Spode łba – nasi tu będą? | –gikz.pl\nSpode łba – nasi tu będą?\nbosman_plama dnia 26 stycznia, 2016 o 9:56 80\nDziś będzie lokalnie i prywatnie. I trochę utopijnie. I z mocno optymistycznymi założeniami. Czyli napiszę o rzeczach niemożliwych, ale dających pole do działania wyobraźni. Krótko pisząc – myślenie życzeniowe.\nTemat bywał już wałkowany, toteż głęboko was przepraszam za przywoływanie go ponownie. przeczytałem sobie jednak o ponownym zaangażowaniu polityków (nie u nas, no dobra niezupełne u nas, jeśli “u nas” to bardzo blisko) w sprawy gier.Jest taka pani we Francji, która uzależnia pewne zwolnienia podatkowe od kwestii równouprawnienia kobiet w grach i choć póki co ponosi w parlamencie klęskę za klęską, to ciągle się odwołuje. Wygląda na to, że zna gry wyłącznie z tytułów i artykułów wojowników o równość i sprawiedliwość społeczną, co nie dziwi. Przygotowałem sobie różne za i przeciw, żeby sobie o tym porozmawiać, bo nie da się ukryć, że są za i przeciw. Ale niespodziewanie popadłem w dywagację, która tak mi się rozrosła, że straciłem serce do pierwotnych rozważań. A szkoda, bo fajny miałem do nich lead.\nJeśli nowi rządzący wpadną na to, na co wcześniej wpadli np. Amerykanie (no i Putin), tzn., że przy pomocy gier też można uprawiać propagandę mogą nas czekać zabawne czasy. Zważywszy, że IPN stoi za wydaniem całkiem sporej ilości komiksów przybliżających wcześniej przemilczaną historię (PRL też tak się bawił, wystarczy przypomnieć serię Podziemny Front o dzielnych partyzantach z AL, serię o Żbiku, a nawet komiksy o Klossie) a ostatnio słyszeliśmy o potrzebie kręcenia filmów historycznych, nie zdziwię się, jeśli za jakiś czas usłyszę o grach. Przy czym o ile filmy chętnie bym obejrzał, w końcu nawet Czesi nakręcili filmy o tym, jak ich lotnicy bronili Anglii a ich żołnierze walczyli pod Tobrukiem (tak jest Czesi, ci, którzy naśmiewają się z naszego zapatrzenia w historię) a my nie. Gdyby przyjrzeć się światowej kinematografii batalistycznej po 1989 roku, wynikałoby z niej, że Polacy walczyli podczas II wojny światowej… po stronie Niemiec. W Liście Schindlera cieszą się z mordowania Żydów, w Szeregowcu Ryanie bronią plaż Normandii przed aliantami a w którymś tam filmie o dzielnych Anglikach rozwiązujących zagadkę enigmy są niemieckimi agentami. Więc film o drugiej wojnie światowej z naszej perspektywy mógłby się przydać. Na razie doczekaliśmy się trzech filmów o Powstaniu Warszawskim i jednego o Szarych Szeregach. Jest to jakiś początek.\nPonieważ gry, o których piszę nie istnieją, będę się ratował Matejką\nO ile jednak filmy historyczne miałyby szansę wyjść nieźle (nie twierdzę, że to pewnik, widziałem przecież 1920 Bitwę Warszawską, to szansę na zrobienie dobrej gry ciężko widzę. Przede wszystkim odpowiednie ministerstwo musiałoby ogłosić konkurs. I nie ma siły, żeby kwestia finansowa nie grała w nim roli (w tym znaczeniu, że wygrywałyby projekty najtańsze). Chyba, że od razu ministerstwo przeznaczy np. 40 milionów na budżet (niby niewiele, ale pierwszy Wiedźmin powstał za połowę tej sumy, zdaje się) z zastrzeżeniem, że nie podzieli tej kasy na więcej niż dwóch zwycięzców. Zważywszy, że z takim kapitałem na początek mieliby większe szanse na znalezienie dodatkowego inwestora, może coś by z tego było. Oczywiście to dziko optymistyczne założenie. Realniejsza jest wizja, że rząd zaczyna się interesować grami wpada na to, żeby je dofinansować (to akurat nie utopia, padały już takie deklaracje ze strony obecnie rządzących) w związku z czym powołuje jakiś Instytut Sztuki Growej, na zarządzanie którym konkurs wygrywa jakaś laska zajmująca się wcześniej zarządzaniem organizacją studencką i mająca na koncie nieudaną próbę przebudowy Zamku Królewskiego w Warszawie na hotel (wybaczcie to odniesienie do rzeczywistości). ISG ocenia potem pomysły na gry i daje po milion lub dwa na różne produkcje, które wydaje głównie CI Games, mogące się przecież już pochwalić polsko historycznymi tytułami (Mortyr i to nieszczęsne coś z elementami Powstania Warszawskiego, wybaczcie, wyparłem tytuł). W końcu zaczynają dotować głównie mobilne sim date, bo one najlepiej się sprzedają. By dbać o pozory zapewniają nam możliwość podrywania Oleńki albo Baśki, ewentualnie panien dworu Królowej Bony albo panien z dworu Czartoryskich.\nIzabela Czartoryska wyglądała tak\nTyle realizmu. A teraz udajmy, że wszystko się udało, że wyszło znakomicie i przed nami robione przez mistrzów świata gry o tematyce historycznej mające przedstawiać nas jako absolutnie fantastycznych gości i gościuwy.\nOd razu na myśl przychodzi husaria. Ale ten temat chyba można sobie darować. Zrobić singlową grę o husarzu byłoby pierońsko trudno. Pozostaje multi, a tam temat już trochę istnieje dzięki dodatkowi do Mount & Blade. Z kolei w grach strategicznych husarię pokazano jako przepałerników w Empire Total War i Kozakach. Chyba, żeby zrobić grę strategiczną, w której zaczynamy jako zarządca małego majątku i nie tylko musimy go rozwijać, ale też brać udział w wojnach Rzeczypospolitej. Wystarczy akcję gry osadzić w XVI wieku, by okazji do wojaczki nam nie zabrakło. Na początku możemy wystawiać co najwyżej paru piechociarzy a w miarę rozwoju gospodarczego naszego majątku, na który niebagatelny wpływ mają łupy wojenne, wystawiamy coraz lepiej wyekwipowane chorągwie kawaleryjskie. Gdyby gra pozwalała na granie nie tylko jednym zarządcą, ale pokoleniami jego familii, można by z czasem startować po coraz ważniejsze urzędy w Rzeczypospolitej (choć to chyba jako dodatek), a w końcu, kto wie, może nawet po berło królewskie? Akurat coś takiego w naszym kraju – i chyba tylko w nim – byłoby możliwe. Wystarczy popatrzeć na historię Familii (Czartoryscy & Poniatowscy).\nTo ani Matejko ani Kossak. To husaria w Kozakach. Swoja droga to dość symtopatyczne, że gry o masakrującej kogo się da husarii (ja tłumiłem nią indiańskie powstania) zrobili różni ludzie poza Polską.\nPytanie o jaką mechanikę miałaby oprzeć się taka gra. Bo połączenie gry ekonomicznej z odpowiednią strategią jest możliwe. Ale do tego gry polityczne? Mogłoby być trudno. Więc albo model Europy Universalis albo coś w rodzaju Total War. W tym drugim przypadku nasze intrygi nie byłyby bardzo rozbudowane. Gdybyśmy chcieli postawić właśnie na nie, trzeba by chyba jednak postawić na wersję EU. Nie bardzo wyobrażam sobie grę, w której model ekonomiczny (np. jak w serii Twierdza) współgra i z rozbudowaną strategią bitew i z intrygami politycznymi i karierą dworską. To znaczy inaczej – wyobrażam sobie, ale taka gra byłaby zapewne tak skomplikowana, że nie ukazała by się nigdy, a i tak miałaby masę bugów.\nSzansę dla husarii i okolic widziałbym też w cRPgu. Powiedzmy, że osadzamy akcję w okolicach powstania Chmielnickiego (dzięki Putinowi spora część świata może kojarzyć nazwę: “Ukraina”). W Polsce akurat umarł król, szykuje się elekcja, na granicy wojna, w kraju zamieszanie i akurat w tych okolicznościach jakaś szuja urządziła zajazd na nasz dwór. Tatuś bohatersko poległ, mamusia dostała wylewu. My przeżyliśmy, bo akurat świętowaliśmy u sąsiada. Przyjeżdżamy a tam zgliszcza, trupy. Co gorsza nikt nie wie kto nas pojechał. Ludzi nie mamy, poza wiernym sługą, weteranem. Sami ledwo co umiemy szablą robić, mamy blade pojęcie o świecie i prawie żadnych znajomości. Sępy już nad nami krążą. Ale zaczynamy śledztwo, tym bardziej, że porwano nam siostrę.\nTo już Kossak\nZnajdujemy winnego, ale za późno. Okazuje się, że wynajął Tatarów, a ci uznali, że wolą dać mu łeb i łupy uwieźć dla siebie. Przy okazji splądrowali i jego dwór.\nWinny nie żyje, ale los siostry wygląda na jeszcze gorszy, bo teraz wywieźli ją w jasyr. I będą chcieli sprzedać w Turcji. Może się okazać, że po naszym wrogu została np. siostra typu: “zajadły hajduczek” i upiera się, że będzie jechać mścić się na Tatarach, z nami albo bez nas.\nPotem już jazda. Przez Ukrainę, do Turcji. Masa zadań do wypełnienia, podjazdy i zajazdy, porwania, przesłuchania, pojedynki, romanse, budowanie drużyny, gusła, husaria, misja w haremie (no, niestety trzeba siostrę odbijać niezupełnie nietkniętą, albo tuż przed pohańbieniem). Kozacy (sojusznicy i wrogowie), pojmania i ucieczki. Pełny egzotyczny zestaw z możliwą niesamowitością i magią, odniesieniami popkulturowymi (nie tylko lokalnymi, choć oczywiście jakiś Bohun i Zagłoba musieliby się znaleźć, ale spokojnie dałoby się tam wpuścić aluzje do Trzech Muszkieterów, Rambo, rosyjskiej mafii, Maszy i niedźwiedzia, My Little Pony i Fallout – bo Dzikie Pola to takie wastelandy tylko siedemnastowieczne). Na upartego mogą bohaterowie spotykać jakichś obcokrajowców, nie tylko szkockich i niemieckich najemników, ale szpiegów francuskich i angielskich a nawet jakiegoś uciekiniera z amerykańskich kolonii. Do tego jakieś westernowe mrugnięcia okiem, odrobina grozy, jakiś samozwańczy mag sprzedający maść na wszelkie rany a nazywający sam siebie Igorem Jewrepałą Irenicusem i mamy grę.\nTo przykład na to, że epoka napoleońska ma potencjał. Sean Bean, który w tej serii filmów nie ginie, jako Richard Sharpe – bohater cyklu powieści i serii filmów. Co ciekawe, Anglicy mają w tym przypadku trochę łatwiej, występowali bowiem po tej stronie, która długo zbierała baty. A to oznacza, że Hiszpanie. Niemcy, Austriacy i Rosjanie chętniej zobaczą film o nich niż o bohaterskiej armii napoleońskiej, która ich leje. My w tych czasach występowaliśmy w zabawnej roli – bijących się o niepodległość podbijaczy świata (na cudzą korzyść).\nTyle, że cRPGi to też nisza. Lepiej byłoby zrobić strzelankę. Tu jest trochę gorzej, bo kogo niby obchodzi strzelanina w naszej części Europy? Niestety, kampanię wrześniową możemy sobie darować, z punktu widzenia globalnego odbiorcy nie ma w niej nic interesującego. Można by spróbować zagrać na temacie zombie, ale tu znów łatwiej wygrać Amerykę albo tropiki. Nie jest u nas aż tak zimno, żeby wykorzystać wątki lodowatych śnieżnych dali. Nasze gangi też nikogo nie interesują. Co pozostaje? Jest jeden przeczadowy wątek, którego nie zdradzę, bo zamierzam go wykorzystać gdzie indziej. Jakiś inny?\nZimna wojna? Zauważcie, że sporo naszych weteranów drugiej wojny światowej obijało się potem po różnych konfliktach, często jako najemnicy, pod warunkiem, że mogli walczyć przeciw komunistom. Można by więc stworzyć ekipę najemników (niech będzie międzynarodowa) i miotać nią po całym świecie – Afryce, Azji, Ameryce Południowej. Kłopot z nią widzę taki, że nie wszystkie obecnie dostępne rynki, na których sprzedajemy gry ucieszyłyby się z takiego postawienia sprawy. Rosja na przykład nie. Chiny niekoniecznie. Ameryka Południowa…\nJeszcze trochę Matejki, tym razem Łokietek. Być może rozwiązaniem byłoby zrobienie cRPGa albo horroru, którego akcję umieścilibyśmy w “Polsce, czyli nigdzie” ale oparli ją o lokalne gusła i czary, które mogłyby się okazać dość oryginalne na tle tłuczenia w kółko tego samego w grach tego rodzaju. Taka egzotyka bywa nośna. W kinie uparcie próbują jej na przykład Rosjanie.\nNo to może western? Wojna Secesyjna i przybysze z Polski? Niby tak, a jednak nie. Wprawdzie polskie firmy mają pewne sukcesy w produkowaniu westernów, zauważcie jednak, że nawet Techland wolał nie grać polonicami, żeby nie odstraszyć nabywców na zachodzie.\nObawiam się, że pozostaje nam druga wojna światowa (pierwsza odpada, bo nie mieliśmy tam odpowiednio mocnej roli), chyba, że pokusimy się o wojny napoleońskie. To by było coś swoją drogą. Ryzyko wprawdzie ogromne, ale szansa na sukces też niemała, bo mało kto takie tematy bierze na tapetę. Mamy jednak broń palną (plus możliwość obsługiwania artylerii) i broń białą. Żeby nie komplikować gralibyśmy piechociarzem, jedynie dla urozmaicenia pojawiałyby się misje związane z jazdą konną, albo prowadzeniem zaprzęgu konnego (pościg za przewożonym przez nas wozem zaopatrzeniem). Oczywiście, i tu trzeba by wykazać się niemałym talentem w prowadzeniu kampanii, żeby grę zechcieli kupić wszyscy ci, którzy zbieraliby od nas baty, a jest ich akurat niemało.\nOK, w okołodrugowojennych strzelankach reprezentuje nas ten koleś. Ostatnia odsłona ostatecznie rozwiała wszelkie wątpliwości – gada po polsku, wyrywa Polkę i przez chwilę nawet strzela do Niemców na terenie Polski. Być może więcej już oczekiwać nie możemy.