Strona główna Blog turystyczny Cube SL Road – recenzja roweru fitnessowego do 3000 zł\nNiespełna rok temu popełniłem wpis o tym, jak dostosować rower do swoich potrzeb. W zasadzie zostawiam go w charakterze ciekawostki przyrodniczej, bo przez ten czas wiele się zmieniło. Po pierwsze, słusznie uznałem, że te przeróbki to jednak były śmiechu warte? Po drugie, parę rozmów z osobami, które w temacie są obeznane znacznie lepiej ode mnie, przekonały mnie, że do moich potrzeb najlepszy będzie rower fitnessowy. Wcześniej mylnie sądziłem, że jeśli coś jest do wszystkiego, to musi być do niczego. To nieprawda – a trzy miesiące szczęśliwego posiadania Cube SL Road mnie co do tego przekonały. Poniżej przedstawiam subiektywną recenzję, napisaną stricte po amatorsku, bo przyznaję – znawcą nie jestem i zwyczajnie się na całym tym osprzęcie nie znam:) Chciałem w sumie wstrzymać się, póki nie dokręcę do 1000 km, ale na liczniku już prawie 800; myślę, że poznałem wszelkie zalety tego roweru (których ma naprawdę dużo) i zmierzyłem się z wyzwaniami (na szczęście nielicznymi:), które przede mną postawił.\nCo było przed Cube SL Road?\nOd czterech lat jestem szczęśliwym właścicielem decathlonowego Rockridera 5.1. Właściwie to od pięciu – wcześniejszy rower miałem identycznego modelu, ale ktoś się nie bał i… zabrał (tylko szkoda, że zapomniał oddać) z zamkniętej piwnicy. Cóż, nie chcę rzucać podejrzeniami na prawo i lewo, nosacz zrobi to za mnie:\nDo tej pory wyjeździłem na Rockriderze bez mała 12 000 kilometrów – nieźle jak na rower, za który dałem dosłownie parę stówek. Jest to tak naprawdę rowerowy odpowiednik Matiza – jak solidnie depniesz, to fajnie rozpędzisz, do przemieszczania z punktu A do punktu B idealny (do C i D również:), a naprawić można dosłownie czymkolwiek i cokolwiek do niego włożyć, bo jeśli mnie pamięć nie myli, to osprzęt stanowią same no-name’y. Dość powiedzieć, że w styczniu za wymianę: całego napędu, linek hamulcowych i do przerzutek, ich regulacji zapłaciłem raptem trzy stówki:) Idealny, jeśli masz kondycję na 100 km i zero ambicji do wykrywania wyścigów.\nW zasadzie wszystkie epitety, którymi Motoznafca opisał Matiza, można przełożyć na mojego Rockridera.\nAle jak już pisałem wcześniej, apetyt rośnie w miarę kręcenia i w końcu na początku roku dojrzałem do tej niezwykle trudnej decyzji: kupuję nowy rower! Analiza potrzeb, stylu jazdy, ulubionych tras, kilka rozmów z osobami, które na pewno są bardziej ogarnięte w temacie, nieco liberalne podejście do ustalonego sobie wcześniej budżetu i, jak się okazało, zostałem pierwszym we Wrocławiu właścicielem Cube SL Road rocznik 2018! Pierwszym, bo Skiteam z wrocławskich Arkad specjalnie dla mnie ściągał rower na długo przed sezonem.\nCube SL Road – ogólne odczucia\nWcześniej w ogóle nie brałem pod uwagę roweru fitnessowego. Uparłem się na którąś z szos decathlonowych („Triban 500, 520, a może wysupłać trochę zaskórniaków i Triban 540? Kierownica prosta czy baranek? Prędzej prosta, a więc modele mniej popularne…” i tak w kółko. Hamlet przy moich rowerowych rozterkach to mistrz szybkiej decyzji:). Pierwsza rozmowa z kolegą na temat wyboru roweru:\nKolega: „A wygląd się dla ciebie liczy?”\nJa (jak typowy facet, któremu zadaje się takie pytanie): „Nie, to rzecz drugorzędna”.\nKolega (pokazując stronę Cube): „No to patrz”.\nJa (też jak typowy facet): „O ja…”\nZachwyt nie dziwi, bo jak się dowiedziałem chwilę później – Cube dba zarówno o kwestie czysto praktyczne, jak i nienaganny wygląd roweru. Typowo fitnessowa rama Cube SL Road (o tym, co to jest rower fitnessowy, przeczytacie tutaj) już na pierwszy rzut oka obiecuje dużą szybkość, ale też praktyczne podejście – umożliwia bowiem zamontowanie bagażnika lub błotników. Nie każdy rower z przeznaczeniem na szosę daje taką możliwość. Do tego trzeba dodać bardzo fajny design – czarną ramę z niebieskimi elementami. Nic dziwnego, że zakochałem się od pierwszego wejrzenia.\nDużo obiecywałem sobie również po wadze roweru. Całość waży 11,8 kg – jak na szosę może sporo, ale w porównaniu z 15,5 kg Rockriderem jednak robi wrażenie. To jakby porównywać ważącego 90 kilogramów weekendowego biegacza z niespełna 70 – kilogramowym maratończykiem.\nZacznijmy od dołu – najpierw koła\nWcześniej nie jeździłem na niczym większym od 26 cali i przejścia na 28 trochę się obawiałem. Widziałem gdzieś ranking rozmiaru kół, w którym dwudziestki ósemki przegrywały z mniejszym rozmiarem na zwrotności.\nFaktycznie, pierwsze jazdy nie należały do najłatwiejszych. Parę razy siła odśrodkowa odrzuciła mnie z ostrego zakrętu na zewnątrz, ale szybko nauczyłem się na nowo operować odpowiednio hamulcami i udało mi się rower okiełznać. Na plus – przy takim rozmiarze szybkość jest zdecydowanie większa.\nWytrzymałość kół miałem okazję sprawdzić na kilku nienajlepszej jakości drogach; na razie obyło się bez ósemkowania i oby tak dalej. Nie mam natomiast wątpliwości co do wytrzymałości opon Schwalbe, których internauci – kolarze nie mogą się nachwalić. Prawie 800 km bez kapcia – dalej może nie jest to wielki wyczyn, ale daje nadzieję, że nie będę tak często stał w kolejce w Decathlonie z nowymi dętkami, jak w zeszłym roku, kiedy to gumy łapałem notorycznie. Fabrycznie założony jest rozmiar 40×622 i jak dla mnie jest to wybór optymalny, zapewniający dobrą przyczepność na szosie, kocich łbach, lasach i polach – na górach jeszcze nie testowałem.\nPotem przerzutki i hamulce\nClaris w szosowej hierarchii stoi najniżej ze wszystkich grup Shimano. Ale mnie to nie przeszkadza – zbyt amatorsko jeżdżę, aby te ułamki sekund bardziej precyzyjnej zmiany przełożenia były dla mnie kluczowe. Optymalna wydaje mi się liczba przełożeń: 2×8 sprawia, że przy bardziej pofałdowanym terenie korzystam w zasadzie z pełnego zakresu. Większa ilość przełożeń przy mojej amatorskiej jeździe byłaby niewykorzystywana.\nUcieszył mnie też fakt, że Claris, jeśli zajdzie potrzeba wymiany osprzętu, jest znacznie tańsza od wyższych grup. Tu znajduje się porównanie cen. Artykuł jest wprawdzie sprzed dwóch lat i opisuje Claris 2400 (w Cube SL Road jest nowa Claris 2000), ale nie wydaje mi się, aby różnice były znaczące.\nNa minus – tylna przerzutka już przy pierwszej jeździe posypała się. Wystarczyło na szczęście tylko dokręcić na powrót linkę przerzutki i już jest dobrze, regulację załatwił pierwszy przegląd gwarancyjny.\nHamulce tarczowe spisują się idealnie. Kilkakrotnie musiałem nagle się zatrzymać (prędkość, do której na początku nie byłem przyzwyczajony, robiła swoje), na szczęście miałem gwarancję krótkiej drogi hamowania.\nKilka słów o widelcu\nW Rockriderze jeździłem z przednim amortyzatorem, więc jazda ze sztywnym widelcem na początku była dla mnie… małym szokiem. Widelec Aluminium Rigid Fork nie tłumi wszystkich drgań (choć większe koło trochę pomaga), więc kocie łby odczułem boleśnie w rękach i kręgosłupie. Z drugiej strony – sztywny widelec to jednak większa prędkość i mniejsza masa. Zainteresowanych różnicami odsyłam tutaj.\nZasadniczo jestem zadowolony z zastosowanego w Cube SL Road rozwiązania. Natomiast zdaję sobie sprawę, że nie każdemu kolarzowi wychowanemu na rowerze z amortyzatorem sztywny widelec przypadnie do gustu.\nNa koniec siodełko i kierownica\nCo do siodełka – to tak naprawdę jedyna rzecz, nad wymianą której głęboko się zastanawiałem. Ta myśl wraca po każdej wykręconej setce, bo siodełko jest na tyle twarde, że dłuższą jazdę boleśnie odczuwam. Może to kwestia przyzwyczajenia, ale jeśli nic w tej materii się nie zmieni, to wymienię. Siodełko to akurat pikuś:)\nCieszy mnie zastosowana prosta kierownica. Baranek owszem – zapewnia bardziej sportową pozycję, ale na miejski chaos to nie jest dobre rozwiązanie. Gorsza manewrowość oraz utrudniona obserwacja wskutek pochylonej sylwetki sprawiają, że jazda w mieście nie należy do bezpiecznych. A choć bardzo lubię wyjechać poza miasto, to w miejskiej dżungli również dużo się przemieszczam – a bezpieczeństwo jest dla mnie ważniejsze od aerodynamicznej sylwetki.\nPewnym zaskoczeniem była szerokość kierownicy – 66 centymetrów. Po wejściu na rower po raz pierwszy czułem się jak na Harleyu, ale to wrażenie szybko zniknęło. Wydaje mi się, że szeroka kierownica rekompensuje gorszą manewrowość większych kół, tak więc to była tylko kwestia przyzwyczajenia.\nPodsumowanie: Cube SL Road – idealny rower fitnessowy do 3000 zł?\nJak zauważyliście w tej recenzji – często używam sformułowań typu „kwestia przyzwyczajenia”, „w poprzednim rowerze było inaczej”, etc. Bo faktycznie – Cube SL Road to rower zupełnie inny niż budżetówki, po które sięgałem wcześniej (i z których – od razu zaznaczam – również byłem bardzo zadowolony).\nJednak Cube SL Road to właśnie rower, który całkowicie odpowiada moim potrzebom. Szybki na szosie i w lesie, lekki, co daje obietnicę wycieczek jeszcze dłuższych niż zazwyczaj, a jednocześnie wytrzymały, więc nie powinienem obawiać się częstych wizyt w serwisie. Moim zdaniem 3000 złotych za rower to sporo, natomiast po pierwsze primo – to dopiero średnia półka cenowa i na pewno można wydać więcej (a jest ryzyko zwłaszcza przy delikatnych szosówkach, że częściej niż na drodze rower będzie przebywał w serwisie). Po drugie primo – jest mądra zasada, że kupujesz rower w takiej cenie, na ile Cię stać.\n3000 złotych na Cube SL Road to była bardzo dobra decyzja, której przez te niespełna 800 kilometrów nie pożałowałem. Pełną specyfikację roweru znajdziecie tutaj.\nPoprzedni artykułCzęść druga subiektywnego wyboru nadmorskim tras rowerowych\nNastępny artykułWęgierska majówka – Budapeszt\nDruga, ostatnia część beskidzkiego epilogu bardzo udanej majówki. Relację z wejścia na Babicę możecie przeczytać tutaj. Celem na kolejny dzień była Koskowa Góra –...


