Wypowiedzi: strajki 1988 roku na Wybrzeżu | Region Gdański NSZZ „Solidarność”Region Gdański NSZZ „Solidarność”\n1. Rafał Potrzebowski – UG\n2. Edward Szwajkiewicz – SG\n3. Klaudiusz Wesołek – UG, pomoc dla SG\n4. Andrzej Szulc – pomoc dla strajkujących\n5. Sławomir Lejk – UG\n6. Grzegorz Drzycimski – UG\n7. Katarzyna Korzeniewska – UG\n8. Waldemar Głąb – GSR\n9. Jarosław Lewandowski – GSR\nAnkieta – dla uczestników strajków z 1988 roku na Wybrzeżu (oraz osób wspierających)\nZarząd Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność” przygotowuje się do wydania publikacji – wraz z innymi instytucjami i partnerami społecznymi – poświęconej głównie strajkom z 1988 roku na Wybrzeżu. Jej podstawą mają być wypowiedzi aktywnych uczestników tamtych wydarzeń. Książka ta – oprócz celów poznawczych, dokumentacyjnych – za ważne uznaje oddanie należnego szacunku, podziękowań, dowodu pamięci uczestnikom wydarzeń, które były ważnym krokiem do Wolnej Polski.\nW związku z tym przygotowaliśmy zestaw pytań (ankietę), w której nie ograniczamy objętości wypowiedzi. Opracowanie należy przesłać na adres: Zarząd Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność”, 80-852 Gdańsk, ul. Wały Piastowskie 24 (pok. 119), najlepiej także w wersji elektronicznej: oswiata@www.solidarnosc.gda.pl.\nChcielibyśmy, gdyby okazało się to czasowo możliwe, wydać publikację w 2009 roku, dlatego prosimy o nadesłanie odpowiedzi najlepiej przed końcem października 2008 roku.\n(Prezydium Zarządu Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność”)\n1. Jakiego czasu dotyczy Pana/Pani wypowiedź?\n2. Jaki był Pana/Pani udział w przygotowaniu i przeprowadzeniu strajków-protestów w 1988 roku (ew. funkcje i zadania w komitetach strajkowych)?\n3. Jakie fakty Pan/Pani pamięta z tamtego czasu (przygotowania, organizacja, realizowane przez siebie zadania, ciekawe zdarzenia)?\n4. Które z osób współpracujących w trakcie strajku chciałby Pan/Pani wyróżnić najbardziej i dlaczego?\n5. Proszę ocenić z dzisiejszej perspektywy tamte działania i ich skutki (czy nie żałuje Pan/Pani tamtego działania)?\n6. Ewentualne uwagi inne (także zapamiętane anegdoty, ciekawostki).\na. Dane korespondencyjne: imię i nazwisko, adres, telefon kontaktowy, e-mail\nb. Ewentualne dodatkowe informacje, czy posiada się pamiątki ze strajków (zdjęcia, dokumenty, eksponaty), które mogłyby być wykorzystane w publikacji lub wystawie (oczywiście gwarantując zwrot).\nRafał Potrzebowski – UG\nSzeregowy uczestnik strajku, jedynie co robiłem, to razem z Agnieszką Pionke pomagaliśmy ojcu Stanisławowi Tasiemskiemu przy Mszy św. (śpiew, gitara) wieczorami 4 maja i 5 maja; w tym okresie byłem związany z dominikańską Górką (Duszpasterstwo Akademickie przy kościele św. Mikołaja)\nPamiętam happening 8 marca 1988 r. przed budynkiem Humanistyki, w tym bardzo głupie niestety zachowanie ówczesnego Rektora prof. Jackowiaka. Przyjechał, zaczął moralizować, grozić „dlaczego bez jego zgody”, ludzie wprost zapytali „po co przyjechał”, w końcu posypały się gwizdy i Rektor odjechał. Aż przykro – nie byłem fanem prof. Jackowiaka (zresztą wówczas po raz pierwszy go zobaczyłem; i nie chciałbym źle mówić o osobie już nieżyjącej), ale wydał wówczas mi się osobą, która na swoje stanowisko została wybrana przypadkowo – jako figurant.\nNa pewno ważnym wydarzeniem poprzedzającym znacznie strajk były obozy adaptacyjne dla osób, które w 1987 r. dostały się na UG, zorganizowane latem 1988 r. przy udziale ludzi związanych z „Solidarnością”, kaszubską „Pomeranią” i Kościołem (duszp. akademickie). Według naszych obliczeń większość uczestników (czyli kilkadziesiąt osób) tych obozów wzięła udział w majowym strajku (będąc wówczas na pierwszym roku). Organizacja – trudno mi oceniać, bo nie miałem doświadczeń z innych podobnych akcji. Myślę, że jak na nasze przysłowiowe „polskie bałaganiarstwo” wszystko było stosunkowo dobrze zorganizowane – zarówno aprowizacja, porządek wewnątrz budynku Humanistyki, kultura osobista uczestników strajku (nie licząc zachowania niektórych osób na wiecach w głównej auli budynku – choć tu brak kultury był raczej marginesem).\nCo ciekawego pamiętam. Dla mnie wówczas wszystko było ciekawe, wiece (taka prawdziwa demokracja, choć już wówczas widać było „politykierów”, ludzi, którzy wg znajomego dominikanina pasowali mentalnością zarówno do NZS-u, jak i do ZSMP, ZSP-u).\nI strach: „wejdą czy nie wejdą” (ZOMO), duży entuzjazm – szczególnie na początku strajku, jak wydawało nam się (po informacji o podjęciu strajku) przez politechnikę, że wszystko idzie pięknie, że „zwyciężymy”, smak „zejścia na ziemię” – rankiem 5 maja (w czwartek), po wiadomości o rozbiciu Nowej Huty, upadku stoczni (jak się okazało błędnej) i strajku na PG. Ogólnie pamiętam bardzo miłych, fajnych ludzi, część ich znałem wcześniej, część wówczas (dotyczy to zarówno tych z obozów adaptacyjnych, jak i z mojego roku studiów). Zapamiętałem „wielkich” profesorów – Moszyńskiego, z humorystycznym opowiadaniem („o dawnych czasach”, gdy był jeszcze asystentem, przy herbatce nocą z 5 na 6 maja), byłego rektora prof. Głębockiego oraz wspierających obozów adaptacyjnych (wspomnianych wyżej), a dzisiejszych profesorów – doc. Jana Majewskiego i dr. Tadeusza Stegnera (historyka, który jako wykładowca umiał łączyć wymagania wobec studentów z dużą kulturą\ni poczuciem humoru) i oczywiście ojca Stanisława Tasiemskiego (z „Górki” dominikańskiej), który, choć bez żadnych słów, miał wpływ na moją decyzję o pójściu na strajk.\nPrzyznam, że nie bez obaw pojechałem rano 4 maja na strajk; rok wcześniej dostałem się na studia (za drugim podejściem).\nTrochę szkoda, że strajk na UG zakończył się jednak bez większego wymiernego sukcesu; można tylko zapytać, czy dalsze kontynuowanie strajku po piątku, 6 maja, przy tak znikomym poparciu ze strony studentów i wykładowców (w strajku na UG uczestniczyło ok. 10 procent studentów „dziennych”, a mówienie o poważniejszym poparciu „duchowym” ze strony pozostałych to trochę mitologia) i upadku strajku na politechnice rano 5 maja, miało większy sens. Trudno powiedzieć.\nTym, co bezpośrednio po strajku odczułem pozytywnie, to dużo lepsza atmosfera, jaka zapanowała na uczelni (na Humanistyce), oprócz tego, że można było spokojnie nabywać wydawnictwa podziemne, ogólnie jakby zrobiło się mniej duszno, wpłynęło jakby więcej powietrza. Ludzie, którzy byli zaledwie te kilka dni na strajku, stali się wobec siebie bardziej mili (i to utkwiło mi dobrze w pamięci, podobnie odbierały to inne bliskie mi osoby, w tym duchu też relacjonowałem kiedyś o. Stanisławowi). Z wieloma znajomymi ze strajku przez następne lata studiów utrzymywałem całkiem bliski kontakt; sądząc po nazwiskach występujących na liście (na stronie Regionu Gd. NSZZ „Solidarność”) część uczestników naszego strajku później się ze sobą pobrała – założyli rodziny.\nPrzysłuchiwanie się opowieściom prof. Leszka Moszyńskiego, w ostatnią noc strajkową z 5 na 6 maja (o profesorze Moszyńskim na stronie RG „Solidarność” pisała Małgorzata Kuźma), pijąc herbatę w mocno wysłużonych kubkach czy nawet słoikach\nWracając pamięcią do okresu poprzedzającego dni strajków w maju i sierpniu 1988 roku należałoby przypomnieć panującą wówczas atmosferę i sytuację zarówno w kraju, jak i w stoczni. Dla uświadomienia faktów posłużę się metaforą oddającą realia lat 80. Dekada lat 70. była okresem „siewu”. Władza PRL-u działaniem represyjnym powodowała, że w wielu ośrodkach w kraju zaczęły tworzyć się różne organizacje kontestujące sposób sprawowania władzy i krytykujące panujący wówczas system. Lata 1980/81 były czasem, w którym „ziarno” lat 70. wydało obfity plon. Niestety, przedwczesne żniwa 13 grudnia 1981 roku nie pozwoliły dojrzeć młodej demokracji. Kilkuletnie „młócenie” spowodowało zniszczenie i zmarnotrawienie pierwszych sukcesów i osiągnięć „Solidarności”. Na szczęście dla nas, dla ówczesnej władzy, po skończonym młóceniu zostały tylko plewy. Nowe „ziarno”, któremu udało się uniknąć zniszczenia, zaczęło kiełkować na nowo w miejscach, z których wcześniej było wyrwane. Tą metaforą chcę pokazać, że w roku 1988 w „Solidarności” odezwał się głos ludzi, którzy z pełną świadomością konsekwencji i zagrożeń podjęli walkę o odzyskanie swojej godności. Godności, którą gwarantowała nam „Solidarność”. Obydwa strajki w roku 1988 dość dobrze są udokumentowane, dlatego też nie będę ich tu opisywał. Chciałbym skupić się na przedstawieniu kilku faktów i zdarzeń z tamtego okresu.\nW obydwu strajkach byłem członkiem komitetów strajkowych. Ponosiłem więc odpowiedzialność za organizację i prowadzenie akcji strajkowych. Pomimo niewielkiego udziału pracowników stoczni w strajku w maju, nie opuszczało mnie przekonanie o słuszności podjętej walki. Niewątpliwie wpływ na taką postawę miała obecność Lecha Wałęsy na terenie stoczni. Niemniej decyzję o rozpoczęciu strajku w sierpniu 1988 r. podjęliśmy mając w pamięci „samotność” strajku majowego i ryzyko konfrontacji z ówczesną władzą. Pomimo przygotowania się do zorganizowania strajku, jego rozpoczęcie nie było łatwe. Zarząd stoczni także przygotował się do mającej nastąpić konfrontacji. Pierwszą rzeczą, którą należało zrobić, to nakłonić pracowników do niepodejmowania pracy i zgromadzenie się przy bramie nr 2. Moim zadaniem było zorganizowanie pracowników wydziału W-3, którego byłem pracownikiem. O godzinie 6 obszedłem większość brygad, informując stoczniowców o rozpoczęciu strajku i zbiórce pod bramą nr 2. Na wydziale pracowało wówczas ponad 400 pracowników. Na udział w strajku zdecydowało się kilkanaście osób. Podobnie było na innych wydziałach. W sumie na kilkunastotysięczną załogę stoczni udało nam się zebrać kilkuset ludzi. Drugim „krokiem organizacyjnym” było przejęcie stołówki i opanowanie bram. Mimo przygotowania się dyrekcji stoczni i zwiększenia liczby strażników na bramach, udało się przejąć kontrolę i zająć stołówkę. Po pierwszych sukcesach przystąpiliśmy do organizacji przebiegu samego strajku na terenie stoczni. Dokonaliśmy podział zadań pomiędzy członków komitetu strajkowego.\nPatrząc na to z perspektywy czasu i tego, co się udało osiągnąć, był to niewątpliwie sukces. Jeżeli dzisiaj ktoś mówi, że należało strajkować dłużej i nie iść na żadne kompromisy z władzą, to pytam się, gdzie byłeś wtedy – w maju i sierpniu 1988 roku? Ile dni i nocy spędziłeś z nami w czasie strajku? W pewnym momencie prowadzonego strajku należy zastanowić się po analizie sytuacji co dalej. Czy trwanie dalej „na pozycjach” ma sens? Czy zakończenie w danym momencie okaże się dobrym posunięciem? To był dylemat, który wymagał od komitetu strajkowego podjęcia decyzji. Wiem, że nie wszyscy strajkujący chcieli przerwać strajk. Pamiętam atmosferę „tamtej nocy”, kiedy musieliśmy tłumaczyć, dlaczego należało zakończyć. Nie było łatwo. Wychodziliśmy ze stoczni z poczuciem niewygranej i z obawą, co będzie jutro. Przemarsz ze stoczni do kościoła św. Brygidy przekonał nas, że „jutro będzie nasze”.\nPrzeprowadzone strajki były próbą odzyskania „Solidarności”. Zanim do nich doszło, wcześniej podjęto działania na drodze prawnej. W kwietniu 1988 r. został złożony wniosek do sądu o zarejestrowanie NSZZ „Solidarność” Pracowników Stoczni Gdańskiej. W lipcu wraz z kilkoma kolegami (członkami Komitetu Organizacyjnego) i mecenasem Jackiem Taylorem pojechaliśmy do Warszawy na rozprawę rejestracyjną. Niestety, sąd oddalił wniosek, nie rejestrując związku. Niemniej to pozwoliło nam na otwarte działanie w Stoczni Gdańskiej. Dopóki sprawa była rozpatrywana przez sąd, dopóty nic nam nie groziło. Łatwiej też było przekonywać stoczniowców do poparcia naszych działań.\nPo strajku sierpniowym powołany został Międzyzakładowy Komitet Organizacyjny NSZZ „Solidarność” (MKO), wokół którego zaczęliśmy tworzyć nowe struktury organizacyjne „Solidarności” w innych zakładach pracy. Biuro MKO mieściło się na terenie plebanii kościoła św. Brygidy. Tam też odbywały się wszystkie spotkania związkowe. Rozbudowujący się MKO NSZZ „Solidarność” stworzył strukturę równoległą do istniejącej Regionalnej Komisji Koordynacyjnej NSZZ „Solidarność”. MKO pod przewodnictwem Jacka Merkla skupiał nowo powstałe komitety organizacyjne NSZZ „Solidarność” w zakładach regionu gdańskiego. Celem MKO było zalegalizowanie działań związku. Starły się wówczas dwie koncepcje reaktywacji. Jedna (MKO), mówiąca o zarejestrowaniu NSZZ „Solidarność” w nowej formule, ale z istniejącym statutem. Druga (RKK), to wymuszenie na władzy przywrócenia do działalności zdelegalizowanego związku. Pierwsza koncepcja zakładała budowę nowych struktur i złożenie wniosku o rejestrację. Druga – podejmowanie bardziej radykalnych działań (strajki, manifestacje) aż do skutku.\nŚwiadomość siły, jaką dysponowaliśmy w roku 1988, nie dawała złudzeń, że można na drodze konfrontacji odzyskać „Solidarność”. Z 10 milionów członków związku z 1981 r., udało się zorganizować ok. 2 milionów. Wielu działaczy szczebla krajowego i regionalnego nie powróciło do organizacji. Należało szukać nowych liderów i od nowa tworzyć więzi między zakładami. W regionie gdańskim RKK nie tworzyła struktur. To MKO organizował zebrania organizacyjne. Mimo pozornej dwuwładzy, większość z nas uważała, że związek powinien być reprezentowany przez statutowe organy władzy. Jesienią 1988 r. podjęto rozmowy pomiędzy kierownictwem MKO a kierownictwem RKK. Ze strony MKO udział brali: Jacek Merkel, Edward Szwajkiewicz, Bogusław Gołąb, ze strony RKK: Bogdan Lis, Krzysztof Dowgiałło, Bogdan Borusewicz i Lech Kaczyński. W trakcie kilku spotkań wypracowano formułę połączenia obu „ciał” w Tymczasowy Zarząd Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność”. Skład TZR-u uwzględniał parytety istniejącego układu „sił”. Od roku 1989 TZR formalnie reprezentował związek w regionie przejmując kompetencje MKO. 16 stycznia 1989 roku powołano Tymczasowy Zarząd Regionu Gdańskiego NSZZ „Solidarność” w składzie: Lech Wałęsa – przewodniczący, Bogdan Borusewicz, Krzysztof Dowgiałło, Lech Kaczyński, Bogdan Lis, Maciej Łopiński, Jacek Merkel, Edward Szwajkiewicz, Bogusław Gołąb, Jan Hałas. W późniejszym okresie był on rozszerzany o przedstawicieli innych zakładów pracy.\nUjednolicenie ośrodka decyzyjnego w regionie nie zniwelowało różnicy zdań co do sposobu dochodzenia do legalizacji działalności „Solidarności”. Ostatecznie wygrała koncepcja budowy nowych organizacji zakładowych i przygotowanie związku w regionie do przeprowadzenia wyborów nowych władz statutowych.\nKolejne lata pokazały, że podjęta wówczas decyzja była słuszna. Mniejsza liczba członków związku (w szczytowym okresie ok. 2,5 miliona) nie wynikała ze sposobu reaktywacji NSZZ „Solidarność”, tylko ze skutków represyjnej i destrukcyjnej działalności władzy w latach 80. „Solidarność” od 1989 roku była tą samą „Solidarnością”, ale nie taką samą. Była inna, bo inni ludzie podjęli jej sztandar. Inni, ale obecni w niej od początku jej powstania w 1980 r.\nI choć, jak to w życiu bywa, gdy nic dwa razy tak samo się nie powtarza, to gdyby trzeba było wybrałbym tę samą drogę raz jeszcze.\nPisząc to wszystko mam świadomość dużej ogólności sformułowań i myśli. Nie sposób w krótkim tekście zawrzeć szczegółów i dokonać wnikliwej analizy. Tutaj chciałem tylko zwrócić uwagę na wielowątkowość zdarzeń, problemów i sytuacji roku 1988. To, o czym piszę, ma swoje potwierdzenie w licznych dokumentach i wydawnictwach tamtego okresu.\n1. 2.05.1988 – 1.09.1988\n2. Zainicjowanie wspólnie z Andrzejem Szulcem, Krzysztofem Galińskim i jeszcze jedną osobą z Ruchu WiP (do ustalenia!!!) i za zgodą Henryka Jankowskiego, Grup Pomocy Strajkowej w kościele św. Brygidy. Wspomaganie strajków stoczniowych w maju i sierpniu. Udział w strajku studenckim na UG w maju 1988.\n3. Ciekawe zdarzenia:\n– dwukrotne zatrzymanie mnie na 48 godzin (przez ZOMO i SB)\n– nagłe zniknięcie Michnika w przedostatni dzień strajku\n4. Jana Staneckiego – w zasadzie to on zorganizował strajk w SG w maju 1988, a w sierpniu w stoczni „Radunia” nie wiem dlaczego nie wszedł do komitetu strajkowego. Dziś jakby zupełnie zapomniany.\nAndrzej Szulc – „Solidarność”, WiP\nOd początku stanu wojennego zajmowałem się różną działalnością opozycyjną – udział w demonstracjach, malowanie napisów, druk ulotek, kolportaż czasopism i książek niezależnych w pracy i wśród znajomych z różnych środowisk. Od marca 1983 do marca 1984 r. drukowałem i redagowałem miesięcznik „Zapis chwili”, razem z kilkoma osobami z Zakładów Mechaniki Precyzyjnej Magmor.\nOd czerwca 1983 r. jeździłem do Warszawy po „Tygodnik Mazowsze” i inne czasopisma podziemne oraz książki drugiego obiegu. W Gdańsku kolportowałem prasę niezależną i książki „drugiego obiegu” na terenie Zakładów Mechaniki Precyzyjnej Magmor, Szpitala Wojewódzkiego w Gdańsku oraz w ZR Radmor w Gdyni. Część nakładu szła także do szkół średnich, na uczelnie i inne zakłady. Moje kontakty z opozycją zakończyły się aresztowaniem 2 marca 1984 r. w Warszawie przez Służbę Bezpieczeństwa.\nPo pięciu miesiącach spędzonych w areszcie śledczym na ul. Kurkowej w Gdańsku, wyszedłem na wolność w lipcu 1984 r., po ogłoszeniu przez władze amnestii. Po wyjściu z aresztu organizowałem w kościele NMP Królowej Różańca tzw. (okrąglaku) – w ramach Duszpasterstwa Robotniczego – cykl wykładów dla robotników z historii i prawa pracy. Wykładowcami byli profesorowie z Uniwersytetu Gdańskiego i innych uczelni, m.in. wykłady z prawa pracy miał obecny prezydent RP Lech Kaczyński. Pod koniec kwietnia 1986 roku wpadłem w „kocioł” przygotowany przez SB w mieszkaniu Zofii Mechlińskiej i ponownie trafiłem na pięć miesięcy do aresztu, skąd wyszedłem pod koniec września po ogłoszeniu przez władze kolejnej amnestii dla więźniów politycznych. Na czas wizyty Jana Pawła II w Gdańsku znowu trafiłem na 48 godzin do aresztu. Krótko po tym nawiązałem kontakty z Ruchem WiP w Gdańsku i do połowy lat 90. angażowałem się w różne akcje WiP-u na terenie całej Polski.