Zagłębie na kolanach!\n06.11.2011 (16:54) | Krzysztof Banasik\nDerby dla Śląska! Wrocławianie bez najmniejszych problemów poradzili sobie z zajmującym przedostatnie miejsce w tabeli Zagłębiem, wygrywając na Dialog Arenie aż 5:1 (2:0). WKS niczym rasowy bokser wypunktował wszystkie błędy gospodarzy, a dzięki zdobytym trzem punktom wrocławianie umocnili się na pozycji lidera. To był fatalny debiut nowego trenera miedziowych Pawela Hapala.\nCzeski szkoleniowiec dokonał czterech zmian w podstawowym składzie w porównaniu do ostatniego meczu miedziowych przeciwko GKS-owi Bełchatów, ale to Śląsk zaczął od mocnego uderzenia. Już w 2. minucie po sprytnie rozegranym rzucie wolnym wrocławianie wyszli na prowadzenie. Sebastian Mila zagrał do Cristiana Diaza, ten pomimo asysty obrońcy zdołał oddać strzał w kierunku bramki Zagłębia i piłka po rykoszecie wpadła do siatki. Zaledwie kilkadziesiąt sekund później mogło być 1:1, ale Rafał Gikiewicz obronił groźny strzał Darvydasa Sernasa.\nOfensywnie usposobieni gospodarze po raz drugi zostali skarceni po indywidualnej akcji Piotra Ćwielonga, który w 20. minucie przedryblował kilkadziesiąt metrów i pięknym strzałem z dalszej odległości nie dał Bojanowi Isailoviciowi szans na skuteczną interwencję. Dwubramkowe prowadzenie pozwoliło podopiecznym Oresta Lenczyka na cofnięcie się przed własne pole karne i czyhanie na kontry. Zagłębie długimi momentami nie schodziło z połowy Śląska, ale gospodarze nie potrafili znaleźć sposobu na skonstruowanie dogodnej okazji do strzelenia gola kontaktowego.\nPo zmianie stron sygnałem ostrzegawczym dla wrocławian była okazja Mouhamadou Traore, który z kilku metrów przeniósł piłkę nad bramką Gikiewicza. Odpowiedzią zielono-biało-czerwonych był gol na 3:0 autorstwa niezawodnego Piotra Celebana. Obrońca WKS-u otrzymał idealne podanie na głowę od Ćwielonga i pewnym strzałem pokonał Isailovicia. Trener Hapal szybko przeprowadził dwie zmiany, szansę debiutu w Ekstraklasie otrzymał Mateusz Szczepaniak, który wniósł sporo ożywienia w poczynania gospodarzy.\nAkcję dającą jedynego gola dla Zagłębia zapoczątkował jednak doskonale znany we Wrocławiu Janusz Gancarczyk. To po jego mocnym strzale z 73. minuty Gikiewicz tak niefortunnie odbił piłkę, że ta po rykoszecie od Krzysztofa Wołczka wpadła do siatki. Wrocławianie szybko wybili gospodarzom z głowy chęci do dalszych ataków. W 84. minucie Przemysław Kaźmierczak popisał się znakomitym zagraniem do Johana Voskampa, który mając przed sobą tylko Isailovicia pewnie wyprowadził swój zespół na ponowne trzybramkowe prowadzenie. Już w doliczonym czasie gry gospodarzy dobił... ich własny bramkarz, który starając się zapobiec utracie piątego gola skierował piłkę do własnej siatki. To już szóste z rzędu derby Dolnego Śląska bez zwycięstwa Zagłębia - ostatni raz lubinianie pokonali wrocławian w marcu 2002 roku.\nWołczek 73’ (sam.) – Diaz 2’, Ćwielong 20’, Celeban 64’, Voskamp 84’, Isailović 92’ (sam.)\nZagłębie: Isailović – Kowalczyk, Hanek, Horvath, Costa – Abwo (19’ J.Gancarczyk), Rachwał, Dąbrowski, Małkowski (68’ Galkevicius) – Sernas (68’ Szczepaniak), Traore\nŚląsk: R.Gikiewicz – Celeban, Fojut, Pietrasiak, Pawelec (65’ Wołczek) – Sobota, Elsner (76’ Kaźmierczak), Dudek, Mila, Ćwielong – Diaz (70’ Voskamp)\nŻółta kartka: Costa (Zagłębie)


Pięciolatka bez opieki wyszła z przedszkola\nTrwa wyjaśnianie, dlaczego pięcioletnia dziewczynka wyszła dziś (7 października) rano sama, przez nikogo niezauważona z jednego z elbląskich przedszkoli. Wszystko zakończyło się szczęśliwie, bo błąkające się w pobliżu placówki dziecko zauważył przypadkowy przechodzeń, który zaalarmował przedszkole i policję.\nZ ustaleń policji wynika, że pięciolatkę do przedszkola odprowadził konkubent jej matki.\n- Zostawił ją w szatni i wyszedł, a dziecko za nim. Być może mała chciała mu coś jeszcze powiedzieć – mówi Jakub Sawicki z zespołu prasowego KMP w Elblągu. - Finał był taki, że spacerującą w pobliżu placówki przy ul. Browarnej dziewczynkę zauważył przypadkowy przechodzeń. Zaprowadził ją do przedszkola i powiadomił o sytuacji dyrekcję, a także policję.\n- Dziewczynka jest cała i zdrowa, nic jej się nie stało - zapewnia Sawicki. - Pochodzi ze zwyczajnej rodziny, żadna to patologia - zastrzega.\nPolicjanci spotkali się również z dyrekcją i pracownikami przedszkola, by wyjaśnić, jakie procedury związane z przyprowadzaniem i odbieraniem dzieci w tej placówce obowiązują.\nDyrektorka przedszkola z ubolewaniem przyjęła dzisiejszą sytuację i nie chciała jej komentować. Przyznała, że dziewczynka jest przesympatyczna, chodzi do tego przedszkola już kolejny rok i po raz pierwszy zdarzyło się, by ona czy inne dziecko niezauważone wyszło z placówki: - Procedura jest bowiem jasna – rodzic odprowadza dziecko do grupy i przekazuje pod opiekę nauczyciela. Podpisuje również listę frekwencyjną. W tej sytuacji jednak mężczyzna, który przyprowadził do przedszkola pięciolatkę nie dopełnił formalności.\n- Zalecana jest większa czujność – radzi policja.\nOdebrać prawa rodzicielskie, takie rzeczy nie mogą się dziać !!!!\nBzdura ! Dziecko przyprowadzone na teren przedszkola jest już pod opieką przedszkolanek. Gdyby coś się stało w momencie przekroczenia bramki to odpowiada przedszkole. Dzieci są też ubezpieczone na takim terenie a cała odpowiedzialność spoczywa na nich czyli na przedszkolu. Coś tu śmierdzi a rzecznik kombinuje jak łysy pod górę. Papier podpisuje osoba uprawniona przez rodziców lub przez osobę prawną która wskaże odbiór dziecka a sama nie może w tym dniu.\ntak właśnie MYŚLĄ niektórzy tatusiowie! nie wyobrażam se sytuacji zaprowadzić dziecko do szatni i je tam zostawić nie prowadząc do sali!...na szczęście nic sie dziecku nie stało,ale naprawdę,trzeba dziecko przekazać nauczycielce w sali...\ndziecko jest pod opieka przedszkolanek w momencie wprowadzenia dziecka na salę badz przekazane bezposrednio nauczycielce np w szatni! inaczej jak to rozumiec?tak jak pan co zostawil dziecko same?...powstal z tego duzy problem! kto normalny zostawia same dziecko w szatni? przedszkolanki to nie wróżki!...badzmy odpowiedzialni za wlasne dzieci i nie traktujmy przedszkoli jako przechowywalnie naszych pociech! moj syn pierwszy rok poszedl do przedszkola nr 15 i tam jest naprawde super!...nie zostawia sie dzieci samych w szatni mimo ze jest tam caly czas jedna z pan!\nBył to czas porannej kawy, nie czepiać się\nJuż kiedyś pisało sie o tym przedszkolu www.portel.pl\njak dziecko nie trafiło na salę pod opiekę nauczycielki, czyli nie zostało doprowadzone właściwie na salę przez opiekuna bądz rodzica, to nie wina nauczycielki, i podkreślam, nauczycielki, bo czasy przedszkolanek się skończyły, przedszkolanki to osoby po liceum pedagogicznym 20 lat temu, teraz mamy wykwalifikowane nauczycielki któe ciągle się muszą uczyć i mają skończone po kilka kierunków. a wracając do tematu, to problemy nie ma z dziećmi tylko z ich rodzicami, ktorzy sami nie radzą sobie wychowawczo a cała winę pokładają w nauczycielach. Rodzice weźcie się w końcu do roboty!!!!\nteren przedszkola głąby to nie to samo co sala w której jest nauczycielka!! Rodzic powinien zaprowadzić dziecko nie na teren przedszkola, tylko na salę!!! Współczuje nauczycielkom ze muszą cierpieć przez taaakich niemyślących rodziców!!\nJak można obwiniać przedszkole i nauczycielki. Dziecko musi zostać odprowadzone do sali pod opiekę pań. Cóż to za nieodpowiedzialny człowiek.\nowszem jest pod opieką przedszkola w momencie jak rodzic oddaje je do rąk nauczyciela a nie zostawia w szatni :))\nNie było babki w szatni więc ich wina, tłumaczenie się że trzeba zaprowadzić na sale ?? Piękna wskazówka dla złodziei że w szatni nikogo nie ma\nnauczycielka nie ma być w szatni tylko na sali ty nie rozumny wwi


Książka "Przewodnik po życiu..." - o. Witold Kawecki CSsR\nautor: o. Witold Kawecki CSsR\nKsiążka wybitnego, doświadczonego duszpasterza i rekolekcjonisty ukazuje nasze życie jako drogę, drogę szukania Boga, ale przede wszystkim – odwrotnie – jako nieustanne szukanie człowieka przez miłującego Boga.\nAutor poświęcił ją duchowości, czyli budowaniu dojrzałej postawy wobec siebie, świata, życia i Boga, dzieląc ją m.in. na duchowość kobiety, mężczyzny, chrześcijanina, duchowość w różnych stanach i sytuacjach życiowych, np. nawrócenia, pojednania, miłości małżeńskiej, macierzyństwa i ojcostwa, ale i przyjaźni, choroby, piękna.\nJak dobry „przewodnik” książka zawiera wiele mądrych intuicji Autora, wskazówek wynikających z wiary w Jezusa Chrystusa.\n„Przewodnik po życiu…” to znakomita lektura także na Rok Miłosierdzia, bo jak pisze o. Kawecki, „nowa duchowość XXI wieku, która jest w stanie postawić granicę złu, ma na imię «miłosierdzie». Jezus Chrystus jest uosobieniem miłosierdzia Bożego.\nZ tego względu spotkać Chrystusa oznacza spotkać Boże miłosierdzie, nawet nie tyle przez sprawiedliwość, co poprzez miłość, która wypływa z historycznej ofiary samego Boga. (…) Bóg widzi ukrytą głębię każdej ludzkiej duszy, dlatego nie tyle pragnie go osądzać, ile ofiarować mu miłość łaskawą, o ile ten przekracza własny egoizm i oddaje serce dla innych”.\nInne książki, których autorem jest o. Witold Kawecki CSsR\nOszczędzasz 8.02 zł (23%)


do pluszaczki i prezydenta - Rodzice.pl\nDlaczego swoje domowe waśnie przenosicie na forum? Czy potrzebujecie aż tylu światków ??? Może sami ze spbą porozmawiacie, a nie wysługujecie się innymi i szukacie akceptacji dla swoich racji. To co trzyma dwoje ludzi przy sobie to wzajemny kompromis!!!\nPo przeczytaniu wczorajszych i dzisiejszych wpisow uwazam,ze jestescie bardzo niedojzali emocjonalnie.Pierzecie swoje brudy na forum i czekacie az ktoras z dziewczyn wstawi sie albo za jedna albo za druga osoba nie zadajac sobie pytania,ze gdy zle dzieje sie w malzenstwie sa winne zawsze dwie strony a nie jedna.Takie wzajemne oskarzanie sie do niczego nie doprowadz moi drodzy i bedze poglebiac coraz bardziej wasz konflikt.Czy wy tego nie widzicie?Bo jesli nie, to dajcie sobie spokoj bo bedzie sie to w nieskonczonosc ciagnac.\nZnasz odpowiedź na pytanie: do pluszaczki i prezydenta?\nWczoraj była piękan pogoda ale nie chciało mi się chodzic daleko na spacer bo winda była zepsuta a zniesienie dzieci i wózka z 5 piętra było ponad moje siły. Zapakowałam\nMam do Pani ogromną prośbę! Proszę o założenie w obrębie tematu "Przyszli rodzice" wątku dla chcących się wyżalić sytuacją związana z ciążą i ew. macieżyństwem, o problemach w domu i


Rayman Origins za darmo dla wszystkich widzów speedruna Rayman 2 - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościRayman Origins za darmo dla wszystkich widzów speedruna Rayman 2. Amerykanin chce pobić rekord Polaka\nWojciech Gruszczyk 04.06.2019 08:41\nUbisoft postanowił zorganizować ciekawe wydarzenie przed swoją konferencją na tegorocznym E3. Gracze otrzymają szansę spojrzenia na rywalizację speedrunowców i wszyscy widzowie otrzymają za darmo Rayman Origins. Fani wierzą, że to wydarzenie ma drugie dno.\nRayman Origins trafił na rynek w 2011 roku. Tytuł zgarnął oceny na poziomie 87-92% i został doceniony przez fanów serii. W 2013 roku zagraliśmy w Rayman Legends, które w 2014 roku zostało przeniesione na konsole aktualnej generacji.\nOd tego czasu czekamy na zapowiedź nowej wersji... Zamiast tego Ubisoft postanowił zorganizować ciekawe wydarzenie – 10 czerwca (19:30) będziemy obserwować starania Glackuma, który zmierzy się z rekordem Darno_PL. Amerykanin chce ukończyć Rayman 2 w mniej niż 1 godzinę, 15 minut i 22 sekundy.\nJeśli będziecie oglądać show przez przynajmniej 30 minut, a jednocześnie podłączycie swoje konto Twitch do Uplay, to po wydarzeniu otrzymacie prezent – Rayman Origins trafi na Wasze konto w usłudze francuskiej korporacji.\nWielu sympatyków marki Rayman ma nadzieję, że jest to wyłącznie rozgrzewka przed pełnoprawną zapowiedzią nowego Raymana... Jak wiadomo Ubisoft ma jeszcze dwie niespodzianki AAA, które zostaną ujawnione podczas E3. Gry trafią na rynek do 31 marca 2020 roku.\nTagi: rayman origins Ubisoft Ubisoft Montpellier\nBeyond Good & Evil 2 - latanie jetpackiem i inne nowe...


