Bagażówka | jon\nO ile bagażówka w warszawie dzierżymy organizację stolarską, ogromnie grunt istnieje, iżby krajowy firma procedował skutecznie, zaś w tanie przeprowadzki warszawskie związku z tym przeprowadzałby rodzajowego pożytki dla wszystkich przeprowadzki w warszawie. Ogromnie ważne istnieje wskutek tego, aby znaleźć pilnego zbywcę pokłosi, poprawnie by procedowałby i monety taxi bagażowe warszawskie posługi w tym charakterze. Gdyby będziemy być wyposażonym takiego partnera w swoim biznesie, możemy istnieć gładcy o przyszłość polskiej rentowności. Podstawowymi półproduktami, które z całą pewnością jederman przeprowadzki warszawskie stolarz będzie chciałby do zbudowania sprzętów na zlecenie są blaty kuchenne, rynsztunek meblowe, części aż do kontaminowania i i płyty meblowe. Nasz wspaniały tudzież sumienny hurtownik musi nam również uprościć w przesiewie godziwych tanie przeprowadzki warszawa towarów, pierwszorzędnej formy. Stoliczki kuchenne ewentualnie płyty meblowe jest to w rzeczy samej przeprowadzki w warszawie znaczny asortyment rozlicznych projektów, więc również poprawnie gdy ważna persona rasowy odciąży nam w ich doborze. W podaży wyszukać można przeprowadzki warszawskie oraz morze rozlicznych artykułów do sprzętów tudzież impulsów technologicznych, jakiego handlarz winien przedstawić nam zaś zaproponować.\nGdyby przeprowadzki warszawskie poszukujemy posłudze, np. krojenie tafel meblowych, okleinowanie, frezowanie azaliż odsiecz w montażu poprawnie gdy maci alternatywa tak aby użytkować z nich przy swojego zbywcy. Dopiero na miejscu możemy i nabyć istotne punkty tanie przeprowadzki w warszawie, i naznaczyć realizacja służby oszczędzając naraz co niemiara terminu natomiast pieniędzy. Nie odpuszcza wątpliwości, że rznięcie tafli meblowych albo frezowanie podołają właściwie zdziałać wyłącznie zasłużeni taxi bagażowe w warszawie tanio, pewni a godnie wyekwipowani ludzie, w następstwie tego wspaniale jest kooperować z wypróbowanym, czcigodnym zaufania partnerem. Równolegle współpracując cięgiem taxi bagażowe warszawa tanio z tym tąż hurtownikiem zdołamy rachować na najróżniejsze zniżce natomiast promocje, co będzie inkrementalnym plusem bagażówka warszawa wierności w tym charakterze.\nJeśli taxi bagażowe w warszawie tanio miętosimy fabrykę stolarską, nader ważne istnieje, tak aby własny interes czyniłby skutecznie, zaś w tanie przeprowadzki warszawskie związku z tym zyskiwałby standardowe plony gwoli wszystkich bagażówka w warszawie. Nader grunt istnieje stąd, iżby wyszukać masywnego sprzedawcę artykułów, prawidłowo tak aby procedowałby dodatkowo bilon taxi bagażowe warszawskie tanio posłudze w tym aspekcie. Gdyby będziemy być wyposażonym takiego partnera w swoim pożytku, zdołamy istnieć stoiccy o przyszłość polskiej działalności. Elementarnymi półproduktami, którego z całą pewnością każdy przeprowadzki warszawskie cieśla będzie reflektowałby do sporządzenia mebli na zlecenie są stoły kuchenne, rynsztunek meblowe, części do scalania oraz także tafli meblowe. Krajowy znamienity tudzież obowiązkowy rozdzielacz musi nam także uprościć w wyborze przynależnych tanie przeprowadzki warszawskie surowców, perfekcyjnej formy. Stoliczki kuchenne lub płyty meblowe jest to właściwie bagażówka w warszawie rozległy wybór bogatych projektów, w następstwie tego podobnie akuratnie jak koryfeusz wykwalifikowany ulży nam w ich repertuarze. W podaży odkryć wolno taxi bagażowe warszawskie plus bezdno różnorakich tekstów do mebli a zamysłów technologicznych, jakie handlowiec powinien opowiedzieć nam i wysunąć propozycję.\nJeżeli taxi bagażowe warszawa odnajdujemy służby, np. krajanie tafel meblowych, okleinowanie, frezowanie jednakowoż sukurs w montażu akuratnie jak rodzicielki opcja ażeby korzystać spośród nich obok swojego zbywcy. Nie wcześniej na miejscu zdołamy dodatkowo kupić kluczowe materiały tanie przeprowadzki warszawa, oraz powołać realizacja usługi oszczędzając równolegle moc frazeologizmu i pieniędzy. Nie odpuszcza sprawie, iż krajanie tafli meblowych bądź frezowanie podołają godnie dokonać zaledwie wytrawni przeprowadzki warszawa, rasowi natomiast stosownie wyposażeni zasoby siły roboczej, w następstwie tego przebojowo istnieje współpracować spośród wypróbowanym, honorowym zaufania partnerem. Obok współpracując nieustająco przeprowadzki warszawskie spośród tym tęż hurtownikiem zdołamy szacować na najróżniejsze redukcji i promocje, co będzie subsydiarnym walorem bagażówka warszawa lojalności w tym charakterze.\nNa arche wywóz gabarytów w warszawie wypada przewertować rynek, dokonać orientacja wśród konkurencji oraz pośród prawdopodobnych użytkowników. Należy dowiedzieć się, czego delikwent pożądałby nabywać, które ma przedkładanie żywieniowe zaś wyszukać lokalną wnękę wywóz gabarytów warszawskie. Niszę, inaczej owo co nie sprzedaje konkurencja, natomiast co zdołamy począć wyprzedawać my. Obliczywszy osobisty wybór powinno się przedrzeć się przy użyciu kupę czasopism, pozwoleń, które postuluje odkąd nas Nieurzędowa Dozór Higieniczna. Mimo pozorom faktycznie warto jest poświecić cokolwiek sporzej frazeologizmu na właściwą dokumentację wywóz starych mebli warszawa. Wskutek tamtemu skryjmyż lokalną jednostkę zanim zakończeniem oraz karami pieniężnymi w ciągu niezgodność spośród taksami nieustawodawczymi wywóz starych mebli w warszawie. Zniewalanie konsumentów? Przyrządziwszy w finiszu autorską firmę cateringową możemy przejść do zjednywania odbiorców. Musimy pomnieć tak aby nasze daniny nie dotychczasowy wygórowane utylizacja mebli w warszawie, ponieważ w przeciwległym razie tylko odstraszymy gościach od sobie. Pierwsze danie wsadzeniem, kiedy w istnieniu, istnieje wybitnie grunt. Z tej przyczyny również nasze pierwsze danie królestwo danii muszą urzec wywóz starych mebli warszawskie kontrahenta. Jest dozwolone pomyśleć perspektywę gratisowego traktamentu aby możliwy odbiorca znał co zdobywa oraz azali pozyskuje jednostce winieneś stanowić niebywale pyszne utylizacja mebli warszawskie natomiast gratisowe. Z przyczyny temu osobnicy zapamiętają nasze rezultaty w charakterze królestwo danii wysokiej jakości oraz o pociągającej wywóz starych mebli warszawa cenie.\nKiedy się nie oddać? Nie obliczone istnieje pełny czas motywować się na powodzeniu frycu. Tryumfem prawidłowo wywóz starych mebli w warszawie sprawnych fabryk jest ich trwały rozwój. Stąd również jederman handlarz ma obowiązek dokształcać sobie tudzież swoich pracowników. Branie wkładu w szkoleniach a znajdowanie nowiutkich plonów jest kluczem aż do sukcesu. Kasowym istnieje co utylizacja mebli w warszawie obojętnie jaki chronos rozpoczynać oryginalnego podejścia zespolone ze modyfikacją smaku czy też sprzedawanego artykułu. W taki sposób wciąż będziemy wywóz gabarytów warszawskie stopować mamuśki osobników zaś przeciągać na swoją stronę nowiuteńkich. Na basta warto oraz zastanowić się o reklamie nie prędzej krajowy catering odgadnie wywóz mebli w warszawie daleko większa część osób. O ile silnie się postaramy, precyzyjnie się szykujemy zaś będziemy mieć niewiele rozradowania możemy w niesłychanie śmigłym tempie oprzeć się olbrzymi powodzenie, stając się niejaką z największych instytucyj cateringowym w krajowym mieście. Pełnia zależy od czasu niepolskiej postury wywóz gabarytów warszawa a sfery.\nPrzewodnimi przeprowadzki warszawskie, najistotniejszymi znakomitościami na ślubie bez wątpienia jest Para Młoda to oni ciągną spojrzenie całych gości. Lecz przeprowadzki w warszawie plus ogromnie symptomatyczna jest przeznaczenie mamy natomiast ojca Nowożeńców, którzy dodatkowo w trakcie zupełnego wesela są w centrum uszczypliwości, przeto także muszą opisywać się przepięknie, przede wszystkim matki młodej mgły. Wesele syna czy też przeprowadzki warszawa córeczki istnieje owo perfekcyjnego wydarzenie taxi bagażowe warszawa, które rodziciele zaznają w istocie ciż mocno co Ich czereda. Ażeby wolno było tamten dwadzieścia cztery godziny celebrować zaś przeżywać spośród słuszną klasą, wielce kluczowe jest, iżby rodziciele i pierwotni akuratnie włożeni tanie przeprowadzki warszawa. Kiecce matek młodej mgły są bardzo grunt, ponieważ plus one są unikalnymi ludziom na podjęciu, oraz ziomki adresować będą na nie niewłasną wzmiankę. Mać marzannie przeprowadzki warszawa młodej zaś comesa młodego, wcale nie winienem nabywać sukni białej jednakowoż czarnej toteż że biały podarowana istnieje przeprowadzki warszawskie gwoli Młodej, natomiast kir traktowana istnieje ze smutkiem oraz rozpaczą. W dzisiejszym sezonie atrakcyjnego będą trefle jasne, prostoduszne, jakkolwiek taxi bagażowe warszawa wyraziste.\nZnane taxi bagażowe warszawa sukni wyszperać wolno w pewnej mierze wszędzie, koniec dobrze wypatrywać w rozlicznych miejscach. Z reguły sukni na uroczystości weselne istnieje owo artykuł tanie przeprowadzki w warszawie sezonowy, tym samym z trudem istnieje wykopać interesujące produkty w przeprowadzki warszawskie periodzie zimowym, trzeba ergo poczekać, aż na ostatek postąpi się mile zaś w sklepach będzie szerszy wybór. Popularne sukienki istnieje to również tanie przeprowadzki w warszawie stosowny zabarwienie, intrygujący fason efektownie nadający się aż do postawie, bezspornie tanie przeprowadzki w warszawie sama kiecka winnaś być powiązana również z poprawnym tudzież uczesaniem. Jeno nie prędzej, jak rodzicielka kasztelana młodego czy też panience młodej zadba o wszelakiego banały, będzie przedstawiać się no taxi bagażowe warszawskie pięknie i domyślać się się będzie zdołałaby poręcznie oraz ciekawo. Kazus sukni na uroczystości weselne istnieje owo niestety sprawa bez krańca. Między ściśle mówiąc obszernego sortu arsenału, nie jest pionowo natknąć się coś rzeczywiście nienagminnego. Aczkolwiek należałoby przyzwoicie poszukać tudzież nie ustępować się za bardzo prędko, ergo że owo przeprowadzki warszawskie istnieje fenomenalna okazja w frazeologizmie roku, jak spotka się cała klan, oraz my jesteśmy w samym środek zainteresowania taxi bagażowe warszawskie.\nKtórego szampony pożądane byłoby w takim razie wybierać\nCoraz warszawa więcej figur wpływa się do sprawunków internetowych. Gdyby tylko oszczędzi się minimum powściągliwości, są identycznie bezpieczne jak sprawunki w stereotypowych sklepach, tudzież taxi bagażowe warszawa zdobywa się moc korzyści. Wskazane jest przyciągnąć uwagę się niebieżącą jakością przetwarzania nabytków, gdy powinno się kupować podarunki dla niedrogich. Będzie mnóstwo prościej. Wewnątrz sporządzaniem sprawunków przeprowadzki warszawa strategia objawia wykwint i oszczędność frazeologizmu. Należy go cokolwiek przeznaczyć wręcz przeciwnie na to, aby wybrać podarunki, nie należy tracić go na dostęp aż do sklepów. Jest to bieżąca plus zakupów internetowych, zwłaszcza dla kogoś, który musi kupić podarunki gwoli wielu person, a nie lecz gwoli niejakiej. Lecz nie przeciwnie brak frazeologizmu istnieje zawadą w manifestowaniu odkupów, warszawa problemem istnieje nieobecność pomysłów na podarek. TUDZIEŻ biorąc dodatkowo owo pod spodem przymówkę, reguluje się zajrzeć aż do. Istnieje mnogość sklepów internetowych, w których odkryć jest dozwolone sprawy wspaniałego na upominek. Skasuje na pracodawcę zadanie twierdzenia pracownikowi odzień wstępnych w fenomenalnych kondycjach. Wedle przeprowadzka bieżącego produktu chlebodawca musi zakupić szata przygotowawczą gwoli zatrudnionych w jego firmie osób, podczas gdy dryg powinności kreują możliwość zabrudzenia niewłasnej odzieży pracowników, ewentualnie także przeprowadzka fatałaszki przygotowawcza jest niezbędna dla twierdzenia pracobiorcom bezpieczeństwa w roboty. Wolno w nich wyszperać zajmujące dinksy, paragrafy bogatego gwoli domu i co niemiara taxi bagażowe warszawa niedrugich upominków niepragmatycznych, stylowych ewentualnie swawolnych. Sklepy te bez trudu będzie wynaleźć, wypada wręcz przeciwnie posłużyć się spośród wyszukiwarki. W jednej sekundzie wolno dostrzec, jakie podarunki można aby nabywać w wielorakich sklepach, więc bez trudu wybrać ów najciekawszy. Alternatywa przedkładany w różnorakich sklepach istnieje przeprowadzki warszawa naprawdę dekoracyjny, iż na niechybnie coś się znajdzie. W poniektórych sklepach są i skale np. ze względu na owo, kto ma trwać niespodzianka. Wskazane jest spośród nich wykorzystywać, jest dozwolone odnaleźć byt odjazdowego, o czym w życiu by się nie pomyślało. Możliwość wygodniejszego a szybszego wyszukiwania podarunków zaś zestawiania podaży bogatych przeprowadzki warszawa jednostek ujawnia oraz wyszperanie czegoś w pomocnej wypłaty.