\nPo otrzymaniu informacji o strajku w stoczni razem z Krzysztofem Galińskim i Klaudiuszem Wesołkiem udaliśmy się tam. Po rozmowach ze stoczniowcami okazało się, że nie przejęli oni ani radiowęzła, ani poligrafii, problem jest też z jedzeniem, wpadliśmy na pomysł, aby utworzyć jakiś punkt koordynacyjno-informacyjny, gdzie można by koordynować pomoc dla stoczni, uznaliśmy, że najlepszym takim miejscem będzie plebania przy kościele świętej Brygidy, której proboszcz od lat wspierał na różny sposób „Solidarność”. Po rozmowach z księdzem Henrykiem Jankowskim dostaliśmy do dyspozycji jedną z salek katechetycznych. Z czasem, gdy otoczono kordonem ZOMO stocznie, miejsce, które miało pełnić rolę głównie informacyjną, stało się zapleczem do działań w stoczni i centrum dystrybucji żywności i informacji o strajku. W czasie strajków zajmowałem się głównie koordynowaniem różnych działań kurierów, drukowaniem serwisów strajkowych przygotowywanych w salce na plebanii przy Brygidzie oraz ulotek Kilkakrotnie jeździłem również do strajkującego uniwersytetu z żywnością i serwisami strajkowymi. Choć nie uczestniczyłem bezpośrednio w strajku w stoczni, to udzielała nam się atmosfera strajkowa, stan zastraszania i oczekiwania na niewiadome, stan jak w oblężonym mieście, gdy nie wiadomo, jaki będzie koniec, a i ludzi strajkujących i wspierających strajk, nie było zbyt wielu. To nie był Sierpień 80, gdy całe miasto żyło strajkiem w stoczni i innych zakładach, tym razem miasto „żyło” własnym życiem, ludzie się bawili i pracowali, chodzili na zakupy, stali w kolejkach i tak niewielu interesowało się losem stoczni i stoczniowców, a nawet dawało się czasem odczuć przejawy wrogości do strajkujących. Gdy myślę o strajku majowym, to zawsze mam w pamięci wiersz Czesława Miłosza „Campo Di Fiori”, w którym pisze o śmierci na stosie Giordana Bruno i powstaniu w Getcie Warszawskim – obok nas dzieje się tragedia, a tłum, nie bacząc na okoliczności, bawi się i ucztuje. Strajk sierpniowy w 1988 roku już był całkiem inny.\nZe strajków majowego i sierpniowego najbardziej zapamiętałem tych wszystkich młodszych i starszych kurierów, dzieci i młodzież ze szkół podstawowych i średnich, którzy jak mrówki kursowali miedzy szpalerami ZOMO na trasie Brygida – stocznia, którzy bardzo się zaangażowali w całą działalność wokółstrajkową, bez tej licznej grupy ‘gawroszy’ na pewno strajkującym byłoby trudniej trwać w swej walce o „Solidarność”. I chyba to, co najbardziej pamiętam z tamtego okresu, to młody wiek strajkujących i osób wspomagających, czy w stoczni, czy poza nią dominowali młodzi ludzie, uczniowie szkół średnich i studenci jako osoby wspierające i obok nich, ich koledzy, młodzi stoczniowcy Wtedy też nawiązały ze sobą współpracę środowiska młodzieżowe typu WiP, FMW, NZS – wcześniejsze spory ideowe na chwilę poszły w kąt – najważniejsze było, aby wspólnie „dokopać” czerwonemu.\nGdy wspominam tamte lata, to nigdy nie żałuję, że wtedy i wcześniej się zaangażowałem w działalność opozycji, to dzięki tym strajkom odzyskaliśmy wolność – choć nikt się wtedy tego nie spodziewał tak szybko – to z tamtych czasów zostało mi wiele przyjaźni, które trwają do dziś. Tamte strajki także – przynajmniej wtedy – przyczyniły się do odrzucenia animozji pomiędzy „starą” solidarnością zwaną „ZBOWIDEM” a środowiskami młodzieżowymi typu WiP, FMW, NZS itp. Okazało się, że możemy wspólnie działać i, co też ważne, także wspólnie się bawić. Z perspektywy lat chciałoby się sparafrazować zdanie Winstona Churchilla o polskich lotnikach z bitwy o Anglię, że „tak niewielu udało się tak wiele” – w walce o wolną Polskę.\nMoże z perspektywy lat ta nasza współczesna Polska nie jest całkiem z naszych marzeń, ale już nie boję się idąc ulicą policjanta, który sprawdzi zawartość plecaka, jadę gdzie chcę i kiedy chcę, czytam – lub nie, nie ma przymusu, – co chcę. Na pewno warto było być w tym gorącym 1988 roku razem ze stoczniowcami, bo tam wtedy była Polska.\nByłem aktywnym uczestnikiem strajku studenckiego na Wydziale Humanistycznym (oficjalna nazwa była inna) jako student drugiego roku historii w pierwszych dniach maja 1988 r. Nie byłem inicjatorem ani bezpośrednim organizatorem protestu, jednak uczestniczyłem w nim od pierwszych godzin, pamiętam gorącą i pełną nadziei atmosferę panującą w gmachu „humanki”.\nMuszę nadmienić, że pochodzę z bardzo patriotycznej rodziny; mój dziadek był prawie 10 lat (sic!) zesłańcem w Kazachstanie, a ojciec został w 1981 r. zwolniony z pracy w Stoczni MW, dlatego też udział w strajku był dla mnie oczywisty (zresztą działałem już wcześniej, m.in. kolportując prasę i inne wydawnictwa podziemne).\nPodczas strajku pełniłem funkcję szefa ochrony wydziału, nie była to rola czysto oficjalna (co jest chyba jasne); została mi ona powierzona przez Przemka Gosiewskiego, którego znałem już wcześniej (później nasze kontakty były bliższe, chodziliśmy m.in. razem na seminarium do prof. Powierskiego). Pamiętam, że było niespokojnie, obawialiśmy się prowokacji, zwłaszcza po pacyfikacji Nowej Huty, dlatego też pełniliśmy dyżury w dzień i w nocy; zwłaszcza nocy było nerwowo – co jakiś czas pojawiały się informacje o szturmie ZOMO.\nNie będę opisywał szerzej faktów znanych, jak chociażby kontaktów z przedstawicielami stoczni czy innych gdańskich uczelni, muszę tylko stwierdzić, że w nocy było nas co najwyżej kilkudziesięciu (niestety), bo obawiam się, iż podobnie jak z Legionami Piłsudskiego (przy zachowaniu proporcji) liczba uczestników rośnie lawinowo – przepraszam, jeśli ta dygresja jest nie na miejscu, ale gwoli prawdy musiałem ją zrobić.\nJeśli chodzi o osoby, które pamiętam z tamtego strajku, to szczególnie sympatycznie wspominam Jacka, Darka, Arnolda, Wojtka, Tomka – nie jestem upoważniony do podawania nazwisk, teraz są takie czasy, że mogliby sobie tego nie życzyć, jeden z nich np. zmienił poglądy i pracuje teraz w pewnej antysolidarnościowej telewizji komercyjnej, ogólnopolskiej notabene.\nZ ciekawostek pamiętam, że próbowaliśmy dla rozładowania napięcia z kolegami z roku – Januszem i Wojtkiem – zorganizować minifestiwal piosenki strajkowej, niestety zabrakło czasu. W tym miejscu znowu muszę poruszyć sprawę dla mnie (i nie tylko dla mnie) bolesną i kontrowersyjną – chodzi o tzw. zawieszenie strajku.\nDotarła do nas w tym czasie informacja o aresztowaniu bodajże pięciu naszych kolegów podczas akcji ulotkowej, zaproponowałem więc, żebyśmy opuścili gmach dopiero po ich uwolnieniu, niestety padł argument, że metropolita obiecał zakończenie strajku i dyskusja się skończyła. Bez względu na wszystko jestem pewny tych wydarzeń.\nPamiętam minorowe nastroje większości opuszczających gmach wydziału, zresztą ja oraz Przemek, Jacek i Arnold zwijaliśmy flagi i transparenty z budynku i wyszliśmy ostatni „gasząc światło” – tych faktów także jestem absolutnie pewien!\nZ perspektywy wielu lat nasz strajk oceniam jako wspaniałą akcję młodych ludzi, niczego absolutnie nie żałuję, aczkolwiek pozostało we mnie uczucie pewnego niedosytu i zawodu – można było osiągnąć więcej, ale to tylko moja subiektywna ocena.\n1. Jakiego okresu czasu dotyczy Pana/Pani wypowiedź?\nStrajk majowy – 1988 – Uniwersytet Gdański, Wydział Humanistyczny. Od pierwszych minut do samego końca. Student III roku Wydziału Historii UG, specjalność archiwistyka.\nSzeregowy, spontaniczny uczestnik strajku, zaangażowany w pełnienie służby porządkowej. Nic nie wiedziałem o planowanych strajkach. Nie byłem aktywnym członkiem NZS ani podziemnych struktur „Solidarności”. Znałem jednak kilka zaangażowanych i znanych w środowisku opozycyjnym osób jeszcze ze swojej aktywności w V LO w Oliwie. Na samym początku strajku „pobraliśmy” na ochotnika białe opaski i stanowiliśmy rodzaj wewnętrznej służby porządkowej. Pilnowaliśmy drzwi wejściowych, aby nie wtargnęły „osoby niepowołane”, nietrzeźwe oraz nie wnoszono alkoholu. Kierowaliśmy ludzi na określone piętra do sal wykładowych celem zakwaterowania. Mieliśmy także ostrą przepychankę z członkami reżimowego ZSP (Zrzeszenie Studentów Polskich) zwanego „zsypem”, których pomieszczenie przejęliśmy, odcinając ich od służbowego telefonu. Przez jakiś czas grożono nam nawet poważnymi konsekwencjami za zajęcie lokalu zalegalizowanej studenckiej organizacji.\nWieczorny koncert Tymona Tymańskiego z zespołem w auli Wydziału Humanistycznego, noclegi w śpiworach w salach wykładowych oraz nocne Polaków rozmowy i niepokoje. Posmak prawdziwej wolności i nieskrępowania, trochę emocji. Patrole milicyjne krążące wokół budynku i zaparkowane milicyjne nyski. Pamiętam atmosferę wiecową na dużej auli i rodzaj solidarności międzyludzkiej. Pamiętam też obrzydliwą odezwę komitetu uczelnianego PZPR, potępiającą akcję strajkową studentów i wzywającą do relegowania najbardziej niepokornych uczestników.\nWszystkich anonimowych uczestników strajku, których losy różnie się potoczyły, a także wszystkich zaangażowanych w niełatwą aprowizację strajkujących.\nAbsolutnie nie żałuję. Atmosfera w Polsce była stęchła. Brak perspektyw, rozpadający się i gnijący system. Strajki wydawały się jedną z niewielu dróg do zmiany sytuacji ogólnej w kraju i przepędzenia chwiejącego się reżimu spod znaku PZPR. Atmosfera beznadziei była wszechogarniająca. Dla mnie osobiście strajk stanowił też rodzaj protestu przeciwko zasiedziałej nieciekawej kadrze naukowej i przestarzałemu systemowi studiowania. Okazało się, że bezpośrednio po 1989 roku niewiele się zmieniło, ale miałem wielkie nadzieje na radykalne zmiany. Strajki zmobilizowały mnie i grupę kolegów do bardziej aktywnej działalności i wyjawienia istnienia na pół legalnego stowarzyszenia Akademicki Klub Liberalny oraz wydawania do końca studiów nieregularnika „Fin de siecle”. Wyznawaliśmy rodzaj „liberalizmu naiwnego”, dopominając się o respektowanie praw człowieka, system wielopartyjny, wolność prasy, wolność zgromadzeń i wolności gospodarcze. Prowadziliśmy stolik „księgarenkę” z wydawnictwami niezależnymi drugiego obiegu.\nNie dla wszystkich strajk miał ważne podłoże ideowe. Niektórzy przypadkowi uczestnicy traktowali to jako wielką zabawę i wielką majówkę i gdy w pewnym momencie zanosiło się na interwencje milicji, szeregi strajkujących pomału topniały. Strajk zakończył się niedosytem, jakoś niemrawo rozszedł po kościach. Pamiętam, że jadąc (już po zakończeniu studenckiej fazy strajków) SKM do Gdańska miałem spore wyrzuty sumienia, że stocznia nadal strajkuje, a my już się poddaliśmy. Strasznie mnie to wkurzało i miałem pretensje do inicjatorów, że coś rozgrzebali i nie dokończyli.\nPrawdę mówiąc nie potrafię w pamięci oddzielić strajków majowych od sierpniowych tamtego roku, a zasadniczo nie pamiętam nawet, czy w obu tych wydarzeniach brałam udział. One zlały mi się w jedno i dopiero wybory z czerwca następnego roku są dla mnie czymś wyraźnie innym, choć pozostały w ciągłości ze strajkami. Chyba jednak chodzi o strajki sierpniowe, bo w maju chodzi się do szkoły, a ja wtedy byłam w liceum.\nChodziłam do szkoły w Gdyni, a mieszkałam w Rumi. Wcześniej byłam trochę w niezależnym harcerstwie, a w domu zawsze była jakaś bibuła, ale nigdy nie należałam do żadnej organizacji nielegalnej. Pamiętam, że jakoś w związku z tymi strajkami nosiłam wpięty w bluzie znaczek „Solidarności” i byłam bardzo zawiedziona, że nikt mnie z tego powodu nie „ściga” w szkole.\nGdy strajk już trwał, przyszłam „z ulicy” na plebanię św. Brygidy w Gdańsku. Nie potrafię sobie przypomnieć ani wytłumaczyć, kto i jak mnie tam wpuścił: to przecież nie było tak, że można tam było swobodnie wejść. Powiedziałam po prostu, że chciałabym pomóc jak jest coś do roboty. Było – nawet sporo.\nPamiętam tylko zupełne migawki. Moje zadania to były zadania takiego kuriera-gońca. Pamiętam np., że chodziło się do Stoczni Gdańskiej z różnymi rzeczami: trochę z jedzeniem, trochę z jakimiś mikrofilmami czy czymś dla dziennikarzy. Można było wejść normalnie bramą, tzw. dwójką, ale z jeszcze dwoma osobami (nie pamiętam nawet imion tych chłopaków) uparcie przełaziliśmy przez mur stoczni, pokonując go chyba na wysokości Technikum Łączności. Robiło się do tego strasznie poważne miny, a przecież wiedzieliśmy, że gdyby milicja czy bezpieka chciała, to by nas zgarnęła zaraz, a muru przypilnowała porządnie, że nikt by nie przeszedł. Kilka razy przeprowadzałam przez mur kogoś ważnego, ale nie pamiętam kogo.\nByło też trochę roboty w mieście, np. trzeba było kupić sto bochenków chleba i to się załatwiało w piekarni naprzeciwko hali, blisko św. Brygidy. Po coś biegałam też (chyba z jakimiś wiadomościami ustnymi) w okolice Targu Rybnego, bo gdzieś tam mecenas Taylor miał kancelarię. Przykazano mi wtedy się pilnować, czy nikt za mną nie idzie, co dolewało adrenaliny do krwi, ale nie wydawało mi się wówczas i nie wydaje mi się teraz, by ktoś mnie wtedy obserwował. Były ważniejsze osoby do pilnowania.\nNikogo nie pamiętam z nazwiska. Tym, w czym uczestniczyłam na plebanii św. Brygidy, „rządził” człowiek, którego nazywaliśmy po prostu „szefem”, zdaje się, że miał na imię Andrzej. Wysoki, szczupły, z brodą, trochę siwiejącą. Współpracowała z nim kobieta w średnim wieku, niska, szczupła brunetka. Jednak my, kurierzy, mieliśmy z nią mniej do czynienia. Żałuję, że z żadnym z nich nigdy nie odnowiłam kontaktu. Ostatni raz spotkaliśmy się podczas kampanii wyborczej w czerwcu 1989.\nTaka perspektywa nie bardzo ma sens: w każdej chwili bierzemy udział w czymś, czego realnego znaczenia nie jesteśmy w stanie przewidzieć.\nPochodzę z mocno antykomunistycznej, sybirackiej rodziny, więc udział w wydarzeniach z 1988 r. był przede wszystkim prostą, przewidywalną konsekwencją wiedzy, wspomnień i postaw wyniesionych z domu. W Trójmieście poza tym żywy był mit Sierpnia 1980 i ja też bardzo chciałam mieć „swój” sierpień. Nie mogło być jednak drugiego Sierpnia 1980, wszyscy czuliśmy, że to tylko nieudana powtórka. Myślę jednak, że ona przygotowała mnie i takich jak ja, organizacyjnie i ideowo, na wybory w 1989 r.\nWaldemar Głąb – GSR\n1. Moja wypowiedź dotyczy okresu czasu sierpnia 1988 roku.\n2. Mój udział był następujący: w kościele św. Brygidy odbywały się szkolenia, mające na celu przygotowanie się do strajków, prowadzone przez braci Kaczyńskich, Bogdana Borusewicza i innych. Z tamtego czasu najbardziej utkwiła mi w pamięci msza w kościele św. Brygidy, po której na plebanii prałata Jankowskiego odbyło się spotkanie dotyczące poprowadzenia strajku – kto, jak, itp., który miał się odbyć w poniedziałek. Najtrudniejsza okazała się sprawa wyboru kandydata na przewodniczącego w Gdańskiej Stoczni Remontowej. Nie zwlekając podjąłem decyzję i zdecydowałem się ten strajk poprowadzić przy pomocy kolegów, między innymi kolegi Jana Stępnia i innych.\n4. Najbardziej chciały mnie wyróżnić osoby ze mną współpracujące.\n5. Z dzisiejszej perspektywy uważam, że tamte działania nie poszły na marne i nie żałuję tego, co zrobiłem dla „Solidarności”. Jedynie czuję pewien niedosyt, że nie wszystko potoczyło się tak, jak było założone.\nPamiętam tamte sierpniowe dni jakby to było wczoraj. Do tej pory nucę niektóre śpiewane wówczas piosenki. Pamiętam też rzesze ludzi z tamtych wydarzeń, kolegów stoczniowców, z niektórymi z nich nadal pracuję. Najbardziej zapamiętaną przeze mnie osobą jest jednak Pan Waldemar Głąb z wydziału W-5. Będąc wówczas młodym pracownikiem zapamiętałem go jako odważnego robotnika, który nie bał się działać w Komitecie Strajkowym, wiele przez to ryzykując. Ja byłem młodym człowiekiem, licząc szkołę z zaledwie 7-letnim stażem, nie miałem jeszcze rodziny na utrzymaniu, byłem więc w tej komfortowej sytuacji, że nie miałem wiele do stracenia. Pan Waldek miał na pewno już wtedy około 30 lat pracy i miał duże doświadczenie w swoim zawodzie, miał tez rodzinę. W imię wyższych ideałów, w imieniu nas wszystkich, wziął niejako na swoje barki ryzyko utraty pracy, a być może i więzienie. Podziwiam Go za odwagę. Brawo!\nMógłby ktoś zapytać, czy strajk miał sens, czy warto było ryzykować utratę pracy, wolności czy nawet życia? Według mnie miało to sens, bo gdyby nie strajki być może żylibyśmy dalej w komunistycznym systemie. Nie żałuję ani jednego dnia spędzonego w stoczni w czasie strajku. Jestem dumny, że mogłem brać udział w tak historycznych chwilach. Mam teraz rodzinę i cieszę się, że nie żyją oni w czasach komuny. Cieszę się, że dzieci mogą uczyć się w wolnej Polsce, że nie muszą stać nocami w kolejkach za czekoladą lub wędliną. Cieszę się, że wolność słowa jest dla nich czymś oczywistym, jak to, że w każdej chwili mogą wsiąść w samochód, samolot czy pociąg i pojechać w dowolne miejsce w Europie i na świecie.\nMoje dzieci niejednokrotnie pytały się mnie, jak to mogło być, że trzeba było stać za chlebem czy innymi artykułami w kolejkach po parę godzin. Starałem się im to jakoś wytłumaczyć, ale tak naprawdę ciężko jest wytłumaczyć absurdy czasów komunizmu. W każdym razie cieszę się, że mogę dziś tylko wspominać te liche dni, a nie być dalej ich częścią.\nŻal mi jedynie tego, że nasi politycy nie potrafili do końca spożytkować tego, o co walczyli i ginęli nasi ojcowie, dziadkowie, a także my uczestnicy strajków w 1988 roku. Z bólem serca patrzę, jak powoli trwonią zdobycz, jaką tak ciężko udało nam się wywalczyć.\nPamiętam, jak po wyjściu ze stoczni szliśmy wszyscy do kościoła św. Brygidy. W czasie przemarszu ulicami Gdańska zauważyłem starszą kobietę w oknie, która płakała i robiła znak krzyża, kiedy przechodziliśmy pod jej domem. Byłem wtedy dumny, że brałem udział w tym strajku i zarazem wzruszony widokiem tej kobiety. Myślę, że ona również była dumna z nas, że kolejny raz odważyliśmy się przeciwstawić komunistycznej władzy.\nCo robiliśmy podczas strajku? Rozmawialiśmy, czekaliśmy, modliliśmy się. Staraliśmy się także nie tracić poczucia humoru, w końcu śmiech jest lekarstwem na wiele rzeczy. Takim przykładem było „stoczniowe safari”. O omówionych godzinach jeździliśmy wózkami po terenie Stoczni Północnej i Gdańskiej z okrzykami „Solidarność”, „Precz z komuną!” i straszyliśmy tym milicję. Był to taki humorystyczny element w tym niepewnym wówczas czasie.\nMając 22 lata byłem w centrum wydarzeń, które w moim odczuciu wpłynęły na to, co wydarzyło się już niespełna rok później. W jakiś sposób my, stoczniowcy, przyczyniliśmy się do tego, że nasze dzieci i wnuki żyją w wolnej demokratycznej Polsce. Wprawdzie nasz kraj ma kolejne, nowe problemy, jednak jest już to wolny kraj, a przede wszystkim o to walczyliśmy i to udało nam się osiągnąć.\n« O strajkach majowych 1988 w „Magazynie Solidarnosc”\n„Jedzie, jedzie na kasztance” »


