Artykuły biurowe Najlepsze promocje i kody rabatowe | czerwiec 2022 ➤ CouponDojo\nArtykuły biurowe - promocje i kody rabatowe\nZacznij korzystać z darmowej dostawy\nZaloguj się bezpłatnie w Premium Free i zacznij ko...\n429 Ważny do odwołania\nZaloguj się bezpłatnie w Premium Free i zacznij korzystać z darmowej dostawy, specjalnych cen i dłuższego prawa zwrotu.\nTeraz zapłać 50%, resztę za pół roku!\nTeraz zapłać 50%, resztę za pół roku! Bez obciążan...\nTeraz zapłać 50%, resztę za pół roku! Bez obciążania budżetu skorzystaj z oferty i zapłać teraz połowę, a drugą połowę w kredycie za pół roku! Rzeczywista stopa oprocentowania wynosi 0%! Zakupy na raty mogą być przyjemne!\nPromocje na drukarki i tusze w Media Expert\nPromocje na drukarki i tusze w Media Expert. Druka...\nPromocje na drukarki i tusze w Media Expert. Drukarki i urządzenia biurowe w atrakcyjnych cenach.\nPlakat z bramkarzem 7,00 PLN\nPlakat z bramkarzem za jedyne 7,00 PLN. Skorzystaj...\nPlakat z bramkarzem za jedyne 7,00 PLN. Skorzystaj z super oferty.\nIdź do MyLoview.pl\nPlakat ze złotymi napisami 16,60zł\nPlakat ze złotymi napisami 16,60zł . Skorzystaj z ...\n499 Ważny do odwołania\nPlakat ze złotymi napisami 16,60zł . Skorzystaj z okazji już dziś.\nObraz Wielka Fala w cenie 34zł\nObraz Wielka Fala w cenie 34zł . Skorzystaj z supe...\nObraz Wielka Fala w cenie 34zł . Skorzystaj z super oferty już teraz.\nZamówienia są wysyłane firmą kurierską DPD, koszt ...\n493 Ważny do odwołania\nZamówienia są wysyłane firmą kurierską DPD, koszt wysyłki wynosi: 15,99 PLN\nNawet do 50% rabatu na fototapety i obrazy\nNawet do 50% rabatu na fototapety i obrazy. Nie da...\nNawet do 50% rabatu na fototapety i obrazy. Nie daj się wyprzedzić i kup wymarzone produkty w wyjątkowych cenach!\nDo 50% rabatu na plakaty motywacyjne. Efektowny pl...\nDo 50% rabatu na plakaty motywacyjne. Efektowny plakat będzie jednocześnie ciekawą ozdobą i nośnikiem motywacyjnych haseł. Plakat zastąpi inne grafiki ścienne.\nFototapeta mglisty las 63,60\nFototapeta mglisty las 63,60. Mglisty las, czyli p...\nFototapeta mglisty las 63,60. Mglisty las, czyli przepis na wyrazistą aranżację w korzystnej cenie.\nArtykuły biurowe to przedmioty, które wiele osób kupuje niemal codziennie. Przydają się niemal w każdym domu i w każdej pracy! Ich ceny są naprawdę różne – niektóre drobiazgi są dość tanie, ale czasem naprawdę trzeba liczyć się z wydaniem pewnej sumy pieniędzy. Czy jest jakiś sposób, aby było taniej? Oczywiście!\nCzym są artykuły biurowe?\nArtykuły biurowe to nic innego jak materiały związane z pracą typowo biurową, a więc rzeczy, które mogą być przydatne podczas wykonywania takich zadań. Do artykułów tego typu zaliczamy materiały plastyczne i papiernicze takie jak długopisy, ołówki, zakreślacze, korektory, kleje, gumki czy notesy i ryzy papiery oraz także inne akcesoria jak choćby na przykład linijki, plastikowe koszulki, segregatory i teczki oraz drobne urządzenia takie jak dziurkacze oraz zszywacze.\nWiele osób podkreśla, że artykuły biurowe nie należą do najdroższych produktów na rynku, co nie zmienia faktu, że niektóre akcesoria tego typu potrafią kosztować. Z wydaniem konkretnej sumy pieniężnej trzeba się liczyć także, przy zamówieniach hurtowych, jeśli ktoś prowadzi biuro lub posiada dużą firmę i zatrudnia pracowników. Sytuacje te generują naprawdę spore koszty, a często zakupy tego typu materiałów jest po prostu koniecznością. Ale bez obaw, można przecież kupować taniej!\nArtykuły biurowe taniej? Tak! Tylko z kodami rabatowymi\nNiejedna osoba zastanawiała się już jak ograniczyć koszty ponoszone na artykuły biurowe i oto odpowiedź: serwis z kuponami i rabatami. W naszej bazie znajdują się informacje na temat wszystkich aktualnych obniżek cen i rabatów w zakresie materiałów niezbędnych do pracy biurowej. Dzięki zebraniu wszystkich rabatów od popularnych sklepów w jednym miejscu, klienci mogą zaoszczędzić naprawdę sporo pieniędzy kupując przecenione produkty zamiast przepłacać!\nPrzedsiębiorca czy osoba prywatna? Rabaty dla każdego!\nKupowanie artykułów biurowych nie dotyczy tylko przedsiębiorców i osób prowadzące działalności gospodarcze. Tego typu materiały kupują także osoby prywatne – do domów, na użytek własny lub innych domowników. W każdej z tych sytuacji warto płacić mniej niż więcej! Dlatego wystarczy przejrzeć aktualnie obowiązujące promocje i wybrać artykuły, których potrzebujemy. Nie ważne czy zamówienie ma charakter indywidualny i detaliczny, czy też jest zamówieniem hurtowym – rabaty i przeceny są dla każdego! Korzystać więc z nich mogą zarówno przedsiębiorcy robiący zakupy do swoich biur firmowych oraz osoby prywatne! Każdy znajdzie coś dla siebie i w takiej ilości, w jakiej potrzebuje.\nArtykuły biurowe, a oszczędzanie pieniędzy!\nDzięki kupowaniu rzeczy przecenionych, na promocji można oszczędzić naprawdę sporo pieniędzy i widać to już przy najmniejszych zamówieniach. Dlatego przy kupowaniu artykułów biurowych warto zawsze wcześniej sprawdzić czy nie możemy skorzystać z jakiegoś upustu czy rabatu. Pozwoli to wydać mniej, a czasem kupić po prostu więcej. Dzięki tego typu promocjom oszczędzanie staje się łatwe i przyjemne. Wciąż robimy zakupy, gdyż potrzebujemy konkretnych akcesoriów przydatnych w biurowej pracy, ale nie płacimy za nie aż tyle pieniędzy, dzięki czemu możemy wydać je na coś innego.\nKupony na artykuły biurowe\nOprócz rabatów, obniżek i promocji, fantastyczną sprawą są także wszelkiego rodzaju kupony, uprawniające ich posiadacza do zakupów produktów po niższych cenach lub zakupu większej ilości za mniejszą sumę pieniędzy. Na takie rozwiązania również można liczyć w sferze artykułów biurowych. Z kuponów chętnie korzystają wszyscy, gdyż często są one tak opłacalne jak rabaty i inne promocje. Całą masę kuponów z tematyki artykułów biurowych również znaleźć można w naszym serwisie.


Prawdziwa patologia - wiocha.pl absurd 327020\nTak u nich się dzieje od małego :)\nKasiaZburca 11-12-04, 21:54 Zgłoś\nDodano: 2011-12-04, 21:54:49 przez: KasiaZburca\npopieram Konserwant'a, Kuźwa co to ma być? O.o rucha sieostrę(co się dziwić naoglądali się "tyudnych spraw")ale żeby matkę, a potem psa, Dżoana Krupa pewnie popełniłaby samobójstwo. Co za debilizm oni wyznają?!\ntylko ochoty babci narobil i teraz jest zla :):):):)\ncała rodzinka wydymana przez jednego członka\nDzikun. Mój nowy idol, po luntku oczywiście\nNasz główny bohater, Javier ćwiczył z siostrą na dyskę; ale biedaczysko za bardzo napalił się na perreo, że zmusił do udziału tą biedną starszą panią... Żal mi jej, a tego buhaja nigdy bym nie wpuścił na żadną imprę perreo!!!\nna fecie hahahaa\nhehe jego brat wiedział że teraz jego kolej i spier...ale coś mi się wydaję że jednak mu się nie udało xD\nZBOCZONY GNÓJ! PEWNIE TATUŚ BYŁ TAKI SAM!!! fAJNA TA PIOSENKA W TLE. PRZESZUKAŁEM POD NAZWĄ "DEGGERING" I NIE MA TAKIEJ. KTOS WIE CO TO ZA UTWÓR?\nNajpierw siostra < chyba > ale widac że już przyzwyczajona a ta starsza pani to prawie płakała , ku**a jaki debil , i psa tez ,\nTakie rzeczy tylko u brudasów ochyda ble fuj jak tak wogle można\nMama mu dzisiaj nie dala grac w tibie i takie skutki sa :/\nPolew z ludzkiej głupoty :/\nteraz żałuje że nie mam siostry xd\ngdzie ty tu widzisz brak szacunku Polakowi? zastanów się czy to Ty nie zostałeś z jakimiś wypaczonymi ideami? może to Tobie właśnie nie przeszło?\nmina babki czy matki bezcenna\ndobra to jego siostra xD\ngdzie macie podane, że to jego siostra ?!\nChyba babcia poczuła się zgwałcona\ndlatego dalej jestem zdania że miejsce czarnych jest w Afryce na sawannie.\nCo za kretyn. Matka wyglądała, jakby się miała zaraz rozpłakać... można gadać, że sama wychowywała, ale jak koleś jest nienormalny? Aż mi się żal tej kobiety zrobiło, nie dość, że gówniarz potraktował ją jak ścierwo, to jeszcze to nagrał i wrzucił do neta. Chyba przestanę wierzyć w ludzi...\nhaha! uważaj Zdzichu! babcia patrzy!! chyba też chciała : P\nPoniżej granicy dobrego smaku :/\nco to za rodzina jak brat siostry nie wydyma :)\nWTF okropnosc co to za patologia idiotyzm brak slow\nhaha nieźle masz suba :)\nHAHAHAHA....Dzieciak nikomu nie przepuści- nawet psa dojechał...Pod koniec młodszy brat jka to zobaczył to wolał s...ć HAHAHAHA\nzatkało mnie :/ ale akcja z matką to już chyba pod gwałt podchodzi :/ bo siostrzyczka to chętna się wydaje hehe ;)\nrodzinka,z filmu "droga bez powrotu"\nOn chyba rucha wszystko co się rusza i na drzewo nie ucieka :D\nKur*a przesada.. Jaka patologia. ; //\nRuchacz Pospolitus ; D\nBo.że widzisz a nie grzmisz !\nsiostra mniami:) fajna dupeczka\nJednak jeden przywódca z Niemiec z tamtego wieku miał rację\nnormalny dom! to wy jesteście posrani!\nNormalny dom ;o nie wydaję mi sie . Jeśli uważasz za normalne ,ze syn ciagnie matkę i przed kamera pcha ją od tyłu to pozdro ,nie wiem co to miało byc ani to smieszne ,ani normalne\neh ta "szalona" młodzież. wiocha jak po zbóju!\nbrać w kaftan i leczyć psychiatrycznie imbecyla !!!!\njaaaaaaaaaaaaaa nie mogę !~niw myślałam , że tacy ludzie wgl istnieją !\nNormalnie Bill Cosby Show 2011\nCo ja pacze o.o ?\nWiem ze to patologia jest straszna ale moment 1.20 + jest po prostu przerabany ;O\nmina starej bezcenna\npo....ło go, to to jest wiocha.\npatologia w rodzinie... takich trzeba kastrować żeby się głupota nie rozprzestrzeniała\nSzkoda gadac matke traktuje jak kolezanke... Brak szaunku totalna porazka i ten taniec niech ze sciana tak tanczy a nie z Matka..;/\nTen komentarz wygrał plebiscyt w tym roku :D Congratulations!\nI weź tu nie bądź rasistą !!!\nza dużo murzynom zawdzięczam aby na rasizmu nie tępić. bez nich nie było by rapu, sorry nie znam żadnego białego rapera.\npaullla17, poznaj Eminema. :]-.-'\nJego siostrunie też bem tak pochylił ;p\nLoop dance fajny ale z babcią i psem przesadził\nten maly poruchał by wszystko nawet małpy w klatce.... Matce przy dupie majstrowal hehehehehe ,siostrze sie podobalo ...PATOLE !!!! :D\npowinno się ich raz na zawsze wykastrować, aby drugie pokolenie nie miało szansy w ogóle zaistnieć... Boże daj mi karabin....\nRodzice ich chyba ściągneli z torrentów, oni chyba nie istnieją na prawdę?\nhahaha nic dodac nic ujac super ruchacz i rodzinka wygrzmocona :D\nTen dzieciak jest po prostu zboczony ...aż strach pomyśleć co z niego będzie za parę lat\nWiecie może co to za piosenka i kto to gra?:D Z góry dzięki:D\no ja pie...ale jaja...\nHAh aż mi ziemniaki nosem wyszły !\nBoże! Biedny pies....\nbrak słów ! Po prostu mnie zatkało..\njaka patologia masakra...\n1:49 - młody się skapnął, że będzie następny :D\nmyślę ze babcia po takim incydencie wyprowadziła się z domu:D\nSzkoda mi ich matki D; zupełnie się zgadzam z uzytkownikiem ,,KONSERWANT" ;d\nhehe rozbawilo mnie to\npatologia to za słabe określenie to już jakaś poważna choroba\nJednym słowem mówiąc : PATOLOGY ! ! ! i jeszcze żeby własną mame i siostre ?\nno co grupowa orgia z matką psem i siostrą\nAle siostrę ma fajną :D\nTen gówniarz jest jakiś nienormalny!\nMały zboczuch ze skłonnościami do zoofilij nawet psa chciał zerżnąć\nTo DAGGARING (poch. z Jamajki) Tyle tylko, że nie widziałam jeszcze go w wykonaniu członków rodziny. I jeszcze z biednym psem :D chore.\njak już coś to 'DEGGERING' XD\na mi się zdaje czy babcia na końcu prawie że się popłakała? o,O\no ja pier**** co to kur** ma byc ... ?!\n"watch the fuck ?you stop this" reżyserka mówicie ?\nnie pierdulta ze taka az inna kultura. najbardziej pokrecone sa zółtki to oni mają automaty z uzywanymi majtkami na ulicy nie meksykanczycy.Są normlani to to dziwne dziecko ma sprawne we łbie i sie wydurnia do kamerki wątpie czy babcia chciala odrygwac taką role\nPolska na całego. Przestań zbierać byle co po necie. KARNY K**** ZA CH***** WSTAWIANIE!\nReżyserowane było, nie srajcie sie tak nad tym:>\nTo jest to co nasze rodaczki pociąga ,jak z kraju wyjadą\nJe**ne cygany burdel na łóżku ,burdel w głowie tylko by kradli srali i sikali za czyjąś ciężką pracę\ni to dominikanska republika. Kurestwo wszyscy maja we krwi dziewczyny normalnie juz sa w ciazy ok 12 lat.\nmasz racje to fakt ,im tylko seks w glowach ,kopuluja nawet w oceanie ,nie zwazajac na plywajacych obok ...ale nie tylko DR inne latynoskie narody tez ..goracy klimat -goraca krew !!\nHAHAHAHAHHAHA az mi lzy polecialy haha\nOk.Pomijając różnice kulturowe, to na pewno nie jest to rodzina z "wyżyn" intelektualnych....Ale białasy zwane polakami też mają swoje patologie niejednokrotnie dużo gorsze i na "wiocha" nie lądują...\nPo pierwsze, nie dzieje się to u nas, zapewne Meksyk lub okolice, a więc zupełnie inna kultura od naszej, inaczej postrzegana cielesność. Po drugie oni tak tancza do regeatonu, nie wiecie, poogladajcie inne filmiki tego typu. Jest to troche obleśne, tak z własną siostrą/ matką o_O ale dla nich norma\nnie wiem dlaczego tyle osob cie zminusowalo ja daje + bo to prawda ,wiekszosc latynosow inaczej odbiera cielesnosc i seks ,bardziej otwarcie -inaczej niz w naszej kulturze ,to widac na ulicach ,w metrze ,w publicznych miejscach ..mowie np o Usa -gdzie duzo ich mieszka,nie przeszkadza im obecnosc in\nfuuj brak slów....\nInna kultura, której przeciętny polak nie zrozumie :) Dla polaka to ruchy frykcyjne TYLKO I WYŁĄCZNIE. W obrazku nic zdrożnego nie widzę.\nTo czyli w ich kulturze gwałcenie matki i siostry jest na porzadku dziennym?\nto daggaring;) Jeżeli to kaaiby to normalne PRZY ZAŁOŻENIU, że osoby są dorosłe i obce. A nie jakiś młody popisuje się przed cam i robi passa passa babci.\n*Karaiby. Przepraszam za błąd.\nPrzeciętny czy nie, szacunek Polakowi się należy jak każdemu, a jeśli nie, to chociaż poszanowanie zasad pisowni. A Ty nie udawaj takiej "ponad wszystkimi", przejdzie Ci bunt nastolatków, to spojrzysz na to inaczej.\n1:20... Za ten wyczyn ten człowiek powinien dostać taki wpie*dal, że zaczął by się seplenić.\nKtos chetny na loko loko trum ??\nO mój Boże... brak mi słów dosłownie...\nodrażające... jak widzę takie rzeczy to zaczynem myśleć że za dużo w telewizji jest erotyki powciskanej... jak matka mogła tak wychowywanie i naukę syna zaniedbać?\nUmysł zdrowego człowieka nie ogarnie tego co dzieje się na tym filmie\nNie obrażaj zwierząt. Zwierzęta są lepsze od ludzi... To ludzie czynia najwięcej zła...\nMasz racje, wybacz :)\nloko loko trum^^\nNie wiem czy widzieliście ale on w 2 minucie poszedł jeszcze po brata ; D\nBrat skleił się o co chodzi i w odpowiednim momencie uciekł,oj sroga kara by to była:P\nTEPE CZARNUCH !!\nkolejna wypowiedź kolejnego kretyna. nie wiem co bardziej boli, ten filmik czy rasistowskie teksty w wypowiedziach, które nie mają zupełnie związku z filmikiem.\nJedyne co pomoże to egzorcyzmy O_O\nTu nawet Wiedźmin nie pomoże\nNa miejscu matki, to bym po mordzie wystrzelal.\nGodność ? Te brudasy chyba nie znają takiego słowa. Co za patola w ogóle... Rozumiem żarty, ale coś takiego ?... I ten obrazek na ścianie...\nkolego zacny Ty mój Ty chyba rasitą jesteś ;P ale i tak masz ode mnie łapkę w górę ;)\ntwój rasizm sprowadza cię na taki sam poziom intelektualny jaki posiada ten dzieciak jak nie większy bo on jest jeszcze młody i źle wychowany.\npaullla17 chciałaś chyba napisać mniejszy poziom intelektualny, nie większy :)nz\nPaulla ma rację. NIE RASIZMOWI!\nrasiści wyp...!!! i ode mnie minusik ( za rasizm ), nie wiem jak można dać+ ?


