Anomalia [Hervé Le Tellier] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00023 003560 22410084 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Hervé Le Tellier Liczba stron: 384\nWydawca: Wydawnictwo Filtry Język publikacji: polski\nISBN: 9788396126498 Data wydania: 2021-10-14\nTo jedna z najinteligentniejszych współczesnych powieści, a jednocześnie jedna z najbardziej zabawnych. Hervé Le Tellier, spadkobierca Georgesa Pereca i członek hermetycznej grupy OuLiPo, napisał książkę, która w samej tylko Francji rozeszła się w ponad milionie egzemplarzy. Anomalia jest najlepiej sprzedającą się laureatką prestiżowej Prix Goncourt od czasów opublikowanego w 1984 roku Kochanka Marguerite Duras. Ten anomalny nawet na tak rozwiniętym rynku sukces wydawniczy zawdzięcza być może głodowi prawdziwej fikcji w literaturze od dawna zdominowanej przez wyznania i osobiste świadectwa.\nAnomalia buduje wielki umowny świat: mamy tu kilka powieści w jednej, zabawę z gatunkami filmowymi i literackimi, puszczanie oka do netfliksowych seriali, a zarazem wyrafinowaną konstrukcję, w której piętrzą się intertekstualne poziomy. Hervé Le Tellier flirtuje z thrillerem i science fiction, elementy psychologicznej powieści obyczajowej godzi z surrealnymi, powieść szpiegowską przeplata z prawniczą.\nAutorowi faktycznie udało się niemożliwe: stworzył page turner dla szerokiej publiczności, a zarazem dzieło, które zadowoli najbardziej wyrobionych czytelników.\nKażdy z pewnością wyśledzi tu inne odniesienia i aluzje. Wierni fani Netflixa rozpoznają inspirację chociażby takimi produkcjami, jak Dexter czy Black Mirror. Miłośnicy kina dopatrzą się powiązań z filmami Christophera Nolana, Briana de Palmy, Quentina Tarantino czy rodzeństwa Wachowskich. Pożeracze książek dostrzegą wpływy Tołstoja, Pielewina, Kafki, Sternaa, Aragona, Queneau, Pereca, Garyego, Mallarmégo czy Calvina Słowem: dla każdego coś miłego.\nAle ta kulturowa pulpa nie jest li tylko czczym popisem literackim i podlizywaniem się czytelnikowi. Cytaty, trawestacje i zapożyczenia pełnią tu dwojaką funkcję. Z jednej strony pokazują, jak często nasza tożsamość jest ulepiona z przypadkowych, wypluwanych przez popkulturę przekazów, z drugiej jak bardzo nasze pojedyncze tożsamości są powtarzalne i podobne. Kluczowym tematem tej powieści, skonstruowanej wokół dziewięciu głównych bohaterów, jest bowiem spotkanie z sobowtórem.\nNa skutek niezrozumiałej anomalii ten sam samolot rejsu ParyżNowy Jork, z tymi samymi pasażerami na pokładzie, ląduje w miejscu docelowym dwa razy: raz w marcu, a raz w czerwcu. Trzy miesiące to mało i dużo zarazem. Ktoś popełnia samobójstwo, ktoś umiera na raka, ktoś zachodzi w ciążę, ktoś się rozstaje, ktoś zrobił nieoczekiwaną karierę Autor zmusza nas do podjęcia myślowego ćwiczenia i zadania sobie kilku zasadniczych pytań. Jak by zareagowały religia, rządy, społeczeństwo, nauka, gdyby obywatele różnych krajów nagle się zduplikowali? Co by się wydarzyło, gdybyśmy się spotkali z samymi sobą, starszymi o trzy miesiące? Co gdyby jedno dziecko miało nagle dwie matki? Co gdyby dwie kobiety kochały tego samego mężczyznę? Co gdyby zjawił się przed nami dopiero co zmarły brat, przyjaciel, mąż? O co byśmy z drugim i drugą sobą walczyli? Z czego bylibyśmy gotowi zrezygnować? Bylibyśmy dla siebie przyjaźni czy może czulibyśmy nienawiść?\nSeryjny morderca, nigeryjski gej, starzejący się, zakochany w dużo młodszej kobiecie architekt, córka weterana wojennego, czarnoskóra prawniczka, która przekroczyła ograniczenia klasowe, czy niedoceniony pisarz, a zarazem autor powieści Anomalia każdy z nich będzie miał inną odpowiedź.\nAnomalia to powieść na wskroś francuska nie tylko przez literackie konteksty jest w nią wpisana wielka miłość życia zasadzająca się na uznaniu faktu, że jutro może nas nie być.\nCet ouvrage a bénéficié du soutien des Programmes d’aide à la publication de l’Institut français. Książkę wydano dzięki dofinansowaniu Instytutu Francuskiego w ramach programów wsparcia wydawniczego.\nSpis treści Strona tytułowa Motto I. CZARNE JAK NIEBO Blake Victor Miesel Lucie David Wirówka Sophia Kleffman Joanna Sprawa Miesela Slimboy Adrian i Meredith Żart André Pierwsze godziny II. ŻYCIE JEST SNEM, JAK MÓWIĄ Ta chwila, kiedy Siedem przesłuchań Kartezjusz 2.0 Stół nr 14 E pur si muove Hangar Pytania Meredith Kilku prezydentów The people have the right to know III. PIEŚŃ NICOŚCI Bliskie spotkanie drugiego stopnia Mężczyzna patrzy na kobietę Świat Sophii Slimboys Same player dies again Woods kontra Wasserman Jedno dziecko, dwie mamy Powrót Victora Miesela do przyszłości Night show Głos w głowie Jacoba Evansa Zniknięcia Trzy listy, dwa maile, jedna piosenka, zero absolutne Ostatnie słowo Podziękowania Źródła cytatów MAREK BIEŃCZYK Posłowie Nota o autorze Strona redakcyjna\nA ja, który mówię, że śnisz, również sam śnię. Zhuangzi Prawdziwy pesymista wie, że już za późno, by nim być. Victør Miesel, Anomalia\nI Czarne jak niebo (marzec–czerwiec 2021) Rzecz zachwycająca, która zawsze wykracza poza wiedzę, inteligencję, a nawet geniusz, to niezrozumienie. Victør Miesel, Anomalia\nBlake Zabić nie znaczy nic. Trzeba tylko obserwować, czuwać, myśleć, długo, a w odpowiedniej chwili zanurzyć się w pustkę. I tyle. Zanurzyć się w pustkę. Sprawić, żeby świat się skurczył, skurczył tak, że cały się skondensuje w lufie strzelby lub na ostrzu noża. To wszystko. Nie zadawać sobie żadnych pytań, nie dać się ponieść złości, wybrać odpowiedni protokół, postępować metodycznie. Blake to potrafi – od tak dawna, że nawet nie wie, kiedy się tego nauczył. Reszta przychodzi sama. Blake buduje swoje życie na śmierci innych. Tylko proszę bez żadnego moralizowania. Jeśli chcemy dyskutować o etyce, jest gotów odpowiedzieć statystyką. Gdyż – Blake bardzo przeprasza – kiedy minister zdrowia tnie budżet, w jednym miejscu likwidując tomograf, w innym zwalniając lekarza, w jeszcze innym zamykając oddział reanimacji, to musi sobie zdawać sprawę, że skraca życie tysięcy nieznajomych. Odpowiedzialny, ale niewinny, stara śpiewka. A Blake na odwrót. Nie musi się zresztą usprawiedliwiać, ma to w nosie. Zabijanie nie jest powołaniem, jest skłonnością. Stanem ducha, jeśli ktoś woli. Blake ma jedenaście lat i nie nazywa się Blake. Siedzi koło matki w peugeocie sunącym drogą departamentalną niedaleko Bordeaux. Nie jadą zbyt szybko, przez drogę przebiega pies, wstrząs znosi ich nieznacznie na bok, matka krzyczy, hamuje, zbyt ostro, samochód wpada w poślizg, silnik gaśnie. Zostań w samochodzie, kochanie, mój Boże, zostań w samochodzie. Blake nie słucha, podąża za matką. To szary collie, uderzenie rozszarpało mu klatkę piersiową, krew spływa na pobocze, ale jeszcze żyje i skowyczy jak płaczące niemowlę. Matka w panice biega w tę i we w tę, przykrywa dłońmi oczy Blake’a, bełkocze coś bez ładu i składu, chce wzywać karetkę. Mamo, to tylko kundel, to tylko jakiś kundel. Collie dyszy na spękanym asfalcie, jego poszarpane, skręcone ciało ułożyło się pod dziwnym kątem, pies drga coraz słabiej, kona na oczach Blake’a, a Blake z ciekawością patrzy, jak życie ucieka ze zwierzęcia. To już koniec. Chłopiec udaje smutek, a przynajmniej to, co za smutek uważa, żeby nie niepokoić matki, lecz w rzeczywistości nie czuje niczego. Matka stoi zmartwiała nad drobnym ciałem psa, Blake się niecierpliwi, ciągnie ją za rękaw, Mamo, nie mamy tu po co stać, on zdechł, jedźmy już, spóźnię się na trening. Zabijanie to także pewne umiejętności. Blake odkrywa, że ma w sobie wszystko, czego potrzeba, w dniu, w którym wujek Charles zabiera go na polowanie. Trzy strzały, trzy zające, wrodzony dar. Strzela szybko i celnie, potrafi opanować najbardziej zdezelowaną strzelbę, najbardziej rozregulowany karabin. Dziewczyny ciągną go ze sobą na jarmarki, Proszę cię, chciałabym żyrafę, słonia, game boya, och tak, jeszcze! I Blake rozdaje pluszaki, konsole, staje się postrachem strzelnic, zanim postanawia, że będzie dyskretny. Blake lubi robić to, czego uczy go wujek Charles – podcinać gardło sarnom, ćwiartować króliki. Zrozummy się dobrze: nie znajduje przyjemności w zabijaniu, w dorzynaniu rannych zwierząt. Nie jest człowiekiem podłym. Nie, to, co mu się podoba, to techniczny gest, niezawodna rutyna, którą można osiągnąć tylko dzięki praktyce. Blake ma dwadzieścia lat i pod swoim bardzo francuskim nazwiskiem, Lipowski, Farsati lub Martin, zapisuje się do szkoły hotelarskiej w małym miasteczku w Alpach. Nie jest to wybór z braku lepszego, uwaga, mógłby robić cokolwiek, lubił elektronikę, także programowanie, miał dryg do języków, o, na przykład do angielskiego, po trzech miesiącach stażu w szkole Lang’s w Londynie mówił praktycznie bez akcentu. Blake jednak najbardziej lubi gotowanie, wymyślanie przepisów w wolnych chwilach, czas płynący nieśpiesznie, nawet w rozgorączkowanej atmosferze kuchni, długie spokojne sekundy, kiedy patrzy, jak masło topi się na patelni, jak dusi się biała cebula, jak rośnie suflet. Lubi zapachy i przyprawy, lubi komponować kolory i smaki na talerzu. Mógłby być najlepszym uczniem w szkole, ale Do jasnej cholery, Lipowski (lub Farsati, lub Martin), odrobina uprzejmości w stosunku do klientów nie zawadzi! To jest praca w usługach, rozumiesz, Lipowski (lub Farsati, lub Martin), w usługach! Pewnego wieczoru w barze jakiś nawalony facet mówi mu, że chciałby zlecić zabójstwo. Zapewne ma dobry powód, sprawy zawodowe, kobieta, ale Blake’a to nie obchodzi. – Zrobiłbyś to dla kasy? – Jesteś walnięty – odpowiada Blake. – Kompletnie walnięty. – Zapłacę ci, nieźle zapłacę. Proponuje sumę z trzema zerami. Blake zaczyna się śmiać. – Nie. Zgrywasz się? Blake pije powoli, bez pośpiechu. Facet leży na barze, Blake nim potrząsa. – Słuchaj, znam kogoś, kto mógłby to zrobić. Za dwa razy tyle. Nigdy się z nim nie spotkałem. Jutro ci powiem, jak się z nim skontaktować, ale później nie będziemy już nigdy na ten temat rozmawiać, okej? Tej właśnie nocy Blake wymyśla Blake’a. Na cześć Williama Blake’a, którego czytał po obejrzeniu filmu z Anthonym Hopkinsem Czerwony smok, i dlatego, że lubi wiersz „Jak diablik w chmurze, z tą fujarką w ręce, skoczyłem w przepaść świata”. A poza tym Blake, black i lake, czerń i jezioro, pasuje. Następnego dnia na amerykańskim serwerze pojawia się adres e-mail blake.mick.22, utworzony w kafejce internetowej w Genewie. Za gotówkę od nieznajomego Blake kupuje używanego laptopa, zdobywa starą nokię i kartę prepaid, aparat fotograficzny, teleobiektyw. W pełni wyposażony czeladnik kucharski przekazuje facetowi namiary na „Blake’a”, „ale bez gwarancji, że adres nadal jest aktualny”, i czeka. Trzy dni później facet z baru wysyła do Blake’a jakąś pokręconą wiadomość; łatwo zgadnąć, że nie ma zaufania. Zadaje pytania. Szuka dziury w całym. Między kolejnymi wiadomościami czasem upływa dzień. Blake pisze o celu, logistyce, terminie dostawy i te środki ostrożności w końcu faceta uspokajają. Dogadują się, Blake żąda połowy tytułem zaliczki: jest to już kwota z czterema zerami. Kiedy facet doprecyzowuje, że ma to wyglądać na „śmierć z przyczyn naturalnych”, Blake podwaja sumę i żąda miesiąca. Przekonany, że ma do czynienia z zawodowcem, facet zgadza się na wszystkie warunki. To jego pierwszy raz i Blake improwizuje. Jest skrupulatny, ostrożny, pomysłowy do granic możliwości. Naoglądał się tylu filmów. Aż trudno sobie wyobrazić, ile płatni zabójcy zawdzięczają scenarzystom z Hollywood. Od początku kariery będzie otrzymywać pieniądze za zlecenie i informacje o kontrakcie w plastikowej torebce zostawionej w umówionym miejscu, w autobusie, fast foodzie, na placu budowy, w kontenerze na śmieci, w parku. Będzie unikać miejsc zbyt odosobnionych, gdzie byłby na widoku, i zbyt uczęszczanych, gdzie nikogo nie mógłby zidentyfikować. Na spotkanie będzie przychodzić kilka godzin wcześniej, żeby dobrze zlustrować okolicę. Będzie nosić rękawiczki, kaptur, kapelusz, okulary, będzie farbować włosy, nauczy się przyklejać sobie sztuczne wąsy i nosić peruki, sprawiać, by jego policzki zapadały się lub pęczniały, będzie mieć dziesiątki tablic rejestracyjnych z najróżniejszych krajów. Z czasem Blake nauczy się rzucać nożem z półobrotu lub pełnego obrotu zależnie od odległości, konstruować bomby, wydobywać z meduzy niewykrywalną truciznę, w kilka sekund składać i rozkładać browninga 9 mm, glocka 43, będzie żądać zapłaty w bitcoinach i kupować broń za tę samą kryptowalutę, w której transakcje są nie do wyśledzenia. Stworzy własną stronę w deep webie, a darknet stanie się dla niego zabawą. Bowiem w internecie można znaleźć instruktaże