Oglądasz wiadomości wyszukane dla frazy: tlumacz polsko hiszpanski online\nMoi krewni w sieciJuż ponad miesiąc działa w polskiej sieci serwis genealogiczny Moikrewni.pl. Witryna funkcjonuje także w kilku wersjach językowych: niemieckiej, włoskiej oraz portugalskiej. Łącznie wszystkie serwisy posiadają ponad 5 milionów profili i 400.000 drzew genealogicznych.Moikrewni.pl to serwis społecznościowy, gdzie rodziny mogą wspólnie utworzyć swoje drzewo genealogiczne. Oprócz genealogii witryna ma w założeniu pełnić funkcję poszukiwania krewnych oraz odnawiania kontaktów rodzinnych.- Już po miesiącu istnienia strony przekonaliśmy się, że temat rodzina oraz poszukiwanie korzeni jest w Polsce jak najbardziej „na czasie” oraz jak wiele osób jest tm zainteresowanych - mówi Małgorzata Karcz z niemieckiej firmy Online Social Networking GmbH, właściciela portalu.Według zapewnień wydawcy w ciągu niecałych 2 miesięcy polską stronę odwiedziło ponad 3 mln osób i zostało utworzonych ponad 2,3 mln profili.- Jest to nowy trend, który się rozprzestrzenia, świadczą o tym statystyki w ciągu godziny powstaje ponad 500 nowych drzewek genealogicznych - dodaje Małgorzata Karcz.Poza głównymi funkcjami na stronie znajduje się kalendarz z ważnymi rodzinnymi datami, mapa, na której można zaznaczyć, kto skąd pochodzi oraz forum.Dowiedzieliśmy się także, że w tej chwili trwają tłumaczenia do wersji hiszpańskiej oraz angielskiej.www.moikrewni.plWEBinside\nCytat:chiszpańskiHiszpański...tutaj kilka słownikówhttp://www.lietpol.pl/ << polsko-litewski (!) http://angielskisportowy.w.interia.pl/ << polsko-angielski wyrażeń sportowych (nie polecam, banalne tłumaczenia i słownictwo...)http://www.slownikonline.yoyo.pl/index.html << słownik polsko-japoński (!) http://portalwiedzy.onet.pl/tlumacz.html << słownik onetu, jeden z lepszych online, wiele języków (również jidysz)za jakiekolwiek błędy i nieścisłości nie odpowiadam. Testowałem tylko ostatni słownik.pozdrawiam\nKorepetycje Hiszpański - Poznań - Tanio\nHOLA A TODOS!Witam wszystkich zainteresowanych i zakochanych w języku hiszpańskim !Od 10 lat jestem lektorem języka hiszpańskiego, wykładowcą Uniwersyteckim oraz tłumaczem ( prowadzę własną firmę tłumaczeniowo-językową). Od 3 lat uczę hiszpańskiego indywidualnie także przez Skype; w ten sposób także przygotowuję do egzaminów DELE. Uważam, że jest to równie skuteczna metoda jak zajęcia indywidualne z lektorem. Na początku trudno mi było przekonać słuchaczy do Skype, ale w miarę poprawy łącz i samego Skype zrobiło się to znacznie prostsze i nabrało międzynarodowego wymiaru. Mam między innymi słuchaczy z Francji, Izraela, USA, Austrii i Rosji no i oczywiście z Polski.Wśród plusów tej metody wymieniam między innymi: Gdziekolwiek jesteś ...Nie musisz wychodzić z domu w deszczową pogodę...Nie musisz wychodzić z pracy...Nie musisz szukać opiekunki do dzieci...Nie musisz tracić czasu na dojazd do szkoły językowej...Nie musisz drogo płacić za indywidualne lekcje z lektorem...Wystarczy podstawowa znajomość komputera, dostęp do sieci i podłączony SKYPE. Żywy, indywidualny dialog z lektorem online.Zapraszam gorąco przede wszystkim osoby które znają ten język, a także początkujących! Naprawdę nie drogo! Warto spróbować!Płatność po każdej lekcji!Wszystkie materiały w cenie!Ponadto rzetelne i szybkie tłumaczenia z/ na j. polski ( w tym wszelkich dokumentów).Gg: 9396916skype: jefe_7mail: elmundohispano@prokonto.plMucho gusto! Cordiales Saludos a todos!\nstawki w USA i Kanadzie\nCytat:Tlumaczenie z angielskiego, hiszpanskiego, wloskiego, niemieckiego,dalej japonskiego, rosyjskiego, wloskiego ..nie ma normy...Jest bezplatny serwis tlumaczenia pomiedzy tymi jezykami.Pisze sie adres zrodla i przychodzi tlumaczenie, bez oplat, liczby slowitd.Wlaczenie polskiego do tego systemu to kwestia 1-2 lat.I tlumaczenia beda nareszcie za friko. Obojetnie czy 1 strona, czy 100.I to dzieki inetowi i komputerom.Dlatego w US i kanadzie juz moga bezplatnie tlumaczyc z ang na hiszp, iodwrotnie, i w innych grupach jezykowych.Pracujcie teraz na polskim, aby tez zostal wlaczony .Juz teraz, gdy mam katalogi z biur podrozy z wloch, hiszpanii wichniejszych jezykach to sobie to czytam po angielsku.Robie skan + OCR i wysylam to przez inet i za 10 minut mamprzetlumaczone za frico.JacekChyba robisz nas w jeleni :) Choc...Juz dobre kilka lat temu gdy telewizja kablowa w Polsce dopieroraczkowala slyczalem o gornolotnym zamysle jej szefow byrobic dubbing w czasie rzeczywistym. Jak dotad o tym cicho -choc pewnie predzej niz w polowie nadchodzacego wiekuogladanie np. chinskiej czy japonskiej telewizji z dubbingiem onlineto bedzie "normalka".Co bedzie potem z tlumaczami ... to juz ich (Wasze) zmartwienie.Czesc pewnie pomoze nam informatykom w udoskonalaniuoprogramowania tlumaczacego (systemy ekspertowe) :)Nie jest tez tajemnica ze Amerykanie dysponuja obecniekilkoma poteznymi bazami nasluchu elektronicznego(jedna z nich jest w Wielkiej Brytanii)-dzieki nim sa w stanie zarejestrowac i przetlumaczyc KAZDArozmowe telefoniczna w dowolnym z 50 jezykow(filtrowanie pod katem wystapienia pewnych slow)to samo dotyczy internetu.Mozesz podac ten adres zrodla? Please.Przekonamy sie jak tam tlumacza.Grisha\nByła Miss Polonia Katarzyna Borowicz jako prowadząca, bramki i fragmenty meczów, newsy, wideo czat i materiały historyczne - to początki telewizji klubowej, która powstaje w Poznaniu. Jest Real Madryt TV, Arsenal TV - teraz będzie też internetowa Lech TV.Rozmach przedsięwzięcia jest oczywiście bez porównania mniejszy niż w wypadku klubowych telewizji prowadzonych przez czołowe kluby hiszpańskie i angielskie (tam te media są najpopularniejsze). W Polsce jednak takie przedsięwzięcia to rzadkość - w marcu tego roku w Białymstoku zaczęła działać Jaga TV.Telewizja miała powstać już w zeszłym roku przy współpracy z lokalną stacją WTK (tą samą, której TVP zepsuła żart primaaprilisowy o Piotrze Reissie w Bundeslidze). Ostatecznie Lech zdecydował się otworzyć ją sam. - Chcemy mieć jak najwięcej kanałów, dzięki którym docieramy do naszych kibiców - mówi Piotr Matecki, zastępca szefa marketingu w poznańskim klubie. To on jest odpowiedzialny za projekt.Lech TV Online, bo tak się nazywa ta telewizja, startuje dziś wieczorem pod adresem www.lechpoznan.tv. Na razie ma to być zestaw programów, fragmentów meczów i materiałów filmowych o Lechu, które kibic może oglądać wedle własnego wyboru, poprzez kliknięcie. - Nie ma ramówki klasycznej telewizji - tłumaczy Matecki. - Mamy jednak studio, które znajduje się w pomieszczeniach trybuny stadionu przy Bułgarskiej i którego wiele telewizji by się nie powstydziło.Szefem Lech TV Online będzie red. Dariusz Kozelan, były dziennikarz telewizji WTK. Wśród prowadzących programy znajdzie się była Miss Polonia, Wielkopolanka Katarzyna Borowicz. Materiałami związanymi z historią Lecha zajmować się będzie znany w Poznaniu historyk sportu Jan Rędzioch, współpracujący też z "Gazetą Wyborczą".- Robimy ekspertyzy prawne, od których zależeć będzie czy pokażemy archiwalne mecze Lecha - mówi Matecki. - Docelowo chcemy to robić. Naszym zdaniem, do pokazywania fragmentów meczów i bramek z bieżących spotkań mamy prawo i będziemy to robić już teraz.Telewizja internetowa na razie będzie otwarta, ale za kilka miesięcy ma znaleźć się w płatnym pakiecie usług dla kibiców.Bardzo fajny pomysł. To mi się podoba. Wreszcie i polska piłka klubowa zaczyna mieć jakieś cywilizowane oblicze i próbuje podążać za zachodnimi trendami. Oby tak dalej. Mam nadzieję, że wkrótce inne polskie kluby pójdą w ślady Lecha i też stworzą własne kanały telewizyjne.\n@WojtekM - przyznam, że zwróciłeś moją uwagę na szczegóły, którym nie przyjrzałem się dość uważnie. Muszę poszukać czegoś więcej o szkoleniu i zasadach współdziałania na szczeblu niższym niż dywizji.Cytat:2 i 3. Skąd generałowie sowieccy mieli w grudniu 1940 roku wiedzieć co będzie trudne dla Amerykanów w 1944 roku?Nie musieli wiedzieć, że trudne to będzie dla Amerykanów. Wiedzieli jednak, że w Hiszpanii to było niemożliwe, a Niemcom w Polsce i Francji nie udało się.Cytat:W Kijowie okopy (i umocnienia) były - i Kijów obronił się przed bezpośrednim atakiem. Dopiero obejście Kijowa przez niemieckie zwiazki pancerne i wycofywanie się Armii Czerwonej doprowadziło do kolejnej katastrofy..Tylko to pokazuje jednak przewagę doktryny wojny manewrowej (nazywanej w kontekście RKKA zaczepną).Cytat:Sprawdziła się doktryna niemiecka, dopóki używana była tak jak ją zaplanowano - czyli do intensywnych wojen o ograniczonym zasięgu i czasie trwania ca. do 1942. Nawet potem sprawdzała się całkiem nieźle choć przecież ewoluowała, bo zmienial się sprzet, przeciwnik itp.Sprawdziła się koniec końców doktryna sowiecka - jeśli ją rozumiec jako "głeboką" bitwę, operację.Nie sprawdziła się brytyjska - do końca wojny mieli problemy ze zgraniem czołgów i piechoty.Nie sprawdziła się amerykańska, polska, jugosłowiańska itp.O ile zgadzam się z Tobą w ocenie Sowietów i Niemców - nawet bardziej niż zgadzam - uważam, że doktryna niemiecka, choć nieadekwatna do potrzeb i możliwości była nadal znakomita. To samo dotyczy sowietów, tylko u nich jakby odwrotnie - zaczęli z zupełnie innymi potrzebami i bez możliwości, ale z czasem osiągnęli stan w którym mieli środki na realizacje doktryny.Nie rozumiem jednak ocen dotyczących Brytyjczyków i Amerykanów. O ile trudno mówić o przełożeniu amerykańskiej doktryny z 1939 na to co się działo w 1945 to wiele elementów ich doktryny można zidentyfikować w 1942 i obserwować do końca wojny (i później w Korei). U Brytyjczyków do końca wojny kluczowe elementy doktryny pozostały bez zmian.Cytat:Oddziały RKKA w 1941 r nie okopywały się, nie tworzyły żadnych poważniejszych linii obronnych, nie organizowały także wspóldziałania na szczeblu pododdziałów. A to dlatego, iż armia ta szykowała sie do natarcia, a nie do obrony.A jaki związek? Niemcy w 1940 stali na umocnieniach. Amerykanie przed każdym przełamaniem frontu byli okopani. Sowieci przed każdym przełamaniem frontu byli okopani - można wyliczać w nieskończoność.Nie ma różnicy między natarciem i obroną jeśli chodzi o współdziałanie pododdziałów. W obu przypadkach współdziałanie to konieczność.Cytat:Obrona strategiczna nie była w ZSRR w ogóle rozpatrywana, nie prowadzono szkoleń, ani nie organizowano współdziałania.Co do szkoleń - trzeba by sprawdzić. Co do rozpatrywania - skądś się pomysł przerzucenia przemysłu w maju zrodził. Jak dla mnie - to jest przykład bardzo daleko posuniętego myślenia o defensywie strategicznej.Cytat:Doktryna radziecka w 1941 roku - to mniej więcej to samo, co zdziałano pod Chałchyn- Goł w sierpniu 1939 r. - tylko na wiekszą skalęTylko innymi siłami, w innych warunkach. Pomijam, że walki z Japonią to nie tylko błyskotliwe uderzenia, ale też bardzo skuteczna obrona - również obrona manewrowa.Cytat:Kwestie logistyczne traktowane były jednak dość marginesowo - podstawowe zaopatrzenie wosjka pancerne i zmot. zabierały ze sobą - resztę zapewnić miał właściwy dowódca armii czy nawet frontu.Wojsko nie jest w stanie zabrać ze sobą zaopatrzenia. Z tym marginesowym traktowaniem logistyki niesposób się nie zgodzić. Generalnie logistyka w wydaniu radzieckim to jeden wielki bajzel - na wszystkich poziomach - od organizacji najwyższego dowództwa po wyposażenie jednostek najniższego szczebla.Cytat:ad1. - stopniowo wprowadzano także całe armie pancerne,W pierwszym dniu? Kiedy?Cytat:ad2. - działania lotnicze - w pasie natarcia, a więc wywalczenie ograniczonej w miejscu i czasie przewagi w powietrzu,Jakieś przykłady?Cytat:ad.3 - również w pasie natarcia i na bezpośrednim zapleczu atakowanych wojsk,Znów - jakieś przykłady realizacji?Cytat:ad.4 - na terenach radzieckich i polskich - często zamiast lub obok - działania partyzanckie.Tylko jeśli dobrze pamiętam (to było opisane albo u Glantza, albo w Desantnikach, albo w którymś Wojenno-istoriczeskij żurnalu - swoją drogą - czy ktoś ma spis opublikowanych online amerykańskich tłumaczeń?) doktryna była zupełnie inna niż te późniejsze działania...