Fitness Academy - Wrocław Domar\nZapraszamy na trening do klubu Fitness Academy w Galerii Wnętrz Domar. Punkt w ścisłym centrum, w odległości spacerowej od Rynku, jest doskonale skomunikowany z resztą Wrocławia. Kierowcy mają do dyspozycji parking galerii – gratis do 4 godz. Na 2600 mkw. klubu znajdziecie m.in. dużą salę fitness (450 mkw.), świetnie wyposażoną siłownię, studio rowerowe, część funkcjonalną z klatką oraz sauny.\n04 Lipca 2022\t17:00 - 17:30Fitness Academy Team\n04 Lipca 2022\t17:30 - 18:25Maria Kuźnik\n04 Lipca 2022\t18:00 - 18:50Mateusz Sobczak\n04 Lipca 2022\t18:30 - 19:25Wioletta "Dżena" Jabłońska\n04 Lipca 2022\t19:00 - 19:55Mateusz Sobczak\nFitness Academy Domar to przestronne i nowoczesne miejsce do ćwiczeń w ścisłym centrum Wrocławia, 15 minut spacerem od zabytkowego Rynku. Znajdziesz nas na trzecim piętrze Galerii Wnętrz Domar, przy ul. Braniborskiej 14. Atrakcyjna lokalizacja zapewnia szybkie dotarcie na trening zarówno mieszkańcom centrum, jak i pozostałych dzielnic – w pobliżu są liczne przystanki tramwajowe, a osoby przyjeżdżające własnym samochodem mogą korzystać z piętrowego parkingu galerii (bezpłatnie do 4 godzin). Klub dysponuje powierzchnią 2600 mkw., z podziałem na niezależne strefy – do ćwiczeń siłowych z maszynami i wolnymi ciężarami, treningu kardio, indoor cyclingu, stretchingu czy zajęć grupowych w przestronnej sali fitness (450 mkw). W strefie funkcjonalnej posiadamy klatkę Hes do crossfitu oraz mnóstwo akcesoriów treningowych. Nasi goście doceniają również możliwość skorzystania z sauny w szatniach.


strategie dydaktyczne dla XXI wieku - KIPDF.COM\nMiędzy neo-realizmem a hyper-konstruktywizmem – strategie dydaktyczne dla XXI wieku Grzegorz P. Karwasz Zakład Dydaktyki Fizyki Uniwersytet Mikołaja K...\nAuthor: Łucja Orzechowska\n5 downloads 0 Views 584KB Size\nWyzwania dla psychologii klinicznej w XXI wieku\nAlergia - to choroba XXI wieku\nKALWARIA PANEWNICKA OD XIX DO XXI WIEKU\nNOWOCZESNE FORMY KOMUNIKACJI MARKETINGOWEJ W XXI WIEKU\nMiędzy neo-realizmem a hyper-konstruktywizmem – strategie dydaktyczne dla XXI wieku Grzegorz P. Karwasz Zakład Dydaktyki Fizyki Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu\nStreszczenie Niebywały w ostatnich latach rozwój środków technicznych określa konieczność stosowania nowych strategii dydaktycznych. Nad-dostępność wiedzy prowadzi do trudności w jej interpretacji; kontakt personalny z komputerem i telefonem komórkowym prowadzi do niedorozwoju sfery emocjonalnej. Działania dydaktyczne winny więc postępować dwutorowo: uczyć strategii porządkowania wiadomości i ścieżek budowania wiedzy oraz przywracać kontakt z rzeczywistością fizyczną i społeczną. Pierwszą z tych strategii nazywamy hyper-kontruktywizmem, drugą – neo-realizmem. Opisujemy praktyczne realizacje tych strategii w dziedzinie fizyki, na przykładzie uniwersytetów dziecięcych UniKids, będących fenomenem popularności w ostatnich latach w wielu krajach UE. Wstęp Ostatnie 50 lat cywilizacji jest okresem niebywałego postępu informacyjnego – tradycyjne nośniki informacji, jak druk, rycina, obraz zostały zastąpione nośnikami cyfrowymi. Nowe nośniki są nie tylko bez porównania pojemniejsze1, dostępne w ułamku sekundy ale w coraz większym stopniu zaczynają obejmować całą dotychczasową wiedzę ludzkości2. Postęp w praktycznym wykorzystaniu technologii informacyjnych wymknął się nawet prawu Moore’a jako że dotyczyło ono jedynie rozwoju sprzętu (hardwaru) a rewolucja ostatnich 10 lat miała charakter społeczny, gdzie obok współzawodniczących korporacji przemysłowych pojawiły się setki milionów pasjonatów programistów i autorów stron internetowych. Rozwój mobilnych środków komunikacji uczyni wkrótce tę wiedzę dostępną w każdym miejscu i po minimalnych kosztach. Już w tej chwili większość wiedzy w zakresie fizyki współczesnej tak\nJedna płyta CD-Rom zawiera ilość znaków alfanumerycznych, która zajmowałaby sto tysięcy stron druku.\nMamy tu na myśli fenomen encyklopedii rozproszonej, Wikipedii i fenomen Google Books, który już teraz obejmuje dzieła nie tylko literackie ale i naukowe, włączając np. drugie wydanie „De Revolutionibus...”, Hennepetrina (1566).\ndzieci wczesno-szkolnych3 jak studentów pochodzi z tzw. telewizji edukacyjnych lub doniesień prasowych. Stan dostępności wiedzy we współczesnym świecie należałoby nazwać hyper-inflacją4 informacyjną. Problemem staje się nie sama wiedza, ale możliwość jej uporządkowania przez indywidualne odbiorcę, a przez to możliwość jej wykorzystania, tak dla dalszego dodawania wiedzy do własnego, dysponowalnego zasobu, jak do użytkowania praktycznego5. Poważnym problemem staje się również problem interpretacji docierającej do nas wiedzy, która głównie z powodu inflacji zawodu uczonego jest nie tylko nadmiarowa, ale również podawana tak, aby wzbudziła powszechną sensację. Nie mówimy tu tylko o znanych osobowościach świata nauki, niejako profesjonalnych popularyzatorach ale nawet o noblistach6. W tym (surowym) osądzie sensacyjnego tonu ogłaszania7 odkryć naukowych nie jesteśmy bynajmniej odosobnieni8. Jak w tym gąszczu nie do końca jasnych informacji, choć pochodzących z nobilitowanych źródeł ma sobie poradzić nie tylko dorosły odbiorca ale przede wszystkim uczeń? Jak ma poradzić sobie nauczyciel z 8-letnim uczniem, który pyta, czy już odkryto cząstkę Higgsa9 ? W pracy proponujemy dwie nowe strategie dydaktyczne, adekwatne do obecnego momentu rozwoju środków technicznych, dostępu do informacji oraz do uwarunkowań społecznych wynikającym z nowych metod komunikacji naukowej i interpersonalnej. Pierwsza z tych strategii ma na celu porządkowanie informacji i nazwiemy ją nad-konstruktywizmem, druga ma na celu przywrócenie właściwych relacji z rzeczywistym (niewirtualnym) światem fizycznym i społecznym, i nazwiemy tę strategię neo-realizmem. W pracy przedstawiamy paradygmat oraz praktyczne realizacje tych dwóch strategii na przykładzie fizyki. 3\nNa stronie internetowej Zakładu Dydaktyki Fizyki utworzyliśmy nawet specjalną zakładkę „Fizyka dla krasnoludków”, która ma, w założeniu, odpowiadać na pytania najmłodszych http://dydaktyka.fizyka.umk.pl/nowa_strona/?q=node/171 4\nPrzypominamy tu oryginalne, przed-ekonomiczne a medyczne znaczenie inflacji – stan zapalny z obrzękiem\nKonieczność przetłumaczenia wiedzy na potrzeby „szarego” człowieka (ang. man on the street) jest dostrzegana w różnych dziedzinach nauki i przez różne instytucje. W fizyce wspomnijmy nowy rodzaj podręczników, tzw. conceptual physics, jak np. książka P. Hewitta noszący w polskim wydaniu tytuł „Fizyka wokół nas” lub włoska „La matematica per il cittadino”, Zanichelli (2008) skąd wzięliśmy tytuł naszej zakładki internetowej „Fizyka dla oby-wateli” http://dydaktyka.fizyka.umk.pl/nowa_strona/?q=node/178\nZob. np. F. Wilczek, The lightness of being: mass, ether, and the unification of forces, Basic Books, 2008\nOgłoszone we wrześniu 2011 przełamanie prędkości światła w pomiarach transmisji neutrin dotyczy efektu, którego wielkość (względna) wynosi 0,002%.\nPodobnego zdania jest np. prof. dr hab. M. Tempczyk, Kierownik Zakładu Filozofii Nauki UMK w Toruniu, zob. M. Tempczyk Koniec nauki, Edukacja Filozoficzna, nr 50, 2010. 9 Kuba, na stronie http://dydaktyka.fizyka.umk.pl/nowa_strona/?q=node/171\n1. Wiedza i umiejętności\nModne w polskiej edukacji jest wyliczanie, obok wiedzy, tzw. umiejętności, jakie ma zdobyć uczeń na poszczególnych etapach nauki. Zrozumienie tego rozgraniczenia wydaje się jednak mocno niedoskonałe. Posłużymy się przykładem z fizyki. Punkt 1 piątego etapu edukacji według reformy programowej MEN głosi: Uczeń: 2) opisuje zależności między siłą dośrodkową a masą, prędkością liniową i promieniem oraz wskazuje przykłady sił pełniących rolę siły dośrodkowej;\nNawet dla zawodowego fizyka zapis ten nastręcza pewne trudności. Chodzi, zapewne, o wzór na siłę dośrodkową F, F=mv2/r, gdzie m jest masą ciała, v – jego prędkością liniową a r promieniem trajektorii. Wzór na siłę dośrodkową nie jest żadną specyficzną umiejętnością tylko po prostu zależnością matematyczną, której się trzeba nauczyć10! Pojęcie „umiejętności”, nawet tak jak posługują się nimi obecnie wyższe uczelnie pojawiło się z taksonomii B. Blooma, która w różnych polskich wydaniach i interpretacjach zrodziło określenia „uczeń rozumie, uczeń stosuje” itd. Niestety, ta taksonomia pochodzi z 1956 roku i nie do końca odpowiada wymogom XXI wieku. Organizacja ds. Rozwoju i Współpracy OECD w przygotowanym na lata 2011-12 systemie oceny osiągnięć studentów (AHELO) wymienia następujące kategorie11: Generic skills common to all students, such as: Critical thinking Analytical reasoning Problem-solving Written Communication\nTa taksonomia celów kształcenia jest znacznie węższa niż taksonomia B. Blooma (lub B. Niemierki) i nie pojawia się w niej „wiedza”, „zapamiętanie”, „rozumienie” czy „zastosowanie”. Pierwszą kategorią jest „krytyczne myślenie” w ogólności, a nie węższe pojęcie „krytycznej analizy”, czy „krytycznej oceny”. Zagadnieniu „rozumowania analitycznego” poświęcimy więcej miejsca nieco dalej, w kontekście „Rozprawy o metodzie” 10\nStare podręczniki do fizyki podawały sposób na wyprowadzenie tego wzoru z zależności geometrycznych, ale sposób ten nie jest wcale prosty dla ucznia liceum. Jest to typowy przypadek, gdzie warto zastosować bezpośredni przekaz wiedzy zamiast podejścia konstruktywistycznego, zob. tekst J. Kruk i G. Karwasz w tymże numerze PWE. 11 Testing student and university performance globally: OECD’s AHELO, OECD 2010 http://www.oecd.org/document/22/0,3746,en_2649_35961291_40624662_1_1_1_1,00.html\nKartezjusza. „Problem solving” jest pojęciem nawet szerszym niż „analitical reasoning”, gdyż obejmuje nie tylko rozumowanie ale też umiejętność właściwej identyfikacji problemu badawczego, umiejętność jego werbalizacji, umiejętność wyboru sposobu rozwiązania, organizację metody badawczej i narzędzi, organizację środowiska współpracy przy rozwiązaniu problemu, wreszcie umiejętność zamknięcia w odpowiednim momencie danego problemu i sformułowania wniosków. Zwróćmy tu też uwagę na znaczenie „written communication” jako podstawową umiejętność przekazu informacji, tę która wręcz wytworzyła cywilizację euro-azjatycką i umożliwia bezosobowy kontakt stwierdzeń. Czy taksonomię AHELO można/ trzeba przenieść również na niższe szczeble nauczania, na jakie? formalne czy nieformalne? w jakich dziedzinach? z jakimi ograniczeniami? Jak zorganizować proces dydaktyczny, aby realizować nie tylko przekaz wiedzy ale też rozwijać umiejętności wskazane przez OECD? Przed opisem różnych propozycji dydaktycznych w zakresie fizyki wróćmy do myślenia analitycznego. Pierwszą zwięzłą i niezwykle jasną wykładnią myślenia analitycznego jest „Rozprawa o metodzie” Kartezjusza12 - jej znaczenie dla całej nowożytnej nauki trudno przecenić. Znajdujemy w niej, na jednej stronie, wszystkie etapy analitycznego, tj. stopniowego i dychotomicznego (tak/nie) rozwiązywania problemów poznawczych13. Ryc. 1. Jako ilustrację praktyczną dwóch proponowanych zasad nauczania – hyper-konstruktywizmu i neo-realizmu przedstawiamy obok kopię pierwszego wydania „Rozprawy o metodzie R. Descartesa [Leyden, 1637; books.google.fr, hasło katalogowe wywołania BCULVD2178290]. Egzemplarz tej pracy istnieje (w bibliotece Uniwersytetu w Stanford) może więc być realnym odnośnikiem do konstruowania wiedzy o metodzie pracy naukowej wg Kartezjusza. Pierwszem jest aby nie przyjmować nigdy żadnej rzeczy za prawdziwą, dopóki nie poznamy jej oczywiście jako takiej: to znaczy, aby unikać starannie pośpiechu i uprzedzenia i nie pomieszać w swoim sądzie nic, tylko, co się przedstawiło memu umysłu tak jasno: wyraźnie, iż nie będzie miał żadnej możliwości poddania tego w wątpliwość. Drugiem, aby każdą z rozpatrywanych trudności podzielić na tyle cząstek, na ile się da i ile będzie potrzeba dla lepszego jej rozwiązań. Trzecie, aby prowadzić myśli po porządku, zaczynając od początku najprostszych i najłatwiejszych do poznania, i pomału, jak gdyby po stopniach, wstępować aż do poznania bardziej złożonych i przyczem należy przypuszczać porządek nawet między temi, które nie tworzą naturalnego szeregu. Ostatnie, aby wszędzie czynić wyszczególnienia tak dokładnie i przeglądy tak powszechne, aby był pewny iż nic nie opuściłem. 