KONCERT „MUZYCZNE PRZEBOJE FILMOWE” – Jupiter\nStrona główna > Imprezy > KONCERT „MUZYCZNE PRZEBOJE FILMOWE”\nKoncert „Muzyczne przeboje filmowe” w wykonaniu orkiestry „Camerata Polonia”\nW piątek, 24 marca, w wigilię wręczania statuetek Złotych Sów Polonii, odbył się koncert naszej polonijnej orkiestry, który maestro Marek Kudlicki zadedykował laureatom polonijnych Oskarów. Dziękuję w ich imieniu. Obecni byli na Sali (nie w komplecie, gdyż niektórzy przyjechali do Wiednia dzień później). Wysłuchaliśmy z przyjemnością znane melodie ze znanych wszystkim filmów. Tak polskich jak i ze świata. Solistą był pełen muzycznej finezji znany wirtuoz klarnetu Roman Widaszek.\nJest laureatem II nagrody na I Ogólnopolskim Festiwalu Klarnetowym w Piotrkowie Trybunalskim ( 1995r. ), a także III nagrody na Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim w Bielsku-Białej (1990 r.).Stypendysta Ministra Kultury i Sztuki.\nW programie znalazły się wymienione poniżej utwory:\nJohann Adolph Hasse – Sinfonie für Streicher g-Moll Op. 5 Nr. 6\n(1699-1783) Allegro, Andante, Allegro\n(1924-1994) aus dem Film “Frühstück bei Tiffany”\nWojciech Kilar – Walzer\n(1932-2013) aus dem Film “Ziemia obiecana” (Das gelobte Land)\nVasily Kalinnikov – Serenade für Streicher\nEnnio Moricone – Es war einmal in Amerika\n(geb. 1928) – La Califfa Mission\nWładysław Szpilman – W małym kinie (In einem kleinen Kino)\nWojciech Kilar – Walzer aus dem Film “Trędowata” (Die Ausätzige)\nJohn Williams – Hauptmotiv aus dem Film “Schindlers Liste”\n(geb. 1932) Solo-Violine: Mateusz Kasprzak-Łabudziński\nHenryk Kużniak – Blues und Ragtime\n(geb. 1936) aus dem Film “Vabank”\nViktor Telitschko – Dandy’s Rag\nNach dem Konzert lädt das Weingut Bauer zur Verkostung von Weinen.\nPo koncercie, tradycyjnie odbyła się degustacja wina (Weingut Bauer).


1. PBL 24.06-05.07.2019 - -\n2. PBL 06.07-17.07.2019 - -\n3. PBL 18.07-29.07.2019 - -\n4. PBL 30.07-10.08.2019 - -\n5. PBL 11.08-22.08.2019 - -\nJura Krakowsko-Częstochowska. Gdzieś w samym jej sercu rozpoczyna się kolejna rozgrywka... Jak potoczy się tym razem? Jest to gra o najwyższą stawkę. Każdy śmiałek już zapina mundur, ubiera maskę i chwyta za swój marker. Drużyna w pełnej gotowości zbiera się razem, omawia taktykę, dowódca daje ostatnie wskazówki. Słuchać gromki okrzyk bojowy i... start! Paintballowy ferwor ogarnia wszystkich – tak się bawimy! Miej odwagę i dołącz do gry! Obóz jest skierowany do osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę z paintballem. Każdy będzie mógł spróbować swoich sił w niezliczonych rozgrywkach oraz treningach technicznych, aby na koniec stać się prawdziwym paintballistą! A to wszystko pod okiem wykwalifikowanych instruktorów, pasjonatów paintballa oraz graczy lig speedballowych.\nSpeedball. Specyficzną odmianą paintballa jest speedball, który rozgrywa się na specjalnym polu z dmuchanymi przeszkodami. Drużyny stają na dwóch końcach pola, odliczanie 3... 2... 1... I na znak rozlegają się nieprzerwane serie strzałów! Szybszej rozgrywki nie znajdziecie w żadnym innym sporcie! Przyda się celne oko, szybkość i instynkt. Do zwycięstwa powiedzie niezawodna taktyka i współpraca całej drużyny! Niestety, czasami trzeba będzie pogodzić się z porażką, ale to nic, bo już druga drużyna wchodzi na pole i czeka na rywalizację! Speedball wymaga więcej umiejętności technicznych niż klasyczna odmiana paintballa. Dlatego na zajęciach uczestnicy będą ćwiczyć technikę, taktyki oraz niezbędną kondycję fizyczną. Bo żeby zostać mistrzem, trzeba wylać siódme poty!\nSurvival i wycieczki piesze. W przerwach pomiędzy leśnym paintballem, scenariuszem milsimowym i dynamicznym speedballem warto odpocząć na łonie natury. Kto jeszcze nie próbował swoich sił w rozpalaniu ogniska krzesiwem, budowaniu schronień czy gotowaniu podpłomyków na ognisku, ten na pewno zdobędzie masę nowych doświadczeń. Survival, czyli wszystkie umiejętności, które pozwolą nam przetrwać bez najnowszych zdobyczy techniki, w swojej prostocie uczy samodzielności oraz jest treningiem na psychologiczną wytrzymałość w sytuacjach nietypowych. Spędzimy także noc w lesie w zbudowanym przez nas obozowisku. Do udziału w zajęciach niezbędna karimata i śpiwór.\nZajęcia linowe czy speleologia. Co wybieracie? Uczestnicy będą mieć okazję do wzięcia udziału w niekiedy mrożących krew w żyłach zjazdach linowych oraz pokonają mosty linowe rozwieszone nad przepaściami. Zajęcia będą poprzedzone wykładem instruktorów o zasadach bezpieczeństwa i nauką podstawowych węzłów. Gwarantujemy atestowany sprzęt i dreszczyk emocji! Nie chcesz poruszać się w przestrzeni nad ziemią? Nie ma sprawy, Jura oferuje szeroki wybór podziemnych korytarzy. Eksploracja jaskiń dostarcza niesamowitych wrażeń. By dotrzeć do ich niesamowitych wnętrz, czasami trzeba się schylić, czasami czołgać, czasem przeciskać przez wąskie szczeliny. Jednak warto – widok wspaniałych form naciekowych, niedostępnych dla wszystkich, zaskakuje każdego. Zajęcia są prowadzone przez doświadczoną kadrę, zapewniamy atestowany sprzęt do tego typu wycieczek. Sam zdecyduj, które zajęcia będą dla Ciebie najlepsze.


Dealerski Przegląd Prasy: Szef Renault Polska o celach na 2019 rok\nZaczynamy od wywiadu z Tomaszem Mrozem, dyrektorem operacyjnym Renault Polska, jaki przeprowadził miesięcznik „Dealer”. Jednym z tematów rozmowy są plany dla sieci dealerskiej Renault i Dacia. – W tym roku mamy w planach otworzenie dwóch nowych koncesji. Chcemy sukcesywnie wprowadzać programy Renault PRO+ oraz Renault Selection do stacji już istniejących, a także w kolejnych koncesjach naszej marki. Mamy także zamiar dokończenia restrukturyzacji sieci Dacii, która zakłada budowę osobnych salonów lub wyznaczenie odpowiedniej powierzchni w salonach już istniejących – mówi Mróz.\n„Polityka” pisze o początkach rywalizacji aut elektrycznych i spalinowych. Gazeta wskazuje, że dzięki rozwojowi technologii, inwestycjom koncernów motoryzacyjnych i rosnącym wymaganiom rządów w zakresie ochrony środowiska, auta na prąd mają dziś kolejną szansę, by odnieść sukces.„Branża przemysłu, dysponująca kapitałem rzędu bilionów dolarów, ruszyła do nowego wyścigu. Tym razem elektromobile są postrzegane w roli faworytów” – ocenia tygodnik.\nSerwis Nasze Miasto informuje o otwarciu nowego salonu Renault, Dacia i Mitsubishi w Kaliszu. Inwestycja należy do firmy Auto Centrum Lis. Obiekt ma powierzchnię ponad 3 tys. metrów kwadratowych i posiada 12 stanowisk serwisowych.\nMiesięcznik „Dealer”: Renault sprzedaje coraz więcej\nMiesięcznik „Dealer” przeprowadził wywiad z Tomaszem Mrozem, który od listopada pełni funkcję dyrektora operacyjnego Renault Polska. Rozmowa dotyczy m. in. wyników sprzedażowych marki. Sprzedaż Renault i Dacii w Polsce wyniosła w 2018 r. ponad 64 tys. aut. Dacia utrzymała wolumenowo 8. pozycję, a Renault spadło o jedno „oczko” – na miejsce 6. – Dla naszych marek był to rok rekordów. Zarówno pod kątem sprzedaży, jak i wypracowanej przez naszą sieć dealerską jakości obsługi. Łącznie sprzedaliśmy ponad 4 tys. więcej samochodów nowych niż w 2017 r. Pięć modeli z naszej grupy zajęło pozycje lidera w swoich segmentach. Renault Captur było najchętniej wybieranym crossoverem z segmentu B, Trafic to najlepiej sprzedający się minibus, a Renault Master – najpopularniejszy samochód dostawczy. Swoją cegiełkę dołożyła Dacia. Duster jest „numerem 1”, jeśli chodzi o SUV-y segmentu C, Dokker zajął pierwsze miejsce w rankingu sprzedaży kombivanów. Udało nam się również zostać liderem w segmencie aut dostawczych. Łącznie sprzedaliśmy ich ponad 10 tys. – mówi Tomasz Mróz.\nRozmowa dotyczy także planów dotyczących sieci Renault i Dacia w Polsce. – Jeśli chodzi o naszych koncesjonerów – nie mamy w planach poważniejszych zmian. Naszym celem jest raczej skupienie się na optymalizacji i profesjonalizacji struktur handlowych w już funkcjonujących salonach, które mają skutkować dalszymi wzrostami sprzedaży oraz sukcesami w części posprzedażnej. W tym roku mamy w planach otworzenie dwóch nowych koncesji. Chcemy sukcesywnie wprowadzać programy Renault PRO+ oraz Renault Selection do stacji już istniejących, a także w kolejnych koncesjach naszej marki. Mamy także zamiar dokończenia restrukturyzacji sieci Dacii, która zakłada budowę osobnych salonów lub wyznaczenie odpowiedniej powierzchni w salonach już istniejących. Dacia sprzedaje się coraz lepiej i chcielibyśmy, aby w każdym dealerstwie była ona należycie prezentowana. Dlatego postanowiliśmy zrezygnować z dotychczasowego modelu małych stref dla kilku modeli na rzecz pełnoprawnej powierzchni wystawienniczej – tłumaczy przedstawiciel Renault.\n„Polityka”: Druga szansa „elektryków”\nW najnowszej „Polityce” czytamy o historii aut elektrycznych, które wcale nie są nowością. „Przed elektromobilami otwiera się okazja wzięcia rewanżu za stare krzywdy na autach spalinowych, z którymi rywalizują od drugiej połowy XIX w.” – ocenia tygodnik. I przedstawia historię powstania i rozwoju silników elektrycznych. „Elektromobil miał od samego początku wszystkie właściwości doskonałego pojazdu” – podkreślają w książce „Dzieje samochodu” Adolf Kuba i Jaroslav Hausman.„Był cichy, łatwy do kierowania, bezpieczny, jeździł bez wibracji, nie zanieczyszczał powietrza, uzyskiwał dobre przyśpieszenie, miał wsteczny bieg i wyróżniał się nader prostą konstrukcją. Miał wszakże jedną, jedyną, szkoda, że wielką, wadę – źródłem jego energii były akumulatory” – czytamy dalej. Mimo problemu akumulatorów na początku ubiegłego wieku pojazdy na prąd miały wielu zwolenników. „Polityka” przypomina, że na początku XX w. na każde 10 samochodów wyprodukowanych w USA aż 4 napędzał silnik elektryczny. Mimo wielu zalet i swoistej mody auta elektryczne traciły z czasem coraz więcej na rzecz pojazdów spalinowych. „Silnik spalinowy wypuszczał cuchnący dym, hałasował i często się psuł, ale miał zasadniczą zaletę. Napędzało go paliwo dające się łatwo nalać do baku” – zauważa gazeta. Podkreśla też, że rozwój technologii i wymagania rządów dotyczące ochrony środowiska sprawiają, że „elektryki” wracają do łask.„Wielkie koncerny samochodowe wprowadzają do swej oferty samochody elektryczne. Branża przemysłu, dysponująca kapitałem rzędu bilionów dolarów, ruszyła do nowego wyścigu. Tym razem elektromobile są postrzegane w roli faworytów” – ocenia „Polityka”.\nNasze Miasto: Nowy salon Auto Centrum Lis\nSerwis Nasze Miasto informuje o uroczystym otwarciu nowego salonu Auto Centrum Lis w Kaliszu. W otwarciu salonu trzech marek z portfolio Auto Centrum Lis – Renault, Mitsubishi i Dacii – uczestniczyło kilkuset gości. – Przenosimy salony Renault i Dacia do zupełnie nowego obiektu oraz przenosimy markę Mitsubishi w zupełnie nową lokalizację, nie tylko sprzedaż samochodów, ale także cały serwis. To dla nas ogromne przedsięwzięcie logistyczno-organizacyjne – mówiła Malwina Lis, współwłaściciel Auto Centrum Lis. Budowa obiektu rozpoczęła się w 2016 roku. – Było to ogromne przedsięwzięcie. Jest to olbrzymi obiekt o powierzchni ponad 3 000 metrów, mamy aż 12 stanowisk serwisowych, w tym 4 specjalistyczne i myślę, że będziemy jednym z większych i najnowocześniejszych salonów w Polsce. Będziemy mieć też bardzo duże centrum aut dostawczych – podkreśliła Malwina Lis.\n„Rzeczpospolita”: Idą zmiany w planowaniu przestrzennym\n„Szykuje się rewolucja w planowaniu przestrzennym. Ministerstwo Inwestycji i Rozwoju pracuje nad projektem, do którego dotarła „Rzeczpospolita”. Wynika z niego, że będą dwa rodzaje planów, a także standardy urbanistyczne i decyzje lokalizacyjne. Znikną dzisiejsze warunki zabudowy” – czytamy w środowym wydaniu dziennika. Zmiany zawiera projekt nowelizacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W artykule czytamy, że rezygnuje się w nim ze studium. Gminy mają uchwalać dwa rodzaje planów: przeznaczenia oraz zabudowy, a także standardy urbanistyczne. „Plan przeznaczenia będzie miał charakter ogólny i obejmie teren całej gminy, drugi zaś (czyli zabudowy) sprecyzuje ustalenia planu przeznaczenia. Ten ostatni zastąpi studium, a plan zabudowy – miejscowe plany. Projekt przewiduje, że standardy urbanistyczne (te z ustawy) będą obowiązywały na terenach, dla których nie opracowano planu zabudowy” – tłumaczy dziennik. Przemysław Dziąg, radca prawny z Polskiego Związku Firm Deweloperskich zwraca uwagę na mankamenty projektu. – Projekt przewiduje, że decyzja lokalizacyjna może być wydana, tylko gdy na bezpośrednio sąsiadującej nieruchomości budowlanej, w odległości nie większej niż 50 metrów od linii zabudowy, istnieje co najmniej jeden budynek o tym samym sposobie użytkowania. W praktyce spełnienie tego warunku może być trudne. Projekt mówi o bezpośrednim sąsiedztwie. W praktyce może zdarzyć się, że przylegająca sąsiednia działka jest wąska, ma np. szerokość 20 m, a blok, do którego chce nawiązać inwestor, znajduje się na kolejnej. Wtedy nie spełni się już warunku bezpośredniego sąsiedztwa – tłumaczy Dziąg.\nAAA AUTO: Spadek na rynku aut używanych w maju\nWedług miesięcznego raportu AAA AUTO, w maju w Polsce pojawiło się 297 940 ofert sprzedaży samochodów używanych, czyli niemal 48 tys. mniej niż w kwietniu br. Najpopularniejszym modelem oferowanym na sprzedaż w maju był Opel Astra, na drugim miejscu znalazł się Volkswagen Passat, a na trzecim Audi A4. Mediana ceny samochodu używanego w maju wyniosła 17 900 zł. Mediana przebiegu to 181 000 km, zaś mediana rocznika produkcji liczy 11,5 roku.\nWirtualny Nowy Przemysł, Samar: Nowa oferta Volkswagena w Polsce\nMedia zwracają uwagę na nową ofertę Volkswagena skierowaną do nabywców aut używanych. – Na przełomie maja i czerwca wprowadziliśmy na polskim rynku ofertę Autonomia, czyli niskie raty na pewne samochody z programów Das WeltAuto i Audi Select – mówi Paweł Bokun, kierownik Działu Samochodów Używanych i Remarketingu w Departamencie Finansowania i Zarządzania Flotą Volkswagen Financial Services. Auta objęte tą ofertą mają gwarancję, są sprawdzone w 117 punktach pod względem technicznym, posiadają udokumentowany przegląd i naprawy przeprowadzane w ASO oraz gwarantowany przebieg, zgodny z licznikiem. Programem Autonomia objęte są samochody marek: Volkswagen, Skoda, SEAT oraz Audi. Program obejmuje zarówno kredyt, jak i leasing. Samar informuje, że przeznaczony jest dla klientów indywidualnych, mikro przedsiębiorców czy menadżerów firm z sektora małych i średnich przedsiębiorstw. – Autonomia ma podobny mechanizm do wprowadzonych przez VWFS już ponad pięć lat temu kredytu i leasingu z niskimi ratami na nowe samochody. Korzyści dla kupujących są zbliżone: poczynając od niskich rat, do wygodnej dla klienta możliwości zwrotu auta na zakończenie umowy – wylicza Michał Dyc, dyrektor sprzedaży detalicznej VWFS.\n„Rzeczpospolita”: Jak rozliczyć zakup stacji ładowania?\n„Rzeczpospolita” publikuje odpowiedź na pytanie czytelnika dotyczące rozliczenia zakupu stacji ładowania aut elektrycznych. Czytelnik przedstawił sprawę spółki, która zajmuje się wyłącznie działalnością opodatkowaną VAT. Ostatnio firma ta kupiła samochód osobowy o napędzie elektrycznym, który jest środkiem trwałym i będzie wykorzystywany do tzw. działalności mieszanej. Firma nabyła też stację ładowania pojazdów elektrycznych. Obecnie stacja ładowania służy jednemu pojazdowi, ale firma planuje kupić kolejne auta na prąd. Czytelnik pyta, czy w opisanej sytuacji odliczenie VAT od udokumentowanych fakturami: wydatków na energię elektryczną wykorzystywaną jako napęd tego samochodu oraz na nabycie stacji ładowania podlega limitowi 50 proc. odliczenia podatku VAT na podstawie art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT. „Wysokość odliczenia przez spółkę podatku VAT od wydatków na energię elektryczną wykorzystywaną jako napęd elektrycznego samochodu osobowego oraz wydatku na nabycie stacji ładowania – podlega limitowi 50 proc. odliczenia podatku VAT na podstawie art. 86a ust. 2 pkt 3 ustawy o VAT” – czytamy w artykule.\n„Puls Biznesu”: BMW nawiązało współpracę z JLR\n„Puls Biznesu” informuje, że BMW opracuje nową generację silników elektrycznych, skrzyni biegów i elektroniki wspólnie z Jaguar Land Rover. „Oba koncerny mają ograniczyć koszty dzięki wspólnemu rozwojowi, planowaniu produkcji i wspólnym zakupom. Zamierzają produkować elektryczne układy napędowe we własnych zakładach produkcyjnych” – czytamy w artykule\n„Puls Biznesu”: Volkswagen inwestuje w cyfryzację\nWedług doniesień agencji Reutera koncern Volkswagen chce do 2023 r. zainwestować do 4 mld euro w celu cyfryzacji swojej administracji i produkcji. Koncern zapowiedział również możliwość redukcji do 4 tys. miejsc pracy w jednostkach nieprodukcyjnych. Jednocześnie poinformował, że w związku z planowaną cyfryzacją, powstanie co najmniej 2000 nowych miejsc pracy.


