Wykaz wpisów w temacie stomatolog w tematyce O stomatologii\nstomatologia estetyczna cieszynDo stomatologa marszWiększość Polaków drży przed wizytą u dentysty. Co najmniej tak, jakby ten chciał zrobić im coś złego. A jest wprost przeciwnie, bo każdy dentysta niesie ulgę pacjentowi zwijającemu odkryj więcej tu\nDodane: 02:32 22- 01- 2020\ndentysta cieszynJest to oczywiście zawód stricte medycznyWiele młodych osób, które kończą swoją przygodę ze szkołą średnią zastanawia się zapewne, co powinni robić dalej i w jakim kierunku iść, aby ich kariera zawodowa była satysfakc dowiedz się\nDodane: 08:35 09- 01- 2020\nprotetyka jastrzębieZapobiega to rozwojowi próchnicy osadzaniu kamieniaNie od dziś wiadomo, że zęby stanowią wizytówkę człowieka. Każdy z nas lubi ludzi uśmiechniętych, a wiadomo, że chętniej uśmiechają się ludzie, którzy reszta poradnika\nDodane: 06:31 10- 12- 2019\ndentysta cieszynOferta gabinetów stomatologicznychZawód stomatologa to profesja, która jest coraz bardziej znacząca w życiu każdego człowieka. Nowe technologie i innowacyjne techniki działania pozwalają wykonywać coraz bardziej skomp dalej\nDodane: 03:08 14- 11- 2019\ndobry stomatolog cieszynBardzo nam na tym zależy iDla każdego z nas atrakcyjny wygląd jest istotną sprawą w życiu, dlatego przykładamy pewną miarę uwagi do swojego wizerunku. To naturalne, że chcemy wzbudzać pozytywne odczucia, dlate zobacz resztę\nstomatologia estetyczna cieszynStomatologia - zakres działańOdczuwasz ból zęba? Czujesz, że w Twojej jamie ustnej zaczyna tworzyć się proces chorobowy? Chcesz poprawić wygląd zębów i sprawić, by Twój uśmiech był biały i krystaliczny? czytaj całość tutaj\ndobry stomatolog cieszynDentysta w każdej szkoleNiestety minęły już czasy, kiedy państwo zapewniało opiekę dentystyczną wszystkich dzieciom uczęszczającym do szkół. Obecnie tylko nieliczne placówki szkolno-wychowawcze zapewniają swoi czytaj tu\nDodane: 20:48 29- 08- 2019\ndobry dentysta cieszynWszelkie nowinki technologiczne są właśnie poWiele osób obawia się wizyt w gabinetach stomatologicznych i to z różnych przyczyn. Większość ludzi boi się po prostu bólu lub czują się niezręcznie, jeśli mają zanie czytaj\nDodane: 21:59 06- 08- 2019\ndentysta cieszynZazwyczaj korzystamy z zastrzyków które znieczulająStudent stomatologi w pierwszych latach edukacji uczy się właściwie tyle samo co student medycyny, musi poznać wszelkie zagadnienia związane z anatomiczną i fizjologi dowiedz się więcej\nstomatolog cieszynZazwyczaj korzystamy z zastrzyków które znieczulająStudent stomatologi w pierwszych latach edukacji uczy się właściwie tyle samo co student medycyny, musi poznać wszelkie zagadnienia związane z anatomiczną i fizjolo pozostała część\ndentysta cieszynDlatego jeśli tylko ma się szansęPiękny uśmiech jest dla wielu powodem do dumy i nie ma co do tego wątpliwości, że właśnie tak jest. Dlatego, jeśli tylko ma się szansę i środki finansowe na to, by zadbać o swoje uzębi kliknij strone\ndobry dentysta cieszynDobry dentysta to taki który rozumieKażdy z nas dobrze rozumie jak wielkie znaczenie ma stan jamy ustnej. Staramy się od dziecka dbać o to, aby zawsze zęby były estetyczne i utrzymywać się w higienie. Ważne jest pełen artykuł\nstomatologia estetyczna cieszynNajważniejszy lekarzKtóry z lekarzy jest najważniejszy w naszym życiu? Moim zdaniem dentysta, ponieważ przed rozwojem tej gałęzi medycyny ludzie przeżywali do około 30 lat- głównie z powodu złego stanu pełen poradnik\ngabinet dentystyczny zabrze Udana wizyta a charakter stomatologa Jak w wielu podobnych dziedzinach także profesjonalizm dentystów zależy od ich cech charakteru. Oczywiście, stomatologia to określone działania mające na celu między in dodatkowe info\nstomatolog cieszynChoroby dziąseł - parodontozaMało kto wie, ale parodontoza to nie jest prawidłowa nazwa na znany problem stomatologiczny. Poprawna nazwa to PARADONTOZA, jednak żeby uniknąć nieporozumień, można po prostu powiedzieć, czytaj to\nDodane: 07:18 24- 06- 2019\nprotezy zębowe jastrzębieStomatologia to ważna dziedzina medycynyDuża większość osób doskonale zdaje sobie sprawę z tego, jak ważne jest odpowiednie leczenie . Chodzi tu o każdą dziedzinę naszego zdrowia. Niektórzy bagatel zobacz resztę\ndentysta zabrze Dlaczego powinniśmy utrzymywać zęby w dobrym zdrowiu? Wizyty stomatologiczne są obowiązkowe właściwie dla wszystkich, którzy posiadają własne zęby. Dlaczego warto dbać o własne uzębienie? Jest kilka przyczyn, które mo więcej\nstomatologia zabrzeO zębach mądrościZęby mądrości - nazwano tak ósemki tylko z jednego powodu. Są to ostatnie zęby - zarówno w kolejności w żuchwie, jak i w kwestii chronologicznej. Najczęściej wyrastają między siedemnastym a dwudzie przeczytaj wszystko\ngabinet stomatologiczny zabrze edytuj kodW miazdze zęba, między ubogokomórkową warstwą Weila a miazgą właściwą, włókna tworzą gęsty splot Raschkowa. Są to nerwy mielinowe i klasyfikowane są jako, A-β, A-δ. Podział klasyfikacji z doczytaj wszystko\nstomatologia zabrzeŹle wyrwany ząb? Twoje prawa Wizyta u dentysty w dzisiejszych czasach nie niesie ze sobą jakichś negatywnych emocji, lęków, czy strachu przed źle wykonaną pracą. Dobry stomatolog jest dziś w cenie, a za sprawą moż dodatkowe info


Połączenie Wi-Fi jest włączone, a internet nie działa. Strony nie otwierają się (Rozwiązywanie problemów i błędy) | Napraw i konfiguruj komputery własnymi rękami!\nCzęsto zdarza się, że mamy problem, gdy po podłączeniu urządzenia do sieci Wi-Fi Internet nie działa. Jest połączenie, wszystko wydaje się dobre, ale Internet nie działa. Strony w przeglądarce nie otwierają się, programy nie widzą połączenia z Internetem. Z reguły taki problem pojawia się podczas konfigurowania routera Wi-Fi. Ale często zdarzają się przypadki, gdy wszystko działa, jest dostęp do Internetu, a w pewnym momencie po prostu znika. W tym samym czasie ten sam laptop, smartfon lub tablet jest podłączony do Wi-Fi i nie wchodzi do Internetu.\nNiejeden raz spotkał się z takim problemem. Istnieje wiele powodów i rozwiązań. Dlatego najważniejsza rzecz, aby wszystko zrozumieć. Zrozum, kto jest winien tej sytuacji i napraw problem. Oczywiste jest, że albo router Wi-Fi jest winny (co często ma miejsce), albo nasze urządzenie, na którym internet przestał działać. Może to być komputer, laptop, tablet, telefon itp. Nie ma to znaczenia. Wynikiem jest jeden - istnieje połączenie z siecią bezprzewodową, ale nie ma internetu.\nAby było jasne, dzielimy artykuł na trzy punkty:\nCo jeśli problem jest spowodowany przez router.\nI rozwiązanie problemu Internetu na urządzeniach mobilnych (tablety, smartfony).\nI tak, jak napisałem powyżej, musimy znaleźć powód, dla którego Internet na naszym urządzeniu nie działa. Jak pokazuje praktyka, głównie router winny, Sama sieć Wi-Fi. Jeśli napotkasz ten problem podczas konfigurowania routera, następnie kliknij łącze i przeczytaj osobny artykuł z rozwiązaniami: podczas konfigurowania routera pisze "Bez dostępu do Internetu" lub "Ograniczony" i nie ma połączenia z Internetem. Tam wszystko jest szczegółowo opisane i pokazane.\nJeśli wystąpi problem, gdy sieć Wi-Fi jest podłączona, ale Internet nie działa, zawsze najpierw sprawdź router i połączenie internetowe, tak jak to opisano powyżej. Ponieważ powodem jest bardzo rzadko leży w samych laptopach, smartfonach, tabletach i innych urządzeniach.\nJak się dowiedzieć i sprawdzić? Bardzo proste. Najprawdopodobniej masz kilka urządzeń, które można podłączyć do Wi-Fi. Łączymy je z naszą siecią, a jeśli Internet nie działa na żadnym urządzeniu, problem leży dokładnie w routerze. Możesz też podłączyć laptopa (smartfon, tablet) do innej sieci Wi-Fi i ją przetestować. Gdy jesteś przekonany, że problem tkwi w routerze, możesz spróbować go rozwiązać:\nAby rozpocząć, po prostu zrestartuj router. Możesz nawet kilka razy.\nUpewnij się, że Internet jest płatny, a po stronie dostawcy nie występują żadne problemy. Aby się tego dowiedzieć, możesz skorzystać z pomocy dostawcy Internetu. Można również podłączyć Internet bezpośrednio do komputera (jeśli jest taka możliwość) i sprawdzić, czy będzie działał bez routera.\nSprawdź, czy przewody są prawidłowo podłączone do routera. Wystarczy spojrzeć na światła na routerze (migają jak zwykle).\nJeśli Internet bez routera działa, musisz sprawdzić ustawienia. Ustawienia mogły zniknąć, a router nie może połączyć się z Internetem, nawiązać połączenia z dostawcą Internetu. Nie wiem, jaki masz router, więc poszukaj instrukcji dla swojego producenta na naszej stronie internetowej, w sekcji "Konfiguracja routera" (menu powyżej).\nJeśli sieć Wi-Fi nie jest Twoja, to całkiem możliwe, że pojawiły się pewne problemy w jej pracy. Lub, na przykład, sąsiad nie płaci za Internet 🙂\nOto kolejny szczegółowy artykuł na ten temat, który z pewnością okaże się przydatny: router nie rozpowszechnia Internetu za pośrednictwem Wi-Fi. Co robić\nLaptop podłączony do Wi-Fi, ale bez dostępu do Internetu\nJeśli problem pojawił się tylko na laptopie lub komputerze stacjonarnym, musisz sprawdzić niektóre ustawienia. Po połączeniu najprawdopodobniej pojawi się żółta ikona wykrzyknika obok ikony połączenia i status "Bez dostępu do Internetu"lub "Ograniczony".\nA kiedy spróbujesz otworzyć stronę, zobaczymy błąd "Strona jest niedostępna".\nMamy już duży artykuł na stronie, który rozwiązuje problem "Brak dostępu do Internetu" w systemie Windows 7. Jeśli masz system Windows 10, zobacz ten artykuł.\nPrzede wszystkim radziłbym zrestartować laptopa i sprawdzić, czy automatyczne pobieranie adresu IP jest ustawione we właściwościach połączenia bezprzewodowego. Możesz to zrobić tak:\nW artykułach, linki do których podałem powyżej, opisałem ten proces bardziej szczegółowo. Są też inne rozwiązania.\nZwróć uwagę. Być może masz błąd DNS w przeglądarce lub coś podobnego. W takim przypadku zobacz oddzielny artykuł na temat rozwiązania problemu "Nie można znaleźć adresu DNS serwera".\nCo mam zrobić, jeśli połączenie Wi-Fi w telefonie (tablecie) jest połączone, ale Internet nie działa?\nNa tych urządzeniach mobilnych, które działają na Androida, iOS lub Windows Phone, dokładnie taka sama sytuacja. Można nawiązać połączenie z siecią bezprzewodową, ale strony w przeglądarce nie zostaną otwarte.\nNawiasem mówiąc, na urządzeniach z Androidem ikona połączenia Wi-Fi może być szara zamiast niebieskiej. W takim przypadku sprawdź, czy data i godzina są ustawione poprawnie. Jeśli masz pewność, że problem występuje w urządzeniu, a nie w sieci Wi-Fi, uruchom ponownie urządzenie mobilne i spróbuj ponownie nawiązać połączenie. Sprawdź również, jak Internet będzie działał po podłączeniu do innych sieci bezprzewodowych.\nZapoznaj się z poradami z artykułu Dlaczego na tablecie z Androidem lub smartfonie Internet nie działa przez Wi-Fi?\nJeśli wskazówki nie pomogły, opisz swój problem w komentarzach. Postaram się coś doradzić.


