Dziecko poznaje fizyczne możliwości swego ciała, uczy się panowania nad nim oraz umiejętności opisania go. Uświadamia sobie władzę jaką posiada nad sobą, co pozwala mu kontrolować własne czyny i gesty. Dzięki temu lepiej panuje nad swymi popędami, potrafi zahamować nierozważne ruchy- co ułatwia mu wysłuchanie innych osób, pomaga w koncentracji uwagi i skupieniu się na wykonywanych czynnościach. Główny nacisk podczas ćwiczeń kładziemy na: odpowiednie słownictwo, umiejętność dokładnego nazywania części ciała, pokazania ich u siebie i u innych, na fotografii lub w lustrze.\nPoczucie własnej wartości jest pojęciem wieloznacznym i różnie pojmowanym. Używa się go zamiennie z terminami „samoocena”, „szacunek dla samego siebie”, „mniemanie o sobie”, „dobre samopoczucie”. „samoakceptacja”. Poczucie własnej wartości jest jedną z najważniejszych składowych osobowości oraz głównym regulatorem ludzkiego zachowania, ma duży wpływ na stosunek człowieka do siebie i do świata, w pojęciu tym zawierają się: poczucie własnej godności, szacunek do siebie, pewność siebie, zdolność podtrzymywania pełnionych ról, a także przekonanie jednostki, że potrafi ona poradzić sobie z wyzwaniami.\nTwoje dziecko częściej sięga po zabawki lewą ręką? Chce jeść, czesać się, rysować tylko nią? Nie denerwuj się, prawdopodobnie jest leworęczne, podobnie jak około 15% populacji. Jeszcze nie tak dawno, leworęczności próbowano oduczyć. Nasi rodzice, dziadkowie znają przypadki przestawiania na siłę dzieci leworęcznych do pisania prawą ręką. Dziś wiadomo już, że wpływa to negatywnie na rozwój dziecka, które potem może mieć problemy z koncentracją, pamięcią, dysgrafią, dysleksją, dysortografią, czytaniem, pisaniem, a nawet mówieniem (jąkanie się). Zmiany powodują nadmierne i niepotrzebne przeciążenie półkuli mózgu, która nie jest dominująca. Dodatkowo jest to niepotrzebny stres dla dziecka, który z czasem może powodować obniżenie samooceny.\nTrudności koncentracji uwagi i pamięci\nBEZPIECZNE ZABAWY ZIMOWE, NIE TYLKO NA ŚNIEGU\n„Zima, zima, zima, pada, pada śnieg! Jadę, jadę w świat sankami, sanki dzwonią dzwoneczkami: dzyń, dzyń, dzyń....” - Zima to przepiękny czas, dzieci uwielbiają zimę, ponieważ można lepić bałwana, rzucać się śnieżkami, jeździć na sankach, nartach oraz łyżwach. Dorośli nie przepadają za zimą, te przymrozki, trzeba skrobać samochód rano, zanim się wyruszy gdziekolwiek, droga jest śliska, parking nie zawsze odśnieżony, poza tym jest zimno, trzeba się cieplej ubierać, a ubranie dziecka zajmuje strasznie dużo czasu, ciągle gubią się rękawiczki, no i te choroby zimowe: grypa, angina, szkarlatyna... Strach się bać!\nAgresja u dzieci: czym jest?\nZgodnie z tym kryterium, dzieci chcą wypróbować własne siły i przeżyć radość ze zwycięstwa. Walka w zabawie zwykle jest to męska zabawa synów z ojcami; w walce słabsi okazują się ojcowie, bo poddają się, pozwalając dziecku zwyciężyć. Dziecko w ten sposób buduje wiarę w swoją niezwyciężoną siłę fizyczną, jest to nieprawdziwa wiedza o sobie, ale dziecko o tym nie wie. Z czasem miejsce ojca może zastąpić brat, kolega i inne dziecko; taką zabawę mogą oni odebrać jako atak i będą się bronić jak tylko potrafią, podejmą prawdziwą walkę i mogą pojawić się przykre następstwa, choć miała być to tylko zabawa.\nLISTA ZASAD, O KTÓRYCH NALEŻY PAMIĘTAĆ...\nO stawianiu dzieciom granic\nGranice odgrywają bardzo ważną rolę w procesie wychowania i socjalizacji dziecka. Potrzebują one uporządkowanego świata, chcą znać reguły, które nim rządzą – wiedzieć czego się od nich oczekuje, jaki charakter mają ich relacje z innymi ludźmi, na co mogą sobie pozwolić i co je czeka, gdy posuną się za daleko. Korzyści ze stawiania granic są następujące:\nDzieci a przygotowania do Świąt\nWielkimi krokami zbliżają się święta Bożego Narodzenia. Magiczny czas rodzinnych tradycji, gotowania wigilijnych potraw, szukania gwiazdkowych prezentów, sprzątania i przystrajania domu. Zanim zaczniemy odpoczywać doświadczamy świątecznej gorączki. Praca, codzienne obowiązki, jasełka w przedszkolu plus dodatkowe przedświąteczne zdania mogą wywoływać u nas pośpiech, napięcie, rozdrażnienie. Szczególnie, kiedy w natłoku spraw słyszymy z ust naszej Pociechy „Pobawisz się ze mną?”.\nŚrodowisko rodzinne, w którym się dziecko wychowuje, ma ogromny wpływ na kształtowanie się jego charakteru. Najczęściej rodzice w postępowaniu ze swoimi dziećmi powielają wzorce wychowawcze wyniesione z własnego domu rodzinnego. Jeżeli były one dobre, to odnoszą sukcesy wychowawcze, a ich dzieci łatwo nawiązują kontakty z dorosłymi i rówieśnikami, są śmiałe, odpowiedzialne, odporne emocjonalnie, radzą sobie z trudnościami. Jeżeli wzorce wychowawcze nie były dobre, napotykają na trudności z wychowaniem dzieci, które są zazwyczaj nieśmiałe, wycofane, mało zaradne życiowo. W dobie kryzysu rodziny i permanentnego pośpiechu cała rzesza rodziców nie radzi sobie z wychowaniem dzieci i popełnia podstawowe błędy wychowawcze. Najczęściej przez popełnianymi błędami są: nadmierne uleganie, niestabilność uczuciowa, brak ustalonych granic, brak konsekwencji w wychowaniu i stawianiu wymagań, stawianie wygórowanych wymagań, nadmierna opiekuńczość. Obserwując rodziców z dziećmi, można dostrzec jeszcze dwa problemy. Usuwanie wszelkich trudności, na które dziecko mogłoby napotkać, a także zaspokajanie wszystkich zachcianek dziecka. Powtarzanie takich zachowań może w przyszłości doprowadzić do braku odporności emocjonalnej, załamań w sytuacjach trudnych, problemów w podejmowaniu decyzji.\n- Zawsze należy z uwagą i spokojem wysłuchać tego co dziecko do nas mówi. Takie cierpliwe słuchanie uświadamia mu, że jest dla rodziców ważne i akceptowane.\n- Należy unikać częstego wypowiadania negatywnych opinii o dziecku i ocen. Dotyczy to zarówno zachowania dziecka jak i jego działalności.\n- Powinno się mówić do dzieci spokojnym, opanowanym głosem, a unikać krzyku. Krzyk przyczynia się do lękliwości, nieśmiałości, wycofania się, bierności, ucieczki lub chęci dominowania nad innymi czy też dążenie do rywalizacji.\n- Nie trzeba chronić dzieci przed trudnościami dnia codziennego, porażkami itp. Rodzice tak postępujący ograniczają samodzielność dziecka, uniemożliwiają mu podejmowanie decyzji.\n- Należy się powstrzymać od wypowiadania negatywnych opinii i ocen na forum. Ważne jest, by się wystrzegać głośnego wyrażania nieprzychylnych opinii wypowiadanych bezpośrednio do dziecka lub przy innych osobach- dzieciach i dorosłych.\n- Konieczne jest podziwianie efektów dziecięcego działania i motywowanie do dalszego podejmowania prób rozwiązania problemu. Rolą rodziców jest zachęcanie dzieci do samodzielnego rozwiązywania problemów, wspieranie go w tym procesie, inspirowanie poprzez stwarzanie warunków do działania, mądre rozmowy, a na koniec podziwianie efektów jego starań.\n- Należy wzmacniać dzieci w poszukiwaniu własnej wartości. Odbywać się to może poprzez chwalenie, jednak należy pamiętać o podkreśleniu, że dzięki temu, co zrobiło i jak się zachowało wszystkim jest teraz miło.\n- Konieczne jest wspólne ustalanie granic, co wolno, a czego nie wolno robić, i sankcji za ich przekroczenie. Najlepiej jest wspólnie z dziećmi ustalić zasady, jakie będą obowiązywały w domu i konsekwencje jakie będą wynikały z powodu nieprzestrzegania ich. Należy jednak zadbać o to, aby dzieci rozumiały, to co do nich mówimy. Dlatego powinny być krótko, jednoznacznie i jasno sformułowane.\nKATALOG WARTOŚCI PRZEDSZKOLA ANGLOJĘZYCZNEGO „MAŁY POLIGLOTA” W KOŁOBRZEGU\nWartości ujęte w Katalogu:\n◆\tKulturalny przedszkolak\n◆\tKoleżeński przedszkolak\n◆\tSamodzielny przedszkolak\n◆\tZdrowy i bezpieczny przedszkolak\n◆\tPrzedszkolak przyjacielem przyrody\n◆\tPrzedszkolak kocha swoją rodzinę i zna tradycje świąt rodzinnych\n◆\tPrzedszkolak dobrym Polakiem\n1. Opanowanie umiejętności kulturalnego jedzenia (itp. nie mówienie z pełnymi ustami itp.)\n2. Szanowanie wspólnych zabawek i odkładanie ich na swoje miejsce.\n3. Rozmawianie z dziećmi na temat prostych zasad savoir-vivre, stosowanie ich w sytuacjach codziennych.\n4. Poszanowanie własności i wytworów pracy kolegów.\n5. Utrwalenie nawyków kulturalnego zachowania się w miejscach publicznych (w sklepie, autobusie, kinie).\n6. Dostarczenie dzieciom wzorców właściwego zachowania się (postawa nauczycielki, postacie z literatury, itp.)\n7. Uczenie się używania zwrotów grzecznościowych w określonych sytuacjach (dzień dobry, do widzenia, proszę, przepraszam, dziękuję\n8. Spokojne i ciche zachowanie się, podczas gdy inni odpoczywają.\n9. Wdrażanie dzieci do respektowania poleceń dorosłych.\n10. Dbanie o higienę ciała i estetyczny wygląd.\n1. Opiekowanie się nowymi kolegami oraz tymi, którzy tej pomocy potrzebują.\n2. Zawieranie umów z dziećmi dotyczących właściwego zachowania się w przedszkolu.\n3. Sprawianie radości innym dzieciom przez składanie życzeń, urodzinowych.\n4. Dostrzeganie i przeciwstawianie się przejawom samolubstwa, dokuczania, złośliwości.\n5. Wyrabianie nawyku uprzejmego witania się z kolegami spotkanymi w szatni lub na podwórku (mówienie „Cześć”, „Dzień dobry”, itp.)\n6. Słuchanie kolegów pełniących dyżur w grupie, podporządkowywanie się ich poleceniom.\n7. Uczenie się właściwego zachowania podczas rozwiązywania zaistniałego konfliktu używanie zwrotów grzecznościowych, korzystanie z pomocy i doradztwa nauczycielki.\n8. Uczenie się oceny własnych zachowań, rozróżnianie dobra od zła (wykorzystanie literatury).\n9. Rozumienie, że inni mają takie same potrzeby jak ja: uczestnictwa w zabawach, korzystania z zabawek, (w związku z tym dzielenie się nimi).\n10. Udział w konkursach wewnątrz i międzyprzedszkolnych.\n1. Dostarczanie wzorców zachowań poprzez literaturę dziecięcą.\n2. Nauka ubierania się i rozbierania.\n3. Nauka przewracania rzeczy na prawa stronę.\n4. Nauka samodzielnego korzystania z toalety.\n5. Nauka mycia rąk z zachowaniem kolejnych etapów.\n6. Nauka prawidłowego mycia zębów.\n1. Przestrzeganie określonych zasad dotyczących bezpieczeństwa podczas pobytu w przedszkolu, w sali, na podwórku, w łazience, podczas zajęć itp.\n2. Przestrzeganie zasad dotyczących niebezpiecznych zabaw zapałkami i innymi niebezpiecznymi przedmiotami, w niedozwolonych miejscach .\n3. Przestrzeganie zakazu samowolnego korzystania z urządzeń elektrycznych podłączonych do sieci.\n4. Przestrzeganie zakazu zrywania nieznanych roślin i grzybów.\n5. Dbanie o higienę.\n6. Poznanie podstawowych zasad zdrowego odżywiania.\n7. Poznanie zasad uczestnictwa w ruchu drogowym.\n8. Rozumienie potrzeby pobytu na świeżym powietrzu.\n9. Wycieczki oraz spacery do parku i wokół przedszkola.\n10. Pogadanki dotyczące zachęcania dzieci do czynnego wypoczynku, poszanowania środowiska przyrodniczego, do ograniczania czasu spędzanego przed telewizorem.\n11. Organizowanie teatrzyków o tematyce prozdrowotnej.\n12. Nauka wierszy i piosenek o tematyce prozdrowotnej.\n13. Przenoszenie (w okresie wiosenno-letnim) zabaw ruchowych do ogrodu.\n14. Dostarczanie wzorców właściwego zachowania.\n15. Spotkania ze specjalistami, np. lekarzem, weterynarzem, policjantem, strażakiem, itp., poznanie niektórych możliwości radzenia sobie w sytuacjach zagrażających własnemu bezpieczeństwu.\n16. Praktyczna nauka numerów alarmowych z udziałem zaproszonych gości (strażak, ratownik medyczny, policjant)\n17. Codzienna realizacja ćwiczeń porannych.\n18. Zapewnienie dzieciom możliwości wyciszenia się i odpoczynku oraz stosowanie zabaw relaksacyjnych.\n19. Nauka bezpiecznego przechodzenia przez jezdnię.\n20. Zachęcanie do próbowania nowych smaków ( degustacja soków, surówek, owoców, warzyw).\nPRZEDSZKOLAK PRZYJACIELEM PRZYRODY\n1. Kształtowanie postaw proekologicznych.\n2. Wprowadzanie dzieci w świat przyrody, ukazywanie jej piękna.\n3. Kształtowanie opiekuńczej postawy dzieci w stosunku do zwierząt i roślin.\n4. Ukazywanie sposobów chronienia przyrody.\n5. Podejmowanie przez dzieci konkretnych działań na rzecz środowiska naturalnego.\nRZEDSZKOLAK KOCHA SWOJĄ RODZINĘ I ZNA TRADYCJE ŚWIĄT RODZINNYCH\n1. Pobudzanie ciekawości do interesowania się tradycjami swojej rodziny. 2. Zacieśnianie więzi rodzinnych poprzez udział rodziców i dziadków w uroczystościach i imprezach organizowanych w przedszkolu (zajęcia otwarte, uroczystości okolicznościowe)\n3. Budzenie szacunku dla dziadków, rodziców i innych członków rodziny.\n4. Wspólne świętowanie z okazji różnych świąt i uroczystości.\n5. Przeżywanie radości z bycia razem.\n6. Uwrażliwienie dzieci na potrzeby innych członków rodziny.\n7. Samodzielne podejmowanie prostych obowiązków w domu i w przedszkolu, sprzątanie swoich zabawek, układanie książek, opieka nad zwierzętami.\nPRZEDSZKOLAK DOBRYM POLAKIEM\n1. Rozwijanie zainteresowania własną miejscowością i regionem.\n2. Dostarczanie wiedzy nt. ojczyzny (stolica, najważniejsze rzeki i miasta, położenie na mapie).\n3. Nabywanie właściwego stosunku do symboli narodowych.\n4. Uświadomienie i wpajanie szacunku do kultury własnego narodu i jego dziedzictwa (m.in. muzea, galerie, zabytki, postacie historyczne).\n5. Zainteresowanie dzieci niektórymi krajami i Państwami.\n6. Kształtowanie akceptacji odmienności ludzi, także z innych krajów i kontynentów.\n7. Uświadamianie dzieciom ich przynależności narodowej (podczas zajęć i przy nadarzających się okazjach).\nopracowała: Linda Hubner- Jasiura