Paweł Kulenty Studio Plus Fotografia Ślubna Wizytówka\nOceny (0)oceńOpinie (0)dodaj nową opinię [+]Opis działalnościPaweł Kulenty Studio Plus Fotografia ŚlubnaFotoreportaże ślubne, sesje plenerowe, projektowanie i przygotowanie fotoalbumów ślubnych. Zlecenia wykonywane na terenie województwa lubelskiego i mazowieckiego - Łuków, Siedlce, Biała Podlaska, Lublin, Warszawa. Także na terenie całego kraju. Reportaże ślubne ukazujące najważniejsze chwile i uczucia pary młodej. Bez pozowanek i ingerowania w przebieg zdarzeń. Nie ustawiam, nie mówię, co kto ma robić. Staram się być niewidocznym obserwatorem zdarzeń. Wszystko po to, aby stworzyć zgrabną i spójną historię ze zdjęć, która razem z fotoalbumem tworzy zamkniętą całość. Fotoalbumy ślubne drukowane są papierze satynowym i perłowym. Oprawy skórzane, drewniane, plexi, materiału (satyna, płótno). Możliwe są dodatki - metalowe narożniki, zdjęcia na okładce drukowane na metalowych i ceramicznych płytkach, przeszycia grzbietów, tłoczone zdobienia. Oferuję również nietypowe fotoalbumy - ze zdjęciami w trójwymiarze, w oprawie passepartout lub podwójnie rozkładane „ze skrzydełkammi". albumy tradycyjne, fotoksiążki, zdjęcia na płótnie, oprawa w passepartout, wydruki wielkoformatowe. Zobacz także\nDane kontaktowePaweł...Adres Łuków Unitów Podlaskich 87 1\nTelefon 607697158E-mail Kliknij aby zobaczyć adres emailpkulenty@op.plWWW kulenty-studio.plLokalizacja