RE: Solarium czy słońce?\nDziewczyny, a ta rękawica co pisałyście to ta od st. moriz? Ja mam samoopalacz w sprayu, ale czasem muszę sobie trochę pomóc rozsmarowując, tak się nad nią zastanawiałam, bo chciałam w balsamie, ale obawiam się, że nie poradzę sobie z rozsmarowaniem. Jak ona się Wam sprawdza?\nTo jest tak porządna rękawica, że możesz ją nawet prać w pralce. Kosztuje jakieś grosze, ostatnio chyba nawet mieli ją na stronie w promocji.\nKlarysa, później spróbuję Ci jej zdjęcie zrobić po kilku użyciach. Jest super. Dzięki niej, nie masz smug co jest bardzo ważne no i nie masz brudnych rąk. No i jak wspomina Lalka możesz ją spokojnie wyprać w pralce\nNadal jest w promocji, 26 zł: http://stmoriz.pl/kategoria-produktu/promocje/\nRękawica od st.moriz to dla mnie cudo tak jak pisała Multiwitamina brak smug, brak brudnych rąk szybko i sprawnie. Ja ją piorę zawsze w rękach, ale widzę ze dziewczyny wolą pralkę. Może i ja się odważę\nDziewczyny, a dla jasnej karnacji nadają się te samoopalacze? Przyznam się, że kiedyś "testowałam" tego typu produkty i efekty nie były najlepsze...\nOni mają spory wybór, do jasnej cery, śniadej, a nawet takie z regulacją stopnia opalenizny, więc spokojnie i bladzioch coś dla siebie znajdzie.\nJa jestem blada jak córka młynarza i dla jasnej karnacji muss jest idealny więc bez obaw możesz stosować. Będziesz zachwycona.\nWszystko jest dla ludzi, solarium także pod warunkiem, że korzystamy z niego z umiarem. Ja na przykład raz na jakiś czas pozwalam sobie na sesje bezpiecznego opalania w centrum medycyny estetycznej http://aspalia.pl/. Uważam, że każdej z nas należy się raz na jakiś czas taka chwila relaksu i zadbania o swoją urodę.\nJuż mam tę rękawicę, w końcu kupiłam. Jestem dopiero po pierwszym użyciu, ale daje efekt łał. Przede wszystkim oszczędza się bardzo dużo czasu.


Tarczyński: 2,8 mln zł straty netto w I półroczu wobec 4,7 mln zł zysku przed rokiem - Mięso/wędliny\nData: 28-09-2018, 21:06\nTarczyński zanotował w I półroczu 2018 roku 2,8 mln zł straty netto wobec zysku netto w wysokości 4,7 mln zł rok wcześniej - poinformowała spółka w komunikacie. Rentowność netto Tarczyńskiego po sześciu miesiącach wynosi -0,8 proc.\nW okresie 6 miesięcy 2018 roku marża brutto spółki na sprzedaży wynosiła 22,3 proc. i była o 4,3 p.p. wyższa niż w analogicznym okresie 2017 roku.\n"Najważniejszym czynnikiem wzrostu marży brutto był najniższy od 2 lat koszt surowca - koszty zużycia materiałów i energii w przychodach w pierwszym półroczu 2018 roku (poza przychodami ze sprzedaży towarów i materiałów) wynosiły 58,3 proc., natomiast w pierwszym półroczu 2017 roku 63,9 proc." - napisano w raporcie półrocznym spółki.\nTarczyński zanotował poziom kosztów sprzedaży na poziomie 47,2 mln zł (wzrósł o 1,7 mln zł w stosunku do pierwszego półrocza 2017 roku).\nPocząwszy od pierwszej połowy 2018 roku grupa Tarczyński powróciła do ponoszenia regularnych wydatków na kampanię reklamową. Ich wartość w pierwszym półroczu 2018 wyniosła 6,6 mln zł.\nWynik EBITDA grupy po półroczu wyniósł 21,1 mln zł i był o 2,6 mln zł niższy niż przed rokiem. Rentowność EBITDA wyniosła 5,9 proc.\nAD 03-10-2018, 09:24:\nKtoś, kiedyś pięknie powiedział "zadbaj o ludzi a oni zadbają o Twój wynik". Przy takim traktowaniu pracowników jak w TSA, wyniku nigdy nie będzie.\nros 02-10-2018, 12:30:\npompowanie balonika reklamami i wyciąganie pieniędzy z giełdy na niby rodzinną firmę najlepszych kabanosów, które lata świetności mają już dawno za sobą już nie przynosi rezultatów?\npulpet 01-10-2018, 22:48:\nwychodzi bokiem miksowanie pięciu smaków do biedrow i Lidla .\nRobocop 01-10-2018, 21:13:\nPodpisuję się pod komentarzem ze ,, szwagrem ‚’ wiadomości kim mowa\nL 30-09-2018, 17:04:\nNo I redukcja etatów by się przydała... jest sporo kierowników potrzebnych zupełnie do niczego. A przede wszystkim nie trzymać figurantów "szwagrów" w zespole...\nMsropss 30-09-2018, 09:18:\nKabanosy przesadnie drogie i się dziwią\ngoha 3zl 29-09-2018, 20:43:\nMoże morze jakość poprawcie smak waszych produktów bo marne są szczególnie szynki i tzw kabanosy, typowo polska marna jakość\nJózek ze Wsi 29-09-2018, 05:11:\nWystarczy trzymać cenę wypromowanego produktu, a nie dawać pupy za pół darmo, dobrze sprzedać sztuka, tanio każdy potrafi. Prawda nowoczesna?\nPaweł 28-09-2018, 23:02:\nMoże mniejsze rotację w firmie dały by zwiększone zyski ?:(\nleszek 28-09-2018, 21:46:\npanie Jacku, dośc reklam, teraz trzeba się skupić na tym abt serwis był wystarczający, aby zespół ph nie marudził jak jest zle tylko wział się do pracy


Zamrażamy rywala: float i hero call | PokerNews\n2013 Listopad 26 PokerNews PL\nKontynuujemy rozważania o ciekawych rozdaniach, w których zrobiliśmy cold call przed flopem.\nKolejne rozdanie to przykład gry na pozycji i floatu, który wykorzystuje grę rywala.\nW tym rozdaniu mamy do czynienia z graczem loose-aggressive, który jest regularnym bywalcem turniejów. Jego gra po flopie nie jest zbalansowana, a pomiędzy kontynuacyjnym betem na flopie i turnie jest duża dziura. Prawie zawsze c-betuje on flopa, ale już dalej gra check/fold. Jak pewnie pamiętacie, takich graczy w jednym z artykułów nazywaliśmy jednostrzałowcami. Dlatego tutaj gramy float.\nPomówmy o naszej ręce preflop. Nie jest ona zbyt piękna do zrobienia calla, bo to as z dość przeciętnym kickerem, gdzie do czynienia mamy z reverse implied odds (sytuacja gdy macie top parę, ale dominuje was kicker rywala). W większości sytuacji na 3-bet blef lepsza jest ręka suited. My jednak wiemy, że pokera to gra, w której pod uwagę trzeba brać wiele elementów i oto one:\n- Oponent pewnie zrzuci na 3-beta, ale z drugiej strony nie jest to ręka, z którą chcemy grać w 3-betowanej puli.\n- Może zagrać 4-beta push, a nasz 3-bet może być dla niego zbyt oczywistą informacją, jeżeli już wcześniej to robiliśmy.\n- Można zawsze nacisnąć fold, zapomnieć o rozdaniu, ale my wolimy wykorzystać, to co wiemy o jego grze po flopie.\nFlop - bardzo dobry do c-beta, regularny gracz będzie tutaj betował każdą rękę na tym flopie. Mamy pozycję, czasem najlepszy plan i outy, nawet przeciwko większości - łatwy call. Tutaj fold jest pozbawiony logiki, po tym co zakładaliśmy przed flopem. Mamy to co chcieliśmy - dobry board na floata.\nTurn - oczekujemy checka, abyśmy sami mogli zagrać. W jego oczach mamy , drawa do koloru, pocket pary od do , a więc najlepszą kartą byłby kolejny trefl. Spadająca nieco zmienia sytuację, ale możemy ciągle wmawiać mu, że mamy króla. Bet nie może być za duży i za mały, musi wyglądać pewnie.\nVoila! Rywal się poddaje, plan udał i to zawsze miłe.\nBlefujemy - czas zgarnąć value beta\nJeżeli chodzi o rywali, którzy są maniakami, powiedzieliśmy, że możemy sprawdzać z rękami średniej siły, licząc, że trafimy - wtedy możemy grać bez korzyści z pozycji. To dobry przykład:\nFlop to właściwie dwie równorzędne opcje. Wszystko zależy od waszego stylu gry. Da niektórych 19 BB przeciwko loose rywalowi, oznacza instapusha. To będzie na pewno dobra decyzja - bo często weźmiemy tę pulę w tym miejscu. Jedyny problem jest taki, że nigdy nie zostaniemy sprawdzeni przez gorsze ręce i będziemy mieli albo coinflipa przeciwko parze lub będziemy zdominowani, podczas gdy pula preflop (brak ante) nie jest zbyt duża. My wybieramy tutaj pasywną wersję z cold callem, aby nie wyrzucać gorszych asów.\nFlop to nic do szczególnego omawiania - standardowy check/call, w sytuacji, gdy jesteśmy sporo z przodu (gdy rywal gra c-bet blef) lub sporo z tyłu (gdy ma +)\nTurn - przeczekuje, bo tutaj rzadko valuebetuje rękę (chyba, że ma ), albo więc kontroluje pulę z gorszym waletem, albo damą, albo ma drawa i chce darmową kartę - może też nie mieć nic.\nRiver - bet rywala jest bardzo spolaryzowany - albo ma nutsy (rzadko, bo w jego zakresie jest mało prawdopodobne) albo blefuje. Średni value bet jest prawdopodobny, a szansę na blef zwiększa jeszcze to, że zagraliśmy trzy słabe linie - trzy checki na wszystkich uliczkach.\nSpokojnie więc sprawdzamy, bez odchodzenia od pierwotnego planu.\nMamy nadzieję, że teraz jesteście już bliżej zrozumienia cold calli i sprawa się nieco rozjaśniła. Istnieje jeszcze wiele innych przykładów, a my będziemy chcieli przeanalizować przykłady z HM. Jeżeli więc macie czas, to zapraszamy was na zakończenie tej zimnej historii.\nStartegia pokerowa Strategia Pokerowa online i live cold call float\nNeed for speed: strategia szybkiego pokera