Kiedy kot opłakuje mysz, nie bierz tego na poważnie: Muslimowo\nJakiś czas temu od koleżanki M. z Polski (buziaki!) dostałam pocztą kolejną już książkę: „Miejsce po imperium” Pawła Reszki, dotyczącą byłych republik składających się w przeszłości na ZSRR i ich aktualnej sytuacji społeczno-politycznej. Dawkowałam ją sobie bardzo oszczędnie, aby wystarczyła na długo. Czytałam z dużym zainteresowaniem, ciekawa, na ile treść książki odpowiadać będzie temu, czego dowiadywałam się na bieżąco o Ukrainie, gdy mieszkałam tam niemal przez rok zaraz po studiach, oraz o pozostałych krajach postsowieckich.\nWzorowa cenzurka i takiż dyplom nie były dla mnie żadną gwarancją na znalezienie pracy po pierwszych studiach. Bez znajomości miałam wybór: albo staję w kolejce po państwowy garnuszek, albo jadę na zastępstwo uczyć polskie dzieci na Ukrainie. Okazja jakich mało, dziesiątki nauczycieli zabiegało o taką posadę z uwagi na dwa razy większe niż w Polsce zarobki, tymczasem mnie zwerbowano w ostatniej chwili, byłam widocznie jedyną osobą gotową jechać tak na wariata, bez żadnych przygotowań. Była to dla mnie ostatnia deska ratunku i bynajmniej nie myślałam o kwestiach finansowych, jechałam jak na ścięcie.\nJuż sama podróż z warszawskiego dworca PKS nadawałaby się na materiał na książkę. Odbyłam ją w okresie, kiedy między Polską a Ukrainą kursowało mnóstwo sąsiadów zza naszej wschodniej granicy, dla nich ostatnią deską ratunku był handel na bazarach. Miałam miejscówkę, gwarantowała ona jednak tylko miejsce siedzące, miejsce dla swoich bagaży musiałam wygospodarować pod nogami, czyli czekało mnie 12 godzin podróży z kolanami pod brodą. Ale i tak miałam dobrze. Rozklekotany ukraiński autobus zapełniony był ludźmi jak puszka sardynkami, większość spędziła podróż na stojąco, bo nawet usiąść na podłodze nie było jak. Obawiałam się, że jestem jedyną cudzoziemką w tym mikrokosmosie, jednak miałam ogromne szczęście - moją sąsiadką okazała się Polka, studentka polonistyki mieszkająca tam, dokąd właśnie jechałam, a wracająca z wakacji u zaprzyjaźnionej polskiej rodziny. Oni także bardzo się ucieszyli na taki zbieg okoliczności i żegnali ją z już trochę większym spokojem.\nZanim autobus ruszył, ukraiński kierowca nakazał zaciągnąć zasłonki, aby przez okna nie widać było nieprzepisowej liczby pasażerów + piętrzących się bagaży. Do ukraińskiej granicy wszystko przebiegło spokojnie. Potem się zaczęło. Co jakiś czas kierowca zatrzymywał pojazd i przeciskał się środkiem autobusu, zbierając do materiałowej chustki hrywny dla milicjantów. Z czasów ZSRR uchowały się bowiem przy ukraińskich drogach budki milicyjne i było do wyboru: płacić lub utknąć w drodze. Nikt nie protestował, moja współpasażerka wytłumaczyła mi, że w całym kraju wszyscy płacą haracz, milicjanci nie odpuszczają, gdyż i oni są zobowiązani płacić swoim przełożonym - itd., do samej wierchuszki.\nJuż na granicy widziałam, że z ukraińskimi mundurowymi żartów nie ma. Ale także przyuważyłam jedną sytuację, która trochę rozładowała moje napięcie i śmieszy mnie do dziś:\nWśród czekających do odprawy pasażerów innego autobusu był Amerykanin, spięty jak ja. Gdy wręczył swój paszport s'eriożnemu celnikowi, usłyszałam: - John? - Yes... - Brown? - Yes! Oh, you speak English? - No! - twardo odparł celnik i z tą samą zimą na twarzy zwrócił paszport skołowanemu Amerykaninowi.\nNa dworcu w Iwano-Frankowsku czekała na mnie pani prezes towarzystwa zrzeszającego Polaków mieszkających na Ukrainie oraz wspaniała nauczycielka z Wrocławia, która przybyła tam przede mną. Helena Szarapanowska - te 2 wyrazy do dziś budzą moje głębokie wzruszenie. Dużo starsza ode mnie i dużo młodsza duchem, żywe srebro i złote serce.\nPani Helenka w drodze do naszego mieszkania przy ulicy Konowalca (pamiętam jakby to było wczoraj) od razu dała mi lekcję historii. Iwano-Frankowsk to dawny polski Stanisławów, stąd tak wielu Polaków tu mieszkających.\nNaszym miejscem pracy była duża szkoła ukraińska, w skład której wchodziły 3 klasy polskie. Wydawać by się mogło, że takie okoliczności nie mogą być przyjazne, tymczasem zarówno pani dyrektor - kurpulentna, niska blondynka z wielkim kokiem i z ikrą - jak i całe grono pedagogiczne, wszyscy byli bardzo otwarci i sympatyczni. Do dziś pamiętam na przykład taką sytuację: Każdego miesiąca chodziło się do specjalnego urzędu z pytaniem o pensję. Tworzyły się długie kolejki, bo miasto duże, to i szkół wiele. Gdy pierwszego razu stanęłam jak wryta na widok zawiniętego ogonka, gdzieś na początku kolejki ujrzałam machającą do mnie postawną brunetkę, która wołała: - Іди сюди, ви наші! (czyt. Idi sjudi, wy naszi = Chodź tutaj, ty jesteś nasza). Okazało się, że to nauczycielka z mojej szkoły, z którą nigdy nawet nie rozmawiałam. Stała w grupce innych znanych mi tylko z widzenia pedagogów i nie dopuszczała możliwości, że ja mogłabym stać w tłumie nieznanych sobie osób gdzieś tam na końcu.\nA z wypłatami to było tak, że ukraińska część była niemal symboliczna i rzadko kiedy wypłacana w całości. Zupełnie jak to opisuje w swojej książce Paweł Reszka - wielu mieszkańców Ukrainy albo czeka na pensję całymi tygodniami, czasem miesiącami, czasem w nieskończoność, albo należność lub jej część otrzymuje w postaci produktów. Przykładowo: kto pracuje w fabryce produkującej patelnie, dostaje wyznaczoną liczbę ich sztuk i potem musi wymyślić, jak je spieniężyć we własnym zakresie. Takie praktyki w niejednej byłej republice Związku Radzieckiego mają miejsce do dziś.\nFartem w niefarcie, nauczycielom płacić dziećmi się nie dało i koniec końców wypłata była w pieniądzach. Ukraińscy pracownicy oświaty w międzyczasie radzili sobie jak mogli, nas ratowała polska część pensji wpłacana na konta w Polsce. Jeśli jednak nie było możliwości jechać do kraju (ja zjeżdżałam tylko 2 razy) i pieniądze się kończyły, ratowały nas opłaty za fakultatywne lekcje języka polskiego dla młodzieży polskiej, która za swoich podstawówkowych lat nie miała możliwości uczęszczania do klas polskich. Dla mnie osobiście pobieranie opłat było przykrym obowiązkiem, istniał jednak stanowczy zakaz udzielania lekcji bezpłatnie. Nie od razu dowiedziałam się, że zakaz ten ustanowiono z myślą o nas, polskich nauczycielkach, abyśmy tam nie przymierały głodem.\nSytuacja finansowa większości rodzin, które poznałam na Ukrainie, była zła. Zimą wcale nierzadkim przypadkiem był widok tenisówek przebiegających po kopiastym śniegu, niejeden z moich uczniów na drugie śniadanie przynosił z domu zimne placki ziemniaczano-marchwiowe. Opłaty dodatkowe uiszczano jednak honorowo, co do dzisiaj wspominam z wielkim szacunkiem. Mało tego! Często zapraszano nas do domów, aby podkarmić, także do domów ukraińskich, bez żadnych polskich korzeni; na stołach królowały wtedy пельмені (czyt. piel'mieni = ukraińskie pierogi). Albo przynoszono nam niespodzianki z domowych kuchni do naszego mieszkania; na przykład babcia jednej z moich uczennic robiła dla nas ... torty. Starałyśmy się zawsze odwdzięczać jak tylko mogłyśmy, no ale z dala od domów możliwości były ograniczone.\nWnuczka wspomnianej babci nazywała się pięknie po polsku: Ala Kowalska. Nieopodal szkoły mieszkała polska rodzina z małymi synkami, z których przykładowo jeden nazywał się Antoni Morgowski. Piękna tradycja.\nJeśli dobrze pamiętam, Antoś chodził do klasy 3, którą prowadziła Pani Helena. Mnie dostała się klasa 2. Klasy nasze liczyły niewielu uczniów, moja miała tylko 7 - warunki do nauki wprost idealne. Mimo że nieliczna, klasa moja była bardzo zróżnicowana. Dzieci potrafiły się jednak zgrać i wielokrotnie zaskakiwały mnie swoją pomysłowością. Na przykład na Dzień Nauczyciela zorganizowały występ, podczas którego wyśpiewały mi repertuar lidera lubianej przeze mnie telewizyjnej listy przebojów, a na koniec wręczyły mi kasetę z tymi piosenkami (mam ją do dziś). Wykonujący je Oleksandr Ponomariow jakiś czas temu brał udział w konkursie Eurowizji, nie przypominał jednak tego piosenkarza, którego lubiłam słuchać dawniej, po latach komercję wyczuwa się na kilometr. Lecz przy okazji pisania tego posta trafiłam na nagranie, które może budzić pozytywne odczucia, o ile przymknie się oko na postać wymienioną w tytule: link. Ja na Ukrainie doświadczyłam wiele dobroci, dlatego - mimo różnych pytań gdzieś z tyłu głowy - lubię oglądać to nagranie, podobnie jak link i link (tu wersja polska).\nPomarańczowa Rewolucja na Ukrainie pozostaje w pamięci wielu Polaków. Nikt wtedy chyba nie przypuszczał, że tamto zwycięstwo zostanie aż tak zaprzepaszczone.\nJedyny marsz, jaki ja pamiętam z Ukrainy, to była parada banderowców i ich zwolenników. Pierwszy i jedyny raz zobaczyłam wówczas całkiem odmienioną Panią Helenę. Jeden ze świętujących usłyszał Jej zdanie o Banderze i bandytach tego „bohatera”, i nie zważając na Jej wiek, zareagował chamsko, agresywnie. Zbyt wiele trudnych wspomnień miała jednak Pani Helena, aby odpuścić, i mężczyzna szybko dał za wygraną, oddalił się, złorzecząc pod nosem. Paweł Reszka w swojej książce pisze, że banderowcy do dziś cieszą się na Ukrainie dobrą sławą...\nPoza tym jednym przypadkiem nigdy nie zdarzyło się, aby ktoś źle zareagował na nasz język polski, którego bynajmniej nie trzymałyśmy za zębami. Ludzie nie reagowali w ogóle lub okazywali zainteresowanie i sympatię, nawiązywali rozmowy.\nUlice Iwano-Frankowska prezentowały się dwojako: przebogato i ubogo, pośredniości nie widziałam. Nierzadkim widokiem były na przykład cuda motoryzacji i wożący się nimi miłośnicy złota, futer oraz żywych dekoracji w perukach. Częstszym jednak i wstrząsającym obrazem były babcie i dziadkowie zakutani w chusty, przycupnięci gdzieś w kącie, czekający na łaskę ludzką. Nie było znanych z polskich ulic żebraków-cwaniaków, tylko starzy ludzie z wyrazem rezygnacji na twarzach i w całej postawie.\nGeneralnie jednak społeczeństwo nie pokazywało po sobie, jak ciężko żyje się na Ukrainie. Szczególnie wesoło było na bazarach, gdzie można było dostać przysłowiowe mydło i powidło. Ja najmilej wspominam spożywczą część największego w mieście bazaru, mieszczącą się w budynku-chłodni. Na spróbowanie kwasu chlebowego nigdy się nie skusiłam, za to lubiłam panie przekupki sprzedające twaróg z wielkich mis. Można sobie tam było nieźle podjeść, bo na zachętę każda zapraszała, aby spróbować, że smaczny - brało się ser po prostu w palce, Sanepid miałby uciechę. W porównaniu z pustawymi sklepami, do których tylko od czasu do czasu „rzucano” masło i inne zwyczajne przecież produkty, bazary zdawały się być rajem na ukraińskiej ziemi. Czego tam nie było. Warzywa, owoce, miód i jaja w różnych kolorach, mleko i śmietana rozlewane do słoików, które trzeba było mieć ze sobą. Najbardziej podstawowe produkty żywnościowe można też było kupić na rogach ulic i skwerkach, tam jednak towar wyprzedawany był na pniu. Wybór był niewielki, ale i tak o niebo bogatszy niż w sklepach, gdzie nie brakowało chyba tylko napojów alkoholowych.\nGeneralizując, mieszkańcy Ukrainy są bardzo towarzyscy i chętni do wypitki. Ciężka dola dla takiego kogoś, jak ja, kto do ludzi za bardzo się nie garnie, a do procentów to już w ogóle. Jednak serdeczność ludzi dominowała wszystkie stresy. Pamiętam na przykład, jak świętowano w naszej szkole Dzień Kobiet:\nPod wodzą pani dyrektor, wiekowej już kobiety, jeden za drugim odbywały się toasty (moja stanowczość oparła się wszelkim zachętom). W międzyczasie rozpoczęto muzykowanie - kto potrafił, grał na dowolnym instrumencie. A na Ukrainie edukacja muzyczna stała na bardzo wysokim poziomie. Obowiązkowo także śpiewy i tańce, głównie gromadne. Przez cały czas u zasłoniętych okien i w wyznaczonych przez panią dyrektor miejscach w szkole i wokół niej stały czujki - zmieniający się pracownicy, których zadaniem było wypatrywanie, czy szkoła nie jest obserwowana przez mundurowych lub tajniaków, obowiązywał bowiem zakaz zgromadzeń. Od czasu do czasu zabawę trzeba było przerwać i panowała cisza jak makiem zasiał. Po czym od nowa ;) Stoły uginały się od poczęstunku - co kto mógł, przyniósł na imprezę.\nZabawne wspomnienie mam także z całonocnej podróży koleją do Kijowa, gdzie w ambasadzie polskiej miał się odbyć turniej języka polskiego. Jechałam z 2 nastolatkami, jednak to one były moimi opiekunkami, ja gubiłam się w zwariowanej rzeczywistości ukraińskiej raz po raz. Gdy tylko pociąg ruszył, większosć pasażerów natychmiast porozkładała na stoliczkach gazety, na nich butelki, ogórki, jaja na twardo, jakieś ryby - doznania węchowe nie do opisania ;))) Ucztowaniu nie było końca, wszystko w radosnej atmosferze, kulturalnie, choć bez większych ograniczeń. Sam pociąg był strasznie obskurny, widok nieobleczonej pościeli marki grzyb murowany i herbaty w zaśniedziałych szklankach w równie zaśniedziałych metalowych koszyczkach skutecznie powstrzymywały przed skorzystaniem z nich, lecz sama atmosfera panująca w otwartym przedziałach była super :)\nZ Kijowa wracałyśmy w podobnych nastrojach. Dziewczyny zdobyły wysokie noty, a i samo miasto dało nam trochę oddechu. Standard taki sobie, lecz rzucały się w oczy różnice in plus. In minus napatoczył się pan z małpką, z którą można było sobie zrobić zdjęcia. Małpka Lesia o zgodę nie pytała, od razu wskoczyła mi na ręce i nie było szans na ucieczkę. Zdjęcie jest do dziś w moim albumie. Mam na nim niewyraźną minę, gdyż Lesia miała chyba ADHD (tak, wiem, że to jednostka chorobowa wymyślona dla korzyści finansowych, ale piszę w potocznym znaczeniu) i przy okazji harców zadrapała mnie do krwi. Byłam pewna, że zaraziła mnie w ten sposób jakąś afrykańską chorobą na amen, i od powrotu wypatrywałam, czy już ropieje ;) Ostatecznie nic mi nie było, a z Kijowa nadeszła przesyłka - zdjęcie. Tam na miejscu podejrzewałam, że pan fotograf to zwykły naciągacz, tymczasem jak opłatę przyjął, tak z przysłania zdjęcia się wywiązał.\nZ danego słowa wywiązano się także w Iwano-Frankowsku:\nNa początku mojego pobytu systematycznie kilka razy w tygodniu wyłączano prąd, nie było wody. Maszerowało się więc z wiadrami 20 minut w jedną stronę do ulicznego ujęcia, stawało w długaśnej kolejce, po czym pompowało wodę ze studzienki jakie wcześniej widziałam tylko u swojej Babci w sadku i w skansenie. Za płotem nieopodal stacjonowało wojsko, ale żaden żołnierz nie pokwapił się z pomocą, mimo że wśród tłumów były także starowinki.\nPrzerwy w dostawach wody były dla mnie większym problemem niż brak elektryczności. Po pewnym czasie wszystko jednak wróciło do normy i żadnych ograniczeń w dostawach już nie było. Dlaczego, dowiedziałam się kilka miesięcy potem od kierowcy taksówki. Otóż bossowie miejscowej mafii kontrolującej sklepy walutowe, restauracje itd. ponosili duże straty, gdyż nie działały alarmy antywłamaniowe. Zażądali więc od władz miasta zaprzestania dotychczasowych praktyk. Władze raczej wyjścia nie miały, toteż przyobiecały i słowa dotrzymały. Welcome to Ukraine.\nO elitach rządzących prawie się nie rozmawiało, w każdym razie nikt nie rozmawiał z nami, co zrozumiałe. Kto jednak potrafił czytać między słowami, nie miał watpliwości, jakie nastroje panują wśród ludzi.\nTo tyle o „mojej” Ukrainie.\nJeden z podrozdziałów dotyczy wsi Muslimowo (Muslumowo) z czelabińskiego rejonu Syberii, gdzie pod koniec lat 40. powstały największe na świecie zakłady atomowe Majak. Do przepływającej przez wieś rzeki Tiecza systematycznie zrzucano ciekłe odpady radioaktywne. Kilkadziesiąt lat temu (w 1957) doszło także do niekontrolowanego wycieku na katastrofalną skalę; władze przyznały to dopiero w 1992. Niedługo potem (w 1964) nastąpiła kolejna katastrofa: eksplodował skład odpadów radioaktywnych, skażonych zostało około 40.000 km² terenu. Pod pretekstem epidemii żółtaczki ewakuowano mieszkańców kilku sąsiednich miejscowości, Muslimowa jednak nie uwzględniono. Po latach okazało się, że pozostawionych ludzi celowo potraktowano jak materiał eksperymentacyjny. Makabryczny dokument ujrzał światło dzienne w roku 2001. Dopiero w 2006 władze przyznały, że ewakuacja jest konieczna. Dziś twierdzą, że na program przesiedleń wydały miliony rubli i że dobiegł on końca, jednak do mieszkańców Muslimowa prawdziwa pomoc nigdy nie dotarła, od dziesięcioleci skazani są na życie na terenach, gdzie dawka promieniowania przekracza bezpieczny poziom nawet 50-krotnie. Niektórym z nich zaproponowano przesiedlenie do nowych prowizorycznych gospodarstw, które znajdują się zaledwie 2 km od fatalnej rzeki, do domów zrobione z lichych materiałów, nie wytrzymujących srogiej syberyjskiej zimy. Nie ma rodziny, w której nie występowałyby choroby popromienne, w wielu przypadkach chorują wszyscy, także na zespoły takich chorób. Lekarze, do których zwracają się o pomoc, zwykle reagują na dwa sposoby: ignorują ich, zaprzeczają oczywistym faktom, nie robią nawet biopsji zmian nowotworowych; albo testują na nich nowe medykamenty, bez wdawania się w „zbędne” konsultacje.\nUkończenie czytania książki informującej o powyższych faktach zbiegło się w czasie z otrzymaniem przeze mnie maila od M., w którym zadała pytanie, czy prawdą jest to, co podają polskie serwisy informacyjne - że władze Japonii zezwalają na powroty mieszkańców Fukushimy do domów w strefie będącej dotychczas zamkniętą.\nChcąc sprawdzić prawdziwość tych newsów, odwiedziłam m.in. Exignorant's Blog, na który 2 dni temu dodano aktualizacje. Tam wątek uciekał mi raz po raz, ponieważ moją uwagę przyciągały coraz to nowe informacje. Autor bloga między innymi cytuje wypowiedź dziennikarza Takashi Uesugi o tym, jak tutejsze władze manipulują pomiarami promieniowania w Fukushimie: „Zanim włączone zostaną liczniki Geigera, górna powierzchnia gruntu jest usuwana, a obszar oczyszczany wodą.” Przytacza także tegoroczną aktualizację wyników testów na obecność zmian w tarczycy, którym poddano 3.000 dzieci z Fukushimy. Zmiany takie zauważa się u dzieci niezwykle rzadko, tymczasem aż 1/3 z badanych z Fukushimy okazała się mieć guzki lub torbiele tarczycy. Do odsłuchania: link. Aktualizacja: Więcej o chorujących dzieciach: link.\nJak zwykle niezwykle ciekawy wpis... Choć po koniec zrobiło się strasznie. Ale dobrze, że o tym piszesz.\nOdzywam się po przerwie, bo i w czytaniu miałam przerwę, choć nie tak długą i absolutną, jak moje milczenie. ;) I miło mi było (choć może "miło" to nie jest właściwe słowo...) po tej przerwie zobaczyć tak wartościowy tekst. :)\nIwona z KSA 7/5/12\nPrzyjemnie czytało mi się opis „Twojej” Ukrainy.\nPiszesz: „jechałam jak na ścięcie”, ale jednak pojechałaś, odważna byłaś. Ukraina w tamtym czasie to był zupełnie inny świat. A dzisiaj pewnie byłabyś zaskoczona, choć minęło tylko (aż?) 15 lat.\nMimo wszystko znajomych klimatów się tam dopatrzyłam. Pewnie jednak nie wszystko, nie wszędzie się zmienia… Mentalność ludzi najtrudniej zmienić.\nKsiążki nie czytałam, nie wpadła mi w ręce, ale już dopisałam ją do listy „do przeczytania”. I mój mąż chętnie ją przeczyta.\nPS. Nie mogę uwierzyć, że nie spróbowałaś kwasu chlebowego ;)\nPS2. Daj znać, że u Was wszystko ok, bo niepokojące te informacje o tornado :(\nIwonko, nie tyle odważna, co zdesperowana ;)\nMimo zmian, o jakich piszesz, dziś pewnie dusza na ramieniu ciążyłaby mi jeszcze bardziej, mam bowiem o wiele większą świadomość sytuacji politycznej, jaka panuje na Ukrainie i w krajach ościennych. Faktycznej, nie tej wciskanej przez szklarzy z wierchuszki i zależne od nich media.\nCzytając książkę, wyczekiwałam także wątków białoruskich, pamiętając o Tobie i aby móc bardziej wyobrazić sobie tamtą rzeczywistość. Opisując kraje byłego imperium, autor skoncentrował się jednak na perspektywie „od kuchni", której zapewne wielu obcokrajowców nie jest świadomych. Chętnie poznam Wasze recenzje, gdy będziecie już po lekturze.\nA do kwasu chlebowego nie namówilibyście mnie za nic - ja alkohol akceptuję tylko w czekoladkach ;))\nO tornado w następnym re-.\nDziękuję za Twój blog. Poszukiwałem informacji o Kombinacie chemicznym Majak, a trafiłem na Twój superblog, który przeczytałem jednym tchem.\nA kwas chlebowy lubię i sam robię.\nJa rowniez dziekuje! Jestem pod bardzo pozytywnym wrazeniem tego, jak rozne tematy poruszasz i jak swietnie sie za nie zabierasz.\nMój komentarz z 2012 przepadł, wobec czego tym razem dziękuję podwójnie. Bardzo cenię sobie takie dowody zainteresowania zawartością bloga.


