Dzisiaj tyscy policjanci prowadzą działania p.k. „Bezpieczny pieszy”. Podczas akcji policjanci zwracają szczególną uwagę na wszelkie wykroczenia w ruchu drogowym, które wpływają na bezpieczeństwo pieszych, czyli niechronionych uczestników ruchu drogowego.\nW ramach dzisiejszych działań „Bezpieczny pieszy” policjanci zwrócą szczególną uwagę na skrzyżowania, przejścia dla pieszych i główne ciągi komunikacyjne - czyli te miejsca, gdzie najczęściej dochodzi do potrąceń. Celem strategicznym niniejszych działań jest przede wszystkim ograniczenie oraz w miarę możliwości wyeliminowanie zdarzeń drogowych z udziałem niechronionych uczestników ruchu drogowego.\nKierujący pojazdem zbliżając się do przejścia dla pieszych ma obowiązek zachować szczególną ostrożność i ustąpić pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na przejściu. Należy jednak pamiętać o tym, że fakt korzystania z oznakowanego przejścia nie upoważnia pieszego do wchodzenia na jezdnię bez upewnienia się, czy nie spowoduje to zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a przede wszystkim jego życia i zdrowia. Przechodzień powinien być świadom tego, co może się stać, gdy zlekceważy ewentualny błąd kierowcy. Więc musi wykazać się rozsądkiem, ostrożnością oraz wyobraźnią, ponieważ w konfrontacji z samochodem, pieszy nie ma szans.


Opłaty za Kurs Rysunku i Malarstwa Rybnik, Gliwice, Katowice\nNasze kursy trwają od września do końca czerwca. Opłat można dokonywać w systemie miesięcznym lub trymestralnym - każdy rok kursu składa się z trzech trymestrów.\nKurs rysunku w trybie REGULARNYM - 2-3 letni / 4h tygodniowo:\nOpłata PROMOCYJNA przy płatności z góry za trymestr (3 miesiące) - 690zł\nOpłata przy płatności za 1 miesiąc kursu - 290zł\n- Opłata za trymestr w kolejnym roku nauki - 640zł\n- Opłata za 1 miesiąc w kolejnym roku nauki - 240zł\nKurs rysunku w trybie INTENSYWNYM - jednoroczny / 8h tygodniowo:\nOpłata PROMOCYJNA przy płatności z góry za trymestr (3 miesiące) - 1090zł\nOpłata przy płatności za 1 miesiąc kursu intensywnego - 430 zł\nKurs rekomendowany osobom zdającym egzamin w tym roku akademickim.\ngrupa I oraz kurs intensywny\ngrupa II oraz kurs intensywny\noraz KURS NA ARCHITEKTURĘ WNĘTRZ\nKurs malarstwa w trybie REGULARNYM - 2-3 letni / 4h tygodniowo:\nOpłata PROMOCYJNA przy płatności z góry za trymestr (3 miesiące) - 790zł\nOpłata przy płatności za 1 miesiąc kursu - 320zł\n- Opłata za trymestr w kolejnym roku nauki - 670zł\n- Opłata za 1 miesiąc w kolejnym roku nauki - 260zł\nKurs malarstwa w trybie INTENSYWNYM - jednoroczny / 8h tygodniowo:\nOpłata PROMOCYJNA przy płatności z góry za trymestr (3 miesiące)- 1190zł\nOpłata przy płatności za 1 miesiąc kursu intensywnego - 450zł\nKurs rekomendowany osobom podchodzącym do rekrutacji\ngrupa regularna i kurs int.\nKurs na Architekturę Wnętrz - I trymestr kursu odbywa się w soboty razem z zajęciami grupy architektonicznej w godzinach 9:00-18:00\nKurs podzielony na moduły trymestralne.\nZajęcia raz w tygodniu - 1,5 godziny\nStudio zapewnia przybory i materiały plastyczne potrzebne podczas zajęć.\nOpłata PROMOCYJNA przy płatności z góry za trymestr (3 miesiące) - 540zł\nOpłata przy płatności ratalnej za 1 miesiąc z trymestru - 199zł\nI: 16:30 - 18:00\nII: 18:30 - 20:00\nIII: 16:30 - 18:00\nIII: 18:30 - 20:00\nIV: 18:30 - 20:00\nV: 16:30 - 18:00\nVI: 18:30 - 20:00\nZAJĘCIA GRUPY HOBBY\nZajęcia raz w tygodniu - 4 godziny\nOpłata promocyjna przy płatności z góry za trymestr (3 miesiące) - 650zł\nOpłata przy płatności za 1 miesiąc kursu - 250zł\nHONORUJEMY RYBNICKĄ KARTĘ SENIORA - zniżka 20%\nczwartek: 16:30 - 20:30\nARTYSTYCZNE LATO 2022\nCotygodniowe zajęcia z Magdą Śliwińską.\nPółkolonie Kreatywne dla młodzieży\nPółkolonie w Rysunek Studio to program zajęć architektoniczno - plastycznych rozwijających percepcję artystyczną i myślenie przestrzenne. Uczęszczanie na warsztaty wakacyjne jest doskonałą okazją do kreatywnego spędzania wolnego czasu jak również do zdobycia umiejętności w dziedzinie rysunku, pierwszego zetknięcia z wiedzą o architekturze i tworzeniu przestrzeni. To szansa na rozeznanie predyspozycji i talentów młodego człowieka.\nW przeciągu 5 do 15 warsztatów młodzi twórcy będą mieli okazję zdobyć cenne wiadomości o sztuce, nauczyć się podstawowych zasad i technik rysunkowych oraz tworzyć projekty przestrzenne w grupie.\nZajęcia w grupie młodzieży (10-14 lat) prowadzą Agata Stanek i Małgorzata Knapik.\nCena 1 turnusu: 350zł / 5 warsztatów po 4h\nCena 2 turnusów: 650zł / 10 warsztatów po 4h\nCena 3 turnusów: 890zł / 15 warsztatów po 4h\nwszystkie potrzebne materiały i przybory plastyczne\ndrugie śniadanie w przerwie oraz napoje\nturnus I: 18-22 LIP\nturnus II: 25-29 LIP\nturnus III: 1-5 SIE\nturnus I: 1-5 SIE\nturnus II: 8-12 SIE\nturnus III: 17-21 SIE\nMożna zapisać się na dowolny turnus. Program każdego z turnusów obejmuje inne tematy zadań.\nWarunkiem startu turnusu jest utworzenie grupy 5 osób.\nWarsztaty będą odbywały w scenerii miejskiej i podmiejskiej. W planie wiele ciekawych miejsc - architektura tradycyjna i nowoczesna, skansen wiejski, stare miasto, plenery parkowe i inne.\nI termin: 11-15 LIP\nII termin: 8-12 SIE\nstart w Studio przy\nul. Mikołaja Reja 2 w Rybniku\nI termin: 18-22 LIP\nal. Korfantego 13/1 w Gliwicach\nI termin: 25-29 LIP\nII termin: 22-26 SIE\nWarunkiem startu pleneru jest utworzenie grupy 6 osób.\nKoszt 190zł / 4 zajęcia 1,5h\nKoszt 340zł / 8 zajęć 1,5h


JD 5090R CZY 6090MC - Jaki ciągnik wybrać ? - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nPrzez Tigon, Czerwiec 30, 2014 w Jaki ciągnik wybrać ?\nJohn Deere 5080R i Kuhn GA 7501+\nWitam , moje pytanie brzmi który ciągnik wybrać i czym one się różnią , a tak wgl to ktoś posiada coś z tych nowych serii 60mc/rc i jak one się sprawują? , ciągnik ma pracować z turem\nEdytowano Czerwiec 30, 2014 przez Tigon\n5R już nie kupisz - zostały wycofane z oferty, a w ofercie są tylko nowe 5M. 6MC/RC to tak jakby ciągniki 6M i 6R w kompaktowych rozmiarach. Po części zastąpiły 5R.\nWłaśnie ze mam ofertę na 5r , ogólnie jutro ma z nią przyjechać diler a tak dzwoniąc po sprzedawcach to tu i tam są jeszcze dostępne\nNo właśnie - "jeszcze" dostępne. To już ostatnie egzemplarze - tak jak stare 5M. Ile ma KM ten 5R i ile kosztuje? Wczoraj na wystawie pytałem o 5080M i o nowego 5085M. Pierwszy kosztuje ok. 145 000 netto, a drugi ok. 20 000 zł droższy.\n5r ok 180 netto a Mc coś 10-15k droższy , moc po 90 km\nktoś odpowie na pytanie. Czy warto dopłacać do serii MC albo MR??


Wniosek o ukaranie do sądu dla pubu działającego stacjonarnie – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny Wniosek o ukaranie do sądu dla pubu działającego stacjonarnie – Polska – Nasza Polska – internetowy magazyn informacyjny\nPolskaWniosek o ukaranie do sądu dla pubu działającego stacjonarnie\nMagdalena Targańska25 stycznia, 20213 min\nPolicja sporządziła wniosek do sądu o ukaranie właścicieli pubu w centrum Gdyni, który działał stacjonarnie. W weekend funkcjonariusze przeprowadzili łącznie kilkaset kontroli autobusów, sklepów, restauracji i siłowni.\nPolicjanci wspólnie z pracownikami sanepidu kontrolowali w weekend m.in. środki komunikacji miejskiej, przystanki autobusowe, placówki handlowe oraz inne miejsca w przestrzeni publicznej – powiedziała PAP w poniedziałek oficer prasowa Komendy Miejskiej w Gdyni Jolanta Grunert.”Funkcjonariusze sprawdzali przede wszystkim, czy przebywające tam osoby stosują się do obowiązku zasłaniania ust i nosa oraz, czy zachowują dystans społeczny. Policjanci przeprowadzili 74 kontroli transportu publicznego, 201 placówek handlowych, oraz blisko 500 kontroli miejsc gromadzenia się osób, w tym 80 restauracji i 30 siłowni” – dodała Grunert.\nFunkcjonariusze interweniowali wobec kilkudziesięciu osób, które naruszyły wprowadzone ograniczenia.\nPonad 50 osób zostało ukaranych mandatami karnymi, a w stosunku do 11 osób skierowane zostały wnioski o ukaranie do sądu.\n„W trakcie kontroli funkcjonariusze sprawdzali także, czy restauratorzy nie łamią zakazu otwierania swoich lokali. Niestety w jednym przypadku doszło do takiego naruszenia. Restauracja przyjmowała gości stacjonarnie” – poinformowała gdyńska policjantka.\nFunkcjonariusze sporządzili wniosek o ukaranie do sądu oraz sporządzili notatkę do sanepidu.\nZgodnie z obostrzeniami wz. z pandemią koronawirusa policja może ukarać osoby, które nie stosują się do przepisów, mandatem lub wnioskiem do sądu.\nPolicjant może także powiadomić inspektora sanitarnego – kara administracyjna nałożona przez tę instytucję może wynieść nawet 30 tys. zł. (PAP)


Sesja polemiczna – Gołdap – goldap.org.pl\n30 listopada 2017 30 listopada 2017 redakcja\nŚrodowa sesja Rady Miejskiej trwała dosyć długo, bo ponad trzy godziny. Najwięcej czasu zajęły polemiki radnych z wypowiedzią radnego Andrzeja Tobolskiego, która miała miejsce podczas poprzedniego posiedzenia. Spore emocje wzbudził punkt dotyczący wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej Gołdapi.\nSzybko i bez większych dyskusji przyjęto pozostałe propozycje uchwał, mimo tego że było ich niemało (projekty uchwał pod podanym niżej linkiem). Między innymi dokonano zmian nazw szkół gminnych, dopasowując je do reformy oświatowej, przedłużono czas obowiązywania dotychczasowych taryf „za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków dla Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o. o.”.\nRadni nie zaakceptowali propozycji pracodawcy rozwiązania stosunku pracy z radnym Andrzejem Murzynem (radny zatrudniony jest na przejściu granicznym).\nRadnego Ryszarda Wrzoska interesowały terminy aplikowania do jeziora Gołdap glinki oczyszczającej, bowiem podpisana jest już umowa na realizację tych działań.\nW interpelacjach radnych Marian Mioduszewski zaproponował, by gmina przeznaczyła środki finansowe na renowację starego cmentarza. Wspomniano przy okazji o istotnym problemie, jakim jest brak w tym miejscu wodociągu.\nNatomiast głos w sprawie wspomnianej wypowiedzi radnego Tobolskiego zabierali radni – Wojciech Hołodyński, Marian Mioduszewski i na koniec Marek Miros, zarzucając radnemu mówienie nieprawdy.\nMimo to bez względu na konteksty wypowiedzi jednej i drugiej strony (i przysłuchując się tej oraz poprzedniej polemice) zaryzykuję konstatację, że w niedalekiej perspektywie to nie radni tak zwanej opozycji będą mieli problem z radnym Tobolskim, bo wypowiedzi na ich temat stają się już rodzajem nudnego sesyjnego mainstreamu, ale poważną zagwozdkę będzie tu miała Nasza Gołdap oraz radni związani z tym ugrupowaniem – i to w kilku aspektach, również w wizerunkowym.\nPrzypominamy o koncercie na rzecz niepełnosprawnego Jakuba