\nMedieval 2 i ogólnie seria Total War\nW medievalu 2 jak gram to moje bitwy mogę podzielić na:- wygrane z malutkimi stratami (kilkunastu straconych)- wygrane ledwo (to bitwy obronne gdzie na polu bitwy po walce zostaje niewielu nieuciekających żołnierzy)- z góry przegrane (to bitwy gdzie komp z własnej woli zawsze atakuje, bo ma kilku- kilkunastokrotna przewage i umiejetnosci dowodzenia są możliwe do porównania tylko na podstawie strat zadanych wrogowi)Mówię tutaj o medievalu 2 bo w 1 bywało czasami (aczkolwiek nieczęsto) że pokonywałem wroga z znacznie mniejszymi siłami.Generalnie zwykle odbywają się bitwy albo z góry wygrane, gdzie każdy da sobie radę oraz takie, gdzie NIKT nie jest w stanie wygrać. W takich wypadkach da się rozróżnić skill dowodzenia jedynie na podstawie strat.A odnośnie kingdomsów, (żebym miał pewność, że przynajmniej część mojego posta jest zrozumiała dla kogokolwiek):Grałem we wszystkie kampanie, zwykle po parę tur, i jak na razie jest zajefajnie.Kampania Amerykańska (z perspektywy Nowej Hiszpanii którą gram) jest ciekawa, ale nieco prosta i nużąca. Po prostu mając ciężką kawalerię (chyba w kingdomsach dodatkowo wzmocnioną w szarży) nie ma problemu z pokonaniem wielkich armii golasów z kijami.Staje się to po kilku bitwach nurzące: nic tylko podchodzisz naprzód, walczysz z pełną armią tubylców, uzupełniasz straty najemnikami, idziesz dalej i kolejna armia..Później spróbowałem kampanię krucjat: tutaj sprawa jest dość ciekawa, jednak królestwo Jerozolimy wygląda na zbyt silne w porównaniu z arabami. Da się rozwalić pełną armię wrogiej piechoty jedną szarżą rycerzy (tutaj znów wyglądało to tak, jakby szarża została wzmocniona). Dużym plusem jest ilość eventów (nowy zdarza się co turę). Jak na razie chyba najbardziej podoba mi się ta kampania.W kampanii Brytyjskiej spróbowałem zagrać Norwegią: pełno malutkich wiosek na wyspach wokół wybrzeża szkocji. Ciężka sprawa jest bronić takiej ilości wysp, w której wioski nie są nawet obmurowane palisadą a szkoci mogą podpłynąć gdzie chcą. Nie było to wszystko dość ciekawe, więc spróbowałem zagrać w kolejną kampanię.Kampanię krzyżacką: Tutaj zagrałem Polską i było dość miło mimo wszystko. Zacząłem wymagającą wojnę z cesarstwem co wyglądało mniejwięcej podobnie do tego, co jest w podstawce. Polska ma jedną nową jednostkę (Polski łucznik) w zamian za utracone litewskie. W ogóle ten łucznik to niewiadomo co jest: strzał i walka wręcz słabiutka, tylko obrona w miarę (na poziomie milicji miejskiej). Jej opis to chyba jakiś żart, albo tłumaczy, albo twórców: "Polscy łucznicy mają świetną przydatność w bitwie i obronę dzięki trzymanym z przodu pawężom. Litewscy łucznicy natomiast mogą tworzyć palisady" (Ci polscy łucznicy mają pawęże na plecach, prznajmniej w trakcie strzelania) [ten cytat piszę z pamięci, jak wrócę do domu to napiszę dokładnie tak, jak jest].PS. czemu nie piszesz czy podoba ci sie moj aar? Jak uznacie ze dobry, to sprobuje wystartowac z nim na totalwar.org.pl.PS2. jak wiecie zapisałem się do kampanii online i bede pisac z niej aara jak tylko sie zacznie. Mam tylko nadzieję, że nie trafi mi się jakieś beznadziejne panstwo.\nEksperci wzywają do ujednolicenia praktyk przepisywania antybiotyków w Europie\nNaukowcy, których badania są finansowanie ze środków unijnych, stwierdzili spore rozbieżności w sposobie przepisywania antybiotyków w Europie. W niektórych krajach antybiotyki przepisywane są zaledwie 20% pacjentów, którzy zjawiają się u lekarza z powodu kaszlu, podczas gdy w innych krajach odsetek ten sięga blisko 90%. Ponadto wyniki badań pokazują, że zażywanie antybiotyków wydaje się mieć niewielki wpływ na czas potrzebny pacjentowi, by wrócić do zdrowia.Naukowcy wzywają na łamach czasopisma British Medical Journal (BMJ) do ujednolicenia praktyk przepisywania antybiotyków w całej Europie w ramach działań podejmowanych na rzecz rozwiązania problemu odporności antybiotykowej.Źródłem unijnego wsparcia był projekt GRACE (Genomika w walce przeciwko odporności antybiotykowej w pozaszpitalnych zakażeniach dolnych dróg oddechowych w Europie), finansowany z tematu "Nauki o życiu, genomika i biotechnologia na rzecz zdrowia" Szóstego Programu Ramowego (6PR)."Zagrożenie odpornością antybiotykową prawdopodobnie zwiększy się, bowiem lekarze ogólni stają w obliczu rosnącego zapotrzebowania na antybiotyki na ostry kaszel w dobie obecnej, globalnej pandemii grypy H1N1" - oświadczył koordynator projektu GRACE, Herman Goossens z Uniwersytetu Antwerpskiego w Belgii. "Te nowe dane należałoby wykorzystać w celu ograniczenia liczby recept na antybiotyki."Odporność antybiotykowa jest głównym problemem systemów opieki zdrowotnej na całym świecie. W 2006 r. 39% bakterii inwazyjnych w Europie było odpornych na penicylinę. Niepotrzebne przepisywanie antybiotyków, zwłaszcza w przypadku problemów oddechowych takich jak kaszel, często wskazywane jest jako powód wzrostu liczby insektów odpornych na leki.Podawanie antybiotyków, kiedy nie są konieczne to marnowanie zasobów, narażanie pacjenta na skutki uboczne oraz zwiększanie prawdopodobieństwa, że pacjent zjawi się u lekarza w przypadku wystąpienia podobnych objawów w przyszłości (zamiast lepiej zadbać o siebie).W ramach przeprowadzonych badań naukowcy prześledzili doświadczenia 3.402 pacjentów, którzy udali się do lekarza z nowym lub pogarszającym się kaszlem albo możliwą infekcją dolnych dróg oddechowych. Pacjentów pozyskano do badań w ramach 14 sieci naukowych zajmujących się podstawową opieką zdrowotną w różnych krajach Europy.Odnotowano dokumentację medyczną każdego pacjenta, w tym przepisywane antybiotyki, wraz z ostrością objawów. Poproszono również pacjentów o ocenę i notowanie objawów w dzienniczku przez 28 dni.Generalnie antybiotyki zostały przepisane około 53% pacjentów, ale wystąpiły ogromne różnice między krajami. Mniej niż jedna trzecia pacjentów w Belgii, Norwegii i Hiszpanii otrzymała recepty na antybiotyki. Dla porównania, w Polsce, na Węgrzech, we Włoszech i w Wlk. Brytanii antybiotyki zaproponowano znacznie powyżej dwóm trzecim pacjentów. Słowacja przewodzi w rankingu wypisywania recept: antybiotyki przepisano 87,6% pacjentów ze stołecznej Bratysławy.Różnice między ostrością objawów a czasem ich utrzymywania się u pacjentów, palenie tytoniu, wiek, temperatura i inne problemy zdrowotne nie mogą tłumaczyć takich różnic w nawykach przepisywania antybiotyków.Co więcej, dzienniczki, w których pacjenci odnotowywali objawy, wykazały, że leki nie miały znaczącego wpływu na czas potrzebny do powrotu do zdrowia.Naukowcy zidentyfikowali również różnice w typach przepisywanych antybiotyków. Na przykład amoxycylina, najczęściej przepisywany antybiotyk jak wykazały badania, stanowił zaledwie 3% recept w TromsĂ¸ (Norwegia), podczas gdy w Southampton (Wlk. Brytania) znalazł się na 83% recept. Autorzy raportu przypuszczają, że różnice mogą wynikać z odmiennych wytycznych i zwyczajów w poszczególnych krajach. Tym zagadnieniem zajmą się w ramach odrębnych badań."Międzynarodowa współpraca badawcza pokazała, że ogromne różnice między krajami w przepisywaniu antybiotyków nie znajdują uzasadnienia klinicznego" - zauważył naczelny autor raportu, profesor Chris Butler z Uniwersytetu Cardiff, Wlk. Brytania. "Stanowi to zatem solidną podstawę do większego ujednolicenia opieki zdrowotnej w całej Europie."Źródło: CORDISWięcej informacji: British Medical Journal (BMJ): http://www.bmj.com Projekt GRACE: http://www.grace-lrti.org\tŹródło danych: British Medical JournalReferencje dokumentu: Butler, C.C. et al. (2009) Variation in antibiotic prescribing and its impact on recovery in patients with acute cough in primary care: prospective study in 13 countries. BMJ 338:b2242 (publikacja online z dnia 23 czerwca). DOI: 10.1136/bmj\nW Piec Art konwersacje w obcych językach\nW pubie Piec Art w każdy poniedziałek można spotkać ludzi z różnych zakątków świata i poćwiczyć z nimi konwersacje w obcych językach. Nawet tych najbardziej egzotycznych. For free!Nnamdike Meribe z Nigerii siedzi przy stoliku z napisem "English", ale wcześniej próbował swoich sił przy stoliku, na którym stała karteczka "Polski".Nauka polskiego jest dla niego kluczem do sukcesu. Na razie po polsku mówi "okruszek", co ma oznaczać "trochę". Ułożył już nawet plan. - Teraz muszę nauczyć się polskiego. Bez niego nie pójdę na wymarzone studia - ekonomię i politologię. Chciałbym także znaleźć tu żonę, koniecznie Polkę. Bo wy jesteście ładne - tłumaczy Nnamdike prostymi angielskimi słowami. Na spotkania przychodzi co tydzień, odkąd przyjechał do Polski i dowiedział się o nich ze strony internetowej ESL, portalu dla zagranicznych studentów w Krakowie.Choć Tandem odbywa się regularnie w każdy poniedziałek od godz.20, to wciąż ma status wydarzenia niszowego. Informacje o spotkaniach rozchodzą się pocztą pantoflową, ale są też dostępne na stronie internetowej Tandemu.