Treść orzeczenia VII Pa 25/14 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nVII Pa 25/14 - uzasadnienie Sąd Okręgowy w Łodzi z 2014-03-06\nSygn. akt VII Pa 25/14\nZaskarżonym wyrokiem z dnia 15 października 2013 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi X Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził od pozwanego Z. G. na rzecz powódki B. K. łącznie kwotę 13.888,08 zł. tytułem wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, wraz z ustawowymi odsetkami sprecyzowanymi w sentencji orzeczenia (punkt I wyroku), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt II); zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1.800 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (pkt. III); nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa – Kasy Sądu Rejonowego dla Łodzi – Śródmieścia w Łodzi kwotę 695,00 zł tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu oraz kwotę 903,19 zł tytułem wydatków sądowych (pkt IV); nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 2.800 zł (pkt V).\nPowódka B. K. została zatrudniona przez pozwanego Z. G. w dniu 2 czerwca 2000 roku na podstawie umowy o pracę na okres próbny do dnia 31 sierpnia 2000 roku na stanowisku pracownika fizycznego – sprzątaczki, a następnie na podstawie umowy o pracę na czas określony od dnia 1 września 2000 roku do dnia 31 grudnia 2001 roku. Kolejne umowy o pracę na czas określony strony zawarły na okres od dnia 1 stycznia 2002 roku do dnia 31 grudnia 2006 roku i na okres od dnia 1 stycznia 2007 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku. W dniu 1 maja 2008 roku powódka została zatrudniona na stanowisku koordynatora, a od dnia 1 marca 2010 roku na stanowisku Kierownika Regionu.\nDo obowiązków powódki na stanowisku Kierownika Regionu należało m.in. nadzorowanie, organizowanie oraz kontrola nad terminowym i rzetelnym wykonaniem powierzanych zadań podległym pracownikom, sporządzanie planów urlopowych i grafików podległym pracownikom, organizowanie zastępstw chorobowych, urlopowych i innych na podległych obiektach. Ponadto powódka była uprawniona do przydzielania zadań pracownikom i kontrolowania ich wykonania, wydawania podległym pracownikom niezbędnych poleceń i wytycznych zapewniających należyte wykonywanie zadań, dokonywania oceny zawodowej podległych pracowników i kwalifikowanie ich do zajmowania określonego stanowiska.\nWynagrodzenie powódki w okresie od dnia 1 marca 2010 roku do dnia\n31 lipca 2011 roku wynosiło 2.050,00 zł.\nWynagrodzenie było płatne miesięcznie do 10 dnia miesiąca kalendarzowego, po upływie okresu za jaki przysługiwało.\nBędąc zatrudniona na stanowisku Kierownika Regionu powódka początkowo wykonywała pracę w Ł. i zarządzała pracownikami pozwanego świadczącymi pracę w Szpitalu im. (...) w Ł. oraz na innych obiektach, t.j. poczty i basen. Pracę świadczyła wtedy w ramach normatywnego czasu pracy.\nW czerwcu 2010 roku powódka jeździła do Szpitala (...) w W. na szkolenia, a następnie od 1 lipca 2010 roku objęła nadzór na pracownikami pozwanego świadczącymi pracę na terenie tego Szpitala. Powódka świadczyła pracę w tym Szpitalu do dnia 2 sierpnia 2010 roku, a następnie wróciła do Ł., gdyż nadal miała pod swoim nadzorem placówki w Ł.. Wówczas do W. jeździła co drugi dzień, starając się nadzorować jednocześnie placówki zarówno w Ł., jak i organizować pracę w Szpitalu (...) w W.. Na stałe do pracy w Szpitalu (...) w W. powódka została skierowana w dniu 2 listopada 2010 roku i pracowała tam do dnia 2 maja 2011 roku. Powódka mieszkała w tym okresie w wynajmowanym przez pozwanego pokoju hotelowym.\nFirma pozwanego na terenie tego Szpitala wykonywała usługę kompleksowego utrzymania czystości i prawidłowego utrzymania stanu sanitarnego oraz świadczyła usługi transportu wewnątrzszpitalnego. Realizacja tych usług odbywała się całodobowo, w dni robocze, wolne od pracy i święta. W specyfikacji warunków zamówienia bardzo szczegółowo opisano zakres świadczonej przez firmę pozwanego usługi. Między innymi wskazano, że oprócz sprzątania bieżącego i okresowego do obowiązków wykonawcy należało: bieżące uprzątanie rozlanych płynów ustrojowych zgodnie z obowiązującą w Szpitalu procedurą, mycie i dezynfekcja łóżek, szafek, wózków transportowych, inwalidzkich, materacy, szaf i mebli, mycie i dezynfekcja: podłóg, ścian, odbojnic, drzwi, grzejników, osłon, sanitariatów, mebli, kozetek, stojaków, taboretów, koszy, opróżnianie zawartości pojemników na odpady komunale, medyczne i makulaturę, mycie pojemników, zakładanie odpowiedniego koloru worków, transport odpadów komunalnych do kontenerów i odpadów medycznych, transport pacjentów z Izby Przyjęć do oddziałów, na badania diagnostyczne, konsultacje lekarskie, wykonywanie czynności pomocniczych w Izbie Przyjęć takich jak pomoc przy rozbieraniu i odbieraniu pacjentów, przekazywanie odzieży pacjentów z Izby Przyjęć do magazynu odzieży, prowadzenie magazynu odzieży pacjentów przyjmowanych do szpitala, transport materiału do badań diagnostycznych, transport posiłków z kuchni szpitalnej do Oddziałów, pomoc w Pracowni RTG przy badaniach, mycie okien, parapetów, siatek i krat w oknach.\nW związku z zawarciem przez pozwanego umowy na wykonywanie powyższych usług na terenie Szpitala (...) w W. do obowiązków powódki należało zorganizowanie pracy wszystkich pracowników i jej koordynowanie. W początkowym okresie powódce pomagała K. M. (1) zatrudniona u pozwanego na stanowisku pielęgniarki koordynatora, która mieszkała z powódką w wynajmowanym przez pozwanego pokoju.\nDo obowiązków powódki należało również przeprowadzanie rozmów kwalifikacyjnych z kandydatami na pracowników, podejmowanie decyzji w przedmiocie ich zatrudnienia, jednakże nie miała ona wpływu na wysokość ich wynagrodzenia za pracę. Powódka otrzymywała z Biura pozwanego w Ł. przygotowane dokumenty w związku z zatrudnieniem danego pracownika z ustaloną już wysokością wynagrodzenia za pracę, które było określone na poziomie minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w danym okresie.\nW Szpitalu (...) w W. pozwany zatrudniał około 30 pracowników.\nPowódka prowadziła listy obecności i pracownicy mieli obowiązek codziennie podpisywać się na tych listach, także wtedy, gdy świadczyli prace w dni wolne od pracy, niedziele i święta. Listy te powódka przekazywała następnie do D. Kadr w Ł..\nZdarzało się, że pracownicy świadczyli pracę w godzinach nadliczbowych, gdy inny pracownik nie przyszedł do pracy na kolejną zamianę, bądź, gdy porzucił nagle pracę.\nPracownicy pracowali w systemie zmianowym w godzinach od 7.00 do 19.00 i od 19.00 do 7.00.\nZdarzało się, że pracownicy pozwanego zatrudnieni w tym Szpitalu nie przychodzili do pracy bez usprawiedliwienia - po kilku dniach świadczenia pracy, a nawet, że porzucali pracę po kilku godzinach od jej podjęcia, bądź że przychodzili do pracy pod wpływem alkoholu, czy też spożywali alkohol w pracy. Często takie sytuacje zdarzały się w weekendy i święta. Z uwagi na to, że usługę należało wykonać, by uniknąć nałożenia kar przez zlecającego usługę, powódka często sama wykonywała czynności należące do tych pracowników, tj. m.in. sprzątała, wykonywała pracę salowych, woziła pacjentów z Izby Przyjęć na Oddziały, na badania RTG .\nPowódka miała w Szpitalu początkowo wydzielone stanowisko pracy w szatni, w późniejszym okresie otrzymała do dyspozycji pomieszczenie socjalne, w którym znajdował się telefon. Powódka miała obowiązek odbierania tego telefonu, gdyż za jego pośrednictwem zlecano wykonawcy usługi określone czynności, np. dzwoniono z Izby Przyjęć, czy Oddziałów i zlecano przetransportowanie pacjentów, dostarczenie próbek do badań.\nZ uwagi na duże problemy kadrowe i potrzebę zorganizowania pracy w tym obiekcie powódka świadczyła pracę w tygodniu w godzinach od 7.00 do 19.00, ponadto zdarzało się, że w tych godzinach wykonywała pracę także w dni wolne od pracy, niedzielę i święta.\nW Szpitalu (...) w sobotę i niedzielę w Izbie Przyjęć była przyjmowana duża liczba pacjentów, wówczas powódka pomagała salowym w ich obowiązkach. Nie tylko uczestniczyła w przewożeniu pacjentów na Oddziały i na badania, ale także sprzątała pomieszczenia.\nPowódka była uprawniona do zatrudnienia w Szpitalu brygadzisty, który zastępowałby ją w obowiązkach. Powódka razem z K. M. (1) podjęły próbę zatrudnienia pracowników na tym stanowisku, jednakże bezskutecznie, gdyż kandydaci na to stanowisko bądź nie wyrażali zgodę na zatrudnienie na zaproponowanych warunkach płacowych (tj. z wynagrodzeniem 1.500 zł miesięcznie plus premia w wysokości 100 zł), bądź zatrudnione na tym stanowisku osoby były zwalniane, bądź same rozwiązywały stosunek pracy .\nZ uwagi na ilość obowiązków nałożonych na firmę pozwanego jako wykonawcę usługi w Szpitalu (...) w W. powódka sygnalizowała przełożonym, iż ilość etatów ustalona przez pozwanego na tym obiekcie winna ulec zwiększeniu.\nPonadto sygnalizowała problemy występujące na tym obiekcie związane z dużą rotacją pracowników. Bezpośredni przełożony powódki – Dyrektor Regionu R. M. (1) w początkowym okresie bardzo często przyjeżdżał do Szpitala i pomagał powódce w pracy. Ponadto w późniejszym okresie dzwonił do powódki w późnych godzinach wieczornych, gdy była jeszcze w pracy. Miał wiedzę w jakich godzinach powódka świadczyła pracę.\nKierownicy Regionu podpisywali listy obecności dopiero, gdy przyjeżdżali do Biura w Ł.. Powódka czasami przez kilka miesięcy nie podpisywała tych list. Uzupełniała podpisy na listach po przyjeździe do Biura w Ł.. Na listach obecności nie wskazywała godzin pracy. Na polecenie pozwanego nie podpisywała się również na listach w dni wolne od pracy, niedzielę i święta, w których rzeczywiście świadczyła pracę.\nZgodnie z § 15 obowiązującego u pozwanego Regulaminu Pracy – przebywanie pracownika na terenie zakładu pracy poza wyznaczonymi dla niego godzinami pracy, a także w godzinach nadliczbowych jest dopuszczalne jedynie za zgodą pracodawcy z określeniem ilości godzin, wyrażona w formie pisemnej.\nW lipcu 2010 roku powódka przepracowała 48 godzin nadliczbowych w soboty i 36 godzin nadliczbowych w niedzielę i święta, za które winna otrzymać wynagrodzenie (wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych) w wysokości 1.677,84 zł. W listopadzie 2010 roku powódka przepracowała 48 godzin nadliczbowych w soboty i 60 godzin nadliczbowych w niedzielę i święta, za które winna otrzymać wynagrodzenie (wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych) w wysokości 2.459,76 zł. W grudniu 2010 roku powódka przepracowała 24 godziny nadliczbowe w soboty i 36 godzin nadliczbowych w niedzielę i święta, za które winna otrzymać wynagrodzenie (wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych) w wysokości 1.258,32 zł. W styczniu 2011 roku powódka przepracowała 48 godzin nadliczbowych w soboty i 72 godziny nadliczbowe w niedzielę i święta, za które winna otrzymać wynagrodzenie (wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych) w wysokości 2.767,20 zł. W lutym 2011 roku powódka przepracowała 48 godzin nadliczbowych w soboty i 48 godzin nadliczbowych w niedzielę i święta, za które winna otrzymać wynagrodzenie (wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych) w wysokości 2.152,32 zł. W marcu 2011 roku powódka przepracowała 48 godzin nadliczbowych w soboty i 48 godzin nadliczbowych w niedzielę i święta, za które winna otrzymać wynagrodzenie (wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych) w wysokości 1.871,52 zł. W kwietniu 2011 roku powódka przepracowała 48 godzin nadliczbowych w soboty i 36 godzin nadliczbowych w niedzielę i święta, za które winna otrzymać wynagrodzenie (wraz z dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych) w wysokości 1.844,88 zł.\nPowódka nie otrzymała wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, ani nie udzielono jej dnia wolnego w związku z pracą w godzinach nadliczbowych.\nUmowa o pracę została rozwiązana z powódką z dniem 11 lutego 2012 roku na skutek wypowiedzenia złożonego przez pracownika.\nW oparciu o tak ustalony stan faktyczny Sąd Rejonowy uznał, iż wniesione powództwo jest zasadne.\nMając na uwadze treść art. 151 § 1 K.p oraz art. 151 1 § 1 K.p. Sąd Rejonowy podniósł iż praca w godzinach nadliczbowych ma charakter wyjątkowy podyktowany szczególnymi potrzebami pracodawcy. Aprobata wykonywanej pracy jest zaś konieczną przesłanką powstania po stronie pracodawcy obowiązku zapłaty wynagrodzenia za te pracę wraz z dodatkiem za godziny nadliczbowe. Warunkiem przyjęcia dorozumianej zgody pracodawcy na pracę w godzinach nadliczbowych jest natomiast świadomość pracodawcy, że pracownik ją wykonuje.