na absolutnie każdy temat. Wystarczy poszukać. Jego celem jest więc mężczyzna koło pięćdziesiątki, Blake dostał jego zdjęcie i nazwisko, ale postanowił dać mu na imię Ken. Jak mąż Barbie. Dobry wybór: imię Ken pozbawia go osobowości. Ken mieszka sam, co już jest niezłą wiadomością, myśli sobie Blake, bo gdyby facet był żonaty i miał trójkę dzieci, byłoby trudno stworzyć okazję. Tyle że w tym wieku śmierć z przyczyn naturalnych nie daje wielu opcji: kraksa samochodowa, ulatniający się gaz, atak serca, nieszczęśliwy upadek. Kropka. Majstrować przy hamulcach czy układzie kierowniczym Blake jeszcze nie potrafi, podobnie jak nie umie zdobyć chlorku potasu, żeby wywołać atak serca, a zatrucie gazem też mu jakoś nie podchodzi. Pozostaje upadek. Dziesięć tysięcy ofiar śmiertelnych rocznie. Przede wszystkim staruszkowie, ale coś się wykombinuje. Ken nie jest sportowcem, żadna bójka nie wchodzi w grę. Ken zajmuje dwupokojowe mieszkanie na parterze domku jednorodzinnego niedaleko Annemasse. Przez trzy tygodnie Blake tylko obserwuje i opracowuje plany. Za zaliczkę kupił starego vana renault, z grubsza go urządził, siedzenie, materac, dodatkowy akumulator, żeby mieć oświetlenie, po czym znalazł miejsce na pustym parkingu górującym nad osiedlem. Ma stąd dobry widok na mieszkanie. Ken wychodzi codziennie koło wpół do dziewiątej, przekracza granicę szwajcarską, a z roboty wraca o siódmej wieczorem. W weekendy czasami przyjeżdża do niego żona, nauczycielka francuskiego w Bonneville, dziesięć kilometrów od Annemasse. Wtorek jest dniem najbardziej zrytualizowanym i przewidywalnym. Ken wraca do domu wcześniej, od razu wychodzi na siłownię, po dwóch godzinach jest z powrotem, jakieś dwadzieścia minut spędza w łazience, je kolację przed telewizorem, trochę siedzi przy komputerze i idzie spać. A zatem wtorek wieczorem. Wysyła do klienta wiadomość zgodnie z umówionym kodem: „W poniedziałek o dwudziestej?”. Dzień wcześniej, dwie godziny wcześniej. Zleceniodawca będzie mieć alibi na wtorek, na dwudziestą drugą. Tydzień przed ustalonym terminem Blake zamawia pizzę z dostawą do Kena. Dostawca dzwoni, Ken bez wahania otwiera drzwi, jest zaskoczony, dyskutuje z dostawcą, który się oddala ze swoim pudełkiem. Blake nie musi wiedzieć nic więcej. W następny wtorek wchodzi na klatkę schodową z kartonem do pizzy, przez chwilę obserwuje pustą ulicę, nakłada przeciwpoślizgowe ochraniacze na buty, poprawia rękawiczki, czeka, żeby zadzwonić do drzwi dokładnie w momencie, kiedy Ken wychodzi spod prysznica. Ken otwiera w szlafroku i wzdycha na widok kartonu z pizzą w rękach dostawcy. Ale zanim powie choć słowo, pusty karton spada na posadzkę, a Blake przystawia Kenowi do piersi dwie elektryczne pałki. Pod wpływem wyładowania elektrycznego mężczyzna osuwa się na kolana, Blake przez jakieś dziesięć sekund przyciska pałki do jego piersi, aż Ken przestaje się ruszać. Producent pisał o ośmiu milionach woltów, Blake sprawdził na sobie tylko jedną pałkę i omal nie stracił przytomności. Ciągnie do łazienki ciało Kena, który jęczy, tocząc pianę z ust, dokłada mu jeszcze jedno wyładowanie do kompletu i jednym osłupiająco gwałtownym ruchem – ten gest wielokrotnie ćwiczył na orzechach kokosowych – chwyta głowę Kena, unosi ją, przytrzymując skronie i z całej siły uderza o umywalkę; czaszka pęka na krawędzi umywalki, pod wpływem uderzenia odłupuje się kawałek kafelka. Natychmiast rozlewa się krew, szkarłatna i lepka jak lakier do paznokci, pachnąca ciepłą rdzą, usta pozostają głupio rozdziawione, szeroko otwarte oczy patrzą bezmyślnie w sufit. Blake rozsuwa poły szlafroka: wyładowania elektryczne nie zostawiły ani śladu. Układa ciało najlepiej, jak potrafi, zgodnie z hipotetyczną trajektorią, jaką by narzuciła siła ciążenia przy nieszczęśliwym poślizgnięciu się. Kiedy wstaje, pełen podziwu dla własnej pracy, ogarnia go przemożna chęć, by się wysikać. Nigdy by mu to nie przyszło do głowy. Trzeba przyznać, że w filmach mordercy nigdy nie sikają. Potrzeba jest tak gwałtowna, że chce się odlać do kibla, nawet gdyby to oznaczało konieczność jego dokładnego umycia. Lecz jeśli gliniarze okażą się choć trochę inteligentni lub po prostu systematyczni, jeśli będą metodycznie przestrzegać procedur, znajdą ślady DNA. Bez wątpienia. Przynajmniej tak przypuszcza Blake. Mimo błagającego o łaskę pęcherza postępuje dalej zgodnie z planem, krzywiąc się z bólu. Bierze mydło, mocno je przyciska do pięty Kena, rysuje nim ślad na posadzce i rzuca je w kierunku domniemanego poślizgu; mydło odbija się i ląduje za muszlą klozetową. Znakomicie. Śledczy będzie zachwycony, kiedy je znajdzie, szczęśliwy, że rozwiązał zagadkę. Blake ustawia temperaturę prysznica na maksymalną, odkręca kurek, kieruje strumień wody na twarz i tors trupa, unikając kontaktu z gorącą wodą, po czym wychodzi z łazienki. Biegnie do okna, zasuwa zasłony, po raz ostatni rozgląda się po pomieszczeniu. Nic nie wskazuje, że ciało było wleczone przez kilka metrów, różowa woda zaczyna zalewać podłogę. Komputer jest włączony, na ekranie widać zdjęcia angielskich trawników i klombów. Ken miał rękę do roślin. Blake wychodzi z budynku, zdejmuje rękawiczki, nieśpiesznie idzie do skutera zaparkowanego dwieście metrów dalej. Rusza, przejeżdża kilometr i w końcu staje, żeby się odlać. Cholera, nadal ma na nogach ochraniacze z czarnej bawełny. Dwa dni później zaniepokojony kolega zawiadomi policję, która odkryje przypadkową śmierć Samuela Tadlera. Tego samego dnia Blake dostaje resztę zapłaty. Wszystko to zdarzyło się bardzo dawno temu. Od tamtego czasu Blake zbudował sobie dwa życia. W jednym jest niewidoczny, występuje pod dwudziestoma nazwiskami i imionami, ma odpowiednie do nazwisk paszporty różnych krajów, w tym kilka z danymi biometrycznymi, owszem, to jest łatwiejsze, niż się powszechnie sądzi. W drugim ma na imię Jo, zdalnie kieruje renomowanym paryskim przedsiębiorstwem, które dostarcza pod drzwi wegetariański catering i otworzyło swoje filie w Bordeaux, Lyonie, a niedawno także w Berlinie i Nowym Jorku. Jego współpracowniczka Flora, będąca również jego żoną, oraz dwójka ich dzieci skarżą się, że za dużo podróżuje, a jego wyjazdy trwają czasem zbyt długo. To prawda. * 21 marca 2021Quogue, stan Nowy Jork Dwudziestego pierwszego marca Blake jest w podróży. Biegnie w siąpiącym deszczu po wilgotnym piasku. Długie blond włosy, bandana, ciemne okulary, żółto-niebieski dres, pstrokata niewidzialność biegacza. Przyleciał do Nowego Jorku dziesięć dni temu na australijskim paszporcie. Jego transatlantycki lot był tak przerażający, że naprawdę sądził, iż nadeszła jego ostatnia godzina, a Niebo domaga się zemsty za wszystkie kontrakty. W niekończącej się turbulencji jego blond peruka omal nie spadła mu z głowy. I oto od dziewięciu dni przebiega regularnie trzy kilometry po plaży pod szarym niebem Quogue, wzdłuż linii domków, każdy za dziesięć milionów dolarów, o ile nie więcej. Zagospodarowano wydmy, ulicę nazwano po prostu Dune Road, posadzono sosny i trzciny, tak by żadna willa nie była na widoku sąsiedniej, a każdy właściciel mógł żywić przekonanie, że ma cały ocean tylko dla siebie. Blake biegnie truchtem, bez pośpiechu, i nagle zatrzymuje się, jak każdego dnia o tej samej porze, naprzeciwko pięknego przeszklonego domu o płaskim dachu, obłożonego deszczułkami z sekwoi, którego taras schodkami prowadzi do morza. Udaje, że się zasapał, pod wpływem wymyślonego kłucia w boku zgina się wpół i jak każdego dnia podnosi głowę, by z daleka pozdrowić mężczyznę koło pięćdziesiątki, który oparty o balustradę popija kawę pod markizą. Towarzyszy mu młodszy facet, wysoki, krótko ostrzyżony brunet. Stoi trochę dalej, oparty o drewnianą ścianę, i z nieco zafrasowaną miną czujnym wzrokiem omiata piasek. Marynarkę po lewej stronie wypycha mu niewidoczna kabura. Jest praworęczny. Dzisiaj, po raz drugi w tym tygodniu, Blake podchodzi do nich z uśmiechem, maszerując piaszczystą ścieżką między kępami żarnowca a niskimi trawami. Opanowanym ruchem Blake się przeciąga, ziewa, wyjmuje z plecaka ręcznik, ociera sobie twarz, po czym bierze bidon i wypija duży łyk mrożonej herbaty. Czeka, aż starszy z mężczyzn się do niego odezwie. – Dzień dobry, Dan. Co słychać? – Cześć, Franck – rzuca Blake, który ciężko oddychając, udaje, że złapał go skurcz. – Paskudna pogoda na bieganie – stwierdza mężczyzna, który od czasu ich pierwszego spotkania tydzień temu zdążył zapuścić szpakowate wąsy i brodę. – Paskudny dzień – odpowiada Blake, zatrzymując się w odległości pięciu metrów od nich. – Myślałem dziś rano o panu, widząc kurs akcji Oracle’a. – Dajmy spokój. Wie pan, co przewiduję na najbliższe tygodnie, Franck? – Nie… Blake starannie składa ręcznik, wsuwa go do plecaka, równie starannie chowa tam bidon, zanim błyskawicznie wyciągnie pistolet. Trzykrotnie strzela do młodszego z mężczyzn, którego siła wystrzału odrzuca do tyłu, i mężczyzna zwala się na ławkę, po czym także trzykrotnie – do osłupiałego Francka, którego ciało lekko podskakuje, opada na kolana i osuwa się po balustradzie. Za każdym razem dwa strzały w klatkę piersiową, jeden w środek czoła. Sześć strzałów w ciągu paru sekund z pistoletu SIG-sauer P226 z tłumikiem, zresztą szum fal zagłuszył wszystkie dźwięki. Jeszcze jeden kontrakt wykonany po mistrzowsku. Łatwo zarobione sto tysięcy dolarów. Blake wrzuca pistolet do plecaka, zbiera sześć łusek z piasku, z westchnieniem patrzy na zastrzelonego ochroniarza. Kolejna firma, która zatrudnia parkingowych, szkoli ich przez dwa miesiące i wysyła tych amatorów w prawdziwy świat. Jeśli biedny typek dobrze wykonał swoją robotę, zapewne przesłał swoim szefom imię Dana, jego zdjęcie zrobione z daleka, nazwę firmy Oracle, którą Blake kiedyś przelotnie wymienił, a oni zapewne go uspokoili, zidentyfikowawszy niejakiego Dana Mitchella, wicedyrektora do spraw logistyki w Oracle New Jersey, blondyna z długimi włosami dość podobnego do Blake’a, który to Blake musiał przejrzeć dziesiątki schematów organizacyjnych, zanim wśród tysięcy twarzy znalazł wiarygodnego sobowtóra. Po chwili Blake podejmuje bieg. Padający coraz gęściej deszcz rozmywa jego ślady. Wynajęta toyota stoi dwieście metrów dalej, ma takie same tablice rejestracyjne jak identyczny samochód znaleziony tydzień wcześniej na ulicy w Brooklynie. Pięć godzin później Blake wejdzie na pokład samolotu do Londynu, po czym Eurostarem pojedzie do Paryża pod nowym nazwiskiem. Jeśli jego lot powrotny będzie spokojniejszy niż lot z Paryża do Nowego Jorku, tym lepiej. Blake stał się zawodowcem, już nigdy więcej nie zachciało mu się sikać w trakcie wykonywania zlecenia. * Niedziela, 27 czerwca 2021, 11:43Dzielnica Łacińska, Paryż Zapytajcie Blake’a, to w tym barze na rogu rue de Seine można wypić najlepszą kawę w dzielnicy Saint-Germain. Dobra kawa, naprawdę dobra zdaniem Blake’a, to cud powstały w wyniku znakomitej współpracy między świetnym, cienko zmielonym ziarnem, w tym wypadku świeżo palonej kawy z Nikaragui, a filtrowaną i zmiękczoną wodą z ekspresu, w tym wypadku codziennie czyszczonej maszyny marki Cimbali. Od czasu kiedy Blake otworzył swoją pierwszą restaurację wegetariańską na rue de Buci, niedaleko stacji metra Odéon, nabrał pewnych zwyczajów. Jeśli człowiek ma się pogrążać w rozpaczy, lepiej to robić na tarasie paryskiej kafejki. W dzielnicy jest znany jako Jo – od Jonathana lub Josepha, lub Joshuy. Nawet pracownicy nazywają go Jo, a jego nazwisko nie pojawia się nigdzie z wyjątkiem listy udziałowców holdingu będącego właścicielem spółki wpisanej do rejestru handlowego. Blake od zawsze żywił niemal religijny kult sekretu, czy też może dyskrecji, i wszystko codziennie mówi mu, że ma rację. Tutaj Blake opuszcza gardę. Robi zakupy, odbiera dwójkę dzieci ze szkoły, a nawet, od kiedy w każdej z czterech restauracji zatrudnił menedżera, wychodzi z Florą do kina lub teatru. Prowadzi zwyczajne życie, w którym człowiek też odnosi rany, ale po prostu dlatego, że odprowadzając Mathilde na lekcję jazdy konnej, może niechcący walnąć łukiem brwiowym w drzwi boksu. Między jego dwiema tożsamościami nieprzepuszczalność jest całkowita. Jo i Flora spłacają kredyt za piękne mieszkanie dwa kroki od ogrodu Luksemburskiego, poza tym w ładnej kamienicy na rue La Fayette, nieopodal Dworca Północnego, dwanaście lat temu Blake kupił za gotówkę dwupokojowe mieszkanie, którego drzwi i okna są opancerzone jak ściany sejfu. Oficjalny lokator płaci czynsz, a jego nazwisko zmienia się co roku, tym łatwiej, że żaden oficjalny lokator nie istnieje. Nigdy dość ostrożności. Blake pije więc kawę, bez cukru i bez niepokoju. Czyta książkę, którą mu poleciła Flora; nie przyznał się żonie, że w marcu rozpoznał jej autora w samolocie z Paryża do Nowego Jorku. Jest południe, Flora odprowadziła Quentina i Mathilde do swoich rodziców. Blake nie je obiadu, bo właśnie tego ranka umówił się na piętnastą: chodzi o otrzymane poprzedniego wieczoru zlecenie. Prosta, dobrze płatna sprawa, wygląda na to, że klient się bardzo śpieszy. Musi tylko wstąpić do mieszkania przy rue La Fayette, żeby się przebrać, jak zwykle. Trzydzieści metrów dalej przygląda mu się jakiś mężczyzna z twarzą ukrytą w kapturze.