Bardzo sobie cenię teksty pana Włodzimierza Chrzanowskiego publikowane w „Głosie Wolsztyńskim” od 1990 roku. Na str. 28 publikujemy kolejny artykuł pt. „Uporczywa terapia, czy prawo do godnej śmierci?”, w którym pan Włodzimierz odniósł się do sondy (publikowanej w „Głosie” w nr 2/2021) dotyczącej postępowania w sprawie chorego Polaka w brytyjskim szpitalu.\nZ wypowiedzi autora wynika, że zastosowanie uporczywej terapii nie zawsze jest właściwe. Jednakże w przypadku naszego rodaka nie zastosowano uporczywej terapii, a wręcz świadomie go zagłodzono. Nie pojono go i zaprzestano żywienia.\nPostępowania polskiego rządu, by przewieźć Polaka do kliniki w Polsce, nie dały rezultatu. Nie pomogło też nadanie choremu statusu dyplomatycznego, aby go ratować. Nie dopuszczono do chorego konsula, co jest wbrew prawu międzynarodowemu.\nW programie Jana Pospieszalskiego „Warto rozmawiać” prof. Jan Talar powiedział, że Polak w szpitalu oddychał samodzielnie, reagował na bodźce. Profesor przyznał, że od lat 70. wybudził tysiąc osób, które były w gorszym stanie. Te osoby dziś normalnie funkcjonują, skończyły studia i założyły rodziny.\nPolecam wspomnianą audycję Jana Pospieszalskiego, podczas której wypowiadali się różni specjaliści (https://vod.tvp.ino/video/warto-rozmawiac,25012021,51649746)\nChciałam podkreślić, że ten młody człowiek, po nieszczęśliwym wypadku nie był poddany w brytyjskim szpitalu uporczywej terapii. Definicję uporczywej terapii wypracowała w dniu 29 czerwca 2008 roku w formie konsensusu Polska Grupa Robocza ds. Problemów Etycznych Końca Życia podczas II Seminarium Ekspertów.\nW relacji z konferencji prasowej na wolsztyńskim Rynku (patrz strona 12) wynika, że Lewica Zachodniej Wielkopolski interesuje się lekcjami religii, która w czasach komunistycznych już raz została wyprowadzona ze szkół. Jej powrotu domagali się członkowie „Solidarności” a po 1989 roku ludzie, którzy zdawali sobie sprawę, jak ważna jest lekcja religii w wychowaniu młodego człowieka.\nCzłonkowie Lewicy Zachodniej Wielkopolski pewnie nie orientują się, ile robi Kościół dla społeczeństwa, ile codziennie obiadów wydają zakony w Polsce. Metropolita Poznański arcybiskup Stanisław Gądecki poinformował, że w Poznaniu cztery klasztory wydają ponad tysiąc posiłków dziennie. Ponadto członkowie lewicy nie wiedzą o działalności Caritas, dlatego przypomnieliśmy sprawozdanie z okresu trzech lat (patrz strona 22 i 23). Takie oddziały Caritas istnieją także w naszym mieście, przy parafii farnej i Św. Józefa Opiekuna Kościoła Świętego.\nNa tej konferencji matka niepełnosprawnego dziecka użalała się, że osoby otrzymujące świadczenie pielęgnacyjne na niepełnosprawne dziecko nie mogą pracować. Zadzwoniłam do rzecznika Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej pani Małgorzaty Czerepak i zapytałam o to (słysząc wcześniej w telewizji, że rząd rozważa zezwolenie na pracę opiekunów osób niepełnosprawnych). Potwierdziła to pani rzecznik i stwierdziła także, że rząd analizuje tę sprawę i powiedziała, że świadczenia rentowo-emerytalne są za te osoby przekazywane do ZUS.\nZ ubolewaniem patrzyłam (na nagranie filmowe) jak niepełnosprawny, młody człowiek, tak jak pozostali czytając z kartki (miał problemy z wymową) opowiadał się za aborcją dla kobiet bez kompromisu.\nNa konferencji przedsiębiorca z Opalenicy powiedział, że do każdej gminy złożył stosowny projekt uchwały do rozpatrzenia o zwolnieniu przedsiębiorców z opłat ze sprzedaży alkoholu. Poinformował, że gmina Wolsztyn już pracuje nad tą uchwałą. I rzeczywiście Rada Miejska dostosowała się do propozycji lewicy i 24 lutego na Sesji Miejskiej ją uchwaliła.\nPoparłabym każdą inną ustawę, proponującą pomoc przedsiębiorcom, np. zwolnienie z podatku gruntowego (w całości), ale nie tę uchwałę. Alkoholizm jest dużym problemem w Polsce. W 2020 roku na alkohol wydano 40 miliardów złotych. Za to można by wybudować 100 tysięcy mieszkań.\nW latach 90. systematycznie podawaliśmy sumy wydawane w naszej gminie Wolsztyn na alkohol. Niestety, od kilkunastu lat takich danych nie możemy uzyskać. W ciągu 30 lat publikowaliśmy wyznania wielu alkoholików.\nNiedawno jeden z alkoholików (trzeźwy od sześciu lat) przyznał, że on, jak i jego koledzy nie uważali piwa za alkohol. Śmiali się z tych, którzy im to uświadamiali. A piwo nieustannie się reklamuje w telewizji. Alkohol sprzedaje się nawet na stacjach benzynowych. Na Litwie obowiązuje zakaz reklamy alkoholu.\nJak wynika z naszych publikacji, wielu alkoholików swój pierwszy kieliszek wypija w szkole podstawowej. Czy ktoś obliczył, ile nieszczęść wydarzyło się z powodu zachowań alkoholików. Ile nieszczęśliwych było i jest z tego powodu rodzin, ile jest tragedii dzieci, matek i ojców alkoholików. Ile osób zginęło na polskich drogach w wypadkach spowodowanych przez pijanych kierowców.\nKsiądz kardynał Stefan Wyszyński, nazywany apostołem trzeźwości, uważał, że brak trzeźwości jest podstawowym wrogiem rodziny i Narodu, który nazywał rodziną. Alkohol to klęska wychowawcza, gospodarcza i narodowa.\nSztuczna wołowina na stole…


s.Oliver s. Oliver - Botki złoty super w kolor złoty brąz - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Botki › s. Oliver - Botki złoty super w\ns.Oliver s. Oliver - Botki złoty super w kolor złoty brąz\nPrezentowane s. Oliver - Botki złoty super w były tanio do kupienia w www.answear.com. botki damskie idealnie wyglądają podczas późnej wiosny i jesieni, kiedy to przechodzą zmianę kobiece stylizacje. s.Oliver staje naprzeciw wielkim oczekiwaniom, tworząc buty s. Oliver - Botki złoty super w , dzięki którym poczujesz się kobieco bez względu na.. więcej »\nPrezentowane s. Oliver - Botki złoty super w były tanio do kupienia w www.answear.com. botki damskie idealnie wyglądają podczas późnej wiosny i jesieni, kiedy to przechodzą zmianę kobiece stylizacje. s.Oliver staje naprzeciw wielkim oczekiwaniom, tworząc buty s. Oliver - Botki złoty super w , dzięki którym poczujesz się kobieco bez względu na sytuację. Tym, co zasługuje na szczególną uwagę w przypadku tego modelu to bardzo duży poziom wytrzymałości i solidność wykonania.\ns. Oliver - Botki złoty super w . Botki z kolekcji s. Oliver. Model wykonany ze skóry zamszowej. Usztywniony nosek. Okrągły nosek. Stabilna podeszwa. Żłobiona podeszwa. Usztywniony zapiętek. Tekstylna wkładka. Sznurowany model. Długość wkładki wynosi: 24,5 cm. Wymiary podane dla rozmiaru: 37, materiał: skóra zamszowa. Rodzaj: sznurowane Obcas: płaski. Rodzaj: bez ocieplenia Skład: Cholewka: Skóra zamszowa. Wnętrze: Materiał tekstylny. Podeszwa: Materiał syntetyczny ID produktu: 4940-OBD219 Kod producenta: 5.5.25205.37.355.\nJeżeli ten model niekoniecznie trafił w Twój gust, to na 100 procent widoczne niżej botki damskie powinny Ci się spodobać. Jeżeli chodzi o s.Oliver to do wyboru jest dużo prestiżowych modeli, które cieszą się dużym wzięciem wśród kobiet ceniących jakość wykonania i zapadający w pamięci wygląd. Nie zwlekaj i poznaj propozycję buty360.pl i wybierz wybrane botki swoich marzeń.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach s. Oliver - Botki złoty super w kolor złoty brąz


Intruz do��cza do Step Records! Sprawd�cie pierwszy klip rapera pod bander� opolskiej wytw�rni!\nIntruz oraz wytw�rnia Step Records zapraszaj� na drugi w kolejno�ci, a pierwszy pod bander� opolskiej wytw�rni, singiel promuj�cy nadchodz�cy album niezwykle charyzmatycznego rapera m�odego pokolenia. Sprawd�cie klip do numeru "Jim Carrey" i dajcie zna� co s�dzicie na temat tw�rczo�ci Intruza!\nTeledysk ma swoj� premier� na nowo powsta�ym kanale Youtube wytw�rni Step Records - Prima Sort.�\nAktualnie Intruz pracuje nad swoim legalnym debiutem - "Lokalny ch�opaczek". Niebawem mo�emy spodziewa� si� kolejnych materia��w promuj�cych nadchodz�ce wydawnictwo rapera.\nKlip "Jim Carrey" zrealizowa�a ekipa Matyjak Studio. Za produkcj� utworu odpowiada Phono CoZaBit.\nBez hejtu, tylko mi jedno wyt�umaczcie... Jak on si� dosta� do stepu? Penxa rozumiem, technika, pancze i flow, a tutaj przeci�tne flow, brak panczy, dwuznaczno�ci i rym�w przede wszystkim. Bardzo to wszystko zwyczajne, przekaza� co mia� przekaza� na bicie i fajnie, ale nie zach�ci� mnie jako� do sprawdzenia wi�kszej ilo�ci kawa�k�w. Mimo wszystko trzeba przyzna�, �e robi swoje i jest konsekwentny. Pozdrawiam.