Wysłane przez demetriusz\n13-06-2018 - 22:53:47\n14-06-2018 - 13:23:04\nTrzeba powiedzieć tu wyraźnie, że raki luminalne A bywają mało wrażliwe na chemioterapię- guzy silnie hormonozależne czasem b.słabo na to reagują. Była tu Forumowiczka, która miała lokalne zaawansowanie choroby- i nie zdecydowała się na chemioterapię- mimo 8 przerzutów do węzłów. Przy silnej hormonoterapii (Symex- exemestan) guz wyraźnie się zmniejszył. I to bym zastosował z z późniejszą operacją radykalną- bez radioterapii- jak to inni powiedzieli wyżej.\nJeśli już to niezbędne (moim zdaniem zbędne) to schemat chemioterapii bez antracyklin (one osłabiają serce) np. Taxol/Cyclofosfamid (TC) albo wręcz monoterapię którymś z taxanów (paclitaxel lub docetaxel).\nSugerowałbym pilną konsultację w innym ośrodku do weryfikacji zaproponowanego schematu leczenia.\nByliśmy w innym ośrodku. Ma być 6 miesięcy hormonoterapii i operacja.\n14-06-2018 - 17:44:26\nNo proszę! Sprawdziło się to, co proponowałem. Pilnie trzeba jednak obserwować guz (najlepiej pod USG) - czy jest regresja w trakcie leczenia. Dokładniejszym badaniem jest powtórny his-pat (biopsja gruboigłowa) dla oznaczenia markera proliferacji Ki67. Jeśli spadnie do ok 2%- jest dobrze.\n15-06-2018 - 14:49:30\nPo pierwszych 8 tygodniach mają robić usg i chyba inne badania żeby zobaczyć, czy guz się zmniejsza Bardzo Ci dziękuję za pomoc, wiedzieliśmy o co dopytywać, wszyscy w rodzinie jestesmy szczęśliwi, że (najprawdopodobniej) chemii udało się uniknąć\n16-06-2018 - 11:50:31\nDodam jeszcze tylko, że hormonoterapia przedoperacyjna oposuje się przed operacją ma cechować się silniejszym potencjałem, niż ta dodana (adiuwantowa, po operacji). Dlatego tamoxyfenu (pierwsza linia leczenia) się nie stosuje. Od razu inhibitor aromatazy (najlepiej sterydowy exemestan- Symex- lek drugiej linii leczenia) ew. Faslodex (III linia) z dodatkiem analigu GnRH w razie okresu przed klimakterium.\n20-06-2018 - 13:11:32\nMamie przepisano Letrozol.\n20-06-2018 - 19:01:07\nCzyli jak napisałem- II linia leczenia hormonoterapia\n21-06-2018 - 15:25:16\nJeszcze raz Ci bardzo dziękuję za wielką pomoc\n22-08-2018 - 12:06:01\nDzisiaj było USG po 2 miesiącach stosowania Letrozolu. Niestety, guz pozostał dokładnie taki sam, jak był. Zero zmian\n22-08-2018 - 13:00:17\nDemetriusz wydaje mi się że to sukces że nie urósł. Mnie podczas chemioterapii się powiększył.\n22-08-2018 - 16:37:16\nDemetriusz, czasami guz się niewiele zmniejsza, ale komórki nowotworowe zostają uszkodzone, a to też ważne. Ponówcie USG za jakiś czas, np. za miesiąc. Wtedy powinien się już zmniejszyć.\nZmieniany 1 raz(y). Ostatnia zmiana 22-08-2018 - 16:37:42 przez Al_la.\n24-08-2018 - 20:11:46\nWarunkiem poprawy (zadziałania leków) jest spadek markera Ki67. Należy wykonać biopsję zmiany i określić ten marker. Powinien spaść do poziomu nie większym niż 2-3%.\n24-08-2018 - 21:56:29\nWitam serdecznie proszę o interpretację wyników\nG3 n1 potrójnie ujemny ki67 50% inwazyjny rak piersi\nCzy są juz jakieś leki na terapię celowana porusza chemii\n24-08-2018 - 22:35:51\nJakiej wielkości guz? To wynik pooperacyjny? Ogólnie na trójujemne to tylko operacja, chemia i radio...\n25-08-2018 - 09:25:01\nPotrzebna jest większa ilość informacji zwłaszcza odnośnie receptorów guza. Każdy typ raka wymaga innego leczenia, tutaj podana jest tylko wysokość ki 67 i G. Jakie jest Er, Pgr i her2 ?\n25-08-2018 - 10:26:02\nMarzusia xpele10 napisała, że jest potrójnie ujemny\n25-08-2018 - 22:27:49\nGuz jest duży 5cm jest w trakcie chemioterapii po 1 wlewie schemat 4×czerw 12 biała a potem operacja\n26-08-2018 - 10:39:23\nMiałam raka potrójnie ujemnego, guz 5 cm. Dostałam chemię przedoperacyjną. Było to 15 lat temu.