Dziś trudno sobie wyobrazić, jak można sobie radzić bez drukarki - technika, która pozwala na wizualizację informacji wyświetlanych na ekranie komputera. Urządzenia znalazły zastosowanie zarówno w celach domowych, jak i przemysłowych. Aby zrozumieć, jakiego rodzaju urządzenia potrzebujesz, warto wiedzieć, jakie są drukarki - ta informacja pozwoli dokonać właściwego wyboru w sklepie ze sprzętem biurowym.\nPomimo powszechnej reklamy marek, głównym elementem doboru takiego sprzętu nie jest marka, ale technologia, dzięki której urządzenie drukuje. Każda z nich wymaga pewnego tankowania i uzupełniania zasobów, realizując zadanie w specjalny sposób.\nZgodnie z tą zasadą przyjęto następującą klasyfikację gatunków:\nsublimacja (druk termiczny);\nNiektóre wersje drukarek są produkowane w kilku technologiach. Ważne jest, aby zrozumieć, jaki cel ma każde urządzenie. O tym wszystkim bardziej szczegółowo - więcej.\nTechnologia Matrix jest najstarsza . Urządzenie przypomina maszynę do pisania, tylko drukarka igłowa ma od 9 do 24 głowic drukujących. Wytwarzają wybiórcze pociągnięcia na specjalnej wstążce z tuszem, a ona z kolei drukuje je na papierze. Średnica igły określa rozmiar punktu, z którego składa się drukowany symbol.\nWszystkie takie urządzenia są ładowane specjalnym papierem - najczęściej w wersji rolkowej lub składanej.\nPomimo niemal "pierwotnego" pochodzenia, drukarki igłowe nadal są produkowane w chwili obecnej. Chodzi o ich wyjątkowe cechy: napis wykonany przez takie urządzenie nie może być wymazany i poprawiony . Takie "talenty" znalazły zastosowanie w instytucjach bankowych, kasach, biurach paszportowych i tak dalej.\nTechnologia drukowania atramentowego\nZasada tej technologii zakłada natychmiastowe wtryskiwanie atramentu przez otwory. Są bardzo małe i znajdują się w karetce poruszającej się wzdłuż arkusza papieru. Obraz na nośniku, podobnie jak w poprzednim przypadku, jest tworzony punktowo, ale tutaj używamy matrycy, która drukuje ciekłe barwniki (i niektóre z tych wkładów mają zintegrowaną głowicę drukującą).\nSkład tych ciekłych barwników jest bardzo ważny - nie powinny być zbyt płynne ani grube. W przeciwnym razie obraz może wysychać przez długi czas, a przy bardziej rygorystycznej konsystencji, średnica dyszy w mikronie staje się zatkana.\nUżytkownik musi upewnić się, że dysze nie są zatkane kurzem lub tusz nie jest wysuszony (dlatego należy regularnie wykonywać odbitki). W przypadku systemu kartridży, tusze czarne i kolorowe są powszechnie używane razem. Ostatnio szczególna popularność zyskała CISS - system ciągłego dostarczania atramentu . Ten know-how zmniejsza koszt samej technologii i poprawia ustawienia drukowania.\nZazwyczaj atrament wystarcza na 500 wydrukowanych arkuszy w formacie A4. "Jettwins" są uznawane za "ulubione" z domu ze względu na niewielkie rozmiary, przystępny koszt i dobrą jakość druku.\nPogłębiając temat, można zauważyć, że tego rodzaju drukarki są podzielone przez zastosowanie atramentu na tych typach:\nW pierwszym przypadku przydzielany jest mały rozmiar kropli - wpływa to pozytywnie na jakość obrazu. Takie drukarki są produkowane przez Epson i Brother. Odmiany Thermojet na dyszach mają termorezystory - będą się nagrzewać, gdy przepłynie przez nie prąd elektryczny (którego temperatura wynosi 500 stopni). W takim przypadku żywotność kasety i głowicy drukującej jest ograniczona. Wśród producentów takich urządzeń można wymienić Xerox, Canon, Epson i HP.\nInna nazwa tej technologii to electrographic. Zasada działania polega na wykonaniu fotokopii obrazu . Podstawą jest bęben światłoczuły, który może dyskretnie utrzymać ładunek elektryczny. Sięgając po ten bęben, promień lasera z oddzielnych punktów zostaje usunięty "ładunek". Jeśli kontrolujesz taki promień, możesz malować na powierzchni bębna ze względu na fakt, że powierzchnia bębna jest posypana specjalnym proszkiem z tonerem. Trzyma się obszarów, które mają ładunek. Następnie toner przenosi się na papier (który również jest naładowany) i teraz, pod wpływem wysokich temperatur, przykleja się do niego.\nGłówną zaletą technologii laserowej jest duża szybkość drukowania (do 20 stron na minutę).\nWśród innych cech:\nniski koszt materiałów eksploatacyjnych;\nnie ma potrzeby suszenia wydrukowane;\nniezawodne działanie tonera;\nodporność na wilgoć drukowanego tekstu lub obrazu.\nPonadto można korzystać z różnych mediów, od papieru do filmu. Ale w kategoriach kolorystycznych (są też takie modele), transmisja koloru w wersji laserowej jest znacznie gorsza niż w przypadku druku atramentowego. Kolejne dwie znaczące wady - wysoki koszt takich urządzeń i wymierne koszty energii elektrycznej.\nOznacza technologię LED, która jest bardzo podobna do technologii laserowej. Różnica polega na źródle światła. Zamiast pojedynczej wiązki laserowej działa tu cała linia urządzeń LED (ilość zależy od rozdzielczości drukarki). Ich zakres może wynosić od 2500 do 10 000 sztuk.\nEksperci nazywają brak mechaniki w zarządzaniu urządzeniami dużą zaletą - niezawodność pracy wyraża się w tym, że w każdym punkcie urządzenia ustalana jest pewna dioda LED. Oznacza to, że nie będzie żadnych zniekształconych krawędzi, a obraz będzie charakteryzował się wysoką wyrazistością.\nChciałbym wyróżnić ten rodzaj sprzętu jako osobny przedmiot, taki jak fotoprintery. Można je znaleźć w interpretacjach laserowych i atramentowych - te drugie są uważane za lepsze do uzyskania wysokiej jakości i bogatych zdjęć . Modele domowe są zwykle łatwe w użyciu i bardzo kompaktowe - wiele z nich nadaje się nawet do małych laboratoriów. Ich możliwości techniczne są więcej niż warte:\nużycie CISS dla "struyniki";\nNiesamowita rozdzielczość gotowego obrazu (parametry osiągają 9600 x 2400 pikseli na cal);\ndobra trwałość wkładu (do 1000 stron A4);\nDrukowanie odbywa się na specjalnym papierze o gęstości do 180 g / cal.\nNie bez ciekawych wynalazków. W dziedzinie fotoprinterów można szczególnie podkreślić następujące modele:\niMo Foto Frame Printer to drukarka wbudowana w ramkę. Ma port USB i czytnik kart. Drukuje jednak w małej rozdzielczości - tylko 800 * 600, a same zdjęcia nie przekraczają wymiarów 10 * 15 cm.\nStosuj się do koncepcji rozrywki i znanych marek - na przykład Epson Colorio tworzy kolorowe pocztówki, których zbliżenie będzie twarzą klienta. Aparat potrzebny do tego zdjęcia spowoduje, że kamera znajdzie się w urządzeniu.\nInną nazwą drukarki jest termo-sublimacja. To urządzenie ma niezwykłe funkcje: jest w stanie drukować na powierzchniach o wystarczającej gęstości, przynosząc pod nimi barwnik półprzewodnikowy. W technice jest kilka wkładów: czarny, kolorowy i ochronny.\nProces drukowania wygląda następująco:\nszef techniki będzie ogrzewał i zmiękczał powierzchnię (najczęściej plastik);\nw tym momencie farba jest "wstrzykiwana" z dużą prędkością (a dokładniej z jej gazowymi cząsteczkami), wybierając optymalną długość tak, aby obraz na powierzchni nie zniknął;\nw razie potrzeby stosuje się następujący kolor;\nsubstancja barwiąca umieszczana jest w kolejnych liniach, tak jak w technice atramentowej;\nOstatnim punktem jest zastosowanie warstwy ochronnej.\nNiezwykłe drukarki termiczne\nDruk termiczny odnosi się do przesyłania obrazów za pomocą nośników wrażliwych na ciepło. Zwykle występuje to poprzez elementy grzewcze i źródła podczerwieni. Jako te ostatnie stosuje się konwencjonalne diody elektroluminescencyjne.\nObszary zastosowania tej techniki są niesamowite:\nDrukarka do kwiatów może drukować na płatkach kwiatów . Kwiaty muszą być przygotowane do druku, w tym celu dostarczany jest specjalny olej.\nŚwieczka Led jest w stanie drukować na świecach .\nT-shirt ma określony cel - nadruk na koszulkach .\nDrukarka szklana przenosi obraz na szybę.\nJest drukarka do drukowania na etui na telefon komórkowy .\nIstnieje drukarka do tatuażu, która wyświetla obraz bezpośrednio na powierzchni skóry danej osoby.\nCiekawym wynalazkiem jest przenośna i lekka drukarka przenośna, która służy do drukowania mobilnego (najczęściej z telefonów). Dobrym przykładem jest PocketJet Ultra z dobrymi akumulatorami pojemnościowymi, zdolnymi do odbierania informacji przez Bluetooth. Praca z drukowaniem termicznym z jednego arkusza zajmuje 20 sekund.\nKoreańska koncepcja Ołówkowa drukarka, która rozwiązuje problem pozostałości po stubach ołówkowych, jest interesująca, ponieważ zamiast wkładów używa płytek . To z łatwością skoryguje błąd i usunie go. Z tego samego powodu niepotrzebna drukowana dokumentacja może zostać ponownie wykorzystana.\nDrukarki do żywności . W tym przypadku zamiast atramentu używa się resztek herbaty i kawy zamiast produktów z papieru. Osobną tematyką wśród takich urządzeń jest drukarka-toster. Inne rodzaje tej techniki są drukowane nawet na piankowym cappuccino.\nNadruk na piankowym cappuccino\nNawiasem mówiąc, atrament kawy zainspirował wynalazców do pojawienia się przyjaznej dla środowiska drukarki do kawy RITI. Takie urządzenie przyjęto z tego powodu, że zmielone ziarna kawy są przetwarzane w bazie kolorystycznej. Technika nie jest mityczna, ale całkiem realna - drukarka do kawy została stworzona przez RITI.\nNa podstawie swojej nazwy, drukarka cyfrowa Mattel Nails tworzy rysunki na paznokciach, które będą interesujące dla nastoletnich dziewcząt.\nNawet podczas podróży wielu nadal pracuje na laptopie . Jeśli masz drukarkę specjalnie zamontowaną na tylnej pokrywie wyświetlacza, możesz natychmiast wydrukować niezbędne dokumenty. Technologia jest zasilana przez port USB.\nJednym z najbardziej przydatnych wynalazków jest drukarka do czcionki brajlowskiej - Drukarka brajlowska do tłoczenia umożliwia drukowanie informacji czytanych przez osoby niewidome i niedowidzące. Urządzenie drukujące z wytłoczeniem znalazło już zastosowanie w tak ważnych przedmiotach jak butelki z lekarstwami.\nDrukowanie na kolorach żywności\nTechnics do druku wolumetrycznego\nDzisiaj nikt nie jest zaskoczony urządzeniem, które potrafi odtworzyć trójwymiarowe modele na danych komputerach. Chodzi o drukarki 3D. Do tej pory znaleźli godne zastosowanie zarówno do celów domowych, jak i przemysłowych: na przykład tworzenie protez medycznych lub skomplikowanych części. Drukarka HP może być zarówno materiałem laserowym, jak i atramentowym, polimerowym lub proszkowym, może być używana jako materiał eksploatacyjny, spiekać urządzenie lub zszywać je razem - przykład wykonania wyjścia, jak również możliwość otrzymania trójwymiarowego modelu na wyjściu, nie jest tak ważny.\nNiektóre z tych urządzeń są zdolne do tworzenia prawdziwych cudów. To prawda, że natychmiastowa rezerwacja jest tutaj potrzebna, aby taka technika została przedstawiona w jednym egzemplarzu. Na przykład włoski inżynier Enrico Deni zaprezentował innowacyjną technologię, w której wykorzystuje się pył magnetyczny i piasek zamiast atramentu. Dane te są konwertowane przez urządzenie na warstwy 3D. Technologia może znaleźć godne zastosowanie w architekturze.\nA w belgijskiej firmie Unfold zaprezentowali drukarkę 3D, w której jako surowca używa się mokrej gliny . Urządzenie może wytwarzać wszelkie przedmioty ceramiczne, które następnie będą poddawane jedynie suszeniu i prażeniu. Istnieją również jadalne wersje gotowych produktów. W takich produktach do tankowania artykułów spożywczych. Drukarka 3D pozostanie, za pomocą kleju spożywczego, w celu stworzenia danego jadalnego arcydzieła.\nUrządzenia wielofunkcyjne łączą w sobie możliwości urządzenia drukującego i kopiującego oraz skanera. Producenci produkują te urządzenia w dwóch głównych typach - laserowym i atramentowym. Aby wiedzieć, który z nich jest odpowiedni dla Ciebie, musisz mieć informacje o zaletach i wadach każdego z nich.\nZalety te wyróżniają laserowe urządzenie wielofunkcyjne:\nlepsza jakość druku;\nduża liczba kopii na minutę;\nmożliwość wykonywania dwustronnego drukowania.\nNajczęściej takie urządzenie kupują ci, którzy stale pracują z różnymi dokumentami. Główną wadą jest ograniczony zasób kaset sprzedawanych w zestawie, przeznaczonych do 1000-2000 kopii.\nJeśli potrzebujesz drukowania dwustronnego, musisz zainstalować dodatkowy dupleks: bardzo rzadko ta funkcja jest ustawiana przez producenta.\nTeraz o "strumieniu" - standardowy model będzie pochodził z czarnych, niebieskich, żółtych i karmazynowych kolorów. W droższej maszynie i możliwości będą większe, a wydruk będzie wyraźniejszy i nasycony. Takie urządzenie wielofunkcyjne będzie mogło drukować kolorowe fotografie i dokumenty. Atramentowe urządzenia MFD są sprawdzane dwa razy taniej niż laser, ale oryginalne materiały eksploatacyjne i w tym przypadku są drogie. Jednak tę istotną wadę rozwiązuje instalacja CISS.\nTak więc producenci sugerują nam, aby przełożyć ich fantazje komputerowe na rzeczywistość, a czasem nawet w trójwymiarową formę. Pozostaje tylko wybrać to, czego potrzebuje konsument - czarno-biały lub kolorowy obraz, dokument lub fotografię, przedmiot trójwymiarowy lub nawet coś jadalnego. Z jakiegoś powodu wydaje się, że najciekawsze w dziedzinie produkcji drukarek czekają na nas.\nOdtwarzacz Blu-Ray Samsung M9500 UHD z zaawansowanymi funkcjami\nCo zrobić, jeśli Skype zaginie w trakcie rozmowy\nMultivarka to wspaniała rzecz, która pozwala właścicielom lokali oszczędzać czas i przygotowywać różne potrawy na jednym patelni. Po prostu znajdź model, który spełnia wszystkie Twoje wymagania i nie sprawia kłopotów - nie jest to takie proste. Problem pogłębia nierealistycznie poszerzony asortyment cudownych zapiekanek. Aby nie tracić\nOcena najlepszych 10-calowych tabletów według opinii użytkownikówOcena najlepszych tabletek dziecięcych według opinii użytkownikówDlaczego elektroniczny papieros podpala wysypisko?Podłącz aparat do telewizora