12\nR. Descartes, Discours de la méthode: pour bien conduire sa raison, et chercher la vérité dans le sciences, Imprimerie de Ian Maire, Leyde, 1637, str. 29 13 Zauważmy, że analityczny sposób postrzegania rzeczywistości oraz arystotelowska dwuwartościowa logika jest cechą charakterystyczną kultury europejskiej. Kultury wschodnie mają tendencję do holistycznego postrzegania rzeczywistości – jedności przeciwieństw yin i yang. Niedostateczną asymilację analitycznego rozumowania zdarzyło się autorowi postrzec nawet w artykułach naukowych, gdzie założenia badawcze i wyniki badań nie do końca są jasno rozdzielone.\nW dyskursie Kartezjusza zwracamy uwagę na postulaty: 1) konieczność kwestionowania wiedzy niesprawdzonej, 2) dzielenia problemu na zagadnienie elementarne, 3) rozwiązywania problemów poczynając od najprostszych, 4) syntezy rozwiązań i kontroli ich kompletności. Wykładnia Kartezjusza postępowanie poznawczego okazuje się niezwykle adekwatna również dla dydaktyki współczesnej. Stanowi właściwą bazę metodologiczną do przeorientowania kształcenia z przekazu wiedzy na jej konstruowanie.\nTego rodzaju zmiana w amerykańskim systemie szkolnictwa miała miejsce dopiero w latach 90-tych\nkonstruktywistyczne rozumiane było początkowo\njako konstruktywizm społeczny -\nwspólnego konstruowania środowiska szkolnego przez uczniów i nauczycieli. Wynikiem tej wstępnej fali konstruktywizmu było pojawienie się „nauczania nastawionego na myślenie” (thinking-centered classrooms14) jako propozycja zasadniczego przeorientowania podejścia do przekazu wiedzy i umiejętności. Nauczanie utraciło dominujący atrybut „transmisji danych”, gwarantowanego pieczęcią szkolną. Klasa szkolna stała się miejscem, gdzie nauczyciel używając swej wiedzy i doświadczenia może prowadzić (ang. guide) uczniowski proces kształcenia się. Nauczyciel powinien rozwinąć w uczniu umiejętność samodzielnego rozwiązywania problemów. Kształcenie umiejętności krytycznego myślenia i logicznej analizy powinno być stać się nadrzędnym celem dla wszystkich uczniów a nie jedynie dodatkowym wzbogaceniem osobowości u jednostek najzdolniejszych.\nCytowana tu S. Goldman, przyznaje, że w uprzednio obowiązującym systemie jedynie elity społeczne otrzymywały wykształcenie w „thinking-centered classrooms” natomiast większość uczniów otrzymywała podstawową jedynie wiedzę i umiejętności15. Stwierdzenie to, historyczne już w praktyce systemu amerykańskiego wydaje się jednym z kluczy do zrozumienia fenomenu Uniwersytetów Dziecięcych UniKids. Polska szkoła nadal opiera się na niepodważalnym autorytecie nauczyciela, przekaz wiedzy ma charakter transmisji, dodatkowo spetryfikowanej wymaganiami egzaminacyjnymi a krytyczne umiejętności uczniów są niechętnie widziane i maskowane zastępczym działaniem „pracy z uczniem zdolnym” jako swego rodzaju socjologicznym ewenementem... 14\nS. Goldman, Researching the Thinking-Centered Classroom, w: Thinking practices in mathematics and science learning, Ed. J. G. Greeno, S. V. Goldman, Lawrcence Erlbaum Associates, New Jersey, 1998 15 For most of this century, our educational system served only the elite in thinking-centered classrooms. The majority of students received an education aimed at the acquisition of basic skills and routine knowledge, op. cit. str. 258\nZmiany w filozofii amerykańskiego systemu szkolnictwa zostały natychmiast zauważone w Europie. W VII Programie Ramowym UE i w programach edukacyjnych UE pojawiło się pojęcie „inquiry-based learning”. Już nie sama zawartość nauki (ang. science) ale ścieżki samodzielnego dochodzenia do wiedzy stały się celem kształcenia16.\n2. Hyper-konstruktywizm i neo-realizm\nW porównaniu do lat 90-tych XX wieku dokonała się kompletna rewolucja informatyczna: na świecie w 2011 roku zarejestrowanych jest 2 mld użytkowników Internetu, w krajach rozwiniętych gospodarczo komputer znajduje się w większości gospodarstw domowych, ponad połowa dzieci w Polsce w wieku 9-16 lat korzystających z Internetu czyni to za pomocą własnego komputera osobistego17. Czas dostępu za pomocą wyszukiwarek internetowych typu Google do dziesiątek milionów haseł zajmuje ułamki sekund, angielskojęzyczna Wikipedia zawiera ponad 3 mln haseł a polska i włoska ponad 800 tysięcy. Jednocześnie ta wszechobecność informacji czyni poruszanie się w internetowych zasobach wiedzy niezwykle trudne. Hasło „pęd” posiada (05.11.2011) 3,8 mln odniesień, z czego nawet dla tych związanych z fizyką już na pierwszych podanych stronach pojawiają się wyjaśnienia kompletnie niezrozumiałe nie tylko dla przeciętnego użytkownika ale nawet dla studenta fizyki. W wyjaśnieniach tych wzory na poziomie szkoły podstawowej sąsiadują ze wzorami na poziomie uniwersyteckim, wiedza przedstawiona jest poprawna, ale dla większości użytkowników kompletnie bezużyteczna. Nawet na stronach Wikipedii informacje podstawowe sąsiadują z najtrudniejszymi, niebędącymi w programie studiów uniwersyteckich na kierunkach specjalistycznych, zob. przykład na ryc. 2. Drugim, poważnym problemem edukacyjnym wynikającym z wszechobecności komputera i Internetu jest wirtualizacja wiadomości. Multimedialny przekaz wiedzy - schematy, wzory, opisy słowne, a dopiero ostatnio bardziej nieco realistyczne formy jak filmy zastępują rzeczywistość „namacalną” – spadające piłki, strzelające z maszyny elektrostatycznej iskry,\nKoordynowany przez nas projekt Leonardo da Vinci (2007-2009) nosił tytuł MOSEM Mind-on experiments on electromagnetism and superconductivity. Już nie same eksperymenty, już nawet nie samodzielnie wykonywane przez uczniów (hands-on) ale zamysł na eksperymentem – jego planowanie, analiza, wnioski stały się osią centralną Projektu. zob. witryna internetowa http://mosem.fizyka.umk.pl/ 17 Kirwil, L. (2011). Polskie dzieci w Internecie. Zagrożenia i bezpieczeństwo - część 2. Częściowy raport z badań EU Kids Online przeprowadzonych wśród dzieci w wieku 9-16 lat i ich rodziców. Warszawa: SWPS – EU Kids Online - PL.\nnadpalone przewody elektryczne itd. Wirtualna edukacja komputerowo-telewizyjna stwarza dzieciom poważne problemy rozwojowe, tak we współżyciu społecznym, jak w rozwoju emocjonalnych a nawet w w odróżnieniu fikcji i realności. Nie jest to bynajmniej problem tylko polski. 5-letni syn kolegi z Australii, James nie mógł zrozumień dlaczego ojciec nie złapie za ogon jadowitego węża, który się usadowił w sypialni, nie rozkołysze go nad głową i nie wyrzuci przez okno, „jak to robi superman”.\n9-letni Sławek, mający trudności w\nkomunikacji z młodszą siostrą, spędza popołudnia rozmawiając z człekopodobnym robotem. Przykłady te można mnożyć...\nRyc. 2. Nawet najprostsze pojęcia fizyki na popularnych stronach internetowych są wyjaśniane w sposób kompletnie niezrozumiały dla przeciętnego użytkownika a przez to stanowią wiedzę w dużej mierze bezużyteczną. Na stronach Wikipedii [http://pl.wikipedia.org/wiki/Pęd_(fizyka)] już pierwszy ekran odwołuje się do skomplikowanych zagadnień mechaniki racjonalnej, jak zasada Noether. Strona przypuszczalnie w założeniu dydaktyczna obok wzoru na poziomie szkoły podstawowej podaje kwantowe równanie Schrödingera w jego trudniejszej, zależnej od czasu postaci [http://edunauka.pl/fizepe.php], 05/11/2011\nOdpowiedzią na te istniejące już a narastające w niezwykle szybkim tempie zagrożenia procesu edukacyjnego są dwie proponowane w tytule strategie edukacyjne: - hyper-konstruktywizm - neo-realizm\nPierwsza z tych strategii jest konsekwencją wszech-dostępności informacji. W zasadzie, w każdej zbiorowości szkolnej (lub pozaszkolnej) na postawione pytanie prawie na pewno pojawią się odpowiedzi „poprawne”, to znaczy takie, które oddają istniejący „średni, społeczny” stan wiedzy. Z tego względu konstruowanie wiedzy można prawie w całości oprzeć na zbiorze tych indywidualnych informacji, bez odwoływania się in situ (to znaczy w trakcie lekcji) do zewnętrznych źródeł wiedzy takich, jak podręcznik, Internet, książki. Rolą nauczyciela jest nie tylko uporządkowanie i usystematyzowanie wiedzy, bo te rolę postuluje tradycyjny konstruktywizm. Rola nauczyciela lub wykładowcy jest bardziej skomplikowana – jest nią takie poprowadzenie analitycznego rozumowania grupowego, aby ze wszystkich możliwych ścieżek poznawczych prowadzących do założonego przez nauczyciela celu\nwybrać tę, która jest najbardziej przekonywująca a przy tym naukowo i logicznie poprawna. Nazwiemy ten rodzaj nauczania hyper-konstruktywizmem. W hyper-konstruktywizmie rola nauczyciela jest znacznie trudniejsza niż w tradycyjnym podejściu konstruktywistycznym. Nauczyciel nie zajmuje się uzgadnianiem wiedzy uczniów, ale prowadzi ich w niezwykle rygorystyczny logicznie sposób jedną z możliwych dróg do osiągnięcia założonego celu poznawczego (czyli określonej porcji wiedzy). Wiedza uczniów jest z jednej strony zasobem, z którego korzystamy konstruując ścieżkę, a drugiej jest jedynie pretekstem – epistemologicznym dowodem doświadczalnym, że tak jest. „Jeżeli istnieje pojęcie śnieg, to pewno gdzieś on jest”. Cel dydaktyczny nauczyciel jasno wyznacza: może to być wiedza (napięcie mierzymy w voltach), umiejętności (aby zmierzyć napięcie na baterii podłączamy kabelek zielony do ...) czy wreszcie kompetencje praktyczno- społeczne (iskra przeskakująca z palca na komputer może go nieodwracalnie zniszczyć!). Niestety, ścieżka dojścia jest zazwyczaj nieznana przed lekcją – zależy ona od wiedzy uczniów, ich skłonności do dyskusji, ich wzajemnych uwarunkowań społecznych w grupie („głupi! siedź cicho!”). Oznacza to, że nauczyciel musi dysponować sporą wiedzą, tak aby odpowiedzieć na każde (niepoprawne) stwierdzenie dyskutantów oraz spore umiejętności dydaktyczne, aby prowadzić dyskusję w ściśle odkreślonym kierunku, niezależnie od różnych porcji wiedzy każdorazowo zastanych w społecznościach klasowych. Do dydaktyki hyper-konstruktywistycznej stosują się te same zasady co do dydaktyki tradycyjnej – stopniowania trudności, odwoływania się do praktyki, kontroli stopnia zrozumienia itd.18 Obrazowo, proponowana dydaktyka przypomina przejście przez rzekę po ukrytych nieco pod powierzchnią wody, gęsto rozstawionych palach. Wiedza pojedynczych uczniów to te wygodne pale. Nauczyciel wybiera, z którego pala skorzystać do wykonania kolejnego kroku rozumowania. Po ustawieniu się na wybranym palu, nauczyciel upewnia się, że pozostała część klasy do niego doszła – pyta o konsensus w rozumieniu. Jeśli ten konsensus udaje się osiągnąć, można dokonać kolejnego kroku. Jeśli zaś konsensusu nie ma, trzeba z całą klasą wrócić do poprzedniego punktu, dla którego osiągnęliśmy konsensus - na twardo wbity w grunt „filar”.\nZasady dydaktyki hyper-konstruktywistycznej zostaną rozwinięte w oddzielnej pracy.