Praca: Przedstawiciel gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie - 11 ofert pracy | Jooble\njako przedstawiciel handlowy gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\njako przedstawiciel medyczny gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nklient przedstawiciele gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nprzedstawiciel sprzedaży gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nprzedstawiciel handlowy doświadczenia gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nbazy danych gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nbenefit gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\njako konsultant gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nlinia produkcyjna gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\ndla ambitnych gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nPraca Przedstawiciel gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nKlient infoPraca.pl - Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie\nprzedstawiciel, gm. Ostrowiec Świętokrzyski, Świętokrzyskie


Nyo, nyo, nyo ! Impreza\nAutor Wątek: Nyo, nyo, nyo ! Impreza (Przeczytany 1627 razy)\n« dnia: Kwiecień 28, 2009, 10:08:26 am »\nmam przyjemnosc zaprosic wszystkich zainteresowanych z trojmiasta i okolicy na impreze mangowa zorganizowana przez dzial M&A Gkf-u z okazji 30-lecia klubu osiedlowego Macius. Jestesmy nowa inicjatywa dlatego chetnie spotkamy sie z wszystkimi otaku manigi oraz kazdym zainteresowanym kultura dalekiego i bliskiego wschodu. Ponizej zamieszczam link do forum http://gkf.org.pl/forum/viewtopic.php?t=352 na ktorym mozna znalezc plakat oraz harmonogram imprezy(ktory zamieszczam jeszcze raz w pelni ponizej ^^)\nImpreza odbywac sie bedzie 8,9 Maja w klubie osiedlowym Macius w Gdansku - Przymorze ^^\nPiatek 16.00 – 20 .00 :\nDDR (przez cały dzień) – Masz dwie lewe nogi, cztery prawe ręce i nie posiadasz żadnej koordynacji ruchowej? Doskonale! Tym lepiej będziesz się bawić skacząc po kolorowych strzałkach w rytm wybranej przez na.. Ciebie muzyki^^\nSingstar (w przerwach prelekcji) – Karaoke... chcesz zemścić się na znajomych? A może masz prawdziwy talent i chcesz uwieść wybrankę Twego serca swoim poruszającym śpiewem? Nie przegap tej jedynej i wyjątkowej szansy!\nPokaz AMV (16.00-16.30) - Anime Music Video, wymaga tłumaczenia? Poprostu przyjdź i zobacz!\nGO (17.00-18.00)– Prelekcja, pokaz, rozgrywka. Czarne- białe, czarne-białe, białe-czarne, bęc! U nas dowiesz się jak uniknąć bolesnej porażki ;P. Prowadzi Konrad „Biały” Klepacki.\nPanel dyskusyjny (18.30-19.00)- Stereotypy związane z kulturą Japonii czyli turysta z aparatem, Kyaa! Prowadzi Ewa „Ruda” Krasowska.\nKonkurs z nagrodami (19.00-19.30)– Zestaw ogólnych pytań dotyczących kultury Japonii. Prowadzi Urszula „Saba” Płóciennik.\nOd godziny 20.00 :\nFilmowka - Filmy azjatyckie maści wszelakiej.\nSobota 12.00 – 20.00 :\nDi Gi Charat - Anime w odcinkach, kosmici w Akihabara - słodkie czy przezażające? (3x5 min, w przerwach prelekcji)\nGotyckie lolity (12.30-13.30) – Prelekcja na temat stylu tej popularnej wśród Japońskiej młodzieży subkultury. Prowadzi Ewa Subocz.\nWarsztaty szycia (14.00-17.00) – Wszystko czego mogła by potrzebować gotycka i nie tylko lolitka. Prowadzi Jaśmina „Dzas” Kotlarek.\nHistoria Dolfie (17.00-18.00) – Piękne, eteryczne i... drogie. Dowiedz się jak zakończyło się spotkanie tradycyjnych porcelanowych lalek i firmy modelarskiej, a to dopiero początek tej historii. Prowadzi Ewa Subocz.\nShinsengumi (18.00-19.00)– Znienawidzeni i pogardzani, uwielbiani i czczeni jak bohaterowie. Ich barwna historia stała się kanwą nie jednej popularnej opowieści. Prowadzi Ewa „Ruda” Krasowska.\nKonkurs z nagrodami (19.00-19.30) – Full Metal Alchemist, alchemia tylko dla wtajemniczonych. Prowadzi Urszula „Saba” Płóciennik.\nOd godz 21.00:\nFilmowka – Anime maści wszelakiej.\nserdecznie zapraszamy ^^


Filia Mroczna Strona - RECENZJE DROPSA KSIĄŻKOWEGO\n16 września, 2017 by Drops Ksiazkowy 2 komentarze\nDeniwelacja – powieść Remigiusza „Oszusta” Mroza\nKiedy kilka miesięcy temu mrozoholicy wstrzymali oddech, czytając o nadchodzącej premierze Deniwelacji, poczułam się oszukana. Historia o komisarzu, od pewnego momentu byłym komisarzu Wiktorze Forście, była dla mnie trylogią. Choć zakończenie Trawersu – trzeciej (i jak zapowiadano ostatniej) części serii, pobudziło moją wyobraźnię i uruchomiło lawinę pytań, pogodziłam się z tym, że to już koniec. Ba! Po pewnym czasie zaczęłam doceniać taki finał powieści. A tu niespodzianka! Remigiusz Mróz i Wydawnictwo Filia ogłosili premierę. Wielki powrót Forsta. Powiedziałam „nie!”. Dla mnie historia była zamknięta. Nie dałam się zwieść promocjom i konkursom. Aż do pewnej wizyty w bibliotece…\nBestia (znowu) atakuje\nNa zboczach Giewontu zostają odnalezione zwłoki kilku młodych kobiet. Wydaje się, że przed śmiercią nic ich ze sobą nie łączyło. Niedługo potem w Zakopanem znikają kolejne dziewczyny. Mieszkańcy wpadają w panikę. Czyżby na Podhalu pojawił się naśladowca Bestii z Giewontu? A może Bestia wciąż żyje? Na te pytania odpowiedź próbują znaleźć dobrzy znajomi czytelników poprzednich części – prokurator Dominika Wadryś-Hansen oraz komendant Edmund Osica. Śledczych nurtuje jeszcze jedno pytanie – gdzie jest Wiktor Forst? To istotne, bowiem policja odkrywa ślady prowadzące do byłego komisarza…\nWsiąść do pociągu byle jakiego… i trafić do Hiszpanii\nJeśli ktoś czytał Trawers, to wie, że Forst wsiadł do pociągu. Miał jechać do Szczecina, po drodze zatrzymać się w Warszawie i nie wywoływać żadnych pożarów. Gdzie ostatecznie dojechał? Do Hiszpanii i wszystko wskazuje na to, że „przeszedł na ciemną stronę mocy”… Po co? Dlaczego trafił akurat do tego kraju? Tego i prokurator z komisarzem, i czytelnicy dowiadują się w Deniwelacji. Oczywiście, jak to u Mroza i w dobrym kryminale, szczegóły są odsłaniane powoli. Napięcie rośnie z każdą stroną i nie sposób oderwać się od lektury przed poznaniem zakończenia.\nW Deniwelacji mamy do czynienia z dwoma rodzajami narracji – trzecioosobową i pierwszoosobową. Co ciekawe, ta druga prowadzona jest przez kobietę. Co to za postać? Nie mogę zdradzić… Jedno jest pewne – dostarcza czytającemu wiele cennych informacji i przede wszystkim emocji.\nDługo broniłam się przed lekturą Deniwelacji. Niepotrzebnie! W tym miejscu pragnę przeprosić Remigiusza Mroza za mój upór. Żałuję, że wcześniej nie sięgnęłam po tę powieść. To, że została w pewien sposób „dopisana” do serii, nie znaczy, że jest gorsza od poprzednich części. Wręcz przeciwnie – obok Trawersu to mój ulubiony tom podhalańskiego cyklu. Pozostaje mi (nie)cierpliwie czekać na V tom serii, który ma pojawić się w księgarniach w 2018 roku.\nPora roku nie ma znaczenia – Mróz zawsze w formie\nCzytając Deniwelację, nie zawiodłam się. Remigiusz Mróz trzyma formę. W fantastyczny sposób wodzi śledczych i czytelnika za nos. Perfekcyjnie buduje napięcie. Miażdży zakończeniem, po poznaniu którego chce się natychmiast wziąć do ręki kolejną część historii. Kreuje bohaterów, których balansowanie na granicy życia i śmierci przyprawia czytelnika o gęsią skórkę. Ta powieść wciąga jak narkotyk. Nie potrafiłam i nie chciałam się od niej oderwać. Remigiusz Mróz kolejny raz udowodnił, że jest mistrzem kryminalnego pióra.\nPrzeczytaj fragment powieści: https://issuu.com/wydawnictwofilia/docs/deniwelacja


Wywiad z Chadem Armentem dla KryptoZoo - KryptoZoo - Portal Kryptozoologiczny\nWywiad z Chadem Armentem dla KryptoZoo\nDodano: 2007-12-03 17:30:12\nChad Arment: To kryptozoo. 27 Listopad. 2007\nWywiad Z Chadem Armentem przeprowadzony dla wielu przyszłych kryptozoologów z naszego portalu (Dla każdego z was z osobna, były to przecież wasze pytania). Chad wskazuje jak należy badać i szukać nieznanych gatunków.\nKryptozoo: Czy Pana zdaniem kryptozoologia ma szanse stać się w przyszłości poważną dziedziną nauki, czy raczej jeszcze przez długi czas będzie tylko pseudonauką?\nChad Arment: Nie rozważam by kryptozoologia była pseudonauką. Tłumaczę to tym, iż nie może być tak, że naukowa metodologia badań kryptozoologicznych może być ogłoszona jedynie jako fikcyjna tylko dlatego, że tak uważają pewne osoby. Właściwe kryptozoologia jako sposób odkrywania metodologicznego jest sposobem rozpoznawania wiedzy etnicznej. Jest czymś w rodzaju zoologicznego przeglądu zwierząt środowiska. (przykład Vu Quang, coati-mundi, żmija z Arunachal Pradesh czy Gegeneophis goaensis z Geo- Ghaty Zachodnie przyp. red.)\nKryptozoo: Czy trudno było panu zostać kryptozoologiem i jak nim zostać?\nChad Arment: Nie uważam się za kryptozoologa, lecz raczej badacza kryptozoologii. To nie jest zawód społecznie korzystny, więc nie ma co próbować robić wrażenia, że jest to profesja akademicka. W myśl tego każdy może badać tajemnicze zwierzęta, tak długo, aż dostarczy fizyczny dowód ich aktualnego istnienia (nie trzeba być przy tym naukowcem).\nKryptozoo: Jakie jest pana zdanie w sprawie słynnego na całym świecie, nagrania Pattersona ukazującego, rzekomego Sasquatcha("Patty") Od 30 lat, na ten temat, toczy się nieustanna dyskusja o tym co jest na owym filmie - małpolud czy też człowiek w kostiumie?\nChad Arment: Zdjęcia i inne niewyraźne dowody poszlakowe nie są najważniejszym dowodem istnienia. Mogą one co najwyżej wskazać obszary występowania i temat warty do głębszego przeegzaminowania. Jako tako ja nie zastanawiam się nad tym czy film Pattersona pokazuje rzeczywiście wielką stopę czy nie. Żadna z teorii nie jest wystarczająco dobra. Potrzebujemy lepszego dowodu\nKryptozoo: Czy widział już Pan jakąś kryptydę?\nChad Arment: Osobiście nigdy nie widziałem kryptydy, nie żyję w miejscu, gdzie często się je widuje.\nKryptozoo: W którym kierunki wg Pana rozwinie się kryptozoologia - wypraw badawczych i naukowej metody odkrywania nowych gatunków czy zarabiania pieniędzy na gadżetach i powszechnie znanych już kryptydach?\nChad Arment: Skupiam się właśnie teraz na zestawianiu i klasyfikowaniu historycznego dowodu dla rozmaitości zwierząt tajemniczych, z zamiarem oferowania badaczom śledczym sposóbów, w jaki mają wybrać lepsze warunki i cele szukania dla aktualnych prac polowych. Myślę, że to jest nieprawdopodobne, że wiele tajemniczych zwierząt może zostać odkrytych bez intensywnych długoterminowych prac polowych w regionie zainteresowania. Nie wywarły na mnie wrażenia duże ilości (często nadane w telewizji) wypraw, ponieważ one używają biednych metodologii i wydają się podkreślić mniej przydatne typy dowodu. Historie poszukiwań są interesujące, ale one nie udowadniają niczego.\nKryptozoo: Co myśli Pan o hipotezie istnienia na Ziemi w dalszym ciągu zwierząt, które żyły w mezozoiku i (według współczesnej wiedzy) wymarły wraz z dinozaurami? Jeżeli to możliwe, to gdzie należy ich szukać? Czy uważa pan, iż w opowieściach o rzekomych dinozaurach z Afryki (Mokele-Mbeme, Emele-Ntouke), które sieją ponoć groze w lasach deszczowych środkowej Afryki, może być chociaż "ziarno" prawdy?\nChad Arment: Nie ma przekonywających dowodów, że pewne zwierzęta takie jak dinozaury nadal istnieją. To wynik braku fizycznego dowodu. Nie mam żadnego sprzeciwu ku temu, że zwierzęta wymarłe dla nauki rzeczywiście wymarły. Ale ja nie widzę żadnego punktu zaczepienia, który wskazywałby że istnieją. Gdy będziesz miał ciało wtedy możesz określić czy to jest dinozaur, bigfoot albo cokolwiek innego.Nic takiego nie miało na razie miejsca.\nJeśli ktoś by próbował badać tajemnicze zwierzęta, sugeruję jako badacz, że powinien kierować się takimi oto zarysami metodologii:\n1) Zadaj sobie pytanie? Czy dana kryptyda może być dobrze znanym zwierzęciem, czymś całkowicie niezbadanym.\n2) Zbieraj, gromadź informacje na temat nazw i opisów owych tajemniczych zwierząt (folklor, godne sprawozdania, informacje o jego oczywistym środowisku, etc.). To są twoje dane odnoszące się do podstawy badań.\n3) Oceniaj dane, które masz i stwórz plan, który pozwoli Ci, zebrać właściwy fizyczny dowód dla naukowego badania. (e.g., ciało, próbki włosów, etc.)\n3) Wprowadź twój plan w życie. Nie ma żadnej gwarancji, że któraś metodologia doprowadzi do odkrycia, więc to może być ocenione i zaplanowane później. Bardzo długo może trwać okres w którym znajdziesz właściwy dowód istnienia. Jeśli znajdziesz konkretny i właściwy dowód skonsultuj się z godnym prawdy bezstronnym biologiem. Mam nadzieję, że on powie tobie, czy dowód potwierdza istnienie nieznanego gatunku. którykolwiek z rezultatów jest zadowalający, wtedy gdy przyczynia się do zwiększenia wiedzy naukowej.\nTłumaczenie odpowiedzi z J. angielskiego: Caniche\nTłumaczenie pytań na J. angielski: Pirania\nAnkieta i wybór pytań: Ivellios\nPodziękowania dla wszystkich którzy brali udział w ankiecie.\nWyrazy głębokiej wdzięczności Chadowi Armentowi za udzielenie wywiadu!!