Bigos staropolski | LECLERC Gdańsk\nJesteś w E. Leclerc Gdańsk\tZmień sklep\nPoniedziałek - Sobota 7:00 - 22:00\n200 g wędzonego boczku TRADILEGE\n200 g wołowiny\n200 g łopatki wieprzowej\n3 kiełbasy czerwone\n1 kg kiszonej kapusty\n50 g suszonych grzybów\n2 listki laurowe RUSTICA\n2 ziela angielskie RUSTICA\n5 ziaren pieprzu RUSTICA\n1 ziarenko owocu jałowca\n1 litr wrzącej wody\n120 g śliwek suszonych TABLIER BLANC\n1 kwaśne jabłko\nBoczek pokroić w kostkę. Wrzucić do garnka z grubym dnem. Smażyć na średnim ogniu, pod przykryciem, przez około 15 minut, aż tłuszcz się wytopi, a boczek ładnie się zarumieni. Wołowinę, oraz wieprzowinę również pokroić w kostkę i dodać do garnka. Przyprawić solą i pieprzem i smażyć pod przykryciem na średnim ogniu przez około 20 minut, aż ładnie się zarumieni, co jakiś czas mieszając.\nW międzyczasie kiełbasę pokroić w plasterki i podsmażyć na osobnej patelni. Kiełbasę dodać do garnka z mięsem.\nZwiększyć ogień i zacząć dodawać stopniowo kapustę kiszoną. Dodać suszone grzyby oraz przyprawy. Następnie wlać wrzącą wodę, wymieszać i zagotować. Zmniejszyć ogień, przykryć i gotować przez około 1 godzinę, co jakiś czas mieszając. Zdjąć z ognia, ostudzić i odstawić w chłodne miejsce.\nDrugiego dnia bigos podgrzać, zagotować, zmniejszyć ogień i gotować pod przykryciem przez godzinę, co jakiś czas mieszają. Ponownie ostudzić i odstawić w chłodne miejsce\nTrzeciego dnia ponownie zagotować bigos. Śliwki wypłukać i pokroić w cienkie paseczki. Jabłko obrać, drobno pokroić. Dodać do bigosu. Gotować na małym ogniu przez około 45 minut.\nPodawać z ulubionym pieczywem, lub z ziemniakami.\nJak dobrze zaplanować menu na weekend pod namiotem?\nZdrowo i kolorowo, czyli letnia dieta pełna witamin\nNowalijki – czy będziemy je jeść już w lutym?\nPulpety w sosie śmietanowym z żurawiną\nZupa z brokułami i cheddarem\nRolada paprykowa z kozim serem, orzechami i rukolą\nSzaszłyki z figami\nPieczona pierś z indyka w glazurze miodowo musztardowej\nGdańskdis Sp. z o.o. oświadcza, że nie wyraża zgody na poddawanie sporów konsumenckich pod rozstrzygnięcie organów pozasądowych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 23 września 2016 r. o pozasądowym rozwiązywaniu sporów konsumenckich.\nRegulamin akcji lokalnej E.LECLERC GDAŃSK


Gu Żel 32G O Smaku Neutralnym - TRIRENT\n> TRI>Akcesoria>Odżywki>Gu Żel 32G O Smaku Neutralnym\nGu Żel 32G O Smaku Neutralnym\nPierwszy żel energetyczny Gu powstały ponad 20 lat temu. Po latach badań, testów, wprowadzaniu szeregu innowacji powstały nowe żele Gu! Ich producenci postawili sobie za zadanie stworzenie żela o idealnej kombinacji składników odżywczych dla naszego organizmu. I tak powstał żel Gu Energy Gel!\nW tym małym opakowaniu (32g) zawarte zostały wszystkie najpotrzebniejsze składniki odżywcze. Żel Gu Energy Gel CAramel Macchiato to opatentowana mieszanka węglowodanów (70%-80% maltodekstryna i 30-20% fruktoza), która dostarcza łatwo przyswajalnej energii na długi czas. Zawiera także elektrolity dbające o prawidłowe nawodnienie. Dodane aminokwasy natomiast opóźniają zmęczenie mięśni.\nJedna saszetka żelu dostarcza 100 kcal, zaleca się zażycie 1 opakowania 5 min przed wysiłkiem i co 30-45 minut podczas aktywności.


Home > Analisis Pengaruh Harga dan Karakteristik Konsumen terhadap Keputusan Pembelian pada Data.Com Computer Kota Pangkal Pinang > Reader Comments > Dekorowanie pokoju dziecięcego motywem...\nDekorowanie pokoju dziecięcego motywem superbohatera w Ultra Luxury Apartments w Indiach\nby Milford Tipton (2020-04-22)\nCzy masz małe dzieci (lub osoby dorosłe), które są podekscytowane superbohaterami? Czy chcesz ozdobić swoje ultra luksusowe apartamenty w Indiach popularnym wystrojem superbohatera? W takim przypadku nadszedł czas, aby odnowić pokój dla dzieci najlepszymi produktami superbohaterów.\nIstnieje mnóstwo pomysłów, które można wykorzystać do dekoracji pokoju dziecka. Skupiając się, powinieneś zamienić je w piękne miejsce, w którym dziecko będzie mogło w pełni cieszyć się swoim czasem. W ten sposób nie tylko pójdą do sypialni w czasie snu; pokochają dosłownie swój pokój, a ty z kolei.\nOto kroki, które należy zrobić:\nKrok 1: Spróbuj dowiedzieć się, kto jest ulubionym superbohaterem twojego dziecka. Czy on / ona pochodzi ze wszechświata Marvela lub wszechświata DC? Zbadaj innych pokrewnych superbohaterów i użyj ich jako motywu do pokoju. Na przykład, jeśli Twoje dziecko jest fanem DC, chcesz wybrać motyw Ligi Sprawiedliwości. Jeśli dziecko jest zwolennikiem Marvela, Avengers będą twoim wyborem.\nKrok 2: Po ustaleniu ich ideałów, przejdź do każdego dostępnego sposobu przyswojenia koncepcji w swoim pokoju. Czy chcesz pomalować je na ścianie, czy też wybrać tapety?\nMała uwaga: tapety będą łatwiejsze, ponieważ dzieci dość szybko zmieniają lojalność superbohatera.\nKrok 3: Możesz także przejść granicami. Granice nie są tak szerokie jak tapety. Można je wkleić tuż przy ścianach, a dekoracje nie wyglądają jak jibber-jabber. Inną świetną alternatywą jest zawieszanie / wklejanie plakatów naturalnej wielkości tych superbohaterów w pomieszczeniu. Mogą one również sprawić, że fanboy / girl wrażenie całkiem gładko.\nKrok 4: Dodaj dywany superbohaterów do podłogi. Dostępne są również maty. Jeśli nie zamierzasz przykrywać drewnianej podłogi lub marmurowej podłogi dywanami, możesz wybrać maty. Te superbohatericzne wyroby podłogowe świetnie nadają się do pokoju o tematyce superbohatera w ultra luksusowej nieruchomości mieszkalnej.\nKrok 5: Prześcieradło może być powtórzeniem nadruku superbohatera i może nie być. W takim przypadku możesz wybrać kontrastowe kolory. Na przykład, jeśli twoje dziecko jest fanem Supermana i wieszisz plakat Supermana tuż nad jego łóżkiem, prześcieradło może być kontynuacją tego samego szkarłatnego odcienia kostiumu Supermana. To na pewno będzie miało sens.\nKrok 6: Wybierz rolety tematyczne do okien. Lub, jeśli używasz prześcieradła tematycznego, twoje żaluzje mogą korzystać ze schematu kolorów wspomnianego powyżej. If you liked this post and you would certainly such as to get additional info regarding szczyrk Hotel kindly browse through the site. Na przykład, jeśli masz pokój w stylu Hulka i Thora, ciemne mogą być kombinacją zielonego i czerwonego (dla stroju Thora).\nTe kroki przyniosą zmianę w pokoju dziecięcym w ultra luksusowych apartamentach w Indiach. Możesz również używać naklejek 3D w dowolnym miejscu. Pomoże to w uruchomieniu motywu na żywo. Udekoruj sufit świecącymi w ciemności naklejkami, a twoje dziecko może zasnąć z ulubionymi superbohaterami świecącymi w sercu.


Zaproszenia na chrzest, urodziny - eko z wiankiem - Święta i okazje - DecoBazaar\n> Zaproszenia na chrzest, urodziny - eko z wiankiem (nr 6323591)\nZaproszenie idealne zarówno na chrzest, ślub czy urodziny - treść dopasujemy do okoliczności. Zaproszenie jest wykonane na bazie białego kartonu gramatury 250g, na który naklejony został brązowy papier ekologiczny. Na środku umieszczony został ozdobny kartonik z napisem otoczony wiankiem z kokardą u góry. Do zaproszenia dołączona jest koperta biała gramatury 120g.\nPo złożeniu zamówienia otrzymują Państwo pliki z tekstami do wyboru. zamówienie pojedynczej sztuki traktowane jest jako próbka i wysyłane jest z przykładowym nadrukiem. W celu zamówienia większej ilości proszę o wcześniejszy kontakt.\nCena obejmuje kopertę, pełną personalizację oraz projekt przed wydrukiem.\nCzas realizacji uzależniony jest od wielkości zamówienia i wynosi 3-10dni roboczych.\nTAGI: #zaproszenia ekologiczne, #zaproszenie na chrzest, #zaproszenie na sesję, #zaproszenie urodzinowe


Sprzedam dom : Warszawa Targówek , 283 m2, 2990000 PLN, 10 pokoi - Domiporta.pl\nDom na sprzedaż Warszawa, Targówek - 283,2m2\n2 990 000 zł 10 557,91 zł/m2\nDom 283,2m2, 10 pokoi Warszawa, Targówek\nCena za m2 10 557,91 zł/m2\nPowierzchnia całkowita283,20 m2\nDo sprzedania komfortowy wolnostojący dom położony na warszawskim Zaciszu. Wybudowany w 2006 roku w ponadczasowej, wyjątkowej architekturze w stylu dworkowym na urokliwej działce. W domu jest 10 pokoi, w tym 4 sypialnie z własnymi łazienkami oraz oddzielny apartament nad garażem. Do wykończenia wnętrz użyto onyx oraz zabudowy z naturalnego drewna. W standardzie jest klimatyzacja, ogrzewanie podłogowe, system alarmowy, automatyczne podlewanie ogrodu. Powierzchnia netto domu: 283,20 m2 Powierzchnia całkowita: 490 m2 Piwnica ma 45 m2, garaże 43 m2 Lokalizacja doskonale skomunikowana z pozostałymi dzielnicami miasta, do ścisłego centrum autem jest 15 min. Do stacji metra "Zacisze" pieszo jest 10 minut (odległość 800 m) Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości ASARI CRM (asaricrm.com)\nNumer oferty: 1787/3389/ODS\n372 m2 0,0672 ha 12 4 973 zł/m2\nObiekt 372 m2 na działce o pow.672 m2 w atrakcyjnej cenie Główne atuty nieruchomości: • bliskość komunikacji miejskiej • cicha...\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Dom Warszawa, Targówek Powierzchnia: 283,2 m2 Cena: 2 990 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr 1787/3389/ODS\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Dom Warszawa, Targówek Powierzchnia: 283,2 m2 Cena: 2 990 000 PLN Proszę o kontakt