- Informacja o naszych wieczorkach roznosi się z ust do ust. Stali bywalcy przyprowadzają swoich znajomych i tak powiększa się grono osób, które tu przychodzą - mówi Beata Kiwit, koordynatorka Tandemu.Chętnych nie brakujeW grudniowy poniedziałkowy wieczór sala była wypełniona po brzegi. Brakowało za to krzeseł, a chwilami również miejsca przy stolikach. Najbardziej okupowane były stoliki English, Polski i Deutsch. Ale konwersować można także po hiszpańsku, francusku, czesku, holendersku, japońsku, czy węgiersku. - Wszystko zależy od tego, kto przyjdzie na Tandem i jakimi językami się posługuje. Nie ma żadnych ograniczeń - stwierdza Beata Kiwit.Pomysł na wieczory językowe narodził się w 2005 roku w głowie Przemka Kuklicza. Z taką formą doskonalenia swoich umiejętności językowych spotkał się w Niemczech, gdzie spędził kilka miesięcy na Wolontariacie Europejskim. Pieniądze na wprowadzenie pomysłu w czyn udało się uzyskać z funduszu europejskiego, w ramach Programu Młodzież. Dzięki temu wieczory językowe są dla wszystkich darmowe. Agnieszka Spieszny, którą spotykam przy stoliku polskim, jest Amerykanką polskiego pochodzenia. Mimo tego, że całe życie spędziła w Stanach, a w domu mało mówiło się po polsku, przedstawia się płynnie w tym języku. Zdradza ją tylko delikatny amerykański akcent. - Im więcej języków się zna, tym ciekawiej. Ludzie są dla siebie bardzo wyrozumiali, bo każdy z nas jest na innym poziomie. No stress - uśmiecha się Agnieszka.Zróżnicowane środowiskoMimo tego, że na Tandemie jest dużo Erazmusów, to Polacy starają się wykorzystać ich obecność i także pojawiają się coraz częściej. To świetna okazja, żeby utrzymać żywy kontakt z językiem. Niektórzy są tzw. regularsami, np. Franek Broda, który do Tandemu wrócił po dwóch latach przerwy i teraz jest już co tydzień. - Kiedyś trenowałem język, grając w grę online z Amerykaninem, ale to pochłaniało dużo czasu i zrezygnowałem. Te spotkania to dla mnie idealne rozwiązanie, bo jestem całkowicie skupiony na rozmowie i nic mnie nie rozprasza - tłumaczy Franek. Przyznaje także, że w Tandemie lubi to, że poznaje się mnóstwo ciekawych ludzi.Obecność Polaków cieszy również obcokrajowców, m.in. Annimarię Valli z Finlandii i Doireann Colley z Irlandii. - Podoba mi się, że na Tandemie można spotkać nie tylko Erazmusów. To w miarę zróżnicowane środowisko. Szlifujemy język, a przy okazji się poznajemy - docenia Annimaria. Doireann przychodzi na Tandem, bo w ciągu dnia Polacy nie dają jej mówić po polsku. Jak tylko ktoś słyszy naleciałości angielskiego akcentu, od razu zaczyna mówić po angielsku. - A ja chcę ćwiczyć mój polski! - oburza się na żarty Doireann.Tandemowicze podkreślają także, że te spotkania są bardzo często uzupełnieniem normalnych zajęć z języka. - W polskiej klasie ćwiczymy gramatykę, pisanie, ale nie rozmawiamy. Nie ma jak przełamać bariery językowej, a to jest chyba najtrudniejsze. A wiesz, polskiego uczę się też czytając "Gazetę Wyborczą" - śmieje się Elisabeth Büttner ze Stuttgartu, która w Krakowie kończy europeistykę. - Następnym razem przysiądę się pewnie do francuskiego stolika i przy nim będę próbować swoich sił - planuje.Koordynatorka wieczorów językowych jest zadowolona z tak wysokiej frekwencji. Zdradza, że już niedługo charakter Tandemu nieco się zmieni. - Chcemy zrobić spotkania tematyczne, żeby rozmowa przy stolikach toczyła się wokół konkretnego tematu. W ten sposób można łatwo i przyjemnie wzbogacać swoje słownictwo. Na stolikach znajdą się kartki z wypisanymi wyrazami i zwrotami, które mogą być pomocne w rozmowie na dany temat. Ale luźne rozmowy, takie jak do tej pory, będą toczyć się dalej - zapewnia Beata Kiwit.Źródło: Gazeta Wyborcza Kraków\nBiuro oferujace prace w Hiszpanii\nCytat:Przekrece..;)Aaa... wspomniana firma ma siedzibe przy ul: Lelewela 17/5...Moze ktos mieszka w poblizu, a pod wspomnianym adresem jakis "Salonmasazu" albo co...;)spróbuj na:http://www.forum.hiszpania-online.com/"praca i emigracja"poczytaj to forum a sporo się dowiesz, lub możesz zapytać o konkretneterminy oraz miejsca gdzie próbować szukać szczęścia. Możesz podać biuro ijego ofertę, a jakiś miły forumowicz sprawdzi, czy przede wszystkim ofertajest zgodna z czasem a może i zadzwoni i zapyta o aktualność pracodawcę whiszpanii.niestety nie polecam sezonowej pracy w tym kraju dla kobiety, przeczytajwątek:http://www.forum.hiszpania-online.com/viewtopic.php?t=762"zniknąć w hiszpanii"wkleję ciekawy art. z Wyborczej, bo potrzebny jest kod, którego pewnie niemasz, sam dodam, że moim zdaniem jest gorzej niż to przedstawia artykuł...Prawdę mówiąc wstyd mi było za nie a czasami tego kim jestem, nie tylko wandaluzji słysząc kobietę mówiącą po polsku nawet dzieciaki czasami krzyczą"puta polaca" - dziwka polska...:Zniknąć w Hiszpanii Magdalena Grzebałkowska (16-02-2004 01:00)Co się stało z żonami i matkami: Zofią K., Krystyną W. i innymi, które niewróciły po zbiorach truskawek?Artykuł archiwalny; Duży FormatNikt nie chce ze mną tam iść. Juan Angel, przystojny szef policji, twierdzi,że nie leży to w jego kompetencjach. Drobna burmistrz Paquita Saiz wykręcasię obowiązkami. Cztery pracownice socjalne nie chcą, by Ukraińcy poznaliich twarze. Wszyscy twierdzą, że powinnam zrezygnować z wyprawy do domu,gdzie podobno są Polki, więzione i zmuszane do prostytucji przez ukraińskąmafię. To zbyt niebezpieczne. Zostawiam więc paszport w hotelu, zapasowytelefon przywiązuję do nogi, wkładam wygodne buty do uciekania. Jestem dośćmizerną imitacją Jamesa Bonda. Nie mam broni, nie umiem się bić. Umawiam się ze znajomym z Madrytu, że jeśli nie zadzwonię za dwie godziny, mapowiadomić policję.W połowie stycznia 2004 roku staję przed szarym budynkiem przy ulicy Tiro dela Bola 42 w hiszpańskim miasteczku Tarazona de La Mancha. Boję się, alenaciskam domofon.Polska. Ratujcie moje koleżanki!komputerze, podpisany "Nieznajoma". Autorka listu prosi o pomoc dla swoich15 koleżanek więzionych w domu publicznym w Hiszpanii. W marcu 2003 rokupracowały legalnie przy zbiorach truskawek pod Huelvą w Andaluzji. Gdykontrakty się skończyły, postanowiły nie wracać do kraju. Chciały dorobićjeszcze na czarno. Poznały Ukraińców, którzy zaproponowali im zarobek przyzbiorze cebuli, winogron i oliwek w Kastylii - La Manchy. W sierpniupojechały na umówione miejsce. Rzekomi pracodawcy zabrali im dokumenty,rzeczy, pieniądze i zamknęli w domu przy ulicy Tiro de la Bola 42 wimieniu Igor, a jego podkomendnymi byli Rosjanie o imionach Max, Giena iAlex. Wymienieni mnie i inne Polki w dzień zmuszali do pracy na polu, anocami musiałyśmy uprawiać prostytucję. W tym czasie nic nam nie płacono, ajedynie gwałcono i bito". Pisze też, że miejscowa policja jest w zmowie zmafią. Jej i koleżance udało się uciec dzięki polskim klientom. Resztazostała. Nieznajoma nie podaje żadnych danych, bo rodzina nie wie, co robiław Hiszpanii. Wymienia tylko jedno imię i nazwisko koleżanki, która tamzostała - Monika T.Polska. Pomysł bardzo niebezpiecznyPróbuję nawiązać kontakt z Nieznajomą. Dwa razy daję anonse w "Gazecie" zprośbą o kontakt. Gwarantuję anonimowość. Bez skutku. Nie wiem, skąd mogłabypochodzić Monika T. Szukam jej nazwiska w książkach telefonicznych w całymkraju. Wszystkich nie mam szans przejrzeć. Liczę, że uda mi się namierzyć,skąd Nieznajoma wysłała list. Niestety, ktoś w redakcji wyrzucił kopertę zestemplem pocztowym.W fundacji Itaka, która zajmuje się poszukiwaniami zaginionych, dowiadujęsię, że zdarzają się przypadki zaginięcia polskich dziewczyn w Hiszpanii. Coroku wyjeżdża tam do prac przy zbiorach kilka tysięcy Polek. Kilkaset niewraca. Większość z nich utrzymuje kontakty z rodzinami. Dorabiają na czarno,spotykają mężczyzn, zakochują się i osiadają na stałe. Niektóre jednakznikają bez śladu. Ile dokładnie? Tego nie wie nikt. Itaka ma nazwiska kilkukobiet, których zaginięcie zgłosiły rodziny. Ale nie wszyscy proszą fundacjęo pomoc. Jedni szukają na własną rękę, inni wciąż czekają. Wpisuję do notesunazwiska tych, których szuka Itaka. Oprócz szczątkowych informacji na tematostatniego miejsca ich pobytu nic nie wiadomo. Prawie wszystkie zaczynałypobyt w Hiszpanii od zbiorów truskawek, malin albo mandarynek w Andaluzji.Kontaktuję się też z La Stradą, Fundacją przeciwko Handlowi Kobietami. IrenaDawid-Olczyk z La Strady stara się mnie odwieść od pomysłu wyjazdu doTarazony de La Mancha.- Pomysł bardzo niebezpieczny - mówi. - Sutenerzy nie cackają się z tymi,którzy wtrącają się w ich interesy.Powinnam najpierw poinformować o swojej akcji polski konsulat w Madrycie inajlepiej pojechać do miasteczka z jakimś mężczyzną. Sama będę za bardzorzucać się w oczy.Konsul Zbigniew Adamczyk w Ambasadzie RP w Madrycie mówi mi, że widział listod Nieznajomej. Trafił do jego rąk w grudniu.- Jest anonimowy, a to zawsze wzbudza nieufność - dodaje. - Ale w tymwypadku mamy jego potwierdzenie.Pod koniec jesieni jeden z pracowników konsulatu znalazł niewielką notkę whiszpańskiej gazecie, że w Tarazonie de La Mancha policja weszła donielegalnego domu publicznego i uwolniła przetrzymywane kobiety, w tym dwiePolki.- Dzwoniliśmy do nich, pytaliśmy, czemu nas o tym nie poinformowali -opowiada konsul. - Otrzymaliśmy niejasną odpowiedź, że nie było potrzeby.Kobiety są bezpieczne, a główny sutener siedzi w areszcie. Teraz czekamy nainformacje o zakończeniu sprawy.Niestety, konsul Adamczyk nie może sobie przypomnieć nazwy gazety.Kastylia - La Mancha. 600 UkraińcówNazywam Tarazonę małym miasteczkiem, ale dla Hiszpanów to typowe pueblo,czyli wieś. Niezbyt bogata, z białymi domami w szeregach, z małym placem,fontanną, czterema barami zapełnionymi po brzegi w czasie sjesty i stadionemdo walk byków (zimą zamkniętym). Dziesięć minut zajmuje przejście od rynkudo krańca wsi. Potem są już tylko płaskie jak Żuławy pola i gdzieniegdziewiatraki, takie same jak za czasów Don Kichota. Mieszka tu 6 tysięcy ludzi,w tym aż 600 Ukraińców.W dokumentach miejscowego urzędu jest też zarejestrowany jeden Polak (aledawno tu już nie mieszka). Ilu w ogóle mieszka Polaków? Nikt nie wie.W październiku ubiegłego roku Tarazona stała się sławna na całą La Manchę.Policja wykryła, że w starym blaszanym baraku ukrywa się 70 nielegalnychemigrantów z Europy Środkowej i Wschodniej. Wśród nich dwóch studentów zPolski. Deportowano ich do kraju.Maria Carmen, szefowa miejscowego ośrodka pomocy socjalnej, chrupie pieczonąsłoninę w barze U Paola (jest właśnie sjesta). Nie przypomina sobie, żebypodczas październikowej akcji policja odwiedziła dom przy ulicy Tiro de laBola 42. Ale kiwa głową: - Tak, tak, jest tu straszny mafioso Igor. Wszyscysię go boimy.ŹRÓDŁO:Patrzy na list: - I wydaje mi się, że pod tym adresem ma swój klub.Pod nazwą "klub" kryją się w Hiszpanii domy publiczne. Nie tylko MariiCarmen wydaje się, że na Tiro de la Bola 42 mieszkają więzione Polki.Podobnie uważa jej brat Miguel, szef miejscowej Partii Socjalistycznej, iPaquita Saiz - alcaldesa, czyli burmistrzyni. Bardzo się tym martwi.- To czemu nic z tym nie zrobicie?!- Tak, tak, musimy coś z tym zrobić - jest bardzo sympatyczna.Postanawia, że zaraz zadzwoni po Juana Angela, szefa policji. Proszę ją,żeby tego nie robiła, bo z listu wynika, że jest w zmowie z mafią. Ale jużza późno. Za trzy minuty (komisariat jest w budynku obok) wchodzi dogabinetu alcaldesy wysoki, szpakowaty inspektor. Ściska mi dłoń i rytualniecałuje w oba policzki. Wyjaśniam, po co przyjechałam do Tarazony.- Ale tam nie ma żadnej mafii! - mówi Juan Angel.- Czy mogę się zobaczyć z szefem klubu aresztowanym przez was jesienią? -pytam.- Nie wiem, o co pani chodzi. Nie aresztowaliśmy nikogo takiego.