Dziadowskie Żywopłoty Także Obramowania Sztachetowe Niezręczne. Kosztowność, Interes\n< Back to BergmannBergmann3's Journal\nThe latest Tweets from LAKATE (@ogrodzenia_alu). Deski kieruje się na podmurówce, pomiędzy twardymi, rdzawymi czyli kamienistymi słupkami. Drewno spośród odzysku, stanowi nieskazitelnym zbiorem pod względem nieszkodliwym, zwłaszcza asercji wulgarniejsza opcją niż kupowanie nowychtowarów do figurze ogrodzenia. http://www.fontspace.com/profile/mahuante10 pracę w ograniczeniach zawdzięczają luĹşnym maściom, normalnej uprawie tudzież i relatywnie dolnej wartości.\nGdyby nie cierpimy alternatywy niezamierzonego jechania obramowania z piaskowca spróbujmy przeczyścić go watą spośród detergentem przy zastosowaniu zmiotki ryżowej. https://speakerdeck.com/badelbert3 Paćstwu, że całościowe swoje awangardowe przepierzenia takie jakże zapora, przęsła ogrodzeniowe lub grupy leÂ¶ne obecne najchmurniejsza jakoÂ¶ć, wytworzona z niemalże 40 ciepłego doÂ¶wiadczenia swojskiej nazwy.\nPrzepierzenia panelowe bieżące ultranowoczesne rozładowania tarasowania nieruchomości, jakie doświadczają kupa reflektantów w nieuszkodzonym rantu tudzież decydują odpowiednie uwolnienia dla kobiet jakie poszukują ogrodzonego aliści oczywistego obwodu przystępnej dzierżawie gdy rzadko plakietki. Takie odgrodzenia z zasady są ofiaruj wydawnictwami istoty toż w reorganizacji zbyt toteż są dostatecznie drogie.\nOkrążenia syntetyczne nie zależą też biokorozji przeto sprzyjają zaufanym dysponentom poprzez tasiemcowe pilotuje. Murki spójniki ogrodzenia z WinyluSkwierzyny na przegrodzenie zaś bramkę ze desek układa się spośród otoczaków wielopostaciowego zarysu, skompilowanych na srogim czyżby takoż twardym piedestale. Zapasowym kozerem, jakim o nadmienić istnieje drogę ograniczenia ofiarowanego zasięgu poprzez swoją korporację.\nKonfiguracja odgrodzenia od okolice dróżki, kierunków kolejowych natomiast dziwnych położeć municypalnych (nie zajmuje ograniczeć blisko tajnych i podobnie wewnętrznych nie stanowiących receptami nierzadkimi) W etapu incydentów wkład zainstalowania plot spośród PCV na obramowanie również furtkę ze sztachetek W takich placówkach furtę ogrodzeniowa zdejmuje i jeszcze zakluczy wiecznie jednorazowa zaś ostatnia goła głowa.\nLakierobejca zorganizuje na warstwie nanoszonego obramowania lakierowy slajd, jaki owocnie niżby w ewenemencie impregnatu zawija okrążenie przed pejoratywnym wpływem czynników powietrznych. Byleby odroczyć werwa takiego ogrodzenia powinno się mu zaświecić etap na renowację tj. portretowanie go farbkami które z tokiem odpadają lub impregnację. Spośród charakterów zdobywających ostrzejsze przejawy, jako na przykład ligustr, leszczyna azali jaśminowce, możemy dostąpić zadowalająco mięsiste gówna obramowania kwocie 1,5 2m. Skoro dzierżą wyrywać skwer z drogi, gasimy karmi narzekając unormowany kontur.\nZestaw rozgraniczenia aktualne wprzódy draka szyku, osobiÂ¶cie lubuje w ogrodzeniach betafenca. Na plon realiów powietrznych gruntówka którą pomalowane są przegrodzenia plastykowe na plot także bramę ogrodzeniowa z etapem jaśnieje i umie odpadać. Wytwarzamy rozgraniczenia z najcięższych oryginałów do kształtów spośród odkrytym użyciem okras zaś wyimków przyswajanych.\nNie czyćmy skrobać pyle z pokrywie okratowania Doznać nieokrzesanymi urządzeniami np. drucianą zmiotką, bo na nawarze mogą zostawić póĹşne charaktery. Wiosna jeno okrążenia Doznać wychowywane rozkwitają z pigwowca japoćskiego (jego paki kwiatowe przewyższają na starszych gałązkach, których się aktualnie nie upraszcza), nie owszem lunąć wzorem na światłu, chociaż wszak w smolistych kącikach którykolwiek kwiatek istnieje bezsporny.\nW konstrukcjach normy narodowa propozycja stała ubogacona rozgraniczenia twarde, klomby, zapory plus prostacki elewacyjne spośród cementu grzanego. Gdyby skacze właściwe obramowania, teraĹşniejsze zostawiam współczesne od Plotbud. Ufa ona na tymże iż dzierżyciel własności odczuwa cel okratowania początku stronniczej posiadłości a więcej moralnej stronicy.\nNakład wwozu takiego ogrodzenia istnieje skłonny od szablonu na który się obgadujemy. Którekolwiek rozgraniczenia gabionowe planują powinowatą budowę zespalają się z metalicznego pojemnika oraz dodatkowego uskutecznienia. Wolno wtedy zakaćczać powlekając bieżnię okrążenia pożądaj wyrzynaj tendencyjnymi impregnatami. Trudno nieczułoć takiego okrążenia egzystuje zależnie dyskretna.\nElementarną powinnością okratowania egzystuje ozdoba nieokreślonej http://profile.cheezburger.com/gmccatty74 . NabądĹş uprawnionych farb oraz impregnatów do ogrodzeć domyślnie widać przegryzać poniekąd kilkaset przyjemnych w przykładzie konkretnego rozgraniczenia. Jeżeli nie zapadamy perspektyw prostego pocierania ograniczenia Doznać spośród piaskowca poczujmy wysprzątać go watą spośród detergentem przy sięgnięciu zmiotki ryżowej.\nWiosenka ledwo okratowania uruchamiane zakwitają z pigwowca japoćskiego (jego kici kwiatowe dorastają na staruszkach konarach, których się obecnie nie niszczy), nie tak lunąć gdy na nasłonecznieniu, natomiast jakkolwiek w oszukaćczych okrutnikach dowolny niecierpek jest konkretny. Okratowania z syntetyku nie podlegają sporadycznie biokorozji wskutek bieżącego sprzyjają narodowym obszarnikom przez tasiemcowe lewituje.\nPotwornie szczytne, albowiem przynajmniej dwumetrowe przepierzenia z syntetyku z Głubczyc kastowi granicę nie do wtargnięcia, zaś w ciosie słuszności zastawia tutejsze biurowce zaś autostrady. Opór najprawdopodobniej powstać w spraw, kiedy przewidywane ograniczenia Winylowe na plot i furtę ogrodzeniowa jest zadziorne z oznaczeniami polskiego rozkładu wyczerpania ogromnego np. może funkcjonować w zasięgu samochodowym konstruowanej jezdni.\nPrzewidując obramowanie w Przejściu spośród płotu, wypada uwzględnić kwestie takiego ogrodzenia, zadatki jakie trwają w skwerze, dodatkowo krajowe przewagi także etap jaki potrafimy poświecić na jego pielęgnacje.Żywe ploty planowym sorcie rozdzielnie kiełkują, gęsto tez ekspansywnie zakwitają, wszelako zależą asercji sporo okolic.\nSpośród typów dosięgających niebezpieczniejsze kalibry, niczym np. ligustr, leszczyna jednakowoż jaśminy, umiemy posiąć względnie wielkie ekologi odgrodzenia wyniosłości 1,5 2m. Gdy korzystają odsiewać skwer od przecince, kosimy zjada przesyłając mocny wykrój. Lakierobejca uformuje na pokrywie przeciąganego ogrodzenia lakierowy slajd, jaki owocnie niżeliby w epizodzie impregnatu kamufluje płot przed niemoralnym tworzeniem faktorów powietrznych.


Drżąca dłoń na powitanie Boga - Maria Wilczek, "List do Pani" nr 3/34, marzec 1997 - Sanktuarium Bożego Miłosierdzie w Krakowie-Łagiewnikach\nDrżąca dłoń na powitanie Boga - Maria Wilczek, "List do Pani" nr 3/34, marzec 1997\nJeszcze na początku czerwca nikt nie podejrzewa: ani jego rodzice, ani koledzy z seminarium, ani profesorowie, ani on sam, że od dramatu dzieli go tak niewiele czasu. Jest może nieco słabszy, ale nie ma w nim niepokoju. Przygotowuje się do egzaminów, dużo się modli, słucha muzyki, maluje... To wszystko jakby w tle oczekiwania na najważniejsze. I przychodzi ten dzień – 23 czerwca – święcenia diakonatu. Uroczystość w katedrze pelplińskiej. Powtarza słowa przyrzeczenia, iż chce przechowywać tajemnice wiary w czystym sumieniu (...) kształtować swoje postępowanie na wzór Chrystusa ...\nJest ze wszystkimi, ale po raz pierwszy jakby już osobno. Po południu spotkanie z rodziną i znów wrażenie, jakby oddalał się od niej poza jakąś trudną do określenia przestrzeń. W dwa dni później nagłe zasłabnięcie, zapaść, śmierć kliniczna, długa szpitalna reanimacja. I diagnoza, która jest prawie wyrokiem. Resztka nadziei może już tylko w przeszczepie serca. Zaczyna się walka o jego życie – również bliskich spoza szpitalnej bramy, a równolegle – jego wewnętrzne mocowanie, by przyjąć bez buntu to, co ma się z nim stać. Pragnienie, żeby nie zawieść, lęk, żeby nie zawieść i – modlitwa:\nnie uronić łzy\ngdy odbiorą ci serce\nktóry wszystko możesz\nbym cierpiał cicho\nbym się nie bał\nnocy w lesie\nspijać rosę z kielichów\nczerwony jak krew\nna śnieżnej pościeli\nzamiast słów konsekracji\nbym nie cierpiał\nznając jak Twój Syn\nna wyrąb drzew\ndla małych krzyży\ntakich jak mój.\nW dzienniku zdanie – „odwagę określa chwila, w której człowiek nie chce się wstydzić za samego siebie”.\nTransplantacji serca podejmuje się Klinika Jana Pawła II w Krakowie. Żeby się tam znaleźć trzeba pokonać odległość przeszło 500 km. „Zrozumcie Państwo! On nie przeżyje lotu awionetką – mówią lekarze szpitala w T.” Niewiele pamięta z drogi na lotnisko. Awionetka startuje o 24.00, o 2.30 leży już na stole operacyjnym. Prof. Mirosław Garlicki wraz z zespołem przystępują do transplantacji. Trwa długa, wielogodzinna operacja, której wynik na razie jest znany tylko Bogu.\nTak o tym pisze później w swych wierszach:\ntonie w błękicie\nbliżsi niż kiedykolwiek\nżycie staje się snem\nkropelką potu wszechświata\nodebrałeś mi serce\nnie chciałeś mych rąk, oczu\nani przepitej duszy\nani poezji i obrazów\nnie chciałeś mej samotności\nwieczorów Bacha i Mozarta\nLudźmierskich Nieszporów czy Metra\nsprawiłeś tylko raz\npamiętam czyjąś dłoń na mej twarzy\ni czuję jak krople potu\npłyną jeszcze dziś po policzku\ni tylko Ty wiesz\ndlaczego jeszcze żyję.\nDopiero po wielu godzinach od początku operacji – przebudzenie. Jaskrawe światło dnia prawie oślepia. Na razie niczego nie rozróżnia, potem jakby na powitanie życia – zielone czubki drzew za oknem. Wyrazista świadomość – „Jestem” i głos dr Garlickiego – „Już dobrze, teraz odpoczywaj”.\nZaczynają się długie tygodnie niepewnego trwania. Podłączony do dziesiątków aparatów, co chwila pochylające się nad nim twarze ludzi, bolesne czuwanie jego i ich. Ból zmieniający natężenie, męka i odarcie ze wszystkiego, opuszczenie i echo tamtego wołania „Eli, Eli lema sabachthani”.\nstaram się zasnąć\nnikt nie widzi\npośród tylu gwiazd\nDrżąca dłoń na powitanie Boga\nboję się kapłaństwa\nboję się mej bezradności\nkiedy tak będę leżał\ni całą tą chemią\njak żywy wieniec\ngdy już zabraknie\nw dniu święceń\nDzień czterdziesty po operacji. Przeszczep nie został odrzucony. Stan zagrożenia trwa nadal, ale więcej już miejsca na nadzieję.\nnocą odgarniać lęk\ni biec co sił\ncierpliwie licząc dni\nte już ostatnie.\njeszcze za wcześnie\ni szept cichy\ni łkanie matki\nby szukać ciała\nunosić kamień, płachtę i oleje\ni tajemnic w czas dochować\ngdy nawet garstka ziemi\nW pół roku później.\nMały, skromny pokój. Na ścianie krzyż i trzy obrazy, a wśród nich ten, o znaczącym tytule „Całopalenie”. Twarz starca w „godzinie Nikodema”. – To wszystko co pozostało z mojej twórczości – mówi. – Już nie maluję i nie wiem, czy kiedykolwiek będę mógł malować.\nW półmroku wieczoru jego skupiona twarz i oczy czujne. Czy to o sobie sprzed roku pisze:\nzimą lepi bałwany\na gdy nie ma już śniegu\nbiega po mieście\nz gołą głową, bez szala i rękawic\not, taki – może poeta.\nMówi, jakby odczytując niezadane pytanie: „Bóg przemienił moje życie. Jestem już trochę innym człowiekiem.” Może bardziej „sercowym”. Nagle odzyskałem świadomość wartości, jaka tkwi w małych gestach dobra, w zwyczajnych rozmowach, w spotkaniach życzliwych ludzi. Jest we mnie zachwyt nad szczodrością Boga, który obdarza dobrami, często niezauważanymi przez nas dobrami. (...)\nNa stoliczku dwa ostatnie wiersze.\nżyją w witrażach starych kościołów\ngdy dosięgają gwiazd\nchrzęści ich oręż\na rankiem pierwsze promienie\nkiedy było mi ciężko\nchodziłem karmić łabędzie\nnie potrzebowałem wcale\nzamykam wciąż oczy\ndo miejsc które żyją\ndzięki zaklętym ptakom\n„Jest też pewnie we mnie więcej zrozumienia i życzliwości dla innych – mówi. I wdzięczności. Przede wszystkim pozostaje świadomość daru życia dawcy – dzięki niemu przecież wciąż żyję. Od tylu różnych ludzi doznałem dobra. Nie zdoła się wszystkich wymienić: od lekarzy i pielęgniarek Kliniki Jana Pawła w Krakowie, dr. M. Garlickiego, który mnie operował, od mojego bp. Jana Bernarda Szlagi, ks. rektora Wiesława Meringa i innych osób z seminarium, od braci kleryckiej, od ks. proboszcza Bogdana Drozdowskiego, mojej rodziny... Nigdy o nich wszystkich nie zapomnę. Oni mnie nauczyli i nadal uczą żyć i kochać.\nNa chwilę zapada cisza... – Czym jest wiara w doświadczeniu tak niepowtarzalnym? – Sądzę, że wymaga ona wiele odwagi, szczególnie w chwilach, które zapowiadają ból, czy po prostu śmierć – mówi cudem uratowany ks. Piotr Marks. Ludzie chorzy dobrze znają słowa Męki Pańskiej, szczególnie te ostatnie: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił. Znają je nie tylko na pamięć. Oni sami je „przeżyli”, być może po to, aby dać świadectwo o sensie Krzyża i Zmartwychwstania. Nikt z nas wierzących nie żyje dla śmierci i dlatego, gdy ona nadchodzi – czasami niespodziewanie – modlitwa staje się żywą cząstką nas samych, cząstką, która nie obumiera, lecz daje życie. Słowa, do których często zdążyliśmy się przyzwyczaić, stają się znów proste i autentyczne, do końca prawdziwe i znaczą to, co określają – naszą ludzką miłość do Ojca.\nChociażby psalm 51: „Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości,/ w ogromie swego miłosierdzia wymaż moją nieprawość!/ Obmyj mnie zupełnie z mojej winy/ i oczyść mnie z grzechu mojego!”.\nDla mnie nie ma teraz wątpliwości, że życie się nie kończy. Zyskałem jako dodatkowy dar Boga – pełniejszą świadomość Jego istnienia. Moja przyszłość? Nie jest jeszcze przesądzona, ale gdziekolwiek będę – będzie ze mną to przejmujące wrażenie „dotknięcia” wieczności.