\nFot. 3. (a) Zasada hyper-konstruktywizmu przypomina dojście do chaty przez pomost zbudowany na palach. (b) W neolicie wbijanie pali w dno jeziora i konstruowanie na niej chat było sposobem na zapewnienie osadzie bezpieczeństwa (Lago di Ledro, Trentino, foto MK).\nNiezwykle pomocna przy wyborze ścieżki dojścia do celu dydaktycznego jest druga z proponowanych zasad – neo-realizmu. Prawdziwe doświadczenie, ad hoc wykonane w klasie w trakcie dyskusji, jest niezawodnym sposobem skierowania rozumowania na realny świat i obowiązujące w nim prawa fizyczne. Jeśli celem lekcji jest wprowadzenie pojęcia „energii”, przygotowujemy (w kieszeni marynarki) taki zestaw doświadczeń piłeczki, kulki, wózki, który uczniów na to pojęcie bezpiecznie zaprowadzi. Neo-realizm jest strategią uzupełniającą do hyper-kontruktywizmu ale też w znacznym stopniu niezależną: wszystko co można pokazać jako obiekt w świecie realnym, należy spróbować pokazać. Akcelerator cząstek elementarnych jest niedostępny do bezpośredniego zwiedzania? Zbudujmy jego model oraz wyjaśnijmy w małej skali, jak poszczególne elementy działają! Atomy, elektrony, protony i kwarki to punkciki? Nadajmy im jakąś „fizjonomię”: elektron należy do klasy cząstek elementarnych zwanych leptonami razem np. z neutrinami). Przyjmijmy jako skalę dla cząstek elementarnych grecki lepton, 1-centówkę euro. A kwarki to zabawne pieski, z ogonkami w górę lub w dół, zob. fot. 4. W ten sposób, możemy w rysunku zawrzeć znacznie więcej informacji – nie tylko o kolorze kwarku19 ale i o jego masie, generacji (up-down etc.) i ładunku elektrycznym. Czy kwarki tak wyglądają naprawdę? A jak Ziemia wygląda z odległej galaktyki? Też kropeczka! a mimo to ma swoich mieszkańców... Neo-realizm można więc uznać za zasadę poglądowości, tyle że doprowadzoną bardzo daleko, prawie poza granice pewności naukowej. To wyścig, kto ma wyobraźnię bardziej kreatywną, jako że coraz częściej odkrycia, naukowo poprawne, będą natrafiały na granicę 19\nW myśl chromo dynamiki kwantowej kwarki występują w jednym z trzech „kołowo” – czerwonym, niebieskim, zielonym a antykwarki w kolorach dopełniających.\nnaszych możliwości ich zrozumienia20. Historie odkryć, jak np. skojarzenie Kekule’ węża zjadającego własny ogon z cykliczną postać cząsteczki benzenu to nie „genialne” intuicje, ale raczej swobodna wyobraźnia mózgu pozostawionego we śnie bez krytycznej kontroli jaźni.\nFot. 4. Neo-realizm jest z jednej strony wspomożeniem wykładu hyper-konstruktywistycznego a z drugiej – rozciągnięciem wyobraźni na nieeksploatowane wcześniej rewiry. Kwarki, typowo kulki (wewnątrz kulek, protonów, zob. wstawkę z prawej strony) w naszym wykładzie mają swoją, psią w tym przypadku, fizjonomię. Co więcej, nie tylko mają wygląd (a), ale także swoją wagę (b) w protonie - żelazny sześcian, o krawędzi 8 cm, o ile elektron jest greckim leptonem (górna wstawka z prawej strony). Wykład dla II i II klasy gimnazjum, Rzęgnowo, 07/11/2011 (foto M. Karwasz).\nPodkreślamy ponownie, że konieczność neo-realizmu wynika nie tylko z uwarunkowań poznawczych ale w dużej mierze z problemów pedagogicznych. Wirtualna edukacja komputerowo-telewizyjna stwarza dzieciom poważne problemy rozwojowe, tak we współżyciu społecznym, jak w rozwoju emocjonalnych a nawet w odróżnieniu fikcji i realności. Około 1/3 dzieci w wieku 11-16 lat (tak w Europie jak w Polsce) wykazuje symptomy uzależnienia od internetu21. Neo-realizm jest odpowiedzią na świat wirtualny: prawdziwy kanarek może wyrządzić sporo szkód, ale też dostarczyć sporo niespodziewanej radości w porównaniu z ptaszkiem tamaguchi”.22\n3. Fizyka dla „UniKids”: hyper-konstruktywizm dla dzieci Fenomen „Uniwersytetu Dziecięcego” jest zjawiskiem zupełnie nowym. Pierwszy tego rodzaju wykład w Tübingen nt. wulkanów w 2002 roku zebrał 400 dzieci, a jego powtórzenie aż 900. W Polsce Uniwersytety Dziecięce działają od kilku lat, tak w małych miejscowościach (Tuchola, Namysłów, Brzeg) jak w Krakowie, Katowicach, Gdańsku. 20\nZob. G. Karwasz, Czyżby koniec nauki? Na razie na nie grozi!, Edukacja Filozoficzna, nr 52 (2001) w druku Kirwil, L. (2011) Op. cit. http://www.swps.pl/images/stories/zdjecia/eukidsonline/l_kirwil_raport_polska_eukidsonline_v3.pdf 21\nPrzypomina się tu baśń Ch. Andersena o mechanicznym słowiku.\nFormy organizacyjne są dwojakiego rodzaju, choć zewnętrzny obserwator lub nawet słuchacz Uniwersytetu nie musi tych różnic być świadomy. Z jednej strony UniKids są organizowane przez definiowalne w terminologii Unii Europejskiej SMEs („small and medium entrerpises”), z drugiej strony przez duże uczelnie, jak Uniwersytet Jagielloński czy UMK. W pierwszym przypadku działają najczęściej przy prywatnych szkołach językowych i de facto mają charakter non-profit, mimo że słuchacze płacą za uczestnictwo. Opłaty są, zresztą, podobne tak w uczelniach jak w SMEs – rzędu kilkuset złotych za semestr. Fenomen UniKids nie polega tylko na ich szybkim rozkwicie – powstają prawie w każdym mieście powiatowym w Polsce południowo- zachodniej, ale przede wszystkim na autentycznej potrzebie społecznej, z jakiej wynikają. Potrzeba ta to nie tylko pierwowzór zagraniczny, ale głównie uwarunkowania systemu społeczno- edukacyjnego w Polsce. Nie komentując obecnego systemu oświatowego, odsyłamy Czytelnika do winiety internetowej autora z 1997 roku, tj. z okresu kształtowania założeń reformy ministra Handtkego23. Niestety, nieprzemyślane zmiany w systemie oświatowym generują, na dłuższą skalę, niekorzystne zmiany w systemie społecznym. Tymi zmianami jest powstające rozwarstwienie ekonomiczne, w którym dostęp do szkolnictwa o właściwym poziomie staje się wyznacznikiem statusu społecznego. Częściowo za sukcesem UniKids stoją więc dążenia rodziców do zapewnienia dzieciom odpowiedniego poziomu wiedzy, ale byłoby to uproszczenie tematu. Fot. 5. Fenomen UniKids – wykłady w sobotę, przy pełnej sali, dla niehomogenicznej kulturowo grupy dzieci w wieku 6-12 lat. Jest poważnym wyzwaniem dla wykładowcy utrzymać duża grupę dzieci w ciekawości ale i uwadze. [G. Karwasz, „Z górki na pazurki, 16.10.2010, Zielona Góra, foto M. Karwasz]\nWykłady UniKids odbywają się w czasie wolnym (soboty, warsztaty również w niedziele), przy czym „śmiertelność” uczestnictwa (tj. odsetek dzieci niekończących semestru) jest relatywnie bardzo niska (kilkanaście procent), to znaczy niższa niż na prawdziwych studiach\nZob. G. Karwasz, Nauczanie fizyki w Europie (i nie tylko), Wykład na sesji dydaktycznej XXXVII Zjazdu PTF w Warszawie, 2005, http://www.fizyka.umk.pl/~karwasz/pliki/reforma08.pps\nuniwersyteckich. Oznacza to, że to sami słuchacze znajdują w UniKids zaspokojenie określonych potrzeb, nie zawsze nawet wyartykułowanych. Treści dydaktyczne, które obejmuje tematyka UniKids dotyczą głównie nauk przyrodniczych – „Jak wyginęły dinozaury?”, „Dlaczego Bałtyk jest słony?” jako budzące największe zainteresowanie wśród dzieci. Nauki przyrodnicze są również bardziej spektakularne jako przedstawienie quasi-teatralne dla szerokiej publiczności na widowni. Prowadzone przez nas wykłady z fizyki dotyczą wszystkich jej dziedzin, w szczególności mechaniki „Z górki na pazurki”, elektryczności „Pstryczek-elektryczek”, optyki i akustyki „Ale kino!” W ciągu kilku lat zostało wygłoszonych parędziesiąt wykładów w całej Polsce. W każdym z nich uczestniczy od około 80 dzieci do nawet 300 i odbywają się w salach kinowych, teatralnych, aulach uniwersyteckich. Formy organizacyjne są podobne, dające dzieciom przedsmak „prawdziwego” uniwersytetu – z biretami i indeksami, zob. foto 5. Jak wskażemy dalej, dzieci nie tylko chętnie i aktywnie uczestniczą w wykładach (i warsztatach), ale wynoszą również sporą, poprawną naukowo i trwałą wiedzę. Rodzić się może pytanie, czy nauczanie fizyki dzieci w wieku 6-8 lat (to są najbardziej chłonni słuchacze UniKids) nie mija się z celem i czy nie może, czasem, dostarczać wiedzy niewłaściwej w dalszych etapach nauczania. Czy zbytnie upraszczanie zagadnień nie może doprowadzić do niemożności nauczenie praw fizyki w ich całej złożoności w późniejszym okresie szkolnym? Pytania jak najbardziej uzasadnione i to z kilku względów. Po pierwsze, nigdy nie jest za wcześnie na nauczenie się praw fizyki. Bez dogłębnej, choć podświadomej znajomości praw fizyki nie jest możliwe chodzenie, i to nie tylko na dwóch nogach. Praktyczne zastosowania prawa grawitacji24, działającego pionowo w dół, zagadnień równowagi sił, znajomość siły tarcia zdobywamy w pierwszym roku życia. Na wystawie „Fiat Lux” pokazujemy, na każdej edycji i dla każdej widowni, „hologram”, a właściwie półprofil wytrawiony w bryle szkła. Widzowie są przekonani, że twarz w szkole patrzy na nich, nawet, jeśli obejrzawszy z boku przekonają się, że oglądają twarz od wewnątrz. Niemowlę, gdy przy matczynej piersi wodzi ręką po jej twarzy, nabiera przekonania na całe życie, że twarz ludzka jest wypukła a nie wklęsła. Dzieci, nawet gdy zauważą, że kot zamknięty w bryle szkła patrzy na ścianę a nie w ich stronę, kilkakrotnie to sprawdzają!\nUlubioną zabawą niemowlaków stojących w łóżeczku jest wyrzucanie przedmiotów na zewnątrz. Zazwyczaj rodzice postrzegają to jako chęć zrobienia „psikusa” ze strony dziecka. Spójrzmy na to inaczej: czy nie jest zadziwiające, że przedmiotu wylatują z kojca same ale aby wróciły potrzebny jest rodzic?\nFot. 6. „- W którą stronę patrzy kot?” Doświadczenie osobiste od pierwszych chwil niemowlęcych uczy, że twarz ludzka czy mordka kota jest wypukła. Nawet więc, gdy widzimy wypaloną w szkle twarz wklęsłą, patrzącą w ścianę, wydaje się nam, że jest patrzy ona na nas. Niestety, złudzenie to jest trudne do oddania na fotografii. [G. Karwasz, Fiat Lux. Zabawy ze światłem, Wystawa interaktywna, foto M. Karwasz]\nObserwacje dydaktyczne np. na organizowanych przez nas wystawach interaktywnych wskazują, że prawa fizyki są podstawową wiedzą, zakodowaną bardzo głęboko w naszym systemie nawet nie psychicznym ale motorycznym. W doświadczeniu z celtyckim czółenkiem25 widz instynktownie łapie czółenko, gdy zatrzymuje się on i zawraca. Nie zdarza się, aby rozpędzone koło rowerowe samo się zatrzymało i zaczynało pędzić w kierunku widza. Psychomotoryczna znajomość optyki jest niezbędna dla odróżnienia ruchu odległej chmury od nadlatującego kamienia, itd. itp. Prawa fizyczne ruchu umiejscowione są w najgłębszych obszarach naszego mózgu, zapewne na poziomie pnia mózgu. Nieznane są nam badania nad możliwością nauczania praw fizyki wśród dzieci najmłodszych. Szczegółowe badania w dziedzinie zdobywania przez dzieci w bardzo młodym wieku (3 lata) umiejętności matematycznych przeprowadziła m.in. fińska autorka C. Björklund26. Zauważa ona, jak podstawowe kategorie matematyczne (znajdujące zresztą odbicie w gramatyce wielu języków, jak polski i rosyjski) w rodzaju kilka (dwa, trzy) a wiele (więcej niż 2-3) są identyfikowalne nawet przez dzieci w wieku trzech lat. Druga zastrzeżenie jest terminologiczne. Czy wprowadzanie skomplikowanych pojęć i praw fizyki w wieku 6 lat nie jest przedwczesne? Przede wszystkim, kategorie pojęciowe fizyki takie, jak energia, pęd, siła, prędkość, przyspieszenie są ściśle skodyfikowane zarówno w znaczeniu jak w określeniu warunków ich stosowalności. Niewłaściwe użycie słowa „popęd” dyskwalifikuje dalszą jego użyteczność27 w wyjaśnianiu zjawisk fizycznych. Słowo „energia”, u Arystotelesa będące jedną z podstawowych kategorii ontologicznych (= akt, działanie) w połowie XIX wieku przyjęło skodyfikowane znaczenie „zdolności ciała do 25\nA. Okoniewska, Kamień celtycki, w: „Fizyka zabawek”, CD-ROM, Wyd. Muzyczne Soliton, na stronie http://dydaktyka.fizyka.umk.pl/zabawki1/files/mech/kamien-pl.html 26 C. Björklund, Broadening the horizon: toddlers’ strategies for learning mathematics, International Journal of Early Years Education, 18 (2010), p. 71-84 http://dx.doi.org/10.1080/09669761003661246 27\nW fizyce „popęd”, włoskie impulso ma znaczenie iloczynu siły i czasu jej działania, a właściwiej - całki z siły po czasie ∫Fdt\nwykonania pracy”. Debata na temat znaczenia słowa „energia” – czy jest to immanentny atrybut obiektów fizycznych czy jedynie własność ujawniająca się w procesach transformacji (= przekazu energii) a także na temat możliwości nauczania tego terminu na różnych poziomach nauczania pozostaje ciągle otwarta28. Może więc lepiej nie używać pojęcie energia, aby nie spłycić jego znaczenia? Odpowiadamy na ten zarzut cytując inny, elementarny wręcz problem dydaktyczny: „skąd się biorą dzieci”. Oczywiście, poprawna odpowiedź musiałaby poruszać zagadnienia mitozy i mejozy, replikacji kodu DNA za pomocą RNA, mutacji i cross-over w sekwencjach genowych.