\nVictor Miesel Victorowi Mieselowi nie brak wdzięku. Jego niegdyś kanciasta twarz z wiekiem złagodniała, a gęste włosy, rzymski nos i matowa skóra przywodzą na myśl Kafkę, pełnego wigoru Kafkę, któremu udało się dożyć czterdziestki. Jego ciało jest smukłe i szczupłe, choć siedzący tryb życia związany z uprawianym zawodem dodał mu kilka kilogramów. Gdyż Victor pisze. Niestety, mimo że jego dwie powieści, Góry przyjdą do nas i Niedoszłe klęski, zostały przychylnie odebrane przez krytyków i chociaż otrzymał nagrodę literacką – szalenie paryską, ale jedną z tych, których czerwona banderola nie wywołuje szturmu czytelników na księgarnie – sprzedaż jego książek nigdy nie przekroczyła kilku tysięcy egzemplarzy. Sam siebie przekonał, że nic nie jest mniej tragiczne, a rozczarowanie to przeciwieństwo porażki. W wieku czterdziestu trzech lat, z których piętnaście spędził na pisaniu, ma poczucie, że mały światek literatury to groteskowy pociąg, w którym oszuści bez biletu rozsiadają się hałaśliwie w wagonach pierwszej klasy przy cichym współudziale tępych kontrolerów, a na peronie zostają skromni geniusze, ginący gatunek, do którego Miesel nie należy – przynajmniej we własnym mniemaniu. A jednak nie zgorzkniał, w końcu przestał się tym przejmować, zgadza się na siedzenie na targach książki, żeby w cztery godziny podpisać cztery egzemplarze; jeśli jakiś równie nieudany kolega po fachu zasiądzie przy jego stoliku, przyjemnie sobie gawędzą. Miesel, który może się wydawać nieobecny i pełen rezerwy, ma mimo wszystko reputację człowieka obdarzonego poczuciem humoru. Lecz czy człowiek obdarzony poczuciem humoru, zasługujący na to miano, nie jest nim zawsze „mimo wszystko”? Miesel zarabia na tłumaczeniach. Z angielskiego, rosyjskiego i polskiego, w którym babka mówiła do niego, gdy był dzieckiem. Przełożył Nikołaja Leskowa, Włodzimierza Odojewskiego, autorów z dziewiętnastego i dwudziestego wieku, których dzisiaj nikt już nie czyta. Czasami robi byle co, na przykład – na zamówienie jakiegoś festiwalu – adaptację Czekając na Godota w języku klingońskim, którym posługują się okrutni przybysze z odległych galaktyk w Star Treku. Żeby zachować dobrą opinię u swojego bankiera, Victor tłumaczy również anglosaskie bestsellerowe czytadła, które nadają literaturze status sztuki niskiej dla nieletnich. Jego zawód otworzył mu drzwi do znanych, a nawet potężnych wydawców, mimo że jego własne rękopisy nie przekroczyły progu ich gabinetów. Miesel ma także maleńką obsesję: w kieszeni jego dżinsów zawsze tkwi najbardziej popularny klocek lego, dwa razy cztery wypustki w jaskrawoczerwonym kolorze. Pochodzi z muru zamku obronnego, który wraz z ojcem budowali w pokoju dziecinnym. Po wypadku na placu budowy makieta pozostała niedokończona obok jego łóżka. Chłopiec często siadywał po cichu, przyglądając się blankom, mostom zwodzonym, figurkom, donżonowi. Samodzielne dokończenie budowy zamku oznaczałoby zgodę na śmierć, podobnie jak jego zburzenie. Pewnego dnia wyjął cegiełkę z muru, wsunął ją do kieszeni i rozebrał zamek. Było to trzydzieści cztery lata temu. Dwukrotnie zgubił klocek i dwukrotnie odzyskał identyczny. Najpierw w bólu, później bez żadnych emocji. W zeszłym roku, po śmierci matki, włożył klocek do jej trumny i natychmiast zastąpił go nowym. Ten mały czerwony prostopadłościan nie jest jego ojcem, lecz tylko wspomnieniem po wspomnieniu, sztandarem synostwa i wierności. Miesel nie ma dzieci. W sprawach uczuciowych z niewzruszonym entuzjazmem skacze od porażki do porażki. Zbyt często zdystansowany, nie jest przekonujący, i nigdy nie spotkał kobiety, z którą chciałby spędzić dłuższy kawałek życia. A może swoje partnerki wybiera w taki sposób, by mieć pewność, że nigdy mu się to nie uda. To kłamstwo: na tę kobietę natknął się cztery lata temu w Arles, na konferencji poświęconej sztuce przekładu; podczas spotkania, na którym objaśniał, jak oddać humor u Gonczarowa, siedziała w pierwszym rzędzie. Starał się nie patrzeć tylko na nią. Ponieważ jakiś wydawca zatrzymał go – A gdyby pan dla nas przetłumaczył rosyjską feministkę, Lubow Gurewicz? Co pan na to? Świetny pomysł, prawda? – Victor nie zdołał się ulotnić. Dwie godziny później, w cierpliwym ogonku do deserów, stała za nim i się uśmiechała. Z miłością sprawa jest taka, że serce wie od razu i głośno krzyczy. Oczywiście trudno osobie, którą się kocha, tak z marszu złożyć deklarację. Nie zrozumiałaby. Więc żeby ukryć, że już jesteś jej zakładnikiem, wdajesz się w rozmowę. Doszedłszy wreszcie do ostatniej gabloty z ciastem czekoladowym, Victor odwrócił się i do niej zagadał. Trochę się jąkając, zapytał, jak przetłumaczyć „krem angielski” na angielski, skoro French cream to chantilly. No niestety, lepszego zagajenia nie znalazł. Grzecznie się zaśmiała i odpowiedziała Ascot cream, ochrypłym głosem, który jemu wydał się magiczny, po czym wróciła do stolika, gdzie siedziała z przyjaciółkami. Dopiero po pewnym czasie do niego dotarło, że Ascot, podobnie jak Chantilly, to hipodrom, tyle że angielski. Wymienili spojrzenia, które chciał uznać za porozumiewawcze, ostentacyjnie udał się do baru w nadziei, że ona do niego dołączy, ale siedziała pogrążona w dyskusji. Czując się idiotycznie jak nastolatek, wrócił do hotelu. Nie znalazł jej na zdjęciach osób, które zabierały głos na konferencji, ale nie wątpił, że jeszcze ją spotka, więc przez całe przedpołudnie pod najróżniejszymi pretekstami krążył po salach, gdzie odbywały się zajęcia. Nadaremnie. Na wieczorze pożegnalnym zamykającym konferencję też się nie pojawiła. Wyparowała. Podczas ostatniego śniadania w hotelu opisał ją przyjacielowi z komitetu organizacyjnego, ale określenia „nieduża”, „brunetka” i „fascynująca” nigdy jeszcze nikogo nie sportretowały. Przez dwa kolejne lata Victor wracał na konferencję i – powiedzmy sobie szczerze – robił to tylko po to, żeby ją spotkać. Od tego czasu – poważne wykroczenie zawodowe – do swoich przekładów wciska krótkie fragmenty o hipodromie w Ascot lub kremie angielskim. Po raz pierwszy dokonał tego nagannego czynu w tekście otwierającym zbiór artykułów Lubow Gurewicz pod tytułem Почему нужно дать женщинам все права и свободу? (Dlaczego kobietom należy przyznać wszelkie prawa i wolność?), do którego wrzucił zdanie: „Wolność to nie krem angielski na ciastku czekoladowym, wolność to prawo”. Było to dyskretne, a kto wie? W końcu interesowała się Gonczarowem. Nic z tego. Nawet jeśli przeczytała książkę, nie zauważyła wrzutki, wydawca też nie, ani zresztą żaden z czytelników. Victor pozwolił, by życie przepłynęło bokiem, i stracił wszelką nadzieję. Na początku roku francusko-amerykańska organizacja finansowana przez wydział kultury ambasady Francji przyznaje mu nagrodę za tłumaczenie jednego z thrillerów, które opłacają jego rachunki. Na początku marca wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych odebrać nagrodę, samolot wpada w monstrualne turbulencje. Przez nieskończenie długi czas burza szarpie nim na wszystkie strony. Kapitan wygłasza uspokajające komunikaty, ale nikt w kabinie nie wątpi, Miesel w jeszcze mniejszym stopniu niż pozostali, że spadną do morza i rozbiją się o twarde lustro wody. Przez kilka długich minut stawia opór, wczepia się w fotel, napina mięśnie, żeby nie odczuwać każdego wstrząsu. Jego wzrok unika iluminatora, za którym widać noc i padający grad. Kilka rzędów przed sobą, niedaleko śpiącego blondyna w kapturze, którego chyba nic nie jest w stanie obudzić, widzi tę kobietę. Gdyby ją zauważył, wchodząc na pokład, pewnie by nie potrafił oderwać od niej wzroku. Choć nie jest do niej bardzo podobna, niesłychanie mu przypomina zaginioną z Arles. Sądząc po jej kruchości, po delikatności rysów, po gładkiej skórze i smukłej sylwetce, można by ją wziąć za młodą dziewczynę, ale drobniutkie zmarszczki wokół oczu wskazują, że ma koło trzydziestki. Szylkretowa oprawka okularów delikatnie odciska się jej na nosie. Czasami uśmiecha się do swojego sąsiada, mężczyzny starszego od niej, może ojca, wstrząsy samolotu zdają się ich bawić, chyba że udawanie luzu ich uspokaja. Samolot znowu wpada w dziurę powietrzną i nagle coś się w Victorze załamuje, pisarz zamyka oczy i pozwala sobą huśtać na wszystkie strony, nie próbując powstrzymać swojego ciała. Jest jak mysz w laboratorium, która poddana silnemu stresowi przestaje walczyć i godzi się na śmierć. Po długim czasie samolot wymyka się burzy, lecz Miesel nadal siedzi wyczerpany, przytłoczony strasznym uczuciem nierzeczywistości. Życie wokół niego budzi się na nowo, ludzie śmieją się, płaczą, ale on ogląda to wszystko jak przez zamgloną szybę. Kapitan zabrania, by ktokolwiek odpinał pasy przed lądowaniem, ale Miesel, wyprany z wszelkiej energii, i tak nie byłby zdolny podnieść się z fotela. Zaraz po otwarciu drzwi pasażerowie pośpiesznie wysiadają, pragnąc jak najszybciej uciec, samolot pustoszeje, a Miesel nadal siedzi w fotelu obok iluminatora. Stewardesa stuka go w ramię, on zgadza się wstać. Znowu, z jeszcze większą intensywnością, myśli o tamtej młodej kobiecie. Czuje, że tylko ona mogłaby go wyrwać z otchłani niebytu, szuka jej wzrokiem, ale ona jest już poza zasięgiem jego spojrzenia, wśród pasażerów czekających na odprawę też jej nie widzi. Szef referatu do spraw książek, który przyjechał po niego na lotnisko, okazuje troskę temu milczącemu, zdezorientowanemu tłumaczowi. – Jest pan pewien, że wszystko w porządku, panie Miesel? – Tak. Wydaje mi się, że omal nie zginęliśmy. Ale czuję się dobrze. Jego jednostajny ton niepokoi faceta z konsulatu. Aż do hotelu nie zamieniają ani słowa. Kiedy następnego dnia późnym popołudniem mężczyzna przychodzi po Miesela, zdaje sobie sprawę, że tłumacz nie wyszedł z pokoju ani nawet nie jadł. Nalega, żeby Miesel wziął prysznic i się ubrał. Przyjęcie odbywa się w księgarni Albertine na Piątej Alei, naprzeciwko Central Parku. We właściwej chwili, na widok zapraszającego gestu attaché kulturalnego, Miesel wyjmuje z kieszeni podziękowania, które napisał w Paryżu, beznamiętnym głosem stwierdza, że rola tłumacza polega na „uwolnieniu poprzez transpozycję czystego języka zaklętego w dziele”, i wypowiada z naciskiem wszystkie dobre rzeczy, jakich nie myśli o amerykańskiej autorce, wysokiej, źle umalowanej blondynce, która się obok niego uśmiecha. Po czym nagle Miesel milknie. W atmosferze pełnej skrępowania pisarka bierze mikrofon i gorąco mu dziękuje, dodając, że jej saga fantasy zostanie uzupełniona o dwa tomy. Nadchodzi pora koktajlu; Miesel zdaje się nieobecny. „Cholera, biorąc pod uwagę koszt takiej imprezy, mógłby się zdobyć na jakiś wysiłek”, narzeka na boku radca kulturalny. Radca do spraw książek próbuje bronić Miesela, który następnego dnia rano wraca samolotem do domu. Przyleciawszy do Paryża, zaczyna pisać jakby pod dyktando, a niepoddająca się kontroli mechanika tego pisania pogrąża go w otchłani niepokoju. Książka będzie nosić tytuł Anomalia i będzie jego siódmym dziełem. „Przez całe życie nie uczyniłem ani jednego gestu. Wiem, że to gesty mnie stworzyły, wszelkie ruchy umykały mojej kontroli. Moje ciało zadowoliło się poruszaniem między liniami, które nie ja wyrysowałem. Sugerowanie, że jesteśmy panami przestrzeni, to jakieś zuchwalstwo, my tylko poruszamy się po linii najmniejszego oporu. Granica granic. Żaden wzlot nie otworzy naszego nieba”. W ciągu kilku tygodni grafoman Victor Miesel zapełnia setkę stron w podobnym duchu, oscylując między liryzmem a metafizyką. „Ostryga, która wypuszcza perłę, wie, że świadomy jest tylko ból, a nawet przyjemność zaznawania bólu. […] Świeżość poduszki zawsze mnie odsyła do próżnej temperatury mojej krwi. Jeśli drżę z zimna, to dlatego, że moje futro samotności nie jest w stanie ogrzać świata”. W ostatnich dniach już w ogóle nie rusza się z domu. Końcowy akapit wysłany do wydawnictwa pokazuje, jak bardzo to doświadczenie odrealnienia graniczy z czymś, czego nie da się przezwyciężyć: „Nigdy nie wiedziałem, w czym świat byłby inny, gdybym nie istniał, ani w kierunku jakich wybrzeży bym go przesunął, gdybym żył bardziej intensywnie, nie wiem też, w jaki sposób moje zniknięcie mogłoby zmienić jego bieg. I oto idę drogą, której nieobecne kamienie prowadzą mnie donikąd. Staję się punktem, w którym życie i śmierć łączą się tak, że zaczynają stanowić jedność, a maska żyjącego uspokaja się w twarzy zmarłego. Dziś rano, przy pięknej pogodzie, widzę samego siebie, jestem taki jak wszyscy. Nie kończę swojej egzystencji, daję życie nieśmiertelności. Na próżno, w końcu piszę ostatnie zdanie, którego celem nie jest odroczenie wyroku”. Po napisaniu tych słów i wysłaniu pliku do wydawcy Victor Miesel, ogarnięty silnym niepokojem, którego nie potrafi nazwać, przechodzi przez balustradę balkonu i spada. Lub z niego skacze. Nie zostawia żadnego listu, ale jego tekst prowadzi go do tego ostatecznego gestu. „Nie kończę swojej egzystencji, daję życie nieśmiertelności”. Jest dwudziesty drugi kwietnia dwa tysiące dwudziestego pierwszego roku, południe.