Belfast | PENDRAGON w IRLANDII\n« Irlandia w pigułce\nBelfast jest stolicą Irlandii Północnej – dziwnego tworu administracyjnego utworzonego w 1921 roku. Jadąc z Republiki Irlandii przekracza się niewidzialną granicę i wjeżdza się w obszar administracji brytyjskiej wraz z jej walutą, religią i polityką.\nKiedyś Irlandia była spokojnym domem Celtów, druidów i leprechaumów, zieloną krainą dolmenów i megalitycznych budowli postawionych przez kosmitów. Ostrzyły sobie na nią zęby legiony rzymskie, potem Wikingowie i ich spadkobiercy – Normanowie. Nikomu jednak nie udało się przejąć władzy na wyspie. Do czasu.\nDo dzielnicy protestanckiej można bezkarnie wejść pieszo albo wjechać specjalną taksówką. Mogą w niej usiąść cztery osoby, wszyscy twarzami do siebie, to przerobiony na Belfast turystyczny Nissan Micra. Swój samochód z republikańską tablicą rejestracyjną lepiej zostawić na płatnym parkingu w centrum miasta. Nie wiadomo co też komuś może przyjść do głowy, kamieni tu pod dostatkiem, a butelka z benzyną też się znajdzie. Szkło ze stłuczonej szyby samochodowej leży właśnie przede mną na asfalcie. W Shankill nie łatwo czuć się bezpiecznie będąc katolikiem – wystarczy tylko spojrzeć na nazwę dzielnicy – jest tam słowo KILL.\nMurals – po polsku graffiti. Setki domów, których boczne ściany pozbawione okien są pomalowane. Każdy dom to inna historia opowiedziana na zlecenie rodziny zabitego, albo pod wpływem wyższej potrzeby. Religijnej potrzeby.\n„Katolicyzm to więcej niż religia – to siła polityczna, dlatego wierzę, że nie będzie pokoju w Irlandii dopóki Kościół Katolicki nie upadnie” – Oliver Cromwell\nJedna z wielu ścian upamiętniająca działacza Ulsteru zabitego przez partyzantów z IRA. Stevie był płatnym zabójcą – na zlecenie likwidował działaczy IRA. Kiedy zaczął żądać większych pieniędzy za swoją pracę – został zlikwidowany przez swoich mocodawców z Ulster Freedom Fighters. Jego rodzina zamówiła u grafficiarzy taki nagrobek na ścianie swojego domu. H – block, czyli więzienie, w którego dwóch skrzydłach osadzeni byli osobno katolicy i protestanci. Łącznik to „no men’s land”. Budynek niedawnego sądu – obecnie w stadium rozkładu. Mógłby tu być teraz niezły hotel, ale nikt nie bierze na siebie tego ryzyka. Więźniowie przyprowadzani byli do sądu korytarzem pod ulicą. Naprzeciwko – niszczejące więzienie. Przez te wszystkie lata ciągła gotowość do walki. Królowa Matka żyła bardzo długo. W Shankill żyje nadal, na ścianie tuż obok supermarketu. Synowie Ulsteru nie zapomną nigdy. Dzieci wojny totalnej w 1969 roku.\nPo przejechaniu tej bramy bezpieczną taksówką oglądamy tę samą historię widzianą innymi oczami – katolików z Belfastu. Jesteśmy w dzielnicy Falls.\nLider IRA – Bobby Sands uwięziony zagłodził się na śmierć w strajku głodowym w 1981 r. Brendan Hughes – inny lider IRA – odmówił założenia więziennego uniformu i spędził cały czas odsiadki w samym kocu. Zmarł w tym roku. Długi mur z malowidłami po stronie katolickiej. Ten obraz Picassa namalowało na murze dwóch ludzi – katolik i protestant – na znak przymierza. Na pierwszym planie bezpieczna taksówka.\nJeden z kilku katolickich „ogrodów pamięci”. Są tu nazwiska dzieci zabitych w zamachach bombowych, irlandzkich turystów podróżujących po Hiszpanii, księdza zastrzelonego przez żołnierzy brytyjskich w pobliskim kościele. I wielu, wielu innych.\nKrwawe zamieszki z różnym natężeniem pojawiały się w Belfaście w XX wieku. Powstanie wielkanocne w 1916, wojna domowa w 1922, wojna totalna rozpoczęta od „Krwawej niedzieli” w 1972 roku, kiedy brytyjscy żołnierze otworzyli ogień do katolickiej ludności. Irlandzki katolicki zespół U2 napisał o tym piosenkę. Jeżeli można w rockowy sposób wyrazić protest przeciwko walkom religijnym to oni zrobili to całkiem nieźle. Nazwiska ludzi, którzy zostali zabici przez brytyjskich żołnierzy za to, że wierzyli inaczej pojawiły się na koncercie na zamku w Slane.\nDrukuj artykuł Ten wpis został napisany przez pendragon na 15/11/2008 o 05:20, i jest w kategorii Bez kategorii. Podążaj za odpowiedziami do tego wpisu przez RSS 2.0. Komentarze i pingi są teraz zamknięte.\nPendragonie, dzięki za odświeżenie wspomnień i rys historyczny. Aż się wzruszyłam…. Jak byłam w Belfaście, to szukać Linii Pokoju poszliśmy na piechotę – nigdy tego nie zapomnę. Klimaty Shankhill i Falls są tak różne od kolorowego centrum, że aż nie chce się wierzyć, że to to samo miasto… Ja czułam tam ducha irlandzkiego, i pewniej poczułam się po stronie katolickiej, nie wiedzieć czemu :] Świetne zdjęcia! Oddają ducha Belfastu. Pozdrawiam serdecznie\n#2 napisane przez miszaa@vp.pl\nNiewiarygodne, że wszystko to działo się w imię religii, której założenia są na ile wiem zupełnie inne. Ludzie strzelali do siebie, dlatego, że w tego samego Boga wierzą w inny sposób. A Anglików to ja nigdy nie lubiłem…\nNie zgadzam sie … To byla walka przeciwko najezdzcy, mysle ze angielka propaganda zrobila z tego wojne religijna. Podzial byl przeciez prosty Irlandczycy to katolicy a Anglicy to protestanci. No ale moze wiesz lepiej skoro w Irlandii mieszkasz. Czy walczyli na ulicach przeciwko sobie „irlandzcy” Irlandczycy tylko dlatego ze jeden byl katolikiem a drugi protestantem?? Ciekawi mnie odpowiedz na to moje pytanie. Moze Pendragonie popytasz o to …..\nZaczęło się od tego, że podzielono Irlandię na republikę i część północną, zależną od korony. Tutaj katolicy byli bardzo dyskryminowani. Zaczęli więc walczyć stosując nie tylko obywatelskie nieposłuszeństwo, jak strajk głodowy w 1981 roku, ale także terroryzm. Oczywiście protestanci nie pozostali im dłużni, wspierani przez rząd i policję. Można by się rozpisywać, kto zaczął, a kto to zakończył. Moim zdaniem obie strony są równie winne śmierci setek cywilnych ofiar. Pozostałości? Teraz w każdej pracy trzeba wypełnić anonimową ankietę dotyczącą religii i rasy :)Kiedy ostatnio w nocy wracałam do domu z moim chłopakiem protestantem, musieliśmy iść szybko, żeby jego młodzi sąsiedzi – katolicy nas nie spostrzegli, wiadomo, po alkoholu niewiele trzeba ludziom. Znam tylko 3 knajpy w tym mieście otwarte po godzinie 2 w nocy. Reszta jest zamykana o 1, 2. Wielu katolickich taksówkarzy nie pojedzie w nocy do części protestanckich. Najciekawsza sprawa – w tym roku w nocy 11/12 lipca po zakończeniu przez protestantów palenia tradycyjnych ognisk, wybrali się oni obrzucić kamieniami domy katolików. Kiedy przyjechała policja obie grupy się zjednoczyły, aby wspólnie walczyć z władzą. :))))Kocham to miasto, pełne fascynujących miejsc, historii i niuansów. Ludzie są aż przesadnie mili, aby przypadkiem nikt ich nie oskarżył o rasizm. Już nie pytają jaką religię wyznajesz, ale po pytaniach gdzie mieszkasz, skąd jesteś do jakiej szkoły chodziłeś, wiedzą, czy jesteś katolikiem, czy protestantem. Ja mieszkam w części protestanckiej, nawet nie wiem, czy wynajmuję pokój od katolika, czy protestanta, mój chłopak jest protestantem. Wiem, że młodzi czasem się biją „za religię” ale wiadomo, że do tego akurat wiele nie trzeba.\nGwoli ścisłości Rzymianom nie „nie udało się” ustanowić władzy nad Irlandią (bo tam byli), lecz kompletnie nie byli nią zainteresowani i uznali za tereny bezwartościowe, nie warte kolonizowania tudzież utrzymywania administracji i budowania infrastruktury. A ta cała wojenka jest śmieszna po prostu. Wystąpienie wojny religijnej (czyli rzeczy której przyczyną jest ZAWSZE mix głupoty i biedy) nie dziwi w Somalii, Darfurze czy Afganistanie gdzie 70-80% ludzi nie umie się nawet podpisać i każdy kleryk może im wcisnąć dowolny bullshit. Ulster to jednak zdawać by się mogło światła Europa, która wyrosła z tego rodzaju reliktów średniowiecza. A jednak-kon jaki jest-każdy widzi. Z tym Ulsterem jest teraz tak że nikt go nie chce- ani Dublin ani Londyn, bo jest zwyczajnym strupem na d…Stąd desperacki pomysł oddzielenia się. Jestem jak najbardziej za!Zdjęcia świetne. Żaba wymiata!;))\n#6 napisane przez ~Hal - usia\nNiezwykle głęboko wniknąłeś tym reportażowym tekstem w duszę dziwnego miejsca na wyspie Irlandia. Podziwiam umiejętność oddania treściwym słowami, dobrymi zdjęciami i muzyką zespołu U2 dzisiejszego charakteru i klimatu Beffastu, niewiele mniej groźnego niż w tamtych tragicznych chwilach. Nie wyobrażałam sobie, że wszystko tam takie wciąż żywe. Ciary po mnie chodziły, gdy nakładały mi się na to inne obrazy z filmu, którego fragmenty pokazywano w czasie koncertu U2. Cały wstrząsający film oglądałam niedawno w rodzimej telewizji. Dzięki, Pendragonie, także za Twoją wrażliwość. Fiu, fiu, w tak krótkim czasie tyle widzieć, zrozumieć i doznać, to nie lada sztuka. Pozdrawiam.\n10 lat temu zrobilam podobne zdjecia moze poza Krystyna..Ulster historycznie i kulturalnie jest dokladnie tym samym co Kosovo. Ach jej, Tain Bo to przeciez najstarszy Ulsterski epos!!!!!!!!!!!! jeden z najstarszych z tzw cyklu Ulaid:)\n#8 napisane przez ~shyJa\nszalejesz ze zdjeciami;) dzieki temu widac, ze duzo tam roboty dla artystow. moze sie tam przeniose i zaczne zyc z murali?\n#9 napisane przez ~U\nno ok, murale sa- to prawda( uwazam, ze jest to rodzaj swoistej ekspresji, podobnie jak niespotykana w innych miastach liczba rzezb wszelakich, akcentow przestrzennych, elementow malej architektury) ale atmosfera Belfastu?Zyje tu przeszlo dwa lata, mieszkalam nieopodal Sandy Row pol roku- spokojnie,mili sasiedzi, mieszkam we wschodniej- jest ok. I nieprawda, ze wieczorami nie ma ludzi, sa, ale w pubach!!!!! Uwazam, ze ludzie w Belfascie umieja i lubia sie bawic.Historia czarnych taksowek jest zupelnie inna ( poza wszystkim sa to najnormalniejsze w swiecie taksowki)! Podobnie jak i „rys” historyczny, ktory nakresliles- niby ok, ale jakze ubogi, wiem, to nie miejsce na wywody hisoryczne.Pisze ten post po to, zeby zaznaczyc,ze sa ludzie ktorzy zupelnie inaczej odbieraja miasto, ludzi, atmosfere.Ja sie czuje tu bezpiecznie! Lubie to miasto i lubie ludzi.Ps. Zdjecia murali naprawde dobre pozdrawiam\n#10 napisane przez ~weler\nMusze przyznac ze Belfast jest jednym z najciekawszych miast jakie mozna odwiedzic w Europie. Jesli chodzi o rozrywke to wszyscy jada do Amsterdamy, sztuka- Paryz i Londyn. A Belfast jest jedynym w sobie reliktem Historii ktora wlasnie sie skonczyla, ale drzemie wciaz w ludziach. To tak jak by ktos wjechal do Warszawy w 1950 roku i popatrzyl na zniszczenia wojenne. Dla mnie Shankill road to unikat na skale swiatowa!!!!Wklejam link do moich fotek z Belfastu.http://picasaweb.google.com/welerowicz/BELFASTNorthernIrelandUK#pozdrawiamTomek z Dublina\n#11 napisane przez ~vfdzEJAdsFk\nWe are so happy that Ana is mikang such a fantastic recovery, well done, you are such a strong family. Fran, Simon, Jack and Bella\n#12 napisane przez ~vfdzEJAdsFk\n#13 napisane przez ~dvt\nBardzo ciekawy post. Mysle, ze religia jest tu tylko pretekstem, zeby sie wyrzynac – widac ci ludzie nie mogli zyc bez ciaglej wojny. No i oczywiscie chodzilo tez o przejecie przestrzeni zyciowej, zasobow, innymi slowy polepszenie warunkow egzystencji czymis kosztem. Nihil novi.\n„Ci ludzie”.Nieładnie zabrzmiało.Ci ludzie płakali ze szczęścia po Good Friday.Ci ludzie potrafili oddzielić grubą kreską tysiąckrotnie więcej, niż w Polsce się nie udało Mazowieckiemu et consortes.Ci ludzie wyszli z błędnego koła, które do tej pory toczy się w hitchensowskich miejscowościach na B, Bejrucie, Bombaju, Belgradzie, Betlejem czy Bagdadzie.Ci ludzie nie dali zdominować dialogu politycznego ekstremistom i psychopatom.Pewnie, że nie jest to kraj bez zgrzytów, spokojny, gdzie lew koło jagniątka.Nie jest to jednak kraj wyrzynających się maniaków, którzy nie potrafią nic innego i w których naturze tylko to leży.\n#15 napisane przez ditavonteese@vp.pl\nNo ale to maniacy stoja na czele wszelkich rozruchow, a zwykli obywatele, chocby nie wiem jak rozsadni i uczciwi, maja niewiele do powiedzenia, sa po prostu ofiarami sytuacji. No offence meant. IRA ponoc przerzucila sie na handel bronia i narkotykami – z czegos trzeba zyc.\n#16 napisane przez ~ztozwQpl\nfoMtG2 glbpybagpswj, [url=http://oyeqouwebauw.com/]oyeqouwebauw[/url], [link=http://bhccmoemnxjc.com/]bhccmoemnxjc[/link], http://pxyxdjpejfaj.com/\n#17 napisane przez ~YYCwODgWjxTayxQpJ\nsz3M8w uicoegvrorwm, [url=http://xvdzfjrnbjsq.com/]xvdzfjrnbjsq[/url], [link=http://uorncrmmwmou.com/]uorncrmmwmou[/link], http://dhfdrjdewtby.com/\n#18 napisane przez monia.londyn@onet.eu\nwyslalam Ci maila!\n#19 napisane przez ~drozdek\nnie komentujmy religii… to piekno samo w sobie…\n#20 napisane przez ~Wiola\nW Belfascie jeszcze nie bylam. Dziekuje za opisy i zdjecia. Odwaliles kawal dobrej roboty :). Przeczytalam z przyjemnoscia i czekam na wiecej :)Pozdrawiam serdecznie!\n#21 napisane przez ~Seba\nMieszkałem na Falls Road przez półtorej roku teraz to jest spokojna dzielnica mieszkaja tam bardzo mili i życzliwi ludzie Będę tęsknił za Belfastem może jeszcze kiedyś sie tam wruce??hmmm….\n#22 napisane przez ~Krzysiek\nMieszkam od jakiegoś czasu w Belfaście i widzę, że ten konflikt to nie jakieś podłoże religijne ale przynależnosciowe tzn że niektórzy są albo utożsamaja się z Koroną Brytyjską albo Republiką Irlandii. Rozmawiam często z ludżmi w różnych kościołach protestanckich(ewangelicznych itd…) Nikt(żadna z tych osob w róznych kościołach) nie utozsamia się z bandą po jednej i po drugiej stronie, bandą robiąca zadymy i to jeszcze podszywajacą się albo pod protestantyzm albo katolicyzm.Jedna i druga społeczność pragnie pokoju. Praktycznie jedna i druga społecznośc cierpi z powodów lojalnosci albo braku tej lojalnosci wobec królowej. Sam jestem protestantem z Polski i moim jedynym pragnieniem jest przyprowadzanie zgubionych ludzi pod Krzyż Jezusa i radoscią moja jest widzieć przemienionych ludzi przez Jego Ewangelię. To wszystko co chciałem tutaj wyrazić! Sam Chrystus jest Pokojem którego moze doswiodczyć kazdy szczerze pragnący. Shalom (pokój)!www.przemiana.bloog.pl\n#23 napisane przez ~Kropka ;-)\nCiekawe zdjęcia i informacje, ale „Krwawa niedziela” miała miejsce w Londonderry, nie w Belfaście. Pozdrawiam :-)\nZgadza się, może niejasno to wyraziłem, oczywiście masz rację, pozdrawiam.