\nZe względu niniejszemu egzystuje śmiałość większe prawdopodobieństwo, że uda się odszukać coś w tenże niepowodzenie, podarek najporządniej zharmonizowany, przeprowadzka tudzież co ważne autentyczny i bezprzykładny. Przepięknego kłaki to rezultat skrzętnej pielęgnacji a turbacji o ich wygląd. O czym powinien pamiętać everyman, komu marzą się przepiękne i czerstwe owłosienie? Gdy się przejawia, kluczem do tryumfu są szampony a ich akuratny opcja. To na skutek nim nasze kudły zdołają sumować na sposobną taxi pieczę i konserwację, której efektem stanie się ich intrygujący i hoży wygląd. Pobiera obowiązki skrępowane spośród taxi kreacją wstępną i na pracowników. Podczas gdy dostoją oni łachy proaktywną od chwili pracodawcy, zmuszeni są do wygrywania jej adekwatnie spośród dyrektywami. Jakie szampony należałoby w takim razie wybierać? Co należałoby posiadać wiedzę na sprawa tych rezultatów? Szampony do włosów istnieją bardzo różnorodną gromadę plonów, ze względu w jakim celu wolno za ich asystą pielęgnować jederman forma włosów. Szczególne warszawa produkowane są z treścią o tych niewiastach, jakiego wykorzystują z krwi do włosów. W ich casusie ważne jest żywienie włosów natomiast ich mycie w taki metoda, aby odcień nie przegrywał na nieosobistej urokliwości. Takie szampony mają zatem dość niski dzielnik oraz tak jak niewysoki stopień zasadowości, ze względu dlaczego każda pani przypadkiem skontaminować kongruentną konserwację z bojaźnią o utrzymanie ślicznej kolorystyce własnych włosów. Na targu istniejącego są także szampony wysyłające włosom puszystość natomiast lewą konsystencja. W takich szamponach poszukuje się więcej taxi bagażowe warszawa środków powierzchniowo rezolutnych, w ciągu to skromniej istnieje w nich fragmentów nawilżających. Tym jednostkom, które mają wyschnięte owłosienie, zalecane są z kolei osobliwe szampony nawilżające. Mogą one brzmieć sacharydy względnie glicerynę, tudzież wobec tego substancje silnie obligatoryjnego wodę.\nTylko zgrabne postępowanie urządzeń i charakterystycznego\nWyjątkowo idylliczny natomiast wybitnie dynamiczny w przedsięwzięciu tlenek węgla, legendarnie określany mianem czadem, każdego roku potrafi zebrać wydatnego uzysk przede wszystkim mocno uwidaczniające się w podczas okresu ogrzewającego. Istnieje to o tak duża liczba kosmiczne zjawa bo żyje duża alternatywa zżytego i w całości wygodnego zabezpieczenia się przed jego przedsięwzięciem używając jedynie funkcjonalnie dynamicznych sensorów oparu tudzież czadu. Te niedużego urządzenia kosztujące przysłowiowe grosze są w stanie asekurować everyman budynek wolnostojący zaś trwanie jego mieszkańców bez mała w stu odsetkach. W zależności od chwili modelu propozycji urządzenia te są podzielone na następny czwórka prokreacje. Wszelka spośród generacji istnieje właściwie dobrana do osobniku porządku wzmacniającego wyczerpanego w danym noktowizorze. Dokonując odkupu i montażu wyrobionego receptora czadu intensyfikujemy szybkość wydobycia nieniniejszego niebezpiecznego trunku w krajowym schronieniu, co przysporzy się aż do większego bezpieczeństwa. Wskazane jest o tym pomnieć zanim zapadnięciem czasu zimowego. Wentylacja pomieszczeń, jakiej raz za razem tęskni w wielu pomieszczeniach mieszkalnych staje się i jakąś spośród racyj wpływowych na zwiększone ryzyko zaczadzeniem tlenkiem ognia. Pod ręką zatruciu tlenkiem ognia zwłaszcza ciężko nawiązują egzystować dostrzegalnego mdłości oraz całościowe rozluźnienie mięśni. Nasila się dezolacja łepetynie a wymioty zaś wstaje osobliwe czerwonawo nieróżowiutkie skórne odcień dostrzegalne na mordzie.\nPojawiają się komplikacji w oddychaniu niepodparci oznakami bezdechu przyczyniającego się do zguby samokontroli. Jeśliby ratunek nie nadejdzie w odpowiednim terminie dochodzi aż do kostusze osoby poddanej przedsięwzięciu czadu. W relacje odkąd stężenia tlenku płomienia w grot być może to otrzymać odkąd kilku aż do kilkunastu minut. W jacyś skoro momencie, organizm startuje się napuszczać a ostentacyjnie sylabizować własny bunt w celu takiego poziomu sprawie. O do tego stopnia z wodzem azali menadżerem wolno coraz dyskutować w każdym razie, opowieść trąbi, iż osobistość drzewiej posmakował i podobno nawet przecierpiałby, o tak duża liczba spośród bólem nuże nie. Jedynie smukłe ruch urządzeń natomiast symptomatycznego funkcjonowanie wentylacji pozytyw akcesoryjny receptor w pomieszczeniu, w którym znajduje się prawdopodobnego geneza czadu będzie w stanie umożliwić nam obronę przedtem tym arkadyjskim rezunem. Mądrością o tym co chwila większe liczbie jednostek niemniej jak sygnalizują statystyki Opiece Pożarnej przedsięwzięcia te są nadal jednymi spośród z większym natężeniem banalizowanych.\nKupowanie upominków na przeszłą sekundę owo\nPodczas gdy co roku zanim świętami pankowie ze każdych witryn bombardowani są modnymi ofertami, obniżkami, rabatami, możnościami, jakiego mają w środku misja umilić im święta. Atoli często oferty te są wręcz przeciwnie marketingowym zabiegiem, kto ma przyczynić się w prawdopodobnym panie nieujarzmioną skłonność kupienia wiadomego uzysku. Jak skutkiem tego przeżyć ów gorący zakupowo czas a nie dać się naciąć sztucznym reklamom? Zamyślaj zakupy z wyprzedzeniem. Zakupy podarków na ubiegłą sekundę to dziedzina wielu z nas. Niestety takie strategia zazwyczaj zamyka się lub nieudanym podarunkiem czy też przepłaconym. Pomnijmy z tej przyczyny, iżby nie oszczędzać sprawunku upominków na Wilię. Dopiero trudno nam będzie kupić przyciągający podarunek w nośnej pańszczyźnie. Wysoko lepszym trybem od czasu załatwiania fenomenu finalnego jest rozpoznanie harmonogramu dnia natomiast tygodnia. TUDZIEŻ od tego czasu zrealizowaniu swojego istnienia oraz obowiązków naokoło panu. Wskazane jest uplanować kupowanie na nieco tygodni wcześniej. Skonstruujmy kompilację obdarowanych, dopiszmy do wszystkiej personie nieco sugestii podarków. Później przetestujmy teraźniejsze daninie w kilku sklepach, ażeby upewnić się, azaliż owszem są one aż do se zbliżone. Powinno się plus sprawdzić oferty sklepów internetowych, dokąd z recepty pańszczyźnie są niższe. Kupując spośród co najmniej tygodniowym przewidywaniem nie musimy się obawiać, że polska przesyłka nie przybędzie aż do nas na okres.\nCzęstym zabiegiem marketingowym jest przekazywanie trzech produktów w wypłacie niejakiego, dzięki dlaczego delikwent może zaoszczędzić. Czy rzeczywiście jest w prawdziwości? Nie stale. Teraz wskazane jest posiadać wiedzę, iż z reguły w bieżącego typu reklamach pozyskujemy po prostu uzyski w mniejszym opakowaniu. Należałoby z tej przyczyny stwierdzić kubatura azaliż rangę klasycznego towaru, ponieważ może się okazać, iż na klasycznej reklamy dość nie zaoszczędzimy, tudzież być może nawet dopłacimy. Nie psujże emocjom. Tyciutka zmiana entourage. Nasze własne entourage powywraca nam wzmacniać lub zmniejszać nasze nawyki, cyklicznie mała odmiana okrążenia być może zgoła odmienić nasze zachowanie np. palaczom prościej rzucić przypalanie na wczasach niż we prywatnym domu, skoro w domu jederman element sąsiedztwa istnieje napęczniały skojarzeniami spośród nałogiem. Choć na wczasach środowisko w jakim się znajdą jest totalnie neutralne. Promocji świąteczne mają owo aż do se, że mają silnie mieć wpływ na nasze ekscytacje, wywołując utarczkę sprawunku klasycznego artykułu tędy i aktualnie. Pomnijmyż o tym, żeby ocalić rozwaga oraz na spokojnie zbadać każdy zakup. W antagonistycznym ciosie przypuszczalnie się okazać, że własny wolny od pracy budżet pozostał mocno pozbawiony energii, i pod choinką znajdzie się cała mnóstwo nieplanowanych darów. Pamiętając o powyższych poradach nie skapitulujemy marketingowym sztuczkom, natomiast nasze święta będą sytego niefamilijnej, gorącej atmosfery.\nW tej chwili na bazarze działa okazała porcja przeróżnych filii wytłumaczeń, świadczących posługi w niemalże niecałkowitych wyrazach. Możemy, więc wysyłka warszawa wyselekcjonować tłumacza, jaki skonstruuje dla nas konkurencję w języku angielskim, niemieckim, hiszpańskim, holenderskim oraz wielu przyjezdnych lubianych językach. Natomiast równie swobodnie wynajdziemy tłumacza, który to zaoferuje nam motywowania plus z tych mniej kultowych, rzadziej występujących narzeczy. Bez liku zależy przenosiny w warszawie od tego, czego reflektujemy, jakie dokumenty mają zostać przetłumaczone natomiast w jakim terminie ma zostać zmajstrowana służba. Niemniej poprzednio postanowimy się na alternatywa wiadomego tłumacza spośród całą pewnością musimy cedować se materię, że to nie na to samo wypłata gra funkcję, choć identycznie grunt istnieje, tak aby przesiana z wykorzystaniem nas posługa została wytworzona wytrawnie oraz rasowo. Atutem preferowania biurka do konkurencji w domu istnieje podobnie solidna dowolność. Stąd na zbycie odnajdziemy biurka rozmaitego, wiadomego, te w wyższym stopniu prekursorskie i w w całości niepowtarzalnym kroju. Lubiona jest po tej stronie bez wątpienia rozległa postać artykułu natomiast wykonania. Spora jest kompetencja. Wybierając dla siebie wytrawnego sekretariat tłumaczeń trzeba podać obserwację na jego kompetencję. Nie zdołamy taxi bagażowe oszczędnie warszawa adresować się, w takim razie daniną, aczkolwiek lecz wciąż winnaś skoncentrować się na profesjonalnej a wyrobionej opłacalności, jaką ono przeważy. Ogromnie konstytutywnym substratem istnieje plus eksperyment klasycznego tłumacza w robieniu swojego zawodu. Warto posiadać, w związku z tym na burze zjawisko, jak mozolnie na jarmarku działa informacje kancelaria, jednakowoż podobnie tłumacz, natomiast oraz, jaką sławą wyróżnia się w otoczeniu natomiast pośród starodawnych facetów.\nNa atencję zasługuje oraz oświata klasycznej jednostce. SPOŚRÓD całą pewnością musi płeć słaba taksówka bagażowe niedrogo posiadać niezbędne certyfikaty, z powodu jakim matce pełne przekonanie, iż przekroczyła nie wprost przeciwnie oświatę języka, atoli oraz zdatne kursy. Okazała oferta a giętkość. Szukając tłumacza gwoli se winnam nadać u dołu burę również szerokość oraz spectrum zamierzanej podaży przeprowadzka warszawa. Najpoprawniej, w następstwie tego przesiać kilka odmiennych służby, zestawić ich cechy, oraz dopiero później zastanowić się, która z nich będzie gwoli nas najważniejsza zaś w najogromniejszym szczeblu wystarczająca. Z ciągłej gonitwie w środku doskonałą postawą zaś nieczerstwym strachem, korzystają fitness kluby, lekcje medytacyjne, grupy jogi, kursy kucharzenie jednakowoż restauracje, oferujące dietetyczne potrawy. Możliwość tłumacza ma nader wysokiego zaś istotne znaczenie, co sprawia, że nie winniście śpieszyć się spośród poczęstowaniem za pomocą nas uchwały. Istnieje owo szczególnie ważne w pozycji, gdy posługi goni nie figura niewłasna, jednak firma. Propozycyj na bazaru istnieje, albowiem niesłychanie bagażówka sporo, acz nie wszelka przedstawia się ściśle mówiąc taż krainą i akuratną taksacją. Wskazane jest, tym samym wyłowić rzeczoną pod wszelkim wobec imponującą.