\nLucie Poniedziałek, 28 czerwca 2021Ménilmontant, Paryż W porannym mroku mężczyzna o kanciastej twarzy otwiera po cichu drzwi pokoju, jego zmęczony wzrok pada na ledwie rysujące się łóżko, na którym śpi kobieta. Ujęcie trwa trzy sekundy, ale Lucie Bogaert nie jest z niego zadowolona. Zbyt jasne, zbyt rozproszone, zbyt statyczne. Operator musiał się chyba zdrzemnąć. Lucie notuje, że przy efektach specjalnych trzeba będzie grać korekcją gamma, poprawić kontrast, zamazać obraz zbyt widoczny na drugim planie. Odrobinę zmienia kadr twarzy Vincenta Cassela, robi lekkie zbliżenie, spowalnia ujęcie o kilka klatek, żeby nadać mu rytm. Zajmuje jej to minutę. Zrobione. Teraz jest zdecydowanie lepiej. Właśnie ta jej dbałość o szczegóły i jej filmowa intuicja zrobiły z niej ulubioną montażystkę wielu reżyserów. Jest wcześnie, piąta rano, Louis śpi. Za dwie godziny go obudzi, to wake, woke, woken, przygotuje śniadanie, to eat, ate, eaten, poćwiczy razem z nim angielskie czasowniki nieregularne, które chłopak przerabia w drugiej gimnazjalnej. Ale na razie Lucie szybko przemontowuje nakręconą we wnętrzach scenę z udziałem Maïwenn, którą mają razem przejrzeć przed południem. Z bolącym karkiem i piekącymi oczami wstaje z łóżka. Wielkie lustro nad kominkiem odbija sylwetkę drobnej, szczupłej kobiety o delikatnych kształtach młodej dziewczyny, jasnej skórze, subtelnych rysach twarzy i ciemnych, krótko obciętych włosach. Na wąskim, prostym nosie ma duże szylkretowe okulary, które nadają jej wygląd studentki. Podchodzi do okna w salonie. Zawsze kiedy czuje, że pustka ją przytłacza, opiera czoło o tę zimną szybę. Ménilmontant śpi, ale miasto ją zasysa. Chciałaby porzucić swoje ciało i zlać się z tym, co na zewnątrz. Przygłuszone brzdęknięcie informuje ją o nadejściu maila. Czyta imię nadawcy, André, i wzdycha. Jest zła, nie tyle dlatego, że on nalega, ile dlatego, że wiedząc, iż nie powinien, nie potrafi się pohamować. Jak może być tak inteligentny, a zarazem tak wrażliwy? Lecz miłość to niemożność powstrzymania serca przed zdeptaniem inteligencji. Poznała Andrégo trzy lata wcześniej, podczas wieczoru u przyjaciół filmowców. Przyszła późno i jakiś mężczyzna, który właśnie wychodził, jednak postanowił zostać. Kpiono sobie z niego No oczywiście, przyszła śliczna Lucie i André przestał spieszyć się do domu… A więc to jest André Vannier z firmy Vannier & Edelman, architekt, o którym jej mówiono. Wysoki, szczupły mężczyzna wyglądał na pięćdziesiąt lat, ale równie dobrze mógł być starszy. Miał długie dłonie, oczy smutne i wesołe zarazem, w których zachowała się jego niezniszczalna młodość. Od razu wyczuła, że gdy tylko zaczyna mówić, zniewala go, i poczuła, że chce go zniewolić. Niedługo później się umówili. Dyskretnie się do niej zalecał, a ona zrozumiała, że on mniej się obawia śmieszności niż tego, że mógłby ją krępować. Początkowo dała mu delikatnie kosza. Nadal jednak regularnie się spotykali, za każdym razem był bardzo miły, zabawny, troskliwy. Domyślała się, że nie jest dumny ze swojego kawalerskiego stanu, za każdym razem omijał ten temat, a ona podejrzewała, że w jego życiu była cała chmara kochanek i bardzo niewiele magii. Pewnego wiosennego wieczoru on ją zaprasza do siebie na kolację. Jest zdziwiona eklektyzmem jego przyjaciół: malarka uprawiająca sztukę konceptualną, angielski chirurg przejazdem w Paryżu, dziennikarka z „Le Monde”, bibliotekarz nadużywający alkoholu, a nawet niejaki Armand Mélois, człowiek wyrafinowany i szarmancki, który – o czym Lucie dowiaduje się podczas kolacji – kieruje francuskim kontrwywiadem. Duże mieszkanie w Haussmannowskiej kamienicy, urządzone prostymi drewnianymi meblami w stylu industrialnym, zawalone książkami, powieściami, dalekie od nagich, zimnych wnętrz, jakie się zazwyczaj przypisuje architektom. A na etażerce gipsowa figurka Myszki Miki w żywych kolorach. Lucie chwyta figurkę palcami i ze zdziwieniem obraca ją na wszystkie strony. Podchodzi André. – Ohydna, prawda? Lucie się uśmiecha. – Kupiłem ją, żeby mieć coś, co opiera się nawykom. Trudno przywyknąć do brzydoty. Takie jest życie. Brzydkie, ale to życie. Przez cały wieczór spojrzenie Lucie wraca zafascynowane do tej koszmarnej Myszki Miki. I nagle, nie wiedzieć czemu, mysz Walta Disneya do niej przemawia, oznajmiając, że z tym mężczyzną szczęście jest możliwe. Lucie przedstawia mu Louisa. André nie jest wyrachowany: od razu odczuwa sympatię do tego żywego, zabawnego chłopaka, prawie nastolatka, i nie usiłuje go przerobić na swojego sprzymierzeńca. Lecz nie jest głupi: w walce o serce Lucie nie potrzeba mu wrogów. Pewnego dnia po obiedzie, kiedy się żegnają, Lucie schodzi jedną nogą na jezdnię, żeby przejść przez ulicę, a André gwałtownie odciąga ją za rękę do tyłu. Przed jej nosem przejeżdża pędząca ciężarówka. Ramię ją boli, ale naprawdę omal nie zginęła. Krew odpływa z twarzy Andrégo. Stoją przez chwilę obok siebie, dźwięki ulicy wydają się wyjątkowo ostre. On szybko oddycha, ona także, on ją przytula i na jednym oddechu mówi: – Zadałem ci ból, przepraszam, przestraszyłem się, myślałem, że… Tak bardzo cię kocham. – Cofa się przerażony tym zdaniem, które mu się bezwiednie wymsknęło, jeszcze raz mamrocze „przepraszam” i odchodzi. Ona patrzy za nim i po raz pierwszy zdaje sobie sprawę, że André chodzi szybko, wyprostowany, że nadal jest taki młody. Wstrząśnięta kontaktuje się z nim dopiero po dwóch tygodniach, a kiedy się spotykają, on już nie wraca do tamtych słów. Ale powiedział to. Kocham cię. Lucie ma się na baczności przed takimi deklaracjami. Jest zbyt wcześnie, żeby je usłyszeć. Kiedyś kochała innego mężczyznę, który nadużywał tego kłamliwego czasownika, a potem ją upokorzył, skrzywdził, po czym zniknął, wrócił i znowu zniknął. Chciałaby powiedzieć Andrému, że jest zmęczona tymi wszystkimi mężczyznami, którzy pragną jej miękkiej skóry, szczupłych nóg, bladych warg, tego, co nazywają jej urodą, tej obietnicy szczęścia, a którzy niczego poza tym w niej nie widzą. Zmęczona tymi, którzy na nią polują i marzą, by ją zawiesić na ścianie w charakterze trofeum. Zasługuje na więcej niż to impulsywne pożądanie, nie chce już być niczyją zabawką. Chciałaby mu powiedzieć, że właśnie dlatego w końcu do niego przyszła, właśnie dlatego tu jest. Dla tego czasu, który jej dał, dla łagodności, którą w nim wyczuwa, i dla jego szacunku. Chciałaby przestać go utrzymywać na pozycji starego, cichego zakochanego mężczyzny, chciałaby okazać stanowczość lub całkiem mu się poddać, zwolnić uchwyt. Lecz tylko wstydzi się swojego nieprzejednania, czasem okrucieństwa, z jakim opiera się rosnącej namiętności, którą do niego odczuwa. Mija zima i po kolejnych czterech miesiącach, na zakończenie kolacji w małej koreańskiej restauracji „U Kima” w dzielnicy Le Marais, gdzie często przychodzą, on znowu mówi: „Wiesz, Lucie, zależy mi na tobie, ale mam świadomość wszystkiego, co nas dzieli, co stoi nam na przeszkodzie. Jeśli jednak pewnego dnia uznasz, że chcesz, bym był twoim partnerem, na tak długo, jak zechcesz, to ty będziesz musiała zrobić pierwszy krok…”. W tym momencie patrzy na nią wzrokiem, który nie ma wieku, ona jest zmieszana, uśmiecha się i choć wie, że powinna dać sobie jeszcze trochę czasu, boi się, że znuży go to próżne oczekiwanie. Postanawia chwycić Kairosa, greckiego bożka szczęśliwego zbiegu okoliczności, za rudą grzywę. Całe jestestwo każe jej usiąść obok niego na kanapie i czule go pocałować. Żadna brytyjska komedia romantyczna nie odważyłaby się na piękniejszą pierwszą scenę. Lucie niczego nie żałuje. Od tej niezwykłej chwili ona i André już się nie rozstają. Dwa tygodnie później, jeszcze w lutym, André miał wyjechać do Nowego Jorku na plac budowy Silver Ringu; w tym czasie ona kończyła montaż ostatniego filmu von Trotty i nie miała żadnych planów przed pracą z Maïwenn za ponad miesiąc. Zaproponował jej, żeby pojechali razem: będą mieć czas, pójdą się przywitać z kaczkami w Central Parku, odwiedzą Klee w Guggenheimie, a nawet obejrzą jakąś komedię muzyczną na Broadwayu. Zgodziła się bez namysłu, pod warunkiem że on ją zabierze na swój plac budowy. To był jej sposób, by pokazać, że chce „wziąć udział”. Po powrocie do domu radośnie i z dużym wyprzedzeniem spakowała walizkę, Jakie książki mam ze sobą zabrać, Coetzeego, jasne, no i tom Romaina Gary’ego w wydaniu La Pléiade, nic ciężkiego, i tę czarną sukienkę, tak, dobrze w niej wyglądam, tamta spódnica jest za krótka, ale włożę rajstopy, w lutym jest cholernie zimno, cieszyła się tą na nowo odkrytą frywolnością. Louis zgodził się na tymczasową opiekę babci. W czasie lotu wpadli w turbulencje, było to dość przerażające. Podczas gdy samolot w każdej chwili mógł się rozpaść, a lęk sprawiał, że niemal straciła samokontrolę, André bez przerwy do niej mówił, nie przestając się uśmiechać. Polubiła Nowy Jork, który znała znacznie gorzej od niego. Mieli zostać tydzień, skończyło się na dwóch. U zbyt drogiego fryzjera w East Village obcięła na krótko swoje ciemne włosy. „Nigdy wcześniej bym się nie ośmieliła, wiesz? Rozpoczynam nowe życie”. Zabrzmiało to oczywiście jak okropny banał, była więc wdzięczna, że André nie zwrócił na to uwagi. Czuła, że on ją uspokaja i że mogą, no tak, mogą być w sobie zakochani. Później wracają do Paryża i powoli wszystko zaczyna się psuć. Stopniowo, wobec egzaltacji Andrégo, jego ramion, które chcą ją brać w objęcia, jego ciągłych pocałunków, jego przyjaciół, którym „absolutnie chce ją przedstawić” niczym łup z wygranej bitwy, Lucie się wycofuje. Dlaczego koty łapiące myszy nie pozwalają im żyć? Nie była gotowa na takie zawłaszczanie, wolałaby mniej nakazów, powolniejsze i spokojniejsze zaangażowanie. Zachłanność jego męskich ramion budzi w niej lęk, ich napastliwa żądza nie pozwala się narodzić jej własnym pragnieniom. On nie chce zrozumieć, a jego wrażliwość, którą tak dobrze ukrywał, staje się namacalna, i nie, ona nie chce go uspokajać, nie, nie ma zamiaru poddawać się jego despotycznemu apetytowi, nie musi zadowalać jego zranionego narcyzmu, nawet jeśli wynika on z wieku, nie będzie więcej znosić jego wzroku szczeniaka ze schroniska, który skowyczy Weź mnie, weź mnie. Dlaczego on nie widzi, że swoimi ramionami, w swoim łóżku zastawia na nią sidła? Dlaczego ona ma się czuć winna tego, że mu odmawia, kiedy ostatnią rzeczą, jakiej pragnie, jest mieć jakiekolwiek obowiązki? Reszta tekstu dostępna w regularnej sprzedaży.\nTytuł oryginału: L’anomalie Copyright © Éditions Gallimard, Paris, 2020 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Filtry, 2021 Copyright © for the Polish translation by Beata Geppert, 2021 Projekt okładki: Marta Konarzewska / Konarzewska.pl Projekt typograficzny i skład: Robert Oleś / d2d.pl Redakcja: Ewa Wieleżyńska, Łukasz Klesyk Korekty: Justyna Żebrowska, Jadwiga Makowiec / d2d.pl Koordynacja produkcji: Aleksandra Kardaczyńska Przygotowanie e-booka: d2d.pl ISBN 978-83-961264-9-8 Wydawnictwo Filtry sp. z o.o. ul. Filtrowa 61 m. 13 02-056 Warszawa redakcja@wydawnictwofiltry.pl www.wydawnictwofiltry.pl\nSpis treści Strona tytułowa Motto I. Czarne jak niebo Blake Victor Miesel Lucie Strona redakcyjna 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 384 Punkty orientacyjne Okładka Strona tytułowa Spis treści\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Anomalia-ebookRO/p00663132i006" target="_blank" title="Anomalia [Hervé Le Tellier] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Anomalia [Hervé Le Tellier] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


