spoko_spoko - Forum Kafeteria\ndwa małżeństwa z dziećmi 3-4 latka jak zorganizować sylwestra ?\nspoko_spoko odpisał Gorsza na temat w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci\nMy tak obchodzimy sylwestra z kuzynami. U nas 3 dzieci w wieku 3-6 lat, u nich dwoje w takim samym wieku. Dzieciaki doskonale bawia SIE ZE SOBA, WIEC NIE ORGANIZUJEMY IM ABSOLUTNIE CZASU, NAWET BY TEGO NIE CHCIALY (SORY ZA CAPS LOCKA...) my siedzimy przy dobrym jedzeniu i winku i jest bardzo sympatycznie. Z tym że.... nie trzymamy dzieci do 24. Nasz wspolny sylwester zaczyna sie okolo 16 i trwa do jakiejs 21.30. Potem zwijamy majdan i lecimy do domu (tez mamy 10 minut od siebie). W domu kladziemy dzieci spac, a sami albo jakis film ogladamy, badz gadamy, czekajac na fajerwerki. O 24 szampan i lulu :-P To juz bedzie 4. nasz wspolny swylester odkad mamy dzieci (wczesniej tez chadzalismy razem na imprezki) i jest zawsze wysmienicie :-)\nOdkupię zimowe buciki rozmiar 24 lub 25\nspoko_spoko odpisał na temat w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci\nOkey, ale za chwilę...\nMam 25 bartki dla dziewczynki.\ndla chłopca czy dziewczyny?\nCzy sa tu moze mamy ktore mysla o 4 dziecku?\nróżnica wieku pomiędzy rodzeństwem\nAle nie współczuj mi niczego, moje dzieci to kilkulatki, wakacje z nimi sa bombowe, owszem, pierwsze lato przesiedzielismy w domu, gdy najstarszy był niemowlakiem, bylo, mineło, noworodków juz u nas nie bedzie :-P a zdanie mam takie, ze jak malenstwa, to nie wyjazdy. zwyczajnie nie chcialoby mi sie targac tego wszystkiego - pieluchy, smoczki, sroczki itd...\nZaczęliście już przygotowania do świąt bozego narodzenia ?\nspoko_spoko odpisał BLU# na temat w Życie uczuciowe\nTen temat to kpina, rozumiem?\nZdecydowany minus jest taki, ze rodzeństwo za szybko nie bedzie dla siebie kompanem. Poza tym mam powiedzmy 7-letnie dziecko i noworodka. Wakacje. Ja nie wyobrazam sobie wyjazdow z takiem malenstwem.Czyli co? siedzimy w domu, a starsze na tym cierpi. Albo jedziemy dla starszego, ale ogolnie to zadne wakacje. Owszem, z kazdym rokiem bedzie lepiej, ja mam 7 lat mlodsza bratanice, kontakt z nia mam super, chcialabym, zeby byla moja siostra :-P\ndlaczego coraz wiecej kobiet ma problemy z zajsciem w ciaze i jej donoszeniem\nJa tam nie brałam nigdy zadnych tabletek anty, nie leczyłam sie hormonalnie. O pierwsze dziecko postarałam sie w wieku 28 lat, wymysliłam sobie, ze chce urodzic w styczniu, wiec starania w maju, udało się, syn ze stycznia. Kolejna ciaza róznież za pierwszym podejsciem. Mysle ze fakt, ze moj organizm nie byl sterowany sztucznie za pomoca tabsow mial tu znaczenie. To moje zdanie, kazdy moze miec inne.\nTo jest możliwe tylko w Polsce, zeby robol zarabial wiecej niz magister\nspoko_spoko odpisał na temat w Dyskusja ogólna\nAutorze, powtorze: nie wszyscy, ktorzy maja prace, dostali ja dzieki ukladom. Przyklad mam w domu - mój maz :-) I nie napisze, ile zarabia, bo i tak mi nie uwierzysz. Skonczyl bardzo dobre studia na Politechnice Warszawskiej. Ja rowniez mialam prace bez ukladow.\nAch, i nie zgodze sie, ze tylko ludzie z ukladami maja prace.\nJa skonczylam studia dzienne na Uniwersytecie Warszawskim, mam rowniez mgr, ale nie uwazam, ze jak to piszesz robol ma zarabiac mniej ode mnie... Jezeli wykonuje swoja pracę solidnie i rzetelnie, ciezko pracuje, to wg ciebie ma dostac grosze, tylko dlatego, ze nie skonczyl studiow??? Bzdura.. A ciebie za takie podejscie i takie szeregowanie ludzi zatrudnilabym w kamieniolomach za najnizsza krajowa :-D\nspoko_spoko odpisał spoko_spoko na temat w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci\njak myslicie mam duza nadwage?\nJa mam 170 i ważę 67 i też czuje się tłusta :-O\nspoko_spoko dodał temat w Ciąża, poród, macierzyństwo i wychowanie dzieci


ZIML Deco stół w sklepie BBHome\nStrona głównaProduktyMeble na ZamówienieStoły, stoliki na zamówienieZIML Deco stółMebleBiurkaKonsoleKrzesła, FoteleStolikiŁaweczki, pufyStoliki kawoweKomody, regałyKołatki i okuciaMeble na ZamówienieBiblioteki, biurka na zamówienieKonsole, Komody na zamówienieKrzesła i fotele na zamówienieKrzesła na zamówienieFotele na zamówienieSofy na zamówienieSofy 2-osoboweSofy 3-osoboweSofy modułoweSofy narożneSofy rozkładane z funkcją spaniaStoły, stoliki na zamówienieŁóżka, ławeczki na zamówienieLustraDywany, wycieraczkiDywanyWycieraczkiOświetlenieKinkietyLampy StołoweLampy WisząceLampy PodłogoweAbażuryAbażury do kinkietówAbażury do lamp podłogowychAbażury do lamp stołowychAbażury do lamp wiszącychŁazienkoweAkcesoria ŁazienkoweTekstylia ŁazienkoweMeble ŁazienkoweNakrycie stołuSzkłoPorcelanaZastawa stołowaPojemniki, klosze, pateryTace, Podkładki, SerwetkiDekoracjeKwiaty, Osłonki, WazonyLatarnie, ŚwiecznikiŚwiece, zapachyDodatki do domuPudełka, kuferkiRamki, ObrazyOzdobyZegaryBrelokiTekstyliaPoduszki ozdobnePledyKominkiBiokominkiAkcesoria kominkoweKolekcjeFlower PowerLuxury GiftsKarta podarunkowa\nReklama strefa 1 ZIML Deco stółProdukt na zamówienie indywidualne wykonujemy w innym kolorze, wymiarze i wykończeniu. Ostateczna cena zależy od wybranego wariantu.kod produktu: 5900000047973\nPodaj dane kontaktowe, a my damy Ci znać kiedy towar będzie dostępnyZIML Deco stółKod produktu: 5900000047973Rozmiar: Wprowadź swój adres e-mail, na który wyślemy Ci jednorazowe powiadomienie, gdy ten towar będzie ponownie w sprzedaży.\nMeble tapicerowane wykonuje się ręcznie, przez co zyskują one własny, niepowtarzalny charakter. Dzięki temu nigdy nie będą identyczne, co stanowi jedną z ich licznych zalet. O cechach poszczególnych mebli decyduje naturalność użytych materiałów pokryciowych i wypełnień siedzisk. Pragniemy zwrócić Państwa uwagę na kilka istotnych spraw, dlatego zalecamy zapoznanie się z instrukcją, aby informacja o naszej ofercie stała się pełniejsza. PRZED UŻYTKOWANIEM1. Odbierając mebel NA ZAMÓWIENIE prosimy o sprawdzenie czy nie występują zarysowania, przetarcia, pęknięcia, przecięcia lub inne uszkodzenia struktury tkaniny lub drewna, a także uszkodzenia elementów konstrukcyjnych. Dodatkowo prosimy o sprawdzenie kompletności mebla, tzn. czy został on dostarczony zgodnie ze złożonym zamówieniem.2. W celu uniknięcia uszkodzenia mebla zaleca się ostrożne rozpakowywanie, bez użycia ostrych narzędzi. 3. W przypadku mebli modułowych, rozłożonych konieczne jest samodzielne złożenie poszczególnych elementów poprzez łączniki, zgodnie z instrukcją załączoną do mebla. 4. Ważne jest, aby zapewnić właściwe warunki w pomieszczeniach, w których produkt jest eksploatowany lub przechowywany, tj. temperatury od +15 stopni C do +40 stopni C, wilgotności od 40% do 70%. Odległość produktu od czynnych źródeł ciepła nie powinna być mniejsza niż 1,5 metra. W celu uniknięcia procesu blaknięcia tkaniny, skóry lub politury, odradza się wystawiania mebla na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. ZASADY PRAWIDŁOWEJ EKSPLOATACJI MEBLI TAPICEROWANYCH1. Meble tapicerowane różnią się miękkością siedzisk. Jest to związane z naturalnymi właściwościami materiałów wykorzystywanych jako wypełnienie, tj. gęstością pianki tapicerskiej, elastycznością sprężyn metalowych i pasów tapicerskich. W przypadku układów narożnikowych ewentualne rozbieżności w twardości siedzisk zachodzące pomiędzy poszczególnymi elementami związane są z różnymi powierzchniami tych elementów. Należy zwrócić uwagę, iż twardsze siedziska charakterystycznesą dla mebli posiadających funkcję spania. Intensywne użytkowanie mebla może również przyczynić się do powstawania różnic w twardości siedzisk, oparć i podłokietników. Jest to zjawisko normalne, uwarunkowane użytkowaniem.2. Zgodnie z zaleceniami Producenta, sofy z funkcją spania posiadające wbudowany mechanizm, przeznaczone są do spania okazjonalnego, a nie regularnego. 3. Wybarwienia elementów drewnianych, tzn. nóżek, mogą odbiegać od przedstawionych na zdjęciu. Jest to naturalna cecha związana z różnorodnością struktury, usłojenia i koloru drewna. Dlatego, zwracamy uwagę na możliwość wystąpienia różnic w odcieniach bejcy, szczególnie przy oddzielnym zamówieniu kolejnego mebla do zestawu.4. W przypadku domawiania kolejnych wyrobów zastrzegamy, że mogą wystąpić różnice wzoru, odcieni tkanin i skór. 5. Użytkowanie mebli ze skór naturalnych z czasem powoduje zmianę ich wyglądu i cech początkowych. Powstawanie pewnych fałd w pokryciu jest zjawiskiem charakterystycznym i nie oznacza wad jakościowych. Należy zwrócić uwagę, że komplet mebli może zawierać kilka znaków pochodzących z różnych błamów skóry, takich jak: ślady po bliznach, zadrapaniach, ukłuciach, różnice w fakturze oraz odcieniu. Nie świadczą one o wadach, a jedynie są gwarancją autentyczności skóry. Ich obecność nie stanowi powodu do reklamacji. 6. Cechą charakterystyczną tkanin szenilowych oraz wełnianych - filcowych, jest zjawisko tzw. pillingu, czyli mechacenia się tkaniny i tworzenia grudek na jej powierzchni, które powstają pod wpływem obcych włókien (np. pochodne z odzieży). Wyżej opisane zjawiska, zawarte w punktach 1-6, nie stanowią powodu do pozytywnego rozpatrzenia reklamacji. 7. W przypadku wymiany produktu w okresie gwarancyjnym Producent zastrzega prawo do wprowadzenia zmian technologicznych, tj. wymiarów produktu, materiałów stosowanych do produkcji, elementów ozdobnych i ruchomych, funkcji spania, wynikających z konieczności wyeliminowania wad produktu. 