- Kto w takim razie powiedział polskiemu konsulowi o uratowaniu dwóchdziewczyn?- To jakaś pomyłka - kręci głową.- Proszę ze mną pójść do tego domu i wejść do środka - namawiam.- Nie mogę. To poza moimi kompetencjami. Musiałbym prosić o pozwolenie mojewładze w Madrycie.Odmawiają mi też pomocy burmistrz Paquita Saiz, Maria Carmen i jej trzypracownice. W sąsiednim dużym mieście Albacete proszę o pomoc EmiliaFernandeza, dziennikarza lokalnej gazety "La Tribuna de Albacete". Jegoszef, kiedy się dowiaduje, o co mi chodzi, zabrania mu kontaktów ze mną. Mamzakaz przychodzenia do redakcji ("Nie chcą mieć problemów z Ukraińcami" -tłumaczy Emilio). Emilio w sekrecie przed swoim szefem przegląda archiwakomputerowe i papierowe w poszukiwaniu artykułu, o którym mówił konsulAdamczyk. Nic nie znajduje.Kastylia - La Mancha. W tym domuNaciskam domofon. Czuję się jak bohaterka tandetnego kryminału. Męski głospyta: "Kto tam?". Opowiadam wcześniej wymyśloną historyjkę, że szukam MonikiT., koleżanki z Polski, która tu podobno mieszka. "Zaraz zejdę". Czekamnajdłuższą minutę w moim życiu. Drzwi się otwierają. Przede mną staje niskibrunet z wąsem, w roboczym, brudnym ubraniu. Ma żałobę za połamanymipaznokciami i złote zęby.... więcej »\nROZDZIAŁ PIERWSZYLoup-GarouPóźny wieczór, blask okrągłego, pełnego księżyca opiewającego ziemię, był jednym z najlepszych widoków, które można było ujrzeć dziś i chodź nie było dużego ruchu jak na lato to, co jakiś czas dało się usłyszeć krzyki i dźwięki samochodów. Na placu Wolności w Poninie, co chwilę przemykali różni ludzie, wśród nich była kobieta wysoka brunetka o smukłej twarzy i ciemnej karnacji. Ubrana była w ciemny komplet spodni i bluzeczkę granatową. Co chwilę oglądała się, była lekko przestraszona i szła dość szybkim krokiem, zakręciła w prawo obok baru mlecznego, a tam weszła w wąską uliczkę prowadzącą do bloków i tylnego wejścia do baru, a za nią mężczyzna zakapturzony, lekko zgarbiony, gdy kobieta zakręciła za barem przyśpieszył swój marsz. Wszedł w uliczkę, ale nikogo tam nie znalazł, szukał wzrokiem po wejściach i zakamarkach. Po prawej stronie zauważył kontener a za nim wystawał kawałek buta. Chcąc to sprawdzić zaszedł za kontener i ku jego oczekiwaniu to była kobieta, skulona na kolanach trzymała torebkę i drżała chodź było ciepło, bała się podnieść głowy, ale jak widać odwaga i ciekawość zwyciężyła. Spojrzała na twarz napastnika i chodź była ona ukryta pod kapturem to ujrzała jej zarysy. Chciała krzyczeć, lecz ręka napastnika była szybsza i przytknął jej ją do buzi, był dość silny. Drugą ręką wyciągnął zza paska pistolet i po cichu powiedział:-Jeden pisk i koniec z tobą!Kobieta skinęła głową. A mężczyzna zabrał rękę i po chwili powiedział:-Torebka!Brunetka powolnym ruchem ręki podała ją, zaś drugą trzymała z tyłu.-Szybciej. Wstań, co tam masz z tyłu?!- Powiedział piskliwym głosem.Bandyta łapiąc ją za ramiona podniósł, a gdy to zrobił z jej ręki wypadła torebka a z drugiej telefon.Napastnik szybko się schylił i podniósł go, a na wyświetlaczu zobaczył:Łączenie z numerem 112Szybko anulował i znowu powiedział:-Ty szmato myślałaś, że mnie wykiwasz!- Uderzył ją z otwartej dłoni, kobieta przekrzywiła się i złapała za prawy policzek, który automatycznie zrobił się bordowy.Mężczyzna zaczął szperać w torebce, wcześniej chowając telefon do kieszeni. W torebce znalazł portfel, a w nim 500zł, które także schował do kieszeni tyle, że drugiej, resztę wyrzucił na chodnik, wyleciała: szminka, chusteczki tusz do rzęs i lusterko, które w kontakcie z twardą powierzchnią roztrzaskało się i w tej właśnie chwili rozległ się głos z tyłu:-Chyba wiesz, że zbicie szkła oznacza pecha!- Był to bardzo twardy i ochrypły głos.W tym momencie głowy bandyty i młodej kobiety skierowały się w stronę głosu. Stał tam mężczyzna jakieś metr osiemdziesiąt pięć, dobrze zbudowany, ale w cieniu i nic więcej nie można było o nim powiedzieć.-Co ty piszczysz?- Rzekł oburzony mężczyzna i wycelował w niego, po czym strzelił.W tym samym czasie nieznajomy odskoczył na ścianę, na której zawisł, następny strzał mężczyzna odbił się o niej, kula zrobiła głębokie wgłębienie, śmierdziało siarką. Nieznajomy wyglądał jak bestia był cały w sierści, która zostawała w niektórych miejscach na przykład takich jak: ściana. Kobieta stała w bezruchu, czułą się jak w jakimś filmie akcji z powiązaniem horroru. Nieznajomy mężczyzna wyskoczył na wysokość koło dwóch metrów i stanął tuż przed bandytą, jego ruchy były rytmiczne i zgrane. Teraz był bardzo szybki ruch głową, tak mocny, że zakapturzony mężczyzna zalał się krwią wywalając do tyłu. A do kobiety wskazał ręką by podeszła, wyciągnął telefon oraz pieniądze i podał jej własność. Brunetka chwilę popatrzyła się na „bestię” jak by szukała jakieś przesuwki czy to nie kostium a że nie znalazła odwróciła się złapała swoją torebkę, zebrała swoje rzeczy, po czym uciekła.*W komendzie głównej w Poninie komisarz szybko założył kurtkę, wziął klucze i wybiegł na dwór, do swojego samochodu. Komisarz Marek przejechał obok Lombardu, przy salonie Orange zwolnił i tuż za barem zakręcił stając na chodniku przed zaułkiem. Wyszedł na dwór było ciepło, ale wiał lekki wiatr. Skierował się do miejsca gdzie żółta taśma policyjna opasywała miejsce tuż od wejścia aż za kontener. W środku stało już Trzech funkcjonariuszy, którzy bacznie przeszukiwali miejsce w celu odnalezienia i zabezpieczenia jakichś pomocy śledczych, ale jak widać słabo im to wychodziło. Marek nie zdążył jeszcze zrobić kroku a z tyłu doszedł do niego czyjś krzyk:-Proszę się nie ruszać a reszta opuścić miejsce zbrodni.Mundurowi wyszli z terenu oznakowanego taśmą.-Teraz tą sprawą my się zajmiemy, to do nas był ten telefon. Mam nadzieje, że nie zniszczyliście tajnych dowodów.- Mężczyzna zakładał białe rękawiczki.- I pewnie zostawiliście kupę odcisków. Podejdźcie do mojego samochodu Citroena, tam na was czeka kolega, by zebrać od was odciski, aby następnie wyeliminować je z miejsca zbrodni.Inspektor Fiedling przeszedł przez żółtą taśmę i skierował się do kontenera. Aura nocy nie pomagała w tej sytuacji, ale było jasno i jeszcze te lampy-reflektory prawie jak za dnia. Fiedling podszedł do ściany gdzie była dziura a tuż za nim szedł Tolibar jego zastępca bacznie przyglądał się.-Dziwne, po co ktoś strzelał tak wysoko? Chyba, że nie był orłem w tej dziedzinie.- Te słowa wzbudziły ironiczny uśmiech na twarzy Tolibara.-Panie inspektorze, ale tu są śladu butów, jak by ktoś tu stał!-Co za głupoty opowiadasz, jak można stać na pionowej powierzchni.-Fiedling zniżył wzrok i ujrzał lekkie zabrudzenia od butów, rzeczywiście, masz rację! A kto do nas dzwonił?-Zlokalizowaliśmy ją, jest to młoda uczennica liceum Beata Drabik.-To, na co jeszcze czekasz, wezwać tu ją, a niech ktoś przyniesie lampę luminescencyjną.-Już idę!- Powiedział Tolibar i szybkim krokiem skierował się do wyjścia, po chwili znikł za murami bloków.*Na drugim piętrze rozległ się dzwonek. Młoda kobieta ledwo zeszła z łóżka, niewyspana podeszła do drzwi i spojrzała przez „szpiega” ujrzała w nim dwóch mężczyzn w czarnych garniturach. Otworzyła drzwi i jeden z nich wyciągnął zza marynarki odznakę, po czym powiedział:-Pani Beata Drabik. To pani chciała się dodzwonić na numer 112, zgadza się?-Tak, a przepraszam, o co chodzi?-Jest pani potrzebna jako naoczny świadek zdarzenia, morderstwa muszę panią zaprowadzić do inspektora Fiedlinga, który aktualnie znajduje się na miejscu zbrodni.-Panowie może wejdą, a ja szybko się przebiorę.-W porządku tylko proszę się pośpieszyć.*Inspektor ustawił lampę luminescencyjną, czyli źródło światła z łukiem elektrycznym, które emituje energię świetlna 450 nanometrów na fali o szerokości pasma 20 nanometrów. Dzięki temu zabezpieczonemu plastikową osłoną żeby nie przenieść żadnych odcisków i dowodów, ale właśnie dzięki temu urządzeniu można wykryć wszystkie dowody nie widoczne gołym okiem takich jak: krew, odciski, narkotyki, płyny ustrojowe itp.Fiedling założył żółte okulary, po czym włączył maszynę. Tam gdzie skierował światło, to miejsce zdawało się być jak by kosmosem, na którym widniały niczym gwiazdy, niebieskie włosy krótkie jak sierść. Odcisków też było całkiem sporo, ale to nie zdziwiło inspektora, ponieważ to miejsce jest powszechnie dostępne dla mieszkańców tego miasta i lokatorów pobliskich bloków. Inspektor szukał dalej, mocny niebieski słup światła skierował na kontener. Obok niego także było dużo sierści i oczywiście ciało mężczyzny, ale na samym kontenerze były jakieś dziwne kreski. Fiedling podszedł bliżej i zaczął je oglądać – były to ślady pazurów a obok był napis:Loup-Garou-Co to oznacza?- Pomyślał. Zrobił zdjęcie temu napisowi i oglądał dalej.*Dwóch agentów i młoda dziewczyna wjeżdżali na chodnik tuż przy miejscu zabójstwa, na miejscu, które dla Beaty nie kojarzyło się dobrze jeszcze niedawno tej nocy mogła tu zostać okradziona, pobita i nie wiadomo, co jeszcze. Powoli wyszli z auta i skierowali się do żółtych taśm. Przeszli przez nie i jeden z agentów wykrzyknął:-Wyłącz to! Nie chcę być ślepy na stare lata. Mamy świadka.-Wskazał ręką na kobietę.Fiedling z wyłączył lampę i idąc do nich ściągnął okulary chroniące przed światłem.-A, więc była pani podczas morderstwa. Czy uczestniczyła pani w nim?-Nie! Ten mężczyzna chciał mnie okraść.- Wskazała na ciało leżące obok kontenera.- I pobić.- Obróciła lekko twarz z widocznym siniakiem.-I, co zabiła go pani?- Na cisnął Fiedling.-Nie! Gdy mnie uderzył i przetrząsnął moją torebkę pojawił się nieznajomy owłosiony mężczyzna.-Gdzie?-Dokładnie tam.- Pokazała wejście, przez które przebiegała żółta taśma.-I się, co dalej wydarzyło?-Ten mężczyzna powiedział coś i szedł w naszym kierunku. Jego głos był groźny taki lekki ochrypły i twardy.-A przypadkiem pani nie pamięta, co on powiedział? To było zaledwie trzy godziny temu.-Bandyta przetrząsając moją torebkę zbił lusterko.-Kobieta wskazała na kawałki szkła koło kontenera.-Po czym nieznajomy pojawił się i powiedział coś w rodzaju: „zbicie szkła oznacza pecha”.-Hmm- Agent tylko mruknął pod nosem i szybko zapytał- A czy wie pani, po czym jest ta dziura.- Wskazał na ścianę.-Tak. Gdy szedł w naszym kierunku, złodziej wyciągnął pistolet i strzelił do niego, on zaś nie potrafię tego wytłumaczyć skoczył na ścianę i siedział przez chwilę na niej, bandyta oddał następny strzał zaś nieznajomy unikając strzału zeskoczył z niej, lądując tuż przed zbirem.-No i dochodzimy do setna sprawy jak go zabił?-To było tak gwałtowne, że trudne do opisania, gdy już spadał wychylił się do tyłu i poprzez mocny wymach uderzył go głową.-I pani jak z tamtą wyszła czy panią też chciał zaatakować?-Nie zabrał bandycie moje rzeczy, po czym oddał je mi, wzięłam je i uciekłam, byłam przestraszona, nie wiedziałam czy to się dzieje naprawdę.-Wspominała pani, że ten mężczyzna był cały w sierści.