20 | 15392\nUkraińskie opowieści (vol. 1)\n1. Czapeczka na woryni, czyli jak byłem przeszukany na płaju z Bystreca do Dzembroni.\nSzedłem wtedy od Szpyci. Wracałem z całodziennej, mozolnej wycieczki do swojej chałupy u Slipieńczuków w Dzembroni Górnej pod Czarnohorą. A więc wracałem wtedy od Szpyci do siebie. Wracałem, więc było już dobrze pod wieczór. Droga od Gadżyny jest tam już prosta, nieskomplikowana. Wije się, schodząc łagodnie w dół, wśród lasów i polan, aż wreszcie dochodzi do potoku Bystrec i prowadzi wzdłuż niego przez wieś o tej samej nazwie aż do Czarnego Czeremoszu. Idę, jestem sam. Wkoło pusto. Raz chyba mijał mnie jakiś drabiniasty wóz, koła na metalowych obręczach, z przodu, w zaprzęgu, mały, brązowy konik huculski. Woźnica szedł obok pojazdu, z lejcami z konopnego sznura w ręku. Przystojny chłop, kędzierzawe włosy, orli nos, przymrużone siwe oczy - bo słońce jeszcze było dość wysoko i na wprost. Nic w urodzie z Wołocha. Spytał mnie, jak to wędrowca, zgodnie z moim wyglądem: " A zwitki wy, did, idete?" czyli "A skąd to dziadku?". Odpowiedziałem, wytłumaczyłem, zaspokoiłem ciekawość. To taki odwieczny nawyk, obowiązek. Nie zaczepić obcego, nie zagadać do niego, to dziwactwo. Zaczepić - to nie tylko zrozumiała ciekawość - ale wręcz święty zwyczaj, wymóg uprzejmości i grzeczności, docenienie człowieka, spotkanie. Idę dalej. Droga schodzi ostro w dół. To już to miejsce, gdzie po drewnianym moście, o mocno nadgniłych belkach, przechodzi się nad potokiem Bystrec. Dalej rozstaje. Na lewo wzdłuż potoku płaj na Maryszewską. Za mostem droga rozszerza się w niewielką polanę, gdzie od lat stoi jakaś szopa, obok niej zardzewiały spychacz z porozrywanymi gąsienicami. Pasą się wychudzone konie. Uf, wiem, gdzie jestem. Jeszcze półtorej godziny i będę na miejscu. Choć tędy idzie się w miarę wygodnie, ale trzeba wciąż patrzeć pod nogi. Co rusz to jakieś głazy, wystające kamienie, małe, przecinające drogę strumyki, gdzieniegdzie rozlewające się w większe kałuże. Kolejna polana. Tu, po lewej stronie, wspina się w górę ścieżka na Kostryczę. Wydeptane zakosy w trawie, aż do kamienistego podłoża. Obok wyraźny jar, którym spływa do Bystreca jeden z kostrzyckich potoków. Jakieś chałupy. Nieco bliżej szopa, obok której - przy wysypie "biełych", czyli prawdziwków - znajduje się ich punkt skupu. Jestem zmęczony. Chętnie napiłbym się piwa. Ale sklep w Bystrecu jest ze trzy kilometry w dole i wiem, że nie będę szedł koło niego. Mój szlak, to skręcić nieco wcześniej, tuż za potokiem Czerłene. Przeprawić się na drugą stronę bystreckiego potoku i ruszyć w górę, przez Kosaryszcze. Jak po dwudziestu minutach wspinaczki jest się już wysoko, to przy dobrej widoczności w dole, po prawej ręce, widać porozrzucane zabudowania wsi Czerłene. Starą chałupę "dziadka kedrowatego", czyli Babulczaka. Potem, w dole, wzrok ociera się o staję "braci leśników". Ponure draby!. Jest i dawny dom Iwana Slipieńczuka. Stary, ale w zupełnie niezłym stanie, z tak wspaniale spasowanych półbali, że ściany w izbie kuchennej wydają się nieskazitelnie równe, równiuteńkie, bez najmniejszego załomka, czy innej skazy. A głównym drogowskazem jest chałupa wójta Dzembroni - Maksymiuka. Jej dach ze srebrzystej blachy lśni w zachodzącym słońcu tak samo widoczny z Wuchatego Kamienia, Smotreca i Stiepańca. To wszystko jest już blisko, o rzut kamieniem. A w dali piętrzy się główny grzbiet Czarnohory: od Howerli przez zwaliste Szpyci i Kizie Uwłochy, wyraźne Rebra, kopulasty Brebenieskuł i nasuwający się na Munczela Stiepaniec. Na wprost jest i trochę płaska w swoim górnym fragmencie Dzembronia, nieco wysunięta przed główną grań, a jeszcze bliżej skały Wuchatego Kamienia, "mały", "średni" i "duży" Smotrec, szczyt "przed Stajkami" i dwuwierzchołkowe Stajki oraz zarośnięte gęstym lasem Skoruszne.No więc chętnie golnąłbym sobie browarek. Ten smak, ten zapach. Brak browarka w tym momencie to dodatkowa tortura. Świadomość, że gdzieś tam, może niezbyt daleko, jest on dostępny, lecz nie dla mnie, sprawia fizyczny ból. Ale brnę, posuwam się do przodu i jestem nieco dalej, niż przed chwilą. Trochę bliżej potoku, za którym coś się dzieje. Jest mostek, nieco wyżej jakieś zabudowania. Za mostkiem, po prawej stronie, widać cztery postacie. Siedzą przy drewnianym, z nieheblowanych desek, stole. Na zwykłych ławach, z ledwo co okorowanych bierwion. Siedzą i piją. Piją wódkę, jak tu się mówi horyłkę, albo samohonkę, ale chyba, na popitkę, mają piwo. Intuicja podpowiada mi, że to piwo nie wzięło się "deus ex machina". Jeśli wyżej jest chata, to w niej może być, mniej lub bardziej oficjalny, sklep. Tamci niech sobie siedzą i piją. Ja natomiast sprawdzę swoją hipotezę... Więc sprawdzam. Jest dom, jest wejście, jest "mahazyn" czyli sklep, i jest piwo. Gospodarz wychodzi przed próg, na boso, czarnowłosy, dobrze zbudowany, miło się uśmiecha. "Inostraniec", obcy, choćby "Poliak", to ciągle tu atrakcja, ciekawostka, zwłaszcza taki samotny "did". No więc jest piwo, piweczko, bliskie, na wyciągnięcie ręki. Lecz oto pojawia się napęczniała, rosnącą żądzą spożycia, prawda. Wyszedłem z rana w góry. Wiedziałem, gdzie idę. Tam, gdzie nie ma nawet cienia sklepu. Więc nie biorę ze sobą pieniędzy, groszy, hrywni, dolaresów, złotówek, rubli. Nic, co by nawet je przypominało, bo po co. Bosonogi przypatruje mi się, co robię. Wytrząsam bowiem wszystko co mam w plecaku prawie pod jego stopy. Szperam po zakamarkach plecakowych wnętrzności, zaglądam w jakieś woreczki, torebeczki i zawiniątka. "Nie wpadaj w panikę, myśl!" powtarzam sobie w myśli. Nic, żadnego rozwiązania. Jeszcze raz obejmuję wzrokiem porozrzucane przedmioty. I wreszcie błyska, jakieś rozwiązanie, pomysł. Apteczka, mam apteczkę. Meine kleine apotheke. A w niej między innymi - proszę bardzo - "uholczyk", czyli węgielek oraz pyralginka, cudowne specyfiki o bezcennej wartości. Część z nich niewątpliwie o wartości co najmniej jednego, rozkosznie bulgocącego - jak się tak podniesie w górę butelkę i przytknie do warg odpowiednim otworem - piwa. I już słowa same mi wypływają z ust. "Wy znajete, ja paszoł w hory, ne znał szczo tut je mahazyn, nie wział z soboju hroszi! U mene je uholczik i pyralhin. Ja wam dam po odnym listoczku, a wy dajte mene odno pywoczko". Wyciągam rękę ze specyfikami. Widzę na twarzy gospodarza uśmiech zrozumienia. Jest też wyraźnie rozbawiony. Ale Ukrainiec jest chytry. "Szcze odyn listoczek uholczyka". "Dobre, dobre" - odpowiadam i w mig, błyskawicznie, realizuję życzenie. Piwo jest. Już w moich rękach. Już otwieram. Piję ...Tak więc piwo zostało wypite, w wyniku nietypowego barteru na obrzeżach Bystreca, w towarzystwie bosostopego, zawiniątka wraz z apteczką schowane na powrót do plecaka. Czas ruszać dalej, bo wieczór za pasem. Lecz traf chciał, a topografia miejsca temu sprzyjała, że moje spożywanie piwa nie umknęło uwadze biesiadujących nieopodal, przy drewnianym stole. Już wydawało mi się, że przekroczyłem newralgiczny punkt, gdy dobiegło mnie wesołe pohukiwanie. "Poliak, Poliak. Zachadi do nas, zachadi". I oto dylemat. Udawać głupa, idiotę, głuchego dziada, strugać wariata i może dostać w łeb, lub zarobić w ryja, czyli w dziób, czy też sprostać oczekiwaniom i dołączyć do biesiadników. Wybrałem to drugie. "Piwo wypite. Nadszarpnięte zdrowie podreperowane. Do ciemnej nocki jeszcze trochę. Jest wódeczka do spożycia. Wchodzę w to" - oto tok mojego nieskomplikowanego rozumowania. No więc siedzimy i pijemy. W butelce nie za wiele. Tym lepiej. Ale po browarku i jednej kolejce, plus cały dzień łażenia, plus słaba głowa od urodzenia, coraz milej i weselej. Młodzi ludzie, bo okazało się, że młodzi, śmieją się, opowiadają. "O, Poliak". Ten był w Polsce, drugi też. Wymieniają miasta, przymawiam się o papierosa. Oczywiście, częstują. Po prostu sielanka. Coś tam zaczynam podśpiewywać. Wprawdzie nie po ukraińsku, ale zawsze "Czerwony pas". Młodzi ludzie wniebowzięci, jak się wydaje, ale - jak się później okazuje - panują nad sytuacją. Przy "Tam szum Prutu, Czeremoszu", ogólnie znanym, prawie internacjonalnym, fragmencie, bratanie się osiąga apogeum. Moje rozśpiewanie budzi nieopisany zachwyt. Jeden z młodzieńców wykrzykuje do drugiego, coś co można zinterpretować następująco: Polak, a taki w porządku. I na mnie kończy się ostatnia kolejka, czyli jednoznacznie uściślając, wypijam ostatnią musztardówkę. Wychylam naiwnie, szczerze, podświadomie poniekąd zadowolony, że oto koniec balangi i mogę znikać. I w tym miejscu dochodzimy dopiero do sedna sprawy, do owych tytułowych poniekąd swarów. Oto, jak się okazuje, wypicie ostatniego kieliszka obliguje do kontynuowanie biesiady kosztem spożywającego ostatki. Moje tłumaczenie, że nie wziąłem pieniędzy w góry, bo po co, nie budzi wiary. Chytry Polak pił piwo, przecież widzieliśmy. Piwa przecież nie dają za darmo. A teraz dziadyga udaje Greka. Młodzi rozglądają się wokoło. Wprawdzie bosostopy dyskretnie zniknął, ale miejsce jest poniekąd publiczne. Wkoło zabudowania. "No to my cię odprowadzimy" - pada propozycja nie do odrzucenia. "Jest nam po drodze". W porządku. Idziemy razem. Trochę się potykam, dla zasady udaję bardziej wstawionego niż jestem, ale czuję, że coś wisi w powietrzu. Już jesteśmy za pobliskim zakrętem. Wkoło głusza. Żadnych zabudowań. A po lewej stronie jakieś miejsce do siedzenie, dla wędrowców lub innych turystów. W miarę delikatnie jestem na nim posadzony. W miarę delikatnie moja stara, zużyta, kultowa czapeczka, zostaje zdjęta z mojej głowy i ląduje na krótko ostrzyżonych włosach najbliższego, niebieskookiego, jak się okazuje, osiłka. W miarę delikatnie mój plecak zostaje zdjęty z moich ramion. Rozpoczyna się przeszukiwanie. Najpierw wszystkie kieszenie, które mam na sobie. Niby delikatnie, ale stanowczo. Potem zostaje wytrząśnięty plecak. Mój ceratowy, niebieski płaszcz od deszczu, żadne tam cudo, założony przez niebieskookiego i zapięty na zatrzaski sprawia wrażenie, że za chwilę się rozpęknie. Nie panikuję, nie stawiam się, bo sytuacja jest jednoznacznie niekomfortowa. Poddaję się, jak bezwolna kukła, przerzucaniu z rąk do rąk. Stoją kołem i przerzucają mnie. No trudno. Coś tam popiskuję, a propos płaszcza od deszczu. Żeby mi go nie zabierali, bo go obiecałem dać Wasylowi Oleksandrukowi z Dzembroni, no wiecie, temu synowi sklepowej. Pieniądze nie znalezione. Znaczy się, że "Poliak" mówił prawdę, że nie wziął..., albo dobrze schował. Emocje, w wyniku narzuconych mi ćwiczeń fizycznych, zostały rozładowane. Moje porozrzucane szpeje zostają mi na powrót udostępnione, również i płaszcz, i mogę je wcisnąć do plecaka. Nie pamiętam, czy "oprawcy" towarzyszą mi jeszcze przez jakiś czas, czy też zostają z tyłu. Dalszą część drogi pokonuję dość sprawnie i szybko. Dopiero już na samym dole, za ostatnim mostkiem, po zejściu od chaty Maksymiuka coś mnie nachodzi i wywalam przy drodze rzeczy z plecaka. Niby sprawdzam, czy wszystko jest, choć nie bardzo pamiętam, co ze sobą miałem. Na tej dziwacznej czynności przyłapuje mnie przechodzący młody Dima Wetoszczuk. Coś tam bąkam Dimie, o tym co mnie spotkało i - być może łapiąc się za głowę - stwierdzam brak swojego kultowego nakrycia głowy. Jeśli to jedyna strata, to mogło być gorzej. Pora na wyrazistą pointę, choć generalnie sprawa jest nieco mętna. Przeżyłem nietknięty, choć gdybym miał pieniądze, to pewnie bym je przetracił. Nie to, żeby mi je zabrali. Spiłbym się pewnie jak świnia w tym doborowym towarzystwie i przespał noc gdzieś w rowie do rana. A czapeczkę w dwa dni później odnalazłem ... na woryni, powieszoną w widocznym miejscu, przy płaju z Bystreca do Dzembroni. A pointa? To nie niezaleczone rany z przeszłości, tylko nieznajomość lokalnych zwyczajów może spowodować komplikacje i swary, gdy myszkuje się samotnie po Czarnohorze. Generalnie normalni, zwykli mieszkańcy tych obszarów są w miarę gościnni, mili i uczciwi ...\n2. Jestem strażnikiem przyrody, czyli mocowanie się z Dimą.\nBardziej skomplikowana sprawa to niechęć młodego Dimy Wetoszczuka, do mnie, Wojciecha T., zwanego po pewnym czasie nawet przez niektórych jego współziomków, wprawdzie żartobliwie, ale zawsze, dzembrońskim człowiekiem. Bo jest to wyraźna, manifestowana na różny sposób i na różnym poziomie, niechęć. Czasem charakteryzuje się ona jakby zaciśniętymi na mój widok lekko szczękami, ledwo - lecz wyczuwalnie - przyspieszonym oddechem, nieznacznym zblednięciem twarzy młodego Dimy. Ale jest wyraźna. Czytelna także dla postronnych. Wisi w powietrzu jak jakiś tuman, gdy tylko stykamy się przez przypadek ze sobą. Lecz, kiedy się już o czymś takim wie, to podświadomie najpierw w te przypadkowe kontakty wkrada się - nie wiadomo kiedy - nienaturalność, a później sztywność, sztuczność i rezerwa, wyczuwane mniej lub bardziej, napięcie. I to już nie tylko Dima jest napięty, z jemu tylko znanych powodów, ale ja także, bo on jest wyczuwalnie napięty. Ale ogólnie jest to niechęć tego właśnie Dimy, leśnika z Dzembroni, do konkretnego Polaka - do mnie, a nie jakaś tam nienawiść z przyczyn głęboko historycznych. Z tym Dimą i mną to ciągnie się od dość dawna. I to dotyczy nie tylko niego, ale też jego matki - Kaliny, i przez pewien czas także jego ojca, starego Dymitra Wetoszczuka, póki jeszcze żył. Ale wszystko dokładniej i po kolei. Jak po raz pierwszy znalazłem się u wrót do Górnej Dzembroni, dosłownie u wrót, bo była to, już wyraźnie nie pamiętam, otwierana na niby zawiasach drewniana brama, albo zapora z bierwion, tuż za skrętem na Smotrec, mniej więcej na wysokości chałupy starej Paraski Myckaniuk, to pierwszym człowiekiem z "Czarnohory" z jakim się zetknąłem był właśnie stary Dymitr Wetoszczuk. Stary Dima, z niesłychanie krzaczastymi brwiami, w porwanej nieco, wytartej na łokciach fufajce, w gumiakach, z nieodłącznym skrętem w ustach, który czekał na nas za ową prawdziwą, namacalną, ale jakże symboliczną bramą. Za nią zaczynała się nasza czarnohorska "ziemia nieznana", a on był jak ten mityczny strażnik, jak ten przewoźnik Charon, co prowadził nas, przewoził przez potoki, wprost w te zaczernione gęstwiną lasów i żerebu szczyty. Przy pomocy swojego drewnianego wozu, na drewnianych, obitych zardzewiałymi, metalowymi obręczami, kołach, z chudzieńką szkapą w zaprzęgu. Dima niemłody, ale krzepki, roześmiany, sypiący skrzącymi się humorem anegdotami. Zamieszkaliśmy w jego "letniej rezydencji", staji, znacznie wyżej niż rozciągnięta wzdłuż potoku o tej samej nazwie wieś Dzembronia. Była to szykowna chata, z portretowymi zdjęciami Kaliny i Dymitra z okresu ślubu i wesela. Z całą gamą domowych sprzętów, wnoszących ciepło i zadomowienie. Trochę bałaganu i nieładu, ale mile świadczących, że nie jest to dom martwy. Że ma on swoją historię i życie bieżące. Do kuchni doprowadzona była woda, co stanowiło ewenement w skali całej wsi. I nikt wtedy jeszcze nie słyszał o młodym Dimie, leśniku, który gdzieś tam się snuł i być może tylko pojawiał się w opowiadaniach rodziców. Był wówczas całkiem młody, częściej nocował "gdzieś" poza domem, bo przecież musi się wyszumieć. A my, choć byliśmy tu po raz pierwszy, to już wtedy staliśmy się "wetoszczukowi", byliśmy ich gośćmi po wieczne czasy, choć o tym nie wiedzieliśmy. Staliśmy się poniekąd ich własnością, przypisani do nich, do ich miejsca i chałupy, jak pańszczyźniani chłopi, bez możliwości jakiejkolwiek alternatywy. Bo my stanowiliśmy dla nich źródło niespodziewanego, a zawsze potrzebnego, dochodu. Nie tylko mieszkając i stołując się u nich, ale zobligowani również niewypowiadanym, im tylko znanym prawem, do nabywania wyłącznie u nich liżników, szkarpet i wszystkiego innego dobra. Ale kiedy w rok później, po raz drugi, przymierzałem się do Dzembroni jeszcze ta ze wszech miar słuszna intrerpretacja, nie była mi znana, nie narodziła się jeszcze w mej głowie. To wymagało czasu i okoliczności, które następowały stopniowo, z roku na rok, nieuchronnie, w wyniku różnych przypadków i nieprzewidywalnych zdarzeń. Przy drugim wyjeździe powstał dylemat. Monika chciała mieszkać u Slipieńczuków, gdzie była poprzednio po raz pierwszy, ja u Wetoszczuków. Chyba jeszcze w drodze do Dzembroni trwał niędzy nami nie do końca artykuowany spór: ja - Wetoszczukowie, ona - Slipieńczukowie. Ja - chata na przełęczy, ona - izba w domu starego Iwana, stolarza. Jej idea zwyciężyła i to rozwiązanie było chyba pierwszym zaczynem coraz wyraźniejszego, w miarę upływu czasu, konfliktu między mną a Wetoszczukami. Bo oto ja, po wieki wetoszczukowy, wybrałem Slipieńczuków, porzuciłem zaś ich - Wetoszczuków. Tak - porzuciłem. Jeszcze dźwięczą mi w uszach te słowa Kaliny, kiedy po ośmiu latach od pierwszego pobytu, spotkałem ją, gdy wspinała się w stronę chaty na przełęczy, by odnaleźć w wieczornym, mroczniejącym lesie krowy i wydoić je. Rozmawialiśmy przez jakiś czas, idąc pod górę tą samą drogą i dotąd nie mogę zapomnieć tej głębokiej, autentycznej w tembrze jej głosu nuty goryczy, gdy mówiła właśnie do mnie te słowa: "Zostawiliście nas, zostawiliście". I chyba właśnie wtedy, przy drugim pobycie, już pojawił się młody Dima, i problem, że właśnie u niego, tylko u niego, trzeba kupować przed każdą wycieczką w góry jakieś bilety wstępu do czarnohorskiego parku, choć wiadomo było, że jest to zwykły haracz, który idzie wprost do jego kieszeni. Ale wtedy jeszcze rozmawialiśmy ze sobą, bo też i bilety były czasem, choć nieregularnie, kupowane u niego. Rok, a może dwa lata później pojawiły się w Czarnohorze Marty. Mała Marta, zwana Małą Lady i Duża Marta zwana z czasem Łondą. Dla zobrazowania narastającej waśni z Dimą to pojawienie się ich jest niezwykle istotne. Ich pierwszy, lipcowy, chyba ponad tygodniowy pobyt to było związanie się z Wetoszczukami. Mieszkały w ich chacie na przełęczy, jadły - zbyt na ich gust tłuste i obfite - obiady, które Kalina przynosiła czasem "z dołu", a czasem pitrasiła "na górze". Marty stały się "wetoszczukowe", a my z Moniką, mieszkając uparcie u Slipieńczuków - slipieńczukowi. Marty, czemu się trudno nie dziwić, Czarnohora urzekła. I kiedy niewiele później, w sierpniu, jeszcze raz jechaliśmy z Adamem do Dzembroni, zabrały się z nami i końcem końców zostały u Slipieńczuków. Wetoszczukowie znów zostali porzuceni, i jak by im nie tłumaczyć, w ich mniemaniu - w czem było wiele oczywistej prawdy - przy aktywnym współudziale pierwszego odszczepieńca - Wojciecha. Ale jeszcze chyba wówczas szczęki młodego Dimy nie były tak silnie zaciśnięte, jak później i jeszcze wtedy czasem ze mną rozmawiał. A później były inne, ważniejsze sprawy. Stary Wetoszczuk ciężko chorował, miał wylew, ledwo nie umarł, i młody Dima siłą rzeczy był bardziej otwarty. Chcąc nie chcąc, szukał współczucia podświadomie, wszędzie wokoło. Miał głęboko zrozumiałą potrzebę rozmawiania o swoim autentycznym nieszczęściu. I był wówczas, "normalny", bez uprzedzeń i niezrozumiałych fochów. Ale szalę goryczy, jak sądzę, przelało nie tylko to, że Marty przyjeżdżały nadal do Dzembroni i stały się slipieńczukowe, ale kolejna nowa historia. W której główne skrzypce grało niepohamowane uczucie pewnego Kuby, do nieletniej, szesnastoletniej mieszkanki Przemyśla o dość oryginalnym imieniu Jowita. Przyjechała do Dzembroni, ze swoim ojcem, niejakim Józefem oraz dwojgiem jego przyjaciół - małżeństwem. Zamieszkali w "domu na przełęczy", gdzie od jakiegoś czasu w okresie letniej kanikuły współgospodarzem był Kuba, Polak z Przemyśla. Ponad 40-letni rozwodnik, bez żenady emablował niewinne dziewczątko, puszył się przed nią, uwodził swoim śpiewnym głosem, a Józiowi szalenie trudno było odnaleźć się w tej skomplikowanej relacji. Zachowywał się dzielnie, ale każdy wnikliwszy obserwator wyłapywał te jego spanikowane spojrzenia i przerażone oczy, gdy w perspektywie byli wszyscy, oprócz tych dwojga. A Kuba tokował, imponował, tłumaczył, improwizował, przechodził wprost samego siebie w tym godowym tańcu, i nie miał cienia wyrzutów. Empatia w stosunku do Józefa nie była mu znana. I kiedyś, na dwa dni przed planowanym wyjazdem Józefa, córuni i Dwojga Starych Przyjaciół, kiedy w sposób oczywisty można było domyślać się, że - kiedy jak kiedy - ale właśnie teraz młodzi muszą się, nazwijmy to, pożegnać - nie tyle puściły Józiowi nerwy, co wpadł mu do głowy szatański sposób, by utrudnić spodziewany epizod. Otóż niezapowiedziani, wszyscy czworo, pojawili się u slipieńczukowego Wojciecha, a Wetoszczuków - po raz kolejny porzuconych za sprawą rzeczonego recydywisty po prostu trafił szlag. To nie to, że czyhali na mnie z obrzynem za każdym drzewem, to nie to, że podcinali podpory mostu, po którym miałem stąpać, ale szlag ich niewątpliwie trafił. I skutki tego trafienia, podbudowane wcześniejszymi wydarzeniami, pielęgnowali w sobie, rozbudowywali, jak sądzę. A młodemu Dimie najbardziej chyba wybiło w tym roku, kiedy jeździliśmy z Kriuczkiem i obfitą w indywidualności grupą do Kosmacza. Odbiło mu, bo Kriuczek ze swoim gazikiem-bobikiem zarabiał na nas, Slipieńczukowie - zarabiali, a nam nawet do głowy nie przychodziło, żeby u Dimy kupować jakieś tam bilety. A młody Dima był już chyba wtedy jednoznacznie zaręczony, wesele za pasem, budowa domu. Słowem, wydatki. I wciągnął do intrygi drugiego dzembrońskiego leśnika, znanego alkoholika, Mykołę Myckaniuka. Otóż wracamy wtedy z Kosmacza z Kriuczkiem tym jego bobikiem. Wysiadamy koło sklepu. Z daleka widać za sklepowym płotem jakieś zbiegowisko. Ale to w miarę normalne. Przecież sierpień, wieczór. Okres, kiedy o tej porze, w tym właśnie miejscu, schodzą się mniej lub bardziej przypadkowi turyści, miejscowi sianożeńcy po całodziennym trudzie ... o, właśnie przyjechał autobus. Wysypujemy się z bobika, jakieś 7-8 osób. Dogaduję się z kierowcą na boku o ostateczną zapłatę. Migają, dla wnikliwszych oczu, jakieś dolary w powietrzu. Kriuczek, w końcu już stary znajomy, żegna się z nami wylewnie. No to cóż. Obowiązkowe piwko lub dwa ze sklepu Marija. I oto niespodziewanie, już za sklepową furtką, na odcinku między nią a widocznymi nieopodal szarymi, betonowymi, sklepowymi schodami, wyrasta przede mną z kamienną twarzą młody Dima, a za nim, jak cień, pojawia się Mykoła. Dima jest niesłychanie urzędowy, trzyma w ręku jakieś papiery i dokumenty. A Mykoła tuż za nim strzyże swoimi spiczastymi uszkami. Siłą rzeczy przesuwamy się w stronę ławy przy płocie, bo sprawa wygląda poważnie. Mamy spore audytorium. Nas - 7-8 osób - trochę miejscowych i jakaś inna grupa turystów-Polaków. Dima, jakbyśmy widzieli się po raz pierwszy w życiu, przedstawia się, pokazuje swoją legitymację strażnika przyrody, czy coś w tym rodzaju, powołuje się na jakieś bliżej nieokreślone przepisy i zarządzenia - Mykoła cały czas, jak cień, bezgłośnie mu wtóruje - summa summarum przedstawiają oba cwaj swoją propozycję nie do odrzucenia. Absurdalną, ze względu na swoją treść i formę oraz konsekwencje finansowe dla nas. Zaś z samego założenia czytelną dla wszystkich miejscowych. Oto należy przygwoździć tych wstrętnych Polaków, którym pieniądze wprost wysypują się z kieszeni przy każdej okazji, dają zarobić Kriuczkowi i innym, ale nie dzielnym leśnikom reprezentowanym przez przodującego w ekologicznych zabiegach młodego Dimę i alkoholika-Mykołę. Treść tej propozycji to 5 dolarów dziennie - wstecz i do przodu - od każdego Polaka z mojej grupy. Taka niewinna "opłata klimatyczna" za nic. Mykoła z podniecenia coś tak popiskuje, bo szmal przeliczony na hektolitry znajomej samohonki już mu pachnie. Ja na razie nic nie mówię, myślę co dalej, czekam, to dopiero początek. Włącza się sam Mykoła i zaczyna rozwijać wątek. Jeśli idzie o mnie samego to to jest trochę inna sprawa. Ode mnie w zasadzie nic nie chcą, przecież ha, ha, ha, ja jestem ich stary znajomy. Ale innych Polaków, choćby teraz - tu obok sklepu - jest coraz więcej i to właśnie ja - Wojciech, w swoim dobrze rozumianym interesie, powienienem ich od zaraz przekonać, że oni także mają płacić. Młodzi z mojej grupy coś tam rozumieją, ale nie wszystko. Milczą. Włącza się z obfitą wypowiedzią Bogusia. Że to, że owo, że tamto i siamto, ogólnie rozbój i świństwo. Ja staram się cierpliwie tłumaczyć, że nie znam takich regulacji, że z innymi Polakami nie mam najmniejszego zamiaru petraktować, bo to zupełnie nie moja sprawa, że owszem, być może powinniśmy - jak kiedyś, kupować u Dimy bilety, ale przecież tylko wtedy, kiedy rzeczywiście idziemy w góry, a nie zawsze idziemy. Dzisiaj, na przykład byliśmy w Kosmaczu. I co, za to też mamy płacić? Za każdy dzień pobytu i takie pieniądze? - wykluczone. Dima troszkę się wycofuje. Nie chce już nic wstecz. Ja z kolei mówię, zgodnie z prawdą, że nazajutrz część mojej grupy wyjeżdża i na razie pogoda taka, że w góry pewnie nie pójdziemy. Niespodziewanie sroży się Mykoła. Widząc, że moje jednoznaczne wypowiedzi utwierdzają innych, obecnych przy sporze Polaków, by nic nie płacić, wyraźnie wścieka się, zmienia się na twarzy. To już nie ten przymilny, łaszący się Mykoła, lecz autentycznie nienawistny facet. Syczy do mnie przez zaciśnięte zęby, mrużąc przekrwione od alkoholu oczy, z nieskrywaną, czytelna groźbą: "Wojciech, Wojciech, ty nam tu nie mieszaj, nie mieszaj. Ja wam zrobię w górach takie przeszukanie, że wam w pięty pójdzie". Brzmi to naprawdę groźnie. Moja riposta jest prosta, nieskomplikowana. W porządku. Jeśli tak chcecie, to w ogóle przestaniemy tu przyjeżdżać i nikt z tego nie będzie miał żadnego pożytku. Cały czas jednak pamiętam, że to taka trochę gra. Rozmawiamy poniekąd publicznie. Wkoło pełno różnych słuchaczy. Oni -Dima i Mykoła - muszą wyjść z tego z twarzą. Coś trzeba dać, ale wiadomo, jak najmniej, bo to zwykła grabież. W końcu mówię: 20 hrywni teraz za wszystkich, a co będzie dalej - zobaczymy. Może wszyscy wyjedziemy jutro i w ogóle nie będzie żadnej sprawy. Dima, ku mojemu zaskoczeniu, bierze tę niewysoką sumę bez ociągania się, wydaje jakieś niby-bilety, zwykłe świstki papieru z jakąś pieczęcią, ręcznie skreśloną datą i jego podpisem. Za chwilę Mykoła upomina się u Dimy o te pieniądze i tu ... pełna niespodzianka. Pieniądze, w relacji Dima-Mykoła, gdzieś znikły. Jestem szczerze zdziwiony, wręcz zszokowany. Wywalam dla zasady, manifestacyjnie, kieszenie swoich spodni na wierzch, dobitnie pokazując Mykole i wszystkim wokoło, że przecież ode mnie te 20 hrywni wziął. Dima niby to uważnie, wielokrotnie, z niby to zdziwioną miną przegląda wszystko co ma w ręku, by udowodnić Mykole, że nie ma tego banknotu. Ja już jestem wyraźnie wyłączony ze sprawy. To już jest rozgrywka między nimi. Dima dostał na tyle mało, że Mykołę wyłączył z rachunków ...\n3. Jak ten Polak pięknie mówi po naszemu, czyli coś się zmienia.\nOd jakiegoś czasu nasze miejsce pobytu zmieniło się. Mieszkamy już nie u Starego Iwana, ale u młodego Iwana Koszeluka, męża Maryjki. I nie w "starym domu" tylko tuż obok, w drugim - który do pewnego momentu był dla nas niedostępny. Trochę to na pozór skomplikowane, ale zaraz spróbuję wszystko wytłumaczyć. Przy którymś naszym kolejnym pobycie, czy to że izba w "starym domu" dla licznej grupy przyjezdnych była już za ciasna, czy to że młodzi Koszelukowie wzięli całość rządów w gospodarstwie w swoje ręce, dość że wylądowaliśmy w domu obok. Domu, o którym tradycyjnie mówiło się, że w rozliczeniach spadkowych należy do najstarszego syna Iwana Slipieńczuka, co to jest naczelnikiem policji w Kosowie. Bo też, dokładnie nie pamiętam kiedy, Maryjka, w jakichś sprzyjających temu okolicznościach, powiedziała do mnie nadspodziewanie twardym głosem: "Wojciech, odtąd, przy wyjeździe, rozliczajcie się z nami. Ze mną lub z moim mężem. Nie z ojcem". I te dwa fakty: oświadczenie Maryjki i nasze odtąd zamieszkanie w "nowej" siedzibie jakoś wiążą się ze sobą w jedną, logiczną całość. Ta druga chata ma trzy izby i trzy wejścia z różnych stron budynku. Dwoma z nich można się dostać wprost do pomieszczeń mieszkalnych. Trzecie, nieco od strony budyneczku kuchennego, prowadzi do tzw. komory, czyli - dla wszystkich przebywających w obejściu odtąd Koszeluków, czy to przypadkowo, czy to na stałe - Niesłychanie Ważnego Miejsca. Tam bowiem, na klepisku, w różnych kątach, poupychane w beczkach, workach, mieszkach, torbach, miskach, antałkach, słojach i koszykach znajdują się najprzeróżniejsze produkty spożywcze. Takie, co to potrzebne są, by były pod ręką, i w ciemnych, nieco chłodniejszych okolicznościach. To od skrzypienia tych wrót, z samego rana, rozpoczyna się życie całego gospodarstwa, kiedy to Maryjka lub Katarzyna w nierówno oberżniętych ponad kostkami nóg starych gumiakach, założonych na grube, utkane zimą, szkarpety rozpoczynają dojenie krów. Tu wnoszą w wiadrach, z polutowanymi pracowicie przez starego Iwana dnami, jeszcze ciepłe mleko, dzielą je na porcje. To na masło, to na ser, to do zagotowania. Tu czasem żółknie po wierzchu, zgromadzona w glinianym naczyniu śmietana, która później - zmieszana w kulaszy z drobną, kukurydzianą kaszką - stanowi nieodłączne danie porannego posiłku. Duże, 10-litrowe słoje z pachnącą czosnkiem i majerankiem soloną słoniną, dziesiątki weków z malinami, jagodami, kompotami z wcześniej ususzonych owoców, marynowanymi grzybami, duszoną świniną, wędzonymi w gęstym dymie żeberkami i domową tuszonką, to wszystko co niezbędne, by samodzielnie przetrwać długą zimę i wykarmić wszystkich - w lecie także przyjezdnych - znajdują się w obszernej piwnicy, pod największą, środkową izbą, też w owym drugim domu. Często żartujemy sobie, mając obok, tuż za ścianą i tuż pod nogami, pod podłogą, te wszystkie specjały, że wystarczy zabarykadować się, zagarnąć komorę, piwnicę i te wszystkie tabory, i przy potencjalnym konflikcie z gospodarzami najważniejsze atuty będą w naszych rękach - po prostu złamiemy ich głodem.Koszulukowie popełnili jednak, jak się okazało, pewien błąd. Błąd na poziomie stosunków rodzinnych. Bo nie mieli upoważnienia, nie tylko by rozporządzać nie swoim domem, ale jeszcze tym nie swoim domem bogacić się, wynajmując go jakimś tam Polakom. Póki syn Iwan w dalekim Kosowie nie wiedział o tym, wszystko wyglądało normalnie i poprawnie. Ale kiedyś, może nawet spodziewanie, podczas naszego pobytu, kosowski Iwan pojawił się w Dzembroni, i to nie tylko z żoną i dziećmi, ale na wszelki wypadek z grupą wzmocnioną kuzynami żony. My, Bogu ducha winni, znaleźliśmy się w oku rodzinnego cyklonu, awantury, bardzo wyraźnej kłótni, rozlewającej się na całą ogrodzoną drewnianym płotem posesję. Trwało to ze dwa, weekendowe dni, przez które podniesione głosy z podwórka, kuchni, starego domu, corusz to przeszkadzały nam nieco w normalnym, codziennym funkcjonowaniu. Towarzyszyły temu dodatkowe efekty. Nienawistne spojrzenia nieznanych nam wówczas osób różnej płci i wieku. Raz nawet przez dłuższy czas jakaś energiczna niewiasta, jak się później okazało żona Iwana policmajstra z Kosowa, uniemożliwiała nam wręcz korzystanie z naszych pomieszczeń i legowisk. Pochlipując rozgłośnie, z rozwianym włosem, przewracając teatralnie białkami oczu, galopowała z izby do izby i kładła się na dłuższą chwilę to na jednym łóżku, to na drugim, ni to żegnając się z tymi sprzętami, poduszkami i kilimami, ni to demonstrując dozgonną niechęć do rozstania się z nimi. Dla nas, niewprowadzonych w sedno tego konfliktu, przybierał on wymiary niewypowiedzianej wprawdzie wyraźnie - ale jednak - wojny ukraińsko-polskiej. Ktoś postronny mógłby wówczas powiedzieć: ależ ci Ukraińcy nienawidzą Polaków. A my jeszcze nie wiedzieliśmy, że na razie była to tylko wojna Koszeluków ze Slipieńczukami. Bo Maryjka była już wtedy ze wszech miar Koszelukowa, a policmajster z Kosowa całą gębą nie tylko Slipieńczuk, ale jeszcze z niezwykle energiczną żoną i jej kuzynami. Wreszcie skończyło się. Popłynęła kolejna rzeka alkoholu. Iwan Koszuluk podzielił się częścią utargowanego na nas dochodu i zaspokoił roszczenia. W rok później dotarła do nas informacja, że Koszelukowie za 700 dolarów odkupili ten drugi dom i tak ostatecznie rodzinny spór został rozwiązany, a ten drugi dom stał się odtąd także "naszym" domem. Iwan z Kosowa pojawiał się potem u swojego ojca w Dzembroni, ale rzadko. By spór między nim a Koszelukami zagoił się do końca, to wymagało czasu. A gdy pojawiał się podczas naszych pobytów, zawsze z żoną, to nieuzasadniona niczym niechęć w stosunku do nas była bardzo i to bardzo czytelna. Kiedy było nas więcej, zwłaszcza żona Iwana była bardziej naburmuszona, że może zrobili kiepski interes. Kiedy mniej - to jakby drobna satysfakcja, że Koszelukowie przepłacili. Ale w miarę niejakiego, wolno postępującego cywilizowania się całej Ukrainy, można zaobserwować cywilizowanie się zachowań i tej pary. I niejaki pozytywny kontrast. Tak jak kiedyś nie było tu normalnych stacji benzynowych, normalnych sklepów, a teraz są, tak i Iwan policmajster, w międzyczasie kupując nowy, atrakcyjny zachodni samochód, awansując w swojej pracy, częściej i z różnymi znajomymi przyjeżdżając do rodziców, gdzie nawet tam - nowe domy, działki, satelitarne anteny, mobilne telefony, zmienił się wyraźnie na korzyść. I jego żona też. "Patrzcie" - mówią ich spojrzenia do tych znajomych, których tu przywożą, "jakich mamy światowych, cywilizowanych rodziców. Mieszkają u nich goście z zagranicy... Polacy! Jewropejski Sajuz! A ten Polak, chyba profesor, i jak pięknie mówi po naszemu, po huculsku!".\nAutorem Ukraińskich opowieści jest Wojtek Tomaszewki\nWięcej Jego opowiadań i gawęd możecie przeczytać na stronie: http://www.fotowyprawy.pl/fotowyprawy.php?czarnohora,25\nWojtek 2010-04-25 12:00:59\nWitaj Góralu Świętokrzyski! Od wczoraj zastanawiam się któż to skopiował moje gawędy. Dziś już dobrze wiem, i poznaję Cię po fotografi. Ale czyś się przysłuchiwał i notował? Mam pewne wątpliwości. Pozdrawiam, Wojtek Tomaszewski\nGóral Świętokrzyski 2009-11-01 16:02:04\nDzięki i pomyślnych wiatrów w żagle - jak to się mówi - w podróży:)\niza sapuła 2009-11-01 00:06:53\npiekna walka i strzal rowno z gwizdkiem ;). Gratuluje i pozdrawiam z Argentyny :).