Marcin Minor - Strefa Psotnika\n26 Kwi: Psyjaciele – opowieści o wyjątkowych psach\n21 Kwi: Marcin Minor – niesamowity ilustrator\nMarcin Minor – niesamowity ilustrator, udzielił wywiadu Psotnikowi, który możecie przeczytać tu!\nAutor mioda aktualności książki papierowe wiek 0+ wiek 12+ wiek 15+ wiek 3+ wiek 6+ wiek 9+\n10 Wrz: Muzyczne książki dla dzieci – dwie nowości\n09 Wrz: Ściskam w pasie, kontrabasie! Muzyczna nowość Doroty Gellner i Marcina Minora\nOd dziś, we wszystkich dobrych księgarniach w kraju, znajdziecie „Ściskam w pasie, kontrabasie!” Muzyczna nowość Doroty Gellner i Marcina Minora to idealna lektura dla wszystkich dzieci w wieku przedszkolnym. Doroty…\nAutor mioda aktualności wiek 3+ wiek 6+\nAutor mioda aktualności anglojęzyczne książki papierowe wiek 0+ wiek 3+ wiek 6+\n13 Paź: Gwiazdka z nieba – Przemysław Wechterowicz, Marcin Minor\n04 Paź: Marcin Minor – ilustracja dla Psotnika\nMarcin Minor wykonał specjalnie dla nas ilustrację – spotkanie Psotnika z głównym bohaterem książki „Gwiazdka”


Alpharec - Ludzie i Strategia - Alpharec\nNaszym najcenniejszym atutem jest zaangażowany w swoją pracę zespół, który wykorzystuje z poświęceniem możliwości rozwoju w Alpharec. Realizujemy swoje ambicje, emanujemy entuzjazmem, cenimy sobie pomysłowość. Jesteśmy solidną drużyną, która dąży do tego samego celu – powodzenia realizowanych projektów i zadowolenia naszych Klientów. Ciągle poszukujemy nowych rozwiązań i wdrażamy te, które są doceniane przez naszych partnerów biznesowych.\nAlpharec inwestuje w rozwój ambitnych i pomysłowych specjalistów, którym bliskie są najszlachetniejsze wartości. Pobudza kreatywność zespołu oraz dba o ciągły rozwój i satysfakcję swoich pracowników. Każdego dnia poszukujemy doskonalszych rozwiązań, które zapewnią utrzymanie przewagi konkurencyjnej.


Biblioteka BIM/REVIT — OWA – Odenwald Faserplattenwerk GmbH\nHome — Serwis — Biblioteka BIM/REVIT\nTutaj pobierzesz bibliotekę Revit do programu Autodesk Revit\nOprogramowanie zawierające prawdziwe produkty i systemy\npomaga architektom i projektantom tworzyć wizualizacje.\nMarzeniem inwestorów jest, aby móc jeszcze przed rozpoczęciem budowy przespacerować się po swoim przyszłym budynku i uzyskać jak najbardziej realistyczny obraz elementów i ich materiałów, kolorów i wymiarów. Ponieważ dwuwymiarowe rzuty i widoki często tylko w bardzo ograniczonym stopniu pozwalają sobie wyobrazić ostateczne wykonanie, architekci i projektanci są często proszeni o realistyczną wizualizację złożonych projektów dla swojego zleceniodawcy. Aby inwestorzy i deweloperzy zachwycili się projektem, niezbędne są trójwymiarowe i realistyczne wizualizacje, tzw. renderingi 3D.\nPracochłonne modele 3D można jednak budzić do życia tylko wtedy, gdy przewidziane przez architektów elementy mogą być przedstawione realistycznie, a nie tylko jako standardowe elementy, które są domyślnie zawarte w typowych bibliotekach materiałów oprogramowania do projektowania.\nDobrym rozwiązaniem jest program Revit firmy Autodesk. To popularne oprogramowanie BIM otwiera przed użytkownikiem nowe możliwości. Przy użyciu własnego, nowego jądra graficznego przetwarza na zasadzie obiektowej zintegrowane modele parametryczne i obsługuje nową technologię Building Information Modeling (dalej w skrócie BIM), co oznacza „modelowanie danych budynku”. BIM umożliwia rejestrowanie, łączenie i przesyłanie wszystkich istotnych danych projektu w formie cyfrowej.\nW codziennej pracy oznacza to, że przykładowo zmiany okna w widoku 3D elewacji zostaną automatycznie uwzględnione w rzucie poziomym. Zapewnia to olbrzymią oszczędność czasu dla architektów i minimalizuje równocześnie ryzyko popełnienia błędów.\nKolejną zaletą programu jest możliwość dodania różnych rozwiązań systemowych znanych producentów materiałów budowlanych. Odenwald Faserplattenwerke GmbH oferuje systemy sufitowe jako narzędzie pod nazwą „OWAconsult designer”, które można zaimplementować w Autodesk Revit.\nJeśli użytkownik planuje np. sufit akustyczny, nie tylko ma do dyspozycji wszystkie dane techniczne, takie jak minimalne wysokości, odstępy i wielkości płyt, ale także program oblicza zapotrzebowanie obiektu na materiały.\nSzczególną zaletą oprogramowania jest funkcja wizualizacji. W naszym przykładzie projektant może wywołać z jednej z dostarczonych przez OWA bibliotek wszystkie wzory powierzchni systemów sufitowych i zaprezentować je zleceniodawcy. Realistyczna wizualizacja kolorów i faktur w naturalnym świetle sprawia, że wygenerowane w komputerze obrazy wnętrz do złudzenia przypominają prawdziwe zdjęcia.\nBiblioteka BIM/Revit do pobrania\nReadme OWA Revit Library EN [PDF, 1,2 MB]


Horizont Alley - Page 5\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 16.02.18 8:56\nPowinna zostać w domu - wiedziała to już od momentu, w którym opuszczała zacisze Białej Willi, kierując się na stały ląd, do dawno nieodwiedzanego Londynu. Muśnięcie chłodniejszego powietrza, odległy blask błyskawicy, drgnięcie aury, bliskie odczucie bezpośredniego spotkania z anomalią. Coś tego dnia było wyjątkowo nie tak, lecz Deirdre nie ufała zabobonom a ostatnio także własnemu instynktowi. Kiedyś chronił ją przed niebezpieczeństwami, ostatnio tę rolę przejął Tristan - i nie do końca wiedziała, czy to wyciszenie własnych odruchów było dobrym rozwiązaniem. Na razie nie istniało jednak inne, przechodząc całkowicie pod protekcję Rosiera, nauczyła się tłumić wewnętrzne głosy, głównie nakazujące jej czynienie rzeczy niemożliwych. Ucieczkę, byle dalej od Wyspy Sheppey; wyjęcie z kufrów wszelkich kosztowności i sprzedanie ich; odpiłowanie, choćby eleganckim pilniczkiem w kwiatowe wzory, złotej branolety, symbolu zależności; zniknięcie - tak, by znów móc decydować o sobie. Te irracjonalne piski wywoływały ból głowy, potrafiła je więc już okiełznać, tak samo jak strach i niepewność. Dziś odzywały się wyjątkowo głośno, dlatego postanowiła wyprowadzić je na spacer, pokazać samej sobie, że panika jest bezsensowna. Nie była tu więźniem, mogła w każdej chwili opuścić białe mury i robić to, co lubiła kiedyś.\nProblem w tym, że nie potrafiła sobie przypomnieć, co właściwie wykonywała w wolnym czasie. Nie miała takowego, kierat Wenus wysysał z niej wszelkie siły - dopiero teraz mogła tak po prostu, nie śpiesząc się do wrzącej kąpieli, zmywającej z ciała obce ręce, odkryć magiczny Londyn na nowo. Zniszczony burzami skwer, ulubioną aptekę, sklep z sukniami, bank Gringotta z żałośnie pustą skrytką, i w końcu czarodziejską bibliotekę. To z niej właśnie wyszła, postanawiając uniknąć zatłoczonej Pokątnej. Skręciła w bok, w praktycznie pustą uliczkę - na głównej widocznie otworzono nową promocję na amulety odstraszające anomalie - i ruszyła nią szybko, chcąc umknąć przed nadchodzącym deszczem. Ten jednak spadł, dużymi kroplami, od razu mocząc jej włosy i twarz; dziś wyjątkowo nie zabrała płaszcza, łudząc się, że pierwsze dni czerwca przyniosą upragnione ocieplenie - dlatego szybko schowała się pod podcieniami sklepu zegarmistrzowskiego, by krótko doprowadzić się do porządku i teleportować, lecz ledwie skryła się przed zacinającym ostro deszczem, jej wzrok natrafił na wysokiego mężczyznę. Dziwne, wydawało się jej, że przed kilkoma sekundami jeszcze tam nie stał. Dziwne, dlaczego w powietrzu czuła zapach róż i jaśminu? Dziwne, spoglądała na niego długo za długo, przesuwając wzrokiem od stóp aż do głów - był bardzo wysoki i smukły, wilgotne od deszczu kosmyki opadały mu na czoło, przesłaniając przepiękne brązowe oczy. Zatrzymała się w pół kroku - i w pół wyżymania długich, czarnych włosów - przejęta niepokojem, działo się z nią coś potwornie dziwnego, szybko zastąpionym radosnym poddenerwowaniem. Opuściła bezwładnie ręce, oddychając głębiej - i czując, że na jej blade policzki występuje rumieniec - Och - powiedziała cicho, śpiewnie, mrugając gwałtownie, lecz nie potrafiła już uchwycić poczucia wściekłości z powodu deszczu bądź nieracjonalności własnego zachowania. Stało się. Jej serce zabiło szybciej wobec nieznajomego, od którego nie mogła oderwać zachwyconego wzroku. - Zawsze podobali mi się wysocy mężczyźni - powiedziała bez sensu, wyrzucając z siebie zadurzoną głupotkę, na jaką powinna zareagować zakryciem ust własną dłonią - ale nie zrobiła tego, śmiejąc się tylko perliście, trochę zakłopotana. Na Merlina, zapominała o całym świecie; wszystko blakło wobec trochę zbyt szczupłego młodzieńca, stojącego tuż przed nią - a wokół padał deszcz, szemrząc i stanowiąc najlepszy akompaniament do romantycznego spotkania.\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 16.02.18 13:21\nCzułem się już lepiej... a przynajmniej tak mi się zdawało. Ostatnio miewałem jakby mniej mag...niezwykłych incydentów, a więcej przebłysków świadomości... jeśli byłem na tyle obiektywny, żeby to ocenić. W każdym razie zaczęły do mnie wracać wspomnienia. Mgliste, wciąż miałem problem, żeby uznać je tak do końca za moje, ale jak się nad tym zastanawiałem, to... tak, to chyba faktycznie nie jedynie wytwory mojej wyobraźni. Powoli wracały do mnie marcowe wykłady z fizyki i astronomii, spotkania z przyjaciółmi... Coraz częściej wgapiając się na nocne niebo przez okno w mieszkaniu Margaux, Just i Bena myślałem o tym czy stryjek Greg już wrócił do swojego domu przy Baker Street, czy się denerwuje, że mnie tam nie zastał...? Czy w skrzynce jest dużo listów od Kingsley'a adresowanych do mnie, a wciąż jeszcze nie otwartych... czy skreślili mnie już z listy studentów? A może zamknięto uniwersytet w związku z tymi wszystkimi zdarzeniami? Coraz częściej dochodziłem do wniosku, że chyba... że chyba powinienem odejść. Zawsze w takiej chwili po plecach przebiegał mi lodowaty dreszcz strachu, ale... to właśnie wydawało mi się najsensowniejsze. Tutaj czułem się trochę jak w więzieniu. Wiedziałem, że to dla mojego dobra i że wszyscy wokół straszliwie się dla mnie poświęcali, żeby ogarniać moją osobę i cały bałagan jaki robiłem nie do końca ze swej winy... ale właśnie ze względu na nich, a także na siebie - czułem, że najwyższy czas przestać im siedzieć na głowie. Przecież nie mogłem tak spędzić reszty swojego życia, prawda? Musiałem... musiałem się w końcu zmierzyć z tym, co pozostawiłem... tak? Tylko nie byłem pewny co na to reszta domowników. Wszyscy byli strasznie zagonieni, zapracowani i zmęczeni, co tylko przypominało mi, że ja właściwie nie robię nic prócz tych mag... magicznych wybuchów. Ale jakoś nie potrafiłem się zebrać w sobie, żeby z nimi porozmawiać. Tak czy siak część swoich rzeczy (a było ich naprawdę niewiele) spakowałem tak na wszelki wypadek i schowałem pod łóżkiem już kilka dni temu tak... na wszelki wypadek.\nW mieszkaniu było cicho. Pewnie znów nikogo nie było prócz mnie. Nie byłem pewny, bo od kiedy wstałem przemknąłem jedynie do łazienki i z powrotem do pokoju. Jak duch. Teraz siedziałem po turecku na podłodze przed łóżkiem wbijając wzrok w tobołek. Ubrałem się, jakbym miał wyjść na zewnątrz... ale wciąż się wahałem. Nie musiałem przecież wychodzić tak na dobre... tylko na chwilę do parku niedaleko, albo na Baker Street po moją gitarę. Upewniłbym się, że kamienica stryja stoi i jest cała... Kiedyś przecież musiałem stąd wyjść.\nI właśnie w momencie, kiedy podjąłem decyzję o wyjściu z mieszkania i podniosłem się z podłogi energicznie... dostałem czkawki.\nCoś mnie mocno szarpnęło w okolicy pępka, znajomy pokój się rozmył, chyba widziałem przez ułamki sekund niebo zasnute zwalistymi chmurami, wielki, czerwony autobus, ludzi? Wokół zaszumiało, docierały do mnie niezidentyfikowane dźwięki... Wszystko zawirowało aż zrobiło mi się niedobrze. Nie trwało to jednak chyba nawet minuty. Nie zdążyłem nawet krzyknąć, nim mocno (trochę za mocno, bo zachwiałem się ledwo łapiąc równowagę i jedynie dzięki przytrzymaniu się ściany obok, nie zwaliło mnie z nóg) wylądowałem na... bruku. Wciąż skołowany, usilnie powstrzymując mdłości, w pierwszej chwili nie byłem w stanie się nawet rozglądnąć wokół. Choć czułem w kościach (z doświadczenia), że znów znalazłem się w kompletnie obcym mi miejscu. Nieważne. Nieważne też, że w mgnieniu oka przemokły mi włosy, a deszcz wlewał mi się za kołnierz skórzanej kurtki, kiedy jeszcze przez moment stałem lekko zgarbiony. Wdech. Wydech. Tylko nie rzygaj. Odetchnąłem głęboko. Dopiero teraz zdałem sobie sprawę z tego, że wokół... wokół pachnie znajomo. Czekoladą i kawą... zupełnie jak...