Procenty i promile po francusku - Clanestina - sprytny blog studencki\nJak powiedzieć po francusku, że zniżka wynosi 20%? Jak przeczytać 2‰ stężenie danej substancji? Liczby znasz, ale procenty i promile to dla Ciebie czarna magia? Po tym tekście już wszystko będzie jasne.\nProcent po francusku, czyli le pour cent\nPour cent to dosłownie na sto. Tak naprawdę już samo wyrażenie pokazuje nam, jak w języku francuskim będziemy czytać poszczególne procenty. Możesz się też spotkać z określeniem le pourcentage, które oznacza odsetek (np. urodzeń) lub oprocentowanie (np. lokaty).\nŻeby przeczytać podany procent wystarczy do liczebnika dodać wyrażenie pour cent na przykład:\n1 % = un pour cent\n35 % = trente-cinq pour cent\n99 % = quatre-vingt-dix-neuf pour cent\n100 % = cent pour cent\nBardzo często potrzebujemy też przeczytać też ułamek jakiegoś procentu. We wpisie o ułamkach zwykłych dziesiętnych dokładnie opisałam zasady czytania ułamków po francusku, dzisiaj tylko o połączeniu ułamków dziesiętnych i procentów.\nZasady mamy tutaj dwie: matematyczną i potoczną. W matematycznej wyrażenie pour cent umieszczamy po liczbie całości w miejscu jednostek (unités) i przed liczbami po przecinku. W mowie potocznej przeczytamy najpierw cały ułamek, a na koniec damy wyrażenie pour cent. Przykłady:\n0,5 % = zéro pour cent et cinq dixièmes lub zéro virgule cinq pour cent\n25,06 % = vingt-cent pour cent et six centièmes lub vingt-cinq virgule zéro six pour cent\n80,13 % = quatre-vingts pour cent et treize centièmes lub quatre-vingts virgule treize pour cent\n50,50 % = cinquante pour cent et cinquante centièmes lub cinquante virgule cinquante pour cent.\nUwaga! W żadnym wypadku nie dodajemy na końcu słowa cent “s” wskazującego liczbę mnogą. Nie tyle podajemy ilość procentów, co x na sto. Ważne jest jednak, żeby w francuskim zapisie między liczbą a symbolem % postawić spację.\nPromile po francusku, czyli le pour mille\nJeśli opanowałeś/aś zasady z powyższej części wpisu, promile będą bagietką z masłem, bo zasady są analogiczne. Pour mille to dosłownie na tysiąc. To wyrażenie jest kluczowe do prawidłowego przeczytania promili po francusku. Podobnie, jak w przypadku procentów, najpierw przeczytamy daną liczbę, a na końcu dodamy pour mille na przykład:\n2 ‰ = deux pour mille\n45 ‰ = quarante-cinq pour mille\n89 ‰ = quatre-vingt-neuf pour mille\n1000 ‰ = mille pour mille\nJeśli potrzebujesz przeczytać ułamek promila albo promil z ułamkiem, masz do wyboru dwie opcje. W przypadku czytania po matematycznemu wyrażenie pour mille umieszczamy po liczbie całości w miejscu jednostek (unités) i przed liczbami po przecinku. Jeśli chcesz przeczytać w sposób potoczny, zacznij od całego ułamka, a na koniec dodaj wyrażenie pour mille. Przykłady:\n1,6 ‰ = un pour mille et six dixièmes lub un virgule six pour mille\n35,06 ‰ = trente-cinq pour mille et six centièmes lub trente-cinq virgule zéro six pour mille\n90,13 ‰ = quatre-vingt-dix pour mille et treize centièmes lub quatre-vingt-dix virgule treize pour mille\n500,50 ‰ = cinq cents pour mille et cinquante centièmes lub cinq cents virgule cinquante pour mille.\nPamiętaj, żeby nie dodać na końcu mille “s” wskazującego liczbę mnogą, ponieważ podajemy liczbę x na tysiąc, natomiast we francuskim zapisie między liczbą a symbolem ‰ postawić spację.\nMam nadzieję, że Twoje procentowe i promilowe wątpliwości zostały rozwiane. Kończenie wpadnij na instagram @clanestina.pofrancusku po francuskie ciekawostki!


°HOTEL SAVOY BERLIN BERLIN 4* (Niemcy)\nPrzegląd Atrakcyjny Savoy Berlin oferuje pokoje w spokojnej dzielnicy Berlin. Z akcentami tradycyjnej architektury, hotel został wybudowany w roku 1930 i odnowiony w 2012. Wspaniała lokalizacja kilka kroków od stacji metra Zoologischer Garten i bliskiej odległości od Pomnik Holokaustu, Victory Column (Siegessaule) i Bundestag. Hotel znajduje się w odległości 6 km od centrum Berlin. Hotel jest położony w spacerowej odległości od dzielnicy Tiergarten w sąsiedztwie uliczek zakupowych, zoo i restauracji. W odległości 5-minutowego spaceru do stacji kolejowej Zoologischer Garten. Zapewniony jest szybki dostęp do lotniska Berlin-Tegel / Otto Lilienthal, oddalonego o 10 km.\nPokoje Wszystkie 120 współcześnie urządzonych pokoi gościnnych jest wyposażonych w nowoczesne udogodnienia. Większość pokoi oferuje spektakularny widok na ogród. We wszystkich pokojach są podłogi z ciemnego drewna oraz nowoczesne meble.Jedzenie Każdego ranka w barze serwowane jest śniadanie w formie bufetu. Wyrafinowana restauracja serwuje międzynarodowe posiłki w relaksującej atmosferze. Przytulny bar ogrodowy oferuje bezpłatne Wi-Fi, skórzane fotele i taras.Możecie Państwo zacząć dzień od śniadania szwedzki stół, które kosztuje EUR 19 za osobę za noc. Usługi Udogodnienia dla turystyki biznesowej w Savoy Berlin obejmują również salę konferencyjną, drukarki i centrum biznesowe.Relaks Znajdujące się na miejscu centrum spa oferuje masaż shiatsu, saunę i jacuzzi.Internet\nWszystkie dzieci w wieku poniżej 12 mogą przebywać w hotelu na dodatkowych łóżkach bez dodatkowych opłat. Wszystkie dzieci w wieku poniżej 2 mogą przebywać w hotelu za darmo jeśli śpią w łóżeczkach niemowlęcych. Starsze dzieci/dorośli mogą przebywać w hotelu na dodatkowych łóżkach za opłatą EUR 40 za noc/osobę. Maksymalna ilość dodatkowych łóżek w pokoju to 1. Zwierzęta domowe\nOttenthal (jedzenie: Winiarnia, Austriacka)\nGermanHOTEL AWARDSHighly RecommendedBerlinSavoy BerlinWedług oceny gości, hotel ten został oceniony jakoNajlepszy hotel luksusowy w Niemcy\nPokój typu Comfort Typ łóżka: Dwuosobowe łóżko lub Duże łóżko podwójne lub Jedno pojedyncze łóżko\nLokalizacja Savoy Berlin\n90 mAdres: Kantstr. 153Tel.: 030 3133162\nNa podstawie opinii 196, 60% lubi toJedzenie: Winiarnia, AustriackaZakres cenowy: 17 EUR -\n70 mAdres: Kantstraße 154aTel.: +49 30 31004774\n90 mAdres: Fasanenstrasse 81Tel.: 030 31012255\nNa podstawie opinii 27, 65% lubi toJedzenie: MeksykańskaZakres cenowy: 19 EUR -\n70 mAdres: Kant Strasse 12ATel.: +49-30 312 80 86\n110 mAdres: Kantstraße 152Tel.: 30-313 8052\nNa podstawie opinii 127, 71% lubi toJedzenie: Francuska\nRecenzje Savoy Berlin\nOpinie Gości są przekazywane przez naszych klientów po ich pobycie w Savoy Berlin\n8.0/10Hotele w pobliżuMotel One Berlin-Ku Damm2 stars0.1 kmAletto Kudamm Hotel & Hostel Berlin3 stars0.1 kmAstoria Am Kurfuerstendamm Hotel Berlin3 stars0.2 kmHampton By Hilton Berlin City West Hotel3 stars0.2 kmCity Partner Hotel Astoria Berlin3 stars0.2 kmIndigo Berlin Ku'Damm Hotel4 stars0.2 kmAparthotel Vega Berlin3 stars0.2 kmWyndham Berlin Excelsior Hotel4 stars0.2 kmHotel Am Steinplatz, Autograph Collection Berlin5 stars0.3 kmHotel Eden Am Zoo Berlin3 stars0.3 kmKempinski Hotel Bristol Berlin5 stars0.3 kmHollywood Media Hotel Berlin4 stars0.7 kmEllington Hotel Berlin4 stars0.8 kmSana Berlin Hotel4 stars0.9 kmScandic Berlin Kurfuerstendamm Hotel4 stars1.0 kmIntercontinental Berlin Hotel5 stars2 kmGolden Tulip Hamburg Hotel Berlin4 stars2 kmIvbergs Hotel Premium Berlin4 stars2 kmAgon Franke Hotel Berlin3 stars2 kmEcontel Hotel Berlin Charlottenburg3 stars3 kmFjord Hotel Berlin3 stars3 kmMoevenpick Hotel Berlin4 stars4 kmHotel Adlon Kempinski Berlin5 stars4 kmGrand Hostel Berlin2 stars4 kmCity54 Hotel & Hostel Berlin3 stars5 kmCosmo Hotel Berlin Mitte4 stars6 kmTitanic Comfort Hotel Berlin Mitte3 stars6 kmDerag Livinghotel Grosser Kurfuerst Berlin4 stars6 kmMotel One Berlin-Hackescher Ma2 stars6 kmH2 Hotel Berlin Alexanderplatz2 stars7 kmLeonardo Royal Hotel Berlin Alexanderplatz4 stars7 kmMichelberger Hotel Berlin3 stars9 kmAll In Hostel Berlin2 stars9 kmGenerator Berlin Prenzlauer Berg Hotel2 stars10 kmComfort Hotel Lichtenberg Berlin3 stars14 km\nMiasta w pobliżuHotele Kleinmachnow - 18 kmHotele Großbeeren - 20 kmHotele Hennigsdorf - 19 kmHotele Teltow - 17 kmHotele Hohen Neuendorf - 19 kmHotele Fredersdorf-Vogelsdorf - 23 kmHotele Blankenfelde-Mahlow - 19 kmHotele Hoppegarten - 17 kmHotele Schönefeld - 16 kmHotele Eichwalde - 22 kmPopularne miejsca pobytuJurata HoteleSopot Spa HoteleHotele SzczecinHotel CracoviaHotel TorunHotel GizyckoStegna HotelMaroko HoteleHotele DubrownikUkraina HoteleHotele na całym świecieHotel Logos WarszawaHotel HuzarHotel Eris KrynicaHotel Ammos KosHostel DecoM Hotel SosnowiecMosquito Silesia Apartments KatowiceTerminal Hotel Wroclaw AirportSheraton Poznan HotelOrea Vital Hotel SklarCrystal Suites Chez Helena Krakow3-Room Apartment 90 M2 On 1St Floor - Inh 23133 BudapestHotel Domicil BerlinHotel Maison Apartments Am Kolk BerlinHotel Villa Royal Ostrow WielkopolskiHosapartments WarsawMagnolia - Inh 28900 Apartment SwinoujscieThe Emblem Hotel PragueThon Hotel Brussels City Centre BrusselsPopularne wakacjeWłochy WakacjeWakacje PortugaliaKuba Wczasy


Producenci ziemniaków: Trzeba znieść utrudnień w wysyłce do UE - Handel i dystrybucja\nProducenci ziemniaków: Trzeba znieść utrudnień w wysyłce do UE\nAutor: www.sadyogrody.pl / MRiRW 09 września 2016 13:56\nW resorcie rolnictwa odbyło się spotkanie, podczas którego omówiono działania MRiRW oraz PIORiN na rzecz zniesienia utrudnień w wysyłce ziemniaków do innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Ograniczenia te wynikają z występowania w Polsce bakteriozy pierścieniowej ziemniaka – choroby wywoływanej przez bakterię Clavibacter michiganensis ssp. sepedonicus podlegającą w Unii Europejskiej obowiązkowi zwalczania.\nUczestnicy spotkania byli zgodni, że obowiązujące przy wysyłce ziemniaków wymagania są szczególnie uciążliwe w przypadku ziemniaków wczesnych, które w bardzo krótkim czasie muszą być dostarczone do konsumenta. Jednocześnie wysoki poziom specjalizacji i profesjonalizmu gospodarstw uprawiających te ziemniaki, przejawiający się m.in. w utrzymywaniu wysokich standardów fitosanitarnych, uzasadnia starania o złagodzenie tych wymagań.\nPrzedyskutowane zostały także działania, podejmowane przez resort w odpowiedzi na postulaty zgłaszane przez środowiska rolnicze, dotyczące wsparcia producentów w walce z bakteriozą pierścieniową ziemniaka.\nbakterioza pierścieniowa ziemniakaRSS\nOdporność stonki ziemniaczanej na substancje insektycydów. Czym zwalczać szkodnika?\nTopinambur – niegdyś schronienie dla bażantów, dziś alternatywa ziemniaka (zdjęcia)\nPIORiN wyklucza bakteriozę pierścieniową w sadzeniakach odm. Kuras


Drzwi prysznicowe Rea Nixon-2 100 - sklep Łazienka Rea\n1189,00 zł\t1189,00 zł\t1189,00 zł\nOferowane drzwi prysznicowe Rea Nixon-2 100 to wysokiej klasy produkt, który idealnie skomponuje się z aranżacją nowoczesnej łazienki. Model ten został wyposażony w przesuwne skrzydło z hartowanego szkła w kolorze transparentnym. Taflę dodatkowo pokryto specjalną powłoką EasyClean, która zapobiega odkładaniu osadów i ułatwia utrzymanie przeszklenia w czystości. Drzwi prysznicowe opierają się na aluminiowej konstrukcji odpornej na korozję i odkształcenia. Istnieje możliwość regulowania profili i dopasowania drzwi prysznicowych Rea Nixon-2 100 do parametrów wnęki natryskowej.