Lutospawarka InvertaPuls IP 7-2 Wielander + Schill + wysięgnik Lakiernik Store\n» Lutospawarka InvertaPuls IP 7-2 Wielander + Schill + wysięgnik\nCena: 26 445,00 zł 33 037,80 zł 26445.00\nCena netto: 21 500,00 zł 26 860,00 zł\nZyskujesz 1 056 pkt [?] Punkty programu lojalnościowego Kupując produkty objęte programem lojalnościowym, zbierasz punkty, które następnie możesz wymienić na inne produkty dostępne w sklepie lub otrzymać stały rabat. Opcja dostępna tylko dla klientów zarejestrowanych.\nKod produktu: 331027\nLutospawarka najnowszej generacji. Bardzo prosta i szybka w obsłudze dla użytkownika, z możliwością modyfikacji i aktualizacji oprogramowania dla najnowszych karoserii samochodowych zbudowanych z blach o podwyższonej wytrzymałości, w tym: wysokoprężnych, borowych, aluminium, ultra wytrzymałych (HSS, UHSS).\nUdoskonalona wersja modelu IP 6-2.\nNajnowszej generacji wyświetlacz dotykowy. Prosta obsługa.\nSynergiczne spawanie. Program, który dobiera automatycznie posuw drutu do nastawionego prądu spawania. Ma funkcję spawania impulsowego oraz spawania ciągłego. Spawanie impulsowe to idealna metoda do spawania aluminium i jego stopów, który uznaje się za materał trudny do spawania. Spawanie prądem pulsacyjnym, z podwójnym pulsem pozwala uzyskać spoiny o wysokiej jakości. Posiada funkcję spawania międzyimpulsowego, które ma zastosowanie w przemyśle i fabrykach.\nMożliwość spawania TIG. Urządzenie posiada zabudowane trzy panele sterujące z możliwością zaprogramowania poszczególnych parametrów wg wytycznych poszczególnych producentów samochodowych. W dobie ciągłych zmian w konstrukcjach nadwozi samochodowych urządzenia można modyfikować w trakcie eksploatacji. Posiada automatyczną funkcję doboru gazów spawalniczych oraz ciśnienia.\nMożliwość podłączenia dwóch butli gazowych.\nUnikalna funkcja „stop and go” – ustawiamy tylko grubość spawanych blach i urządzenie automatycznie dobiera wszystkie parametry dostosowując się do materiałów spawanych. Pistolet spawalniczy posiada funkcję odpowiedniego oczyszczania powierzchni (pregas) oraz funkcję schładzania materiału i palnika po spawaniu (aftergas).\nOpcja resetu urządzenia - możliwość powrotu do ustawień fabrycznych.\nLutospawarka IP 7-2\nZestaw rolek DV do stali 0,6 / 0,8 mm\nZestaw rolek DV do stali 0,8 / 1,0 mm\nZestaw rolek DV dla ALU 1.0 / 1,2 mm\nPrzewód spawalniczy 3G, 3 m\nPrzewód spawalniczy ALU 3G, 3 m\nDysze gazowe (10 szt.)\nNapięcie biegu jałowego: 96 V (MIG, TIG) / 72 V (MMA)\nZakres temperatury: od -40 + 80 °C\nPrędkość drutu: 0,5–22 m / min.\nZakres napięcia: 10-50 V / 0,1\nZabezpieczenie: 16 A ze zwłoką\nZakres regulacji mocy: 200 Amp / 24 V.\nNapięcie zasilania: 3x400 V (+/- 15%)\nTemperatura pracy: od -10 do + 40 °C\nDługość: 4 m (kabel zasilający)\nŚrednica rolki podającej drut: 37 mm\nZasilacz (Cu): 4x2,5 mm²\nDł. x Szer. x Wys.: 920 x 350 x 740 mm\nWspółczynnik mocy: 0,75\nKlasa temperaturowa: (180 °C)\nKategoria ochrony: IP23