\nJeśli druga wojna światowa, to chyba tylko jakieś misje dywersyjne na tyłach wroga + udział w paru bitwach, niestety oklepanych. Wiem, że wszyscy chcielibyśmy zabijać Niemców gdzieś poza Normandią i Bastogne, niestety Amerykanów niespecjalnie tamte tematy interesują. Druga wojna jest dla nas przechlapana. Chyba, że zrobilibyśmy grę taktyczno ekonomiczną na wzór The Banner Saga o… Andersie. Choć to temat lokalny, mielibyśmy szansę wygrać go niesamowitą ponurością treści i gra zyskałby status kultowej. Ludzie na całym świecie cięliby się przy niej z rozpaczy. Ale za to mogłaby się sprzedać w Iranie.\nNa koniec (prawie) przygodówki. Mogą być staroszkolne, w które sam na pewno bym nie zagrał albo bardziej uwzględniające elementy zręcznościowe. Traktowałyby oczywiście o Tomku Wilmowskim (ale znowu z masą popkulturowych odniesień), czyli naszym rodzimym Indianie Jonesie, tyle, że polującym bezkrwawo na zwierzęta, a nie krwawo na artefakty. Tutaj lokalność nie byłaby żadną przeszkodą, bo Tomek jeździł wszędzie, tylko nie do Polski. Mamy więc egzotykę, przygodę, a nawet równouprawnienie (w naszym wydaniu) w postaci Sally. Trzeba by trochę popracować nad postaciami tubylców, żeby cały świat się na nas nie poobrażał, trochę mniej nachalnie sprzedawać informacje o tym, że to Polacy wszystko odkryli i zbudowali i sukces murowany.\nSally nie wygląda tu na specjalnie wyzwoloną i w powieściach tez jest ociupinkę za bardzo zapatrzona w Tomka, który pod względem wcielania się w chodzącą doskonałość bije na głowę takich cieniarzy jak Skrzetuski, Kloss czy kapitan Żbik. Ale dziewczyna ma potencjał, by rywalizować nawet z taką Larą. I zdobyłaby dla nas rynek australijski (pod warunkiem, że nie pokazywalibyśmy fizyki, nie używali dragów, ograniczyli krew… w sumie Tomek zapewnia to wszystko)\nA co naprawdę na koniec? Gry, co do których dofinansowania przez ISG nie mam pewności. Np. wariacja na temat GTA bądź Mafii traktująca o polskich piekarzach w Chicago. Brzmi jak gra ekonomiczna? Na pozór. Rzecz bowiem w tym, że zanim ukształtowała się współczesna Ameryka polscy piekarze walczyli o supremację na rynku z piekarzami włoskimi. Nie, nie jakością wyrobów, a zawartością ołowiu w organizmach konkurencji. Wiadomo kto wygrał i czemu Ameryka zajada się pizzą a nie pierogami. Ale szanse były.\nMogłaby też powstać gra ekonomiczna z elementami humorystycznymi o budowaniu imperium bimbrowni. Albo nie pozbawiona absurdalnych elementów platformówka o załatwianiu sprawy w polskim urzędzie. Jestem w stanie wyobrazić sobie nawet grę logiczną oparta o polish jokes, wymagającą wywracania mózgu na lewą stronę przy obliczaniu ilości naszych rodaków niezbędnych do wkręcania żarówek.\nMożliwości tak naprawdę jest wiele. A zważywszy na pomysłowość naszych twórców, to ja poszedłem na łatwiznę i oczywiście oparłem się na fabułach i tematyce a nie grywalności. Bo całkiem możliwe, że ktoś gdzieś już dłubie jakąś grę, która fabułę ma gdzieś, ale mechanikę taką, że nawet osadzenie jej w naszej lokalności w niczym nie przeszkodzi, bo gra rozsadzi rynek. Kto wie?\nTagi: Dzkie PolahusariaNasi tu byliNasz ci onSharpeutopijne planyWolfenstein\n← Telewizyjny zwiastun filmu Warcraft Żółwie Ninja wyszły z kanałów →\n80 myśli nt. „Spode łba – nasi tu będą?”\nW ramach zdobywania nieletniej (tej bardzo nieletniej) publiczności, gra o Andersie mogłaby mieć jako dodatek pet game o niedźwiedziu Wojtku.\nFun fact: brat cioteczny poznał pewnego Holendra w CSGO. Sytuacja o tyle zabawna, że gostek zwał się Wojtek, nie zna polskiego, mówili mu przez kilka gier po polsku gdzie iść i takie tam i dopiero po jakimś czasie się okazało, że jest fanem niedźwiadka i stąd nick 😛\nBosmanie, ale akurat możliwość grania rodami polskimi daje CK2! Niby tylko średniowiecze, ale jednak miło było mi zaczynać jako Duke Śląska (jak to brzmi :D) i piąć się przez pokolenia, gasić wojny domowe i w końcu włożyć któremuś prawnukowi koronę na głowę 😉\nAssassins Creed: January Uprising?\nPomysł na cRPG, w którym jako Skrzetuski lejemy muzułmanów, biorę w ciemno, ale z wszystkich Twoich planów ten ma chyba najmniejszą szansę realizacji ze względu na aktualnie obowiązujący stosunek UE do tychże muzułmanów.\nJeśli zaś chodzi o II wojnę, to co powiesz na RPG, w którym główny bohater jest aktorem podrzędnego kabareciku, a potem wplątuje się w jakąś kabałę z AK i zaczyna działać jako agent wywiadu? W razie czego zastrzegam, że pierwszy na to wpadłem, a Dzbanek pomoże mi w sądzie, przedkładając dowody.\nco do assassina to takie tematy pojawiły się na hasło co by było gdyby AC działo się w polszy, na fejsbuku assassina.\nHiehie, Janosik asasynem 😀\nŚwietnym na asasyna pasowałby powstaniec styczniowy. Większość gry toczyłaby się w miastach zaboru rosyjskiego, a wielki klimatyczny, słodko-gorzki finał walnęłoby się na Syberii. I nawet dizajn na Janosika dałoby się wytłumaczyć :D.\nProblem z muzułamanami byłby stosunkowo łatwy do rozwiązania. Po pierwsze byliby dobrzy i źli muzułmanie (tak jak dobrzy i źli Polacy, czy Kozacy). Po drugie pokazywalibyśmy Imperium Osmańskie w okresie rozkwitu (co oczywiście niekoniecznie spodobałoby się wszystkim muzułmanom, no ale nie ma chyba takiej rzeczy we wszechświecie, która zadowoliłaby wszystkich).\nWięc nie nacje i wyznania szeregowałyby tu na zasadzie: “dobry/zły”, ale charaktery NPCów. Ba, może nawet decyzje gracza?\nPomysł na cRPG, w którym jako Skrzetuski … – to jeszcze możliwe, choć mało prawdopodobne\n… lejemy muzułmanów – to już po prostu niemożliwe:)\nTo ciekawe doświadczenie, kiedy odpalasz artykuł, skrolujesz w dół i w pierwszym komentarzu, na jakim zatrzymuje się Twój wzrok, widzisz swój nick.\nSpoko, pomogę :^)\nZ tego co wiem IPN wydaje już gry, ale planszowe, np. takie:\nDo komputerowych to już coraz bliżej.\nNa rpg widzę grę o Janosiku lub rumcajsie. Walka z hrabią, zaborcami, strzelanie z pukawki i walka ciupazką lub szablą. A na zachodzie reklamujemy jako naszą odmianę robin hooda. Plenery górskie i zamki zapewnią widoki jakie trzeba.\nGra która miałaby też szanse (bo takich mało) symulator floty polskiej podczas II wś. Przemykanie się Orłem, lub Błyskawicą na zachód, walka z kriegsmarine, wsparcie oddziałów lądowych itp. Przy dobrej mechanice byłoby nieźle. A wariant mógłby być zarówno symulacyjny jak i arcade’owy.\nWymiękłem przy RPGu z ratowaniem siostry…tępym scenariuszom mówimy nie\nTwo Worlds to chyba było? Jako fan Gothica miło wspominam buszowanie po terenach, ale fabułę oprócz głównej pary rodzeństwa nie pamiętam 😀\nE tam, liczy się puszczanie oczka do odbiorcy:).\nByło w Two Worlds, ale przede wszystkim w Baldur’s Gate 2:).\nJa tam nie lubię grania na zemście/ratowaniu kogokolwiek, bo tak naprawdę nie ma żadnej więzi z ofiarą i człowiek tylko się zastanawia: po co?. Why not ambitions? Jesteś typowym średnim sarmatą, ale podczas ostatniej wojny zrobiłeś znajomości z kimś fajniejszym. Powoli zaczynasz pracować na bycie tym zimnym, potężnym magnatem. Porwania, podjazdy, układy z Tatarami i inne niezbyt moralne akcje.\nTo co podajesz pasuje do założeń gry taktycznej/startegicznej. W cRPGach jednak przyjmuje się, że istnieje jakiś imperatyw, który Cię napędza. W Elder Scrolls uciekasz z więzienia (albo zostajesz z niego wypuszczony pod pewnym warunkiem) i ratujesz świat. W Baldurs Gate wikłasz się w kłopoty z rodziną i ratujesz świat. W Falloutach musisz naprawić coś w swojej lokacji i ratujesz świat. A czasem po prostu ratujesz świat. Istnieje jeszcze opcja, że straciłeś pamięć, chcesz zrozumieć co się do cholery dzieje i ratujesz świat.\nW tej sytuacji wątek rodziny i w dodatku pozbawiony elementu ratowania świata nie jest taki zły. Bo coś musi konkretnie napędzać akcję i zmuszać Cię do zasuwania ku zakończeniu, a pogoń za uprowadzoną siostrą zmusza do podróżowania. Inaczej istnieje ryzyko, że trafisz do Skyrim i będziesz sobie po nim chodził póki nie spytasz: “ale po co?”:).\nJasne, to nie musi być porwana siostra – wrzuciłem to w ramach puszczania oka do fanów Baldurs Gate:). Może być misja od jakiegoś magnata, która nam skręca w niespodziewanym kierunku. Albo coś w ten deseń.\nByłoby nawet fajnie, gdybyśmy startowali z pozycji sługi albo podwładnego, ale byli nagle zmuszeni grać główne skrzypce (choć pierwsze misje byłyby na zasadzie przynieś – wynieś – pozamiataj). Może bylibyśmy nawet szaraczkiem zmuszonym do odgrywania roli wielkiego pana? Możliwości jest sporo, ale IMO jakaś główna misja i ważny dla nas cel musi być.\nTo raczej podpadamy magnatowi i w ramach odkupienia dostajemy misje dla niego. Niech będzie uratowanie jego siostry. Jak nie damy rady to sam utnie głowy naszej familli. Jest mocny cel i wytłumaczenie, czemu sama jego siostra (albo dziecko z nieprawego łoża – to np tłumaczyłoby dlaczego jego ludzie nie szukają – nie chce plotek na własnym dworze).\nPrzełom XVI i XVII wieku może być w tym rejonie baardzo ciekawy.\nA RPG można zrobić na zasadzie indie gier z kickstartera. Czyli bardziej Pillarsy niż Witcher.\nJakbym miał odpowiednio dużo czasu, to bym to zrobił w… RPG Maker;).\nAle właściwie dałoby się taką grę zrobić na silniku Battle of Wesnoth. Jest nawet dostępna era z odpowiednimi jednostkami, więc trzeba tylko napisać scenariusz i pospinać to wszystko:).\nTak chyba zaczyna sie każda historia o amatorskim tworzeniu gier. A potem jest:\n…. 3 lata i 1 kickaster później zacznymay z early alfa access\nHehehehe. Nie podejmę się nawet tego. Kiedyś chciałem zrobić własną kampanię do BfW. Napisałem scenariusz, obkułem język gry, zrobiłem dwie mapy (znaczy: z historią itp.) po czym odkryłem, że minęły trzy miechy a ja jestem na początku ścieżki, więc odłożyłem temat aż będę miał trochę więcej czasu.\nTo było tak z cztery lata temu. Albo i pięć:P.\nNo cóż..myślałem, że oklepane scenariusze, to lenistwo twórców, ale widzę że tylko zaspokajają popyt. Z tego też powodu prawie nie grywam w sp, jak już to sandboxy. Bez ratowania świata był choćby Torment i jakoś nie słyszałem narzekań, że fabuła nie porywa.\nO matko, to jesteśmy na zupełnie przeciwnych biegunach doznawania gier. Jak dla mnie do grania w cRPGie nadają się tylko sp a sandboxy zaczynają być plagą.\nAle trochę to zaskakujące, że nie lubisz “oklepanych scenariuszy” i z niechęci do nich uciekasz do gier, w których scenariusz nie liczy się wiele, albo wręcz wcale.\nOdpowiedź jest bardzo prosta. Gry bez fabuły w 99% przypadków tworzą o wiele lepsze historie\nZależy tylko czy gra daje takie możliwości, bo prawdą jest ze czasami “player stories” potrafią być zajebiste. Problem w tym, że tego typu gry nie podają tego na tacy. Dobry przykład to Eve czy Elite. Te gry dają masę funu, ale pod warunkiem, że człowiek się wkręci i sam sobie znajdzie cel i stworzy story.\nW elicie np ostatnio gracze latają za tymi kosmitami, przeżywają każdy news z nimi powiązany i sami szukają dalszych wskazówek. Dodatkowo ostatnio zaginął prezydent federacji i jest cała wielka akcja poszukiwawcza wraku i latanie za złomem z jego statku rozrzuconym po galaktyce.\nProblem w tym, że jak człowiek nie czyta redditów/for i Galnetu to tego nie doświadczy. Będzie sobie latał gdzieś po galaktyce i handlował/strzelał bez celu aż mu się po prostu znudzi jak zdobędzie najlepszy statek:P\nNastępną grą z takim potencjałem jest Naval Action… ostatnio wszedł w EA a już widzę że ludzie mają wkrętkę i np Piraci na starcie mieli kilka portów ledwo na mapie a zrobili inwazję i prawie całe Bahamy przejęli. Inni tez wkręcają się w wojny nacji (ja np pływam pod Holenderska banderą). Ale są też tacy co po prostu grindują lepsze statki i tyle 😉\nYep, sandboxy nie są dla każdego, ale dobre tytuły dają ogromny potencjał 😀 (wyżej wymienione gierki np). Do tego na lato szykuje się release mokrego snu każdego fana Czarnej Kompanii – Battle Brothers. W ogóle ostatnio potężny urodzaj w temacie i łatwo znaleźć coś dla siebie\nHorror/survival sim – trafiasz po wypadku samochodowym do polskiego szpitala na nocny dyzur i starasz sie przezyc.\nza długie loadingi w kolejkach, nie przejdzie\nkolejka to tutorial, tak pi razy oko trwajacy 5-6 h gameplayu:)\nto już bardziej symulator zamieszek ;D\nByła, dawno temu jakaś gra o Solidarności:). Zamiast tego może jedyna prawdziwa gra w zarządzanie drużyna piłkarską uwzględniająca wszelkie możliwe przekręty?