YouTube Roma Urraco screen z materiału „За стеной: необычная находка Toyota Mark II 1984-го года выпуска Barn Find Low Milleage”\nMężczyzna, który otrzymał dom w spadku po swoim dziadku, rozpoczął remont nieruchomości. W trakcie prac odkrył zamurowany garaż. Po wyburzeniu ściany okazało się, że wewnątrz przez wiele lat ukryty był samochód sprowadzony jeszcze w czasach Związku Radzieckiego. Co ciekawe, odnaleziony pojazd był sprawny.\nNa platformie YouTube pojawiło się nagranie mężczyzny, który przedstawił niezwykłą historię samochodu, który niespodziewanie otrzymał w spadku po dziadku wraz z domem. Auto niepostrzeżenie spędziło w zamurowanym garażu ponad dwie dekady. Nowy właściciel jeszcze na nim zarobił.\nZaczęło się od mężczyzny, który był mieszkańcem Doniecka. Żyjący w miejscowości należącej do Związku Radzieckiego (obecnie Ukraina) pan w pewnym momencie życia mógł pozwolić sobie na wyjątkowy luksus. Sprowadził z Dalekiego Wschodu samochód, który mógł budzić zazdrość.\nMężczyzna nie wiedział, że w spadku otrzymał samochód\nŻyjący w Doniecku mężczyzna sprawił sobie luksusowy samochód w 1984 roku. Stał się dumnym posiadaczem Toyoty Mark 2, którą sprowadził z zagranicy. Choć niewiele osób wówczas było na to stać i dla większości posiadanie takiego auta byłoby spełnieniem marzeń, jego właściciel nie mógł się nim cieszyć.\nObywatel Związku Radzieckiego przejechał nim zaledwie 80 tysięcy kilometrów. Później nie miał czasu ani warunków, by z niego korzystać. Największą przeszkodą okazała się specyfika wykonywanej przez niego pracy.\nWtedy wpadł na dość zaskakujący pomysł. Chciał, by samochód doczekał się lepszych czasów. Obawiał się jednak, że ktoś może go skraść, jeśli będzie ciągle czekał na podjeździe. Wówczas podjął decyzję, by go zamurować.\nPewnego dnia wjechał swoją toyotą osobową do garażu, po czym wyszedł z niej i zamurował wjazd do pomieszczenia. Zostawił samochód tam na wiele lat i – jak się okazało – nigdy już do niego nie wsiadł.\nGaraż wraz z samochodem trafił do wnuka mężczyzny\nPo śmierci mężczyzny cały dom w spadku otrzymały jego dzieci i wnuki. Jeden z jego krewnych rozpoczął remont całej nieruchomości, którą nadgryzł ząb czasu. W trakcie wyburzania starych ścian odkrył coś niesamowitego.\nPodczas rozbijania jednej ze ścian, mężczyzna dostrzegł, że dostał się do ukrytego pomieszczenia. Właśnie tam przez ponad dwie dekady czekał luksusowy samochód. Choć pojazd został nieco zdewastowany przez zbierającą się wilgoć, nadal był sprawny.\nNowi właściciele znaleźli konesera, który bez chwili zawahania zdecydował się nabyć auto. Kupiec zaoferował za japoński samochód niemałą kwotę. Cały materiał wideo o tej historii znajdziecie poniżej.


:: RAPIDO - Wycieczka, zwiedzanie, poznanie - poznaj tajemnice wyrób chleb samodzielnie. ::\nAtrakcja, kulturalna, dydaktyczna i poznawcza dla każdej grupy wiekowej.\nWyjątkowa atrakcja w Górkach Wielkich - w czasie zajęć praktycznych uczestnicy poznają codzienne obowiązki i realia życia nieodległej przeszłości. Tutaj będą mogli Państwo nie tylko zobaczyć ale przede wszystkim własnoręcznie upiec chleb/podpłomyk, oddzielić śmietanę od mleka, ubić masło czy przygotować twaróg - punktem kulminacyjnym tych starań jest degustacja przygotowanych dóbr z domowymi dodatkami – masło, smalec, miód z własnej pasieki.\nCzas oraz program zwiedzania zależą od wybranego wariantu i może obejmować następujące atrakcje:\noglądanie maszyn dawniej wykorzystywanych przy uprawie i obróbce ziarna (od ziarenka do bochenka)\nomawianie pozyskiwania miodu, pokaz sprzętu pasiecznego i ciekawostki\nModuł B (A+B)\n(czas około 2 godzin)\npróby młócenia cepami, mielenie zboża na żarnach\nformowanie oraz wypiek podpłomyków\ndegustacja podpłomyków z: masłem, miodem lub smalcem\nModuł C (A+B+C)\n(czas około 3godzin)\ndegustacja wytworzonych produktów\nProgram wycieczki "Chlebowa Chata" obejmuje:\ntransfer tam i powrotny komfortowym autokarem lub minibusem wprost z pod drzwi Twojej destynacji obejmujący przejazd widokową trasą wiodącą przez Ustroń Zawodzie\nrealizację programu zwiedzania "Chlebowej Chaty" zgodnie z wybranym wariantem\nwyjazd na Równicę - panorama z Równicy, Czarcie Kopyto, Zbójnicka Chata, Extreme Park- park rozrywki\nkolej linowa Czantoria (najnowsza kolej krzesełkowa w Beskidach), letni tor saneczkowy\nWycieczki "Chlebowa Chata" organizowane dla grup:\n- od 2- do 8 osób komfortowym minibusem;\n- od 8 do 100 osób odpowiednio minibusami i autokarami;\n- wysyłając zapytanie mailem otrzymasz szybko szczegółową wycenę wraz z kosztami wstępów;\n- zwiedzanie wymaga wcześniejszej rezerwacji telefonicznej


forum.Kanu.pl » :: Zobacz temat - Lekka łódka ;)\nforum.Kanu.pl » Strona Główna » Kanu - Samodzielna budowa i technikalia » Inne tematy » Lekka łódka ;) Poprzedni temat :: Następny temat\nLekka łódka ;)\nWysłany: 2014-09-10, 10:30 Lekka łódka ;)\nPodczas tegorocznego Zlotu wywiązała się dyskusja na temat amatorskiego wykonania jak najlżejszej łódki ale w pełni funkcjonalnej. Podczas rozmowy poddane zostały różne rozważania konstrukcyjne, począwszy od klasycznej drewnianej a kończąc na konstrukcjach kompozytowych.\nMyślę, że warto jest podjąć wyzwanie\nJa koncentruję się na kompozytach i będę budował łódkę aramidową.\nZakładam że na burtach będzie 800 g/m2 w tym aramid 400 g/m2 zaś dno 1400 g/m2 w tym aramid 800 g/m2 oraz wzmocnienie z pianki kostkowej (takiej jak Kysia). Zastosuję żywicę epoksydową i to co chciałbym wypróbować to pompa próżniowa. Listwy, ławki, rozpórka, z tiamy, pokład z samby.\nZastanawiam się nad grubością kostki planuję 5 mm i czy nie za dużo/mało szkła i aramidu w kadłubie?\nWysłany: 2014-09-11, 08:59\nRadku, mam książkę "Building Your Kevlar Canoe" Jamesa Morana i on proponuje 1xKevlar 300g + s-glass 180g burty x1, dno x2 i kil x3. Kadłub usztywnia żebrami z pianki... Wiele łódek z US budowanych z Kevlaru ma (tak mi się zdaje po fotkach) wklejoną podłogę (pewnie z pianki) w kształcie rombu co mi się bardziej podoba niż te żebra. Jak chcesz mogę Ci pożyczyć tą książkę, może coś Cię zainspiruje...\nWysłany: 2014-09-11, 14:24\nPiotrek, dzięki, też tak wyczytałem. Jest problem z kupnem szkła S zaś aramid w przystępnej cenie to 200 g/m2. taniej na burty dać 400 g/m2.\nBardziej rozważam grubość pianki.\nJeśli chcesz robić w formie z pompą, to wyrzuc szkło, część aramidu zamień na węgiel, o piankę na przkładke o budowie plastra miodu. Poszukaj sobie w sieci o materiale NOMEX(ma też tańsze zamienniki).\nWysłany: 2014-09-12, 21:31\nMarcin, planuję w formie z pompą. To może w ogóle pokombinować z tkaniną hybrydową węgiel-aramid.\nSam aramid będzie tańszy.\nJeszcze raz przeanalizuję materiał.\n[ Dodano: 2015-08-05, 21:47 ]\nNa dzień dzisiejszy zaczyna się już wszystko pomalutku klarować.\nObecnie przygotowałem osprzęt do łódki. Mam zrobione ławeczki, rozpórki, uchwyty oraz listwy krawędziowe.\nZważyłem i porównałem wagę z osprzętem wykonanym z iroko/jesionu/sapeli i wyszło, że na tych elementach zaoszczędziłem już 2,6 kg - spora ta różnica.\nJeszcze w przyszłym tygodniu zakup pompy i niebawem zabawa z laminowaniem za pomocą próżni.\nWysłany: 2015-08-07, 16:43\noglądałem kilka kevlarowych kanujek, cena firmowych oczywiście zabija\nale zastanawiam się jak przy tej metodzie jest z wytrzymałością na uderzenia (kamienie itp) widziałem kilka połamanych tych łódek (zwykle używanych na białą wodę) stąd moje pytanie o wytrzymałość, może macie jakieś większe doświadczenie w tym,\nto ma wytrzymałość zwykłego laminatu czy bardziej polipropylenu\ni jak z uzyskaniem sensownej sztywności\nWysłany: 2015-08-07, 19:26\nŁukasz, co do wytrzymałości to przy mniejszej wadze jest trochę większa niż zwykły laminat, zaś sztywność uzyskana będzie przez piankę oraz tkaninę kierunkową i ich odpowiednie ułożenie oraz tkanina węglowo-aramidowa. Sam laminat z pompą próżniową i wygrzewanie żywicy. Ten rok pozostaje pod hasłem eksperymentów, planuję zrobić kilka łódek z różnymi kombinacjami i przetestować je. Same obliczenia i konsultacje z fachowcami daje sporą wiedzę i jest bazą wyjściową ale opływanie w różnych warunkach z różnym obciążeniem da końcową łódkę .\nDziś przywiozłem różne pianki airex po kilka m2. Zobaczymy, zapowiada się ciekawa łódka i trochę pływania.\nWysłany: 2015-08-07, 21:26\nPo przepłynięciu Kwisy swoim piankowym kanu, stwierdzam, że mimo tak wzmocnionej kompozycji, jednak drewno jest odporniejsze na obicia. Niestety przy mocnych uderzeniach, pianka potrafi się nieco wgnieść, a pod laminatem w tym miejscu robi się biało.\nTo moje obserwacje. Mam nadzieję, że uda się dopracować system.\nSam chciałbym mieć takowa pompę próżniową, ale dla hobbysty takiego jak ja to raczej baaardzo drogi gadżet.\nWysłany: 2015-08-08, 11:00\nczyli do obijania po kamulcach dalej najlepszą opcją będzie zakup kanadyjki polietylenowej :/\ntrzymam kciuki za tą kevlarkową bo patent fajny mam nadzieje że wrzucisz pare fot i jakiś mały opis z produkcji\nWysłany: 2015-08-08, 12:14\nmam nadzieje że wrzucisz pare fot\nPewnie że tak, tylko trochę cierpliwości .\n[ Dodano: 2015-08-31, 21:15 ]\nWyszlifowana i wypolerowana forma\nPo wypolerowaniu, trzeba było zapastować i wypolerować 10 razy:\nGotowa skorupka w formie:\nJeszcze sporo pracy, usztywnienie skorupy, komory wypornościowe i inne drewniane elementy\nWysłany: 2015-08-31, 22:09\nTy to masz tępo pracy\n[ Dodano: 2015-08-31, 22:12 ]\nLedwie zacząłeś a Wera mówi, że ładna łódka\nWysłany: 2015-09-06, 17:42\nPo tygodniu popołudniowych prac:\nWklejona została już cała pianka wzmacniająca konstrukcję oraz komory wypornościowe. Najwięcej czasu trzeba poświęcić na uformowanie pianki do kształtu łódki.\nWszytko wskazuje na to że we wrześniu będzie wodowanie\npiankę formujesz termicznie? czy jakiś inny sposób masz?\nzapowiada się bardzo fajna łódeczka\nWysłany: 2015-09-06, 21:26\nTymi wręgami kompletnie mnie zaskoczyłeś . Spodziewałem się, że na burtach będzie sama piana.\nWysłany: 2015-09-07, 08:52\nPiankę formuję termicznie, pokazane to jest na filmie "How to make Kevlar Canoes" w 1:50'.\nMarek, większość takich konstrukcji ma wręgi na burtach i tego się trzymam.\nTemperatura i wilgoć nie sprzyja laminowaniu, więc pewnie trochę prace się przesuną. Nie spieszy mi się aż tak bardzo z wodowaniem ale planuję na koniec września.\nforum.Kanu.pl » Strona Główna » Kanu - Samodzielna budowa i technikalia » Inne tematy » Lekka łódka ;)


Bytom chce mieć więcej do powiedzenia w spółce z Radzionkowem\nBytom chce mieć więcej do powiedzenia w spółce z Radzionkowem. Radni PiS są przeciw\n19/04/2022 - 06:50\nMiasto Bytom chce, by skład rady nadzorczej bytomsko-radzionkowskiej spółki ciepłowniczej lepiej odzwierciedlał wielkość udziałów każdego ze wspólników. Zmianom sprzeciwia się jednak część bytomskich radnych.\nChociaż Radzionków od dawna nie jest już dzielnicą Bytomia, to oba miasta wciąż łączy wspólna spółka: Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej. Odpowiada ona za dostarczanie ciepła do ogrzewania mieszkań oraz ciepłej wody użytkowej. Jej własnością jest sieć ciepłownicza na terenie obu miast oraz zakład ciepłowniczy w Radzionkowie.\nDziałalność firmy jest bardzo ważna dla Bytomia i Radzionkowa, nie tylko ze względu na to, że zimą zapewnia komfortową temperaturę w tutejszych domach, ale stanowi jedno z głównych narzędzi do walki z niską emisją, będącą główną przyczyną powstawania smogu. PEC zlikwidowało wszystkie swoje przestarzałe kotłownie lokalne i od lat przyłącza kolejne budynki mieszkalne do sieci ciepłowniczej, co z kolei pozwala likwidować kopcące piece w poszczególnych mieszkaniach. Obecnie już ponad połowa lokali mieszkalnych w Bytomiu jest ogrzewana ciepłem systemowym i z każdym rokiem przybywa budynków, które z niego korzystają.\nUdziały w spółce są podzielone między dwóch wspólników: Gmina Bytom posiada 76 proc., natomiast sąsiedni Radzionków pozostałe 24 proc. Nadzór nad PEC sprawuje 5-osobowa rada nadzorcza, do której 2 członków deleguje Gmina Bytom, 1 członka Gmina Radzionków (który jednocześnie jest przewodniczącym), a pracownicy następnych 2. To oznacza, że liczba głosów w tym organie przypadająca Bytomiowi stanowi 40 proc., podczas gdy Radzionków dysponuje 20 proc.\n- Proporcje powinny być inne, więc proponujemy, aby prezydent Bytomia wyznaczał 3 członków, w tym przewodniczącego - powiedział Michał Bieda, zastępca prezydenta Bytomia. - Oczekujemy, że radni Prawa i Sprawiedliwości poprą zmiany w PEC i nie będą działać na szkodę miasta. Mam nadzieję, że nie staną się totalną opozycją - stwierdził.\nKlub radnych PiS, który niedawno zerwał porozumienie z prezydentem, jednak sprzeciwia się zmianom w umowie spółki umożliwiającym zwiększenie liczby członków rady nadzorczej delegowanych przez Bytom.\n- Zmiany, które proponuje prezydent prowadzą w sposób oczywisty do skonfliktowania nas z Radzionkowem, który w tym momencie będzie całkowicie zmarginalizowany. Wprowadzenie trzeciego przez prezydenta przedstawiciela Bytomia doprowadzi do takiej sytuacji, że głos delegatów pracowniczych do rady nadzorczej i burmistrza Radzionkowa będzie kompletnie zmarginalizowany - powiedział Maciej Bartków, radny PiS.\nNa dziś zwołano nadzwyczajną sesję Rady Miejskiej. Jedynym punktem obrad ma być informacja prezydenta miasta na temat sytuacji w Przedsiębiorstwie Energetyki Cieplnej. Kwestia zmian w radzie nadzorczej ma być jedną z omawianych spraw. Transmisję z posiedzenia będzie można obserwować na żywo na stronie internetowej Urzędu Miejskiego.\nPEC Bytom, Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej w Bytomiu, Radzionków, ciepło systemowe,\nIle warte jest PEC Bytom?\nRada Miejska nie sprzeciwiła się sprzedaży PEC