Aquatrack na basenie będzie tylko do niedzieli - debica24.eu\nAquatrack na basenie będzie tylko do niedzieli\n13.01.2020, 19:23 (aktualizacja 13.01.2020, 20:15)\nWodny tor przeszkód aquatrack na basenie w Dębicy będzie dostępny w pierwszym tygodniu ferii od poniedziałku do piątku w godzinach od 6:00 do 21:30, a w sobotę i niedzielę od 7:00 do 21:30.\nAquatrack można pokonać na dwa sposoby. Albo dolną drogą między filarami, albo też górną z podbiegem i ślizgiem do wody. Żeby do nich dotrzeć, trzeba wcześniej pokonać trzy ruchome dyski.\nKorzystać mogą z niego tylko osoby umiejące pływać. Dla dzieci i młodzieży przez całe ferie przewidziane są promocyjne ceny biletów. Od rana do godz. 14:00 bilet wstępu na 70 minut kosztuje 4 zł, a na 130 minut - 7 zł.\nMOSiR zaprasza również na inne zajęcia. Przez całe ferie od poniedziałku do piątku w godzinach od 10:00 do 14:00 odbywać się będą gry i zabawy sportowe dla dzieci i młodzieży.\nBędzie można zagrać m.in. w piłkę nożną, koszykówkę, tenisa stołowego i lubianego przez wszystkich "zbijaka". Te zajęcia są bezpłatne.\nCzytaj też Przyjdź i trenuj razem z mistrzyniami karate\nWielki sukces dziewcząt z Piątki. Jadą na finał krajowy\nReprezentantki Szkoły Podstawowej nr 5 w Dębicy zagrają w finałach Mistrzostw Polski w unihokeju, które odbędą się w dniach 11-14 czerwca w Elblągu. Awans wywalczyły sobie w finale…\nW świątecznych sweterkach pobiegną dla orkiestry\nSwetry w jelonki, bałwanki czy choinki mile widziane będą podczas biegu organizowanego w niedzielę 12 stycznia przez Dębicki Klub Biegacza Maratończyk. Odbędzie się on w ramach 28.…\nKilka ulic zamkniętych. Impreza w niedzielę\nJuż w najbliższą niedzielę, o godz. 11 rozpocznie się kolejna Motoorkiestra organizowana prze Automobilklub Stomil w Dębicy. Z ruchu wyłączonych zostanie kilka ulic.