\nSąd zaznaczył też, że przepis art. 151 4 § 1 K.p. wyodrębnia grupę pracowników wyjętych spod działania ochronnych norm, gwarantujących pracownikowi dodatkowe świadczenia w zamian za wykonywanie swoich obowiązków ponad obowiązujące go normy czasu pracy. Zgodnie z jego brzmieniem, pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy i kierownicy wyodrębnionych komórek organizacyjnych wykonują, w razie konieczności, pracę poza normalnymi godzinami pracy bez prawa do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Jedynie kierownikom wyodrębnionych komórek organizacyjnych przysługuje prawo do wynagrodzenia oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych przypadających w niedzielę i święto, jeżeli w zamian za pracę w takim dniu nie otrzymali innego dnia wolnego od pracy (§ 2 powołanego artykułu).\nW niniejszej sprawie strona pozwana kwestionowała fakt wykonywania przez powódkę pracy w godzinach nadliczbowych, podnosząc, że powódka w toku zatrudnienia zajmowała stanowisko kierownicze i jej obowiązkiem było odpowiednie zorganizowanie pracy na podległym jej obiekcie, tak aby nie zachodziła potrzeba pracy w godzinach nadliczbowych.\nSąd wskazał, iż praca świadczona przez osoby zarządzające danym zakładem pracy polega na kierowaniu zespołem osób, przy czym istotą tej pracy jest wykonywanie właśnie czynności kierowniczych. Najistotniejszą cechą wyróżniającą tę grupę jest zatem możliwość podejmowania przez nich decyzji dotyczących zakładu pracy, co obejmuje działania związane z zarządzaniem składnikami materialnymi i niematerialnymi danego przedsiębiorstwa, jak i decyzje dotyczące zatrudnionych osób.\nKluczowymi kryteriami zakwalifikowania pracownika do grupy kierowników wyodrębnionych komórek organizacyjnych są występujące łącznie: odrębność kierowanej przez niego komórki oraz zakres powierzonych mu uprawnień. Kierownikiem będzie więc tylko taki pracownik, którego obowiązki polegają wyłącznie lub głównie na organizowaniu procesu pracy podwładnych i kierowaniu nimi. Przy czym Sąd Najwyższy przyjął, iż pracownik kierujący komórką organizacyjną, wyodrębnioną w strukturze organizacyjnej zakładu pracy, nie zajmuje stanowiska kierowniczego w rozumieniu przepisów kodeksu pracy, jeśli jego obowiązki nie ograniczają się do organizowania kontroli i nadzorowania czynności pracowników podległej sobie komórki, lecz polegają na wykonywaniu pracy na równi z nimi (wyrok SN z dnia 13 stycznia 2005 roku, II PK 114/04, OSNP 2005/16/245; wyrok SN z dnia 17 listopada 1981 roku, I PR 92/81, OSNC 1982/5–6/82).\nPonadto Sąd miał na względzie, iż pod rządami Kodeksu pracy, praca osób zajmujących stanowiska kierownicze w godzinach nadliczbowych dopuszczalna jest tylko „w razie konieczności”, tj. wyjątkowo, sporadycznie i okazjonalnie, w sytuacji nieuchronnej i przymusowej. Stałe świadczenie pracy w przedłużonym czasie nie należy do obowiązków pracownika i wynika najczęściej z wadliwie określonego zakresu czynności lub nieprawidłowej organizacji pracy. Kierownikowi zakładu pracy nie należy się natomiast wynagrodzenie za godziny nadliczbowe, o ile ma on realną możliwość takiego zorganizowania własnej pracy, by w godzinach nadliczbowych nie pracować, gdy więc można założyć, że jeżeli pracuje w godzinach nadliczbowych, to czyni to wskutek własnej nieudolności albo też świadomie bez rzeczywistej potrzeby tak organizuje pracę po to, by uzyskać wynagrodzenie za godziny nadliczbowe. Pozbawienie prawa do oddzielnego wynagrodzenia z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych dotyczy tylko wyjątkowych sytuacji i tylko pracowników zajmujących określone stanowiska związane z zarządem zakładem pracy lub jego wyodrębnionej części (wyrok SN z dnia 20 września 2005 roku, II PK 56/05, OSNP 2006/13-14/213). Jednakże zwrot „mogą być zatrudnieni w miarę konieczności” nie upoważnia zakładów pracy do stosowania takich rozwiązań organizacyjnych, które by w samym swoim założeniu rodziły konieczność stałego wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych przez pracowników zajmujących kierownicze i inne samodzielne stanowiska pracy (wyrok SN z dnia 26 marca 1976 roku, I PRN 9/76, Lex nr 14304; wyrok SN z dnia 5 lutego 1976 roku, I PRN 58/75, OSNCP 1976/10/223). Zakres obowiązków pracownika zatrudnionego na stanowisku kierowniczym powinien być tak ukształtowany, by w prawidłowym założeniu mógł on je wykonywać w ustawowym czasie pracy. O zakresie obowiązków pracownika decyduje nie tylko rodzaj wykonywanej pracy, ale również rozmiar wynikających z nich zadań, które powinny być tak określone, by ich wykonanie w normalnym czasie pracy było obiektywnie możliwe (wyrok SN z dnia 27 czerwca 1977 roku, I PRN 86/77, Lex nr 14397).\nW ocenie Sądu powyższa argumentacja, prowadzi do wniosku, iż względem powódki nie zostały zachowane elementarne zasady, które mogły by przemawiać za wyłączeniem wobec niej dobrodziejstwa korzystania z dodatkowego wynagrodzenia za pracę wykonywaną ponad obowiązujące normy.\nPowódka i większość świadków, zatrudnionych u pozwanego, zgodnie zeznali, że rozmiar ciążących na niej obowiązków, uniemożliwiał ich realizację w czasie formalnie wskazanym w treści umowy o pracę łączącej ją z pozwanym.\nPowódka objęła nadzór nad obiektem, jakim był Szpital (...) w W. w okresie, gdy firma pozwanego rozpoczęła wykonywanie w tym obiekcie usług kompleksowego utrzymania czystości i prawidłowego utrzymania stanu sanitarnego oraz świadczyła usługi transportu wewnątrzszpitalnego. Realizacja tych usług odbywała się całodobowo, w dni robocze, wolne od pracy i święta, a zakres świadczonych usług był bardzo szeroki. Wiązało się to dla powódki z koniecznością zatrudnienia nowych pracowników, zorganizowania im pracy, koordynowania tych pracy. Z zeznań zgłoszonych przez powódkę świadków bezsprzecznie wynika, że zorganizowanie pracy na tym obiekcie było utrudnione, gdyż po pierwsze powódka miała problemy z zatrudnieniem pracowników. Odmawiali oni bowiem pracy za zaproponowaną minimalną stawkę wynagrodzenia, przy czym należy zauważyć, iż powódka nie miała wpływu na wysokość tego wynagrodzenia. Po drugie często zdarzało się, że pracownicy pozwanego zatrudnieni w tym Szpitalu nie przychodzili do pracy bez usprawiedliwienia, a nawet, że porzucali pracę po kilku godzinach od jej podjęcia, bądź że przychodzili do pracy pod wpływem alkoholu, czy też spożywali alkohol w pracy. Sytuacje takie zdarzały się zarówno w dni powszednie, jak i w weekendy, czy święta. W takiej sytuacji zarówno powódka, jak i inni pracownicy byli zmuszeni wykonywać obowiązki tych pracowników - by uniknąć nałożenia kar przez zlecającego usługę. Ponadto z zebranego materiału dowodowego wynika także, iż powódka zgłaszała przełożonym potrzebę zwiększenie liczby etatów na tym obiekcie oraz informowała o dużej rotacji pracowników. W związku z występującymi na tym obiekcie problemami, powódka musiała świadczyć pracę w godzinach nadliczbowych nie tylko w tygodniu, ale także w weekendy oraz święta, a pracę wykonywała w godzinach pracy pierwszej zmiany, tj. od 7.00 do 19.00.\nSąd odmówił wiarygodności zeznaniom świadków: R. M. (1) i A. Z. (1) w zakresie, w jakim twierdzili, że powódka nie zgłaszała problemów kadrowych oraz, że nie informowała, że wykonuje pracę w godzinach nadliczbowych. Ich zeznania są bowiem sprzeczne nie tylko z zeznaniami powódki, ale również pozostałych świadków, którzy pracowali w Szpitalu (...) w W. w okresie spornym. Świadkowie ci zeznali, że obiekt ten był „specyficzny”, gdyż były trudności z zatrudnieniem pracowników, którzy odmawiali pracy za zaproponowanym wynagrodzeniem (należy mieć na uwadze, że obiekt był położony w W., gdzie koszty utrzymania są wyższe niż w innych miastach), porzucali pracę oraz, że zakres świadczonych usług był tak szeroki, iż zachodziła konieczność, by powódka (przy brakach kadrowych) świadczyła pracę w godzinach nadliczbowych. Ponadto z zeznań powódki oraz tych świadków, które są spójne, logiczne i wzajemnie ze sobą korelują wynika, że powódka o powyższych problemach informowała przełożonych, a nadto, że świadek R. M. (1) wiedział o sytuacji na obiekcie, gdyż w początkowym okresie często tam przyjeżdżał i nawet sam pomagał powódce w wykonywaniu jej obowiązków, a także obowiązków podległych jej pracowników.\nZdaniem Sądu powódka zatem za wiedzą swoich przełożonych obowiązana był pełnić swoje obowiązki w wymiarze przekraczającym normatywny czas pracy – nie był to stan przejściowy, uzasadniający wyjątkowo konieczność wykonywania przez powódkę pracy ponad czasową normę określoną w przepisie lecz stan ugruntowany, wywołany strukturą organizacyjną pozwanego.\nNie można przy tym założyć, aby okoliczności te nie były wiadome pracodawcy – jego reprezentantowi – przełożonemu powódki, który jak ustalono miał w pełni świadomość co do pracy powódki w godzinach nadliczbowych. Jak wyżej podniesiono, świadomość podmiotu zarządzającego zakładem pracy, co do obecności na jego terenie pracowników świadczących pracę ponadnormatywną stanowi wystarczającą przesłankę dla uznania, iż rodzi to po ich stronie roszczenie o wynagrodzenie z tego tytułu, niezależnie od braku stosownych wniosków w tym przedmiocie. W tej sytuacji za całkowicie bezpodstawny Sąd uznał zarzut pozwanego, że powódka nie mogła świadczyć pracy w godzinach nadliczbowych, gdyż nie występowała zgodnie z obowiązującym Regulaminem Pracy – do przełożonych o wyrażenie zgody na przebywanie w pracy poza normatywnymi godzinami pracy.\nSąd wskazał, iż uwagi na to, że w niniejszej sprawie ustalono, iż powódka świadczyła pracę ponad obowiązujący ją wymiar czasu pracy, a pozwany aprobował ten fakt, najistotniejszą kwestią było ustalenie ilości przepracowanych przez powódkę godzin nadliczbowych oraz ustalenie, czy pracodawca wpłacił jej z tego tytułu należne wynagrodzenie, bądź udzielił w zamian dni wolnych od pracy.\nZgodnie z art. 6 K.c. w związku z art. 300 K.p. na pracowniku spoczywa ciężar udowodnienia tego, iż wykonywał pracę w godzinach nadliczbowych. Podkreślenia jednakże wymaga fakt, iż zgodnie z przepisem art. 94 pkt 9a K.p. pracodawca ma obowiązek prowadzenia dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem pracy oraz akt osobowych pracowników. Brak dokumentacji, wynikający z zaniedbania jej prowadzenia przez pracodawcę powoduje zmianę wynikającego z art. 6 K.c. rozkładu ciężaru dowodów, przerzucając go na osobę zaprzeczającą faktom, z których strona powodowa wywodzi skutki pozwu (wyrok SA w Białymstoku z 10 kwietnia 2003 roku, III APa 40/02, OSA 2003/12/43). Pracodawca ma w takich razach obowiązek wykazać, że pracownik nie pracował w takim rozmiarze, jak twierdzi, a tym bardziej jaki udokumentował (uzasadnienie wyroku SN z 5 maja 1999 roku, I PKN 665/98, OSNP 2000/14/535). Brak ewidencji pracy w godzinach nadliczbowych obciąża pracodawcę, a nie powołującego się na nią pracownika. Nie można więc obciążać pracownika konsekwencjami faktu, iż sam ewidencjonował swoje godziny pracy, gdyż był to obowiązek zakładu (por. uzasadnienie wyroku SN z dnia 13 stycznia 2005 roku, II PK 114/04, OSNP 2005/16/245).\nWobec tego w ocenie Sądu I instancji obiektywnym dowodem mogła być jedynie dokumentacja pracownicza, w sposób rzetelny i zgodny z prawdą stwierdzająca fakt wykonywania przez powódkę pracy w czasie odpowiadającym normom określonym w treści łączącego strony stosunku pracy. W przedmiotowej sprawie pozwany reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie przedstawił ewidencji czasu pracy powódki. Z ustaleń Sądu wynika natomiast, że powódka zgodnie z poleceniem pozwanego – nie podpisywała się na listach obecności w dniach wolnych od pracy, niedzielę i święta, pomimo świadczenia pracy w tych dniach. Listy te podpisywała natomiast z kilkumiesięcznym opóźnieniem, wtedy gdy przyjeżdżała do Biura w Ł.. Przedstawione przez pozwanego listy obecności (k.22-28), z wyżej wskazanych powodów, Sąd uznał więc za niewiarygodne.\nSąd wskazał, iż konsekwencją nierzetelności dokumentacji pracowniczej jest powstanie po stronie pracownika możności udowodnienia wszelkimi sposobami tego, że pracował w godzinach nadliczbowych, w tym za pomocą dowodów z zeznań świadków, czy też własnoręcznie prowadzonej dokumentacji. Z ustaleń wynikało, że powódka prowadziła ewidencję dla własnych potrzeb, ponieważ pracodawca nie był zainteresowany rzeczywistymi godzinami pracy.\nPrzeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe bezsprzecznie natomiast wykazało, iż powódka w dochodzonym okresie wykonywała swoje obowiązki w systemie czasu pracy polegającym na pracy co najmniej po 12 godzin dziennie, zarówno w dni powszednie, jak i większość weekendów i święta oraz, że każdym miesiącu pracy następowało przekroczenie norm czasu pracy. Jak wspomniano, zeznania powódki i świadków, którym Sąd dał wiarę znajdowały potwierdzenie w treści złożonych przez powódkę dokumentów ewidencjonujących czas pracy.\nZdaniem Sądu nie ma przy tym znaczenia okoliczność, iż zeznania te nie odnosiły się szczegółowo do wskazanych w ewidencji dni pracy, co zresztą byłoby nadmiernym utrudnieniem wobec rozciągłości okresu, za który powódka dochodzi swych roszczeń oraz, że wyliczenia powódki zawarte w pozwie zawierają omyłki, co zostało ostatecznie przez jej pełnomocnika doprecyzowane w zestawieniu złożonym w toku postępowania (k.212, 220). Nie można bowiem zaakceptować stanowiska, zgodnie z którym mimo ustalenia, że pracownicy wykonywali swoje świadczenie w godzinach nadliczbowych, nie można byłoby im przyznać dodatkowego wynagrodzenia z tego tytułu tylko dlatego, że nie byli w stanie udowodnić dokładnie w jakich konkretnie dniach i ściśle w jakim rozmiarze świadczyli tego rodzaju prace. Jak wyżej wskazano, błędny jest pogląd zgodnie z którym ciężar dowodu w zakresie czasu pracy obarcza wyłącznie pracownika, który dochodzi roszczeń z tego tytułu (art. 6 K.c. w związku z art. 300 K.p.) albowiem to pracodawca jest obowiązany prowadzić ewidencję czasu pracy, z uwzględnieniem pracy w godzinach nadliczbowych, którą udostępnia na żądanie pracownika (art. 129 11 K.p.). Komplikacje dowodowe w zakresie dokładnego wskazania dat i rozmiaru wykazywanej przez powodów pracy w godzinach nadliczbowych mogą być rozwiązane przez Sąd przez zasądzenie odpowiedniego wynagrodzenia według oceny opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy (art. 322 K.c.) (uzasadnienie wyroku SN z dnia 23 listopada 2001 roku, I PKN 678/00, OSNP 2003/22/538). Niemożność ścisłego ustalenia wysokości wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych nie uzasadnia oddalenia powództwa (wyrok SN z dnia 5 maja 1999 roku, I PKN 665/98, OSNP 2000/14/535). Sprawa o wynagrodzenie za pracę jest sprawą o dochód; dochód przysługujący pracownikowi w postaci zapłaty za świadczoną na rzecz pracodawcy pracę w ramach stosunku pracy, a jeśli tak, to brak możliwości ścisłego udowodnienia wysokości żądania lub nadmiernej trudności w udowodnieniu tejże wysokości, uprawnia i zarazem zobowiązuje Sąd do zasądzenia odpowiedniej sumy według swej oceny, opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy (wyrok SN z dnia 5 czerwca 2007 roku, I PK 61/07, Lex nr 317787).\nWobec ustalenia rzeczywistego wymiaru czasu pracy powódki, Sąd zasądził na jej rzecz kwotę stanowiącą wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych w lipcu 2010 roku oraz w okresie od listopada 2010 roku do kwietnia 2011 roku – zgodnie z jej żądaniem wyłącznie za pracę w dniach wolnych od pracy, niedziele i święta. Wysokość tych kwot Sąd Rejonowy ustalił w oparciu o opinię biegłego z zakresu księgowości, jako najbardziej miarodajną dla ustalenia rozmiaru należnych świadczeń, spójną, logiczną i wyczerpującą, która nie została skutecznie zakwestionowana przez strony postępowania. Wyliczone przez biegłego kwoty Sąd zmodyfikował, mając na uwadze zakres dochodzonych przez powódkę roszczeń, w rozbiciu na kwoty za poszczególne miesiące, wskazane w pozwie. W zakresie przewyższającym niekwestionowane wyliczenia biegłego księgowego Sąd oddalił powództwo.\nMając powyższe okoliczności na uwadze, w oparciu o treść art. 151 1 § 1 k.p. Sąd I instancji zasądził od pozwanego na rzecz powódki tytułem wynagrodzenia za pracę za pracę w godzinach nadliczbowych łącznie kwotę 13.888,08 zł.\nW zakresie żądania zasądzenia odsetek Sąd mając na uwadze treść art. 481 § 1 K.c. w związku z art. 300 K.p., art. 359 § 1 K.c oraz art. 476 K.c. wskazał, iż w niniejszej sprawie zobowiązanie pozwanego do wypłaty świadczenia okresowego miało charakter terminowy i stawało się wymagalne ostatniego dnia każdego kolejnego miesiąca tj. w dniu wypłaty wynagrodzenia za pracę. Z tego względu roszczenie powódki dotyczące zasądzenia odsetek, Sąd uznał uzasadnione i przyznał powódce odsetki od 11-go dnia każdego następnego miesiąca następującego po miesiącu za który zasądzono wynagrodzenie.\nO kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 2 kpc, stosując zasadę obciążenia kosztami procesu stronę pozwaną w całości, bowiem powódka tylko w niewielkim zakresie uległa swojemu żądaniu. Na koszty procesu w niniejszej sprawie złożyły się koszty zastępstwa procesowego pełnomocnika powódki w wysokości 1800 złotych (§ 11 ust. 1 pkt 2 w związku z § 6 pkt 5 w związku z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2013r., poz. 490).\nZgodnie z art. 113 ust. 1, art. 96 ust. 1 pkt 4 oraz art. 35 ust. 1 w związku z art. 13 i art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U. nr 167/05, poz. 1398 ze zm.), Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 695 złotych tytułem nieuiszczonej części opłaty od pozwu oraz kwotę 903,19 złotych tytułem części wydatków. Na wydatki w przedmiotowej sprawie złożyły się koszty wynagrodzenia biegłego w kwocie 570,57 zł oraz koszty związane ze stawiennictwem świadków na rozprawie w łącznej wysokości 332,62 zł.\nApelację od powyższego orzeczenia w zakresie pkt I, III, IV, V. wniósł pełnomocnik strony pozwanej.\n- art. 151 par. 1 kp poprzez jego niewłaściwe zastopowanie i przyjęcie, że w niniejszej sprawie powódka wykonywała pracę w warunkach pracy w godzinach nadliczbowych\n- art. 151 (1) par. 1 kp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie, że powódce należy się wynagrodzenie i dodatek z tytułu godzin nadliczbowych\n- art. 151 (4) par. 1 kp poprzez jego niezastosowanie i błędnym przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie zachodzi okoliczność opisana dyspozycją wskazanego przepisu\n- art. 6 kc w związku z art. 300 kp poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nastąpiła zmiana rozkładu ciężaru dowodów z osoby wywodzącej skutki prawne przytaczanych przez siebie faktów na osobę zaprzeczającą\n- art. 15 w zw. z art. 9 par. 1 kp obowiązującego u pozwanego Regulaminu Pracy poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że pomimo braku zgłoszenia przez powódkę potrzeby pracy w godzinach nadliczbowych i braku uzyskania zgody na piśmie na jej wykonywanie powódce należy się wynagrodzenie z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych,\n- art. 233 par. 1 kpc poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów\n- art. 98 par. 1 i 3 kpc poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego w sytuacji, gdy powódka kosztów takowych nie poniosła ponieważ korzystała z pomocy radcy prawnego ustanowionego w urzędu.\nZ uwagi na powyższe skarżący wniósł o zmianę wyroku w zaskarżonej części, oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, ewentualnie zaś o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji i pozostawienie temu sądowi rozstrzygnięcia w zakresie kosztów postępowania apelacyjnego.\nW odpowiedzi na powyższe pełnomocnik powódki wniósł o oddalenie apelacji w całości, oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu z tytułu reprezentacji powódki w postępowaniu apelacyjnym, według norm prawem przepisanych. Jednocześnie pełnomocnik powódki oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części.\nBrak jest uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie sprzecznych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego a w konsekwencji naruszenia przepisów prawa materialnego art. 151 § 1 kp, art. 151 1 § 1 kp, art. 151 4 § 1 kp, art. 6 kc w związku z art. 300 kp, art. 15 Regulaminu Pracy pozwanego w zw. z art. 9 § 1 kp.\nW ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego jest – wbrew twierdzeniom apelującego – prawidłowa. Zarzuty skarżącego sprowadzają się zaś w zasadzie jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu i interpretacją dowodów dokonaną przez ten Sąd i jako takie nie mogą się ostać. Apelujący przeciwstawia bowiem ocenie dokonanej przez Sąd pierwszej instancji swoją analizę zgromadzonego materiału dowodowego.\nZauważyć należy, że w apelacji zostały przytoczone wybrane fragmenty wypowiedzi powódki jak i świadków, jak i poszczególne okoliczności o treści dla niej niekorzystnej. Jest to jednak potraktowanie zebranego w sprawie materiału dowodowego w sposób wybiórczy, to jest z pominięciem pozostałego - nie wygodnego lub nie odpowiadającego wersji zdarzeń przedstawionych przez pozwanego. Fragmentaryczna ocena materiału nie może zaś dać pełnego obrazu zaistniałych zdarzeń. Zadaniem Sądu Rejonowego – prawidłowo przez Sąd wykonanym – było przeprowadzenie całościowej oceny zebranego w sprawie materiału, ponieważ tylko taka mogła dać pełny obraz co do charakteru i wymiaru pracy powódki.\nSąd Okręgowy zgadza się z poczynionymi w sprawie ustaleniami co do świadczenia przez powódkę pracy w godzinach nadliczbowych. Nieuprawnionym jest twierdzenie apelacji, iż przekroczenie przez powódkę ustawowych norm czasu pracy było spowodowane niewłaściwym wykonywaniem przez nią obowiązków pracowniczych, w szczególności zaś jej nieudolnością w doborze pracowników, nieuprawnionym brakiem zatrudnienia brygadzisty nadto jej nadgorliwością, nie zaś złą organizacja pracy przez pozwanego.\nZgodnie z art. 217 § 1 kpc (w brzmieniu mającym zastosowanie do postępowań wszczętych przed dniem 3 maja 2012 r.) strona może, aż do zamknięcia rozprawy przytaczać okoliczności faktyczne i dowody na uzasadnienie swych wniosków lub dla odparcia wniosków i twierdzeń strony przeciwnej, z zastrzeżeniem niekorzystnych skutków, jakie według przepisów niniejszego kodeksu mogą dla niej wyniknąć z działania na zwłokę lub niezastosowania się do zarządzeń przewodniczącego i postanowień sądu.\nNa gruncie rozpoznawanego przypadku w postępowaniu przed Sądem I instancji strona apelująca nie była ograniczona co do możliwości przedstawienia swych twierdzeń i dowodów w kwestiach istotnych dla rozstrzygnięcia. Pomimo tego nie wykazała żadnych okoliczności wskazujących na nieudolne i nieprawidłowe wykonywanie przez powódkę jej obowiązków pracowniczych, które w konsekwencji zgodnie z twierdzeniem skarżącego miało doprowadzić do świadczenia przez nią pracy ponad ustawowy wymiar i normy. W szczególności apelujący nie wnosił o przeprowadzenie jakichkolwiek dowodów mających na celu wykazać, iż proces organizacji pracy przez powódkę winien wyglądać inaczej, a powódka obiektywnie pomimo jakichkolwiek przeszkód w tym zakresie nie potrafiła mu podołać. Twierdzenia apelacji w tej materii pozostają zatem gołosłownymi. W materiale sprawy brak też dowodów, pozwalających na poczynienie w tym przedmiocie ustaleń odmiennych. Nadto znamiennym jest - czego zdaje się nie zauważać skarżący – iż fakt świadczenia pracy w godzinach nadliczbowych w dniach wolnych od pracy, niedziele i święta w wymiarze po 12 godzin generalnie potwierdzili świadkowie. Ich zeznania potwierdzały także trudności związane z zatrudnieniem brygadzisty, problemy kadrowe na terenie Szpitala (...) w W. oraz związany z tym fakt wykonywania przez powódkę zadań „szeregowego pracownika”. Pozwany tych zeznań nie kwestionował sugerując wyłącznie, iż nie odnosiły się one do konkretnych dat i podnosząc, iż powódka nie miała obowiązku wykonywania zadań sprzątaczki czy salowej. Te jednak okoliczności, w ocenie Sądu II Instancji nie pozwalają na przyjęcie tezy, iż praca powódki świadczona w opisanym stanie faktycznym nie była pracą w nadgodzinach.\nNie udowodnioną jest też sugestia apelacji, iż praca ponad obowiązujące normy była tylko i wyłącznie wynikiem samowoli powódki i konsekwencja jej nadgorliwości. Powódka bowiem jako kierownik wyodrębnionej komórki organizacyjnej dysponując stosownymi narzędziami udostępnionymi jej przez pracodawcę, poprzez zatrudnienie według w własnego wyboru konkretnych i kompetentnych pracowników w tym brygadzisty mogła odpowiednio zorganizować swoją pracę. Natomiast przekonanie powódki o tym, iż tylko ona może właściwie skontrolować obiekt nie pozwalało jej na odpowiedni podział zadań. Nie było też zgody pozwanego na pracę powódki charakterze salowej czy sprzątaczki.