Manchester City półfinałowym rywalem Realu Madryt w Lidze Mistrzów – tocokocham.com\nManchester City półfinałowym rywalem Realu Madryt w Lidze Mistrzów\nZa nami ćwierćfinały tegorocznej edycji Ligi Mistrzów, w których nie obyło się bez niespodzianki, gdyż za taką z pewnością należy uznać odpadnięcie broniącej trofeum Barcelony. Pewny faworyt do wygrania turnieju ostatnio obniżył loty i musiał uznać wyższość madryckiego Atlético, które po siedmiu kolejnych porażkach wreszcie znalazło skuteczny sposób na ekipę Luisa Enrique. Nie bez problemów Bayern poradził sobie z Benficą, Manchester City z PSG i Real z Wolfsburgiem. Po raz pierwszy w historii rozgrywek wszystkie dwumecze zakończyły się identycznym wynikiem 3-2, co tylko dowodzi, jak wyrównana była walka. W czwórce najlepszych znów, podobnie jak dwa lata temu, znalazły się dwie drużyny z Madrytu. Los nie był złośliwy i w półfinale nie skojarzył ich ze sobą – jeśli wygrają swoje mecze, spotkają się dopiero w mediolańskim finale. Real czeka przeprawa z prowadzonym przez byłego trenera Królewskich Manuela Pellegriniego Manchesterem City, które po raz pierwszy zabrnęło tak wysoko, zaś Bayern Pepa Guardioli będzie walczył z Atlético prowadzonym przez innego trenerskiego geniusza, Diego Simeone.\nPierwsze spotkanie Realu z City zostanie rozegrane 26 kwietnia na Etihad. Rewanż na Bernabéu odbędzie się 4 maja. Z kolei Atlético Madryt pierwszy mecz rozegra na Calderón 27 kwietnia, zaś rewanż na Allianz Arena zaplanowano na 3 maja. Wielki finał zostanie rozegrany 28 maja na San Siro w Mediolanie.\nPotwierdź, że nie jesteś automatem: × 8 = 16


Zatańczyliśmy poloneza dla kochanej Ojczyzny\n13 listopada 2017, 21:51 Autor: Robert Cieniawa Kategoria: Aktualności\n10.11. do wspólnego tańca na Rynku zaprosiliśmy przedstawicieli władz miasta, policji, urzędów, a także uczniów wszystkich żnińskich szkół. Wyruszyliśmy radośni, z piosenkami patriotycznymi na ustach. Niemal w samo południe kilkadziesiąt par wysłuchało orędzia z okazji Święta Niepodległości, odczytanego przez Patryka z II TM, i ruszyło dostojnym krokiem poloneza, by wspólnie oddać cześć Niepodległej, a także tym, którzy za jej wolność oddali życie. Było wzruszająco, dało się odczuć wielką radość i integrację. Oto fotorelacja:


CHEMASEPTIC to preparat przeznaczony do dezynfekcji powierzchni (podłogi, ściany, blaty) niemających kontaktu z żywnością, dezynfekcji powierzchni i urządzeń w placówkach służby zdrowia łącznie ze szpitalami. Płyn wykazuje działanie: bakteriobójcze, grzybobójcze, sporobójcze, wirusobójcze. Produkt jest przeznaczony do profesjonalnego stosowania. Zawiera podchloryn sodu. CHEMASEPTIC jest produktem biobójczym. Produktów biobójczych należy używać z zachowaniem środków ostrożności. Przed użyciem należy zapoznać się z etykietą.\nDRASEPTAN P10 ŚRODEK DO DEZYNFEKCJI POWIERZCHNI Płyn do dezynfekcji powierzchni o działaniu wirusobójczym. Przeznaczony do dezynfekcji powierzchni mających jak i niemających kontaktu z żywnością. Zalecany do użytku domowego oraz profesjonalnego stosowania m in. w szpitalach, obszarze spożywczym, przemysłowym, instytucjonalnym itp.


SVR Clairial Night Peel, delikatny peeling na noc redukujący przebarwienia, 50 ml - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Kosmetyki Dermokosmetyki Twarz Peelingi i scruby SVR Clairial Night Peel, delikatny peeling na noc redukujący przebarwienia, 50 ml - cena 114.99 zł\nDelikatny peeling na noc redukujący przebarwienia – delikatny peeling na noc redukujący wszystkie rodzaje przebarwień, który łączy w sobie delikatne działanie keratolityczne ze skutecznością kuracji dermatologicznych. Zawiera papainę i formułę Clairial serum.\nDelikatny peeling na noc redukujący przebarwienia, SVR Clairial Night Peel\nPołączenie formuły Clairial serum z papainą zapewnia delikatne działanie keratolityczne ze skutecznością kuracji dermatologicznych.\nAplikacja na noc, gdy zdolności skóry do wchłaniania składników aktywnych są większe maksymalizuje efektywność peelingu.\nEfekty wyrównanego kolorytu i zniwelowanych przebarwień są widoczne już po 14 nocnych aplikacjach.\nPo pierwszej aplikacji skóra jest wyraźnie rozświetlona, a po każdej kolejnej przebarwienia stają się co raz mniej widoczne.\nRedukuje przebarwienia i zapobiega ich ponownemu powstawaniu.\nPrecyzyjny aplikator w formie pędzelka pozwala na równomierne rozprowadzenie produktu.\nSprawdzi się jako uzupełnienie dermatologicznych zabiegów depigmentacyjnych oraz pielęgnacja spowalniająca powstawanie zmarszczek.\nJest dobrze tolerowany przez wrażliwą skórę.\nKompleks depigmentujący – wyrównuje koloryt cery, rozjaśniając i redukując wszystkie rodzaje przebarwień oraz zapobiegając ich ponownemu powstawaniu.\nPapaina – roślinny enzym delikatnie złuszczający. Przyspiesza redukcje przebarwień.\nNiacynamid + składnik antystresowy – wzmacnia naturalną funkcję barierową skóry, zapobiega powstawaniu nowych przebarwień\nRedukcja przebarwień spowodowanych ekspozycją na słońce, starzeniem, niedoskonałościami lub nierównym kolorytem skóry. Do wszystkich rodzajów wrażliwej skóry twarzy. Przeznaczony dla dorosłych.\nAplikuj codziennie wieczorem na oczyszczoną skórę twarzy za pomocą pędzelka cienką warstwę peelingu. Wygładź opuszkami palców, aż do wchłonięcia. Nie spłukuj i pozostaw na noc. Dodatkowo raz w tygodniu możesz nałożyć grubą warstwę pilingu i pozostawić na noc. W trakcie kuracji na dzień stosuj filtr przeciwsłoneczny.\nJeśli po nałożeniu pilingu odczuwasz przegrzanie skóry, szczypanie lub inne uczucie dyskomfortu musisz powoli przyzwyczajać skórę do preparatu stopniowo rozszerzając obszar aplikacji. Unikaj kontaktu z oczami, a jeśli produkt dostanie się do oczu spłucz obficie wodą. Unikaj ekspozycji na słońce, a jeśli to niemożliwe chroń skórę bardzo wysokim filtrem SPF50+.