8. Prezentowane w naszej ofercie wymiary mebli podane są w centymetrach i mogą różnić się od rzeczywistych do 3%.ZASADY PRAWIDŁOWEJ PIELĘGNACJI MEBLI W TKANINACHIstnieją ogólne zasady utrzymania i konserwacji stosowane do wszystkich tkanin, które stanowią obicia mebli tapicerowanych. Stosowanie i przestrzeganie kilku prostych wskazówek pozwoli przedłużyć żywotność Państwa mebli i zapewni satysfakcję z ich użytkowania.1. Należy zapobiegać pozostawaniu na powierzchni tkaniny brudu, kurzu oraz innych zanieczyszczeń. Zaleca się czyszczenie mebla raz w tygodniu, używając końcówki odkurzacza przeznaczonej do mebli lub ręcznie za pomocą miękkiej szczotki. Jednocześnie, należy unikać nadmiernego tarcia oraz odkurzania na wysokim poziomie mocy, aby nie uszkodzić włókien tkaniny. Elementy mebla, które można ściągnąć doradza się delikatnie wytrzepać, najlepiej na świeżym powietrzu.2. Tkaniny, które na swojej powierzchni posiadają włos - szenil, welur, wymagają regularnego rozczesywania za pomocą miękkiej szczotki. Zabieg ten pozwoli uniknąć zjawiska ugniatania się włosa na powierzchni tkaniny, szczególnie w miejscach intensywnego użytkowania. Włos zachowa swoją sprężystość, a tkanina delikatny charakter.3. W przypadku pojawienia się tłustych i mokrych plam należy użyć bibuły, a następnie czystej, wilgotnej i miękkiej gąbki, aby plama szybko się wchłonęła. W przeciwnym wypadku zabrudzenie może wniknąć w głąb włókien tkaniny, uniemożliwiając skuteczne jej wyczyszczenie. Dopiero potem można przystąpić do odplamiania, stosując letnią wodę i neutralny środek czyszczący przeznaczony do prania ręcznego. Zabrudzoną powierzchnię należy czyścić delikatnymi, kolistymi ruchami w kierunku od zewnątrz do środka, unikając energicznego pocierania mokrego włosa. Po usunięciu plamy tkaninę należy pozostawić do osuszenia w temperaturze pokojowej. Jeśli to konieczne, czynność powtórzyć, poszerzając czyszczony obszar dookoła zaplamionego miejsca w celu zredukowania efektu kolistego środka. 4. W sytuacji rozlania na powierzchnię tkaniny kawy lub herbaty należy natychmiast odsączyć plamę za pomocą chłonnej ściereczki bawełnianej oraz usunąć zabrudzenia stałe, tj. fusy. Następnie należy postępować zgodnie ze wskazówkami zawartymi w punkcie 3.5. Przed przystąpieniem do czyszczenia mebla należy sprawdzić w jaki sposób czyszczona powierzchnia reaguje na działanie środka chemicznego poprzez nałożenie go na niewidoczną, niewielką część mebla. Tym sposobem unikniemy uszkodzenia tkaniny, jej odbarwienia, bądź innych, widocznych zniekształceń powstałych w efekcie zbyt agresywnego działania środka.6. Meble, które posiadają zdejmowany pokrowiec można prać na lewej stronie z zapiętym zamkiem błyskawicznym lub czyścić chemicznie, wszystko musi być zgodne z symboliką umieszczoną na etykiecie. Zgodnie z zaleceniami producentów tkanin nie należy używać wybielaczy, środków żrących ani zmiękczających, a także unikać prania pokrycia z innymi materiałami.7. Przed suszeniem wilgotne pokrowce należy rozciągnąć w obie strony.8. W przypadku modeli ze zdejmowanymi pokrowcami na poduszkach oparciowych, siedziskowych bądź ozdobnych w efekcie prania może nastąpić odbarwienie tkaniny, powodujące rozbieżności odcieni pomiędzy korpusem tapicerowanym na stałe a poduszkami.9. Meble tapicerowane na stałe zaleca się prać przez firmę specjalizującą się w czyszczeniu tapicerek.ZASADY PRAWIDŁOWEJ PIELĘGNACJI MEBLI W SKÓRACHWykorzystanie skór do produkcji mebli ma bardzo długą tradycję. Skóra jest najstarszym naturalnym materiałem tapicerskim i jak dotąd nie doczekała się lepszego zamiennika. Jej wyjątkowe walory użytkowe oraz niepowtarzalny charakter powodują, że jest najbardziej trwałym i pożądanym materiałem tapicerskim. 1. Każdy błam skóry jest inny i niepowtarzalny. Decydując się na zakup produktu ze skóry, akceptujemy jej charakter nadany przez: blizny, zmarszczki, rozstępy, żyły, zadrapania, ukłucia, a także różnice w fakturze oraz odcieniu. Wymienione cechy są potwierdzeniem autentyczności i naturalnego pochodzenia skóry, dlatego nie należy traktować ich jako wad, a tym samym powodu do reklamacji. 2. Skóra jest swoistym regulatorem wilgotności w pomieszczeniu dzięki zdolności "oddychania", tzn. możliwości wchłonienia, a następnie oddania aż do 25% swojej wagi. Przyjmuje temperaturę otoczenia - w pomieszczeniu o temperaturze 20 stopni C może wydawać się chłodna, jednak w trakcie kontaktu z ciałem miejscowo się rozgrzewa.3. Skóra, pomimo wyjątkowej elastyczności i wytrzymałości na rozciąganie oraz rozrywanie, wymaga ochrony przed szkodliwymi czynnikami, takimi jak: pot (zawiera sól), tłuszcz z włosów, kurz, chemia gospodarcza oraz przesuszenie. 4. Prawidłowa pielęgnacja gwarantuje zachowanie oryginalnej jakości skóry oraz pozwala utrzymać mebel jak nowy, również po wielu latach użytkowania. 5. Niewątpliwą zaletą mebli w skórach naturalnych jest łatwość ich czyszczenia. W większości przypadków wystarczy przetrzeć jej powierzchnię wilgotną szmatką, bez użycia jakichkolwiek środków chemicznych. 6. Zaleca się konserwację i czyszczenie skór co 4 - 6 miesięcy w zależności od jej gatunku oraz stopnia zużycia. Wskazane jest, aby dokonać pierwszego zabiegu konserwującego od razu po kupnie. Ułatwia to kolejne czyszczenie i może zapobiec powstaniu trudno usuwalnych zabrudzeń.7. Skóra jest przyjazna dla osób z alergiami, ponieważ nie pozwala na penetrację alergenów znajdujących się w kurzu (także zwierzęcych) oraz nie pochłania dymu papierosowego. Posiada zdolność adaptacji do warunków otoczenia.I. NAZEWNICTWO BRYŁ i FUNKCJI MEBLI TAPICEROWANYCHFUNKCJA SPANIA osadzona jest na solidnej konstrukcji metalowej. Na stelażu znajduje się materac z pianki poliuretanowej, leżący na płótnie polipropylenowym lub listwach sprężynujących. Rozkłada się go w podobny sposób do systemu łóżka polowego. Sugerowane wykorzystanie - okazjonalne.MEBLE MODUŁOWE składają się z niezależnych części komponowanych jak wieloelementowa układanka. Długa sofa jednym ruchem może stać się narożnikiem lub oddzielnym fotelem.NAROŻNIK PRAWY LUB LEWY, stronę narożnika określamy stojąc przodem do bryły, sugerując się umieszczeniem otomany. II. WYPEŁNIENIEPIANKA POLIURETANOWA, to termoplastyczne tworzywo sztuczne, które składa się z komórek litego poliuretanu otaczającego pęcherzyki gazu - przeważnie dwutlenku węgla, uzyskiwany najczęściej metodą próżniową. Jest to materiał doskonale izolujący termicznie i akustycznie. Charakteryzuje się dużą trwałością , odpornością na odkształcenia i naciski. Ma szerokie zastosowanie w branży meblarskiej. Przede wszystkim jako wypełnienie poduszek siedziskowych oraz oparciowych.PIANKA WYSOKOELASTYCZNA charakteryzuje się wysoką elastycznością punktową, co sprawia, że bardzo dobrze dopasowuje się do kształtu ciała, zwiększając tym komfort użytkowania. Charakteryzuje się trwałością oraz natychmiastową zdolnością do odzyskiwania pierwotnego kształtu. Dzięki gęstej strukturze komórkowej zapewnia wysokie parametry podtrzymywania ciepła i sprężystości, a także przepuszczalności powietrza. W meblach tapicerowanych wykorzystywana przede wszystkim do wypełnienia poduszek siedziskowych oraz oparciowych.WŁÓKNO KULKOWE, znane również pod nazwą sztuczny puch, to włókno poliestrowe silikonowe zwinięte w kulki, o małej podatności na zbijanie oraz deformację. Bardzo wygodne w użytkowaniu, daje poczucie miękkości oraz puszystości, dopasowuje się do kształtu głowy. Wykorzystywane zazwyczaj jako wypełnienie poduszek dekoracyjnych. Sporadycznie stosowane w poduszkach oparciowych.WŁÓKNO POLIESTROWE SILIKONOWE, to grupa włókien syntetycznych, cechujących się wysokąwytrzymałością na zgniatanie, rozrywanie, ścieranie oraz bardzo dobrąodpornością na działanie światła i czynników chemicznych. Nakładana na włókna poliestrowe preparacja silikonową dodaje im śliskości oraz sprawia, że sąbardziej szlachetne. Wyroby z silikonem są trwałe, antyalergiczne, co zapewnia wysoki komfort użytkowania.Puch, najczęsciej stosowany to puch kaczy, produkty z puchem są specjalnie oznaczone ze względu na wysoki stopień uczulania.III. TKANINYAKSAMIT, to tkanina z okrywą włosową, gładka lub wzorzysta, wytwarzana z jedwabiu, wełny oraz bawełny. Aksamit jest synonimem delikatnego pieszczotliwego dotyku, a jego niezwykłe walory dekoracyjne możemy podziwiać na eleganckim meblu. Charakteryzuje się nierównym cieniowaniem, a podczas użytkowania możemy spotkać się z tzw. efektem wysiedzenia, które jest typowe dla tego rodzaju tkaniny. Zabiegi pielęgnacyjne: Zaleca się regularne delikatne czesanie włosa miękką szczotką do odzieży.ATŁAS, to błyszcząca, odbijająca światło tkanina o lśniącej, gładkiej powierzchni utworzonej z nici osnowy, pod którymi pozostają niewidoczne, splatające się z nimi w określonym porządku nici wątku, tworząc atłas osnowowy. Atłas wielkie uznanie zawdzięcza swojej delikatności oraz niezwykłym walorom zdobniczym, dając efekt kosztownej i eleganckiej tkaniny. Zabiegi pielęgnacyjne: Zaleca się delikatne odkurzanie używając miękkiej szczotki do odzieży, unikając nadmiernego tarcia aby nie uszkodzić włókien.BAWEŁNA, to produkt naturalny o miękkich i przyjemnych w dotyku włóknach.Kształt i struktura włókien bawełnianych sprawia, że są bardzo higroskopijne. Charakterystyczna budowa nadaje im naturalną wytrzymałość, trwałość i zdolność absorpcji.W przemyśle tapicerskim najczęściej używane są włókna jako mieszanki z lnem, wiskozą i poliestrem, które zwiększają jakość użytkowania i łatwość czyszczenia tkaniny. Tkanina bawełniana charakteryzuje się wysoką odpornością na rozciąganie i ścieralność. Zabiegi pielęgnacyjne: Jest to tkanina praktyczna w utrzymaniu - można ją prać w pralce w