\nMusiałem w nią zagrać, żeby zdać relację żonie, która pisała pracę o Solidarności(miedzy innymi w popkulturze) – gra jest dostępna tylko jako “abandonware”, nie jest bardzo rozbudowana, ale jest to jedna z trudniejszych gier strategicznych w jaką grałem. Generalnie jak żona pisała to miałem dużo pomysłów nt gier z Polska/Polakami w roli głównej, ale teraz poszukałem w jej notatkach i nie ma za wiele, zapisała tylko to co napisałem w komentarzu poniżej.\nBył polski Menadżer Piłki Nożnej Który Nie Pamiętam Jak Się Nazywał.\nPamiętam że był z dwóch powodów – miał dane zawodników w Excelu, więc trollowałem brata zmieniając Ronaldo w Ronald O i takie tam. Oraz była możliwość dania łapówki przed meczem – ale nie wiem, jak działało.\nByło kiedyś coś pod nazwą Liga polska: manager, ale srogo darli z tego łacha zdajsie.\nAlbo skradanka: przemknać w kolejce do okienka, wykrasc z gabinetu skierowanie na badania, zdobyc pieczatke na zwolnienie, uciekac przezd pielegniarka z lewatywa…\ncar/truck sim – jestes kierowca z zachodu/wschodu/poludnia europy – starasz sie przezyc na polskich drogach\nhunt sim/fpp – popularne w stanach symulatory polowan…mamy puszcze, sa dziekie, charakterystyczne dla tej czesci Europy zwierzeta, mozna bezkrwawo polowac na gatunki chronione…\nMnie brakuje gry z otwartym światem – jako ukrywający się po stanie wojennym opozycjonista organizujemy od nowa siatkę, szmuglujemy bibułę, odbijamy z banku 80 milionów na prowadzenie działalności, jedziemy jako kurier do Paryża do siedziby “Kultury”, w razie złapania internowanie i próba ucieczki, ew. misja z przesłuchaniem – QTE żeby je przeżyć.\nAlbo prosta kalka MoH – wszystkie ważniejsze bitwy IIWŚ, w których brali udział Polacy – będzie i piechota, i latanie samolotem, i jazda czołgiem, i skoki ze spadochronem celem zajęcia mostu.\nRTS polegający na zarządzaniu jednostkami AK w czasie Powstania Warszawskiego. Drzewko technologii i zależności – jak wyprodukować Błyskawicę, jak zrobić Kubusia i inne.\new. Total War Jagiellonowie – jest tu trochę bitew do rozegrania…\nmoże tez być FPS z Krystyną Skarbek w roli głównej, albo skradanka oparta na fabule serialu “Pogranicze w Ogniu”\nMysl podrzucona przez Bosmana – RPG w settingu Dzikich Pól – REWELACJA. Do RPG dorzuce jeszcze Świat Mroku w Polsce – Wampiry, stare zamczyska, Kraków, Śląsk, okres historyczny dowolny.\nps. Bosman postapo na terenie Polski? 🙂\nDzielnica obiecana 😉\ndalej nie wiem czemu bosman nie wsadził się na okładkę\nPost Apo na terenie Polski to: gra ekonomiczna w uratowanie Twojego miasteczka po 1991 roku, gdy wyprowadziła się z niego jednostka Armii Czerwonej, a jedyny zakład pracy produkujący nakrętki do śrub do czołgu składanego pod Władywostokiem padł:). Jesteś burmistrzem i zrób z tym coś.\nBorne Sulinowo!!! Mam tam teściów idealnie pasuje do tego co piszesz…opuszczona tajna baza Armii Czerwonej, silosy “chyba atomowe-tajemnica-nikt nie wie”, opuszczone bydynki wojskowe obok blokow mieszkalnych…Sprawdić koniecznie:)\nJa bym tego crpg na dzikich polach osadził jednak w wieku XVI (ew. na początku XVII można by ładnie zakończyć grę bitwą pod Chocimiem). Skoro mamy przyciągać do gry kogo się da lepiej będzie zagrać równie barwnymi, ale mniej kontrowersyjnymi okolicznościami :). Generalnie pomysł byłby jak znalazł do sprzedania na zachodzie. Wśród naszej szlachty można było znaleźć poza Polakami, Litwinami i Rusinami przedstawicieli tylu narodowości że niemal każdy Europejczyk mógłby grać “swoim”, a i wielu Azjatów nie zostałoby na lodzie.\nAaaa – mam: gra o życiu Beniowskiego a’la AC 🙂 Przygodówka o losach Domeyki w Chile 🙂 Tower Defense z Kosciuszką w roli głównej. Losy P.E. Strzeleckiego jako podróbka TC czy Uncharted, skoro już mowa o przygodach Tomka W.\nFajna mogłaby też być mutacja Papers Please – Kierowniczka w spozywczaku, albo Dyrektor FSO i decyzje komu przyznać talon, a któremu towarzyszowi ze Śląska sprezentować furę, żeby potem wysłał transport stali czy węgla do fabryki 🙂\nFPS w Polsce mógłby przejść – trzeba sobie tylko przypomnieć “Kocioł” Larrego Bonda.\nZagrałbym w przygodówkę/erpega osadzoną/ego w świecie powieści Crimen. Nawet fabuła mogłaby być zbliżona, tylko trzeba znaleźć jakiś inny motyw, bo jak ktoś czytał książkę, szybko się połapie i będzie za łatwo, poza tym takie polityczno-soclojogiczne rozważania to chyba nie temat na grę.\nPlus potyczki, pościgi, lisowczycy, heretycy… Wojna jak już, raczej we wspomnieniach, ale da się to jakoś zrobić. Taki Wiedźmin bez utopców.\nNiestety… Józef Hen ma poglądy jakie ma, książka też jest raczej w drugą mańkę niż Trylogia, więc raczej nie teraz.\nPS. Co do dofinansowania, to przecież CDP coś tam wzięli z budżetu na produkcję Wiedźmina, powinni teraz za darmo rozdawać nam, podatnikom!\nAle można by z tego zrobić serial growy, bo to spin off Przypadków Starościca Wolskiego, gdzie polityka mniej miesza:).\nSprawdziłem co to, “Rycerze i rabusie”, no jasne! Grałbym.\nJeśli podobał Ci się “Crimen” to “Przypadki…” tez przypadną Ci do gustu. Podobnie jak w “Crimenie” to wcale nielekkie kryminały, ta sama okolica, częściowo te same postacie, tylko kto inny w roli głównej.\nTak trochę nie do końca na temat. Grał ktoś w A.D. 2044? Udało wam się przejść? 😀\nJam grał! Pamiętam, że nawet ojciec się czasami przysiadał do paru zagadek. Ale z samej gry pamiętam niewiele. Przejść się udało raczej, czy nie dało się przejść czy coś?\nNie wiem, co prawda film już znałem, ale byłem dość młody – nie udało mi się wyjść poza początkowy pokój i kibel 😀\nDzisiaj taki dzień, że jedyne co jestem w stanie wymyślić, to prosta mini gierka w stylu QWOP o przeskakiwaniu przez płot stoczniowy.\nEwentualnie “Church tycoon” o zarządzaniu plebanią, kościołem, flotą 🙂 rekrutowaniem personelu (dobra gosposia, nowy ksiądz), układaniu kazań, zbieraniem funduszy od wiernych, szkoleniu ministrantów… może jednak nie.\nBebecho 5 lat temu (Link do komentarza)\n1.Symulator Janosika – z rozgrywką xcomową lub comandosową. Kampania + sandbox\n2.Jak rozpętałem II wojnę światową – Tomb Raider na wesoło\n3.Opowieść o życiu w obozie koncetracyjnym – interaktywny historia z opcjami jak w grach przygodowych, ciężki temat, ale właściwie opowiedziany mógłby chwytać za serce.\n4.Strategia w klimatach total war – Polska przed rozbiorami. Wzorem Twarodowskiego zawieramy traktat z Diabłem chroniąc Ojczyznę przed upadkiem. Globalny konflikt z elementami nadprzyrodzonymi.\n5. Rogalik o zdobywaniu ośmiotysięczników przez Polaków oczywiście. Elementy rpg.\nGra o realiach obozu koncentracyjnego – świetny pomysł! Widziałbym albo przejmującą pseudoprzygodówkę w stylu gier Telltale, może opowiadającą o rotmistrzu Pileckim? Miałoby odpowiednią moc… No i jeżeli grę sfinansowałby IPN, to może strażnicy mówiliby po niemiecku, a nie po polsku…\nGra oparta o “Jak rozpętałem II wojnę Światową” już była i to nawet cRPGie i to nawet w klimatach Tomb Raidera, bo odchodziły tam jakieś akcje w egzotycznych okolicznościach np. Tybetu (nie była to wersja serialu, ale jakby inne, nie wspomniane w serialu, przygody kanoniera Dolasa).\nMasz rację, po co jeszcze “polskie deepthroat”?\nObawiam się ze gry propagandowe mogą być o wiele nudniejsze ale i bardziej skuteczne. Już zamieszczałem ale wrzucę jeszcze raz: https://youtu.be/UP4_bMhZ4gA\nW chinach wprowadzono serwis społecznościowy, shareując odpowiednie (zgodne z linia państwową) treści dostajemy punkty, punkty dostajemy również za odpowiednio “pozytywnych” friendsów jak i są odbierane punkty za znajomości “negatywne”. Za punkty obywatele dostają różnorakie benefity. Na razie system jest dobrowolny ale docelowo ma być obowiązkowy a do benefitów mają dojść kary za niska punktację…\nPS. W sumie jakby się zgłosić z takim pomysłem w Polszy to mogą mnie czekać miliony. Może w końcu bym się złotej wanny dorobił…\nSzerowanie treści gikozwych, jutubowych i streamowych dobrowolnie dolicza punkty do bota na streamach, jednocześnie zwiększając szanse w giveawayach.\nPamiętam dwie niezłe gry propagandowe, prezentujące punkt widzenia obu stron: to X-Wing i Tie Fighter 🙂\nCo do “naszego człowieka w Wolfensteinie” to dorobiono mu zdaje się w nowych odsłonach koszerne korzenie i wszystko jasne.\nAle skoro pozostaje nam II Wojna Światowa, to chyba nie tak trudno byłoby zrobić coś o Dywizjonie 303, choćby jako addon do jakiegoś istniejącego symulatora.\nParę lat temu czytałem Wańkowicza epos o Monte Cassino i – przepraszam za profanację – momentami na myśl przychodziło mi CoD, takie tam akcje były. Potencjał na akcję jest – ataki na bunkry ze wsparciem moździerzy, broń – granaty ręczne, thompsony, breny, miotacze ognia… Do tego rozwalanie bunkrów z czołgu Sherman czy poziom snajperski – można się oprzeć na jednej z książek Marka Czerwińskiego.\nAle w symulatorach zazwyczaj są polskie oznaczenia dostępne… W takim Ił: Clifs of Dover były z tego co pamiętam i można sobie było latać z polskimi szachownicami 🙂\nNo to git, mam Cliffs ale nie grałem za dużo z powodu jakichś ówczesnych problemów sprzętowych. W każdym razie jest chyba sporo gotowych narzędzi, które pomogłyby stworzyć taką grę. Walki powietrzne plus np. ataki na cele naziemne, wszystko to pospinane jakimiś cutscenkami pokazującymi losy bohaterów i voila!\nA to mi się przypomina Combat Flight Simulator II. Fajny był i mieli plansze w stylu tego intro między misjami: https://youtu.be/BFVOuCWww_g\nNiezłe. Fighters led the way!\nJa najlepiej pamiętam z “Monte Cassino” kij hokejowy 😀\nByło, rzucanie kamieniami też. Można w ten sposób pokazać potencjał engine i interakcję z otoczeniem… ech.\nA na końcu scena na cmentarzu, wciśnij F by oddać honory poległym bohaterom… :/\nNo właśnie, z tego co pamiętam z Wańkowicza, to bardziej jak lista poległych niż jak gra. Jasne, ktoś tę bitwę przeżył, ale trup tam się ściele gęsto nieludzko.\nZresztą przygnębiające są zwykle przypisy, gdy komuś się któryś fragment bitwy przeżyć udało. Zwykle brzmią w ten deseń: “Poległ dwa dni później (albo w jakiejś innej bitwie)”.\nTo prawda, to przygnębiająca lektura. Ale przecież wydarzenia można pokazać z perspektywy kogoś, kto to piekło przeżył. A potencjał na, z przeproszeniem, “grę akcji” jest. Amerykanie mieli w Normandii spore straty (i nie chodzi mi o lądowanie), a zobacz, ile razy ten temat był wałkowany.\nKurczę, jak czytałem (zaraz, czy to mogło być jeszcze w podstawówce? ósma klasa?), nie miałem wrażenia że było to jakieś przygnębiające. Może to kwestia opisu, ale nie pamiętam klimatu “smutno mi, bo wszyscy umrzemy” tylko “cieszę się że żyję”.\nI to mimo sposobu zdobywaniu klasztoru, klasycznej ” taktyki ruskiego generała”.\nKurczę, mnie to wpadło w ręce w pierwszej klasie podstawówki chyba. Jakże różne od “Czterech pancernych”!\nSwoją drogą gra oparta na wyczynach “Kamikaze Browna” Zumbacha w czasie wojny biafrańsko-nigeryjskiej to byłby odlot (dosłownie). Karabiny maszynowe odpalane za pomocą sznurka i “Afroamerykanina”… Ino niech dynamiczną kampanię zrobią 🙂\nGrało się w Dzikie Pola. To naprawdę dobre (papierowe) RPG, ze świetną mechaniką walki. Faktycznie, ile to fabuł wymyśliliśmy… Ech.\nLol. Kto lubi ukończyć tak X-coma, że mu się gra crashuje na ostatniej cut-scence? lucky me…\nPrzynajmniej możesz zwalić na grę… ja z ciekawości jak chciałem zobaczyć inne zakończenie w Life is Strange musiałem przejść kawałek i obejrzeć kilkanaście minut cutscenek od ostatniego save’a, coby się pomylić i znowu wybrać ta samą opcję 😛\nPamiętacie grę Solidarność? Pamiętacie. Jako dzieciak zagrywałem się w nią, choć teoretycznie była niegrywalna.\nNatomiast na serio po głowie chodzi pomysł totalnej rozwałki w getcie żydowskim w stylu pierwszych Wolfensteinów. Np. jako Anielewicz dokonujemy masakry na szkopach, krew się leje w stylu Tarantino, rozbrajamy Wunderwaffe i wysyłamy Hitlerowi w prezencie golema. I kończymy wojnę trochę wcześniej w triumfie. Murowany hit zarówno z powodu odbiorcy (wszyscy fani FPP), murowana reklama ze względu na bohatera – żydowskiego mściciela.\nNawet mam tytuł: Ghetto Ablaze.\n“Kiedy ona podpalała getto, on zapalał szabasowe świece” (Kentucky Fried Movie)\nNagrodę sprawiedliwego wśród gamerów świata masz jak w banku.\nWszyscy już powiedzieli wszystko, więc tylko dodam coś a propo Hussarii : http://www.badassoftheweek.com/hussars.html\nJak czytałem to płakałem ze śmiechu 🙂\nPiechota wybraniecka służyła jako Husaria? Ciekawe, ciekawe… Pełna zbroja płytowa u Husarzy? Even moar interesting.\nBosmanie uderzaj z tym CRPGiem do CDPR, z przeciętnego Wiesława zrobili hit to z tego tym bardziej.