\nZdaniem Sądu Okręgowego także twierdzenia apelacji w tej materii pozostają nieudolną próbą obrony stanowiska procesowego strony pozwanej. Istotnie powódka mogła w sposób dowolny dobierać pracowników. Niemniej jednak - czego zdaje się nie widzieć skarżący - jej wybór był znacząco ograniczony. Z uwagi na najniższą stawkę wynagrodzenia proponowaną kandydatom do pracy motywacja do pracy w warunkach (...) rynku pracy nie była wystarczająca. Konsekwencją powyższego były okoliczności, którym skarżący nawet w apelacji nie zaprzecza: duża rotacja, porzucanie obowiązków, picie alkoholu. Niemniej jednak obarczanie powódki za ten stan rzeczy wydaje się być absurdem. Skarżący nie wykazał, iż prowadząc proces rekrutacji powódka wykonywała swe obowiązki nienależycie. Twierdzenie zaś, że na niej spoczywa odpowiedzialność za niekompetencje i nieodpowiedzialność poszczególnych pracowników stanowi zaś w istocie niedopuszczalne przerzucenie na nią ryzyka związanego z działalnością prowadzoną przez pracodawcę. Z tych też względów okoliczności te nie mogą przesądzać faktu złej organizacji pracy przez powódkę. W ocenie Sądu Okręgowego natomiast rzekomo celowy brak zatrudnienia brygadzisty z uwagi na przeświadczenie powódki o jej niezbędności w procesie kontroli powierzonego jej obiektu nie został poparty żadnymi dowodami. W kwestii braku zgody pozwanego na pracę powódki charakterze salowej czy sprzątaczki, trzeba zaś wskazać, iż w świetle nie podważonego przez skarżącą i wiarygodnego materiału dowodowego przełożeni powódki wiedzieli o problemach kadrowych w placówce w W.. Jednocześnie też oczekiwali, iż zlecenie w tym obiekcie, z uwagi na zagrożenie dużymi karami umownymi będzie realizowane prawidłowo i bez zakłóceń. Dlatego również stwierdzić należy, iż przyzwalali na pracę powódki w tym charakterze celem uzupełnienia koniecznych i wiadomych im braków kadrowych.\nW ocenie Sądu I instancji nie można też uznać jak chce skarżący, iż sposób organizacji pracy kierownikom w zakładzie prowadzonym przez pozwanego był prawidłowy, bowiem zarówno powódka świadcząc pracę w regionie (...) jak i inni kierownicy mający pod sobą kilka oddziałów nie mieli potrzeby świadczenia pracy w godzinach nadliczbowych. Powyższe miało znajdować potwierdzenie w zeznaniach R. M. i A. Z..\nOdnosząc się do tych twierdzeń wskazać należy, że jeśli w sporze dwie grupy świadków lub strony zeznają odmiennie bądź poszczególne dokumenty wskazują na odmienne okoliczności, to do Sądu meriti należy ocena, którzy świadkowie, strona i dlaczego zeznają wiarygodnie oraz, które dokumenty zasługują na uwzględnienie. Danie wiary jednym, a nie przyznanie wiary drugim świadkom, stronie bądź dokumentom, samo przez się nie narusza zasady z art. 233 § 1 kpc a stanowi właśnie o istocie sędziowskiej oceny dowodów, która opiera się na odpowiadającemu zasadom logiki powiązaniu ujawnionych w postępowaniu dowodowym okoliczności w całość zgodną z doświadczeniem życiowym.\nSąd I instancji nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów logicznie argumentując z jakich względów i w jakim zakresie zeznań powołanych świadków, co do braku konieczności świadczenia pracy w nadgodzinach przez powódkę nie podzielił, oraz wskazując w jakim zakresie uznał za wiarygodne strony powodowej oraz powołanych przez nią świadków. Ma to swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Skarżący natomiast, podnosząc, iż Sąd działał w sposób stronniczy pomijając wybrane przez skarżącego okoliczności, nie wykazał, iż materiał dowodowy w sprawie był niekompletny a wnioski Sądu wywiedzione w oparciu o wskazaną wyżej podstawę nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne. Ponadto sam fakt, iż nie było potrzeby świadczenia pracy w nadgodzinach w innych placówkach pozwanego nie świadczy jeszcze o tym, że proces organizacji pracy w Szpitalu (...) w W., w którym pracowała powódka na stanowisku kierowniczym był prawidłowy.\nChybionym, jest też twierdzenie apelacji, że praca powódki nie mogła zostać zakwalifikowana jak o praca w godzinach nadliczbowych wobec braku wymaganego Regulaminem Pracy zgłoszenia przez powódkę potrzeby pracy w godzinach nadliczbowych i braku uzyskania zgody na piśmie na jej wykonywanie.\nMając powyższe na uwadze wskazać należy, iż w świetle ugruntowanego orzecznictwa polecenie pracodawcy wykonywania pracy ponad normę czasu pracy nie musi być wyraźne (nie wymaga szczególnej formy) (wyrok SN z dnia 14 maja 1998 r., I PKN 122/98, OSNAPiUS 1999, nr 10, poz. 343, wyrok SN 25-08-2004 I PK 707/03 LEX nr 518050). Polecenie wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych może być wydane w dowolny sposób, także dorozumiany, wówczas, gdy chodzi o pracę wykonywaną w istocie z inicjatywy pracownika, ale za wiedzą pracodawcy. Brak sprzeciwu przełożonego na wykonywanie w jego obecności przez pracownika jego obowiązków może być zakwalifikowany jako polecenie świadczenia pracy w godzinach nadliczbowych. Podobnie przyjęto w wyroku SN z dnia 26 maja 2000 r., I PKN 667/99, OSNAPiUS 2001, nr 22, poz. 662, według którego warunkiem przyjęcia dorozumianej zgody pracodawcy na pracę w godzinach nadliczbowych jest świadomość pracodawcy, że pracownik wykonuje taką pracę.\nNa gruncie rozpoznawanej sprawy wbrew twierdzeniom apelacji przełożeni powódki wiedzieli o tym, iż pracuje w nadgodzinach. Wskazywały na to nie tylko zeznania świadka K. M. ale i okoliczność, że świadek R. M. (1) w początkowym okresie często przyjeżdżał do placówki w W. i nie tylko nie sprzeciwiał się pracy powódki w tym charakterze a nawet sam pomagał powódce w wykonywaniu jej obowiązków, a także w wykonywaniu obowiązków podległych jej pracowników. Wobec tego w tych okolicznościach fakt wykonywania pracy w nadgodzinach przez powódkę nie może być kwestionowany.\nPonadto podkreślenia wymaga, iż uznaniu za pracę w godzinach nadliczbowych (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.) pracy, którą pracodawca zlecił pracownikowi i godził się na jej wykonywanie po normalnych godzinach pracy, nie przeszkadza niezachowanie reguł porządkowych wynikających z regulaminu pracy, uzależniającego podjęcie takiej pracy od pisemnego polecenia przełożonych pracownika lub wymagającego późniejszej akceptacji jej wykonania.(wyrok SN 10-11-2009 II PK 51/09 OSNP 2011/11-12/150).\nZ tych też względów, wymagany Regulaminem Pracy pozwanego brak zgłoszenia przez powódkę potrzeby pracy w godzinach nadliczbowych i brak uzyskania zgody na piśmie na jej wykonywanie nie może skutkować pozbawieniem powódki prawa do wynagrodzenia za rzeczywiście świadczona w nadgodzinach pracę.\nW ocenie Sądu II instancji skarżący także w sposób bezzasadny zarzuca, iż powódka nie udowodniła swojego roszczenia (art. 6 kc w związku z art. 300 kp), a pozwany w sposób prawidłowy prowadził wszelką dokumentacje pracowniczą pozwalającą na poczynienie ustaleń istotnych w niniejszym procesie.\nOdnosząc się do powyższego zarzutu wskazać należy, iż w materiale sprawy ewidentnie brak jest ewidencji czasu pracy powódki, natomiast przedstawione przez pozwanego listy obecności, co słusznie podkreślił Sąd I Instancji, nie są wiarygodnym środkiem dowodowym jako, iż nie były sporządzane na bieżąco i nie potwierdzają rzeczywistego czasu pracy powódki. W oparciu tylko i wyłącznie twierdzenia apelacji co do okoliczności przeciwnych nie sposób natomiast poczynić ustaleń w sprawie. Samo twierdzenie strony nie jest bowiem dowodem, zaś twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227) powinno być udowodnione przez stronę, która zgłasza to twierdzenie - art. 232 k.p.c. w związku z art. 6 k.c. (zob. wyrok SN z dnia 22 listopada 2001 r., I PKN 660/00, W.. 2002, nr 7-8, poz. 44; wyrok SA we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 1998 r., I ACa 308/98, (...) 2002, nr 12, poz. 147). Sugestia skarżącego, iż istniała nieskrępowana możliwość złożenia podpisu przez powódkę na listach obecności w rubrykach z sobotą i niedzielą w przypadku świadczenia pracy w tych dniach, nie ma zatem żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia i w konsekwencji nie może przynieść spodziewanych przez stronę skarżącą skutków.\nW ocenie Sądu Okręgowego również twierdzenia apelacji, iż powódka nie wykazała swego roszczenia, bowiem świadkowie, na których zeznania się powoływała nie wskazali, że pracowali z powódką codziennie w okresie, którego dotyczy spór, a wręcz przeciwnie pracowali w innych godzinach niż powódka, bądź też jedynie pracowali wspólnie przez pewien okres czasu (świadek M.), nie mogą mieć wpływu na wynik procesu.\nIstotnie wskazać należy, (co miał także na względzie Sąd I instancji), że w postępowaniu odrębnym w sprawach z zakresu prawa pracy z powództwa pracownika o wynagrodzenie obowiązuje ogólna reguła procesu, że powód powinien udowadniać słuszność swych twierdzeń w zakresie zgłoszonego żądania, z tą jedynie modyfikacją, iż niewywiązywanie się przez pracodawcę z obowiązku rzetelnego prowadzenia dokumentacji, powoduje dla niego niekorzystne skutki procesowe wówczas, gdy pracownik udowodni swoje twierdzenia przy pomocy innych środków dowodowych niż ta dokumentacja. (wyrok SN z 07-06-2011 II PK 317/10 LEX nr 1095826). Pracownik (powód) może powoływać wszelkie dowody na wykazanie zasadności swego roszczenia, w tym posiadające mniejszą moc dowodową niż dokumenty dotyczące czasu pracy, a więc na przykład dowody osobowe, z których prima facie (z wykorzystaniem domniemań faktycznych - art. 231 k.p.c.) może wynikać liczba przepracowanych godzin nadliczbowych. (wyrok SN 09-07-2009 II PK 34/09 LEX nr 527067).\nJednakże w sytuacji, gdy pracownik udowodnił, że pracował w godzinach nadliczbowych, a jedynie - wobec nieprowadzenia przez pracodawcę ewidencji czasu pracy - nie może udowodnić dokładnej liczby przepracowanych godzin, ustalenie wynagrodzenia może nastąpić według reguł z art. 322 k.p.c. Za naruszenie tego przepisu można uznać nie tylko jego niezastosowanie i całkowite oddalenie powództwa przy jednoczesnym ustaleniu, że zasada została udowodniona, a jedynie brak jest dostatecznych dowodów na wysokość żądania ale także jego błędne zastosowanie, polegające na arbitralnym ustaleniu wysokości "odpowiedniej sumy", bez rozważenia wszystkich okoliczności sprawy (wyrok SN 19-02-2010 II PK 217/09 LEX nr 584743). W sprawie o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych nie wskazanie przez powoda konkretnych dni, w których świadczył pracę w godzinach nadliczbowych, ale wskazanie okresu, w którym to miało miejsce, jest wystarczające dla jednoznacznej identyfikacji podstawy faktycznej powództwa w aspekcie dokładnie określonego żądania (porównaj wyrok w sprawie II PK 34/09 powoływany powyżej).\nTak więc wbrew przekonaniu skarżącego brak wykazania w sposób dokładny, precyzyjny liczby przepracowanych godzin nadliczbowych nie może prowadzić do oddalenia powództwa. W sprawie, z uwagi na okres czasu jaki powódka dochodzi swych roszczeń jak i inny zakres obowiązków i rozkład czasu pracy przesłuchanych świadków odniesienie się do konkretnie wskazanych w ewidencji dni i godzin pracy byłoby znacznie utrudnione o ile w ogóle nie możliwe. W ocenie Sądu Okręgowego, w sprawie jednak bezsprzecznie wykazano, iż na skutek wadliwej organizacji czasu pracy przez pozwanego w spornym okresie powódka będąc kierownikiem wyodrębnionej komórki organizacyjnej systematycznie świadczyła pracę w dni wolne od pracy, niedziele i święta w wymiarze po 12 godzin. Ustalenie to znajduje oparcie w materiale sprawy ocenionym logicznie w tym zeznaniach świadków. Zdaniem Sądu II instancji mogło zatem stanowić podstawę zasądzenia na jej rzecz dochodzonych roszczeń, według oceny sądu opartej na rozważeniu wszystkich okoliczności sprawy w tym z uwzględnieniem niekwestionowanej przez strony opinii biegłego.\nReasumując, w ocenie Sądu II instancji żaden z apelacyjnych zarzutów dotyczących zarówno prawa procesowego jak i materialnego podnoszonych w tym zakresie nie zasługiwał zatem na uwzględnienie.\nNieuprawnionym jest też apelacyjny zarzut wskazujący na rzekomo niewłaściwe zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów zastępstwa procesowego w sytuacji, gdy powódka kosztów takowych nie poniosła, ponieważ korzystała z pomocy radcy prawnego ustanowionego w urzędu.