temp do 40%CFILC, to jeden z najstarszych wyrobów włókienniczych wytwarzanych przez ludzi. Materiał filcowy jest ciepły w wyglądzie i charakterze. Całkowicie naturalny i ekologiczny, a zarazem bardzo trwały. Duża odporność na ścieranie czyni z niego tkaninę wprost idealną na pokrycie mebli wypoczynkowych. Szeroka paleta ciepłych kolorów łatwa do uzyskania przez farbowanie jest dodatkowym atutem tej tkaniny. Często do produkcji filców stosuje się mieszanki włókien naturalnych i sztucznych.Charakterystyczną cechą tkaniny filcowej, występującą w trakcie użytkowania wyrobu jest tzw. efekt pillingu, czyli mechacenie się tkaniny i tworzenie małych grudek, powstających pod wpływem obcych włókien (np. pochodne z ubrania). Zabiegi pielęgnacyjne: Zaleca się regularne odkurzanie tkaniny wyłącznie miękką szczotką, zanim brud się utrwali. Rozlane płyny należy jak najszybciej usunąć materiałem dobrze wchłaniającym wodę.SZENIL, to grupa tkanin tapicerowanych najbardziej zaawansowanych technologicznie. Dzięki swoim właściwościom są bardzo popularne i pożądane jako materiał obiciowy dostępny na rynku meblarskim. Niezwykła miękkość tkaniny, różnorodność barw i ciekawa faktura, to niewątpliwie zalety tego materiału. Dołączyć należy do tego jej wyjątkową trwałość i odporność na wycieranie, dzięki czemu długo i niezmiennie zachowuje swój pierwotny wygląd. Cechą typową tkaniny jest pewna nieregularność struktury wierzchniej, spowodowana włochata nitką. Patrząc na szenile pod światło, widzimy drobne, nieregularne prześwity. Zabiegi pielęgnacyjne: Zalecamy regularne odkurzanie, a także rozczesywanie miękką szczotką, unikając jednak nadmiernego tarcia, aby nie uszkodzić włókien. WELUR, to grupa tkanin z puszystą okrywą włókienną, popularna także pod nazwą plusz. Pierwotnie traktowany jako materiał ekskluzywny, z czasem rozszerzył swoją popularność, a ostatecznie dotarł do masowej produkcji w społeczeństwach współczesnych. Welur jest bardzo miękką, delikatną i przyjemną w dotyku tkaniną, która efektownie prezentuje się jako obicie mebli tapicerowanych. Podczas jej użytkowania możemy spotkać się z tzw. efektem wysiedzenia, które jest typowe dla tego rodzaju tkaniny. Zabiegi pielęgnacyjne: Zalecamy regularne odkurzanie tkaniny specjalną szczotką o małej sile ssącej, celem zachowania dobrej kondycji mebla przez długi czas. Produkty podobnePokaż wszystkoZIML Up2u stół4200.00zł\nZIML Blox stół3400.00zł


PGNiG ostrzega przed oszustami. Piszą o odłączeniu gazu - WP Finanse\nPGNiG ostrzega przed oszustami. Piszą o odłączeniu gazu\n"PGNIG: Informujemy, że w związku zadłużeniem na kwotę 12,45 zł na najbliższy dzień roboczy zleciliśmy odłączenie gazu". Dostałeś podobnego SMS-a? To prawdopodobnie oszustwo. Spółka ostrzega swoich klientów.\nŹródło: NurPhoto via Getty Images, fot: NurPhoto\n"Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo kolejny raz ostrzega przed niebezpiecznymi i fałszywymi wiadomościami sms, które rozsyłane są w celu wyłudzenia pieniędzy. Oszuści podszywają się pod Grupę PGNiG, sugerując potrzebę uregulowania rzekomych należności" - czytamy w komunikacie spółki.\nCzęsto zablokowanie jednego numeru telefonu może nie wystarczyć. Wiadomości przychodzą bowiem od wielu różnych nadawców.\nPrzykładowa treść? "PGNIG: Informujemy, że w związku zadłużeniem na kwotę 12,45zł na najbliższy dzień roboczy zleciliśmy odłączenie gazu".\nPoszczególne wiadomości mogą różnić się kwotami czy drobnymi detalami, ale zazwyczaj mają podobną treść.\nTo zresztą nie jedyny przypadek, w którym oszuści podszywają się pod gazową spółkę. Wcześniej podobne próby były podejmowane za pośrednictwem wiadomości e-mail.\nLekarz o zamkniętych granicach: "Chciałbym pracować w Polsce, ale utknąłem w Niemczech"\n"Fałszywą korespondencję można rozpoznać przede wszystkim po adresie e-mail, z którego przychodzi wiadomość o temacie „Informacja o zaległości”. Skrzynka „no-reply@epgnig.pl” nie jest kanałem komunikacji używanym przez GK PGNiG. Wszystkie oficjalne adresy mailowe Spółki są oparte na domenie pgnig.pl" - ostrzega spółka.\nTarcza antykryzysowa 3.0. "Nie będzie zwalniania mailem" - zapewnia rzecznik rządu\n"Prosimy zwracać uwagę na zmiany i dodane litery w adresach, które jednoznacznie wskazują na podejrzane pochodzenie fałszywej korespondencji" - czytamy w komunikacie.


Finlandia oficjalnie chce przystąpić do NATO - blog Salon24 news\nFinlandia oficjalnie chce przystąpić do NATO\nSzef MSZ Finlandii Pekka Haavisto na spotkaniu ministrów spraw zagranicznych państw NATO,fot. PAP/EPA/CLEMENS BILAN\nFinlandia oficjalnie potwierdziła, że zamierza przystąpić do NATO - jak powiedział jej prezydent Sauli Niinisto. Tym samym kraj ten porzucił trwającą od dziesięcioleci wojskową neutralność.\nMoskwa osiągnęła odwrotny cel\nAtak Moskwy na Ukrainę może doprowadzić do ekspansji NATO, której Władimir Putin, jak twierdził, chciał zapobiec. Ponieważ sąsiadująca z Finlandią Szwecja również odbędzie w przyszłym tygodniu decydujące posiedzenie w sprawie przystąpienia do sojuszu obronnego.\nFinlandia ma 1300-kilometrową granicę z Rosją i, podobnie jak Szwecja, od zakończenia II wojny światowej utrzymuje ścisłą politykę neutralności i niezaangażowania. Jednak inwazja Putina na Ukrainę 24 lutego doprowadziła do głębokiej zmiany w sposobie myślenia fińskiego społeczeństwa, a poparcie dla przystąpienia do NATO wzrosło trzykrotnie, do około 75 proc. Sondaże pokazują, że większość Finów od 50 do 60 proc. popiera przystąpienie do NATO także w Szwecji.\nPrezydent Finlandii rozmawiał z Putinem\nTrzy dni po tym, jak przywódcy Finlandii stwierdzili, że "musi ona bezzwłocznie złożyć wniosek o członkostwo w NATO", oczekuje się, że w poniedziałek wniosek o członkostwo zostanie przedłożony parlamentowi do ratyfikacji.\nWczoraj Niinisto zadzwonił do Władimira Putina, i poinformował go, że jego kraj zamierza wstąpić do NATO. Putin odpowiedział, że członkostwo w NATO "byłoby błędem, ponieważ nie ma zagrożenia dla bezpieczeństwa Finlandii".\nRosja wielokrotnie ostrzegała Finlandię i Szwecję przed przystąpieniem do NATO, twierdząc, że taki krok zobowiąże ją do "przywrócenia równowagi militarnej" poprzez wzmocnienie obrony w regionie Morza Bałtyckiego, w tym poprzez rozmieszczenie tam broni jądrowej.\nSzwecja też chce do NATO\nPo tym, jak w piątek ponadpartyjna komisja szwedzkiego parlamentu stwierdziła, że przystąpienie do NATO zwiększyłoby bezpieczeństwo narodowe Szwecji i pomogło ustabilizować region nordycki, przywódcy rządzącej w kraju Socjaldemokracji byli gotowi w niedzielę zrezygnować z długoletniego sprzeciwu tej partii wobec członkostwa w NATO.\nSzwedzkie media donoszą, że jeśli Helsinki prześlą swoją aplikację w poniedziałek, Sztokholm prawdopodobnie pójdzie w ich ślady już we wtorek, a Sojusz rozpocznie proces akcesyjny zaraz potem.\nSekretarz generalny NATO, Jens Stoltenberg, powiedział, że oba kraje zostaną "powitane z otwartymi ramionami" i że proces akcesyjny będzie szybki, choć formalne zatwierdzenie przez wszystkich członków sojuszu może potrwać kilka miesięcy.\nProblem ze strony Turcji\nJednak prezydent Turcji, Recep Tayyip Erdoğan, wyraził swój sprzeciw wobec tego posunięcia, powołując się na jego zdaniem przychylną postawę tych krajów wobec Partii Pracujących Kurdystanu (PKK), która znajduje się na unijnej liście organizacji terrorystycznych. Zdaniem Turcji PKK pozyskuje fundusze i rekrutuje w Europie, a jej obecność jest "silna, otwarta i rozpoznawalna", zwłaszcza w Szwecji.\nZastępca sekretarza generalnego NATO, Mircea Geoana, powiedział w niedzielę, że jest przekonany, iż obawy Turcji dotyczące przystąpienia Finlandii i Szwecji do sojuszu mogą zostać rozwiane. Minister spraw zagranicznych Finlandii, Pekka Haavisto po spotkaniu z szefem MSZ Turcji Mevlutem Cavusoglu, również powiedział, że jest "pewny" osiągnięcia porozumienia z Turcją.\nJuż nie tylko cena czereśni szokuje. Te owoce są tak drogie, że ludzie kupują je na sztuki\nGigantyczne kolejki na wschodniej granicy. Ukraińcy masowo kupują auta z Polski\nKontrowersyjna propozycja KE: Jak płacić za rosyjski gaz w rublach nie łamiąc sankcji\nZmarł aktor Ignacy Gogolewski, niezapomniany Antek Boryna z "Chłopów"\nOpublikowano: 15 maja 2022, 12:34 ; Ostatnia aktualizacja: 15 maja 2022, 13:49\nNATO Kraje NATO podpisały protokoły akcesyjne Finlandii i Szwecji. "To historyczny moment"\nNATO NATO ma nowego głównodowodzącego sił zbrojnych w Europie. To generał US Army\nNATO Ustalenia szczytu NATO w Madrycie nie podobają się Rosji, Chinom i Donaldowi Tuskowi\nMotoryzacja Miłośnicy motoryzacji będą zachwyceni. Na stacjach Orlenu można obejrzeć bolid F1\nNiemcy Niemcy testują nową, innowacyjną broń. Jej użycie może wiele zmienić na polach bitew\nWielka Brytania Pogrom brytyjskiego rządu. Masowe odejścia, czy to koniec Borisa Johnsona?\nUkraina Tak Ukraińcy dewastują rosyjską armię. Piorunujące nagranie jak z gry komputerowej\nPrezydent "Zaciśnijcie zęby", jakoś to będzie. Prezydent Duda zwrócił się do Polaków\nSondaż PiS wciąż na czele, ale PO jest blisko. Dwie partie osiągają wzrost poparcia\nNiemcy testują nową, innowacyjną broń. Jej użycie może wiele zmienić na polach bitew\nPogrom brytyjskiego rządu. Masowe odejścia, czy to koniec Borisa Johnsona?\nWielka Brytania, strategiczny partner Polski?\nSkandale obyczajowe lepsze niż finansowe…\nTak Ukraińcy dewastują rosyjską armię. Piorunujące nagranie jak z gry komputerowej\nOd Ukrainy dostaliśmy Niderlandy\nEuropejskie „jądro ciemności”, czyli po co Ukrainie Donieck i Ługańsk?