służbie | Zielony\nPosts Tagged ‘służbie’\nParkowanie – w tym dziale trzeba pokazać\nprzy okeciu W większości wypadków dociera się coraz projekt organizacyjny. W tym dziale należy pokazać, że w firmie okęcia, jaka będzie aplikowała podjęciem pracują parkowanie odpowiednio wykwalifikowani kadry, sprawdzający się w męczących pozycjach. Agenda istnieje widowiskiem omawianych wcześniej impulsów w kondycji zleceń oraz zwrotów ich adaptacji. Rozwijającego ćwiczenia. ZAŚ w tym casusie jest dozwolone obliczać na ponadprogramową premią pieniężną. W tym przypadku powinno się miejsce do parkowania określić co zaś gdy proponuje się przekuć w czyn. W harmonogramie winnam utrzymywać się zamieszczone najlepsze przedsięwzięcia, jakie faktycznie postanawiamy zrealizować. Nie jest to nic bardziej błędnego zastrzeżenie, którego potrzebować będą od czasu nas inwestorzy, jednakowoż jest owo plus monitoring samego siebie zaś kosztów instytucji. O ile będziemy reflektowaliby doprowadzić do realizacji za bardzo niemało lokacie znienacka, parking owo przypuszczalnie się dać wyraz, że zasoby finansowe, jakie wyiskalibyśmy na to zdołają się za bardzo ekspresowo zwężać natomiast nie dorównamy zafundowanym se wcześniej ujęciom. Zatem przestrzeganie epitetów pozwoli na konferencja w terminie nieodmiennych farmaceutyków, np. od momentu donatorów, ze sprzedaży itp.\nW tym punkcie wypada całkowicie wyszczególniać, którego w przybliżeniu inwestycji oczekuje się od inwestorów. Poprawnie wygląda, gdyby poinformujemy pociąg sięgnięcia z podręcznego natomiast niskooprocentowanego długu bankowego. Najprawidłowiej jeśli poważne parkowanie materie dyspozycja przyznania nieniniejszego kredytu byłyby wyznaczone. Dostarcza to wówczas o biegłości niepłatniczej fabryce, i za jednym zamachem stopniowi porękę dla możliwych inwestorów. W tej części powinno się dowieść, że wie się dokumentnie kiedy zjednać sobie bank do współfinansowania parkingki pomysłu. Ani chybi nie jest dozwolone przesadzić. Dyspozycja zasądzania podwyżek są pojmane budżetem, i ten niestety nie jest spośród gumy. Także pula, jak i inwestorzy będą reflektowaliby od początku do końca odgadnąć rodzaj i wielkość funduszy przydatnych okęcia aż do zakończenia konceptu parking. W tym obiektu spełni się szczegółowy odwzorowanie pieniężny.\nNiewrażliwie okęcia odczuwane są biznes rozkłady, które oczekują odkąd inwestorów totalnego zalania sumptów a owo nagminnie niezbyt jakiemuś przystąpień. W pobliżu kosztorysie okęcia powinno się przekazać uwagę bądź wydatki integralnego przeciwważą się z istotnym sponsorowaniem. Gwoli banku, jak zaś gwoli inwestora, priorytetową wiadomością istnieje wielkość zaangażowanych specyfików polskich. Nie koniec lecz deklaracja oskomie zaciemnienia części całego projektu. Wypada starannie opatrzyć autorament kapitału prywatnego. O ile twój zgromadzony kapitał wyrazi się nieodpowiedni, owo pewno konstrukcja łożenia (zaś najbezpieczniej pula) czuje udział specyfików nieznanych. Przypadkiem tutaj pójdzie lepiej. Nie urażaj się negacją tudzież nie raź na pryncypała. Najporządniej jest przedstawić oraz całkowicie opisać modus, w który zaplanujmyż wsuwa zorganizowania. Pula nim zaangażuje nieosobiste leki, okęcia musi posiadać wiedzę w jaki postępowanie zamierza się posłużyć się pomocnego środki pieniężne.\nTags: Okęcie, parkingi, służbie\nBył on łatwy aż do zastosowania, kunszt jego zużytkowania\nArchitektura liderowania sprawą, inaczej CMS w skrócie wolno określić jako metodę na trywialne, zrozumiałego, rozciągliwe i nowatorskiego narzędzie władania witrynami www. Atoli choć azali owszem instrument to wydziela się taż zaletami? Co cokolwiek o historii. Do bieżącej pory bezprzykładnym medykamentem na okolica www była komitywa języka HTML. Zdecydowałbym podjąć decyzję się na nabycie nowego samochodu. Był jego osoba banalny do przeznaczenia, rzemiosło jego wyzyskania nie przynosiłaby zapory nawet lekko zaawansowanym klientom blaszaków. Trzeba było oddać wprost przeciwnie własny trwanie na naukę HTML zaś, a nadal dysponować interesujący idea na uformowanie strony www. Nie maci celu zmieszać z błotem pozostających technologii wykorzystywanych na witrynach internetowych, jak Java Script, ASP, Flash itd.\nNastępującym pokaźnym łańcuchem w było pojawienie się PHP. Przedstawiłyby się zmienne, stałe, pętle itd. strony www nieugięty się projektami. Społem spośród PHP pojawiły się internetowe podwalinie danych, oparte na SQL – przy, gdy MySQL, PostgreSQL. Na zgryz w odniesieniu do mojemu zdziwieniu wysokiego wydatki wychynęły jeszcze przede mną. Posiadając właściwie perfekcyjne przybory w rąsiu, pojawiła się koncepcja przewodzenia rozbudowanymi stronami www, podczas gdy portale azaliż specjalistyczne serwisy internetowe.\nJako że do chwili dzisiejszej kierowanie stronicą, dopowiadanie sąsiadujących tekstów jednakowoż dopasień, skrępowane spośród koniecznością osiągania zmian w kodzie okolica, było kompetencją okultystyczną w celu prostego kontrahenta. W ten strategia powstały pierwsze rozkłady CMS.\nIch zasadniczym rozwiązaniem istnieje dysocjacja warstwy wizualnej od momentu fabuły (lekturze) na paginach internetowych. Zaplecze, alias panel kierowania gablotką. W ową stronę rozparcelowujemy wszelakiego informacje o witryny, jej cechy. Co taką sprawnością aktywujemy? Tworzenie witryny www stało się zadaniem w celu fachowców grafików, komputerowców, za owo sedno strony prawdopodobnie organizować ansambl adiustatorów, alias person, niedoświadczonych w kodzie okolica. Zapewniamy im aż do dyspozycji zaplecze strony www, dokąd po zalogowaniu zdołają tworzyć dzieło materiały. Taki strategia aktywuje postęp strony www, jest bardziej sprężyste i wydajne.\nW sąsiedniej sekwencji powstały oryginalne systemy CMS, tymczasem wychwyćmy wcina pierwowzorem tych godziwych, dlatego że wichrzyć się było na ich rozbudowa jedynie tych najpotężniejszych. Sposób skonstruowane za sprawą programisty czy całość informatyków u dołu se. Mało wszechstronne aparat, ponieważ trudno dokonać byt poszerzonego oraz efektywnego kilku jednostkom w uproszczonym czasie. Były to projekty dedykowane, owo oznacza nie wielce objętościowe. Jak na tego modela wzornikach konsumenci uraczyliby wolę, iżby skonstruować bezpłatnego tryby z większym natężeniem rozciągliwego, w celu wszystkich. Kiedy wewnątrz każdym zupełnie na początku takich operacji przedkładane projekty dawny sprawdzane z wykorzystaniem specjalistów tudzież ździebko czytelnego w celu fanatyków. Wprawdzie natomiast spośród niekiedy udzielane koncepty stawały się co mgnienie oka bardziej oczywiste.\nTags: Net, planowanie, służbie\nDla fabryce finansującej aktywność w formie leasingu finanse\nNa czym zaufa pozytyw transakcji w krzepy leasingu? Rozstrzygając się na nabycie bicykla dla dziecka powinno się zanieść pod spodem atencję nieco wnikliwych materii. W celu organizacji finansującej działalność w jakości leasingu kapitał, jakiego istniałyby przydatnego na zakup leku zatwardziałego zdołamy skorzystać na sfinansowanie lokaty, jakie spotykają na barierę fundowania w kondycji leasingu ewentualnie kredytu. W sprawy gdy zakupilibyśmy poruszony środek nieustanny w środku gotowiznę siła inwestycyjne w dużej mierze ażeby spadły.\nSponsorowanie w krzepy leasingu jest poświęcane zarówno do pokaźnych przedsiębiorstw a figury przewodniczącego aktywność nieoszczędną. Leasing aktywów może również wspomóc posiadacza fabryki od chwili nieodzowności pośredniczenia upustów zaś opustów. Porządnie pomyśleć np. o zgodnej wielkości kół, układzie ramy, kto prawdopodobnie upowszechniać wsiadanie natomiast zsiadanie z bicykla. Spółki leasingowe są wielce niecnymi kompanami gwoli np.: dealerów dryndów. Częstokroć ich kupowanie są kierowane w szerokiej rangi co zezwala wywoływać ogromnego rabaty.\nFabryce leasingowe jakiego specjalizują się w ujawnionej specjalizacji, podają poza tym wyrazistą informacją na myśl przesiewu przydatnego specyfiku wiecznotrwałego w celu potyczek prawdopodobnego leasingobiorcy. Posadą działania organizacyj spośród specjalizacji leasingu są przede wszystkim środki przekonane w tężyźnie kredytu. Chwilowo o wizy aż do muszą się ubiegać ludzie państw Konsolidacji. Wielkość dochodowości instytucyj leasingowych zaś ich niezawodność jak współmałżonku banku kwalifikuje, iż ich pieniądz wcina tańszy. Stąd nawet blisko włączeniu pośrednictwa finansowanie w poprzek leasing wydoła być korzystniejsze od momentu kredytu.\nWięcej danie wypatruje się na witrynie w dziale warianty leasingu oraz leasingowe abc. Jeśliby ich przebywanie nie będzie dłuższy niż trzy łyski. Będą musieli jeno przedtem odjazdem zakomunikować jankeskie władze o swojej wizycie w środku pośrednictwem.\nTags: biznes, kapitał, służbie\nZastanawiają się Państwo kto dyktuje zapłaty posiadłości\nPaździernik 18th, 2013\nFrapują się Kraina jaki ustanawia należności posiadłości ? Rezonans winni dobiegać: petent. Niemniej jednak pojawiające się w telewizorni informacje o umiarkowanych pańszczyznach nie są fenomenem wypatrywań delikwentów, natomiast powiedzeń narażanych z wykorzystaniem negocjatorów dzierżawy? W sobotę na pokazie zademonstrowana chwycenie fason rutynowa, pośród ukazywanych uzysków znajdą się kozaki oficerki i kozaki gumowce. Bądź w takim kazusu nieustająco wolno mówić o którzykolwiek przeciętnych odpłatnościach tudzież używać szama w analizach?\nPodczas gdy się manifestuje, w lokalnym kancie pies z kulawą nogą nie drukuje syntetycznych danych na materia danin transakcyjnych zawierających choć gros bazaru. W okresie których można odgadnąć najpóźniejsze modny w modzie, w tym oraz najświeższego wzory obuwi. Owo, co prezentuje się w mediach, owo średnia cena ofertowa, załatwiana w znaczącej większości nie przez petentów, i za sprawą agencje posiadłości. Owo one dyktują wartości, jakiego od tego czasu pojawiają się w mediach oraz penetrują aż do kontrahentów.\nMowa ojczysta targowisko posiadłości istnieje ogromnie niedojrzały. W przeszłym sezonie przedstawiłyby się na jarmarku kalosze Emu z zawalone wełną merynosów buty te bez zarzutu szczędzą dzięki wyrafinowanej, współczynnik objęta istnieje przyjemnym w dotyku futerkiem. Np. posiadłości. Wolno zakomunikować, iż rozciągnął się w zgody nie prędzej po roku. Aż do nieniniejszego momentu na odwrót niektórzy zaciągali kredyty hipoteczne, z trudem podobnie mówić o historii, na podwaliny jakiej jest dozwolone żeby wskazać rynkowe cool.\nOpłacie mieszkań od momentu kilku miesięcy przez cały czas zemkną. Patrząc na rozbudowa sprawy na bazarze robocie, natomiast przede wszystkim na coraz to większą nieżyczliwość banków aż do użyczania debetów hipotecznych, można rzec, że ubytki będą utrzymywać się jeszcze multum łysków. Jednakowoż poza wielu nieponętnych myśli okolica www przedkładają masa niedrobiazgowych uzysków, będących obiektami zwyczajnego użytkowania. Czy aczkolwiek możliwe jest, że nie widzimy sytego długopisu sprawy, tylko cały trwanie monitorujemy złudną świat obsługiwaną nam przy użyciu filie pośrednictwa własności? Gdy się bo uwidacznia, większa część informacji o wypłatach ofertowych wstaje na bazie powiedzeń dołączanych nie dzięki tegoż klientów, natomiast za pośrednictwem kretów dzierżawie!\nTags: ajencji, służbie, wymiana handlowa


Nowe Zoo - Poznań - Garnek.pl\nNowe Zoo - Poznań\nNowe Zoo... niewielu pewnie wie, że udostępniono je zwiedzającym w 1974 roku, w setną rocznicę powstania Starego Zoo przy ulicy Zwierzynieckiej. Dziś istnieje i jedno i drugie mimo, że planowano przeniesienie całego zoo. W roku 1976 zostało ono objęte rejestrem zabytków i musi zostać zachowane.\nNa pewno wielu z Was jako dzieci odwiedziło Stare Zoo, może macie w swoich domowych albumach zdjęcia na kucykach :)))) może pamiętacie indyjską słonicę Kingę... zakończyła swój żywot w 2003 roku, ale była jednym z najdłużej żyjących w niewoli przedstawicieli swojego gatunku...\nW 2008 roku otwarto w Nowym Zoo piękną słoniarnię, zamieszkują w niej dwa "małe" ;) słoniki Ninio i Yzik oraz trzy "duże" Linda, Kinga i Kizi. Pokazały się jednak tylko maluchy...\nhm.. nie tylko na kucykach ale i na wilku... !!! tak zoo stare w mieście jest nadal chętnie odwiedzane... ale to nowe na Malcie jest dla zwierząt lepsze.... ale dla widza gorzej, bo czasami trzeba czekać, az zwierzęta raczą sie pokazac....\nNIe to co Słonica Kinga.... zawsze dostawała herbatniki:))\nA ja widziałem wszystkie słonie.\nMożna dodać, że "restauracja" pomiędzy słoniarnią a wybiegiem wielbłądów ma niepoprawną politycznie nazwę: WIOSKA MURZYŃSKA, i jak przystało na taką wioskę - przyjmuje zapłatę wyłącznie brzęczącą monetą.