Fioletowa tapeta we wnętrzu (51 zdjęć): ciemne i jasne jednolite kolory ścian pokoju, delikatne kombinacje z bielą\nWe wnętrzu nowoczesnych lokali mieszkalnych i niemieszkalnych można zobaczyć różne palety kolorów. Fiolet jest ostatnio szczególnie popularny. Bogactwo liliowych odcieni w projekcie wskazuje na bogactwo kolorów, jego głębokość i niesamowite właściwości. Połączenie fioletowych odcieni ma działanie uspokajające na ludzki układ nerwowy, sprzyja pacyfikacji, relaksuje się pod koniec pracowitych dni roboczych. Dlatego tapety w odcieniach fioletu we wnętrzu mogą i powinny być używane przez wszystkich, którzy cenią piękno, wyrafinowanie, spokój i szlachetność.\nKolor odgrywa jedną z ważnych ról we wnętrzu każdego pomieszczenia. Wpływa na stan emocjonalny człowieka, jego samopoczucie psychiczne, nastrój, myśli. Dzięki odpowiednio dobranemu kolorowi możliwe jest nie tylko ozdobienie otaczającej przestrzeni, ale także zamaskowanie wad wnętrza, poprawa wnętrza, ukrycie wad.\nViolet jest subtelna, ekstrawagancka i szlachetna. Jest wyraźny, dając poczucie wewnętrznego spokoju, powodując uczucie komfortu i harmonii.\nSzczególną cechą koloru jest jego zdolność do wizualnego powiększania skromnych pomieszczeń. Jego odcienie zmagają się z depresją, pomagają odejść od niepokojących myśli.\nFioletowy kolor pojawił się przez zmieszanie zimnych i ciepłych odcieni innych kolorów. Eksperci w dziedzinie tworzenia harmonijnego środowiska w pomieszczeniu nie zalecają stosowania dużej liczby różnych odcieni fioletu w dekorowaniu pomieszczeń: lepiej jest za ich pomocą ozdobić tylko jedną ścianę lub stworzyć małe witraże na gotowych okładzinach ściennych.\nNie powinno być nadmiaru bzu - zbyt dużo jednego koloru we wnętrzu może prowadzić do dysharmonii i braku równowagi w sytuacji, przebywanie w takim pokoju nie będzie wygodne, a nawet nieprzyjemne.\nPrzy prawidłowym użyciu tapety liliowe będą wyglądać świetnie w każdym pomieszczeniu, nawet mieszkalnym, nawet w produkcji i rozrywce.\nJednak niektóre pomieszczenia o takim zasięgu mogą wydawać się ponure, zwłaszcza jeśli oświetlenie nie jest zbyt dobre. Dlatego w pomieszczeniach o zaciemnionym rozmiarze o małych wymiarach takie dźwięki nie są odpowiednie.\nI odwrotnie, w pokojach o nieregularnych kształtach, tapety tego typu mogą ukryć wady układu: dekorując jedną ścianę purpurą i pozostawiając inne białe, można wizualnie oddzielić dwie powierzchnie od siebie, co spowoduje efekt wydłużenia pomieszczenia.\nWybierając tapetę w kolorze fioletowym, musisz z wyprzedzeniem zastanowić się, jaki rodzaj cienia jest bardziej odpowiedni i najlepiej oddać ideę projektanta. Ważną rolę odgrywa faktura okładzin ściennych.\nNowoczesne fioletowe tapety mogą być dekoracją i świetnym dodatkiem do pokoju, jeśli na ich tle można zobaczyć duży, kreatywny projekt, na przykład monogramy lub pączki różane. Takie powłoki z pewnością staną się główną atrakcją wnętrza i będą doskonałym tłem dla designerskich mebli i innych oryginalnych akcesoriów.\nJest tylko jeden warunek: lepiej przykleić jedną ścianę taką tapetą, która powinna być akcentem.\nFioletowe kwiaty, kółka, liście można stosować do absolutnie każdego tła. Ogólny obraz z pewnością będzie niezapomniany. Jeśli chcesz, aby pokój był wyjątkowo oryginalny, możesz kupić czarną lub białą tapetę z fioletowymi kwiatami.Kontrastowe paski i przyciągający wzrok wzór w połączeniu z fioletowymi tkaninami dadzą oszałamiający efekt.\nOprócz elementów kwiatowych aktywnie wykorzystywane są abstrakcyjne, geometryczne formy (trójkąty, kwadraty) i surrealistyczne motywy (ozdobne linie połączone w jednym punkcie). Takie wzory dodadzą atmosfery tajemniczości i prostoty.\nSą dokładnie takie same jak wzory kwiatowe, promują relaks. A jeśli wydają się nudne, możesz podnieść płótno matową i błyszczącą powierzchnią w tym samym czasie.\nWspółcześni producenci oferują wiele opcji dekoracyjnych wzorów na tapecie.\nNajpiękniejsze i najbardziej popularne płótna są produkowane w następującym wystroju:\npionowe i poziome paski;\npołączone kolory pasujące do wzoru.\nCo jest połączone i jak wybrać?\nFioletowy kolor jest wyjątkowy. Jego paleta jest reprezentowana przez różne odcienie: fioletowy, lawendowy, fioletowy, fioletowy, bakłażan itp. Projektanci często łączą te odcienie, tworząc harmonijne przejście we wnętrzu.\nMożliwe są kombinacje fioletowej tapety z innymi odcieniami:\nAby purpurowe wnętrze wyglądało niezbyt ponuro i przerażająco, eksperci zalecają stosowanie dodatkowych kolorów i odcieni w pracy.\nNajbardziej spektakularny jest projekt pokoju z ciemnymi monochromatycznymi ścianami w kolorze fioletowym i elementami bieli. W tej wersji biały odcień odgrywa rolę dodatkowego źródła światła, zapewnia niezbędny kontrast w pomieszczeniu i pozwala odpocząć zmęczonym gazom.\nBeżowy i szary nadają się również do purpurowego odcienia. Taka gamma sprawi, że projekt będzie neutralny, nic nie będzie „naciskać” na oczy.\nDość często złote akcenty są używane do tworzenia efektu starożytności we właściwościach zdominowanych przez kolor liliowy. Takie szczegóły można zastosować do samych obrazów w postaci różnych wzorów, wzorów obrzeży lub dekoracji mebli, być obecne w tkaninach, na meblach.\nJeśli masz wątpliwości co do poprawności wybranej palety, możesz zatrzymać się na bardziej prostych kombinacjach: fioletowym i delikatnym bzu, bladym liliowym i innych tonach tej samej gammy.\nJasne wnętrza mogą mieć fioletowo-różową tapetę. Takie śmiałe kombinacje podkreślą radość sytuacji, tchną w nią nutę świeżości i oryginalności.\nWiosenna atmosfera może być wypełniona kombinacją fioletowych płócien z delikatnymi żółtymi, cytrynowymi, pomarańczowymi i innymi słonecznymi odcieniami. Jasne, pastelowe kolory, na przykład niebieski, turkusowy i inne, podkreślają delikatność i zmysłowość projektu.\nTworzenie pewnych trudności może być kombinacją bzu i jasnoczerwonego. Zbyt chwytliwe, powodujące kombinacje mogą być negatywnie odbierane przez oczy. Ponadto każdy z tych odcieni przyciągnie całą uwagę na siebie, aby zrelaksować się w takim środowisku nie będzie działać. Możesz rozwiązać problem, używając innego koloru (na przykład koloru piasku). Będą więc miękkie akcenty, wygładzające wszelkie możliwe wady projektu.\nW projektowaniu sypialni należy zwracać szczególną uwagę na wszelkie szczegóły, zwłaszcza jeśli jest to pokój, w którym dzieci spędzają większość czasu.\nJasne fioletowe okładziny ścienne nie nadają się do tego. Takie płótna będą rozpraszać, zakłócać sen, pobudzać układ nerwowy.\nJeśli chcesz mieć te kolory w sypialni, musisz użyć ich w lżejszych wersjach. Jasny i nasycony garnitur jako drobne akcenty: panele dekoracyjne, mały dywanik nocny.\nFioletowe tapety nadają się do dużych i małych pomieszczeń (tylko dobrze oświetlonych), w nowoczesnych i klasycznych wnętrzach. Odpowiednie dla osób w różnym wieku.Jednak duża ilość fiołka może urodzić małe dzieci, umieścić je w stanie depresji, dlatego ważne jest, aby wybrać odpowiednie kolory obok siebie.\nLiliowy, liliowy, bakłażan - wszystkie te odcienie są dobre dla tych, którzy stosują system prawidłowego odżywiania, są stale na diecie i obserwują sylwetkę - wszystkie fioletowe odcienie tłumią apetyt. W dużych pomieszczeniach można używać jasnych kolorów. Taka kuchnia znajdzie figlarność, dziewczęce wyrafinowanie. Jasne odcienie wizualnie zwiększają pokój, nadają lekkości i zwiewności.\nAby przestrzeń nie okazała się „przeciążona”, należy kupić geometrycznie poprawne meble.\nMeble i wszelkiego rodzaju zestawy słuchawkowe mogą mieć podobny odcień, ale lepiej jest wybrać lżejsze rzeczy. Ciepłe kolory w wystroju zapewnią kuchni komfortową atmosferę.\nW korytarzu lepiej nie przyklejać pokryć rolek wzorami, ale dekorować taki pokój w jasnej wersji monofonicznej. W połączeniu z białymi cokołami i listwami taki wystrój będzie najbardziej udany.\nLiliowe tapety będą dobrym tłem dla artystycznych płócien i ramek do zdjęć przymocowanych do ściany.\nWybierając odpowiednią kombinację kolorów i odcieni, możesz zacząć projektować wnętrze. Tapety liliowe nadają się do salonu, kuchni i łazienki oraz korytarza i są odpowiednie dla każdego stylu.\nPrzez długi czas kolor liliowy był uważany za cechę gospodarstw domowych szlachty europejskiej. Ten cień najczęściej spotykany był w pałacach królewskich i domach szlacheckich w stylu barokowym. Dlatego nawet w dzisiejszych czasach wiele odcieni fiołka kojarzy się z luksusem i szlachetnością, elegancją i szykiem.\nDzisiaj liliowe odcienie są uważane za klasyczne i mogą być używane przy dekorowaniu dowolnych pomieszczeń w dowolnym stylu.\nLiliowa tapeta jest odpowiednia w dużych domach i miejskich apartamentach. Dzięki nim możesz uzyskać stylowe wnętrze w salonie, uspokajającą atmosferę w sypialni, neutralną atmosferę na korytarzu lub w przedszkolu. Ta kolorystyka nadaje się również do projektowania kuchni, biura, warsztatu.\nW biurach użycie jasnofioletowych obrazów na ścianach - nie najlepsze rozwiązanie.\nTylko nasycone odcienie fioletu pomogą dostroić się do nastroju pracy. Oprócz takich powłok dobrym rozwiązaniem będą meble skórzane i lekki dywan w pobliżu sofy.\nNiezwykle wygląda sypialnia w klasycznym stylu. Jasnofioletowy kolor wizualnie rozszerzy krawędzie małego pomieszczenia, a ciemny kolor doda kontrastu. Białe drewniane łóżko w pokoju o ciemnych ścianach przyciągnie wzrok, sprawi, że wystrój będzie kompletny. Odpoczynek w takiej sypialni przyniesie przyjemność i morze pozytywów.\nW salonie nie trzeba przyklejać tapety w kolorze fioletowym na wszystkich ścianach, lepiej wybrać jedną powierzchnię, na przykład wkleić ścianę za pomocą telewizora z fioletowymi ściereczkami i ułożyć inne płaszczyzny w innym odcieniu.\nMożesz wybrać kontrastujące meble i rozcieńczyć pokój dodatkami, które wyrażają oryginalność właściciela domu, na przykład zdjęcie wykonane przez niego, kolaż fotograficzny lub dowolny inny obiekt wybrany z uwzględnieniem charakteru osoby i jej preferencji smakowych.\nZobacz więcej zdjęć wnętrza z fioletową tapetą w tym filmie.


"Superakademik" Politechniki Łódzkiej. Po remoncie... zepsuł się neon | Dziennik Łódzki\n"Superakademik" Politechniki Łódzkiej. Po remoncie... zepsuł się neon\nMaciej Kałach 14 grudnia 2015, 7:05\nOgromny neon na I Domu Studenckim Politechniki Łódzkiej, oddanym do użytku po niedawnym remoncie, jest częściowo niesprawny.\nNeon ma znaczenie prestiżowe, ponieważ jego litery, umieszczone na bocznej ścianie 9-kondygnacyjnego akademika, układają się w napis „Politechnika Łódzka”. Aktualnie na budynku w sąsiedztwie centrum handlowego Sukcesja gasną i zapalają się rytmicznie litery tworzące „chnik”. I nie jest to żadna świąteczna atrakcja.\nCZYTAJ: Akademik Politechniki Łódzkiej za 13 mln zł gotowy. Prawie jak hotel\nWładze uczelni wiedzą o miganiu pięciu ze świecących się na niebiesko liter.\n- Usterka została zgłoszona 4 grudnia do generalnego wykonawcy z prośbą o niezwłoczne wykonanie naprawy w ramach gwarancji. Czekamy - informuje Ewa Chojnacka, rzeczniczka Politechniki Łódzkiej.\nNeon pojawił się na akademiku przy okazji jego wielkiego remontu, zakończonego w 2012 r. Cała modernizacja kosztowała 12,8 mln, z czego 11 mln wyłożyło Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Plan remontu przewidział powstanie sali fitness, sali do gry w bilard, pomieszczenia audiowizualnego.\nPo zakończeniu remontu władze uczelni wprowadziły regulamin akademika, zgodnie z którym I DS stał się „bazą lokalową dla gości Politechniki Łódzkiej i wizytujących uczelnię specjalistów prowadzących zajęcia dydaktyczne i badania naukowe w PŁ”.\nZe studenckiej puli pokoi mogą korzystać przede wszystkim prymusi, jeśli zdecydują się płacić 500 zł za miejsce w pokoju 2-osobowym lub 700 zł za jedynkę. Wnioski prymusów rozpatruje specjalna komisja.\nMiejsca w I DS bywają też - z darmowym zakwaterowaniem - nagrodą w programie „Młodzi w Łodzi”, prowadzonym dla studentów przez magistrat.\nCZYTAJ TEŻ: Superakademik Politechniki Łódzkiej tylko dla prymusów\njotka 28.12.2015 19:54:18\nA to był taki porządny akademik / DS 1 lata sześćdziesiąte / i napisu nie było i wiadomym było ,że to akademik PŁ, a jakie imprezy tam odchodziły !!!\nGość 14.12.2015 17:34:39\nOd trzech lat zepsuta jest Anilana . Potrzebny mechanik !\nzdegustowany 14.12.2015 09:24:01\nidźcie się pobawić klockami albo kolejką elektryczną\nNormalny 14.12.2015 08:32:50\nTam gdzie sekta kacza jest tak jak jest.Ale oni tak mają.\nJw 14.12.2015 08:16:40\nNews na miarę pierwszych stron gazet....\nMereć 14.12.2015 08:10:15\nSzybko się zorientowali, bo ja codziennie przejezdzam w tych okolicach.\nI neon, o którym mowa nie działa juz ponad 1mc, jak nie 1.5 .\ndrajwah 14.12.2015 07:40:52\nO K**** ALE NEWS NA POCZĄTEK TYGODNIA!!!\nzorientowany 14.12.2015 07:30:18\nNOWE Black Friday 2021. Modne i oryginalne buty damskie w korzystnych cenach. Które wybierzesz?