Fort 39 Olszanica -Forum MSMH "Rawelin"\nStrona główna\tFortyfikacje\tTwierdza Kraków\nFort 39 Olszanica\nPost autor: FS » 2009-07-22, 16:20\nPodczas remontu i adaptacji koszar fortu Olszanica, z jego podziemi wydobyto stalową cysternę, przeznaczoną do gromadzenia wody pitnej. Przez pewien czas ten imponujący, nitowany zbiornik spoczywał w rejonie szklarni przy drodze dojazdowej do fortu (ul. Kosmowskiej). Po czym... zniknął bez śladu.\nMam pytanie - czy któryś z P.T. forumowiczów posiada w swoim archiwum fotografie w/w cysterny?\nOstatnio zmieniony 2010-03-02, 08:54 przez FS, łącznie zmieniany 1 raz.\nSkontaktuj się z Darula\nPost autor: Darula » 2009-07-22, 21:40\nFS czy aby napewno ten stary, nitowany zbiornik był cysterna z fortu.\nZ racji mojego wieku wspomnienia już mgliste, ale jak byłem harcerzem to często bywałem na forcie Olszanica. W latach 1981/84 ten zbiornik leżał przy szklarniach, a fort był zamknięty (magazyn "Rometu" albo "Stomilu" )... dopiero po jakimś czasie zagosciła w bloku koszarowym stadnina koni.... a remont na schronisko po roku 2000.\nW jaki sposób mozna było wyrwać fortowi taki zbiornik - był ogromny\nNa planach fortu nie widać tego typu cysterny - pojemność fortecznego zbiornika to 37m3 oczyszczonej wody deszczowej.\nObecnie w tych pomieszczeniach mieści sie świetlica z zejsciem po spiralnych schodkach.\ncysterna.jpg (27.49KiB)Przejrzano 7158 razy\nCzłowiek zniesie wszystko prócz jajka.\nPost autor: FS » 2009-07-23, 09:46\nWygląda na to, że zaszedłem "o jeden zbiornik za daleko" . Informację, o pochodzeniu zbiornika "z fortu" otrzymałem od okolicznych mieszkańców...\nSkontaktuj się z MHK\nPost autor: MHK » 2010-02-22, 00:52\nŚwieże fotki z Olszanicy w zimowej szacie. Blacha stropodachu i kopuła obserwacyjna przemalowane zostały ostatnio na kolor brązowy. Pojawiło się jakby więcej stylizowanych latarenenek przed koszarami. Przy wejściu do schronu głównego zastanowiła mnie jedna kwestia. Dlaczego nie wyprowadzono wyjścia z koszar szyjowych prowadzących wprost do schronu czołowego ? / fot. 04 / Zamiast tego pod solidną żelazobetonową osłoną przelotni jest tylko ślepy mur oporowy wzniesiony z ciosów wapiennych.\nolszanica_04.jpg (77.64KiB)Przejrzano 7114 razy\nolszanica_03.jpg (80.8KiB)Przejrzano 7114 razy\nolszanica_02.jpg (75.01KiB)Przejrzano 7114 razy\nolszanica_01.jpg (77.47KiB)Przejrzano 7114 razy\nPost autor: krakał » 2010-02-27, 10:53\nMHK, bo Olszanica w obecnej postaci to efekt przebudowy z lat 1912-13, a wtedy takich potern już nie robiono. To taki qasi - rozproszony układ schronów. Bardzo czytelne to jest na Lipniku w Przemyślu, gdzie w wzdłuż szyi jest kilka małych schroniczków, a komunikacji podziemnej też nie ma. Na Olszanicy jest tylko jeden schroniczek, w czole, i "duże" koszary szyjowe, a to dlatego, że plany przebudowy pochodzą prawdopodobnie z około 1906, tyle że zostały zrealizowane z opóźnieniem wskutek wstrzymania finansowania rozbudowy fortyfikacji w Galicji przez Conrada. Te mury oporowe wokół schroniczka w czole są z pierwszej fazy istnienia fortu, z lat 1884 - 85.\nTANI KALENDARZOWY KICZ FOTOGRAFICZNY\nPost autor: MHK » 2010-02-28, 22:09\nCiekawe. Jaka była w takim razie funkcja owych murów oporowych w forcie ukończonym w 1885 roku ? Czy to aby nie była po prostu obmurowana fosa ? Ten murowany głęboki rów, na stanowisko strzeleckie raczej nie wygląda... Koszary szyjowe były pierwotnie ziemno-drewniane, pomiędzy małymi ziemnymi półbastionami ?\nPost autor: krakał » 2010-02-28, 22:56\nNie, to nie fosa, to dość głęboko wkopany chodnik komunikacyjny obsługujący stanowiska strzeleckie na wale. Takie rozwiązanie jest też na Bodzowie. Odcinki omurowane miały służyć jako schrony - podczas mobilizacji przekrywano je drewnem, przysypywano warstwą ziemi i powstawał rodzaj schronu pogotowia - krytej przelotni dla piechoty obsadzającej wał, o niedużej odporności. Na Olszanicy były (i są) trzy takie odcinki, dwa łukowate na przejściach czoła w barki i jeden w czole, w ten właśnie podczas przebudowy wstawiono nowy schron pogotowia z przelotnią o którym pisałeś.\nKoszar Olszanica w pierwotnej wersji nie miała, tylko miejsce na nie w formie murów oporowych (plecy i boki, być może później dodano też jakieś działówki jako dodatkowe ściany nośne) utrzymujących nasypy osłonowe. W ramach mobilizacji należało zrobić elewację, przekryć całość i przysypać ziemią. Podczas przebudowy tych murów nie rozebrano, tylko w przestrzeń ograniczona nimi wstawiono nowy blok koszarowy, między starym a nowym murem zachowano kilkudziesięcio czy kilkunastocentymetrową szczelinę dylatacyjną (dokładnie nie pamiętam, piszę z pamięci, można sprawdzić w archiwaliach CAWowskich) nakrytą z góry wspólnym stropem nowych koszar. Dawało to kilka korzyści - izolacja przeciwwilgociowa to raz, a wzrost odporności to dwa - energia wybuchu pocisku penetrującego pierwszy, stary mur rozpraszałaby się w tej szparze.\nPost autor: MHK » 2010-02-28, 23:58\nDziękuję za obszerne wyjaśnienia Krakale. Jeszcze jedna kwestia związana z fosą: jak wyglądała w 1885 roku ? Skoro obecna "spłaszczona" jest efektem modernizacji zakończonej w 1913 roku.\nPost autor: krakał » 2010-03-01, 08:48\nDość płytka, sucha oczywiście, o trapezowym profilu, bez obrony bocznej - nie było kaponier. Też podobna jak na Bodzowie.\nArtykuł o forcie (z dość dokładnym opisem stanu pierwotnego z lat 80.) jest w "Odkrywcy" nr 126, z lipca 2009.\nPost autor: Darula » 2010-03-03, 22:12\nZanim znajdę na półce Odkrywce z art. dla zobrazowania tematu kilka planików fortu.\nol6.jpg (47.77KiB)Przejrzano 7030 razy\nol5.jpg (51.43KiB)Przejrzano 7030 razy\nol4.jpg (48.73KiB)Przejrzano 7030 razy\nol3.jpg (61.7KiB)Przejrzano 7030 razy\nol2.jpg (57.88KiB)Przejrzano 7030 razy\nol1.jpg (47.03KiB)Przejrzano 7030 razy\nPost autor: MHK » 2010-03-03, 22:54\nSuper plany, wspomnianego numeru Odkrywcy nie mam. Tak na szybko przymierzyłem się do rzutu Olszanicy - w pozornie nierególarnym forcie możnaby doszukać się narysu pierwotnego założenia o którym wspominał krakał. Jak myślicie ?\nolszanica_rzut.jpg (81.03KiB)Przejrzano 7024 razy\nPost autor: krakał » 2010-03-04, 11:01\nZdecydowanie nie, rzut był nieregularny, ale nie wieloboczny - tylko szyja i fragment czoła były prostokreślne, reszta to łuki. Mam plan sprzed przebudowy, ale na razie nie publikuję. Jest nadzieja, ze napiszę książkę to tam wrzucę. W każdym razie - na pewno go kiedyś zobaczycie, acz jeszcze nie teraz.\nPost autor: Darula » 2010-03-04, 12:36\nWiedziałem, wiedziałem, że krakał ma coś w szufladzie Cierpliwie czekamy... może doczekamy\nPost autor: MHK » 2010-03-04, 15:22\nKrakale wiem, że lepiej nie mówić za dużo o planowanej publikacji żeby nie zapeszyć, ale czy mógłbyś powiedzieć o jakim zakresie tematu fortecznego myślisz ?\nPost autor: krakał » 2010-03-04, 22:21\nFeśtung Krakał w pirszy wojnie\nWróć do „Twierdza Kraków”


Kup Dr Martens Laura Black czarne Buty Online | FOOTWAY.pl\nDr Martens to marka obuwnicza znana na całym świecie dzięki swoim znakomitym traperom. Wszystko zaczęło się dawno temu, na początku XX wieku w Anglii, gdy powstały pierwsze masywne i mocne trapery z czarnej skóry. Przez lata firma się rozrosła, a obecnie sprzedaje mnóstwo ślicznych, a przede wszystkim wytrzymałych butów. Model Laura Black odniósł ogromny sukces, co nie powinno nikogo dziwić. Dr Martens Laura Black posiada klasyczny design, a dzięki miękkiej skórze, cieńszej niż zazwyczaj podeszwie i smukłej formie jest obowiązkowym elementem każdej garderoby. Te buty możesz nosić przez cały rok!\nMiękka skóra i mocna podeszwa\nMarka Dr Martens zawsze była znana z produkcji wytrzymałych i wygodnych butów. W jej ofercie znajdziemy zarówno masywne robotniczne obuwie, jak i dużo bardziej urocze, modne buty. W odróżnieniu od kultowych traperów wytwarzanych z solidnej skóry, model Dr Martens Laura Black jest wykonany z niezwykle miękkiej skóry, która nadaje butom bardziej kobiecy i delikatny wygląd. Takie obuwie możesz nosić przez cały rok. Podeszwa jest żłobiona i zapewnia optymalną przyczepność na śliskim podłożu. Ponadto po obu stronach buta znajdują się gumowe wstawki ułatwiające zakładanie i zdejmowanie obuwia.\nStwórz swój unikalny styl dzięki Dr Martens Laura Black\nDr Martens tworzy buty, które można spersonalizować. Ich prosty wygląd sprawia, że każdy bez problemu dopasuje je do różnych ubrań oraz kolorów i stworzy swój własny unikalny styl. Laura Black to model, który będzie świetnie wyglądać z modnym jesiennym outiftem - obcisłymi dżinsami, dużym płaszczem i kapeluszem. Obuwie połączysz także ze skórzanymi spodniami, przetartą dżinsową kurtką oraz różnymi dodatkami.\nNoś swoje buty jak najdłużej\nW przypadku butów Dr Martens nie masz się co martwić o ich jakość. Fantastyczne skórzane buty potrafią przetrwać wiele lat, pod warunkiem, że trochę o nie zadbasz. Istnieje wiele produktów przeznaczonych do pielęgnacji butów skórzanych. Obuwie dobrze jest czasem wypastować, jednak najważniejsze jest regularne czyszczenie.\n308 zł 367 zł