rozwód dębica a radcagawlik.pl - Unikalny mocny moderowany katalog\nDoświadczenie, które ma radca prawny dębica jest dla nas niesłychanie ważne. Można załatwiać sprawy bez konieczności wizyty w sądzie, natomiast są również takie, które bez sądu nie mogą się odbyć. My nie musimy mieć wiedzy z takich spraw. My zgłaszamy się do kogoś, kto się tym zajmuje, a taka osoba niesłychanie chętnie nam odpowie na wszystkie pytania. Może to być będzie tylko porada, natomiast może to być również reprezentowanie klienta w sądzie albo przed urzędnikami. Prawo w Polsce jest zagmatwane, wobec tego jeśli zgłosimy się do kogoś, kto się tym zajmuje i jest w tym obyty to wiemy, że na pewno uzyskamy pomoc, na której nam zależy. Propozycja rady prawnego dostępna jest na stronie internetowej i można to wszystko sobie w krótkim okresie zbadać.


Starostwa powiatowe - znajdź firmę w swojej okolicy\nStarostwa powiatowe - znajdź firmę w swojej okolicy\nSzukasz informacji o firmie Powiat Częstochowski która zarejestrowana jest pod adresem Częstochowa, Jana III Sobieskiego 9. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Powiat Częstochowski oraz kilka innych informacji.\nBranże / tagi: powiat gmina rada powia... powiaty edukacja p... urząd powi...\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe która zarejestrowana jest pod adresem Starogard Gdański, Kościuszki 17. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe oraz kilka innych informacji.\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe która zarejestrowana jest pod adresem Strzelce Krajeńskie, Wyszyńskiego 7. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe oraz kilka innych informacji.\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe Wydział Rolnictwa Leśnictwa i Ochrony Środowiska która zarejestrowana jest pod adresem Pszczyna, 3 Maja 10. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe Wydział Rolnictwa Leśnictwa i Ochrony Środowiska oraz kilka innych informacji.\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe która zarejestrowana jest pod adresem Gryfice, pl. Zwycięstwa 37. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe oraz kilka innych informacji.\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe która zarejestrowana jest pod adresem Nysa, Moniuszki 9-10. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe oraz kilka innych informacji.\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe która zarejestrowana jest pod adresem Jarosław, Jana Pawła II 17. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe oraz kilka innych informacji.\nStarostwo Powiatowe Wydział Społeczny\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe Wydział Społeczny która zarejestrowana jest pod adresem Nowa Sól, Piłsudskiego 65. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe Wydział Społeczny oraz kilka innych informacji.\nSzukasz informacji o firmie Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej która zarejestrowana jest pod adresem Lubliniec, Paderewskiego 7. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz kilka innych informacji.\nSzukasz informacji o firmie Starostwo Powiatowe która zarejestrowana jest pod adresem Augustów, 3 Maja 29. W tej wizytówce możesz znaleźć numer telefonu do firmy Starostwo Powiatowe oraz kilka innych informacji.