\nW myśl art. 98. § 1 kpc strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (§ 3).\nPowyższy przepis stanowi zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, zgodnie z którą strona przegrywająca zobowiązana jest zwrócić swojemu przeciwnikowi poniesione przez niego koszty procesu (por. m.in. uchwała składu siedmiu sędziów SN - zasada prawna z dnia 23 czerwca 1951 r., C 67/51, OSN(C) 1951, nr 3, poz. 63; orzeczenie SN z dnia 21 lipca 1951 r., C 593/51, OSN(C) 1952, nr 2, poz. 49; orzeczenie SN z dnia 27 sierpnia 1962 r., II CZ 103/62, OSNC 1963, nr 7-8, poz. 171; postanowienie SN z dnia 10 września 1963 r., I CZ 97/63, OSNC 1964, nr 4, poz. 85). Przy czym niezbędnym kosztem procesu strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika będzie jego wynagrodzenie oraz wydatki. Zwrot kosztów adwokackich zasądza się na rzecz strony reprezentowanej przez adwokata, także wówczas, gdy adwokat został ustanowiony z urzędu (zob. post. SN z 8.9.1982 r., I CZ 83/82, GP 1983, Nr 6). Powyższą zasadę należy odnieść także do kosztów poniesionych przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.\nZ tych też względów twierdzenie apelacji, iż powódce nie należał się zwrot kosztów wygranego przez nią procesu ponieważ reprezentował ją profesjonalny pełnomocnik ustanowiony z urzędu nie ma żadnych podstaw prawnych.\nZaskarżone orzeczenie w pełni zatem odpowiada prawu.\nMając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy zgodnie z treścią art. 385 kpc oddalił apelację strony pozwanej jako bezzasadną.\nO zwrocie kosztów zastępstwa procesowego za II instancję orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. a także § 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 11 ust. 1 pkt 2 w zw. § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 2013 r., poz. 490 j.t.).\nDodano: 12 marca 2014 , Opublikował(a): Mirosława Kuchnio


IWC vs JLC - Pojedynki prywatne - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nCześć, ponudze Was trochę Powolutku muszę się zabrać za pisanie listu do św. mikołaja, i w związku z tym mam do Was prośbe o pomoc w wyborze - nie mogę sie zdecydować A tak naprawde, to jestem ciekaw co Wy byście wybrali dla siebie. Fajnie jakbyście też uzasadnili swój wybór. Jeżeli któryś z tych zegarków Wam się nie podoba, to też napiszcie dlaczego...\nGdybym wybierał zegarek dla siebie to pewnie zdecydowałbym się na IWC, po prostu bardziej mi się podoba ale jeżeli chodzi o Ciebie to szukałeś ostatnio zegarka z białą tarczą, a jak sam pisałeś JLC bardzo Ci przypadł do gustu. Zatem mój głos pada na Reverso.\nZdecydowanie reverso . Oryginalniejszy, okazalej się prezentuje na nadgarstku...bardziej przykuwa wzrok ( biała tarcza) Ty masz ciemną karnację więc dodatkowo fajniej będzie Ci pasował zegarek z jasną tarcza. Ja nie wahał bym się ani minuty. Portugalczyk oczywiście brzydki nie jest ale jest oklepany a z czarną tarczą nie robi wielkiego wrażenia.\nI moim skromnym zdaniem Reverso jest bardziej uniwersalnym zegarkiem....nadaje się zarówno do eleganckiego ubrania ( garnituru) jak i koszulki Polo ...z resztą sama idea Reverso podpowiada, że to jest zegarek codzienny z funkcją ochronną\nPortugalczyk i koszulka Polo jakoś mi nie grają...\nUwaga na fanbojów IWC poniżej hehe\nPortugalczyk, bo bardzo blisko mojego zegarkowego ideału, a Squadra się syfi.\nIWC bez dwóch zdań. Jest boski! JLC mi nie pochodzi w tej kolorystyce tarczy oraz z chronografem.\nZdecydowanie IWC, jak dla mnie o wiele ladniejszy i bardziej uniwersalny.\nKlasyka, bezkompromisowosc, wspanialy werk, baaa - przepiekny werk, idealna wielkosc, przemyslana i ponadczasowa tarcza z tak wazna i uzyteczna rezerwa chodu oraz data a do tego ciekawa i piekna historia...\nCzego chciec wiecej? To dla mnie jeden z tych, co gdyby nie brak bransolety, to powinien juz dawno lezec ze mna w lozku ale ta bransoleta, to tylko moj defekt bo przeciez z paskiem mu najpiekniej w kazdej wersji... ech..\nA jednak - jedyne, co mogliby zmienic, to... manualny naciag i wtedy to bylby dla mnie IDEAL\nPortugalczyk - za wielki piękny mechanizm!\nZ tych dwóch IWC.\nReverso wcale mi nie leży a już tym bardziej dla porządnego chłopa Jakieś te zegary takie delikatne i słodko pierdzące dla mnie. Aha IWC tylko czarny!\nWidziałeś Bartek ten egzemplarz na żywo? Moja wybranka stwierdziła, że wygląda na moim przegubie bardzo męsko\nPoproś Mikołaja o oba, a jeśli mu kasy zabraknie to niech będzie chociaż IWC.\nTwoja wybranka nie pierwszy raz ma dobry gust słuchaj się jej ...to może i wydatki łatwiej będzie przepchnąć\nUważam niezmiennie, że bardzo będą Ci pasować zegarki z jasną tarcza a ta kostka naprawdę jest bardzo bardzo...z resztą wklejałeś już sporą galerię zdjęć ze znanymi osobami noszącymi ten zegarek....ten cholernik nawet do dresu pasuje!! ...bardzo udane połączenie retro koperty ze sportową funkcją chrono .\nNazwanie tego zegarka pierdzącym Bartku pozostawię bez komentarza to raczej Portugalczyk pierdzi brakiem odwagi designera.\nNa pocieszenie powiem fanbojom IWC, że IWC jest nieco lepiej wykonane ( wrażenie moje własne subiektywne)....chodź cena tego nie sugeruje.\nSzczerze powiedziawszy, to mam zamiar mieć obydwa te zegarki, tylko drugi w późniejszym terminie\nStaram się delikatnie podchodzić do młodej, oznajmiając jej, że chce sobie kupić nowy zegarek\nMiałem IWC Portuguese Automatic i w mojej opinii ten zegarek pozostawia trochę do życzenia. Niby klasyczny, ale na nadgarstku w codziennym użytkowaniu nie jest tak komfortowy jak np. Vacheron Patrimony Contemporaine. Za duża grubość koperty trochę przeszkadza, a jak masz koszulę z długim rękawem to wręcz zaczyna irytować. Mechanizm faktycznie jest duży i niemalże po brzegi wypełnia całą średnicę koperty. Pytanie - no i co z tego ?. 3120 AP kładzie 5000 na łopatki. Jest znacznie lepiej wykonany i utrzymuje wyższą dokładność pomiaru czasu. Natomiast praktyczny w PA jest wskaźnik rezerwy chodu. No i warto zwrócić uwagę na idealny rozkład wskazań na tarczy, ale czy to wystarczy ?. Wszyscy moi znajomi, którzy mieli PA, pozbyli się tych zegarków, bo się szybko nudziły. Ja też już nie mam IWC PA. Z powyższych Twoich typów nie wybrałbym żadnego zegarka. Z oferty JLC wolałbym Memovoksa, a z IWC któryś z modeli Da Vinci. A w ogóle to klasycznego zegarka poszukałbym albo w ofercie AP albo VC.\nA ja miałem PA i uważam ,ze jest świetny\nZ tych dwoch tylko IWC\nJa także oddałem głos na IWC bo to Reverso jako jedno z nielicznych kompletnie do mnie nie trafia...\nMoim zdaniem potrzebujesz zegarek z jasną tarczą, ale ten Reverso niekoniecznie. W związku z tym:\nMariusz - porównywanie PA to VC Patrimony jest kompletnie irracjonalne. Porównujesz zegarek stricte garniturowy (VC) i z założenia gabarytami dostosowany do swojego przeznaczeni z czasomierzem casualowym - który ma być komfortowy i wygodny, ale nie elegancki jak muszka od fraka. TO VC i to IWC to dwa totalnie różne zegarki.\nPortugalczyk to zegarek niemal doskonały. Świetny mechanizm z mega-rezerwą, stylowym designem, uniwersalnością.\nJeśli nie czarny, to polecam srebrną tarczę ze złotymi wstawkami - dla mnie równorzędny kandydat z czarnym. Wygrywa zdecydowanie niebieski Laureus, ale to mój gust.\nMariusz, innych zegarków na dzień dzisiejszy nie biorę pod uwagę, z wyjątkiem RO 15400, na którego będę polował w przyszłym roku. No może jeszcze gdzieś tam po głowie chodzi mi Panerai 441, bądź 233, ale wtedy sprzedawałbym 320stke.\nCo do Reverso, to chodzi za mną ten zegarek od dłuższego czasu, chyba najczęściej przeze mnie przymierzany zegarek - leży super, pasuje do dżinsów i koszulki polo jak żaden inny. Marcin ma racje, że będzie mi pasował. Portugalczyk podoba mi się równie bardzo, choć rzeczywiście tak jak Mariusz wspomniał mógłbym mieć problemy z noszeniem tego zegarka pod mankietem koszuli... Napewno zamawialbym do niego ciemnobrązowy pasek od IWC, podobnie w przypadku Reverso, też zamawialbym pasek w kolorze brązowym od JLC. Natomiast co ciekawe Portugalczyk o jasnej tarczy, czy to z niebieskimi indeksami, czy ze zlotymi, juz nie wyglada tak fajnie, jak wersja z czarną tarczą. Ma ktoś z Was podobne odczucia?\nMirku, z jasną tarczą celem będzie AP RO.\nMariusz - porównywanie PA to VC Patrimony jest kompletnie irracjonalne. Porównujesz zegarek stricte garniturowy (VC) i z założenia gabarytami dostosowany do swojego przeznaczeni z czasomierzem casualowym - który ma być komfortowy i wygodny, ale nie elegancki jak muszka od fraka.\nI właśnie moim zdaniem PA komfortowy nie jest. Oczywiście mam na myśli wyłącznie to jak zegarek układa się na ręku. Czytelność wskazań i ich praktyczność jest poza dyskusją. Długa rezerwa chodu, to z jednej strony wygodne rozwiązanie, a z drugiej częste problemy z dokładnością pomiaru czasu. W kalibrach 5000 było to szczególnie widoczne. PA odmierzał czas jak popadło - 10 sekund odchyłki, 15 sekund odchyłki dobowej to w jedną, to w drugą stronę. Czasami jak miał "lepszy dzień" potrafił zrobić odchyłkę na 0 lub +1 sekundę. Dla mnie to był nieodgadniony zegarek . Aha i zdecydowanie na plus zapięcie folding clasp.\nGdy mam na ręku PA czasem mam wrażenie, że noszę garnek. Taka jest jego koperta - wysoka i prostolinijna. Ale taka ma być, bo to nie jest garniturowiec. Do garnituru mam co innego (choć Portugalosa też czasem noszę do gajerka). Osobiście lubię gdy zegarek jest wysoki, bo czuję go na ręku i jednocześnie podświadomie chronię przez obiciami o coś. Tego Portugalczyka mam prawie 2 lata a stan niemalże jak dopiero co kupiony. Naprawdę polecam!\nDługa rezerwa chodu, to z jednej strony wygodne rozwiązanie, a z drugiej częste problemy z dokładnością pomiaru czasu. W kalibrach 5000 było to szczególnie widoczne. PA odmierzał czas jak popadło - 10 sekund odchyłki, 15 sekund odchyłki dobowej to w jedną, to w drugą stronę. Czasami jak miał "lepszy dzień" potrafił zrobić odchyłkę na 0 lub +1 sekundę.\nWidziałem i myślałem na początku, że Reverso to linia dla kobiet\nTo tylko moje zdanie i mój gust.\nŁukasz wspomniał o niebieskim IWC - to jest TO !\nOczywiście IWC jest piękny, ale głos oddałem na JLC bo to nietypowy zegarek. Trochę "dziwny", ale przez to ciekawy


Min. Macierewicz: misja ORP „Czernicki” przykładem na polską ochronę południowej flanki NATO – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Min. Macierewicz: misja ORP „Czernicki” przykładem na polską o...\nMin. Macierewicz: misja ORP „Czernicki” przykładem na polską ochronę południowej flanki NATO\n10 lipca 2017 16:23 /w Informacje, Polska\nPolska potrzebuje obecności wojsk NATO, ale Polska będzie uczestniczyć także w obronie flanki południowej; misja ORP „Czernicki” jest tego koronnym przykładem – powiedział w poniedziałek w Świnoujściu minister obrony narodowej Antoni Macierewicz.\nW porcie wojskowym odbyło się przywitanie marynarzy ORP „Kontradmirał Xawery Czernicki”, którzy zakończyli półroczną misję na Morzu Śródziemny, Morzu Czarnym i Morzu Egejskim. Jednostka brała udział misji Stałego Zespołu Sił Obrony Przeciwminowej NATO Grupa 2. Dowództwo zespołem po raz pierwszy w historii zostało powierzone polskiemu oficerowi kmdr por. Aleksandrowi Urbanowiczowi. Polski kontyngent liczył 70 żołnierzy.\n„Po 180 dniach jednostka zawinęła do macierzystego portu, po realizacji misji kontyngentu wojskowego, który był dla nas jednym z najważniejszych nie tylko w wymiarze wojskowym. Ilość ćwiczeń jako została przeprowadzona pod dowództwem tego okrętu jest imponująca” – powiedział szef MON.\nAntoni Macierewicz dodał, że misja polskiego okrętu była „związana z działaniami NATO i z wpływem tych działań na obecność w Polsce kontyngentów państw natowskich na flance wschodniej”.\n„Przez cały czas tych negocjacji podkreślałem, że Polska potrzebuje obecności wojsk NATO, ale Polska będzie też uczestniczyła w obronie i we wsparciu flanki południowej. Misja ORP >>Czernicki<< miała być tego koronnym przykładem” – zaznaczył minister obrony.\nSzef MON zwracając się do żołnierzy podkreślił, że regularnie śledził pozycję ORP „Kontradmirał Xawery Czernicki” na wodach.\n„Czasami nawet myślałem, że coś niedobrego może się zdarzyć, przede wszystkim wtedy, kiedy ćwiczyliście na Morzu Czarnym. Zwłaszcza zaś wtedy, kiedy na tych samych akwenach znajdowały się siły rosyjskie, kiedy niedaleko zdarzały się wydarzenia związane z zagrożeniami migracyjnymi” – kierował słowa do załogi.\nW skład zespołu dowodzonego przez Polaków w ramach misji Stałego Zespołu Sił Obrony Przeciwminowej NATO Grupa 2 weszło siedem okrętów z Hiszpanii, Niemiec, Rumunii, Turcji oraz Włoch. Marynarze spędzili w morzu 135 dni uczestnicząc w manewrach i pokonując ponad 14 tys. mil morskich. W sumie ORP „Czernicki” zawinął do 20 portów w 9 krajach.\nORP „Czernicki” na co dzień wchodzi w skład 2 Dywizjonu Okrętów Transportowo-Minowych, będącego częścią 8. Flotylli Obrony Wybrzeża w Świnoujściu. Okręt wyposażony jest m.in. w systemy łączności, pozwalające na dowodzenie zespołami okrętowymi prowadzącymi operacje przeciwminowe. To najmłodszy okręt Marynarki Wojennej – biało-czerwoną bandera została na nim podniesiona 1 września 2001 r.\nMin. Macierewicz: Moim obowiązkiem jako szefa MON jest pełen szacunek dla urzędu prezydenckiego\nMin. Waszczykowski we wtorek na nieformalnym spotkaniu szefów dyplomacji państw... NATO pomaga Ukrainie w obronie przed cyberatakami