Grudzień 2007 – Dorota Demendecka\nOto jaki tort urodzinowy wybrala sobie moja trzylatka. McQueen kroluje wszedzie! Przyjecie sie odbylo, goscie przybyli, humory dopisywaly, sto lat odfalszowalismy (wszystko jest utrwalone na filmie). A tutaj Emi oglada prezent od Zosi (jak to Emi mawia: „mojej Zosi”)\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-29 2018-12-19 0 Minutes\nWzorem malych Murzynek – glowa cala w kucykach.\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-26 2018-12-19 0 Minutes\nWigilie rozpoczelismy tradycyjnie, dzielac sie oplatkiem. Emilce szalenie spodobal sie zwyczaj skladanie sobie zyczen. Poczatkowo zawstydzona i troche zmieszana, z czasem rozkrecila sie na dobre – kazdemu z nas zlozyla zyczenia kilkakrotnie.\nWigilijne uszka okazaly sie byc hitem samym w sobie i zniknely zanim zdazyl pojawic sie na talerzu barszcz 🙂\nNastepnie przyszedl czas na prezenty. Troche z tata dalismy plame, bo nie uzgodnilismy zawczasu oficjalnej wersji: kto wlasciwie przynosi te prezenty – Mikolaj, Gwiazdor, Aniolek, my sami? Efekt zamieszania byl taki, ze prezent dla taty kupila mama, a prezenty dla dzieci przyniosl Aniol (tacie raz wyrwal sie Gwiazdor, co wprawilo nasza dociekliwa Emilke w dluzsze zastanowienie. Cale szczescie nie drazyla tematu).\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-25 2018-12-19 0 Minutes\nAnglia nas rozpiescila i rozpuscila do granic mozliwosci. Bylismy dzis na spacerze „przedswiatecznym” w parku. Ledwie minus jeden stopien, a my sie trzesiemy z zimna, przebieramy nogami i dygoczac pedem wracamy do domu. Nawet slonce nie przekonalo nas, by zostac dluzej niz to konieczne. Emilka zaliczyla w tempie ekspresowym hustawke, porzucala kawalkami lodu do zamarznietego stawu i ze dwa razy zjechala na brudozjezdzalni.\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-23 2018-12-19 0 Minutes\nPonizej: w diecie niemowlecia nie ma miejsca na ciezkostrawne kapusty, grzyby, makowce i inne dobroci bozonarodzeniowe, tak wiec Nineczka radzi sobie jak moze i… zjada ozdoby choinkowe:\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-22 2018-12-19 0 Minutes\nNajbardziej ogolny podzial smokow przebiega w oparciu o kolorstyke skory: sa zielone (polskie) i czerwone (angielskie). Jak mozna zauwazyc, podzial ze wzgledu na kolor jest rowniez podzialem geograficznym – to taka uwaga na marginesie.\nWracajac do glownego watku: smoki dziela sie rowniez na zle i dobre, na jednoglowe i wieloglowe, na wszystkozerne i zerne-niektore-rzeczy (zeby wymienic tylko najbardziej charakterystyczne z nich: lizakozerne, gumozerne, cukrozerne itp). Smocza tematyka kroluje, dominuje, hmm… no dobra, jest jedyna obecnie tematyka prac plastycznych Emilki. Co oznacza rowniez, ze i tata, a najczesciej mama, sa zaangazowani w rysowanie, malowanie i lepienie z ciastoliny smokow. Poznizej obrazek, na predce w photoshopie sklecony, wydrukowany, w ramke oprawiony i w pokoju Emci zawieszony. Smok jest wawelski, a corka krakowska (co po stroju chyba widac?)\nPoza tym swieta, swieta, swieta. Gotujemy, pieczemy i cieszymy sie z wolnego. Dwa tygodnie razem – piekna perspektywa. Wszyscy juz zdrowi, Nineczka jedynie cierpi z powodu zabkow, ale pomaga jej Nurofen i mysle, ze juz niedlugo kolejne zebiszcza sie pojawia. Co ciekawe, beda to kolejne zabki na dole. Gora nadal szczerbata 🙂\nPo swietach urodziny Emi – TRZECIE! Przyjecie przygotowane, dzieciaki zaproszone, wszystko nakupione. Pozostaje jeszcze zwlec do domu tort, nadmuchac setke balonow i zabawy dla dzieci wymyslic.\nSmoka i zbroje rycerska 🙂\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-22 2018-12-19 1 Minute\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-17 0 Minutes\nDziewczyny, dlaczego Wy tak szybko rosniecie? Jeszcze niedawno Ninka nie umiala sie przewrocic sama z boku na bok… Teraz zabawa w stanie i chodzenie przy meblach, to najwieksza frajda dla malej. Emi ma na ten temat nieco odmienne zdanie. Jej krolestwo plastyczne mieszczace sie na stoliku w kuchni jest w powaznym zagrozeniu: Nina siega po wszystkie kredki, pisaki i kartki.\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-15 2018-12-19 0 Minutes\nNowy zabek, upadki, przymrozek i inne…\nWeekend Nineczka przywitala bolem dziasel. Jeszcze rano bylo wszystko w miare dobrze (choc to zajadle obgryzanie lyzeczki w czasie sniadania nie wrozylo dobrze), dopiero pod wieczor zaczely sie placze, slinienie, goraczka. Bidulka mala, ciagle tylko chciala wstawac, podnosila sie przy meblach, wspinala ciagnac moje nogawki od spodni i… upadala. Z bolem dziaselek znacznie gorzej jej szlo wstawanie, wiec i upadkow bylo dzis sporo.\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-14 2018-12-19 0 Minutes\nDorota Demendecka\tBez kategorii\t 2007-12-14 0 Minutes


Piątoklasista pomógł kobiecie z hipotermią\nDzięki lekcji o pierwszej pomocy, uczeń z Jaworza udzielił wsparcia osobie z obniżoną temperaturą ciała. Empatia chłopca uchroniła kobietę przed zamarznięciem.\nKiedy w minioną sobotę kilkunastoletni Maks z Jaworza (województwo śląskie) wracał z treningu piłki nożnej do domu, jego uwagę przykuła siedząca na przystanku autobusowym kobieta. Nie było z nią kontaktu, miała opuszczoną głowę i przemoczone buty. Okazało się, że jest bardzo zmarznięta, a jej organizm jest bardzo wychłodzony. Chłopiec przystanął przy nieznajomej i poinformował o jej stanie tatę kolegi, który przejeżdżał akurat w pobliżu samochodem. Do potrzebującej wezwano karetkę pogotowia. Ratownicy medyczni przyznali, że gdyby kobieta spędziła na mrozie jeszcze kilkadziesiąt minut, mogłaby wychłodzić się na śmierć.


Scenariusz: William Castle\nObsada: Bradford Dillman, Joanna Miles, Richard Gilliland, Jamie Smith-Jackson, Alan Fudge\nJeannot Szwarc to reżyser głównie serialowy, ale zdarzyło mu się nakręcić również dwa horrory. Jeden z nich to sequel głośnego filmu Stevena Spielberga ''Jaws'' a drugi to typowy animal attack jakich powstawało w latach 70-tych zatrzęsienie. Czy warto sięgnąć po ''Buga''? Zapraszam do recenzji...\nTrzęsienie ziemi powoduje wydostanie się na powierzchnię hord zmutowanych karaluchów, które mają zdolność samozapłonu. Z dnia na dzień sytuacja staje się coraz gorsza. W małym miasteczku powoli insekty zaczynają przejmować kontrolę, niszcząc co się da na swej drodze. Miejscowy naukowiec jedyną szansę na pokonanie natarczywych karaluchów widzi w wyjaśnieniu pochodzenia ich tajemniczych zdolności i poznania natury, ale czy uda mu się wytępić szkodniki zanim te zrównają wszystkie okoliczne farmy i ich mieszkańców z ziemią?\nPrzed seansem owego filmu miałem wobec niego spore oczekiwania, których niestety nie spełnił. Film Szwarca okazał się być przeciętniakiem pod każdym względem. Gra aktorska do rewelacyjnych nie należy, ale można powiedzieć, że jest całkiem przyzwoicie choć zdarzają się i wpadki. Plusa należy przyznać za klimat grozy, który jest całkiem dobry a w powiązaniu z atmosferą małego sennego miasteczka daje wręcz znakomita kompozycję. Przeciętna natomiast jest ścieżka dźwiękowa - po prostu nijaka. Krwawych scen w zasadzie nie ma. Na wyróżnienie zasługuje szczególnie ''pojedynek'' karaczana z kotem zakończony zresztą zwycięstwem tego pierwszego. Ponieważ ciężko oczekiwać żeby karaluchy sprawiały, że krew tryska na lewo i prawo, dlatego też nie mogę narzekać na brak scen gore, które przecież nie są w tego typu produkcji absolutnie konieczne.\nWarto również zwrócić uwagę na głównych aktorów tego spektaklu. Karaluchy, bowiem o nich mowa, w większości scen były prawdziwe. Niektóre martwe, niektóre żywe. Żeby było ciekawiej robale te zdają się bardzo logicznie myśleć a najlepszym tego przykładem jest scena w domu profesora, gdy insekty ustawiają się na ścianie tworząc napis... Pomysł z inteligentnymi karaczanami nie przypadł mi do gustu. Co jak co i kto jak kto, ale to są zwykłe robaki, które nie mają prawa zachowywać się tak jak to robią te z filmu Szwarca.\nSporą wadą filmu są również dłużyzny i niepotrzebne momenty, których tu niestety nie brakuje no i oczywiście sam finał, który wyraźnie pokazuje, że zabrakło pomysłu by to wszystko lepiej zakończyć. Na uwagę zasługują efekty pirotechniczne i sceny z udziałem karaluchów, które jak na produkcję bardzo niskobudżetową prezentują się naprawdę nieźle.\nNiestety całokształt już tak dobrze nie wypada, film Szwarca jest najzwyczajniejszym w świecie średniakiem, ale wiadomo, że jest to produkcja o niebo lepsza niż jakakolwiek pozycja SF Channel, który również nie pożałował funduszy na filmy z insektami w roli głównej. ''Bug'' polecić mogę jedynie zagorzałym miłośnikom Animali. Pozostali spokojnie mogą sobie tę pozycję darować.


Administracyjny pracownik sekretariatu - Gdańsk - Gumtree Poland - 915924680 | Gumtree\nPomorskieOferty Pracycall center | Gdańskogłoszenie 915924680\nKontakt i udzielanie informacji na temat funkcjonowania kursu klientom w pracowni, poprzez drogę mailową i telefoniczną;\nKoordynacja zajęć, pomoc techniczna i odpowiadanie na pytania prowadzących;\nDbanie o sprawne funkcjonowanie pracowni i biura, nadzorowanie ich zaopatrzenia i działania urządzeń biurowych;\nDbanie o pracownię - kontrolowanie zaopatrzenia i uporządkowania sal, korytarzy i pokoi służbowych;\nModerowanie platformy kursanta oraz uzupełnianie treści na naszej stronie internetowej;\nPrzyjmowanie zapisów na kurs i weryfikacja danych na zgłoszeniach;\nUstalanie wielkości i ilości grup, planów zajęć oraz wprowadzanie list obecności;\nObsługa urządzeń biurowych - np. skanowanie prac, drukowanie materiałów do zajęć, dokumentów; obsługa ksero\nZapewnienie wsparcia administracyjnego, organizacyjnego i technicznego pracownikom firmy;\numiejętność podstawowej obsługi komputera i pakietu MS Office;\npunktualności, samodzielności i dobrej organizacji pracy;\nważne jest dla nas pozytywne nastawienie i komunikatywność. Kładziemy nacisk na pozytywne relacje w zespole;\nmile widziani studenci zaoczni;\nnie wymagamy doświadczenia, a oczekujemy chęci do nauki nowych rzeczy wszystkiego Cię nauczymy;\ndoświadczenie na podobnym stanowisku będzie atutem przy negocjacji wynagrodzenia;\ndodatkowym atutem będą umiejętności w prowadzeniu konta na Instagramie i Facebooku;\npracę od poniedziałku do piątku w godzinach +/- 11.00 - 19.00 na ¾ bądź pełen etat;\n2 m-c okresu próbnego umowę zlecenie\nwynagrodzenie w zależności od doświadczenia od 20zł brutto/h\nCV ze zdjęciem prosimy przesyłać na adres: praca@domin-gdansk.pl - w tytule maila wpisując “CV - imię i nazwisko”\nProsimy o zawarcie w CV klauzuli: „Wyrażam zgodę na przetwarzanie danych osobowych zawartych w mojej ofercie pracy dla potrzeb niezbędnych do realizacji procesu rekrutacji prowadzonego przez DOMIN Gdańsk z siedzibą we Gdańsku zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz. U. z 2014 r. poz. 1182, 1662)”.\nDomin Gdańsk(Zobacz więcej ogłoszeń)Użytkownik od 02-2019\nLubisz sprzedaż i szukasz miejsca w którym będziesz mógł się rozwinąć i dobrze zarobić – to oferta dla Ciebie! Zadania:Praca na stanowisku specjalisty do spraw sprzedaży. Wykonywanie rozmów telefonicznych, po polsku do polskich firm znajdujących się w anglojęzycznych krajach w celu przedstawiania naszej oferty.Wymagania:Aktywność, otwartość na nowe zadania, wysoko rozwinięte umiejętności interpers ...\nMożesz złożyć cv również bezpośrednio na naszej stronie: career.homeglobal.com/cp/j/12370/a/3/specjalista-ds-sprzedazy-i-obslugi-klienta-ze-znajomoscia-jezyka-finskiego-dunskiego-szwedzkiego Poszukujemy osób dynamicznych i kreatywnych, którym zapewnimy cykl niezbędnych szkoleń aby mogli osiągać swoje cele. Doceniamy zaangażowanie i zdolności sprzedażowe. Dla Naszych Klientów świadczymy usługi na n ...