Rejestrator prędkości w Opaczy - Portal WPR24\nRejestrator prędkości w Opaczy\n25 maja 2017 20:56\nW Opaczy-Kolonii na jednej z ulic pojawiła się tajemnicza tablica. To rejestrator prędkości. Urządzenie ma sprawić by kierowcy zdejmowali nogę z gazu.\nW ostatnim czasie na ul. Środkowej w Opaczy-Kolonii pojawiła się tajemnicza czarna tablica. To rejestrator prędkości, który kierowcom pokazuje nie tylko informacje z jaką prędkością się poruszają. Na tablicy wyświetlają się informacje dotyczące kar jakie zapłaciliby za zbyt szybką jazdę. Nie brakuje też informacji ile punktów karnych otrzymaliby za załamanie przepisów.\nZ pytaniem o to w jakim celu zostało ustawione urządzenie zwróciliśmy się do władz gminy Michałowice. – Rejestrator ustawiliśmy testowo. Przez około półtora tygodnia mierzył prędkość ale nie wyświetlał wartości. Teraz włączyliśmy tablicę, tak że pomiary są widoczne dla kierowców. Sprawdzimy czy w jakiś sposób reagują na wskazywane odczyty – mówi nam Krzysztof Grabka, wójt gminy Michałowice.\nOkres testowy zajmie około dwóch tygodni. Jeśli system się sprawdzi to nie wykluczone, że podobne tablice pojawią się w innych częściach gminy. – Mamy nadzieję, że system się sprawdzi i kierowcy będą zdejmować nogę z gazu. Jeśli się tak stanie to lokalizację kolejnych tablic będziemy konsultować z mieszkańcami – dodaje wójt gminy Michałowice.


Do zadań Wiśniowskiej należy sprzedaż usług, wdrożenie spójnych ofert sprzedażowych dla wszystkich spółek wchodzących w skład Grupy ClickAd, a także pozyskiwanie i współpraca z obecnymi klientami holdingu.\nIlona Wiśniowska przez ostatnie dziesięć lat pracowała w Polskim Radiu RDC m.in. na stanowisku dyrektora biura promocji i reklamy oraz dyrektora agencji reklamy.\nW lipcu Wiśniowską w RDC zastąpiła Monika Grabska (więcej na ten temat).\nDołącz do dyskusji: Ilona Wiśniowska: z RDC do All4Affiliate na dyrektora sprzedaży bezpośredniej


Poszerzanie zwężeń przełyku dalej\nZwężenia przełyku mogą się pojawić z różnych przyczyn i powodować trudności w połykaniu lub wrażenie "utknięcia" kęsa pokarmu w gardle.\nW usunięciu tych objawów może pomóc rozciągnięcie miejsca zwężenia.\nPrzed wykonaniem tego zabiegu otrzymasz zastrzyk ze środkiem uspokajającym i leki przeciwbólowe, aby zapobiec dolegliwościom, które mogłyby pojawić się w czasie poszerzania. Lek uspokajający wywoła senność, ale pozostaniesz przytomny.\nNajpierw wprowadza się do zwężonego przełyku specjalny przewód - prowadnik. Używa się w tym celu giętkiego przyrządu ze światłowodem (endoskopu). Czasami konieczne jest posłużenie się aparatem rentgenowskim, aby uzyskać lepszą kontrolę w trakcie zabiegu. Endoskop jest usuwany, a zwężony obszar rozciąga się za pomocą rozszerzaczy o coraz większej średnicy. Zwężenie można także rozciągnąć przy użyciu małego balonu wprowadzonego do przełyku.\nObie metody trwają kilka minut i nie wymagają pobytu w szpitalu. Po wykonanym zabiegu nie wolno pić płynów przez 2 godziny.\nPo zabiegu pozostaniesz przez kilka godzin pod kontrolą, aby upewnić się, że nie doszło do uszkodzenia przełyku. W wyjątkowych sytuacjach dochodzi do przerwania jego ściany. Leczenie polega na hospitalizacji i karmieniu kroplówkami, aby przełyk mógł się wygoić. Czasem konieczna jest operacja.\nPoszerzanie przełyku powinno przynieść natychmiastową poprawę połykania. Jeśli objawy powrócą, zabieg można powtórzyć.


Jaki piekarnik Amica elektryczny w klasie energetycznej A+ średni (od 50 do 65 litrów) wybrać?\nStrona główna > Jaki piekarnik wybrać? > Amica > elektryczny > klasa energetyczna A+ > średni (od 50 do 65 litrów)\nPiekarnik Amica elektryczny klasa energetyczna A+ średni (od 50 do 65 litrów) to polski akcent w kuchni. Dobry akcent, bo Amica oferuje nowoczesne urządzenia, w szerokiej gamie produktów, z różnego rodzaju systemami elektronicznymi.\nPiekarnik Amica elektryczny klasa energetyczna A+ średni (od 50 do 65 litrów) - wybrane oferty:\nJaki piekarnik Amica elektryczny klasa energetyczna A+ średni (od 50 do 65 litrów) - wybierz dla siebie\nMasz wciąż problem, jaki piekarnik wybrać? Spokojnie, pomożemy! Wybrałeś już, że jesteś zainteresowany piekarnikiem Amica elektryczny klasa energetyczna A+ średni (od 50 do 65 litrów). Poniżej prezentujemy dalszy podział tych piekarników. Wybierz typ, jaki interesuje Cię najbardziej i przejdziesz do listy piekarników dopasowanych idealnie do Twoich potrzeb.


Produkty finansowe PiS chce by obywatele wplywali na program TVP\nBohaterka Majdanu Tetiana Czernowoł w ostatnim roku była wszędzie tam, gdzie rozgrywały się najważniejsze wydarzenia. Brutalnie pobita dziennikarka zdecydowała się walczyć na pierwszej linii frontu. Jak powiedziała, "nie wie, dlaczego jest żywa". W rok po tragicznych wydarzeniach w Kijowie Wojciech Bojanowski pokazał w reportażu, jak wyglądał ten czas z perspektywy niezależnej dziennikarki. Wojska amerykańskie wycofają się z Iraku zgodnie z ustalonym harmonogramem - powiedział w wywiadzie dla "Washington Post" wiceprezydent Joe Biden, sugerując, że nastąpi to niezależnie od dalszego rozwoju sytuacji w tym kraju. Odpust Wielkiego Tygodnia w sanktuarium pasyjno-maryjnym w Kalwarii Zebrzydowskiej zainauguruje w Niedzielę Palmową misterium przedstawiające triumfalny wjazd Jezusa Chrystusa do Jerozolimy. Tradycja inscenizowania wydarzeń pasyjnych sięga XVII wieku.\nW mięsie wołowym z trzech polskich zakładów znaleziono końskie DNA - głosi komunikat wydany przez Głównego Lekarza Weterynarii. Chodzi o zakłady w województwach: mazowieckim, łódzkim i warmińsko-mazurskim. Przed ursynowskim urzędem pojawił się kwietnik z flagą Unii Europejskiej. Biuro promocji warszawskiej dzielnicy nie omieszkało się tym pochwalić. Przysłało nawet zdjęcia. Problem w tym, że kwiatowa flaga ma złą kolorystykę. Burmistrz obiecuje zmianę. Co jest lepsze: odkładanie tylko w ZUS, czy może także i w OFE? Ile można zarobić na każdej z tych opcji? Argumenty za i przeciw przedstawili: główny doradca PwC Witold Orłowski, Tomasz Korab z EQUES Investment TFI oraz dziennikarz ekonomiczny TVN24 Biznes i Świat Paweł Blajer.\nW woj. podlaskim w pierwszej turze wyborów prezydenckich największe poparcie uzyskał Jarosław Kaczyński - 43,54 proc., przed Bronisławem Komorowskim - 36, 32 proc. - wynika z informacji Państwowej Komisji Wyborczej. W warszawskiej katedrze polowej Wojska Polskiego trwają w środę uroczystości pogrzebowe gen. Andrzeja Błasika, tragicznie zmarłego w katastrofie 10 kwietnia dowódcy Sił Powietrznych. Czuję braterską więź ze Zbigniewem Ziobro - powiedział w programie "Rozmowa bardzo polityczna" Paweł Poncyljusz z PJN, komentując sytuację, w jakiej znalazł się w PiS-ie były minister sprawiedliwości. Jego zdaniem, prezes PiS zawiesi Ziobrę, a ten będzie kruszał, "jak zając na haczyku za oknem przed świętami". W opinii Pawła Zalewskiego z PO, za próbą pozbycia się Ziobry stoją młodzi spin doktorzy, którzy mają teraz dostęp do ucha prezesa PiS.\nMeteo News zaczynamy od zapowiedzi kolejnego uderzenia zimy w Stanach Zjednoczonych. Przez kilka pierwszych dni marca na północnym wschodzie kraju ma przechodzić burza śnieżna. O możliwość złamania zasady "ciszy legislacyjnej", obowiązującej na sześć miesięcy przed wyborami w związku z wprowadzeniem Kodeksu wyborczego, pytała podczas posiedzenia Trybunału Konstytucyjnego sędzia sprawozdawca Teresa Liszcz.