\nMoże więc, dla małych dzieci, historyjka o bocianie jest jednak nadal\ndydaktycznie bardziej efektywna? Pojęcia energii nie będziemy więc mitologizować, na kursie uniwersyteckim można je bardziej uszczegółowić i skodyfikować, co nie przeszkadza, aby „wartość energetyczna” była podawana na każdym opakowaniu żywności, dla dorosłych i dla dzieci. „-Czytaliście, co pisze na waszych ciasteczkach w plecaku? Wartość energetyczna! Nie boicie się jeść czegoś, co jest wam nieznane?” Podobnie, wiele innych pojęć fizycznych, pojęcie energii zostało zastrzeżona przez fizyków profesjonalistów, z pozorną korzyścią dla ścisłości wypowiedzi a z ogromną stratą społeczną wskutek hermetyzacji nauki29. Praca z dziećmi pozwala, na szczęście, abstrahować od akademickich nieco dyskusji – poprawnych ale niekonstrukcyjnych. Co więcej, wykłady w grupie wiekowej 6-11 lat pozwalają na rozszerzenie metod nauczania na elementy emocji, zabawy, zadziwienie, o ile oczywiście jest jasno postawiony cel dydaktyczny i jego uwarunkowania. Posłużmy się przykładami elementami (pozornego) teatru interaktywnego na wykładzie „Z górki na pazurki”. Przytoczmy jeszcze raz zagadnienie badawczo- dydaktyczne, stojące u podstaw i wystawy interaktywnej30 , wykładu interaktywnego dla dzieci31 a także wykładów na międzynarodowych\nZob. np. Karwasz, Kruk, GIREP 2008 Przytoczmy tu jeszcze inny przykład „zawłaszczenia” przez fizyków pojęć języka potocznego. Szybkość i prędkość, tak w polskim, jak angielskim i włoskim mają zamienne znaczenia. W polskiej literaturze dydaktycznej na początku tego wieku pojawiła się dyskusja, aby do opisu ruchu używać tylko słowa „prędkość”, bo jest wielkość wektorowa. Zob. Z. Gołąb-Meyer, Trudności w zrozumieniu pojęcia prędkości, http://www.ptf.agh.edu.pl/SN/meyer_11.pdf 30 G. Karwasz i współpracownicy, Z górki na pazurki, Wystawa interaktywna na VII Festiwalu Nauki i Sztuki w Toruniu, 19-21.04.10027, http://dydaktyka.fizyka.umk.pl/pazurki/Z_gorki_pierwsza.html 31 G. Karwasz, Z górki na pazurki, Inauguracyjny pokaz Polskiego Towarzystwa Fizycznego, Toruń, 18.10.2008 http://dydaktyka.fizyka.umk.pl/nowa_strona/?q=node/29 29\nDopuszczamy, na etapie tworzenia koncepcji, wszystkie możliwe odpowiedzi32. Pierwszą jest, oczywiście „Bo Ziemia je przyciąga”. Zdanie jak najbardziej poprawne, niestety, jak to okaże się natychmiast, tautologia33. ”-A dlaczego Ziemia je przyciąga?” „- Bo działa siłą grawitacji.” „- A co to jest grawitacja?” „- Siła przyciągania ziemskiego.”\nW trzech pytaniach dochodzimy ponownie do punktu wyjścia. Możliwych jest kilka wariantów odpowiedzi, ale praktycznie wszystkie się do powyższego schematu sprowadzają. Trudność w wyjaśnieniu natury siły grawitacji nie jest, bynajmniej, trudnością tylko dydaktyczną.\nNad przyczynami grawitacji głowią się najtęższe umysły. A. Einstein, w\n„Ogólnej teorii względności” wyjaśnia grawitację poprzez zakrzywienie geometrii czasoprzestrzeni; fizycy, specjaliści od teorii cząstek elementarnych – poprzez istnienie odpowiedniej cząstki, o zerowej masie, egzotycznym spinie równym 2 (foton światła ma spin równy 1) i dodajmy – cząstki do tej pory nieodkrytej doświadczalnie. W największych laboratoriach, CERN i Fermilab intensywnie poszukuje się tzw. cząstki Higgsa, jako hipotetycznej przyczynie masy wszystkich ciał34. Pytanie o grawitację jest więc poważne, a tautologia niemalże usprawiedliwiona. Możliwość działania interaktywnego oraz spontaniczność dzieci umożliwia jednaj rozszerzyć dodatkowo wachlarz możliwych odpowiedzi, na te absurdalne, śmieszne, zaskakujące. Jedną z możliwych odpowiedzi na przyczyny ruchu jest telekineza, podobno pokazywana przez wielu magów. W rzeczywistości, nasza wiedza o świecie musiałaby być bardzo niekompletna, jeśli za pomocą myśli można byłoby poruszać obiekty fizyczne. Ale dlaczego nie spróbować\nOdrzucenie niektórych odpowiedzi na etapie twórczym jest sprzeczne z podstawowymi zasadami psychologii poznawczej, zob. np. E. Nęcka, J. Orzechowski B. Szymura, Psychologia poznawcza, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2006. Odrzucenie niektórych odpowiedzi jako „zbyt nieprawdopodobnych” świadczy tak o braku wyobraźni jak wiedzy, szczególnie w zakresie dydaktyki i historii nauki.\nZaznaczmy Czytelnikowi, że rozumowanie tautologiczne nie musi być negatywnie oceniane niejako a priori. Cała matematyka opiera się na rozumowaniach tautologicznych, bo tylko one mają walor logicznej, niepodważalnej prawdy. Niestety, dla fizyka doświadczalnego mają one ograniczony walor poznawczy.\nCząstkę Higgsa, laureat nagrody Nobla, L. Lederman nazywa „boską cząstką”. W książce pod tym samym tytule narzeka, że z powodu cięć budżetowych w USA, nie udało się tej jedynej w swego rodzaju cząstki odkryć. Po czym, w zakończeniu dodaje pokornie „O ile, oczywiście, taka cząstka istnieje, i jest tylko jedna”. [L. Lederman, D. Teresi, Boska cząstka. Jeżeli Wszechświat jest odpowiedzią, jak brzmi pytanie?, Prószyński i Ska, 2005]\ntego z dziećmi? Jak pokazujemy na foto 6, trzeba tylko mocno się skupić, nastawić telepatyczne anteny na uszach i zdecydowanie skandować „- Piłeczko, podskocz!”35 Używamy telekinezy nie tylko dla zabawy, ale przede wszystkim dla pokazania, że fizyka rządzi się swoimi prawami, z których, od czasów Galileusza, powtarzalne doświadczenie jest podstawowym paradygmatem. Telekineza, o ile istnieje, nie należy do klasy doświadczeń powtarzalnych, więc nie należy do fizyki.36 Jak widać na tym samym zdjęciu, część dzieci, szczególnie starszych (11-12 lat) „nie da z siebie zrobić głupka!” i w eksperymencie-zabawie nie uczestniczy.\nFot. 7. Elementy zabawy dydaktyczne, gry ról, zgadywanek, w wykładzie interaktywnym „Z górki na pazurki”: a) próba telekinezy – pierwszy chłopiec z lewej strony, nieco starszy, w zabawie nie uczestniczy, b) ważenie z zamkniętymi oczyma (precyzyjniejsze niż z otwartymi), c) wsłuchiwanie się w jednostajny stukot nóg kaczki schodzącej po równi pochyłej. [G. Karwasz, Z górki na pazurki, Gdańsk, 09.10.2010, foto M. Karwasz]\nPodstawowego sukcesu działań należy upatrywać nie w użytych, różnorodnych, zabawnych i barwnych rekwizytach ale w przyjętej koncepcji przekazu dydaktycznego: przygotowania widza do pojawienia się nowej kategorii pojęciowej jako odpowiedzi na zaistniałą trudność rozumowania. „Energia” nie pojawia się jako aksjomat fizyczny, ale jako sposób na uogólnienie zagadnienia ruchu w górę i dół spadających i podskakujących piłeczek. Potrzeba sformułowania „energia” pojawia się jednocześnie, u wielu dzieci na widowni, w dużej mierze niezależnie od ich wieku. Pojęcie to wynika z ich własnego toku rozumowania, prowadzonego jedynie zdalnie (ang. guided) przez wykładowcę. Hiper-konstruktywizm polega więc na pozwolenie uczniowi/ uczniom na podążanie własnym tokiem myślenia a jedynie w kluczowych punktach rozumowania ewentualnie je korygować. Świadome rozumowanie ucznia spełnia kilka celów, z których właściwy wynik wcale nie jest co, oczywiście nie przynosi skutku, chyba że na naszym kolejnym wykładzie Ale kino! gdzie piłeczka sama wraca do ręki, zob. (odwrócony) film na stronie http://dydaktyka.fizyka.umk.pl/nowa_strona/?q=node/171 35\nOdwołanie do telekinezy próbujemy w auli bardziej dla dorosłych niż dla dzieci. We Włoszech, w ostatnich latach liczba magów i wróżbitów przekracza ilość księży. W nadmiarze informacji naukowej, która nie daje jednak oczekiwanych odpowiedzi, sukces popularności para-nauk jest społecznie niepokojący.\nnajważniejszy. Najistotniejsze jest stymulowanie samodzielnej analizy i jej właściwe dowartościowanie. W rozumowaniu grupowym nie wyróżniamy żadnej z pojedynczych odpowiedzi: „-Tak, masz rację, ale posłuchajmy jeszcze do mówi twój kolega”. Wytworzenie u dziecka świadomości własnych możliwości „badawczych” jest głównym celem naszych lekcji UniKids. Hiper-konstruktywistyczna ścieżka poznawcza jest sposobem na nadanie/ podkreślenie podmiotowości dzieci w roli małych dziś, a w przyszłości potencjalnie wielkich naukowców. Dokładnie to samo stwierdza w konkluzji swoich badań nad rozwojem pojęć matematycznych u bardzo małych dzieci C. Björklund „W procesie uczenia się, istotne jest aby osoba była świadoma swego indywidualnego sposobu rozumowania i aby była w stanie włączyć inne sposoby do własnego, rozwijając w ten sposób swoje doświadczenie i dochodząc do nowych sposobów rozumienia”37. 1º Prof: - Dlaczego ciała spadają? Aula: - Bo działa na nie grawitacja Prof.: - Tak, to już sobie wyjaśniliśmy, ale nie wiele z tego wynika. Prof.: - Był taki brodaty filozof, Arystoteles, który twierdził, że ciała spadają, bo są ciężkie, a naturalnym miejscem ciał ciężkich jest środek Ziemi. [W międzyczasie zdejmuję marynarkę, niby z gorąca, kładę na stole i spuszczam na nie piłkę] Prof.: - Widzicie, że to prawda? Piłeczka chciała polecieć do środka Ziemi i gdyby nie stół, poleciałaby niżej. 2º Prof: Ale czy ciała mogą same podskoczyć? [I tu następuje (nieudana) próba telepatii] Prof: Teraz wam pokażę inne doświadczenie. [Następuje sekwencja z listwą wygiętą w środku i piłeczką. W pierwszej fazie piłeczkę zatrzymujemy w najniższym, środkowym punkcie listwy] Prof: - Podobało się doświadczenie? Aula: następuje pomruk dezaprobaty, ale nie pozwalamy na jej wyartykułowanie! Prof: - A teraz pokażę wam, jak można kuleczkę wytresować. [następuje chuchanie, pomrukiwanie i pocieranie kulki] Prof.:- Kuleczko leć! [tym razem nie zatrzymujemy jej w środku, ale kiedy przeleci najniższy punkt i wtoczy się pod górę z drugiej strony listwy] - i wracaj! [Śmiech na sali, czasem pokrzykiwania „- bo Pan ją przedtem zatrzymał”] 38 3º Prof.: - Widzicie? Mamy nowy sposób na tresowanie piłek. [ Teraz spuszczamy tę samą piłeczkę co poprzednio, tylko nie na marynarkę, ale na twardą podłogę, Oczywiście, piłeczka się odbija] 4º [Następuje sekwencja z dwoma piłeczkami, spadającymi jedna na drugą po czym lżejsza odbija się pod sufit.] Dzieci same, po 2-3 próbie odpowiedzi mówią: Aula: Bo ta dolna przekazała górnej energię. 5º Na tym w zasadzie cel dydaktyczny został osiągnięty – wskazanie na energię jako źródło ruchu ciał. W lekcji pokazujemy około 20 innych zabawnych eksponatów, ale jak widać z weryfikacji wyników, doświadczenie z listwą i piłeczkami pozostaje dzieciom dobrze w pamięci.