Pięćdziesięciolecie Unii Europejskiej - e-Polityka.pl\ne-Polityka.pl / Artykuły - Świat / Europa Zachodnia / Pięćdziesięciolecie Unii Europejskiej\nUnia liczy dzisiaj 27 państw, kolejne starają się o przyjęcie w poczet jej członków, z czego z trzema - Turcja, Macedonią i Chorwacją oficjalne negocjacje zostały zapoczątkowane. Terytorium UE obejmuje 4.323.000 km2, ludność prawie 490 milionów. Tym samym UE jest największą organizacją regionalną w Europie, a zaryzykuję nawet stwierdzenie, że jedyną na świecie o takim stopniu dobrowolnej integracji. Na sporym obszarze obowiązuje jednolita waluta, we wszystkich mają zastosowanie dyrektywy prawa unijnego stosunkowo ujednolicające systemy prawne.\nPoczątków Unii niektórzy dopatrują się jeszcze w czasach Cesarstwa Rzymskiego, które obejmowały duży obszar współczesnej Europy. Kolejną próbą zjednoczenia Europy było panowanie monarchii Karolingów i podboje Karola Wielkiego, który jako jeden z pierwszych władców dążył do osiągnięcia świeckiego zwierzchnictwa nad Europą. Nowożytne zjednoczenie Europy zapoczątkowała po II wojnie światowej Europejska Wspólnota Węgla i Stali – porozumienie zawarte pomiędzy Francją i Niemcami. Od tego czasu współpraca europejska coraz bardziej się rozwijała, do ekonomicznych procesów jednoczenia dodając polityczne, prawne i kulturowe. Pomimo braku jednolitej polityki zagranicznej staje się dzisiaj liczącym się aktorem w stosunkach międzynarodowych.\nNie zawsze integracja szła w tak jasno określonym kierunku jak współcześnie. O ile nikt nie zaprzeczał konieczności zlikwidowania resztek żelaznej kurtyny, poprzez przyjęcie w poczet członków państw wschodniej i środkowowschodniej Europy, o tyle Unia odmówiła Maroku w latach 80 XX wieku możliwości starania się o akcesję. Podobnie miała się sprawa z Turcją, leżącą na styku Azji i Europy. Wieloletnie tureckie starania doprowadziły do rozpoczęcia negocjacji członkowskich, jednakże przynależność tego kraju do Europy wciąż wzbudza kontrowersje, głównie z powodu obaw Europejczyków przed tureckim potencjałem demograficznym i religią. Nie tylko jednak UE odmawiała krajom możliwości przystąpienia do struktur unijnych – dwa państwa bezspornie należące do Europy (Szwajcaria i Norwegia) odrzuciły w referendach pomysł akcesji do UE (Norwegia nawet dwukrotnie). Tym samym Unia nie stała się reprezentacją „całej Europy”. Dyskusyjny jest również status takich krajów chcących przystąpić do UE jak Gruzja, czy Ukraina (w przypadku Ukrainy wątpliwości są znacznie mniejsze).\nNajwiększymi wyzwaniami stojącymi przed współczesną Unią jest problem zapewnienia bezpieczeństwa oraz problemy kulturowe. Wolny przepływ osób i towarów, otwarte granice między państwami członkowskimi, a także brak jednolitej polityki imigracyjnej wystawiają Unię na cel wszelkiego rodzaju fanatykom, czego przykładem były ataki terrorystyczne w Londynie i Madrycie. Oprócz słabości procedur kontrolnych wydarzenia te pokazały konieczność dalszej integracji w ramach UE, zwłaszcza w zakresie polityki zagranicznej. Stopień rozwoju w którym obecnie znajduje się UE uniemożliwia to. Czy będzie to możliwe do zrealizowania w przyszłości pozostaje wielką niewiadomą. Problem ten pozostaje w ścisłym związku z drugim istotnym wyzwaniem, jakie stoi przed Unią po pięćdziesięciu latach integracji – integracją w zakresie kultury. Unijna polityka w tym zakresie opiera się na zachowaniu tożsamości kulturowych i wspieraniu ich rozwoju, dążąc do jak najpełniejszego zachowania dziedzictwa kulturowego Europy dla przyszłych pokoleń. Jednocześnie Europa budowana jest na konkretnych wartościach, takich jak poszanowanie innych kultur, wyznań, ras, szacunek dla innego człowieka, demokracja. To te wartości staną się kiedyś podwalinami europejskiej, stosunkowo jednolitej kultury, która połączy kultury narodowe. Na to zagadnienie Unia powinna również położyć nacisk, wszak podzielanie wspólnych wartości stanie się o wiele silniejszym spoiwem niż wspólne instytucje polityczne czy też regulacje dotyczące handlu. Po integracji ekonomicznej i politycznej przyszedł czas na mądrą (!) integrację kulturową. Oczywiście taka integracja wymaga czasu, jednakże kiedy stanie się już faktem znikną problemy z uchwaleniem unijnej konstytucji i zmaleją animozje pomiędzy państwami członkowskimi. Tak więc kolejne pięćdziesiąt lat wymaga od Europy wiele wytężonej pracy, przy czym nie można nie doceniać tego, co zostało już zrobione, pomimo przeciwności i kryzysów. To, w którą stronę Europa zdecyduje się pójść zadecyduje o jej dalszym rozwoju i losach, jednak warto oceniać to w perspektywie długofalowej, a nie przez pryzmat jednostkowych wydarzeń.\n(, 30-03-2007 20:50)\ne-Polityka / Artykuły - Świat / Europa Zachodnia / Pięćdziesięciolecie Unii Europejskiej


Linki na niedzielę # 61 - Linkowskaz.pl\nPosted on 10/07/2016 07/08/2016 Author obywatel RP 0\nNajnowsze, 61 wydanie Linków na niedzielę już wypieczone. W przepisie znalazły się: Willa Janukowicza, Kuba, Euro 2016, Historia Bez Cenzury, Operacja Ostra Brama, Hagar, Traktory, Sudety, więzienia, Państwo Islamskie i wiele wiele innych. Zapraszam do stołu i smacznego!\nKuba, piękne miejsca w Hawanie oraz mniej znanych zakątkach wyspy – widziane z góry, dosłownie.\nPunkty widokowe na Kubie\nZwiedzamy willę Wiktora Janukowicza, prezydenta Ukrainy\nTrwał wyścig o Wilno. Trzynaście tysięcy żołnierzy AK ruszyło do walki przeciwko ufortyfikowanej obronie niemieckiej, litewskiemu Waffen-SS oraz partyzantce łotewskiej, litewskiej i rosyjskiej. Operacja „Ostra Brama” miała doprowadzić do zdobycia miasta przez Polaków i odegrania roli gospodarza przed nacierającą Armią Czerwoną.\nTa ostatnia również śpieszyła się aby zdobyć Wilno i miała o wiele większe możliwości – 100 000 żołnierzy, kilkaset czołgów, lotnictwo oraz artylerię.\n13 lipca o godzinie 11 na baszcie zamku Gedymina zawisła biało-czerwona flaga. Godzinę później została ściągnięta i zastąpiona flagą ZSRR.\nPo spacyfikowaniu niemieckich niedobitków dowództwo Armii Czerwonej zaprosiło Polaków na rozmowy, które zgodnie z panującym obyczajem zakończyły się aresztowaniem oraz łapanką żołnierzy AK.\nJakiś czas temu wrzucałem nagranie „Klubu ludzi ciekawych wszystkiego” w którym poruszano temat rodu Rothshilldów (Linki na niedzielę # 59).\nTym razem rozmowa o Sudetach, templariuszach, zamkach, legendach i tajemnicach. Może kogoś skusi na wyjazd w to malownicze miejsce?\nWikipedia # 61\nWidziano je przez setki lat, byli naoczni świadkowie, pojedynczy oraz w grupach. Powstały naukowe opracowania tych zwierząt, trafiały się również zdjęcia oraz filmy. Jednak pomimo tak bogatego zbioru „dowodów” na ich istnienie – nigdy tego nie potwierdzono.\nWikipedia – wąż morski\nCytaty # 61\nPo niektórych salwach śmiechu pozostali ranni.\nRozmowa z Markiem Gajosem, wieloletnim dyrektorem Zakładu Karnego w Wołowie. Wspomina on o ciasnych celach, ciszy w kryminale która zapowiada, że szykuje się coś niebezpiecznego. O zmianach, wśród osadzonych – odchodzi „honor więźnia”, zanikają cechy (np. kieszonkowców), o nadchodzącym niepokojącym okresie.\nRozmawiał pan z mordercami, pytał pan: dlaczego?\nNiektórzy sami tego nie rozumieli. Nie chcą o tym mówić. Ludzie zabijają najczęściej z niskich pobudek. Zemsta, chęć zysku, zazdrość. Często w tle zabójstw był jeszcze alkohol, narkotyki. Często zabójstwo przekreśla również życie sprawcy. Jeden ze skazanych dużo opowiadał o córce. Chwalił się nią, że tak dobrze się uczy, że taka ładna, mądra. Obcy się na to łapali, pytali, co u niej. A ona nie żyje. I to z jego ręki. Chciał zabić żonę, ale córka zasłoniła ją własnym ciałem i zginęła. Czy to można zrozumieć?\nCałość do przeczytania tutaj – Widok zza krat\nHistoria bez cenzury gościła u nas wiele razy, tym razem będzie wywiad z Wojtkiem Drewniakiem, „twarzą” HBC\nA jak Was to zainteresowało to więcej HBC znajdziecie tutaj:\nRównież w polecanych kanałach Youtuba – tutaj (nie ma bata, na Polaka)\nKalifat terroru – Samuel Laurent. Francuski dziennikarz opisuje swoje doświadczenia, opowieści informatorów oraz przypuszczenia dotyczące Państwa Islamskiego. Jest to studium tej organizacji, rozpracowanie budżetu, ministerstw, tego w jaki sposób powstało i jak przypuszczalnie będzie wyglądać za kilka lat.\nZainteresowani tutaj mogą poszukać książki w najniższej cenie.\nRozmiary porcji, dieta a nie ćwiczenia, nie siedź, dbaj o poziom glukozy, wysypiaj się, dawkuj kofeinę, motywuj się, zerkaj na wagę, odstaw stres a także cukry w płynach… no i to mniej więcej zapewni Ci niezłą sylwetkę i zdrowe ciało..\na po całość zapraszam tutaj tutaj: Dziesięć naukowo potwierdzonych wskazówek dietetycznych\nNa całym świecie tylko w Korei Południowej mieszkańcy wydają więcej per capita na pornografię, niż w Japonii, przy czym często kupowane przez nich produkcje pochodzą właśnie z Kraju Kwitnącej Wiśni. Jedna z lokalnych gazet podaje, że ze względu na ogromną rotację w biznesie, co roku przed kamerami debiutuje niemal 6 tys. obywatelek tego kraju, czyli statystycznie w szeroko rozumianym filmie erotycznym wystąpi przynajmniej raz w życiu 1 na 200 Japonek. Można więc zgadywać, że depresje i alkoholizm nie znikną w najbliższej przyszłości z tej branży. Choć działania tokijskiej policji dają nadzieję, że kiedyś tak się w końcu stanie.\nDział zagraniczny: Kraj przymuszonej wiśni\nKażdy siedzący 8 godzin za biurkiem marzy o wygodnej pracy „na swoim”. Pracujesz kiedy i ile chcesz, wybierasz robotę która Ciebie interesuje a nie taką, jaką wybrał przełożony. Ale czy tak rzeczywiście jest? O wadach i zaletach pracy jako freelancer opowiada Aleksander Martyniak.\nA na koniec # 61\nTo wszystko w tym tygodniu. Dzięki że wpadliście zobaczyć 61 wydanie LnN.\nCategory: Linki na niedzielę Tag: AK, Euro, Hagar, Historia, ISIS, Islam, Japonia, Kosmos, kuba, Polska, Sudety, templariusze, Traktor, Ukraina, Więzienie, Wilno Leave a comment\nPrevious PostRaport z oblężonego miasta – This War of Mine\nNext PostLipiec 2016 – wakacyjne oglądanie


Deception: Murder in Hong Kong - gry planszowe - przygodowe - sklep planszomania.pl\ngry planszowe przygodowe > Deception: Murder in Hong Kong\nGra dedukcji i zdrady\nwydawca: Grey Fox (2014)\nCzęsto kupowane razem z Deception: Murder in Hong Kong:\ndodano: 2017-08-10 Śledztwo w 20 minut. autor: Michał Przywarski\ndodano: 2016-10-25 Jedna z najlepszych gier ukrytych tożsamości i dedukcji autor: maarhabaj\nTen bardzo ciekawy i prosty pomysł pokazuje, że gra nie zawsze musi toczyć się na planszy, a może głównie w interakcji między uczestnikami. W Deception szukamy mordcercy i jest to typowa gra ukrytych tożsamości. Lubię Resistance, jednak grałem dużo w 5 osób i po kilku partiach robiło się trochę schematycznie. Tutaj konwencja jest trochę luźniejsza i mniej szablonowa przez co gra się ciekawie nawet w 5 osób. Oczywiście jak zawsze w tego typu grze im więcej tym lepiej. Niestety nie do końca zadowolony jestem z jakości kart i kafelków.


