustem, który za cokolwiek się zabierze, to "przewali" i "przekręci" razem ze swoją cudowną ekipką, zwaną dla żartu Platformą Obywatelską.\nPo co mam słuchać kłamstw o jakichś "poglądach", których PO po prostu nie ma? Wystarczą mi ich niezliczone, nierozliczone afery: hazardowa, stoczniowa, informatyczna ... , ... (Tu postawiłem znak nieznany w światowej interpunkcji, zwany wielokropkiem okresowym, biegnącym w nieskończoność.) Czy w nieskończoność Tusk i jego skompromitowana ekipa będzie rządzić w Polsce? Ja mam ich dość od samego początku, a po ich smoleńskiej hańbie czekam tylko, aż wylądują na śmietniku dziejów i w więzieniach (w końcu niepodległego) polskiego państwa. Dawno by już tak było, gdyby nie podobni do Tuska cwaniacy, jego klientelistyczny elektorat, oraz "demony Maxwella" , czuwające nad filtrami rzeczywistości zwanymi popularnie "przekaziorami". Jestem pewien, że Tuska i jego "kamandy" we władzach w ogóle by nie było. Nie straszyłby nigdy porządnych Polaków fałszywą facjatą, z grymasem gargulca, zwanego inaczej rzygaczem, garłaczem lub pluwaczem. Ten plwacz nie wystawałby nam zza węgła telewizora i nie wypluwałby strug propagandy z ekranu w czasie pogrzebów i wesel w Polsce.\nGargulec [zdj. ilustracyjne] /PAP/DPA/Bernd Jürgens /PAP\nPolityczny gargulec D.T.\nNie rozmawiać z Tuskiem! Knebel na tę nie-osobę! To powinny być hasła nie tylko dla opozycji. Niech go sobie cytują dzieci specjalnej, resortowej troski, niech spijają mu z ust wodosłowie. Dżentelmeni nie rozmawiają o pieniądzach ... z szefem finansowej piramidy, tylko kabaretowo zwanej budżetem. Myślący z troską o służbie zdrowia w Polsce nie dyskutują z chorym człowiekiem polityki. Aha, jest jeszcze ten drugi - na stolcu prezydenta, jeszcze gorszy i znacznie groźniejszy dla Polski, ukryty za parawanem rzekomej gapowatości i gaf. Ale to już jest zupełnie inny problem, temat na nowy wpis.\nTagi:polityka, Bogdan Zalewski