\nUniosłem głowę i wreszcie rozejrzałem się wokół. Problem w tym, że mój wzrok w pierwszej kolejności padł na twarz kobiety znajdującej się opodal i... jakoś nie mogłem go już od niej oderwać.\nPrzede mną stała najpiękniejsza kobieta, jaką w życiu widziałem. Mokre od deszczu włosy tylko dodawały jej uroku.\n- Na najjaśniejszą z gwiazd... - wymsknęło mi się cicho i zupełnie bezwiednie. Szczerze mówiąc, chyba trochę za długo stałem tak jak słup soli i się w nią wpatrywałem. Bardziej jak świr, niż ktokolwiek inny. Nic jednak nie mogłem na to poradzić. Dopiero po chwili ocknąłem się z tego transu i uśmiechnąłem lekko na jej słowa, choć ich sens chyba nie do końca mógł dotrzeć do mojego otępiałego z jakiegoś powodu umysłu. Śmiała się. Śmiała się dźwięcznie, a ja nagle zapragnąłem, by ten śmiech wypełnił odtąd wszystkie moje dni.\n- To od wyciągania szyi w stronę nieba, kiedy obserwuję gwiazdy... - wyjaśniłem zawieszając na moment głos. - Nie sądziłem tylko, że niektóre z nich chodzą po Ziemi. - uśmiechnąłem się lekko.\nZupełnie nie docierało do mnie, że wciąż tkwię na deszczu. Wciąż nawet nie wiedziałem gdzie się znajduję... ale właściwie otoczenie było kompletnie nieważne, to ona przesłoniła mi cały świat. Poza tym miałem nieodparte wrażenie, że gdy tylko odwrócę od niej wzrok, kobieta zniknie, jakby była tylko snem.\nWyjątkowo słodkim snem.\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 17.02.18 23:35\nŚwiat zawirował wokół niej, choć przecież stała twardo na kamiennym bruku, absolutnie tracąc zainteresowanie resztą otoczenia. To nic, że przed momentem myślami była przy własnych problemach, poprzetykanych wspomnieniami z wydarzeń, dziejących się w pobliskiej kamienicy, należącej do Isolde. Teraz nie liczyło się już nic innego, tylko on. Onieśmielająco śliczny o wielkich oczach. Ktoś już miał nieco podobne, brązowe - lecz znacznie chłodniejsze, ciemniejsze, groźne. W tej chwili nie potrafiła sobie przypomnieć kto, to nie było istotne, istotny był nieznajomy młodzieniec, spoglądający na nią tak, jak nie patrzył jeszcze nikt inny. Z czułością, z miłością, z szokiem, wywołanym jej obecnością, jakby dosłownie spadła mu z nieba. Niczym jego największe marzenie, bowiem bez wątpienia miała do czynienia z jakimś badaczem nieba, adeptem magicznej sztuki astronomii, ewentualnie niezwykle wrażliwym jasnowidzem, dostrzegającym w ruchach ciał niebieskich coś, co dla pozostałych, miałkich i ślepych, pozostawało tajemnicą. Uwielbiała ludzi złaknionych wiedzy, poszerzających horyzonty poznania, zgłębiających czarodziejskie woluminy, przekraczających granicę - i jej serce zabiło jeszcze szybciej, bowiem stał przed nią mężczyzna nie tylko piękny w swej nieco źrebięcej smukłości, ale i mądry, z talentem i pasją do tajemnic gwiazd.\nWyciągała wnioski pochopnie i poszlakowo, bazując raczej na tym, co pragnęła ujrzeć w nieznajomym, ale zdrowy rozsądek nie miał w tej chwili znaczenia. Liczyło się wyłącznie gwałtownie eksplodujące uczucie, nie pozwalające Deirdre oderwać wzroku od tej szczupłej, chłopięcej jeszcze twarzy.\n- Jesteś astronomem? - zagadnęła lekko, jak zahipnotyzowana śledząc drobne zmiany na jego twarzy, każde drgnięcie mięśni, nieśmiały i oszołomiony uśmiech, gładkie czoło, nieskalane żadną zmarszczką. Wydawał się tak niewinny, tak słodki, że jej ciało zareagowało automatycznym głodem. Głodem miłości. Zamrugała raz jeszcze i był to jedyny ruch, jaki wykonała - stała bez ruchu, wpatrzona w niego jak w najpiękniejsze wydanie czarnomagicznego woluminu, lub jak żmija skoncentrowana całkowicie na ofierze, w której zamierzała zatopić kły. - To fascynujące - zaserwowała kolejny zadurzony banał, wdychając głęboko intensywnie pachnące samymi przyjemnościami powietrze. Jak mogła myśleć, że ten dzień okaże się pechowy? Na jej oczach dokonał się cud, natrafiła na kogoś, kto wzbudzał w niej szaleńcze emocje, na kogoś, kto aż emanował tajemną mądrością i jednocześnie spoglądał na nią sarnimi oczami niepewnego, nierozjeżdżonego jeszcze źrebaka. Nieporadny, uroczy intelektualista, z głową w chmurach - a raczej gwiazdach - do tego romantyk, prawiący najpiękniejsze pochlebstwa. Zaśmiała się ponownie, krócej, odgarniając wilgotne włosy za ramię. Szkoda, że wyglądała przy nim jak zmokły kuguchar a czarna suknia była jak zwykle zapięta pod samą szyję, ale miała nadzieję, że wybranek jej serca nie zwraca uwagi na wygląd i że tylko ona uważnie ocenia jego przydługie kończyny i imponujący wzrost. Wydawał się kruchy, idealny do schrupania, do zatopienia zębów - och, naprawdę wariowała z miłości.\nJak tu jednak nie kochać kogoś, kto nazywał cię gwiazdą - i to używając tak uroczego tonu. Śpiewnego, bliskiego ptasiemu trelowi. Czyżby znał się także na opiece nad magicznymi stworzeniami? Gdzież skrywał się ten ideał, posiadający wielki talent w wielu zakresach? Deirdre westchnęła cicho w zachwycie, lecz nie mogła odwzajemnić pochlebstwa, bowiem sytuacja uległa gwałtownej zmianie. Z sielanki w ptasi koszmar. Skądś zleciało się całe stado małych, zirytowanych ptaszków, wirowały tuż nad jej głową, szykując się do ataku. Żółte pazurki, pomarańczowe dzioby - niestety, zwierzątka nie przyniosły w nich gałązek ani konfetti, jakimi mogłyby obsypać zakochaną parę, sprawiały wrażenie wściekłych, a gdy tylko zaczęły pikować, by szarpać włosy Deirdre, ta sięgnęła do kieszeni, wyciągając różdżkę. - Protego - powiedziała hardo, mając nadzieję, że nie tylko uchroni się od groźnego towarzystwa, ale i zaprezentuje się nieznajomemu z jak najlepszej strony. Jako wprawna czarownica i dzielna kobieta, potrafiąca poradzić sobie w każdej sytuacji. Taka, z jaką można sięgać gwiazd.\nOby się przy tym za bardzo nie rozczochrała\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 18.02.18 17:01\nByła taka piękna... z pewnością nawet nie zdawała sobie z tego sprawy, kiedy tak stała z dłońmi wciąż zaciśniętymi na mokrych, czarnych jak krucze pióra, długich włosach... Zjawiskowa. Roziskrzona. Lśniąca żywym blaskiem gwiazd. I tajemnicza jak tylko one potrafią być. A ja chciałem poznać jej sekret. Chciałem poznać wszystkie jej sekrety.\nSpijałem słowa z jej ust nie mogąc oderwać od niej wzroku choćby na moment. Gdyby ta chwila mogła trwać w nieskończoność... Gdybym w nieskończoność mógł ją podziwiać...\nUśmiechnąłem się lekko na jej słowa.\n- Można tak powiedzieć - odparłem. Nie musiała wiedzieć, że się dopiero uczę, zresztą... praktycznie już byłem astronomem. Astrofizykiem. Dla niej mogłem być kim tylko chciała. "To fascynujące...", rozbrzmiało w moich uszach, poruszając do głębi każdą cząstkę mego ciała. To fascynujące...\nMoże w kosmosie byłoby mi dane rozkoszować się tą chwilą w nieskończoność, ale nie tu na Ziemi.\nMój głos stawał się z każdą chwilą coraz wyższy, kompletnie nie mogłem nad tym zapanować. Niepokojący dreszcz przebiegł mi po plecach. Uczucie, że działo mi się to już nie pierwszy raz uderzyło we mnie ze zdwojoną siłą, a kiedy zamiast słów z gardła wydobył mi się świergot, miałem pewność. Serce zabiło mi mocniej w piersi, na skórze powstała gęsia skórka bynajmniej nie z powodu chłodu przemoczonych od deszczu włosów.\nDziś strach mnie jednak nie sparaliżował. Nie mógł. Nie uciekłem też, jak to robiłem zazwyczaj... Miałbym ją tak zostawić? Przecież wiedziałem co się teraz stanie, ale... Po. Moim. Trupie.\nChyba pierwszy raz w życiu wykazałem się odwagą (albo głupotą?). Było łatwiej, bo działałem bez chwili zastanowienia.\n- Schyl głowę! - poleciłem nadzwyczaj stanowczo jak na mnie, nie zważając na fakt, że może wciąż świergoczę zamiast mówić. Nieważne. Teraz nic nie było ważne, jedynie, żeby była bezpieczna.\nW jednej chwili znalazłem się przy niej. Stanowczo zbyt blisko niż powinienem. Wiedziałem o tym, ale nie powstrzymywało mnie to. Jeśli nic nie zrobię, to zaraz stanie jej się krzywda... a ja nie mogłem pozwolić, żeby cokolwiek skrzywdziło moją Gwiazdę.\n- Wybacz mi... - dodałem odnajdując wzrokiem jej piękne, czarne jak dwie otchłanie oczy, a zaraz potem otoczyłem ją ramionami osłaniając przed tym, co miało nastąpić. Z jednej strony czułem się, jakbym właśnie bezcześcił największą świętość Wszechświata, jakbym brukał jej osobę samą swą bliskością... ale jak inaczej miałem ją obronić? Najwyżej później za to spłonę tak, jak skalne odłamki spalają się, gdy nieostrożnie wpadają w atmosferę Ziemi.\nMiałem tylko nadzieję, że przestraszona lub wściekła na mnie nie zacznie się wyrywać, ani próbować wydostawać spomiędzy ściany i mnie. To tylko chwilę... Tylko chwilę tak wytrzymaj..., zdawało się mówić moje spojrzenie dokładnie w momencie, kiedy chmara ptaków miała zaatakować moje plecy, ramiona i głowę. Miała... ale tak się nie stało.\nChciałbym nie zauważyć, że wyciągnęła ten przedmiot. Chciałbym zignorować fakt, że najwyraźniej właśnie użyła... magii. Tuż przy mnie. Serce zatłukło mi się w piersi wściekle, próbując zmusić ciało do cofnięcia się od niej i ucieczki... ale moje mięśnie tylko się spięły. Nie pozwoliłem im na to, co instynktownie chciały zrobić, a zamiast tego... zamiast tego jedynie mocniej przytuliłem ją do siebie.\nNie powinienem. Wiem o tym... ale tym razem chyba po prostu nie mogłem się powstrzymać. Owionął mnie jej rozkoszny zapach, zapach beztroski i bezpieczeństwa i... po prostu wiedziałem, że nie mam się czym martwić, bo przecież wszystko będzie dobrze.\n- Wybacz... - powtórzyłem w końcu się od niej nieznacznie odsuwając. Niechętnie i z oporem, ale tak przecież należało. To znaczy... należało odsunąć się bardziej, ale na to jeszcze nie byłem gotów. A jeśli ptaki znów zaatakują?\nPonownie spojrzałem w jej piękną, idealną wręcz twarz, na okalające ją lśniące włosy, w te bezdennie czarne otchłanie oczu, na wargi... Sam Wszechświat mógł tylko wiedzieć ile kosztowało mnie oparcie się pokusie sprawdzenia czy smakują kawowo-czekoladową nutą.\n- Krwawisz... - dopiero teraz dostrzegłem szkarłatną stróżkę tak przecież wyraźnie odcinającą się na jej nieskazitelnej, gładkiej skórze. Instynktownie uniosłem dłoń, jakbym chciał ją zetrzeć, ale w porę sobie przypomniałem o chustce w kieszeni i delikatnie przytknąłem jej materiał między nasadę nosa a linię górnej wargi.\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 19.02.18 9:49\n- Więc powiedz mi o tym coś więcej - poprosiła, lecz w jej tonie słychać było raczej zniecierpliwiony rozkaz. Uwielbiała słuchać ludzi mądrzejszych od siebie (a tacy zdarzali się, w całej nieskromności Tsagairt, rzadko), a już spijanie z warg zdolnego młodzieńca tajemnej wiedzy na temat gwiazd, wydawało się jej najpiękniejszym doświadczeniem. Miłość i nauka, nie istniało lepsze połączenie - i znów poczuła dziwny prąd przepływający wzdłuż kręgosłupa, coś było nie tak, coś nie pasowało do obrazka, ale ciągle spływając amortencją, nie potrafiła uchwycić żadnej racjonalnej myśli. Jedynie uśmiech Louisa, mrugnięcie rzęs, długich, lśniących od kropelek deszczu, zarys szczęki, gładka cera, długie przedramiona; jedynie on stanowił centrum jakichkolwiek myśli, coraz bardziej intensywnych. Pierwszy szok powoli mijał, fulgoro z jasnego nieba przemknęło z cichym pomrukiem, a sztucznie wykreowane eliksirem uczucie zagnieździło się już w bezpiecznym miejscu jej serca, korzystając z chwilowego spokoju. Względnego, dobrze, że nie liczyła na kontynuowanie niewinnego flirtu, inaczej srodze zawiodłaby się dalszymi wydarzeniami.