\nPodkreślamy, odmiennie niż wielu autorów nurtu konstruktywizmu, że celem nie jest „zabawa” w małych naukowców, dokonanie odkrycia, ale nauczenie (didacto) szczegółowej\nIn the learning process, it is essential that a person be aware of his or her individual way of understanding and that he or she is capable of incorporating iher ways of understanding into his or her own, thus expanding his or her experience and resulting in a new way of understanding, op. cit. str. 82.\nDzieci same się dziwią, że zaakceptowały poprzednie doświadczenie z kulką zatrzymana na środku i że przyjęły wyjaśnienie Arystotelesa: kulka, według Arystotelesa, nie miała prawa wrócić! 38\nmetodologii rozumowania naukowego, ściśle według wskazań Kartezjusza, nawet jeśli dzieciom o Kartezjuszu nie mówimy. Fot. 8. Wykład „Z górki na pazurki’ realizuje poważne zadanie dydaktyczne – jak w nauczaniu praw ruchu wyjść poza standardowe lecz nieco tautologiczne pojęcie grawitacji. Ściśle zaplanowana sekwencja doświadczeń, opierając się tylko na nich (=neorealizm) oraz wiedzy i logice dzieci w auli (=hyperkonstruktywizm) prowadzi do sformułowania pojęcia energii jako przyczyny ruchu. Wykład w Brzegu, 20.11.2010, na pierwszym planie po lewej listwa wygięta w dół do „tresowania” kulek. (Foto M. Karwasz)\n4. Nie tylko dydaktyka Fenomen UniKids nie ogranicza się jednakże do samego przekazu dydaktycznego. Wykłady i warsztaty, w których dzieci uczestniczą w soboty, z określoną regularnością, w dużej grupie, w sposób zorganizowany, z koniecznością utrzymania dyscypliny - stanowią również określony przekaz pedagogiczny. Jest to przekaz alternatywny dla szkoły; to jest, jak wynika z kwestionariuszy, główna motywacja rodziców. Z drugiej strony, ci sami rodzice pokładają w dzieciach (i strukturach UniKids) nadzieję na nadprzeciętny rozwój dziecka. Tu rodzi się niebezpieczeństwo swego rodzaju indywidualizmu dzieci. Ten indywidualizm obserwujemy praktycznie na każdym wykładzie; w niektórych przypadkach przybiera on formy prawie patologiczne. Opiekunki grup są tego świadome i często informują przed wykładem: tym większe wyzwanie pedagogiczne dla wykładowcy włączenia do zbiorowości uczestniczącej w heurystyczne zabawie również dzieci nad-indywidualnych i to na zasadach identycznych jak reszta widowni. Dzieci „nad-indywidualne” są tylko jednym z wyzwań pedagogicznych na wykładzie UniKids. Pozornie trudniejszym zadaniem, przynajmniej na początku, jest włączenie do wspólnego rozumowania wszystkich dzieci. Łączy się to z podawanym przez nas nadrzędnym celem\nwszystkich bez wyjątku uczestników procesu dydaktycznego, od uczniów, poprzez organizatorów do techników obsługujących sale. Las wzniesionych rąk dzieci w odpowiedzi na zadany problem a szczególnie na pytanie, kto chce wykonać eksperyment jest dowodem, że wśród dzieci podmiotowość nietrudno indukować. Brak podmiotowości jest, według nas,\ngłównym hamulcem tak prawidłowego rozwoju ucznia jak powodem trudności reform systemu szkolnictwa. Zagadnienie to zostało naszkicowane w oddzielnej pracy39. Na poniższych zdjęciach przedstawiamy kilka z wielu sytuacji, kiedy interakcja pedagogiczna z dziećmi stawała się priorytetem w stosunku do działań dydaktycznych. Są to działania mające na celu wyzwolenie współpracy zespołowej, wyzwolenie solidarności grupowej, podkreślenie podmiotowości indywidualnej, okiełznanie nadpobudliwości itd. itp. Właściwa interakcja pedagogiczna z widownią wydaje się niezbędna do uzyskania również szczegółowych celów dydaktycznych40.\nFot. 6. Zadania pedagogiczne w działaniach UniKids: a) Spontaniczny podział ról w planowaniu eksperymentu; b) Wspomaganie podmiotowości: „- No, powiedz wszystkim, co chciałeś!”; c) Fascynacja zwycięża stress: „Wreszcie mogę spróbować sam!”\n5. Ewaluacja Oczywiście, ambitny program interaktywnego nauczania trudnych zagadnień z fizyki, na wczesnym etapie szkolnym, w niejednorodnej wiekowo i kulturowo grupie jest poważnym wyzwaniem i wymaga weryfikacji uzyskanych wyników. Systematyczne badania będą przedmiotem planowanych prac41, poniżej przedstawiamy wyniki wstępnych ocen. W dwóch grupach UniKids (Namysłów i Brzeg) przed drugim z kolei wykładem poprosiliśmy kilkunastu przypadkowo wybranych słuchaczy\no narysowanie jednego,\ndowolnego zapamiętanego eksperymentu z wykładu, który odbył się 5 miesięcy wcześniej i po którym jego treści nie były ponownie dyskutowane. Wyniki prac należy wszystkie uznać za zaskakująco dobre. Wybrane „reportaże” zamieszczamy poniżej. 39\nZob. G. Karwasz, Post-kontruktywizm a korzenie kulturowe Europy, Acta Universitatis Nicolai Copernici, Pedagogika XXVII (2011) str. 75. 40 Interaktywne wykłady z dużą ilością eksperymentów i do widowni dziecięcej są bardzo absorbujące. Po wykładzie dzieci mają możliwość zadawania pytań. W sumie, czas interakcji dzieci z wykładowcą przeciąga się nawet do dwóch godzin lekcyjnych bez przerwy. Ostatnie pytanie dzieci „-Czy ten pan przyjedzie jeszcze do nas” jest chyba największą satysfakcją, jaka może być udziałem wykładowcy. 41 M. Sadowska, Strategie edukacyjne dla XXI wieku – nauczanie fizyki, Rozprawa doktorska, UMK, w przygotowaniu.\nNiektóre z relacji graficznych mają postać „zdjęcia zbiorowego”, ale są one w zdecydowanej mniejszości. Drugą z kolei grupę stanowią rysunki pojedynczych doświadczeń i to wcale nie tych najbardziej widowiskowych. Okazuje się, że dzieci zapamiętują bardzo dobrze treść pojęciową doświadczeń. Wreszcie pewna grupa rysunków to jedynie schematy zachodzących procesów, czyli zasadnicza treść prezentowanych praw fizycznych.\nRyc. 7. Weryfikacja rezultatów dydaktycznych wykładu „Z górki na pazurki” – reportaże dzieci przygotowane ad hoc po upływie 5 miesięcy. Pierwsza grupa rysunków to „fotografie zbiorowe”, ale nawet na nich można odnotować, że dzieci zauważyły doświadczenia kluczowe, nawet jeśli nie były one spektakularne: Daniel (7 lat) na pierwszym planie przedstawia doświadczenie z „zaczarowaną” kulką, która wtacza się pod górę, niezgodnie z przewidywaniami Arystotelesa.\nRyc. 8. Weryfikacja rezultatów dydaktycznych wykładu „Z górki na pazurki” (cd). Kolejną grupą rysunków są te, odtwarzające doświadczenia kluczowe. a) schodzenie kaczek było ilustracją ruchu jednostajnego; b) staczanie się kulek po tej samej równi ilustruje ruch jednostajnie przyspieszony; c) doświadczenie z dwoma samochodzikami o różnych masach ilustruje niezależność przyspieszenie grawitacyjnego od ciężaru ciała.\nRyc. 8. Weryfikacja rezultatów dydaktycznych wykładu „Z górki na pazurki” (cd). Zaskoczeniem jest, że kilkoro z kilkunastu pytanych dzieci umieściło na rysunkach doświadczenia, które były niezwykle proste i zupełnie niewidowiskowe – kulki na wygiętej równi i w lejku „grawitacyjnym”. Te dwa doświadczenia stanowiły zasadniczą treść wykładu: „Jak energia potencjalna zamienia się w energię kinetyczną i vice versa.”\nPodkreślamy, że dzieci wykonywały rysunki bez żadnego wcześniejszego instruktażu ani nie były o tym uprzedzone wcześniej: „- Narysuj, co zapamiętałeś z poprzedniego wykładu!”\nRyc. 9. Weryfikacja rezultatów dydaktycznych wykładu „Z górki na pazurki” (cd). Najwyższą ocenę za umiejętność podsumowania praw fizycznych otrzymują trzy powyższe rysunki. Dwa pierwsze przedstawiają schemat koncepcyjny doświadczenia ze spadającymi piłeczkami; trzeci, sądząc z charakteru pisma dziewczynki 12-letniej, stanowi najjaśniejsze możliwie podsumowanie treści, która leżała u podstaw wykładu.\nSzczególnym zaskoczeniem były rysunki przedstawione na ryc. 9. Dwa pierwsze, dzieci młodszych pokazują schematy praw fizycznych spadania i odbijania się piłek. Strzałki nie pojawiły się na wykładzie w żadnej formie, są więc autonomicznym rozszerzeniem obserwowanego zjawiska na wcześniej istniejące w zakresie pojęciowym dziecka graficzne sposoby wyrazu.\nWreszcie trzecia praca do najkrótsze możliwe streszczenie wykładu,\nktórego ukryty temat mówił właśnie: „Dlaczego ciała spadają, zjeżdżają, podskakują”. Pomijamy w tej ilustracji kilka jedynie rysunków, głownie dzieci starszych, których treścią była zakorzeniona (i poprawna) pre-koncepcja” „Ciała spadają, bo działa na nie grawitacja”. Niestety, nie zawsze działania hyper-konstruktywne potrafią przełamać ugruntowane już u kilkunastoletnich dzieci przekonania, wyniesione głównie ze szkoły. Cennym uzupełnieniem wykładów są warsztaty, w których dzieci samodzielnie – indywidualnie lub w małych grupach przeprowadzają doświadczenia. Zagadnienie warsztatów jest w chwili obecnej przedmiotem dalszych badań.\n6. Podsumowanie Zabawa w UniKids to nie tylko wykład, ale przede wszystkim wyzwolenie spontanicznej aktywności poznawczej dzieci. Po wykładzie pozostawiamy im kilkanaście minut na samodzielne przeprowadzenie doświadczeń według ich pomysłów. Również w trakcie wykładu, prawie wszystkie doświadczenia, z wyjątkiem tych kluczowych jak “tresowanie” piłeczki, wykonują na scenie dzieci, ale pod kierunkiem wykładowcy. Inwencja dzieci jest nieporównanie bogatsza niż dorosłych. Potwierdza się teza42 o nieadekwatności do 42\nZob. tekst J. Kruk, G. Karwasz, w tym samym numerze PWE\nwspółczesnych możliwości edukacyjnych standardowych doświadczeń przygotowanych z góry i o zadanym z góry wyniku.\nFot. 10. Zabawa po wykładzie: „- A co będzie gdy...?” Nieskalana inwencja, autonomia działania i satysfakcja z własnoręcznie zaplanowanego eksperymentu.\nStrategie edukacyjne na początku XXI wieku muszą ulec presji nowych środków technicznych dostępu do informacji. Problemem jest nie brak informacji ale jej nadmiar. Informacja dociera do odbiorcy w postaci ogromnych ilości, skłębionych wzajemnie i niespójnych treści. Wyzwaniem edukacyjnym staje się uporządkowanie tych wiadomości i w konsekwencji możliwość ich wykorzystania w procesie nauczania. Koncepcja hyperkonstruktywizmu opiera się założeniu o wszech-dostępności informacji. Informację tę, już w posiadaniu ucznia lub osiągalną w sieci w ułamku sekundy, traktujemy jako rzeczywistość zastałą i w oparciu o nią konstruujemy zasób wiedzy i umiejętności. Świat realny, doświadczeń i obiektów uzupełnia, a raczej dominuje nad światem wirtualnej informacji. Neo-realizm jest naturalnym uzupełnieniem a właściwie warunkiem sine qua non hyperkontruktywizmu. Prosty obiekt, doświadczenie ad hoc, przykład z rzeczywistości, powinny być celnymi strzałami zawsze przygotowanymi „kołczanie” wykładowcy. Wczesny wiek szkolny, w którym dzieci dysponują całkiem już sporą wiedzą ale są skłonne do dalszego poznania świata wydaje się dobrym momentem na realizację proponowanych strategii. Koncepcja (i konieczność) hyper-konstuktywizmu nie ogranicza się bynajmniej tylko do fizyki. Przegląd podręczników z innych dziedzin wskazuje, że większość z nich jest przeładowana szczegółową wiedzą, którą bez trudu można znaleźć w tysiącach odnośników internetowych. Jednocześnie, podręczniki te nie uczą, jak poszczególne fakty nanizać na nić analitycznego rozumowania, tak a kategoriach praw natury jak np. prawidłowości językowych czy sekwencji historycznych.\nKonieczne są działania interdyscyplinarne, w\nszczególności specjalistów od metodologii i od pedagogiki szkolnej i pozaszkolnej.\nP.S. Już w trakcie pisania niniejszego tekstu pojawiły się nowe wyniki badań myślenia twórczego dzieci w wieku 5-6 lat43. Wynika z tych badań – prostego zagadnienia ustawiania paciorków, że dzieci w wieku 4-5 lat wykazują nadzwyczajne umiejętności kojarzenia faktów i poszukiwania niespodziewanych rozwiązań. Jak piszą autorka komentująca ten wynik44, w starszym wieku dzieci tracą tę umiejętność. W związku z tym sugeruje ona, że nauczyciele powinni podtrzymywać te zdolności w dzieciach, również w starszym wieku. Nie do końca należy się z tym sądem zgodzić: pojawianie się umiejętności stawiania spontanicznych pytań i ich rozwiązywania obserwujemy również u dzieci starszych, u studentów, u nauczycieli - absolwentów. Trzeba jedynie właściwie tworzyć sytuacje wymagające działań twórczych, właściwie dziecko/ studenta ukierunkować, stworzyć motywację do twórczej aktywności i zapewnić mu (sporą, lecz kontrolowaną) swobodę myślenia i działania. Parafrazując powiedzenie Napoleona o buławie marszałkowskiej w plecaku każdego żołnierza: „-Każde dziecko jest, potencjalnie, młodym Kopernikiem lub Skłodowską”.\nC. Cook, N. D. Goodman, L. E. Schulz Where science starts: Spontaneous experiments in preschoolers’ exploratory play, Cognition 120 (2011) 341\nS. Begley, Więcej niż zabawa, Świat Nauki, nr 11/ 243 (2011) str. 6\nReport "strategie dydaktyczne dla XXI wieku"