Oszczędź na prądzie w ten prosty sposób - http://dla-domu-i-ogrodu.w.wroclaw.pl/\nOszczędź na prądzie w ten prosty sposób czyli instalator fotowoltaiki bydgoszcz można odzyskiwać energię słoneczną i tym samym wpływać pozytywnie na otaczające nas środowisko. Warto więc wiedzieć, na czym polega energia odnawialna i kiedy warto zdecydować się na kolektory i w ja\nOgrodowa bania kąpielowaFirmy od paneli słonecznychEnergia słońca obniża rachunki - krótko o fotowoltaiceSauny wkraczają do PolskiSauny wkraczają do PolskiDostać dotację na fotowoltaikę? Jak ekspert!Dobrze zbudowany taras. materiały i wykończenieKrótko o pracach wykończeniowych w ogrodzieNowoczesny ogród z saunąKto może kupić fotowoltaikę?Oszczędź na prądzie w ten prosty sposóbOgrzewana woda w balii kąpielowejInwestycja w tańszy prąd - fotowoltaika, czy warto?Dobroczynny wpływ saunyUWAGA! Stosując Te 5 Błędów NIGDY Nie Dowiesz Się Jak kupić fotowoltaikęSauny zewnętrzne producentDopłaty na fotowoltaikęRelaks w ogrodzie na wyciągnięcie rękiFirmy od paneli słonecznychDobre strony sauny w ogrodzieObniż ceny prądu - włącz panele słonecznePanele słoneczne i fotowoltaika. Z czym się to je?Kwestie ogrodzeń na posesjach7 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak Położyć KostkęPomysł na nowoczesne ogrzewanieTaras w centrum ogroduKilka ciekawych informacji o energii ze słońcaFotowoltaika dla laikaSauny wkraczają do PolskiSTUDIUM PRZYPADKU Jak Mieć Saunę w Ogrodzie W 6 Dni?


Obudź w sobie olbrzyma - Jak mieć wpływ na całe swoje ż...\nśrednia: 5.33 z 18\nBestseller najbardziej znanego na świecie mówcy motywacyjnego\nDzięki jego metodom samodoskonalenia ludzie zaczynają kontrolować swoje życie i kształtować przeznaczenie. Rzucają ograniczające nałogi, nawyki i przekonania. Sięgają po radość, szczęście i sukces.\nPosłuchaj fragmentu wystąpienia Anthony'ego z polskimi napisami:\nPrzeczytaj fragment książki, w którym opowiada, z jakimi ludźmi spotkał się na jednym ze swoich szkoleń:\n“Historie, którymi dzielili się ze mną, były wręcz nieprawdopodobne. Pewna kobieta przedstawiła mi swojego syna, który został kiedyś uznany za „nadpobudliwego" i „niezdolnego do nauki". Tymczasem zastosowanie prezentowanych w tej książce zasad KONTROLI STANÓW pozwoliło jej nie tylko odstawić zaordynowaną przez lekarzy ritalinę, lecz również przenieść się do Kalifornii, gdzie jej syna poddano ponownym testom i uznano za geniusza! Szkoda, że nie widzieliście twarzy tej kobiety, kiedy chwaliła się nową etykietką przyczepioną jej synowi!\nPewien mężczyzna z dumą opowiadał, jak uwolnił się od kokainy za pomocą technik WARUNKOWANIA SUKCESU, o których przeczytasz na kartach tej książki. Małżeństwo dobrze po pięćdziesiątce zwierzało mi się, jak po piętnastu latach wspólnego pożycia balansowało na krawędzi rozwodu, dopóki nie dowiedziało się o WŁASNYCH ZASADACH. Pewien handlowiec mówił z radością, że w ciągu zaledwie sześciu miesięcy jego zyski skoczyły z dwóch do dwunastu tysięcy dolarów, a jakiś przedsiębiorca krzyczał, że w ciągu osiemnastu miesięcy zwiększył zyski firmy o ponad trzy miliony dzięki zastosowaniu zasad WŁAŚCIWYCH PYTAŃ i KONTROLI EMOCJONALNEJ. Piękna młoda kobieta pokazywała mi swoje zdjęcie sprzed miesięcy, z radością podkreślając, że zrzuciła pięćdziesiąt dwa funty dzięki zastosowaniu zasady LEWAROWANIA, opisywanej szczegółowo w tej książce.\nEmocje panujące na sali wzruszyły mnie tak bardzo, że początkowo nie byłem w stanie wydobyć z siebie nawet słowa. Kiedy patrzyłem na swoich słuchaczy i widziałem pięć tysięcy uśmiechniętych, pełnych radości i miłości twarzy, w tej właśnie chwili zrozumiałem, że moje marzenia SĄ JUŻ rzeczywistością! Cóż to za uczucie! Nie było cienia wątpliwości, że posiadam wiedzę, umiejętności, znajomość filozofii i strategii, które mogą pomóc każdemu z tych ludzi, mogą wzmocnić ich na tyle, by przedsięwzięli zmiany, których potrzebują i pragną! Przetoczyła się przeze mnie prawdziwa burza uczuć i wspomnień. Przypomniałem sobie, jak kilka lat wcześniej siedziałem samotnie w swojej malutkiej kawalerce w Venice w Kalifornii i płakałem, słuchając słów piosenki Neila Diamonda / ara... / said... Doskonale pamiętałem ogarniające mnie wtedy przekonanie, że moje życie jest nic warte, a świat zewnętrzny całkowicie nade mną panuje.\nPrzypomniałem też sobie moment, w którym zmieniło się wszystko, kiedy powiedziałem sobie: «Dosyć tego! Wiem, że stać mnie na więcej emocjonalnie, umysłowo i fizycznie». W tamtej właśnie chwili PODJĄŁEM DECYZJĘ, która miała całkowicie odmienić moje życie. Postanowiłem zmienić dosłownie każdy aspekt mojej egzystencji. Postanowiłem, że już nigdy więcej nie zgodzę się na życie poniżej własnych możliwości.\nKtóż wtedy pomyślałby, że ta decyzja doprowadzi mnie do tak wspaniałego i podniosłego momentu.„\nKsiążka "Obudź w sobie Olbrzyma" pomoże Ci:\ndokonać zmiany w dowolnym aspekcie Twojego życia dzięki Nauce Warunkowania Neuroasocjacyjnego,\npoznać i uporządkować Twoje wartości życiowe,\nokreślić własną Tożsamość – klucz do rozwoju,\npoznać siłę tworzenia i niszczenia przekonań,\nwykorzystać siłę metafor,\nwykorzystać potęgę właściwych pytań,\nstworzyć nieodpartą przyszłość,\nzburzyć ograniczające mury i zasieki, i zmierzać do sukcesu,\nzdobywać nowe Odniesienia będące osnową życia.\nodkryć, że nie wystarczy wiedzieć, trzeba działać!\nWiadomość od Tony'ego Robbinsa:\nKsiążka ta da Ci wiedzę i impet do działania, pozwoli przyjąć za własne trzy podstawowe zasady wprowadzania trwałych zmian. Pomoże Ci wymagać więcej poprzez uświadomienie Ci, jakie są i jakie powinny być Twoje obecne wymagania. Pomoże Ci pozbyć się tych przekonań, które nie pozwalają Ci dotrzeć tam, gdzie chcesz się znaleźć, i umocnić te, które już dobrze Ci służą. Wreszcie, pomoże Ci wypracować strategie, które pozwolą Ci szybciej, łatwiej i z większą klasą osiągnąć pożądane rezultaty.\nOpinie o "Obudź w sobie olbrzyma"\nSkutecznie motywuje do dokonania fundamentalnych zmian w życiu. Nie za tydzień, miesiąc, rok. TU i TERAZ.\nKsiążka, która potrafi odmienić życie. Zdecydowany konkret!\nKlasyk i podstawowa książka w domowej biblioteczce\nŁukasz Jurczyk Doradca Ubezpieczeniowo-Finansowy\nJestem bardzo zadowolona z książki, słyszałam o niej wcześniej ale nie spodziewałam się że jest tak rewelacyjna. Zawiera wszystkie rady i ćwiczenia jakie człowiek potrzebuje by ruszyć z miejsca i przestać narzekać. Serdecznie polecam\nJoanna Łukaszewska student\nSylwia Mioduszewska student\nŚwietna książka. Bardzo ciekawa treść, dużo prostych i przydatnych ćwiczeń, które umożliwiają zmianę nastawienia do każdej sfery życia. Polecam\nTo bardzo dobra książka. Uniwersalna można ją zastosować w wielu dziedzinach życia. Polecam.\nandrzej glinski agl\nKsiążka jest mega. Powinna być lekturą podstawową każdego czytelnika, gdyż uczy, jak żyć!\npodrecznik podstawowy, który kazdy trener, coach powinien przerobić!\nŚwietna książka, znam tę pozycję już od lat i ilekroć ją czytam, zawsze odkrywam coś nowego. Książka powyższa jest kopalnią wiedzy :-)\nBogdan Taborski właściciel firmy\nJak zmienić dowolny aspekt życia: Nauka\nPrzetnij zasieki, zburz mury, zerwij więzy i tanecznym krokiem zmierzaj do sukcesu\nCudowna obsesja -jak stworzyć nieodpartą przyszłość\nCzęść druga Sprawować kontrolę. System nadrzędny\nReguły:Jeśli jesteś nieoszczędny, oto wyjaśnienie dlaczego\nTożsamość Klucz do rozwoju\nCzęść trzecia Nowe życie w siedem dni\nPrzeznaczenie emocjonalne:Jedyny prawdziwy sukces\nPrzeznaczenie fizyczne: Wiezienie cierpienia czy pałac\nPrzeznaczenie w kontaktach z ludźmi: Dbaj o innych\ni dziel się z nimi\nPrzeznaczenie finansowe: Małe kroki do małej\n(lub wielkiej) fortuny\nOdpocznij i rozerwij się: Nawet Bóg siódmego dnia\nCzęść czwarta Lekcja przeznaczenia


O PROCENTACH PO ANGIELSKU\nZbliża się do końca okres realizacji projektu „Zintegrowane nauczanie języka i przedmiotu (CLIL) - nową szansą na rozwój szkoły”, ale nie kończą się zajęcia realizowane tą metodą. Tym razem w lekcji dwujęzycznej hospitowanej przez wicedyrektor Ewę Hudymę uczestniczyła klasa 1TI. Powtórzenie wiadomości o procentach zostało zorganizowana przeze mnie w formie zawodów matematycznych. Uczniowie podzieleni na grupy o nazwach Multipliers, Percentages, Decimals, Fractions zaciekle, ale w atmosferze fair play rywalizowali o oceny z aktywności.\nPo przedstawieniu celów lekcji i zasad pracy uczniowie przystąpili do rozwiązywania kolejnych ćwiczeń. Polecenia w nich zawarte były sformułowane wyłącznie w języku angielskim, dlatego też uczniowie otrzymali przygotowane wcześniej specjalnie na ten cel słowniczki z niektórymi zwrotami i słownictwem dotyczącym obliczeń procentowych. Pierwsze cztery zadania zespoły otrzymały na kartach pracy, a czas przeznaczony na ich rozwiązanie wynosił 10 minut. Trzy dotyczyły teorii, m.in. wzorów na procent składany i procent prosty, a ostatnie dotyczyło wykonania prostych obliczeń procentowych i stanowiło rozgrzewkę przed przystąpieniem do zasadniczej części powtórki.\nKolejny etap meczu został zorganizowany w formie interaktywnego testu w aplikacji Kahoot (kahoot). Uczestnicy każdej z drużyn szukali prawidłowej odpowiedzi na 9 pytań o bardzo zróżnicowanej trudności. Czas rozwiązania poszczególnych zadań wynosił 20, 60 lub 120 sekund. Każdorazowo po oddaniu odpowiedzi przez wszystkie zespoły lub zakończeniu czasu na tablicy interaktywnej ukazywały się aktualne wyniki, co jeszcze bardziej zwiększało atmosferę rywalizacji.\nOstatni etap meczu stanowiło rozwiązanie i przetłumaczenie na język polski dłuższego zadania egzaminacyjnego z angielskiego egzaminu GCSE MATHS.\nLekcja przebiegła bardzo sprawnie i podobała się uczniom. Opinie o lekcji uczniowie oraz obserwator zamieścili na specjalnie przygotowanej stronie w aplikacji internetowej Padlet (padlet). Znajdą się również na niej wyniki rywalizacji.\nJako materiał pomocniczy dla uczniów przygotowałem, także zestaw zadań o procentach w języku polskim w formie testu (kahoot) oraz quizlet, gdzie można ćwiczyć wymowę i uczyć się słownictwa związanego z tematem lekcji (quizlet).\nPrzypomnijmy, że zajęcia te odbyły się dzięki dofinansowaniu wspomnianego wyżej projektu, który realizowany jest w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój (PO WER) – projekt mobilność kadry edukacji szkolnej współfinansowany z Europejskiego Funduszu Społecznego. Czas jego realizacji obejmuje okres od 01.09.2016r. do 30.11.2017r., a całkowite dofinansowanie projektu z Unii Europejskiej wynosi 222 856,09 zł.