Z uśmiechem w Nowy rok, czyli jak wprowadzić do swojego życia więcej radości? - Krzysztof Czopkiewicz\nZ uśmiechem w Nowy rok, czyli jak wprowadzić do swojego życia więcej radości?\n31 grudnia 2017 31 grudnia 2017 Klaudia\nNiektórzy twierdzą, że szczęście to suma szczęśliwych chwil w życiu. Badania potwierdzają także, że to optymiści żyją dłużej, bo dzięki unikaniu stresu są mniej narażeni na choroby serca i udary. Cieszenie się z małych rzeczy na co dzień, to wielka umiejętność, która rzeczywiście może wpłynąć na poczucie, że prowadzimy szczęśliwe życie. Nie każdy z nas ma wrodzoną skłonność do optymizmu. Może zatem warto choć spróbować i wraz z nadchodzącym rokiem nauczyć się samemu sobie sprawiać radość? Oto kilka sposobów, które pomogą Ci cieszyć się z małych rzeczy.\nUnikaj krytyki samego siebie\nWszyscy jesteśmy ludźmi i tak samo jak odnosimy sukcesy, to także ponosimy porażki. Do tych drugich nie ma sensu się przywiązywać, a już na pewno nie rozpamiętywać ich. Część z nas ma tendencję do mówienia źle o sobie lub samemu sobie. Unikaj tego, bo poza negatywną oceną własnej osoby, nic dobrego Ci to nie przyniesie. Staraj się myśleć o sobie wyłącznie dobrze, nawet jeśli inni będą mówili coś innego. Jeśli zdarzy Ci się popełnić błąd, po prostu wyciągnij z niego wnioski i idź dalej bez zbędnego biczowania siebie.\nOtaczaj się ludźmi z pozytywną energią\nPrzyjaciele są od tego, żeby się wspierać. Czasem wieloletnie przyjaźnie nie są już tym samym czym były kiedyś. Zastanów się nad swoimi relacjami z poszczególnymi ludźmi i pomyśl o tym, czy TY czujesz się dobrze w ich towarzystwie. W nowym Roku staraj się jak najczęściej spotykać z ludźmi, którzy wywołują w Tobie uśmiech i którzy Cię wspierają.\nWykorzystuj swój wolny czas dla robienia czegoś wyłącznie dla siebie. Gotowanie obiadów na cały kolejny tydzień albo generalne porządki w szafie z pewnością nie są czymś, co kojarzy się z przyjemnością. Mając dzień lub dwa wolnego, zrób coś dla siebie i ciesz się tym. Może być to drobna rzecz – np. wyjście na zakupy, aby wybrać sobie ładną bluzkę albo relaksująca kąpiel. Twoje dobre samopoczucie wpłynie na Twój stosunek do codzienności i problemów. Nie odmawiaj sobie tego.\nNaszą ścieżkę zawodowa dość często wybieramy wtedy, kiedy nie jesteśmy jeszcze pewni co chcemy w życiu robić. Twój własny rozwój powinien polegać na rozwijaniu pasji i zainteresowań – nie na podnoszeniu kwalifikacji w pracy, którą niekoniecznie lubisz. Zastanów się co chciałabyś robić, a na co nigdy nie miałaś czasu ani odwagi. Zrób coś tylko dla siebie i poczuj, że naprawdę się rozwijasz. To także forma sprawiania sobie przyjemności.\nTylko nie swoim życiem! Podejmuj codzienne ryzyko i spróbuj wyeliminować myślenie, że czegoś nie wypada Ci zrobić lub że coś się nie uda. Zastanów się nad tym, jakie będą rzeczywiste konsekwencje jeśli coś się nie uda? Będzie Ci przykro? Trudno, ale przynajmniej spróbowałaś i będzie wiedziała jakich błędów uniknąć w przyszłości. A może ktoś źle o Tobie pomyśli albo wyśmieje Twój pomysł? Pamiętaj, że to Ty jesteś Panią swojego życia, więc czyjaś opinia naprawdę nie ma tu znaczenia.\nOkazuj sympatię i ciesz się sympatią\nKtoś uśmiechnie się do Ciebie na ulicy? Doceń to i odwzajemnij uśmiech! Tak samo jak wredna pani w autobusie potrafi zepsuć humor, tak uśmiech posłany nieznajomemu może w znacznym stopniu go poprawić. Skup się na tych pozytywnych emocjach dookoła i ignoruj negatywne.\nTo kolejny rok Twojego życia. Czas się nie zatrzymuje a Ty masz szansę poprawić jakość swojego życia. Powodzenia w Nowym Roku!\nZdrowie i uroda optymizm, uśmiech permalink\n← Najdziwniejsze trendy w 2017 roku – to może Was zaskoczyć!\nCzterdzieści to nowe dwadzieścia? Myślenie życzeniowe a może zły kierunek? →


Flash Białystok - Jagiellonia Białystok. Po 3-tygodniowej przerwie czas na domowe starcie z "Kolejorzem"\nHome Flash Białystok Jagiellonia Białystok. Po 3-tygodniowej przerwie czas na domowe starcie z „Kolejorzem”\nJagiellonia Białystok. Po 3-tygodniowej przerwie czas na domowe starcie z „Kolejorzem”\nPrzed Jagiellonią Białystok mecz z Lechem Poznań w ramach 7. kolejki sezonu 2020/2021 PKO BP Ekstraklasy. Spotkanie, bez udziału publiczności, zostanie rozegrane w sobotę (17.10) o 20.00 na stadionie przy ul. Słonecznej.\nŻółto-czerwoni wrócą do gry po trzytygodniowej przerwie. Jak mówi trener Jagiellonii, Bogdan Zając – okres ten został dobrze spożytkowany.\n– Podczas takiej przerwy jest czas zarówno na regenerację jak i na pracę. Zrobiliśmy jedno i drugie. Wiadomo, było lekkie zamieszanie. Niektórzy wyjechali na zgrupowania swoich reprezetnacji, niektórzy zmagali się z drobnymi urazami. Praca była zatem zindywidualizowana, niekiedy na zajęciach była mniejsza grupa zawodników. Niemniej mieliśmy swój plan. Pracowaliśmy nad wieloma elementami. Nie będę wchodził w szczegóły, ale ten okres wykorzystaliśmy z pożytkiem dla zespołu. To był dla nas dobry okres. Musimy wyjść na boisko mocno zdeterminowani i pokazać walory, które pokazywaliśmy w poprzednich spotkaniach – powiedział trener Zając.\n– Lech to bardzo dobry zespół, a przede wszystkim poukładany. Prezentują futbol ładny dla oka, głównie w europejskich pucharach. Lech to na pewno najtrudniejszy rywal, biorąc pod uwagę fakt, z kim do tej pory mierzyliśmy się w tym sezonie. Musimy podejść do tego meczu troszeczkę inaczej. Potencjał na pewno mamy, bo chłopaki pokazali to w poprzednich meczach i też podczas ostatnich zgrupowań reprezentacji – dodaje Bartosz Bida.\nLech jest obecnie na 6. miejscu w tabeli z dorobkiem 8 punktów. Jagiellonia jest siódma i także ma 8 oczek.\nOba zespoły mają jednak do rozegrania po jednym zaległym meczu. I to z tym samym rywalem – Pogonią Szczecin. Jagiellonia zagra z Portowcami 30 października, a Lech – 16 grudnia.\nW związku z włączeniem Białegostoku do strefy czerwonej, mecz Jagiellonii z Lechem odbędzie się bez udziału kibiców. Wszyscy, którzy kupili bilety na to spotkanie, mogą zwrócić albo wykorzystać w innym meczu z udziałem żółto-czerwonych do końca rundy jesiennej.\n– Zdajemy sobie sprawę, że po rundzie wiosennej, kiedy sytuacja epidemiczna zmusiła nas do anulowania waszych abonamentów, nałożone w czwartek obostrzenia oraz wynikające z nich zamknięcie trybun będą kolejną trudną dla nas wszystkich sytuacją. Jest nam niezmiernie przykro, że z przyczyn niezależnych od nas mecz z Lechem rozegra się przy pustych trybunach. Mamy głęboką nadzieję, że już na kolejnym spotkaniu z Wisłą Płock ponownie spotkamy się na stadionie. Opcje rekompensaty, wynikającej z braku możliwości obejrzenia z trybun spotkania z Lechem Poznań przedstawimy po zakończeniu rundy jesiennej – czytamy w oświadczeniu klubu. (mt/mc)


THIEVING BOOKS | Recenzje książek: sierpnia 2014\n"we wszystkich emocjonujących historiach."\nViana, córka księcia Rocagris, szczęśliwie zaręczona z Robianem z Castelmar, świętuje wraz z pozostałymi na królewskim zamku. Nikt nie spodziewa się, że przybywający na zamek Wilk, rycerz z gór przynosi straszną wieść - stepowi barbarzyńcy planują powstanie. Wszyscy szlachetni mężczyźni wyruszają by stawić czoła wrogom, jednak ich zapał zostaje szybko stłumiony. Znaczna część z nich ginie w pojedynku, a władzę przejmuje pozornie nieśmiertelny król barbarzyńców, Harak. Viana przez przypadek wywołuje szereg zdarzeń, które w konsekwencji zmuszają ją do ucieczki i ukrycia się, w tajemniczym Wielkim Lesie. Tam przyłącza się do rebeliantów, którzy wraz z nią podejmują się walki o odzyskanie Nortii. Jednak to wymaga poświęceń i poznanie tajemnicy Wielkiego Lasu. Viana wyrusza w drogę, by odnaleźć miejsce tam, gdzie śpiewają drzewa.\nHistoria Vainy jest ciekawa i na swój sposób intrygująca, chociaż zabrakło mi tych baśniowych momentów, których było jak na lekarstwo a w dodatku pojawiły się dopiero w drugiej części książki. Myślę jednak, że wyobrażenie śpiewających drzew, które autorka opisała w bardzo realistyczny i magiczny sposób rekompensuje stratę. Viana to bohaterka dynamiczna, która bardzo szybko z damy staje się banitką walczącą o własne przetrwanie. I chociaż początkowo idzie jej to z licznymi oporami to efekty są naprawdę zaskakujące. Zachowanie zimnej krwi w wielu momentach przychodzi jej niezwykle łatwo, ale za to brakuje jej cierpliwości. Dziewczyna dobrze sprawdziła się w roli wojowniczej bohaterki, chociaż w zaplanowany przez autorkę motyw miłosny również ładnie się wpasowała. Chociaż według mnie prym wiodła tutaj postać Uriego, który mógłby posłużyć za wzór dla wielu.\n"Mówię o miłości - wyszeptała. - Kiedy kogoś kochasz, czujesz coś tutaj - dodała, kładąc dłoń na sercu Uriego. - Tak mocno, że wydaje ci się, że nie możesz oddychać. Tak intensywnie, że pragniesz zawsze być z tą osobą i nigdy więcej nie chcesz się z nią rozstać."\nFantastyczna szata graficzna jest wielkim atutem książki. Nie sposób, nie zauważyć, że to po części ona wprowadza w klimat książki, gdzie czytelnik czuje się jakby sam wędrował przez Wielki Las i szukał śpiewających drzew. Ponadto zaznaczenie rozdziałów i nietypowa forma ich tytułowania sprawiły, że książka nabrała postaci baśni z dzieciństwa. To znacznie podnosi rangę lektury i pozwala jej wspiąć się trochę wyżej w oczach czytelnika, ponieważ ja sama przypomniałam sobie wszystkie mojej dziecięce legendy, które wydane były właśnie w takiej formie. Zabrakło tylko kolorowych obrazków, ale myślę, że jakoś to wydawnictwu i autorce wybaczę (wcale nie chce mi się z tego powodu płakać!).\nTam gdzie zalety, są i minusy, dla wyrównania pozycji. Niestety, ale i tutaj dopatrzyłam się wad, których nie powinno być. Miałam wrażenie, że autorka nie wczuła się w swoją historię i miejscami opuszczała ją tylko po to, by prześlizgnąć się po danej scenie. Szczególnie widoczne było to w momentach scen drastycznych, co mnie osobiście przeraziło. Po pierwsze, skąd w baśniowym świecie takie sceny? Gdzie tutaj miejsce na obcinane głowy, wbijanie sztyletów, trucizny, i - o zgrozo! - gwałty? Owszem, to wszystko owiane było całą masą niedopowiedzeń, ale spójrzmy prawdzie w oczy, przecież każdy z nas wie, co autorka ma na myśli. W dodatku odniosłam wrażenie, że dla Pani Garcie zdanie "obciąć głowę sztyletem", równoważy się ze zdaniem "jak ładnie świeci słońce". Te wszystkie mankamenty nie pozwoliły mi zaangażować się w historię, tak jakbym tego chciała.\n"Teraz sama musisz zdecydować [...] czy będziesz dalej słuchaczem, czy wprost przeciwnie, wyruszysz na poszukiwanie własnej historii."\n"Tam, gdzie śpiewają drzewa" to bez wątpienia piękna, poruszająca i barwna historia, która może spokojnie zająć miejsce w rankingu lektur potrafiących skraść nie jedno serce. Mimo wad, które przewinęły się gdzieś pobocznie całkowicie rozumiem jej fenomen. Chociaż nie jestem oczarowana tak, jak się tego spodziewałam to cieszę się, że historia Vainy jest już mi znana. Poza tym uwierzcie mi - dla takiego zakończenia powieści jestem skłonna wybaczyć wszystkie wady, ponieważ zakończenie było właśnie takie jak powinno być, a może nawet lepsze. Pani Garcie otworzyła przed dorosłymi czytelnikami krainę z dziecięcych snów i pozwoliła na nowo przypomnieć sobie wszystkie te bajeczne chwile, za co jestem jej ogromnie wdzięczna.