\nW pierwszej chwili nie zrozumiała polecenia, interpretując jakże opacznie jego działania. Znalazł się niezwykle blisko, lekko popychając ją w tył, tak, że oparła się plecami o chłodny mur tuż obok zegarmistrzowskiej witryny. Wzięła głośny, nieco zaskoczony wdech, na sekundę straciła kontakt wzrokowy ze swoim obrońcą, ale chwilę później śmiało podniosła głowę, spodziewając się...zupełnie czegoś innego. Namiętnego pocałunku, dłoni sunących niżej, niezatrzymujących się na ramionach, ciała przyciśniętego mocniej niż w platonicznym uścisku, mającym zapewne ochronić ją przed wściekłym ptactwem. Zadziałała jednak sama, szybko i sprawnie, tarcza rozbłysła z całą dostępną siłą, nie miała jednak czasu poczuć dumy oraz uznać dziwny błysk w oczach mężczyzny za zachwyt jej umiejętnościami. Zdążyła zaledwie się uśmiechnąć, ze słodką prowokacją, udowadniającą sprawne władanie magią, lecz wkrótce białe zęby zabarwiły się na czerwono. Długie rękawy szaty zasłaniały sine wybroczyny, przywykła do krwi cieknącej z nozdrzy, była zresztą zbyt zakochana, by zwracać uwagi na takie szczegóły. Nie martwiła się też tym, że źle wygląda, uwielbiała krew - i uwielbiała troskę, z jaką patrzył na nią nieznajomy. Może nie od razu przeszedł do wytęsknionych rękoczynów, ale ta urocza niewinność sprawiała, że zadurzyła się w nim jeszcze bardziej. Nigdy nie miała ukochanego zwierzątka ani pluszaka - a smukły astronom wydawał się zaspokajać te braki z dzieciństwa, zwłaszcza, gdy zachowywał się wobec niej jak dżentelmen. Zazwyczaj mężczyźni ocierali jej usta w zupełnie innych okolicznościach. Oblizała powoli wargi, z żalem obserwując zwiększenie się dystansu; pachniał inaczej, intensywniej, dziwnie. Czyżby wyczuwała glony? Ale nie, to z pewnością były owoce morza; jak na wyrafinowanego astronoma przystało, stołował się w samych wykwintnych restauracjach.\n- To nic takiego - odpowiedziała, czując na twarzy miękką chusteczkę. Wolałaby, żeby dotknął ją palcami, była ciekawa jego dłoni, ich ciepła i faktury, ale postępował z nią tak łagodnie, że rozczulenie zalało ją następną falą, hamując zawód, lśniący w czarnych oczach. - Zaczynam przywykać do tego szaleństwa - dodała ciszej, w zamyśleniu, pozwalając mu otrzeć sobie usta, dokładnie, pieczołowicie, ciągle wpatrzona prosto w jego brązowe oczy. - Myślisz, że zaatakują raz jeszcze? - spytała z dobrze odgrywanym niepokojem, w krążących ponad ich głowami ptaszkach upatrując dobrego środka prowadzącego do celu. Podobało się jej przytulenie, ta platoniczna, trochę niepokojąca bliskość; przed chwilą nie zbadała dłońmi jego ciała, nie zachłysnęła się jego zapachem tak mocno, jak chciała, wygłodniała następnych bodźców, płynących od obiektu gwałtownego zauroczenia. Zagryzła wargi, przywołując na swej twarzy odrobinę strachu - pokazała mu już swoją silną stronę, czas na zaprezentowanie tej wątłej i kruchej, idealnej do zaopiekowania się. I przyciśnięcia do ściany, tak, jak nakazywał to rycerski kodeks. Już otwierała usta, by powiedzieć coś jeszcze lub zrobić pierwszy krok, ośmielając go do ponownego roztoczenia nad nią ochrony, ale ten dzień miał w zanadrzu jeszcze więcej niespodzianek. Tuż obok nich zadzwonił dzwonek, a z drzwi sklepu wyszedł starszy, siwiutki jegomość z wyraźnie zbulwersowaną miną. Zapewne chciał przywołać do porządku parę, zachowującą się w tak nieprzystojny sposób - ale nie zdążył. Deirdre kątem oka zobaczyła, jak mężczyzna chwyta się za gardło, jak z jego ust cieknie krew, która obryzgała ich twarze - a potem upada w progu, uderzając się potylicą o wpółotwarte drzwi. Na zewnątrz wystawały jedynie stopy odziane w brudne buty; Tsagairt wpatrywała się w nie jak zahipnotyzowana, nie potrafiąc zrozumieć, co się właśnie stało. Nie przeszkadzała jej krew ani śmierć, czuła jednak rosnący niepokój. Czy mężczyznę zabiło oburzenie niemoralnym kontaktem cielesnym, jaki właśnie odbywał się w podcieniach jego sklepu? Czy może mieli do czynienia z potężną anomalią? Nie czuła jednak wibracji magii, znała te miejsca i nic nie wskazywało na to, by następne pojawiło się właśnie tutaj. Zdrętwiała jednak, mrugając gwałtownie - i równie szybko unosząc dłonie, by wbić paznokcie w przód koszuli nieznajomego i schować się w jego ramionach. Rzecz jasna przed ponownie atakującym ptactwem a nie przed potwornym widokiem trupa. Powinna jakoś zareagować, ale jakoś niezbyt przejęła się nagłym zgonem - jej serce wypełniała miłość, a bardziej obawiała się ostrych pazurów ptaszków: oraz użycia magii, która widocznie w tym miejscu zwariowała zupełnie. Przytuliła policzek do klatki piersiowej Botta, czując nienaturalną błogość, oraz przyśpieszone bicie jego serca. Aż tak mu się podobała?\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 23.02.18 11:38\nW kosmosie kiedy obiekt o pewnej masie i pewnym kształcie zbliża się do ciała niebieskiego z określoną prędkością może nastąpić jedno z trzech zjawisk:\nJeden. Obiekt uderza w ciało niebieskie.\nDwa. Obiekt zostaje odepchnięty od ciała niebieskiego w przestrzeń kosmiczną.\nTrzy. Obiekt wkracza na orbitę ciała niebieskiego i staje się jego satelitą.\nNie wyrywała się, nie próbowała się bronić przed moim gwałtownym wkroczeniem w jej przestrzeń osobistą... Nie odepchnęła mnie ani nie uderzyła... Nawet nie wyglądała na przestraszoną czy złą. Za to w jej oczach dostrzegłem... wyzwanie? Jakby tylko czekała na ciąg dalszy. Tylko jaki według niej był ciąg dalszy? Mimo otaczającej nas typowo angielskiej, deszczowej aury, w jednym momencie zrobiło mi się gorąco. Szczerze mówiąc, w tej chwili bardziej od kolejnego ataku ptaków czy innych magicznych anomalii bałem się popełnić błąd. Właśnie przez to w moje serce przepełnione dotąd nieznanym mi bezmiarem miłości, wdarł się lekki niepokój. Kiedy tak stałem przytrzymując chustkę przy jej twarzy i wpatrując się w otchłanie jej oczu... przez ułamek sekundy poczułem lęk, jakaś niesprecyzowana myśl jakby chciała mnie ostrzec, ale... nie zdążyła.\nNiepokój jaki odmalował się na twarzy nieznajomej, jaki usłyszałem w jej głosie, momentalnie odepchnął ode mnie jakąkolwiek niepewność. Przecież musiałem ją obronić, prawda? Przy mnie nie mogła się bać.\nDelikatnie otarłem resztkę krwi z jej jasnej skóry i uśmiechnąłem się do niej lekko. Już... już wszystko będzie dobrze.\n- Kiedy patrzysz na księżyc w pełni... widzisz na nim ciemne plamy, prawda? - odezwałem się w końcu nie zważając na to, że ptasi świergot znów zaczął rozbrzmiewać głośniej. Owszem, ptaki wracały, ale zamierzałem odciągnąć od nich jej uwagę. Zdaje się, że zażyczyła sobie, żebym coś opowiedział...\n- To jego rany, które nigdy się nie zabliźnią. Pamiątki po tym, jak dzielnie chroni Ziemię. Gdyby nie on - przerwałem na moment, kiedy pierwsze pazurki i dzioby wbiły się w skórę na karku i głowie. Rozwścieczona chmara ptaków z wyjątkową zaciętością próbowała zaatakować kobietę, ale im na to nie pozwalałem otaczając ją ramionami i osłaniając własnym ciałem. Tak, przycisnąłem ją przez to ponownie do ściany, usilnie ignorując ból wywołany przez irytujące stworzenia.\n- Gdyby nie on, wiele meteroidów, a możliwe że nawet asteroid, uderzyłoby w Ziemię, a to mogłoby się dla nas skończyć nieciekawie - przytuliłem ją do siebie jeszcze mocniej. Była tak blisko... miałem przemożną chęć przytknięcia warg do zgięcia jej szyi, zaciągnięcia się jej zapachem... albo zanurzenia nosa w jej mokrych od deszczu włosach...\nKolejno uderzenie gorąca. Dosłownie jakby coś paliło mnie od środka. Starałem się to zignorować tak samo jak nieszczęsne ptaki, które chyba dawały sobie za wygraną, bo kolejne z nich zostawiały mnie w spokoju i odlatywały z cichym furkotem skrzydeł.\n- Chociaż... nawet takie uderzenia planetoid w Ziemię nie tylko sieją zniszczenie i śmierć - kontynuowałem. Nic nie istniało. Była tylko ona... nawet nie usłyszałem dzwonka u drzwi warsztatu zegarmistrza.\n- ...gdyby nie jedna z takich katastrof nie byłoby nas tutaj teraz - dodałem. Chciałem powiedzieć coś jeszcze, ale ból w klatce piersiowej sprawił, że odjęło mi oddech. I chyba na moment mnie oślepił. Usłyszałem głuchy dźwięk, jakby (ktoś?) coś upadło, ale w tej chwili nie byłem w stanie nawet spojrzeć w tamtą stronę za bardzo skupiony na tym, by nie wydać z siebie żadnego haniebnego krzyku czy jęku. Tylko grymas bólu przemknął mi po twarzy, kiedy mocno zacisnąłem palce jednej dłoni w pięść. Co znowu? Co mi jest? Na szczęście ona chyba tego wszystkiego nawet nie widziała. Parzyła gdzieś w bok, kiedy ja w końcu odetchnąłem. Palący ból jak nagle się pojawił, tak zniknął. Oby bezpowrotnie. Jeden wdech, drugi... serce wciąż szalało mi w piersi, ale kiedy kobieta do mnie przylgnęła tak po prostu się we mnie wtulając chyba przyspieszyło jeszcze bardziej, a ja poczułem jakąś... błogość?\nNie docierało do mnie, że przecież spotkałem ją przed kilkoma minutami (miałem wrażenie, że znamy się od zawsze), że nawet nie znam jej imienia. Czułem się... czułem się tak bardzo na miejscu. Jakbym był stworzony właśnie dla tej chwili. Dla tej kobiety.\nTym razem się nie zawahałem. Nie przemknęło mi przez myśl, żeby się zatrzymać. W końcu zrobiłem to, o czym jeszcze przed chwilą marzyłem i ująwszy delikatnie jej podbródek, nakierowałem jej twarz tak, by móc znów odnaleźć jej bezdennie czarne oczy. Jakbym zaglądał w samo serce Wszechświata, pomyślałem dokładnie w momencie, kiedy przysunąłem się jeszcze bardziej, drastycznie zmniejszając odległość między nami. Między naszymi wargami. Między ciepłem oddechów. Jak mogłem się powstrzymać?\nZłożyłem na jej wargach pocałunek. Krótki i delikatny... a zapach czekolady i kawy zmieszał się z otumaniającą wonią dymu. Przymknąłem oczy opierając swoje czoło o to należące do niej.\n- Chodźmy stąd - szepnąłem nie odsuwając się od niej nawet o milimetr. Nawet nie wiedziałem dokąd chcę pójść. Ale czy to było w tej chwili ważne? Chciałem pokazać jej cały Wszechświat. Zachwycające narodziny gwiazd i jeszcze bardziej spektakularną ich śmierć. Chciałem zabrać ją do najdalszych zakątków kosmosu. Zaprzeć dech w piersiach różnorodnością i pięknem galaktyk... I już nigdy nie wypuścić jej z objęć.\n-25 PŻ (153 PŻ)\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 23.02.18 14:24\nKsiężyc w pełni. Niedoceniany do tej pory element nocnego nieba, rozpatrywany tylko w kategoriach przydatności do oświetlenia czarnomagicznych ksiąg bądź - do niedawna - sygnał nadchodzącej warty w Wenus, w ciągu kilku sekund zmienił swoje znaczenie, stając się najbardziej romantyczną metaforą. Odkrywczą, oryginalną, wzbudzającą drżenie serca. Jeszcze nikt tak pięknie nie opowiadał jej o tajemnicach nieboskłonu, fascynując i czyniąc ten nieosiągalny świat fascynującym. Wpatrywała się w usta mężczyzny bez mrugnięcia, jak zahipnotyzowana śledząc umykające spomiędzy nich głoski. Ciemne plamy na księżycu, blizny, powstające w wyniku troski - aż zadrżała, od razu pojmując męczeńską metaforę, serwowaną dość wprost przez niesprzyjające okoliczności. Tak, to on był księżycem a ona - ziemią, chronioną przed paskudnymi ptaszyskami jego dość wątłymi ramionami. To on przyjmował na siebie ciosy dziobów i pazurów, to on bronił ją przed okropieństwami, to on zapewniał jej bezpieczeństwo, nie przestając jednocześnie snuć zapierającej dech w piersiach baśni o dwóch ciałach astralnych.\nNie miała pojęcia, o czym mówił. Asteroidy, meteory, planetoidy; przygryzła dolną wargę, czując lekkie zawstydzenie, ale zarazem podziw dla nieskończonej mądrości nieznajomego. Nigdy nie przykładała się do astronomii, unikała wieży i lunet, a na zajęciach z badania wpływów nieba wolała przeglądać podręcznik do historii magii. Cóż za błąd! Gdyby wtedy wiedziała o tym, że spotka na swej drodze tak biegłego w tym temacie mężczyznę, napisałaby każdy dodatkowy esej, byleby tylko mieć szansę cokolwiek zapamiętać i teraz wykorzystać, prezentując mu się jako wdzięczna słuchaczka. Niestety, pozostało jedynie w milczeniu przyglądać się rozpalonej ogniem pasji - i zadurzenia? czyżby i on czuł to samo? czyżby spotkało ją największe szczęście odwzajemnionej miłości? - twarzy, z zachwytem przyjmując mocniejsze objęcie ciała i twardy mur za plecami. Troska o zadrapania, zostawiające po sobie krwawe ślady, kłóciła się z chęcią, by zrobił to mocniej, by już nigdy nie wypuszczał jej z ramion, by w końcu odważył się zrobić coś jeszcze.