Auto Szrot Bysław – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Bysław\nChcesz jakościowych części samochodowych? Trafiłeś w idealne miejsce – Auto szrot Bysław. W naszej ofercie odnajdziesz przede wszystkim części do aut – nie tylko blacharskie, ale też mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszego asortymentu każdą osobę, która jest zainteresowana doskonałą jakością i bardzo niską ceną. Tak wyglądają wymagania, które spełnia nasz auto szrot Bysław.\nSKUP AUT Bysław\nAUTA ZŁOM Bysław\nWybierz spośród licznych podzespołów do swojego samochodu. Z powodu nieprzeciętnych stanów magazynowych możemy zapewnić Ci kilka egzemplarzy poszczególnego komonentu – w ten sposób wybierzesz to, co najbardziej Ci się podoba.\nNajlepszym sposobem na zdanie sobie sprawy o naszej jakości jest naturalnie odwiedzenie naszego szrotu – w pierwszej kolejności jednak zapraszamy do skorzystania z naszej infolinii w celu skontaktowania się z nami. Nasi pracownicy codziennie dokładają wszelkich starań, aby znaleźć najlepsze części dla naszych nabywców – tylko tak możemy się upewnić, że nasi klienci będą zadowoleni z naszych usług. Nasze wieloletnie doświadczenie przekonuje nas o tym, że nie ma miejsca, gdzie kupisz komponenty taniej niż właśnie na złomowisku. Jest tak, dlatego że części sprzedajemy bez pośredników – prosto z naszego magazynu.\nNa szrot Bysław znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.