Dachowanie na drodze S-51 pod Olsztynem. Dwie osoby trafiły do szpitala : Radio Olsztyn\nKolizja na drodze S-51 na wysokości Stawigudy w kierunku Olsztyna.\nPolicjanci ustalili, że prawdopodobnym sprawcą jest 39-letni kierowca osobowej dacii, który jadąc prawym pasem ruchu w kierunku Olsztyna najechał na tył poprzedzającego go citroena. Na skutek uderzenia 45-letni kierowca citroena stracił panowanie nad kierowanym pojazdem, wpadł w poślizg, a jego auto ostatecznie dachowało. Obaj kierowcy samodzielnie opuścili uszkodzone pojazdy.\nZdarzenie miało miejsce przed godziną 9:00. Ruch odbywa się jednym pasem ruchu. Na miejscu zdarzenia pracują policjanci z ruchu drogowego, straż pożarna oraz karetka pogotowia, którą obaj mężczyźni zostali przetransportowani do szpitala. Badanie alkomatem nie wykazało obecności alkoholu w organizmach kierowców.\nŚmiertelne potrącenie między Szczytnem a Jedwabnem. Nie żyje 43-letnia rowerzystka Koniec utrudnień na trasie krajowej nr 58. Po godz. 6.00 w Warchałach między […]\nWięcej w dachowanie, Stawiguda, utrudnienia, uwaga, pilne


Gorączka oscarowej nocy – Kinoblog\nKategoria: Gorączka oscarowej nocy\n60-ta animacja Disneya – kurde, kiedy to się stało? Po wielu wzlotach i upadkach studio nadal dzielnie się trzyma, nie ustępując konkurencji krajowej (Pixar, DreamWorks, Sony). Ciągle potrafi czarować, pieścić oczy i trzyma poziom, bez poczucia zmęczenia. Nieprawdopodobne osiągnięcie, co pokazała zeszłoroczna „Raya i ostatni smok”, a także ich najnowsze dzieło.\nTak jak we wspomnianej „Rai”, „Encanto” eksploruje kolejną mniejszość etniczną, tym razem osadzając w niby-współczesnej, ale quasi-baśniowej opowieści rodzinnej. Nie jest to zwykła familia, lecz rodzina Madrigal, której członkowie posiadają Dar – nadludzką moc (inną dla każdej osoby). Wszystko zaczęło się, gdy nestorka rodu uciekła razem z rodziną (mąż + 3 dzieci) w góry. Niestety, podczas ucieczki zginął jej mąż i wskutek działania świecy powstaje domostwo Castila, zaś w okolicy zbudowane zostaje miasteczko. Od tej pory każdy członek rodziny otrzymuje moce, pomagające służyć społeczności. Wszystko widzimy oczami Mirabel, która jako jedyna żadnego daru nie posiada, przez co troszkę jest widziana jako odrzutek. Tak samo jak widzący przyszłość Bruno, o którym się nie mówi.\nWydaje się, że magia oraz wszelki dobrobyt są w najlepszym porządku. Jednak dziewczyna podczas uroczystości otrzymania Daru przez młodego Antonio ma wizję niszczącego się domu oraz wyparowującej magii. Czyżby wszystkim groziła katastrofa? I dlaczego nikt jej nie wierzy? Mirabel musi wyjaśnić całą sprawę, ale bez wsparcia najbliższych będzie to bardzo trudno.\n„Encanto” idzie w stronę realizmu magicznego, zmieszanego z historią obyczajową oraz – a jakże by inaczej – wstawkami muzycznymi. Wszystko to by opowiedzieć o konflikcie między służeniu innym w ramach posiadanego daru (filozofia babci) i wsparciu rodziny a byciu sobą. Bo w którymś momencie ta presja zadowolenia najbliższych staje się sporym balastem, co zaczyna zauważać Mirabel (nie jest to jednak powiedziane wprost, lecz za pomocą… piosenek – fantastycznych). A wszystko skryte jest aurą tajemnicy, związaną z wizją tego, o którym się nie mówi. Odkrywane jest to powoli, lecz bardzo konsekwentnie, pozwalając bliżej poznać każdego członka rodziny (nawet jeśli nie daje mu się zbyt wiele czasu) – głównie skupiając się na babci, Mirabel, jej siostrach oraz ukrywającym się Bruno.\nI twórcy zgrabnie balansują między poważnym dramatem a ciepłą, niemal baśniową komedią. Wygląda to przepięknie, ze świetnie wykonanymi scenami muzycznymi (przedstawienie członków rodziny przez Mirabel, dylematy siłaczki Luisy), gdzie nie brakuje popisy kreatywnej wyobraźni. Humor troszkę grany jest dzięki slapstickowym gagom (w czym mocno pomaga sam dom), jednak jest tylko dodatkiem. Bo tak naprawdę chodzi tu o zderzenie tradycji, która tak naprawdę staje się formą opresji oraz dążenia do perfekcji w celu ochrony Daru (postawa babci – dawno nie widziałem na ekranie tak toksycznej matrony) a nie posiadającą go – przez co gorszą – Mirabel. Ta odkrywa kolejne sekrety, dostrzega „pęknięcia” w rodzinie, czy to jednak doprowadzi do scalenia rodziny i przewartościowania pewnych rzeczy?\nNiby film podąża znajomymi ścieżkami oraz tropami, ale potrafi zaangażować, oczarować wizualnie, a także czuć w tym serce. Brzmi również świetnie, co jest zasługą muzyki oraz dubbingu. Magia w studiu Myszki Miki nadal istnieje, co dla nas jest tylko korzyścią.\nradzimir123\tGorączka oscarowej nocy\tDodaj komentarz 7 kwietnia 2022 2 Minutes\nCoda – zakończenie utworu muzycznego, typowa dla dużych form muzycznych: fugi, formy sonatowej, także niektórych tańców. Choć film Sian Hader z muzyką ma wiele wspólnego, tytuł oznacza słyszące dziecko głuchych rodziców. Taka jest nastoletnia Ruby, której rodzina utrzymuje się z rybactwa i jako jedyna jest łącznikiem między rodzicami a światem zewnętrznym. I powiedzmy sobie, że z tego powodu ona sama niejako jest skazana na wieczne życie z rodziną w nadmorskim wygwizdowie. Nie brzmi to zbyt obiecująco, zwłaszcza że w szkole nie należy do zbyt lubianych osób.\nW końcu dochodzi do kolizyjnego zderzenia. Ruby w ramach dodatkowych zajęć zapisuje się do… chóru szkolnego. Czy to tak na poważnie, czy trochę dla żartu? Pierwsza próba kończy się paniką i ucieczką, czego nikt się nie spodziewał. A zwłaszcza prowadzący chór Bernardo Vilalobos, jednak Ruby przychodzi do niego po zajęciach i ten dostrzega w niej spory potencjał. Problem jednak w tym, że rodzina ma problemy w pracy (kontrole statków, niskie ceny w licytacjach) i decydują się działać na własny rachunek. Bez niej nie dadzą sobie rady, co oznacza poważne spięcia.\nWydaje się, że wiemy w jakim kierunku pójdzie „CODA”, czyli słodko-gorzkiego dramatu o wyborze między dobrem rodziny a podążaniu swoją własną drogą. I poniekąd tak właśnie jest, zwłaszcza że reżyserka lubi troszkę przesłodzić, bo Ruby ma spory talent ni stąd ni zowąd (ok, zdarzają się samouki, ale tutaj nie byłem przekonany) i większość problemów rozwiązuje się dość szybko. Brakowało mi tutaj większego ciężaru, zaś zderzenie osób niesłyszących z resztą jest troszkę zbyt oczywisty. To, co jest największym plusem oraz sercem filmu jest rodzina Ruby. Relacje między nimi, spięcia (język migowy nigdy nie był taki intensywny) oraz próby radzenia sobie z rzeczywistością to najmocniejsze momenty. Nie pozbawione odrobiny humoru (pożycie łóżkowe rodziców czy wizyta u lekarza), ale też z paroma poruszającymi chwilami, bez serwowania emocjonalnego szantażu.\nI to jak fantastycznie gra ta familia jest nieprawdopodobne: od bardzo wiarygodnej Emilii Jones przez wręcz nadekspresyjnego Troya Cotsura, który kradnie każdą scenę po mocną Marlee Matlin i Daniela Duranta. To wszystko działa na pełnych obrotach i angażuje. Z aktorów mówiących głosem – poza Jones – wyróżnia się Eugenio Derbez jako nauczyciel muzyki Villalobos. Dość ekscentryczny jegomość z niekonwencjonalnymi metodami pracy, budzący sporą sympatię oraz szacunek. Reszta postaci tak naprawdę jest i robi tylko za tło.\nradzimir123\tGorączka oscarowej nocy\tDodaj komentarz 6 kwietnia 2022 2 Minutes\nLudzkość ma przejebane – taki prosty, brutalny i przygnębiający wniosek wyciągnąłem po obejrzeniu nowego filmu Adama McKaya dla Netflixa. Już wcześniej – w „Big Short” oraz „Vice” – piętnował ludzką głupotę i chciwość, dla której ludzie przy władzy byli w stanie nie tylko doprowadzić do załamania gospodarki czy destabilizacji układu geopolitycznego. Jednak w „Nie patrz w górę” reżyser idzie o krok dalej, bo tutaj te cechy doprowadzają do zniszczenia całej planety. Jakim cudem?\nWszystko zaczęło się od obserwowania nieba przez astronautów pod wodzą dra Randalla Mindy’ego (Leonardo DiCaprio w najbardziej przyziemnym wydaniu od dawna). Jedna z jego podopiecznych, doktorantka Kate Dibiasky (Jennifer Lawrence) zauważa kometę z krańca Układu Słonecznego. Po dokładnych obliczeniach wynika, że kometa (średnica około 10 km) trafi na kolizyjny kurs z Ziemią za nieco ponad pół roku. Informacje idą do NASA, co okazuje się początkiem poważnej przeprawy. Czy trzeba ratować Ziemię? Prezydent USA Jenny Orlean (Meryl Streep) w dzień otrzymania informacji woli jednak świętować urodziny, co pokazuje jak poważnie traktuje tą sprawę. Dopiero następnego dnia przyjmuje parę naukowców, ale nawet wtedy nie zamierza podejmować działań. Pewne okoliczności zmuszają astronomów do prób dotarcia przez media, co kończy się katastrofą. Bo #nikogo to nie obchodzi.\nReżyser tym razem nie idzie ze swoim satyrycznym ostrzem po prawdziwych ludziach czy systemie, który doprowadza do zapaści. W zamian za to przygląda się współczesnemu światu i wystawia bardzo ostrą ocenę ludzkości. Zapatrzonej w social media, traktujący bardziej poważnie opinie celebrytów o IQ na poziomie orzeszka niż naukowcom, mający innych głęboko w dupie. Gdzie wszystkie działania polityków są robione tylko na pokaz, bo wejdzie wielce dziany koleś (Mark Rylance), który zobaczy szansę na zarobienie kasy za pomocą komety. Jak? Bo są cenne surowce do budowy komputerów oraz smartfonów. Więc całą planowaną misję z rozwaleniem komety atomówkami (zamiast Bruce’a Willisa jest Ron Perlman na pełnym wkurwie) **** strzelił.\nTo jest jednak dopiero początek cyrku oraz wielkiego pierdolnika, na który para naszych bohaterów kompletnie nie ma wpływu. Olewanie wiadomości, tworzenie memów, fake newsów, krótkowzroczność władzy, chciwość biznesmenów, celebryctwo, odsuwanie naukowców i tworzenie projektów bez weryfikacji. Nie ważne czy mówimy o wizycie w telewizyjnym programie informacyjnym (nasza parka w różnych odstępach czasu wręcz wrzeszczy, by dostać się z przekazem) czy uczynieniu z dr Mindy’ego celebryty, wreszcie nałożeniu przez władzę knebla. Zaś finał może być tylko jeden – koniec świata, bez jakiejkolwiek nadziei i szansy, co podkreśla bardzo ironiczny finał.\nI tu mam pewien problem z „Nie patrz w górę”, a może to ja mam coś ze światem. Bo przez cały czas oglądania, mimo humorystycznych momentów czy przerysowania, ja byłem… przerażony, wkurwiony, a nawet niedowierzałem. Śmiech często stawał mi w gardle, rzadko pozwalając sobie z niego wyjść. Skala idiotyzmów oraz ogłupienia to coś, co widzę na co dzień i być może dlatego było to dla mnie obojętne. A może ten pesymizm był dla mnie za ciężki? A może postacie (poza główną parą) to nie są ludzie z krwi i kości, tylko stworzone awatary, karykatury? Fantastycznie zagrane (m.in. przez zaskakującą Meryl Streep czy absolutnie rewelacyjnego Marka Rylance’a), jednak tu liczy się para głównych bohaterów. DiCaprio zaskakuje normalnością jako szary (w sensie nie większy niż życie heros) człowiek, ze swoimi nerwicami, zestawami leków oraz potrzebą doceniania. Jego bohater przez moment zostaje celebrytą, ale jednocześnie jest manipulowany, a jego głos ignorowany. Z kolei postać Lawrence jest zbudowana na kontraście – pełna wściekłości, impulsywna, działająca instynktownie, co doprowadza do chaosu oraz lekceważenia jej.\nI ta para oraz reakcje na cały ten popierdolony świat to najmocniejsze punkty tej satyry. Zbyt przerysowanej, groteskowej, przejaskrawionej, a jednocześnie tak… prawdziwej. Po obejrzeniu tego filmu jeszcze bardziej traci się wiarę w ludzi (jak mawiał dr House: „Ludzkość jest przereklamowana”), choć z drugiej strony chce się wierzyć, że taki scenariusz nigdy się nie wydarzy. Bardzo gorzka pigułka.\nradzimir123\tGorączka oscarowej nocy\tDodaj komentarz 23 marca 2022 3 Minutes\nBiografie sportowe – czyli od treningu i uporu aż do spektakularnego sukcesu. Zawodnicy walczą do upadłego, poszukiwanie trenerów, sponsorów oraz walka do samego końca na korcie. Wzloty i upadki, momenty załamania, kryzysy. To jest duże pole do popisu dla twórców, zwłaszcza jeśli opowiemy o najsłynniejszych zawodnikach i zawodniczkach. Jak na przykład Venus i Serena Williams, które od maleńkości były trenowane przez swojego ojca – Richarda.\n„King Richard” skupia się na tej postaci nawet bardziej na ojcu sióstr Williams niż na nich samych. Wszystko zaczyna się na początku lat 90., gdzie dziewczyny są w wieku nastoletnim, jeszcze nie grają w żadnej lidze i trenują w podniszczonych kortach Compton. A są to czasy, gdy w dzielnicy przestępczość była więcej niż wysoka, po okolicy krążyły dragi oraz gangi. Jednak Richard przygotowuje swoje dziewczyny do tenisa. Co może nie dziwi, ale wtedy był to elitarny, snobistyczny sport dla białych, bogatych ludzi. Więc wiecie, to było wtedy wielkie wyzwanie, lecz Richard miał plan. Dosłownie – jeszcze przed narodzinami córek, rozpisał sobie na niecałe 80 stron plan rozwoju ich karier.\nMuszę przyznać, że sam film wywołuje we mnie bardzo mieszane odczucia. Bo sama historia sióstr Williams jest bardzo fascynująca i może być inspiracją dla innych, równie ambitnych dziewczyn walczących o swój sukces. Ale no właśnie: swój sukces czy ojca? Człowieka przekonanego o tym, że wszystko wie najlepiej, apodyktycznego, nakręcanego przez swoje demony oraz obsesje. Wygadanego megalomana, którego pewność siebie podnosi jego ego, wtrącającego się innym w pracę oraz decydującego za innych. Pierwsza połowa potrafi wyciągnąć na wierzch te wszystkie obsesje, co doprowadza nawet do pojawienia się policji i pomocy społecznej. Te momenty były dla mnie najciekawsze.\nAle w drugiej połowie te mroczniejsze obsesje są zepchnięte na dalszy plan, chociaż potrafią czasem wyleźć. Jak choćby kontrowersyjna decyzja o wycofaniu Venus z zawodów juniorskich (bez zgody dziewczyny, jak i jej trenera) czy moment zostawienia dziewcząt przez sklepem, by nauczyć ich skromności oraz pokory. Takie momenty pokazują jakie niebezpieczeństwo może mieć zbyt wielkie poczucie własnej wartości. Przebijają się, ale o wiele rzadziej. Za to muszę pochwalić bardzo dobrze zrealizowane sceny na korcie oraz treningów – świetnie zmontowanych, ze skupioną na detalach kamerą. I wszystko urywa się w momencie, gdy Venus pierwszy raz startuje (jako 14-latka) w turnieju dla profesjonalistek oraz odpada po dramatycznym pojedynku z najlepszą rakietą świata. Zostawiając niejako najciekawsze i najbardziej interesujące momenty przed nami. Jednak fakt, że siostry Williams są producentkami wykonawczymi tego filmu miał wpływ na taki, a nie inny kształt filmu.\n„King Richard” wyróżnia się od innych biografii sportowych skupieniem się na relacji rodzinnej, gdzie wszystko od początku było pod dyktando jednego człowieka. Człowieka z trudnym charakterem oraz niemal despotyczną ręką, tutaj wybielonego. Niemniej jest to bardzo solidne kino z bardzo wyrazistą kreacją Willa Smitha, który zdominował ekran.\nradzimir123\tGorączka oscarowej nocy\tDodaj komentarz 21 marca 2022 2 Minutes\nHasło remake u wielu osób działa niczym płachta na byka, zwłaszcza w przypadku filmów uznawanych za klasykę. Zupełnie jakby miało doprowadzić do zniszczenia/skasowania/wysłania w niebyt oryginalnego filmu. Ale tak się nie dzieje, jeszcze. Tak też będzie w przypadku nowej wersji musicalu „West Side Story”, którą postanowił przygotować sam Steven Spielberg. Reżyser, który tak naprawdę może zrobić wszystko i NIC poza własną kreatywnością go nie ogranicza. Nie znam poprzedniej wersji z 1961 roku, więc nie będę bawił się w porównania, tylko opowiem o nowej adaptacji.\nSama historia to osadzona w Nowym Jorku lat 50. wariacja na temat „Romeo i Julii”, zaś zamiast rodów mamy dwa gangi – białych Amerykanów (Jets) oraz bardziej opalonych Portorykańczyków (Rekiny). Romeo ma na imię Tony (Ansel Elgort) i był współzałożycielem gangu. Ale odsiadka go zmieniła, teraz jest na zwolnieniu warunkowym, więc żadna rozróba nie wchodzi w grę. Julia z kolei ma inne, piękne imię Maria (debiutantka Rachel Zegler), jest siostrą szefa gangu Rekinów. Obie strony są w stanie gotowości do konfrontacji, zwłaszcza iż okolica przeznaczona jest do rozbiórki, a nienawiść działa niczym paliwo w silniku rakietowym. Jeszcze bardziej sytuacja się rozkręci, gdy dojdzie do spotkania naszej parki. Trzecia wojna światowa wisi w powietrzu.\nBrzmi to jak coś banalnie prostego i nieskomplikowanego do zrobienia? Ale Spielberg nigdy wcześniej nie kręcił musicalu, więc było to zadanie do wykonania. Sam film jest tak klasyczny w formie, jak tylko jest to możliwe. Sporo tańca na ulicach (i nie tylko), równie sporo śpiewu (nagle i znienacka), a w tle niemal non stop przygrywa nieśmiertelna muzyka Leonarda Bernsteina. Brzmi jak coś bardzo archaicznego i pachnącego naftaliną, prawda? Niby powinno, ale Spielberg chyba ma jakiś układ z diabłem. Jego „West Side Story” czaruje od początku swoją młodzieńczą energią, w czym pomaga zarówno scenariusz, jak i świetne zdjęcia Janusza Kamińskiego: od bardzo imponującego początku przez bardzo żywiołową scenę taneczną w szkolnej potańcówce czy sekwencję podczas sprzątania sklepu z odzieżą.\nDo tego świata wskoczyłem od razu, świadomy konwencji i to była dla mnie największa niespodzianka. Spielberg bardzo przypomina do czego może doprowadzić zaślepienie, nienawiść oraz duma rozumiana jako pogarda wobec innych. Przemoc nakręca przemoc, więc nie ma tutaj miejsca na jakąkolwiek nić porozumienia czy sympatii. Obie strony nie znoszą tylko policjantów, co nie rozwiązuje problemu. A wszystko kończy się w brutalny, krwawy sposób. Trudno oderwać od tego oczy, bo wszystko jest zrobione po prostu świetnie: od choreografii przez scenografię, kolorystykę po muzykę oraz piosenki. Dość istotnym detalem jest fakt, że część dialogów jest w języku hiszpańskim. Ale nie są one tłumaczone, co wywoła sporą konsternację. Ale pasuje do tego świata.\nAktorsko w zasadzie jest więcej niż porządnie, chociaż jedna osoba odstaje. Jest nią Ansel Elgort jako Tony. Nie chodzi o to, że źle śpiewa czy brakuje mu uroku, ale jest bardzo wyciszony. Chyba nawet za bardzo, przez co brakuje mu troszkę charyzmy i wyrazistości. Niby rozumiem, że to postać odmieniona, unikająca siłowej konfrontacji (nawet postawiony pod ścianą), ale tej postaci brakuje jakiejś wyrazistości, wewnętrznej siły, bym mógł uwierzyć w niego. Pod tym względem lepiej wypadali szefowie gangów, grani przez Mike’a Feista oraz Davida Alvareza. O wiele lepiej wypada partnerująca Rachel Zegler, dzięki swojej naturalności, szczerości oraz silnej determinacji. Niemniej czuć chemię między tą dwójką, co jest sporą niespodzianką. Ale prawdziwym sercem oraz bombą jest Ariana DeBose jako charakterna, zadziorna Anita. Nie można od niej oderwać oczu, nie zachwycać się jej energicznymi tańcami oraz śpiewem. Zachwycająca kobieta i najbardziej wyrazista postać, także w dramatycznych momentach pod koniec. Prawdziwy szok.\nTak dobrego filmu Spielberg nie nakręcił od czasu „Przygód Tintina”. Pełen pasji, miłości do gatunku, szczerości oraz zadziwiająco świeży. I to wszystko przez twórcę po 70., co nie jest częstym zjawiskiem. Ten film przywrócił mi nadzieję, że ten reżyser jeszcze jest w stanie zaskoczyć oraz pokazać dawno schowany pazur.\nradzimir123\tGorączka oscarowej nocy\tDodaj komentarz 17 marca 2022 3 Minutes\nNorweski reżyser Joachim Trier nie jest spokrewniony z duńskim twórcą, Larsem von Trierem. Norweg przygląda się młodym ludziom i próbuje zrozumieć ich świat. Nie inaczej jest w przypadku najnowszego filmu „Najgorszy człowiek na świecie”, który skupia się na kobiecie wchodzącej w dorosłość.\nImię jej Julia i już sam początek (prolog) pokazuje, że jest osobą ciągle szukającą swojego miejsca na ziemi. Chce być lekarką, psychologiem, fotografem, a może nawet pisarką. Wszystko to jest skomentowane przez narratora w lekko ironiczny sposób. Jakby nie do końca była pewna czego tak naprawdę chce, mając tyle możliwości. Wtedy poznaje starszego od siebie Aksela – rysownika kontrowersyjnego komiksu „Ryś”. I coś zaczyna między nimi iskrzyć, choć dzieli ich wiele. Wszystko wydaje się zmierzać ku dobremu, ale pojawia się ten trzeci: Elvard, zwykły barista. Oboje poznają się, gdy Julia wślizguje się na czyjeś wesele. Więc decyduje się zostawić Aksela dla Elvarda, chociaż czy aby to jest dobra decyzja?\n„Najgorszy człowiek…” podzielony jest na 12 rozdziałów, prolog oraz epilog. A jak już wspominałem, skupia się na Julii (fantastyczna Renate Reinsve), która tak naprawdę sama nie wie, czego chce. I płynie w tym świecie, gdzie nie ma żadnych ograniczeń. Problem w tym, że te ograniczenia wywołuje dezorientacje, co nie pomaga w znalezieniu drogi. Wszystko to doprowadza do ciągłego zastanawiania się, gdybania, spekulowania i szukania ideału. Idealnej pracy, partnera, życia. Tylko co to właściwie oznacza? Niby dawniej było inaczej (scena, gdzie narrator wspomina czego dokonały w wieku 30 lat przodkinie Julii), ale czy teraz jest łatwiej? Niby wydaje się, że tak, ALE… no właśnie, wydaje się.\nReżyser jednak nie bawi się w osądzanie czy moralizowanie, lecz obserwuje całą sytuację. W czym pomaga struktura, przeskakując z poważnych tonów (spotkanie Julii ze znajomymi Aksela) przez bardziej romantyczne (bieg przez zatrzymane miasto – dosłownie jak na stopklatce) po surrealistyczne jazdy (kapitalna scena po zażyciu grzybków) oraz dramatyczne uderzenia pod sam koniec. Wiele jest tutaj zderzeń obecnego z dawnym, co najdobitniej pokazują sceny z Akselem (świetny Anders Danielsen Lie) – mężczyzną poukładanym, dojrzałym inteligentem, pamiętającym czasy kupowania książek, płyt itp. Jednak zostaje on skonfrontowany z poważną sytuacją, co chwyta pod sam koniec. Po drugiej stronie jest absolutny kontrast, czyli Elvard (mocny Herbert Nordrum) – równie zagubiony i niedojrzały, co Julia. W pewnych miejscach nadający na tych samych falach, ale już żyjący z kimś innym (jego żona odkrywa, że ma w swojej krwi odrobinę indiańskich korzeni i ma fiksację na punkcie ochrony środowiska).\nI to właśnie te relacje oraz inne poznane osoby zaczynają naszą bohaterkę kształtować, budować. Niby są to sytuacje proste, banalne, ale jednocześnie jest w tym coś, co pozwala wymazać filmu z pamięci. Ale nie dajcie się zwieść reklamom, że to niby komedia romantyczna. „Najgorszy człowiek na świecie” jest komediodramatem tak specyficznym jak tylko może być skandynawska produkcja. Jest bardziej refleksyjna, ale potrafi być lekka. Zabawna, lecz dramatyczna i poważna. Żadne z tych sprzeczności nie wywołuje poczucia zgrzytu. Aż mam ochotę głębiej wejść w dorobek norweskiego Triera.\nradzimir123\tGorączka oscarowej nocy\tDodaj komentarz 13 marca 2022 2 Minutes