Benińskie zespoły metal\nBenińskie zespoły - Zespoły metal - Zespoły muzyczne\nBenińskie zespoły metal. Zespoły muzyczne.\nZnaleziono zespołów muzycznych: 0. Zespoły spełniają kryteria: zespoły benińskie, z gatunku metal.\nTagi wyszukiwania zespołów: kraj Benin, muzyka benińska, zespoły benińskie, gatunek Metal.\nSpis zespołów - benińskie zespoły metal - zespoły muzyczne


Skrzynka na rośliny z kratką w Tchibo\nPnącza rosną wzwyż, inne rośliny potrzebują natomiast podparcia – ta skrzynka na rośliny z kratką nadaje się do jednych i drugich, zapewniając im miejsce do prawidłowego rozwoju. Środek skrzynki wyłożony jest folią perforowaną, a dno posiada lekki spadek, dzięki czemu zapobiega gromadzeniu się wody. Skrzynka idealnie nadaje się do roślin doniczkowych, wiszących i pnączy - znajdzie się na niej miejsce nawet na kilka kwiatów. Odporna na czynniki atmosferyczne Skrzynia oraz kratka wykonane są z impregnowanego, odpornego na czynniki atmosferyczne drewna świerkowego i nadają się na balkon, taras i do ogrodu. Skrzynka posiada regulowane nogi i nadaje się również jako osłona przed wiatrem i niechcianymi spojrzeniami.


Prowadząc restaurację kuchnia winna być zaopatrzona w pełną ilość profesjonalnego sprzętu, który usprawni i przyspieszy pracę pracowników. Zakup odpowiednich narzędzi zależy ale w znaczącej mocy od zapotrzebowania czy rodzaju menu.\nW wielu restauracjach oferujących staropolskie menu konieczne są szatkownice do kapusty, ponieważ warzywo wtedy stanowi elementem wielu tradycyjnych polskich dań. W ścisłych firmach cateringowych czy małych restauracjach zazwyczaj zbiera się ta niska, ręczna, zwykła szatkownica, wykonana z plastiku albo drewna, dzięki której można również przygotować inne warzywa, jak np. ogórki czy marchewkę, z jakich najczęściej przyrządza się m.in. świeże surówki. Przy większym zapotrzebowaniu wskazany jest sprzęt innego typie, z wbudowanym silnikiem i przynoszony elektrycznie. Zwiększa się i często w ścisłych zakładach produkcyjnych czy gospodarstwach rolnych.\nTaka szatkownica jest niezwykle wytrzymałym sprzętem o dużej klas, która przedstawia się też swoją obsługą. Sprzęt ten kładzie się m.in. z silnika, metalowego bębna czy korpusu i małej rynny, po której przesuwa się poszatkowana kapusta. Najbardziej prestiżową stroną są noże zrobione ze zwykli nierdzewnej, które mogą być przez długi okres czasu. Szatkownica prawdopodobnie żyć zaopatrzona na żądanie w pozostałe pozostałe elementy, jak np. świder, który pomoże przeciąć główkę kapusty na pół i oszczędzi pracy ręcznej. W relacji od potrzeb można także zakupić przystawkę, która umożliwi szatkowanie na plasterki innych warzyw, uchwyt wraz z kołami, dzięki którym można łatwo przesuwać sprzęt czy dodatkowe tarcze. Tarcze mają prestiż na sposób cięcia - mogą wówczas żyć ograniczone kawałki, wióry albo plastry. Jeśli jednak potrzebna nam jest jedynie szatkowana kapusta, tradycyjna tarcza w zupełności nam wystarczy.\nNalezaloby dzierzyc niszczarki papierow w bliskim przedsiebiorstwie


• Lavoga • simply charm crystal mint nude &white Ręcznie zrobione\nLavogabiżuteriabransoletkisimply charm crystal mint nude &white\nkomunię klucz męska bransolecie\nonyks passion ptak kwarc\nmęska bransolecie lotos symbol\nptak kwarc imię skórzanej\nbransoletki: simply charm-crystal-mint, nude &white. ręcznie zrobione\nSimply Charm-Crystal-mint, nude &white.\nkryształki koniczynka ptaszek turkusowe bransoletki pomarańczowe bransoletki złote bransoletki\nKOLEKCJA - Simply Charm - NOWE WZORY. Zestaw trzech delikatnych bransolet na gumce silikonowej wykonany ze szklanych kryształków (oponka 6 x8 mm) oraz delikatnych ozdobnych zawieszek (antyalergicznych) Pasuje na nadgarstek od 16 - 17 cm. Istnieje możliwość wykonania bransolet w innych rozmiarach, prosimy o kontakt ;) PRACA AUTORSTWA PRACOWNI LAVOGA - KOPIOWANIE ZABRONIONE!


Jak przetrwać w niskich temperaturach? | | Europa Campers - domki holenderskie - Producent\nJak przetrwać w niskich temperaturach?\nJeżeli planujecie biwakowanie jesienią, wiosną, a tym bardziej zimą – powinniście zadbać przede wszystkim o dobry sprzęt, który uchroni Was przed chłodem. Kupowanie tanich namiotów i śpiworów jest kuszące, ale w dłuższej perspektywie może nam zupełnie popsuć radość z biwakowania.\nAż korci, żeby schować się w dwa śpiwory na raz, prawda? Pamiętajcie tylko, że dwie sztuki, to dwa razy większy ciężar do dźwigania przy trekkingu. Czasami korzystniej jest kupić jeden porządniejszy. Większość śpiworów posiada metkę, na której jest podana minimalna temperatura, przy której skutecznie zabezpiecza nas on przed zimnem.\nObecnie, w sklepach można znaleźć też wkładki do śpiworów, które zajmują mniej miejsca i są lżejsze. Aha! Pamiętajcie też o dobrej macie do spania, która zabezpieczy Was przed kontaktem z wyziębioną ziemią. Dobra mata robi ogromną różnicę!\nNajwięcej ciepła tracimy przez głowę, ręce i nogi. Dlatego przygotowując się do nocowania w namiocie, musimy dobrze się ubrać. Czapka, rękawice i ciepłe skarpety (lub kilka par) są konieczne, żeby komfortowo przetrwać noc.\nPamiętajcie, że pierwsza warstwa ubrań powinna być przewiewna, żeby skóra mogła oddychać. Zbyt mocno przylegające ubranie może zakłócić krążenie krwi.\nJeżeli jesteście wyjątkowymi zmarźlakami, dobrym rozwiązaniem jest wrzucenie do śpiwora termofora – albo w okolice stóp, albo serca.\nNajwiększym i najbezpieczniejszym źródłem ciepła w namiocie jesteście Wy sami. Najlepszym sposobem na ogrzanie się, jest po prostu… przytulenie się do siebie.\nKategorycznie zabronione jest natomiast rozpalanie w namiocie ognia, grilla, czy używanie kuchenek! Pomijając to, że ogień jest ogromnym zagrożeniem pożarowym, w namiocie nagromadzi się mnóstwo oparów śmiertelnego tlenku węgla!\nWiemy już, że nasze ciało jest głównym źródłem ciepła. Warto zatem zapewnić mu paliwo i nagrzewać je też od środka. Przy niższych temperaturach, nasz organizm potrzebuje więcej cukru – to dzięki niemu wytwarza ciepło. Do swojego biwakowego jadłospisu warto więc włączyć czekoladę, orzechy czy makaron. Bezpośrednio przed zaśnięciem dobrze jest również wypić gorącą herbatę.\nTeraz już wiecie na co zwracać uwagę, żeby podczas biwakowania było Wam jak najcieplej. A jeśli nie jesteście fanami biwakowania i niskich temperatur, najlepszym rozwiązaniem dla Was będą nasze domy 🙂 Sami wybierzcie swój ulubiony!