Zapraszamy na stronę kasazamaila.pl gdzie można zarabiać na prostej codziennej czynności – czyli czytaniu maili! Zaletą jest to, że nie jest to uciążliwa czynność i nie trzeba spędzać na niej dużo czasu. Najlepsze jest to, że dochód jest obustronny – zarówno Ty (osoba indywidualna bądź firma) jak i Firma KasaZaMaila.pl, osiągamy przychód. Właściwie każdy jest zadowolony! Kasazamaila.pl jest nie tylko portalem zarobkowym, niemniej jednak i mini-społecznościowym. Dzięki temu można połączyć zarabianie z przyjemnością. Właściwie zarabianie jest przyjemnością, a więc kontakt z innymi będzie większą przyjemnością. Z analizują o społeczności wykonana została możliwość zaproszeń do znajomości, system rang (przyznawanie punktów i rang specjalnych), a również czat dla VIP-ów.\nRolety systemów adaptacyjnych przeznaczone są do stosowania w istniejących budynkach. Dzięki bogatej gamie barw są idealnym elementem dekoracyjnym, dopasowanym do wyglądu budynku. Zastosowanie pracującego niezależnie od rolety systemu Moskito zabezpiecza oprócz tego wnętrze budynku przed...\noponki letnie lublin\nZapraszamy na stronę izdebskiserwis.pl . IZDEBSKI SERWIS JEST SERWISEM SAMOCHODOWYM ZAJMUJĄCYM SIĘ NAPRAWAMI AUT OSOBOWYCH WSZYSTKICH MAREK. Posiadamy WIELOLETNIE Doświadczenie W SZEROKIEJ GAMIE ZAGADNIEŃ ZWIĄZANYCH Z MECHANIKĄ I EKSPLOATACJĄ POJAZDÓW SAMOCHODOWYCH. Swoją Ofertę KIERUJEMY...\nZapraszamy na stronę www.agencjatekstura.pl. Tekstura to agencja reklamowa, której zakres specjalizacji obejmuje: tworzenie stron www, tworzenie graficzne, social media i content marketing. Opracowujemy też druk materiałów reklamowych, takich jak wizytówki, ulotki, foldery, katalogi, teczki,...


1 ARKUSZ ZAWIERA INFORMACJE PRAWNIE CHRONIONE DO MOMENTU ROZPOCZĘCIA EGZAMINU! Miejsce na naklejkę MMA-R1_1P-082 EGZAMIN MATURALNY Z MATEMATYKI POZIOM ROZSZERZONY MAJ ROK 2008 Czas pracy 180 minut Instrukcja dla zdającego 1. Sprawdź, czy arkusz egzaminacyjny zawiera 18 stron (zadania 1 12). Ewentualny brak zgłoś przewodniczącemu zespołu nadzorującego egzamin. 2. Rozwiązania zadań i odpowiedzi zamieść w miejscu na to przeznaczonym. 3. W rozwiązaniach zadań przedstaw tok rozumowania prowadzący do ostatecznego wyniku. 4. Pisz czytelnie. Używaj długopisu/pióra tylko z czarnym tuszem/atramentem. 5. Nie używaj korektora, a błędne zapisy przekreśl. 6. Pamiętaj, że zapisy w brudnopisie nie podlegają ocenie. 7. Obok każdego zadania podana jest maksymalna liczba punktów, którą możesz uzyskać za jego poprawne rozwiązanie. 8. Możesz korzystać z zestawu wzorów matematycznych, cyrkla i linijki oraz kalkulatora. 9. Na karcie odpowiedzi wpisz swoją datę urodzenia i PESEL. Nie wpisuj żadnych znaków w części przeznaczonej dla egzaminatora. Za rozwiązanie wszystkich zadań można otrzymać łącznie 50 punktów Życzymy powodzenia! Wypełnia zdający przed rozpoczęciem pracy PESEL ZDAJĄCEGO KOD ZDAJĄCEGO\n2 2 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 1. (4 pkt) Wielomian f, którego fragment wykresu przedstawiono na poniższym rysunku spełnia 3 2 warunek f (0) = 90. Wielomian g dany jest wzorem g( x) = x 14x + 63x 90. Wykaż, że g( x) = f ( x) dla x R. f y x\n4 4 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 2. (4 pkt) Rozwiąż nierówność x 2 + 3x 6 < x. Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n5 Egzamin maturalny z matematyki 5 Zadanie 3. (5 pkt) Liczby x 1 = i z niewiadomą x. Oblicz wartości p i q. x = są rozwiązaniami równania x 2 ( p 2 q 2 ) x ( p q) = 0 Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n6 6 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 4. (4 pkt) 2 Rozwiąż równanie 4cos x = 4sinx + 1 w przedziale 0, 2π. Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n7 Egzamin maturalny z matematyki 7 Zadanie 5. (5 pkt) Dane jest równanie = p z niewiadomą x. Wyznacz liczbę rozwiązań tego równania x w zależności od parametru p. Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n8 8 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 6. (3 pkt) Udowodnij, że jeżeli ciąg ( a, b, c ) jest jednocześnie arytmetyczny i geometryczny, to a = b= c. Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt 1 1 1\n9 Egzamin maturalny z matematyki 9 Zadanie 7. (4 pkt) 1 Uzasadnij, że każdy punkt paraboli o równaniu y = x jest równoodległy od osi Ox i od 4 punktu F = (0, 2). Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n10 10 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 8. (4 pkt) Wyznacz współrzędne środka jednokładności, w której obrazem okręgu o równaniu ( ) x 16 + y = 4 jest okrąg o równaniu ( x 6) + ( y 4) = 16, a skala tej jednokładności jest liczbą ujemną.\n12 12 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 9. (4 pkt) 2 Wyznacz dziedzinę i najmniejszą wartość funkcji f ( x) log ( 8x x ) =. 2 2 Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n13 Egzamin maturalny z matematyki 13 Zadanie 10. (4 pkt) Z pewnej grupy osób, w której jest dwa razy więcej mężczyzn niż kobiet, wybrano losowo dwuosobową delegację. Prawdopodobieństwo tego, że w delegacji znajdą się tylko kobiety jest równe 0,1. Oblicz, ile kobiet i ilu mężczyzn jest w tej grupie. Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n14 14 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 11. (5 pkt) W ostrosłupie prawidłowym czworokątnym dane są: H wysokość ostrosłupa oraz α miara kąta utworzonego przez krawędź boczną i krawędź podstawy ( 45 < α < 90 ). 3 4 H a) Wykaż, że objętość V tego ostrosłupa jest równa 2 3 tg α b) Oblicz miarę kąta α, dla której objętość V danego ostrosłupa jest równa 9 H. Wynik podaj w zaokrągleniu do całkowitej liczby stopni. H α\n15 Egzamin maturalny z matematyki 15 Nr zadania Wypełnia Maks. liczba pkt\n16 16 Egzamin maturalny z matematyki Zadanie 12. (4 pkt) W trójkącie prostokątnym ABC przyprostokątne mają długości: BC = 9, CA = 12. Na boku AB wybrano punkt D tak, że odcinki BC i CD mają równe długości. Oblicz długość odcinka AD.


Na początku XIX w. dla Mazowsza północno-zachodniego (zwanego także Mazowszem Starym lub Mazowszem Płockim) charakterystyczne były wsie małe (przeważały różne odmiany przysiółków, wsi przydrożnych i placowych). Ten obraz osadniczy regionu zmienił się w wyniku przemian społecznych i gospodarczych, zachodzących w XIX i XX wieku. W ich wyniku upowszechniły się nowe typy wsi, szczególnie rzędówki i wsie z zabudową rozproszoną.\nDomy w przysiółkach drobnoszlacheckich\nKultura Mazowsza 1\nArchitektura - ze zbiorów Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu\nWsie szlacheckie w porównaniu do chłopskich były stosunkowo małe (od kilku do kilkunastu zagród). W jednym gospodarstwie domowym mieszkało przeciętnie 5-6 osób. Domy szlacheckie budowano zwykle w pewnej odległości od ulicy, odgradzając się od niej ogródkiem kwiatowym, warzywnikiem lub wysokimi drzewami i ozdobnymi krzewami. W głębi siedliska stawiano budynki gospodarcze. Pomiędzy domem a zabudowaniami gospodarczymi – stodołom i pomieszczeniami inwentarskimi tworzył się dziedziniec zwany gumnem, oborą lub podwórzem. Tam składowano narzędzia rolnicze i środki transportu, ale nie magazynowano nawozu. Obok domu sytuowano piwnice, studnie, spichrz, a także często stawiano ule.\nNajbardziej charakterystyczne domy drobnoszlacheckie z Podlasia i Mazowsza to chałupy szerokofrontowe, asymetryczne, półtora lub dwutraktowe, nazywane także chałupami typu dośrodkowego. Dom taki miał zwykle zwarte rozplanowanie, w którym znajdowały się cztery pomieszczenia umieszczone dookoła centralnie umieszczonych urządzeń ogniowych: sień z wejściem w ścianie frontowej, za nią komora, a z lewej lub prawej strony duża izba i mniejszy alkierz. Zrąb domu był masywny, złożony z 6-9 bali sosnowych łączonych na jaskółczy ogon. Dachy były najczęściej czterospadowe, stosunkowo wysokie, pokryte słomą. Charakterystyczne dla tego obszaru były małe okienka oświetlające sienie, komory i spichrze, wycinane w kształcie kara, a także kapliczki. Okna zdobiono nad- i podokiennymi gzymsami i ozdobnymi okiennicami, malowanymi farbami olejnymi o kontrastujących kolorach. Ważnym elementem każdego drobnoszlacheckiego domu był również ganek, który w pierwszej ćwierci XX w. przekształcił się w oszkloną werandę.\nKultura Mazowsza 2\nBudownictwo - dom - ze zbiorów Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu\nNa Mazowszu północno-zachodnim w XIX w. powszechnie budowano chałupy szerokofrontowe, chałupy wąskofrontowe występowały natomiast rzadko.\nPod koniec XIX w. na pograniczu mazowiecko-dobrzyńskim występowały chałupy wąskofrontowe z podcieniem szczytowym wspartym na słupach, które były charakterystyczne dla ziemi dobrzyńskiej, Kujaw i Pomorza.\nW XVIII i XIX w. najprostszy układ wnętrza budynku mieszkalnego na Mazowszu północno-zachodnim składał się z izby i sieni. Nieco bardziej skomplikowane chałupy obejmowały także komorę dobudowaną do izby lub sieni. Do komory zawsze prowadziło oddzielne wejście umieszczone w ścianie licowej, drugie drzwi często znajdowały się w ścianie dzielącej izbę i komorę. Takie budynki usytuowane były szczytem do ulicy. Bardzo często chałupy miały plan o kształcie wydłużonego prostokąta i miały układ jednotraktowy. Od strony podwórza do szczytu domu dobudowywano czasami sieczkarnię lub drwalnię. Całość nakrywana była jednym dachem. Później we wnętrzu izb wydzielano niekiedy alkierze. W XX w. nie budowano już długich jednotraktowych chałup z komorami. Ten typ budynku mieszkalnego występował jedynie na Mazowszu północno-zachodnim, pomiędzy Płockiem a Wyszogrodem, miał jednak wiele cech wspólnych z jednotraktowymi chałupami łowickimi.\nKultura Mazowsza 3\nZabudowania gospodarcze - ze zbiorów Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu\nBudowa domu - ze zbiorów Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu\nUrządzenia ogniowe w chałupach i plebaniach w drugiej połowie XVIII w. składały się z komina (umieszczonego zwykle w sieni), pieca w izbie, odkrytego paleniska do gotowania (kominka) z kapturem odprowadzającym dym do komina i czasem z szabaśnika służącego do przechowywania ciepłej strawy.\nW XIX w. w chałupach wiejskich znajdowały się kominy murowane z cegły surówki (rzadziej palonej) oraz kominy sztagowe. U podstawy komina murowanego znajdowało się czworoboczne pomieszczenie o prostych ścianach do wysokości sufitu, powyżej niego komin zwężał się i wyprowadzany był prosto ponad dach. Komin sztagowy charakteryzował się tym, że był utworzony z czterech słupów (brożyn) połączonych szponami i łatami oplecionymi słomą, na którą obustronnie nałożona była grupa warstwa gliny. Taki komin ustawiany był także na murowanej czworobocznej podstawie.\nW XIX w. najczęściej stosowano czterospadowe i dwuspadowe dachy krokwiowo-jętkowe poszyte słomą. Na Mazowszu północno-zachodnim dość powszechne było występowanie dachu czterospadowego, który był później wypierany przez dach naczółkowy i dwuspadowy. Chałupy z dachami tego typu często miały szerokie okapy, także podcienia szczytowe. W chałupach powstających w XIX w. wysokość dachu stanowiła około 2/3 wysokości budynku, później stopniowo stawały się coraz bardziej płaskie. Dachy pokrywano słomą, rzadko czerwoną dachówką ceramiczną. W okresie międzywojennym zaczęto stosować blachę.\nDla Mazowsza północno-zachodniego charakterystyczne było obijanie szczytów dachów naczółkowych (rzadziej dwuspadowych) w formie szachownicy – jej pola wypełniano deskami ułożonymi pod różnym kątem. Dachy dwuspadowe zazwyczaj nie miały żadnych ozdób. Dla Mazowsza Ciechanowskiego i Zawkrza typowe było szalowanie wierzchołku szczytu w różne formy jodełki i romby. Na terenie Zawkrza oraz w byłych powiatach sierpeckim i przasnyskim szalunek jodełkowy był bardziej ozdobny – zaznaczano falujące dolne krawędzie oraz ozdobnie zacinano końce desek.\nKultura Mazowsza 4\nSprzęty używane w gospodarstwie domowym - ze zbiorów Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu\nDomy wiejskie na Podlasiu były jednotraktowe o szerokości jednego pomieszczenia mieszkalnego, lub dwutraktowe, z dwoma pomieszczeniami. Poza izbą miały sień, komorę i podcień wnękowy lub narożny. Często łączono domy z częścią gospodarczą. Oprócz chałup budowano kilka rodzajów spichrzów, które stawiano pomiędzy domem a budynkami inwentarskimi. Piwnice – ziemianki – budowano obok domów z głazów narzutowych.\nChałupy w regionie opoczyńskim były niewielkie – ich rozmiar zależał od zamożności gospodarzy. Zwykle w chacie była kuchnia, izba, sień i komora. Charakterystyczne dla domów były ozdoby. Chałupy malowano z zewnątrz na biało, co oznaczało, że w domu jest panna na wydaniu, lub na niebiesko. Okna zdobiono rzeźbionymi motywami roślinnymi lub zwierzęcymi. Kobiety zdobiły wnętrze chat wycinankami z papieru, a także tzw. pająkami, których były dwa rodzaje: plecione i nawlekane. Te pierwsze to skrzyżowane dwa patyczki owinięte słomą i nią oplatane. Pająki zawsze musiały mieć parzystą liczbę boków. Z kolei pająki nawlekane robiono z nawiniętej na nić słomy, pomiędzy którą wtykano kolorową bibułkę.\nTradycyjnym zajęciem ludności Mazowsza była uprawa roli i hodowla zwierząt; poszczególne obszary różniły się pod względem tego, co hodowano i uprawiano. W opoczyńskim na przykład uprawiano len, który późną jesienią i zimą przędzono. Tkaniny produkowano również z konopi i wełny. Wełna pochodziła z własnej hodowli owiec.