Wybuchowy szef, czyli zamachowiec-samobójca - Bizrun.pl\nStare powiedzenie głosi, że „złość piękności szkodzi”. Bardziej aktualne, choć niestety mniej zgrabne, mogłoby brzmieć: „złość szkodzi twojemu wizerunkowi”.\nChoć emocje są sprawą ludzką i psycholodzy zapewniają, że nie należy się ich wstydzić, to jednak nie są one mile widziane w sytuacjach zawodowych. Biznes wiąże się z racjonalnością, pracą umysłu, chłodną logiką. Gdy wszystko się układa, pojawia się oczywiście radość, zadowolenie, satysfakcja. Gdy dzieje się źle, racjonalnie uzasadniony staje się smutek, ale już nie rozpacz czy płacz.\nOsobą, od której w szczególności oczekuje się trzymania emocji na wodzy jest szef firmy oraz każdy, kto pełni funkcję menedżerską. Pracownicy i kontrahenci oczekują od osób na odpowiedzialnych stanowiskach szczególnej odporności psychicznej oraz umiejętności działania pod presją. Jeśli przywódca umie podołać temu wyzwaniu i nawet w sytuacjach stresu potrafi zachowywać się naturalnie (ale nie gwałtownie), zyskuje na tym jego wizerunek. Szacunek do takiego szefa wzrasta.\nNiestety, nie każdy potrafi oprzeć się presji. Nakładające się terminy wywołują silny stres, a menedżer często daje mu upust np. wyładowując się na pracownikach, a czasem nawet na osobach spoza firmy. Gdy nie trzyma swych emocji na wodzy, gdy staje się agresywny, porywczy, czy złośliwy, wbrew pozorom nie okazuje swojej siły, a słabość. Pokazuje wówczas, jak bardzo nie radzi sobie z sytuacją, jak bardzo jest bezradny. To, rzecz jasna, choć może wzbudzić chwilowy respekt wystraszonych pracowników wobec szefa, to jednak nie szacunek. Trudno mówić o takiej osobie, że jest naturalnym liderem.\nTaki szef zachowuje się niczym nieświadomy zamachowiec-samobójca. Choć chciałby sterroryzować innych, on sam staje się ofiarą własnej agresji. Wyniszcza ludzi wokół, ale szkodzi przy tym także sobie samemu oraz całej firmie.\nJeśli Ty także masz problem z emocjami, to czy możesz zrobić coś, aby panować nad nimi lepiej?\nZ pewnością tak. Przede wszystkim staraj się odraczać swoje reakcje. Jeśli zezłości Cię e-mail, nie odpowiadaj od razu, ale odłóż tę sprawę na dzień następny, po czym postaraj się przygotować merytoryczną, wyważoną odpowiedź.\nAnalogicznie, jeśli zezłości Cię zachowanie danej osoby, nie reaguj od razu. Pozwól sobie ochłonąć, powstrzymując reakcję do chwili, w której będziesz potrafił spokojnie przedstawić swój punkt widzenia. Czasem lepiej ugryźć się w język niż powiedzieć coś, czego będziesz potem żałował.\nPoza tym unikaj niepotrzebnych złośliwości i komentarzy, które nie wnoszą do sprawy niczego poza negatywnymi emocjami. Nie krytykuj, gdy nie możesz racjonalnie i spokojnie uzasadnić tejże krytyki. To, że staniesz się bardziej powściągliwym szefem, na pewno Ci nie zaszkodzi, może natomiast pomóc w budowaniu wizerunku osoby zrównoważonej i godnej szacunku.\nPanowanie nad emocjami to ważny krok w drodze do doskonałego przywództwa.


„Nie jestem członkiem Platformy. Nie będę reformował Platformy” – powiedział senator Jacek Bury, który opuścił klub parlamentarny Koalicji Obywatelskiej i dołączył do Szymona Hołowni.\nCZYTAJ RÓWNIEŻ: To już pewne! Hołownia podebrał KO senatora: Jacek Bury będzie reprezentował Polskę 2050; Co z senacką większością?\nBury przekonuje, że fakt zmiany barw politycznych, nie oznacza zdrady ideałów.\nJestem człowiekiem, który lubi zasady i lubię dotrzymywać słowa. Poszedłem do polityki jako przedsiębiorca, który chce pomagać ludziom pracującym w ciężkim losie, który mają w Polsce\nChciałbym, żeby państwo szanowało przedsiębiorców, Szymon Hołownia też o tym wyraźnie mówił\nNastępnie zachęcał przedsiębiorców do walki z rządem.\nNiech przedsiębiorcy walczą o swoje prawa dlatego, że rząd łamie konstytucje i ustawy. Nie można w ten sposób zarządzać Polską i doprowadzać ludzi do bankructwa nie pomagając im\n„Dwór przy Budce”\nJacek Bury tłumaczył, dlaczego postanowił opuścić Koalicję Obywatelską. Przy okazji oberwało się Borysowi Budce.\nZgłaszałem kilkakrotnie moje propozycje, rozmawiałem na klubach. Nie było w ogóle żadnej reakcji. (…) Widzę, że temu dworowi, który utworzył się gdzieś tam przy Borysie Budce zależy na trwaniu, żeby się nic nie zmieniło. Nie jestem członkiem Platformy. Nie będę reformował Platformy, która nie jest moją partią. Ja się umawiałem na współpracę, a skoro nie ma chęci tej współpracy, to ile razy będę rzucał grochem o ścianę\nZdaniem Burego, Szymon Hołownia pomylił się mówiąc o szansie na stworzenie w najbliższym czasie klubu parlamentarnego.\nMyślę, że Szymonowi Hołowni chodziło o koło. Nie sądzę, żeby w najbliższym czasie powstał klub\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/535421-bury-dworowi-wokol-budki-zalezy-na-trwaniu?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+wPolitycepl+%28wPolityce.pl+-+Najnowsze%29


Masz 1 Euro? Kup sobie dom we Włoszech! Masz 1 Euro? Kup sobie dom we Włoszech!\nMasz 1 Euro? Kup sobie dom we Włoszech!\nOferta od Agata- , 13. maj. 2019 18.45\nCzy to możliwe, że dom kosztuje 1 Euro? Tak! Gmina Mussomeli na Sycylii sprzedaje domy właśnie za symboliczne Euro. Nowi właściciele muszą spełnić jedynie jeden warunek: w ciągu trzech lat wyremontują zakupioną posiadłość.\nMussomeli leży na Sycylii, zaledwie kilka kilometrów od pięknych plaż i starożytnego kompleksu świątyń w Agrigento. Oprócz tego będzie można żyć jak prawdziwi Sycylijczycy, po prostu dolce vita! Bez obaw, miasteczko jest bardzo bezpieczne i błędem byłoby kojarzyć je z "Ojcem Chrzestnym".\nDlaczego gmina sprzedaje domy w tak niskiej cenie? Jest kilka powodów:\nPosiadacze jednej posiadłości nie muszą płacić podatku. Jeśli posiadają ich więcej, tak jak wielu Włochów, muszą płacić maksymalnej wysokości podatek. W ten sposób Włosi wolą sprzedać dom za 1 Euro niż płacić dodatkowe podatki.\nWielu mieszkańców Mussomeli wyprowadziło się do większych miast\nWłaściciele posiadłości nie mieszkają w tych domach, gdyż np. odziedziczyli je po dziadkach i wcale nie chcą tam mieszkać.\nCo zatem musi zrobić nowy właściciel posiadłości?\nPotwierdzić akt zakupu w ciągu dwóch miesięcy od kupna\nPokryć wydatki związane z aktem sprzedaży (notariusz itp.)\nPrzygotować projekt renowacji domu w ciągu roku od zakupu\nRozpocząć prace renowacyjne w ciągu dwóch miesięcy od uzyskania niezbędnych pozwoleń\nDokonać poręczenia na rzecz gminy w wysokości 5000 €\nJeśli jesteście zainteresowani kupnem domu na Sycylii kliknijcie poniżej.\nKupuję dom na Sycylii\nWłasny dom na Sycylii to naprawdę kusząca oferta. Idealnie, żeby regularnie jeździć tam na urlop lub krótki city break! A mówiąc o nich, zajrzyjcie do naszych ofert do Włoch. ;)\nCiekawostki Włochy Dziennik Pokładowy