\nEtykiety: Ocena 5/6, Powieść jednotomowa, Wydawnictwo Dreams\n"W słowach jest tyle treści"\nTytuł oryginału: Falling Into You\nNell tworzyła z Kyle'm związek idealny. Z początku przyjacielska relacja gładko przeszła we wzajemne pożądanie. Kyle był dla Nell pierwszym chłopakiem, we wszystkim. Byli nierozłączni i kochali się ponad wszystko. Do pewnej pechowej nocy, kiedy to chłopak stracił życie i zostawił Nell samą, z pustką w sercu i rozdartą duszą. Obrazy jego śmierci stały się nieodzownym elementem jej życia i wdarły się głęboko w podświadomość torturując ją poczuciem winy. Jedyną osobą, która pojmowała cierpienie Nell był starszy brat Kyle'a - Colton. Zapomniany przez rodzinę, walczący o własną pozycję w świecie zna cierpienie od najgorszej strony. Wzajemne emocje i niedająca o sobie zapomnieć przeszłość zbliżają do siebie Nell i Coltona. Wspólnie postarają się zapomnieć o niezagojonych ranach.\n"Współczucie to dostrzeżenie bólu i zaoferowanie zrozumienia."\nNell w roli głównej bohaterki sprawdziła się bardzo dobrze. Jako dziewczyna po przejściach emanowała całą gamą różnorodnych emocji i było to widoczne gołym okiem. W czasach trudnych dla niej samej z książki aż wylewała się bierność wobec świata, a kiedy pojawiały się momenty względnego szczęścia na horyzoncie wychylało się słońce. Zdecydowanym atutem książki jest przepełnienie jej emocjami bijącymi z bohaterów i tym samym nie pozostawiającymi ani chwili na nudę. Postać Coltona wpasowała się idealnie w ramy wyrzutka, złego chłopca, który na nowo szuka swojego miejsca w świecie. Chociaż różny od swojego brata wpasował się do świata Nell szybciej niż można było przypuszczać. Z kolei sam Kyle po prostu mnie oczarował i przyznam otwarcie, trochę żałuję, że historia nie potoczyła się inaczej i to nie jego losy był kontynuowane.\nPodział narracji na Nell i Coltona wprowadził przyjemną atmosferę i poszerzył sposób postrzegania. Dzięki temu sięgamy znaczne głębiej i angażujemy się w uczucia oby bohaterów równomiernie. Podział ten jest subtelny, ujawnia się co kilka rozdziałów, przez co nie miesza w głowie, tylko pojawia się w najbardziej odpowiednim momencie. Jedyną awersję kieruję w stronę dość licznych scen erotycznych, do których ciągle nie mogę się przyzwyczaić. Chociaż to element nowego gatunku, nie pasuje mi w tym wszystkim. Lubię książki o delikatnej miłości przepełnionej emocjami, niekoniecznie tymi fizycznymi. W tym przypadku jednak dam się ułaskawić - kreacja bohaterów jak najbardziej przyćmiewa całą resztę.\n"Jak to jest, pytam w snach, pokochać ślad na piasku.\nNie mieć już dokąd iść i nawet nie móc zasnąć."\nNie wiem co myśleć o fali New Adult. Jak dla mnie za dużo w niej śmiałych scen, za mało subtelnej miłości. Chociaż lektura "Tylko Ty" urzekła mnie swoją historią i przyznam, że płakałam jak bóbr przy scenie śmierci Kyle, to trochę żałowałam, że nie napisano tego inaczej. Wyrzuciłabym te sceny erotyczne i od razu zrobiłoby się przyjemniej. Boję się, że współczesna literatura zmierza w nie ten kierunek co trzeba. Osobiście nie chcę czytać o sprawach łóżkowych bohaterów, od tego są powieści erotyczne. Tęsknię za subtelnymi spojrzeniami i lekkimi niczym piórko muśnięciami. Lubię ten nowy gatunek, jak najbardziej, ale wypatruję w nim bohaterów tak przemyślanych jak w tym przypadku. Zdecydowanie nie będę sięgała po książki z serii New Adult w ciemno. Jednak na chwilę obecną czuję się mile zaskoczona i przepełniona emocjami, których tak bardzo ostatnio w książkach szukałam. Przygotujcie się na niezłego wyciskacza łez!\n"gdy tylko jest to możliwe."\nHolton Mills to niewielkie miasteczko w amerykańskim stanie New Hampshire. To właśnie tam mieszka trzynastoletni Henry, samotnik spędzający większość swojego wolnego czasu na oglądaniu telewizji czy czytaniu, chociaż fantazjowanie też zalicza się do jego ulubionych i niezobowiązujących zajęć. Jego jedynym towarzystwem jest matka, która nie do końca spełnia się w powierzonej jej roli. Wszystko się zmienia w przeddzień długiego weekendu z okazji Święta Pracy, kiedy to Henry zostaje postawiony w zupełnie obcej dla niego sytuacji - nieznajomy mężczyzna prosi chłopaka o pomoc. Następnych pięć dni okaże się wielką życiową lekcją dla chłopca.\n"Bez przerwy robimy coś fajnego. Przyjmujemy gości. Mamy różne hobby."\nJak można było przypuszczać miejsce narratora zajął Henry i to on poprowadził mnie przez swoją przygodę z tajemniczym nieznajomym. Starałam się pamiętać, że chłopak miał trzynaście lat i jego podejście do życia różniło się od dorosłej osoby, ale nie zawsze mi to wychodziło. Postać Henry'ego nie wzbudziła we mnie żadnych większych emocji, właściwie miejscami nawet o nim zapominałam. Dlatego cieszę się, że do fabuły zawitała postać tajemniczego Franka, który natychmiast wniósł ze sobą odrobinę życia. I chociaż przeszłość mężczyzny pozostawia wiele do życzenia, to właśnie on zatrzymał mnie przy książce i nie pozwolił odłożyć jej na półkę. Wydawało mi się, że tylko Frank potrafi w racjonalny i jasny sposób spojrzeć przed siebie, szczególnie rzucało się to w oczy w momentach zestawienia go z matką Henry'ego, która całkowicie zapomniała o zasadach gry w codzienne życie.\nNie ukrywam, że fabuła nieźle mnie zaskoczyła. Właściwie to nie wiem dlaczego, ale miałam wrażenie, że autorka przedstawi mi historię jakiegoś ckliwego romansu. Dostałam kolejną nauczkę, że ocenianie książek wyłącznie po okładce tylko miesza mi w głowie. W czasie czytania posypała się cała kaskada uczuć i emocji, którą mogłaby pozazdrościć tej lekturze nie jedna książka. Tak naprawdę, to opowieść o życiu, które chociaż bolesne, niesie ze sobą wiele prawd ku przestrodze innym. Pani Maynard w subtelny sposób przedstawiła reakcję, w której najmniejszy drobiazg jest w stanie zburzyć największe nadzieje, ale i o momentach, które nadają życiu największy sens.\n"Jedynym bezpiecznym miejscem stał się dom."\n"Ostatni dzień lata" to jedna z tych książek, o których nie da się napisać zbyt wiele, by nie zdradzić czegoś istotnego. W gruncie rzeczy to książka zupełnie niezobowiązująca, a jej lekki i swobodny styl sprawił, że także na swój sposób przewidywalna. Chociaż odnosi się do wielu życiowych problemów i zawiera w sobie sporo racji, to refleksyjny moment mnie nie dopadł. To książka piękna w swojej historii i w żaden sposób temu nie przeczę, ale nie poczułam się inaczej po jej przeczytaniu a w moim życiu nic się nie zmieniło. Książka Pani Maynard idealnie nadaje się na długie, spokojne wieczory dla każdego, kto nie poszukuje mocnych wrażeń, a jedynie kliku minut zadumy nad wydarzeniami zwykłych ludzi.\n"Jest tutaj coś złego."\nTytuł oryginału: El ultimo pasajero\nZ ogromną przyjemnością sięgam po horrory z nadzieją, że któryś mnie w końcu porządnie wystraszy. Do tej pory udało się to wyłącznie "Lśnieniu" Kinga, chociaż książek z tego gatunku przeczytałam całe stosy. Dlatego kiedy pojawiła się okazja przeczytania "Ostatniego pasażera" Loureiro okrzykniętego hiszpańskim Stephenem Kingiem nie mogłam z niej nie skorzystać. Skuszona okładką, która wydawała się wołać do mnie: "chodź, zajrzyj do mojego wnętrza, wystraszę Cię na śmierć" z ochotą zabrałam się do studiowania lektury.\n"Uzewnętrzniły się najgorsze strony ludzkiej duszy, bez przeszkód, poza kontrolą."\nHistoria Kate Kilroy nie należy do tych łatwych. Jej ukochany mąż zginął potrącony przej pijanego kierowcę zaledwie miesiąc temu. Aby oderwać się od rozpaczy i zająć czymś głowę Kate decyduje się napisać reportaż, który pierwotnie miał wyjść spod ręki jej męża, Roberta. Historia do opisania wydaje się niezwykle skomplikowana, bowiem sięga aż do roku 1939 i dotyczy statku widmo - ogromnego liniowca "Valkierie" dryfującego samotnie na morzu bez załogi i pasażerów. Jedynie przygotowane, jeszcze ciepłe posiłki świadczą o tym, że na pokładzie musieli znajdować się ludzie. Samotny liniowiec odkrywa załoga węglowca "Pass of Ballaster" i doświadcza na pokładzie "Valkirie" niesamowitych rzeczy. Uciekając w popłochu ze statku widmo jeden z marynarzy dostrzega żydowskie dziecko owinięte w tałes, choć dałby sobie uciąć rękę, że wcześniej go tam nie było. I co takiego samotne, żydowskie niemowlę robi samo na pokładzie niemieckiego statku? Młoda dziennikarka podejmuje się próby wyjaśnienia tajemnicy statku widma, czy jej się uda?\nJak na fankę mocniejszych akcji przystało, już przy słowach "historia statku widma" naszykowałam się na książkę pełną przerażających scen. Chociaż liczyłam się z tym, że jak w każdym prostym horrorze wstęp nie będzie jakoś szczególnie emocjonujący. I właśnie z takim nastawieniem zabrałam się do pierwszych stron książki, którą rozpoczyna długi na prawie pięćdziesiąt stron prolog opisujący wydarzenia roku 1939. Im dalej czytałam, im głębiej zanurzałam się w głąb "Valkirie" wraz z marynarzami, tym mniej paznokci do obgryzania mi zostało. Co za historia! Nigdy w życiu nie spotkałam się z prologiem, który zmroził mi krew w żyłach jeszcze nawet nie zaczynając swojej opowieści! Zachwycając się wstępem wywołującym dreszcze przerażenia, tak silne, że odłożyłam książkę by wyczekiwać bezpieczeństwa w świetle dnia nie zdawałam sobie sprawy, że to dopiero początek straszenia. Dlatego poczułam się mile zaskoczona, kiedy cała lektura okazała się przepełniona niesamowicie realistycznymi scenami z duchami (a nie jakimiś bajkowymi potworami!) w roli głównej.\n"Najprostsze wyjaśnienie jest najbardziej prawdopodobne [...]"\nJednak nawet najstraszniejsza historia byłaby niczym bez wiarygodnych bohaterów. Kate Kilroy wydaje się stworzona do roli, jaką powierzył jej autor. Od samego początku zjednała sobie moją sympatię we wszystkich swoich działaniach. Bałam się, że dla wyrównania strasznych scen autor pokusi się o młodą, mało ambitną dziennikarkę, która sama nie wie czego chce. Na szczęście Kate to dziewczyna z pazurem, próbująca każde zjawisko przyjąć w sposób racjonalny. Podobnie jest z pozostałymi bohaterami, którzy znają swoje miejsce w książce. I chociaż to horror, pojawia się minimalny wątek romantyczny, który dodał lekkiego klimatu książce. Byłam zachwycona scenami, w których pojawiał się mąż Kate i trochę żałuję, że autor poświęcił im tak mało miejsca, chociaż wiem, że w dobrym horrorze to nie przystoi.\nManel Loureiro potrafi jak mało kto stopniować napięcie, po czym zdecydowanym ruchem dokłada czytelnikowi przyspieszone bicie serca. Jestem zachwycona "Ostatnim pasażerem" od początku do końca. Już dawno żaden horror nie przysporzył mi tylu fantastycznie emocjonujących chwil! I gdyby nie to, że właśnie staram się przekonać samą siebie, że w żadnym ciemnym zakamarku nie czyha na mnie podstępne widmo mogłabym zabrać się za szukanie następnego emocjonującego horroru. Dzięki Panu Loureiro wiem, że byłoby to poszukiwania na próżno, bo jestem przekonana, że żadna książka nie wystraszy mnie tak porządnie jak zrobiła to ta niepozorna lektura. Ogromnie dziękuję, bo bałam się, że to już nigdy nie nastąpi!\n"Jest tutaj coś złego. Mrocznego, wygłodniałego i złego."\nZa możliwość przeczytania ogromnie dziękuję Wydawnictwu Muza.