\nMówił tak pięknie. Spoglądała nad jego ramieniem w bok, na najwyraźniej martwego mężczyznę, nie potrafiąc otrząsnąć się z czaru całej tej sytuacji. Czy mogło być piękniej? Czuła na swojej twarzy kropelki krwi, krew ściekała także z drobnych ranek na czole Louisa, pozostawionych przez drapieżne ptaki, a on - mówił o zniszczeniu i śmierci. Reszta słów obmywała ją niezrozumiałymi wieściami ze strefy gwiazd, liczyło się tylko to, z jaką pasją sięgał nieosiągalnego, wypowiadając na głos ideę, w jaką sama Deirdre wierzyła z całego serca. Przez zniszczenie do kreacji, przez destrukcję do stworzenia czegoś lepszego; pozostawienie popiołów po dawnym porządku, by dać miejsce czystości i potędze. Zadrżała ponownie, już bardziej zauważalnie, ponownie spoglądając w jego oczy - i w tym samym momencie poczuła na wargach jego usta, ciepłe, wilgotne, smakujące krwią i słodyczą egzotycznych olejków. Pocałunek trwał jednak zbyt krótko, jęknęła z wyraźnie słyszalnym zawodem, jeszcze mocniej wpijając palce w przód jego koszuli, aż paznokcie dotknęły ciała - Zniszczenie i śmierć - powtórzyła ostatnie wypowiadane słowa, chcąc upewnić go, że słuchała, że spijała każde słowo z jego warg, że to on stał się teraz całym jej światem. - Opowiedz mi jeszcze - poprosiła wygłodniale, ponownie; im więcej mówił on, tym więcej czasu miała na to, by móc po prostu na niego patrzeć, sycić się bliskością, odfrunąć coraz głębiej w szalejące zadurzenie, nie pozwalające myśleć racjonalnie. Atakujące ptaki, gwałtowna śmierć przypadkowego przechodnia i równie nagłe zakochanie, przepalające wszelkie bezpieczniki w zazwyczaj lodowatym umyśle Deirdre - nic się nie liczyło, nic nie zajmowało ją na więcej niż ułamki sekund.\n- Chodźmy - do ciebie? - potwierdziła, nie chcąc jednak puścić go nawet na moment. Mogłaby spytać go o miejsce zamieszkania, ale tym zajmą się później; najpierw musiała dać upust swej szaleńczej miłości, jaką potrafiła okazywać tylko w jeden sposób. Odsunęła się odrobinę od Louisa - z wielkim cierpieniem w czarnych oczach - po czym pociągnęła go w bok, tak, że zgrabnie przeskoczyła przez bezwładne nogi truposza. Nie zamierzała sprawdzać jego funkcji życiowych, była zakochana i pozbawiona wszelkich racjonalnych instynktów. Szarpnęła ze sobą zauroczonego młodzieńca i szybko wciągnęła go za róg sklepu: dalej pozostawali pod zadaszeniem ciągu kamienic, ale nie byli już widoczni z ulicy. - A więc...jesteś moim księżycem. A ja twoim słońcem - wyszeptała bez najmniejszego sensu, a gdy znaleźli się już w bardziej kameralnych okolicznościach, tym razem to ona wykonała pierwszy krok, przyciskając własne usta do jego. Czuła się tak, jak za pierwszym razem, przy dziewiczym pocałunku, lecz doświadczenie wzmagało doznania - przeszedł ją prąd, na policzkach wykwitł rumieniec a palce jeszcze raz wbiły się w jego klatkę piersiową, popychając go na chłodny mur. Smakował szczęściem i słodyczą, wolnością i beztroską, a przede wszystkim młodością, energiczną, żywotną i niewinną. Stanęła na palcach i pogłębiła pocałunek, słysząc jedynie szum własnej krwi w uszach. Świat był piękny. A przyszłość - oszałamiająca możliwościami, będzie mogła spędzić ją tylko z nim, dłoń w dłoń, razem czyszcząc świat z brudu, patrząc w gwiazdy, ucząc się wzajemnie i osiągając potęgę. Wizja ta oszołomiła ją i pozbawiła hamulców, zaśmiała się w trakcie pocałunku, krótko, perliście, zapominając o tym, że niedaleko nich ciągle leży martwa osoba - a paskudne ptaki mogą w każdej chwili wrócić.\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 29.03.18 10:21\nSłowa spływały do mnie same, nawet się nad nimi nie zastanawiałem. To chyba kwestia tej ulotnej chwili, tego czaru, który rzuciła na mnie niezwykła kobieta tak samo fascynująca jak sam Wszechświat i równie piękna. Gdyby nie to, że przecież czułem na skórze jej oddech, chłód mokrych włosów... gdyby nie to, że miałem świadomość, że mój umysł nigdy nie byłby w stanie wytworzyć obrazu tak cudownej i realistycznej postaci niczym uosobienia najpiękniejszej z gwiazd... gdyby nie to wszystko uznałbym, że to tylko moja wyobraźnia. Owszem, może i była bujna, ale z pewnością nie aż tak. Chyba że postradałem zmysły... jeśli tak, to wcale nie chciałem ich odzyskiwać. Tak było o wiele lepiej. Lepiej niż kiedykolwiek.\nNie jestem pewny czy docierało do mnie co właśnie zrobiłem. Rozsądek już dawno poszedł w zapomnienie i właśnie w odmętach zapomnienia mógł sobie do woli wołać, że przecież nie znam tej kobiety, że w zasadzie dopiero co ją spotkałem, że zamieniłem z nią zaledwie kilka słów i że to wszystko było wyjątkowo dziwne i nienaturalne - nienaturalne przynajmniej dla mnie - zupełnie jak... magia!\nByłem jednak otumaniony, zapatrzony tylko w nią, z myślami krążącymi tylko wokół niej i Wszechświata (który właściwie w mgnieniu oka zamknął się właśnie w jej osobie). Zapomniałem, że nawet nie wiem gdzie jestem, jaki mamy dziś dzień, co jeszcze niedawno planowałem. Zapomniałem o przyjaciołach, uniwersytecie... nawet o strachu! Wszystko to było tak nic nieznaczące w porównaniu z całym Wszechświatem! W porównaniu z nią.\nNie uznałem za podejrzaną nawet jej fascynacji(?) co do zniszczenia i śmierci. Wręcz przeciwnie - w tej chwili zupełnie im się nie dziwiłem. Przecież...\n- ...W całym Wszechświecie nie ma chyba nic bardziej zjawiskowego od powstania Supernowej - powiedziałem niemal momentalnie z lekkim fanatyzmem w oczach. Uwielbiałem ten temat i do tej pory nie sądziłem, że kiedykolwiek ujrzę coś piękniejszego od Supernowej... jak bardzo się myliłem!\n- Supernowa powstaje, kiedy gwiazda umiera. To jej kosmiczna eksplozja, tak jasna, że może być widoczna nawet w biały dzień. Wyobrażasz sobie? Taka światłość gwiazdy, że nawet nasze Słońce nie jest jej w stanie przyćmić? - wyrzucałem z siebie kolejne słowa wpatrując się w nią jak zahipnotyzowany. Uprościłem całe zagadnienie, nie wchodziłem w szczegóły, w sam mechanizm powstawania takiego zjawiska, ale... dzięki temu pozostawiałem dużo dla wyobraźni.\n- Wybuch wyrzuca z ogromną mocą całą materię gwiazdy w przestrzeń kosmiczną tworząc mgławicę, a gwiazda w mgnieniu oka przestaje istnieć tak samo jak jej satelity - zamilkłem na moment wciąż nie odrywając od niej spojrzenia, za to delikatnie przesunąłem opuszkami palców po linii jej żuchwy, by na koniec odgarnąć jeden z niesfornych kosmyków jej czarnych jak noc włosów. - W ten sposób też w kosmosie rozprzestrzeniają się pierwiastki, czyli wszystko z czego ty, ja i cały nasz świat są stworzone - choć miałem wrażenie, że ona była wytworzona z jakiejś innej materii. Z samego najjaśniejszego centrum gwiazdy, z jej czystej esencji. To by wyjaśniało dlaczego nie byłem w stanie oderwać od niej spojrzenia.\n- We Wszechświecie każda śmierć niesie ze sobą nowe życie...- zakończyłem cicho.\nPociągnęła mnie za sobą, a ja ruszyłem za nią ufnie, choć to przecież ja powinienem prowadzić. Mieliśmy iść... do mnie. Gdziekolwiek i w którąkolwiek stronę by to nie było. Nie wiedziałem, myślenie o tego typu rzeczach (o czymkolwiek innym poza kobietą) było wyjątkowo ciężkie. Nie chciałem się rozglądać, sprawdzić gdzie właściwie się znajdujemy - bo do tego musiałbym oderwać spojrzenie od niej, a sama taka myśl sprawiała mi wręcz fizyczne cierpienie.\nRóg budynku, ciemniejszy zaułek... i jej usta przyciśnięte do moich. Serce załomotało mi w piersi, jakby chciało się z niej wyrwać, ale zupełnie nie zwracałem na nie teraz uwagi. Odpowiedziałem pocałunkiem na pocałunek, zupełnie odruchowo ją przy tym obejmując. Chciałem by była bliżej. Chciałem by była bliżej już na zawsze. Jej kawowo-czekoladowy zapach, jej głębie oczu...\n- Będę twoim satelitą do końca świata, przyrzekam - wyszeptałem wprost w jej miękkie wargi, pieczętując obietnicę kolejnym pocałunkiem.\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 29.03.18 13:46\nWszechświat, Supernowa, mgławica, satelity - nie rozumiała ani słowa z tego, o czym opowiadał nieznajomy, lecz nie było to w ogóle istotne, dopóki znajdował się blisko niej, aż drżący od pasji. Lub, jak wolała to interpretować, od pragnienia, gwałtownie odwzajemnionego uczucia, zmieniającego całą rzeczywistość. Powoli zapominała o potężnej ulewie, która przeszła nad Londynem, niosąc ze sobą intensywny, przyjemny zapach, zapomniała o chłodzie, który przenikał przez przemoczoną szatę, zapomniała o paraliżującym wstydzie, który zazwyczaj ogarniał ją, gdy stawała na przeciwko kogoś, kto posiadał wielką wiedzę na temat dla niej absolutnie nieznany. Cieszyła się z mądrości stojącego przed nią czarodzieja, wierząc w to, że opowiada on o tajnikach astronomii, sztuki cieszącej się wielkim poważaniem w magicznym świecie. Śledzenie dróg gwiazd, kreślenie map na podstawie świetlistych szlaków, ba, nawet odgadywanie przyszłości, zakrytej ciemnym, atłasowym płótnem nieboskłonu - wszystko to wymagało niezwykłego talentu oraz wrażliwości. Ciągle wpatrywała się w wysokiego młodzieńca zachwyconym wzrokiem, jeszcze mocniej zaciskając palce na przodzie jego koszuli, skupiona na każdym drgnięciu wąskich ust, wypowiadających następne zdania.\n- Umierająca gwiazda - powtórzyła trochę bezmyślnie, próbując wyobrazić sobie ten tragiczny, a zarazem piękny spektakl, kosmiczną destrukcję, przyczyniającą się następnie do kreacji. Czyż nie to właśnie chciała osiągnąć? Czyż nie w to wierzyła, pragnąc doszczętnie zniszczyć stary, plugawy porządek, a na jego żyznych gruzach wybudować społeczeństwo czyste i silne? Zagryzła usta, czarne oczy rozświetliły się, a myśli błądziły w kółko wokół tych samych tematów, za każdym razem powracając jednak do zmokniętego mężczyzny.\nPrzyglądała się mu teraz z bliska, śledząc powoli spływające krople deszczu, ignorując dziwny podszept, wywołany kolejną częścią opowieści. Pierwiastki? Dlaczego brzmiało to dziwnie obco, wręcz: mugolsko? Zmrużyła na chwilę brwi, przejęta niepokojem, ale lepka pajęczyna amortencji nie pozwoliła na wyrwanie się z jej objęć, niezależnie od stopnia szamotaniny. Zwłaszcza tuż po pocałunku, niwelującym logiczne wnioski do minimum - czuła się tak, jakby całowała kogoś po raz pierwszy, lecz znacznie lepiej niż wtedy, gdy miała zaledwie kilkanaście lat i to dorosłe, romantyczne okazanie uczucia, okupywała potwornym rumieńcem i bólem brzucha. Przy nieznajomym nie czuła zdenerwowania, nie bała się jego reakcji; wszystko było tak, jak powinno, rozsypane elementy znalazły się na swoich miejscach a uśmiech nie schodził z pełnych ust Deirdre.