Alternatywna historia – Strona 3 – Nowa Atlantyda\n14 komentarzy6153 views\nPróbowano osłabić uderzenia tarana przez zrzucenie worków ze słomą, ale Rzymianie szybko odsunęli je hakami na długich trzonkach. Niedawno zbudowany mur zaczął się rozsypywać. Jednak żydzi znów ruszyli poza mury – tym razem z innego miejsca, co zaskoczyło Rzymian – i oblali konstrukcję mieszaniną smoły, ropy i siarki niszcząc ją doszczętnie.\n“Pojawił się żyd, którego imię warte jest zapamiętania”\n– napisał w “Wojnie żydowskiej” Był to Eleazar ben Sameas, urodzony w Saab w Galilei. Podniósł on ogromny głaz, który zrzucił z murów na taran odrywając łeb barana. Następnie zszedł z murów pomiędzy Rzymian, znalazł łeb barani i zawlókł go na mury, gdzie stanął i podniósł go z tryumfem nad głowę by chwilę później paść martwy wciąż trzymając w rękach swoją zdobycz po tym jak pięć oszczepów przebiło go na wylot.\nRzymianie odbudowali taran i jeszcze tego samego wieczora rozpoczęli rozbijanie tej samej części murów. Nagle wybuchła wśród nich panika, gdy okazało się, że Wespazjan został trafiony w stopę odłamkiem oszczepu (co pokazuje, że stał on niebezpiecznie blisko murów). Kiedy jednak zorientowali się, że rana nie jest groźna zaatakowali z wielką furią. Józef ze swoimi ludźmi walczył całą noc, czasem urządzając wycieczki by zaatakować obsługę tarana, ale pożary jakie wzniecali sprawiały, że stawali się łatwym celem nieprzyjacielskiej artylerii ukrytej w mroku nocy. Chmury ogromnych strzał ze skorpionów spowijały ich szeregi a kamienie wyrzucane przez balisty rozbijały blanki i odrywały rogi wież. Śmiertelna skuteczność tej broni jest opisana przez Józefa w makabrycznych detalach. Pisał np. że głowa żołnierza stojącego obok niego została trafiona kamieniem i urwana poleciała 600 m dalej. Kobieta w ciąży została uderzona kamieniem w brzuch i wyrwane z niego dziecko poleciało 300 m dalej.\nMaszyny oblężnicze wydawały z siebie okropny jazgot a niekończący się świst wystrzeliwanych przez Rzymian strzał i kamieni był nie mniej straszny. Złowrogi odgłos upadających martwych ciał działał równie deprymująco. Kobiety wewnątrz murów wrzeszczały nieustannie, podobnie jak wielu rannych krzyczało z bólu. Zewnętrzne ściany murów ociekały krwią a stosy martwych ciał sięgały aż po blanki. Każdy dźwięk dodatkowo podkręcało echo odbijające się od gór otaczających miasto.\nO świcie pod nieustannymi uderzeniami tarana mury wreszcie padły. Po tym jak Wespazjan pozwolił swoim ludziom odpocząć, był gotów do ataku o świcie. Spieszył swoją ciężką kawalerię i ustawil w potrójnym szeregu w pobliżu wyłomu gotowych do akcji, gdy tylko przejście zostanie oczyszczone. Za ich plecami umieścił swoich najlepszych piechurów. Reszta kawalerii pozostała na koniach w tyle, aby zabić każdego, kto będzie próbował wydostać się z padłego miasta. Jeszcze dalej ustawił łuczników gotowych do strzału, razem z procarzami i artylerią. Inni żołnierze dostali rozkaz by z drabinami zaatakować niezniszczoną część murow aby odciągnąć część obrońcow od wyłomu.\nWidząc na co sie zanosi ustawił Józef starszych i mogących chodzić rannych na niezniszczonej części murów, gdzie byli lepiej chronieni i mogli odeprzeć atak. Zdrowych i silnych mężczyzn ustawił bezpośrednio za wyłomem a przed nimi w drodze losowania wybrał kilka grup po sześciu ludzi, którzy mieli wziąć na siebie pierwszy impet ataku. Nakazał im zatkać sobie uszy aby nie przestraszyć się okrzyku wojennego legionistów i schować się za tarczami zanim atakujący nie wykorzystają całego zapasu strzał i pocisków. Następnie nakazał im biec do przodu w miejsce, gdzie Rzymianie rozpoczną przejście przez rozbite mury.\nKiedy nadszedł dzień i kobiety z dziećmi zobaczyły trzy linie rzymskich żołnierzy zagrażających miastu, wielkie wyłomy w murach i wszystkie wzgórza dookoła pokryte nieprzyjacielskim wojskiem z piersi wyrwał im się nieprzerwany, straszny, zdesperowany krzyk. Józef wydał rozkaz aby zamknąć kobiety w domach, żeby przestały denerwować gotujących się do walki mężczyzn. Wtedy on sam zajął swoją pozycję w wyłomie. Ciekawe jest to, że przepowiadał ludziom dookoła, że miasto upadnie a on sam zostanie wzięty do niewoli – przewidywanie bardzo prawdopodobne, ale niezbyt dobre na podtrzymywanie morale.\nNagle rzymskie trąby zagrały niskim tonem wzywając do walki, legioniości wznieśli swój okrzyk wojenny a słońce przysłoniły pociski – oszczepy, strzały, sworznie i grad kamieni z onagerów. Ludzie Józefa pamiętali instrukcje, zatkali sobie uszy i schowali się za tarczami. Kiedy Rzymianie zaczęli schodzić w dół z wyłomu, rzucili się naprzód aby przywitać napastników. Nie mieli żadnych odwodów, gdy ich przeciwnicy mieli zdawałoby się nieskończone zapasy świeżych żołnierzy, którzy tworzyli formacje żółwia ze swoich wielkich, wygiętych tarcz i ropoczęli marsz przez wyłom w murach.\nJózef spodziewał się tego i był przygotowany. Rozkazał lać wrzący olej z murów dookoła wyłomu wprost na ”żółwie”. Skacząc i wijąc się w agonii legioniści pospadali z przejścia. Ich ciasno przylegające pancerze sprawiły, że nie sposób było ich uratować od bolesnej śmierci. Kiedy żydom skończył się olej zaczęli rzucać śliską, ugotowaną kozieradką na przejście, przez co nowa fala atakujących traciła równowagę, przewracała się i była zadeptana na śmierć. Wczesnym wieczorem Wespazjan zatrzymał atak.\nRozkazal aby trzy wieże oblężnicze zostały podwyższone do 17 m i wyposażył każdą w ognioodporne, pancerne płyty. Jego łucznicy, procarze i oszczepnicy byli w stanie razić wroga z bezpiecznej odległości. Na szczytach wież zamontowano wielkie kusze.\nW 47 dniu oblężenia Jotopaty platformy przewyższyły mury. Dezerter poinformował Wespazjana, że obrońcy są na skraju wyczerpania i ich kontrataki ustają tuż przed świtem, kiedy muszą na krótko zasnąć. Tuż przed wschodem słońca Rzymianie zakradli się na platformę. Tytus był jednym z piewszych, który wszedł na mury w towarzystwie trybuna Domitiusa Sabinusa wraz z niektórymi żołnierzami z XV Legionu. Poderżnęli gardła strażnikom i w ciszy weszli do miasta prowadząc za sobą żołnierzy Sekstusa Calvariusa i Placidusa. ( Józef musiał zdobyć te informacje z notatnika wojennego Wespazjana.)\nRzymianie błyskawicznie zdobyli cytadelę na skraju urwiska i weszli do serca Jotopaty, gdzie nawet o świcie obrońcy wciąż nie zdawali sobie sprawy, że miasto upadło. W porannej gęstej mgle większość śmiertelnie znużonych obrońców nadal mocno spała. Kilku z tych, którzy się obudzili było zbyt zmęczonych aby podnieść alarm. Dopiero, gdy Jotopatanie zobaczyli armię rzymską maszerującą przez ulicę i zabijającą wszystkich na swojej drodze zrozumieli, że jest to już koniec.\nW krótkiej chwili miasto zamieniło się w rzeźnię. Legioniści nie zapomnieli tego, co im zrobiono podczas ataku – zwłaszcza wrzącego oleju. Broń, którą używali była ich bronią osobistą, nazywaną gladiusem albo krótkim, obosiecznym mieczem (był to raczej wielki nóż niż miecz), który był idealnym narzędziem masakry. Zepchnęli przerażony tłum w dół od cytadeli w wąskie ulice tak zatłoczone że ci, którzy chcieli nadal walczyć nie mogli wznieść ramienia. Niektórzy z najlepszych żołnierzy Józefa, gdy udało im się oswobodzić ramię, w desperacji sami sobie podżynali gardła.\nKilku jeszcze broniło się w północnej wieży i pod rzymską nawałą z ochotą przyjęli śmierć. Legioniści ponieśli niewielkie straty. Jotopatańczyk ukryty w jaskini krzyknął do centuriona Antoniusza, że chce się poddać i prosił żeby podać mu rękę aby mógł wyjść z jaskini. Kiedy Antoniusz to zrobił, został ugodzony włócznią w krocze. Kiedy Rzymianie zabili wszystkich, jakich znaleźli na ulicy zaczęli ścigać obrońców ukrytych pod ziemią. Podczas tego oblężenia zabito ponad 40 000 żydow i wzięto w niewolę 1200 kobiet i dzieci.\nNawet tak małe miasto jak Jotopata stawiło niezwykły opór. Było to heroiczne osiągnięcie, które trwało przez prawie osiem tygodni, przeciwko najskuteczniejszej i najlepiej wyposażonej armii świata. Jeszcze raz żydzi pokazali, że są w stanie być groźnym przeciwnikiem, że potrafią walczyć mimo braku jakiegokolwiek wyszkolenia militarnego i lichej broni.\nMimo, że Józef był kiepskim gubernatorem Galilei w czasach pokoju, podczas oblężenia Jotopaty pokazał się jako odważny i zaradny dowódca – nawet jeśli w pewnym momencie walki myślał o tym by uciec i pozostawić swych ludzi na pastwę Rzymian. Jego przywództwo w obronie miasta było jednym z największych sukcesów w jego życiu.\nAle.. gdzie on sie schował?\nTak kończy się rozdział poświęcony oblężeniu Jotopaty. Józef przetrwał walkę, ale jego życie nadal było zagrożone – tym razem ze strony swoich współziomków z którymi się ukrywał. Wszyscy postanowili zbiorowo popełnić samobójstwo, ale Józef zachował życie dzięki przytomności umysłu, swojemu wybitnemu intelektowi i znajomości prawideł matematyki, którą poznał u swoich wujków w Aleksandrii. Zaproponował wszystkim wyliczankę, która polegała na tym, że pierwsza wyliczona osoba zabijana była przez kolejną wyliczoną i tak do ostatniego człowieka w jaskini, gdzie się ukrywali otoczeni już przez Rzymian. Matematyczna formuła wyliczania jaką zastosował Józef sprawiła, że z 40 osób w jaskini to on był tą ostatnią jaka została przy życiu i spokojnie oddał się w ręce Wespazjana, rozpoczynając kolejny etap swojego niezwykłego życia.\n7 komentarzy5673 views\nKiedy przychodzą zimowe dni i depresja zaczyna mocno doskwierać, wypróbowanym dla mnie sposobem żeby się jakoś ratować jest… Nie, nie macie racji. To nie jest piwo czy inne takie 🙂 Ja po prostu uciekam w książki. Najlepiej historyczne, gdzie wszystko jest z innego świata, z innej przestrzeni, gdzie można się bezpiecznie okopać i z perspektywy obiektywnego obserwatora zanurzyć się po szyję w odległej przeszłości, z której czasem można wyciągnąć ciekawe i bardzo życiowe wnioski. To dlatego ostatnio częściej wciągam was w tego typu żeglugę w czasie, żywcem i na gorąco tłumacząc to, co akurat wpadło mi w rękę. Mam nadzieję, że autor takiej książki nie wziąłby mi tego za złe, bo w ten sposób poszerzam jego zasięg o czytelników z innego kręgu językowego – zakładając oczywiście, że taka książka nie została jeszcze przełożona na polski. Poza tym przedstawiam jedynie krótki fragment, który albo zaostrzy apetyt na ciąg dalszy, albo… znudzi. Zawsze liczę, że będzie to ta pierwsza możliwość. Historia to zapis zazwyczaj niezwykle pogmatwanych wydarzeń i to samo w oczach jednej osoby wygląda inaczej w oczach drugiej. Dlatego zawsze warto poznać opinię na ten sam temat z wielu źrodeł. Dziś w ramach walki z zimową depresją znów coś ze starożytności. Jest to książka Desmonda Sewarta pt: “Jerusalem’s Traitor: Josephus, Masada and the Fall of Judea” (“Jerozolimski zdrajca: Józef, Masada i upadek Judei”). Józef znany w historii jako Józef Flawiusz, był jedną z głownych postacji buntu żydów przeciwko panowaniu Rzymian za czasów cesarza Nerona. Neron wysłał swojego wypróbowanego generała Wespazjana aby zdusił bunt. Zajęło mu to 10 lat i była to najdroższa i najkrwawsza wojna jaką stoczył starożytny Rzym w swojej historii. Po zdobyciu twierdzy Jotapata Józef dostał się do niewoli. Dużo rozmawiał z Wespazjanem i wkrótce potężny generał a później cesarz Rzymu usynowił go, dając mu swoje nazwisko Flawiusz. Józef Flawiusz doskonale znając stosunki panujące w Palestynie w ogromnej mierze przysłużył się swoimi informacjami do zduszenia powstania i utopienia go we krwi. Dla żydów jest on po dziś dzień zdrajcą, za to świat w jego osobie zyskał doskonałego historyka, który pozostawił po sobie zapis tamtych wydarzeń. To właśnie Józef wyjaśnił Wespazjanowi koncept jednego boga, który w przyszłości miał zaowocować powstaniem chrześcijaństwa, które zjednoczyło wieloetniczne cesarstwo. Poniższy fragment dotyczy oblężenia Jotopaty i ze względu na długość będzie opublikowany w dwóch, może trzech odcinkach (skracam rozdział, usuwając z niego historyczne analizy, publikuję także nawyżej dwie strony tekstu na raz). Przynajmniej dla mnie jest unikalne wejrzenie w straszliwą i okrutną wojnę totalną jaka miała wówczas miejsce. Niektóre opisy mogą zepsuć apetyt o czym z góry przestrzegam.\nJotopata rzeczywiście była najbezpieczniejszym miejscem w całej Galilei, ukryta w górach i praktycznie niewidoczna zanim się do niej nie dotarło. Usadowiona nad przepaściami, strzeżona z trzech stron przez wąwozy tak głębokie, że nie można było dojrzeć ich dna, mogła być zaatakowana tylko od północy, gdzie dolna część miasta leżała na nachyleniu a następnie wznosiła się ku niewielkiemu grzbietowi góry. Aby obronić wzgórze w tym strategicznym punkcie wzniesiono dodatkowe wały wg. wskazówek Józefa. Droga dojazdowa wśród gór była lepsza jedynie od ścieżki dla kozłów, odpowiednia dla pieszych, ale nie dla koni czy nawet mułów i małe górskie miasto wyglądało na nie do zdobycia dla tych, którzy nigdy nie mieli do czynienia z rzymskimi saperami. Jego poważną słabością był brak strumienia wewnątrz murów i miasto było uzależnione od wody deszczowej składowanej w cysternach.\nSiła Jotopaty sprawiła, że miasto stało się priorytetowym celem dla Wespazjana. Jeśli udałoby mu się zdobyć to miejsce, żadna inna galilejska twierdza nie mogłaby myśleć o sobie że jest nie do zdobycia. Ponadto wiedział on, że w mieście żyła duża liczba fanatycznych żydów. Kiedy dezerter powiedział mu, że w mieście jest także gubernator Galilei (Józef F) był zachwycony i uznał to za dzielo boskiej opatrzności.\n“Człowiek, którego uważał za najniebezpieczniejszego przeciwnika zamknął sam siebie we własnym więzieniu”\n– skromnie zanotował Józef. Pierwszym posunięciem rzymskiego generała było wysłanie Placidusa i dekuriona Ebutiusa\n“wyjątkowo odważnego i pomysłowego oficera”\n, wraz z tysiącem żołnierzy aby otoczyli miasto i uniemożliwili gubernatorowi ucieczkę.\n“Uważał, że uda mu się zdobyć całą Judeę jeśli tylko pojmie Józefa”\n– pisał w “Wojnie żydowskiej”. Brzmi to jak samochwalstwo, ale może być prawdą skoro wiedział, że Wespazjan będzie czytał jego zapiski.\n21 maja kilka godzin po tym jak Józef dotarł do Jotopaty, Wespazjan stanął tam z całą swoją armią. Wybrał na swoj obóz niewielkie wzgórze, zaledwie kilometr od miasta aby być w całości widzianym przez obrońców, którzy – miał nadzieję – będą przerażeni ogromną liczbą napastników. Jego pierwszym działaniem było otoczenie miasta podwójną linią piechoty i linią kawalerii aby uniemożliwić wejście i wyjście z miasta.\nNastępnego dnia Rzymianie przeprowadzili zmasowany atak. Niektórzy z żydów starali się powstrzymać atakujących jeszcze przed wałami, ale Wespazjan rozbił ich na odległość dzięki łucznikom i procarzom i sam prowadził swoją piechotę pod górę w miejsce, gdzie najłatwiej było się wedrzeć na mury. Widząc zagrożenie Józef poderwał do walki cały swój garnizon i odparł atak legionistów. Walki trwały cały dzień. Obrońcy stracili 17 zabitych i 600 rannych, Rzymianie 13 zabitych i znacznie więcej rannych. Żydzi byli tak bardzo podnieceni tym zwycięstwem, że następnego poranka sami dokonali wypadu i zaatakowali wroga. Kiedy ucichł zgiełk bitewny okazało się, że Rzymianie zadali im tak poważne straty, że żydzi zaczęli tracić serce.\nŻydzi jednak byli na tyle skuteczni w walce, że Wespazjan zdał sobie sprawę, że mury miasta są znacznie poważniejszą przeszkodą niż to sobie wyobrażał. Po konsultacji z wyższymi oficerami, nakazał budowę platformy oblężniczej na przeciwko tej części murów, która wydawała się najsłabsza. Jego żołnierze wycięli wszystkie drzewa w okolicy, przywlekli ogromne kamienie i napełnili worki ziemią. Poziomy drewnianych płotów strzegły ich przed oszczepami i kamieniami rzucanymi na nich podczas budowania platformy.\nW tym samym czasie rzymska artyleria oblężnicza, 160 skorpionów, strzelała non stop w stronę murów, razem z katapultami i wyrzutniami kamieni. Używano dwóch typów skorpionów – wielkiej kuszy i mniejszej, mobilnej katapulty. Zamontowana na wozie katapulta miała cięciwę zrobioną ze skręconych lin konopnych i wystrzeliwała z ogromną prędkością przebijające pancerz sworznie i kamienne kule. Onagery były potężnymi mechanicznymi procami, które wyrzucały głazy, beczki kamieni i powiązane w pęczki płonące głownie. Artyleria ta była tak skuteczna, że niektórzy obrońcy obawiali się wyjść na mury. Mimo to, pewna waleczna grupa żydów prowadziłla nieustanne kontrataki, zrywając zasłony ze skór, zabijając schowanych za nimi saperów i rozbijając platformę.\nW odpowiedzi, na przeciwko platformy Józef zbudował ścianę 10 m wyższą, używając jako zasłony świeżych skór zdjętych z wołów, które mialy chronić pracujących przy budowie przed pociskami. Takie skóry nie rozpadały się tak szybko po uderzeniach pocisków i przez to. że nie były wyschnięte, trudno było je podpalić. Dodał on także nowe drewniane wieże połączone parapetem. Rzymianie nieoczekiwanie stracili impet a podbudowani tym żydzi zwielokrotnili nocne ataki paląc konstrukcje oblężnicze.\nPoirytowany powolnym oblężenie i będący pod wrażeniem wojowniczości przeciwnika Wespazjan postanowił wziąć Jotopatę głodem i wycofal swoje wojska kontynuując blokadę. Miasto miało wystarczającą ilość żywności, ale spadło zbyt mało deszczy aby napełnić cysterny i woda musiała być wydzielana. Kiedy jednak Józef zauważył, że Rzymianie uważają, że mieszkańcy miasta cierpią na brak wody, kazał mieszkańcom wywiesić na murach swoje ubrania ociekające wodą. Zniechęcony tym widokiem Wespazjan powrócił do codziennych ataków na mury.\nMimo ścisłej blokady przez jakiś czas Józef był w stanie komunikować się ze światem zewnętrznym i uzupełniać najbardziej potrzebne zapasy. Wysyłał kurierów w skórach owiec tak wąskim żlebem, że Rzymianie uznali iż nie warto go pilnować. Po jakimś czasie odkryto jednak tą strategię i miasto zostało kompletnie odcięte.\nLegioniści wycofali się z linii frontu, czekając na odpowiedni moment do frontalnego ataku. Skorpiony i wyrzutnie kamieni cały czas prowadziły ostrzał podobnie jak arabscy łucznicy i syryjscy procarze powodowali wiele ofiar. Jedynym sposobem w jaki żydzi mogli na te ataki odpowiedzieć były wyczerpujące energię wypady za mury. W tym czasie wysokość platformy osiągnęła wysokość murów i Wespazjan uznał, że naddszedł czas na zastosowanie tarana. Był to potężny pień drzewa – jak na maszt okrętu – okuty masywną, żelazną końcówką w kształcie głowy barana, który zawieszono na linach zaczepionych do rusztowania na kołach. Rozhuśtany przez swoją obsługę żelazny barani łeb mógł rozbić każdy rodzaj murów. Kiedy rzymska artyleria zintensyfikowała swoje ataki podciągnięto taran na właściwą pozycję osłaniając go skórami i płotami. Już pierwsze uderzenie wprowadziło ścianę w drżenie.\n“Straszny płacz ogarnął obrońców jak gdyby mury już runęły.”\n– wspomina Józef.\n6 komentarzy6534 views\n5 komentarzy6419 views\n18 komentarzy9019 views\n6 komentarzy6446 views\n2 komentarze25630 views\n27 komentarzy33857 views\n13 komentarzy12874 views\n4 komentarze4233 views\n20 komentarzy7702 views\nArcheolodzy w Jerozolimie odkryli kamień pogrzebowy, który być może jest tym samym, na którym złożono ciało Jezusa po jego śmierci na krzyżu. Kamień znaleziono podczas prac zabezpieczających w Bazylice Grobu Świętego. Był on przykryty marmurową płytą co najmniej od 1550 r. Kiedy usunięto marmurową płytę, znaleziono pod nią znacznie starszy kamień, wiekiem sięgający czasów Jezusa. Nie powinno w tym być nic dziwnego bo od setek lat bazylika ta jest traktowana jako ostatnie miejsce spoczynku Syna Bożego. Do tej pory traktowano to jednak bardziej jako symbol wiary niż rzeczywistość. Tymczasem nieoczekiwanie odkryto coś, co fizycznie potwierdza życie i śmierć twórcy chrześcijaństwa. Odkrycie bada wielu historyków, archeologów a także ludzi Kościoła. Jednym z nich jest amerykański judaista Ken Hanson. Hanson przez wiele lat żył w Izraelu i miał bezpośredni dostęp do wielu biblijnych miejsc – zwłaszcza w północnej Galilei. Nauczył się hebrajskiego pracując w kibucu Ga’aton. Przez jakiś czas mieszkał też w targanym wojną domową Bejrucie. Dziś jest wykładowcą judaistyki na Florydzie.\nWydawałoby się, że już nie da się niczego więcej odkryć w biblijnej archeologi i za każdym razem gdy się tak myśli – pojawia się coś nowego, co niezwykle pobudza wyobraźnię. Odnalezienie ewentualnego grobu Jezusa, a przede wszystkim sprawdzenie co jest w środku byłoby nie lada sensacją i postawiłaby w stan napięcia cały świat chrześcijański i nie tylko… Kamień grobowca odkryto 26 października, 2016 r. i nie ma wątpliwości, że pochodzi z I w.n.e. Panuje wiele teorii, w którym miejscu znajduje się grób Jezusa. W latach 80-tych znaleziono starożytny cmentarz 5 km od Jerozolimy. Było to ossuarium, w którym pogrzebane były ludzkie prochy z których wiele było podpisanych. Jedna z urn miała napis: Jeszua syn Józefa. Wywołało to wielkie zamieszanie w świecie i trafiło na główne strony gazet. Później odnaleziono grobowiec w ogrodzie na północ od Damasceńskiej Bramy w Jerozolimie, ale wg Hansona aby odkryć prawdziwe biblijne miejsca w dzisiejszym krajobrazie Jerozolimy trzeba wziąć pod uwagę ich położenie względem siebie.\nMiejsce od którego należałoby zacząć to miejsce, w którym odbył się sąd Piłata nad Jezusem. Jest to o tyle ważne, że Jezus musiał nieść własny krzyż – z pewnością nielekki : oczywiście jeśli podejdziemy do Ewangelii w sposób dosłowny. Jak daleko więc mógł przenieść taki krzyż ktoś, kto wcześniej był bity i torturowany? Pomagał mu w tym trochę Szymon ale i tak nie mogło to być zbyt daleko od miejsca sądu Piłata. Tradycyjnie uważa się, że sąd miał miejsce na początku ulicy Via Dolorosa, tam gdzie jest forteca Antonia czyli miejsce, gdzie w starożytności znajdowały się koszary wojskowe. Obecnie uważa się, że miejscem tym są okolice bramy do pałacu Heroda, co odkryli brytyjscy archeolodzy. Określili oni nawet punkt gdzie znajdowało się krzesło Piłata, gdzie stał Jezus a gdzie tłum! I wszystko to pokrywa się z zapisem Ewangelii. Miejsce to znajduje się w niewielkiej odległości tak od Kalwarii jak i domniemanego Grobu Jezusa. Wszystkie inne proponowane miejsca znajdują się w zbyt daleko od siebie aby pokonał je pieszo skazany na ukrzyżowanie Jezus.\nObecna Bazylika Grobu Świętego wydaje się stać we właściwym miejscu. W krypcie kościoła znajdują się autentyczne grobowce z I w.n.e. Miejsce to w czasach biblijnych było prawdopodobnie kamieniołomem sąd wydobywano materiał potrzebny do rozbudowy miasta. Fragmenty skalnych ścian wciąż są widoczne w okolicy bazyliki. Miejsce to nazywane jest także Kalwarią albo Golgotą i tam miało dojść do ukrzyżowania Jezusa. Wydarzenie to jest nie tylko centralnym punktem chrześcijaństwa, ale także przedmiotem sporów i kontrowersji wśród biblistów i biblijnych historyków. Są tacy, którzy uważają, że ciało Jezusa nigdy nie zostało złożone do grobu, bo Rzymianie zostawiali swoje ofiary na krzyżach dotąd, aż zaczęły się rozpadać, spadały na ziemię i tam były jedzone przez psy albo dzikie zwierzęta. Z tego powodu ciało Jezusa miało nigdy nie trafić do grobu a stworzona na temat zmartwychwstania Ewangelia miałaby być tylko mitologią (albo teologią jak kto woli). Tymczasem inne zdanie mają historycy żydowscy. Utrzymują oni, że w ich kulturze ciało zmarłego otaczane jest szczególną opieką – nawet jeśli osoba ta była kryminalistą. W świecie barbarzyńskich pogan w większości przypadków martwe ciało nie miało znaczenia i nikt nie dbał o to, czy było pożarte przez psy czy rozdziobane przez kruki.