Bon Ton i dobre dźwięki - Aktualności - Filharmonia w Szczecinie\nUdział w wydarzeniu to świetny początek nauki słuchania oraz przypomnienie zasad savoir vivre w Filharmonii. Koncert w całości poświęcony jest akcji „Usłysz dobre dźwięki”. Przedstawienie oparte jest na publikacji wydanej przez Filharmonię w Szczecinie w maju 2015 roku – komiksowi „Bon Ton”.\nW niedzielę, przed i po koncercie wszystkie produkty związane z „Bon Tonem” – koszulki, komiksy, flipbooki, będzie można nabyć w sklepie Filharmonii z 20% zniżką!\nZobacz filmy związane z „Bon Tonem”!\n16-10-2016, 17:00BON TON - koncert rodzinny


Żar i tłumy ludzi, czyli lipiec w Barcelonie - MinimalNat\nŻar i tłumy ludzi, czyli lipiec w Barcelonie\nPublished Październik 25, 2014\nW tym roku postanowiłam zabrać moich rodziców do Barcelony. Piszę „postanowiłam”, bo chce wierzyć, że sama podjęłam decyzję, a nie był to szczęśliwy zbieg okoliczności dwóch zmiennych: tanich biletów i wolnego czasu.\nMoja mama marzyła o tym, żeby zobaczy Hiszpanie, miałam lekkie wyrzuty sumienia, bo sama byłam tam kilka razy i za każdym razem kiedy oglądała ze mną zdjecia mówiła, że kiedyś tam pojedzie. W tym roku chciałam spełnić jej marzenie. Kupiłam bilety, zarezerwowałam pokój i sprawa była załatwiona.\nMyślałam, że to świetny pomysł! Czemu nie? Kiedy byłam tan ostatnio bardzo mi się podobało… Tak, byłam tam dwa lata temu w kwietniu. Kiedy nie było masy ludzi, a z nieba nie lał się okropny żar utrudniający zwiedzanie.\nPo dwóch godzinach w samolocie, godzinie w busie i kilku minutach w metrze znaleźliśmy się w Barcelonie! Nie mogłam się doczekać, aż pokaże rodzicom wszystkie te miejsca, które sama zwiedzałam, opowiem historie, które słyszałam.\nWybraliśmy się wiec na spacer La Ramblą. Znacie to podekscytowanie, kiedy jesteście w nowym miejscu i jeszcze nie wiecie co was czeka? Tak było z nami Wspaniałe uczucie!\nPomnik Krzysztofa Kolumba-Port Vell\nPowiem szczerze, że pomimo iż był to środek bardzo ciepłego lat także w Polsce, dopiero w Lipcu zjadłam swoje pierwsze lody w 2014. Pamiętam, że kiedy byłam małą dziewczynką razem rodzeństwem wyczekiwaliśmy tego dnia.Dziesięcioletnia „ja” byłaby zwiedzona.\nI choć dzień był dość pochmurny, było ciepło. Obiecująco przyjemnie…. Dotarliśmy do plaży i swoje kroki skierowaliśmy wprost do morza. Zdjęcie poniżej ma swoją własną historię.\nMama dostała mmsa od mojej siostry z wspaniałymi wiadomościami. Zaręczyła się! Dlatego ten sobotni wieczór był dla nas jeszcze bardziej niezwykły! Prawda, że to niesamowite wieści? Mieliśmy co świętować!\nPierwszego wieczora postanowiliśmy się rozdzielić. Ja byłam umówiona z moimi znajomymi, którzy mieszkają w Barcelonie, Rodzice chcieli odkrywać miasto na własną rękę.\nMoi przyjaciele zabrali mnie na pokaz Magicznej Fontanny. Było wspaniale, tym bardziej, że usiedliśmy na samym brzegu fontanny i chłodna bryza spadała na nas za każdym razem, kiedy dysze wyrzucały w powietrze strumienie wody. Nie wiem czy sama odważyłabym się wejść „do fontanny”.\nZ tubylcami wszystko smakuje lepiej!\nPierwszego dnia nie było mi dane pospać, moi rodzice byli zbyt podekscytowani… Zastanawialiście się kiedyś jak wygląda Palau Nacional o 7 rano? Poniższe zdjęcie zaspokoi waszą ciekawość\nObiecujące pustki, przyjemnie niska temperatura – BAJKA!\nKażdy turysta w Barcelonie musi się trochę powłóczyć po wzgórzu Montjuïc i zrobić sobie zdjęcie pod Wierzą Telekomuniakcyjną, my nie byliśmy wyjątkiem.\nNa wzgórzu Montjuïc , na szczycie znajduje się Castell de Montjuïc forteca z XVII wieku. W samej fortecy nie ma wiele do zobaczenia, wiec możecie sobie darować wydawanie 7 euro na bilet wstępu. Plusem jest natomiast piękny widok na port i okolice Barcelony. Do tego w gratisie dostajemy chłodną morską bryzę\nMój tata i ja mamy jedną wspólną rzecz – pasje do historii. Nie zliczę, ile razy staliśmy koło jakiejś budowli licytując się kiedy została wybudowana, jaki to styl i kto w niej mieszkał.\nNie zawsze mamy czas na spokojną rozmowę, wymianę zdań wolną od stosunku „ojciec-córka”. Wspomnienia z naszej podroży do Barcelony będę przechowywać w moim sercu do końca życia, to była dla mnie niesamowita okazja do spędzenia czasu nie z moim Tatą, ale z fajnym facetem, z którym mam wiele wspólnych tematów.\nJedno z najmilszych wspomnień z naszej wyprawy jest to, kiedy tata uczył mamę pływać. Cała Barceloneta mogła słyszeć mój śmiech, kiedy mama twierdziła, że „on na pewno chciał ja utopić”.\nMieliśmy tez sporo czasu, aby błądzić hiszpańskimi uliczkami i napawać się atmosferą miasta. A jaka to atmosfera?\nPełna tłumów, ludzi którzy cie popychają, przepychają, ocierają o ciebie. Zgrzanych, zirytowanych, spieszących się lub idących za wolno. Ot, sezon turystyczny w pełni.\nMogłabym darować sobie wizytę w Sagrada Família. Ale moi rodzice bardzo chcieli ją zobaczyć. .. Bardzo!\nIch entuzjazm opadł, kiedy okazało się, że tak na oko jakieś tysiąc osób wstało tak jak my o 7 rano i czekało w kolejce do wejścia. Czasami każdemu w życiu towarzyszy poczucie duszącej konieczności: TRZEBA TO ZOBACZYĆ! – my darowaliśmy sobie to uczucie! Zamiast stać w kolejce dwie godziny, ruszyliśmy zwiedzać dalej.\nPobłądziliśmy trochę po hiszpańskich ulicach, zjedliśmy pyszny obiad i kiedy w końcu znaleźliśmy miejsce, w którym byliśmy skierowaliśmy swoje kroki do Parku Güell.\nA tam czekała na nas niespodzianka, przygotowana przez opiekunów Parku Güell. WSZYSTKO BYŁO PŁATNE!\nDwa lata temu z przyjemnością przesiadywałam na słynnych mozaikowych ławeczkach, teraz taka przyjemność miała mnie słono kosztować. Serio Barcelono? Nawet to nie może być za darmo?????\nPrzynajmniej wejście do La Boquerii nie było płatne. Było by ciężko, gdzie kupowałabym świeże owoce i warzywa? Moim rodzicom bardzo podobała się feeria barw i kolorów, codziennie też jedliśmy inny nieznany nam owoc. Ot, takie małe przyjemności dnia codziennego\nKażde popołudnie spędzaliśmy na plaży, aż do wieczora, kiedy temperatura spadła na, tyle że można było spokojnie przejść przez miasto, nie szukając ciągle schronienia w cieniu.\nPierwszego dnia moja moi rodzice wspominali, że znaleźli kota. Zapomniałam totalnie o ich opowieści, myślałam: „wielka mi rzecz! Kota! W Polsce mamy dwa koty!”.\nNo tak! Znaleźli kota, to prawda. Pokazali mi go nieco później: Kot z Raval, rzeźba Fernando Botero znajdującego się na La Rambla del Raval. Pomyślcie tylko, jechałam do Barcelony z jednym tylko celem, znaleźć tego kota! A znaleźli go dla mnie moi rodzice! Okazało się , że mieszkaliśmy tylko 100 metrów od placu del Raval!\nKolejny dzień zaczęliśmy na Plaça de Catalunya. Ruszaliśmy na podbój budowli Gaudiego!\nPotem zawędrowaliśmy do Barri Gòtic.\nI bum! Znaleźliśmy całkiem przypadkiem Carrer del Bisbe- typową uliczkę w Barri Gotic.\nMogłabym skopiować wiadomości z Wikipedii, ale nie ma to większego sensu-prawda? Powiem tylko, tyle że czuliśmy się jak zombie w gromadzie innych zombie.\nIdziemy w jednym kierunku z tłumem zombie otępionych słońcem, upałem i duchotą. Przyklejona do swoich w spół-zombie-towarzyszy przystaje w momencie, w którym robi to tłum. Wyciągamy jak na rozkaz aparaty :Pstryk jedno zdjęcie, pstryk- drugie. Idziemy dalej.\nCzas wyrwać się z tej turystycznej gromady. Posiedzimy trochę na placu przed katedrą. Zjemy to, co mamy w torbach, nawodnimy organizm i poobserwujemy turystów.\nKatedra św. Eulalii w Barcelonie to ponoć jeden z cenniejszych przykładów architektury gotyckiej. Bajerka!\nKiedy weszłam do środka od razu przypomniała mi się Katedra Najświętszej Marii Panny w Sewilli. Przyjemnie było posiedzieć w chłodnym kościele, odpocząć. Czas na pauzę.\nTata tłumaczył zawzięcie jak budowano takie katedry, jak zrobili łuki i kolumny.\nmmmmmm… kolumny. Są obłędne! To coś, na co można patrzeć godzinami. No dobra, przesadziłam. Kilkadziesiąt minut wystarczy.\nPoniżej możecie zobaczyć zdjęcie z Kościoła Santa Maria del Mar w dzielnicy La Ribera. Kolejna gotycka świątynia i obłędne kolumny.\nSpaleni słońcem, czerwoni Polacy planowali kolejny dzień. A był on podporządkowany turystycznym planom taty. Czas na Camp Nou.\nNie jestem fanka piłki nożnej, szczerze? Nie obchodzi mnie ona zupełnie. Dlatego zabawne było obserwowanie mojego taty, który z powagą zwiedzał stadion (p.s. to droga impreza :23 euro wstępu….).\nJego mieszanina euforii, niedowierzania, powagi, szczęścia i całej gamy innych uczuć była trochę zabawna. Jak niewiele trzeba zrobić, żeby spełnić marzenie dorosłego faceta.\nZahaczyliśmy jeszcze o Palau Reial de Pedralbes – pałac z XVII wieku. W latach 1919-1931 był zamiejscową rezydencją hiszpańskiej rodziny królewskiej. Obecnie w pałacu znajduje się siedziba Unii Śródziemnomorskiej.\nPałac to świetne miejsce na odpoczynek, można usiąść spokojnie na ławeczkach w parku. Zaplanować kolejny etap zwiedzania, zjeść coś i odprężyć się. Szkoda tylko, ze pałac był zamknięty i nie mogliśmy doświadczyć luksusów godnych hiszpańskiej monarchii.\nWieczór jak zwykle spędziliśmy na plaży. Tym razem trochę dalej od centrum: na plaży Bogatell.\nOstatni dzień w Barcelonie. Znacie to uczucie, kiedy zostało wam jeszcze trochę euro w kieszeni i chcecie zaszaleć? Nie? Ja też nie\nOstatniego wieczoru zabieram rodziców na wzgórze Montjuïc. Czas doświadczyć wieczornych iluminacji Będzie to trochę trudne… Dlaczego?\nOt Tłumy! Z ajfonami, ajpadami i hipsterskimi aparatami analogowymi. Osuwają się trochę przestraszeni, kiedy na ich sprzęt spanie, choć kropla wody z fontanny.\nSmutne. Przecież o to w tym chodzi.\nOk! Pakujemy walizki i ruszamy do Girony. Dzięki naszemu kochanemu taniemu przewoźnikowi jesteśmy zmuszeni spędzić noc na lotnisku. Tak…. ,to będzie ciekawe doświadczenie. Ale za to nasz ostatni dzień w Hiszpanii będzie bardzo przyjemny, wielogodzinny spacer po pustej Gironie będzie jak ożywczy oddech przed powrotem do domu.\nCathedral de la Santa Creu i Santa Eulalia\nPrevious Post Minimalizm i zdjęcia. Czyli jak przechowywać wspomnienia?\nNext Post Październik – pierwszy raz w życiu…