Podróż Moich Marzeń > AUSTRALIA > artykuły, realcje i zdjęcia z podróży > Globtroter.pl\nPodróż Moich Marzeń > AUSTRALIA\nMarzenia z dzieciństwa spełniają się :-) Przeczytajcie relację z podróży do Australii i uwieżcie, że Wam też się uda!\nW końcu roku 2011odbyłem podróż, na którą czekałem od dzieciństwa.\nKiedy chodziłem do szkoły podstawowej ,w mojej głowie zakwitły marzenia wyjazdu do najbardziej odległej dla mnie części świata leżącej na drugiej półkuli, gdzie wszystko stoi do góry nogami, gdzie jak u nas jest dzień, to tam jest noc, a jak u nas jest zima, to tam jest lato. Marzyłem wtedy o zobaczeniu kangurów, krokodyli i bardzo czarnych ludzi.\nNie pamiętam skąd się wzięły moje marzenia, ale pamiętam jak wiele miejsca zajęły w mojej głowie.\nKiedy miałem 16 lat obejrzałem w kinie film, który je odświeżył i upewnił mnie w przekonaniu, że podróż na wymarzony, odległy ląd kiedyś się ziści.\nBohater filmu Michael J. 'Krokodyl' Dundee traper z australijskiego buszu był przez wiele lat moim idolem. Od tego momentu marzyłem, żeby założyć na głowę kapelusz ze skóry kangura, mieć na swoich spodniach pasek ze skóry krokodyla, buty kowbojki i oczywiście duży, ostry nóż za paskiem.\nŻaden film przyrodniczy, program telewizyjny i opowiadania radiowe o Australii nie przeszły mi koło nosa. To przykłady na kształtowanie w mojej głowie obrazu krainy, do której w końcu się udałem.\nUluru-Kata Tjuta National Park., Nothern Teritory, konkurs, AUSTRALIA\nByła wiosna 2011 roku. Któregoś dnia: praca, komputer, otwarta poczta, nadchodzi e-mail od kolegi ze studiów. Temat brzmi „ANZ”.\nO co chodzi? – pomyślałem. Czym jest ANZ?\nBrak czasu w pracy nie przeważył nad ciekawością o zawartości maila. Po chwili czytania wiedziałem: A = Australia, NZ = Nowa Zelandia. Nie musiałem czytać do końca tej propozycji wyjazdu do miejsca moich marzeń - w mojej głowie była już odpowiedź na pytanie postawione na końcu maila: „czy jedziesz z nami?”.\nOdpowiedź z miejsca brzmiała: „Tak”.\nKilka miesięcy później pakowałem walizkę i szykowałem sprzęt fotograficzny. Leciałem na Antypody. Niewiele dni przed podróżą kupiłem książkę „Śniadanie z kangurami - australijskie przygody” Billa Bryson’a. W sam raz na wielogodzinną, męczącą podróż. Z wcześniejszych doświadczeń wiedziałem, że nawet najlepsze przewodniki nie dają tyle wiedzy i wyobrażenia, co pierwsza, lepsza książka podróżnicza. Później okazało się, że mój pomysł był strzałem w dziesiątkę.\nPodróż trwała 46 godzin. Szczęściem jest, kiedy człowiek będący z dala od domu znajduje się w towarzystwie innych ludzi – najlepiej znajomych. W moim przypadku moimi znajomymi byli „starzy kumple”, z którymi znam się od lat. Wcześniej odbyliśmy razem podróż do Ameryki Południowej. Z taką ekipą nie można czuć się osamotnionym i z pewnością nie jest nudno. W razie czego miałem w rezerwie moją książkę. Jej zadaniem było zapełnić czas w podróży pomiędzy: Warszawą – Londynem – Hong Kongiem – Brisbane i Cairns.\nTak długa podróż jest wręcz wyzwaniem dla psychiki człowieka i dla puchnących podczas lotów nóg. Pomocne okazują się zatyczki do uszu i dobre słuchawki, dające możliwość słuchania muzyki w izolacji od hałasu w samolocie. Dzięki nim łatwiej czyta się książkę lub zażywa snu.\nCairns, Queensland, konkurs, AUSTRALIA\nPodczas podróży używałem zatyczek, słuchawek, czytałem książkę i spałem oczywiście.\nOsoby mające wyobraźnię i szacunek do innych podróżnych pomyśleć musiały również o prysznicu i przebraniu bielizny na międzylądowaniu w Chinach. Jaka to ulga wykąpać się po czternastu godzinach lotu i 7 godzinach zwiedzania parnego Hong Kongu.\nPodczas długich przelotów na trasie Europa – Australia moja książka wciągnęła mnie tak mocno, że zrealizowałem założone dla niej i dla mnie zadanie – została przeczytana w całości. Dowiedziałem się z niej o historii Australii. Od pierwszych wypraw badawczych po dzisiejsze czasy. Same podstawowe informacje podane w inny niż w przewodnikach turystycznych sposób. Ile łatwiej było mi znaleźć się w sytuacjach, kiedy miejscowi przewodnicy przekazywali skrótami istotne informacje na temat miejsc, które odwiedzaliśmy. Książka jak zwykle jest dobrym sposobem na pozyskanie informacji o celach podróży. Przewodnik je utrwala, a zdjęcie zatrzymuje na zawsze i to nie tylko w głowie.\nW większości dzisiejszych samolotów każdy pasażer ma możliwość śledzenia trasy samolotu i określania jego położenia nad Ziemią. Z jak wielką ciekawością i niecierpliwością patrzy człowiek na mały ekranik umieszczony na poprzedzającym fotelu widząc setki czy tysiące pokonanych kilometrów trasy. Z jaką radością widziany jest punkt trasy, w którym przewidywane jest lądowanie. W końcu będzie można rozprostować nogi, przywrócić poprawne krążenie krwi w żyłach. Taka radość następuje zwłaszcza w sytuacji bardzo długiej podróży. Wylatując z Hong Kongu w kierunku Cairns położonego na północno-wschodnim wybrzeżu Australii nie zdawałem sobie sprawy z tego, co czeka mój zmęczony podróżą organizm. Otóż po około 7 godzinach lotu na obserwowanym przeze mnie ekraniku pojawiła się nazwa Cairns – punkt końcowy trasy. Była około trzydziesta dziewiąta godzina podróży do Australii. Jaka radość!!!\nNiebywałą ulgę przyniosła mi ze sobą ta informacja. Za chwilę będzie lądowanie, za około godzinę wyprostuję się i stanę na ziemi.\nTylko kto w czasie tak długiej podróży, z tak wieloma strefami czasowymi orientuje się w czasie? Nikt, poza załogą samolotu!\nSydney, Nowa Południowa Walia, konkurs, AUSTRALIA\nOni nie powinni się pomylić. Moja kolejna myśl - przecież w ciągu godziny tuż przed lądowaniem nie podadzą obiecanego śniadania!!! Co jest? Minęło następnych trzydzieści minut. Samolot na ekraniku jest bardzo blisko Cairns, a my nadal na wysokości 12tys metrów nad poziomem morza. Przecież nie będziemy pikować, aby znaleźć się szybko na ziemi!\nPo kolejnych 30 minutach samolot przeleciał nad miejscowością, gdzie planowany był pierwszy nocleg.\nPo chwili obsługa samolotu rozpoczęła rozdawać śniadanie. Zapytałem Panią Stewardessę: dlaczego nie wylądowaliśmy? Odpowiedź zwaliłaby mnie z nóg, gdybym nie siedział na moim fotelu. Pani powiedziała, że najpierw wylądujemy w Brisbane - położonym na południe od Cairns - za około 3 godziny, tam wysiądziemy z samolotu, przejdziemy przez odprawę lotów krajowych, wsiądziemy do tego samego samolotu i po kolejnych trzech godzinach wylądujemy w Cairns.\nO zgrozo!!! Jeszcze sześć godzin podróży!!!\nTuż przed wylotem z Polski dowiedzieliśmy się, że australijski przewoźnik lotniczy - linie Quantas - planuje strajk w czasie, kiedy my będziemy udawali się z północno-wschodniego wybrzeża do środka kontynentu i później na południe do Sydney.\nDobra wiadomość jak na wymarzoną podróż – pomyślałem. Skoro tyle lat czekają tam na mnie, to nie zrobią mi takiej przykrości ze strajkiem – kolejna myśl. Trzeba lecieć!\nPo czterdziestu sześciu godzinach podróży koła samolotu dotknęły powierzchni pasa startowego lotniska w Cairns w stanie Queensland w Australii. Wszyscy pasażerowie z ulgą wstali z miejsc i po chwili byli gotowi do wyjścia z samolotu.\nUluru, Nothern Territory, konkurs, AUSTRALIA\nPo wyjściu z hali lotniska stanąłem z dala od mojej grupy i w bezruchu upajałem się zielenią, spokojem, ciepłem lekko poruszającego się powietrza i śpiewem ptaków. W oddali po drugiej stronie ulicy dostrzegłem znajomy kształt kwiatów. Wcześniej widziałem je w amazońskiej dżungli. Była późna wiosna. W Polsce późna jesień. Na moim telefonie godzina trzynasta. W moim domu w tym samym momencie pierwsza w nocy. Tutaj faktycznie wszystko stoi do góry nogami – przypomniałem sobie dawne wyobrażenia.\nJak mi dobrze – powiedziałem do siebie półgłosem i wróciłem do grupy stojącej przy bagażach w oczekiwaniu na busa, który z lotniska miał nas dowieźć do miasta oddalonego o około 7 kilometrów.\nUśmiechu na twarzy dodał widok kierowcy siedzącego po prawej stronie pojazdu. Przecież jeździ się tutaj lewą stroną ulicy.\nJadąc przez miasto widziałem niewiele pojazdów na ulicach, a pieszych nie było widać wcale. To około stutysięczne miasto wyglądało w moich oczach wyjątkowo spokojnie jak na południe dnia powszedniego.\nCairns słynie z przemysłu cukrowniczego ze względu na liczne plantacje trzciny cukrowej i jest bazą turystyczną dla ludzi, którzy za cel postawili sobie odwiedzić Wielką Rafę Koralową, na którą można dopłynąć szybką łodzią w około 1,5 godziny.\nKolonialny hotel, do którego przyjechaliśmy powitał nas uśmiechami obsługi. Jak to zwykle bywa po długiej podróży każdy chce skontaktować się z najbliższymi korzystając z internetu. Okazało się, że jest dostęp do tego okna na świat, ale za godzinę przesyłu danych trzeba słono zapłacić. Hotel niczemu nie jest tu winien. W tym rejonie świata internet zapewnia niewielka ilość usługodawców internetowych. Zatem konkurencja jest niewielka, a to powoduje wysoką cenę. Wspólna decyzja grupy o składce, kolejka i każdy po 15 minut przy komputerze wystarczyły na niski koszt i załatwienie najważniejszych spraw przez internet. Tego typu sytuacje towarzyszyły nam przez cały pobyt.\nPodobnie zrobiliśmy z sejfem hotelowym. Wysoka indywidualna cena nie zachęcała do zabezpieczania dokumentów i pieniędzy w osobnych schowkach. Podróże kształcą. W naszych hotelach sejf jest na wyposażeniu pokoju. Tutaj był dostępny tylko przy recepcji za opłatą.\nW planie na pierwszy dzień pobytu nie było nic zapisane. Jednak każdy chciał wykorzystać wolny czas. Padło hasło o zbiórce przed hotelem o 16.30 celem wyjścia na zwiedzanie miasta. Do tego czasu każdy skorzystał z prysznica i wygodnego łóżka.\nPo godzinie 17tej dotarliśmy w okolice wybrzeża. Po drodze mijaliśmy drzewa mango, na których zawieszone ogromne nietoperze urządzały hałaśliwe kłótnie. Wielkością można przyrównać je do polskiego kota. Nie wyobrażam sobie bezpośredniego spotkania z tym zwierzęciem.\nNad samym oceanem zaskoczył mnie widok plaży urządzonej w dużych basenach. Kilkadziesiąt osób korzystało z kąpieli. Ale nikt nie kąpał się w oceanie. Po chwili zauważyłem żółte tablice ostrzegawcze z informacją o zakazie kąpieli na otwartym akwenie ze względu na bezpośrednie zagrożenie atakiem krokodyla. Po takim komunikacie wzrok mi się zaostrzył. Całe szczęście szedłem wzdłuż linii brzegowej drewnianym, wyniesionym nad ziemię pomostem promenady.\nChwilę później znalazłem odpowiedź na swoje pytanie, dlaczego wcześniej nie widziałem nikogo na ulicach miasta. Mnóstwo ludzi odpoczywało w tej chwili wzdłuż plaży na trawnikach. Rodzinne lub towarzyskie pikniki na kocykach lub ręcznikach. Kosze z owocami, jedzeniem i zabawkami stały przy każdej grupce ludzi. Dzieci bawiły się ze sobą, a atmosfera wskazywała na pełnię szczęścia tubylców.\nJeśli to tak wygląda każdego dnia, to już wiem dlaczego w Europie pracujemy tak dużo. Przyroda równoważy w ten sposób nadwyżki i braki – pomyślałem.\nW drodze powrotnej do hotelu napotkaliśmy sklep z pamiątkami, gdzie można było kupić kartki pocztowe i znaczki. Każdy skorzystał z okazji. Obok był pub, gdzie usiedliśmy, aby odpocząć, napić się piwa i wypisać na nich pozdrowienia z Australii. Większość z nich przedstawiała rafę koralową, którą każdy z nas miał zobaczyć następnego dnia.\nZmęczeni podróżą i spacerem wróciliśmy do hotelu na kolację.\nKolejnego dnia plan przewidywał wyprawę łodzią turystyczną na rafę.\nWielka Rafa! Kolorowy świat podwodny, ryby, żółwie, a może rekiny.\nZadawałem sobie pytanie: na ile doznań pod wodą pozwoli mi zwykła rurka, maska i płetwy na nogach?\nJak zwykle wziąłem ze sobą aparat. Ba, nawet dwa! Lustrzanka w tym wypadku to za mało. Drugi aparat pozwalał na robienie zdjęć i filmików pod wodą. Całe szczęście, że go zabrałem.\nNa przystani od rana wiele grup gromadziło się przy swoich łodziach, motorówkach, katamaranach. Około 9tej jedni po drugich odpływali w obranych wcześniej kierunkach prowadzących do miejsc, gdzie Wielka Rafa pozwalała doznać odrobiny swego potężnego piękna.\nNasz katamaran płynął na północny-wschód w kierunku niewielkiej wysepki oddalonej o prawie dwie godziny drogi od brzegów Cairns.\nSłońce świeciło od rana. Jego promienie w miarę oddalania się od brzegu dawały się ludziom coraz mocniej we znaki. Aby uchronić się od ich silnego działania pasażerowie skrywali się w cieniu przygotowanych przez armatora płócien, schodzili pod pokład i używali kremów zabezpieczających. Temperatura około godziny dziewiątej przed południem była bliska dwudziestu pięciu stopniom Celsjusza, a słupek rtęci szedł wyraźnie w górę. Na szczęście wiatr łagodził odczucie gorąca. Podczas rejsu oczy cieszyły się pięknym turkusowym kolorem wody, widokiem ptaków morskich i egzotycznych ryb przeróżnej wielkości i kształtów, malutkich i podłużnych po wielkie i płaskie przypominające kształtem rakiety do tenisa. Ostatnie kilkanaście minut rejsu zajęły sprawy organizacyjne przekazywane przez kapitana statku oraz informacje w kwestii bezpieczeństwa podczas przebywania poza katamaranem w czasie pobytu na wyspie i przy nurkowaniu na rafie.\nDotarcie na samą wyspę odbyło się za pośrednictwem małych dziesięcioosobowych łódek, które mając niewielkie zanurzenie nie były narażone na uszkodzenie kadłubów przez występujące na niewielkiej głębokości części koralowców. Katamaran zatrzymał się w odległości około dwustu metrów od wyspy. Każdy z pasażerów miał niewiele na sobie lub ze sobą. Strój kąpielowy, ręcznik, podstawowy sprzęt do pływania pod wodą, krem z filtrem i aparat były wszystkim, czego potrzebowaliśmy do spędzenia trzech godzin w tej cudownej podwodnej krainie zwierząt i roślin.\nPierwsze, co zapamiętałem po wyjściu z łódki na wyspę to bardzo ciepła woda oceanu. Zapytałem obsługę o temperaturę wody. Zdębiałem na sekundę, gdy usłyszałem odpowiedź: „twenty seven”.\nDwadzieścia siedem stopni nie ma nawet woda w basenie, a tutaj na otwartym oceanie wiosną temperatura jest bardzo wysoka. Zdecydowanie nie był to powód do zmartwienia.\nDługo się nie zastanawiałem. Ręcznik i krem zostały na piasku, a cała niewielka reszta ekwipunku wraz ze mną wylądowała w wodzie.\nPierwsze kilkanaście metrów od brzegu obfitowało w obumarłe resztki koralowców. Chyba ze względu na częste wynurzanie z wody podczas pływów oceanu. Za to kilkanaście kroków lub machnięć płetwami dalej wpłynąłem w nieznany dla moich oczu podwodny świat. Na początku nie wiedziałem, co wybrać, gdzie płynąć. Różnorodność kolorów i kształtów na podwodnych ogrodach była tak duża, że można było stać w miejscu i rozglądać się wokół ciesząc oczy zmieniającymi się obrazami.\nPływające blisko ryby prowokowały do pływania ich wodnymi ścieżkami. Ten sposób był najlepszym do zmiany miejsc i pozwalał na odkrywanie coraz to innych podwodnych widoków. Wcześniej takie obrazki widziałem tylko w marzeniach, w gazetach, w telewizji lub internecie. Teraz sam byłem częścią tego wspaniałego, odległego świata. Płynąc równolegle do brzegu zobaczyłem, że piasek na dnie się poruszył. Zatrzymałem się na chwilę wisząc w wodzie przesuwany to w górę, to w dół przez fale. Po chwili spod piasku wypłynęła płaszczka, której ciało miało średnicę około sześćdziesięciu centymetrów. Jej kolor zlewał się z dnem, a skóra przyozdobiona była niebieskimi cętkami. Długi, szpiczasty ogon służył za ster tej pięknej ryby.\nStado małych rybek zabrało mnie na głębszą wodę. Tam znalazłem się wśród falujących wraz z wodą roślin przypominających makaron włoski. Wokół mnie kwitły korale o rozmaitych kształtach i kolorach. Jedne skupiały się w kule inne budowały kształt blatów stołowych, jeszcze inne wyglądały jak drzewa.\nPłynąc dalej od plaży widziałem coś w rodzaju ogromnych, lekko otwartych muszli małż wypełnionych jakąś stałą masą, z której wystawało coś w rodzaju rurki, która wypuszczała z - i wpuszczała do muszli wodę. Gdzie indziej potężne jakby skalne narośla z lekko pomarszczoną powierzchnią sprawiające wrażenie obumarłych. Jednak było to tylko złudne wrażenie. Wszystko, co mnie otaczało było żywe, falowało, jakby oddychało. Pływające różnej wielkości, kolorowe ryby robiły gwar w tym czarodziejskim podwodnym ogrodzie.\nByłem już w miejscu, gdzie powierzchnię wody od dna dzieliły 2-3 metry i kątem oka spostrzegłem w oddali powoli przesuwający się znajomy kształt. Podpłynąłem bliżej i zobaczyłem wielkiego żółwia morskiego. Jego skorupa miała średnicę około siedemdziesięciu centymetrów. Postanowiłem, że potowarzyszę jemu w patrolowaniu rafy. Widział mnie i nic sobie z tego nie robił. Po chwili nabrałem w płuca zapas powietrza i dałem nura w kierunku zwierzęcia. Dopłynąłem do niego, pogładziłem kilkakrotnie jego skorupę i wróciłem na powierzchnię złapać powietrze. Żółw jakby mnie nie zauważył. Płynął dalej w obranym przez siebie kierunku.\nJakiś cichy głos mówił mi „nie płyń dalej!” – przypomniałem sobie o ostrzeżeniach przewodników przed obecnymi tutaj rekinami. Nie miałem innego wyjścia jak tylko wrócić w kierunku plaży. Po drodze kolejne odsłony gry podwodnej natury skłaniały mnie do spowalniania prędkości i uważnego patrzenia na boki.\nNa plaży piasek palił w stopy. Niedawno minęło południe, a słońce bez skrupułów operowało mocnym światłem. Mądrzy byli ci, którzy skorzystali wcześniej z kremów z mocnym filtrem przeciw nadmiernemu działaniu promieniowania UV. Na szczęście też o to zadbałem.\nPowód do radości dał mi aparat fotograficzny, którym mogłem robić zdjęcia z tej podwodnej wycieczki. Zrobione zdjęcia i krótkie filmy pozostaną wieczną pamiątką tego wspaniałego miejsca. Ciężar odbytej kilkanaście godzin wcześniej podróży został zatarty przez doznania wzrokowe na Wielkiej Rafie Koralowej.\nW drodze powrotnej niewiele osób zainteresowanych było wyglądaniem za burtę naszego katamaranu. Prawie wszyscy odpoczywali w cieniu, pod pokładem lub na pokładzie. Wiele osób spędziło czas powrotu na spaniu pomijając lunch i lampkę szampana.\nPopołudnie tego samego dnia było czasem odpoczynku w hotelu.\nZaraz wieczorem gospodarze zaprosili nas na uroczystą kolację z Aborygenami. Niewielkim autobusem udaliśmy się do Parku Tjapukali. Tam miałem po raz pierwszy zobaczyć Aborygenów. Przy wejściu na teren parku każdy uczestnik miał okazję przejść przez obszar komercyjny, czyli sklep z pamiątkami. Nie można pozostawić takiej okazji bez reakcji. Postanowiłem przywieźć ze sobą do domu jakąś tutejszą rzecz. Najbardziej z Australią kojarzył mi się bumerang. Jednak te wystawione na półki nie powalały na kolana.\nZa to zwróciłem uwagę na bardzo prosty instrument złożony z dwóch szlifowanych kijków długości ok. 25cm każdy, wykonanych z twardego, ciężkiego drewna i zdobionych farbą według tutejszej, oryginalnej sztuki zdobienia. Nie wiem jak je nazwać. Po angielsku nazywa się je „Clapsticks”. Uderzane o siebie wydają krótki, ale dość głośny dźwięk, który nadaje rytm do muzyki granej na innych instrumentach, wśród których króluje Didgeridoo – instrument dęty od długości od kilkudziesięciu centymetrów do nawet trzech metrów, wykonany z wydrążonego eukaliptusa. Jego brzmienie potrafi zaczarować słuchających i wprawić ich w niepowtarzalny nastrój.\nWieczór rozpoczął się od spotkania na scenie w dużej sali restauracyjnej. Oczywiście w roli głównej występowali mieszkający w okolicach ludzie, w których płynie krew ich przodków i którzy nazywali siebie Aborygenami. No cóż! Zawsze lepszy nowożytny Aborygen od braku jakiegokolwiek. Nie byli to czarni, kędzierzawi mężczyźni, jak wyobrażałem ich sobie wcześniej. Ich skóra miała kolor ciemnej czekolady, a włosy ścięte na krótko bez widocznych tendencji do sianowacenia. Podczas przedstawienia opowiedzieli historię swoich przodków, opowiedzieli jak znikomą pozycję zajmują w dzisiejszym, australijskim społeczeństwie i opowiedzieli o swoim codziennym życiu. Usłyszałem podobnie jak w przypadku pobytu w Peru historię podbijania przez białego, uzbrojonego, bezlitosnego Europejczyka tubylczych ludów żyjących według schematów układanych przez tysiące lat. Aborygeni zostali sprowadzeni na margines społeczeństwa, stali się niepotrzebni we własnym domu, doczepiono im etykietę narkomanów, pijaków i nierobów. Stanowią dziś niewielki procent społeczeństwa. Są żywym, muzealnym eksponatem. Oczywiście można jeszcze spotkać ich niewielkie osady schowane daleko od skupisk białych ludzi – w rezerwatach.\nWracając do zabawy. Na scenie przy muzyce aborygeńskiej odbywały się tańce z udziałem publiczności. Jako jedna z kilku osób zostałem zaproszony na podest. Przez kilka minut poznawałem nieznane mi kroki tańca. Były to kroki w przód, w tył i na boki. Było klaskanie w dłonie i mnóstwo śmiechu, kiedy stopy nie wiedziały, co mają robić, a ręce klaskały starając się zachować rytm. Na szczęście każdy zaproszony na scenę schodził z niej z otrzymaną pamiątką z oklaskami jako początkujący Aborygen. Ja dostałem niewielki kamień z namalowanym na nim krokodylem. Leży teraz w moim pokoju wśród wielu pamiątek z podróży.\nPo występach na scenie goście zostali poczęstowani smaczną, obfitą kolacją, a po niej…\nWszyscy wyszli na zewnątrz – do parku. Tam mieliśmy przejść kilkaset metrów do miejsca kolejnej zabawy. Idąc w ciemnościach część osób trzymała w rekach pochodnie oświetlając drogę i pomalowane w międzyczasie twarze gości. Pozostali trzymali w dłoniach Clapsticki i rytmicznie uderzali kijkami wyznaczając tempo marszu.\nOstatni przystanek w parku mieścił się na dużej trawiastej polanie. Tam w ciszy mieliśmy okazję zobaczyć rozpalanie ognia za pomocą kijka obracanego w dłoniach. Kiedy zapłonął ogień Clapsticki znów zaczęły wyznaczać rytm. Następnie doszły kołatki, zabrzmiały trzy Didgeridoo i słowa aborygeńskich piosenek wznosiły się w górę wraz z ogrzanym przez ogień powietrzem. Niezapomniany wieczór.\nNastępnego dnia mieliśmy wylecieć do centralnego punktu kontynentu.\nWracając wieczorem do hotelu pełni wrażeń nie myśleliśmy o wspomnianym wcześniej strajku linii lotniczych Quantas, które wozić nas miały po Australii. Całe szczęście nie zawracaliśmy sobie tym głowy, bo jak się okazało strajk został przełożony na inny termin. Widocznie w Quantas dowiedzieli się, że nie mogą sprawić zawodu gościom z odległej Polski.\nKolejnego dnia wczesnym rankiem znalazłem się na lotnisku wraz z moją grupą.\nCelem przelotu jest centralnie położone miejsce na kontynencie nazywane Ayers Rock. Rdzenni mieszkańcy Australii nazywają je Uluru.\nPrzelot z Cairns zajął niecałe trzy godziny, a dystans do pokonania wynosił ponad półtora tysiąca kilometrów (Polska wzdłuż dłuższej przekątnej ma niecałe tysiąc kilometrów). Wylecieliśmy z miejsca, gdzie w południe termometr wskazywał około trzydziestu stopni Celsjusza i zmierzaliśmy tam, gdzie w ciągu dnia temperatura zmierza do czterdziestu. Oj będzie gorąco – pomyślałem.\nW miarę oddalania się od Cairns bujna roślinność w strefie sąsiedztwa z oceanem stawała się coraz niższa i rzadsza, a ziemia zmieniała kolor z zielonego przez żółto-beżowy i w końcu zrobiła się czerwona. Z okna samolotu wyglądała jak nieskończone, ceglaste boisko do tenisa z ogromną ilością czarnych piłeczek, którymi w rzeczywistości były krzewy i niewielkie drzewa.\nWylądowaliśmy na niewielkim lotnisku. Tuż po otwarciu drzwi samolotu dało się poczuć gorące, suche powietrze. Zapowiedzi o upale sprawdziły się.\nPrzy wejściu do mini terminala powitał nas napis „Welcome to Ayers Rock Resort”. To jak w egipskim hotelu all inclusive. Jednak skromny autobusik ze skromnym kierowcą w mocno znoszonym kapeluszu określały standard, z jakim możemy się spotkać w tym miejscu.\nTa ogromna część kontynentu, w której się znalazłem, pokryta pustyniami, oddalona od cywilizacji od dwóch do trzech tysięcy kilometrów nazywa się Outback. Wytrwali i odważni docierają tutaj również samochodami. Jednak do takiej wyprawy należy naprawdę dobrze się przygotować i zaopatrzyć w zapas wody. Na szutrowych trasach działają tylko telefony satelitarne, a zwykła komórka może tutaj służyć za budzik lub kalkulator.\nW naszym planie było spędzenie jednej, krótkiej nocy w Outback’u.\nZ lotniska dotarliśmy do obozu, gdzie zakwaterowano nas w bungalowach z dwuosobowymi pokojami i życiodajną klimatyzacją. Wspólne toalety i natryski znajdowały się w większych, parterowych budynkach pokrytych płytą falistą. Na terenie obozu znajdował się basen i dość duży bar, gdzie można było zjeść, a wieczorem napić się piwa i porozmawiać z przebywającymi tutaj turystami.\nDziesięć minut piechotą oddalony był taras widokowy, z którego rozlegał się widok na potężną czerwoną równinę, z której wyrastały krzewy, drzewa, a w oddali potężny kamień – góra Uluru.\nTrzeba było bardzo uważnie stąpać po ziemi idąc na punkt widokowy. Przeczytana przeze mnie w samolocie książka, przewodniki turystyczne i kierowca z autobusu zwracali uwagę na niebezpieczeństwo czyhające na ziemi - głównie żmije i jadowite pająki. Na szczęście krokodyli tutaj nie było.\nStojąc na tarasie widokowym zamyśliłem się. Przypomniałem sobie, że jestem tu, gdzie od lat chciałem dotrzeć. Stałem i patrzyłem na ogrom powierzchni, która mnie otaczała. Wielka, sucha, czerwona równina i ja na jej środku. Poczułem dreszcz na skórze i przez chwilę poczułem chłód, choć stałem na zalanym słońcem placu. Pomyślałem wtedy o moich rodzicach. W głębi duszy dziękowałem mamie i tacie, że zawsze otwierali przede mną horyzonty i pchali mnie do patrzenia na to, co na pierwszy rzut oka nie jest widzialne. Myślałem też o mojej najbliższej rodzinie – żonie i dwóch synach. Byłem w tym momencie po drugiej stronie świata. U mnie dzień, u nich noc. U mnie upał, a oni zakładają zimowe ubrania.\nSpełniło się to, o czym marzyłem – pomyślałem. Jestem w Australii, w jej centralnym punkcie, gdzie krzyżują się ścieżki marzeń i snów. I znów przeleciał mnie dreszcz. Patrzyłem jeszcze kilkanaście minut na otaczający mnie świat. Ta góra Uluru ma coś w sobie.\nWróciłem do obozu. Popołudnie minęło na odkrytym basenie. Około 17tej ja i moi znajomi zaczęliśmy przygotowywać się do kolejnej atrakcji. Wieczorem – tuż przed zachodem słońca mamy rozpocząć kolacyjną ucztę na pustyni pod gołym niebem.\nDojechaliśmy autobusem do jakiegoś miejsca na niewielkim wzniesieniu. Każdy ubrał się odświętnie. Białe koszulki z polskim Orłem, koszulki z napisem „Polska”, ewentualnie „United Europe”, długie spodnie, pełne buty – nawet sprane dżinsy przybrały na wartości.\nNa pieszo przeszliśmy kilkaset metrów. Wszyscy stanęliśmy na płaskim, naturalnym tarasie z widokiem na Uluru. Słońce było już blisko horyzontu, ale niskie, niewielkie chmury zasłoniły promienie zachodzącego słońca i przeszkodziły w mającej się odbyć grze świateł na pomarańczowych stokach kamiennego wzniesienia. W tym momencie wielka Uluru miała barwę ciemno-brunatną. Góra sprawiała wrażenie ciężkiego, nasączonego wodą kamienia. Swoją wielkością górowała nad potężną równiną porośniętą krzewami i małej wielkości drzewami. Pomimo braku słońca tuż przed ukryciem się za horyzontem wszyscy z podziwem patrzyli na wyrastającą z ziemi skałę. Ktoś przyniósł skrzynkę z winem musującym nazywając je szampanem i po chwili dało się usłyszeć wystrzały kilku korków. Każdy w międzyczasie otrzymał szklaną lampkę, do której został wlany musujący napój alkoholowy. Zapanowała wspaniała atmosfera. Rozpoczęły się dyskusje, niektórzy robili zdjęcia, jeszcze inni patrzyli z podziwem na otaczającą nas pustynię.\nKilkanaście minut później zeszliśmy w dół za wzniesienie, gdzie czekały na nas zasłane białymi obrusami stoły z dostawionymi do nich krzesłami i na wszelki wypadek piecykami gazowymi, bo jak wiadomo na pustyni nocą może zrobić się bardzo zimno. Na szczęście nikt gazu nie musiał zużywać, a wszyscy byli rozgrzani atmosferą, bardzo obfitą, smaczną kolacją, nieograniczoną ilością piwa i wina.\nKiedy całkowicie zaszło słońce, a niebo nabrało barwy prawie całkiem czarnej nasz plac został oświetlony świecami na stołach, które z godziny na godzinę wypalały się osłabiając moc ich światła, tym samym ukazując naszym oczom niezliczoną ilością gwiazd. Zza chmur na horyzoncie wyjrzał Księżyc i zaczął swoją wędrówkę po niebie. Jego na wpół oświetlony kształt i odbite od niego światło słoneczne dopełniły piękna spektaklowi natury, którego wszyscy byli świadkami. W oddali do późnej nocy widać było kontury góry, do której mieliśmy udać się wczesnym rankiem.\nKolejnego dnia pobudka była trudnym momentem dla nas wszystkich. W planie był wyjazd na wschód słońca przy Uluru, eksploracja Parku Narodowego Uluru, przejazd w rejon skał Olgas/Kata Tjuta i powrót, aby po południu wylecieć z Ayers Rock do Sydney.\nSpektakl wschodu słońca przy Uluru odbywa się bardzo wcześnie. Dlatego należało być gotowym do wyjazdu tuż po piątej nad ranem. Cały efekt miał być widoczny z drugiej strony góry. Musieliśmy więc przebyć stosunkowo długą drogę autokarem, aby znaleźć się we właściwym miejscu położonym na wschód od kamienia. Po przejechaniu kilkunastu kilometrów od obozu wjechaliśmy na teren Parku Narodowego Uluru, a po następnych kilkudziesięciu autokar zatrzymał się na parkingu, skąd powędrowaliśmy na punkt widokowy.\nZnowu widok kolorowej ziemi wzbudził we mnie zachwyt. Czerwona kraina widoczna na zdjęciach z satelity, widziana z okien samolotu teraz miała na sobie ślady moich butów.\nZa chwilę słońce zacznie wyłaniać się zza horyzontu. Każdy był ciekawy tej gry barw, która miała rozpocząć się niebawem. Jednak takie same chmury jak wieczorem poprzedniego dnia zakłóciły plan spektaklu. Słońce wstawało, ale jego promienie nie padały na Uluru. Świeciły nad kamieniem. Nie nabierał koloru pomarańczowego. Był jak wieczorem - ciemny.\nAch co za strata!!!\nUluru stoi na skrzyżowaniu Dream Times czyli Czasów Snu. Niegdyś było tu miejsce, gdzie spotykali się wędrujący Aborygeni. Ta góra była kierunkowskazem, schronieniem, miejscem świętym. I do dziś tak zostało. Poza jednym – Aborygeni odeszli do rezerwatów, mieszkają na granicach miast zajmując się rolnictwem lub rękodziełem. W wielu miejscach pozostawili ślady swojego życia. Tutaj też. Zbocze góry obfituje w różnego rodzaju jamy, jaskinie, wnęki zasłonięte skalną markizą. W tych miejscach można znaleźć wyrysowane na ścianach obrazy przedstawiające życie pradawnych właścicieli tego lądu. Ponieważ biały człowiek uznał niedawno własność tego miejsca Aborygenom obowiązują tutaj zasady wprowadzone przez nich. W każdym miejscu uznanym i oznakowanym jako święte należy zachować powagę i ciszę. Nie można rysować na skałach, niszczyć pozostałości po przodkach rdzennych mieszkańców i zabierać nawet niewielkiej części skały.\nSłońce wzniosło się nad horyzont. Ogrzane chmury rozeszły się, a na niebie pojawił się błękit. Uluru była już oświetlona pełnym słońcem. Góra zrobiła się jaśniejsza, a jej ciemna barwa zmieniła się w brunatno-pomarańczową.\nUdaliśmy się w kierunku autokaru, gdzie w rozłożonych na siedzeniach torebkach czekało na nas śniadanie. Odjechaliśmy w kierunku góry.\nW miarę zbliżania się do Uluru jej wymiar zdawał się być coraz większy. Przemieszczaliśmy się wzdłuż jej dłuższego boku zatrzymując się w wybranych miejscach, gdzie można było podziwiać ją z bliska. Wyglądała jak nasączona wodą gąbka. Kilka mroźnych zim, a jej wielkość zmieniłaby się istotnie. Liczne szczeliny, pory w skale, zapadliska pełne wody pod wpływem mrozu dałyby katastrofalny efekt. Skała mogłaby zostać rozsadzona. W wielu miejscach można było zauważyć, że z tego ogromnego kamienia wysącza się woda i spływa jego zboczami zostawiając ciemne ślady swego nurtu. Minęło następnych kilkadziesiąt minut, a skała w słońcu nabrała barwy pomarańczowo- czerwonej. Patrząc od strony nieba kolorem zlewałaby się teraz z ziemią.\nPo kilku przystankach wjechaliśmy na asfaltową drogę Parku Narodowego Uluru wiodącą w kierunku Olgas Kata Tjuta. Jest to grupa trzydziestu skał. Kata Tjuta w języku aborygenów oznacza trzydzieści głów.\nBędąc w sercu Australii nie można zapomnieć o tutejszych zwierzętach. Przy drodze znaki informujące, że należy uważać na kangury. Z przodu autobusu zawieszona silna konstrukcja rurowa potwierdza, że te dosyć duże zwierzęta wyskakują czasem na ulicę i stwarzają zagrożenie sobie i jadącym od czasu do czasu ludziom. Wszyscy wypatrywaliśmy tych zwierząt z uwagą. Jednak nikomu nie udało się dostrzec nawet jednego osobnika. Za to widzieliśmy dziko żyjące wielbłądy. Było to zaskakujące. Nikt z nas nie słyszał wcześniej o wielbłądach w Australii. Kierowca autokaru zwrócił nam uwagę, że wielbłądy występują tutaj licznie i stanowią często powód do bezkrwawych łowów. Nadmiar zwierząt jest bowiem wyłapywany i transportowany do Arabii Saudyjskiej, co jest jeszcze bardziej zaskakującą wiadomością. Wszak wiemy wszyscy, że Arabia kojarzy się z wielbłądem, jak Australia z kangurem.\nPrzejechaliśmy kilkadziesiąt kilometrów jadąc z prędkością nie większą niż sześćdziesiąt kilometrów na godzinę, ze względu na bezpieczeństwo zwierząt i nasze. W oddali pojawił się widok okrągłych skał zebranych jakby piłki w jedno miejsce.\nKiedy zespół skalny był już blisko podziwialiśmy go z kilku miejsc widokowych. Znowu odczuwałem potęgę tego bezkresnego lądu.\nSłońce zaczynało stawać się coraz bardziej dokuczliwe. Każdy z nas sięgał po butelkę z wodą uzupełniając płyny w organizmie. Prawie każdy przestał używać kremów ochronnych ze względu na zahartowanie skóry podczas wyprawy na rafę. Zresztą było tyle atrakcji, że nie było czasu na pieszczoty.\nDojechaliśmy w bezpośrednie sąsiedztwo Kata Tjuta. Autokar zatrzymał się na parkingu, a przewodnik oznajmił, że należy założyć wygodne buty, zabrać bluzę lub kurtkę i butelkę wody. Mieliśmy przed sobą dwugodzinną pieszą wycieczkę w głąb zespołu gór, a dokładnie przejście przez Dolinę Wiatrów.\nRuszyliśmy dosyć ostrym tempem. Przed nami dwie duże góry i wznosząca się ścieżka – najpierw piaskowa, później kamienista. W miarę zbliżania się do gór wiatr, którego wcześniej nie było wiał nam coraz mocniej w plecy. Doszliśmy do przełamania spadków na ścieżce. Wchodzenie pod górę było dosyć wyczerpujące. Teraz będzie można schodzić swobodnie w dół. W tym momencie ukazał się przepiękny widok na przełęcz pomiędzy górami i wijąca się w dół ścieżka. Stało się jasne, dlaczego to miejsce nazywane jest Doliną Wiatrów.\nPodobnie jak Uluru skały miały zabarwienie pomarańczowe z domieszką brązu. Wyglądały jakby były wygłaskane przez wodę, wiatr i słońce. Nie były niczym porośnięte od podnóża do ich garbów. W oddali widać było dolinę porośniętą zielonymi drzewami, krzewami i trawą. Wzdłuż wił się życiodajny strumień.\nKilkadziesiąt minut później dotarliśmy do platformy widokowej i patrząc w kierunku, skąd doszliśmy, podziwialiśmy błękitne niebo zamknięte po bokach wysokimi skalami. Zwężający się prześwit między nimi powodował wzrost ciśnienia ogrzewanego słońcem powietrza wymuszając w ten sposób szybszy jego przepływ i stąd odczucie silnego wiatru. Byliśmy na dnie Doliny Wiatrów.\nKażdy już poczuł, dlaczego zabrał ze sobą kurtkę z długim rękawem.\nW drodze powrotnej do autokaru, kiedy byliśmy już niedaleko parkingu zatrzymaliśmy się na kilkanaście minut. Miejscowy przewodnik wyjaśniał nam skąd te skały na bezkresnej równinie. Opowiadał historie usłyszane od Aborygenów i chętnie słuchał nas pytając jak się żyje w Europie.\nPowróciliśmy do autokaru. Było już południe i czas na powrót do obozu, wymeldowanie, przejazd na lotnisko i przelot do Sydney.\nKolejne trzy tysiące kilometrów w powietrzu. Niezawodne linie Quantas wiozły nas szlakami powietrznymi bez żadnych zastrzeżeń. Trzy godziny zmieniających się scen za oknem samolotu. Czerwona ziemia w miarę oddalania się od Ayers Rock stawała się najpierw żółtawa, a później zielona. Temperatura powietrza miała wyraźnie spaść. Około trzy tysiące kilometrów na południe w Australii oznacza dokładnie to samo, co u nas w Europie na północ. Za oknami znowu widać było bujną roślinność, zróżnicowanie wysokości terenu i miasta. Późnym popołudniem wylądowaliśmy w Sydney.\nZ lotniska przejechaliśmy do hotelu położonego blisko centrum miasta.\nHotel pomimo centralnego położenia w jednej z głównych dzielnic miasta nie zaskoczył nas niczym niezwyczajnym. Podobnie jak wcześniejsze bazy noclegowe charakteryzował się niezbyt nowoczesną architekturą wnętrz, ciasnymi windami i wąskimi, długimi korytarzami. Internet płatny 5 dolarów australijskich za godzinę był dostępny tylko w lobby przy recepcji.\nWieczorny, piątkowy spacer po okolicy pozwolił na zlokalizowanie położonego nieopodal hotelu McDonald'a, a tam był dostęp do darmowej sieci www – ulga dla oszczędnych surferów. Spacerując mijaliśmy liczne grupy ludzi idących w kierunku restauracji i klubów nocnych. Już w samolocie w drodze do Sydney nasz przewodnik poinformował nas, że miasto słynie z pięknych kobiet snujących się ulicami w krótkich spódnicach i w butach na bardzo wysokich obcasach. Podczas spaceru męska część naszej grupy miała możliwość przekonania się, że usłyszane słowa zdecydowanie nie mijały się z prawdą. Poza przyjemnymi widokami dla męskich oczu spotkaliśmy na ulicach wielu pijanych lub naćpanych narkotykami ludzi. Ulice Sydney to mieszanka wszelakich ras, wśród których wiele miejsca zajmują Euroludzie, Azjaci, Aborygeni i Maorysi.\nKolejny dzień spędziliśmy również w mieście. Tuż po śniadaniu pojechaliśmy na słynny most Harbour Bridge. Potęga!!! Kilka pasów ulic zawieszonych na silnej kratownicy łukowej rozpiętości około 400 metrów robi wrażenie.\nZ mostu widok na potężne dachy leżącej przy zatoce opery. Niezapomniane na zawsze obrazy.\nZwiedzanie miast, a zwłaszcza tych stosunkowo młodych nie należy do moich ulubionych zajęć. Sydney do takich miast należy. W centrum kilkadziesiąt wieżowców i duży ruch uliczny to widok, jak w każdym innym dużym mieście. Otoczenie ścisłego centrum biznesowego stanowi zabudowa kolonialna. Jeszcze dalej miasto zamienia się w sypialnię, gdzie stoją domy jednorodzinne w dość dużych dzielnicach. Razem w Sydney mieszka ponad cztery miliony ludzi.\nPrzeszliśmy przez miasto wiele kilometrów. Po drodze zakupy pamiątek. W jednym ze sklepów miałem dylemat: kupić bumerang czy 2-metrowe Didgeridoo? Kupiłem bumerang obawiając się, że długi instrument nie przejdzie bezkosztowej odprawy bagażu na lotniskach. Dzisiaj uważam, że mogłem zaryzykować. Uwielbiam jego dźwięk.\nZwiedzając Sydney zaszliśmy na obiad do restauracji. Powitano nas słowami „dzień dobry”, poczęstowano rosołem i schabowym, a do picia podano polskie piwo. To ci dopiero rarytas! Właścicielami są Polacy – dwie rodziny, które kilkanaście lat wcześniej postanowiły poszukać nowego sposobu na życie.\nJednym z miejsc odwiedzonych w centrum miasta był budynek parlamentu stanu Nowej Południowej Walii. Ponoć mieszkańcy Sydney wstydzą się tego budynku, ponieważ wg nich nie stanowi nic reprezentacyjnego. Według mnie mają rację.\nAutokarem podjeżdżaliśmy to tu, to tam. Między innymi odwiedziliśmy historyczną dzielnicę Rocks, ogrody botaniczne, idąc promenadą wzdłuż zatoki podziwialiśmy przepiękne kwiaty i drzewa.\nListopad w Sydney pozwalał na chodzenie w krótkich spodniach i w koszulce. Jednak rekordem doznań na Antypodach był widok Świętego Mikołaja na witrynach sklepów i w holach marketów w panującym wokoło upale. Nie wiedziałem po co tym napotkanym Mikołajom ciepłe ubranko i długa broda. Powinni o tym pomyśleć.\nPo całym dniu chodzenia po mieście zasłużyliśmy na odrobinę luksusu. Grupa zebrała się pod wskazanym wcześniej adresem. Byliśmy w jednym z dużych centrów handlowych, gdzie weszliśmy do windy i ktoś wcisnął guzik „up”. Ostre przyspieszenie windy było czuć w żołądku. Po kilkudziesięciu sekundach znajdowaliśmy się 300 metrów nad ziemią wchodząc do obracającej się restauracji wokół osi Sydney Tower. Ze względu na rezerwacje dano nam godzinę czasu na jedzenie i picie bez ograniczeń. Raczyliśmy się głównie owocami morza przyrządzonymi na zimno, na ciepło, na surowo, gotowane, smażone, grillowane, duszone, w zalewach, z sosami, bez sosów. Jedliśmy, piliśmy podziwiając zmieniające się widoki miasta.\nZ pełnymi brzuchami wróciliśmy do naszego hotelu. Należało odpocząć, ponieważ następnego dnia czekała nas autokarowa podróż poza aglomerację miejską.\nKolejny poranek zgodnie z zapowiedzią był szybki, śniadanko leżało na siedzeniach w autokarze, a słońce ledwo wyszło nad horyzont. Kierunek podróży nie był byle jaki. Jechaliśmy do znajdującego się na liście Unesco Parku Narodowego Gór Błękitnych.\nKilkadziesiąt kilometrów od granic Sydney zatrzymaliśmy się w Parku Australijskiej fauny. To był wspaniały moment na zaznaczenie, że faktycznie przebywaliśmy w Australii. Po krótkiej kawie przed bramkami wejściowymi znaleźliśmy się w krainie zwierząt i roślin. Dla mnie najważniejszym było to, że w końcu zobaczyłem kangura. Ba, miałem nawet możliwość nakarmienia jednego z będących na otwartym wybiegu! Przysmakiem kangura okazały się waflowe kubeczki do lodów.\nPo chwili stałem przy drzewku, na którym odpoczywał miś koala. Był tak leniwy, że wydawał się spać. Na szczęście potrafił poruszyć oczami i szyją. Musiał być na niezłym haju.\nDalej były krokodyle, a w tym jeden podczas śniadania – niezapomniany widok rzucającego się na kurę myśliwego. Błyskawica i wielka siła.\nPrzy wybiegu kazuara – potężnego nielota – czułem się jak w parku jurajskim. Oczywiście nie zabrakło strusi, wielbłądów, a dalej wielu, wielu innych zwierząt – węże, żmije, pająki, jaszczury, jaszczurki, papugi, zające. Zapomniałbym o dingo - niezbyt szczególny zwierzak, ale za to charakterystyczny dla kraju, w którym byłem.\nGdyby nie ten park, to nie miałbym czym się pochwalić po powrocie z Australii.\nKatoomba – miejscowość leżąca w Górach Błękitnych – była kolejnym i jednocześnie ostatnim turystycznym celem w Australii. Ka-toom-ba w lokalnym języku oznacza „błyszcząca spadająca woda”. Aborygeni nazwali tak jeden z pobliskich wodospadów.\nGóry Błękitne należą do Parku Narodowego wpisanego na światową listę UNESCO. Swoją nazwę wzięły z barwy unoszącego się nad dolinami powietrza.\nParująca woda z liści bardzo licznie występujących tam drzew eukaliptusa zawiera substancje nadające powietrzu w promieniach słońca delikatny odcień błękitu. Miałem okazję sprawdzić to na własne oczy. Potwierdzam.\nEcho Point – tak nazywa się punkt widokowy na Góry Błękitne, potężną dolinę porośniętą wysokimi eukaliptusami oraz Trzy Siostry – szczyt składający się z trzech sterczących skalnych kikutów. Chętni i jednocześnie odważni mogą wykupić bilety na kolejkę linową, z której można podziwiać wspaniałe widoki na góry i posłuchać ciekawostek opowiadanych przez obsługę w trakcie można to nazwać lotu kolejką. Oczywiście nie zrezygnowałem z tej przyjemności i polatałem w międzynarodowym towarzystwie turystów.\nPo wyjściu z kolejki spotkałem potężnego Aborygena. Zapytał jak mam na imię i zaprosił do wspólnego zdjęcia.\nPo dniu pełnym wrażeń wróciliśmy do Sydney, skąd następnego ranka wylecieliśmy do Nowej Zelandii.\nMarzyłem, byłem, widziałem i już planuję kolejną podróż.\nPewnie już wiesz gdzie.\nOczywiście do Australii.\nPozostało mi tam tak wiele do zobaczenia. Wschodnie wybrzeże z lasami zwrotnikowymi, Góry Wododziałowe, wielki Outback, południowe i zachodnie wybrzeże oraz północno-wschodni kraniec kontynentu, gdzie można jeszcze spotkać wioski z Aborygenami, którzy potrafią powiedzieć wiele o swoich przodkach, wspominać czasy przed i po przybyciu białego człowieka, który diametralnie zmienił życie żyjących tu ludzi, wpłynął na faunę i florę nowoodkrytego i zajętego terenu.\nUrzeczywistnię swoje marzenie, bo bardzo tego pragnę, bo poczułem jak smakuje jego spełnienie.\nGdy wrócę, napiszę kolejne opowiadanie z wyprawy. Być może dla kogoś, kto zechce przeczytać, co widziałem i przeżyłem, Australia też stanie się również jego marzeniem.\nZdaję sobie sprawę, że napisane przeze mnie opowiadanie nie jest pisane językiem książkowym, ale nie o to chyba tutaj chodzi. Chciałem przedstawić jak można dość od marzeń do ich realizacji. Relację możesz zobaczyć też na moim blogu, gdzie jest różnież link do filmiku spod wody podczas snurkowania na rafie.\njack84 2015-11-06 01:18:51\nPozdrawiam , też bym chciał zwiedzić Australię ....$\n[konto usuniete] 2014-07-28 21:15:37\n"Fajna relacja. Zycze kolejnej udanej wycieczki bo w Australii jest jeszcze sporo do zobaczenia "