\nBazylika Grobu Świętego istnieje w rozmaitych formach w tym samym miejscu od ponad półtora tys. lat. Została stworzony przez cesarza Konstantyna we wczesnych latach IV w.n.e. Był to pierwszy rzymski cesarz, który przeszedł na chrześcijaństwo.Jego matka Helena z gorliwością neofitki poszukiwała miejsc w Jerozolimie związanych z życiem i śmiercią Jezusa. Nie było to łatwe, bo miasto było zdobyte i kompletnie zniszczone przez Rzymian. Rzymianie pod wodzą Tytusa rozwścieczenie przedłużającym się powstaniem żydowskim, zrównali Jerozolimę z ziemią. Potem jednak zaczęli je odbudowywać tyle, że już wg własnego pomysłu stawiając m. in. rzymskie pogańskie świątynie. Miejsce gdzie ukrzyżowano Jezusa stało się Forum Romanum i świątynią Wenus. Matka cesarza Helena (późniejsza święta) zdecydowała, że trzeba coś z tym zrobić i nakazała zburzenie świątyni Wenus a na jej miejscu postawiła kościół Grobu Świętego. Miała też odnaleźć miejsce, gdzie Jezusa złożono do grobu i zbudować w kościele niewielką kaplicę zwaną edykułą, tuż za wielką rotundą bazyliki. Dziś podłoga bazyliki jest płaska i trudno sobie wyobrazić szczyt Kalwarii na której stał krzyż, podobnie jak skalną grotę, gdzie złożono ciało Jezusa. Skromna edykuła, wskazuje miejsce, gdzie znajdowała się ta grota.\nPrzez lata uważano, że do dziś nic już nie zostało z grobu Jezusa. Ostatnie odkrycia w bazylice zmieniły to podejście stając się sensacją tak dla historyków jak i wiernych. Oryginalna bazylika Grobu Świętego zbudowana przez Helenę została spalona w czasach średniowiecza. Do tego dochodzi aktywność tektoniczna w tym rejonie, która zmienia położenie wielu punktów geograficznych. Dlatego panowało przekonanie, że na tym historycznym miejscu nie zostało od czasów Jezusa nic oprócz symbolu. Obecna bazylika została zbudowana w XVIII w. i podczas jej obecnego remontu znaleziono najpierw marmurowy kamień nagrobny, pod nim warstwę osadów a pod nią drugi kamień. Tym razem z czasów Jezusa. Kamień okazał się ścianą grobowca a jego kształt i wielkość zbadano za pomocą radaru penetrującego ziemię. Wielu badaczy nie ma wątpliwości, ze jest to oryginalna krypta Jezusa.\nW Bazylice Grobu Świętego znajduje się jeszcze jeden grobowiec i kryje on w sobie prochy Józefa z Arymatei – tego, który pod krzyżem zbierał krew Jezusa do kielicha zwanego Graalem. Uważa się, że to on oddał własny grobowiec aby pochować w nim Jezusa. Respekt dla śmierci jest niezwykle istotną częścią żydowskiej kultury. Kiedy w Izraelu na ulicy wybuchnie jakaś bomba i cala ulica zbryzgana jest krwią, pojawia się specjalna grupa ortodoksyjnych żydów z gąbkami, którzy pieczołowicie zbierają nimi każdą kroplę krwi aby ją godnie pochować. Co ciekawe, Józef był jednym z Faryzeuszy, ludzi, którzy skazali Jezusa na śmierć. Jeśli potwierdziłoby się, że krypta w bazylice Świętego Grobu jest rzeczywiście miejscem pochówku Jezusa oznaczałoby to, że w pobliżu muszą znajdować się także groby jego rodziny. Być może znajduje się tam grób Marii czy groby jego czterech braci: Jakuba, Józefa, Judy i Szymona.\nJerozolima jest specjalnym miejscem wśród trzech największych religii monoteistycznych na Ziemi. Jej znaczenie dla judaizmu jest oczywiste, dla chrześcijaństwa również. Jednak Kopuła na Skale ma także ogromne symboliczne znaczenie dla islamu i przez to jest to miejsce szczególnie kontrowersyjne i zapalne. Tam miała się przecież znajdować świątynia Salomona a później w czasach Jezusa świątynia króla Heroda. Podczas powstań żydowskich przeciwko Rzymianom, miasto zostało zniszczone wraz z pałacami i świątyniami – wliczając w to świątynię króla Salomona (to wydarzenie zapowiadało jedno z proroctw Jezusa, że z miasta nie zostanie kamień na kamieniu). Kiedy Jerozolimę zajęli Arabowie, kalif Omar zbudował na skale świątynię. Miała ona upamiętniać moment, kiedy prorok Mahomet został w cudowny sposób przeniesiony na ogierze zwanym Al-Buraq przez Allaha z Mekki do Jerozolimy właśnie na tą skałę. Wówczas pojawiła się drabina utkana ze światła po której Mahomet wspiął się do Allaha. Ten wyjął mu serce, oczyścił je, wstawił z powrotem i Mahomet wrócił na Ziemię by na Al-Buraqu wrócić jeszcze tej samej nocy do Mekki. Upamiętnia to świątynia zwana Kopułą na Skale postawiona na fundamentach żydowskiej świątyni Salomona. Nie prowadzi się tam żadnych badań archeologicznych a sama świątynia jest cierniem w oku żydów, którzy uważają, że miejsce zostało im skradzione. Przynależność Kopuły na Skale przypieczętowała decyzja UNESCO, które przyznało prawo do niego muzułmanom.\nTymczasem w ścianie krypty w której być może pochowano Jezusa wycięto niewielki otwór, ale tylko po to aby sprawdzić, czy nie zbiera się tam woda. Kamień pozostawał odkryty przez 60 godzin a następnie zasunięto na nim marmurową płytę i całość zabezpieczono, zamykając także być może na zawsze – dostęp do tajemnicy grobu Jezusa.\nPublished on 8 listopada 2016 8 listopada 2016 By chrismiekina\n2 komentarze6775 views\n10 komentarzy9643 views\n3 komentarze4465 views\nW 1977 r., na starym cmentarzysku tuż za średniowiecznym kościołem w Ostrowie Lednickim, archeolodzy znaleźli szkielet prawdziwej olbrzymki. Jej wzrost obliczono na 215.5 cm a wagę na 130 kg. Badania niezwykłego znaleziska rozpoczęte przez antropologów Annę i Jacka Wrzesińskich wykazały, że jej krótkie życie (25-30 lat) pełne było chorób i traumatycznych wypadków.\nSzkielet kobiety giganta znaleziono w części cmentarza, która była używana wyłącznie przez elitę ówczesnej władzy. Chowano tam dygnitarzy, ludzi zamożnych a także rodzinę króla Bolesława Śmiałego, który władał tą ziemią w XI w. Jednak już wiek później na cmentarzu zaczęto chować także ludzi podlejszego stanu. Archeolodzy szacują, że w grobowcach znajduje się łącznie ok. 2500 szkieletów.\nMimo, że cmentarz był miejscem pochówku elity, to najsłynniejszą osobą jaką tam pogrzebano była kobieta gigant, która pochodziła z niższej klasy społecznej niż rządzący tą ziemią Piastowie. Najnowsze efekty prac wykopaliskowych w tym rejonie a także analizę doczesnych szczątków gigantki opisali archeolodzy Magdalena Matczak i Tomasz Kozłowski z wydziału antropologii na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika w Toruniu. Wyniki ich pracy zamieszczono w wydanej w Szwajcarii książce pt: “New Developments in the Bioarcheology of Care” (119$!!!).\nWszyscy zmarli pochowani na cmentarzu w Ostrowie Lednickim mają twarze skierowane na zachód i tylko głowa gigantki patrzy na wschód. Przy jej szczątkach nie znaleziono żadnych artefaktów ani ozdób. Jej ciało ułożono w nienaturalny sposób z lewą ręką położoną blisko czaszki, prawą zgiętą w łokciu a także lewą nogą zgiętą w kolanie zamiast wyprostowaną w linii ciała.\nNatychmiastową uwagę zwraca wzrost jej cała: 215.5 cm. Dla porównania: średnia wzrostu kobiety w czasach średniowiecza to zaledwie 145 cm. Jej kości są ogromnych rozmiarów i już na pierwszy rzut oka sugerują, że kobieta cierpiała na chorobę zwaną gigantyzmem.Gigantyzm powstaje wtedy, gdy przysadka mózgowa produkuje w nadmiarze hormon wzrostu. Stwierdzono u niej także akromegalię, która jest również efektem nadprodukcji hormonu wzrostu co w przypadku tej kobiety oznaczało znacznie większe rozmiary głowy.\nPrzypadki gigantyzmu w historii są dobrze znane, bo nawet na pierwszy rzut oka nie sposób ich nie zauważyć. Jednym z najsłynniejszych gigantów w historii był Andre the Giant, który także cierpiał na gigantyzm i akromegalię. Stał się on niezwykle popularny, gdy najpierw został zawodowym zapaśnikiem a później także aktorem. Najbardziej znaną kobietą gigantką była żyjąca w XIX-wecznej Kanadzie Anna Swan. Mierzyła sobie 244 cm wzrostu. Wyszła za mąż za Martina van Burena Batesa zwanego Gigantem z Kentucky. Ich drugie dziecko żyło zaledwie 11 godzin, ale przy urodzeniu ważyło 10.5 kg.\nPolska, średniowieczna gigantka cierpiała także na inne choroby – w tym na skoliozę, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i towarzyszącą temu dyskopatię co było zapewne wynikiem nadmiernego wzrostu i zbyt dużej wagi ciała. W którymś momencie życia złamała także prawe ramię i lewą łydkę. Jej kości były kruche, bo brakowało im minerałów potrzebnych do ich budowy. Dodatkowo zgrubienia na jej żebrach sugerują na chroniczne zapalenie opłucnej. Na lewej kości skroniowej znaleziono ślady po nowotworze zwanym kostniakiem. Stwierdzono także zaburzenia słuchu ze względu na niedorozwój lewego ucha zewnętrznego i środkowego a także paradontozę.\nGigantyzmowi i akromegalii zazwyczaj towarzyszą cukrzyca, wysokie ciśnienie krwi, bóle głowy, zespół bezdechu sennego, zmiany skórne, spuchnięcie języka a także u kobiet problemy psychiatryczne i menstruacyjne. Tego typu schorzenia nie zostawiają śladów na kościach, ale takie wnioski wyciągnęła para polskich archeologów pisząc w swoim artykule jaki zamieszczono w w/w książce:\n“biorąc pod uwagę związki pomiędzy akromegalią i problemami psychicznymi a także pomiędzy gigantyzmem a upośledzeniem umysłowym jest możliwe, że cierpiąca na gigantyzm kobieta z Ostrowa Lednickiego posiadała schorzenia psychiczne i była upośledzona umysłowo.”\nTakie problemy zdrowotne w połączeniu z uszkodzeniami ciała wskazują że gigantycznego wzrostu kobieta potrzebowała wsparcia swoich bliskich a także całej żyjącej w jej otoczeniu społeczności. Doskonale zrośnięte po złamaniu kości nogi wskazują, że kobieta przechodziła rekonwalescencję przez wiele miesięcy i w tym czasie ktoś musiał się nią opiekować. To, że przeżyła prawie 30 lat wskazuje, że nie tylko nie została odrzucona przez swoją społeczność, ale wręcz przeciwnie: udzielano jej daleko idącej pomocy i leczono jej schorzenia wszelkimi dostępnymi wówczas metodami. W Ostrowie Lednickim znaleziono jeszcze jeden nietypowy szkielet – także należący do kobiety. W tym jednak przypadku cierpiała ona na niedobór wzrostu, czyli była karlicą. Ona również była akceptowana w swojej społeczności na co wskazuje jej grób położony wśród innych, w których leżą szczątki ludzi o normalnym wzroście. To pokazuje, że średniowieczne społeczeństwo w Polsce połączone było silnymi więzami nie tylko rodzinnymi. Panowała tolerancja a ludzie pomagali sobie nawzajem – co i w dzisiejszych czasach bardzo by nam się przydało…\n(na podst Forbes)\n13 komentarzy8576 views\n11 komentarzy43719 views\n13 komentarzy15609 views\n15 komentarzy8783 views\nRadio Paranormalium zachęcone powodzeniem Debat Ufologicznych rozpoczęło nadawanie nowej serii radiowych dyskusji pod nazwą Debaty (Nie)kontrolowane. Przedmiotem tych debat mają być wszelkie tematy o wysokim stopniu kontrowersji i tajemniczości. Na pierwszy ogień poszedł Graham Hancock i jego najnowsza, właśnie przetłumaczona na język polski książka pt.: “Magowie bogów”, wydana przez Wydawnictwo Amber.\nGdy zapytać Grahama Hancocka aby sam określił siebie kim jest i czym się zajmuje odpowiada jednym słowem, że jest pisarzem. Swoją karierę rozpoczął w latach 80-tych jako dziennikarz polityczny. Nieoczekiwanie dla samego siebie stracił swoje zainteresowanie polityką, gdy po raz pierwszy otarł się o tajemnice historii. Miało to miejsce w Etiopii a to co zmieniło spojrzenie Hancocka na sens własnego życia była Arka Przymierza. Śledząc – jako dziennikarz BBC – ówczesne wydarzenia polityczne w tym niespokojnym zakątku świata natrafił na informacje wskazujące, że to właśnie w tym kraju (podobno) ukryto biblijną Arkę Przymierza. Miała się ona mieścić w niewielkiej kaplicy Matki Boskiej z Syjonu w starożytnej miejscowości Aksum w prowincji Tigre, w północnej Etiopii. Mimo, że materiały współczesnych historyków obalały taką możliwość, Hancock co jakiś czas natrafiał na rozmaite przesłanki wskazujące na to, że być może są oni w błędzie. Wówczas bez wahania podjął decyzję która kompletnie zmieniła jego życie. Porzucił politykę i rozpoczął własne poszukiwania zaginionej Arki. W 1992 r opisał swoje doświadczenia i przygody w swojej pierwszej książce “Znak i pieczęć: w poszukiwaniu Arki Przymierza”. Od tego momentu Hancock przestał się interesować współczesnością i zafascynował się tajemnicami przeszłości. Szukając Arki odwiedził jeszcze dwa inne kraje; Izrael – co jest oczywiste, bo Arka Przymierza była przechowywana w Świątyni Salomona i jest to ostatnie udokumentowane miejsce jej przebywania. Drugim krajem był Egipt, bo trudno jest mówić o Arce pomijając osobę Mojżesza, który był człowiekiem wykształconym, bo wychowanym w rodzinie faraona.\nPodróżując po Egipcie Hancock odwiedził Karnak, gdzie procesja mnichów niosła w zamierzchłych czasach Arkę na własnych ramionach. Odwiedził także wyspę Elefantynę, niedaleko Asuanu, gdzie przed tysiącami lat stała potężna świątynia żydowska. Jest to niezwykle interesujący fakt, bo świątynia istniała w tym samym czasie co Świątynia Salomona. Ostatnim etapem jego egipskiej wędrówki były piramidy w Gizie. Stojąc na przeciwko Wielkiej Piramidy (struktury ważącej 6 mln ton!) zdał sobie sprawę że to, w jaki sposób opisuje się je w książkach historycznych jest naiwne, niemądre i mylące. Stworzenie tak niezwykłej budowli nie jest łatwe a na dodatek piramida była to jedną z pierwszych budowli jakie stworzono w Egipcie. Skąd się więc wzięła? Gdzie nauczono się budować takie struktury? Dlaczego wraz z upływem czasu piramidy zamiast stawać się jeszcze bardziej potężne, karlały w oczach, by wreszcie zniknąć. Dla Hancocka stało się jasne, że budowle te muszą mieć jakiś związek z zaginioną cywilizacją, która posiadała wysoki poziom wiedzy umożliwiający podjęcie się takiego wyzwania jak budowa piramidy. Piramidy egipskie są tym, co przetrwało po takiej cywilizacji do naszych czasów.\nGranicą, która oddziela czasy Zaginionej Cywilizacji od naszych jest mityczny i biblijny potop. Cywilizacje same z siebie nie znikają. Coś musi się im przydarzyć. Wg Hancocka za wszystkim stoi koniec Epoki Lodowcowej. Lodowiec pochłonął pod swoją, grubą na kilka kilometrów skorupą dużą część półkuli północnej i miało to miejsce 125 tys. lat temu. Teren Polski był w tych czasach lodowatą pustynią. Poziom światowego oceanu był za to rekordowo niski. Oblicza się, że nawet ponad 100 m niższy od tego jaki mamy teraz. Parująca woda oceanu tworzyła chmury, które w postaci deszczu spadały na lodowiec natychmiast zamarzając. Klimat planety różnił się bardzo od tego co mamy teraz i dlatego świat wyglądał inaczej. Po stu tysiącach lat lodowiec zaczął się cofać. Dziś nie jesteśmy w stanie określić momentu w którym to nastąpiło. To co jest pewne to, że olbrzymie obszary ziemi – szczególnie te które leżały na urodzajnych nizinach i przez to mogły być gęsto zaludnione – znalazły się pod wodą. Oblicza się, że pod wodą znalazł się obszar wielkości Europy i Chin razem wziętych. Brzmi niemalże absurdalnie, że współczesna archeologia tworzy obraz historii ludzkości nie biorąc tego faktu w ogóle pod uwagę. Na początku proces topnienia lodowca był powolny i trwał ok. 12 tys lat – od 25 tys r. p.n.e. aż po 12 tys. r. p.n.e. Pomiędzy rokiem 12800 p.n.e. a 11600 p.n.e. doszło do serii katastroficznych wydarzeń, w wyniku których wyginęła ogromna ilość zwierząt a wraz z nimi także ludzi. Historycy uważają, że te kataklizmy w żaden sposób nie wpłynęły na kulturę ludzką – bo jej przecież nie było. To, że akademicy nie mają racji sugerują mity i legendy jakie przetrwały do naszych czasów, które przecież nie urosły na kamieniu i nie mogły być wyłącznie tworem fantazji. Cala reszta została wymazana z ludzkiej pamięci. Graham Hancock spędził siedem lat nurkując w poszukiwaniu śladów po takiej cywilizacji. Nurkowanie bez specjalnego ciśnieniowego kombinezonu, mieszanek gazów do oddychania i silnych reflektorów pozwala zanurzyć się bezpiecznie na głębokość 30 m. Dlatego teren poniżej tej głębokości pozostaje kompletnie niezbadany. Zazwyczaj wiedzę o takich miejscach posiadają lokalni rybacy, którzy czasem w swych sieciach znajdują artefakty z bardzo zamierzchłej przeszłości.\nNa północno zachodnim wybrzeżu Indii odnalazł Hancock dwa duże zatopione miasta w zatoce Khambhat. Nieco na południe znajdują się dwa inne: Mahabalipuram i Poompuhar . W Japonii, niedaleko wyspy Aka Jima, tuż pod powierzchnią wody leży słynne Yonaguni, gdzie na dnie można zobaczyć istniejące do dziś kamienne kręgi. Na południowym Pacyfiku znajduje się niezwykła struktura zwana Nan Madol, która co prawda nie jest zatopiona, ale gdy rozejrzeć się pod wodą w okolicach budowli to ciągnie się ona dalej i sięga znacznej głębokości. Żaden z historyków nie wziął tych ruin pod uwagę. Przykładem śladów po ziemskiej megalitycznej przeszłości jest wyspa Malta. Archeolodzy oceniają je na 5-6 tys. lat, wiele jednak wskazuje, że są one znacznie starsze, bo towarzyszą im podwodne ruiny sięgające w przeszłość bardzo głęboko. Na maltańskim wybrzeżu można zaobserwować coś w rodzaju odciśniętych w kamieniu śladach po jadącym wozie. Oczywiście nie zrobił ich żaden wóz. Są one wycięte równolegle do siebie w skale. Czasami kończą się na skraju klifu co wskazuje ze spora część wyspy zapadła się pod wodę. Hancock znalazł wiele podobnych linii nurkując w tych miejscach. Swoje odkrycia opisał w książce “Underworld – Flooded Kingdom of an Ice Age” (“Podziemie – zatopione królestwo Epoki Lodowcowej”) (2002)\nNie tylko megalityczne ruiny świadczą o istnieniu przedhistorycznej cywilizacji. Jej istnienie potwierdza kod numeryczny, który łączy ze sobą południki a wraz z nimi rozmaite megalityczne miejsca na świecie. Jest to astronomiczny fenomen który nazywa się precesją równonocy i wygląda na to, że twórcy megalitów doskonale rozumieli mechanikę niebieską. Teoria mówi że istnieje wahanie na średnicy Ziemi podobne jak po zakręceniu zabawkowego bąka, który kołysze się coraz bardziej, gdy traci energię wirowania. Wówczas biegun północny zatacza koło. Ziemia w tym sensie staje się platformą widokowa z której obserwuje się gwiazdy. Zmiana kątu widzenia gwiazd z takiej kołyszącej się platformy sprawia, że zmienia się czas wschodu i zachodu rozmaitych gwiazd. Oczywiście gwiazdy pozostają w tym samym miejscu. To Ziemia jest w nieustannym ruchu. Gwiazdy mają także swoją własną trajektorię poruszania się w galaktyce, ale zachodzi ona na przestrzeni setek tysięcy lat i trudno jest ją zaobserwować z Ziemi. Precesja kreuje zatem zmiany w polu obserwacji gwiazd. Co 72 lata następuje zmiana o jeden stopień i jeśli pomnożyć to przez 360 stopni to tworzy pełny cykl co 25 920 lat. Starożytni nazywali to wielkim rokiem w którym po zatoczeniu pełnego cyklu gwiazdy wracały do punktu wyjścia. Potrzeba wielu pokoleń, które systematycznie zapisują takie zmiany, aby stwierdzić funkcjonowanie tego procesu. Dzięki temu możliwe było także przewidywanie jak będzie wyglądało pole gwiazd na tysiące lat w przyszłość, ale także tysiące lat w przeszłość. Precesja równonocy opiera się na liczbie 72. To tworzy sekwencję liczb i np. 72×30=2160 czyli tyle, ile potrzeba słońcu aby przeszło przez zodiak. Wszystkie te liczby można odnaleźć w najstarszych mitach na całym świecie i wyjaśniają one proces, który jest niczym innym jak precesją równonocy. Proces ten w takim właśnie sensie opisali dwaj autorzy: Giorgio de Santillana, profesor nauk w MIT i Hertha von Dechend – profesor historii nauki z uniwersytetu we Frankfurcie – w książce “Hamlet’s Mill”. Wnioski do jakich dochodzą to stwierdzenie istnienia w przeszłości – wiele tysięcy lat temu – cywilizacji o niezwykłej wiedzy. Rejestrowanie tej precesji było dla tej cywilizacji niezwykle istotne i było przekazywane w tradycji oralnej poprzez kolejne generacje.. Nie ma znaczenia czy opowiadający rozumiał historię jaką opowiada. Ważne aby powtarzał ją dokładnie i przekazywał dalej. Wówczas wiedza czyli tak naprawdę sekwencje liczb zawarta w takiej historii została bezpiecznie przechowana w oczekiwaniu na kolejną cywilizację zdolną do odszyfrowania wiadomości. Wiedza ta została ukryta także w starożytnych monumentach. Np. trzeba 2160 lat aby Słońce przeszło przez jeden Dom Zodiaku. Dwa Domy Zodiaku to 4320 lat. Pomnożyć to razy 10 to 43200. Czy jest to przypadek? Czy raczej celowe działanie, że Wielka Piramida jest w tym sensie dokładnym modelem półkuli północnej? Jeśli pomnożyć wysokość piramidy przez 43200 uzyskuje się precyzyjny wymiar półosi Ziemi. Jeśli wspomnianą liczbę pomnożyć przez obwód piramidy uzyska się obwód Ziemi na równiku. Piramida jest więc modelem północnej półkuli w skali 1: 43200 i jest ona dziełem wysoko rozwiniętej cywilizacji.\nNajbardziej znaną książką Hancocka jest: “Ślady palców bogów” (1995) Książka osiągnęła oszałamiającą popularność jak na tego typu literaturę i rozeszła się w kilku milionach egzemplarzy a przetłumaczono ją na 27 języków. Książka sugeruje, że ponad 12 tys lat temu istniał w historii ludzkości zapomniany dziś okres, co spotkało się z bardzo żywiołową krytyką środowiska akademickiego. Szybko okazało się, że akademikom najbardziej przeszkadzały nie poglądy Hancocka a sukces jego książki o jakim oni mogli tylko marzyć. Pomogło to Hancockowi zorientować się z kim do czynienia i jak trudnym przeciwnikiem jest dogmatyczne środowisko naukowe, niedopuszczające do naruszenia starego paradygmatu w każdej dziedzinie wiedzy. Jego najnowsza książka “Magowie bogów” jest kontynuacją “Śladów palców bogów”, ale w całości składa się z nowego materiału potwierdzającego istnienie Zaginionej Cywilizacji jaki odkryto w ciągu ostatniego dziesięciolecia, włączając w to najsłynniejsze odkrycie ostatnich lat jakim jest Gobekli Tepe. Gobekli Tepe kompletnie zmienia postrzeganie naszej najstarszej historii przesuwając jej istnienie na wiele tysięcy lat wstecz. Mimo, że miejsce jest od 1995 r. badane przez archeologów i nie ma wątpliwości że zostało stworzone co najmniej 12 tys lat temu to nadal nie udaje się pokonać akademickiego dogmatu o sumeryjskich i egipskich źródłach naszej cywilizacji, która nie mogła powstać wcześniej niż 5 tys. lat temu. Dlatego choćby z tego powodu książka Grahama Hancocka – “Magowie bogów” powinna znaleźć się w biblioteczce każdego – do czego gorąco zachęcam :).\nPierwsza Debatę (Nie)kontrolowaną na temat książki Grahama Hancocka można pobrać lub wysłuchać pod poniższym linkiem:\n2 komentarze8682 views\n5 komentarzy8635 views