Yosoy Rożek 100% cv bambus FLOWERS ON THE BEIGE | Pimpek\nKategorie: Rożki, Sypialnia Tagi: bambus, otulacz, rożek, Yosoy\nNa doskonałą jakość rożków składają się perfekcyjne wykonanie oraz 100% naturalne materiały. A wszystko po to, by otulać i zapewnić miły sen. Sprawdzają się również jako mata. Wypełnione antyalergiczną silikonową włókniną z ATESTEM FIRA oraz Świadectwem Jakości Zdrowotnej.\nNapisz pierwszą opinię o „Yosoy Rożek 100% cv bambus FLOWERS ON THE BEIGE” Anuluj pisanie odpowiedzi


To dlatego nie tracisz wagi na Keto Zatem dieta ketonowa nie działa w oczekiwany sposób.\nChennai przystań Słownik definiuje „dumę” jako uczucie głębokiej przyjemności i satysfakcji z własnych osiągnięć. Jestem dumny z mojego kraju, Indii. Kiedy Indie wygrywają mecz krykieta, piekło rozpęt...\nMięsna strona zmian klimatu\nMięsna strona zmian klimatu „Główne firmy węglowe”, podobnie jak duże koncerny naftowe i gazowe, od dawna koncentrują się na ograniczaniu zmian klimatu i powstrzymywaniu wzrostu temperatury. A jednak,...\nPrzepraszam, że kiedykolwiek w ciebie wątpiłem IHOP\nPrzepraszam, że kiedykolwiek w ciebie wątpiłem IHOP W wieku dwudziestu kilku lat narzekałbym na sugestię pójścia do IHOP. Niezależnie od tego, czy chodziło o pijacką ucztę miernych naleśników o świcie...\nPraktyczne wskazówki dotyczące pisania Inspirowane przez Jamiego Olivera\nPraktyczne wskazówki dotyczące pisania Inspirowane przez Jamiego Olivera Jak przygotować przepyszne pismo, które czytelnicy będą pożerać Zdjęcie Cynthia Marinakos.\nWygaśnięcie Rebellion: Wstyd W ciągu ostatnich kilku tygodni napisałem kilka esejów o tym, jak Partia Zielonych i różne grupy środowiskowe, w tym Rebelia Eksterminacji, nadal ignorują to, że zostało ...\nChcesz być profesjonalistą przy zamawianiu dowolnego menu podczas jedzenia na Keto? Jedzenie poza domem na Keto może być przytłaczające, ale dzięki tym wskazówkom będziesz pewnie zamawiać, a nie węglo...\nPodsumowanie Masterchef: Śmiech szatana rozprzestrzenia swoje skrzydła To Słodki Tydzień, a dziś czterech amatorów to lisy w biegu, walczące o uratowanie swojego miejsca w konkursie i pozostała tylko ...\nZjedz tęczę #communitycooking Zdjęcie autora\nOligopoly: Split czy Stick?\nOligopoly: Split czy Stick? Pewnego niedzielnego popołudnia szedłem nagą i zakurzoną drogą w upale letniego dnia. Nie mogąc znieść palącego gorąca, miałem ochotę dostać się do chłodnych granic orzeźwi...\nCo jest w tym ?: Starbucks Pumpkin Spice Latte Wyjaśniono wszystkie 23 składniki najgorszej rzeczy na temat upadku (tak, nawet środki siarkujące)\nOd starożytności do pamiątki - historia pokornej fasoli Podobnie fascynujące do zobaczenia i do posmakowania, fasola Scheda ma długą i barwną przeszłość. zdjęcie © nan fischer 2016


Weronika Wajszle, Autor w serwisie Redakcja Essentia - Strona 3 z 9\nArk / Weronika Wajszle\nAch, ten przeklęty Potter!\nPamiętam, że kiedy stałam w szkolnej bibliotece, aby wypożyczyć egzemplarz Harry’ego Pottera i Kamienia Filozoficznego, musiałam zapisać się na dosyć długą listę oczekujących. Nie pamiętam, gdzie zasłyszałam wzmiankę o książce, lecz wiem, że przyciągnęło mnie do niej zainteresowanie innych dzieci. Miałam niecałe osiem lat, buka na punkcie czytania i brak ulubionych pozycji, nie licząc słynnego Na jagody Marii Konopnickiej (dopiero w szkole średniej odkryłam, że zainteresowanie literaturą dziecięcą autorstwa Konopnickiej było wprost proporcjonalne do znudzenia, które żywiłam względem jej „dorosłych” tworów). Dopiero co przeprowadziłam się z jednego osiedla na drugie, droga do sklepu była dla mnie labiryntem, a dzieci na podwórku kolejnymi Minotaurami, z którymi trzeba było się zmierzyć. Gdy na liście oczekujących przyszła wreszcie pora na moje nazwisko, byłam w trudnej fazie życia, gdy każdego dnia o godzinie dwudziestej pierwszej musiałam odkładać książkę i gasić światło. Pierwsza część z serii przygód o Harrym Potterze była najobszerniejszą powieścią, jaka trafiła wtedy w moje ręce.\nKażdy ma coś, co utkwiło mu w pamięci z okresu dzieciństwa. Pamiętamy wyjątkowe smaki, setki gier, zabawę w gumę i robienie fikołków na trzepaku. Ja pamiętam też zupę pomidorową, którą jadłam z tatą z jednego talerza. I pamiętam jeszcze jeden moment: gdy po raz pierwszy wzięłam do ręki powieść o młodym czarodzieju. Wiele książek trzymałam w dłoniach, ale właśnie ta ukształtowała całe moje dzieciństwo i uczyniła je zapamiętanym. Co więcej – sprawiła, że przetrwało ono we mnie do dziś, i to wcale nie skryte bardzo głęboko. Więc gdy po blisko trzynastu latach od „pierwszego razu” ściągnęłam ze sklepowej półki Harry’ego Pottera i przeklęte dziecko byłam tak samo podekscytowana jak wtedy. Po dziewięciu latach od ostatniego tomu powieści wszystko wróciło. Ach, ten przeklęty Potter! Ciągle powraca…\nOd kilku miesięcy spotykam się z dziesiątkami opinii na temat nowego tworu J.K. Rowling, Jacka Thorne’a i Johna Tiffany’ego. Wielu czytelników sięgnęło do oryginalnej wersji dramatu, nie czekając na polską premierę. Ja – mimo dziesiątek spoilerów, którymi zostałam obdarowana – czekałam na 22 października. Mimo wielu zawiedzionych głosów byłam podekscytowana. Z tą ekscytacją poszłam na premierę w krakowskim Empiku, z której wyszłam po godzinie – organizacja przedsięwzięcia była nieciekawa i skorygowana pod najmłodszych odbiorców, co bardzo mnie zawiodło, lecz o tym innym razem. Ostatecznie książkę kupiłam wczoraj. Zaczęłam czytać również wczoraj. I skończyłam… też wczoraj. Zapewne wielu czeka, aż dosadnie napiszę, jak bardzo zawiedziona jestem. Problem w tym, że nadal jestem podekscytowana. Umówmy się: Harry Potter i przeklęte dziecko jest ogromnym problemem dla milionów fanów i antyfanów oryginalnej powieści. Zupełnie nie pasuje do tego, co było wcześniej, wyróżnia się, odstaje. Nie do końca wiadomo, jak to sklasyfikować i gdzie przyporządkować. Ani to prequel, ani sequel. Ba! to nawet Harry Potter nie jest! W dodatku podany w zupełnie nowej formie z fabułą, która – wedle zarzutu – bardziej przypomina fan fiction niż kontynuację rzeczywistych losów głównego bohatera. Przy takim natłoku nowości i zmian jest całkiem normalnym zjawiskiem, że tworzą się dwa obozy fanowskie: jeden, który na przekór wszystkiemu kocha nową książkę, bo to Potter i zbrodnią byłoby powiedzieć złe słowo na jego temat, oraz drugi – dyplomatycznie wyjaśniający, że autorka zapragnęła kolejnego przypływu gotówki, a nowy twór w niczym nie umywa się do poprzednich powieści. Bo tak. I już.\nW takim wypadku warto zastanowić się, gdzie leży problem, bo przecież gdzieś musi. I nie mówię tu o opiniach nadmiernie pozytywnych, bo bezkrytyczne spojrzenie względem ulubionych autorów, muzyków czy innych idoli jest bardzo powszechne i zauważalne w każdej fanowskiej grupie. Mówię jednak o fali zawodu, która zalała internet po premierze angielskiej wersji Przeklętego dziecka. Z początku nieco mnie ona zaskakiwała, lecz odkąd sama sięgnęłam po sztukę, moje zdziwienie zniknęło szybciej, niż się pojawiło. Po pierwsze, dramat jest specyficznym gatunkiem, który po prostu trzeba umieć czytać. I jeśli wcześniej nie miało się w ręce żadnego innego (a przypuszczam, że Przeklęte dziecko było pierwszą sztuką, jaką niektórzy czytelnicy widzieli), a wybierano z reguły powieści, to lektura wcale nie będzie prosta, bo – niestety – dramatu nie można czytać bezmyślnie jednym ciągiem. Tu nie ma opisu emocji bohaterów, nie ma wykreowanego otoczenia, nie ma narratora ani nikogo innego, kto przedstawi nam zapisaną historię. Są tylko didaskalia, przybliżające scenografię oraz ewentualnie kostiumy. Oprócz tego dialogi – i na ich podstawie musimy wywnioskować, co bohaterowie czują, w jakim znajdują się stanie emocjonalnym i co myślą. To pierwsza i w zasadzie największa trudność, z jaką czytelnik musi się zmierzyć, chcąc bezpiecznie przebrnąć przez sztukę Rowling, Thorne’a i Tiffany’ego. Niestety, wielu zapomina, że scenariusza nie można oceniać przez pryzmat powieści. Ci, którzy w Przeklętym dziecku szukają klimatu wykreowanego w siedmiotomowej serii, znajdą jedynie rozczarowanie; z kolei ci, którzy zechcą poszerzyć spektrum doświadczeń i popatrzą na tekst przez pryzmat sceny, próbując wyobrazić sobie zaistniałe sytuacje i nadać im charakter – znajdą się znacznie bliżej odnalezienia satysfakcji. Oprócz tego za problem uznano również fabułę, która według wielu fanów bardziej przypomina fan fiction, a nie kontynuację oryginalnej myśli autorki. Nie można temu zaprzeczać, lecz nie sądzę, aby było w tym coś złego; w końcu fan fiction jest małym grzeszkiem wielu z nas. Lubimy je czytać, a nawet jeśli nie, to przynajmniej lubimy sobie wyobrażać alternatywne zakończenia, wymyślne kontynuacje czy ciekawe powiązania między bohaterami.\nSama fabuła dramatu jest naprawdę ciekawa. Na śniadanie otrzymujemy syna Harry’ego, który ku ogólnemu zdziwieniu trafia do Slytherinu, gdzie jako kompana odnajduje sobie potomka Draca Malfoya – Scorpiusa. Do tego dochodzą trudne relacje rodzinne. Albus uważa, że przynosi wstyd sławnemu ojcu, nie znosi Hogwartu i wyraźnie izoluje się od społeczeństwa, cały wolny czas spędzając tylko z młodym Malfoyem. Ten drugi natomiast też za swoim tatą nie przepada, uważając, że najwidoczniej nie jest godny tytułu dziedzica. Przychodzi moment, w którym Potter ma dość bezczynności i chcąc naprawić błędy Harry’ego, postanawia cofnąć się w czasie i przywrócić do żywych Cedrika Digorry’ego. Do swego planu udaje mu się przekonać nawet Scorpiusa, który początkowo wyraźnie stroni od podobnych szaleństw. Po tym, jak beztrosko włamują się do Ministerstwa Magii, by wykraść ostatni zmieniacz czasu, zaczyna się właściwa historia: szalone, nieumiejętne i przede wszystkim niebezpieczne igranie z czasem, które okazuje się bardzo opłakane w skutkach. Jakby tego było mało – na jaw wychodzi, że dziewczyna, której obaj zaufali, w rzeczywistości jest córką samego Czarnego Pana i Bellatrix Lestrange, a jej planem jest przywrócić ojcu życie. Rzeczywiście, brzmi to zgoła fanficowo, nawet niedorzecznie, lecz na pewno ciekawie. Przyjaźń między synami Malfoya i Pottera zawsze była spełnieniem moich fanowskich marzeń (drarry i inne zboczenia), a przedstawienie młodych bohaterów jako zbuntowanych przeciw rodzicom chłopców wydawało mi się jeszcze ciekawsze. Na tej linii nie mogłam odczuć zawodu: Harry Potter i przeklęte dziecko jest kolejną opowieścią, w której jednym z głównych wątków jest siła przyjaźni, w dodatku pięknej i niewinnej, mimo że naznaczonej wieloma dwuznacznościami sprawiającymi, że relacji chłopców można nadawać znaczenie romantyczne. To niedopowiedzenie (nieco zakryte platonicznym uczuciem Scorpiusa do Rose Weasley) fascynuje i przyciąga. Czytelnik z zainteresowaniem czeka na kolejne wydarzenia, zastanawiając się, jak głęboko Albus i Scorpius posuną się w swojej relacji. Osobiście miałam wrażenie, że pociąg młodego Malfoya do córki Rona jest swego rodzaju przykrywką, która ma odciągać myśli od głównej relacji przedstawionej w dramacie. I tu pojawiają się wątpliwości: czy autorzy dokonali tego nieświadomie? Czy może jednak ulegli społecznej presji i nie poruszali tematu tabu, jakim jest seksualność? Teraz i tak nie ma to większego znaczenia, lecz ja kupuję tę subtelność przekazu. Subtelność, która niestety nie objawia się w dialogach między postaciami. Choć relacja nastolatków jest niejasna, wszystkie rozmowy bohaterów nie pozostawiają złudzeń co do ich zamiarów. Słowem: bohaterowie wszystko mówią wprost. Są wylewni, a ich portrety psychologiczne są bardzo wybrakowane. Choć Złotą Trójcę, jaką jest Harry, Ron i Hermiona, znamy od dawna i dzięki powieściom mogliśmy zrozumieć ich charaktery, to nowe postacie poznajemy jedynie pobieżnie, a szkoda, gdyż są to tym razem bohaterowie główni, ciekawi i na pewno warci tego, aby powiedzieć o nich więcej. To zrozumiałe, że za pomocą sztuki trudniej wyciągnąć na wierzch osobowość, jednak nie oszukujmy się – jest to jak najbardziej możliwe. I tu wkrada się mój największy zawód, a jednocześnie zarzut. Mianowicie: tym, co w Harrym Potterze i przeklętym dziecku widać aż za bardzo, jest brak pióra J.K. Rowling. Myślę, że każdy fan jej powieści (nie tylko potterowskich) jest w stanie zauważyć, kiedy za dzieło odpowiada ona, a kiedy nie. Jej przepiękny, obrazowy styl jest powodem, dla którego jej dzieła czyta się szybko i przyjemnie, rozwijając wyobraźnię i nie męcząc umysłu. Tu go brakuje. Obawiam się się również, że nie wszystkie pomysły wyszły spod jej pióra, gdyż szczerze wierzę, że Rowling nadałaby im większe znaczenie. To nie w jej stylu tak szybko rozwiązywać wątki. Nie w jej stylu wykładać wszystko czarno na białym. Nie w jej stylu sprawiać, że bohaterowie wychodzą zwycięsko z każdego zadania. Wykreowana fabuła jest ciekawa i wciągająca, lecz płynie zbyt łatwo. Ach, jak chciałabym się wgłębić w historię Delphini tak, jak niegdyś wciągnięto mnie w życie Toma Riddle’a. Jak chciałabym zobaczyć więcej wydarzeń z perypetii Harry’ego i jego syna. Nie wątpię, że gdyby nowy twór był powieścią, a jego autorstwo w stu procentach przysługiwałoby J.K. Rowling, mogłabym to wszystko otrzymać. Lecz umówmy się: my, jako fani, byliśmy w błędzie. Co gorsza – sami się w ten błąd wprowadziliśmy. Autorka od początku mówiła, że zbliżająca się publikacja to tylko scenariusz, prosta wersja sceniczna. Więcej – nigdy nie mówiła, że to kontynuacja losów Pottera. Przeklęte dziecko nie jest kontynuacją, lecz – wydaje mi się – jednorazową (w słownictwie fan fiction: one-shot) historią. Takim skrawkiem z całego przyszłego życia Harry’ego, który ma być ciekawy i emocjonujący na scenie, który ma być sztuką dostarczającą rozrywki. I właśnie to jest argument, który w zupełności broni nieszczegółowej historii opowiedzianej w dramacie.