Statut - "Bliżej Ciebie"\n1. Stowarzyszenie o nazwie: Stowarzyszenie „ Bliżej ciebie” przy Zespole Szkół\nSpecjalnych w Świdnicy zwanym dalej stowarzyszeniem jest dobrowolnym\nzrzeszeniem osób działających w interesie i na rzecz osób niepełnosprawnych.\n2. Skrócona nazwa Stowarzyszenia : „ BLIŻEJ CIEBIE”.\n3. Stowarzyszanie jest organizacją społeczną działającą na podstawie Ustawy\nz dnia 07 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach oraz niniejszego Statutu.\n1. Siedzibą Stowarzyszenia jest miasto Świdnica.\n3. Stowarzyszenie współpracuje z krajowymi, zagranicznymi oraz międzynarodowymi\norganizacjami o tym samym lub podobnym profilu działania.\n4. Stowarzyszenie może być członkiem krajowych lub międzynarodowych organizacji\no podobnych celach działania ale wyłącznie na zasadach pełnej autonomii.\n5. Stowarzyszenie na mocy uchwały Zarządu może powoływać sekcje tematyczne.\n1. Stowarzyszenie jest powołane dla organizacyjnego i merytorycznego wspierania\ndziałań wychowawczo – opiekuńczych , edukacyjnych i rehabilitacyjnych wobec osób\n1. Stowarzyszenie używa odpowiednich pieczęci.\n2. Stowarzyszenie może ustanowić odznaki, medale i tytuły honorowe, które będą\nprzyznawane osobom fizycznym i prawnym szczególnie zasłużonym w realizacji\njego celów statutowych.\n3. Stowarzyszenie może używać wyróżniającego je znaku graficznego „loga”,\nktóry wraz z nazwą korzysta z ochrony prawnej.\n1. Stowarzyszenie może samodzielnie prowadzić działalność gospodarczą w rozmiarach\nsłużących realizacji celów statutowych, na zasadach określonych w odrębnych\n2. Stowarzyszenie jest Organizacją Pożytku Publicznego w rozumieniu Ustawy z dnia\n24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie, status ten\nuzyskuje z chwilą wpisania do Krajowego Rejestru Sądowego.\n3. Działalność Stowarzyszenia w rozumieniu przepisów Ustawy o działalności pożytku\npublicznego i wolontariacie jest działalnością odpłatną i nieodpłatną.\nDziałalność ta wymaga rachunkowego wyodrębnienia w stopniu umożliwiającym\nokreślenie przychodów, kosztów i wyników z zastrzeżeniem przepisów\n4. Stowarzyszenie opiera swą działalność na pracy społecznej członków.\nMoże również zatrudniać pracowników do prowadzenia działalności statutowej.\n5. Zakres działalności statutowej odpłatnej, statutowej nieodpłatnej i działalności\ngospodarczej określa Zarząd swoją uchwałą.\nCele i zasady działania Stowarzyszenia.\n1.Wyrównywanie szans osób niepełnosprawnych, tworzenie warunków przestrzegania\nwobec nich praw człowieka.\n2.Działalność na rzecz propagowania idei otwartego społeczeństwa w stosunku do osób\nniepełnosprawnych i dbałość o zapewnienie należnych im praw wynikających\nz Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.\n3.Wielokierunkowa rehabilitacja osób niepełnosprawnych.\n4.Pomoc rodzinom osób niepełnosprawnych oraz reprezentowanie ich interesów.\n5.Działania na rzecz aktywnego i godnego uczestnictwa osób niepełnosprawnych w życiu\n6.Promocja i organizacja wolontariatu.\n7.Działania wspomagające rozwój wspólnot, społeczności szkolnej.\n8.Działanie na rzecz integracji europejskiej oraz rozwijanie kontaktów i współpracy\n10. Organizacja wypoczynku dzieci i młodzieży .\n11. Działalność na rzecz rodziny, macierzyństwa, rodzicielstwa, upowszechniania i\n12.Wspieranie wybranych zadań statutowych Zespołu Szkół Specjalnych w Świdnicy\na) rehabilitacji i edukacji osób niepełnosprawnych,\nb) organizowania specjalistycznej pomocy i opieki medycznej oraz pozyskiwania\ndóbr i właściwego sprzętu rehabilitacyjnego,\nc) dostępu do kultury i rekreacji\n13.Rozszerzanie działalności stowarzyszenia i Zespołu Szkół Specjalnych w Świdnicy\npoprzez współorganizację :\na) wczesnego wspomagania rozwoju dziecka\nb) warsztatów terapii zajęciowej\nc) środowiskowego domu samopomocy\nd) rehabilitacji zawodowej i społecznej\n1. Gromadzenie środków finansowych i rzeczowych na działalność statutową.\n2. Współpracę z organizacjami państwowymi, rządowymi, kościelnymi, resortowymi,\nzagranicznymi oraz osobami fizycznymi.\n3. Współpracę ze Stowarzyszeniami i placówkami oświatowymi działającymi na rzecz\n4. Organizowanie spotkań, szkoleń, konferencji edukacyjno – informacyjnych, a także\nkursów i warsztatów kwalifikacyjnych.\n5. Prowadzenie działań w kierunku pełnej integracji wychowanków i podopiecznych\nze środowiskiem społecznym.\n6. Prowadzenie działań informujących i promujących działalność Stowarzyszenia\n8. Uczestnictwo w kursach tematycznych organizowanych przez organizacje rządowe,\npaństwowe, kościelne i społeczne.\n9. Tworzenie projektów w celu pozyskania dotacji z budżetu Rzeczpospolitej Polskiej\n11. Pomoc w organizowaniu :\na/ wypoczynku wakacyjnego, zimowego oraz dni wolnych od nauki szkolnej,\nb/ imprez integracyjnych, sportowych i rekreacyjnych,\nc/ wystaw i promowaniu umiejętności osób niepełnosprawnych,\nd/ uczestnictwa w wydarzeniach kulturalnych i społecznych.\n1. Członkiem zwyczajnym może zostać każdy obywatel UE posiadający pełną\nzdolność do czynności prawnych, wyrażający chęć przynależności i działania na rzecz\nStowarzyszenia, zgodnie z jego celami i zasadami statutowymi.\n2. Członkiem Stowarzyszenia może być małoletni w wieku od 16 do 18 lat, (który\nma ograniczoną zdolność do czynności prawnych i ma prawo korzystać\nz czynnego i biernego prawa wyborczego.)\n3. Członkiem może zostać małoletni poniżej 16 lat, za zgodą przedstawiciela\nustawowego bez prawa udziału w głosowaniu na walnych zebraniach członków\noraz bez korzystania z czynnego i biernego prawa wyborczego do organów\n4. Członka zwyczajnego przyjmuje Zarząd Stowarzyszenia w oparciu o złożoną pisemną\n1. Członkiem wspierającym Stowarzyszenie może zostać każda osoba fizyczna lub\nprawna, która zdeklaruje wsparcie materialne, organizacyjne lub finansowe jego\n2. Członkami wspierającymi są również przedstawiciele z placówek specjalnych.\n3. Członkowie wspierający będący jednocześnie przedstawicielami placówek objętych\ncelami statutowymi, zobowiązani są do osobistego uczestnictwa w spotkaniach\nWalnego Zebrania i do ścisłej współpracy z Zarządem Stowarzyszenia.\n4. Członków wspierających przyjmuje Zarząd w oparciu o złożoną pisemną deklarację.\n5. Członek ma wszystkie prawa i obowiązki członka zwyczajnego z wyjątkiem czynnego\n1. Członkiem honorowym stowarzyszenia może zostać każda osoba fizyczna lub prawna,\nktóra w sposób szczególny działa lub działała na rzecz realizacji jego celów\n2. Decyzję o nadaniu członkostwa honorowego podejmuje Walne Zebranie Członków .\n3. Członek honorowy posiada wszystkie prawa i obowiązki członka zwyczajnego\nz wyłączeniem czynnego i biernego prawa wyborczego.\n4. Członek honorowy jest zwolniony z obowiązku opłacania składek członkowskich.\nCzłonkami Stowarzyszenia mogą być cudzoziemcy mający i nie mający miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej.\na) wystąpienia członka,\nb) wykluczenia członka,\nd) likwidacji osoby prawnej.\nCzłonek Stowarzyszenia może z niego wystąpić w każdym czasie przez złożenie Zarządowi oświadczenia o wystąpieniu ze Stowarzyszenia w formie pisemnej.\n1. Członek Stowarzyszenia może zostać z niego wykluczony wskutek świadomej i\nuporczywej działalności niezgodnej z postanowieniami Statutu lub w wyniku\ndziałania na szkodę Stowarzyszenia lub jego członków.\n2. Wykluczenie członka następuje także w przypadku zalegania w opłacaniu składek\nprzez okres 6 miesięcy składkowych oraz w przypadku utraty zdolności do czynności\n3. Decyzję o wykluczeniu członka podejmuje Zarząd Stowarzyszenia.\n1. Od decyzji o wykluczeniu członka Stowarzyszenia, przysługuje temu członkowi\nprawo do odwołania się do Walnego zebrania Członków.\n2. Odwołanie dokonane pisemnie w ciągu 30 dni od daty doręczenia uchwały Zarządu o\nwykluczeniu, powinno być rozpatrzone na najbliższym Walnym Zebraniu członków\n1. Czynnego i biernego prawa wyborczego do organów Stowarzyszenia.\n2. Uczestnictwa we wszystkich formach działalności Stowarzyszenia.\n3. Korzystania ze wszystkich form pomocy Stowarzyszenia.\n4. Do odwoływania się w postępowaniu wewnętrznym od uchwał wynikających\nze stosunku członkostwa w sposób i terminach określonych w statucie.\n5. Korzystania z urządzeń i sprzętu będącego w użytkowaniu Stowarzyszenia.\n1. Przestrzegać postanowień Statutu oraz uchwał organów Stowarzyszenia.\n2. Uczestniczyć w realizacji jego statutowych celów i zadań.\n4. Pracą i postawą dbać o dobre imię Stowarzyszenia.\nprzy obecności co najmniej połowy uprawnionych do głosowania.\n2. Wybory członków do władz stowarzyszenia: Zarządu i Komisji Rewizyjnej\nodbywają się w głosowaniu jawnym lub tajnym, według woli uprawnionych\n2. Walne Zebranie zwoływane jest 2 razy w roku, nie później niż do 30 VI i 30 XII.\n3. O miejscu, terminie i porządku obrad Walnego Zebrania, Zarząd zawiadamia członków na piśmie w terminie nie krótszym niż 14 dni przed ostateczną datą zebrania.\n4. Członkowie mogą brać udział w Walnym Zebraniu wyłącznie osobiście.\n5. Każdy członek ma jeden głos.\n6. Zarząd zwołuje Nadzwyczajne Walne Zebranie Członków Stowarzyszenia:\nc) na pisemny wniosek co najmniej 1/3 liczby Członków Stowarzyszenia.\n7. Żądanie zwołania Nadzwyczajnego Walnego Zebrania Członków Stowarzyszenia winno być złożone na piśmie z podaniem celu i uzasadnieniem konieczności jego zwołania oraz proponowanym porządkiem obrad.\n8. W przypadku określonym w ust. 6 c, Nadzwyczajne Walne Zebranie Członków zwołuje się nie później niż 4 tygodnie od daty otrzymania wniosku.\n1. Obrady walnego Zebrania Członków Stowarzyszenia otwiera Prezes Zarządu\nlub inny Członek Zarządu.\n2. Otwierający Zebranie zarządza wybór Prezydium Zebrania w składzie:\nc/ dwóch członków.\n3. W skład Prezydium Zebrania nie mogą wchodzić członkowie Zarządu\n1. W przypadku braku gremium na Walnym Zebraniu, odbywa się ono w drugim terminie bez względu na liczbę obecnych członków.\n2. Jeśli drugi termin wyznaczono w tym samym dniu co pierwszy termin, czas pomiędzy pierwszym, a drugim terminem nie może być krótszy niż 60 minut\n( 1 godzina).\n3. Z obrad Walnego Zebrania sporządza się protokół, który podpisują członkowie Prezydium Zebrania.\n1. Uchwalanie kierunków działalności Stowarzyszenia.\n2. Uchwalanie zmian Statutu większością 2/3 liczby uczestników w Zebraniu.\n3. Rozpatrywanie i zatwierdzanie sprawozdań organów Stowarzyszenia.\n4. Podejmowanie uchwał w sprawie udzielania absolutorium dla członków Zarządu\n5. Wybór członków Zarządu i Komisji Rewizyjnej.\n6. Podejmowanie uchwał w sprawie członkostwa honorowego.\n7. Uchwalanie wysokości składek członkowskich oraz sposobu ich wnoszenia.\n8. Podejmowanie uchwał w sprawie przystąpienia do innych organizacji międzynarodowych i związków o podobnym profilu działania.\n9. Rozpatrywanie odwołań do Zarządu dotyczących wykluczenia z grona członków.\n10. Podejmowanie uchwał w sprawie rozwiązania Stowarzyszenia i zbycia\n11. Podejmowanie innych uchwał w sprawie dotyczącej działalności statutowej.\n1. Zarząd Stowarzyszenia stanowią :\nb/ dwóch wiceprezesów,\ne/ Członkowie w liczbie ustalonej przez Walne Zebranie.\n2. Zarząd wybierany jest przez Walne Zebranie Członków Stowarzyszenia na okres 3 lat.\n3. Utrata mandatu członka Zarządu przed upływem kadencji następuje w przypadku:\nb/ zrzeczenia się mandatu członka Zarządu,\nc/ ustanie członkostwa Stowarzyszenia.\n4. Na miejsce członka, który utracił mandat wchodzi osoba, która uzyskała największą\npo nim ilość głosów w czasie ostatnich wyborów.\n5. Członkowie Zarządu nie mogą być skazani wyrokiem prawomocnym za przestępstwo\numyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe.\n1. Kierowanie całokształtem działalności Stowarzyszenia.\n2. Wykonywanie uchwał Walnego Zebrania Członków Stowarzyszenia.\n3. Podejmowanie uchwał w sprawach członkowskich.\n5. Zwoływanie Walnego Zebrania i składanie sprawozdań z działalności Stowarzyszenia (co najmniej raz w roku).\n6. Uchwalanie budżetu Stowarzyszenia i zarządzanie jego majątkiem.\n7. Występowanie z wnioskiem do Walnego Zebrania o nadanie tytułu Członka Honorowego.\n8. Sporządzanie i przekazywanie do zatwierdzenia Komisji Rewizyjnej rocznych sprawozdań ze swojej działalności i działalności finansowej Stowarzyszenia.\n9. Uchwalanie Regulaminu pracy Zarządu.\n10. Podejmowanie uchwał dotyczących działalności Stowarzyszenia\n11. Prowadzenie dokumentacji.\n12.Przyjmowanie i wykluczanie członków stowarzyszenia.\n1. Do reprezentowania Stowarzyszenia na zewnątrz, składania oświadczenia woli\nw imieniu Stowarzyszenia oraz zaciągania zobowiązań finansowych\ni majątkowych, zawierania umów i udzielania pełnomocnictw w imieniu\nStowarzyszenia uprawnionych jest dwóch członków Zarządu działających łącznie:\nPrezes i jeden z Wiceprezesów, a pod nieobecność Prezesa dwóch Wiceprezesów\nlub jeden Wiceprezes i Sekretarz.\n1. Komisja Rewizyjna jest organem kontrolno - nadzorczym Stowarzyszenia.\n2. Komisja składa się z 4 członków wybranych przez Walne Zebranie spośród członków Stowarzyszenia:\n3. Pracami Komisji Rewizyjnej kieruje Przewodniczący Komisji wybrany\nw głosowaniu zgodnie § 20 ust. 2.\n4. Członkowie organu kontroli i nadzoru - Komisji Rewizyjnej:\na) nie mogą być członkami Zarządu, ani pozostawać z nimi w stosunku\npokrewieństwa, powinowactwa podległości z tytułu zatrudnienia, w związku\nb) nie byli skazani prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślnie ścigane z\nc) mogą otrzymywać z tytułu pełnienia funkcji w takim organie zwrot\nuzasadnionych kosztów lub wynagrodzenia w wysokości nie wyższej niż\nprzeciętne miesięczne wynagrodzenie w sektorze przedsiębiorstw ogłoszone przez\nPrezesa GUS za rok poprzedni.\n1. Kadencja Komisji Rewizyjnej trwa 3 lata.\n2. Utrata statusu członka Komisji Rewizyjnej przed upływem kadencji następuje\nb) zrzeczenia się mandatu członka Komisji Rewizyjnej\nc) ustanie członkostwa w Stowarzyszeniu.