Polska Marynarka Handlowa na wojennych szlakach – Klaster Morski Pomorza Zachodniego\nUstalono wówczas, że wszystkie statki handlowe powyżej 100 ton należy skierować do krajów sprzymierzonych, Wielkiej Brytanii i Francji, a w ostateczności do portów neutralnych. Była to decyzja rozsądna, zdawano bowiem sobie sprawę, że flota wojenna III Rzeszy, zdecydowanie silniejsza od Polskiej Marynarki Wojennej, od pierwszej chwili konfliktu będzie panowała na Bałtyku i zamknie cieśniny duńskie. Uchronienie statków PMH przed zniszczeniem lub zablokowaniem na Bałtyku było ważne chociażby z tego względu, iż zamierzano je wykorzystać do transportu broni i sprzętu wojennego z krajów sojuszniczych do portów rumuńskich, skąd mogły trafić koleją do Polski. Jak się jednak okazało, polskim statkom handlowym przyszło odegrać rolę znacznie ważniejszą, niż początkowo planowano.\nPMH u progu II wojny światowej\nPolska Marynarka Handlowa w porównaniu z flotami innych krajów była stosunkowo niewielka. Ogólny tonaż statków PMH wynosił 137 785 BRT, co stanowiło zaledwie 0,20 proc. tonażu światowego. Kilkakrotnie większą flotę miały takie kraje jak Jugosławia (411 384 BRT) i Hiszpania (950 000 BRT), nie mówiąc już o największej na świecie marynarce brytyjskiej (17 984 158 TRB) stanowiącej ponad 25 proc. tonażu światowego.\nFlota polska w większości składała się ze statków niewielkich, często o przestarzałym już napędzie parowym. W ostatnich latach przed wojną wzbogaciła się jednak o kilka dużych i nowoczesnych jednostek, w tym szybkie statki pasażersko-towarowe. Do służby weszły budowane w portach włoskich duże motorowe transatlantyki „Piłsudski” i „Batory” (po ok. 14 200 BRT każdy), a później kolejne nieco mniejsze „Chrobry” i „Sobieski” (po ok. 11 000 BRT każdy).\nW ostatnich tygodniach pokoju statki polskie znalazły się poza Bałtykiem. Z Gdyni wyprowadzono nawet dwa stare transatlantyki „Pułaski” i „Kościuszko”, które przeznaczone były do likwidacji. W dniach 29 i 30 sierpnia wszystkie polskie statki znajdujące się na morzu lub w obcych portach otrzymały szyfrowe depesze z poleceniem zawinięcia do portów sojuszniczych, a gdyby to było niemożliwe do portów neutralnych. Zdecydowana większość statków wykonała rozkaz bez większych problemów, jedynie 11 jednostek znajdowało się w strefie zagrożenia w cieśninach duńskich, ale i im udało się przemknąć do portów brytyjskich.\nOgółem z posiadanego tonażu 137 785 BRT bezpiecznie schroniły się w portach alianckich statki o łącznym tonażu 124 175 BRT (w tym największe i najnowocześniejsze transatlantyki) – stanowiło to ponad 90 proc. tonażu Polskiej Marynarki Handlowej. Po klęsce w kampanii 1939 r. polskie statki handlowe stały się jednym z nielicznych realnych aktywów pozostających w rękach rządu Rzeczypospolitej na uchodźstwie.\nPMH w warunkach wojennych\nRząd na uchodźstwie pod kierownictwem gen. Władysława Sikorskiego podporządkował sobie wszystkie statki polskie, w tym także będące własnością prywatnych armatorów, a zarządzanie flotą handlową powierzono specjalnie do tego celu utworzonemu Komitetowi Transportowemu działającemu przy Konsulacie Generalnym RP w Londynie.\nW celu nawiązania współpracy z flotami państw sojuszniczych w końcu października 1939 r. władze polskie wyznaczyły swojego przedstawiciela do Międzysojuszniczej Komisji Transportów Morskich. Ponieważ utrzymanie statków było bardzo kosztowne, a niektóre z nich nie były jeszcze spłacone, władze polskie zdecydowały się oddać statki w dzierżawę brytyjskiemu Ministerstwu Żeglugi.\nPierwszym ważnym zadaniem, które przyszło wypełniać statkom PMH w latach wojny był udział w ewakuacji polskich uchodźców wojskowych i cywilnych w basenie Morza Śródziemnego. Zadanie to wykonywał przede wszystkim statki „Pułaski” i „Warszawa” kursujący pomiędzy portami krajów bałkańskich a francuskimi. Tylko na pokładzie „Warszawy” dotarło do sojuszniczej Francji około 9 tys. osób. Jesienią 1939 r. PMH doznała pierwszej, dotkliwej straty. Rankiem 26 listopada 1939 r. zatonął „Piłsudski” niedawno przystosowany do transportu wojska. Przyczyną mogły być torpedy U-boota lub – co bardziej prawdopodobne – miny niemieckie.\nPo ataku Niemiec na Danię i Norwegię polskie statki handlowe obok wojennych wzięły udział w próbach powstrzymania agresora i tu także nie obyło się bez bolesnych strat. Dwa polskie transatlantyki „Batory” i „Chrobry” w dwa dni po rozpoczęciu niemieckiej inwazji wyruszyły z portu Greenock w konwoju na Morze Norweskie wioząc oddziały desantowe wojsk sojuszniczych. Po tej pierwszej udanej akcji „Chrobry” 7 maja wyszedł w drugi rejs do Norwegii. Niestety, cała operacja odbywała się bez odpowiedniej osłony lotniczej i samoloty Luftwaffe miały ułatwione zadanie. 14 maja 1940 r. pod Bodö „Chrobry” został trafiony bombami lotniczymi, które spowodowały ogromny pożar i zatopienie statku.\nPo klęsce Francji\nKolejnym, trudnym sprawdzianem dla załóg polskich statków była przegrana kampania francuska w maju-czerwcu 1940 r.\nW portach francuskich znajdowało się wówczas wiele polskich statków. Wzięły one udział w ewakuacji wojska i cywilów, operacji niezwykle niebezpiecznej z racji ataków niemieckiego lotnictwa. W ewakuacji z Calais wziął udział statek „Katowice”. „Rozewie” i „Oksywie” ewakuowały żołnierzy i cywilów z Rouen, a „Poznań” z le Havre. Polskie transportowce wzięły czynny udział również w ewakuacji wojsk polskich i sojuszniczych z portów w południowej Francji. Z Bordeaux odpłynęły z uchodźcami statki „Chorzów” i „Kmicic”, a w St. Nazaire i Nantes statki „Lechistan” i „Lewant”. Na „Chorzowie” wywieziono z Francji skarby wawelskie, w tym także słynne arrasy.\nKilka jednostek polskich znajdowało się w portach kolonii francuskich w Afryce, gdzie początkowo były bezpieczne. Po zawieszeniu broni, o które poprosiła Francja, pojawiło się jednak zagrożenie, iż zostaną internowane na czas wojny. 18 czerwca wydano rozkaz, aby wszystkie statki niezwłocznie opuściły porty francuskie i schroniły się w portach brytyjskich. W większości przypadków udało się to przeprowadzić, jedynie „Oksywie”, zajęte przez władze Vichy, musiało pozostać w Afryce.\nPo raz drugi polska flota handlowa została uratowana i mogła brać udział w dalszych zmaganiach odbywających się głównie na Atlantyku, przez który przebiegały najważniejsze szlaki transportowe. Przez kolejne lata aż do końca wojny statki PMH brały czynny udział w konwojach i w najróżniejszych operacjach desantowych. PMH poniosła z tego powodu znaczne straty. Ze 137 785 BRT ogólnego tonażu na dzień 1 września 1939 r. Polska utraciła 59 906 BRT pełnomorskich statków handlowych. Najbardziej dotkliwe były straty z pierwszych lat wojny, kiedy zatonęły „Piłsudski” i „Chrobry”, na dno poszła też „Warszawa” płynąca z odsieczą do Tobruku. Późniejsze straty były uzupełniane nabytkami w ramach Lease and Lend Act. Dzięki temu z chwilą zakończenia wojny łączny tonaż PMH był niewiele mniejszy niż przed wojną i wynosił 136 820 BRT.


Szczecin: nie zatwierdzono pożyczki dla stoczni - Hutnictwo\nSzczecin: nie zatwierdzono pożyczki dla stoczni\nRada Nadzorcza Agencji Rozwoju Przemysłu nie zaakceptowała pożyczki dla Stoczni Szczecińskiej Nowa - donosi Polskie Radio Szczecin.\nDziałanie Rady Nadzorczej opóźni wpłynięcie do stoczni pieniędzy. Ma to być 34 miliony złotych, które powinny zasilić konto zakładu we wtorek. Już dziś wiadomo, że tak się nie stanie. Pieniądze te przeznaczone są na bieżące wydatki firmy. Posiedzenie rady przełożono na poniedziałek ale nie ma pewności, że tego dnia zapadną korzystne dla firmy decyzje.\nJest jednak także dobra wiadomość dla stoczni. Komisja Europejska zatwierdziła w piątek redukcje mocy dla stoczni Gdynia i Stoczni Szczecińskiej Nowa.


„Rambo” Synthol Freak kolejne kuriozum - SFD.pl\n20 marca 2019 Dołącz do dyskusji 11044 odsłony 7 min. czytania\nDziwacy wstrzykujący sobie synthol nie są już niczym nowym, ale to smutne, jak bardzo stało się to powszechne w ciągu ostatnich kilku lat. Jednym z głównych powodów, dla których faceci to robią jest to, że chcą iść na skróty. Chcą żeby ich mięśnie wyglądały na większe, by zaimponować innym. Zabawne jest to, że bardziej wzbudzają w sobie litość, niż jakikolwiek respekt. Profesjonalni kulturyści używają syntholu w niewielkich ilościach, aby pewna grupa mięśni bardziej się uwydatniła i wydawała się większa, ale nie zyskują przy tym siły. Zawsze gdy w sieci pojawia się jakiś freak prezentujący wypełniony olejem biceps, przyciąga on dużo uwagi internautów. Znacie na pewno legendarnego Gregga Valentino i jego „eksplodujące ramiona”, Rosjanina Kiril "Bazooka Arms" Tereshinl czy Brazylijczyka Rodrigo i jego dziwne ruchy taneczne.\nRównież nieżyjący już legendarny Rich Piana przyznał się do wstrzykiwania syntholu kilka razy. Z niepokojem obserwujemy, że chętnych do posiadania niezbyt efektownych, nabrzmiałych kształtów nie brakuje. W sieci pojawił się kolejny freak, który prezentuje wypełnione olejem bicepsy. Niezidentyfikowany jeszcze mężczyzna nazwany został „Rambo Synthol Freak” i to nie z powodu jego niesamowitego podobieństwa do Sylwestra Stallone, ale ze względu na jego szykowne dodatki takie jak czerwona opaska i spodnie moro.\nJak widać na powyższym zdjęciu, bicepsy tego człowieka odrażająco zwisają i wyglądają jakby się topiły. Zapewne są gigantycznymi torbami zapalenia i infekcji... Nie oszukujmy się, nie skończy się to dobrze. No ale fejm musi się zgadzać...\nHall of Fame ( biorą olej lepiej niż Passat)\nbo liczy się rozmiar, masa ponad wszystko :)\nAle d**** to szok\nMatko Bosko a już myślałem że nic mnie nie zaskoczy po bazooka man i hulku\nBez komentarza.....brak słów co ci ludzie maja w glowach....pozniej wychodza takie dziwactwa......;)he he he\nPodajcie cwiczenia na takie bice XD\nNo i dzięki takim osłom , wiem że mimo zaledwie 35 cm w bic to ja jestem na dobrej drodze :)\na mnie rozwalił ten kawałek: "...Rich Piana przyznał się do wstrzykiwania syntholu kilka razy..." chyba kilka razy w miesiącu :-)\nChyba Cię lekko poniosło, Rich to nie Passat. Nie potrzebował, az tyle oleju!\nDokładnie jak Bull napisał nawet jak RP stosował synthol to w nie zauważalny sposób .Chłop miał gen do tego sportu po prostu .\nrich piana w lapach mial pmma - implanty, ktore zafundowal sobie w mexyku, on nie musial nic tankowac :-)\nBoli od samego patrzenia, każdy jeden do bicka wielkości uda ma przedramię jak grubsza babeczka :)\nChłopy w ZK biją zwykły rzepak , ale tak tragicznie po nich to nie wyglada , jak tu na tych zdjęciach\nBrak słów, co trzeba mieć w głowie by do takiego stanu się doprowadzić .\nnóż rambo 2