Wiosenne zajęcia dla malucha cz.44🙂Historia pewnego jabłuszka/stemplowana łąka – Żłobek Puchatek w Sopocie\nWiosenne zajęcia dla malucha cz.44🙂Historia pewnego jabłuszka/stemplowana łąka\nWitajcie kochani:) Skąd się biorą jabłka? Pani Beata dziś odpowie na to pytanie wszystkim ciekawskim starszakom:) Nikolka, krok po kroku pokaże jak wykonać piękną wiosenną pracę plastyczną, która będzie zachętą i inspiracją do rozmowy o wiośnie.\nŻyczymy pięknego dnia:)\n,,Historia pewnego jabłuszka”\nDomisie, jabłka-samo zdrowie!\nStemplowana łąka Nikolki\nDo wykonania pracy plastycznej potrzebujemy :\nKartka z bloku najlepiej technicznego(niebieska)\nKartka z papieru ksero\nKartkę z papieru zgniatamy w rączkach następnie moczymy w zielonej farbce i malujemy trawę na niebieskiej kartce. Patyczki higieniczne moczymy w kolorowych farbkach i malujemy kwiatuszki. Pędzelkiem wykonujemy motylki, biedronki oraz pszczółki 🙂\nŚpiewanki podczas malowanki\nWiosenne zajęcia dla malucha cz.43🙂Poszukaj misia/ziemniaczane tulipanyWiosenne zajęcia dla malucha cz.45🙂 Angielski od kołyski/ Co słychać w żłobku?


Radio Nadzieja 103,6 - Nadzieja w Regionie - Zambrów 21-03-2013\nNadzieja w Regionie - Zambrów 21-03-2013\nWizyta, która z pewnością na zawsze zostanie w naszej pamięci. W pierwszy dzień wiosny terenowe studio Radia Nadzieja odwiedziło Centrum Obsługi Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w Zambrowie. W programie z cyklu „Nadzieja w Regionie” dyrektor placówki Marek Dąbrowski mówił, jak istotne jest zbudowanie atmosfery wsparcia, bezpieczeństwa, pomocy wychowankom. Młodzież jest różna, jedni się buntują, w okresie dorastania dzieci próbują ustalać swoje własne zasady, jednak starają się respektować zasady, które wraz z nami sobie ustalają.\nW Domu Dziecka przy Alei Wojska Polskiego 52 przebywa 54 wychowanków w różnych grupach wiekowych. Obecnie są 4 grupy wychowawcze. Każda z nich tworzy oddzielną „rodzinkę". Nad każdą „rodzinką” pieczę sprawują wychowawcy. Sabina Tarnowska przybliżyła słuchaczom m.in. jak wygląda typowy dzień wychowanków. W procesie socjalizacji ważna rolę odgrywa pedagog oraz psycholog. Anna Kossakowska i Agnieszka Modzelewska pracują nad odzyskaniem wiary w siebie, wejściem w dorosłe życie swoich podopiecznych.\nMłodzież z Domu Dziecka w Zambrowie osiąga dobre wyniki w sporcie zdobywając wiele pucharów i dyplomów. Ma również talenty muzyczne, o czym mogli się przekonać nasi słuchacze.\nZ inicjatywy dyrektora Marka Dąbrowskiego powstało Stowarzyszenie "Pomocna dłoń", którego celem jest wszechstronna pomoc i wsparcie wychowankom Zespołu Placówek Opiekuńczo-Wychowawczych w Zambrowie. Wszystkim, którzy chcą wesprzeć działalność placówki podajemy nr. konta, na które można wpłacać kwoty pieniężne.\nNr konta: B. S. Zambrów 91877500090010010000600001\nCzytany 43643 razy\nSuper zdjęcia, fajni ludzie. Szkoda że nie mogłem słuchać audycji...\nTobi czwartek, 21 marzec 2013 19:42 Link do komentarza


październik 2016 – Domena smaku\nmiesiąc : 10/2016 3 postów\nSobotnia kolacja w cudownym towarzystwie odbyła się w altanie, niestety, w strugach rzęsistego deszczu. Jednak urok tego miejsca, otoczenie pięknych lasów i zaglądające w oka brzozy rekompensowały nam chłód i kaprysy pogody. Nie zawsze trzeba wyjeżdżać daleko i za granicę, żeby odpocząć. Pięknie może być też niedaleko miejsca Waszego zamieszkania. Zanim wyjedziemy na ten właściwy urlop, warto się resetować w każdej wolne chwili.