Uwielbiam kupować rzeczy do rękodzieła. Wciąga mnie to bez reszty, o wiele bardziej niż kupowanie kosmetyków czy buszowanie po sklepach z ciuchami. Od moich początków z rękodziełem minęło 7 lat i przez ten okres robiłam zakupy w bardzo wielu sklepach internetowych. Z wielu zrezygnowałam z uwagi na zbyt długą wysyłkę czy problemy z zamówieniami. W rezultacie liczba sklepów, w których dość regularnie kupuję potrzebne rzeczy zmniejszyła się do 5, w których z przyjemnością dziś robię zakupy. I to właśnie tych ulubieńców chciałabym Wam dziś przedstawić. 1.NA STRYCHU Sklep Na strychu lubię przede wszystkim za szybkość wysyłki (co bardzo doceniam w momencie, kiedy potrzebuję jakiejś rzeczy na już!), mnogość asortymentu różnych firm…\nKasia Kowalska\t4 komentarze\nNowa kolekcja od ITD Collection zmobilizowała mnie (i to bardzo!), żeby wrócić do decoupage i pudełek leżących pod biurkiem i czekających na swoją kolej. Zwróciłam uwagę i na motywy i na kolory, które stanowią jak dla mnie połączenie idealne. Motywy są lekko „sprane”, kolory to turkus i róż. Są jeszcze deski i spękania, które na pewno wiele ułatwią i „zrobią robotę” bez naszego zbytniego napracowania się nad przecieraniem np. 😉 Kilka ujęć kolekcji: A tak wygląda ozdobione nimi pudełko:\nKusiło mnie, żeby znów zmalować coś w cięższym stylu. Przypomniałam sobie mój wpis z października rok temu (o TU), gdzie na warsztatach powstało stylowe pudełko. Zastosowałam tę samą metodę tutaj, czyli na folii do złoceń przetransferowałam motyw z wieżą Eiffla, a brzegi postarzyłam woskami i bitumem.\nPewne rzeczy po prostu muszą być dla mnie shabby. Tak jak w tym wypadku nie widziałam innej opcji, żadnego postarzania w kierunku ciemniejszych kolorów, o nie. Tutaj musiało być jasno i koniecznie z różami. Znalazłam idealny motyw i… tyle 🙂 A serwetnik można kupić w moim sklepie na Dawandzie o TU jeszcze do końca sierpnia. Jest naprawdę oryginalnym i wyjątkowym dodatkiem na stół. Zakochałam się w nim od pierwszego wejrzenia i niechętnie się z nim rozstaję 😉 No dobra zdradzę jeszcze, że początkowo był on w kolorze łososiowym. Tak… Nie spodobał mi się. Suchym pędzlem naniosłam szarą farbę, ale to też nie było to. W końcu biel uratowała sytuację. Wprawdzie…