\nPrzykłady: strój opoczyński, łowicki, sieradzki, kołbielski\nStrój męski – na głowie w zależności od pory roku noszono czapki rogatywki, różnego kształtu filcowe kapelusze oraz tzw. maciejówki (kaśkiety) – okrągłe czapki z granatowego lub czarnego sukna, z czarnym, lakierowanym daszkiem. Koszule o kroju przyramkowym szyto z samodziałowego płótna lnianego. Starsze miały symetryczne rozcięcie na piersiach zawiązywane wstążką lub zapinane na guzik, zdobione były wielobarwnie. Nowsze miały niesymetryczne rozcięcie, naszyty napierśnik, tj. prostokątny płat płótna naszyty na przodzie koszuli, haftowane na biało. Na koszule nakładano lejbik, czyli prostą, dopasowaną do figury wełnianą, pasiastą kamizelkę. Krótki kaftan. tzw. spancer, nakładano na lejbik lub sukmanę lub noszono samodzielnie. Szyto go tych samych tkanin co lejbik, a jego brzegi oraz krawędzie kołnierzyka i kieszeni obszywano czarną tasiemką. Spancer był zapinany na guziki. Na zimę zakładano jeszcze sukmanę, najczęściej była to tzw. sukmana z potrzebami (potrzeby to ozdobnie ułożone poziome pętlice z grubego, czarnego miękkiego sznurka), szyta z białego folowanego samodziałowego sukna, ozdobionego czarną taśmą.\nLatem noszono płócienne białe lub czarno-niebieskie portki, w dni chłodniejsze zakładano kilka par. Do ubioru świątecznego zakładano portki z fałdami z pasiastych lub wzorzystych samodziałów. Noszono buty z cholewami miękkimi, karbowanymi w okolicach kostki w harmonijkę lub ze sztywnymi, prostymi.\nKultura Mazowsza, strój opoczyński\nStrój opoczyński - ze zbiorów Muzeum Etnograficznego w Warszawie\nStrój kobiecy – jeszcze w XIX w. powszechnym nakryciem głowy była duża chusta wełniana o motywach kwiatowych. Panny przypinały do chusty ziele ruty lub różne kwiaty. Później bardziej popularna stała się mała chusta, tzw. salinówka, najczęściej niebieska lub orzechowa. Czepce były noszone przez mężatki do stroju uroczystego. Miały one różne rodzaje i kształty, najbardziej popularny był tiulowy z dużą i wysoką główką, zdobiony białym haftem o motywach kwiatowych i geometrycznych. Koszule o kroju przyramkowym szyto najpierw z samodziału lnianego, później też z płócien bawełnianych. Kiecki, tj. spódnice z dosztym gorsetem (stanikiem) szyto z najczęściej z samodziałów wełnianych. Tkanina na kieckę była pasiasta (pasy układały się pionowo). Spódnicę kiecki ozdabiano przez naszycie kilku rzędów aksamitki, zaś stanik przystrajały zakładki i aksamitki. Kieckę zawsze przepasywano zapaską. W XIX w. i na początku XX noszono zapaski szerokie i dostosowane długością do długości kiecki. Później noszono znacznie węższe i krótsze, ozdobione aksamitkami i pasmanterią oraz zawiązywane kolorową krajką, wąską, wełnianą kolorową tasiemką o wzorze ułożonym w pasy. Zawsze stosowano zasadę, żeby kolor zapaski kontrastował z kolorem kiecki. Dla ochrony przed zimnem kobiety nosiły zapaski naramienne, zarzucane na głowę lub ramiona, szyte z pasiastego wełnianego samodziału i zawiązywane za pomocą krajki na piersiach lub pod brodą.\nOdświętnym obuwiem kobiecym były wysokie trzewiki na obcasie, sznurowane przez starsze kobiety czarną sznurówką, przez młode – czerwoną, różową lub zieloną. Później trzewiki zostały wyparte przez płytkie pantofle. Obuwiem roboczym były drewniaki. Najczęściej stosowaną biżuterią były – w zależności od zamożności – prawdziwe lub sztuczne korale i bursztyny, sztuczne perełki i tzw. dętki – puste w środku paciorki szklane.\nKultura Mazowsza, strój łowicki\nStrój łowicki - ze zbiorów Muzeum Etnograficznego w Warszawie\nStrój męski – powszechnym nakryciem głowy był filcowy kapelusz z średniej wielkości rondem, ozdobiony pasem aksamitu, cekinami, koralikami i kolorową włóczką. Koszule tzw. bielunki tkano z lnu, później z bawełny i zdobiono haftem. Na koszulę zakładano kamizelkę, czyli lejbik. W zimie zakładano na to jeszcze kaftan, spencer i niekiedy jeszcze sukmanę. Sukmana najczęściej była długa do kostek, szyta z białego sukna z wyłożonym kołnierzem, obszytym błękitną tasiemką i zapinana na pętelkę, przepasaną długim, kolorowym, wełnianym pasem. Bogatszy chłop nosił sukmanę z granatowego sukna z czerwonymi mankietami, pomarańczowe spodnie w podłużne kolorowe prążki, czarny lejbik i spencer z czarnego sukna, obszyty taśmą, zapięty na mosiężne guziki. Biedniejsi nosili spodnie z białego płótna. Typowym obuwiem były buty z wysokimi, karbowanymi przy kostce cholewami lub z cholewami prostymi i sztywnymi.\nStrój kobiecy – mężatki nosiły na głowie chusty: wełniane (szalinówki), jedwabne (jedwabnice) i płócienne zdobione haftem. Starsze kobiety nosiły cienkie, lniane koszule, a młodsze koszule zwane bielunkami – wszystkie o kroju przyramkowym. Kiecki (wełniaki) szyto z pasiastych tkanin samodziałowych. Spódnica miała od pięciu od sześciu metrów szerokości. Aby była sztywna, podklejano ją nakrochmaloną tkaniną bawełnianą. Na spódnicę zakładano również usztywniane zapaski. Stanik, doszywany do spódnicy, szyto najczęściej z czarnego aksamitu, był on zapinany na metalowe lub kościane guziki. Na stanik zakładano bogato zdobiony krótki kaftanik, tzw. spencerek. Kobiecy strój łowicki do połowy XIX wieku był utrzymany w czerwieni z mały dodatkiem zielonych pasków w raporcie tkaniny, później tło pasiaków jest zwykle pomarańczowe. Ozdobą stroju były korale lub bursztyny. Na nogi zakładano wysokie trzewiki na obcasie sznurowane czerwoną, czarną lub różową wełnianą tasiemką.\nKultura Mazowsza, strój sieradzki\nStrój sieradzki - ze zbiorów Muzeum Etnograficznego w Warszawie\nStrój męski – męskim nakryciem głowy były powszechnie czapki, rogatywki, później kaszkiety (maciejówki), latem noszono kapelusze zszyte z taśm splecionej słomy. Koszule, najczęściej o kroju przyramkowym, szyto z lnianych samodziałów; razdko zdobiono je haftem. Na koszulę nakładano lejbik, którego przednia część była szyta z kosztownego materiału, a tylna – z taniego, a na to kaftan – spencerek. Spencerki zapinano na jeden lub dwa rzędy metalowych lub porcelanowych guzików. Szyto je z pasiastych samodziałów. Przód kaftana zdobił ułożony zygzakowato czarny sznureczek. W Sieradzkiem noszono kilka rodzajów sukman, najbardziej reprezentacyjna była sukmana z wyłogami, szyta z czarnego lub granatowego sukna, z czerwonymi mankietami i zdobieniami przy kołnierzu. Noszono szyte z płótna samodziałowego pasiastego, najczęściej modrego, czerwonego lub zielonego tzw. portki z fartuszkiem, tzn. spodnie bez rozporka, z przodu z klapką – fartuszkiem.\nStrój kobiecy – na głowach noszono chustki najczęściej jedwabne (jedwabnice) – służące głównie do przyozdobienia kopki, czyli dużego tiulowego, haftowanego czepca oraz kolorowe (najczęściej czerwone, czarne, zielone, kremowe lub żółte) chustki wełniane, zdobione frędzlami lub koronką. Koszule kroju przyramkowego szyto z cienkich lnianych samodziałów i zdobiono koronką na mankietach i przy kołnierzyku. Odzież wierzchnią stanowiła wełniak i sukienka. Spódnicę wełniaka szyto z wełnianego pasiastego samodziału, zwykle na czerwonym tle. Sznurówka, tj. górna część wełniaka była w kolorze podobnym do spódnicy. Wełniak zdobiono przez naszycie dwóch pasów aksamitu na spódnicy i aksamitek na sznurówce. Sukienki miały podobny krój do wełniaków, ale o gładkim przodzie, z głębokimi fałdami z tyłu i drobnymi po bokach. Zapaski tkano albo z samodziałów wełnianych, albo z cienkich tkanin fabrycznych. Noszono również zapaski naramienne (tzw. do odziewu), były one szyte z podobnych wełnianych pasiastych tkanin, jak zapaski do pasa, ale nieco większe.\nKobiety nosiły tzw. kaftan z ogonem sięgający do pasa, tkany z jednokolorowych (czerwonych, granatowych, buraczkowych lub ciemnozielonych) wełnianych samodziałów. Plecy kaftana były dłuższe od przodów, wycięte półkoliście (nazywane ogonem). Świątecznym obuwiem kobiecym były czarne trzewiki z długimi cholewami, na wysokim obcasie. Na co dzień noszono drewniaki. Ozdobą stroju były paciorki, tj. naszyjniki z korali i sznury bursztynów.\nKultura Mazowsza, strój kołbielski\nStrój kołbielski - ze zbiorów Muzeum Etnograficznego w Warszawie\nStrój męski. Męskim nakryciem głowy był czarny filcowy kapelusz, w zimie czapka rogatywka obszyta barankiem. Młodzież nosiła kaszkiety.\nKoszule szyto ze lnu, najstarsze były o kroju przyramkowym, ze stojącym a później wykładanym kołnierzykiem, z szerokimi rękawami. Były zawsze noszone na wierzchu i zdobione na kołnierzyku i mankietach czerwonym i czarnym haftem. Nowsze koszule szyte były z karczkiem, wykładanym kołnierzem i zdobieniem zakładkami na gorsie. Tego typu koszule wpuszczano w spodnie, a na wierzch zakładano kamizelki i kaftany w prążki lub gładkie, a następnie marynarki. Portki, zwane tu gaciami szyto z grubego płótna. Miały one krój typu fartuszkowego i zapinane były na drewniany kołeczek. W zimie nakładano na nie spodnie samodziałowe, tzw. drapocki.\nŚwiątecznym okryciem wierzchnim była samodziałowa sukmana, tzw. burka lub kapota w kolorze burym lub siwym. Występowały dwie odmiany różniące się krojem pleców (prostym lub pofałdowanym). Sukmany miały wykładany kołnierzyk z klapami i zapinane były na guziki lub pętelki. Przepasywano je jednobarwnym lub pasiastym pasem.\nStrój kobiecy. Odświętnym nakryciem głowy był czepek z tiulu obszyty fryzką, tzw. stawiany lub inny, wiązany pod brodą, z romboidalną główką, wykonany z batystu i obszyty koronką. Na co dzień kobiety nosiły chusty zwane szalinówkami.\nNajstarsze koszule szyto o kroju przyramkowym, z kołnierzykiem obszytym koronką, mocno marszczone wokół szyi. Nowsze szyto z karczkiem i skrojonym kołnierzykiem, zdobione czerwoną, niebieską i żółtą stebnówką, a najnowsze – o kroju poncha, zapinane pod szyją na guziczek i obszyte koronką przy szyi. Na koszulę zakładano gorset szyty z gładkiego fabrycznego granatowego materiału lub czerwonego adamaszku. Gorset był wydłużony poniżej talii i zakończony sześcioma klapkami. Wcześniej noszono również samodziałowe kaftany w kolorze zielonym, buraczkowym i granatowym – oblecok i nieco nowszy – rułkowany.\nSpódnice, zwane sorcem lub kiecką, szyto z samodziałowych tkanin w wąskie paseczki. Noszono również długie, wełniane spódnice marszczone w talii. Najstarsze były w kolorze czarnym lub granatowym w białe, biało-niebieskie lub czerwone paski, ewentualnie czerwone w białe paseczki. Później kolorystyka się wzbogaciła o kolor zielony, buraczkowy i brązowo-wiśniowy. Równolegle noszono spódnice jednobarwne.\nKultura Mazowsza, strój wilanowski\nStrój wilanowski - ze zbiorów Muzeum Etnograficznego w Warszawie\nNa kieckę nakładano fartuchy o długości równej spódnicy, w pasy podłużne (w tonacji jasnej) lub poprzeczne (ciemne). Noszono również długie i szerokie fartuchy naramienne, na odziwkę, w których dominował kolor czerwony, na górze marszczone i wszyte w oszewkę zakończoną trockami. Później fartuchy naramienne zostały zastąpione chustą jesionką.\nOkrycie wierzchnie wiosną i jesienią stanowił półdługi żupanek z granatowego sukna, z dwoma rzędami metalowych guzików, w talii dopasowany i układany z tyłu w drobne fałdki. W zimie noszono długie, sukienne kiereje – w kolorze zielonym lub granatowym, zdobione na rękawach i kołnierzu baranim futrem.\nWigilia świętego Andrzeja (29.11.) jest zwyczajowo – nie tylko na Mazowszu – czasem panieńskich wróżb. Dziewczęta zbierały się w jednej z chat, aby wróżyć o przyszłości, zwłaszcza o zamążpójściu i powodzeniu u chłopców. Było wiele rodzajów wróżb: lanie wosku i odczytywanie przyszłości z cienia ulanej figury. Niektóre umiały też wróżyć z woskowych odprysków interpretowanych jako „narzędzia o zawodzie przyszłego męża. Wróżono również z lnu, np. dziewczyna podpalała dwa kłębki lnianego włókna – jeśli obie uleciały ku górze lub zetknęły się w locie – panna miała wziąć ślub. Dziewczęta wkładały sobie również na noc pod poduszkę męskie spodnie, aby we śnie zjawił się jej przyszły mąż. Inne hukały wieczorem nad studnią – z której strony niosło się echo, z tej strony miał przyjść kawaler. Wróżono też przyszłość z przedmiotów wkładanych pod talerze. Jeśli dziewczyna wylosowała czepiec – oznaczało to ślub, jeśli krzyż lub garstkę ziemi – śmierć w rodzinie, chleb oznaczał bogatego męża, kieliszek – męża pijaka, pierścionek – zaręczyny, a różaniec – pójście do zakonu.\nOczekiwanie na Boże Narodzenie rozpoczynał Adwent. Na Mazowszu wschodnim i Podlasiu początek adwentu ogłaszano za pomocą ligawek (legaw) – długich trąb pasterskich, które miały symbolizować trąby archanioła zwiastującego przyjście Zbawiciela lub przypominać o Sądzie Ostatecznym. Grano przez cały adwent, zwykle wieczorem. Nazywano to otrembywaniem adwentu.\nWażnym dniem w adwencie był dzień św. Mikołaja (6.12), w którym kobiety przestrzegały zakazu przędzenia nici „aby wilki się nie motały”, tj. nie wyrządzały szkód. Na Mazowszu Płockim wierzono, że św. Mikołaj zarządza wilkami i pozwala im szkodzić tym, którzy nie przestrzegali postu. Na wschodnim Mazowszu św. Mikołaja uważano za patrona dobytku i noszono w ten dzień do kościoła kury lub cielęta (później jedynie kawałki mięsa tych zwierząt) jako ofiarę z prośbą o ochronę. Zwierzęta lub mięso umieszczano za ołtarzem świętego.\nŚwiętowanie Bożego Narodzenia rozpoczynała uroczysta wieczerza wigilijna, zwana pośnikiem, wiliją albo wieliją, podczas której łamano się opłatkiem, zwanym na Mazowszu pamiątka (okolice Ciechanowa), światy (wschodnie Mazowsze) lub jabłuszka. Choinka w mazowieckich domach pojawiła się późno – najwcześniej w latach 20. XX wieku; początkowo zdobiona skromnie – jabłkami, orzechami, ciastkami z piernika i ozdobami z opłatka; później ozdób pojawiało się więcej.