\n"To jak koniec świata"\nLou uwielbia swoją pracę w malutkiej kawiarni. Lubi także swoje niezobowiązujące życie, wie dokładnie ile kroków dzieli jej dom od przystanku autobusowego i nie przeszkadza jej wielka pasja jej chłopaka, która całkowicie go pochłania. Lou mieszka w niewielkim miasteczku i nie marzy o wielkim świecie, bo wie, że utrzymanie rodziny leży w jej rękach.\nWill był wyniosłym i pewnym siebie panem świata aż do czasu wypadku, który wywrócił jego życie do góry nogami. Teraz z czterokończynowym porażeniem przywiązany do wózka wymaga całodobowej opieki. Wielki świat, który stał przed nim otworem brutalnie zamknął mu przed nosem swoje drzwi. Wszystko zaczyna tracić sens.\nKiedy w drzwiach Willa staje Lou coś się zmienia. Wynajęta na jego opiekunkę, dziewczyna lubiąca eksperymentować ze strojem i z upodobaniem sięgająca po odważne kolory wprowadza w życiu Willa nie małą rewolucję.\n"Odrzuciłam strój numer trzy - żółte spodnie o szerokich nogawkach - już widziałam, jak Will mówi, że kojarzę mu się z Misiem Rupertem [...]"\n"Zanim się pojawiłeś" to całkowicie nietypowa książka. Nietypowość ta przejawia się już w postaci wszystkich bohaterów. Na plan pierwszy wysuwa się dwójka, czyli Lou i Will, którzy są całkowicie od siebie różni i niezwykle wyraziści na tle fabuły. Cięty język Willa i zamiłowanie Lou do kontrastowych strojów, a także jej drugie ja przejawiające się pod mianem "wielkiej katastrofy" stanowią niezwykły duet. Will to trzydziestopięcioletni mężczyzna o niezwykłej inteligencji, który zamknięty w swoim ciele niczym w klatce marzy o wolności, której już nigdy nie odzyska. Dlatego w jego głowie powstaje plan, który mrozi krew w żyłach jego rodzicom i siostrze. Tutaj na pomoc nieświadomie zostaje sprowadzona Lou, dwudziestosześcioletnia, szalona dziewczyna o niezwykłym temperamencie. Nie wie, że czeka ją znacznie ważniejsze wyzwanie niż zwykła opieka nad niepełnosprawnym mężczyzną. A kiedy dziewczyna dowiaduje się o wszystkim podejmuje walkę z czasem, która powaliłaby siłą determinacji nie jednego. Tutaj kończy się względna typowość, ponieważ pozostali bohaterowie wykreowani są zupełnie inaczej niż w innych książkach. Ustępują miejsce Lou i Willowi, ponieważ nie cechują się niczym szczególnym. Owszem, przejawiają jakieś charakterystyczne cechy, ale w stopniu minimalnym, a wręcz są do siebie w jakiś sposób podobni na tyle, że nie ma potrzeby się przy nich zatrzymywać. Jedynie postać siostry Lou jest postacią bardziej wyrazistą, jednak mnie osobiście bardzo denerwowała i kompletnie jej nie polubiłam.\nKolejny nietypowy element zawitał do zwyczajnej fabuły. Opis historii dwójki bohaterów jest niezwykle przejmujący, a akcja podąża szybkim tempem, nie przystając ani na moment. Wydawać by się mogło, że przed czytelnikiem pojawi się romans w czystej postaci, który swoją przesłodzoną formą będzie starał się zanudzić wszystkich na śmierć. Na całe szczęście, to tylko pozory. Choć właściwie to naprawdę jest historia miłosna, to napisana jest z niezwykłą wręcz subtelnością, która w niemożliwe stopniuje rozwój tego wątku. Czas oczekiwania umilają jedynie niezastąpione docinki Willa. Ale jeśli już wspominamy o nietypowości książki to najważniejszym punktem jest opis historii. Pojawiają się tutaj tylko niezbędne wydarzenia i zmyślnie prowadzone dialogi - nikt nie zagłębia się w drobiazgowe opisy i szczegóły. Jeśli coś miało zostać wykonane, powiedziane czy robione, działo się raz, a fabuła podążała dalej wspominając jedynie, że do tego doszło nie zaznaczając czy w taki, czy może w inny sposób. Na dodatek w zadumę może wprowadzić zmyślnie przemyślana akcja, która nakreśla wyłącznie dwa ewentualne zakończenia. Nie ma tutaj zastanawiania się nad tym co może się zdarzyć i w jaki sposób bohaterowie wybrną z sytuacji. Tutaj czytelnik postawiony jest przed sprawą dokonaną, która po prostu zmierza w jednym z dwóch kierunków.\n"Kiedy wpada się po uszy w zupełnie nowe życie - albo zostaje się wepchniętym do cudzego, tak, że równie dobrze można by stać, przyciskając twarz do okna mieszkania tego człowieka - człowiek musi się na nowo zastanowić nad tym, kim jest. Albo jak widzą go inni."\nKsiążka "Zanim się pojawiłeś" to bezsprzecznie wielki wyciskacz łez. Zaplanowana jako lekka lektura dla wszystkich, na całe szczęście nie spoczęła tylko na tym a sięgnęła znacznie dalej i opowiedziała historię, która na długo zostaje w pamięci. Bardzo szybko zdałam sobie sprawę, że będzie mi brakowało zarówno Lou jak i Willa oraz ich przekomarzań, które w niesamowity sposób nadawały książce uroku. To bohaterowie, o których historii naprawdę chce się czytać, a sama fabuła potrafi im dorównać. W książce nie brakuje również dawki humoru i chwili refleksji. Początkowo bałam się sięgnąć po dzieło Pani Moyes, ale już po lekturze mogę napisać tylko jedno - nie żałuję.\nEtykiety: Ocena 5/6, Powieść jednotomowa, Wydawnictwo: Świat Książki\n"Niczego nie żałuję."\nJackson Meyer ma dziewiętnaście lat i potrafi podróżować w czasie. Poza tym jest zwykłym nastolatkiem, studiuje i ma wspaniałą dziewczynę Holly. Chociaż o swoich zdolnościach dowiedział się niedawno, całe godziny poświęca na szkoleniu. Nie jest to łatwe, bo stara się wszystko zachować w tajemnicy nawet przed Holly. Całą sprawę komplikuje nieoczekiwane spotkanie dwóch mężczyzn, którzy wydają się o wszystkim wiedzieć. A kiedy wyjmują broń i strzelają w stronę Jacksona i Holly, zaczyna się walka z czasem. Chłopak musi dowiedzieć się całej prawdy i uratować dziewczynę. Czy zdąży odwrócić bieg wydarzeń?\nJeśli chodzi o bohaterów to nie jestem przychylnie nastawiona. Szczególnie nie podobał mi się główny bohater, który w moich oczach wypadł bardzo słabo, jeśli chodzi o dorosłość. Wydawało mi się, że dziewiętnastolatek będzie miał więcej oleju w głowie, a tymczasem miałam wrażenie, że Jackson ma niespełna dziesięć lat. Przynajmniej tak można było wnioskować po jego zachowaniu. Pozostali bohaterowie czasami też dawali mi się we znaki, ale nie aż tak jak główny bohater, na którym skupiłam całą swoją uwagę. Pozostałe postacie nie wypadły źle, jednak tylko jedna osoba zaskarbiła sobie moje uznanie. Bardzo polubiłam siostrę Jacksona, niestety jej postaci w książce było jak na lekarstwo, ponieważ dostępna była tylko w przeszłości. Dla podbicia morale Jacksona, mogę napisać, że nie był on tak bardzo zły jak go teraz maluję. Co prawda dał mi nieźle w kość, ale zdarzyły się też momenty, gdzie miło mnie zaskoczył.\nNie jestem fanką młodzieżowej stylizacji języka. Wiem, że pierwotny zamysł obejmuje zbliżenie bohaterów do bardziej realnych postaci, ale dla mnie wypada to bardzo sztucznie. I chociaż nie wiem jak bardzo starałabym się do tego przekonać - nie potrafię. W tym przypadku połączyło się to z niedojrzałą postawą bohatera, dlatego uznałam to za spójność, nie rozdzielając tego, bo właściwie tylko główny bohater posługiwał się takim językiem.\n"I wtedy wszystko zniknęło. A może to ja zniknąłem? Powróciłem do czyśćca."\nSpodobał mi się za to motyw skoków w czasie. Autorka podeszła do tego w poważny sposób i dopracowała zdolności bohatera niemal perfekcyjnie. Jako fanka tego motywu, mogę jej za to wybaczyć pozostałe błędy. Jackson dopiero zapoznaje się ze swoimi zdolnościami, kiedy zostaje rzucony w wir wydarzeń i nie ma czasu na dalsze próby. W dodatku wszystko co dotychczas zrozumiał zaczyna się zatracać i pojawiają się zupełnie nowe teorie. Skoki w czasie wydają się niebezpieczne, ale i niezbędne dlatego wciąż nad głową wisi ryzyko. Jackson przy każdym skoku głęboko analizuje czas i miejsce w którym się znalazł, a także bywa, że poznaje osoby z przeszłości, dlatego fabuła dzięki temu staje się znacznie ciekawsza. Nie mogę też pominąć faktu, że "Burza" to także historia miłosna, a ta wyszła tutaj równie dobrze jak motyw skoków. Opowiedziana z perspektywy chłopaka wydaje się ciekawym pomysłem, ponadto on sam musi na nowo zdobyć serce Holly, ale nie tej właściwej, a jej odpowiednika z przeszłości.\n"Burza" to dobra książka. Nie mogę napisać o niej wiele złych słów, bo minęłabym się z prawdą. Poza niedojrzałym bohaterem nic więcej mi nie przeszkadzało. Mnogość podróży w czasie jak najbardziej mnie zadowoliła. Jednak uważam, że to lektura dla młodszej publiczności. Mnie się podobała, ale na tym koniec. Co prawda zakończenie książki totalnie mnie zaskoczyło, ale to był jedyny moment, kiedy pojawiły się u mnie jakieś emocje. Wydaje mi się, że młodsi czytelnicy bardziej docenią książkę Pani Cross, ale nie zatrzymuję pozostałych, bo myślę, że każdy znajdzie tutaj jakieś pozytywne aspekty.\nEtykiety: Ocena 4/6, Powieść wielotomowa, Wydawnictwo Bukowy Las\n"Zostaliśmy tylko my, tylko nas dwoje."\nRuby została odebrana rodzicom, kiedy odkryto u niej zdolność do nadprzyrodzonych umiejętności. Wszystkie dzieci przejawiające oznaki nadnaturalnych sił zostały zamknięte w obozie o nad wyraz zaostrzonym rygorze. Każdy przejawia inny talent, a tym samym oznaczony jest innym kolorem: Zieloni są nieprzeciętnie inteligentni, Pomarańczowi wnikają w umysły innych, Żółci związani są z wyładowaniami elektrycznymi, ale są także Niebiescy czy Czerwoni, a wszyscy noszą nazwę Mrocznych Umysłów. Ruby także należy do tego grona, jednak ukrywa swoją prawdziwą naturę. Dla wszystkich jest Zielona, chociaż w gruncie rzeczy jest ostatnią z Pomarańczowych. Ukrywa to, żeby przetrwać.\nCzytelnik zostaje rzucony w wir wydarzeń już od samego początku. Wprowadzenie w akcje jest niemal niezauważalne. Szybko przeskakujemy do miejsca, w którym przebywa Ruby. Na początku czułam się zdezorientowana, ale później zorientowałam się, że to sprytny zamysł autorki - chciała, żeby czytelnik poczuł taką samą dezorientację jak bohaterka, która wbrew pozorom nie jest silna. Ruby stara się walczyć z własnym lękiem, ale boi się tego co ją czeka i tego kim jest.\n"Mroczne umysły" to książka na pierwszy rzut oka niepozorna, ale kryje w sobie wiele ciekawych motywów. Na pierwszym miejscu staje oczywiście antyutopijny gatunek o świecie, w którym dzieci obdarzone są nadprzyrodzonymi mocami, a dorośli starają się je skutecznie unieszkodliwić. Ale to nie wszystko. Pojawia się także niespodziewanie motyw drogi, gdzie czwórka naszych bohaterów udaje się na poszukiwania kogoś, kto pomoże im skontaktować się z rodziną. Nie zapomniano także o wątku miłosnym, który jest tak delikatny i subtelny, że aż chciałoby się go znacznie więcej. A wszystko owiane jest jeszcze tajemnicą, która nie opuszcza książki aż do ostatnich stron.\nChociaż w czasie czytania przewinęło się wiele różnych bohaterów, tak naprawdę historia dotyczy tylko czwórki z nich: Ruby, Liama, Zu i Pulpeta. Cieszę się, że do książki nie zawitała kolejna dziecięca społeczność, która w moich oczach bardzo często wypada mało realistycznie. Owszem, jest ona zaznaczona w książce, ale w śladowych ilościach. W "Mrocznych umysłach" bohaterowie są zróżnicowani wiekowo i samo to nadaje książce zupełnie innego wydźwięku. Poza tym autorka stworzyła swoje postacie w bardzo realistyczny sposób nadając im swoiste cechy wyróżniające je na tle fabuły. Każda postać charakteryzuje się nie tylko inną zdolnością, ale także zupełnie różną osobowością. Dlatego każdy z nich wpływa na odczuwanie czytelnika - jednego się lubi, innego mija szerokim łukiem, a jeszcze inny strasznie działa na nerwy. Niemniej budzą jakieś emocje, a to dla mnie najważniejsze. W tym przypadku kreacja bohaterów naprawdę dobrze wypadła i mnie osobiście do siebie przekonała.