\nTu warto powtórzyć co nieco o gatunku, jakim jest dramat, i stwierdzić wprost, że wymaga on od nas więcej. Bo choć zubaża całą warstwę obrazową utworu, ma w gruncie rzeczy wiele plusów. Co piękne w Harrym Potterze i przeklętym dziecku – to nacechowane emocjonalnie dialogi. Choć nie wiemy, jak czuli się bohaterowie, wypowiadając dane słowa, możemy to sobie z łatwością wyobrazić. Dialogi są tak skonstruowane, abyśmy mogli wejść w skórę każdej z postaci. I byłoby to jeszcze lepsze, gdyby bohaterowie rzeczywiście zostali rozwinięci psychologicznie. Mimo zauważalnych braków Harry Potter wciąż wzrusza, śmieszy i wciąga, wciąż przekazuje wartości, a nawet w nienachalny sposób umoralnia. Co więcej – w ciekawy sposób gra z kanonem. Choć możemy się spodziewać, że Harry Potter, słynny czarodziej i bohater, będzie rewelacyjnym ojcem, wcale taki nie jest. Jest po prostu człowiekiem. I to, że sam stracił rodziców, wcale nie oznacza, że będzie tatą idealnym. To, że jest bohaterem świata czarodziejów, nie sprawi, że będzie bohaterem w ojcostwie. Więcej: jego przeszłość odciska trwałe piętno na relacji z dziećmi. Mimo że zło zostało pokonane, on sam żyje we własnej przeszłości, gdyż zbyt wielki ślad na nim pozostawiła. Swoje dzieci natomiast chce przed własną przeszłością uchronić, czym robi im krzywdę. A największą Albusowi, który za żadne skarby nie chce być kojarzony z własnym ojcem. Ta intrygująca gra z kanonem objawia się również w sposobie przedstawienia innych postaci. Mamy tu do czynienia z – o zgrozo! – uprzejmym Severusem Snape’em czy nieco spłyconą Ginny w roli świetnej matki, która swoje dzieci rozumie bardziej niż jej mąż. Widzimy też Dracona, który – choć wciąż odznaczający się niechęcią do Pottera – ma dojrzałe podejście do życia i podobnie jak w Księciu Półkrwi ukazuje swoje emocje szerszej publiczności. Szczególnie wzrusza jego opowieść o utracie ukochanej żony. Tym samym Rowling pokazuje nam obraz Malfoya „nawróconego”, który miał wiele lat, aby przemyśleć błędy przeszłości i nie pójść w ślady rodziców. Przy okazji, dzięki żonie, nabrał pokory. Nie powiem: zobaczenie Draca w tym wydaniu cieszy. Zwłaszcza gdy pokładało się wiarę w jego człowieczeństwo przez wiele lat.\nNajwiększym problemem dramatu wydaje się obszerność samej fabuły. Zakłada ona bardzo dużą liczbę wydarzeń, pojawienie się wielu nowych bohaterów, zwroty akcji, a nawet ukazanie alternatywnych światów. Takiej liczby wątków nie sposób przedstawić w jednej sztuce, która przecież nie może trwać cały dzień, która musi być dynamiczna i ciekawa dla odbiorcy cały czas. Twórcy zbyt wiele chcieli umieścić w jednym scenariuszu; wszystkie wątki zaczęli, lecz żadnego nie rozwinęli wystarczająco, pozostawiając czytelnika w świecie domysłów. Paradoksalnie więc całokształt jest ubogi ze względu na jego bogactwo. Sceny zmieniają się szybko, wydarzenia mijają w mgnieniu oka. Twórcy chcieli dać nam wszystko, ostatecznie nie dając niczego w całości. A gdyby tylko oddać wodze samej J.K. Rowling, nie ingerować w jej twórczość i nie dawać sobie ograniczeń objętościowych – wtedy byłoby to dzieło godne siedmiotomowej serii o młodym czarodzieju.\nW tym wszystkim trzeba przyznać, że pomysł z manewrowaniem czasem jest fascynujący. I tu powiem, że zupełnie nie kupuję zarzutów fanów, wedle których Rowling zmieniła funkcjonowanie Zmieniacza Czasu. Jak dla mnie rozwinęła historię tego przedmiotu, zróżnicowała go i dosadnie wyjaśniła, dlaczego niektóre działają inaczej niż inne. Co więcej – dzięki Zmieniaczowi Czasu czytelnicy mogli ujrzeć coś bardzo interesującego, a mianowicie: alternatywne światy. Między innymi ten rządzony przez Voldemorta lub taki, w którym zbawca czarodziejskiego świata nie żyje. I tu znów pojawiał się zarzucany już błąd: światy były interesujące, lecz pobyt w nich krótki, przez co one same nie zostały wystarczająco rozwinięte. A szkoda.\nHarry Potter i przeklęte dziecko jako dramat jest nie tyle zły, ile niedokończony. Tyczy się to również didaskaliów – skąpych i ubogich, niedających czytelnikowi pojęcia o wyglądzie świata, w którym jesteśmy. Jednak Harry Potter i przeklęte dziecko jako kolejny rozdział z życia czarodzieja wciąga, fascynuje, cieszy, a nawet wzrusza. Pozwala myślami powrócić do dzieciństwa, wzbudza refleksje i swego rodzaju tęsknotę. Czy naprawdę od tego momentu, kiedy Harry był jedenastoletnim chłopcem, minęło tyle czasu…? Nawet jeśli przypomina fan fic, to ja taki fan fic kupuję z wszystkimi jego błędami. Bo bardzo mnie cieszy, że świat Harry’ego Pottera wciąż jest tak znany i wielki, że wciąż budzi takie emocje, że wciąż nie gaśnie w zasypie innej literatury. Że nadal są ludzie, którzy chcą go odkrywać, oraz twórcy, którzy chcą nam go dawać. Cieszy mnie popularność tego fandomu i rosnąca liczba fan fiction na jego temat. I w zupełności rozumiem autorkę, która nie umie i nie chce się rozstać ze swoim dziełem. Zwłaszcza jeśli to dzieło było przełomem literatury i wychowało pewne pokolenie.\nPS Draco ma długie włosy!\nLiteratura / Teatr - 02/03/2017\nRaz dziesięciu żołnierzyków pyszny obiad zajadało…\nNa początku było ich dziesięciu. Przyjechali do luksusowej posiadłości na odludnej wyspie, zaproszeni przez tajemniczego pana Owena. Nie znali się; łączyło ich to, że nie wiedzieli nic, włącznie z tym, kim jest pan Owen. Wkrótce po domu rozszedł się głos mężczyzny wymieniający kolejno nazwiska każdego z gości i oskarżający ich o konkretne zbrodnie. Już pierwszego wieczora zostało ich dziewięciu, a morderca rozpoczął specyficzne odliczanie…\nDziesięciu murzynków znane również jako Dziesięciu żołnierzyków, Dziesięciu małych Indian lub I nie było już nikogo… to bodaj najsłynniejszy kryminał Agathy Christie, zajmujący zaszczytne dziewiętnaste miejsce w rankingu powieści kryminalnych wszech czasów. Doczekał się nie tylko kilku ekranizacji, ale także gry komputerowej wydanej przez wytwórnię Dreamcatcher Interactive. Po jedenastu latach od publikacji gry przyszedł czas na dwuodcinkowy serial BBC z wyjątkowo dobrze dobraną obsadą. Na ekranie możemy ujrzeć nie tylko niepokojąco opanowanego Aidana Turnera, ale także dostojnego Charlesa Dance’a, gwałtownego Burna Gormana i złośliwą do granic możliwości Mirandę Richardson.\nZważając na fabułę, nic dziwnego, że I nie było już nikogo jest najbardziej zachwalanym kryminałem Agathy Christie. Zamknięcie dziesiątki bohaterów pod jednym dachem z dala od cywilizacji budzi fascynację, zwłaszcza gdy inne powieści autorki są odbiorcy znane. Otóż jedną z zasad rządzących kreowanymi przez nią fabułami jest umiejscowienie zabójcy pomiędzy postaciami już na samym początku. Zarówno czytelnik, jak i widz nie powinni mieć złudzeń: pan Owen nie jest nieznajomym nikomu szaleńcem. Pan Owen jest cały czas na ekranie, umiejętnie skryty między bohaterami i po cichu recytujący swój wierszyk, wedle którego po każdym wersie kolejna osoba umiera. Nic nie jest w stanie go powstrzymać, a w pobliżu nie ma Herkulesa Poirota ani Jane Marple. Czy zbrodnia Owena jest więc zbrodnią doskonałą?\nTwórcy serialu umiejętnie dbają o wytworzenie w widzu poczucia odosobnienia. Nagrywają na ogromnych przestrzeniach, ukazując szerokie i rozległe kadry, w których człowiek jest ledwie małym punktem. Nic nieznaczącym punktem – warto dodać. Takie podejście reżysera już na początku sprawia, że odbiorca, chcąc nie chcąc, utożsamia się z bohaterami, z własnego mieszkania przenosząc się na bezludną wyspę. I mimo że napięcie budowane jest powoli, jak w większości produkcji BBC, samo to wyobcowanie wzbudza niepokój. Kadry są jednak ujmujące – ukazują bezkresne morze, wyspiarskie tereny nienaruszone ręką człowieka, gołe niebo i potężne skały, o które co rusz uderzają fale. Twórcy konsekwentnie ukazują świat w zimnych lub przygaszonych barwach, rezygnując z ekspresjonistycznej kolorystyki. Przez ten zabieg świat jawi się widzowi jako ponury i smutny.\nPrzebieg fabuły pozbawiony jest gwałtownych zwrotów akcji i dynamicznych zmian; nie jest to w stylu ani Agathy Christie, ani BBC. Jak już zostało wspomniane, napięcie budowane jest powoli. Widz musi najpierw poznać świat przedstawiony, bohaterów jako grupę, a także każdego z nich osobno. Musi zrozumieć ich charakter oraz poznać zdolności interpersonalne. W ten sposób, gdy dojdzie do pierwszego morderstwa, odbiorca zna osobowość i historię życia ofiary, zdąży umiejscowić swoje podejrzenia oraz sympatie. Znając bohaterów dobrze, z większym zaciekawieniem będzie próbował zgadywać i snuć teorie. Lecz i tak zmieni zdanie wiele razy, a na końcu zobaczy, że nie miał racji – bo nawet jeśli Agatha Christie pozwala na wytypowanie mordercy, nigdy nie pozwala dojść do odpowiedzi na pytanie: dlaczego?\nRealizacja BBC nie stawia na samą intrygę, ale także na klimat całego przedsięwzięcia. Wykazuje zainteresowanie najmniejszymi detalami w krajobrazach, scenografii, kostiumach i charakteryzacji. W swym zamiłowaniu do perfekcjonizmu przywodzi na myśl nieśmiertelne realizacje Poirota z Davidem Suchetem w roli głównej czy Panny Marple z nieżyjącą już Geraldine McEwan. Bohaterowie są psychologicznie i wizualnie dopracowani, stanowią plejadę charakterów, a każdy jest inny od poprzedniego. Nie pomylę się, jeśli powiem, że każda postać (stworzona przez Christie, a tu przeniesiona na ekran) jest gotowym materiałem badawczym. Nikt nie jest jednoznacznie czarny lub biały. Goście pana Owena są niejednoznaczni, walczący z własnymi demonami i skrywający okrutne tajemnice. Wszyscy mają też dla siebie usprawiedliwienie, które czyni ich niewinnymi. Ich niewinność kwestionuje morderca, chcąc ukarać swoich więźniów za błędy przeszłości, sam skrywając się między nimi. Jego intryga to punktowo zbudowana historia, która potoczy się sama, gdy ruszy pierwszą kostkę domina. Lecz czy z upragnionym skutkiem?\nWyjątkową przestrzenią jest wyspa. Stanowi ona nie tylko miejsce zbrodni, odosobnienia i izolacji, ale także konfrontacji z własną świadomością i przede wszystkim – przeszłością. Dodatkowo każde narzędzie w rękach mordercy zostało użyte tak, aby przypominać postaciom o zbrodniach, których dokonali. Będąc tutaj – sami – muszą stawić im czoła i przyznać się do winy, którą do tej pory skrzętnie ukrywali. Niejednoznaczność ich charakterów BBC przenosi na ekran w sposób bardzo umiejętny, wedle którego miesza ich obecny stan z powracającymi retrospekcjami. Z każdą chwilą jest ich coraz więcej, wspomnienia stają się wyraźniejsze, a winy – namacalne. Plusem jest indywidualność każdego bohatera, mającego własny, konsekwentnie prowadzony charakter. Minusem z kolei niesprawiedliwe potraktowanie postaci przez twórców. Ich uwaga jest wyraźnie rozproszona: niektórym bohaterom poświęcają jej więcej, innym mniej, co momentami niestety sugeruje kolejność morderstw.