AMAZON W CKZIU\nuczniowie otrzymali od firmy Amazon 10 czytników Kindle z wgranymi e-bookami w języku angielskim i niemieckim oraz 100 książek w tradycyjnej formie papierowej\n14 listopada w CKZiU Technikum nr 6 Grafiki, Logistyki i Środowiska w Sosnowcu odbyło się uroczyste podsumowanie programu Kindloteka organizowanego przez firmę Amazon. Szkoła znalazła się w gronie zwycięskich placówek, które wzbogaciły swój księgozbiór.\nPrzedstawiciele firmy przekazali 10 czytników Kindle z wgranymi e-bookami w języku angielskim i niemieckim oraz 100 książek w tradycyjnej formie papierowej. W spotkaniu udział wzięli: zastępca prezydenta miasta Sosnowca, Zbigniew Byszewski, dyrektor CKZiU, Jacek Górski, wicedyrektor, Zbigniew Zalas, a także uczniowie klasy II P, którzy otrzymali koszulki od firmy Amazon z nadrukiem „Kocham czytać".\nProgram artystyczny, ukazujący walory książek w dzisiejszych czasach, w wersji humorystycznej przedstawili artyści z klas II. Kierownik szkolenia praktycznego, Małgorzata Regulewska zaprezentowała zebranym kierunki kształcenia w Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego oraz akcje czytelnicze prowadzone na terenie szkoły. Manager firmy Amazon, Krzysztof Rapacz przekazał na ręce uczniów wybrane książki oraz podsumował program Kindloteki w Sosnowcu. - Szkoła wybrała lektury w wersji papierowej oraz e –booki, które obejmują również tematykę młodzieżową- powiedziała polonistka Bożena Fulas, organizatorka spotkania. Wiceprezydent Sosnowca podkreślił znaczenie współpracy szkoły z firmą Amazon, co jest ogromnie ważne dla środowiska lokalnego. - Niespodzianką dla uczniów i nauczycieli jest otrzymanie zaproszenia do zwiedzania Centrum Logistycznego w Sosnowcu-podkreślił wicedyrektor CKZiU, Zbigniew Zalas. Dokonano również wyboru najciekawszego plakatu w konkursie plastycznym: „Czytać jest przyjemnością".\nfoto: CKZiU w Sosnowcu