\nWigilia Bożego Narodzenia to czas wypełniony magicznymi czynnościami – trzeba było wstać wcześnie rano, żeby być pracowitym przez cały rok. Nie wolno było nic pożyczać, a dobrą wróżbą była drobna kradzież i udana sprzedaż. Nie wolno było się kłócić ani wyrządzać nikomu przykrości, aby nie popsuć relacji rodzinnych i sąsiedzkich w nadchodzącym roku. Bardzo ważne były odwiedziny tego dnia – jeśli z wizytą przyszła kobieta – to źle, wróżyło to niepomyślny rok. Jeśli już weszła do domu, musiała dreptać w miejscu i usiąść szybko na stołku. Jeśli by tego nie zrobiła, kury nie siedziałyby w przyszłym roku na jajkach. Gdy przyszedł mężczyzna – wróżyło to rok dostatni oraz szybkie zamążpójście, jeśli w domu była panna na wydaniu. Zaś dziewczyna, która chciała mieć powodzenie u chłopców, powinna sama trzeć mak do wigilijnych potraw. Z długości źdźbeł siana lub słomy na wigilijnym stole wróżono urodzaj na len (im dłuższe źdźbło, tym lepiej) lub o długości życia domowników. Słoma ta miała znaczenie magiczne – zapewniała płodność i urodzaj. Owijano nią drzewka owocowe, a także bezpłodne kobiety. Aby kury i gęsi niosły dużo jajek, gospodyni wkładała słomę do ich gniazd.\nNa stole wigilijnym zwykle znajdowała się nieparzysta ilość potraw, ale liczba zasiadających do wieczerzy musiała być zawsze parzysta – inaczej kogoś z domowników czekała by w nadchodzącym roku śmierć. Zapraszano więc bezdomnych, dziadów czy żebraków. Oprócz opłatka podawano zwykle kapuste z grzybamy, czyli betkamy, barsc grzybowy, kartofle tłucone polane makiem, kloski z makiem czy prozony groch, a także ptasie mleko otrzymywanego z konopi, a podawanego z kluskami. Na wschodnim Mazowszu najważniejsza była jednak kucija czy kucia, a więc pęcak z makiem utartym na masę i rozprowadzonym wodą osłodzoną cukrem lub miodem.\nOd drugiego dnia świąt – dnia św. Szczepana – zaczynały chodzić po wsiach zespoły kolędnicze. Najbardziej widowiskowa była grupa Herodów, składająca się nieraz z kilkunastu aktorów, wśród których byli: król Herod, marszałek (w paradnym stroju wojskowym), żołnierze (zwykle od dwóch do sześciu), anioł, diabeł (zwany też Alegantem), śmierć, Żyd, koza, czasem też Kozak, Cygan lub Cudzoziemiec i zwykle bocian, z długim drewnianym dziobem, którym „atakował” panny. Nie wszyscy wpuszczali kolędników do domu, bo trzeba było im dać z góry ustaloną zapłatę. Czasem więc zbierano się większą grupą u jednego z gospodarzy i wspólnie oglądano przedstawienie.\nOkres bożonarodzeniowy kończyło święto Trzech Króli (6.01.). Wigilia tego dnia to w wielu rejonach Mazowsza tzw. Szczodry Wieczór. Gospodynie przygotowywały specjalne bułki zwane szczodrakami. Wieczorem chodzili po domach chłopcy i prosili o poczęstunek, który zwykle otrzymywali. Jeśli nic nie dostali, mogli powiedzieć: „W tej chałupce mieszkają gołodupce, w garnki srają, nic nie mają, nam nie dają”.\nNa Podlasiu i Ziemi Białostockiej organizowano tzw. bachusy. Były to wieczory taneczne połączone z obfitymi poczęstunkami, na które składały się mięso, kiełbasa, różne placki, drożdżowe pampuchy smażone w tłuszczu, piwo oraz wódka. Urządzano je w domach w każdą sobotę karnawałową i w ostatki (ostatnie trzy dni karnawału).\nObrzędowość wielkanocną rozpoczyna Środa Popielcowa. Dzień ten obfitował w liczne zabiegi magiczne, mające na celu zapewnienie urodzaju. W tym dniu (a także w pierwszą niedzielę Wielkiego Postu zwaną Wstępną) wyśmiewano się ze starych panien i kawalerów, np. każąc im ciągnąć kłodę przez wieś i wykupywać się w karczmie. Kobietom i dziewczynom przyczepiano jakiś śmieszny przedmiot, np. główkę śledzia czy kurzą łapkę, a także stempy, czyli szmaciane lalki. Starsze mężatki zawoziły na saniach te, które od zeszłego Popielca wyszły za mąż. Młode musiały się wykupić wódką i jadłem starszym gospodyniom. W tym dniu również odbywały się „tańce”, czy raczej podskoki bab na urodzaj lnu i konopi. Starsze kobiety zbierały się w karczmie i gdy sobie podpiły, skakały przez pień lub dookoła pnia, aby konopie i len rosły wysoko.\nW czasie Wielkiego Postu nie spożywano mięsa ani żadnych tłuszczów zwierzęcych, nie pito alkoholu ani nie palono tytoniu. Nie urządzano też żadnych zabaw. Jedynym przerywnikiem czterdziestodniowego postu było tzw. półpoście, kiedy to jedną dobę kawalerowie płatali różne figle, np. wrzucali garnek z popiołem do domów, w których mieszkały panny czy malowano popiołem okna. Podpierali też drzwi chałupy klocem drewnianym, żeby domownicy nie mogli wyjść, wykradali sprzęty z gospodarstwa i wywozili na drugi koniec wsi itd. Mówiono, że w tym dniu chłopcy bijo półpość lub przebijajo połpoście.\nNa Niedzielę Palmową przygotowywano palmy, których stałym składnikiem były gałązki roślin zielonych w zimie, jak tuja, bukszpan czy barwinek. Rankiem chłopcy smagali się rózgami wierzbowymi, co nazywano palmowaniem (palmujo sie lub obijajo sie). Dziewczęta zrywały się wcześnie rano z łóżek, żeby chłopcy nie mogli ich wychłostać lub ewentualnie, żeby one mogły wychłostać chłopców. Wierzono, że poświęcona palma chroni dom przed złem, a zeszłoroczna spalona w piecu chlebowym zapewni gospodarzom dostatek.\nNa Wielkanoc przygotowywano pisanki (piski), które najpierw malowano roztopionym woskiem w różne wzory, a następnie farbowano w łupinach cebuli czy młodego żyta. Stosowano też technikę wyskrobywania wzorów na już ufarbowanym jajku.\nCharakterystycznym zwyczajem wielkanocnym było budowanie huśtawek (tzw. wozawki, wiuchawki, hysiawki, hujdawki, huźdawki, uźdawki, a także subienice) z sosnowych drągów lub ławek. Huśtali się zwykle kawalerowie, dzieci, rzadziej żonaci gospodarze czy zamężne gospodynie. Wierzono, że kto będzie się huśtał podczas świąt, tego przez cały rok nie będzie bolała głowa lub krzyż.\nCharakterystyczne dla Wielkiej Niedzieli i Poniedziałku Wielkanocnego było na wschodnim Mazowszu tzw. wołocebne czy włocewne. Chodzić po wołocebnem znaczyło zbierać datki, najczęściej w postaci jaj, a dać włocewne lub wykup – to obdarować kogoś jajkami. W okolicach Tykocina zwyczaj ten nazywano chodzenie z konopielko, ponieważ uczestnicy – kawalerowie – śpiewali zawsze pieśń zaczynającą się od słów: „Cienka, mała konopielkah. Kawalery przychodzili pod okna domów dziewcząt i śpiewali. A gdy zostali wpuszczeni do środka, dwóch z nich składało ręce tworząc „stołeczekh, na którym sadzali pannę i huśtali. Im panna była bardziej urodziwa, tym dłużej ją huśtali i śpiewali więcej pieśni.\nW innych rejonach chłopcy chodzili z wystruganym z drewna kogutkiem, winszując gospodarzom wesołych świąt. Podobnie chodziły dziewczęta – z gaikiem, czyli zieloną gałęzią przystrojoną wstążkami lub papierowymi kwiatami. Za życzenia i śpiewane dla domowników piosenki, zarówno chłopcy, jak i dziewczęta otrzymywały jajka i pokarmy ze świątecznego stołu.\nNa Podlasiu w wigilię Zielonych Świątek rozpalano w nocy ogniska obrzędowe, nazywane palinockami (w innych regionach noszą one nazwę sobótki). Obecni wówczas pasterze bydła rozniecali od ognia wiechcie słomy i pochodnie i biegali z nimi wokół pól i pastwisk (opalanie zboża), wierząc, że zapewni to urodzaj, pomyślny wypas oraz powodzenie w zabiegach hodowlanych.\nKultura Mazowsza, strój roboczy\nStrój roboczy z okolic Sokołowa Podlaskiego - ze zbiorów Muzeum Etnograficznego w Warszawie\nBardzo charakterystycznym zwyczajem występującym na pograniczu polsko-białoruskim było obchodzenie pól z królewną (krolowna). W drugi dzień Zielonych Świąt dziewczęta rozpalały w polu ognisko. Tam plotły wianek z ruty, chabru i brzozowych lub klonowych gałązek i wybierały spośród siebie „królewnę” – zwykle najmłodszą i najładniejszą dziewczynę, którą ubierano w białą lub niebieską suknię, strojono wstążką i koralami. Na głowę wkładano jej wianek, czyli korune oraz okrywano głowę chustką lub białym płótnem i oprowadzano trzykrotnie wokół ogniska. Następnie dziewczęta (marszałki) oprowadzały królewnę granicami wioskowych pól, a potem przychodziły do wioski. Tam wstępowały do niektórych chat gdzie otrzymywały poczęstunek i podarunki. Szły też do matki królewny, która musiała dać wykupne za córkę. Wreszcie z zebranym we wsi jedzeniem dziewczyny udawały się do karczmy, gdzie gromadzili się chłopcy, którzy z kolei kupowali wódkę. Wszystko kończyło się wspólną zabawą i tańcami.\nKultura Mazowsza, życie na wsi\nZwierzęta na wsi - ze zbiorów Muzeum Wsi Mazowieckiej w Sierpcu\nGdy stolica Polski została przeniesiona do Warszawy, kuchnia królewska, szlachecka i mieszczańska zaczęły ulegać wpływom m.in. francuskim, niemieckim i rosyjskim. Oczywiście inaczej jadali arystokraci, a inaczej proste mieszczaństwo. Jedną z tradycyjnych potraw są „flaki po warszawsku” – to wpływ kuchni z południa Francji, jednak tu przygotowywane są inaczej: gotowane flaki wołowe podaje się w rosole z podsmażonymi warzywami (cebula, marchewka, pietruszka, seler) i przyprawia ziołami: majerankiem, liściem laurowym, gałką muszkatołową i imbirem. Popularną potrawą na Mazowszu jest też gęś pieczona z jabłkami lub modrą kapustą oraz kurczak po polsku nadziewany siekanymi podrobami wymieszanymi z natką pietruszki, bułką i jajkiem. Znane na całym Mazowszu są również sójki, czyli pierogi z ciasta drożdżowego nadziewane kapustą, grzybami, kaszą jaglaną, słoniną i boczkiem. Na Podlasiu popularne są fafernuchy – kopytka z mąki żytniej i pszennej polewane syropem (wywarem) z buraków cukrowych i kiszka ziemniaczana – jelita napełnione farszem z ziemniaków ze skwarkami i smażoną cebulką.\nZ deserów jada się babkę mazowiecką z migdałami i rodzynkami, jabłecznik z rodzynkami, orzechami i suszonymi śliwkami, a także ciasto biszkoptowe z truskawkami.\nPobierz prezentację multimedialną poświęconą kulturze ludowej Mazowsza północno-wschodniego (autorka: Maria Cichy)\nFotografie: Justyna Garczyńska i Ewelina Kwapień


Coraz więcej ludzi w Polsce bardzo dobrze włada językiem niemieckim i omijając agencje pracy tymczasowej, na własną rękę zaczyna szukać zatrudnienia w RFN. Wychodząc naprzeciw tym zmianom, chcemy pokazać, jakie pytania mogą, a jakie nie powinny paść ze strony pracodawcy niemieckiego w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej.\nCelem rozmowy kwalifikacyjnej jest ocena, czy kandydat pasuje do firmy i danego stanowiska. Dlatego na pewne pytania ze strony przyszłego pracodawcy należy się odpowiednio przygotować. Czas trwania rozmowy jest bardzo zróżnicowany. W zależności od firmy oraz stanowiska może to być 20 lub 90 minut. Rozmówca w tym czasie będzie zadawać przeróżne pytania po to, by sprawdzić, czy dany kandydat nadaje się do pracy na danym stanowisku oraz czy pasuje do firmy. Pytania mogą dotyczyć takich zagadnień jak:\nSposób życia oraz osobowość\nPracodawca będzie chciał się dowiedzieć, jak się zachowujesz i obchodzisz zarówno ze znajomymi, jak i nieznajomymi, względnie z klientami. W ten sposób oceni, czy nadajesz się do pracy w grupie oraz czy odpowiednio będziesz reprezentować firmę. Kilka przykładowych pytań:\n– Co powiedzieliby o Panu/Pani pańscy koledzy i koleżanki?\n– Jak radził sobie Pan/Pani w przeszłości z niepowodzeniami?\n– Jakie są Pana/Pani wady i zalety?\n– Jak odnosi się Pan/Pani do punktualności, szczerości czy pracowitości?\n– Czy potrafi Pan/Pani pracować w grupie?\n– Czy jest Pan/Pani przebojowy/a czy raczej powściągliwy/a?\nPracodawca chce być pewien, że kandydat świadomie i z własnej woli zdecydował się na złożenie aplikacji i chęci pracy w jego firmie. Dlatego powinieneś, odpowiadając na jego pytania, przekonać go, że praca w jego firmie jest częścią pewnej jasnej i przejrzystej strategii.\n– Dlaczego chce Pan/Pani pracować w naszej firmie?\n– Dlaczego chce Pan/Pani pracować właśnie na tym stanowisku?\n– Dlaczego powinniśmy Pana/Panią zatrudnić?\n– Co może Pan/Pani powiedzieć o naszej firmie?\n– Jak wygląda Pana/Pani obecna sytuacja zawodowa?\n– Co chciałby Pan/Pani robić za 10 lat?\n– Wie Pan/Pani, czym się będzie zajmować, pracując na danym stanowisku?\nŻyciorys, wykształcenie i doświadczenie zawodowe\nPytania o luki w życiorysie są tak samo popularne jak te o oceny na świadectwie czy ulubione przedmioty. Pracodawca może też zapytać o Twoje zainteresowania oraz jak spędzasz wolny czas. Pytania o praktyki zawodowe nie powinny tutaj nikogo dziwić. Rozmówca chce w ten sposób sprawdzić, czy faktycznie masz wymagane przez niego kwalifikacje.\n– Jakie ma Pan/Pani wykształcenie?\n– Na jakich stanowiskach Pan/Pani pracował/a?\n– Czy w Pana/Pani karierze widać konkretną strategię?\n– Proszę opowiedzieć o swoich sukcesach.\n– W jakim rodzaju pracy ma Pan/Pani największe doświadczenie?\n– W czym się Pan/Pani specjalizuje?\n– Jaka była najtrudniejsza decyzja, jaką przyszło Panu/Pani podjąć?\nZakres wiedzy, wiadomości\nJeśli przyszły pracodawca chce uzyskać więcej informacji, niż jest to możliwe na podstawie przedłożonych przez Ciebie dokumentów, może sprawdzić Twoją wiedzę oraz umiejętności w formie testu. Należy pamiętać także o tym, że rozmówca w trakcie rozmowy w każdej chwili może nam także zadać pytania dotyczące naszej wiedzy.\nJakie pytania może, a jakich nie powinien zadać pracodawca podczas rozmowy o pracę?\nZasadniczo pracodawcę powinno interesować tylko to, co jest związane z posadą i pracą w jego firmie. W większości przypadków pracodawca będzie pytać głównie o Twoje kwalifikacje, ale... Może zapytać również o Twój czas wolny, czy zainteresowania, nie powinien jednak pytać o Twoje przekonania religijne, chyba że są związane z stanowiskiem, np. posada nauczyciela w szkole katolickiej. Kwestie polityczne również nie powinny być poruszane. To samo dotyczy przynależności do związków zawodowych oraz pytań o stosunek do równouprawnienia.\nPracodawca może również spróbować Cię sprowokować lub zadać podchwytliwe pytanie. Kilka przykładów:\n– Dlaczego jest Pan/Pani taki/a nerwowa?\n– Myśli Pan/Pani, że z tym życiorysem znajdzie pracę?\n– Kto Pani doradził wybór tej sukienki?\n– Kto Panu doradził wybór tego garnituru?