\nW tym wszystkim doskonale odnajdują się aktorzy, najpewniej dobrani do swych ról nieprzypadkowo. Aidan Turner rolą Philipa Lombarda udowadnia swoją rozpiętość i możliwości. W ostatnich czasach znany głównie z roli wesołego krasnoluda Kiliego w Hobbicie aktor, tutaj pokazuje zupełnie inne oblicze – wyrachowanego, pozbawionego sumienia mężczyzny, który ze spokojem przyznaje się do własnych morderstw dokonanych na afrykańskich niewolnikach. Maeve Dermody buduje postać Very Claythorne na delikatności i kobiecości, pozwalając widzom ją szczerze polubić, dopóki zbrodnie z jej przeszłości nie wyjdą na jaw. Miranda Richardson z kolei przy swojej przyjaznej aparycji wykreowała postać nieznośną i niemożliwą do polubienia ze względu na jej złośliwość. Znany z roli hrabiego Rochestera w serialu Jane Eyre Toby Stephens doskonale radzi sobie z postacią wiecznie przestraszonego doktora. I jest jeszcze Charles Dance – jak zawsze majestatyczny i wzbudzający wśród innych respekt.\nTrzygodzinne widowisko podzielone na dwa odcinki urzeka detalami i precyzją wykonania, a także niebywałą konsekwencją we wszystkim: w kolorystyce, w kadrach, krajobrazach i prowadzeniu wątków postaci. Twórcy zadbali o to, żeby świat przedstawiony bez trudu kojarzył się z czasami autorki, odtwarzając to w bogatym kostiumie i stylistyce wnętrz. Nie zapomniał przy tym o stopniowym wykreowaniu klimatu, wciągającym bohatera na cały czas trwania seansu.\nW świecie win i zbrodni odnalezienie mordercy staje się prawie niemożliwe; bohaterowie mogą jedynie spekulować między sobą, znając swoje – często okrutne – historie. Lecz prawdą jest, że nie mają wiele czasu. Każdego wieczora ze stołu znika jedna figurka, a wraz z nią – człowiek. I tylko cichy wierszyk daje o sobie znać wypisany na oprawionym pergaminie: Raz dziesięciu żołnierzyków pyszny obiad zajadało, nagle jeden się zakrztusił i dziewięciu pozostało…\nFilm / Literatura - 02/01/2017\nLes Misérables z perspektywy laika\nPójście na Nędzników do Queen’s Theatre w dzień samego przyjazdu do Londynu było najgorszym pomysłem, na jaki mogłam wpaść. I nie chodzi o jakość przedstawienia, ale o prosty fakt, jakim jest zmęczenie. Blisko trzygodzinne przedstawienie żąda dużych pokładów uwagi, każe mieć otwarte oczy i umysł, a panująca w teatrze ciasnota i duchota wcale w tym nie pomagają. Teraz wiem, że nigdy więcej nie popełnię tego błędu, lecz na pewno jeszcze raz pójdę na ten spektakl.\nLes Misérables jest najdłużej granym musicalem na świecie (zaraz za broadwayowskim The Fantasticks). Jego dobra passa trwa nieprzerwanie od trzydziestu lat, w którym to czasie odbyło się ponad dziesięć tysięcy przedstawień (musical świętował dziesięciotysięczne przedstawienie w roku 2010), a obsada wielokrotnie się zmieniała. Obecnie na scenie można podziwiać Petera Lockyera jako Jeana Valjeana, Jeremy’ego Secomba jako Javerta, Craiga Mathera jako Mariusa, Fantynę w wykonaniu Rachelle Ann Go czy Kozetę wykreowaną przez Zoego Doana. Za przedstawienie komicznego małżeństwa Therandierów odpowiadają David Langham i Katy Secombe. A to i tak nie są wszyscy.\nMając wiele doświadczeń z polskim teatrem i nie znając gatunku, jakim jest musical (gdyż nigdy nie widziałam go na żywo), nie wiedziałam, czego się spodziewać. Lecz po obejrzeniu kilku transmisji National Live Theatre w Multikinie miałam choćby podstawowe pojęcie na temat ogromu przedsięwzięcia, jakim jest spektakl na West Endzie. Nie pomyliłam się.\nSamemu West Endowi oraz każdemu ze znajdujących się tam teatrów można by poświęcić osobny tekst. Teatrowi Queen’s, w którym grani są Nędznicy – również. Kolejki po odbiór biletów ustawiają się na długo przed rozpoczęciem przedstawienia, liczba widzów jest tak duża, że wielu z nich stoi przed wejściem. Nic dziwnego – teatr jest ogromy, jego widownia także. Ja sama siedziałam wysoko nad sceną, mając nieco ograniczony widok na scenę. Nie przeszkodziło mi to jednak w odbiorze spektaklu, mimo że na wyższych partiach widowni jest dosyć ciasno, przede wszystkim miejsce na nogi jest mocno ograniczone. Dźwięk jednak docierał bez problemu, a ja, lekko się wychylając, mogłam dostrzec wszystko, co dzieje się na scenie.\nTo przejmujące uczucie – gdy po raz pierwszy widzi się prawdziwą orkiestrę. Tu żaden dźwięk nie jest bowiem sztucznie wygenerowany. Twórcy operują instrumentami i głosem – bez nagrań i dodatkowych efektów. Robi to ogromne wrażenie i wywołuje dreszcze, zwłaszcza że muzyka – nawet nagrana – jest medium, które najprościej manipuluje uczuciami. Trudno mi powiedzieć, jak podekscytowana byłam, gdy na scenie zabrzmiały pierwsze dźwięki Chóru Więźniów (Look Down) i usłyszałam całą gamę mocnych, ekspresyjnych głosów, z których każdy kolejny był piękniejszy od poprzedniego. Pamiętam tylko, że na całe przedsięwzięcie patrzyłam urzeczona i choć słuchając muzyki, najchętniej zamknęłabym oczy, aby wyobrażać sobie jej uosobienie, tu nie mogłam tego zrobić. Bo muzyka tworzyła obrazy na moich oczach – kolorowe, ogromne, idealnie zsynchronizowane.\nPostaci było wiele, lecz żadnej nie potraktowano z mniejszą uwagą, jeśli chodzi o kostium, czy makijaż. Zdawać by się mogło, że w tej mnogości aktorów każdy miał prywatnego stylistę, który zadbał o idealną charakteryzację. Podobał mi się brak uwspółcześniania, którego niesłusznie się spodziewałam, przyzwyczajona do dzisiejszej stylistyki teatralnej i ciągłych prób przeniesienia konkretnych utworów do czasów współczesnych. Nędznicy pozostali tacy sami jak ponad trzydzieści lat temu, gdy wystawiono ich po raz pierwszy. Co prawda z drobnymi scenograficznymi i kostiumowymi zmianami, ale wciąż oddający ducha osiemnastowiecznej Europy. W swym przepychu przedstawienie jest bardzo klasyczne, co tylko czyni je piękniejszym.\nPamiętam, że przywiązanie do scenografii w West Endowskich teatrach urzekało mnie już na samych nagraniach. Lecz oglądając Nędzników, uświadomiłam sobie, że nagranie jest niczym w porównaniu z prawdziwym doświadczeniem. Ruchoma gospoda Therandierów czy fort rebeliantów zachwycały swoim ogromem. Przyłapywałam się na pytaniu: jak to właściwie jest zrobione? Niemożliwe dla mnie było, by człowiek własnoręcznie wykonał tak misterne budowle i rekwizyty, które w dodatku można było zmieniać tak dynamicznie, bez żadnych trudności, mimo ich wielkości. Przepraszam, jeśli moja wypowiedź jest monotonna w swym zachwycie, jednak proszę o wyrozumiałość – to pierwszy spektakl, jaki widziałam w Londynie, a jednocześnie pierwszy musical, jaki widziałam w ogóle. To przedstawienie utwierdziło mnie w przekonaniu, że chcę więcej. I o ile dobrze czytam zagraniczne recenzje… nie tylko mnie.\nJeśli musical miał zachęcić do dalszego odkrywania i badania Nędzników, spełnił swoją rolę doskonale. Od tamtej pory trudno mi zapomnieć o tej wspaniałej muzyce i wyjątkowych głosach. Nie potrafię też zapomnieć o powieści, w której wir dałam się wciągnąć zaraz po obejrzeniu przedstawienia. Słuchanie dziesiątek wersji tych samych utworów stało się moim uzależnieniem. Nie skłamię, jeśli powiem, że znam większość wykonań Empty Chairs at Empty Tables, który jest moim ulubionym utworem i na który czekałam z utęsknieniem przez większość spektaklu, a który ani trochę mnie nie zawiódł.\nTak naprawdę trudno powiedzieć, aby w Les Misérables były minusy. Przedstawienie zdaje się idealnie dopracowane przez całe lata praktyki. Piękna jest zarówno warstwa wizualna czy techniczna, jak i aktorska oraz ta najważniejsza – muzyczna. Przedstawienie bawi, wzrusza, momentami przeraża, cieszy i smuci. Tym, co według mnie stanowi ogromny plus, jest nienaganna dykcja aktorów, którzy śpiewali wyjątkowo wyraźnie. Umówmy się: perfekcyjna wymowa nie jest prosta w śpiewie, a tymczasem mogłam bez problemu zrozumieć każde słowo, siedząc bardzo daleko od sceny.\nChoć zazwyczaj jestem zwolenniczką minimalizmu, tu urzekały mnie wspomniany już przepych i wielość kolorów. Łatwo można ulec wrażeniu, że sceny zmieniają się jak w kalejdoskopie, mnogość wrażeń jest trudna do opisania. Tu naprawdę dzieje się bardzo dużo. I bardzo wiele się również zmienia, trzeba więc spektakl oglądać z uwagą, aby niektóre ważne wątki nie zdążyły nam umknąć. Lecz ta wyjątkowa dynamika buduje swojski klimat przedstawienia, które ostatecznie nie przytłacza, ale pozostawia same pozytywne wrażenia. Myślę, że wszyscy tego czasem potrzebujemy: aby po wyjściu z teatru nie czuć ciężaru, tylko skłonność do refleksji i zadowolenie z tak, a nie inaczej spędzonego wieczoru.\nAle to wcale nie oznacza, że spektakl nie zostawia po sobie śladu, wręcz przeciwnie. Zagnieżdża się w sercu i stawia pytania o ludzką naturę, o chęć zmiany i odkupienia win, o wybaczenie, upór i determinację, o poświęcenie. A to wszystko wyrażone w śpiewie uderza podwójnie. Spektakl obdarowuje prawdziwą energią, z której można korzystać długo po jego obejrzeniu. Jest widowiskiem niezapomnianym dla każdego, kto je obejrzy. Znam osoby, które mimo miłości do całego angielskiego teatru na ten jeden musical chodzą za każdym razem, gdy odwiedzają Londyn, nigdy nie żałując wydanych pieniędzy. To tylko świadczy o mocy tego przedstawienia, o jego działaniu na umysł i serce człowieka. To jeden ze spektakli, który pokazuje, jak potężną wartością jest teatr, jak wpływającą na ludzkie życie i jak je zmieniającą. Warto choć raz w życiu zobaczyć tę energię i moc płynącą ze sceny, bo jest ona warta więcej niż dziesięć innych przyjemnych zajęć, które ostatecznie nie pozostawiają po sobie śladu.\nTeatr - 01/28/2017\nWeszliśmy do Krainy Czarów bocznym wejściem. Już stojąc w drzwiach, możemy ujrzeć czarną, lekko oświetloną norę, której końca nie widać. Czujemy się pewnie, bo wszyscy znamy wyjście. Racjonalizm podpowiada nam, że możemy opuścić to miejsce w każdej chwili. Możemy powrócić do przyziemnego świata, z którego przybyliśmy tylko na chwilę, jakby w odwiedziny. Urzekająca i niepokojąca sceneria trzyma nas jednak w miejscu, a potem już jest za późno.\nCzekamy na Nią. Przecież dla Niej tu przyszliśmy. Jak będzie wyglądać? Czy przeżyje kolejne przygody? Może zje ciasteczko i stanie się bardzo mała. Albo pobiegnie za królikiem, który nieustannie będzie odmierzał czas. To pełne napięcia czekanie. Coś słychać z góry. Jakiś huk i narzekanie. Ktoś idzie. I w końcu Ją widzimy. Ale nie ma dziewczęcej sukienki, długich blond włosów i dziewiczego uśmiechu. Przychodzi ze sklepowym wózkiem i widoczną siwizną. Garbi się i skrzeczy. To nie ta Alicja, którą poznaliśmy kiedyś.\nAlicja ma siedemdziesiąt sześć lat i ponownie trafia do Krainy Czarów. Z początku nie wie, gdzie jest. Widzi porozrzucane papiery i różnorodne przedmioty, których nikt od dawna nie dotykał. Otacza ją bałagan, lecz paradoksalnie jest to bałagan bardzo uporządkowany. Wystawia oczom Alicji wszystko to, co powinna zobaczyć. I gdy patrzy na rzeczy, które już kiedyś widziała, zaczyna sobie przypominać. Przez następną godzinę mamy do czynienia z Alicją, która jeszcze raz próbuje rozliczyć się ze swoją przeszłością, lecz ciągle wpada w jej sidła, nie mogąc się z nią uporać.\nKrakowski Teatr Odwrócony to bardzo klimatyczne, choć niewielkie miejsce, kreowane przez ludzi z pasją. Przychodząc do przyjemnego zaułka, rozmawiając z dyrektorem – Szymonem Budzykiem – i wreszcie oglądając kolejne spektakle, trudno zaprzeczyć słowom, którymi twórcy Odwróconego określają swój teatr. Wizja. Tu wszystko jest konsekwentnie realizowaną wizją. Ich najnowsze dzieło – A7ICJ6 – również. Ten konkretny spektakl, będący pełną zmyślnej narracji wystawą lalek, jest dosyć wyjątkowy dla samego teatru. Lalki pojawiają się tu po raz pierwszy. Co więcej – zdają egzamin. I gdyby na stałe wpisały się w repertuar Odwróconego, nikt nie powinien narzekać. Zwłaszcza że zostały stworzone z zamiłowaniem do szczegółów, dokładnie i wiernie odzwierciedlając ich prototypy. Autorka lalek, a jednocześnie pomysłodawczyni spektaklu i aktorka – Helena Osak – stworzyła m.in. Kapelusznika, Marcowego Zająca i Kota z Cheshire.