waluta srebrny kyat\nImperium Paganu w okresie panowania Sithu II. Kroniki birmańskie za terytoria Imperium uważają również Kyaingdôn (ang. Kengtung) i Chiang Mai. Rdzenne terytoria centralne oznaczono kolorem ciemnożółtym, terytoria peryferyjne – jasnożółtym. W XIII w. Pagan włączył w zakres swej administracji kluczowe porty Dolnej Birmy.\nKrólestwo zaczęło chylić się ku upadkowi w połowie XIII w., a ciągły wzrost zwolnionego od podatków majątku klasztornego spowodował ok. 1280 r. poważne osłabienie możliwości utrzymania przez koronę lojalności dworzan i wojska. Zapoczątkowało to błędne koło wewnętrznych zaburzeń i zewnętrznych zagrożeń ze strony Arakanów, Monów, Mongołów i Szanów. Powtarzające się najazdy mongolskie (1277–1301) doprowadziły w 1287 r. do upadku czterechsetletniego królestwa. Upadek ten był początkiem 250-letniego okresu rozbicia politycznego, który dobiegł końca dopiero w XVI w.\nHmannan Yazawin wywodzi początki królestwa Paganu z Indii IX w. przed Chr., na ponad trzy wieki przed narodzinami Buddy. Książę Abhiraja (birm. အဘိရာဇာ) z Kosala (birm. ကောသလ), należący do klanu Siakja (birm. သကျ သာကီဝင် မင်းမျိုး) – do którego należał także Budda – miał opuścić swą ojczyznę z grupą towarzyszy w roku 850 przed Chr. po klęsce wojennej doznanej ze strony sąsiedniego królestwa Panchala (birm. ပဉ္စာလရာဇ်). Osiedlili się oni w Tagaung, w okolicy dzisiejszego Mandalaj w północnej Birmie, i założyli królestwo. Autorzy kroniki nie twierdzą, że region zajęty przez Abhiraję był bezludny, ale jedynie, że był on tam pierwszym królem.\nAbhiraja miał dwóch synów. Starszy z nich, Kanyaza Gyi (ကံရာဇာကြီး) zapuścił się na południe i w 825 r. przed Chr. założył swoje własne królestwo w Arakanie. Młodszy syn, Kanyaza Nge (ကံရာဇာငယ်), objął tron po ojcu dając początek dynastii, do której należało jeszcze 31 kolejnych królów. Dynastia ta została zastąpiona później przez kolejną, liczącą 17 władców. Około 350 lat później, w roku 483 przed Chr., członkowie bocznej linii rodu władców Tagaung założyli jeszcze jedno królestwo w Śrikszetra, o wiele dalej w dół rzeki Irawadi, w pobliżu dzisiejszego Pyain. Śrikszetra istniało przez około sześć stuleci i zostało z kolei zastąpione przez królestwo Paganu. Hmannan Yazawin podaje dalej, że około 107 r. po Chr. Thamudarit (သမုဒ္ဒရာဇ်), bratanek ostatniego króla Śrikszetra, założył miasto Pagan (formalnie Arimaddana-pura, birm. အရိမဒ္ဒနာပူရ, pol. Miasto Miażdżące Wrogów)[a]. Miejsce, w którym powstało miasto miało rzekomo zostać odwiedzone przez samego Buddę, który miał przepowiedzieć, że tu właśnie w 651 lat po jego śmierci wyrośnie wielkie królestwo. Po Thamudaricie władzę nad miastem objął wychowawca jego zięcia, a następnie, w 167 r., sam zięć – Pyusawhti.\nOpowieści zawarte w kronikach następnie łączą się w spójną historię i są zgodne co do tego, że po Pyusawhtim nastąpiła cała dynastia królów. Król Pyinbya (birm. ပျဉ်ပြား) ufortyfikował miasto w roku 849 po Chr.\nWspółczesna nauka uważa jednak, że założycielami dynastii Pagan byli członkowie ludu Mranma (Birmańczyków) przybyli z królestwa Nanzhao w drugiej połowie IX w. po Chr.; że części kronik opisujące wcześniejsze dzieje są historiami i legendami ludu Pyu, najwcześniejszych mieszkańców terenów dzisiejszej Mjanmy, na temat których zachowały się przekazy; oraz że królowie Paganu przejęli historie i legendy Pyu, jako swoje własne. W istocie, europejscy historycy w okresie rządów brytyjskich w Birmie byli nawet bardziej sceptyczni stanowczo odrzucając całą tradycję kronik dotyczącą wczesnej historii Birmy jako „kopie indyjskich legend zaczerpnięte z sanskryckich bądź palijskich oryginałów”, a historię Abhirajy jako daremną próbę birmańskich kronikarzy powiązania ich królów z Buddą. Historycy ci powątpiewali w starożytność tradycji kronik i odrzucali możliwość, aby jakakolwiek forma cywilizacji w Birmie mogła powstać dużo wcześniej niż przed 500 r. po Chr.\nBez względu jednak na prawdziwość historii Abhirajy, wyniki nowszych badań pokazują, że wiele miejsc, o których wspominają historie królów było rzeczywiście zamieszkanych nieprzerwanie przez co najmniej 3500 lat. Najstarsze zebrane jak dotąd dowody istnienia cywilizacji sięgają 11 000 r. przed Chr. Dane z wykopalisk archeologicznych wskazują, że już w II w. przed Chr. Pyu wybudowali systemy nawadniania wzdłuż mniejszych rzek środkowej i północnej części zlewiska Irawadi oraz założyli jedne z najwcześniejszych w Azji Południowo-Wschodniej ośrodki miejskie. W pierwszych wiekach naszej ery powstało kilka otoczonych murami miast i miasteczek, w tym Tagaung – według kronik miejsce narodzin pierwszego birmańskiego królestwa. Analiza elementów architektury i sztuki dowodzi, że w IV w. po Chr. królestwo Pyu miało kontakt z kulturą Indii. Miasta-państwa miały swoich królów, pałace, fosy oraz masywne drewniane bramy, których było zawsze 12 (po jednej dla każdego znaku zodiaku) – jedna z trwałych zasad obowiązujących aż do czasu brytyjskiej okupacji. W VII w. po Chr. na najważniejsze spośród miast-państw Pyu wyrosło Śrikszetra. Chociaż pomiędzy VII w. a początkiem IX w. po Chr. zwiększały się ich rozmiary i skala politycznej organizacji, w IX w. nie powstało już żadne nowe liczące się miasto-państwo.\nWedług rekonstrukcji dokonanej przez G.H. Luce'a, tysiącletnie królestwo Pyu zaczęło chylić się ku upadkowi pod wpływem powtarzających się pomiędzy latami 50. VIII w. a 30. IX w. najazdów ze strony królestwa Nanzhao z Junnanu. Podobnie jak w przypadku Pyu, uważa się, że pierwotne ziemie Birmańczyków, zanim trafili do Junnanu, znajdowały się w dzisiejszych chińskich prowincjach Qinghai i Gansu. W latach 30. i 40. IX w., gdy ataki Nanzhao już znacznie osłabiły miasta-państwa Pyu, na zajmowanych przez nich terenach po raz pierwszy pojawiła się duża liczba birmańskich wojowników wraz z rodzinami, którzy osiedlili się w miejscu połączenia rzek Czinduin i Irawadi, prawdopodobnie w celu wsparcia sił Nanzhao w pacyfikowaniu otaczającego kraju. W istocie, system nadawania imion wczesnych królów Paganu – Pyusawhtiego i sześciu pokoleń jego następców – był identyczny jak wśród władców Nanzhao, gdzie drugie imię ojca stawało się pierwszym imieniem syna. Kroniki datują panowanie tych wczesnych królów na między II a V w., współcześni historycy na między VIII a X w. (Według mniejszościowego poglądu prezentowanego przez Htin Aunga, Birmańczycy mogli przybyć na obszar dzisiejszej Mjanmy o kilka stuleci wcześniej, być może już na początku VII w. Najstarsze osadnictwo na terenie Paganu datowane jest za pomocą węgla 14C na ok. 650 r. po Chr. Zebrane dane nie rozstrzygają jednak, czy było to osadnictwo birmańskie (a nie kolejne miasto Pyu)).\nThant Myint-U podsumowuje: „Imperium Nanzhao obmyło się na brzegach Irawadi aby odnaleźć nowe życie w złączeniu z istniejącą oraz starożytną kulturą i aby stworzyć jedno z najbardziej imponujących małych królestw świata średniowiecznego. Z tego złączenia wyłonią się Birmańczycy oraz fundamenty współczesnej kultury birmańskiej.”\nDane historyczne wskazują, że migracja Birmańczyków na obszar królestw Pyu miała przebieg stopniowy. W istocie, na terenie Śrikszetra ani żadnego innego miejsca osiedlenia Pyu nie odnaleziono żadnych mocnych dowodów wskazujących na gwałtowny przewrót. Datowanie radiowęglowe potwierdziło ślady ludzkiej aktywności do ok. 870 r. w Hanlin, mieście Pyu zniszczonym rzekomo w roku 832 przez najazd Nanzhao. Region Paganu zasilany był falami birmańskiego osadnictwa w okresie od połowy do końca IX w., a prawdopodobnie także jeszcze w X w. Chociaż Hmannan podaje, że Pagan został ufortyfikowany w roku 849 po Chr. – albo, dokładniej, w 876 r. po Chr. (gdy skoryguje się daty podawane przez tę kronikę w oparciu o zweryfikowaną przez epigrafikę datę wstąpienia na tron Anawrahty – rok 1044 po Chr.) – data ta odnosi się prawdopodobnie do założenia miasta, a nie jego ufortyfikowania. Radiowęglowe datowanie murów Paganu wskazuje na ok. 980 r. po Chr., jako na najwcześniejszą datę ich wzniesienia. (Jeśli wcześniej były tam jakieś umocnienia, musiały być wzniesione z mniej trwałych materiałów, takich jak wysuszony muł.) Podobnie, źródła epigraficzne dotyczące najwcześniejszych królów Paganu wskazują na rok 956 po Chr. Najstarszą wzmiankę o Paganie w źródłach zewnętrznych można znaleźć w chińskich dokumentach z epoki dynastii Song, według których posłowie z Paganu odwiedzili w 1004 r. stolicę państwa – Bianjing. Czamskie i mońskie inskrypcje wspominają po raz pierwszy o Paganie w roku, odpowiednio, 1050 i 1093.\nPoniżej przedstawiono niepełną listę pierwszych królów Paganu według oryginalnych zapisów Hmannan, w zestawieniu z datami skorygowanymi w odniesieniu do roku 1044 oraz do listy zawartej w Zatadawbon Yazawin (pol. Kronice Królewskich Horoskopów). Jeśli chodzi o królów panujących przed Anawrahtą, dane epigraficzne istnieją tylko w odniesieniu Nyaung-u Sawrahana i Kunhsaw Kyaunghpyu. Listę otwiera Pyinbya, według Hmannan – fortyfikator Paganu.