Bujając w obłokach, książki czytajmy.: Miłość w kartonie...\nsobota, 6 grudnia 2014 o 12:52\nKarolina Sobczak 6 grudnia 2014 16:06\nRównież planuję zamówić sobie "W śnieżną noc" :)\nClar 7 grudnia 2014 11:00\nZ tego co wiem wszedzie sa teraz promocje przedswiatecxne. Nawet w biedronce! Ale mimo ze nie czytalam to polecam! :3\nZjadam Skarpety 6 grudnia 2014 23:53\n"Zniszcz ten dziennik" - kusi mnie niezmiernie, może na święta sprawię sobie taki prezencik bonusowy. :)\nClar 7 grudnia 2014 11:01\nDziennik zdecydowanie polecam! Lezal na polce przez dwa dni nietykany ale jak juz byl potrzebny to ciesze sie ze moglam po niego siegnac :3\nAnn Wars 7 grudnia 2014 19:41\nZazdroszczę ''W śnieżną noc'' ;). Sama planuję dostać je dopiero pod choinkę ;D\nClar 11 grudnia 2014 17:46\nSłyszałam wiele dobrych opinii. Zresztą Grreen to Green. Greena polecam w ciemno :D\nDiana Górska 10 grudnia 2014 19:35\nMiłego czytania! Czekam na recenzję ostatniej pozycji. :)\nNa pewno się pojawi. Jakoś tak nawet za mną ostatnio chodzi, żeby się brać ale to pewnie dopiero w święta :(


Opcje binarne handel\nSwoją wątpiącą postawę buduję jeno na tych piramidach mistyfikacji, do jakich ucieka się przedsiębiorstwo Direct Group S. Bonus opcji sprzedaży opcje binarne handel tym opcje binarne demo bez depozytu im wyższa pozostaje porto wykonania, w obliczu czego atut opcji kupionej jest wyższa od wartości opcji opcje binarne handel Występuje, gdyby mamy stagnację trendu potwierdzoną dłuźszą obecnoscią, czy też uwięzieniem ceny w danym obszarze. Z całej rodziny pana Jana K.\nGdyby klikniesz ‘Właściwości’, otworzy się otwór okienny z podstawowymi właściwościami narzędzia. Albowiem jest to bez ryzyka!!! Dla osób szukających odpowiedzi na pytanie, w co należałoby inwestować, brzmi to opcje binarne paypal kusząco. Godziny handlu: 07:10-14:30 Dewiza realizacji: LAST Giełda/miejsce handlu: London Stock Exchange Ilość miejsc po przecinku: 3 NASDAQ US Nasdaq opcje binarne handel to wykaz giełdowy wszystkich akcji zwykłych i innych papierów wartościowych, notowanych na giełdzie NASDAQ, co oznacza, że zawiera on nad 3000 elementów. Siedziba: RG INVESTMENT Olivia Business Centre Grunwaldzka 472a 80-251 Gdańsk Kontakt: Telefon: 509 808 525 Email: [email protected]\nBywa, że z prostych rzeczy robi się coś skomplikowanego i zapętlonego do granic możliwości. Ułożenie ciała tym dopiero co w sieci nie ma problemu braku dostępności waluty chcesz nabyć to kupisz. Pierwsze leksem opcje binarne handel Gdyby masz cel dokonać podziału jedną z poniższych zasad, to odpuść sobie dzień dzisiejszy i idź na piwo!!! Całkiem dużo, żebyś zastosował je stricte podług moich wskazówek.\nopcje binarne forex nawigator opcje binarne zarobki regulowani brokerzy opcji binarnych opcje binarne ossolinski opcje binarne wirtualne pieniadze