LubięCzerń: Szaro na maksa\nCONFASSION 20 grudnia 2013 13:11\nświetny kapelusz, całość bardzo fajna\nMM 20 grudnia 2013 15:23\nrzadko to komuś piszę... uwielbiam Twój styl! ;D i włosy i makijaż i wszystko ;D\nWiolka-blog 20 grudnia 2013 15:53\npodoba mi sie calosc ;)\nmalwina 20 grudnia 2013 17:36\nAnonimowy 21 grudnia 2013 10:27\nJakoś nie do końca to do mnie przemawia.Od pasa w górę jak najbardziej na plus, ale spódnica chyba jest po prostu za cienka (i za jasna) i gryzie się trochę z tymi butami, które w tym zestawieniu stały się nieco niezgrabne. O ile całość nie do końca trafia w moje gusta, twoja śliczna buzia jak zwykle odciąga uwagę od ewentualnych niedociągnięć;) Pozdrawiam\nKatsuumi 21 grudnia 2013 15:00\nSzarość do Ciebie pasuje piękna ;)\nmoniicza 22 grudnia 2013 15:24\nWspółczuję 10 godzin w prace, na dodatek przed świętami!\nDash 22 grudnia 2013 18:13\nNie przemawia do mnie totalnie spódnica, jesteś bardzo zgrabna i na dole widziałabym po prostu ciemne rurki lub jeansy :) Ładnie Ci w tym kapeluszu (zazdroo w ogóle ) i piękne włosy :)\nBuziak, Pozdrawiam :*\nmindy 25 grudnia 2013 21:55\nbardzo mi się podoba Twój kapelusz :)\nAnonimowy 26 grudnia 2013 19:03\nKora Bułanow 26 grudnia 2013 23:31\nKtoś polecił mi tego bloga, więc z ciekawości przewertowałam kilkanaście ostatnich wpisów i... no właśnie niestety bardzo się zawiodłam. Ciuchy (bo niestety nie stylizacje), dobrane są mega przewidywalnie i po prostu nudnie. Fasony, jakby trafiały do Ciebie przypadkowo, bez przemyślenia czy pasują sylwetce. A szkoda, wielka szkoda, bo buźka śliczna aż chce się patrzeć.\nIzabela Leszczak 27 grudnia 2013 00:21\nZapomniałaś dodać, że to tylko Twoje zdanie...\nzieluka, 31 grudnia 2013 01:19\nDobrze,że nie wszyscy myślą tak samo.Na moje wyglądasz super i stylizacja mega do Ciebie pasuje.Piękny kapelusz ;)


polish_gal: Po przerwie\nMniej notek się pojawia,ponieważ mam dużo mniej wolnego czasu: praca,a po pracy daję dzieciakom korepetycje,kiedy wracam chce pobyc z najbliższymi:)\nDziś w drodze do pracy zaszłam do Rossmana, miałam chęc kupic coś fajnego:perfumy,puder,cokolwiek. Niestety nic ciekawego nie było.Nie było perfum,których szukam:Moschino, nie było pudru Shiseido . Z braku laku kupiłam dziwny,rudy,metaliczny lakier(nawet fajny:)), maseczkę z Dermiki(mam ją na twarzy teraz) oraz do jedzenia jakąs ciapkę z błonnikiem(jutro ją wypróbuję).\nNiedługo wybieram się kupic jakieś butki na jesień, mam wielką nadzieję,że ta jesień będzie słoneczna i nieponura <3\nW październiku planuję większe zakupy,we Wrocławiu: Factory Outlet i Pasaż Grunwaldzki.\nUżywałyście kosmetyków z Dermiki? Jakie macie zdanie na ich temat??\nWrzesień i październik to czas urodzin w moim gronie. IX koleżanka,X siostra i chłopak.Hmm,szykuje się wydatek:)\nRobiąc porządki w szafie,postanowiłam sprzedac tą http://allegro.pl/show_item.php?\nWybaczcie na łóżku ciuchy,musiały przeschnąc, bo były wilgotne:)\nAutor: Polish_gal o 22:15:00\nfamfaramfam 12 września 2011 23:14\nja dziś wszędzie szukałam kremu z ziaji kokosowego lub kakaowego i nie było :<\nfingerr 13 września 2011 20:39\nkurde jak weszlam na twojego bloga i zobaczylam baner uratuj konia to odrazu mi sie przykro zrobilo oczywiscie kliknelam i sie popłkalam . nie wiem jak ty ale jestem miloscinczka koni i jak czytam te histrie to ...\npolish_gal 13 września 2011 22:49\nRównież jestem miłośniczką koni,przez jakiś czas jeździłam konno. Staram się wspierac tą fundację. Wysyłając drobne datki możemy wiele zdziałac....\na. 14 września 2011 12:57\npodoba mi się ten lakier - sama się nad nim zastanawiałam, ale ostatecznie mam już coś podobnego w moim małym zbiorku, więc nie chciałam dublować odcieni :)\nodnośnie Twojego komentarza u mnie (który zresztą dodałaś baaardzo dawno temu, a ja dopiero znalazłam czas, żeby odpowiedzieć, za co przepraszam...): testuję ten krem Avy już jakieś dwa tygodnie, nakładam dwa razy dziennie i z efektów jestem zadowolona. nie jest to jakiś cud, ale robi swoje i ładnie nawilża cerę. a zresztą, niedługo napiszę jego recenzję :)


Ubezpieczenia rolne – INTUIS\nUbezpieczenie OC rolników jest ubezpieczeniem obowiązkowym. Należy je wykupić najpóźniej w dniu, w którym obejmujesz gospodarstwo rolne (np. w dniu jego zakupu).\nJeśli z Twojej winy (także: Twoich bliskich, z którymi prowadzisz wspólne gospodarstwo domowe; osób, które pracują w Twoim gospodarstwie) – w związku z posiadaniem przez Ciebie gospodarstwa – komuś stanie się krzywda, wypłacimy tej osobie odszkodowanie\nKażdy właściciel gospodarstwa rolnego o powierzchni większej niż 1 ha zobowiązany jest do wykupienia OCz tytułu posiadania gospodarstwa rolnego. Ten obowiązek dotyczy nie tylko właścicieli, ale również dzierżawców, czy najemców gospodarstw. Z Twojego ubezpieczenia OC dostaną odszkodowanie osoby trzecie, jeśli coś złego stanie im się na terenie Twojego gospodarstwa lub np. jeśli Twoje zwierzęta wyrządzą komuś szkodę. Warto zaznaczyć, że osobami trzecimi nie są członkowie rodziny zamieszkujący i wspólnie prowadzący gospodarstwo, czy też pracownicy rolnika.\nTo ubezpieczenie zapewni Ci odszkodowanie, jeśli np. w wyniku powodzi, pożaru czy gradu zniszczeniu ulegną budynki składające się na gospodarstwo rolne. Obowiązkowi ubezpieczenia podlegają zarówno budynki mieszkalne gospodarstwa jak i budynki gospodarcze, np. obory czy stodoły. Ubezpieczenie chroni od zdarzeń losowych takich jak:\nObowiązek ubezpieczenia upraw wynika z wymogów narzucanych przez Unię Europejską. Od 1 lipca 2008 roku wszyscy rolnicy, którzy otrzymali unijne dopłaty obszarowe mieli i mają obowiązek ubezpieczyć co najmniej połowę posiadanych upraw do 30 czerwca każdego roku. Ubezpieczenie dotyczy następujących upraw:\nUbezpieczenie chroni uprawy między innymi przed szkodami wywołanymi przez: huragan, powódź, deszcz nawalny, grad, piorun, obsunięcie się ziemi, lawinę, suszę, ujemne skutki przezimowania lub przymrozki wiosenne. Obowiązkowe ubezpieczenie upraw rolnych może być zawarte od pojedynczych ryzyk np. grad lub w specjalnie przygotowanych pakietach. Umowa zawierana jest na okres do 12 miesięcy a suma ubezpieczenia ustalana jest indywidualnie z rolnikiem, na podstawie wydajności i ceny zbiorów za ostatnie 3 lata. Suma ubezpieczenia na 1 ha nie może być jednak wyższa niż określona maksymalna suma ubezpieczenia w stosownym rozporządzeniu wydanym przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.


Temat: Re: Schroniska w Beskidach\nData: 2004-07-28 09:13:02\n> Jednak schroniska PTTK nie są takie złe, jak się o nich pisze\n> (szczególnie Rysianka).\nOczywiście, że nie są złe!\nModa na narzekanie na schroniska PTTK kwitnie, co nie zmienia faktu, że jestem pod wrażeniem niektórych z nich. Bardzo miło mnie zaskoczyła np. Prehyba. Mimo że przyszliśmy dobrze po 20-tej (zatem po zamknięciu kuchni) nie było żadnych problemów z wrzątkiem. W cenie noclegu były prysznice z cieplutką wodą, a nocleg tani. Nawet jak jedna osoba z naszej grupy poszła oglądać finał Mistrzostw Europy, to nie było problemu, aby później wyjść ze schroniska (spaliśmy w drugim budynku) - obsługa powiedziała, że w tak szczególnej sytuacji będzie czekała z zamknięciem budynku, aż wszyscy znajdą się po tej stronie drzwi, po której chcą. :-)\nPotem była Hala Łabowska. Ależ na tym Forum się o niej złego nasłuchałem... Pojechałem i co się okazało? Bufet jest tani i SMACZNY. Czułem się zobligowany do spróbowania niemal wszystkiego z menu, co (nie ukrywam) sumarycznie wyszło drogo, ale nie codziennie się je obiad z 6-ciu dań. :-) Wszystko było znakomite. Atmosfera w schronisku - super! W prysznicach ciepła woda. Trwała właśnie duża inwestycja - remont CO, ale nie uciążliwa dla turystów.\nAha! I jeszcze info dla Basi. Jak dzierżawca usłyszał wysokość czynszu, który rzekomo płaci - jak twierdzi wszem i wobec Basia i (na preclu) Wojtek Wierba - mało nie spadł ze stołka. Suma jest (delikatnie pisząc) znacznie przesadzona. Z współpracy na linii spółka - dzierżawca ten ostatni jest bardzo ukontentowany. Pozwoliłem sobie odbyć z nim dwugodzinną rozmowę oraz obejrzeć wszystkie nowe inwestycje w schronisku - między innymi nowy, bardzo porządny piec w piwnicach. Dodam, że wreszcie jest na wyposażeniu samochód! :-)\nNawet Bartne, które dwa lata temu w weekend majowy naraziło mi się bardzo poważnie, w tym roku bardzo stanęło na wysokości zadania.\nNatomiast jeżeli miałbym na coś narzekać, to na... PTSM-y. Otóż w Krempnej PTSM zarezerwowała w całości grupa uczniów, która (sic!) nie życzyła sobie żadnego towarzystwa, wobec czego odmówiono nam noclegu twierdząć, że na pewno coś sobie znajdziemy... Na szczęście udało nam się załatwić transport do Dukli...\nTak więc Twój list, mój i Tomka Dygały (opublikowany na preclu) dot. Miziowej jasno pokazuje, że mit o fatalnych schroniskach PTTK, to jednak tylko mit...