-Tak miał jej aż tak dużo, że aż gubił, nie pachniał przyjemnie, ale przyglądałam mu się dokładnie czy to przypadkiem nie kostium jakieś przebranie i zaskoczyło mnie to, bo nie znalazłam żadnego suwaka, przesuwki bądź zapinki czy czegoś w tym stylu.-Czyli pani, że był jak zwierze- w sierści i ta nad ludzka skoczność. Lubi pani komiksy bądź rysuje.-Nie rysuję, a za oglądaniem ich także nie przepadam.-Pani historia wydaje się nie prawdopodobna, jak by z koloryzowana.-Alę mówię prawdę. Nie mam, po co kłamać! Był to dla mnie bohater.- Pomógł mi.-A czy mówią pani coś słowa Loup-garou?-Nie, a co to oznacza?-Jeszcze nie wiem, myślałem, że pani nam to powie!-Myślę, że jest to w innym języku, przypuszczam, że w francuskim bądź hiszpańskim, ale go w szkole nie mam.-Gdzie jest Tolibar on dobrze zna język francuski. Zawołajcie go.*Tolibar siedział samotnie w samochodzie, był bardzo senny, światła rozstawione w miejscu zbrodni nie docierały do niego. Ogarniał go ciemność! Odsunął szybę by nie usnąć, wilgotne chłodne powietrze wpadało do samochodu orzeźwiając zmęczonego Tolibara. Po chwili ze strony pasażera otworzyły się drzwi i Henryk pochylił się, po czym powiedział:-Szef chce cię widzieć, podobno znasz dobrze francuski.-Tak trochę, uczyłem się kiedyś!Tolibar wyszedł z samochodu, w którym został Henryk. Przyśpieszył kroku, chciał jak najszybciej skończyć tę sprawę i pojechać do domu, odpocząć. Gdy już był przed Fiedlingiem zapytał:-O, co chodzi?-Na kontenerze znalazłem napis Loup-garou i nie wiem, co to oznacza czy to po francusku.-Tak „Loup” oznacza wilk, ale to drugie słowo: „garou” nie wiem, co oznacza, jeszcze się z nim nie spotkałem. A to pewne, że zostało teraz napisane?-Tak i nie zgadniesz, czym?!- Powiedział z ironią Fiedling.-Pewnie nożem.-W tym rzecz, że jak by pazurem.-Jak to, po co miał by ktoś bawić się w takie rzeczy. Może jeszcze nie wyrósł.-Powiedział jeszcze z większą ironią podśmiewująć się, Tolibar.-I jeszcze ta kobieta mówi, że był w sierści jak zwierze, przebieraniec jeden, niby wilk.-Bardziej ironicznie powiedział Fiedling jak gdyby się ścigali między sobą, kto bardziej śmiesznie powie.-To jak by, co to zajmij się tym, „garou” co oznacza. Jutro rano musimy wiedzieć, co to oznacza. Najpóźniej! Masz tu laptopa z internetem.-Nie został w domu.-To szybko zajmij się tym na razie nie będziesz tu taj potrzebny.-Dobra, dzięki postaram się.Tolibar zaczął wracać się do swojego samochodu.-Czy coś jeszcze ważnego wydarzyło się, o czym pani nie powiedziała?-Powiedziałam wszystko.-Ale na wszelki wypadek gdyby pani sobie coś przypomniała, proszę to mój telefon.-Fiedling podał swoją wizytówkę.- I dziękuję może pani jechać do domu, dobranoc.-Dziękuję dobranoc.-Beata skierowała się do wyjścia, ale po chwili usłyszała:-A przecież niech pani powie Tolibarowi, pewnie siedzi w swoim Golfie by panią odwiózł, a jeżeli już odjechał to któremuś innemu to obojętne, tak czy tak będziemy się zbierać, dzisiaj już nic nie zrobimy.Kobieta kontynuowała marsz i gdy doszła do samochodu pochyliła się i powiedziała:-Może mnie pan odwieźć, szef powiedziałbym do pana przyszła, a i tak za chwilę kończycie, bo Fiedling mówił, że dzisiaj już nic nie zrobicie.-A tak jasne wsiadaj już miałem jechać do domu, ale dla kolegów to chyba najlepsza informacja, jaką usłyszeli dzisiaj.Tolibar odpalił silnik i ruszyli.-Gdzie mieszkasz, bo nie wiem gdzie mam cię odwieźć.-Odparł uśmiechając się do młodej kobiety.-Mieszkam na Kopernika.-To niedaleko, a co ci się stało w policzek?-To ten przeklęty złodziej.-Takich ludzi trzeba tępić, bić kobietę, niech się postawi równemu sobie, chociaż widać jak się skończyło to spotkanie. Masz na wszelki wypadek to moja wizytówka. Niedawno wyrobiłem, a nie mam już, co z nimi zrobić, myślałem, że się przyda.-Dziękuję. O to tutaj!Samochód się zatrzymał i na zewnątrz wyszła kobieta, po czym skierowała się do bloków, za którymi znikła. Wszyscy rozjechali się do domów, wcześniej zabezpieczając miejsce i chowając swoje sprzęty.ROZDZIAŁ DRUGISagittarius SerpentariusNoc jeszcze się nie skończyła było koło godziny drugiej. Nieznajomy owłosiony człowiek biegał wśród wąskich uliczek, łuszczył się i zostawiał za sobą śladowe ilości sierści, miotał się po ścianach być może z bólu, zrywał z siebie złuszczoną warstwę skóry wraz z kawałkami sierści, było to wręcz obrzydliwe, nikomu nie pozazdrościć takiego widoku. Widza mógłby przeszyć także strach przed bestią tego pokroju. Mężczyzna próbował panować nad sobą, spojrzał przed siebie na stojący domek, był on nie duży, jak by opuszczony. Podszedł do niego, swoimi pazurami chwycił za klamkę i przechylił ją do dołu. Drzwi były zamknięte. Wilkołak tak tylko można było nazwać stworzenie o takim zachowaniu i wyglądzie półczłowieka, półzwierzęcia, człowiek zmieniający się w straszliwą bestie zwaną właśnie wilkołakiem, wziął duży zamach i uderzył w drzwi w miejsce dziurki zwanej „szpiegiem” w drzwiach była teraz duża dziura wielkości głowy. Nieznajomy otworzył zamek a następnie drzwi. W domu nikogo nie było, wszędzie pajęczyny i porozwalane rzeczy, jak by ktoś się z pośpiechem wynosił, pakował, meble po otwierane pulki po przewracane, panował chaos i bałagan. W rogu stało łóżko mężczyzna położył się, chcąc usnąć, ale coś mu nie pozwalało, ciągle drapał się ściągając z siebie złuszczone kawałki skóry z wraz przylegającymi „wysepkami” sierści. Szybko przechylił głowę jak by coś usłyszał, ale było zupełnie cicho, czyżby jego słuch był aż tak ostry, aby słyszeć więcej niż normalny człowiek? Wstał i skierował się ku wyjścia, szubki skok i był już na jednej ze ścian budynku wspiął się dość wysoko, aby widzieć okolice i móc jak najdokładniej usłyszeć wszystko. Dobrze wsłuchując się, skręcił w prawo i tam zobaczył budynek z szyldem Jubiler w jednym z okien szyba była rozbita, przez co rozbrzmiewał się sygnał alarmowy, co dziwne nikt nie reagował jak by nikt tego nie słyszał. Te stworzenie jest wręcz doskonałe, usłyszeć coś, czego inni nie słyszą i te ruchy, skoki ta gimnastyczność tego zwykły człowiek nie potrafi. Gdy był już przy sklepie z rozbitą szybą w środku zamaskowany mężczyzna kominiarką ubrany bardzo elegancko w garnitur pakował wszystko do worka. Ściągał wszystko z półek przeróżne drogocenne naszyjniki, pierścionki i wyroby tego typu, co oznaczało, jakąkolwiek wartość. Wilkołak szedł powoli w stronę bandyty jak by chciał go przestraszyć można powiedzieć nawet się skradał, złodziej wyglądał na przestraszonego zachowywał się na amatora w tym fachu i rozglądał się by nikt go nie zobaczył i aż go zatkało, pierwsza jego reakcja to strach przestraszył się istoty, „włochaty mężczyzna”, ale po chwili z lekką ironią powiedział jak by wcale nie był zdziwiony wyglądem istoty:-Ty, czego tu! Fajny strój, ale łupami się nie dzielę.-Ja nie po łupy, ale odłóż to i odejdź stąd!- Odpowiedział warcząc.-A to niby, dla czego? Zrobię, co zechcę!- Wykrzyknął mężczyzna sięgając za marynarkę.Wilkołak rzucił się w jego kierunku i prawą łapą przejechał po jego lewej ramieniu, barku zaś lewą ściągnął kominiarkę, ale przeciwnik był sprytny w tym samym czasie wyciągnął zza marynarki broń i wystrzelił, pocisk przeleciał przez ciało mężczyzny i odbił się od kulo odpornej szyby. Mężczyzna automatycznie wyłożył się na ziemi zaś bandyta zebrał z ziemi kominiarkę wziął worek z tym, co zdążył zapakować do niego i uciekł. Po kilku minutach włochaty mężczyzna się ocknął wstał, krew leciała dość mocno, ale jeszcze miał dość siły, podszedł do kasy z pobliskiego biurka ściągnął obrus i zacisnął tuż przed raną i na niej tak, aby opanować krwawienie, zbyt duży ubytek krwi może doprowadzić do śmierci. Obok kasy leżał flamaster podjął go i próbował nim coś napisać na podłodze, ale okazało się, że jest on wyczerpany, więc ten wyczerpany flamaster zaczął przykładać do kałuży krwi znajdującej się na podłodze w miejscu, którym leżał, wyglądało to jak by pisał piórem, co chwile maczając je w atramencie, którym tutaj była kałuża krwi.*Policja już była przy jubilerskim sklepie. Henryk wraz ze swoim kolegą skierowali się do budynku, w rękach mieli przygotowane bronie, szli do budynku szybko, ale bardzo ostrożnie obaj schyleni z oczyma na celownikach, nie wiedzieli, na co mogą być przygotowani spoglądali jeden po jednej stronie drugi po drugiej wypatrują złowrogich osób bądź nie przyjaznych ruchów. Gdy weszli do środka zobaczyli wielką plamę krwi na posadzce, była jeszcze świeża bez żadnych zakrzepów, rozglądali się dokładnie, ale ofiary nie znaleźli.-Co to ma znaczyć, gdzie jest osoba, do której należy ta krew przecież nie mogła sobie nigdzie pójść. Tracąc tyle krwi mogła się wykrwawić.-Też chciałbym to wiedzieć.-Odpowiedział Henryk z lekką złością.-Nam to się zawsze trafi sprawa o największym zagmatwaniu.-Ta, jedzie wsparcie.Przed budynkiem pojawił się Wolskvagen Golf, a z niego wyszedł Tolibar wyciągnął broń i dołączył do dwóch policjantów.-Nikogo tu nie ma możecie opuścić i schować pistolety-Powiedział Henryk.-A ty, co miałeś jechać do domu.-Skinął na Tolibara.-Tak, ale wiesz jak jest nawet cię z łazienki zerwą, ich nie obchodzi, co robisz, masz być to masz być, a wiesz, jaki jest Fiedling.-Nie znam go długo, ale od tego czasu, gdy przyszliście do naszego biura to trochę się przekonałem.Drugi policjant tylko spoglądał raz na Henryk a raz na Tolibara jak by nie wiedział, o co chodzi.-Weź próbkę krwi do analizy.-Powiedział Tolibar.- Będzie to chyba najlepsze poszlaka.-Już się robi.- Odpowiedział żywo Henryk.-A, możesz skoczyć do mojego samochodu, tam w bagażniku jest lampa luminescencyjna może być potrzebna, w końcu to robota złodzieja a skoro kradzież to i odciski palców.-Jest, otwarty?- Zapytał bez życia Tomek.-Tak tylko szybko Z życiem, bo czeka nas wigilia z takimi ruchami!-Co z próbką, jak chcesz mogę ją jutro zanieść do badania.- Powiedział Henryk pobierają krew z podłogi.W raz z przyjazdem Tolibara pojawiła się werwa do pracy, każdy dostał przydział, co ma zrobić. Wszystko się bardziej się ożywiło. Policjanci nie byli tak wcześniej ospali i leniwi, współpracując z detektywem szło im lepiej.*Dla nie znajomego mężczyzny ostatnie minuty potoczyły się bardzo szybko, były porównywalne z sekundami można nazwać to wyścigiem z czasem. Na mazał jakieś wyrazy na podłodze i wyszedł jak najszybciej. Zaszedł za budynek i z stamtąd skierował się zawiłymi uliczkami do drewnianego domu. To było bardzo dziwne jego rana zrastała się w przyśpieszonym tempie, chodź czas szedł do przodu normalnie. Gdy był w domu czuł się znacznie lepiej sierść, która mu odpadała nie pojawiała się powtórnie, lecz była normalna skóra. Mężczyzna położył się na łóżku i udało mu się zasnąć.*Tolibar już przyniósł lampę, trzej mężczyźni założyli okulary i lampa została włączona po raz drugi tej nocy emitując tzw. Czarne światło. Automatycznie na podłodze zaiskrzyły się małe kawałki włosów, były prawie wszędzie a najwięcej w okolicy plamy krwi, która jaśniała jak słońce, zaś dalej był napis z krwi aż się jarzył:Sagittarius Serpentarius-Co to oznacza?