Ruch - Zieloni Żarki 3:0, relacja. :: Ultras Ruch Radzionków - South Inferno ' 04\nMeczem z zespołem Zielonych Żarki drużyna Ruchu Radzionków żegnała się z własną publicznością w rundzie jesiennej. Do zakończenia tej rundy pozostał już tylko wyjazd do Częstochowy, a awansem z rundy rewanżowej jeszcze tej jesieni drużynę Cidrów czeka mecz w Tychach, jeśli zaś pogoda dopisze prawdopodobnie przy Narutowicza 11 odbędzie się jeszcze spotkanie ze Źródłem Kromołów.\nDo meczu z Zielonymi Ruch przystępował z pozycji zdecydowanego lidera czwartoligowej tabeli, nic dziwnego więc, że kibice obserwujący w poprzednich kolejkach z meczu na meczu zwyżkującą formę (przede wszystkim strzelecką) swojej drużyny przybywali na stadion z nieukrywaną nadzieją na przekonywujące zwycięstwo różnicą kilku bramek. Ruch te oczekiwania spełnił pokonując rywala w stosunku trzy do zera, a tym samym niezależnie do wyniku w Częstochowie zapewnił sobie pozycję lidera po nominalnej rundzie jesiennej, i jako jedyna drużyna zakończył tę rundę bez straty choćby punkty w meczach na własnym stadionie.\nKibiców zasiadających zwykle w młynie zachęcić do przybycia na stadion miała też zaplanowana oprawa, związana głównie z przypadającą na dzień następny drugą rocznicą powstania grupy „South Inferno”, ale także z ogólnopolskim protestem kibiców przeciwko zakazowi odpalania pirotechniki na trybunach, który zjednoczyć miał kibiców od ekstraklasy po najniższe klasy rozgrywkowe. Nic dziwnego, że na płocie pojawiła się flaga „South Interno” oraz, jak na szeregu innych stadionów w Polsce, transparenty „Ultraprotest” oraz „To my nadajemy kolorytu szarej polskiej piłce!”.\nJednak młyn w pierwszej połowie rozczarowywał. Choć ludzi było w nim mniej więcej tyle, co zwykle, to do dopingu prawie w ogóle on się nie garnął – płynące z jego strony okrzyki policzyć można było dosłownie na palcach jednej ręki.\nSytuacja zmieniła się po przerwie, kiedy planowany był ultrasowski pokaz. Liczne flagi na kijach w towarzystwie najpierw pięciu odpalonych rac, potem kilkunastu stroboskopów ściągnęły do młyna już około osiemdziesiąt osób, a w momentach odpalenia pirotechniki być może nawet w granicach stu „szala”. Wreszcie popłynął godny doping.\nOgółem stadion Ruchu odwiedziło tym razem wyraźnie ponad czterysta, być może do pięciuset osób. Sympatyków zespołu gości tym razem nie zauważono, goszczono za to trzech fanów Szombierek.\nJeszcze kilka minut po meczu trwała wspólna radość kibiców i piłkarzy, a gdy ostatnia część fanów opuszczała stadion… zauważono grupę kilkunastu chuliganów Polonii Bytom, której naprzeciw wyszła podobnej liczebności ekipa fanów Cidrów, jednak brak zdecydowania obydwu stron oraz szybkie pojawienie się na miejscu policji spowodowało, iż tym razem do żadnego starcia nie doszło.


Luty | 2012 | Wypożyczalnia Filmów\nELITA ZABÓJCÓW – DVD\n17/02/2012 02/03/2012 / wypozyczalniafilmow\t/ Dodaj komentarz\nSAGA „ZMIERZCH”: PRZED ŚWITEM cz.1 – DVD\n14/02/2012 14/02/2012 / wypozyczalniafilmow\t/ Dodaj komentarz\n1920 BITWA WARSZAWSKA – Blu-Ray 3D\n02/02/2012 01/05/2015 / wypozyczalniafilmow\t/ Dodaj komentarz\n„1920 Bitwa Warszawska” to wielki fresk historyczny o jednej z najważniejszych bitew w dziejach świata. To także jedna z pierwszych w Europie i pierwsza w Polsce, pełnometrażowa produkcja zrealizowana w 3D. Za kamerą stanął Jerzy Hoffman, nominowany do Oscara mistrz wielkich widowisk historycznych. Akcja rozpoczyna się w Warszawie, w 1920 roku. Jan (Borys Szyc), poeta i kawalerzysta, po otrzymaniu rozkazu wyjazdu na front polsko-bolszewicki, oświadcza się swojej narzeczonej Oli (Natasza Urbańska), aktorce teatru rewiowego. Ślubu udziela młodym ksiądz Ignacy Skorupka (Łukasz Garlicki). Podczas walk Jan trafia do niewoli. Jego los leży w rękach czekisty Bykowskiego (Adam Ferency), który ucieleśnia okrutne oblicze bolszewickiej rewolucji. Historia znajdzie finał w wielkiej bitwie, która na zawsze odmieni nie tylko losy Jana i Oli, ale całej dwudziestowiecznej Europy. Obok bohaterów fikcyjnych na ekranie pojawiają się także postacie historyczne: marszałek Józef Piłsudski (Daniel Olbrychski), generał Tadeusz Rozwadowski (Marian Dziędziel), pułkownik Wieniawa-Długoszowski (Bogusław Linda), a także Włodzimierz Lenin i Józef Stalin. Reżyserowi udało się odtworzyć atmosferę lat 20. ukazując wielki patriotyzm i heroiczny wysiłek pokolenia naszych przodków.


Czy śledzicie nowinki na rynku usług fryzjerskich? - Europejska baza wiedzy online\nKażda dziedzina ludzkiego życia cały czas się rozwija.\nPewne metody funkcjonowania człowieka zanikają a w ich miejsce pojawiają się nowe. To naturalny bieg spraw i rzeczy. Ta sytuacja dotyczy również szeroko rozumianych usług fryzjerskich. Jeśli jesteś dziewczyną to na pewno śledzisz je na bieżąco. A jeżeli masz do tego długie włosy to z pewnością już nieraz miałaś je prostowane. No właśnie – a jakiej metody sobie zażyczyłaś w tym przypadku w zakładzie fryzjerskim? Czy było to tradycyjne keratynowanie czy też właśnie niedawno wprowadzona nanoplastia? Jeśli jeszcze keratynowałaś swoje włosy to być może teraz bardzo dobrze zrobisz jeżeli zdecydujesz się na nanoplastię. Nie wiesz jeszcze gdzie się w tym celu udać? To niczego nie straciłaś. Albowiem w naszym kraju już od wielu lat funkcjonuje doskonały i nowoczesny zakład fryzjerski który realizuje usługi nanoplastii włosów. Spróbuj zatem czegoś nowego i w tym celu zgłoś się do firmy do której strony internetowej link masz podany poniżej.\nDlaczego warto skorzystać z nanoplastii włosów?\nNie będziemy tutaj udawać znawców problematyki fryzjerskiej. Jednak zapewne każda z was która bliżej siedzi w tej dziedzinie wie doskonale o tym w jaki sposób nanoplastia różni się w szczegółach od keratynowania. Dlatego też jeżeli zdecydowałyście się właśnie na nanoplastię włosów to już teraz udajcie się do naszym zdaniem renomowanego podmiotu do którego strony internetowej link macie podany poniżej. Tutaj wykonana zostanie wam bardzo dobra nanoplastia.\nZawsze szukając zakładu usługowego poszukujemy możliwie najlepszej firmy. Jeżeli chodzi o nanoplastię włosów to taki zabieg na światowym poziomie wykonywany jest w nanoplastia włosów warszawa. W tej firmie bez żadnej wątpliwości możecie liczyć na usługi na najwyższym światowym poziomie. Weźcie zwłaszcza pod uwagę to, że ta firma fryzjerska jako jedna z pierwszych w Polsce realizuje zabiegi nanoplastii. Na pewno zatem i w twoim przypadku zostaną wykonane bardzo dobrze i perfekcyjnie.