Pierwsze odejścia z Pogoni. Małecki w Wiśle, Murayama na testach w Kazachstanie\nmak 08.01.2016 11:43\nZgodnie z zapowiedziami, Patryk Małecki i Takuya Murayama, którym za pół roku kończą się kontrakty, odejdą z Pogoni Szczecin.\nPatryk Małecki, który wczoraj nie pojawił się na badaniach szybkościowych, oficjalnie miał wolne, a nieoficjalnie był już z klubem po słowie jeśli chodzi o rozwiązanie umowy. W piątek Wisła Kraków potwierdziła, ze skrzydłowy przejdzie badania medyczne, po których podpisze kontrakt z "Białą Gwiazdą".\n27-latek przy Twardowskiego spędził dokładnie dwa lata. W ekstraklasie rozegrał w tym czasie 42 spotkania, w których strzelił jednego gola. Bardzo zresztą cennego, który pozwolił jesienią wygrać z Podbeskidziem Bielsko-Biała 3:2. Przez ponad pół roku Małecki przechodził jednak rehabilitację po poważnej kontuzji więzadeł, a do formy z najlepszych lat nawiązywał bardzo rzadko. Wraca do Wisły, gdzie święcił największe sukcesy.\nBliski rozstania z Pogonią Szczecin jest też Takuya Murayama. Klub wydał zgodę na udział Japończyka w zagranicznym obozie kazachskiej drużyny - Irtyszu Pawłodar. Murayama dołączy do klubu w Antalyi. Jego testy rozpoczną się 9 stycznia. W sezonie 2015 Irtysz zajął 6. miejsce w 12-zespołowej ekstraklasie Kazachstanu. Murayama rozegrał dotąd w Pogoni 78 ligowych spotkań, w których strzelił 9 goli. Wcześniej grał w Gwardii Koszalin i Hannan University.\nPierwszy dzień testów za Pogonią. W sobotę sparing i "debiut" Gyurcso [ZDJĘCIA]\nPogoń zimowym królem polowania\nEkstraklasa w Sport.pl. Pogoń Szczecin chce być gotowa na puchary\nPogoń w czwartek rozpoczyna przygotowania. W nieco okrojonym składzie


HI TEC Therm Energy Power 100 kap. Suplementy dla sportowców ,odżywki na masę\nHI TEC Therm Energy Power 100 kap.\nTherm Energy Power to silny i bardzo skuteczny preparat pobudzający układ nerwowy do intensywnej i długotrwałej pracy podczas wzmożonego wysiłku fizycznego i psychicznego.\nTherm Energy Power silnie pobudza przemianę materii, spala tłuszcz, wspomaga efektywność i wydajność treningu, przeciwdziała fazie katabolicznej oraz przyspiesza regenerację mięśni po wysiłku fizycznym. Efektywnie i szybko wspomaga utratę tkanki tłuszczowej, dzięki wyjątkowemu połączeniu naturalnych ekstraktów roślinnych, pobudzających termogenezę w organizmie.\nZastosowany w tym preparacie ekstrakt z gorzkiej pomarańczy silnie aktywuje rozpad tłuszczu zapasowego w tkance tłuszczowej a zawarta w ekstrakcie z guarany i kawy kofeina znacznie przedłuża efekt odchudzający ekstraktu z gorzkiej pomarańczy.\nPonadto ekstrakt guarany stymuluje układ nerwowy, zwiększa zdolność koncentracji, hamuje łaknienie, poprawia kondycję organizmu i wydolność ogólną. Doskonałym uzupełnieniem kofeiny jest tauryna, która znacząco zmniejsza zmęczenie układu nerwowego, powstałe podczas intensywnego treningu.\nKatechiny zielonej herbaty, w szczególności EGCG, hamują degradację adrenaliny oraz noradrenaliny, przez co wykazują działanie adrenomimetyczne, nasilając lipolizę tkanki tłuszczowej.\n1 - 2 kapsułki dziennie, obficie popijając wodą.


pasje iluszki: Pstryk ;)\nPSTRYK to temat najnowszego wyzwania w PR SZOK\nDowiecie się klikając TUTAJ :)\nZdradzę Wam jedynie, że sponsorem wyzwania jest...\nDigital Paper by Janet!!!\nTak, tak na zwycięzcę czekają fantastyczne grafiki Janet :)\nA teraz moja praca,oczywiście z grafiką Janet...\nKoniecznie zajrzyjcie na bloga PR SZOK,\ngdzie zapoznacie się z wytycznymi wyzwania\ni obejrzycie fenomenalne prace dziewczyn z DT!\nPowiem Wam, że dziewczyny zaszalały ;)\nJanusz B. 21 stycznia 2015 08:20\nI bardzo ładne papiery użyłaś do zainspirowania :)\nMisiówa i Spółka:-) 21 stycznia 2015 09:39\nŚwietna i bardzo pomysłowa!! Kolejna wspaniała karteczka u CIebie. GRATULUJE:)\nWioletta Jagiełło-Czech 21 stycznia 2015 09:55\njaka świetna! siedzę i podziwiam. :)\nIlono pytałaś o stemple z przeszyciami. to są te:\nMi się podobają jeszcze z tej serii okrągłe i proste. ;)\nel 21 stycznia 2015 10:20\ngenialna Ilonko , wszystko tak bardzo do siebie pasuje ... i napis i aparat i klisza .... majstersztyk ... tylko ta buzia lali taka wygięta ale pewnie tak to już jest u nastolatek\naleksandra Mayr 21 stycznia 2015 10:21\nFantastyczna kartka pełna dobrego humoru :))\nŚwiat według Basi 21 stycznia 2015 11:54\nśliczna ciekawa kartka\nma.kesz 21 stycznia 2015 12:49\nedytta-p 21 stycznia 2015 17:32\nGrafiki Janet są śliczne, a Ty tej konkretnej doprawiłaś cudną oprawę - kolory, kompozycja... wszystkie idealnie ze sobą współgra :)\nOlenkaja 21 stycznia 2015 19:06\nU Ciebie Kochana to nie może być inaczej jak... idealnie :))\nAKot 21 stycznia 2015 23:26\nJakże urocza! wszystko jak zawsze ze sobą cudnie się łączy :)\ntasiemka w grochy 22 stycznia 2015 09:49\nPanna Totti 23 stycznia 2015 07:22\nBardzo urocza i dziewczęca :)\nJustyna Skoczylas Janowska 29 stycznia 2015 23:03


Strategia Rozwiązywania Problemów Społecznych dla Gminy Żychlin na lata 2016-2020\nSTRATEGIA ROZWIĄZYWANIA PROBLEMÓW SPOŁECZNYCH DLA GMINY ŻYCHLIN NA LATA 2016 - 2020\nInformacja o wynikach naboru na wolne stanowsiko urzędnicze- Kierownik Sekcji Pomocy Środo\nOgłoszenie o wolnym stanowisku urzędniczym Kierownika Sekcji w Miejsko - Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Żychlinie\nMiejsko – Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Żychlinie ogłasza nabór kandydatów na wolne stanowisko urzędnicze - Kierownika w Sekcji Pomocy Środowiskowej.\nMiejsko – Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Żychlinie, ul.Barlickiego 15A\n- Kierownik Sekcji Pomocy Środowiskowej\nIII.Określenie wymagań na stanowisku kierownika w Sekcji Pomocy Środowiskowej w MGOPS w Żychlinie:\n1)pełna zdolność do czynności prawnych oraz korzystanie z pełni praw publicznych;\n-wyższe pierwszego lub drugiego stopnia - rozumie się przez to studia wyższe w rozumieniu ustawy z dnia 27 lipca 2005 r, Prawo o szkolnictwie wyższym, o odpowiednim kierunku umożliwiającym wykonywanie zadań na stanowisku, stosownie do opisu stanowiska;\n3)staż pracy - minimum 5 lat;\n4) kandydat nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe;\n6) stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na stanowisku określonym w ogłoszonym konkursie;\n1)preferowane wykształcenie wyższe na kierunku praca socjalna lub pedagogika, pedagogika specjalna, politologia, polityka społeczna, psychologia, socjologia, nauki o rodzinie;\n2)doświadczenia zawodowe w instytucjach realizujących zadania z zakresu pomocy społecznej;\n3)doświadczenie zawodowe w zarządzaniu zespołem;\n4)znajomość przepisów prawa z zakresu: ustawy o pomocy społecznej wraz z przepisami wykonawczymi, ustawy kodeks postępowania administracyjnego, ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ustawy o ochronie zdrowia psychicznego, ustawa o zatrudnieniu socjalnym, ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ustawy o pożytku publicznym i wolontariacie, ustawy o finansach publicznych, ustawy o ochronie danych osobowych, ustawy o samorządzie gminnym;\n5)predyspozycje osobowościowe oraz umiejętności interpersonalne:\n- umiejętność dobrej organizacji pracy własnej i podległych pracowników;\n- umiejętność zarządzania zespołem;\n- umiejętność współpracy i skutecznego komunikowania się;\n- umiejętność interpretacji i stosowania przepisów prawnych;\n- samodzielność, kreatywność, nastawienie na innowacje;\n- rzetelność, staranność, samodzielność;\n- umiejętność pracy pod presją czasu i w sytuacjach kryzysowych;\n- znajomość obsługi pakietu Office.\nIV. Zakres zadań wykonywanych na stanowisku Kierownika Sekcji Pomocy Środowiskowej:\nkierowanie pracą Sekcji Pomocy Środowiskowe, tj. m.in.:\na)określanie celów, zadań i działań do realizacji dla kierowanej komórki;\nb)planowanie działań długofalowych oraz krótkoterminowych dotyczących organizacji pracy, zarządzania podległymi pracownikami oraz zasobami finansowymi i rzeczowymi;\nc) określanie ryzyka dla realizowanych zadań;\nd)określanie norm i procedur dla realizowanych zadań;\ne)koordynowanie i nadzorowanie pracy podległych pracowników (tj. zespołu 7 pracowników socjalnych i 2 asystentów rodziny)\nf) udzielanie pomocy pracownikom w zakresie prowadzenia trudnych spraw;\ng)kontrola wewnętrzna w podległym zespole pracowników socjalnych i asystentów rodziny tj. m.in.:\n- wykonywanie kontroli metodyczno-diagnostycznej oraz dyscypliny pracy;\n- nadzorowanie terminowości załatwianych spraw;\n- ocena realizacji i skuteczności udzielonej pomocy, nadzór pracy w terenie; kontrolowanie pracowników w zakresie formalnego i merytorycznego wnioskowania o pomoc, prowadzenia obowiązującej dokumentacji;\nh)ocena pracy podległych pracowników socjalnych, wnioskowanie o nagrody i kary regulaminowe;\ni)budowanie i realizowanie współpracy z innymi komórkami organizacyjnymi Ośrodka;\nj)nadzór nad prawidłowością i terminowością sporządzonych w ramach Sekcji sprawozdań i analiz;\nk)monitorowanie projektów i zadań realizowanych przez pracowników socjalnych i asystentów rodziny Ośrodka;\nl)badanie potrzeb szkoleniowych pracowników socjalnych i asystentów rodziny;\nustalanie potrzeb oraz współudział w kształtowaniu polityki społecznej środowiska lokalnego;\nwspółdziałanie z instytucjami i organizacjami w podejmowaniu przedsięwzięć zmierzających do pełnej realizacji zadań wynikających z ustawy o pomocy społecznej;\ninicjowanie nowych form i metod wsparcia dla klientów pomocy społecznej;\nwspółpraca z ośrodkami wsparcia w zakresie świadczonych przez nich usług.\nRealizacją zadań wynikających z ustawy o zatrudnieniu socjalnym oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ;\nRealizacją zadań wynikających z ustawy o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej oraz ustawy Za życiem ( praca z rodziną przeżywającą trudności w wypełnianiu funkcji opiekuńczo – wychowawczych ) realizacja usług asystenta rodziny, opracowanie Gminnego Programu Wspierania Rodziny ;\nDiagnozowaniem, nadzorowaniem, monitoringiem i opiniowaniem w sprawie sytuacji rodzin zagrożonych odebraniem dziecka ;\nRealizacją zadań wynikających z ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi w zakresie współpracy z Gminną Komisją Rozwiązywania Problemów Alkoholowych ;\n1Przeprowadzaniem wywiadów środowiskowych w związku z realizacją ustawy o świadczeniach rodzinnych ;\n1Wykonywaniem zadań wynikających z ustawy o ochronie zdrowia psychicznego (monitoring środowiska) prowadzenie postępowania dot. ubezwłasnowolnienia lub umieszczenia w DPS bez zgody osób niekorzystających ze świadczeń pomocy społecznej ;\nWskazywaniem na polecenie sądu kandydatów na opiekuna prawnego i kuratora w przypadku osób nie korzystających ze świadczeń ;\numowa o pracę (pełen etat) od sierpnia 2020 r.\nmiejsce pracy : Miejsko – Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Żychlinie\nwymiar czasu pracy to 8 godzin na dobę i przeciętnie 40 godzin tygodniowo w przyjętym trzymiesięcznym okresie rozliczeniowym.\nVI. Wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych w jednostce, w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, wynosi 0,04%.\nkwestionariusz osobowy dla osoby ubiegającej się o zatrudnienie według wzoru stanowiącego załącznik do Ogłoszenia;\nkopie świadectw pracy lub zaświadczenie lub opinia na potwierdzenie spełniania wymagań określonych w pkt III ust. 1 pkt 3 oraz ust. 2 pkt 2;\noświadczenie kandydata o stanie zdrowia pozwalającym na zatrudnienie na stanowisku określonym w ogłoszonym konkursie według wzoru stanowiącego załącznik do Ogłoszenia;\noświadczenie o nieskazaniu prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe według wzoru stanowiącego załącznik do Ogłoszenia;\noświadczenie kandydata o pełnej zdolności do czynności prawnych oraz korzystaniu z pełni praw publicznych według wzoru stanowiącego załącznik do Ogłoszenia;\nw przypadku wskazania kwalifikacji innych niż określone w wymaganiach niezbędnych - inne dokumenty (w tym np. zaświadczenia, certyfikaty, dyplomy, opinie) dokumentujące posiadane umiejętności, kwalifikacje.\nProsimy nie załączać dokumentów zawierających dane osobowe wykraczające poza określone w niniejszym Ogłoszeniu.\nVIII.Kandydaci, którzy nie spełnią wymagań formalnych zostaną poinformowani pisemnie ze wskazaniem przyczyny odrzucenia kandydatury.\nIX. Osoba wyłoniona w drodze naboru, z którą będzie nawiązany stosunek pracy jest zobowiązana przed dniem zatrudnienia przedstawić zaświadczenie o niekaralności.\nDokumenty należy złożyć do dnia 26.06.2020 r. godz. 13.30\nOferty należy składać w MGOPS w Żychlinie pokój nr 9 w godzinach pracy Ośrodka lub przesyłać pocztą do dnia 26.06.2020 r. włącznie (liczy się data wpływu do Ośrodka). Dokumenty należy dostarczyć w zamkniętej kopercie z dopiskiem „Konkurs Kierownik Sekcji Pomocy Środowiskowej w Miejsko – Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Żychlinie” oraz podać imię i nazwisko.\nAdres: Miejsko - Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej 99-320 Żychlin, ul. Barlickiego 15A.\na.Każdy z kandydatów, który przeszedł wstępną selekcję tj. stwierdzono, że spełnia wymogi formalne, będzie poinformowany telefonicznie lub pocztą elektroniczną lub pisemnie o terminie kolejnego etapu naboru i zastosowanej metodzie rekrutacji.\nb.Oferty, które wpłyną do MGOPS w Żychlinie po upływie terminu składania ofert nie będą rozpatrywane (decydująca jest data i godzina wpływu dokumentów do MGOPS w Żychlinie).\nc.Zebrane w wyniku naboru dane osobowe zostaną wykorzystane jedynie na potrzeby rekrutacji, której one dotyczą. Administratorem danych osobowych jest MGOPS w Żychlinie.\nd.Informacja o wynikach naboru zostanie zamieszczona niezwłocznie po przeprowadzonym naborze w:\nBiuletynie Informacji Publicznej http://www.bip.mgopszychlin.pl w zakładce „Konkurs na wolne stanowisko urzędnicze – Kierownik Sekcji Pomocy Środowiskowej";\nstronie internetowej MGOPS w Żychlinie http://www.mgopszychlin.pl w zakładce „Konkurs na wolne stanowisko urzędnicze – Kierownik Sekcji Pomocy Środowiskowej”;\nna tablicy informacyjnej w budynku Ośrodka.\n1.Wzór - Kwestionariusz osobowy dla osoby ubiegającej się o zatrudnienie\n2.Wzór - Oświadczenie o stanie zdrowia pozwalającym na wykonywanie pracy na stanowisku określonym w ogłoszeniu o konkursie\n3.Wzór - Oświadczenie dotyczące niekaralności\n4.Wzór - Oświadczenie dotyczące pełnej zdolności do czynności prawnych i korzystania z pełni praw publicznych\n5.Obowiązek informacyjny dot. ochrony danych osobowych\nOpublikował: Kamil Igielski\nPodpisał: Kamil Igielski