Redakcja DinoAnimals.pl22 grudnia 2017\nTyranozaur wygra praktycznie wszystko wypada na jego korzyść\nMoże jest sławny i dlatego ludzie się pod niego podszywają?\n25 sierpnia 2020 o 18:30\n10 października 2020 o 16:38\nPod King carnotarurusa rexa\nA i to jakaś głupia bajka dla dzieci.?????\n28 lipca 2020 o 13:05\nKCR spinozaur nie ważył 14 ton\n10 października 2020 o 16:40\nSpinozaur ważył 9-10 ton a nie 14.\nJak coś źle napisałem o jego wadze to prosze mnie poprawić\nMoze NMC 41852 tyle wazyl, ale wiekszosc osobnikow wazylo <6000 kg\n10 października 2020 o 17:37\nTo kieruje do Poloneza, Spinosaurus aegyptiacus największy okaz MSNM V4047 ma 14,4 m i wagę 6,5 t.\nAnchiornis może przytoczysz informacje o tym że Spinozaur ważył 10 ton? Bo to co napisałeś jest głupie. Udowodnij to, bo są to tylko twoje puste słowa.\n10 października 2020 o 18:29\nKosc ramienna NMC 41852 ma 75 cm, a kosc ramienna FSAC-KK 11888 Wedlug szacunkow miala 51 cm. Wedlug szacunkow Ibrahima FSAC KK 11888 mial 10.93 m. Wedlug moich szacunkow FSAC-KK 11888 wazyl 3097 kg. Wiec NMC 41852 mial dlugosc 16.07 m i wazyl 9850 kg.\n10 października 2020 o 18:34\nSpinozaur zapewne nie osiągał takich rozmiarów, zwłaszcza że większy spino jest totalnie nie kompletny. Zresztą wszystkie te duże osobniki Spinozaura mają mało szkieletu.\n10 października 2020 o 18:35\n9,8 tony to więcej od tyranozaura i giganotozaura.\nMOR 1126 wazyl 11 t\n10 października 2020 o 19:39\nMor 1126 to jedna kość\nNMC 41852. To jest jedno wielkie ale. Tak naprawde nawet nie wiadomo co to jest. Russell i inni (1996) opisali fragment jako niezidentyfikowanego teropoda. Ibrahim 2014 zaliczyli go do Spinosaurus ale nie na podstawie żadnych konkretów większych. W tej kości brakuje końca proksymalnego jak i dystalnego co zdecydowanie utrudnia porównanie nie wspominając o tym, że kość ramienna u spinozaura nie jest znana więc trzeba porównywać do innych spinozaurydów. 51 cm to tylko szacunek bo nie wiadomo jaka ta kość była u spinozaura podobnie 75 cm to tylko szacunek bo kośc jest niekompletna. Wszystko to sprawia, że oszacowanie tego osobnika jako największego znanego teropoda jest dla mnie jeszcze mniej prawdopodobne jak szacowanie na podstawie zęba jakiegoś zauropoda. Sam Cau napisał, że jego rycina z przed lat została wykorzystana przez fanboyów z internetu i rozpowszechniona. Jakby tego wszystkiego było mało kość zdecydowanie bardziej przypomina rebbachizauryda z rekonstrukcji z blogu Cau niż naciągane podobieństwo do spinozaura (a nawet nie bo tego kości ramiennej nie znamy).\nMOR 1126 to nie jest 1 kosc\nAle materiału wciąż jest mało.\nUspokój się dzieciaku nie myślisz realnie tyranozaur miał o wiele silniejsze szczęki był masywniejszy i o wiele inteligentniejszy\n16 sierpnia 2020 o 16:53\nTo było do tego King carnotaurus rex\n16 sierpnia 2020 o 17:24\nOczywiście uwielbiam spinozaura ale tylko stwierdzam fakt\nNiechcący napisałem źle zdanie więc proszę w nie wmawiać że napisałem źle\nJarosław Janiak. pisze:\nGdyby tyranozaur chwycił by swoimi szczękami spinozaura w szyję to by spino już nie dał by rady się z tego wykaraskać\nTyranozaur jest bardziej zbudowany, ma znacznie silniejsze szczęki więc walke na ugryzienia wygrywa zdecydowanie. Ale w walce musiałby się mierzyć też z potężnymi ramionami spinozaura zakończonymi 3 pazurami po 20 cm. T.rex próbował by gryźć, a spinozaur w tym czasie by uderzał swoimi łapami i ranił swoimi 6 ”nożami”, jednocześnie trzymał t.rexa na dystans. Jak doszło by do zwarcia to spino może wbić pazury i trzymać w tym czasie jednocześnie gryząc . Spinozaur musi uważać na potężne szczęki przeciwnika a t.rex na szczęki i łapy i nigdy by nie wiedział z której strony nadchodzi uderzenie/ugryzienie .\nMyślę że walkę na lądzie wygrałby t rex a w wodzie spinozaur. Tyranozaur by doskakiwał do spinozaura i gryzł wyrywając kawałki mięsa. Zaś spinozaur wykorzystywałby do walki swoje 2 metrowe łapy. Wystarczyło by złamanie żagla spinozaura żeby t rex wygrał ale miałby to utrudnione, ponieważ jak już pisałem spinozaur miał ogromne kończyny przednie, które by zrobiły głębokie rany. Myślę że oba gady miałyby wyrównane szanse.\n15 listopada 2020 o 10:57\nRekiny mają słabe ugryzienie ponieważ nie miażdżą tylko „szatkują” swoją ofiarę, dlatego ugryzienie Spino jest równie niebezpieczne. Jest nagranie jak puma trzyma łapami dobermana nie inkasując ani jednego ugryzienia i tutaj mogłoby być podobnie.