Forum Wideo - Zobacz wątek - Płyta DVD DL w Encore\nTeraz jest wtorek, 2 marca 2021, 03:32\nPłyta DVD DL w Encore\nJak zrobić płytę lub obraz DVD DL .Projekt filmu jest załadowany do encore z premiere MPEG2 blu-ray\nwtorek, 7 lutego 2012, 23:22\nRe: Płyta DVD DL w Encore\nJeżeli załadowałeś do encore z premiere MPEG2 blu-ray, to powinieneś nagrywać na blu-ray a nie na DVD DL.\nśroda, 8 lutego 2012, 12:00\n0k.normalnie tak powinno być,ale chodzi mi o zakładke builid - format: blu-ray -output :Blu-ray image.\ni teraz tu jest problem\ndisc info : niebieski pasek pokazuje mi 14,21 gb i tyle też zapisuje,a size jest ustawione na 25 gb\nśroda, 8 lutego 2012, 19:37\nTo normalne, Encore nie chce przekroczyć maksymalnego transferu ustawionego podczas "send to Encore". Możesz zrezygnować z automatu i narzucić własny transfer.\nśroda, 8 lutego 2012, 19:41\nale w tamtym tygodniu ładował się do pełna,robiłem to import premiere pro sequence\nśroda, 8 lutego 2012, 19:49\nTo ustaw sobie własny transfer\nśroda, 8 lutego 2012, 21:37\nW edit Quality presets ?\nśroda, 8 lutego 2012, 21:55\nśroda, 8 lutego 2012, 23:40\nw project settings da się przełączyć blue - ray z 14,21 na 23,45,ale DVD 4,69 na DVD DL nie idzie,chodzi o ten sam project\nczwartek, 9 lutego 2012, 22:01


Zestaw do podnoszenia suwniczka, wciągnik łańcuchowy elektryczny, wózek jezdny - udźwig 1000 kg\nTransport pionowy Suwnice Zestaw do podnoszenia suwnica, wciągnik łańcuchowy elektryczny, wózek jezdny - udźwig 1000 kg\nSuwnica Unicraft PK 1\nWciągnik łańcuchowy elektryczny Unicraft EKZT 10-1\nWózek ręczny jezdny Unicraft HFW 1\nUdźwig maksymalny 1000 kg\nUWAGA - TERMIN REALIZACJI - PROSZĘ WCZEŚNIEJ USTALIĆ TELEFONICZNIE Z UWAGI NA OGRANICZONĄ DOSTĘPNOŚĆ SUWNIC\nCena netto 9 701,00 zł\nCena brutto 11 932,23 zł\nPrzedstawiamy Państwu mobilny zestaw do podnoszenia i opuszczania ciężarów, składający się z suwnicy bramowej, wciągnika łańcuchowego elektrycznego oraz wózka jezdnego. Zestaw idealnie nadaje się na produkcję, do warsztatu mechanicznego, na ślusarnię, do magazynu, fabryki i wielu innych miejsc. Może być wykorzystywany do załadunku i rozładunku.\nZestaw do podnoszenia ładunków 1000 kg od ECI, został przygotowany na potrzeby naszych klientów.\nJest to obecnie najbardziej korzystana oferta zestawu składającego się z suwnicy, wciągnika i wózka jezdnego w Polsce.\nSuwnica + wciągnik łańcuchowy ręczny + wózek jezdny\nmobilny zestaw do podnoszenia ładunków o masie 1 tony\ntylko teraz, i tylko w ECI\nWciągnik 1 tonowy na 230 V - dostępny na zapytanie\nSuwnica bramowa Unicraft PK 1 Specyfikacja techniczna:\nPrzeznaczona do załadunku i rozładunku, montażu, naprawy lub prac magazynowych w warsztatach i halach na poziomych i gładkich podłogach\nHFW 1 Wózek suwnicy wciągnika o udźwigu 1 t Specyfikacja techniczna:\nBrak bocznego przesuwania na trawersie dzięki centralnemu zawieszeniu wielokrążka\nRegulacja odbywa się za pomocą trawersy uchwytowej z gwintem przeciwległym\nStandardowa ochrona nachylenia\nZamiast wózka z łańcuszkiem można zakupić klamrę lub wózek swobodny.\nEKZT 10-1 Elektryczna wciągarka łańcuchowa z hakiem 1 t Specyfikacja techniczna\nZabezpieczenie przeciwprzeciążeniowe poprzez regulowane z zewnątrz sprzęgło poślizgowe\nMaksymalna wysokość podnoszenia 6 m\nMaksymalna szybkość podnoszenia 5,1 m/min\nLiczba pasm łańcucha 1\nPrzyłącze prądu 400 V / 50 Hz\nWymiary (dł. x szer. x wys.) 636 x 275 x 460 mm\nWaga 54,3 kg\nOdpowiedni wózek elektryczny EFW 1-1\nMega zestaw, polecam gorąco!\nProwadzę warsztat spawalniczy. Tworzymy różnego typu konstrukcje (zwykle nie duże, aczkolwiek bardzo ciężkie). Zastanawiałem się nad zakupem wciągarki i czegoś w rodzaju suwnicy, ale takiej mniejszej. Udało mi się znaleźc ofertę firmy ECI która okazała się być idealną. Zaskoczyła mnie atrakcyjna cena i zamówiłem powyższy zestaw. Jestem zadowolony, cieszę się z zakupu a moja firma się rozwija. Dziękuję i polecam serdecznie.\nSuper jakość, dobra cena, szybka dostawa - polecam.\nCzegoś takiego szukałem. Dobra jakość i cena. Zdecydowanie polecam!! Wszystko działa bez jakichkolwiek problemów a dostawa była szybsza niż przewidywałem.\nBardzo dobry zestaw. Długo szukaliśmy czegoś, co pomoże nam w dźwiganiu cięższych elementów wewnątrz zakładu. Dodatkowy atut to możliwość przemieszczania całej konstrukcji. Polecamy!


Endodoncja mikroskopowa Kraków – przypadki | DentoCentrum\nEndodoncja mikroskopowa - przypadki\nDentoCentrum − Oferta − Leczenie kanałowe pod mikroskopem - Kraków − Endodoncja mikroskopowa - przypadki\nPrzedstawiamy 4 przypadki endodoncji mikroskopowej w DentoCentrum w Krakowie.\nz zastosowaniem mikroskopu zabiegowego\nZęby 33 i 32. Na zdjęciu po lewej stronie widoczne zęby 32 i 33 zniszczone przez próchnicę, w okolicy wierzchołka zęba 32 widoczna zmiana okołowierzchołkowa spowodowana zgorzelą miazgi. Po zakończonym leczeniu endodontycznym w DentoCentrum Kraków (zdjęcie po prawej stronie) zęby są przygotowywane do zaopatrzenia estetycznymi koronami porcelanowymi.\nZąb 24. Pacjent zgłosił się z odłamaną koroną zęba. Ząb był leczony kanałowo około 20 lat temu, teraz wymaga ponownego leczenia endodontycznego, wzmocnienia wkładami z włókien szklanych i odbudowy koroną protetyczną. Na zdjęciu po lewej stronie widoczne słabocieniujące się wypełnienie dwóch kanałów i zmiana okołowierzchołkowa. W trakcie endodoncji mikroskopowej w DentoCentrum w Krakowie usunięto stare wypełnienie z kanałów, zdezynfekowano i poszerzono kanały. W końcowym etapie wypełniono szczelnie biomateriałem (zdjęcie po prawej stronie). Teraz wyleczony korzeń będzie zaopatrzony estetyczna koroną.\nLeczenie kanałowe wtórne zęba z zakrzywionymi korzeniami\ni dużą zmiana zapalną okołowierzchołkową\nZąb 24. Na zdjeciu RTG po lewej stronie widoczna duża zmiana okołowierzchołkowa. Jako przyczynę zmiany stwierdzono niedopełnione kanały i obecne w nich bakterie. Zdjęcie po prawej stronie przedstawia sytuację po przeprowadzonym leczeniu kanałowym w DentoCentrum. Należy zwrócić uwagę na wypełnione do samych wierzchołków korzeni dwa kanały oraz jednolitość biomateriału. Teraz zmiana okołowierzchołkowa będzie mogła zagoić się. Konieczne będzie kontrolne RTG za 6 miesięcy.\nLeczenie kanałowe zęba z dodatkowym kanałem\ni zakrzywionymi korzeniami\nCiekawy przypadek zęba trzonowego. Pacjentce od dłuższego czasu dokuczały dolegliwości bólowe w górnej szczęce. Nie potrafiła powiązać bólu z konkretnym zębem. Ząb 16 nie reagował na bodźce termiczne, reagował niewielkim bólem na opukiwanie. Stwierdzono martwicę miazgi w zębie 16. Przeprowadzono leczenie endodontyczne z zastosowaniem mikroskopu zabiegowego, znaleziono jeden kanał dodatkowy. Zwracają uwagę zakrzywione kanały, które mimo to zostały opracowane i szczelnie wypełnione (zdjęcie po prawej stronie). Dolegliwości ustąpiły.\nZapraszamy do zapoznania się także z innymi usługami świadczonymi w DentoCentrum:


Jak promować szkolenie, event, kongres? Marek Piasek zdradza jak sprzedał bilety o łącznej kwocie 2 milionów złotych w 16 miesięcy - Blog Akademia Expertów 2.0\nJak promować szkolenie, event, kongres? Marek Piasek zdradza jak sprzedał bilety o łącznej kwocie 2 milionów złotych w 16 miesięcy\nHistoria sukcesu – Paweł Danielewski w rozmowie z Markiem Piaskiem (Managing Partnerem w Wolves Summit)\nPD: Witam cię serdecznie Marku. Będziemy dzisiaj rozmawiać o Twoim sukcesie. Zanim zadam Ci to kluczowe pytanie – co dokładnie krok po kroku wdrożyłeś, i jaki przyniosło to rezultat, najpierw chciałem żebyś opowiedział kilka słów o sobie. By przybliżyć Twoją osobę naszym czytelnikom.\nA więc powiedz czym się zajmujesz? Skąd Ciebie mogą znać nasi odbiorcy?\nMP: Nazywam się Marek Piasek. Razem z dwójką partnerów Barbarą Piasek i Piotrem Piasek tworzymy wydarzenia, konferencje, szkolenia dla kilku grup docelowych. To, co robimy to jest m.in. Wolves Summit – czyli międzynarodowa konferencja dla startupów i dla funduszy inwestycyjnych.\nStartupy to młode, innowacyjne, technologiczne najczęściej przedsiębiorstwa. Oprócz tego organizujemy również See Bloggers – festiwal dla blogerów, szkolenia marketingowe pod brandem Marketing Day i tworzymy Sieć Aniołów Biznesu, która następnie inwestuje w kwalifikowane projekty Platinum Investors.\nPD: Czyli ujmując to bardziej uniwersalnie – Twoim produktem są bilety na eventy. Zgadza się?\nPD: W jaki sposób na początku, zanim jeszcze się poznaliśmy, wyglądało u Ciebie pozyskiwanie klientów na Twój produkt? W jaki sposób zdobywałeś odbiorców, którzy przychodzili i kupowali bilety na Twoje eventy?\nMP: Zanim zacząłem korzystać z Twoich materiałów szkoleniowych, to pozyskiwanie klientów odbywało się na bardzo podstawowym poziomie. Część informacji pod względem marketingowym wykorzystałem z wcześniejszych doświadczeń pracując w kilku korporacjach, gdzie miałem przyjemność zajmować się marketingiem.\nStarałem się zaimplementować te rozwiązania na małych i średnich przedsiębiorców, również na klientów indywidualnych, co jest trudne bo jest to zupełnie inna grupa docelowa.\nOprócz tego stosowaliśmy proste metody czyli sprzedaży telefonicznej, gdzie segmentowaliśmy grupę odbiorców, która mogła być zainteresowana i następnie docieraliśmy do nich klasycznym telemarketingiem.\nPD: Jakie dało to efekty? Zdradzisz nam?\nMP: Efekty dawało to raczej mizerne. To znaczy nie osiągaliśmy jakiś spektakularnych wyników. Bardzo dużo czasu poświęcaliśmy na pozyskanie jednego leada, czyli jednego klienta kwalifikowanego, który przyszedł na wydarzenie.\nPD: Czyli można powiedzieć w skrócie: duże koszty i niska konwersja. Budżet reklamowy wydawany na kampanię Internetową nie konwertował zgodnie z oczekiwaniami. A więc nie zamieniał się w taką ilość pozyskanych leadów, jaką byś chciał? Zgadza się?\nMP: Tak. Ten komunikat był przede wszystkim niedostosowany do grupy odbiorców, a pieniądze nie zawsze były wysyłane tam, gdzie ci klienci byli albo nie zawsze komunikowaliśmy to, że oni są już gotowi do zakupu. Dzień wcześniej trzeba było ich zainteresować czy oni tego faktycznie potrzebują. Błędów było naprawdę bardzo wiele.\nPD: Powiedziałeś, że inwestując w reklamę nie otrzymywałeś oczekiwanej konwersji. Co zatem było i co właściwie jest do tej pory Twoim celem w zakresie Twoich działań? Bo zakładam, że bardzo małe eventy, małe wydarzenia, niska sprzedaż to nie jest do końca to, co Ciebie motywuje najbardziej.\nMP: Tak. Dokładnie jest tak jak mówisz. To, co motywuje mnie do działania i to w jakim kierunku zmierzamy to przede wszystkim jest tworzenie dwóch rodzajów wydarzeń.\nZ jednej strony są to wydarzenia dla bardzo wąskiej grupy odbiorców. Możemy ich nazwać klientami Premium. Są to osoby, które zajmują czołowe, kierownicze miejsca w znanych nam korporacjach. To jest nasza jedna grupa docelowa.