- Zapytał cicho Henryk.Ale poniżej był jeszcze jeden napis:ŻółwA w około pełno włosów. Tolibar wyciągnął aparat i zrobił zdjęcie temu dziwnemu napisowi. Oglądał wszelkie zakamarki w budynku, ale niczego więcej nie znalazł. Henryk podszedł do napisu i zaczął rozmyślać nad jego sensem. Po kilku minutach do niego dołączyli inni, ale nic z tego nie wyszło. Było więcej pytań niż odpowiedzi na nie.-Co oznacza to „Sagittarius Serpentarius” czy jak to tam, bo jeszcze z czymś takim się nie spotkałem. – Odparł Henryk – I jeszcze te włosy to tak jak tam koło kontenera na Placu Wolności.-Ta, ale ta nazwa to chyba z łacińskiego ostatnio po francusku i jeszcze ten „Żółw”, co to ma znaczyć? Ten ktoś musi mocno krwawić. Adrian zadzwoń na pobliskie szpitale by rejestrowali osoby przyjęte, a najważniejsze z ranami… Hmm- Mruknął, Tolibar i schylił się.-Łuska, czyli postrzałowymi, a nawet prze strzałowymi. – Spojrzał na okno z pęknięciem od kuli. – Gdzieś tu musi być i kula, ale ty zajmij się szpitalami my damy sobie radę, szybko!-Już się robi!- Młody policjant poleciał do samochodu.Tolibar chodził koło okna odstawiając stoły i krzesła aż natrafił na kulę była mocno zniszczona z licznymi wcięciami jak by otarła się o metal przynajmniej o coś twardego. Schował ją razem z łuską do foliowej torebki i włożył do kieszeni.-Nic tu więcej nie ma!- Poszedł do lampy i wyłączył ją, ściągnął okulary i złożył wszystko, po czym zaniósł do swojego samochodu z obok stojącego citroena wyszedł młody policjant – Adrian, po czym powiedział:-Panie Tolibar do tej pory nie zarejestrowano żadnych ofiar, ale nadal będą kontrolować sytuację.-To dziwne, ale może się jeszcze zgłosi.- Powiedział Tolibar wkładając lampę z okularami do bagażnika.- To chyba tyle zaraz rozwieszę tylko taśmę by nikt nie zbliżał się do miejsca zbrodni, chociaż co najważniejsze już mamy. Czyli to na dzisiaj koniec, możecie jechać.-Do widzenia to znaczy dobranoc.- Powiedział Henryk, zaś Adrian odpalił samochód i odjechali.-Dobranoc. –Powiedział z lekką ironią, gdy już odjechali mówiąc to jak by do siebie.Tolibar wyciągnął żółtą taśmę i obkleił miejsce w około na wysokości kolan i brzucha, po czym schował ją i sam odjechał.*Nastał spokojny, ciepły ranek, słońce przygrzewało i rzucało swoje promienie wszędzie odbijając się od szkieł, luster, blach samochodów itp.. Do drewnianego domu wpadające promienie tworzyły kolumny ich jasność się powiększała poprze okna, przez które przechodziły. Taka jedna kolumna opadała właśnie na twarz Filipa, tak mu było na imię, teraz nie miał sierści był niczym zwykły człowiek tyle, że jego ubranie było porwane i nie kompletne z licznymi dziurami przesiąknięte krwią i potem posklejane sierścią. Smukła sylwetka nie długie, ciemne włosy, średniego wzrostu o dość jasnej karnacji i delikatnej cerze czy można by go o coś takiego posądzać? Wydaje mi się, że nie, ale pozory mylą. Łóżko, na którym leżał wyglądała jak by ktoś porwał pierzynę i cała zawartość leżała właśnie na nim, tyle, że zamiast piór leżała sierść. Młody chłopak właśnie gwałtownie wstał, otworzył oczy jak by był przestraszony, rozglądał się z niedowierzaniem, ale wcale nie był tym zbytni zaskoczony, był chyba już lekko przyzwyczajony, do swojego przekleństwa, przyjął już to, nie walczył żył w symbiozie. Następnie ręką przejechał po ciele dokładnie badając okolice klatki piersiowej, miejsca, w którym w ubraniu była dziura, włożył tam palca, ale ciało było zrośnięte jak gdyby nic się nie stało. Chłopak rozejrzał się dokoła siebie zerkając po kątach pokoju.*Tolibara o godzinie coś koło 7.30 obudził telefon niechętnie wstał i podniósł słuchawkę, a w niej usłyszał:-Dzień dobry, mam nadzieje, że nie obudziłem cię wierzę, że jesteś w drodze do biura i chciałbym wiedzieć, co się stało w sklepie jubilerskim i co oznacza brak dowodów na moim biurku!- Powiedział oburzonym tonem inspektor Fiedling.-A tak mam dowody za chwilę postaram się je dowieźć, wczoraj odbyło się to wszystko tak późno, że zapomniałem.-Czekam w biurze!- Po tych słowach Fiedling się rozłączył.-On nigdy nie da ludziom odpocząć!!- Powiedział do siebie Tolibar z wyraźnym zmęczeniem.- I jeszcze te głupie napisy.Mężczyzna przebrał się i skierował do kuchni wziął bułkę, którą rozkroił na pół i zrobił szybką kanapkę z szynką, po czym jedząc ją szedł do garażu. Miał być szybko w biurze, więc wszystko robił w pośpiechu, ale o drzwiach pamiętał zamknął je za sobą i ruszył do biura swoim Golfem. Ruch na drodze nie był duży, nikomu nie śpieszyło się, był chyba jedyną osobą, która dzisiaj z pośpiechem gdzieś dążyła. Dojechał do biura trwało to jakieś 150 minut. Gdy Tolibar wszedł na komisariat gdzie obecnie pracował od czasu, gdy w życie wprowadzono plan, który mówił o tym by detektywi współpracowali z policją na polepszenie jakości wykonywanej pracy, ujrzał wszystkich na swoich stanowiskach w ciszy zajętych pracą, takie warunki panowały zawsze, gdy w biurze przebywał Fiedling. Skierował się do gabinetu inspektora, zapukał lekko się denerwując, ale po chwili usłyszał:-Tak, proszę wejść!Gdy otworzył drzwi i wszedł do środka Fiedling ciągnął dalej:-To ty Tolibar myślałem, że już nie przyjdziesz, za takie spóźnienia dawałem kary pieniężne, czy ty wiesz w ogóle, która jest godzina? Spóźniłeś się ponad godzinę.Tolibar spojrzał na zegarek obie wskazówki leżały na siódemce, po czym powiedział:-Jest siódma trzydzieści pięć, a dzisiaj przecież mam wolne po całej nocy.-Jakiej od razu całej nocy. Dzisiaj dzwoniłem do ciebie i gdybyś odebrał nie za piętnastym razem, lecz za pierwszym to byś był punktualnie, dzisiaj przymknę na to oko, pokaż, co tam masz.Tolibar z marynarki wyciągnął foliową torebkę z nabojem i łuską i dwa zdjęcia. Fiedling wziął to do rąk i zaczął oglądać, chwilę się zatrzymał na zdjęciu, po czym powiedział:-I, co to ma oznaczać ten „sagittarius serpentarius” i „Żółw”, czemu jest on taki czerwony?-Jest on napisany przy pomocy krwi.-Po, co ktoś mazał krwią jakieś zwariowane nic nieznaczące słowa?-Nie wiem właśnie zamierzam się tego dowiedzieć.-A, wiesz, co oznacza to, „Loup-Garou”?-Jeszcze nie, ale pracuję nad tym.- -To szybko na biurku przed trzynastą chcę mieć to wszystko. Zrozumiane?Tak, dobrze.- Po czy wyszedł i skierował się do swojego biurka, włączył komputer, załogował się jakimś bardzo zawiłym hasłem, i wszedł do Internetu, jego skrzynka była prawie pusta, dwie jakieś reklamy najprościej mówiąc śmieci, które nikomu do niczego nie są potrzebne, jeżeli chodzi o jego pracę. Po usunięciu spamu wszedł na google, po czym wpisał Loup-garou, na pulpicie wyświetliło się:Akt Harry’ego Dresdena (utwór) – Wikopedia, wolna encyklopediaLoup-garou najbardziej przypomina potwora z legend, aczkolwiek również tutaj … Staje się maszyną do zabijania, z nad naturalną prędkością, Loup-garou można …pl.wikopedia.org/wiki/Akta_Harry’ego_Dresdena_(książka) – Kopia – Podobne stronyLoup Garou – 2002- Dobb’s Ferry- ( Tłumaczenie strony)-Nie.- Pokręcił głową.Przeciągnął myszką na sam spód gdzie wyświetliły się słowniki, kliknął na jeden z pierwszych:Ling.pl║ Największy darmowy słownik online – angielski …Tam jeszcze raz wpisał: Loup-GarouA to, co się wyświetliło zdziwiło go trochę:Webster’s Dictionary of EnglishLoup-Garou(n.) A werewolf; a lycantrope.ECTACO słownik francusko- polskiECTACO słownik francusko- polskiSłowniki elektroniczne Ectaco do nabycia u wydawcyLOUP-GAROUMRUKLOUP-GAROUODLUDEKLOUP-GAROUWILKOŁAKBez większego zastanowienia zaznaczył całość i nacisnął drukuj, po czym wszedł powrotem do google i tam wpisał:Pełnie księżycaNatychmiast wyskoczyły mu strony kliknął pierwszą:http://księżyc.numi.biz/Były tam fazy księżyca, które także wydrukował. Zebrał kartki i flamastrem coś zaznaczył na obu a następnie wziął je kierując się do Fiedlinga, ledwo zdążył zapukał, gdy już usłyszał odpowiedz:-Proszę wejść.Wszedł, położył kartki na biurku inspektora, po czym powiedział:-To dziwne nie wiem, po co ktoś miał pisać taki wyraz na kontenerze.- Wskazał palcem na kartce:WILKOŁAK-A ja wiem, aby nas zając albo przestraszyć, ale chyba mu to słabo to wyszło.-Nie do końca, proszę zobaczyć na drugą kartkę.- Powiedział Tolibar.Fiedling oglądał drugą kartkę, ale jak widać nic dziwnego tam nie dostrzegł, po krótkim milczeniu powiedział:-Co to ma znaczyć i o co chodzi z tym osiemnastym czerwca. Po co go zaznaczyłeś?-Bo tak składa się, że jedno z drugim ogromnie się wiąże, wczoraj była pełnia a jak pan wie w legendach jest mowa, że wilkołaki właśnie przy pełni się ujawniały, ktoś był bardzo sprytny łącząc te wszystkie elementy.-Bujda.-Też w to nie wierzę, ale coś tu śmierdzi.-A to drugie to coś na „s”?-Jeszcze nie wiem.-A czekaj to znaczy, że następna pełnia jest w lipcu dokładnie osiemnastego lipca.- Powiedział Fiedling spoglądając na kartkę, z której właśnie to odczytał.-Tak zgadza się.- Powiedział Tolibar idąc w stronę drzwi.*Widząc go teraz a w nocy to całkowita różnica. Jedno do drugiego nie pasuje, niczego wspólnego żadnego elementu zaczepienia. Teraz Filip był ubrany normalnie w dżinsy i koszulkę prawdopodobnie znalazł w szafie, która tera była otwarta i wszystkie inne rzeczy: bluzki, spodnie leżały na ziemi, rozglądał się i chcąc już wychodzić usłyszał wibracje telefonu, odchodzące z jego starych porwanych pełnych w sierści leżących na łóżku ubrań podszedł do nich i wyciągnął telefon, po czym odebrał połączenie na głośno-mówiącym i usłyszał:-Czemu cię nie ma szkole, nauczyciel pytał się o ciebie, nie było cię w domu a miałeś wrócić już wczoraj. Gdzie ty teraz jesteś i czemu nie odbierasz moich połączeń, te trzy dni już cię psują.-Jestem Jeszcze u kolegi na wsi i nie zdarzyłem na autobus, ten czas za szybko leci!- Kłamał jak z nut ukrywając prawdę, której z pewnością nie zaakceptowałaby jego ciotka.-„Czas się nie śpieszy, to ty nie nadążasz” masz zaraz być w szkole, bałam się o ciebie, myślałam, że coś ci się stało.-Mi? Nie martw się, kończę w tym roku już siedemnaście lat i umiem o siebie zadbać. Już jestem w drodze do szkoły, przy tych słowach chyba z głodu zaburczało mu w brzuchu, ale na szczęście było to zbyt ciche, aby mogła to usłyszeć pani Teresa przez telefon.-Mam taką nadzieję, do popołudnia, na razie.-No cześć!- Rozłączył połączenie i telefon schował do kieszeni.Wyszedł domu szedł prosto koło sklepu jubilera gdzie były wybite szyby i były zaklejone trzema paskami żółtej taśmy. Nie zbyt to go interesowało, szedł prosto nie oglądał się za siebie, jeszcze jakieś sześćset metrów dzieliło go ze szkołą. Śpieszył się, bo i tak był już spóźniony jakąś godzinę. Spojrzał na zegarek i odczytał godzinę dziewiątą siedemnaście, przyśpieszył kroku po pięciu minutach był już przy wejściu. Wszedł na korytarz szkolny i był całkowicie zdziwiony jego klasa siedziała na ławkach bez obecności nauczyciela, teraz zdał sobie sprawę, że pośpiech, który mu towarzyszył był całkowicie zbędny. Podszedł do kolegów, aby się przywitać. Spoglądał po korytarzu rzucając wzrokiem na wszystkie kąty czy przypadkiem nigdzie nie czai się nauczyciel, ku jego oczekiwaniom nigdzie go nie znalazł. W klasie było więcej nieobecnych, był to koniec roku szkolnego i większość sobie odpuszczała, oceny były już postawione i frekwencja wyliczona, Nawet nie stawiano nie obecności. Szkoła była opustoszała, na korytarzu siedziała tylko jego klasa.-Dzisiaj po tej godzinie idziemy na komputery, bo nie mają i tak, co z nami zrobić, mogliby nas puścić do domu. Prawie nikogo w szkole nie ma, nie ma to sensu.- Powiedział Grzesiek spoglądając na wybitego z życia Filipa.-To dobrze, już tylko jutro.- Powiedział z westchnieniem Filip.-Opłacało się ci przychodzić żeby posiedzieć na ławce?-Właśnie chyba nie, ale nie wiedziałem, że dzisiaj tak będzie, a tak w ogóle to byłem niedaleko i wstąpiłem zobaczyć, co się tutaj dzieje.- Powiedział z wymuszonym uśmiechem Filip.-Chyba, że tak. Tak za piętnaście minut będziemy się zbierać nie?-Chodźmy pod salę.- Powiedział Wojtek.-To idziemy.\ntlumacz polsko czeski on line\nTłumacz polsko niemiecki Wrocław\ntlumacz polsko wegierski\ntłumacz zdań Polsko\ntłumacza języka hiszpańskiego\nhomesite czcionka lcd ot