\n- Mówisz tak pięknie i tak mądrze - skomplementowała go z wyraźnie słyszalnym w głosie zachwytem, niechętnie przerywając pieszczotę, powstrzymując się także od dopytania, czym jest ta dziwaczna satelita. Czy to rodzaj meteorytu, takiego jak te, które sprzedawano w aptekach? Czy były to spadające gwiazdy, mające alchemiczne właściwości? Czy to możliwe, że los wepchnął ją w ramiona nie tylko zdolnego astronoma, ale i mistrza eliksirów? Nogi prawie się pod nią ugięły, zawsze pociągała ją inteligencja, a tu miała do czynienia z kimś, kto sięgał gwiazd. Dosłownie. Przylgnęła do niego jeszcze bliżej, wsłuchując się w szybkie bicie jego serca, przytulając policzek do jego klatki piersiowej. - Jesteś gorący - dodała zmysłowym szeptem, lecz już po kilku chwilach tak romantycznej pozycji zorientowała się, że ten oryginalny komplement niósł ze sobą spore zagrożenie. Zmarszczyła brwi, odsuwając się od mężczyzny na odległość ramion, z zafrasowanym wyrazem twarzy przyglądając się jego policzkom, pokrytym niezdrowym rumieńcem, krwawą łuną, zajmującą coraz większe połacie skóry. - Och, źle się czujesz? - spytała, przejęta, tracąc gwałtownie zainteresowanie szybką konsumpcją nowej miłości. Ta wykreowana sztucznie aktywowała u niej opiekuńczość, chęć ochronienia ukochanego przed całym złem świata. - Zaraz sobie z tym poradzimy - zdecydowała, gotowa do działania. Pocałowała go po raz ostatni, mocno i głęboko, wcale nie przerażona coraz gorszym stanem nieznajomego. Lubiła wyzwania, a ratowanie z opresji swego rycerza bardzo pasowało do jej charakteru, łamiącego wiele konwenansów. - Znam doskonałą uzdrowicielkę, na pewno ci pomoże - kontynuowała gorączkowo, szukając najlepszego rozwiązania tej sytuacji. Nie chciała ciągnąć nieznajomego aż na Nokturn, wydawał się dość niepozorny i zbyt wrażliwy, typ delikatnego mądrali, którego doznania brudnych uliczek mogłyby przytłoczyć. Świętemu Mungowi zaś nie ufała na tyle, by powierzyć im życie swojego ukochanego. Postanowiła więc udać się tam sama i jak najszybciej przyprowadzić przyjaciółkę, błagając ją o pomoc. Musiała zrozumieć siłę prawdziwej miłości. - Zaczekaj tu, niedługo wrócę - szepnęła, ściskając jego rękę, by ostatni raz posłać mu pełne uczucia spojrzenie, przesłonięte jednak mgiełką niepokoju. Miała nadzieję, że będzie zachwycony jej poświęceniem, a krótka rozłąka wywoła tęsknotę, dodającą pikanterii ich wspólnemu wieczorowi, spędzonemu w jego mieszkaniu - zapewne wypełnionym od podłogi do sufitu tajemnymi księgami - w jego czułych objęciach: całkiem zdrowego i gotowego wytłumaczyć jej sekrety satelit. Nasunęła na głowę kaptur i szybko zniknęła za rogiem, ciągle uśmiechnięta i podtruta amortencją, pewna, że uratuje swego wybranka od tragicznej śmierci, nieświadoma jeszcze, że nigdzie nie odnajdzie Cassandry, a gdy zrozpaczona powróci na Horizont Alley, nie znajdzie tam nawet śladu po ukochanym astronomie.\n| Dei zt <3\nRe: Horizont Alley [odnośnik] 28.05.18 15:01\n-35 PŻ (143 PŻ)\nChyba sobie poradziłem z trudnym zadaniem opowiedzenia pięknej damie o śmierci i zniszczeniu. Takie przynajmniej odnosiłem wrażenie, kiedy wpatrywała się we mnie takim wzrokiem, jakby chciała pochłonąć całą moją wiedzę głodna kolejnych słów. Szczerze mówiąc rzadko spotykałem się z taką reakcją. Zazwyczaj nawet jeśli starałem się mówić w bardzo prosty sposób bez wchodzenia w szczegóły to słuchacze wyglądali na niezainteresowanych tematem. Nie mogłem pojąć jakim cudem, bo przecież kosmos jest fascynujący! I teraz wreszcie trafiłem na osobę, ba, przepiękną kobietę, która uważała tak samo! To było jak spełnienie najpiękniejszego snu...\nTak pięknie i dźwięcznie wypowiedziała słowa "umierająca gwiazda", że aż dreszcz przebiegł mi po plecach. Tak, tak właśnie: Supernowa. W duchu cieszyłem się jak dziecko łaknąc coraz bardziej jej zainteresowania: mną, astrofizyką - wszystko mi było jedno. Byleby tylko nie odwracała spojrzenia swych pięknych oczu, byleby nie oddalała się ode mnie i pozostała moim centrum Wszechświata.\n- Mógłbym ci o tym opowiadać w nieskończoność, jeśli byś się we mnie wpatrywała. W twoich oczach widzę cały kosmos - wyszeptałem w odpowiedzi na jej komplement. Nie musiałem mówić głośniej, bo znajdowaliśmy się wystarczająco blisko siebie. Oszołomienie z powodu jej bliskości sprawiło, że z każdą chwilą czułem coraz wyraźniej nierealność całej sytuacji i to palące gorąco, które chyba ponownie wracało... tylko tym razem z nieprzyjemnymi, zimnymi dreszczami. Zignorowałem to jednak. Mój Wszechświat - nie.\nCzy źle się czułem? Jej słowa dobiegały do mnie jakby z oddali. Nie rozumiałem czemu pytała mnie o coś takiego. Przecież czułem się... Zmarszczyłem brwi, kiedy kolejny lodowaty dreszcz przebiegł mi po plecach. Wzdrygnąłem się nieznacznie.\n- Nie, nie... wszystko w porządku - skłamałem gładko. Przecież to wszystko, to było nic. Nawet jeśli miałbym być chory, to tylko ona byłaby mnie w stanie uzdrowić. I to samą tylko swoją obecnością. Chwilę później zresztą to przyznała. Oczywiście, że sobie poradzimy. My. Jak to słowo pięknie brzmiało. My.\nUśmiechnąłem się lekko już oddając kolejny pocałunek nieświadomy, że był naszym ostatnim.\nA potem wszystko się skończyło. Zaczęła mówić o jakiejś uzdrowicielce, że pomoże, żebym zaczekał...\n- Nie...! Proszę, nie odchodź - zaprotestowałem niemrawo, bo miałem wrażenie, że siły wyciekają ze mnie z minuty na minutę. Powieki zaczynały mi ciążyć, tak samo zresztą jak ręce i nogi. Te ostatnie poczułem dopiero, kiedy spróbowałem ruszyć w ślad za wybranką mego serca. Wydawało mi się, że poruszam się jak w wyjątkowo gęstej materii. Ona zaś błyskawicznie zniknęła z pola mojego widzenia. Jeśli jej celem było wywołanie we mnie tęsknoty - to faktycznie jej się udało. Odczułem jej brak momentalnie. Zapewne tak właśnie się czuł alkoholik podczas odstawienia swojej używki. O tym jednak nie myślałem. Przepełniony sztuczną miłością chciałem odnaleźć kobietę i to teraz-zaraz. Chwiejnym krokiem z coraz bardziej doskwierającą mi gorączką próbowałem odtworzyć jej potencjalną trasę. Nie wiedziałem, że w labiryncie uliczek ona zgubiła mnie już dawno, ja zaś wydostałem się na Pokątną.


Basaksehir - Ankaragucu na żywo, transmisja live stream online - gdzie oglądać w tv\nBasaksehir - Ankaragucu na żywo. Transmisja live stream na kanałach online\nWiele osób szuka informacji gdzie obejrzeć mecz w telewizji, jakie są kanały live, a także jak oglądać transmisję online Basaksehir - Ankaragucu na żywo w Internecie. Nasz serwis każdego dnia wybiera najciekawsze mecze na żywo, które można oglądać w telewizji, a także online w Internecie. Podobnie jest w przypadku wydarzenia którego szukasz w ramach rozgrywek Liga Turecka - jest ono dostępne do oglądania w TV tak jak inne wydarzenia ze sportu Piłka nożna. Transmisja jest dostępna także przez Internet za pośrednictwem wielu legalnych kanałów telewizyjnych jak również kanałów online. Oprócz wymienionych kanałów z transmisją live, na naszej stronie znajdziesz też relacje tekstowe i relacje radiowe oferowane z okazji Basaksehir - Ankaragucu jak również dla wielu innych transmisji z wielu dyscyplin sportowych. Pełna lista każdego rodzaju kanałów oferujących transmisję (tv, online i pozostałych) prezentowana jest na powyższej rozpisce. Kanały zostały wydzielone na dwie sekcje - lista kanałów telewizyjnych, na których można oglądać wydarzenie na całym świecie jak również legalne transmisje live stream za pośrednictwem których można oglądać Basaksehir - Ankaragucu na kanałach online.\nBasaksehir - Ankaragucu na żywo, transmisja online i live stream\nKiedy i gdzie oglądać na żywo Basaksehir - Ankaragucu w TV i online\nOglądaj Basaksehir - Ankaragucu na żywo w TV i Internecie. W naszym serwisie znajdziesz najwięcej legalnych transmisji live – płatnych jak również tych które można oglądać całkowicie za darmo. Zobacz transmisję online z wydarzenia Basaksehir - Ankaragucu, które odbędzie się w ramach rozgrywek Liga Turecka. Wielkie wydarzenie do którego szukasz kanałów tv i online wzbudza również bardzo duże zainteresowanie wśród innych użytkowników. Wydarzenie o którym mowa, odbędzie się 10.11.2019 17:00. Pamiętaj jednak, że transmisje sportowe na żywo to nie tylko ten mecz, ale również wiele innych relacji z dyscypliny sportowej jaką jest Piłka nożna. Zobacz też pełny program telewizyjny i listę transmisji z meczów i wydarzeń zaplanowanych do rozegrania w ramach Liga Turecka.\nBasaksehir - Ankaragucu transmisja online - gdzie oglądać na żywo?\nW dniu 10.11.2019 17:00 odbył się mecz między Basaksehir i Ankaragucu. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Marta Kwaśnicka: Jadwiga (5. Wilhelm i republika listów) - Marta Kwaśnicka\nPiccolomini, bohater fresków ze Sieny, po klęsce pod Warną napisał cały traktat o krzywdach, jakie Polska wyrządzała Austrii\nEneasz Sylwiusz Piccolomini należał do szerszego chóru, którego pomruki pomogły zablokować pierwszą próbę kanonizacji Jadwigi. Miał dług wdzięczności wobec Habsburgów. Niemal od początku wspierali jego ambicje. Wiedzieli, że jest wytrawnym graczem, który może okazać się przydatny; takiego zawsze warto mieć po swojej stronie. To im będzie zawdzięczał kapelusz kardynalski i, co najważniejsze, zawsze będzie mógł liczyć, że stojąc przy nich uzyska więcej.\nPiccolomini musiał zatem być po ich stronie, chociaż o kulturze intelektualnej Niemców wyrażał się bez uznania. Należał jednak do grona dość licznych intelektualistów, którzy za najważniejszy cel swojego życia uznają zrobienie kariery (zatruwa mi to zwykle możliwość delektowania się owocami ich intelektu, nawet jeśli są niebywałe. To przecież historia stara jak świat: na zdolnych perspektywa sławy działa jak niezwykle silny afrodyzjak, bo któż powinien mieć wpływy, jak nie oni? Któż powinien być czytany? O kim powinno się mówić, jeśli nie o tych najzdolniejszych? Lgną więc do każdego, kto może dać im upragniony sukces, jak ćmy do lampy. Bardzo giętki intelekt często nie zauważa przy tym, że już został złamany).\nPrzyszły papież Pius II, o ile chciał trzymać z Habsburgami, musiał mieć sporo pretensji do Polaków. Jadwiga była wówczas tylko jednym z punktów na rakuskiej liście zażaleń. Eneasz oburzał się głównie w sprawie Warneńczyka, który dopiero co zabrał Habsburgom tron węgierski. Dygresje o Jadwidze, które pojawiają się w jego korespondencji i traktatach, to raczej dąsanie się, że nie po raz pierwszy ród Jagiełły, czyli barbarzyńscy z północy, wchodzą w szkodę jego cesarskim patronom.\nPierwszy proces kanonizacyjny Jadwigi rozpoczął się w 1426 roku, zaledwie 27 lat po śmierci królowej. Wszczął go arcybiskup Wojciech Jastrzębiec, który pod koniec życia Andegawenki pełnił urząd jej kanclerza i widywał ją niemal codziennie. W dekrecie ustanawiającym komisję do badania życia i cnót królowej wspominał, że Jadwiga żyła „życiem wzorowym”: praktykowała ascezę stale, ale bez ostentacji. Pościła, oddawała się nocnym czuwaniom, czytała pisma pobożne. Budowała klasztory, wspomagała zakony i intelektualistów. Nawróciła Litwę. Nadawała się jak nikt inny na patronkę krzepnącego państwa polsko-litewskiego, które współzałożyła i które nadal rosło w siłę. Korona krakowska byłaby Koroną Swiętej Jadwigi. Nie wszystkim było to w smak.\nJak powszechnie wiadomo, Jadwiga przyszła na świat jako trzecia córka Ludwika i Bośniaczki. Jej narodziny nie były witane z entuzjazmem odpowiednim do okazji. Ludwik bardzo chciał mieć syna, kolejnego wielkiego Andegawena, który mógłby kontynuować jego politykę. Kobietom-suwerenom zawsze jest trudniej, lawirują pomiędzy własną pozycją i pretensjami małżonka. Królowie tymczasem działają bez przeszkód, nikt nie kwestionuje ich kwalifikacji, a więc i decyzje przychodzą im łatwiej.\nTrudno powiedzieć, co Ludwik czuł, kiedy z komnat Bośniaczki doniesiono mu, że znowu ma córkę. Jadwiga – jako trzecia – nie miała nawet czego odziedziczyć, ponieważ korony Węgier i Polski zostały już rozdzielone pomiędzy jej dwie starsze siostry, Katarzynę i Marię. Najmłodszą królewnę wykorzystano więc do andegaweńskich aliansów dynastycznych, a dokładniej – do sojuszu z Habsburgami. Austriacy zaczynali dopiero wówczas swoją niewiarygodną karierę mistrzów trafnego ożenku: na przestrzeni stuleci wżeniali się w możne dynastie i przejmowali ich ziemie, na przykład Hiszpanię czy Niderlandy. Gdzie inni wojowali, Habsburgowie poślubiali, całkowicie bezbłędnie, z intuicją godną sawantów.\nPieczęcią na przymierzu Ludwika Węgierskiego z Leopoldem Styryjskim stał się zawarty poprzez tzw. pokładziny w 1378 roku ślub ich dzieci, nastoletniego Wilhelma i kilkuletniej Jadwigi. Królewna została wysłana dwa lata do Wiednia, gdzie przyzwyczajała się do zwyczajów panujących na dworze Habsburgów. Mieszkałaby tam pewnie dłużej, ale zmarła jej siostra Katarzyna. Zwolniła się korona dla Jadwigi, została więc odwołana do Budy. Początkowo przeznaczono jej tron Węgier, na którym miała zasiadać razem z Wilhelmem. Kształcono ją jednak na suwerena, a zatem lepiej niż przeciętną królewnę. Wiemy, że Jadwiga znała kilka języków, na pewno niemiecki i łacinę, zapewne także czeski i polski. Nauczono ją cenić intelektualistów, otaczać się nimi – dlatego robiła to potem w Krakowie, nastolatka wśród profesorów i kanoników.