\nChcemy tworzyć dla nich doświadczenie eventu, podczas którego skupiasz się tylko i wyłącznie na kwalifikowanym networkingu żeby dotrzeć do osób, które cię naprawdę interesują, dla których czasami przemierzasz pół świata. Z drugiej strony wydarzenia duże, ciekawe, gdzie łączymy rozrywkę razem z edukacją.\nCzyli podsumowując z jednej strony małe wydarzenia skierowane do kilkudziesięciu, kilkuset osób, a z drugiej strony wielotysięczne wydarzenia skierowane do drugiej grupy docelowej.\nPD: Zanim przejdziemy do tego elementu, który pokaże w jaki sposób nasi czytelnicy mogą zmodelować to, co Ty skutecznie wdrożyłeś, chciałbym żebyśmy zrobili małą zapowiedź tego, jaki przyniosło to efekt. Powiedz jak to wygląda na chwilę obecną? Jak ten proces ewaluował? Jaka zmiana zaszła od czasu, kiedy zacząłeś wdrażać różne metody marketingowe, m.in. również ode mnie? Wiem, że np. wielu prelegentów z całego świata, osoby z bardzo dużych znanych firm i korporacji przyjeżdżają właśnie do Ciebie.\nMP: W ciągu niespełna 16 miesięcy od lokalnego wydarzenia, na które przyszła tylko grupa naszych przyjaciół, znajomych i osób do których dotarliśmy, wyrośliśmy na wydarzeniach, gdzie po drodze zorganizowaliśmy już trzy edycje See Bloggers, ogólnopolskiego wydarzenia dla blogerów, dla twórców internetowych.\nNastępnie tworząc na dzień dzisiejszy 5 edycji Marketing Day, szkolenia skierowanego dla marketerów. Organizując jedną z największych imprez technologicznych w naszej części Europy Wolves Summit, gdzie gościliśmy najbardziej znanych prelegentów z Facebook, z Google, Zalando, czy Grupy Amazon.\nSą to osoby, które bardzo ciężko jest przyciągnąć na wydarzenie, które tak naprawdę jest organizowane stosunkowo od niedawna.\nPD: Jeśli zapytalibyśmy gdzie szukać inwestorów, gdzie znajdują są największe firmy sądzę, że większość osób odpowiedziałaby, że w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, w szczególności w Londynie. Na pytanie czy można znaleźć inwestora czy można zorganizować technologiczny event w Polsce myślę, że część osób patrzyłaby z niedowierzaniem. Tobie jednak się to udało. Jesteś przykładem tego, że przez skuteczną i systematyczną pracę można osiągnąć sukces. Na Wolves Summit było wielu przedstawicieli znanych korporacji, m.in. takich jak Facebook czy Google.\nJak to osiągnąłeś?\nMP: Nie było wcale łatwo ściągnąć te wszystkie osoby do Gdyni, szczególnie osoby decyzyjne z wielu korporacji jak i członków zespołów startupowych, którzy przyjechali do nas z Argentyny, z Chin czy Afryki Południowej, a więc pokonywali kilkutysięczne odległości żeby znaleźć się w Polsce.\nJedną z największych obiekcji był brak pieniędzy. Wydaje mi się, że ciężką pracą, zaangażowanym zespołem i stawianiem przed sobą realnych celów można bardzo wiele osiągnąć.\nCo wymaga też wygospodarowania w ciągu tygodnia pracy części czasu na edukację, szkolenia, rozwój, nie tylko osobisty, ale przede wszystkim edukacją twardą, która może potem przyczynić się do zwiększenia wyników w prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie.\nPD: Powiedziałeś o tym, że Twoimi produktami są trzy rodzaje eventów: See Bloggers, następnie trochę większy Wolves Summit oraz największy Platinum Investors. Jest to przemyślania linia produktowa, strategiczna. Zanim doszedłeś do miejsca, w którym jesteś dzisiaj – powiedz co stanowiło największe bariery, które stawały na przeszkodzie, aby z eventu na kilkadziesiąt osób zrobić event na kilka tysięcy osób i sprowadzać największe autorytety w branży?\nMP: Pomijając czynnik ludzki, największe bariery dotyczyły wiedzy dotyczącej tego, co działa. Zadanie sobie pytania czy ja chce to wszystko testować na samym początku zaczynając od siebie czy może skorzystam z wiedzy kogoś, kto już przeszedł te wszystkie techniki, możliwości, narzędzia, sprawdził co najlepiej konwertuje a co nie.\nKieruje się zawsze doktryną oszczędności czasu, stąd wybrałem wariant nr II. Nie chciałem tracić kilkuset tysięcy złotych a może nawet więcej na zastosowanie marketingu, który nie działa. Zastosowałem wiedzę, która była sprawdzona.\nTe bariery na początku, o których wspominałeś, to przede wszystkim generowanie wartościowego ruchu. Nie ma problemu ze stworzeniem reklamy, gdzie ktoś za jej pomocą wejdzie do naszego sklepu internetowego i dokona fizycznie zakupu. Ta konwersja (przejścia) na samym początku u nas była na niskim poziomie.\nPrzede wszystkim nie stosowaliśmy magicznego pojęcia strony lądowania Landing Pages, tylko kierowaliśmy wszystkich do tego samego worka, nie ważne skąd przyszli w to samo jedno miejsce, gdzie był magiczny button: kup teraz/ zarejestruj się/ zarezerwuj.\nA stosując później narzędzia i informacje to się jednak bardzo mocno zmieniło. Zaczęliśmy też budować relacje ze swoimi klientami, czyli zapisywać, tworzyć newslettery, listy adresowe, a nie tylko wprowadzać ich od razu w stan zakupowy i stawiać przed wyborem kupisz albo nie kupisz.\nKierując taką reklamę do osób, które tylko i wyłącznie mają kupić przegapiamy pewnie ponad 90% innych, potencjalnych klientów, którzy może na dzień dzisiejszy jeszcze mają wątpliwości co do naszej marki, co do jakości produktu czy co do tego, czy oni faktycznie tego potrzebują.\nBudowanie relacji pozwoliło nam dotrzeć do 90% więcej klientów, którzy może dzisiaj nie kupią, może nie za 3 miesiące, ale za rok, za dwa w umiejętny sposób prowadzenia mogą stać się naszymi klientami.\nPD: Tym samym przechodzimy do kluczowego momentu – powiedz co konkretnie u Ciebie najlepiej zadziałało? Jakie narzędzia się sprawdziły ?\nMP: Skorzystałem z 3 narzędzi. Pierwszym była kartka papieru i długopis, zamiennie Excel w zależności od tego, co kto preferuje. Zastanowiłem się kim jest oraz gdzie według mnie znajduje się mój klient.\nWypisałem wszystkie szczegóły: wiek, zainteresowania, w jakim miejscu mieszka mój klient, jakim samochodem jeździ, ile potencjalnie zarabia. Im więcej pytań zadałem, tym dostałem więcej odpowiedzi.\nTe szczegółowe informacje o kliencie stają się również przydatne później przy tworzeniu kreacji marketingowej, przy reklamach. Wtedy już na profilach społecznościowych mieliśmy kilkutysięczne grupy osób, które podążały za naszymi treściami.\nStosując Facebooka, stosując narzędzia reklamowe, sprawdziłem czy ta grupa docelowa, która już w tym momencie zainteresowana jest tym co robimy, faktycznie pokrywa się z moimi przypuszczeniami dotyczącymi profilu idealnego klienta.\nOpracowałem schemat idealnego klienta i skonfrontowałem tą informację z dodatkowym narzędziem jakim jest LinkedIn, gdzie możesz oprócz tego zweryfikować jak dużo jest tych osób w Polsce, w jakich firmach pracują.\nTworząc ten profil oraz wiedząc ilu tych konsumentów znajduje się w Polsce, doszedłem do wniosku do jakiego pułapu te wydarzenia mogą urosnąć by jeszcze zbierały i zachęcały użytkowników.\nCzyli na początku zastanówmy się jacy klienci do nas przychodzili do tej pory, zastanówmy się jacy klienci według nas powinni do nas przychodzić, ilu tych klientów znajduje się na rynku, i czy faktycznie jest to na tyle duża grupa, że opłaca się tworzyć jakieś nowe rozwiązanie, produkt czy usługę pod nich.\nPD: Powiedziałeś ważną rzecz – że z początku grupa, która nam wydaje się odpowiednia może faktycznie bardzo różnić się od osób, które w rzeczywistości przychodzą na nasz event lub które do nas powracają najczęściej. Prawda?\nMP: Tak. Przy okazji organizowania wydarzenia Marketing Day, zakładaliśmy że naszym klientem, który przyjdzie na wydarzenie jest mały, średni przedsiębiorca – który powinien być zainteresowany marketingiem. Faktycznie w badaniach dopiero okazało się, że naszą grupą docelową są agencję reklamowe, agencje marketingowe, freelancerzy, specjaliści, którzy już bardzo dużo wiedzą o marketingu i przychodzą na takie wydarzenia by wymienić informację pomiędzy sobą oraz przyjść po kilka nowinek, które mogą wdrożyć u siebie i dzięki którym mogą zwiększyć swoje wyniki.\nPD: Jaki efekt to dało?\nMP: Ten efekt przejawił się w taki sposób, że z wydarzenia zorganizowanego na 60 osób urośliśmy do wydarzenia, na które przyszło 350 osób sprofilowanych, którzy zapłacili 4 razy więcej niż podczas I edycji.\nWięc można powiedzieć, że zyskaliśmy 6 razy więcej klientów płacących 4 czy 5 razy więcej za zdawałoby się bardzo podobną usługę.\nPD: Co robiłeś w tej drugiej fazie czyli zbliżania się w relacji do klienta, że on chętniej do Ciebie powracał lub być może chciał skorzystać z Twojej propozycji?\nMP: Przede wszystkim fundamentalnie zmieniliśmy strategię. Przestaliśmy sprzedawać od razu, a zaczęliśmy tworzyć informacje, formy wywiadów, nagrań, dzielenia się darmowym contentem, wiedzą, którą nasza grupa docelowa może być faktycznie zainteresowana.\nPD: Podsumowując Marku, to co nasz czytelnik powinien wiedzieć i wprowadzić – to przede wszystkim format wideo. Natomiast nie wystarcza tylko i wyłącznie tworzyć materiałów.\nNależy pamiętać, że materiały wideo powinny zawierać konkretne elementy marketingowe, które będą uruchamiały pewne zachowania w odbiorcach, którzy będą je oglądali.\nWarto tworzyć, o czym też wspominałeś, strony z opisem ale nie zwykłym, które stosuje większość firm, ale pisanym językiem korzyści. Warto też wprowadzać bardziej zaawansowane techniki marketingowe. Kolejną ważną rzeczą jest komunikacja przez e-mail.\nPowiedz czy Ty zautomatyzowałeś ten proces u siebie? czy komunikowałeś się jednorazowo? Czy ktoś się zapisywał u Ciebie na listę?\nMP: Ten proces został zautomatyzowany. Na dzień dzisiejszy proces marketingowy docierania do startupów tych z półek technologicznych jest rozłożony na ponad 40 różnych kroków.\nCzyli w zależności od tego, co się zadzieje wcześniej pojawia się kolejny element i za każdym razem są gdzieś dwie ścieżki – więc albo idziemy w lewo albo w prawo w zależności od tego, jakiego kroku ktoś dokonał wcześniej. Oczywiście na początku wszystko odbywa się ręcznie, bo trzeba wszystko przygotować.\nAle stopniowo to, co wprowadzam to jest automatyzacja. Czyli tam, gdzie coś da się zautomatyzować, to warto jest poświęcić więcej czasu na to, żeby to przygotować dobrze, a później skupić się tylko na automatyzacji a nie wykonywaniu tego samego procesu od początku cały czas.\nZ drugiej strony jest też zawsze, w każdym biznesie grupa odbiorców, wobec której nie wolno stosować automatyzacji, bo można zrobić sobie więcej krzywdy niż pożytku.\nSą to Ci nasi najlepsi klienci, najbardziej dochodowi, i takim najbardziej widocznym błędem wielu firm jest chociażby to, że przestajemy umieszczać numer telefonu czy chociażby adres e-mail, a stosujemy tylko jakieś zautomatyzowane formy odpowiedzi.\nTo jest bardzo dużym błędem szczególnie jeżeli mamy klientów z sektora fluent – czyli tych najwięcej płacących.\nPD: Jakie korzyści dało Ci wdrożenie automatycznych wiadomości i stosowanie zautomatyzowanych procesów?\nMP: Pierwszy proces, który zautomatyzowałem został zaczerpnięty z Twoich materiałów. Był to proces newslettera, czyli zapisu na jakiś rodzaj informacji otrzymywanej od nas.\nTo, co wdrożyliśmy to była komunikacja automatyczna, gdzie potencjalny klient po zapisie na newslettera, otrzymywał od nas pierwszą część indoktrynacyjną w ten sam sposób przygotowaną w zależności od tego czy był to mężczyzna czy była to kobieta: Witam Pana/Witam Panią; Witam Ciebie.\nWarto dodać, że tworzenie komunikatu w języku angielskim jest nieco łatwiejsze ze względu na możliwość stosowania bezpośredniego zwrotu You.\nPD: Jak ten proces u Ciebie przebiegał?