Kartki urodzinowe CRAZYSHOP.PL\nKartka urodzinowa ZE ZDJĘCIEM KARTKA URODZINOWA ZE ZDJĘCIEM to klasyka, która zawsze się sprawdza. W urodzinowej niespodziance nie możesz pominąć osobistych akcentów, jak na przykład dołączonej do zestawu laurki. Postaw na tradycję połączoną z nowoczesnym stylem. Personalizacja daje Ci mnóstwo możliwości projektowych, bo to Ty zadecydujesz, co znajdzie się na każdej stronie laurki. Wybierz najlepsze fotki ze swojej galerii zdjęć i stwórz piękną pamiątkę dla obdarowanej osoby. Przedmiotom, którym brakuje osobistego przekazu, KARTKA URODZINOWA ZE ZDJĘCIEM zawsze przychodzi na ratunek. To jak dedykacja całego upominku i podkreślenie tematyki wydarzenia. Dołącz kartkę do głównego prezentu bądź wyślij ją bezpośrednio na adres solenizanta. Dla niej lub dla niego. Dla dziecka, osoby dorosłej lub seniora. Starannie wykonana, personalizowana laurka to uniwersalna propozycja, która sprawdzi się w przypadku każdej persony. KARTKA URODZINOWA ZE ZDJĘCIEM to niezawodny pomysł na uzupełnienie głównego upominku dla każdego miłośnika pamiątkowych drobiazgów.   Informacje: - kartka urodzinowa personalizowana - na pierwszej stronie możliwość umieszczenia własnego tekstu, wewnątrz miejsce na treść życzeń oraz zdjęcie, - do wyboru czcionka wg podanych propozycji, - wymiary: 15 x 21 cm,  - gramatura: 300g/m2 - do kartki dołączone są dodatkowo: opakowanie celofanowe oraz koperta ekologiczna.\nKART930 dostępny Zapytaj o produkt\nKartka ZE ZDJĘCIEM na urodziny A4\nDuża kartka urodzinowa ZE ZDJĘCIEM\nKARTKA URODZINOWA ZE ZDJĘCIEM to klasyka, która zawsze się sprawdza. W urodzinowej niespodziance nie możesz pominąć osobistych akcentów, jak na przykład dołączonej do zestawu laurki. Postaw na tradycję połączoną z nowoczesnym stylem. Personalizacja daje Ci mnóstwo możliwości projektowych, bo to Ty zadecydujesz, co znajdzie się na każdej stronie laurki. Wybierz najlepsze fotki ze swojej galerii zdjęć i stwórz piękną pamiątkę dla obdarowanej osoby.\nPrzedmiotom, którym brakuje osobistego przekazu, KARTKA URODZINOWA ZE ZDJĘCIEM zawsze przychodzi na ratunek. To jak dedykacja całego upominku i podkreślenie tematyki wydarzenia. Dołącz kartkę do głównego prezentu bądź wyślij ją bezpośrednio na adres solenizanta. Dla niej lub dla niego. Dla dziecka, osoby dorosłej lub seniora. Starannie wykonana, personalizowana laurka to uniwersalna propozycja, która sprawdzi się w przypadku każdej persony.\nKARTKA URODZINOWA ZE ZDJĘCIEM to niezawodny pomysł na uzupełnienie głównego upominku dla każdego miłośnika pamiątkowych drobiazgów.\n- kartka urodzinowa personalizowana - na pierwszej stronie możliwość umieszczenia własnego tekstu, wewnątrz miejsce na treść życzeń oraz zdjęcie,\nKartki urodzinowe Kartki ze zdjęciem Prezenty dla brata Prezenty dla chłopaka Prezenty dla gentlemana Prezenty dla męża Prezenty dla mężczyzny Prezenty dla nastolatków Prezenty dla przyjaciela Prezenty dla taty Prezenty dla teścia Prezenty dla wujka Prezenty na 18. urodziny Prezenty na 30. urodziny Prezenty na 40. urodziny Prezenty na 50. urodziny Prezenty na urodziny dla brata Prezenty na urodziny dla dziadka Prezenty na urodziny dla niego Wszystkie kartki Ze zdjęciem\nJestem bardzo zadowolona z personalizowanej kartki z życzeniami, wszystko wyszło b. dobrze, zależało mi na czasie, a sklep zrealizował wszystko b.szybko\nKartka to strzał w dychę 😂\nSuper prezent, obdarowanemu jak i innym gościom bardzo podobał się pomysł i oryginalność\nSolidne wykonanie, błyskawiczna dostawa, zgodne z opisem i podglądem na stronie.\nbadzo ladnie wykonana


Wizyty domowe | Gabinet Podologiczny Jan Cyrulik\nWiele osób, mających kłopot ze swoimi stopami, nie jest w stanie właściwie o nie zadbać. Dlatego, znając specyfikę problemów związanych ze zdrowiem stóp udzielam także wizyt domowych. Po wcześniejszych ustaleniach dojeżdżam w umówione miejsce.\nWszystko dla poczucia komfortu, wszystko w pełnym zaufaniu. Również po to, aby zaoszczędzić Twój czas. Już na miejscu przeprowadzę odpowiedni wywiad, który pozwoli mi na właściwe rozpoznanie dolegliwości. W trakcie wizyty informuję o wszystkim i wyjaśniam w przystępny sposób.\nKażda usługa lub zabieg wymaga indywidualnego podejścia do danej dolegliwości, wykorzystania większej lub mniejszej ilości preparatów i czasu poświęconego konkretnemu zabiegowi. Dlatego zadzwoń wcześniej, ustalimy wszystkie istotne szczegóły. Dzięki temu przygotuję odpowiednie przyrządy i wszystko, co będzie niezbędne podczas wizyty.\nUsługi i zabiegi realizowane podczas wizyt domowych:\nKliknij aby przeczytać szczegółowy opis zabiegu\nOcena i postawienie diagnozy u chorych oraz propozycja zastosowania leczenia\nOpieka nad chorymi z syndromem stopy cukrzycowej\nOpatrywanie trudno gojących się ran\nZałożenie lub zmiana opatrunków specjalistycznych\nUsuwanie brodawek na stopach\nZakładanie klamer ortonyksyjnych\nLeczenie pękającej skóry na stopach\nProfilaktyka zdeformowanych palców\nProfilaktyka deformacji stóp\noddzwonię i umówimy się na wizytę.\nImię i nazwisko Wiek Adres Nr telefonu Adres e-mail (nieobowiązkowy) Inne\nlub zarezerwuj termin:\nPokaż Gabinet Podologiczny Jan Cyrulik na większej mapie\n© 2008-2017 Wszelkie prawa zastrzeżone.


Konie achałtekińskie i... inne sprawy!: Przed targiem w Głowaczowie\n"Przed", a nie "na", bo nie na placu targowym, tylko na poboczu dojazdowej do targu uliczki i nie w czasie oficjalnego targu, tylko ciemną nocą, grubo przed otwarciem bramy.\nWłaściwie to sam już nie wiem i w gruncie rzeczy chciałem o to Państwa zapytać: czy tak jest wszędzie - czy to tylko podradomska specjalność..?\nDlaczego taki zwyczaj powstał, nietrudno się domyślić. Burmistrz Skaryszewa opowiadał, że moment rozpoczęcia targu przesuwał się coraz wcześniej i wcześniej, bo zawsze ktoś chciał płacenia placowego uniknąć i próbował wjechać na teren nim odpowiednie służby się pojawią. Służby zatem - pojawiały się coraz wcześniej (tym bardziej, że w Skaryszewie, co zresztą wielkim błędem jest, bo dzięki temu różni nawiedzeńcy mogą się szwendać swobodnie tam, gdzie ich być nie było - teren targu jest ze wszystkich stron otwarty...).\nW Głowaczowie bramę placu targowego otwierają o 4.00 rano. Myśmy tam byli jakoś kwadrans po 2.00. Stanęliśmy na końcu dłuuugiego szeregu samochodów i ciągników z przyczepkami na poboczu. Parę sekund później M. już prezentował swoją ósemkę apetycznych prosiąt (ostatni nasz Gość, który te prosięta widział w sobotę stwierdził, że na sam widok robi się głodny...) parze handlarzy.\nPół godziny zajęło dobijanie targu. Nużące to było. A nawet z lekka irytujące. Taka namolność: "bierz pieniądze, licz pieniądze, podjeżdżaj, przeładujemy..." No, ale handlarz popełnił strategiczny błąd. Najpierw udał że "ostatnie słowo" powiedział i niby poszedł do siebie - a potem wrócił. Jak wrócił, to już było jasne, że M. wyciągnie z niego tyle, ile sobie zaplanował...\nZ obyczajów do kolekcji: za pechowe uchodzi, gdy nabywca płaci "okrągłą" sumę. I stąd M., po wszystkim, oddał mu grosik, żeby równo nie było...\nAle w gruncie rzeczy - o tym już pisałem..?\nTeoretycznie całkiem byłoby możliwym, żeby ten handlarz poczekał na otwarcie "oficjalnego" targu i próbował upłynniać hurtem kupione prosięta w detalu. Aczkolwiek - nie sądzę. Raz, że gdyby tak się trafiało, to przecież chłopi nie durnie, sami by do tej 4.00 poczekali i drożej posprzedawali. Dwa, że chyba jednak zbyt wielu klientów na tak małe prosięta "w detalu" to nie ma.\nRaczej już - działa ów handlarz jako pośrednik, skupujący "materiał hodowlany" dla większych hodowli, które je potem tuczą i normalnie, na skup do zakładów mięsnych odstawiają...\nTak czy inaczej - jest to jednak szaleństwo..!\nTo nie można by tego samego zrobić o 8.00 rano - że zacytuję bodaj Konieczkę z "Włatców móch"?\nGdyby nie koćkodany nasze, a zwłaszcza ten czarno - biały, w głębi, to bym się chyba nawet i wyspał tej nocy jak należy. Bo dla mnie, cała ta operacja trwała dokładnie dwie godziny. O 1.30 odezwał się budzik w telefonie - a o 3.30 już znowu przykładałem głowę do poduszki (no, ale dokarmić trzeba było, dopieścić, ululać do snu...).\nAutor: Jacek Kobus o 07:27\nEtykiety: obyczaje, przygody, targowisko, wieś\nKamphora (EcoGypsy) 30 lipca 2013 10:05\nU Cyganów targowanie się trwa krócej, ale z pewnością jest znacznie bardziej intensywne ;)\nAdministrator bloga 30 lipca 2013 10:10\ndlaczego nie kupisz sobie na takim targu prosiaka - skarmiłbyś go resztkami, czy np. tymi dyniami, które ci rosną\nprosiaka można trzymać w budce, a'la buda dla psa, Grecy tak czasem trzymają skarmianego prosiaka na długiej uwięzi\nJacek Kobus 30 lipca 2013 13:22\nJesteśmy jeszcze bardzo daleko od opanowania "produkcji roślinnej". Wdawanie się w tej sytuacji w jakąś "produkcję zwierzęcą"..? Nie wygląda mi to na dobry pomysł...\nUnknown 30 lipca 2013 13:45\nA jak wygląda ubicie obecnie? Ubój gospodarski jest bodajże obecnie nielegalny (choć oczywiście czego oczy nie widzą...- ale wtedy radzę się nie chwalić na blogu); ile by wzięli w rzeźni za taką usługę?\nJeremak 30 lipca 2013 14:02\nUbić można na własne potrzeby. Trzeba tylko znaleźć rzeźnika/ujbojnika z papierami który by to zrobił lub poparł swoimi papierami bodajże w Agencji Rolnej. Mowa oczywiście o trzodzie zarejestrowanej i zakolczykowanej...\nAdministrator bloga 30 lipca 2013 20:17\ntoż to jak za okupacji!!!\nFalco 30 lipca 2013 21:56\nDziadkowie jakos sobie za okupacji radzili (m.in.: sprzedajac wedliny pochodzace z uboju i bimber Niemcom). Ale za tamtej okupacji bylo o wiele mniej zakazow (i podsluchow ;) .\nKamphora (EcoGypsy) 30 lipca 2013 23:14\nW Wielkiej Brytanii jest zakaz karmienia świn "ludzkim" jedzeniem, nawet chlebem. Ubić sobie można, ale kiełbasą z własnego świniaka nawet sąsiada nie wolno poczęstować, bo za to jest więzienie.\nZnajomy rolnik wyrabia i sprzedaje kiełbasy w szarej strefie, po cichutku.