Z Tomaszem Zawistowskim o pierwszych wizerunkach orła na czapkach polskich żołnierzy, kontrowersjach wokół korony i bogactwie wzorów rozmawia Tadeusz Wróbel.\nOrzeł na czapce jest najważniejszą oznaką wojskową w Polsce. Kiedy pierwszy raz pojawił się na wojskowych nakryciach głowy?\nW XVIII wieku, ale nieznana jest dokładna data. Można przypuszczać, że orły miały na czapkach zwarte oddziały wojskowe za czasów saskiej dynastii Wettynów, ale po reformach Sejmu Wielkiego, w ostatnich latach rządów króla Stanisława Poniatowskiego, występowały one już powszechnie.\nDopiero jednak w czasach wojen napoleońskich coraz częściej było widać ten symbol na czapkach żołnierzy.\nEpoka napoleońska jest specyficznym okresem w dziejach polskiego orła wojskowego. Przede wszystkim nie każdy żołnierz miał na czapce orła.\nDlaczego na niektórych go nie było? Czy wzorowano się na Francuzach?\nPo pierwsze, znaczna część polskich oddziałów, szczególnie przed 1807 rokiem, nosiła symbole i orły francuskie, na przykład słynni szwoleżerowie Gwardii Cesarskiej. Po drugie, żołnierskiego orła z okresu Księstwa Warszawskiego przedstawia się razem z peltą, czyli z tarczą amazonek, ale nie jest on z nią połączony. Do tego połączenia doszło dopiero w 1815 roku, u zarania armii Królestwa Kongresowego.\nSkąd wzięła się tu tarcza amazonek?\nMotyw pelty w sztuce był obecny już w starożytności. W czasach nowożytnych powrócił we francuskim stylu empire jako element ozdobny. Zdarzało się, że na czapkach wojskowych pelta występowała w połączeniu z orłem lub samodzielnie. Na tarczy często umieszczano na przykład numer pułku i różne dodatkowe ozdoby, jak zakończenia w kształcie orlich lub lwich głów. Pelta na polskich czapkach wojskowych ma zatem bezpośredni rodowód napoleoński.\nNa kongresie wiedeńskim zapadła decyzja o utworzeniu Królestwa Polskiego pod berłem rosyjskiego cara. Czy wtedy zmienił się wizerunek wojskowego orła?\nCar Aleksander I przyjął polskie wojsko z honorami, bronią i sztandarami – to jaśniejsza strona historii. Tą ciemniejszą były reformy, w tym mundurowe, których celem było wytrzebienie pozostałości napoleońskich. Wtedy całkowicie zmieniono polski mundur wojskowy. Charakterystyczne nakrycie głowy, jakim w armii Księstwa Warszawskiego była rogata czapka, zastąpiono w broni pieszej okrągłym giwerem. W tym czasie wprowadzono wiele nowych symboli, które bywają mylnie utożsamiane z tradycją napoleońską – chociażby noszone do lat pięćdziesiątych XX wieku półsłońce kadeckie. Okazuje się, że pierwszy raz pojawiło się ono na czapkach uczniów rosyjskich szkół wojskowych w 1810 roku. Takie elementy nawiązują tylko do symboliki epoki napoleońskiej, ale nie mają nic wspólnego z wojskami Bonapartego. Zresztą w tym czasie zapożyczenia elementów zdobniczych były obustronne – wtedy rosyjski orzeł z czasów cara Mikołaja I został uzbrojony w tarczę amazonek.\nPolski orzeł wojskowy wrócił w 1863 roku, gdy wybuchło powstanie styczniowe. Można jednak odnieść wrażenie, że w tym czasie bardziej popularne były inne symbole.\nPowstanie styczniowe miało charakter wojny partyzanckiej, ale nie należy zapominać, że wówczas stworzono też oddziały liniowe, które pod względem uzbrojenia i umundurowania nie ustępowały siłom przeciwnika. Nie zgadzam się, że w tamtych czasach orzeł został zapomniany. Seryjnie i masowo produkowano metalowe elementy wyposażenia, takie jak klamry pasów czy bandolier, zdobione jego wizerunkiem lub dwu-, a później trójpolowym herbem Rzeczypospolitej. Wtedy wiele produkowanych przedmiotów nawiązywało do przeszłości – guziki z orłem były na przykład bardzo podobne do tych z lat 1830–1831 i 1848, tak że trudno je teraz odróżnić. W 1863 roku pojawiły się natomiast nowe motywy – orła z krzyżem w szponach lub na tle złamanego krzyża. Odnosiły się do krwawo stłumionych przez carat manifestacji religijnych wiosną 1861 roku, w czasie których doszło do profanacji krzyża. W okresie powstania styczniowego orzeł też stracił koronę.\nDlaczego pozbawiono go korony? Miało to symbolizować Polskę w niewoli?\nBrak korony był związany z mocną pozycją stronnictwa Czerwonych, które opowiadało się za reformą rolną, żeby przyciągnąć do powstania chłopów. Ostatecznie reformę przeprowadził car, ale na warunkach przedstawionych przez Rząd Narodowy, zupełnie innych niż w reszcie imperium. I jest to przez wielu uznawane za największy sukces powstańczego zrywu.\nKilka lat po stłumieniu powstania styczniowego w zaborze austriackim zaczął się dynamicznie rozwijać ruch towarzystw gimnastycznych, krzewiący wśród polskiej młodzieży idee patriotyczne i przygotowujący ją do trudów służby wojskowej.\nWładze zaborcze nie akceptowały symbolu białego orła, więc odwołano się do wizerunku sokoła, który przejęto z Czech, gdzie takie organizacje pojawiły się wcześniej. Niemniej jednak starano się przemycić pewne motywy. Sokół w locie dźwigający hantle był wyraźnym nawiązaniem do orła zrywającego kajdany. W tym środowisku sokół pozostał niejako desygnatem orła. Orzeł wojskowy na tarczy amazonek wrócił natomiast około 1900 roku.\nGdzie i przy jakiej okazji?\nMieszkający w krakowskim przytulisku przy ulicy Biskupiej 18 zubożali, zniedołężniali powstańcy styczniowi nosili ubiory stylizowane na wojskowy mundur. Na głowach mieli brązowe rogatywki z orłem siedzącym na tarczy amazonek z wytłoczonym napisem „Przytulisko”.\nW 1900 roku w Krakowie odbył się bal charytatywny, z którego dochód przeznaczono na utrzymanie mieszkańców przytuliska. Przygotowano wtedy karneciki w kształcie polskiej czapki ułańskiej z wojskowym orłem na pelcie, takim samym jak na czapkach weteranów. Do naszych czasów przetrwało kilka egzemplarzy tych książeczek.\nCzy te orły z czapek weteranów mogły się stać inspiracją dla utworzonych później oddziałów strzelców?\nOrganizowany w Galicji ruch strzelecki był przesiąknięty duchem tradycji powstania styczniowego. Józef Piłsudski, zafascynowany tym zrywem niepodległościowym, często się do niego odwoływał w swych wykładach i pismach. Pierwsza Kompania Kadrowa wkroczyła do zaboru rosyjskiego 50 lat i jeden dzień po egzekucji Romualda Traugutta, ostatniego przywódcy powstania. Nie przypadkiem też orły na strzeleckich czapkach nie miały korony.\nZ czasem pojawiły się jednak kontrowersje wokół tego symbolu.\nI Brygada Legionów, wywodząca się z ruchu strzeleckiego, pozostawała wierna orłowi bez korony, na którego pelcie umieszczono literę „S”. Projektantem tego symbolu był kpt. Czesław Jarnuszkiewicz, późniejszy generał brygady. W II i III Brygadzie, które tworzył Naczelny Komitet Narodowy w Krakowie, orły – początkowo również bez korony – miały tarczę z literą „L”. Ujednolicenie umundurowania legionów w połowie 1916 roku nie zakończyło sporów o koronę. Jeszcze podczas wojny z bolszewikami w 1 Dywizji Piechoty Legionów, która wywodziła się z I Brygady, zdarzyły się indywidualne i grupowe przypadki usuwania korony z fasowanych orłów.\nJak wyglądała sprawa korony w innych polskich formacjach z czasów I wojny światowej?\nPodobne spory toczyły się po drugiej stronie frontu, w formacjach polskich na Wschodzie.\nTakie problemy były też z orłami Armii Polskiej we Francji?\nTo skomplikowana sprawa ze względu na działających wówczas we Francji artystów, którzy byli zaangażowani w prace nad orłami. Pierwszym przykładem jest sztandar Bajończyków, polskiej kompanii Legii Cudzoziemskiej z 1914 roku, którego współprojektantem był Xawery Dunikowski. W 1917 roku w projektowanie orłów zostali też zaangażowani Jan Henryk Rozen, Antoni Madejski, Blanka Zofia Mercere czy Ludwik Kazimierz Markus. To właśnie oni stworzyli różne wizerunki orła, ale trudno przypisać poszczególnym osobom konkretne projekty. Wyjątkiem jest orzeł wkomponowany w równoległobok będący oznaką oficerską, którą noszono na kieszeni kurtki mundurowej. Stworzył go Markus, który służył w Armii Hallera jako porucznik artylerii. We Francji używano również orłów przywiezionych przez żołnierzy formacji wschodnich.\nJakie orły widniały na nakryciach głowy żołnierzy polskich jednostek tworzonych na Wschodzie?\nW formacjach wschodnich nie korzystano ze wsparcia artystów, a projekty orłów były wykonywane przez produkujących je rzemieślników. Oni zaś czerpali inspirację z różnych wzorców historycznych, a nierzadko kierowali się własną fantazją. Efekt jest taki, że niektóre z tych projektów wyglądają, jakby ktoś obciął jedną z głów imperialnego orła carskiego.\nNa terenie Królestwa Polskiego okupowanego przez państwa centralne utworzono Polską Siłę Zbrojną, do której włączono jednostki legionowe. Czy ta reorganizacja przyniosła zmianę symboliki?\nTa formacja przejęła orła legionowego z koroną. Projektantem nowej wersji był znowu Czesław Jarnuszkiewicz, który już wcześniej zastąpił na pelcie kontrowersyjne litery „S” i „L” cyframi oznaczającymi numery pułków lub symbolami rodzajów broni – skrzyżowane topory dla pionierów i armaty dla artylerii.\nJak wobec takiej różnorodności wzorów rozwiązano kwestię orła wojskowego po odzyskaniu niepodległości?\nSprawa okazała się stosunkowo prosta. Na początku listopada 1918 roku gen. por. Tadeusz Rozwadowski, szef Sztabu Generalnego, wydał rozkaz określający rolę i miejsce orła wojskowego. Mundurem Wojska Polskiego został dotychczasowy mundur Polskiej Siły Zbrojnej. Gdy żołnierz go nie miał, jego rolę miał odgrywać orzełek na wojskowej czapce. Ten rozkaz jest niezwykle ważny w historii orła wojskowego, bo czynił go równoważnym z całym mundurem. Kontynuowano zatem produkcję i wydawanie orłów PSZ aż do momentu ujednolicenia umundurowania WP w 1919 roku.\nWtedy wprowadzono nowy wzór orła wojskowego. Co różniło go od poprzednika?\nTen orzeł był większy o jedną trzecią od legionowego, lepiej dopasowany do nowych czapek, rogatywek. Projektant – niestety nie wiemy, kto to był – zdecydował się na złamanie linii skrzydeł. Wszystkie wcześniejsze orły Jarnuszkiewicza miały pióra podobnej długości na całych skrzydłach. We wzorze z 1919 roku cztery najwyższe pióra, nazywane lotkami, były znacznie dłuższe, co nadało całej sylwetce lekkości i smukłości. Ten model został wprowadzony rozkazem z grudnia 1919 roku i był używany równolegle z orłami Jarnuszkiewicza do ostatecznego wycofania okrągłych czapek wojskowych w 1921 roku. Noszony był na rogatywkach przez cały okres międzywojenny, podczas kampanii wrześniowej w 1939 roku, a później przez partyzantów, powstańców warszawskich i członków antykomunistycznego ruchu oporu po wojnie. Jedyną zmianą, jaka zaszła przez 20 lat, była rezygnacja z umieszczania numerów pułkowych na tarczy.\nDlaczego w okresie międzywojennym zaprojektowano odrębne orły dla marynarki wojennej i lotnictwa wojskowego?\nOrzeł marynarki wojennej powstał w 1918 roku. Jego twórca wykorzystał tradycję umieszczania na tarczy amazonek oznaki broni. Na pelcie pojawiła się wtedy kotwica na błękitnym tle. Ten wzór niemal niezmieniony jest używany do dziś. Piękny orzeł lotniczy obramowany skrzydłami husarskimi powstał w 1936 roku.\nPo klęsce wrześniowej polskie wojsko odrodziło się we Francji. Wielu żołnierzy, którzy dotarli do tego kraju czy do Syrii, zatrzymało swe orzełki. Czy wtedy zachowano ciągłość wizerunku orła?\nOtóż nie. Nastąpiła całkowita rewolucja, która mogła być pożywką do różnych teorii spiskowych, ale nie będę się do nich odnosił. Na początku we Francji produkowano orły w kilku wzorach, w tym niektóre nawiązujące do czasów Armii Hallera. W grudniu 1939 roku wydano rozkaz wprowadzający w całym Wojsku Polskim całkiem nowy wzór orła, oparty na stworzonym przez firmę Alavoine, która produkowała orły już podczas I wojny światowej. Projekt nowego symbolu pochodził z 1935 roku z jasnogórskiego wotum złożonego przez Dowborczyków, byłych żołnierzy I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Z projektem orła wzór 1919 nie łączyło go nic, może z wyjątkiem podobnej wysokości.\nKto zaprojektował orła Dowborczyków?\nPodejrzewam, choć jest to tylko hipoteza, że jego twórcą był Michał Kamieński, którego dziełem jest pomnik Dowborczyków stojący na dziedzińcu przed Muzeum Wojska Polskiego. Do dziś nie wiadomo, kto i dlaczego wybrał ten wzór dla Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.\nW 1943 roku w Związku Sowieckim powstały jednostki WP kontrolowane przez komunistów. Ich żołnierze dostali rogatywki z orłem bez korony, jakoby o piastowskim rodowodzie. Nie cieszył się on popularnością.\nW dysputach politycznych zwykle jest więcej emocji niż rzetelnej wiedzy. Oczywiście nie jest to orzeł piastowski. Co prawda pochodzi z grobowca księcia Władysława I Hermana i jego syna Bolesława III Krzywoustego, znajdującego się w katedrze płockiej, ale sam sarkofag zaprojektował dopiero w latach dwudziestych XIX wieku Zygmunt Vogel. Tak zwany orzeł kościuszkowski, stworzony przez Janinę Broniewską, należy traktować jako historycyzm. O ile jednak popularne jest dzisiaj prowadzenie sporów o to, w jakim stopniu wojsko Berlinga było polskie, o tyle nie ulega wątpliwości, że to godło, zatwierdzone przez sowieckie dowództwo w 1943 roku, nosili na czapkach ci, którzy „nie zdążyli do Andersa”. Co ciekawe, tuż po wojnie niektórzy wyżsi rangą dowódcy ludowego Wojska Polskiego z upodobaniem nosili na czapkach przedwojennego orła wzór 1919 z koroną.\nPrawie dwa i pół wieku historii polskiego orła wojskowego nie było okresem ciągłym, a najdłuższa przerwa trwała blisko 40 lat. Zbadanie pierwszego półwiecza jego dziejów jest niełatwe. Wiadomo jednak, że ostateczną formę polski orzeł wojskowy zyskał pod obcym panowaniem, w 1815 roku. To jednak ten wizerunek orła, siedzącego na tarczy amazonek i ukoronowanego, przetrwał – choć z przerwami – do dziś i zdobi nakrycia głowy polskich żołnierzy po 200 latach od powstania.\nTomasz Zawistowski jest miłośnikiem historii polskiego orła wojskowego, urzędniczego i szkolnego, oraz autorem m.in. pięciu tomów monografii „Polskie orły do czapek w latach 1917–1945”.\nautor zdjęć: Paweł Kępka