\nW każdym razie, w połowie X w. Birmańczycy z Paganu rozszerzyli zasięg upraw opartych na systemach irygacyjnych, czerpiąc jednocześnie w tym okresie pełnymi garściami z mającej w przeważającej mierze buddyjski charakter kultury Pyu. Wczesna ikonografia, architektura i piśmiennictwo Paganu sugerują istnienie niewielkich tylko różnic między formami kulturalnymi wczesnych Birmańczyków i Pyu. Co więcej, wydaje się też, że nie istniało ostre rozgraniczenie etniczne między Birmańczykami a spokrewnionymi z nimi językowo Pyu. Pagan był jednym z kilku konkurujących ze sobą miast-państw aż do X w., kiedy to wzrosła jego władza i majestat. Do chwili wstąpienia na tron przez Anawrahtę w 1044 r., Pagan wyrósł na niewielkie księstwo–mierzące ok. 320 km z północy na południe i ok. 130 km ze wschodu na zachód, zajmując mniej więcej obszar obecnych dystryktów Mandalaj, Miktila, Myingyan, Kyaukse, Yamethin, Magwe, Sikong oraz nadrzecznych terenów dystryktów Minbu i Pakkoku. Na północy znajdowało się królestwo Nanzhao, na wschodzie rozciągała się ciągle w znacznej mierze niezamieszkana wyżyna Szan, od południa i zachodu otaczały Pagan ziemie Pyu, a jeszcze dalej na południe znajdowały się ziemie Monów. Obszar księstwa Paganu wynosił ok. 6% obszaru współczesnej Mjanmy.\nW grudniu 1044 r. do władzy doszedł książę Paganu o imieniu Anawrahta. W ciągu następnych trzech dekad przemienił on małe księstwo w Pierwsze Imperium Birmańskie – „państwo założycielskie”, które uformowało podstawę dla współczesnej Mjanmy. Od wstąpienia Anawrahty na tron rozpoczyna się podlegająca naukowej weryfikacji historia Mjanmy.\nW połowie lat 50. XI w. reformy Anawrahty przemieniły Pagan w regionalną potęgę, zaczął więc on rozglądać się za możliwościami powiększenia królestwa. W ciągu następnych dziesięciu lat Anawrahta stworzył Imperium Paganu – z doliną Irawadi jako rdzeniem oraz otaczającymi ją państwami wasalnymi. Swoje kampanie rozpoczął od najbliższej wyżyny Szan, a następnie rozciągnął swoje podboje na Dolną Birmę, wybrzeże Taninthayi, prowincję Phuket i północny Arakan. Szacunki dotyczące obszaru imperium wykazują znaczne różnice. Kroniki birmańskie i syjamskie piszą o imperium zajmującym obszar dzisiejszej Mjanmy i północnej Tajlandii. Według syjamskich kronik Anawrahta podbił całą dolinę rzeki Menam i otrzymał daninę od króla Khmerów. Jedna z syjamskich kronik utrzymuje, że armie Anawrahty najechały królestwo Khmerów i splądrowały miasto Angkor, a jeszcze inna posuwa się w swoich twierdzeniach tak daleko, iż podaje jakoby Anawrahta ściągając daniny dotarł aż na Jawę.\nJednak dane z wykopalisk archeologicznych potwierdzają jedynie istnienie mniejszego imperium zajmującego dolinę Irawadi i jej otoczenie. Terakotowe tabliczki wotywne Anwarahty zdobione jego imieniem zapisanym w sanskrycie i składane w podzięce za odniesione zwycięstwa odnajdywane były wzdłuż wybrzeża Taninthayi na południu, Katha na północy, Thazi na wschodzie i Mangbu na zachodzie. Miarą skutecznego zasięgu władzy Anawrahty jest grupa wybudowanych przez niego na północnym wschodzie i rozlokowanych wzdłuż podnóży wschodnich wzgórz 43 fortów, z których 33 przetrwały do dziś w formie wsi. Co więcej, większość historyków przypisuje objęcie władzą Paganu niektórych odleglejszych regionów (Arakanu, wyżyny Szan) późniejszym królom: Arakanu – Alaungsithu, a części Wyżyny Szan na prawym brzegu Saluin – Narapatisithu. (Nawet ci późniejsi królowie mogli dysponować jedynie nominalną władzą nad bardziej odległymi peryferiami królestwa. Niektórzy historycy na przykład, jak choćby Victor Lieberman, twierdzą, że „Pagan nie sprawował jakiejkolwiek skutecznej władzy” nad Arakanem.)\nAnawrahta zapoczątkował linię zdolnych królów, którzy utrwalili miejsce Paganu w historii. W ciągu następnych dwóch stuleci królestwo przeżywało swój złoty wiek. Przez większość tego okresu trwało ono w pokoju, nie licząc sporadycznych buntów. Król Kyanzittha (pan. 1084–1113) z sukcesem połączył wielorakie wpływy kulturowe, przyniesione do Paganu przez podboje Anawrahty. Patronował on mońskim uczonym i rękodzielnikom, którzy stworzyli intelektualną elitę królestwa. Zdobył sobie przychylność Pyu wiążąc swoją genealogię z rzeczywistymi i mitycznymi przodkami ze Śrikszetra, symbolu złotego wieku Pyu, oraz nazywając swoje władztwo królestwem Pyu, choć w istocie panowała w nim birmańska klasa rządząca. Kyanzittha wspierał i promował buddyzm Therawady tolerując jednak inne grupy religijne. Oczywiście, wszystkie te działania prowadził z zachowaniem birmańskiej dominacji wojskowej. Pod koniec jego 28-letnich rządów Pagan wyrósł na najważniejszą, obok Imperium Khmerów, siłę Azji Południowo-Wschodniej, uznawaną za suwerenne królestwo przez chińską dynastię Song oraz indyjską dynastię Ćola. Wiele różniących się elementów – sztuka, architektura, religia, język, literatura, zróżnicowanie etniczne – zaczęło stapiać się w jedną kulturę.\nWzrost Paganu trwał nadal pod rządami Alaungsithu (pan. 1113–1167), który skupił się na ujednoliceniu systemów administracyjnych i ekonomicznych królestwa. Król, znany także jako Sithu I, zwiększał aktywnie liczbę pogranicznych kolonii oraz wybudował w całym królestwie nowe systemy nawadniania. Wprowadził też w całym kraju system standardowych wag i miar by wesprzeć administrację i handel. Standaryzacja nadała impet procesowi monetaryzacji gospodarki Paganu, którego jednak pełny wpływ stał się odczuwalny dopiero w późniejszych latach XII w. Dobrobyt królestwa rósł dzięki wzrostowi produkcji rolnej, a także dzięki rozwojowi morskich i lądowych sieci handlowych. Większość napływającego bogactwa królestwo przeznaczało na budowę świątyń. Projekty nowych świątyń, które zaczęły powstawać na dobre w czasie panowania Kyanzitthy, były coraz wspanialsze i zaczęły ewoluować w stronę odrębnego birmańskiego stylu architektonicznego odchodząc od wcześniejszych wzorów Pyu i Monów. Pod koniec panowania Sithu I Pagan cieszył się bardziej jednolitą kulturą, skutecznym rządem i kwitnącą gospodarką. Jednak towarzyszący temu wzrost populacji stwarzał także presję na utrzymanie „stałego stosunku pomiędzy wielkością areału rolnego a liczebnością populacji”, zmuszając późniejszych królów do ekspansji.\nImperium Paganu w okresie panowania Sithu II. Kroniki birmańskie za terytoria Imperium uważają również Kyaingdôn (ang. Kengtung) i Chiang Mai. Rdzenne terytoria oznaczono kolorem ciemnożółtym, terytoria peryferyjne – jasnożółtym. W XIII w. Pagan włączył w zakres swej administracji kluczowe porty Dolnej Birmy\nPagan osiągnął szczyt rozwoju politycznego i administracyjnego w okresie panowania Narapatisithu (Sithu II; 1174–1211) i Htilominlo (1211–1235). Granice królestwa rozszerzyły się wówczas obejmując maksymalny obszar. Także organizacja i skuteczność wojska osiągnęły swój zenit. Architektura monumentalna doszła do jakościowego i ilościowego standardu, jaki późniejsze dynastie próbowały naśladować, ale którego nigdy nie osiągnęły. Rozwinęła się też w pełni złożona organizacja dworu stanowiąca model dla późniejszych dynastii. Gospodarka rolna osiągnęła w Górnej Birmie pełnię swego potencjału. Duchowieństwo buddyjskie – Sangha – cieszyło się okresem największego dostatku. Prawo cywilne i karne zostało skodyfikowane w rodzimym języku birmańskim stając się podstawą dla nauk prawnych w późniejszych stuleciach.\nW 1174 r. Sithu II utworzył formalnie Gwardię Pałacową – jest to pierwszy istniejący dowód na funkcjonowanie stałej armii – i kontynuował politykę ekspansji. W ciągu jego 27-letnich rządów wpływy Paganu rozszerzyły się na południe aż do Półwyspu Malajskiego, co najmniej do rzeki Saluin na wschodzie i w okolice dzisiejszej granicy z Chinami na dalszej północy. (Kroniki birmańskie za terytoria Imperium uważają również państwa Szanów na lewym brzegu Saluin, w tym Kyaingdôn (ang. Kengtung) i Chiang Mai.) Kontynuując politykę swego dziadka Sithu I, Sithu II rozszerzył bazę rolną królestwa zasilając wieś nową siłą roboczą ściągniętą z podbitych terenów – dzięki temu zapewnił odpowiednie środki dla rozrastającego się dworu i biurokracji. Pagan posyłał swoich gubernatorów z zadaniem ściślejszego nadzoru portów Dolnej Birmy i Półwyspu. Na początku XIII w. Pagan obok Imperium Khmerskiego był jednym z dwóch głównych mocarstw lądowej części Azji Południowo-Wschodniej.\nSukces, jaki odniósł Sithu II w budowie państwa zapewnił całemu królestwu stabilność i dobrobyt. Jego bezpośredni następcy, Htilominlo i Kyaswa (pan. 1235–1249) mogli korzystać ze stabilnych i pomyślnych warunków jakie pozostawił po sobie Sithu II, dokładając ze swej strony bardzo niewiele do budowy państwa. Rządzenie sprawiało Htilomino wielką trudność. Będąc pobożnym buddystą i uczonym, król porzucił dowodzenie armią, a administrację pozostawił w rękach tajnej rady ministrów – protoplastki Hluttaw. Jednak w tym, wydawałoby się, idyllicznym okresie zasiane już zostały ziarna upadku Paganu. Państwo przestało się rozszerzać, za to zwyczaj obdarowywania Sanghi gruntami zwolnionymi z podatków stawał się coraz powszechniejszy. Stały wzrost areału zwolnionych z podatku dóbr religijnych znacznie zmniejszył bazę podatkową królestwa. W istocie, Htilominlo był ostatnim z wielkich budowniczych, ale większość jego świątyń wzniesiono nie w Paganie, ale w odległych regionach, co odzwierciedla pogarszający się stan królewskiego skarbca.\nPowstawanie małych królestw po upadku Imperium Paganu ok. 1310 r. Tajsko-szańskie królestwo państw Szanów, Lanna i Sukhothai oraz Ramanya w Dolnej Birmie były mongolskimi wasalami. Jedynym państwem w regionie niebędącym wasalem Mongołów było królestwo Myinsaing.