Montaż klimatyzacji Warszawa - e-klimat\nOferujemy Państwu montaż klimatyzacji na terenie Warszawy i województwa Mazowieckiego. Usługa ta dotyczy klimatyzatorów dostępnych w naszym sklepie oraz zakupionych u innych dostawców.\nPrzed montażem klimatyzacji, zapoznajemy się z warunkami technicznymi oraz uzgadniamy zakres prac. Udzielamy rad, kiedy urządzenia nie zostały jeszcze wybrane. Najważniejszymi elementami, które są do ustalenia to: miejsce montażu jednostek klimatyzatora, sposób odprowadzenia skroplin oraz podłączenie zasilania elektrycznego. Taka wizyta jest oczywiście bezpłatna i nie zobowiązująca. Zadzwoń jeśli chcesz się umówić -Serwis klimatyzacji - tel. 601 66 13 66\nStandardowy montaż klimatyzacji zajmuje około 4 godz.\nMaksymalna długość instalacji, czyli długość połączeń chłodniczych pomiędzy jednostką zewnętrzną i wewnętrzną jest określona indywidualnie przez producenta dla każdego rodzaju klimatyzatora. Z reguły może wynosić co najmniej 15 metrów.\nZ każdej jednostki wewnętrznej klimatyzatora muszą być odprowadzone skropliny, w większości przypadków są one usuwane grawitacyjnie ( rurką PVC o średnicy 1/2 cala ). Stosuje się również pompki skroplin, które odprowadzają skropliny na dowolną odległość czy też wysokość. Klimatyzatory kasetonowe, oraz niektóre modele klimatyzatorów kanałowych i podsufitowych są wyposażone w pompkę skroplin.\nW przypadku budowy lub wykańczania pomieszczeń istnieje możliwość wykonania usługi w dwóch etapach. Najpierw odbywa się instalacja chłodnicza i elektryczna, a później samego urządzenia. Pozwala to na ukrycie długiej instalacji, jaką posiada klimatyzacja. Montaż oferowany przez naszą firmę to gwarancja sukcesu. Warszawa się o tym już przekonała, a Ty? Skorzystaj z naszych usług.\nPrzykładowe zdjęcia z takich instalacji:\n- Zdjęcia z niektórych wykonanych do tej pory instalacji można zobaczyć TUTAJ\n- Na wykonaną usługę udzielamy gwarancji, zajmujemy się również obsługą gwarancyjną i pogwarancyjną zamontowanych klimatyzatorów.\nJeśli interesuje Cię montaż klimatyzacji w Poznaniu lub w Krakowie prosimy o kontakt z zaprzyjaźnionymi serwisami:\nPOZNAŃ - tel. 500 515 500\nKRAKÓW - tel. 887 502 215


Żużlowe środowisko zjednoczone dla wsparcia Niny Słupskiej | PGE Ekstraliga - PGE Ekstraliga\nJuż od dłuższego czasu trwa zbiórka pieniędzy na rzecz Niny Słupskiej. Na leczenie dziewczynki potrzebne jest 9 milionów złotych, z których jak do tej pory, udało się zebrać ponad 4 miliony złotych. Do zbiórki brakującej kwoty dołączyli liczni żużlowcy, w tym m.in. Gleb Chugunov, czy koszykarz Marcin Gortat.\nPodczas spotkania MOTORU Lublin z BETARD SPARTĄ Wrocław, Gleb Chugunov oznajmił przed kamerami nSport+, że pieniądze, które zdołał zarobić, jadąc jako zastępstwo zawodnika za Taia Woffindena w tym spotkaniu, przekaże na leczenie Niny Słupskiej. Kilka dni później zawodnik wrocławskiej drużyny dodał post w mediach społecznościowych, w którym wspomniał, że Andrzej Lebedev podrzucił mu pomysł stworzenia wyzwania dla żużlowców – #4laps4life. Polega ono na tym, że zawodnik, który chciałby wziąć w tym udział, przekaże zarobione pieniądze z trzeciego biegu, w którym wystąpi, właśnie na zbiórkę pieniędzy dla chorej dziewczynki. Do wyzwania dołączył też wspomniany Andrzej Lebedev i Sergey Logachev.\nA post shared by GLEB CHUGUNOV (@shella_whatisthat)\nKolejnym z zawodników, który postanowił pomóc w zbiórce pieniędzy był Norbert Krakowiak. Zawodnik ZOOLESZCZ DPV LOGISTIC GKM Grudziądz opublikował na swoim fanpageu informacje, jak wesprzeć Ninę Słupską. Sam żużlowiec także dokonał wpłaty na zbiórkę.\nWitajcie👊Wraz z moim sponsorem, firmą MB Uniforms , dołączamy do zbiórki na rzecz Niny Słupskiej. Przypominam, że mała…\nPosted by Norbert Krakowiak-fanpage on Monday, April 26, 2021\nPo poniedziałkowym spotkaniu Unii Tarnów z Aforti Startem Gniezno, Mirosław Jabłoński poinformował w mediach społecznościowych, że, wzorem Gleba Chugunova, przekaże zarobione w tym meczu pieniądze na zbiórkę.\nNie tylko Mirosław Jabłoński dołożył cegiełkę na rzecz Niny Słupskiej we wspomnianym meczu. Rohan Tungate miał trudne zadanie, ponieważ za każdy punkt, który zdobył w tym spotkaniu, Marcin Gortat wraz z firmą eWinner przekazali 1.000 złotych. Dzięki świetnej dyspozycji żużlowca tarnowskiej Unii, udało się przekazać 13 tysięcy złotych na leczenie dziewczynki…\n13 punktów💨🏍🤞🏼 @rohantungate dziękuje @eWinnerPL za wsparcie. 🤞🏼 pic.twitter.com/5vV95b3yxo\n— Marcin Gortat🇵🇱 (@MGortat) April 26, 2021\n…ale należy też wspomnieć o osobistym geście Tungate’a, który za każdy zdobyty punkt w tym spotkaniu postanowił przekazać 200 zł na zbiórkę. Łącznie Australijczyk przekazał 2.600 złotych.\nAccepted @MGortat challenge ✅I’m glad I was able to get some wins for Nina lastnight ! 13 points and 2600zl goes to her ! 🙏🏼 awesome to see others getting involved and hopefully it continues 🙏🏼💪💪 pic.twitter.com/BDTghF0iZ6\n— rohan tungate (@rohantungate) April 27, 2021\nWarto też dodać, że do wsparcia zbiórki dołączyli także Emil Sayfutdinov, Bartosz Zmarzlik, Viktor Kulakov, czy Krzysztof Cegielski.


Archiwa: Produkcja - Amazonka Krystyna\nKiedyś bardzo długo poszukiwałam pracy i nie mogłam jej znaleźć. Nie miałam żadnego specjalnego wykształcenia wówczas, a musiałam przerwać naukę, bo moi rodzice mnie potrzebowali. Nie mieli pieniędzy, żeby sfinansować moją naukę w pobliskim dużym mieście. Tabliczki metalowe – moja nowa praca Musiałam więc siedzieć w domu i poszukiwać pracy. W końcu udało się coś […]\nPolskie przedsiębiorstwa na przestrzeni ostatnich kilku lub kilkunastu lat przeszły naprawdę ogromną metamorfozę. Z zacofanych i niedoinwestowanych małych firm zamieniły się w wielkie przedsiębiorstwa wyposażone w bardzo nowoczesny sprzęt, maszyny i urządzenia oraz najnowocześniejszą technologie. Taśma przenośnikowa ma wiele zastosowań Rozwój polskich przedsiębiorstw ma oczywiście ogromny związek z tym, że Polska weszła do Unii Europejskiej […]\nWydajne rozwiązania wentylacyjne z który zetkniemy się w wielu firmach pełnią ważną rolę. Ignorowanie ich znaczenia to duży błąd – koniecznie trzeba zadbać o to, aby wentylacja również i w naszej firmie stała na odpowiednim poziomie. Instalacje odpylania a rozmieszczenie kanałów wentylacyjnych Kwestie jej użytkowania są niezbędne dla czystości powietrza. Wiele rozmaitych działalności wytwórczych ma […]\nUrządzenia wykorzystywane w przemyśle rolniczym są naprawdę różnorodne i znajdziemy multum możliwości w ich zakresie. Aby prace w naszym gospodarstwie mogły przebiegać znacznie sprawniej niż zwykle, warto przeprowadzić rekonesans w temacie dostępności urządzeń zwiększającej wydajność realizowania rozmaitych prac. W co powinny być wyposażone hale udojowe Schładzalniki do mleka mogą być niezbędne dla przechowywania tego […]\nSukces w dzisiejszych czasach pełnych zażartej konkurencji wymaga tego, byśmy dopieszczali do perfekcji wszystkie rozwiązania jakie wytwarzamy. Tylko w takiej bowiem sytuacji będziemy mieli do czynienia z dużymi szansami na odniesienie sukcesu i wyprzedzenie na tym tle naszych konkurentów. Separator mgły olejowej okaże się potrzebny Komora temperaturowa to metoda na wywołanie w dowolnej chwili kwasoty, […]\nDefinitywnie warto zainwestować w nowoczesne rozwiązania techniczne wspomagające w wielkiej mierze funkcjonalność naszej fabryki, gdyż dzięki ich rzetelnemu wsparciu uzyskać będziemy mogli poziom funkcjonalności, jaki okazać się będzie mógł naprawdę godnym uwagi i podnoszącym krzywą naszych przychodów. Zwiększ wydajność inwestując w podajnik do tworzyw sztucznych Definitywnie sięganie po rozwiązania takie jak regulatory gorących kanałów […]


Sklep z odzieżą męską TOM-TEKS zaprasza!\nPopularny: 6000 odsłon Informacje 4 czerwca 2017, 02:56, TOM-TEKS\nMasz ślub, rodzinną uroczystość? A może chcesz zrobić elegancki prezent? Zapraszamy do sklepu odzieżowego TOM-TEKS. U nas znajdziesz odzież męską najlepszych marek. Ubierzemy cię od stóp do głów.\nTOM - TEKS to rodzinna firma, działająca na rynku lokalnym od 1995 roku. Posiadamy dwa punkty sprzedaży. Pierwszy znajduje się w Miejskim Centrum Handlowym "Stara Betoniarania" przy ul. Bierzewickiej 32, a drugi przy ul. Ziemowita 14 w Gostyninie. Telefon: 602 170 364.\nOferujemy męską odzież elegancką polskich producentów. Współpracujemy z marką Pako Lorente. Gwarantujemy najwyższą jakość sprzedawanych towarów. Realizujemy zamówienia na nietypowe rozmiary.\n-dodatki (paski, muszki,krawaty,pasy do smokingów, spinki do mankietów)\n-bielizna (skarpetki, majtki)\nW sprzedaży również skórzane portfele.\nTematy: TOM-TEKS karp kalorie\n30 sierpnia 2018, 10:12, TOM-TEKS\n8 sierpnia 2018, 10:20, TOM-TEKS\nLetnie kiermasze w TOM-TEKS. Nie przegap gorących okazji!\nPopularny: 6500 odsłon Informacje 4 czerwca 2017, 01:24, ralf\nTurniej charytatywny z udziałem motocyklistów. Zagrali dla Klaudii i Weroniki\nNa stadionie miejskim w Gostyninie, w sobotę (3 czerwca br.) odbył się turniej charytatywny z którego dochód został przeznaczony na rehabilitację dziewczynek z Miejskiego Przedszkola nr 2 Klaudii i Weroniki.\nW trakcie pikniku organizatorzy przygotowali moc atrakcji: gry i zabawy dla dzieci, malowanie buziek, pokaz modeli samolotów, pyszną grochówkę, pieczone kiełbaski, ciasta i tradycyjny chleb ze smalcem.\nOgromnym zainteresowaniem cieszyła się parada motocykli, na których motocykliści zjawili się na stadionie w samo południe.\n1. Adamowski Team\n2. Przemo Gostynin\n3. Rutteco Gostynin\n5. Nadzieje Mazura - Chłopaki do wzięcia\n6. WS Stefanów\nNajlepszy strzelec: Przemysław Woźniak (Przemo Gostynin)\nNajlepszy bramkarz: Robert Ratajski (Adamowski Team)\nNajlepszy zawodnik: Tomasz Koguciński (Adamowski Team)\nTematy: Turniej charytatywny Motocykliści Gostynin kiełbasa kalorie smalec kalorie\nBramkarz, 4 czerwca 2017\nPrzemyslaw Wozniak a nie Wozny


"GW": policja w domu biegłego ws. katastrofy smoleńskiej - Polsat News\n"GW": policja w domu biegłego ws. katastrofy smoleńskiej\nAdam Tarnowski to biegły sądowy, który badał nagrania z kokpitu prezydenckiego Tupolewa. Jak donosi "Gazeta Wyborcza" 29 lutego o 6 rano do jego mieszkania weszła policja. Funkcjonariusze mieli pytać eksperta "kto na niego naciskał, by rozpoznał głos generała Błasika". "GW" powołuje się na swoje źródła. Prokuratura zaprzecza.\nMundurowi mieli zabrać Tarnowskiemu laptopa, przenośne dyski z danymi, dokumenty ze śledztwa smoleńskiego i ekspertyzy czarnych skrzynek - relacjonowała "GW". Funkcjonariusze działali na zlecenie Prokuratury Apelacyjnej w Krakowie, która prowadzi dochodzenie w sprawie przecieku do mediów analizy zapisu rozmów z kokpitu Tu-154.\nW ujawnionej przez radio RMF FM w kwietniu zeszłego roku ekspertyzie zidentyfikowano głos gen. Błasika jako jednej z osób obecnych w kabinie pilotów. Zachowanie generała - zdaniem ekspertów - mogło się przyczynić do katastrofy. Wśród biegłych, którzy zidentyfikowali głos Błasika, był właśnie Tarnowski - wynika z informacji gazety.\n- Można, jeśli się prowadzi śledztwo w sprawie przecieku taką osobę poprosić, wezwać, ale to jest po prostu zastraszanie - skomentował informacje "GW" o działaniach prokuratury Tomasz Siemoniak z Platformy Obywatelskiej, były minister obrony narodowej.\nZdaniem gazety prokuratura podejrzewa, że odpowiedzialny za przeciek ekspertyzy mógł być właśnie Tarnowski. Naukowiec z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej jako jeden z niewielu osób miał dostęp do stenogramów. Według ustaleń "GW" pytania zadawane podczas przesłuchania dotyczyły nie przecieku, ale tego, kto na niego naciskał, by rozpoznał głos Błasika.\n- Informacje są całkowicie nieprawdziwe jak chodzi o przebieg czynności - skomentował doniesienia gazety Włodzimierz Krzywicki z prokuratury w Krakowie.\nTarnowski w rozmowie z "Wyborczą" potwierdził, że był przesłuchiwany w charakterze świadka, ale nie udzielił żadnych innych informacji. Nie chciał też rozmawiać o tej sprawie z Polsat News.