Łódź/ Naukowcy z PŁ opracują system monitoringu dla oczyszczalni | Nauka w Polsce\n20.06.2018 aktualizacja 20.06.2018\nŁódź/ Naukowcy z PŁ opracują system monitoringu dla oczyszczalni\nPolitechnika Łódzka i Grupowa Oczyszczalnia Ścieków w Łodzi podpisały we wtorek umowę o współpracy. Jej efektem ma być opracowanie przez naukowców systemu monitoringu oraz wczesnego ostrzegania dla oczyszczalni ścieków.\nJak poinformowała PAP rzeczniczka prasowa PŁ Ewa Chojnacka system, który opracują naukowcy z Instytutu Inżynierii Środowiska i Instalacji Budowlanych PŁ oraz specjaliści z Grupowej Oczyszczalni Ścieków w Łodzi będzie wykorzystywał dane pochodzące z istniejącego już opomiarowania przelewów burzowych i deszczomierzy. W ramach projektu powstaną jednak cztery nowe stanowiska pomiarowe z sondami on-line mierzącymi stężenia wybranych wskaźników zanieczyszczeń ścieków w sieci kanalizacyjnej.\nOpracowana technologia będzie mogła być wykorzystywana również przez przedsiębiorstwa komunalne odpowiedzialne za zbieranie, transport i oczyszczanie ścieków miejskich. (PAP)\nDr Kaczorowska-Spychalska: internet rzeczy to wygoda, która ma swoją cenę


Nowe domy Pucki, Kosakowo - TargiMieszkaniowe.net\nW Kosakowie aktualnie jest na sprzedaż 22 oferty nowych mieszkań, domów i lokali użytkowych znajdujących się w 1 inwestycji deweloperskiej.\nW Kosakowie nie znajdziemy nowych mieszkań na sprzedaż.\nCeny domów w Kosakowie\nW Kosakowie mamy 22 inwestycje deweloperskie z domami o powierzchni od 73,00 do 87,00 m2. Najtańszy dostępny w sprzedaży dom w Kosakowie kosztuje 365 000 zł.\nPolecane domy w Kosakowie


Będzie decyzyjna katastrofa przy powodzi? Odebrali gospodarkę wodną samorządom | gospodarka wodna, prawo wodne, powódź, województwo małopolskie | Sądeczanin.info\n17/02/2018 - 07:05\nBędzie decyzyjna katastrofa przy powodzi? Odebrali gospodarkę wodną samorządom\nWojewództwo Małopolskie przez 18 lat realizowało zadania związane z gospodarką wodną – zarówno własne, jak i te zlecone przez administrację rządową. 1 stycznia 2018 r. te obowiązki zostały przejęte przez państwo. Oceny dotychczasowej pracy województwa, a także bezpieczeństwa przeciwpowodziowego dokonuje wicemarszałek Wojciech Kozak. Stawia też niepokojące pytania, które na razie pozostają bez odpowiedzi.\nOd początku 2018 r. za gospodarkę wodną w Małopolsce odpowiada nowopowstałe Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Obecnie Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych – do tej pory instytucja województwa małopolskiego – jest w likwidacji.\n- Tak. Nowa instytucja państwowa działa od 1 stycznia 2018 r. na mocy znowelizowanego w ubiegłym roku prawa wodnego. To ona przejęła nasze wcześniejsze obowiązki. W związku ze zmianą ustawy, Zarząd Województwa Małopolskiego mając na uwadze bezpieczeństwo mieszkańców regionu, podjął decyzję o nieodpłatnym przekazaniu dużego majątku Województwa Małopolskiego w postaci całego wyposażenia wojewódzkiego magazynu przeciwpowodziowego na rzecz Skarbu Państwa reprezentowanego przez Wojewodę Małopolskiego. Jego wartość to ok. 5 mln. zł.\nRównocześnie na prośbę wojewody użyczyliśmy bezpłatnie pięć pomieszczeń magazynowych. Martwią mnie jednak informacje o zamierzeniach wojewody związanych ze zmniejszeniem ilości obiektów magazynowych oraz kumulacją sprzętu i wyposażenia. Takie działania są bardzo ryzykowne, ponieważ w czasie zagrożenia powodziowego lub powodzi wyposażenie magazynów może okazać się zdecydowanie trudniej dostępne albo w ogóle niedostępne.\nJakie to może mieć dla nas konsekwencje?\n- Trzeba jednoznacznie powiedzieć, że tragiczne. Sama tylko w powódź w 2010 r. spowodowała ogromne szkody - zniszczenia w infrastrukturze oszacowano na prawie 1 mld zł. A przecież należy jeszcze uwzględnić straty mieszkańców, które z pewnością wyniosły znacznie więcej. Wówczas naruszeniu uległo ok. 200 km wałów: Wisły, Popradu i Dunajca. Uszkodzonych zostało też kilka przepompowni. W obecnej sytuacji ciężko mi sobie wyobrazić, co się będzie działo, gdy przyjdzie żywioł…\nJak przebiega przekazanie zadań nowym „właścicielom”?\n- Niestety, już dziś uregulowanie pewnych istotnych kwestii wymaga wielkiego wysiłku. Nowa instytucja – Wody Polskie – funkcjonuje dwa miesiące, a już teraz nie reguluje swoich zobowiązań, m.in. za energię elektryczną. Uniemożliwia także dokonywanie miesięcznych odbiorów usług (działalność przepompowni) z zakresu obsługi urządzeń, których ciągłość eksploatacji z uwagi na strategiczne znaczenie musi być zachowana.\nUderza to w wykonawców usług, których powiadomiono w styczniu o zmianie – wraz z początkiem roku – podmiotu odpowiedzialnego za utrzymanie tych urządzeń. Proszę mieć na uwadze, że miesięczny koszt eksploatacji tych urządzeń i koszt energii elektrycznej to ok. 320 tys. zł. Jeżeli Wody Polskie nadal będą unikać ponoszenia opłat za eksploatację urządzeń, za które odpowiadają, to będziemy zmuszeni aby rozważyć możliwość wypowiedzenia umów na dystrybucję i sprzedaż energii elektrycznej, ponieważ nie możemy sobie pozwolić, aby to Województwo było obciążane nie swoimi zobowiązaniami.\nZ dnia na dzień pojawiają się nowe problemy…\n- Niepokojących kwestii jest niestety bardzo wiele. Kolejnym bardzo ważnym problemem generującym koszty dla samorządu województwa są pisma i decyzje przesłane przez urząd wojewódzki w zakresie odszkodowań, które mają być wypłacone na podstawie decyzji wojewody za grunty zajęte pod inwestycje stanowiące budowle ochrony przeciwpowodziowej, które zostały przekazane przez Województwo Małopolskie aktem notarialnym darowizny Skarbowi Państwa.\nKwota należnych odszkodowań wynosi na dzień dzisiejszy kilkaset tysięcy złotych. Ponadto, do chwili obecnej niepodpisane są protokoły zdawczo-odbiorcze – pomimo złożenia ich w styczniu do Wód Polskich. Dotyczą one decyzji administracyjnych, obowiązujących umów użytkowania, dzierżawy, najmu, użyczenia, porozumień, deklaracji podatkowych, odszkodowań, zobowiązań finansowych marszałka województwa wynikających z zawartych umów czy porozumień eksploatacyjnych i inwestycyjnych.\nCzym jest spowodowane takie opóźnienie?\n- Wedle władz nowej, państwowej spółki całe przekazywane mienie – a szczególnie urządzenia wodne – powinno zostać zweryfikowane pod kątem zapisów nowej ustawy. To ogromna ilość i jeśli każdy obiekt ma być weryfikowany indywidualnie przed przejęciem – a takie są zamiary – to potrwa to minimum dwa lata! To zbyt długi czas, zwłaszcza, że obiekty te muszą przez ten czas być utrzymywane w odpowiedni sposób, a samorząd województwa wraz z powstaniem nowej spółki utracił do tego kompetencje.\nZ uwagi na zapisy nowej ustawy problem z przekazaniem może dotyczyć np. mostów i przepustów, których na terenie naszego województwa jest w sumie około dwóch tysięcy. Każda reforma wymaga okresu przejściowego, którego niestety ustawodawca nie przewidział w nowelizacji ustawy Prawo Wodne. Możemy zatem powiedzieć: „Boże, chroń Małopolskę przed powodzią”.\nA co z budynkami i sprzętem dotychczas zarządzanym przez województwo?\n- Na pierwsze dwa miesiące przekazaliśmy do użytku, całkowicie za darmo, praktycznie wszystkie nieruchomości wraz ze znajdującym się w nich wyposażeniem. Z naszej strony pojawiła się też propozycja przekazania samochodów, z których do tej pory korzystał Małopolski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Krakowie, czyli dotychczasowa instytucja samorządu województwa. Do dziś nie ma jednak stanowiska Polskich Wód w tej sprawie.\nCzy samorząd utracił także pracowników wcześniej zajmujących się utrzymaniem całej infrastruktury?\n- Zgadza się. Nasi dotychczasowi pracownicy stawili się do pracy w nowej spółce z początkiem roku. Nowe propozycje dotyczące chociażby wynagrodzenia dostali jednak dopiero ostatniego dnia stycznia – po przepracowaniu całego miesiąca bez wiedzy, na czym konkretnie stoją. Jakie warunki im zaproponowano? Pensje nawet o połowę niższe, niż wcześniej. To zachowanie wielce ryzykowne, bo osoby te to świetni fachowcy, z wieloletnim doświadczeniem i odpowiednimi uprawnieniami. Mam nadzieję, że nie wpłynie to negatywnie na bezpieczeństwo mieszkańców.\noprac. Jmik źródło: UMWM\ngospodarka wodnaprawo wodnepowódźwojewództwo małopolskie


Gdzie wypocząć zimą w Polsce? - Polskie Krajobrazy\nPlanujesz spędzić zimę w Polsce i zastanawiasz się, dokąd się wybrać? Planowanie urlopu to wbrew pozorom trudne zadanie, bo ilu towarzyszy wyjazdu, tyle zdań i oczekiwań. W Polsce jednak jest w czym wybierać, dlatego każdy znajdzie coś dla siebie.\nKarpacz to wymarzone miejsce na zimowy urlop i powie to każdy, kto, choć przynajmniej raz miał okazję odpoczywać w tym miejscu. Warto jednak nastawić się na stosunkowo wysokie ceny, jeśli jednak nasz urlopowy budżet wyczerpie się szybciej niż zakładaliśmy, zawsze można skorzystać z pożyczki online (poznaj pewną i korzystną ofertę). Karpacz w czasie całego sezonu zimowego jest jedną z miejscowości najczęściej wybieranych przez miłośników nart i snowboardu. Nic w tym dziwnego, w końcu dysponuje nie tylko dobrze przygotowanym kompleksem narciarskim Śnieżka, ale też kilkunastoma innymi stokami o różnej długości. Jazda na nartach to jednak nie wszystko. Panują tam równie dobre warunki do uprawiania mniej popularnych sportów zimowych. Zamiast nart można wybrać łyżwy, alpejski tor bobslejowy lub skorzystać ze ścieżki saneczkowej. Dla osób mniej aktywnych sportowo do dyspozycji pozostaje sporo urozmaiconych szlaków turystycznych po szczytach Karkonoszy.\nZakopanego nie trzeba nikomu przedstawiać. Przez cały rok tłumy turystów szukają wytchnienia pod szczytami pięknych Tatr. W Zakopanem jest co zwiedzać przez cały rok, a zimą atrakcji tylko przybywa – nie bez powodu Zakopane nazywa się zimową stolicą Polski. Ze stolicą miasto łączą również ceny. Z racji dużej liczby turystów, noclegi oraz atrakcje są jedne z najdroższych w całym kraju. W sytuacji, gdy nasz budżet okaże się za mały, możemy skorzystać z szybkiej pożyczki online. Jeśli szukamy ciszy i spokoju to możemy wjechać kolejką na Kasprowy Wierch lub Gubałówkę.\nMiłośnicy mocniejszych wrażeń mają do dyspozycji jazdę skuterem śnieżnym lub psim zaprzęgiem. Jazda na łyżwach czy kuligi z pochodniami to kolejne atrakcje dla osób lubiących spędzać czas na świeżym powietrzu, jednak w trochę spokojniejszy sposób. Gdy aura nie dopisze, warto wybrać się do zakopiańskiego Aquaparku lub skorzystać z okazałego zaplecza gastronomicznego. W całym mieście znajdziemy kilkadziesiąt karczm i restauracji.\nZima w Polsce bywa surowa i mroźna, ale również piękna. Warto więc wykorzystać ten czas na odkrywanie nowych malowniczych zakątków naszego kraju. Wybór jest ogromny, a przedstawione w artykule propozycje to tylko najbardziej znane zimowe kurorty. Przed wybraniem miejsca wypoczynku warto zorientować się jaką kwotę możemy przeznaczyć na zimowy wypoczynek. W razie braku wolnej gotówki, urlopowy budżet możemy podreperować korzystając z pożyczki online. Należy jednak pamiętać, aby po powrocie z wypoczynku terminowo spłacić swoje zobowiązanie.\nPomnik bohaterów - Dęblin\nWisła w Kazimierzu Dolnym\nNasz Bałtyk. Plaża w Kołobrzegu\nW drodze ze Świstówki\nKarczma na Ochodzitej\nSromów - jedna z ludowych figur\nFigura bł. Szymona z Lipnicy\nOśnieżone Góry Izerskie\nPoznań - życie miejskie