Blog Romana Nachta: Jezu!... i ci?! - Część dziewiąta i ostatnia -\nJezu!... i ci?! - Część dziewiąta i ostatnia -\nCzarny papież: Historia Jezuitów\nDzisiejsza maszyna religijna jest bardzo starym systemem władzy. Pojawił się on tuż po potopie. Demoniczne siły posłużyły się dwoma kluczowymi postaciami - Semiramidą (Semiramis - her.: szem/rama - ta, która przybyła z wysoka) i jej synem Nimrodem z Babilonu.\nNiewiasta z dzieciątkiem, a pod jej stopami Księżyc.\n(Czyżby lunarne "bóstwo" Alilla czczone przez żyjących w niewiedzy jako Allah?)\nNimrod (hebr.: buntownik) poślubił swoją matkę, która po jego śmierci ogłosiła, że stał się on teraz bogiem Słońca imieniem Baal (hebr.: właściciel, pan, gospodarz; także mąż, małżonek). Nadano mu wiele imion; niektóre z nich to Tamuz (10-ty miesiąc żydowskiego kalendarza), Sol (w wielu językach - słońce) itd. System sugerował, że jest ona boginią również o wielu imionach - np. Isis (Izyda), Wenus no i oczywiście Królowa Nieba.\nIsis/Izyda z dzieciątkiem\nMoloch z dzieciątkiem.\nKrólowa Nieba z dzieciątkiem\nTen system po dzień dzisiejszy ciasno powiązany jest z polityką. Symbolem tego szatańskiego systemu jest filar o czworobocznej podstawie wbity w ziemię, symbolizujący od tysięcy lat kombinacje religijno-politycznej władzy nad całym światem. Obelisk można podziwiać w Egipcie, w Stanach Zjednoczonych i w Watykanie.\nDla jezuitów, masonów i iluminatów obelisk jest symbolem rządu władającego całym światem. Obelisk jest symbolem tajemnym w kręgach okultystycznych, bowiem reprezentuje obecność boga Słońca, Baala. Jest to zarazem symbol falliczny.\nEgipski bóg Min hebr.: płeć w postaci ityfallicznej\n(Słowo min to po hebr.płeć)\n[Można nie używać, ale trzeba mieć]\nDr. Albero Rivera wyjaśnia, że gdy został zaprzysiężony przez jezuitów, ci powiedzieli mu, że został im dany tajny znak, gdy ruch ekumeniczny pomyślnie wymazywał stanowczo protestantyzm w trakcie przygotowań do podpisania konkordatu między Watykanem a Stanami Zjednoczonymi. Znakiem było to, że prezydent USA składał przysięgę twarzą zwróconą w kierunku obelisku. Po raz pierwszy w historii USA odbyła się po zachodniej stronie Kapitolu, a oczy prezydenta Reagana zwrócone w kierunku białego obelisku w parku National Mall. Stało się to dnia 20 stycznia 1981¹_².\nCzy amerykański prezydent był tego świadom? Tego się już nie dowiemy.\n*) Twarzą w kierunku białego obelisku\nCofnijmy się jednak znowu do lat powojennych. Pius XII wzdragał się przytulić drugie dziecko Watykanu - komunizm, więc został usunięty, a na tronie papieskim zasiadł Jan XXIII, który zwołał Drugi Sobór Watykański i dzięki ustaleniom nowej taktyki prawie zniszczono konkurencję - amerykański jak i europejski protestantyzm a równocześnie zaczęto uśmiechać się w kierunku komunistów. Jan XXIII wspierał i swego ulubionego chłopca na zachodniej półkuli, ulubieńca uciskanych mas, zaprzysiężonego jezuitę - Fidela Castro.\nJezuita Fidel Castro - ulubieniec papieża\nRycerze - Fidel Castro i Książę Suwerennego Wojskowego Zakonu Maltańskiego,\n"Praktycznie każdy prawicowy dyktator [...] wychowany na katolika - Hitler, Franco, Petain, Mussolini, Pavelić, Tiso byli sterowani przez jezuitów" - John Cornwell\nJeszcze jeden "ojciec" - Josef Tiso\n- Innym arcydziełem jezuitów jest Ku-Klux-Klan, organizacja stworzona przez oficerów rzymskokatolickiej armii Federatów informuje wtajemniczony pod przysięgą przez kardynała Bea były jezuita, dr. Rivera. - Ta masońska frakcja powstała z trzech głównych powodów:\n1/ ponieważ KKK nazywa siebie lożą protestancką i twierdzi, że nienawidzi Żydów, katolików i czarnoskórych, co niszczy wizerunek prawdziwego chrześcijaństwa bazującego na kosmicznym braterstwie wszystkich ludzi\n2/ ponieważ KKK przyjmuje w swoje szeregi katolików ze względu na własne bezpieczeństwo\n3/ ponieważ czarnoskórzy nie mając zaufania do protestantów skłonni są szukać wsparcia w wyciągniętych ku nim ramionach Watykanu, dzięki czemu powstaje nowa armia czarnoskórych jezuitów.\nBadając historię trudno jest nie zauważyć, że demoniczne siły posługując się na przestrzeni minionych 1600 lat Watykanem niszczyły każdego, kto stał na ich drodze. Miliony katolików, protestantów zginęło na próżno w I-szej i II-giej wojnie światowej. Kto odniósł z tego korzyść? Tylko Watykan. Demoni obmyślają gry polegające na programowaniu mózgów ludzkich - miliony ludzi giną.\nZdradliwi są kaci ludzkości.\nNaiwni naziści zostali zdradzeni. Rosnący w siłę w Ameryce neonaziści nie zdają sobie sprawy z faktu, że są sterowaną przez jezuitów piątą kolumną - to Akcja Katolicka (Azione Cattolica).\nMoże to brzmieć niewiarygodnie, a jednak niektórzy Żydzi, którzy nawrócili się na katolicyzm dołączyli do American Nazi Party (Amerykańska Partia Nazistowska - ANP)⁴\nZdradzono naiwnych wiernych ortodoksyjnej cerkwi mordowanych dawniej przez krzyżowców, a nie tak dawno przez katolickich ustaszów; ich duchowi przywódcy oddali pokłon Watykanowi uznając nieomylność papieską.\nZ komunistycznym papieżem\nZ nazistowskim papieżem\nTakże zdradzony został Izrael, który od 1948 roku zabiegał gorliwie o względy Watykanu . Tak zwana Stolica Apostolska nie uznawała przez dziesiątki lat istnienia tego państwa wbrew rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych!\n- Watykan to najbardziej niebezpieczny wróg Izraela - ostrzega dr. Rivera i dodaje: katolicy mordowali żydów w przeszłości i nie ustaną w swych dążeniach. Tu były jezuita, dr. Alberto Rivera cytuje proroctwo proroka Zachariasza: W całym kraju - wyrocznia Pana - dwie części zginą i śmierć poniosą, trzecia część tylko ocaleje. (13:8)\nJak to uczynią? Posługując się muzułmanami. Jak długo konszachty z Watykan/świat muzułmański będą się obu stronom opłacać - tak długo będą się wzajemnie błogosławić i całować po rękach.\nNamiestnik Syna Bożego na Ziemi całuje Koran,\nksięgę która zaprzecza boskości Chrystusa,\nw którą papież ponoć wierzy.\nNo cóż, katolik nie musi być chrześcijaninem, tak jak talmudysta nie musi być wyznania mojżeszowego,\na muzułmanin okazywać miłosierdzie "niewiernym" - takim jak katolicy...\nSzymon Perski (Peres) prezydent Izraela, wychowanek jezuitów\nz papieżem-jezuitą Franciszkiem\nObrzydliwe dzieci apokaliptycznej Nierządnicy rzymskiej - Ku Klux Klan (KKK) - też zostały zdradzone. Nawet nie zdają sobie sprawy z tego, kto nimi manipuluje.\nTakże masoni zostali zdradzeni. Nie wiedzieli, że Pius XII był masonem. Nigdy nie przyszło im do głowy, że i oni są dziećmi Wielkiej Nierządnicy, kontrolowanymi przez generała jezuitów.\nRzymski papież Pius XII i nowojorski kardynał Francis Spellman\nMasoński uścisk dłoni\nAch te fartuszki..., a pod nimi brudy tego świata\nDzięki ich przywódcom, biedni protestanci teraz kochają papieża i kumają się z Nierządnicą z siedmiu wzgórz. Albo czyż nie wiecie, że ten, kto łączy się z nierządnicą, stanowi z nią jedno ciało? Będą bowiem - jak jest powiedziane - dwoje jednym ciałem (1 Kor. 6:16).\nI nie miejcie udziału w bezowocnych czynach ciemności, a raczej piętnując, nawracajcie [ich]! O tym bowiem, co u nich się dzieje po kryjomu, wstyd nawet mówić (Ef 5:11-12).\nWychowanek Hitlerjugend i ex-premier Wielkiej Brytanii,\nex-anglikanin, a ostatnio katolik - Mr. Tony Blair ⁴-⁵\nJej Wysokość posadzona po prawicy nieomylnej Eminencji\nObie osobistości germańskiego pochodzenia\nZdradzeni zostali także biedni komuniści⁴. Są oni po prostu gałęzią rzymskokatolickiej instytucji; to łobuz, którym posługują się jezuici. [Stalin był wychowywany w domu katolickiego księdza katolickiego, gdzie pracowała jego matka, uczęszczał do szkoły katolickiej, a następnie do kolegium katolickiego; był ministrantem. Gdy ukończył 14 lat został przyjęty do "ortodoksyjnego", jezuickiego seminarium w Tbilisi. w Gruzji), do instytucji, która szkoliła jezuitów]. Szefem obozów śmierci na Syberii był kardynał Krikor Bedros Aghajanian, kolega z klasy jezuickiego seminarium Tbilisi.\nJezuita Dżugaszwili alias Stalin\nGruzini: "zastał Rosję z sochą, zostawił z atomową bombą"\nUrodzony we Wrocławiu dziennikarz Emil Ludwik Cohn\n13 grudnia 1931 roku przeprowadził słynny wywiad ze Stalinem, podczas którego batjuszka\nnie ukrywał, że jako jezuita jego zadaniem była infiltracja i kierowanie podziemiem w Gruzji\nOrmianin, kardynał Aghajanian w towarzystwie polskich księży (1958)\nDziesiątki milionów ludzi spalono żywcem poświęcając ich podczas szatańskich rytuałów na Syberii; co najmniej trzy razy tyle, ile istnień ludzkich złożył na ołtarzu Lucyfera katolicki dyktator Hitler, lecz mało danych ujrzało z tej przyczyny światło dzienne. Pod koniec życia Stalin czuł się na tyle silny i wtajemniczony, że zadarł z kościołem katolickim.\nW czasie stalinowskiego terroru zamordowano tylko na Łubiance wielu więźniów politycznych, w tym licznych Polaków, a także generała Aleksandra Poskrebyszewa, który nadzorował wykonanie wyroku śmierci na generale Andrieju Własowie, który 2 sierpnia 1946 roku został rytualnie powieszony na strunie fortepianowej, a w podstawę czaszki kat wbił mu żelazny hak. Stracony został też generał Nikolaj Vlasik, szef osobistej ochrony Stalina. Nie trwało długo i Stalin, który otruł Lenina został otruty i zmarł 5 marca 1953 roku. Tak kończą się interesy z diabłem. Szatan niszczy w końcu swoje narzędzia, gdy te stają się nieposłuszne lub zbędne. Morderstwo za morderstwem, ludobójstwo i zdrada, haleluja i do przodu! (jak mawia jeden z "ojców" nie świętych tym razem... nie wskazując palcem). [Halelu Jah - to po hebr.: chwalcie Jehowę].