Skóra wokół oczy jest bardzo cienka i delikatna. Znajduje się tu znacznie mniej gruczołów łojowych i tkanki tłuszczowej, niż w innych partiach twarzy. Nic więc dziwnego, że właśnie oczy i ich okolice jako pierwsze zdradzają, w jakiej jesteśmy kondycji. Sińce i obrzęki powodują, że twarz wygląda na zmęczoną. Cienie i opuchnięcia pod oczami często powstają po nieprzespanej nocy, ale bywają też skutkiem czynników, na które mamy mały wpływ. Mowa tutaj o obrzękach związanych z zaburzeniami krążenia, o przeroście tkanki tłuszczowej w dolnej powiece, a także o tak zwanej dolinie łez. Na szczęście na każdy rodzaj tych przypadłości istnieje jakaś skuteczna metoda.\nKiedy jesteś zmęczona i niewyspana, pod Twoimi oczami zaczynają pojawiać się cienie. Dzieje się tak, ponieważ w tym miejscu dochodzi do zastoju krwi i limfy. Aby go zniwelować najlepszym lekarstwem będzie odpowiednia dawka snu. Możesz też zastosować krem, który poprawi mikrokrążenie oraz delikatny masaż.\nTrudniej będzie Ci usunąć cienie pod oczami, które są stałe. Występują one najczęściej kiedy w dolnej powiece dochodzi do zaniku tkanki tłuszczowej. Wtedy drobne naczynia włosowate po prostu prześwitują przez cienką skórę i są widoczne jako sinofioletowe cienie. Dodatkowo z wiekiem skóra pod oczami staje się coraz bardziej cienka i mało sprężysta, a zaniki tkanki tłuszczowej nasilają jej wiotkość. To wszystko sprawia, że światło pod oczami odbija się w niekorzystny sposób, powodując i uwydatniając cienie.\nDr Marek Wasiluk z warszawskiej kliniki Triclinium twierdzi, że w tym przypadku trzeba zadziałać kompleksowo do czego znakomicie się sprawdzi zabieg frakcyjnej radiofrekwencji mikroigłowej. – RF mikroigłowa polega na jednoczesnym nakłuwaniu i podgrzewaniu skóry. Mówiąc dokładniej, głowica urządzenia jest wyposażona w dwadzieścia pięć mikroigieł, które w momencie nakłuwania skóry są podgrzewane na całej długości. To sprawia, że w trakcie wykonywania zabiegu, skracają się istniejące włókna kolagenowe, a w dłuższej perspektywie stymulowane jest powstawanie nowego kolagenu, skręcenie i zagęszczenie jego włókien oraz budowa nowych wiązań pomiędzy nimi. Dzięki temu uzyskamy efekt jędrniejszej, grubszej i bardziej elastycznej skóry, która z pewnością zakryje nieestetycznie prześwitujące naczynia krwionośne. RF mikroigłowa przy okazji rozwiązuje również problem zmarszczek i wiotkości skóry pod oczami. Zabiegi frakcyjnej RF mikroigłowej warto połączyć z zabiegami mezoterapii igłowej i podaniem niewielkich ilości rzadkiego kwasu hialuronowego w celu uzupełnienia ubytków tkanki tłuszczowej.\nW okolicy oczu pojawiają się również innego rodzaju defekty estetyczne, uwypuklające cienie i nasilające wygląd zmęczonej twarzy. Zmiany te nazywane są tzw. doliną łez i powstają w wyniku głębokich ubytków tkanki tłuszczowej rozciągających się bocznie od nosa, pod oczodołem. Objawia się to powstaniem zapadnięć pod oczami w postaci długiego i wąskiego zagłębienia przypominającego dolinę, stąd nazwa przypadłości.\nCzłowiek z doliną łez wygląda na permanentnie przemęczonego i starszego niż jest w rzeczywistości. Dolina łez powstaje niezależnie od wieku, czasem również u ludzi relatywnie młodych. Duże znaczenie w nasileniu jej występowania ma kształt kości twarzoczaszki, grubość tkanki tłuszczowej na twarzy, a także nasilenie procesów starzenia oraz tryb życia.\nDoktor Marek Wasiluk tłumaczy, że w takich przypadkach najlepiej zdecydować się na zabieg wypełnienia ubytków.\n– Można to zrobić wstrzykując kwas hialuronowy lub kwas polimlekowy. Wstrzyknięcie kwasu hialuronowego pozwala na uzyskanie natychmiastowego efektu wypełnienia doliny łez, który utrzymuje się przez ok. półtora roku. Natomiast kwas polimlekowy nie jest typowym wypełniaczem. Na efekty zabiegu trzeba czekać nieco dłużej, ale za to są one bardziej naturalne i długotrwałe. Kwas polimlekowy stymuluje syntezę endogennego kolagenu, dzięki czemu tkanki odbudowują się w naturalny sposób.\nObrzęki powieki dolnej mogą pojawić się w każdym wieku. Często są uwarunkowane genetycznie, ale sprzyjają im też inne schorzenia np. choroby nerek i wątroby, ogólna niewydolność krążenia, alergie, niedoczynność tarczycy lub zaburzenia hormonalne. Najczęściej wywołane są niewielkimi zastojami, które powstają nocą, kiedy śpimy w pozycji horyzontalnej. Skurcze mięśni mimicznych, które zwykle pomagają w przepływie krwi, są wówczas znacznie ograniczone.\nW ten sposób woda i toksyczne produkty przemiany materii pozostają w tkance podskórnej i powstaje obrzęk. Naskórek w powiece jest wyjątkowo cienki, dlatego zgromadzona w niej woda jest bardzo widoczna. Taka przypadłość może dotknąć również osoby, które mają drobne problemy z mikrokrążeniem, a mimo to decydują się na wstrzyknięcie botoxu pod oczami. Toksyna botulinowa powoduje częściowy paraliż mięśni, a więc uniemożliwi wykorzystanie ich jako pompy wspomagającej krążenie.\nAby zniwelować obrzęki pod oczami, najlepiej stosować masaże i drenaż limfatyczny, które usprawnią krążenie. Można również skorzystać z zabiegów mezoterapii igłowej, które polegają na podaniu w tkankę za pomocą igły preparatów odżywiających, zmniejszających obrzęk i poprawiających krążenie. Warto także zastosować zabiegi radiofrekwencji kontaktowej, które polegają na ogrzaniu tkanek za pomocą specjalnej głowicy, co także pozwala zniwelować obrzęki i pozbyć się toksyn.\nNieestetyczne, opuchnięte worki pod oczami mogą być wywołane przerostem tkanki tłuszczowej pod dolną powieką. Może się tak dziać w wyniku przewlekłego obrzęku, zaburzenia metabolizmu komórek tłuszczowych i gromadzenia się (zamiast efektywnego wydalania) produktów przemiany komórkowej. Do najczęściej stosowanych zabiegów, mających na celu zlikwidowanie worków tłuszczowych, należą: lipoliza iniekcyjna i blepharoplastyka powiek dolnych. Lipoliza iniekcyjna to zabieg polegający na ostrzykiwaniu poduszeczek tłuszczowych substancją, rozpuszczającą tkankę tłuszczową. Blepharoplastyka powiek dolnych jest natomiast niewielkim zabiegiem chirurgii plastycznej, polegającym na nacięciu tuż pod dolnymi rzęsami i usunięciu nagromadzonego tłuszczu.\nDr Marek Wasiluk – lekarz medycyny estetycznej, lekarz stomatolog, audytor standardów ISO. Specjalista w dziedzinie laseroterapii. Jako pierwszy w Polsce wprowadził do praktyki wykonywanie zabiegów estetycznych nowej generacji laserem frakcyjnym CO2 More-Xel scanning, nowatorskie protokoły zabiegowe laserem bromkowo-miedziowym oraz urządzeniem frakcyjnej RF mikroigłowej Secret. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Medycyny Estetycznej i Anti-Aging. Brał udział w opracowywaniu przez Towarzystwo programu certyfikacji lekarzy medycyny estetycznej. Od 2008 roku współpracuje z Centrum Kształcenia Podyplomowego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego będąc wykładowcą na podyplomowych studiach. Jest współwłaścicielem warszawskiej Kliniki Zdrowia Triclinium, która powstała z chęci stworzenia miejsca zajmującego się kompleksowo problemami estetycznymi. Jest też autorem eksperckiego bloga „Medycyna estetyczna bez tajemnic” – www.marekwasiluk.p\nKomentarze do: Męczący problem – cienie i opuchnięcia pod oczami


Skup samochodów AUT Blachownia - Autoskup za gotówkę.\nSkup aut samochodów Blachownia - Autoskup - Skup pojazdów całych i uszkodzonych po wypadku, kolizji za gotówkę - Dobra cena!\nSkup AUT z dojazdem do Klienta ☎ 794 177 271 ➤ Wycena i dojazd w tym samym dniu! Skup samochodów Blachownia - Skup aut osobowych, terenowych, dostawczych, ciężarowych do 3,5 tony. Autoskup, skup pojazdów za gotówkę całych i uszkodzonych po wypadku, kolizji. Skup pojazdów rozbitych, także po szkodzie całkowitej.\nSkup samochodów używanych od osób prywatnych i aut służbowych od firm za gotówkę - Dobre ceny! Oferujemy skup pojazdów drogich i tanich, całych i uszkodzonych, rozbitych po wypadku, stłuczce i kolizji drogowej. Skup samochodów osobowych, terenowych, sportowych, SUV-ów, VAN-ów, skup samochodów ciężarowych z kratką, skup samochodów dostawczych i ciężarowych do 3,5 tony w tym również z windą, busów, brygadówek, autolawet (auto najazdów), pojazdów specjalnych. Skup aut turystycznych, kamper vanów, kamperów, przyczep kempingowych, skup całych flot samochodowych. Skupujemy także auta z uszkodzonym silnikiem, skrzynią biegów i innymi uszkodzeniami. Prowadzimy również odkup pojazdów od firm z branży CFM. Skupujemy auta powindykacyjne od firm windykacyjnych, powypadkowe od firm ubezpieczeniowych, poleasingowe od firm leasingowych oraz z banków i wypożyczalni. Oferujemy skup aut z silnikiem diesla, skup aut benzynowych, benzynowych z instalacją gazową LPG, elektrycznych i hybrydowych. Po auta dojeżdżamy do Blachownia - powiat częstochowski.\nRynek motoryzacyjny to jeden z najogromniejszych sektorów w całej gospodarce. Jednoroczne obroty tworzone przez klientów indywidualnych, jak i firmowych za sprawą sprzedaży samochodów liczone są w miliardach. Takie statystyki dotyczą tylko Polski, a gdy wlicza się w to handel w całym rejonie, kwoty robią się niebanalne. Taka sytuacja sprawia, że chcąc sprzedać samochód, trzeba liczyć się z ogromną konkurencją. Ma prawo to wywołać wiele kłopotów dla osób, które pragną szybko pozbyć się auta i je zmonetyzować. Niestety w praktyce sprzedaż samochodu innemu konsumentowi indywidualnemu może trwać nawet miesiącami, a w wypadku charakterystycznych modeli nawet latami. Wychodząc naprzeciwko oczekiwaniom klientów, skupujemy samochody każdej marki w całej Polsce.\nJesteśmy wyspecjalizowaną jednostką, która od lat specjalizuje się handlem samochodami. Entuzjastycznie kupimy samochód dowolnego producenta w dowolnym rodzaju. Interesują nas samochody miejskie, auta klasy średniej, auta sportowe, auta kompaktowe, auta rodzaju crossover, a także auta eleganckie oraz dostawcze. Kupujemy zarówno samochody nowe, jak również te znacznie bardziej wiekowe. Poza skupem stereotypowych aut, prowadzimy też skup samochodów kempingowych (kampery), przyczep kempingowych oraz pojazdów rolnych, quadów i wózków widłowych. Nie jest dla nas kłopotem nawet to, iż auto nie posiada znaczącego przeglądu, czy ubezpieczenia, co jest znaczącą informacją.\nProponujemy w następstwie tego współpracę również posiadaczom pojazdów, jakie wyszły z dziennej eksploatacji w ruchu drogowym.\nRozważymy nabycie auta jakiejkolwiek marki oraz zróżnicowanym stanie i zaproponujemy godziwą cenę w zależności od stanu pojazdu. Działając na rynku motoryzacyjnym od lat, mamy nadzwyczaj dobre rozeznanie w aktualnie panujących cenach pojazdów używanych. Umożliwia to nam proponowanie optymalnych dla Państwa cen. Chcąc zadbać o zadowolenie klientów, proponujemy najwyższe możliwe stawki na rynku, tak by było to dla nas popłatne. Dzięki takiej polityce nasi klienci mogą upajać się błyskawiczną gotówką i sprzedażą samochodu za uczciwą cenę.\nJedną z największych zalet współpracy z nami jest bezzwłoczne rozliczenie gotówkowe. Sprzedając nam auto, nie należy się w następstwie tego troskać o długi termin zapłaty bądź liczne problemy, które niejednokrotnie mają miejsce, wyprzedając auto osobom fizycznym. Kolejną z zalet jest to, iż do wyceny pojazdów podchodzimy w pełni kompetentnie. W trakcie wyceny zwracamy uwagi na szczegóły, jakkolwiek dostrzegamy też realną wartość pojazdów, co uwzględniamy w wycenie oferując uczciwe stawki, dzięki czemu zyskujemy zaufanie kontrahentów, którzy zwykle do nas wracają. Drobne defekty mechaniczne nie są dla nas przeszkodą w zakupie pojazdu, a do każdego auta przystępujemy indywidualnie.\nIstotną zaletą współpracy z nami jest to, iż transakcja ma prawo być przeprowadzona błyskawicznie. W czasie procedury zakupu wybitnie prędko sprawdzamy stan techniczny pojazdu, po czym proponujemy właściwą cenę. Staramy się jak najszybciej zrealizować wymagane formalności, aby móc natychmiast rozliczyć się z naszym konsumentem. Dzięki temu kontaktując się z nami, możecie Państwo uniknąć wielomiesięcznych poszukiwań kontrahenta na swoje auto, a także uniknąć wielu godzin poświęconym potencjalnym osobom, jakie wyrażają chęć zakupu, ale okazjonalnie do niego rzeczywiście dochodzi.\nSkupujemy auta używane w każdym regionie Polski. Posiadamy swoich przedstawicieli w dowolnym województwie, przez co możemy dotrzeć do kontrahenta w nadzwyczaj krótkim czasie. Klient chcący sprzedać auto musi być formalnym właścicielem bądź posiadać właściwą zgodę właściciela. W przypadku, kiedy auto należy do kilku osób, każda z nich musi wyrazić zgodę na sprzedaż. Pragnąc sprzedać auto nabyte na kredyt, również macie Państwo u nas taką możliwość, a jedyne co potrzeba to zdobycie na to zgody banku.\nSerdecznie zapraszamy do kontaktu mailowego bądź też telefonicznego. W czasie rozmowy doprecyzujemy warunki potencjalnej współpracy oraz wyjaśnimy wszelkie niepewności. Gwarantujemy bezpłatny odbiór pojazdów bezpośrednio u klienta, co powoduje, że mogą Państwo oszczędzić sobie czasu oraz kłopotów.\nSamochody ciężarowe do 3,5 tony (samochody z plandeką, samochody z windą, auta z kontenerem, samochody z izotermą (chłodnia, mroźnia), samochody z podwójną kabiną (doki), auta z kiperem (wywrotką), auta z dźwigiem HDS, auta z najazdem rodzaju autolaweta, auta z kabinami sypialnymi (międzynarodówki), auta ze zwyżkami, samochody techniczne do 3,5 tony wszystkich marek – np Mercedes Sprinter, Volkswagen Crafter, Fiat Ducato, Renault Master, Opel Movano, Peugeot Boxer, Citroen Jumper, Volkswagen Transporter.