D-Link DIR-890L - Najlepszy router 802.11ac - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n01.09.2015, godz. 12:12\nsieci bezprzewodowe i lokalne\nDwa nadajniki 802.11ac\nD-Link DIR-890L należy do elity routerów zgodnych ze standardem 802.11ac. Sercem urządzenia jest szybki dwurdzeniowy procesor a wbudowane trzy nadajniki Wi-Fi potrafią pracować z łączną wydajnością 3200 Mb/s.\nD-Link DIR-890L z powodzeniem może zostać wykorzystany do budowy zaawansowanej infrastruktury sieciowej. Podczas testów sprawdzających maksymalną szybkość przesyłania danych za pomocą protokołu TCP/IP router pracował z szybkością ponad 850 Mb/s uzyskując jeden z najlepszych wyników. Na pochwałę zasługuje też oprogramowanie do zarządzania pracą routera, bo jest rozbudowane i jednocześnie proste w obsłudze. Docenią je zaawansowani użytkownicy i właśnie do takiej grupy docelowej ten router jest kierowany. W przeciętnym mieszkaniu jego możliwości po prostu nie będą wykorzystywane.\nRouter wyposażony jest w sześć dużych anten, do dyspozycji użytkownika są też dwa gniazda USB, do których można podłączyć np. zewnętrzny dysk i drukarkę, cztery gigabitowe gniazda LAN i jedno WAN. Aluminiowa obudowa wygląda kosmicznie i jest nie tylko nietuzinkowa, ale też sztywna i starannie wykonana. Warto ją wyeksponować na biurku.


Renomowane biuro nieruchomości w Koszalinie: Chmielewski Nieruchomości – TheTown.pl\nRenomowane biuro nieruchomości w Koszalinie: Chmielewski Nieruchomości to miejsce do jakiego warto się zgłosić gdy szuka się działki lub domu na sprzedaż. To także dobre wyjście dla tych osób, które chciałyby wynająć albo sprzedawać nieruchomość. W takiej agencji nieruchomości można oczekiwać na pomoc na każdym etapie inwestycji. Interesanci, jacy dotychczasowo byli zdecydowani skorzystać z usługi doceniają bezpieczeństwo transakcji oraz jej rzetelność.\nZ uwagi na to że nadmorskie nieruchomości chwalą się zainteresowaniem, można spodziewać się, że na witrynie https://chmielewski-nieruchomosci.pl/domy-sprzedaz/ znajdzie się dużo ofert. Bogata propozycja obejmuje: mieszkania, domy, działki, lokale wyznaczone do użytku komercyjnego, jakie dostępne są tak samo na sprzedaż, jak i na wynajem. Agenci nieruchomości gwarantują zawsze poradnictwo w wyborze inwestycji.\nPomagają też w sprawdzeniu zdolności kredytowej, otrzymaniu kredytu, jak i w procesie ubezpieczania nieruchomości. Firma ma spore doświadczenie na rynku, wobec czego jej przedstawicielom można maksymalnie zaufać. Każdy klient potraktowany jest na indywidualnych zasadach, wobec czego eksperci zadbają o to, żeby wyszukać lokal, jaki spełni wszystkie wymagania. Agencja nieruchomości z Koszalina gwarantuje także wycenę mieszkań i domów dedykowanych na wynajem lub na sprzedaż. Można oczekiwać na maksymalną poufność, a także sprawne działania.\nWystarczy zgłaszać swój lokal przez kwestionariusz ze strony www. Można także skontaktować się telefonicznie lub przesyłając maila, aby podać wszystkie detale. Agencja nieruchomości Chmielewski to miejsce, w jakim za każdym razem można oczekiwać na pomoc w wyszukaniu mieszkania, działki albo domu o określonej powierzchni, standardzie i rodzaju wykończenia. Zapewnione jest również wsparcie przy sprzedawaniu lub przy wynajmie nieruchomości. Dzięki profesjonalnemu pośrednictwu transakcja będzie przeprowadzona szybko i bezpiecznie.\nPoprzednia publikacja Jak odkryć w sobie zdolność do prowadzenia osobistego biznesu?


Taki jest świat: 2015-11-15\n"Pąki lodowych róż"\nSaga rodzinna wydaje się czasem opowieścią z góry przewidywalną, w której kolejne pokolenia dopisują swój epizod w familijnych annałach. Jedni odchodzą, drudzy się rodzą, patrząc z boku po prostu toczące się w odwiecznym rytmie ludzkie żywoty. Jednakże za zwyczajną egzystencją często kryją się historie, w których nie brakuje emocji, dramatycznych zakrętów losu i trudnych decyzji.\nNikt nie spodziewał się, że lato tysiąc dziewięćset trzydziestego dziewiątego roku zmieni tak dużo w życiu tak wielu. Przyszłość Natalii Hryniewiczówny rysowała się w jasnych kolorach, czekał na nią wyjazd do Lwowa, nauka w liceum i przede wszystkim pierwsze kroki w dorosłość. Za sobą pozostawiała rodzinny dworek, pola, lasy i cały znany jej do tej pory świat. Przed nią rysował się Lwów i całkowicie nowa egzystencja. Na tym pięknym obrazie pełnym nadziei, szans i marzeń, trochę cieniem położyło się pewne wydarzenie, ale teraz myśli młodej dziewczyny zaprzątnięte są tym co ma nadejść, a jest na co czekać. Wszystko przed nią, a przynajmniej tak wydawało się do wybuchu wojny, potem nic już nie było takie samo. Rzeczywistość okazuje się brutalna i odziera Natalię ze złudzeń, dotychczasowa egzystencja pozostała daleko za nią w przenośni i dosłownie, a teraźniejszość to walka nie tylko o każdy następny dzień, czasem nawet godzina czy minuta ma znaczenie. Panienka z dworku musi odnaleźć się w morderczych realiach, które obnażają prawdziwe oblicza ludzi, kiedy maski opadają kolejne ciosy zostają zadane. Tajga nie daje drugiej szansy, nawet ta pierwsza to niezwykle trudny życiowy egzamin, zdaje go bardzo niewielu, jedna decyzja może zaważyć na lata, a czasem na ich dziesiątki. Dla Natalii okres spędzony w syberyjskiej głuszy to najgorsze i ... najlepsze chwile, jednak czy przypuszczała jak wpłyną na nią i jej bliskich? Młoda kobieta jaką się stała jest kimś całkowicie innym niż panna Hryniewiczówna opuszczająca rodzinne gniazdo kilka lat wcześniej. Tamte wspomnienia wydają się obce i odległe, jakby należały do kogoś innego, a słowo rodzina nabrała całkiem nowego znaczenia ...\nCzy można odkupić winy? Zmienić przyszłość kogoś, kto jest naznaczony bliznami nie swojej przeszłości? Bartek i Anna za sobą mają ciężkie chwile, znają poplątane losy swoich rodzin, wybory babci Zosi naznaczyły jej córkę i wnuczkę, Natalia również ma udział w tym co obecnie dzieje się w życiu syna i wnuka. Czy los da okazję do naprawy dawno zerwanych więzów rodzinnych? Może już nadszedł czas by doświadczenia wcześniejszych pokoleń przestały być klątwą, a stały się nowym początkiem dla potomków? Pąki lodowych róż przetrwały lata bólu, odcięcie od korzeni, rany zadane z premedytacją i przypadkowe draśnięcia, wreszcie nadszedł czas by zakwitły i wydały owoce ...\nSaga rodzinna, opowieść o ścieżkach jakimi podążali i podążają ludzie związani więzami krwi, chociaż czasem nie są nawet ich świadomi. "Trzy odbicia w lustrze" stanowiły intrygującą podróż nie tylko w czasie, ale i w głąb bohaterów, "Pąki lodowych róż" to wspaniała kontynuacja, w której mamy okazję poznać nie tylko drugą część historii, lecz i koleje losów równie niezwykłych osób. Oba tomy spinają postacie Bartka i Anny oraz ciąg wydarzeń, zapoczątkowanych podczas ostatnich przedwojennych wakacji i znajdujących zakończenie dopiero kilkadziesiąt lat później. Druga część sagi nie jest powieleniem, z innej perspektywy, pierwszego tomu. Autor dał bohaterom całkowicie odrębne doświadczenia, które dzieją się w tym samym okresie, lecz są indywidualnym i niepowtarzalnym bagażem każdej postaci. "Pąki lodowych róż" to opowieść w jakiej nie brakuje brutalnej prawdy i to nie jedynie tej historycznej, decyzji ze skutkami nie dającymi się przewidzieć, lecz nie można ich nie podjąć, miłości zakazanej, ale pozwalającej na chwilę szczęścia w najgorszym momencie życia, za jaką los wystawi bardzo wysoką cenę. Zbigniew Zborowski nie unika trudnych tematów, skomplikowanych powiązań pomiędzy ludźmi, odbrązawiania symboli, odkrywa prawdziwe twarze bohaterów, nie oszczędzając ich w dziejowej zawierusze.\nAutor: Taki jest świat o 20:38 7 komentarzy:\nEtykiety: CPA, Pąki lodowych róż, wyd. Zysk i S-ka, Zbigniew Zborowski