\nZdradzeni zostali uczciwi wierni kościoła rzymskokatolickiego. Oferuje im się bowiem sprytnie kult Baala mający przypominać kult Chrystusa, który nie życzył sobie ceremonii, mszy, tradycji, dogmatów, doktryn, hierarchii kapłańskiej, ani instytucji. ["Wy jesteście świątynią Świętego Ducha"; "wy jesteście solą Ziemi"]. Ich papieże są tylko ludźmi. Księża i zakonnice są tylko ludźmi, zaś Watykan jest narzędziem demonicznych mocy, ściągając miliony ludzi do piekła, głosząc im sfałszowane Ewangelie, fałszywego Chrystusa i fałszywego Ducha Bożego. W bibliach, które noszą pod pachami dygnitarze rzymskiej kongregacji czytamy: Ale gdybyśmy nawet my lub anioł z nieba głosił wam Ewangelię różną od tej, którą wam głosiliśmy - niech będzie przeklęty! (Gal. 1:8); Obawiam się jednak, ażeby nie były odwiedzione umysły wasze od prostoty i czystości wobec Chrystusa... (2 Kor. 11:3) [The False Christ, Merriam-Webster's Collegiate Dictionary].\nSir Issac Newton, Spurgeon, Wycliff, Tyndale, Luther, Calvin, Knox, Fox, Wesley, Finney, Moody i inni z jezuitami, którzy wyszli z kościoła kat. włącznie twierdzili, że papieże to narzędzia Antychrysta. Czyżby tak wiele autorytetów się myliło (przy czym ani jeden z nich nie był wyznawał judaizmu, co z kolei nie oznacza, że protestantyzm jest "lepszy" niż inny --izm, jak np. katolicyzm)? Jednak warto dowiedzieć się, jak przedstawia się stan świadomości człowieka, którego marzenie się spełniło i zasiadł na tronie instytucji, która ciągnie za sobą przez wieki krwawy ślad jak kometa ogon, człowieka, który pozwala nazywać siebie "namiestnikiem Chrystusa na Ziemi", jest ponoć jak sam Stwórca "nieomylny", pozwala nazywać siebie "Ojcem Świętym", ubiera się w szaty kapłanów starożytności, pozwala braciom i siostrom klękać przed sobą, pozwala całować się w pierścień (a do niedawna w pantofel)... Nie trzeba doprawdy być psychoterapeutą, aby ocenić nie osądzając:\nBenedetto Gaetani alias Bonifacy VIII\n"Toteż oznajmiamy, twierdzimy, określamy i ogłaszamy, że posłuszeństwo każdej istoty ludzkiej wobec Biskupa Rzymskiego jest konieczne dla osiągnięcia zbawienia".\n(Papież Bonifacy VIII - Bulla Unam Sanctam)\nPan Bonifacy w swej nieomylności zboczył z drogi, bo przecież to nie system wiary a tylko nauka Chrystusa może obudzić w duszy, w każdym z nas rezonans - duchowy proces zwany "zbawieniem".\nGioacchino Vincenzo Raphaelo Luigi Pecci alias Leon XIII\n"Na Ziemi zajmujemy miejsce Boga Wszechmogącego" (Papież Leon XIII - The great encyclical letters of Pope Leo XIII)\nCzy Leon XIII otrzymał takie upoważnienie od Stwórcy Wszechrzeczy na piśmie?\nJeśli tak, to z pewnością to upoważnienie (nie potwierdzone notarialnie i bez apostille) jest sfałszowane jak wiele kart historii.\nJa jestem wszystkim we wszystkim i ponad wszystko, tak, że sam Bóg i ja, wikariusz Boga, zwołujemy to samo consistorium i jestem w stanie uczynić niemal wszystko, co Bóg może uczynić... Czymże więc jestem, jeśli nie Bogiem? (Papież Mikołaj) [Ian Paisley - Antychist; Decrets of the Lord Gregory Pope LX; Liber 1, Leibig 1881]\n...niemal wszystko - no, nie byłbym pewien; może by tak na początek pan papież stworzył W SOBIE porządek (po grecku: kosmos); może zechciałby uporządkował swoje myśli, aspiracje, słowa i uczynki...\nTu nasuwa się nam - oczywiście - logiczne pytanie: CHRYSTUS CZY WATYKAN?\n...a to ponieważ jak wynika z ośmiu poprzednich i z obecnego dziewiątego z cyklu artykułów dowiedzieliśmy się kto jest apokaliptyczną Macierzą Nierządnic i Zatracenia (Obj. Jana, 17) oraz o politycznych, ekonomicznych i wojskowych manipulacjach tej rzekomo religijnej instytucji, a rzeczywistości ambasadzie astralnych, demonicznych mocy na naszej planecie. Z kart historii dowiedzieliśmy się korupcji, zakłamaniu, oszustwach, morderstwach, spiskach, perwersyjnym modelu myślenia, o bólu i cierpieniu jakie Macierz Babilon z premedytacją spowodowała i nadal powoduje. Kosmiczna wolna istota zwana na Ziemi Chrystusem zwraca się do wszystkich oszukanych wyznawców dogmatów katolickich: I usłyszałem inny głos z nieba mówiący: «Ludu mój, wyjdźcie z niej, byście nie mieli udziału w jej grzechach i żadnej z jej plag nie ponieśli: bo grzechy jej narosły aż do nieba, i wspomniał Bóg na jej zbrodnie. (Obj. 18, 4-5)\nW wersecie 6 czytamy jak następuje: Odpłaćcie jej tak, jak ona odpłacała, a za jej czyny oddajcie podwójnie; w kielichu, w którym przyrządzała wino, podwójny dział dla niej przyrządźcie! To by oznaczało powrót do starotestamentowego prawa "oko za oko, ząb za ząb", które zostało unieważnione przez Chrystusa: Czyńcie dobro tym, którzy zawinili. (Mat. 6:12)\nJak można czynić dobro w tej sytuacji nie mszcząc się, rezygnując z rewanżu, prześladowań i ścigania złoczyńców, czyli z tego wszystkiego, co państwach katolickich miało i ma miejsce?\nPublikując fakty historyczne dotyczące powstania i prowadzonej polityki przez tą instytucję. Ukazując czym są dogmaty wiary nie poparte naukowymi faktami.\nCiemność cierpi na światłowstręt. Z powodu tego odruchu Nierządnicy, palono na stosach i mordowano choćby jak w Jasenowacu nawracając siłą na katolicyzm tych, którzy w swej niewiedzy opowiedzieli się za inną interpretacją nauk Chrystusa, który jest "Bogiem żywym", aby zacytować tu biblie, rzekomo uznawane przez kapłanów. Ja jestem drogą i prawdą, i życiem - głosił Chrystus poprzez Jezusa (Ew. Jana, 14:6).\nO bracia katolicy! Zdajcie sobie sprawę z faktu, że macie dwóch wrogów: waszych kapłanów-magów paradujących w starożytnych szatach zwanych "liturgicznymi" oraz tych, którzy twierdzą, że żydzi, chrześcijanie i muzułmanie mają tego samego Boga.\nTO KŁAMSTWO! TEN SAM BÓG NIE NAKAZUJE KOCHAĆ BLIŹNIEGO SWEGO JAK SIEBIE SAMEGO, A INNYM RAZEM NAMAWIA DO ZABIJANIA INNOWIERCÓW, BOWIEM BÓG JEST MIŁOŚCIĄ, BÓG KOCHA SWOJE STWORZENIA, BO W INNYM WYPADKU NIE BYŁBY BOGIEM. TE TRZY T.ZW. SYSTEMY ABRAHAMOWE MAJĄ TĘ SAMĄ WSPÓLNĄ CECHĘ, A MIANOWICIE IGNORUJĄ PRZEDE WSZYSTKIM PRAWO NIE ZABIJANIA. KTO NAMAWIA DO ZABIJANIA NIE JEST BOGOGIEM.\nCzy wypowiedzi doktora Alberto Rivery można brać na serio?\n¹) Patrz fotografia z ceremonii zaprzysiężenia powyżej\n²) Newsweek, Januar 26, 1981\n³) http://www.filmweb.pl/Fanatyk oraz http://www.polityka.pl/swiat/analizy/234780,1,nazisci-w-izraelu.read\n⁴) J Russell Major, The Western World\nAutor: Roman Nacht o 10:32


Tego typu przedstawienie jest pierwszym w naszej gminie. Reżyserem spektaklu jest ksiądz proboszcz, Rafał Bogus, który już wcześniej przygotowywał MISTERIUM MĘKI PAŃSKIEJ w swojej poprzedniej parafii. W realizację pomysłu chętnie zaangażowała się OSIECKA GRUPA TEATRALNO-WOKALNA, ale zagrali również inni aktorzy – amatorzy, mieszkańcy parafii, którzy pierwszy raz wystąpili publicznie. W najważniejszą postać, Jezusa, wcielił się Janusz Prus, ojciec czwórki dzieci. Przygotowywał się do swojej roli profesjonalnie. Wszyscy są zgodni, że należą mu się wyrazy uznania. Maryję zagrała wokalistka, Karolina Orzeł.\nLudzie byli bardzo poruszeni. Wszyscy aktorzy mocno weszli w swoje role. Założeniem reżysera było ukazanie Męki Pańskiej w realistyczny sposób. Dodatkowo płonące pochodnie stworzyły niesamowity klimat. Myślę, że było to wielkie przeżycie nie tylko dla widzów ale i dla osób przygotowujących oraz biorących udział w MISTERIUM MĘKI PAŃSKIEJ.\nAutorem zdjęć jest osiecki artysta, Jacek Melerski. W kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa mogliśmy podziwiać jego już 14 instalację Grobu Pańskiego.


TEST: Krüger&Matz LIVE - Magazyn T3\nTEST: Krüger&Matz LIVE\nLIVE to przyzwoicie wykonany telefon, przypominający swym kształtem modele aspirujące do miana urządzeń segmentu premium.\nNa rynku zdominowanym przez gigantów pokroju Apple, Samsung czy HTC, każdorazowe pojawienie się urządzenia wyprodukowanego przez – powiedzmy sobie wprost – mało znaną w naszym kraju firmę, stanowi nie lada sensację. Tym bardziej więc ucieszyliśmy się, gdy w nasze ręce trafił nowy smartfon o jakże wdzięcznej nazwie LIVE, będący efektem prac inżynierów z Krüger&Matz.\nZacznijmy może od ceny tej słuchawki. 700 PLN to kwota, za którą średnio obeznany konsument kupiłby telefon nie wzbudzający w dzisiejszych czasach żadnego entuzjazmu. Co byście jednak powiedzieli, gdyby owe siedem stówek wystarczyło na smartfona dual SIM z czterordzeniowym procesorem 1,2 GHz, 1 GB RAM-u oraz – i tu prosimy o uwagę – dwoma kamerami (tylną 8 Mpix i przednią 2 Mpix)? W chwili obecnej musielibyście się naprawdę nieźle namęczyć, by znaleźć sprzęt, który za tak niewielkie pieniądze jest w stanie oferować takie parametry.\nLIVE to przyzwoicie wykonany telefon, przypominający swym kształtem modele aspirujące do miana urządzeń segmentu premium. Nie myślcie jednak, że znajdziecie tu aluminiową obudowę – co to, to nie. W zaskakująco smukłym plastikowym korpusie gnieździ się 4,5-calowy, pięciopunktowy dotykowy ekran IPS pracujący w rozdzielczości 540×960 pikseli, który w pełni wystarcza do komfortowego oglądania filmów czy przeglądania stron internetowych.\nModel ten działa w oparciu o Androida w wersji 4.1. Biorąc pod uwagę potężną moc obliczeniową, obsługa systemu oraz co bardziej wymagających aplikacji przebiega tutaj wyjątkowo płynnie, choć oczywistym jest fakt, że niektórym osobom może brakować pewnych funkcji obecnych w najnowszych odsłonach OS-u Google. Z dodatków godny uwagi jest wbudowany tuner radia FM, którego często brakuje użytkownikom wielu droższych modeli telefonów.\nCo by nie mówić, produkt Krüger&Matz okazał się dla nas ogromnym zaskoczeniem. Nie spodziewaliśmy się, że w dzisiejszych czasach można zaoferować konsumentowi taki sprzęt w tak atrakcyjnej cenie i z niecierpliwością wyczekujemy premier kolejnych urządzeń firmy o mało zachęcającej w Polsce nazwie.\nWYŚWIETLACZ 4,5 cala, 540×960 pikseli\nPROCESOR ARM Cortex A5 quadcore, 1,2 GHz\nRAM/ WBUDOWANA PAMIĘĆ 1 GB/4 GB + microSD\nAPARAT 8 Mpix (tył), 2 Mpix (przód)\nŁĄCZNOŚĆ Bluetooth 4.0, USB, Wi-Fi, audio 3,5 mm\nSiedem stówek za Androida 4.1, czterojajeczny procek i kamerę 8 Mpix? Krüger&Matz pokazało, że nawet takie cuda są możliwe. To niemal pewne, że nie będziecie w stanie znaleźć telefonu, który przy tej cenie oferuje tyle, co LIVE.\nDobry czterordzeniowy procesor, 1 GB RAM-u oraz przejrzysty 4,5-calowy dotykowy ekran to naprawdę wiele, jeśli weźmiemy pod uwagę cenę tego urządzenia.\nAndroid 4.1 może nie zachwyca świeżością, ale dzięki dużej mocy obliczeniowej nie brakuje mu żwawości.\nCoś, czego nie ma nawet sam iPhone 5! Wbudowany tuner pozwala na komfortowy odsłuch stacji radiowych, bez konieczności zabawy z różnymi aplikacjami.\nJeden z najlepszych przykładów na to, że mało znany produkt jest w stanie zawstydzić urządzenia najbardziej rozpoznawalnych marek.\nW tym artykule:kruger&matz, live, smartfon, test