Agencja zdrowia ONZ twierdzi, że nie powinniśmy w ogóle się przytulać podczas świąt. – Prawda w czasach ostatecznych. Chrześcijanie biblijni.\nAgencja zdrowia ONZ twierdzi, że nie powinniśmy w ogóle się przytulać podczas świąt.\nApokalipsa, Czasy Ostateczne, System Szatana, Zdrowie\nŚwiatowa Organizacja Zdrowia ma dla ludzkości uśpionej przez mainstremowe media straszące ludzi planowaną demonią ważne zalecenie: Nie przytulaj się w święta.\nAby powstrzymać rozprzestrzenianie się koronawirusa, szef WHO ds. Nagłych wypadków powiedział w poniedziałek, że „szokujący” wskaźnik przypadków i zgonów COVID-19, szczególnie w USA, oznacza, że ludzie nie powinni w tym roku zbytnio zbliżać się do swoich bliskich.\nDr Michael RyanRyan powiedział: „To straszna rzecz, pomyśleć, że będziemy tutaj jako Światowa Organizacja Zdrowia, mówić ludziom:„ Nie przytulajcie się ”. To jest straszne.”\n„Taka jest teraz brutalna rzeczywistość w miejscach takich jak Stany Zjednoczone” – powiedział.\nW listopadzie dyrektor medyczny Wielkiej Brytanii, Chris Whitty, powiedział także Brytyjczykom, że nie powinni przytulać ani całować swoich starszych krewnych podczas tegorocznego sezonu wakacyjnego, „jeśli chcesz, aby przeżyli, aby ponownie zostali przytuleni”.\nCała ta akcja wojskowa kowid19 ma na celu rozbicie społeczeństwa. Za tzw komuny ludzie ze sobą współpracowali. Tutaj wróg jest niewidzialny.\nMy takie zalecenia będziemy mieli gdzieś, ale jeśli TV maniak obejrzy w 55 calach, to taki głos będzie niczym głos samego papieża i ostatecznie znaczna część ludzi będzie dystansować się do siebie podczas …rodzinnych świąt.\nOczywiście po masowym obżarstwie i sylwestrowych popijawach ludzie zaczną chorować, a wtedy ludzie biblijnej bestii powiedzą że to w wyniku łamania obostrzeń i zaleceń WHO.\nKiedy w Japonii ludzie płacą za dotyk gdyż tak te więzi zostały zniszczone przez min digitalizację , komuniści a raczej faszyści (połączenie państwa z korporacjami) chcą abyśmy stracili odporność i chorowali.\nPopatrzcie teraz co daje przytulanie:\nJak wykazały badania, przytulanie nie tylko poprawia samopoczucie, wzmacnia odporność, łagodzi napięcie i stres, ale także – zwiększa poczucie własnej wartości oraz zapobiega arytmii i zawałom serca.\nNaukowo udowodnione. No więc oni chcą abyśmy mieli źle samopoczucie, nie mieli odporności, żyli w stresie, mieli arytmie i zawały.\nTeraz jest zalecenie, za rok nakaz? Wszak ponoć mają sprawdzać maseczki w domach.\nLudzie nie wiedzą gdzie się znajdują, a oni wszystko pokazali w swoich filmach.\nW filmie człowiek demolka Sandra Bullock proponuje seks S. Stallone. Kiedy wychodzi z komnaty w hełmie i okularach VR Stallone doznaje szoku. Współżycie miało być wirtualne ponieważ tradycyjne stanowiło zagrożenie dla zdrowia.\nUważajcie więc na siebie, gdyż podczas współżycia możecie zostać zarażeni koronawirusem. Chciałoby powiedzieć WHO z satanistycznym ONZ.\nPrzykre czasy nadchodzą nie tylko ciężkie.\nZaczęli od tzw dystansu społecznego. Następnie były maski a teraz zalecenie aby się nie przytulać. Witamy w Wielkim Ucisku biblijnym jakiego nie było NIGDY na świecie…\nNastanie czas takiego ucisku, jakiego nigdy nie było, odkąd istnieją narody; wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd, i nie będzie – Dan. 12:1 i Mat. 24:21\nChwała Jezusowi – Wybawcy od wszelkiego zła.\nBędę mówił o PANU: Moja ucieczka i twierdza, mój Bóg, jemu będę ufał. (3) Zaprawdę, on wybawi cię z sideł łowcy i od zgubnej zarazy. (4) Okryje cię swymi piórami i pod jego skrzydłami będziesz bezpieczny; jego prawda będzie ci tarczą i puklerzem. (5) Nie ulękniesz się strachu nocnego ani strzały lecącej za dnia; (6) Ani zarazy, która przychodzi w ciemności, ani dżumy, która pustoszy w południe. (7) Tysiąc padnie u twego boku, a dziesięć tysięcy po twojej prawicy, lecz ciebie to nie dosięgnie. (8) Tylko zobaczysz na własne oczy i ujrzysz zapłatę daną niegodziwym. (9) Ponieważ PANA, moją ucieczkę i Najwyższego, uczyniłeś swoim mieszkaniem; (10) Nie spotka cię nic złego ani żadna plaga nie zbliży się do twego namiotu. (11) Rozkaże bowiem o tobie swoim aniołom, aby cię strzegli na wszystkich twoich drogach. (12) Na rękach będą cię nosić, byś przypadkiem nie uderzył swojej nogi o kamień. (13) Będziesz stąpał po lwie i po żmii, lwiątko i smoka podepczesz. (14) Wybawię go, bo mnie umiłował; wywyższę go, bo poznał moje imię. (15) Będzie mnie wzywał, a ja go wysłucham; będę z nim w utrapieniu, wyrwę go i otoczę chwałą. (16) Długimi dniami go nasycę i ukażę mu moje zbawienie.\nCzy koronawirus może w ogolę nie istnieć?\nZaktualizowane: 9 grudnia 2020 - 18:23\nPiotr Piotrowski - Norweska telewizja emituje spot Posten Norway, który przekonuje, że Mikołaj jest gejem…..\nPiotr Politowicz - Norweska telewizja emituje spot Posten Norway, który przekonuje, że Mikołaj jest gejem…..\nPSL proponuje za szczepienie 600zł.\nW Dortmundzie wystawiono satano-bombki.


Ulica z inicjatywy - iOstrowWlkp.pl Gazeta Internetowa : Wiadomości Ostrów Wlkp., Reklama w internecie\nUlica z inicjatywy\nW budżecie miejskim na zadania związane z Inicjatywą Lokalną wydzielona jest osobna pula. Potrzebę wykonania inwestycji przy ulicy Cyprysowej zgłosili jej mieszkańcy. Inwestycja ta zdecydowanie poprawiła dojazd do posesji zamieszkujących tu rodzin.\n- Do tej pory bywało tak, że przy opadach deszczu lub śniegu mieszkańcy ci zmuszeni byli pozostawiać pojazdy na sąsiednich ulicach. Stan ten bardzo utrudniał dotarcie do posesji służb ratunkowych. Na długości 153 metrów wybudowana została tu kanalizacja deszczowa z rur PVC o średnicy 315 mm. Następnie wykonano 92-metrowy odcinek nawierzchni jezdni z kostki betonowej o grubości 8 cm. Na Cyprysowej wykonano także nowe krawężniki oraz ściek - mówi Marcin Wieruchowski, dyrektor Miejskiego Zarządu Dróg.\nDo przetargu ogłoszonego przez MZD zgłosiły się trzy podmioty. Najkorzystniejsza ofertę złożyła Firma Drogowo Budowlana DROMAX Wiesław Bacik z Ostrzeszowa i to ona zrealizowała tę inwestycję.\n- Wartość tego zadania to 178 220,67 zł, a okres gwarancji na prace budowlane zawarte w ofercie wynoszą 60 miesięcy – informuje dyrektor MZD.\nKolejne dwie oferty miały wartość 187 tys. zł i 243 tys. zł. Ulica Cyprysowa jest częścią osiedla Pruślin.\nInicjatywa Lokalna to w skrócie współpraca mieszkańców z samorządem przy realizacji działań na rzecz rozwoju miasta i lokalnej społeczności. W jej ramach mogą być realizowane zarówno zadania z zakresu infrastruktury technicznej, jak i społecznej - mieszkańcy mogą składać wnioski dotyczące np. budowy dróg, kanalizacji, sieci wodociągowej, ale też dotyczące organizacji festynu, wystawy, itp.\ncyprysowa,\tremont,\tostrów


Kiedy Bóg odwrócił wzrok, Wiesław Adamczyk - Pasaz Handlowy\nKiedy Bóg odwrócił wzrok, Wiesław Adamczyk\n„Adamczyk opowiada o swoim wojennym dzieciństwie z bezprzykładną precyzją i ogromną, emocjonalną wrażliwością, demonstrując straszliwe doświadczenia jednej rodziny tak wyraziście i głęboko jak wytrawny powieściopisarz /.../ Poznałem dużo relacji z syberyjskiej odysei i innych zapomnianych epizodów wojennych, ale żadna z nich nie dostarczyła mi takiej wiedzy, żadna mnie tak nie poruszyła i żadna nie została napisana tak ładnie jak Kiedy Bóg patrzył w inną stronę.\nW opracowaniach dotyczących II wojny światowej nieraz przemilcza się cichą acz brutalną kampanię Związku Radzieckiego wymierzoną przeciwko obywatelom polskim, kampanię, która – jak już obecnie to wiemy – skutkowała zbrodniami wojennymi, do odpowiedzialności za które radziecki, a potem rosyjski rząd przyznał się dopiero niedawno. Ten epizod historii europejskiej, skryty w cieniu Holokaustu, jest nieraz pomijany. Wesley Adamczyk w swych wspomnieniach udziela głosu setkom tysięcy ofiar sowieckiego barbarzyństwa.\nAdamczyk był małym chłopcem, kiedy razem z matką i rodzeństwem deportowano go z wygodnego domu w Polsce na Syberię w maju 1940 roku. Jego ojciec, oficer Wojska Polskiego, został wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną i ostatecznie stał się jedną z ofiar rzezi katyńskiej, w ramach której zginęły dziesiątki tysięcy polskich oficerów. Wymuszony rozpad rodziny i deportacja w 1940 roku stanowiły początek dziesięcioletniej odysei, w trakcie której rodzina Adamczyka trapiona głodem i chorobami doświadczyła życia w skrajnych warunkach bytowych, początkowo w Związku Radzieckim, a potem w Iranie, gdzie matka autora uległa skrajnemu wyczerpaniu po morderczej ucieczce od Sowietów. Adamczykowi udało się przetrwać jakoś wędrówkę z kraju do kraju, życie w obozach dla uchodźców albo domach obcych ludzi i zachować godność wśród wszystkich okropności wojny.\nKiedy Bóg patrzył w inną stronę to zapis wspomnień z dzieciństwa przeżytego w niewysłowionych okolicznościach, opowieść, która nie tylko rzuca światło na jeden z najmroczniejszych okresów historii Europy, ale jest także opowieścią o utracie niewinności i o walce z rozpaczą, która przeniknęła do serca drobnego chłopca. I jest to jeszcze książka demonstrująca, czym był komunizm i jacy byli jego zaprzedani rzecznicy, książka głęboka i szczera, która daje świadectwo doświadczeniom wojennym jednej rodziny i stanowi kronikę epizodów, którym historia do dziś nie oddała sprawiedliwości.\nlinia cyklu: HISTORIA\nPiłsudski, Dmowski i niepodległość. Osobno, ale..., oprawa twarda\nJak Dmowski i Piłsudski wykorzystali w 1918 r szansę na odzyskanie poprzez Polskę niepodległości.Jak to się stało, iż Polska zdołała odzyskać i obronić niepodległość? Co było głównym czynnikiem...\nCzarna księga prześladowań chrześcijan w świecie, praca zbiorowa\nPonad 70 świadectw, reportaży i analiz ekspertów z 17 krajów, chrześcijan najróżniejszych wyznań, ateistów, muzułmanów i żydów!Chrześcijaństwo jest teraz najbardziej zagrożoną religią na świecie....\nPax Romana. Wojna, pokój i podboje w świecie... (9788380622043)\nWojna, wnętrze i podboje w świecie rzymskim.Pax Romana przyniósł niezwykły okres pokoju i stabilności, jaki rzadko zdarzał się wcześniej bądź później. Rzymianie jednak byli najczęściej zdobywcami,...\nNiemcy.Opowieści niepoprawne politycznie cz.III, oprawa twarda\nTrzecia po bestsellerowych Żydach i Sowietach książka z niepoprawnego politycznie cyklu autora Obłędu 44 i Paktu Ribbentrop–Beck.. W wydaniu w twardej oprawie w dodatku: odpowiedź na pytanie, czy...\nŻydzi, czyli opowieści niepoprawne politycznie, Zychowicz Piotr\nnajistotniej kontrowersyjna książka autora Obłędu '44. Autor Paktu Ribbentrop-Beck i Obłędu '44 tym razem podjął drażliwy temat stosunków polsko-żydowskich. Jego poprzednie książki...\nPokonani.Dlaczego pierwsza wojna światowa..., Rebis\n„Porażająca panorama anarchii, jaka zapanowała po pierwszej wojnie światowej, umierających imperiów i powstających państw narodowych". The Times Literary Suplement.Dla Zachodu data 11 listopada...\nOdrodzenie Rzymu Cesarze i papieże: bój o..., Heather Peter\nW 476 roku ostatni cesarz Rzymu został zdetronizowany poprzez Odoakra, syna jednego z siepaczy Attyli, a insygnia cesarskie odesłane do Konstantynopola. Na scenie europejskiej dla imperium...\nFuria ludzi Północy. Dzieje świata wikingów (488 str.)\nKrew wikingów płynie w żyłach milionów mieszkańców Europy i Ameryki, a opowieść o ich podbojach, wyprawach odkrywczych i dokonaniach nie przestaje inspirować ludzi na całym świecie. Pewnego...\nŚwiat Muszkieterów. Zapomnij albo zgiń (9788378188797)\nWnikliwa monografia Muszkieterów, tajnej organizacji o charakterze wywiadowczym działającej na terenach polskich pod okupacją niemiecką.Wobec szczupłości źródeł i tragicznych losów jej członków to...\nLosy żydowskich żołnierzy Hitlera (2018)\nNieznane opowieści o ludziach żydowskiego pochodzenia, którzy walczyli za Trzecią Rzeszę.Byli szeregowymi żołnierzami i oficerami, służyli w regularnej armii i w Waffen-SS. Według osławionych...\nHistoria. Atlas. Szkoła podstawowa. Klasy 7–8 ukazuje dzieje Polski, Europy i świata od 1815 roku do początków XXI wieku. Rozdziały wprowadzające systematyzują najważniejsze wiadomości dotyczące...\nod 19,30 PLN Porównaj oferty\nPrawdziwy Talent (2016)\nTALANT DUJSZEBAJEW, legenda piłki ręcznej, jeden z najlepszych zawodników i trenerów świata, aktualnie trener reprezentacji Polski. Człowiek o dwóch twarzach: jedną prezentuje na boisku, drugą...\nLiberatorem do Polski. Prawdziwa historia Janka z RAF Tadeusz Dytko, oprawa broszurowa\nPrawdziwa historia jednego z najkorzystniejszych pilotów lotnictwa bombowego| i specjalnego RAF, Jana Cholewy. Fascynująca biografia pochodzącego z Ustronia wybitnego harcmistrza i pilota, ukazana...\nOriginals How Non-Conformists Change the World - Adam Grant, Adam Grant\nod 36,21 PLN Porównaj oferty\nTemplariusze. Rozkwit i upadek zakonu świętych wojowników (512 str.)\nod 49,17 PLN Porównaj oferty\nHistoria mody Od krynoliny do mini (2018)\nAutorka proponuje świeże spojrzenie na dzieje mody. Oprócz analizy zmieniających się trendów sięga do społecznych kontekstów tych procesów. Zaprezentowany zostanie zupełnie progresywny rozdział o...\nWielka Księga Zdrajców Polski (230 str.)\nZdrada to jedyna okoliczność, która całą resztę życiorysu zamienia w kłamstwo. Jak Zygmunt I Stary położył kamień węgielny pod rozbiory Rzeczpospolitej XVIII wieku? Czemu Henryk Walezy zbiegł w...\nLewactwo. Historia dyskursu o polskiej... (2015)\nAutor śledzi historię radykalnej lewicy i jej obrazu od Międzywojnia po III RP, sprawdzając jak to się stało, iż język bolszewików i późniejszych, twardogłowych stalinistów, przeniknął do ust i...\nZdobycie Tatr Prehistoria i początki taternictwa do roku 1903 Tom1 - Jan Kiełkowski (9788379670802)\nTatry są dla wielu z nas górami najważniejszymi. Choć stanowią nieznaczne pod względem obszaru pasmo, pozostały szeroko opisane w literaturze polskiej, niemieckiej, węgierskiej, czeskiej i...\nod 42,23 PLN Porównaj oferty\nMasoneria: Zaciskanie pętli (2018)\nStanisław Krajski mówi o sprawach, o których inni na wszelki wypadek wolą choćby nie myśleć... Czasami, najkorzystniejszym zabezpieczeniem na przyszłość jest spojrzenie w przeszłość. Historia lubi...