Forum CM: Pierwsze spotkanie z CM:) - bonk_ - 08.08.2004 - Forum dyskusyjne gry filmy gra sprzęt fotografia PC online\nForum CM: Pierwsze spotkanie z CM:)\nChciałbym abyscie w tym wątku opisali swoja historie zwiazana z pierwszym kontaktem z CM.\nWraz z moim kumplem Pawłem i jego bratem Maxem zawsze lubilismy grac w strategie.Kiedy już meczyło nas granie w jedna i to samo(Sudent S,ShogunTW,Steel Panthers,CC3 itp.)Postanowilismy sie rozgladac z jakaś inna gierką.\nPaweł zacząl przeszukiwac swoje plyty(licząc że znajdzie jakies fajne demo)i znalazl CMBO.Bardzo nam sie spodobało zwłaszcza grafika czołgów.Po pewnym czasie wspolnie zakupilismy CMBO.Gralismy ostro(zwłaszcza oni) ale niestety zaczela nas irytowac przebijalnosc czołgów i odnajdowaliśmy zbyt duzo błedów.Ja jeszcze z Maxiem gralismy niestety Paweł odeszedł od CM.\nPo paru miesiacach do moich rąk trafiła CMBB.Wtedy to sie zaczelo.Z Maxem bylismy tak zafascynowali tą gra ze stworzylismy własna kampanie z Mapą całej europy(gralismy systemem al'a ShogunTW i MedievalTW czyli na mapie zrobionej wczesniej poruszały sie Pionki oznaczajace dywizje.A gdy dochodziło do starcia wtedy przenosilismy sie na Pole bitwy)Niezapomne jak Max wpadł do mnie 3xrazy na Nocke gralismy cala noc do rana.Rozegralismy w sumie chyba ponad 50walk!!......(Pierwsza kampania była niedopracowana wiec zrobilismy drugą..po przebiciu sie na tyły wroga Max sie podał:P)\nPózniej CMBB wpadł w rece Andrzeja i to on namowil mnie do zapisania sie do ligi:)\nJedynie czego było mi szkoda to że z Maxem gralismy tylko czołgami(80%stanu Dywizji)nieliczyła sie dla nas piechota.\nDopiero jak zapisałem sie do CMHQ to poznałem prawdziwe CMBB:)\nPozdrowienia dla Andrzeja Maxa i Pawła.\nA jaka jest wasza historia...\nJeśli taki wątek już był to sorki.\nCiekawe bo u mnie było trochę podobnie. Zawsze bardzo lubiłem gry strategiczne i symulatory lotnicze. Grywałem w we wszystkie CFS, w WWII Fighters, najlepszy symulator walk nad zachodnią Europą przez wiele lat czyli European Air War, w Battle of Britain, Wings of glory, Flying Corps. Mig Alley, Falcon 4.0 i jeszcze kilka. Poza tym był CC 2 i potem 3, Panzer Elite, Battles of Hannibal. Póżniej porywający był Shogun TW i ciekawie grało się w taką gierkę io nazwie MYTH której pierwsza o druga część mają niesamowity klimat i fajnie się gra chociaż w bitwach walczy góra 200-300 rycerzy. Kiedyś porządkując i przeglądając płyty z demkami z jakiegoś pisma które miałem już sporo czasu zobaczyłem tytuł Combast Mission który wcześniej jakoś uszedł uwadze i jak zobaczyłem kamuflaże czołgów, usłyszałem pracę silnika Tygrysa i zobaczyłem jak obraca wieżę, oraz że do sdkfz 251 może wsiadać piechota( co było niemożliwe w CC) i rozegrałem jedną walkę to postanowiłem kupić gierkę. W tym celu specjalnie wyrobiłem sobie kartę Visa bo innych dostępnych w Europie BF nie przyjmował. Jak pograłem trochę to szukając jakiś stron o CM trafiłem na CMHQ PL. Muszę powiedzieć że tak naprawdę pomimo krytyki różnych elementów gry to do chwili obecnej trudno o lepszą strategię z IIWŚ a żadna z istniejących gier nie oferuje lepiej zrobionych graficznie pojaszdów pancernych łącznie ze znajomością ich szczegółów technicznych często pomijanych przez innych twórców gier.\nA mnie zmolestowal jizer :D Kiedys natrafilismy na demko CMBO ktore nam obu przypadlo do gustu, wczesniej on naogladal sie gdzies screenow z gry :)\nZ drugiej strony chyba wszystkich na samum poczatku zafascynowala grafika czolgow :D\nPrzy pierwszym spotkaniu z BB stwierdzilem ze to syf i tak tez zostalo :) AK zgory wiedzialem ze tez syf.\nJak wszyscy powyzej rowniez lubilem grac w rozne strategie o IIWS\nBO kiedys dawno temu pozyczylem od elfa ale grafika i dziwna rozgrywka zniechecily mnie jednak 3 miesiace pozniej znow pozyczylem :) Anoneem zaschecil mnie do zapisania sie do ligi. Pierwszy spar zagralem z viga lub z pawianem ale nie pamietam :)\nMoje boje zaczeły sie na lekcjachinformatyki na komputerze elwro-junior - gra Arnhem a potem to juz prawie wszystkie strategie - z tych nadłużej odpalanych to były - cywilizacja, ufo, European Air War ( świetny symulator),privateer to był kosmos ;-) fallout,setlers 1, PG, steel panthers ( to także pbem) i seria CC (od części 3),. Shogun i medieval (do dzisiaj ) a CM mnie zachęciło bo w demko przegrałem z kompem - to było niemożliwe ????? -żeby komp mnie bił - veterana ;-) No i wpadłem - za drugim razem juz wygrałem grając niemcami a potem amerykanami a potem ....\nU mnie z CM było tak. Spotkałem kumpla (Toxina) a on mi mówi chodz pokażę ci fajną gierkę. To było demo BO. Dostałem baty!!! i mnie wsysło:))\nbonk wątek już był :P powtarzany chyba z 5x można sprawdzić korzystają z szukaj w GOL :)\nale fajnie poznać nowa "historie"\nJak chcesz poznać innych to musisz niestety pobawić się tą wyszukiwarką no chyba że ktoś nowy chce się tu dołączyć ew. jakiś VET lubi się powtarzać :) (mi się już nie chce...)\nMoje początki z CM były trudne\nGrami strategicznymi na komputer interesowałem sie od dawna\nZaczynalem w 1985 ( pewnie niektórych graczy CM jeszcze nie było na swiecie a ja juz łapałem bakcyla )\nOd ZX Spectrum i gierek Arnhem , Desert Rats\nPotem Panzer General , Genghis Khan 2 , cywilizacje przy okazji i seria CC\nDopiero w CC poznalem co to gra w strategie z drugim człowiekiem\nDla mnie nawet najlepsza strategi nieoferujaca gry z drugim graczem była wybrakowana\nMody do CC3 , nocne granie z drugim graczem ...\nO CM dowiedzielem sie dosc pozno ( z Gola ) - liga BO juz pręznie dzialała , ja czytalem informacje na forum , CDP mial wydac polska wersje CMBO , w dniu premiery udałem sie do Empiku i zakupilem swoje pierwsze CM , w kasie przedemna stał tez pan moze w moim wieku ( moze do 5 lat starszy ) i w koszyku mial tylka jedna gre tez CM BO , popatrzylismy na siebie wymienilismy grzecznosciowe usmiechy i tyle ( stwierdzielem ze nie tylko ja jestem nawiedzony )\nW domu odpalilem gierke przeczytalem dokladnie 2-3 razy instrukcje i zaczaelm grac jakies próbyz kompem w celu poznania mechaniki gry\nByło zle - przejscie z dobrego widoku z góry jak w CC do izometrycznego rzutu CM i przyzwyczajenie sie do operowania kamera w różnej płaszczyzny było cięzkie - byłem bliski zniechecenia ale sie nie poddawałem\nPo tygodniu przełamałem stereotypy i wsiąkłem\ndodatkowa motywacja do przejscia na CM byla mozliwosc gry z drugim człowiekm via PBEM - co wtedy przy braku stałego łacza i ograniczenaich czasowych było bardzo istotną motywacja ( CC tego nie dawał )\nJak sie rejstrowalem w lidze pojawialo sie własnie BB\nBylem twardy i pełny wiary w Siebie , w BB z prawie zerowym doswiadczeniem zagralem w WBW ( wielka bitwe warszawska )- dostalem kilka ładnych lań ...\ntak to jest - jak sie porywa człowiek na gre w CM od poczatku z człowiekiem , bez zaprawy wstępnej z kompem i dodatkowo gra ze straymi wyjadaczami\nNie kaleczylem sie próbujac ograc kompa tylko od poczatku postawielem na rozgrywki H2H\nChcialem to mam - ale poznalem na poczatku smak prawdziwej cięzkiej rozgrywki CM-owej i zostałem\nJa zacyznałem podobnie, grałem w strayegie i symulatory lotu, od panzer general 1 do Aces over Europe itd;))\nCC2-5 i kiedyś szukając modów do CC, przez przypadek nacisnąłem combat mission na wargamer.com:)\nI tak się zaczeło:D\nA ja nie mam historii. Po prostu wsadziłem płytę i zacząłem grać.\nDawno dawno temu za siedmioma gorami .....\nodwiedzilem kolege i dorwalem recenzje BO w jakiejs gazetce znurzony RTS-ami i Shogunem postanowilem poszukac u znajomych i znalazlem pozniej bylo BB i teraz AK Grafika sie nie liczy jak gra posiada taka grywalnosc jak serja CM\nA ja to będąc dziecięciem lat temu pare dostałem swoją pierwszą planszówkę: Grunwald 1410 - chyba nie trzeba przedstawiać co to? Potem były kolejne planszówki, a potem... moja pierwsza blaszanka - PC'et. ech... było trza szukać czegoś na blaszankę, co by przypominało planszówkę. Grało się w to, co akurat było. W końcu dorwało się CM:BO i się zaczęło. Potem CM:BB i CM:AK... a teraz się nie gra, bo się straciło płyty i nie ma się żadnej części CM. :-( ech chlip.\nPanzer Jaeger--> a od kogo masz płyte...? :)\nMój kontakt z Cm zaczął się od tego że zauważyłem na GOL-u wątek Wigginsa o Westfalen - było to chyba w listopadzie bądź październiku zeszłego roku, grałem sobie w Westfalen, ponieważ w tamtym okresie na forum pojawiało się sporo wątków o tej grze przeniosłem się na forum CMHQ coby żadnego nie przegapić. Wchodziłem też w inne wątki których nazwy niewiele mi mówiły, poczytałem trochę o CM no i postanowiłem zagrać. W styczniu zdobyłem CMBO i CMBB (hiszpańskie :P ), w obie gry zagrałem z kompem kilka scenariuszy, ale musiałem zrobić formata i nie miałem czasu ich zainstalować ponownie. W maju kumpel któremu pokazałem CM przyniósł mi płytę z CMAK, zainstalowałem, spolonizowałem i zaproponowałem Robcezowi ligówkę, ponieważ byłem smoczykiem zaproponował sparing, zgodziłem się, rozegraliśmy grę, po czym zarejestrowałem ligówkę ;P (to był total dla Robceza).\nNajpierw od Ciebie, a potem kupiłem.\nPanzer Jaeger--> nie wiedziałem że kupiłeś...\nTrafiłeś do CM przez Westfalen ? niebywałe, serio :D Normalnie ludzie mieli odwrotny przebieg :)