[OUTLET] Zwierzęta. Kolory - praca zbiorowa - Książka w SwiatKsiazki.pl\n[OUTLET] Zwierzęta. Kolory\nData wydania: 2014-12-13\nCzerwony, zielony, niebieski - świat zwierząt mieni się tysiącami barw. Dzięki ponad 100 kolorowym ilustracjom zwierząt poznawanie kolorów będzie dziecinnie proste!\nNapisz recenzję o produkcie: [OUTLET] Zwierzęta. Kolory


Kroki aby usunąć PopDown Ads | Usuwanie Spyware i Malware\n← Kroki aby usunąć search.lexside.com\nKroki aby usunąć Ads by WordWizard →\nKroki aby usunąć PopDown Ads\nPopDown Ads jest niebezpieczne zakażenie, które wykazuje różne złośliwe zachowania przeznaczona do uszkodzenia systemu komputerowego użytkownika Internetu, w celu realizacji zadań, w tym kradzieży danych.Digital pasożyt wyszukuje i znajduje się na tych systemach Windows tych użytkowników, którzy nie korzystają z programu antywirusowego w celu ochrony ich systemu lub nie stosować się do niektórych środków bezpieczeństwa. To nie jest tak proste chwast lub plik, który można wyeliminować tylko przez proste usuwanie lub używając antywirusa. Stworzenie hakerów cyber, PopDown Ads zawiera właściwości, które daje jej możliwość wykorzystania rootkitów w uciec antywirusa i większość przypadków, to również wyłączenie procesów antywirusowych aby przemycić w. Stąd, zawsze jest korzystne dla użyć zaktualizowanej programów anty-spyware do wciągniki takie szkodliwe formy zbirów z wejściem do systemu.\nOto co PopDown Ads może zrobić. Jak łatwo zakrada wewnątrz, to indeksuje wewnątrz pamięci i wyłącza wiele procesów, aby uruchomić się i jego proces. To również dołącza pliki i większość czasu psuje strukturę pliku, jak również prowadzące do utraty danych i corruptiona i użytkownika blokuje dostęp do nich. Jednym z największych problemów jest, gdy zaczyna utrudnia wartości rejestru. Ze względu na to, aplikacje zaczynają rozbić i System działa bardzo wolno, nawet wywala czasem. Ponadto, również nie wiele zmian w ustawieniach przeglądarki, przekierowania stron internetowych i zapisy naciśnięcia klawiszy, aby uzyskać dane osobowe oraz informacje finansowe.\nJak działa PopDown Ads trafia do komputera\nAutorzy szkodliwego oprogramowania zawsze staram się rzeźbić nowych sposobów włamania się nawzajem komputera za pomocą paskudne robaki internetowe takie jak PopDown Ads. Istnieje jednak kilka kanały dystrybucji wykorzystywane przez hakerów do wprowadzenia infekcji wewnątrz rdzenia komputera, począwszy od reklamy, wiadomości, Programy darmo, gry itp. i kilka, które nie są jeszcze znane. Ale przede wszystkim następujące wymienione nośniki są często stosowane jako wektor.\nJeden wspólny choć skutecznych źródeł, przez które PopDown Ads trafia do wnętrza komputera z systemem Windows. Twórcy szkodliwego oprogramowania użyć nazwy autorytatywnych lub prawdziwe witryn z przedmiotów i użytkowników przyciągają do kliknięcia na link, lub otworzyć załącznik.\nWiele innych doświadczonych użytkowników komputerów pobrać tylko o rzeczy z witryn bez skrupułów i niezaufanych bez czytania umowy użytkowników końcowych. Miejsca te są zagrożone, więc jest produkt lub program oferowany tam z PopDown Ads. Dodatkowo, darmowe abonamenty z tych miejsc może stać się medium, jak również. Więc należy być ostrożnym.\nMiejsca takie jak portale pornograficzne są ogromne repozytorium nieprzyjemnych infekcji, takich jak PopDown Ads. Więc lepiej użytkownik dala od tych domen do ochrony komputera.\nCo PopDown Ads zrobi w komputerze\nPopDown Ads, infekcja PC jest zaprogramowany na wiele brudnych działań, które mogłyby doprowadzić do nieoczekiwanych konsekwencjach później.\nPopDown Ads modyfikuje plików systemowych i dołącza go z kodem\nGorzej działalność PopDown Ads, to kradzież danych osobowych, takich jak kontakty, dane bankowe etc, prostych plików itp. To nawet śledzi co surfowania przez klawiszy nagrywania.\nKażdy użytkownik będzie zgrać przewody jego / jej komputera, jeśli on / ona cierpi z powodu tych wszystkich problemów powodzi komputer. Jedynym rozwiązaniem, aby pomóc PC odzyskać od tego jest usunąć PopDown Ads tak szybko, jak to tylko możliwe.\nJak pozbyć PopDown Ads z Windows PC\nMetoda ręczna usunąć PopDown Ads\nTeraz po załadowaniu systemu operacyjnego całkowicie uruchomić Menedżera zadań, trzymając CTRL + ALT + DEL kombinacji klawiszy w ogóle. Wybierz PopDown Ads procesy związane w karcie Procesy i kliknij “Zakończ proces” guzik.\nPo trzecie, wyszukaj wszystkie pliki i wpisy w PopDown Ads dysków systemu Windows i usuń je dobrze.\nPo lub wykonywania tych czynności wymaga dużo cierpliwości i uwagi od rejestru jest bardzo wrażliwy element komputera z systemem Windows, który utrzymuje informacji i wartości o różnych procesów i aplikacji. Jeden błąd może doprowadzić do niezastąpionych problemów. Eksperci doradzają fachowcy lub technicznie sprawnych ludzi do korzystania z ręcznych czynności w celu usunąć PopDown Ads. Jeśli jesteś początkującym, nawet nie idź do niego. Oto, gdzie drugi etapy sposobu w i że jest za pomocą usuwania oprogramowania innej firmy PopDown Ads.\nUsuwanie PopDown Ads z automatycznym Removal Tool\nNagradzany i skuteczne narzędzie do usuwania, które zostało przetestowane przed wszelkiego rodzaju agile bugów internetowych. Z zawsze gotowy do aktualizacji opcji, pomaga komputer do obrony przed nowymi i więcej potencjalnych błędów, takich jak PopDown Ads bardzo łatwo. Mimo, że narzędzie jest bardzo zaawansowany w zakresie programowania, patrząc na jego interfejs będzie można poczuć się jak to jest kawałek ciasta. Anti-virus funkcjonariusz wykonuje dokładne skanowanie dysku i plagi wszystko w tym rejestrze, kierującym, aby znaleźć i usunąć PopDown Ads i inne nasties. Możesz także użyć opcji skanowania niestandardowego, aby to skanowanie konkretnego dysku lub region na dysku twardym.\nAutomatyczne narzędzie do usuwania PopDown Ads: Więcej funkcji\nJak usunąć z narzędzia PopDown Ads Removal: Podręcznik użytkownika\nKrok 2: Pojawi się postęp skanowania dzieje. Po prostu nie rób innych pasz jednocześnie proces ten zakończy. Po skanowanie się skończy, pokaże wykaz i szczegółowe dane o wszystkich niebezpiecznych wirusów rezydujących w tym PopDown Ads w formacie miniatur.\nPobierz narzędzie do usuwania PopDown Ads teraz pozbyć się skrupułów zakażenie zakażenia i uszkodzenia plików i rujnuje wydajność systemu.\nThis entry was posted in Uncategorized and tagged Kroki aby usunąć PopDown Ads, PopDown Ads Proces usuwania, PopDown Ads Usunięcie Przewodnik. Bookmark the permalink.


Off shore wkracza na Bałtyk; Polenergia sprzedała połowę swych udziałów w tym biznesie – Energetykon\nStart›Polecane›Off shore wkracza na Bałtyk; Polenergia sprzedała połowę swych udziałów w tym biznesie\nWłaśnie trwa budowa kolejnej farmy wiatrowej w niemieckiej części Morza Bałtyckiego. W ten projekt jest zaangażowany norweski koncern paliwowy Statoil, który chce zainwestować w budowę morskich farm wiatrowych także w polskiej części Morza Bałtyckiego – podał Gramwzielone.pl.\nNiemiecki koncern energetyczny E.ON oraz norweski koncern paliwowy Statoil realizują zgodnie z planem budowę morskiej farmy wiatrowej Arkona, która powstaje na Bałtyku, niedaleko niemieckiej wyspy Rugia. Wartość tej inwestycji sięga 1,2 mld euro. Zgodnie z harmonogramem, w miejscu, w którym powstaje morska farma wiatrowa Arkona, na głębokościach sięgających 30 m zainstalowano ważący 5 tys. t ogromny transformator, którego wysokość ponad poziomem morza wynosi 70 m i który obsłuży 60 wiatraków Siemensa o łącznej mocy 350 MWe (na zdjęciu wiatrak Siemensa o mocy 6 MWe). Transformator wyprodukowano we francuskiej stoczni STX, a do jego zbudowania potrzeba było 500 tys. roboczogodzin. Energię z morskiej farmy wiatrowej Arkona będzie odbierać 50Hertz, operator sieci przesyłowych we wschodnich Niemczech. Platforma będzie obsługiwana z portu w Sassnitz na wyspie Rugia.\nNa miejscu, w którym powstaje farma wiatrowa Arkona, zainstalowano już także fundamenty pod wiatraki, które znajdują się na głębokościach od 23 do 37 m, a instalacja turbin ma się rozpocząć latem. Zakończenie budowy całej farmy wiatrowej przewidziano na 2019 r.\nTo kolejna morska farma wiatrowa w niemieckiej części Morza Bałtyckiego. Na początku tego roku hiszpański koncern energetyczny Iberdrola zakończył budowę farmy wiatrowej Wikinger o mocy 350 MWe. Koszt tej inwestycji oszacowano na 1,4 mld €. Farma Wikinger jest zlokalizowana około 35 km od wyspy Rugia i zajmuje powierzchnię 34 km2. W skład farmy wiatrowej Wikinger wchodzi 70 turbin Adwen AD 5-135 o jednostkowej mocy 5 MWe. Za budowę stacji transformatorowej, która będzie wykorzystywana przez Iberdrolę i operatora 50Hertz, odpowiadała firma Navantia.\nWcześniej jedynymi farmami wiatrowymi, które działały w niemieckiej części Morza Bałtyckiego, były projekty Baltic 1 o mocy 48,3 MWe oraz Baltic 2 o mocy 288 MWe. Obecnie największą farmą wiatrową na Bałtyku jest uruchomiona w 2013 r. przez duński koncern Oersted (wcześniej Dong Energy) w cieśninie Kattegat farma wiatrowa Anhlot, której moc wynosi aż 400 MWe.\nE.ON realizuje obecnie również budowę innej ogromnej morskiej farmy wiatrowej o nazwie Rampion, która powstaje u wybrzeży Wielkiej Brytanii, w pobliżu Sussex. W ubiegłym tygodniu zakończono tam instalację wszystkich elektrowni wiatrowych, których łączna moc sięga 400 MWe. Farma wiatrowa Rampion, w której inwestorami są także firmy Green Investment Rampion UK oraz kanadyjski Enbridge, ma wkrótce wejść w fazę operacyjną.\nFortum podbija Dolny Śląsk; i nie tylko…