\nNiestety mało brakowało, a nie dowiedziałabym się o atutach książki. Pierwsze sto stron kompletnie mnie nie wciągnęło i byłam bliska odłożenia jej na półkę. Dopiero po czasie fabuła nabrała tempa i zaczęło robić się interesująco. Nie podobała mi się także masa niedopowiedzeń, które nie wpłynęły w większym stopniu na fabułę, ale czytelnik pozostał w niewiedzy. Nie mylcie tego z tajemniczością fabuł, bo ta jest jak najbardziej dopracowana! Chodzi mi wyłącznie o pomijanie pewnych kwestii jak na przykład pobyt Ruby w obozie, który przedstawiony został zdawkowo czy historie poszczególnych bohaterów, a także samo źródło pojawienia się mocy u dzieci.\nKsiążki antyutopijne opowiadające o społecznościach, w których bohaterami są dzieci kompletnie mnie nie przekonują. Dlatego ani cykl "Gone" Michaela Granta, ani "Więzień Labiryntu" James'a Dashner'a mnie nie zachwyciły. Wydawało mi się, że to po prostu nie jest tematyka dla mnie, aż do momentu kiedy w moje ręce wpadły "Mroczne umysły". Tutaj nastąpił przełom. Chociaż mam wiele zastrzeżeń względem tej książki, to muszę przyznać, że w połowie lektury zostałam tak wciągnięta w wir jej wydarzeń, że całkowicie zapomniałam o wszystkim innym. Nie wspomnę już o zakończeniu, które całkowicie mnie rozbiło i wywołało całe gradobicie emocji. To nie jest książka idealna, ale ma w sobie potencjał i napisana jest dobrą ręką, poza tym posiada ten rzadki przejaw smacznego humoru. Mnie książka Pani Bracken przypadła ogromnie do gustu i już nie mogę się doczekać jej kontynuacji.\nOcena: 5/6 - [powieść wielotomowa]\n"otrząsnąć się ze wspomnienia"\nAutor: J.T Ellison\nTytuł oryginału: Judas Kiss\nJackson i Baldwin właśnie wrócili z urlopu. Zanim jeszcze przekroczyli próg domu zerwała się lawina problemów, którym tylko oni mogą podołać. Baldwin musi zastąpić szefa, bo ten niespodziewanie trafił do szpitala. Chociaż to przed Taylor pojawia się większe wyzwanie. Zgłoszenie morderstwa młodej kobiety w zaawansowanej ciąży nie jest niczym przyjemnym. W mieszkaniu, w którym doszło do morderstwa podłoga tonie we krwi a ciało zamordowanej odnajduje jej siostra. Nic jednak nie jest w stanie zastąpić szokującego odkrycia - krew na podłodze rozniosła półtoraroczna córeczka zamordowanej Corinne. Czy przerażającej zbrodni dopuścił się mąż ofiary? Wszystko na to wskazuje...\n"Kiedy człowiek jest zdenerwowany, mówi ciekawe rzeczy."\nRóżne perspektywy spojrzenia na historię znacznie ja dowartościowują. Każdy bohater nie tylko zmaga się z zagadką, ale i problemami życia codziennego, przez co został ukształtowany w taki czy inny sposób. Zatem jego podejście różni się od podejścia innego bohatera czy bohaterki. W połączeniu z poruszeniem tematu tabu podniosło to znaczenie fabuły. Widać tutaj dobrą rękę autorki i jej zaangażowanie we własne dzieło. W ciągu zaledwie kilku dni, które obejmuje akcja książki na jaw wychodzą tragiczne i mrożące krew w żyłach wydarzenia, których w żaden sposób nie rozpracuje normalny człowiek. Dlatego do boju rusza duet Taylor kontra Baldwin i dorzucają do ognia jeszcze więcej emocji.\nPonownie autorka zaskoczyła mnie fabułą. Nastawiłam się na tani kryminał bez szczególnych porywów, a dostałam naprawdę dobrą historię. Jedno trzeba przyznać - historia jest naprawdę mocna. Opisy wybranych scen aż nazbyt realistycznie odtwarzają się w głowie czytelnika, a ciągła gonitwa za mordercą nie daje wytchnienia. Były momenty, gdzie w napięciu wyczekiwałam rozwiązania sytuacji i nie mogłam się doczekać kiedy to wszystko w końcu się wyjaśni. Za tym faktem przemawia przemyślana i dobrze skrojona fabuła, której właściwie nic nie brakuje. Owszem, momenty nudnych scen wkradły się gdzieś pomiędzy wiersze, ale bądźmy wyrozumiali. Przez znaczną część książki coś się dzieje, bohaterowie mają na głowie masę problemów i chwila nudnego relaksu jest jak najbardziej wskazana. W fabule czuć swobodę jaką manewruje Pani Ellison. Nie ma scen na siłę, nie ma wymuszonych dialogów, występują wyłącznie życiowe sytuacje i normalne wymiany zdań. Dla kryminału to dobry trop, ponieważ akcja nie zostaje przytłoczona zbędnym balastem a swobodnie biegnie swoim rytmem. I co najważniejsze - jest wielowątkowość, którą uwielbiam.\n"Schowała emocje do szuflady, wrzuciła tam też bolesną pewność [...]"\nTo moje drugie spotkanie z autorką i śmiało mogę stwierdzić, że również bardzo udane. Widoczny potencjał zasługuje na poparcie, bo mam nadzieję, że kolejne książki, które wyjdą spod pióra Pani Ellison będą równie dobre jak ich poprzedniczki. Jest coś w tych książkach takiego, że chce się do nich wracać. Świetny klimat, ciekawa fabuła i niebanalni bohaterowie zapewniają kilka godzin dobrej rozrywki i pozostawiają po sobie ten pozytywny niedosyt. Budowanie napięcia to wielki atut J. T. Ellison. Jako fanka kryminałów stwierdzam, że autorka zapowiada się naprawdę dobrze i chociaż jej początkowym dziełom brakuje do doskonałości, wszystko zmierza właśnie w tą stronę.\nOcena: 5/6 - [cykl z detektyw Taylor Jackson]\nZa możliwość przeczytania serdecznie dziękuję Wydawnictwu Harlequin/ Mira.\nEtykiety: cykl wydawniczy, Ocena 5/6, Wydawnictwo: Harlequin/Mira\n"Każde zakończenie stanowi początek czegoś nowego"\nGemma wiedzie zupełnie inne życie niż jej rówieśniczki. Część z nich to panny o nienagannych manierach, pełne klasy, dobrego stylu i smaku. Niestety niespodziewany wypadek w Indiach rodziny Gemmy kieruje ją do londyńskiej Akademii Spence. Wydawało się, że wymarzony wybór przyniesie dziewczynie radość. Wyobrażenia jednak mijają się z prawdą. Dręczona koszmarami, poczuciem winy i dziwnymi wizjami nie może odnaleźć się w nowym miejscu. Czas jednak leczy rany i kiedy przemija szok, na Gemmę czekają wpływowe przyjaciółki, które umilą jej pobyt w Akademii. Czy to wszystko? Oczywiście, że nie! W ślad za dziewczyną podąża tajemniczy i całkiem niczego sobie młodzieniec, a w dodatku odkrywa ona w sobie nadprzyrodzone zdolności. Co z tym wspólnego ma matka Gemmy powiązana z tajnym stowarzyszeniem?\nNikogo chyba nie zdziwi, kiedy napiszę, że "Mroczny sekret" nie wnosi niczego nowego jeśli chodzi o narrację. Pierwszoosobowa relacja Gemmy była aż nazbyt do przewidzenia. Właściwie nie wiem czy mogę jej coś zarzucić. Była dobra, jednak nie idealna, ale czy można oczekiwać od typowej książki czegoś nietypowego? Gemma jako bohaterka i narratorka musi dorównać swoim poprzedniczkom i tym bohaterką, które zostały postawione w podobnej sytuacji już po jej powstaniu. Czytałam wiele lepszych książek w tej narracji, ale również gorszych. Mnie przekonała, może nie urzekła, ale nie zniechęciła do czytania, więc uważam to za duży plus.\nBohaterka nie jest typową nastolatką. Nie stara się dostosować do przyjętych zwyczajów i nie podoba jej się status panny z dobrymi manierami. Dziewczyna potrafi pokazać pazur w wielu sytuacjach i to kontrastuje ją na tle fabuły, dzięki czemu akcja od razu nabiera na znaczeniu. Podobnie jest z pozostałymi bohaterami, którzy mają swoje wzloty i upadki, ale cechują się różnymi postawami. Autorka zgrabnie wplotła wiele cech osobowości skrajnie od siebie różnych i przedstawiła je w ciekawy sposób. Mianowicie część z postaci ma dwa różne wcielenia (wcale nie nadnaturalne!), mam tutaj na myśli fakt, że na początku powieści irytują, ale z czasem zmieniają się na tyle, że zaczyna się zmieniać swoje podejście do nich. Występuje także walka dobra ze złem, gdzie wybór należy do głównej bohaterki. Z tym wątkiem powiązany jest tajemniczy chłopak, który podąża śladem Gemmy. Tajemniczość towarzyszy mu nieustannie, dlatego jego postać nie zostaje z góry narzucona. Najpierw w głowie czytelnika rodzi się wiele domysłów, które niekoniecznie zostaną rozwiane w pierwszym tomie.\n"Każdy z nas jest swoim chiroscuro, własnym kawałkiem iluzji, który stara się przerodzić w coś konkretnego, coś realnego."\nNie zapominajmy, że Libba Bray pokusiła się o zupełnie nową scenerię dla swojej serii. Tym razem nie zagłębiamy się we współczesne życie typowych nastolatek. Fabuła opiera się na historii z XIXw. i ten klimat da się w książce wyczuć już na wstępie.Nie jest tego dużo, autorka nie skupiła się na opisywaniu świata, a na postawach ludzi w danym wieku, dzięki czemu nie wieje nudą. Jak na moje oko, to całkiem interesujący zabieg, bo wprowadza falę świeżości w czymś typowym. Chociaż poprzeczka postawiona była wysoko to Pani Bray nieźle sobie z nią poradziła, bo opisy scen, sytuacji i nawet świata przedstawionego wyszły naprawdę dobrze.\nNie mogę napisać, że "Magiczny krąg" mnie oczarował. Czytało mi się dobrze, lekko i zdecydowanie szybko. To niezobowiązująca seria z przyjemnym klimatem w tle, który osobiście bardzo lubię. Zdecydowałam się na książkę właśnie ze względu na osadzenie powieści w XIXw. czasach i nie żałuję swojego wyboru. Oczywiście pojawia się wybór miedzy dobrem i złem, nietypowy wątek romantyczny (chociaż zepchnięty do minimum!) i wszystko to co w gatunku paranormal musi być. Nie zabrakło też nużących momentów, które chyba w przypadku tej książki były do przewidzenia. "Mroczny krąg" to przyjemna, ale typowa książka. Myślę, że fanom gatunku książka jak najbardziej się spodoba.\nEtykiety: Ocena 4/6, Powieść wielotomowa, Wydawnictwo: Dolnośląskie\n"Nie opieraj się zmianom."\nChiara do niedawna czuła się spełniona zawodowo i rodzinnie. Nie spodziewała się, że w jednym czasie straci pracę i męża. Od tej pory każdy jej dzień charakteryzuje się monotonią i brakiem jakichkolwiek emocji. Za radą terapeutki Chiara podejmuje grę, w której przez 10 minut każdego dnia ma robić to, czego nie odważyła się zrobić przez całe życie. Początkowo podchodzi do pomysłu sceptycznie, jednak każde nowe 10 minut zaczyna jej uświadamiać coś ważnego, o czym do tej pory nie widziała. Życie Chiary zaczyna się zmieniać i odwraca się, ale tylko od niej zależy o ile stopni pozwoli mu się obrócić.\n"W grze w dziesięć minut nie jest powiedziane, że nowe rzeczy muszą się udać, wcale ni. Wystarczy próbować."\nNarratorką jest trzydziestopięcioletnia Chiara, kobieta sceptyczna, aczkolwiek posiadająca nie małe poczucie humoru. Swoje przygody nie rzadko opisuje z wyczuwalną ironią, choć w znacznym stopniu wyczuwalne jest to tylko w pierwszych krokach jakie stawia, w grze "przez 10 minut". Chiara w roli narratorki wypadła bardzo dobrze, bo potrafi krytycznym okiem spojrzeć na swoje życie, zachowanie i wszystko to co ją otacza. Poza tym to kobieta o mocnym charakterze i z dużym doświadczeniem życiowym, dlatego może pozwolić sobie na chwile słabości. Bohaterka wprowadza do fabuły lekkie, ale wyczuwalne poczucie humoru, które natychmiast nadaje książce lekki i swobodny klimat.