\nWiększość z nas zna historię Alicji – jasnowłosej dziewczynki, która przez przypadek trafia do dziwnej krainy, gdzie zaprzyjaźnia się ze zwariowanymi bohaterami, a jednocześnie otrzymuję misję zwalczenia panującego w owej krainie zła. Historia okraszona jest niespotykanymi wydarzeniami, absurdalnymi dialogami oraz aluzjami dotyczącymi wyobraźni i snu. Pierwotnie opisana przez Lewisa Carolla, doczekała się wielu ekranizacji; ostatnia z nich dopiero co widniała na afiszach kinowych.\nW spektaklu Teatru Odwróconego nie uraczymy jednak tej znanej nam historii, ale jej dotkliwe konsekwencje. W efekcie ujrzymy obraz smutny i melancholijny w całej swej wesołości. Alicję, która wspominając swoją przeszłość, przeżywa chwile gwałtownej radości, lecz zaraz znów podupada, przytłoczona mnogością obrazów i głosów. Próbuje ignorować irytujące wołania, lecz ulega im, wyciągając z szafy zakurzone postacie, o których chciała zapomnieć. Ustawia lalki i pozwala im mówić –poddaje się za każdym razem. A potem spełnia ich prośby, licząc na to, że może zmienić przeszłość, w której popełniła wiele błędów. Nie wie, że prawdziwy powrót nie jest możliwy. Nie wie, że to miejsce dawno zgasło, stając się więzieniem dla jej umysłu, które ogranicza ją od lat. To przez nie jest nieszczęśliwa i zgorzkniała.\nW tym wszystkim lalki stanowią element iście metafizyczny. Ich odbijający się echem od ścian głos hipnotyzuje. Wszystkie wprowadzają widza w wyjątkowy klimat. I nie ma już dla niego ratunku, nie ma wyjścia. Zdajemy sobie sprawę, że jesteśmy w Krainie Czarów ze wszystkimi tego konsekwencjami, bo lalki nie mówią do Alicji. Mówią do nas. O początku i końcu, dobru, złu i ostateczności, o realności i wyobraźni, o smutku, niewoli i zapomnieniu. Są niczym wewnętrzne głosy – nieruchome, odległe, a jednak siedzące wśród nas. Tak naprawdę to one budują panującą na dnie nory atmosferę.\nNa największy podziw zasługuje Helena Osak – w świetnym stroju i charakteryzacji, odpowiednio modelując głos i przekonująco odgrywając swą rolę, każe nam pytać samych siebie, w jakim wieku może być stojąca przed nami aktorka. Trudno uwierzyć, że ona jedna była pomysłodawcą, reżyserem, aktorem i twórcą lalek dla tego spektaklu. Wkład pracy, jaki włożyła w ową realizację, jest namacalnie widoczny przez cały czas trwania przedstawienia. Naturalność aktorki urzeka, a ona sama wciąga nas w wir refleksji i wspomnień. Ze zgrozą odkrywamy, że każdy z nas wraca podświadomie do wydarzeń z przeszłości, które uwarunkowały to, kim jesteśmy teraz. Zapominamy, że przeszłość nie jest wyrokiem dla przyszłości, że nie stawia na niej krzyżyka. Wracamy do niej, bo nie umiemy się z nią rozliczyć, bo wolimy się umartwiać niż iść do przodu. Rzecz prosta, przedstawiania wielokrotnie za pomocą wielu dziedzin sztuki, lecz tutaj ukazana w wyjątkowej, chwytającej za serce narracji. Wykorzystanie Alicji w Krainie Czarów jako nośnika tak powszechnych prawd jest bez wątpienia czymś nowym i wyjątkowym, a dzięki bardzo dobremu wykonaniu – także poruszającym.\nWiemy, że Alicja musi opuścić Krainę Czarów. Choć nie wiemy, czy jej pobyt tutaj trwa godziny czy dni, wiemy, że po raz kolejny odnajdzie drogę powrotną. Alicja znajduje lalkę, którą kochała, będąc dzieckiem. Znajduje ją wśród tych wszystkich przedmiotów z przeszłości i zabiera ze sobą, wychodząc. Siedzimy w pustej krainie, myśląc, że nie wzięła stąd jedynie zabawki, ale część siebie, którą zostawiła w tym miejscu przed laty. Czy to oznacza, że już nigdy nie wróci? Że po naszym wyjściu, Kraina Czarów legnie w gruzach, bo Alicja zabrała tę cząstkę, która raz po raz ściągała ją na dno nory? A może zostawiła uchylone drzwi, by jeszcze kiedyś powrócić po cichu i bez świadków? Być może ta lalka to fragment miejsca, z którym Alicja nie potrafi się rozstać. W końcu wszyscy potrzebujemy Krainy Czarów.\nTeatr - 01/20/2017\nCo by powiedziała Jane Austen?\nNie ulega wątpliwości, że Jane Austen to jedna z najbardziej znanych i popularnych pisarek angielskich. Jej dzieła zostały przetłumaczone na dziesiątki języków, a następnie ukazane w wielu formach: teatralnych, filmowych, a nawet w grach komputerowych. Jedna z ikon XIX-wiecznego pisarstwa stała się sławna już za życia. Wiodła żywot wyemancypowanej samotniczki, która nie stroniła od miłosnych przygód i miała ich na swym koncie naprawdę dużo. Ostatecznie jednak nie zdecydowała się na zamążpójście. W zamian za to dzielnie obserwowała obyczaje angielskiej szlachty i mieszczaństwa, stając się skarbnicą ciekawych historii, które następnie opisywała. Jej powieści to historie pełne błyskotliwych dialogów i wojen charakterów oraz dokładny obraz obyczajów, zachowań i tradycji tamtejszej ludności, które do dziś fascynują, propagowane przez tak doskonałe produkcje jak chociażby serial Downton Abbey. Nie ulega wątpliwości jedno – o życiorysie, powieściach oraz adaptacjach powieści Jane Austen można napisać dziesiątki osobnych tekstów. Mam nawet nadzieję, że to kiedyś uczynię, gdyż sama darzę Austen wyjątkowym sentymentem.\nWłaśnie ten sentyment zachwiał mym sercem, gdy do kin wszedł długo oczekiwany (choć gasnący w blasku innych wyczekiwanych produkcji) film Przyjaźń czy kochanie? w reżyserii Whita Stillmana. Od ostatniej premiery osadzonej w realiach wykreowanych przez Austen minęło dużo czasu. Ostatni raz pokuszono się o realizację Dumy i uprzedzenia w 2005 roku, nie licząc licznych seriali i adaptacji BBC. Niespodziewanie rok 2016 zaskoczył nas aż dwoma filmami: pierwszym była utrzymana w klimacie horroru parodia Duma i uprzedzenie, i zombie (o tym też trzeba napisać, koniecznie), a zaledwie trzy dni później na ekrany kin wszedł film, o którym mowa, czyli właśnie Przyjaźń czy kochanie? – i wkrótce zarobił ponad 19 (słownie: dziewiętnaście) milionów dolarów, z których całe szesnaście złotych było moje. Uprzedzając pytania: w najmniejszym stopniu nie żałuję wydanych pieniędzy, które w innym razie wydałabym na jedzenie (nie będę mówić jakie, bo podchodziłoby to pod lokowanie produktu). Wręcz przeciwnie, ten film zapewnił mi półtorej godziny dobrej rozrywki, będąc jednocześnie filmem bardzo złym. Problem w tym, że nie do końca wiadomo, kogo za to winić, albo lepiej – kogo nie winić. Zacznijmy jednak od początku.\nPrzyjaźń czy kochanie? to adaptacja krótkiej noweli napisanej przez Jane Austen w 1794, lecz opublikowanej blisko sto lat później – Lady Susan. Tytułowa bohaterka jest przewrotną, dwulicową kokietką, lecz przy tym piękną, inteligentną i sprytną kobietą. Fabuła ukazuje czytelnikowi losy Susan, która po śmierci męża szybko postanawia znaleźć nowego partnera nie tylko dla siebie, ale także dla swojej córki. I bynajmniej nie stanowi dla niej przeszkody fakt, iż ten „partner” jest już żonaty. Historia godna kinowego ekranu. Prosta, zabawna i przyjemna w odbiorze, a przy tym odnosząca się do cech i przywar angielskiej arystokracji. Zresztą każda z powieści Austen opływa w rozbudowane obrazy psychologiczne bohaterów, ukazuje motywy, przyczyny i skutki ich działań oraz pokazuje czytelnikowi obyczajowość, w której przyszło postaciom żyć. Idealny materiał na piękny, kostiumowy film z zachwycającymi kadrami i widokami – pomyślało wielu reżyserów, tworząc produkcje wysmakowane i klimatyczne, jak na przykład miniserial Duma i uprzedzenie z 1995 roku z najcudowniejszym panem Darcy w historii kina, Colinem Firthem. Obejrzawszy Przyjaźń czy kochanie?, trudno mi zgadnąć, na czym opierał się reżyser, bo jego adaptację trudno ochrzcić mianem wizji. Okazuje się, że można stworzyć film o Wielkiej Brytanii, nagrany w Wielkiej Brytanii, z aktorami z Wielkiej Brytanii, pozbawiony krzty brytyjskości, nie licząc kilku niuansów humorystycznych. Bo to trzeba przyznać: poczucie humoru jest bardzo dużą zaletą filmu. Każda scena obfituje w soczyste żarty lub zabawne dialogi, które czasami rozbawiają do łez. Jednak oprócz błyskotliwych żartów i akcentu Toma Bennetta produkcji brakuje klimatu. Po prostu. Tego małego punktu, którego wszyscy potrzebujemy. Czegoś, co przeniosłoby nas do XIX wieku, co zamieniłoby nas w pracowitych mieszczan lub pełną wystudiowanych zasad szlachtę. Oglądając film o wiktoriańskiej Anglii, chciałabym czuć, że jestem jej częścią. Że chodzę gdzieś pomiędzy bohaterami i obserwuję ich z niewielkiej odległości. Podczas seansu Przyjaźń czy kochanie? znajduję się w sali kinowej i mam tego pełną świadomość. Wykreowana przez twórców sceneria nie urzeka, a niektóre kostiumy ostatkiem sił bronią się przed nazwaniem ich tandetnymi. Naprawdę, nie wystarczy wynająć dworu na prowincji i powozu z końmi, aby widz poczuł swojski klimat angielskiej wsi. Nie wystarczy wpleść w scenariusz dziesiątek dowcipów, by pokazać brytyjskie poczucie humoru. Nie wystarczy też wziąć powieści Jane Austen, myśląc, że obroni się sama.\nWrócę do jednego ze zdań, które napisałam wcześniej. A mianowicie: nie wiadomo, kogo winić za jakość produkcji. Reżyser nie ma pomysłu – to pewne, a wszystko co mogłoby być dobre, natychmiastowo ukróca. Tworzy zlepek przypadkowo nagranych scen, z których każda mająca znaczenie dla fabuły zostaje nagle przerwana i zastąpiona inną. Będąc świadkami ważnych dialogów, nie uraczymy ich końca ani konsekwencji. Każda znacząca scena zostaje przerwana w połowie, wypowiedzi pozostają niedokończone, tak jakby zakończenie miał dopisać sobie widz. Tyle że ostatecznie nic się nie wyjaśnia, nic do niczego nie pasuje, a widz nie uzyskuje żadnych odpowiedzi. Ucinając spore kawałki fabuły, reżyser i scenarzysta dają nam plątaninę losowo dobranych kartek z powieści – bez wizji, bez celu, bez uzasadnienia. Ostatecznie nie wiemy, jak doszło do niektórych zdarzeń i sytuacji. Widzimy punkt wyjściowy i zakończenie, a pomiędzy tymi dwoma nie ma żadnego ciągu przyczynowo-skutkowego. Trudno więc poddać elementy fabuły interpretacji. W takim wypadku nie można winić aktorów, którzy nie dostali możliwości wykreowania indywidualnych charakterów. Postacie pozbawione są portretu psychologicznego, są zwykłymi typami, bez osobowości. Mamy przystojnego romantyka, cwaną kokietkę w średnim wieku, jej dwulicową przyjaciółkę, miejscowego kretyna, zdradzającego męża i oszalałą z zazdrości żonę. Niektóre postacie zostały znacznie przerysowane, jak na przykład grana przez Jenn Murray – Lady Lucy Manwaring, wspomniana wyżej zazdrosna żona. Inne pozostają bezbarwne, a wśród nich wyróżnia się jedna – wyważona, zabawna i wywołująca uśmiech na twarzy. Jest to sir James Martin w wykonaniu Toma Bennetta. Dla niego warto przesiedzieć w kinie półtorej godziny. Aż szkoda, że Bennett nie jest szczególnie znanym aktorem, gdyż – jak widać – nawet z jednowymiarowej roli potrafi stworzyć coś dobrego. Niestety, jego pokrewieństwo ze słynną rodziną Bennettów z Dumy i uprzedzenia nie zostało potwierdzone.\nWhit Stillman wziął na tapet powieść, właściwie nowelę, która nigdy nie była ekranizowana. Odrzucił tym samym przewałkowaną Dumę i uprzedzenie czy Rozważną i romantyczną, wybierając dzieło, o którym niewiele osób słyszało. Podobne posunięcia są w cenie; sama uważam, że warto zaznajamiać szeroką publiczność z tworami, o których do tej pory nie słyszano, zamiast z tymi najbardziej popularnymi. Jednak przedsięwzięcie Stillmana byłoby godne pochwały dopiero wtedy, gdyby zostało zrealizowane z pomysłem. Bo to jest rzecz, której najbardziej filmowi brakuje. A gdy nie ma pomysłu, nic inne nie może być dobre. Z tego powodu Przyjaźń czy kochanie? nie zapisze się na kartach kinematografii jako znana adaptacja powieści Jane Austen. Nie stanie w jednym rzędzie z genialnymi produkcjami, takimi jak Duma i uprzedzenie z Colinem Firthem (1995) czy Rozważna i romantyczna według scenariusza Emmy Thompson. A biorąc pod uwagę dobór powieści – wielka szkoda. Zwłaszcza że Przyjaźń czy kochanie? dostał wszystko, czego mógł chcieć, aby być filmem dobrym. Przede wszystkim świetny materiał do scenariusza i bardzo dobrą obsadę. Szkoda, że te atuty nie zostały wykorzystane przez reżysera we właściwy sposób i uczyniły Lady Susan opowiastką XXI wieku, która w ogólnym rozrachunku nie ma wiele wspólnego z czasami, w których żyła słynna pisarka.\nFilm - 01/19/2017