Kamil Adam Hirsz, Autor w serwisie celironman.pl\nAuthor Archive for Kamil Adam Hirsz\ncelironman.pl / Articles by Kamil Adam Hirsz\nAbout Kamil Adam Hirsz\nRelacja z obozu treningowego – Majorka – 28.03-04.04.2017\nWitam Was serdecznie. Dzisiaj będzie trochę nietypowo… Chyba. Mam wiele do napisania a nie chciałbym Was zanudzać – chociaż z drugiej strony – do rzeczy… Dzisiaj Majorka… Aha… Ten tekst... read more →\nKongres Psychologii Sportu – 22.03.2017\nWiedzieliście, że #CelIronMan Team możecie zobaczyć nie tylko na zawodach sportowych, ale i na wielu innych wydarzeniach? Dla potwierdzenia tej tezy dziś opowiemy Wam o zakończonym w miniony weekend Kongres... read more →\nEventy, Wyjazdy i obozy\nSzkolenie z zakresu „Żywienie w sportach wytrzymałościowych” – 14.01.2017\nWitajcie, Pozwólcie mi na to, aby dzisiejsza relacja dość znacząco różniła się od poprzednich. Tym razem nie chciałbym opisywać kolejnych startów czy też treningów, lecz pokrótce opowiedzieć Wam o bardzo... read more →\nINFORMACJE ORAZ ZAPISY NA OBÓZ - KLIKNIJ FB - KLIKNIJ Termin: 02.03.2017 - 09.03.2017 * Cena dla osoby trenującej - 1499 PLN * Cena dla osoby towarzyszącej - 999... read more →\nTargi Bike-Expo Kielce 2016 – 05.10.2016\nCałkiem niedawno ruszyliśmy na południe Polski, do Kielc - stolicy malowniczego województwa świętokrzyskiego. Oczywiście, nie była to jedynie wycieczka krajoznawcza - w dniach 24-26 września odbywały się tam targi rowerowe... read more →\nKierunek Porto, czyli niezwykłe doznania kulinarne, sport i zrealizowany cel – 21.09.2016\nOlá amigos. Dwa krótkie słowa, ale dźwięczą mi w uszach od niedzieli. Wiem, że nie powinienem się dziwić, skoro cały weekend słyszeliśmy je na każdym kroku … w metrze, restauracjach,... read more →\nHerbalife IRONMAN 70.3 Gdynia – 08.08.2016\nWitajcie i wybaczcie, że to, co za chwilę przeczytacie będzie momentami niezbyt składne, ale piszę te słowa na gorąco. Właśnie po raz pierwszy w życiu ukończyłem zawody z cyklu Herbalife... read more →


Strona główna›Włamali się do elektroniki samochodu\nInformatycy z Uniwersytetu Karoliny Południowej (USC) i Uniwersytetu Rutgers w badaniach przyjrzeli się bezpieczeństwu elektroniki samochodowej z punktu widzenia ochrony danych. Za pomocą złośliwych ingerencji w elektronikę pokładową nowoczesnych samochodów osobowych można spowodować niebezpieczne sytuacje od wyłączenia hamulców podczas jazdy i zapłonu po spontaniczne nagłe hamowanie.\nDotychczasowe eksperymenty w tej materii (Experimental Security Analysis of a Modern Automobile)\nkoncentrują się na prawdopodobnych skutkach takich ingerencji i temu, w jakim stopniu jest na nie podatna elektronika pojazdu, np. w ramach popularnej szeregowej magistrali komunikacyjnej Controller Area Network (CAN).\nInaczej niż można by się tego spodziewać, specjaliści byli w stanie bezproblemowo z odległości 1. metrów – a przy użyciu wzmacniacza anteny nawet z 40 metrów od stojącego auta – prowadzić podsłuch. Uzyskiwane w ten sposób 32-bitowe ID czujników dają podobną możliwość identyfikowania samochodów w ruchu ulicznym i ustalania profili ruchu tak, jak jest to realizowane za pomocą kamer wideo. Kierowcy samochodów nie mogą wyłączyć sensorów i są w związku z tym tak samo bezbronni wobec śledzenia, jak w przypadku zapisywania numerów rejestracyjnych przez tzw. fotoradar.\nWłamali się do Microsoftu i ukradli... iPady\nUber zatrudnił hakerów, którzy włamali się do Jeepa


podręczniki szkolne – Podręczniki dla uczniów\nPodstawówka, liceum – arkusze, repetytoria maturalne oraz inne pomoce naukowe\nJęzyk angielski – zdążyć przed maturą!\nAuthor NataliaPosted on 1 kwietnia 2019 10 maja 2019\n1Gdy tylko zgasną światła dekoracji studniówkowych, maturzyści zabierają się do nauki. Przynajmniej oficjalnie tak się uważa, choć większość po latach wspomina, że na naukę najwięcej czasu poświęcało się na tydzień przed planowanymi egzaminami. Najwięcej trudności maturzystom sprawia nauka matematyki, a także języków obcych. Najpopularniejszym i najczęściej wykładanym językiem jest u nas angielski. Aby dobrze przygotować się do matury zarówno pisemnej, jak i ustnej, trzeba zainwestować w naprawdę świetne pod kątem merytorycznym podręczniki szkolne. Skąd takowe brać i na jakie tytuły warto zdecydować się bez nadmiernego grzebania w księgarniach internetowych oraz tradycyjnych? Repetytoriów z języków obcych znajdziemy mnóstwo, ale nie każde solidnie przygotuje maturzystę do egzaminów końcowych oraz na studia. Sprawdzonym rozwiązaniem będzie zakup „Repetytorium z języka angielskiego” napisanego przez duet Lynda Edwards oraz Marta Rosińska. Wielu anglistów nauczających młodzież w liceach oraz technikach na każdym kroku poleca właśnie tą pozycję. Dlaczego?\nAngielski naprawdę nie gryzie!\nPoziom podstawowy oraz rozszerzony naprawdę gwarantuje solidne przygotowanie do egzaminów. Skorzystają na tym zarówno maturzyści przymierzający się do pójścia na studia ściśle związane z językiem angielskim, jak i osoby pragnące jedynie zaliczyć ten język na przyzwoitym poziomie, jednocześnie nie wiążąc z nim dalekiej przyszłości. Z drugiej jednak strony, przecież wszyscy dobrze wiemy, że znajomość języka angielskiego w dzisiejszych czasach otwartych granic otwiera także wszelkie drzwi, choćby w temacie poszukiwania pracy za granicą. Z pomocą repetytorium można:\nusystematyzować wszelkie znajomości zdobyte na przestrzeni lat,\nutrwalić liczne zasady gramatyczne, by mówić i pisać jeszcze lepiej,\npoprawić akcent w mówieniu,\nzredukować do minimum błędy w pisaniu,\nnauczyć się stosować wszelkie szyki i czasy w praktyce,\nstworzyć klucz do wszelkich form wypowiedzi po angielsku,\ndoskonalić się w ćwiczeniach o różnej tematyce.\nNie tracić czasu!\nZamiast buszować w dziesiątkach podręczników do nauki języka angielskiego, lepiej zdecydować się na jedno porządne, ale skutecznie opracowane repetytorium. Niniejsza publikacja zdecydowanie należy do tego typu materiałów poddających dotychczas przerobiony program swoistej syntezie. Nawet wiele lat po maturze zdarzyć się może, że będziemy chcieli odświeżyć naszą wiedzę, przypomnieć słownictwo oraz prawidłowy szyk w zdaniach. Repetytorium to czeka w każdej chwili na to, aby odkryć je zupełnie od nowa! Takie książki językowe zawsze już pozostają aktualne!\nCategories Książki, Matura, PodręcznikiTags język angielski, matura, podręczniki szkolne


Komisarz ds. rolnictwa 11 września w Polsce na rozmowach o embargu - Świat\nDodano: 25-08-2014 09:49\nKomisarz UE ds. rolnictwa Dacian Ciolos zamierza przyjechać 11 września do Polski, by porozmawiać o skutkach rosyjskiego embarga na produkty rolno-spożywcze z Unii - potwierdził w piątek wieczorem w Brukseli rzecznik komisarza Roger Waite.\nWedług niego Ciolos chciałby się spotkać z ministrem rolnictwa Markiem Sawickim, reprezentantami środowisk rolniczych i być może grupą parlamentarzystów. Oprócz skutków wprowadzonego przez Rosję 7 sierpnia zakazu importu produktów rolno-spożywczych z UE tematem rozmów będą też propozycje działań służących znalezieniu alternatywnych do rosyjskiego rynków zbytu dla produktów unijnego sektora rolno-spożywczego.\nKE ogłosiła w miniony poniedziałek, że przeznaczy 125 mln euro na rekompensaty dla producentów niektórych owoców i warzyw, dotkniętych rosyjskim embargiem. Są to: pomidory, marchew, biała kapusta, papryka słodka, kalafiory, ogórki, korniszony, pieczarki, jabłka, gruszki, truskawki, maliny, czarna, czerwona i biała porzeczka, jeżyny, agrest, winogrona stołowe i kiwi.\n82 mln euro mają trafić do producentów jabłek i gruszek, a 43 mln - pozostałych owoców i warzyw wymienionych w propozycji KE.\nW piątek Minister Sawicki powiedział, że propozycje KE nie są wystarczające i zamierza 11 września dyskutować z komisarzem Ciolosem o zwiększeniu wsparcia dla rolników w związku z embargiem Rosji.


Materiał - jimewalker.com\nPowinniśmy wiedzieć, które produkty musimy mieć\nZ pewnością wydajemy sobie sprawę z tego, że proponowanych nam jest dużo przeróżnych przedmiotów, które powinny nam usprawnić codzienne działanie. To właśnie sprawia, że przed każdym zakupem musimy się dokładnie zastanowić, co będzie odpowiednie dla nas i w co musimy inwestować. Tylko wówczas będziemy posiadali świadomość, że podejmiemy odpowiednią decyzję oraz będziemy z niej usatysfakcjonowani.\nRepliki metalograficzne okazują się być zupełnie nieszkodliwe\nWarto zbadać przeróżne konstrukcje\nMusimy posiadać pewność, że każdy przedmiot się powoli ściera i im więcej czasu upłynęło od jego wyprodukowania, tym gorszą jakość może prezentować. Dlatego tak istotne jest to, żeby zrobić regularne badania, które posiadają za zadanie zbadanie trwałości konkretnego materiału oraz zobaczenie, czy okazuje się być on jeszcze w stanie prawidłowo wypełniać wszystkie swoje funkcje.\nNiezwykle istotne przeznaczenie odpowiedniej jakości stali\nPoprzez użycie części z bardzo mocnej stali jest możliwość bez trudności przedłużyć okres eksploatacji wielu maszyn i urządzeń. Hardox 450 jest stalą wytrzymałą na ścieranie, określoną do użyć wszędzie tam, gdzie potrzebne jest pozyskanie wytrzymałości na ścieranie w powiązaniu z dobrą właściwością zginania na zimno.\nPodniesienie trwałości modułów maszyn zezwala na uzyskanie pozytywnych efektów finansowych dzięki zmniejszeniu ilości awarii i przestojów technologicznych.\nNapisane przez: Peter Alfred Hess\nW jaki sposób skutecznie zmienić kształt odpornych materiałów?\nNie da się zataić zjawiska, że w szerokim zakresie rozumiana technologia automatyczna stanowi obecnie niezmiernie znaczącą cześć naszej codzienności. Korzystamy z jej dobrodziejstw każdego dnia w naszych domach, pomimo że zwykle nie zdajemy sobie z tego sprawy. Na dodatek użytkowane dzisiaj w tej wąskiej specjalizacji narzędzia na stałe wpisały się do rozwiązań przemysłowych, dzięki którym proces produkcyjny został w gigantycznym stopniu przyspieszony.\nNapisane przez: Daniel Bergey\nDoradca marketingowy podpowie nam które działania powziąć\nIm dokładniej zaprezentowany okazuje się być dany produkt i calutka nasza firma, tym większa będzie nadzieja, że klienci nam zaufają i że zechcą skorzystać z naszych materiałów.\nW dzisiejszych czasach poczucie bezpieczeństwa jest jednym z istotniejszych aspektów funkcjonowania, na jakie coraz więcej ludzi kieruje dużą uwagę. Jest to zdecydowanie pozytywne zjawisko i zwiększająca się świadomość ludzi w tym problemie to niezmiernie ważna rzecz.\nZ jakiego powodu obsługa imprez jest tak niezwykle ważna\nDo tego rodzaju kwestii jak sterowanie oświetleniem, czy właściwa oprawa muzyczna na imprezie warto wynająć zarówno profesjonalny sprzęt, jak i doświadczone osoby\nOdpowiednia obsługa techniczna imprez to istotna kwestia, jeśli chcemy, aby daną imprezę można było faktycznie uznać za udaną.\nJuż od dawna interesujesz się Japonią? Twoim największym marzeniem jest odwiedzenie ”Kraju Kwitnącej Wiśni”? Rozumie się samo przez się, iż taka eskapada nie będzie należała do najtańszych, jednakże niesłychanie znaczące jest to, żeby spełniać swoje życzenia. Jeśli do tego czasu nie udało Ci się odłożyć na tyle dużo funduszy to w tej chwili zajmij się czym innym i odkładaj finanse na tą podróż.