Spanie razem w łóżku - Strona 7 - Forum SEA\nPost autor: Winkie » 24 wrz 2012, 17:32\nLibra pisze: Najnowsze wieści z frontu - otóż Librucha odkryła, że spać w jednym łóżku się da, ale muszą być spełnione 3 warunki:\n3)Każdy grzecznie śpi na swojej połówce i nie owija się oraz nie włazi na śpiącego towarzyszącego\nW moim przypadku to ostatnie jest awykonalne, a to ze względu na moją ekspansywną naturę, również podczas snu. Cała pościel moja, całe łóżko moje, a co za tym idzie - i "współspacz" mój.\nPost autor: Felixis » 24 wrz 2012, 21:29\nmi pewnie dlatego spanie razem nie przeszkadza, bo od dziecka zawsze u babci czy gdzieś trzeba było z połową rodziny się upychać na łóżkach :d Oczywiście własna kołdra to mega komfort, a szczerze to ciężko mi się śpi z przykryciem do podziału, bo ja lubię się pozawijać żeby duchy mnie nie dopadły, albo jakoś poprzytulać kołdrę i w ogóle :d\nchociaż też zależy z kim. Z niektórymi nie umiem spać bo cały czas czuwam\ntaka anegdota... Kiedyś w nocy pijany ojciec mi wlazł do łóżka a jako że dawniej spało się czasem i z rodzicami albo kuzynostwem, to dzielnie znosiłam to jak zaspany mi ukradł poduszkę i kołdrę. Po prostu myślałam że może coś mu się stało z jego łóżkiem i nie może tam spać, a nigdzie indziej miejsca nie było. Niestety chrapania nie zdzierżyłam (gorzej niż traktor). Po ponad godzinie poszłam do mamy spytać czy on tak musi tu spać. Okazało się że on nic o tym nie wiedział, a przylazł z przyzwyczajenia po wycieczce do wc, bo w tygodniu zawsze oboje z matką spali na moim łóżku (ja byłam w innym mieście na studiach i wracałam na weekendy)\nPóźniej mama mnie przez kilka tygodni pytała czy ojciec na pewno nie zrobił mi nic złego itp i cała rodzina się z niego śmiała\nPost autor: greenandpurple » 26 wrz 2012, 22:25\nPost autor: again » 29 wrz 2012, 19:57\nWiele razy dzieliłam z kimś łóżko, więc myślę, że spanie razem (o ile kiedykolwiek do tego dojdzie) nie byłoby problemem. Od wielu lat śpię w stoperach, więc chrapanie mogłabym przeżyć, ale zbytniego wiercenia się już nie. Ja sama jestem "poszukiwaczem miejsca". Zanim odpowiednio się ułożę, może minąć większość nocy. Nawet nie liczę ile razy obracam się na jedną i drugą stronę\nAle jak już zasnę... Śpię i budzę się w jednej i tej samej pozycji. Nie chrapię. Nie gadam przez sen. Nie słyszę żadnych hałasów. Można mnie wynosić z łóżkiem.\nPodobno mocno grzeję\nPost autor: Winkie » 29 wrz 2012, 20:09\nagain pisze: Podobno mocno grzeję\nO to, to to to... Przydałby mi się piecyk, taki większy termofor do łóżka w chłodne wieczory i noce jakich tu z 3/4 roku jest... Sama raczej zamrażam - zwłaszcza dłońmi które mam prawie zawsze lodowate, a to za wyjątkiem rzadkich chwil upałów 40 stopniowych, trzymania tychże dłoni w gorącej wodzie tudzież trzymanie ich na gorących kaloryferach, co jednak jest chwilowe - i na powrót ochładzają się do swojej normalnej temperatury. Jak ja to mówię: "zimne dłonie, ale serce gorące."\nJa raczej się nie przewracam podczas zasypiania - ponieważ jeśli się przewrócę, bo np. prawy bok już mi ścierpnie, to czuję się wręcz "w obowiązku" zaraz się "odkręcić", a przed tym - strzepać długo i starannie odkształconą zanadto poduszkę.\nPost autor: again » 30 wrz 2012, 12:29\nPoduszka jest zawsze nie tak jak być powinna. Ile ja się namęczę żeby ją odpowiednio ułożyć, uwypuklić w odpowiednich miejscach, żeby było wygodnie. Najgorzej jak śpię u kogoś i dostanę coś, co na poduszkę w ogóle nie wygląda. Poduszka musi być gruba, a nie jakby sprasowana, płaska. Co ja z czymś takim mam zrobić? Takie coś się w ogóle pod głowę nie nadaje Moja poduszka musi być również twarda, jak jest zbyt miękka, to boli mnie głowa i kark. Najlepiej jak mam kilka poduszek, wtedy jest większe prawdopodobieństwo, że uda mi się je odpowiednio uformować. Lubię mieć wysoko głowę.\nSpanie ze mną chyba jednak nie jest takie proste i przyjemne, bo mimo, że zajmuję mało miejsca i można odnieść wrażenie, że mnie w łóżku nie ma, to zanim zasnę, mogę być uciążliwa. Moja mama jak ma ze mną spać (jak jesteśmy u rodziny) to woli iść do kogoś innego, bo nie może znieść mojego kręcenia. W tamtym pokoju jest chyba coś nie tak, bo rzadko kiedy uda mi się tam zasnąć. A po całym weekendzie jestem bardzo niedospana, co przekłada się na mój humor.\nW domu mam problemy z zaśnięciem (i w ww pokoju), ale w obcym miejscu zazwyczaj zasypiam od razu i budzę się bardzo wcześnie, np. o 4, albo 5, jakbym miała wstać pierwsza\nO to, to to to... Przydałby mi się piecyk, taki większy termofor do łóżka w chłodne wieczory i noce jakich tu z 3/4 roku jest...\nZapraszasz mnie na noc?\nJa także mam zimne dłonie przez większość czasu, ale mnie jak najbardziej to odpowiada, bo jak jest mi za gorąco, to zawsze mam się czym ochłodzić.\nCzasami mam też tak, że moje ciało wydaje się chłodne, ale w środku mnie tak rozpala, aż mi słabo. Albo jest mi gorąco kiedy innym jest zimno, a jest mi zimno kiedy innym gorąco. Wszystko na odwrót\nPost autor: Winkie » 30 wrz 2012, 13:27\nagain pisze: Poduszka jest zawsze nie tak jak być powinna. Ile ja się namęczę żeby ją odpowiednio ułożyć, uwypuklić w odpowiednich miejscach, żeby było wygodnie.\nO tak... Pół biedy kiedy śpię u siebie i to bez ruchu od razu zasypiając... Albo przynajmniej na tyle, aby nie zacząć czuć zniecierpliwienia - wtedy nawet i z poduszką nie zaczynam walczyć, ale wystarczy tylko, że mam problemy z zaśnięciem albo tak jak Ty again dostałam poduszkę, która nie spełnia "pewnych norm jakościowych". Wtedy pół nocy mija, a stopień twardości/miękkości poduszki nadal nie daje mi spać.\nagain pisze: Zapraszasz mnie na noc?\nCzemu nie - umieszczę Cię gdzieś tam między moimi pluszowymi misiami.\nagain pisze: Ja także mam zimne dłonie przez większość czasu, ale mnie jak najbardziej to odpowiada, bo jak jest mi za gorąco, to zawsze mam się czym ochłodzić.\nJa zimne dłonie 'używam" do budzenia kogoś, albo przypominania komuś o swojej obecności. Taki mój znak rozpoznawczy.\nPost autor: Libra » 1 sty 2013, 13:56\n1) Łóżko musi być odpowiednio duże\n2)Każdy śpiący kołdrę musi mieć osobną\njeszcze nowsze wieści z frontu! Otóż jakiś czas temu Librencja odkryła iż jeżeli trzeba spać w pomieszczeniu nieogrzewanym(dla lepszego zobrazowania warunków dodam iz potrzeby fizjologiczne trzeba było załatwiać na zewnątrz bo... woda w kiblu zamarzła ) to\nad1) łóżko jednak wcale nie musi być duże\nad2)osobne kołdry są wtedy zdecydowanie niewskazane\nad3)Owijanie się, wtulanie i włażenie na współśpiacego jest nie tylko wysoce wskazane ale po prostu instynktowne`\nTemperatura zbliża ludzi\nPost autor: kot_kot » 1 sty 2013, 18:21\nJa tam nigdy jakis specialnych warunkow nie mialem w stosunku do wspolnego sypiania ale w kazdym razie :\nLibra pisze: Temperatura zbliża ludzi\nto swieta prawda sam sie o tym nie tak dawno przekonalem\nPost autor: melodia » 4 sty 2013, 21:32\nmelodia pisze: O ile ktoś głośno nie chrapie i się nie wierci co 5 sekund, to wspólne przytulankowe spanie jest miłe\nUwaga, uwaga... wynalazłam na to sposób. Otóż osobę chrapiącą w miarę sił (np. jeśli osoba obok waży tyle, co słoń, to budzimy ją drastycznie) i możliwości układamy tak, aby nie spała na brzuchu czy plecach, ale na boku (już obojętnie czy na prawym czy na lewym- na boku). Efekt? Spokojna, cicha noc i... przespana przede wszystkim bez stoperów do uszu!\nPost autor: Felixis » 5 sty 2013, 16:51\nJak kiedyś spałam u mojej babci i rodzice byli w obok pokoju (a chrapią niemiłosiernie głośno), robiłem metodę zatykania im nosa na chwile, wtedy zaczynali oddychać ustami i przestawali chrapać można też budzić co chwile i modlić się, że sie zaśnie jako pierwsza osoba a z bokiem nie zawsze działa czasem na boku chrapią\nu mnie to jest budzenie w środku nocy - tuuuulaj mnie\nPost autor: erin » 2 kwie 2013, 19:58\nWiadomo, że najwygodniej jest spać samemu, ale nie mam problemu z dzieleniem z kimś łóżka. Zwijam się w kólkę i odpływam.\nJedynym minusem jest to że mam płytki sen, dlatego chrapanie czy rzucanie się z boku na bok delikatnie mówiąc mnie irytuje.\nPost autor: mireo » 30 maja 2013, 11:25\nPost autor: Patryk » 30 maja 2013, 12:21\nAle ten Miras zakochany A chrapie?


Dodane: 14-09-2020 00:31\nNa pewno nie wiesz jak leczyć zęby. Wystarczy, że przeczytasz ten wpis12 Mało Znanych Czynników, Które Mogą Przeszkodzić Ci leczyć zębyO dobrych stomatologachProtezy dla kogo i za ile?Dentysta w centrum uwagi - krótko i na tematKrótko o dentystach i ich gabinetachOto Jak Wreszcie leczyć zęby W 5 DniDentysta nie sadysta, pomaga i zapobiegaHigiena jamy ustnej i stomatologiaKiedy trzeba do dentystyLeczenie zębów i jamy ustnej. Kilka faktówDentysta - specjalista potrzebny każdemuCzy masz możliwość leczyć zęby?Krótko o dentystach i ich gabinetachOgólnie o stomatologii - coś o implantachZ wizytą u dentysty. Krótko o stomatologiiStomatolog i dentysta - lekarze od zębówLeczenie zębów - temat rzekaHigiena jamy ustnej i stomatologiaTe porady jak leczyć zęby zaskoczą nawet profesjonalistę!2020 jest dobry aby wybielić zębyJak wybrać dobrego dentystęCzego używają obecnie dentyści? Nowe techniki w stomatologiiArtykuł o kwestiach stomatologicznychLeczenie zębów - kanałowe leczenie pod mikroskopemLeczenie zębów, czyli stomatologia. Czego o niej nie wiesz?Stomatologia i jej specjalizacjeCo zrobić przy nagłym bólu zęba?Stomatologia i protetyka, kilka faktówKto nie musi leczyć zęby?


5 państw które chciałabym odwiedzić! - Pati do Ludzi\nmaj 12, 2017 Podróże by Patrycja ChudolińskaLeave a Comment on 5 państw które chciałabym odwiedzić!\nOtóż chciałabym to zmienić – ten ciągły, nieprzerywany nawet krótkimi wyjazdami, bezruch. Fakt, że jest tyle miejsc na świecie, których nie widziałam, sprawia że codziennie myślę i pragnę wycieczki gdzieś daleko… Brakuje mi trochę odwagi. Większych funduszy. I pewnego kroku. Ale jest już kategoria na blogu. A to do czegoś zobowiązuje, nie?


LIANE MORIARTY „SEKRET MOJEGO MĘŻA” – NOWALIJKI\nLiane Moriarty powieść powieść obyczajowa recenzja Sekret mojego męża thriller psychologiczny Wydawnictwo Znak Litera Nova Wydawnictwo Znak Literanova\nTomasz Radochoński 8 lutego 2021\tNo Comments AustraliaLiane Moriartypowieśćpowieść obyczajowarecenzjaWydawnictwo Znak Literanova\nO tym, że automatyczne kategoryzowanie autorki lub autora do jednego gatunku bywa zdradliwe, przekonałem się na własnej skórze, przy okazji powieści Liane Moriarty. Pisarka jest od kilku lat obecna na polskim rynku wydawniczym i do tej pory jej książki były kierowane głównie do kobiet. Potem przyszedł wielki sukces (szczególnie I sezonu) serialu Wielkie kłamstewka, będącego adaptacją jednej z powieści Moriarty i australijska pisarka z automatu została przypisana do modnego nurtu thrillera psychologicznego. A tak naprawdę jej proza wymyka się ze sztywnych ram, raz bliżej jej do powieści obyczajowej, czasem dominuje wątek kryminalny, najczęściej jednak, jak w przypadki wznowionego właśnie Sekretu mojego męża, Moriarty kładzie nacisk na psychologię – zarówno postaci, jak i motywów ich postępowania. Wystarczy bowiem jedna tajemnica z przeszłości, małe, ale ważnie przemilczenie, żeby ułożone życie mieszkańców spokojnych przedmieść Sydney zmieniło się diametralnie.\nPrzypadek sprawił, że Cecilia Fitzpatrick, szczęśliwa żona i matka, trafiła na list od męża, napisany na wypadek jego śmierci. Po co John – Paul obarcza ją taką przesyłką, skoro żyje i ma się dobrze? Kiedy Cecilia poznaje treść listu, a tym samym dramatyczne wydarzenie z przeszłości męża wie już, że spokojne życie, które wiedli na przedmieściu Sydney, skończyło się na zawsze. Co więcej, prawda sprzed lat wpłynie na kolejne osoby. Nie po to, aby stanąć oko w oko z przeszłością, wróciła do rodzinnego domu z Melbourne Tess, nie tego chce Rachel, mająca powód, aby całą swoją uwagę skupić na wnuku. Jednak list, jak wspomniana w prologu puszka Pandory, raz otwarty, zmienia wszystko.\nLiane Moriarty lubi zabierać swoich czytelników do spokojnych i zasobnych przedmieść, aby pokazać, że za piękną fasadą potrafią skrywać się brzydkie tajemnice. Nie inaczej jest w Sekrecie mojego męża, gdzie jeden list, jak kamyczek w górach, powoduje lawinę. Mała społeczność łatwo narażona jest na destrukcyjne skutki pewnych działań i dokładnie według tego schematu rozgrywają się wydarzenia opisane w powieści. Zasadniczo, to solidnie opowiedziana historia obyczajowa, w której tajemnice z przeszłości wracają, by wywrócić życie bohaterek i bohaterów do góry nogami. Wciągnęła mnie ta opowieść od pierwszych strony i właściwie nie oderwałem się od lektury, dopóki jej nie skończyłem. Z rosnącym zainteresowaniem śledziłem losy trzech kobiet, obserwując, jak autorka odtwarza, często dość nieoczekiwanie, relacje między nimi – niekoniecznie bliskie, ale pomysłowo zaaranżowane. Z taką samą atencją czekałem na to, jak tytułowy sekret męża wpłynie na losy poszczególnych postaci. Nie bez powodu akcja książki Moriarty rozgrywa się Wielkim Tygodniu. Bohaterowie jej prozy przeżywają (oczywiście, metaforycznie) czas postu i pokuty, z nadzieją na nowy początek. I on nadchodzi, ale jest słodko – gorzki, bo odkupienie win nie oznacza w tym przypadku wymazania ich z rejestru.\nNie określiłbym Sekretu mojego męża thrillerem, ale przyznam, że w tej powieści obyczajowej klimat robi uwikłanie bohaterów w niełatwe sytuacje, najczęściej niejednoznaczne moralnie, wymagające podjęcia trudnych decyzji, często wbrew wyznawanemu systemowi wartości. Autorka nie dzieli swoich postaci na dobre i złe, wręcz odwrotnie, a dzięki temu, że muszą one stawiać czoła niewygodnej prawdzie, kłamstwu i przemilczeniom, wydają się ciekawsze, niżby wynikało to z gatunku literackiego, który reprezentuje powieść Moriarty. Jakkolwiek sztampowo to nie zabrzmi, szybko przywiązałem się do bohaterów Sekretu mojego męża i liczyłem, że może uda im się wyjść obronną ręką z tarapatów, które spotkały ich tuż przed Wielkanocą. Co więcej, autorka stawia także przed czytelnikiem szereg pytań, mnoży wątpliwości natury moralnej i nie udziela łatwych odpowiedzi, nie daje prostych wskazówek. A w Epilogu udowadnia, że całe życie (jej bohaterów i nasze, czytelników) to suma straconych szans i szczęśliwych przypadków. Z czterech przeczytanych przeze mnie powieści Liane Moriarty, Sekret mojego męża uważam za najciekawszą i zdecydowanie wartą uwagi.\ntytuł Sekret mojego męża\ntytuł oryginału The Husband’s Secret\nDziękuję Wydawnictwu Znak Literanova za współpracę recenzencką przy tym tytule.\nPrevious Previous post: MAŁGORZATA ROGALA „NIC O TOBIE NIE WIEM”\nNext Next post: DIANE SETTERFIELD „TRZYNASTA OPOWIEŚĆ”