Loty z Macau do Jakarta, Rozkład lotów z Macau do Jakarta | Trip.com\nTanie loty z Macau do Jakarta\nInformacje o lotach Macau – Jakarta\nMakau(MFM) ⇒ Dżakarta(CGK)\nKiedy loty na trasie Makau (MFM) – Dżakarta (JKT) są najtańsze?\nLinie lotnicze ustalają ceny lotów na trasie Makau – Dżakarta w zależności od daty i godziny rezerwacji. Nasza analiza danych od wszystkich przewoźników wskazuje, że najtańsze loty na Trip.com są dostępne we wtorki, środy i soboty.\nIle kosztują loty na trasie Makau (MFM) – Dżakarta (JKT)?\nWedług danych Trip.com najniższa cena wynosi około 2 804 zł.\nMiędzynarodowe witryny internetowe – Loty z Makau do Dżakarta


Walizka na kółkach dla DSLR i kamkordera MB PL-RL-55\nWalizka na kółkach dla DSLR i kamkordera MB PL-RL-55, wodoodporna, gwarantuje najwyższy poziom ochrony w czasie wstrząsu, posiada regulowane przegrody na dowolne dostosowanie przestrzeni wewnątrz torby.\nWalizka na kółkach dla 2 kamer i 7 obiektywów MB MP-RL-70BB\nWalizka na kółkach dla 2 kamer i 7 obiektywów MB MP-RL-70BB także na 2 lampy błyskowe, laptopa do 17”, tablet oraz inne akcesoria; ma możliwość zamocowania statywu, wodoodporna, najwyższy poziom ochrony.\nTorba na profesjonalną lustrzankę MB MP-SB-50BB\nTorba na profesjonalną lustrzankę MB MP-SB-50BB mieści 1-2 DSLR z gripem i obiektywem 70-200 F/2.8, 6-7 dodatkowych obiektywów, body, 1-2 lampy, tablet, laptopa do 15” i akcesoria.\nWalizka średnia na kółkach na sprzęt oświetleniowy MB PL-LW-88W\nWalizka średnia na kółkach na sprzęt oświetleniowy MB PL-LW-88W wodoodporna, maksymalna ochrona sprzętu; mieści 2 lampy błyskowe wraz ze statywami i akcesoriami lub 3 średniej wielkości lampy filmowe.\nWalizka średnia na kółkach na sprzęt oświetleniowy MB PL-LW-97W\nWalizka średnia na kółkach na sprzęt oświetleniowy MB PL-LW-97W wodoodporna, maksymalna ochrona sprzętu; mieści 2-3 lampy błyskowe wraz ze statywami i akcesoriami lub 3-4 średniej wielkości lampy filmowe.\nWalizka duża na kółkach na sprzęt oświetleniowy MB PL-LW-99\nWalizka duża na kółkach na sprzęt oświetleniowy MB PL-LW-99 wodoodporna, maksymalna ochrona sprzętu; 2 przedziały: na kable i drobne akcesoria oraz na oświetlenie ze statywami.\nTorba naramienna na małe kamkordery MB PL-CC-191N\nTorba naramienna na małe kamkordery MB PL-CC-191N typu Sony PXW-FS5, PXW-X70, Blackmagic Micro Studio 4K, Canon XF205, EOS C500; wodoodporna, miękkie przegródki, poszerzane boczne kieszenie.\nTorba naramienna na średnie kamkordery MB PL-CC-193N\nTorba naramienna na średnie kamkordery MB PL-CC-193N typu Sony PXW-FS7, NEX-FS100R, PMW-X200, Panasonic AG-AC160, Canon EOS 1DC, 5D; wodoodporna, miękkie przegródki, poszerzane boczne kieszenie.\nTorba naramienna na większe kamery MB PL-CC-195N\nTorba naramienna na większe kamery MB PL-CC-195N typu Sony PXW-FS7, NEX-FS700R, PMW-350 lub wideo DSLR z rigiem Canon EOS 1DC, 5D; wodoodporna, miękkie przegródki, poszerzane boczne kieszenie.\nTorba naramienna na duże kamery wideo MB PL-CC-197\nTorba naramienna na duże kamery wideo MB PL-CC-197 typu lustrzanka z rigiem i akcesoriami; najwyższy poziom ochrony, wodoodporna, 3 rączki, pasek na ramię i możliwość mocowania na wózku.\n163,00 zł - 4 223,00 zł


Vuelta a Espana – 5/21 – ROZKOLARZONY\nVuelta a Espana – 5/21\n23 sierpnia 2017 by tivano777\nŁucenko w Pustelni Św. Łucji, czyli kilka słów komentarza po 5. etapie Vuelty.\nPo pierwsze – nie mam nic do Kazacha, ale bardzo kibicowałem dziś Kudusowi. Zwycięstwo 23-letniego Erytrejczyka to byłoby coś. Niestety nie dał rady, ale mam nadzieję, że jeszcze potwierdzi swój talent na tym wyścigu. Swoją drogą – pięć czołowych miejsc zajęli dziś kolarze w wieku 22-24 lat, zatem młodzież w natarciu. Oby nie tylko na pojedynczym etapie.\nZ peletonu jako pierwszy finiszował Contador. Spora niespodzianka. Hiszpan wczoraj narzekał na kłopoty żołądkowe, ale dziś pokazał, że w formie jest wysokiej, a duża strata w Andorze raczej była spowodowana chwilową niedyspozycją. A więc wygląda na to, że możemy ostrzyć sobie zęby na ciekawe akcje El Pistolero w dalszej fazie wyścigu.\nFroome i Chaves potwierdzili swoje aspiracje i na ten moment są faworytami do końcowego zwycięstwa. Czwartym do brydża był dziś Woods, któremu finałowy podjazd bardzo odpowiadał, niemniej nie wydaje mi się, by na najtrudniejszych etapach był w stanie rywalizować z najlepszymi. Ładnie jedzie jak dotąd Van Garderen, ale znając Amerykanina – nie utrzyma tak dobrej kondycji przez całą Vueltę.\nNatomiast większe straty ponieśli Nibali i Bardet. Włoch dość wyraźnie odstawał już w poniedziałek na Comelli, zatem jego dzisiejsza postawa nie jest specjalnym zaskoczeniem. Ale na Francuza bardzo liczyłem w kontekście następnych górskich etapów, tymczasem jego dyspozycja po przejechanym Tourze nie jest chyba jednak najwyższa. Jeśli w weekend się to potwierdzi – tym bardziej szkoda wczorajszego upadku Pozzovivo.\nZ rywalizacji o wysokie miejsce w klasyfikacji generalnej definitywnie wypadł Majka. Polak zmaga się z kłopotami żołądkowymi i obecnie traci już ponad 12 minut. A zatem pozostaje walka na poszczególnych odcinkach. Cóż, patrząc na dotychczasową postawę niektórych liderów, przy optymalnej dyspozycji podium byłoby chyba całkiem realne. Ale z drugiej strony – nie ma co roztrząsać, na etap też się przecież nie obrazimy 🙂 Pytanie tylko czy Majka będzie w stanie na tyle dojść do siebie.\nW czwartek i piątek faworyci pojadą zapewne na remis, natomiast w weekend mamy w programie Xorret de Cati i Cumbre del Sol – czyli będzie interesująco. I znów pewnie Vuelta nas zaskoczy 🙂\nNa koniec ciekawostka – wczoraj w Tarragonie Matteo Trentin został setnym kolarzem w historii, który wygrał etapy wszystkich wielkich tourów.\nPrevVuelta a Espana – 3/21\nNextVuelta a Espana – 6/21


Sportowa Dąbrowa - Aktywna Strona Miasta - News: Hala odczarowana!\nListopad 29 2021 08:44:16\nBiałobrzeska Anna - ... Czytano: 9,762\nŚląsk przystąpił do ataku od pierwszych sekund i głównie za sprawą Aleksandara Mladenovicia wygrywał 8:0 (sześć punktów Serba). Jednak MKS przebudził się po przerwie na żądanie trenera Wojciecha Wieczorka i zmniejszył straty do jednego oczka (7:8). Świetna postawa m.in. Pawła Zmarlaka, trójki jego i Jakuba Koelnera dały dąbrowianom prowadzenie 16:15, które uciekło gospodarzom w samej końcówce kwarty (16:17).\nautor: Damian Juszczyk\nfoto: Ada Antas/ MKS DG\nZibar dnia grudzień 22 2014 07:54:17 ·\nWygenerowano w sekund: 0.01 6,640,534 Unikalnych wizyt


Peptide Mineral Cream SPF50, mineralny krem fotoprotekcyjny 60ml - Skin Expert\nHomeTwarzPeptide Mineral Cream SPF50, mineralny krem fotoprotekcyjny 60ml\nPeptide Mineral Cream SPF 50 zapewnia najwyższy stopień ochrony przeciwsłonecznej przy jednoczesnym działaniu kojącym. Przyspiesza procesy regeneracyjne skóry, działa antyoksydacyjnie i przeciwstawnio. Zapobiega powstawaniu przebarwień.\nTlenek cynku i ditlenek tytanu są filtrami mineralnymi, całkowicie bezpiecznymi dla skóry wrażliwej, podrażnionej oraz uszkodzonej. Wykazują szerokie spektrum fotoochrony wobec promieniowania zarówno UVB, jak i UVA. Tlenek cynku przyspiesza regeneracje naskórka, koi i łagodzi podrażnienia. Użyty w recepturze naturalny ekstrakt z rdestu ptasiego, wzmacnia działanie gojące. Dodatkowo formuła zawiera silny antyoksydant jak witamina E, która neutralizuje wolne rodniki i opóźnia procesy starzenia. Jednocześnie wzmacnia barierę lipidową skóry i zapobiega nadmiernej ucieczce wody.\nZastosowanie innowacyjnych peptydów biomimetycznych zwiększa syntezę kolagenu i elastyny odpowiedzialnych za gęstość i elastyczność skóry. Kosmeceutyk został wzbogacony o formułę InfraGuard, która skutecznie chroni skórę przed szkodliwym oddziaływaniem niebieskiego światła HEV (emitowanego przez telefony, komputery oraz telewizory), promieniowaniem podczerwonym oraz przed wolnymi rodnikami.\nBestsellery, Nowości, Twarz\nNapisz pierwszą opinię o „Peptide Mineral Cream SPF50, mineralny krem fotoprotekcyjny 60ml” Anuluj pisanie odpowiedzi\nKrem do stosowania na dzień. Nałożyć na oczyszczoną skórę twarzy, szyi oraz dekoltu i delikatnie wmasować. Produkt całoroczny.


Łyżka cedzakowa HorecaPolska - Cena 8.99 zł - HorecaPolska\n» Łyżka cedzakowa HorecaPolska\nKod produktu: RSCS100\nŁyżka cedzakowa wykonana z wysokiej jakości tworzywa (Nylon 6.6). Charakteryzuje się doskonałą odpornością na wysokie temperatury oraz tarcie. Zastosowana technologia farbowania sprawia, że kolory są trwałe i odporne na blaknięcie pod wpływem czynników zewnętrznych. Tworzywo posiada wysoką wytrzymałość mechaniczną, dużą sztywność oraz dobrą stabilność cieplną.\nPrzybory kuchenne marki HORECA Polska to połączenie elegancji i nowoczesnego designu z niezwykłą funkcjonalnością. Łyżka jest bardzo praktyczne i nadają się do naczyń ceramicznych oraz teflonowych. Można myć ją w zmywarce.\nBez względu na to, czy chcesz rozwijać swoje umiejętności kulinarne w zaciszu domowym, czy chcesz prowadzić dobrze prosperującą restaurację, warto zaopatrzyć się w liczne przybory kuchenne, w tym w łyżkę cedzakową. Nowoczesny sprzęt w czarnej kolorystyce, stworzony został przez markę Horeca Polska w odpowiedzi na coraz większe wymagania klientów. Co jest najważniejsze w codziennym gotowaniu? Z pewnością komfort pracy pozwalający rozwinąć skrzydła i pracować z pasją przez długie lata. Jest on z kolei zależny od ilości sprzętu, jakim dysponuje kucharz. W hurtowni gastronomicznej Horeca Polska oprócz proponowanej łyżki cedzakowej znajdziesz wiele łopatek i widelcy kuchennych, mieszadeł, szczypiec, a także rózg i ubijaków. Zachęcamy do zapoznania się z całym asortymentem sklepu.