\nMP: W ten sposób, że przygotowaliśmy na początku maila informacyjnego z treścią, co odbiorca będzie od nas otrzymywał, jakich informacji może się spodziewać, zawierającego instrukcję w jaki sposób można dodać się na listę preferowanych odbiorców, abyśmy zawsze docierali do jego skrzynki na czas.\nKolejna wiadomość pojawiała się w dniu następnym, była już to pierwsza jakaś dodatkowa informacja z ciekawym contentem, który mógł zainteresować tą osobę. Na dzień dzisiejszy jest to content, który odpowiada w zależności od tego, co dana osoba zrobiła na stronie, czyli w bardziej rozbudowanej formie.\nWcześniej to była jedna uniwersalna wiadomość dla wszystkich. Następnie dwa dni później pojawiała się kolejna informacja z jakąś ciekawostką – jeśli wcześniej odbiorca dostał jakiś materiał przekierowujący na bloga, to teraz otrzyma wideo czy krótką poradę, którą będzie mógł zastosować od razu.\nTrzecia informacja wygląda podobnie, a czwarta jest zgodna z jedynym słusznym podejściem sprzedaży – czyli nie czekaj z klientem w nieskończoność, tylko spróbuj mu coś sprzedać „Drogi kliencie XYZ, może skorzystałbyś z produktu XYZ”.\nPD: Gdybyśmy mieli podsumować Marku naszym czytelnikom, co warto wprowadzić – to tak jak powiedziałeś, na pewno zastosowanie automatyzacji względem klientów za wyjątkiem tych z sektora płacących najwięcej. W przypadku klientów najbardziej dochodowych zdecydowanie lepiej jest stosować kontakt bezpośredni. Warto wprowadzać automatyzację między innymi dlatego, że oszczędza ona Twój czas. Ważne też, aby w trakcie automatyzacji zbudować dwa elementy: autorytet oraz sympatię naszego odbiorcy. Jeśli odbiorca lubi nas, będzie zdecydowanie chętniej reagował potem na ewentualną propozycję sprzedażową. Ujmując na linii czasu wszystkie działania po kolei można je podzielić na 3 etapy: profilowanie klienta, zautomatyzowanie procesów i kontakt bezpośredni z klientem czyli ocieplanie wizerunku, oraz etap trzeci czyli propozycja sprzedażowa.\nPowiedz co i jak u siebie wdrożyłeś?\nMP: Przede wszystkim to nie powinien być produkt bardzo drogi, powinien być dostosowany na kieszeń tego odbiorcy, który jeszcze nie za bardzo nam ufa. I w zależności od tego czy dokona on zakupu czy nie, wpada do zupełnie innej automatyzacji.\nPoczątek newslettera jest jednakowy dla wszystkich i później w zależności od tego, jak odbiorca zachowa się na dalszym etapie relacji z nami, czy dokona pierwszego zakupu czy nie podejmie decyzji zakupowej, trafi do innego lejka automatyzacyjnego, który wygląda w bardzo podobny sposób – zawiera podobne elementy, takie jak: powitanie, informacje oraz sprzedaż.\nPD: Czyli ostatnia faza to odpowiednie ustawienie produktów, tak aby od razu nie proponować klientom produktów za 5, 10, 15 tysięcy złotych, ale z mniejszych cenowo produktów wychodzić na coraz większe i droższe produkty. Dzięki temu, że ktoś kupi jeden produkt, prawdopodobnie będzie chciał kupić kolejny, i następny jeszcze droższy. Tak samo, jeżeli raz skorzystałeś z oferty warsztatu samochodowego, to prawdopodobnie bardzo często jeździsz do tego samego warsztatu. Tak tworzy się reguła konsekwencji.\nPowiedz Marku, jak wdrożenie przez Ciebie tych wszystkich strategii przełożyło się na Twoje wyniki? I które materiały z Akademii Expertów przełożyły się na Twój największy sukces?\nMP: Największe przełożenie, największy efekt dało kilka materiałów tylko stosowanych na odpowiednim etapie. Jeżeli bym zaczął pewnie od Experta 4.0 albo od kursów najbardziej zaawansowanych, to pewnie bym na nich skończył bardzo szybko stwierdzając, że jest to wiedza na zbyt wysokim poziomie.\nWięc mimo, iż uważałem, że posiadam już jakąś wiedzę z zakresu marketingu wyniesioną z wcześniejszej praktyki zawodowej, to i tak zacząłem od etapu podstawowego. Przeszedłem przez dwa podstawowe pierwsze filmy, gdzie bardzo dużo rzeczy się powtórzyło, ale też pojawiły się nowe informacje, które już mogłem wdrożyć od razu.\nZająłem się wdrożeniem, czyli nie przeglądałem wszystkich materiałów w całej Akademii, tylko przerobiłem jakiś fragment, a następnie go wdrożyłem. To, co przyniosło największe, spektakularne rezultaty to były video kampanie, Ekspert 3.0 i Ekspert budowania listy, który zdecydowanie można polecić każdemu – nawet osobie, która miała znikomy kontakt z marketingiem internetowym.\nTo, coś co każdy z nas może zastosować od razu. Czyli zamienić przypadkowy ruch czy ruch osoby, która wchodzi na naszą stronę internetową na osobę, która zostawi nam swój adres i będziemy mogli się z nią skomunikować w przyszłości, a później jej coś sprzedać.\nPD: Pamiętam jak jakiś czas temu w Sopocie, podczas spotkania dla uczestników, pochwaliłeś się w kuluarach swoim wynikiem jaki uzyskałeś. Wtedy poprosiłem Cię, żebyś zrobił krótką prezentację i zmotywował całą grupę podnosząc jej morale. Zakładając, że uczestnicy widząc efekty, będą chcieli chętniej pracować. Czy możesz powiedzieć o jakich konkretnie wynikach, wzrostach była mowa?\nMP: Jeżeli mowa o wynikach, to było 700 000 tysięcy złotych zrealizowane w czteromiesięcznej kampanii marketingowej. Następny wynik był jeszcze bardziej atrakcyjny i zrealizowany w jeszcze krótszym czasie.\nTo była kwota ok. 800 000 tysięcy złotych w przeciągu 3 miesięcy czyli jednego kwartału. A teraz celuje w wynik 800 000 tysięcy w ciągu 2 miesięcy. Im dalej biegniemy, tym tą poprzeczkę powinniśmy stawiać sobie wyżej.\nPD: Czyli jeśli dobrze liczę na szybko – to będzie kwota ok. 2 milionów złotych w przeciągu łącznie 15, 16 miesięcy. Tak?\nMP: Jak najbardziej.\nPD: Marku, gratuluję. Czy możesz na zakończenie naszej rozmowy raz jeszcze podsumować dla naszych czytelników mierzalne efekty, które osiągnąłeś krok po kroku wdrażając strategie marketingowe oraz powiedzieć czy polecasz i komu polecasz Akademię Expertów?\nMP: Czytelniku współpraca z Pawłem zaowocowała przejściem z zaledwie 60 osób, klientów którzy przyjechali na nasze spotkanie, do przeszło już ponad 5000 tysięcy osób, które skorzystało na organizowanych przez nas wydarzeniach.\nRezultat, którym możemy się pochwalić to fakt, że w ciągu 16 miesięcy od początku naszej współpracy z Pawłem z wyniku 0 doszliśmy do wyniku prawie już 2 milionów złotych.\nJeśli jesteś przedsiębiorcą, który chce zwiększyć sprzedaż, przede wszystkim zamienić klienta przypadkowego na klienta, który stanie się adwokatem Twojej marki – który będzie dobrze o Tobie mówił, będzie polecał Twoje produkty i usługi, będzie chętnie do Ciebie powracał i który będzie Twoim klientem na wiele lat, to polecam Tobie rozwiązania Pawła.\nJeżeli znalazłeś się tutaj po to, by dowiedzieć się jak w ciągu 5 minut zarobić milion złotych to nie są to tego typu materiały. Z kolei jeśli zależy Ci na tym, aby zbudować stabilny biznes, który będzie się rozwijał, gdzie z jednoosobowej działalności lub z kilkudziesięcioosobowej firmy rozwiniesz coś znacznie większego, stabilnego, co będziesz mógł kiedyś przekazać swoim dzieciom, to dojdziesz do wniosku, że dzień, w którym zadecydowałeś, że warto jest skorzystać z materiałów, które oferuje Paweł Danielewski, był najlepszą rzeczą, którą mogłeś zrobić w życiu.\nW moim przypadku tak faktycznie było. To, co musisz dorzucić – to przede wszystkim Twoja ciężka praca. To nie są materiały, które w ciągu kilku czy kilkudziesięciu godzin zrobią z Ciebie milionera, osobę znaną czy bardzo dobrego marketera internetowego.\nSą to materiały, które pokażą Ci drogę, kierunek, będą na bieżąco optymalizować Twoje działania, będą Twoim doradcą kiedy zwątpisz. Znajdziesz tam rozwiązania, które będziesz mógł zastosować w momencie gdy dojdziesz do tzw. ściany.\nWięc jeżeli zależy ci na wygenerowaniu wyniku podobnego jak mój, czyli ponad 2 milionów złotych w okresie zaledwie 16 miesięcy, zaczynając od zera, wszystkie te informacje znajdziesz w materiałach Pawła Danielewskiego. Ze swojej strony serdecznie polecam ci z nich skorzystać.\nW moim przypadku była to bardzo dobra decyzja. I nawet cofając się w czasie, gdybym miał za tą samą wiedzę zapłacić 10 razy większą kwotę, nie wahałbym się i skorzystałbym z tych materiałów, wdrożył je i zaczął działać.\nPamiętaj, że możesz podjąć decyzję już teraz, możesz ją podjąć za miesiąc, za pół roku, za rok. Ale zastanów się czy Twoja konkurencja właśnie teraz nie ogląda tego materiału bądź czy nie stosuje podobnych praktyk. Nie zwlekaj, tylko zacznij działać.


Sekt Jakob Gerhardt Korzenno-Słodki – Lubiewino.com Sekt Jakob Gerhardt Korzenno-Słodki – Lubiewino.com\nSekt Jakob Gerhardt Korzenno-Słodki\nMusujące białe słodkie\nWinnice położone na malowniczych polodowcowych terasach między Nackenheim a Niersten, gdzie dominują czerwone łupki.\nPachnie dojrzałym ananasem, łagodna nutka korzenna trawy cytrynowej\nJasnego złota. Drobniutkie bąbelki, które znamionują wysoką jakość wina musującego.\nNa podniebieniu bardzo treściwe, z intensywną, owocową słodyczą przypominającą gałkę muszkatołową, podszytą ziołami i przyprawami. Cudownie długi i delikatny finisz\nRiesling, Schwarzriesling, Silvaner, Müller-Thurgau\nNajlepsze do spożycia za młodu. Tego wina nie leżakujemy zbyt długo, gdyż straci wigor młodości.\n8 - 10°C tak, by szkło z zewnątrz lekko zaparowało.\n750 ml. Butelka szampańska z grubego, zielonego szkła zamknięta tradycyjnym korkiem szampańskim\nSekt Jakob Gerhardt Korzenno-Słodki jest znakomitym białym winem musującym, słodkim.\nSerdecznie zapraszamy do skorzystania z naszej ekskluzywnej oferty win rzemieślniczych. Poza Sekt Jakob Gerhardt Korzenno-Słodki oferujemy szereg innych win musujących. Każde z tych win cechuje się najwyższą jakością oraz znakomitym terroir, czyli piętnem miejsca położenia winnicy. Dzięki pominięciu pośredników zapewniamy najlepszy stosunek ceny do jakości. Zapewniamy również w pełni profesjonalne doradztwo w zakresie doceniania win najwyższej jakości. Nasza doświadczona kadra z pewnością pomoże w wyborze najbardziej odpowiednich win na każdą okazję oraz świadomego delektowania się tymi winami. Ponadto nasze wina dzięki temu, że są żywe zawierają wysokie stężenia aktywnych substancji, które wykazują naukowo potwierdzone właściwości zdrowotne.


"Lekarze" 4 sezon. Mecwaldowski wygryzł Małaszyńskiego z "Lekarzy"? - SuperSeriale\n"Lekarze" 4 sezon. Mecwaldowski wygryzł Małaszyńskiego z "Lekarzy"? Tweetnij\nLEKARZE WOJCIECH MECWALDOWSKI\nWOJCIECH MECWALDOWSKI LEKARZE\nWOJCIECH MECWALDOWSKI W LEKARZACH\nLekarze 4 sezon. Wojciech Mecwaldowski wygryzł Małaszyńskiego\n– Tragedia dotknie wszystkich, od tej pory nic już nie będzie takie samo w Copernicusie – mówi jedynie producentka serialu Dorota Chamczyk. Patrz też: "Lekarze" 4 sezon. Co się wydarzy w życiu bohaterów "Lekarzy"? Więcejhttp://superseriale.se.pl/seriale/lekarze-ruszaja-zdjecia-do-4-sezonu-lekarzy-nowe-odcinki-wiosna-2014_357572.html\n– Losy Alicji i Maksa nabiorą rumieńców, ale nie obejdzie się bez kłopotów. Ich miłość zwieńczona ślubem znowu napotkała przeszkody, tym razem bardzo poważne. Alicję czeka kolejna rewolucja… – dodaje tajemniczo. Czwarta seria „Lekarzy” przewidziana jest na wiosnę 2014 roku.Chcesz wiedzieć więcej o serialu "Lekarze"? Polub nas na Facebooku!\n"Lekarze" 4 sezon. Piotr Wanat i Iza znów razem. Magda Żelichowska odzyska kochanka? "Lekarze" 4 sezon. Nowi bohaterowie w "Lekarzach". Kto zagra w 4 serii? "Lekarze" 4 sezon. Alicja wpadnie w sidła Michała Karkoszki?\n"Lekarze" 4 sezon. Leon Jasiński nie będzie ordynatorem! Wojciech Mecwaldowski nowym szefem chirurgii\nAgencja foto: Super Express, TVN, TVN/X-NEWS, lekarze.tvn.pl\nPublikacja: 02.10.2013 07:11