\nHistoria głównej bohaterki nie jest tak ekscytująca jakby się mogło wydawać. Kiedy przeczytałam opis książki wyobraziłam sobie ile różnych rzeczy można robić przez 10 minut i ile niesie to ze sobą nowych, nietypowych przygód. Niestety tego w książce zabrakło. A może na szczęście? Chiara nie podejmuje się wyzwań przyprawiających o zawrót głowy, ale zaczyna poznawać to co do tej pory ją otaczało, a czego nigdy nie zauważyła. To daje do myślenia, pokazując, że na miejscu bohaterki może stanąć każdy. Dlatego chociaż z początku czułam rozczarowanie brakiem mocnej fabuły, z biegiem akcji zaczęłam dostrzegać jej przekaz.\nZdziwić lub rozczarować może także styl, jakim prowadzona jest fabuła. Narratorka świetnie się sprawdza w swojej roli, ale w większym stopniu odsłania przed czytelnikiem swoje uczucia i emocje, aniżeli poczynania. Styl ściśle powiązany jest z tym co siedzi w głowie Chiary, ponieważ w książce nie brakuje licznych powtórzeń, kilku urwanych zdań i wyrwanych z kontekstu myśli. Mnie taka forma trochę zdziwiła, ale polubiłam bohaterkę i jej słowotok, dlatego nie uważam tego za minus. Właściwie to nawet czuję się miło zaskoczona. Myślę, że przekonały mnie do tego po części liczne i piękne zdania, których Chiara nie skąpi.\n"Kompletnie absurdalne jest to życie, kiedy nie chodzi o nas."\n"Przez 10 minut" to książka trochę z morałem, trochę życiowa, ale na pewno dająca do myślenia. Może nie należy do tych idealnych i doskonałych w każdym calu, bo ma swoje minusy, ale potrafi nakierować nas na postrzeganie swojego życia w zupełnie inny sposób. Według mnie to bardzo pomysłowa lektura, a na pewno taka jest gra prowadzona przez Chiarę. Kto wie, może i ja jej spróbuję? Na pewno nic nie stracę, a mogę wiele zyskać. Podobnie jest z lekturą książki Pani Gamberale.\n"Ludzie, którzy pragną być na czasie, przemijaja razem z nim."\nTytuł oryginału: La femme parfaite est une counasse\nMyślę, że każda kobieta gdzieś w głębi siebie marzy o tym by być perfekcyjna. Każda z nas ma jakiś mocno skrywany kompleks, którego się wstydzi i z którym zawzięcie stara się walczyć. Poza tym miło byłoby pokazać się od tej najlepszej strony każdego dnia. Taki zamysł miały siostry Girard, chcąc napisać poradnik o tym jak być perfekcyjną. Szybko odeszły od tego pomysłu, bo uznały że perfekcja nikomu nie służy. Postanowiły zatem napisać poradnik dla każdej, normalnej kobiety.\nZasada nr 2: Nie będziesz udawać, że jesteś w ciąży tylko po to, żeby ktoś ci ustąpił miejsca w autobusie.\nBywały momenty, które nie przypadły mi do gustu. Nie wszystkie zasady mnie bawiły, bo nie wszystkie mnie dotyczyły. W końcu nie jestem perfekcyjna, więc mam do tego prawo, prawda? Autorki w żartobliwy sposób podchodzą do sprawy perfekcyjności i przekazują życiową prawdę - tylko kobieta perfekcyjna jest perfekcyjna, a ona, no cóż jest suką... Dlatego nie możemy wyłącznie patrzeć na własne błędy i niedoskonałości a wziąć się w garść i tak jak jak poradnik wskazuje, z uśmiechem na ustach brnąć przez życie. I być szczęśliwą taką jaką się jest! Każda z nas jest inna i to jest właśnie w tym wszystkim wspaniałe, bo same spójrzcie... wszystkie perfekcyjne panie są tak nużąco do siebie podobne.\nPoradnik składa się z mnóstwa życiowych rad i podpowiedzi, oczywiście takich na czasie. Ponadto uzmysławia nam nasze błędy i wręcz je wyolbrzymia, żeby zgrabnie je przerysować i przedstawić w formie karykatury. Błahe błędy to nie błędy. Bo kto przejmowałby się chociażby jedzeniem codziennie pięciu porcji warzyw i owoców? Jednak w środku książki królują porady, jak uniknąć typowych błędów. Mianowicie co zrobić żeby wakacje w tym roku w końcu były udane, dostajemy ostrzegawczą listę pytań, których lepiej nie zadawać, czy podstawy jak zachwycić faceta. Dla naszego lepszego samopoczucia autorki w subtelny sposób wytykają perfekcję tych perfekcyjnych i uzmysławiają nam, że wcale ta perfekcja taka perfekcyjna nie jest. Och, za dużo tego słowa na "p", prawda? Dlatego dla wyrównania jest 30 zasad bezwzględnego przestrzegania dla wszystkich normalnych kobiet. Wszystko napisane w dobrym stylu, lekkim językiem i swobodnym tonem stanowi naprawdę dobrą całość.\nZasada nr 21: Nie będziesz zaczynać zdania od: "Mój kot uważa, że..."\nNareszcie pojawił się poradnik z dobrym humorem, który nie odrzuca już na wstępie! Nie wiem jak to się stało, ale książkę pochłonęłam w zaskakującym tempie i myślę, że nawet nie potrzebowałam na jej studiowanie całej godziny. Doskonale bawiłam się z poradnikiem sióstr Girard i wiele bym dała za jego kontynuację! Te 157 stron to zdecydowanie za mało. Chociaż myślę, że więcej było by już przesadą. Jednak jak każda normalna kobieta, lubię sobie pomarudzić. Śmiało mogę polecić poradnik każdej Pani, bez względu na wiek, bo jestem pewna, że przypadnie on do gustu znacznej części czytelniczek.\nPrzygarnij książkę: rozdzanie #2\nKochani! Drugie rozdanie akcji: Przygarnij Książkę! właśnie przed Wami! Kto wygrał książkę niespodziankę?


krysztally: We włosy wpięta dumnie wstążka\nMoje włosy rosną systematycznie i spokojnie, ostatnio tylko trochę podcięłam końcówki (bo były już brzydkie). Bollywoodzki cel staje się coraz bliższy. Mam już tą denerwującą długość, przy której zwykle rezygnowałam. Moment krytyczny, apogeum, kulminacja. Jeśli teraz przetrwam, za rok będzie mnie można zobaczyć tańczącą u boku Hrithika Roshana (nie jest w moim typie, ale nie będę przecież wybrzydzać, to dopiero początek kariery...). Żeby umilić sobie posiadanie bujnej grzywy, obmyślam różnego rodzaju przyozdobienia. I dzisiaj właśnie o jednym z nich.\nPoczątkowo planowałam zrobić tutorial, ale dziubanie kwiatków jest zbyt skomplikowane i moje zdolności objaśniające całkowicie poległy. Różyczkopodobne ornamenty wykonałam z żółtej wstążki na bazie filcowej podkładki. Kiedyś to wyjaśnię! W roli drugoplanowej szklane koraliki, a kokardka powstała z kawałka zabunkrowanego sto lat temu - pewnie od jakichś kwiatków. Na marginesie - nie lubię dostawać kwiatów ciętych. Zawsze mi szkoda, bo później trzeba je wyrzucić. Doniczkowych nie mam gdzie postawić, więc też odpadają. Od czekoladek się tyje, więc tylko biżuteria. Złoto i diamenty... Koniec marginesu.\nOdkryłam przesłodką moc połączenia różu z żółtym. Cukrzyca gwarantowana. Oczywiście odcienie muszą być zgrane, bo inaczej coś brzydkiego powstaje. Wydaje mi się, że różowy jest moim kolorem roku 2013. Na przykład chciałam żółte sandały (odcień mango), ale nie było rozmiaru, więc mam różowe w odcieniu jadowitej dżungli. Też ładne.\nTłem jest moja powierzchnia robocza, plamy po farbie są trwałe.\nJako narzędzia przypinającego używam zwyczajnej kokowej szpilki. Nie chciałam robić stałego zapięcia. Możliwości zastosowania jest wiele, oto trzy przykładowe:\nStarałam się uśmiechnąć do zdjęć, normalnie tego nie robię, bo nigdy się nie uśmiecham. Komedie wszystkie oglądam z kamienną twarzą, jestem niemiła dla ludzi i ogólnie straszna ze mnie chimera. Jeśli zaś chodzi o zastosowania, to pierwsze jest przy włosach rozpuszczonych, co widać. Użyta została wsuwka zwykła, żeby się trzymało (mam taką dobrą, gigantyczną z Glittera, nie wiem, czy jeszcze są w asortymencie, ale wynalazek to zacny). Przy kolejnych mamy już do czynienia z kokówką. Wbijam normanie w głowę, trochę mózgu wyparuje, ale mililitry, więc się nie liczy. Zdjęcia wykonane w łazience, bo apartament mam nieatrakcyjny, ciemny, a na zewnątrz pada deszcz. Jedyne dobre światło i neutralne tło oferuje łazienka.\nNa koniec polecam słodką piosenkę z bąbelkami. I już wiadomo, dlaczego kokardki, cukierki i różowy uśmiech.\nAutor: krysztally o 13:51\nblog okularnicy 13 sierpnia 2013 16:29\nduuuużo wytrwałości w zapuszczaniu! ja mam podejście numer dwa (pierwsze było zimą i skończyło się krzykiem u fryzjera: Romka!, tnij, bo dostanę szału ;p), teraz "jakoś" daję radę i szał ociupinkę lżejszy, ale obawiam się, że jeśli do zimy efekt nie będzie zadowalający, to znowu się zetnę ;)\nblog okularnicy 13 sierpnia 2013 16:32\na, i bym zapomniała! podoba mi się nowy baner!!!\nkrysztally 13 sierpnia 2013 18:44\nI dziękuję za pochwałę zmiany wystroju. Nie można przecież (nawet kolorystycznie) tkwić w tym samym.\nKsięgarka 13 sierpnia 2013 16:47\nFajny pomysł, bardzo mi się podoba. A w podanym linku kokardy również występowały, tak tematycznie to zgrałaś:)\nkrysztally 13 sierpnia 2013 18:45\nBardzo lubię takie tematyczne nawiązania, to dlatego :)\nkas 13 sierpnia 2013 18:54\nOooo, też chcę takie! I też mam kryzys włosowy, z grzywką... ale nie podetnę, żeby nie wiem, co. Niech odrasta dalej. A dzięki nowo odkrytej odżywce odeszła mnie chęć na równanie reszty do tej odrośniętej nieco grzywki, bo i taki pomysł miałam. Kupiłabym sobie jej [odżywki] spory zapas, bo w Polsce jest 2 razy droższa (dziady! wyzyskiwacze!), ale chyba nie miałabym jak jej przewieźć, i tak już się zastanawiam, jak ja się na powrót spakuję... ale jak się uda, to przywiozę Ci słoik :D\nkrysztally 14 sierpnia 2013 12:03\nCoś wymyślę, zrobię Ci nawet dwie - w wersji dziennej i wieczorowej ;) Chociaż taki barok to tylko wersja ozdobna. Odżywką nie wzgardzę. Gdybym miała karocę, wysłałabym ją po Ciebie, ale ostatnio bieda na dworze, ostatni kamerdyner zwinął się, trzasnął drzwiami i uciekł.\nbluefairy 13 sierpnia 2013 19:03\nPodziwiam te kwiatuszki, są po prostu idealne i chociaż nie ciągnie mnie do tej kolorystyki to i tak chylę czoła przed Twoją pomysłowością!\nkrysztally 14 sierpnia 2013 12:04\nPrzyznam, że chyba 3 pierwsze kwiatki zupełnie mi nie wyszły, dopiero później opanowałam technikę ich zwijania.\ntruffle 13 sierpnia 2013 21:17\nślicznie ci w tej długości! naprawdę fantastycznie wyglądasz :) i masz świetne włosy, ja też zapuszczam, ale teraz, szczególnie w lecie, nie umiem nad nimi zapanować, puszą się, nie mają blasku. nie ogarniam włosów, to na pewno nie mój konik :P\nkrysztally 14 sierpnia 2013 12:11\nDziękuję, zmotywowałaś mnie. Kolejny argument, żeby nie obcinać jeszcze... :)\nNajgorsze są upały, bo nie wiadomo, co zrobić, jak spiąć, żeby nie było gorąco. Ale potrzebna jest dobra odżywka, żeby nie przesuszyć. Poszukaj czegoś do Twojego rodzaju włosów, najlepiej jak najmniej chemicznego. Ostatnio sporo jest różnych ekologicznych olejków czy mgiełek. Mgiełka to genialny wynalazek, Farmona oferuje kilka ciekawych opcji, można też zainwestować w wodę różaną. Naprawdę zupełnie inna jakość życia.\nPaula S. 14 sierpnia 2013 13:33\nBłąd ! Powinnaś się ciągle uśmiechać , bo pięknie Ci z usmiechem ;))\nkrysztally 15 sierpnia 2013 12:05\nrenya 14 sierpnia 2013 18:52\nAż nie wiem, czym pierwszym się zachwycać - czy Twoim uśmiechem czy kokardą:) Jedno i drugie bardzo, bardzo przyjemne dla oka:)\nkrysztally 15 sierpnia 2013 12:11\nKlamoty 17 sierpnia 2013 11:14\nZa staram na kokardki we włosach, ale umiejętność wykonania kwiatka przydałaby mi się, przy okazji ozdabiania ciuchów :) Tu nadal czasem sobie pozwalam, więc tutorial byłby nie do pogardzenia mimo wszystko. Podziwiam Twoją pomysłowość i czy wspominałam, że również włosy? Uśmiechaj się częściej, bo bardzo Ci do twarzy:)\nkrysztally 17 sierpnia 2013 17:47\nTeoretycznie też jestem za stara, ale póki mocno się w oczy nie rzuca, będę kokardkować włosy.\nPostaram się zrobić zrozumiały tutorial, nagromadziłam już materiały.