\n3. Na miejsce członka, który utracił mandat w czasie trwania kadencji wchodzi osoba, która w ostatnich wyborach otrzymała największą liczbę głosów.\n1. Posiedzenie Komisji Rewizyjnej zwołuje Przewodniczący nie rzadziej niż raz\n2. Posiedzenie komisji należy zwołać także na wniosek Zarządu w terminie\n1. Kontrola i nadzór nad działalnością Zarządu, a w szczególności:\na) badanie - analiza okresowych sprawozdań finansowych,\nb) kontrola sposobu załatwiania wniosków składanych przez członków.\n2. Składanie na Walnym Zebraniu sprawozdań z własnej działalności i działalności Zarządu.\n3. Wnioskowanie na Walnym Zebraniu o udzielenia absolutorium dla Zarządu.\n4. Dokonywanie okresowych ocen wykonywania przez Stowarzyszenie jego zadań statutowych.\n5. Rozpatrywanie skarg i zażaleń co do sposobu działalności Zarządu.\n6. Występowanie do Zarządu z wnioskami wynikającymi z przeprowadzonych kontroli i prawo żądania wyjaśnień.\n7. Podpisywanie umów z członkami Zarządu przez dwóch członków Komisji Rewizyjnej działających łącznie : Przewodniczący i Wiceprzewodniczący, a pod nieobecność Przewodniczącego - Wiceprzewodniczący i Sekretarz.\nFundusze, majątek i zarządzanie finansami.\n1. Fundusze stowarzyszenia powstają w wyniku:\na) wpłat ze składek członkowskich ,\nb) zapisów i spadków,\nc) dochodów ze zbiórek, imprez, giełd, wystaw i innej odpłatnej działalności statutowej,\nd) dochody z działalności gospodarczej, prowadzonej w formie i na zasadach określonych odrębnymi przepisami,\ne) z darowizn, odliczeń podatkowych, dotacji, grantów, subwencji, konkursów,\nf) wpływów z lokat bankowych i odsetek,\ng) realizowanych projektów, kontraktów,\nh) wpływy ze źródeł krajowych i zagranicznych na prowadzenie określonych przedsięwzięć.\n2. Podatnik podatku dochodowego od osób fizycznych może przekazać 1% podatku na rzecz Stowarzyszenia. Środki te powiększają majątek Stowarzyszenia.\n3. Majątek Stowarzyszenia stanowią nieruchomości, przedmioty ruchome, fundusze\n4. Stowarzyszenie posiada konto bankowe.\n1. Cały majątek, w tym dochód Stowarzyszenia przeznaczony jest na działalność\n3. Roczna działalność gospodarcza Stowarzyszenia podlega rozliczeniu przez Walne\n4. Zyski z działalności gospodarczej prowadzone są wg odrębnych przepisów.\n5. Rachunkowość Stowarzyszenia prowadzi się zgodnie z obowiązującymi przepisami.\n1. Udzielanie pożyczek lub zabezpieczenie zobowiązań majątkiem Stowarzyszenia w stosunku do jego członków, członków organów lub pracowników oraz osób, z którymi pracownicy pozostają w związku małżeńskim albo stosunku pokrewieństwa lub powinowactwa w linii prostej, pokrewieństwa lub powinowactwa w linii bocznej do drugiego stopnia albo są związani z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli, zwane dalej „osobami bliskimi”.\n2. Przekazywania majątku Stowarzyszenia na rzecz swoich członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich, a w szczególności jeżeli przekazanie następuje bezpłatnie lub na preferencyjnych warunkach.\n3. Wykorzystanie majątku Stowarzyszenia na rzecz członków, członków organów lub pracowników oraz ich osób bliskich na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich chyba, że to wykorzystanie wynika bezpośrednio ze statutowego celu organizacji.\n4. Dokonywanie zakupu towarów lub usług od podmiotów, w których uczestniczą członkowie organizacji, członkowie jej organów lub pracownicy oraz ich osób bliskich, na zasadach innych niż w stosunku do osób trzecich lub po cenach wyższych niż rynkowe.\nZmiany w Statucie Stowarzyszenia mogą być dokonywane na podstawie uchwały przyjętej zwykłą większością - 2/3 głosów, uprawnionych do głosowania.\n1. Stowarzyszenie ulega likwidacji na podstawie uchwały Walnego Zebrania, wymagającej przynajmniej 2/3 liczby jego członków.\n2. Podejmując uchwałę o likwidacji Stowarzyszenia, Walne Zebranie ustala jednocześnie cel przeznaczenia majątku Stowarzyszenia\n3. Likwidatorami Stowarzyszenia są członkowie Zarządu, jeśli uchwała ostatniego Walnego Zebrania nie postanowi inaczej.\n4. Obowiązki likwidatora określa ustawa – Prawo o Stowarzyszeniach.\nW sprawach nie uregulowanych Statutem mają zastosowanie przepisy ustawy\nz dnia 07 kwietnia 1989 r. – Prawo o Stowarzyszeniach.\nŚwidnica, dnia 8 listopada 2011 r


Czym smarować pieczywo – masło, margaryna czy miksy tłuszczowe? – MedoVita.pl\nStrona główna Diety Czym smarować pieczywo – masło, margaryna czy miksy tłuszczowe?\nAutor: Dominika Kubów\n12/03/2021 | AKTUALIZACJA: 29/03/2021\nWiele osób nie wyobraża sobie spożycia pieczywa bez wcześniejszego posmarowania go konkretnym smarowidłem. Zdecydowanie wpływa to na walory smakowe przygotowywanych kanapek oraz jest to swego rodzaju przyzwyczajeniem, bowiem w wielu domach tradycją jest smarowanie pieczywa przed nałożeniem na nie dodatków. Niemniej od wielu lat można zauważyć wśród ludzi konsternację odnośnie tego, jaki produkt tłuszczowy będzie do tego najlepszy. Wokół tematu smarowania pieczywa krąży wiele mitów, a każdy z tłuszczów do do tego przeznaczonych ma swoich zwolenników w zależności od preferencji smakowych oraz uprzedzeń społeczeństwa, często silnie ugruntowanych, a mimo to złudnych.\nMasłem lub masłem extra można nazwać produkt pochodzenia zwierzęcego, który wytwarzany jest z mleka krowiego bądź jego przetworów, jak np. śmietany. Zawartość tłuszczu mlecznego wchodzącego w jego skład jest regulowana prawnie i musi ona mieścić się w przedziale 80-90% tłuszczu. Woda może występować w nim w maksymalnej ilości do 16%, a sucha beztłuszczowa masa mleka do 2%.\nMasło, jako produkt pochodzenia zwierzęcego zawiera znaczne ilości nasyconych kwasów tłuszczowych, zwykle są to ilości powyżej 50g/100g. W skład nasyconych kwasów tłuszczowych pochodzących z tłuszczu mlecznego wchodzą krótko oraz średniołańcuchowe kwasy tłuszczowe, co wpływa na fakt, że ze wszystkich tłuszczów zwierzęcych jest najlepiej przyswajalne, a więc odpowiednie dla osób cierpiących na zaburzenia wchłaniania i niedożywienie. Masło zawiera także kwasy CLA, którym przypisuje się między innymi działanie prozdrowotne, w tym nawet antynowotworowe, są to jednak wyniki badań przeprowadzonych na zwierzętach, a te z badań na ludziach nie są na tyle przekonujące, aby EFSA (Europejski Urząd do Spraw Bezpieczeństwa) uznał je za podstawy do tworzenia specjalnych zaleceń dotyczących dziennego dostarczania ich z dietą. Zawartość tych kwasów w maśle sięga maksymalnie 1% kwasów tłuszczowych, w związku z czym nie jest ono uznawane za bogate źródło CLA.\nspożywając trzy kanapki, z których każda posmarowana jest łyżeczką masła dostarcza się 15 g nasyconych kwasów tłuszczowych, co dla przeciętnej osoby na diecie 2000 kcal stanowi ponad połowę (powyżej 60%) maksymalnej normy na te kwasy tłuszczowe?\nPowodem, dla którego należy ograniczać spożycie masła jest wspomniana już wysoka zawartość nasyconych kwasów tłuszczowych, których udział w diecie każdy zdrowy człowiek powinien ograniczać do maksymalnie 10% dziennej podaży energii. Produkt ten jest również źródłem cholesterolu, w związku z czym osoby będące hiperrespondentami (reagujące na spożycie dużych ilości cholesterolu w diecie znacznym wzrostem stężenia cholesterolu frakcji LDL w surowicy) powinny szczególnie pilnować ilości, w jakich jest spożywany. To samo tyczy się osób ze stwierdzonymi dyslipidemiami oraz będących w grupie ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Oprócz dużego udziału nasyconych kwasów tłuszczowych, w maśle odnotowuje się także obecność ich izomerów trans (w ilości 2-3% wszystkich kwasów tłuszczowych). Ich spożycie powinno być ograniczone do ilości możliwie jak najmniejszych. Masło dostarcza także pewne ilości witamin A, D i E. W przypadku osób zdrowych, jego umiarkowane spożycie nie powinno być szkodliwe, jeśli dbają one o to, aby całokształt diety zgodny był z zaleceniami instytucji żywieniowych oraz by nie przekraczać dopuszczalnego progu dla nasyconych kwasów tłuszczowych, jednocześnie dbając o odpowiednią podaż jedno oraz wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Dzieciom do 3 roku życia zalecane jest spożywanie masła ze względu na zawartość cholesterolu, który to jest niezbędny do prawidłowego rozwoju oraz budowy ścian nowych komórek.\nMargaryny mogą być wytwarzane z pomocą dwóch metod, a mianowicie całkowitego oraz częściowego utwardzania (uwodorniania). Utwardzanie ma na celu wytworzenie stałego tłuszczu z olejów roślinnych występujących w formie płynnej. Podczas całkowitego uwodorniania nie powstają kwasy tłuszczowe trans, wykorzystanie tego procesu wiąże się jednak z powstaniem większej ilości nasyconych kwasów tłuszczowych. W przypadku częściowego uwodorniania ma miejsce powstawanie izomerów trans kwasów tłuszczowych. Mają one negatywny wpływ na zdrowie, bowiem zwiększają ryzyko chorób sercowo-naczyniowych, przyczyniają się do powstawania wolnych rodników oraz zaburzają syntezę długołańcuchowych wielonienasyconych kwasów tłuszczowych.\nMargaryny twarde, inaczej są określane jako margaryny kostkowe. Zwykle swoje zastosowanie mają w piekarnictwie, w szczególności cukiernictwie. Jak już zostało wspomniane, mogą zawierać izomery trans kwasów tłuszczowych. W produktach dostępnych na rynku polskim ta zawartość jest zróżnicowana, ponieważ mieści się w przedziale 0,17 do nawet 22% całkowitych kwasów tłuszczowych. Przy wyborze odpowiedniej margaryny do pieczenia należy zwracać uwagę na to, aby produkt ten nie zawierał częściowo uwodornionych olejów roślinnych.\nStojąc przed wyborem odpowiedniego tłuszczu do smarowania pieczywa, zdecydowanie lepszą opcją niż margaryny twarde będą margaryny miękkie. Głównym składnikiem wysokiej jakości margaryn kubkowych są naturalne oleje roślinne, m.in. olej rzepakowy i słonecznikowy. Zgodnie z prawem mogą one zawierać do 3% tłuszczu mlecznego w składzie, jednak na etykiecie produktu powinna widnieć taka informacja. W przypadku, gdy są one go pozbawione, mogą być odpowiednie również dla osób cierpiących na nietolerancję laktozy. Obecnie w celu otrzymania margaryn miękkich (inaczej: kubkowych) wykorzystuje się proces przeestryfikowania. Uzyskane w ten sposób margaryny zawierają dużą ilość nienasyconych kwasów tłuszczowych, jednocześnie praktycznie nie odnotowuje się w nich obecności kwasów tłuszczowych trans (zwykle są to wartości znacznie poniżej 1%). Korzystny skład kwasów tłuszczowych w margarynach miękkich świadczy o możliwym pozytywnym efekcie wyboru takiego tłuszczu do smarowania pieczywa w szczególności przez osoby, które z dietą dostarczają dużych ilości nasyconych kwasów tłuszczowych, a także tych będących w grupie ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. W polsce margaryny kubkowe fortyfikowane są witaminą A oraz D, niektóre z nich mogą być także wzbogacone w sterole i stanole roślinne, których rolą jest obniżenie stężenia cholesterolu we krwi oraz w wielonienasycone kwasy tłuszczowe omega-3 i DHA.\nDzieciom do 3 roku życia zalecane jest spożywanie masła ze względu na zawartość cholesterolu, który to jest niezbędny do prawidłowego rozwoju oraz budowy ścian nowych komórek.\nMiksy tłuszczowe są mieszanką olejów roślinnych z tłuszczem mlecznym, będącym podstawą masła. Taki miks zwykle zawiera 10-80% tłuszczu mlecznego, a w pozostałej ilości olej roślinny. Na półkach sklepowych mogą występować pod różnymi nazwami (np. osełka śmietankowa, miks śmietankowy, ekstra do smarowania, itp.). Takie miksy zawierają mniej nasyconych kwasów tłuszczowych, a więcej nienasyconych w porównaniu do masła. W zestawieniu z margaryną, kwasów tłuszczowych nasyconych zawierają więcej. Konkretne ilości zależą jednak od proporcji tłuszczów użytych do ich wytworzenia. Zawartość izomerów trans waha się między 1 a 5% całkowitych kwasów tłuszczowych i jest zależna od dodatku masła, mleka bądź częściowo utwardzonych olejów roślinnych.\nGórska-Warsewicz H et al. Butter, Margarine, Vegetable Oils, and Olive Oil in the Average Polish Diet. Nutrients. 2019, 11 (12), 2935.\nKay-Tee K. et al. Randomised trial of coconut oil, olive oil or butter on blood lipids and other cardiovascular risk factors in healthy men and women. BMJ Open. 2018, 8 (3), e020167.\nPaszczyk B., Łuczyńska J. Skład kwasów tłuszczowych i izomerów trans w margarynach twardych i miękkich. Bromat Chem Toksykol. 2013, 2, 234–40.\nOpuncja figowa – właściwości, zastosowanie, działania niepożądane. Opuncja figowa w ciąży i dla dzieci\nJakie witaminy na wzmocnienie organizmu dla dorosłych?