\nPo zaślubinach z 1378 roku Wilhelm Habsburg nie był jeszcze w pełni małżonkiem Jadwigi. Sponsalia de futuro, zawierane w dzieciństwie, musiały zostać skonsumowane po osiągnięciu pełnoletniości przez małżonków, mogły także zostać zerwane. W tym wypadku strona zrywająca musiała wypłacić poszkodowanej sporą kwotę. Stąd jednak wzięło się zamieszanie i skandal, kiedy Wilhelm przyjechał do Krakowa w 1385 roku, aby rządzić razem z Jadwigą, która właśnie obejmowała polski tron. Wystarczyło bowiem, żeby para skonsumowała małżeństwo. Wówczas nie byłoby już odwrotu.\nTrudno tu mówić o jakimś pożądaniu i tragedii namiętności. Taka miłość – jedenastoletniej dziewczynki i kilka lat starszego młodzieńca, którego bardzo dawno nie widziała – musiałaby mieć zapewne gorzki smak. Chodziło jedynie o dopełnienie prawa. Rakuski książę starał się zatem przedostać na Wawel, aby spędzić noc z około jedenastoletnią królową. Ponoć wszystko działo się za jej wiedzą. Przegoniono go, ale ona, niepewna jeszcze, kogo ma wybrać, skłonna raczej iść za wolą swojego ojca niż za podszeptami polskich panów, schodziła nawet z Wawelu do krakowskich franciszkanów, aby tańczyć z Wilhelmem. Bez wątpienia dochodziło do flirtów.\nDługosz nie był świadkiem tych wydarzeń i nie miał jednoznacznej opinii. Twierdził, że Jadwiga początkowo zachowywała się wzorowo, ale kilka chwil później szkicuje obraz oszalałej kotki, która, zanim Jagiełło zjawił się w Krakowie, za wszelką cenę chciała skonsumować związek z Habsburgiem. Piękna dziewczynka z Południa, która odziedziczyła ponoć całą urodę Bośniaczki i pewnie andegaweński temperament, nie chciała zrezygnować z rakuskiego księcia, dopóki jeden z jej zaufanych nie udał się z Jagiełłą do łaźni i dokładnie go sobie nie obejrzał. Tak relacjonował Długosz. A ponieważ litewski władca był tylko kilka lat starszy od Wilhelma i miał być całkiem urodziwy, poza tym stały za nim także inne racje, królowa ostatecznie poddała się decyzji panów polskich i zrezygnowała z Habsburga.\nTak rozpoczęło się specyficzne męczeństwo Jadwigi. Chodziło o przedstawicieli dwóch wielkich dynastii, więc, kiedy królowa zdecydowała się na Litwina, opinia europejska zawrzała. Plotkowano, że skonsumowała związek z Wilhelmem, aby go potem porzucić. Mieli dzielić łoże nawet piętnaście dni. Każdy, kto oglądał kiedykolwiek średniowieczne rękopisy, wie jak bogata była erotyczna wyobraźnia ówczesnych skrybów. Z autorami było podobnie. Tomasz Ebendorfer, uczony mający posłuch na habsburskich dworach Fryderyka III i Albrechta II, w „Chronica Regum Romanorum” rozpuszczał pogłoski, że Jadwiga regularnie spędzała z Wilhelmem noce w Krakowie, zanim książę został porwany przez Polaków i wywieziony, aby mogło dojść do drugiego ślubu z Jagiełłą. W innym dziele, „Chronica Austriae”, Ebendorfer dodawał jeszcze, że Bośniaczka miała prostytuować (prostituere) swoją córkę.\nRoczniki wiedeńskie podają z kolei, że Wilhelm został koronowany na króla Polski, skonsumował związek, a następnie wygnano go z Polski, by jego miejsce zajął „niejaki Jagiełło”, który zresztą wcześniej fałszywie przyjął chrzest. Rocznikarze krzyżaccy (dla Malborka ślub Jadwigi z Jagiełłą oznaczał katastrofę i przekreślenie planów podboju Litwy) dodawali od siebie, że Jadwiga weszła z Wilhelmem w związek cielesny, a jej rzekome małżeństwo z Litwinem, der Boze Hunt, złym psem, było contubernium adulterium.\nO życiu płciowym Jadwigi sporo wiedział też dominikanin Jan Falkenberg, uczony polemista Mateusza z Krakowa, związany z Wiedniem i Krzyżakami. Jak notował, Jagiełło, ledwo ochrzczony, zdobył polski tron i wziął sobie królową za życia jej małżonka, z którym ona wcześniej poznała się cieleśnie – tinctus unda sacri baptismatis regnum Poloniae pervasit et reginam, marito eius vivente et ab eo carnaliter cognitam, accepit in uxorem.\nTych relacji jest sporo. Historycy długo musieli przedzierać się przez ich gąszcze, aby przybliżyć się do odpowiedzi: czy Jadwiga i Wilhelm spali ze sobą czy nie? Raczej nie. Także Rzym nie miał większych wątpliwości, że uroczyste odwołanie obietnic danych Wilhelmowi, które miało miejsce w katedrze na Wawelu w 1386 roku w dniu jej ślubu z Jagiełłą, było prawomocne.\nSam Piccolomini, bohater fresków ze Sieny, po klęsce pod Warną napisał cały traktat o krzywdach, jakie Polska wyrządzała Austrii, oraz złośliwy epigramat „In Polonum”, mówiący, że nad Wisłą równie łatwo się pije, jak kłamie. W „De Europa” twierdził, że litewskie damy mają prawo do legalnych kochanków, zwanych rzekomo matrimonii adiutores. W „De viris illustribus” sugerował, że Wilhelm Habsburg Polskę otrzymał w posagu, żeniąc się z córką węgierskiego Karola (sic), ale Polacy wybrali Jagiełłę z powodu chronicznej nienawiści do Niemców. Utrzymywał, że Jadwiga, legalna żona Wilhelma, żyła z Litwinem w konkubinancie, ale odmawiała mu spełniania obowiązków małżeńskich, dlatego zmarła bezdzietnie. Jagiełło zaś, jego zdaniem, w wieku niemal stu lat dochował się w końcu potomków z kolejnymi żonami, ale i to za sprawą pomocników małżeńskich. Potem Eneasz nieco ograniczył swoją wyobraźnię pod wpływem korespondencji ze Zbigniewem Oleśnickim. W późniejszym nieco „De Europa” doceniał zasługi Jagiełły w sprawie chrystianizacji Litwy, nie miał też wątpliwości, że jego synowie pochodzili z prawego łoża. I tak twierdził jednak, że małżeństwo Jadwigi z Jagiełłą było nieważne (haud legitimum).\nNawiasem mówiąc, sprawa korespondencji Oleśnickiego i Piccolominiego jest bardzo ciekawa. Przyszły papież, ozdoba europejskich salonów, bardzo szanował pierwszego polskiego kardynała i miał wysokie mniemanie o Krakowie, gdzie ten rezydował. Zwykł stawiać Zbigniewa Niemcom za wzór wykształcenia i czytywać na głos na cesarskim dworze piękne listy, które odeń otrzymywał (wolę nie wiedzieć, jak na to reagowano). Łączyła ich prawdziwa humanistyczna przyjaźń litterarum causa. Kilka pokoleń później można było taką nawiązać z Erazmem.\nPolski kardynał i przyszły papież nie znali się osobiście (Piccolominiego poznał natomiast Długosz, wysyłany do niego z listami od Oleśnickiego, swojego mentora). Byli typowymi obywatelami republiki myśli, Zbigniew – starszym, a Eneasz – młodszym, i to Eneasz zabiegał początkowo o nawiązanie stosunków. Przesyłał Oleśnickiemu własne traktaty teologiczne i polityczne, potem literackie. Wymieniali poglądy na temat tego, który z nich jest większym pisarzem, i Eneasz, jak na giętkiego dworzanina przystało, przyznawał, że Zbigniew: cedo tibi, cedo tuis litteris. Mógł robić to bez większej trudności, bo jego sława humanisty na Zachodzie była już ugruntowana. O ileż łatwiej prawi się komplementy, kiedy sami jesteśmy dowartościowani.\nOleśnicki cenił z kolei Eneasza za niewymuszoność stylu i za to, że – mimo lekkości pióra – nie należy do tych, którym styl, a nie rozum dyktują, co trzeba pisać. „Umiesz panować nad słowami, nie ponosi cię wymowność”, pisał. Razem ubolewali nad tym, że niektórzy autorzy dla piękna formy rezygnują z jasności przekazu. Zachwycali się boskim wynalazkiem pisma. Eneasz napisał nawet dla Oleśnickiego traktat „De poesii”, w którym wykazywał nieuczciwość Platona: że filozof, sam będąc poetą, chciał wyrzucić innych poetów z państwa. Twierdził jednak, że poezja powinna być czymś więcej niż tylko słodkim napojem ze słów.\nPiccolomini i Oleśnicki korespondowali ze sobą przez kilkanaście lat aż do śmierci krakowskiego kardynała. Czasami relacje między nimi bywały chłodniejsze, a nawet rwały się okresowo – głównie z powodów politycznych i głównie przez Piccolominiego, który wchodził w kolejne wiraże swojej kariery. Ale to Eneasz pisał więcej. Co ważne, Pius II bywał miły dla wielu za ich życia, a kiedy umierali, zdradzał swoim wytwornym stylem prawdziwe opinie na ich temat. O Oleśnickim nigdy nie napisał niczego niepochlebnego, wręcz przeciwnie – zawsze kiedy wspominał o Polsce, której nadal nie lubił, wtrącał kilka ciepłych słów o zmarłym przyjacielu. To ratuje go nieco w moich oczach.\nHannah Arendt napisała kiedyś, że osoba prawdziwie kulturalna potrafi dobierać sobie towarzyszy i znajdować bratnie dusze. Autorka „O kryzysie w kulturze i jego społecznej oraz politycznej doniosłości” zwróciła też uwagę, że etyczna cnota ma swój odpowiednik w świecie wartości estetycznych. To smak, który wyrabia się i rozwija podobnie jak etyczną virtus. Smak, zdaniem Arendt, jest władzą polityczną, a nie filozoficzną: ciąży ku pięknu, ale nie daje się mu sparaliżować; tworzy się w dyskusji i w ramach praktyki wydawania sądów. Pozwala wybierać pomiędzy wartościami. Tylko barbarzyńcy dają się tak obezwładnić pięknym rzeczom, że idą za nimi jak urzeczeni, bo nad nimi nie panują. Humanista będzie wolał błądzić w dobrym towarzystwie, wśród osób, które dzielą jego poczucie smaku, niż kontemplować piękno w złym. To, oczywiście, figura retoryczna, ponieważ są wartości wobec których nie wolno zbłądzić. Nie twierdzę też, że Oleśnicki i Eneasz błądzili. Ważne jednak, że byli na to gotowi.\nSylwiusz był potem czytany w Polsce przez długie dziesięciolecia, jeszcze w XVI i XVII wieku. Kupowano i kopiowano edycje jego listów, podziwiano styl. Długosz nieco się u niego zapożyczył. Cytował go Frycz Modrzewski, znał Decjusz i wielu innych. Uwiebiano zwłaszcza erotyczną nowelę „Historia Euriali et Lucretiae”, czyli dokładnie tę samą stronę twórczości sieneńczyka, którą w XX wieku zachwycał się Herling.\nWróćmy jednak do sprawy Jadwigi. Żeby dodać prawdziwości niemieckiej teorii o zawarciu małżeństwa z Jadwigą, Wilhelm ożenił się dopiero po śmierci polskiej królowej, a swoją narzeczoną z dzieciństwa ponoć do końca życia nazywał nierządnicą. Zamiast do Krakowa trafił do Neapolu, ponieważ jego żoną została inna Andegawenka, Joanna II, córka Karola z Durazzo. Karol był dalekim kuzynem i wychowankiem naszego Ludwika Węgierskiego. Po jego śmierci próbował zagarnąć koronę Węgier kosztem Marii, siostry Jadwigi. W odpowiedzi Elżbieta Bośniaczka otruła go. Córka Karola, Joanna II, była godną następczynią i ojca, i jego poprzedniczki na tronie Neapolu, wspomnianej wcześniej Joanny I. Miała dwóch mężów (Wilhelm zmarł po kilku latach małżeństwa), wielu kochanków, za jej rządów Neapolem władali jej faworyci i kondotierzy.\nW Rzymie ostatecznie wygrała „polska” wersja wydarzeń, mówiąca o nieskonsumowanym i nieważnym małżeństwie andegaweńsko-habsburskim, wypłacie należnego odszkodowania oraz pełnoprawnym ślubie Jadwigi z Jagiełłą. Prawa Jagiełły zostały uznane przez Stolicę Apostolską po specjalnym procesie, wszczętym na wniosek Krzyżaków. To, czy królowa Polski była nierządnicą czy nie, omawiano szczegółowo przez około dwa lata. Małżeństwo z Jagiełłą zostało uznane za prowomocne, także chrzest Władysława, więc Urban VI, papież, który był człowiekiem zasad, o czym można wnioskować z innych jego decyzji, w 1388 roku wydał bullę erekcyjną dla katedry w Wilnie.\nPogłoski o rozpuście Jadwigi krążyły jednak przez lata, co ona znosiła bardzo mężnie. Nie mogła urodzić potomka, pewnie sama miewała wątpliwości, czy to nie kara Boża za zerwanie pierwszego związku. Jagiełło zaś bywał zazdrosny, bo chciał mieć pewność, że był tym pierwszym i legalnym mężem, że jednak pomiędzy Jadwigą i Wilhelmem do niczego nie doszło. Robił jej sceny, dochodziło między nimi do cichych dni. Ona jeszcze bardziej uciekała w kontemplację, była coraz bardziej Marią, a mniej – Martą. Trzeba było temu zaradzić.\nWięcej tekstów autorki na blogu o kulturze\n27 lipca 2013. Komentarz ojca Jacka Salija