Przebieg sprzedaży jest w tym roku o tyle nietypowy, że wcześniej jej szczyty występowały zwykle w ostatnich tygodniach miesiąca, ale w styczniu tego roku miał on miejsce w jego połowie - twierdzą eksperci TravelDATA.\nNajlepszy był tydzień drugi (bardzo dobre nastroje konsumenckie i skorelowane) po czym sprzedaż weszła w trend spadkowy zgodnie z prawdopodobnym ich osłabieniem przez niekorzystne zjawiska natury politycznej, które niemal całkowicie "przykryły" bardzo dobre informacje gospodarcze. Były to dość gwałtowne burze polityczne związane szczególnie ostatnio z raczej zaskakującym zaostrzeniem relacji polsko-izraelskich w związku z zapisami uchwalonej w tym czasie ustawy o IPN.\nZjawisko takiego osłabienia sprzedaży jest kierunkowo zgodne z rosnącą obecnie rolą nastrojów konsumenckich, które osiągają takie poziomy, że ich fluktuacje bardziej niż w okresach poprzednich oddziałują na sprzedaż, zwłaszcza usług z wyższej półki, do których w naszym kraju wciąż jeszcze należą zagraniczne wycieczki.\nInnymi słowy mamy już relatywnie korzystny poziom i dość stabilnie rosnący trend dochodów gospodarstw domowych. Stają się one coraz mniejszym ograniczeniem w turystyce wyjazdowej, zwłaszcza przy popycie reorientowanym teraz na kierunki tańsze takie jak Turcja, Egipt, Bułgaria, a nawet Tunezja. Tego czego czasami brakuje, to chwilowa chęć podjęcia decyzji o zakupie zagranicznej wycieczki, motywowanej wysokim stanem optymizmu.\nKorzystny klimat w turystyce ma szerszy zasięg\nŚwietna koniunktura w turystyce nie dotyczy jedynie naszego podwórka. Przekracza ona nawet bardzo optymistyczne założenia w krajach tak rożnych gospodarczo jak kraje nadbałtyckie, czy nasi zachodni sąsiedzi.\nO tym na jak wysokiej fali znajduje się zorganizowana turystyka wyjazdowa w tych pierwszych, zainteresowani mogli przekonać się przy okazji niedawno publikowanych materiałów w związku z planowanym wejściem na giełdę lidera tamtejszego rynku, czyli Grupy Novaturas. Jest to największy touroperator na Litwie, Łotwie i w Estonii zarówno pod względem wartości sprzedaży, jak też liczby pasażerów mający ponad 40% udział w regionie w rynku zorganizowanych lotów czarterowych.\nW 2017 r. przychody grupy wzrosły w ujęciu rocznym o blisko 40%, do ponad 141 mln euro, zaś EBITDA w tym okresie sięgnęła 10,6 mln euro, a zysk netto niemal 8,2 mln euro. W obu przypadkach oznacza to prawie dwukrotny wzrost w porównaniu z 2016 r. Realizowane już plany na rok 2018 przewidują kolejny wzrost o prawie 30 procent , co daje imponującą dwuletnią dynamikę przyrostu biznesu o prawie 80 procent.\nGłówne czynniki wzrostu są w tym regionie w zasadzie takie same jak w Polsce, czyli szybki realny wzrost wynagrodzeń, wysoki poziom optymizmu konsumenckiego i geograficzna reorientacja kierunków wyjazdów, która poprzez obniżenie poziomu wydatków niezbędnych zwłaszcza dla rodzinnych wyjazdów niejako wprowadza dodatkowe grupy mniej zasobnych klientów w objęcia turystyki wyjazdowej. Ta ostatnia jest dodatkowo wspierana przez obniżenie poziomu obaw przed terroryzmem oraz realizacją tzw. popytu odłożonego.\nCzynnikiem, który sprawiał, że dynamika wzrostu w tych krajach mogła być wyższa niż u nas, był szybszy wzrost realnych (i nominalnych) wynagrodzeń. W Polsce zwłaszcza w okresie X 16 -VII 17 był on wyraźnie niższy niż w innych krajach naszego regionu, o czym pisaliśmy i przedstawialiśmy w naszych materiałach już wielokrotnie.\nNiniejsze zestawienie obejmuje po raz dwunasty w tym sezonie i szósty w tym roku kalendarzowym porównanie cen dla wylotów w wysokim sezonie letnim 2018 definiowanym jako pierwszy pełny tydzień sierpnia (06.08-12.08 2018). Ceny zostały zebrane 15 lutego i porównane z cenami dla tego samego okresu zebranymi 8 lutego, a w porównaniach cen rok do roku z cenami zebranymi 16 lutego 2017.\nNależy zaznaczyć, że przedstawione bieżące porównania i zestawienia są już dostatecznie reprezentatywne gdyż bierze w nich udział prawie 3350 hoteli (w pierwszym i drugim zestawieniu było to jedynie 2530 i 1480 hoteli) i występują w nich pełne oferty wszystkich kluczowych dla polskiego rynku touroperatorów.\nW minionym tygodniu, dla wycieczek z wylotami pomiędzy 6 i 12 sierpnia, średnie ceny spadły o 21 złotych. Największą zniżkę średnich cen o 284 złote zanotowano na Cyprze - poprzednio ceny wzrosły tam najbardziej - oraz na Fuerteventurze i Chalkidiki - o 195 i 56 złotych. Największa zwyżka miała miejsce na tunezyjskiej Dżerbie o 95 złotych, na której przed tygodniem ceny spadły najbardziej, a nieco mniejsze na Gran Canarii i w Albanii - o 81 i 33 złote. W analogicznym czasie przed rokiem i dwoma laty odnotowywano niewielkie zmiany ogólnego poziomu cen wycieczek - odpowiednio o plus 12 i minus 11 złotych.\nW minionym tygodniu widoczne było odreagowanie wzrostów średnich cen wycieczek z poprzedniego tygodnia. Dotyczy to zwłaszcza Wysp Kanaryjskich, Grecji i Turcji, w mniejszym stopniu Egiptu, a w symbolicznym stopniu Bułgarii. Spadek ten może mieć związek z ogólnym osłabieniem popytu w ostatnich czterech tygodniach i widoczny jest też w innych terminach wyjazdów. Korespondują z nim znaczące zniżki na kierunkach turystycznych w automatycznie ustalanych cenach przelotów w liniach Ryanair i to zarówno w terminach wakacyjnych, jak też wiosennych.\nSpadków cen nie prezentuje natomiast nieuwidoczniona na wykresie Tunezja, która zajmuje już 7 miejsce wśród najbardziej popularnych kierunków z bieżącym udziałem 3,78 procent (przed tygodniem 3,65, a przed miesiącem 3,18 procent).\nBadanie średniej ceny imprez wobec cen sprzed roku dla wylotów w okresie pierwszego pełnego tygodnia sierpnia 2018 pokazuje, że średnia cena była wyższa wobec średniej ceny dla poprzedniego sezonu o 14 złotych. W poprzednim sezonie w trzecim tygodniu lutego 2017 średnia cena w porównaniu rok do roku była wyższa o 148 złotych.\nNadal w kierunku obniżania cen wycieczek działają w tym sezonie elementy o charakterze kosztotwórczym. Cena paliwa lotniczego jest wprawdzie nieco wyższa niż przed rokiem (2,46 wobec 2,42 zł/litr, czyli o 1,7 procent), ale w skali 12 miesięcy zdecydowanie wzrosła wartość polskiej waluty w rozliczeniach turystycznych - tym razem o średnio około 7 procent. W rezultacie nadal znaczny pozostaje wspólny wpływ zmian cen paliwa i kursów złotego w kierunku obniżania średnich kosztów wycieczek, który wyniósł w przybliżeniu 120-125 złotych (poprzednio było to około 95-105 złotych, a wcześniej około 150-160, 145-155, 140-150 i 160-170 złotych).\nWarto zauważyć, że zmiana średnich cen wycieczek nie odzwierciedla teoretycznego wpływu wymienionych czynników (zamiast zniżek mamy wzrosty), co można tłumaczyć wyraźnie wyższym od oczekiwań większości organizatorów popytem na imprezy turystyczne oraz walutowymi kontraktami zabezpieczającymi, które ograniczają przenoszenie się wpływu zmian kursów na koszty ponoszone przez biura podróży.\nZ mniejszych kierunków ponownie znacznie wyższe ceny rok do roku notowano na Malcie - o 455 złotych, mniejsze wzrosty wystąpiły na Majorce i Cyprze - o średnio 153 i 61 złotych. Niewielkie spadki odnotowano w Albanii i w Portugalii - o 10 i 56 złotych, zaś znacząco niższy jest teraz poziom średnich cen w Tunezji i Maroku - o 172 i 202 złote.\nW obecnym zestawieniu wśród dużych i średnich organizatorów zniżki cen w porównaniu z ubiegłym sezonem wykazują oferty biur TUI Poland, Coral Travel Wezyr, 7islands i Grecos Holiday- o około 155, 105 i 55 i 20 złotych, a minizwyżkę na poziomie poniżej ogólnego wzrostu cen na rynku (obecnie +14 złotych) wykazuje oferta biura Itaka - o około 5 złotych. Oferty pozostałych biur stały się bardziej kosztowne niż przed rokiem w granicach od 21 do 214 złotych. W ujęciu dwuletnim tańsza jest oferta biura Exim Tours - o średnio 38 złotych, a bardzo zbliżone wzrosty średnich cen prezentują oferty biur TUI Poland, Itaka i Coral Travel Wezyr - odpowiednio o około 90, 95 i 100 złotych, przy średnim wzroście cen w branży tym okresie o 162 złote.\nW tym, co dla turystów ma większe znaczenie, a zatem w liczbie najatrakcyjniejszych bieżących cen wycieczek, czyli na pierwszym lub drugim miejscu na 24 kierunkach i w trzech kategoriach hoteli, to czołową pozycję ponownie zajęło biuro Itaka (28 ofert) wyprzedzając biura TUI Poland (25 ofert), Coral Travel Wezyr (19 ofert) oraz Exim Tours (17 ofert). Nadal szczególnie dużą liczbę atrakcyjnych ofert na niższych półkach cenowych oferują TUI Poland i Exim Tours, podczas gdy w ofercie premium (5*) coraz bardziej zdecydowanym liderem pozostaje biuro Itaka.\nNajwięcej atrakcyjnych cenowo ofert na kierunkach egipskich proponują teraz Sun&Fun i Coral Travel Wezyr - 6 i 5 ofert, na kierunkach greckich Itaka (8 ofert), ale także Coral Travel Wezyr i Grecos - 7 i 6 ofert, na kierunkach kanaryjskich TUI Poland oraz Itaka - 9 i 7 ofert, a na tureckich Coral Travel Wezyr - 4 oferty oraz Itaka i TUI Poland - po 3 oferty. W powracającej na rynek turystyczny Tunezji najwięcej atrakcyjnych cenowo ofert ma biuro Exim Tours - 4 oferty.\nPrzez większość ubiegłego sezonu na czele tabel dotyczących szczytu sezonu wakacyjnego nieomal niezmiennie królowały (w różnej kolejności) biura Itaka i Grecos Holiday, ale wysokie pozycje dość często zajmowały też biura Coral Travel Wezyr Holidays oraz Net Holiday. W tym zestawieniu skład pierwszych pięciu touroperatorów pozostał taki sam jak poprzednio, a jedyną zmianą jest zamiana kolejności na dwóch ostatnich pozycjach pomiędzy biurami TUI Poland i Best Reisen.\nDla porównania przedstawiono też adekwatny obraz sytuacji sprzed roku. Warto zauważyć, że skład czołówki organizatorów był wówczas taki niemal sam jak obecnie, ale na pozycjach liderów kolejność była odwrotna, jak również dystans pomiędzy pierwsza dwójką i trzecim Coral Travel Wezyr istotnie się zmniejszył.\nNależy pamiętać, że pozycje w zakresie względnej atrakcyjności cenowej z reguły przekładają się na kierunki zmian udziałów danych organizatorów w turystycznym rynku. Wysokie utrwalają wiodące i rosnące pozycje organizatorów branży, a niskie często przekładają się na systematyczne oddawanie udziałów rynkowych bardziej atrakcyjnym dla turystów konkurentom.\ncypr spadek cen raport traveldata ceny impreza turystyczna wyjazd\nMarriott planuje otworzyć 1700 nowych hoteli\nRyanair zarobił mniej w pierwszym kwartale\nLITWA - ŚWIĘTA - SYLWESTER W DRUSKIENNIKACH !!!\nKorzystanie z serwisu oznacza bezwarunkową akceptację polityki prywatności, regulaminu i polityki cookies. Wygenerowano:2021-09-20 00:33:47


Praca dziennikarza w czasie koronawirusa i lockdown – raport PAP i IRSI – Wydawca\nA oto niektóre wnioski.\nAnalizując twierdzenia odnoszące się do pracy dziennikarzy w czasie pandemii koronawirusa, niemal trzy czwarte ankietowanych (74%) było zdania, że branża dziennikarska dobrze dostosowała się do sytuacji pandemii. Przeciwnego zdania było 13% badanych. Przeszło połowa respondentów przyznała również, że w czasie pandemii obserwują większą dostępność rozmówców poprzez zdalne formy komunikacji (65%), pandemia wymusza na nich szybszą niż dotychczas reakcję w tworzeniu i przekazywaniu artykułów/ newsów (59%), a także w czasie pandemii pracują oni więcej niż wcześniej (57%). Z drugiej strony, przeszło dwie trzecie biorących udział w badaniu dziennikarzy (68%) przyznało, że wymuszone przez pandemię przestawienie się na zdalne formy komunikacji w pracy nie odbija się negatywnie na jakości ich pracy. Ponadto 85% ankietowanych zadeklarowało, że przestawienie się na pozyskiwanie informacji z wykorzystaniem narzędzi on-line nie jest dla nich wyzwaniem. Trudności w tej kwestii przyznał natomiast co dziewiąty badany.\nSytuacja zmusza dziennikarzy do opisywania dziedzin, w których się wcześniej nie specjalizowali. To dotyczy osób pracujących głównie w telewizji oraz w radiu, dziennikarze zaczęli też angażować się w nowe formaty dziennikarskie, np. podcasty, materiały video, bardziej angażować się w prowadzenie swoich mediów społecznościowych (otwierać nowe kanały komunikacji/zwiększać aktywność w kanałach takich jak np. YouTube, videoblogi).\nA czy zagrożenie fake newsami wpłynęło na ich pracę? Czterech na pięciu ankietowanych przyznało, że uważniej weryfikują zawartość informacji prasowych.\nJak pandemia wpłynie na pracę dziennikarzy? Zwiększy się korzystanie z rozmów telefonicznych, korzystanie z konferencji prasowych przez Internet, webinariów, podcastów.\nJak zmienia się zaufanie społeczne w dobie pandemii koronawirusa względem dziennikarzy orazPR-owców? Odpowiedzi były podzielone, gdyż 31% badanych stwierdziło, że zaufanie społeczne względem dziennikarzy wzrasta, natomiast 26% ankietowanych było zdania, że spada. Z kolei w przypadku zaufania społecznego do PR-owców, jego wzrost zadeklarowało 4% respondentów, natomiast 36% biorących udział w badaniu dziennikarzy opowiedziało się za jego spadkiem\n(źródło PAP/Raport “Praca dziennikarza w czasie koronawirusa i lockdown”)\nTagged IRSI, Koronawirus, PAP


Czym wyróżnia się styl skandynawski i dlaczego jest on dziś tak popularny?\nZ tym stylem zetknął się już zapewne każdy z nas, ponieważ jest on jednym z najbardziej popularnych dziś stylów aranżacji wnętrz. Wyróżnia się on prostotą i surowym minimalizmem, dzięki czemu wprowadza do pomieszczeń elegancję i wysublimowany charakter. Styl ten na przestrzeni lat dość mocno ewoluował i zaczął czerpać z innych stylów, dlatego dziś wyróżniamy jego kilka odmian. Najważniejszymi cechami wspólnymi nadal pozostaje minimalna ilość dodatków i jasne kolory. Bardzo dobrze przyjął się on w Polsce, ponieważ w naszym kraju mamy bardzo podobne światło, jak w krajach Skandynawskich. Z tego powodu białe ściany, elementy szarości i czerni, oraz drewniane meble, tak dobrze sprawdzają się w naszych wnętrzach.\nStyl skandynawski – poznaj jego najpopularniejsze odmiany\nPrzez lata styl skandynawski ewoluował, dlatego dziś wyróżniamy kilka jego odmian, takich jak:\n• styl skandynawski w wersji folk – dominują w nim elementy proste, kolorowe i ręcznie robione. Dzięki wpływom kultury etnicznej, styl ten jest bardzo przytulny i ozdobny.\n• styl gustawiański – ta odmiana jest bardzo niejednorodna i cechuje się meblami i dodatkami z czasów gustawiańskich. Mimo ,,ciężkości’’ mebli klasycznych, jasne ściany doskonale podkreślają ich charakterystyczny wygląd sprawiając, że styl ten jest wyjątkowo gustowny.\n• styl new nordic – ta odmiana stylu skandynawskiego znana jest nam najlepiej. Jasne ściany, drewniana podłoga, jasne drewniane meble i kontrastowe dekoracje, to kwintesencja new nordic.\nDecydując się na urządzanie domu, czy mieszkania w stylu skandynawskim, warto pamiętać, że najlepszym podkreśleniem aranżacji wnętrz, są dodatki i dekoracje. Jeżeli szukasz ozdób w takim stylu, to koniecznie odwiedź stronę sklepy MISSDECCO - https://www.missdeco.pl/kolekcja/nasze-bestsellery