Burze nad Wielką Brytanią. Rekordowe temperatury w całym kraju - wbo24 - Wielka Brytania Online\nBurze nad Wielką Brytanią. Rekordowe temperatury w…\nBurze nad Wielką Brytanią. Rekordowe temperatury w całym kraju\nTwitter / @Liam_Ball92\nW dużej części Anglii i Walii występują ostrzeżenia pogodowe, należy spodziewać się burz, ulewnych deszczy i ... powodzi.\nSzósty dzień z rzędu odnotowano w Anglii temperatury powyżej 34°C, to pierwsza taka sytuacja od 1961 roku, kiedy zaczęto notować temperatury.\nOstrzeżenia pogodowe wydane przez Met Office pozostają wciąż aktualne dla większości Wielkiej Brytanii. Należy spodziewać się kolejnych burz i ulewnych deszczy, które w ostatnich dniach powodowały wiele zakłóceń w transporcie publicznym i powodzi.\nJednocześnie, firmy wodociągowe doradzają klientom na niektórych obszarach ograniczenie zużywania wody.\nThames Water poinformowało, że ciągłe problemy z zasilaniem w Guildford oznaczały, że do dostarczania wody na ten obszar używano tankowców. Zachęcano mieszkańców by w nadchodzących dniach korzystać z wody tylko do podstawowych celów.\nEssex i Suffolk Water podały, że z powodu „rekordowego zapotrzebowania na wodę” pracowały nad utrzymaniem zapasów, ale mimo to mieszkańcy tamtych rejonów mogli zauważyć niższe ciśnienie niż zwykle.\nW środę wieczorem Agencja Środowiska wydała około 10 alertów powodziowych obejmujących obszary w West Midlands.\nDwa z ostrzeżeń, które wskazują na spodziewaną powódź dotyczyły rzeki Trent, jeszcze inne obszarów przy Sandyford Brook w Stafford.


Gole "Kuby" i "Lewego" w pucharze! (video) – Reprezentacja Polski i Polscy piłkarze za granicą\nGole "Kuby" i "Lewego" w pucharze! (video)\nW spotkaniu o ćwierćfinał Pucharu Niemiec Borussia Dortmund wygrała z Hannoverem 96 5:1 (3:0). W podstawowym składzie gospodarzy wybiegło trzech Polaków. Dwóch z nich – Błaszczykowski i Lewandowski strzelili po bramce.\nW ekipie z Hanoweru potyczkę na ławce rozpoczął Artur Sobiech. Już w trzeciej minucie po dośrodkowaniu Kevina Großkreutza do siatki trafił Mario Götze. W 18. minucie prostopadłą piłkę do kapitana reprezentacji Polski zagrał Marco Reus. Błaszczykowski uderzył na bramkę, ale trafił w Rona-Roberta Zielera. Polak miał sporo szczęścia i futbolówka trafiła w niego, po czym wpadła do bramki.\nPięć minut przed przerwą swojego drugiego gola strzelił Götze. Młody Niemiec trafił bezpośrednio z rzutu wolnego, wykorzystując fakt, że zawodnicy gości stojący w murze podskoczyli. W 67. minucie na murawie zameldował się „Ślimak”, który zmienił Didiera Ya Konana.\nHonorowego gola przyjezdni zdołali strzelić dopiero w 79. minucie. Na listę strzelców wpisał się Mame Diouf, któremu dogrywał Szabolcs Huszti. W końcówce BVB zdobyło czwartą bramkę. Asystował Robert Lewandowski, a hat-tricka skompletował Götze.\nChwilę po tym golu plac gry opuścił Błaszczykowski. Zmienił go Ivan Perišić. W 90. minucie wynik pojedynku na 5:1 ustalił „Lewy”.\nGötze 3, 40, 84, Błaszczykowski 18, Lewandowski 90 – Diouf 79\nWidzów: 77 615\nŻółte kartki: Cherundolo, Schmiedebach (Hannover)


Babcię to ty szanuj!! | dizajnuch.pl - blog faceta w pewnym wiekudizajnuch.pl – blog faceta w pewnym wieku\nBabcię to ty szanuj!!\nBy Jacek eM // Październik 15, 2018\nJadę ja sobie wczoraj Legnicką załatwiać bardzo ważne sprawy w urzędzie, bo nie samą pracą człowiek żyje, czasem trzeba też zmierzyć się z nieczułym aparatem państwowym, który to aparat ostatnio jakby coraz mniej przychylnie patrzy na tych spod znaku „nie na etacie” przesyłając im różne durne pisma pełne bełkotu o paragrafach, decyzjach, dziennikach ustaw oraz z mnóstwem mądrych pieczątek. Ale ja nie o urzędzie dzisiaj.\nLegnicka to we Wrocławiu trochę stan umysłu, bo to jedna z niewielu ulic w miarę prostych, solidnie szerokich (pasy 3+) i z niewielką ilością strategicznie rozmieszczonych zatoczek, gdzie się czai na prostego człowieka władza z suszarkami. Zresztą – drogówka w mieście ma inne rzeczy na głowie, niż pomiary prędkości, nie? Dlatego właśnie na Legnickiej ograniczenia prędkości każdy traktuje cokolwiek lekceważąco zapierdalając na swoich czterech kółkach, ile fabryka dała.\nNo więc jadę ja sobie Legnicką, zielona fala jak złoto – co skrzyżowanie, to odpłynęła i trafiam na falę czerwoną, stając w końcu przy Magnolii, czyli pewnie największej galerii handlowej, a nawet jeśli nie, to chyba najwięcej tam przyjeżdża ludzi.\nCzęsto ex-gimbusów, którzy zamiast iść do parku czy na rower, wolą pospędzać czas przy jednym stoliku, zrzucając się całą klasą na szejka z MaxDonalda i gapiąc się w telefony siorbać go na zmianę koniecznie każdy przez osobną słomkę, bo to teraz takie panie czasy, że tak się spędza wspólnie czas.\nAlbo emerytów z nieśmiertelnymi magicznymi torbami na kółkach, które niepozorne z zewnątrz, łamią Ci kręgosłup i wyrywają ręce ze stawów swym ciężarem pełnym promocyjnej szynki z Biedronki, puszek z Lidla i kurczaka na rosół z bazarku na Niedźwiedziej, kiedy chcesz takiej babince pomóc załadować się do tramwaju. Jak torebka Hermiony, w której zmieścił się namiot, w którym zmieściły się trzy sypialnie i garderoba, w których zmieściło się łoże małżeńskie z baldachimem oraz szafa, w której zmieściły się wszystkie sukienki spod znaku „nie mam co na siebie włożyć”. Oraz garnitur ze ślubu.\nStoję więc sobie na środkowym pasie, po prawej stoi auto, po lewej nie stoi nic (jeszcze), a na zielonym, na przejście wchodzi taka właśnie babunia. Do kompletu, poza jeżdżącą torbą pełną magii i okolicznych promocji – z balkonikiem. I idzie babinka, i idzie, nogami szurając, klekocąc tym czarodziejskim wózkiem, a tu tymczasem jej się światło skończyło, a ona bidna ledwie dotarła do mojego, środkowego pasa i zapaliło się zielone do jazdy.\nW lusterku widzę, że lewym pasem coś popierdziela ostro i oczyma duszy już sobie wizualizuję ten lecący w powietrze balkonik w asyście szynki, puszek, tego kurczaka i tej babinki. Włączyłem awaryjne, chociaż nie bardzo wiem po co, bo za mną stało auto, i pewnie i tak nie było widać.\nAle widać kierowcę coś tknęło, że sytuacja jest lekko dziwna, kiedy to zielone światło, a wszyscy stoją, zamiast się bawić w Need for Speed. Z wielkim co prawda piskiem, ale wyhamował akurat kiedy babcia docierała do lewego pasa. A hamować było czym, bo to taki fajnie podbajerzony Phaeton zajechał, co to mruczał silnikiem jak tygrys bengalski, zanim zatopi kły w niczego się nie spodziewającej zwierzynie. No czujesz kurwa, że jest moc, którą właśnie ktoś z wielkim wysiłkiem ujarzmił. A ten ktoś, to było dwóch schabów bezwłosych, obaj z zimnym łokciem i wydziaranym bicepsem wielkości kega do piwa. Tego większego, 50-litrowego.\nPrzez chwilę myślałem, że wylezą zatopić te kły w babince, ale siedzą grzecznie i czekają, aż babcia, balkonik, wózek i jego magia przeczłapią przez ostatni pas.\nZ tyłu za tygrysem podjechała Q7-ka, która zahamowała z piskiem może jeszcze większym. W środku siedział ktoś w białej koszuli, kto stwierdził, że jego auto to król szos, jak nie przymierzając lew, bo za Q7 raty w leasingu wyższe są niż za Phaetona, więc on ma większego i może to wszystkim okazać trąbiąc jak pojebany.\nZirytowało to trochę nasze tygrysy, więc wytaszczyli swoje na oko 150-kilowe cielska pełne mięśni, dziar i odżywek białkowych sprzedawanych na wiaderka, otworzyli tylne drzwi i wyciągnęli z auta kije bejsbolowe, coby lwu pokazać, że jego królestwo chyli się ku upadkowi.\nNawet ja zauważyłem, że twarz faceta w białej koszuli nabrała barwy tejże koszuli. Oraz przestał on trąbić, a nawet mam wrażenie chciał wrzucić wsteczny, bo auto jakby lekko drgnęło do tyłu, ale w środku dnia na Legnickiej nie ma mientkiej gry i za nim stał już porządny sznurek, nie było dokąd spierdalać.\nCzekałem co prawda, aż jak na filmach o elitarnych zabójcach, facet wyjmie Desert Eagle’a, najlepiej z tłumikiem i rozpierdoli schabów strzałami w środek czoła, ale to nie był film, tylko samo życie. Do tego samego wniosku doszło dwóch bejsbolistów, bo jeden z nich bardzo delikatnie położył na masce Q7 swój oręż i wycedził:\n– Morda chuju! Nie widzisz, że babcia idzie?\nPo czym obaj z poczuciem zwycięstwa zarówno fizycznego, jak i moralnego, wsiedli do swojej fury, poczekaliśmy wspólnie do następnego zielonego, bo cykl świetlny zatoczył koło, po czym jak z piskiem opon zahamowali, tak z piskiem opon ruszyli.\nBO BABCIĘ TO TY SZANUJ!\nPS. Ja wiem, że Internety swoje wiedzą, ale ja dopiero po napisaniu tego tutaj dostałem namiar na historię z jeżykiem przechodzącym przez przejście. Wszystko to była szczera prawda i tylko prawda. No, może kolesie w Phaetonie ważyli nie 150, a 120 kilo – ślepy jestem, mogłem nie dowidzieć.\nFot: depositphotos, autor: ABCDK