\nPierwsze objawy dezorganizacji państwa pojawiły się wkrótce po wstąpieniu na tron Narathihapatego w 1256 r. Niedoświadczony król stanął naprzeciw rebelii w arakańskim stanie Macchagiri (dzisiejszy dystrykt Kyaukpyu)[b] na zachodzie i w Martabanie na południu. Bunt w Martabanie został łatwo stłumiony, ale rebelia w Macchagiri wymagała wysłania dwóch ekspedycji zanim udało się ją zdławić. Spokój nie trwał długo. W 1281 r. Martaban zbuntował się po raz kolejny. Tym razem Pagan nie był w stanie uczynić nic dla jego odzyskania, gdyż musiał zmierzyć się zagrażającym jego istnieniu zagrożeniem z północy. W 1271 r,., a następnie w 1273 r. Mongołowie zażądali zapłacenia daniny. Gdy Narathihapate dwukrotnie odmówił spełnienia tych żądań, rozpoczęli oni systematyczne najazdy królestwa. W trakcie pierwszego najazdu w 1277 r. pokonali oni Birmańczyków w bitwie pod Ngasaunggyan i zapewnili bezpieczeństwo swoim posiadłościom w Kanngai (dzisiejszy powiat Yingjiang w Junnanie, 112 km na północ od Banmaw). W latach 1283–1284 siły Mongołów dotarły dalej na południe i zajęły Banmaw. W roku 1287 armie Mongołów zaatakowały jeszcze dalsze południe. Zamiast bronić kraju, król uciekł z Paganu do Dolnej Birmy, gdzie został zamordowany przez jednego ze swych synów.\nOstatnie badania sugerują, że mongolskie armie nie musiały dotrzeć do samego Paganu, a nawet jeśli dotarły, spowodowane przez nie zniszczenia były prawdopodobnie nieznaczne. Jednak katastrofa i tak się już dokonała. Wszystkie państwa wasalne wobec Paganu zbuntowały się wkrótce po śmierci króla i poszły swoimi drogami. Na południu, Wareru – człowiek, który w 1281 r. przechwycił stanowisko gubernatora Martabanu – skonsolidował mońskojęzyczne regiony Dolnej Birmy i 4 kwietnia 1287 r. ogłosił niepodległość Ramannadesy (Kraju Monów)[c]. Także na zachodzie Arakan zaprzestał płacenia daniny. Kroniki podają, że daniny nie płaciły już także terytoria wschodnie, w tym także położone na lewym brzegu Saluin państwa Keng Hung, Kyaingdôn i Chiang Mai (choć należy pamiętać, że według większości historyków granicę Paganu stanowił prawy brzeg Saluin). W każdym razie 250-letnie Imperium Paganu przestało istnieć.\nPo swoim najeździe z 1287 r. Mongołowie posunęli się dalej na południe aż do Tagaung, ale wzbraniali się przed wypełnieniem próżni politycznej, jaką sami stworzyli. W istocie, cesarz Kubilaj-chan nigdy oficjalnie nie zaaprobował faktycznej okupacji Paganu. Wydaje się, że jego rzeczywistym celem było „utrzymanie całego regionu Azji Południowo-Wschodniej w stanie rozbicia i podziału”. W maju 1289 r. jeden z synów Narathihapatego – Kyawswa – objął tron Paganu. Jednak władza nowego „króla” obejmowała jedynie niewielki obszar wokół miasta, nie dysponował on też żadną armią. Rzeczywista władza w Górnej Birmie znalazła się teraz w rękach trzech braci, dawnych wodzów armii Paganu, z pobliskiego Myinsaing. Gdy królestwo Hanthawaddy z Dolnej Birmy zostało w 1294 r. wasalem Sukhothai, to właśnie wspomniani bracia, a nie Kyawswa, wysłali armię by odzyskać władzę nad dawnym terytorium Paganu. Chociaż armia ta została odparta, nie było już żadnych wątpliwości kto dysponuje realną siłą w środkowej Birmie. W następnych latach bracia, a zwłaszcza najmłodszy z nich – Thihathu, w coraz większym stopniu działali z pozycji suwerenów.\nAby zahamować wzrost siły trzech braci z Myinsaing, w styczniu 1297 r. Kyawswa podporządkował się Mongołom i 20 marca 1297 r. został przez ich cesarza – Temur-chana – uznany za wicekróla Paganu. Bracia przyjęli nowy układ stawiający ich na pozycji wasali z dużą niechęcią, gdyż bezpośrednio osłabiał ich władzę. 17 grudnia 1297 r. trzej bracia obalili Kyawswę i ustanowili Królestwo Myinsaing. Informacja o detronizacji Kyawswy dotarła do Mongołów dopiero w czerwcu/lipcu 1298 r. Ich reakcją był kolejny najazd – 25 stycznia 1301 mogolskie wojska dotarły do Myinsaing, ale nie zdobyły miasta. Trzej bracia zapłacili oblegającym okup, a ci wycofali się 6 kwietnia 1301 r. Mongolskie władze w Junnanie straciły trzech dowódców swojej armii, ale nie zdecydowały się już na kolejne najazdy. Począwszy od 4 kwietnia 1303 r. Mongołowie zaczęli całkowite wycofywanie się z Górnej Birmy.\nRegion centralny otoczony był przez naingngan, czyli państwa zhołdowane, zarządzane przez miejscowych dziedzicznych władców lub przez mianowanych w Paganie gubernatorów pochodzących z rodzin książęcych lub ministerialnych. Ze względu na oddalenie tych regionów od stolicy, ich władcy/gubernatorzy dysponowali większą autonomią. Zobowiązani byli oni do odprowadzania daniny na rzecz korony, ale mieli wolną rękę w pozostałych kwestiach administracyjnych. Pełnili funkcje najwyższych sędziów, dowódców armii i poborców podatków. Mianowali też miejscowych urzędników. W istocie, nie wykazano istnienia żadnych królewskich spisów albo bezpośrednich kontaktów pomiędzy dworem w Paganie a urzędnikami w randze niższej od gubernatorów.\nW ciągu 250 lat kolejni królowie starali się powoli integrować regiony najważniejsze strategicznie i gospodarczo –, czyli Dolną Birmę, Taninthayi, północną część doliny Irawadi – z regionem centralnym mianując ich gubernatorów w miejsce dziedzicznych władców. Na przykład w XII i XIII w. Pagan zadbał o mianowanie gubernatorów na wybrzeżu Taninthayi, aby zapewnić ścisły nadzór nad portami i uzyskiwanymi dzięki nim dochodami. W drugiej połowie XIII w. wszystkie kluczowe porty Dolnej Birmy (Pyain, Basejn, Dala) rządzone były przez starszych rangą książąt z rodziny królewskiej. Jednak wydostanie się w XIII w. Dolnej Birmy z orbity wpływów Górnej Birmy dowodzi, że region ten daleki był od pełnej integracji. Historia pokaże, że Dolna Birma nie zostanie w pełni zintegrowana z regionem centralnym aż do późnych lat XVIII w.\nWładza królewska była jeszcze słabsza w dalszych naingngan: Arakanie, Górach Czin, Górach Kaczin i Wyżynie Szan. Były to obszary zhołdowane, ale władza królewska nad nimi miała charakter „głównie rytualny” lub jedynie nominalny. Ogólnie rzecz biorąc, król Paganu otrzymywał okresową nominalną daninę, ale „nie miał żadnej istotnej władzy” w takich kwestiach, jak na przykład wybór namiestników i następców władców albo ustalanie stawek podatkowych. Pagan na ogół trzymał się z dala od spraw tych odległych państw, wkraczając jedynie w przypadkach jawnych buntów, takich jakie miały na przykład miejsce w Arakanie i Martabanie pod koniec lat 50. XIII w. lub w północnych Górach Kaczin w 1277.\nKról, jako monarcha absolutny, był najwyższą władzą wykonawczą, ustawodawczą i sądowniczą w kraju. W miarę jednak powiększania się królestwa, władca przekazywał stopniowo swoje obowiązki dworowi, którego struktura rozrastała się i stawała coraz bardziej złożona w miarę przybywania kolejnych poziomów administracji i urzędników. Na początku XIII w., ok. 1211 r., część dworu przekształciła się królewską tajną radę, czyli Hluttaw. W następnych dekadach rola i znaczenie Hluttaw znacznie wzrosły. Rada zaczęła zajmować się nie tylko sprawami codziennymi, ale także kwestiami militarnymi. (Żaden z królów Paganu po Sithu II nie dowodził już armią.). Potężni ministrowie zaczęli wpływać także na to, kto zostawał królem. Ich wsparcie było istotnym czynnikiem w drodze do objęcia tronu przez ostatnich królów Paganu, począwszy od Htilominlo (pan. 1211–1235) na Kyawswie (pan. 1289–1297) skończywszy.\nAung Zwa – wódz armii Paganu w służbie króla Sithu II\nPoczątkowo armia Paganu składała się głównie z poborowych powoływanych tuż przed lub podczas wojny. Chociaż historycy są przekonani, że pierwsi królowie, jak na przykład Anawrahta, musieli dysponować stałą siłą wojskową służącą w pałacu, w kronikach birmańskich pierwsza wzmianka o stałej strukturze militarnej pojawia się w roku 1174, kiedy Sithu II stworzył Gwardię Pałacową – „dwie kompanie w środku i na zewnątrz, które pełniły wartę po kolei, jedna po drugiej”. Gwardia Pałacowa stanowiła jądro, wokół którego podczas wojny rozwijano armię pochodzącą z masowego poboru. Większość spośród takich poborowych służyła w piechocie, jednak z niektórych wybranych wsi specjalizujących się w odpowiednich umiejętnościach wojennych, z pokolenia na pokolenie powoływano ludzi do służby w kawalerii, oddziałach słoni bojowych i marynarce wojennej. W epoce ograniczonej specjalizacji wojskowej, kiedy liczba wcielonych do armii rolników stanowiła najlepszy pojedynczy wyznacznik sukcesu militarnego, Górna Birma z jej liczną populacją stanowiła naturalny ośrodek politycznego ciążenia.\nRóżne źródła i szacunki oceniają siłę armii Paganu na 30 000 do 60 000 ludzi. Jedna z inskrypcji sporządzonych na polecenie Sithu II, który rozszerzył granice imperium do ich maksymalnych rozmiarów, opisuje go jako pana 17 645 żołnierzy, podczas gdy inna stwierdza, że pod jego dowództwem znajdowało się 30 000 żołnierzy i jeźdźców. Chińskie zapisy wspominają o birmańskiej armii liczącej 40 000 do 60 000 żołnierzy (oraz 800 słoni i 10 000 koni) podczas bitwy pod Ngasaunggyan w 1277 r. Niektórzy historycy twierdzą jednak, że podawane przez Chińczyków liczby, pochodzące z szacunków wzrokowych poczynionych podczas jednej bitwy, są znacznie przesadzone. Jak wyjaśnia to Harvey: Mongołowie „mylili się szczodrze nie chcąc pomniejszać chwały spływającej na nich po pokonaniu przewyższającego ich liczebnie przeciwnika”. Przyjmując jednak, że liczebność przedkolonialnej populacji Birmy była względnie stała, szacunki mówiące o całym wojsku liczącym 40 000 do 60 000 ludzi nie są nieprawdopodobne i pozostają zgodne z podawanymi przez różne źródła liczbami odnoszącymi się do armii birmańskiej pomiędzy XVI w. a XIX w.\nGospodarka Paganu oparta była przede wszystkim na rolnictwie i, w znacznie mniejszym stopniu, na handlu. Wzrost Imperium Paganu i idący za nim rozwój obszarów irygowanych na nowych terenach podtrzymywał rozrastanie się licznych skupisk ludności oraz wciąż rosnącą, kwitnącą gospodarkę. Gospodarka ta korzystała także na zasadniczym braku wojen, które tak bardzo hamująco wpływały na gospodarki późniejszych królestw. Według Victora Liebermana, dobrze prosperująca gospodarka stanowiła wsparcie dla „bogatej buddyjskiej cywilizacji, której najbardziej widowiskową cechą był gęsty las pagód, klasztorów i świątyń – wzniesionych z cegły budowli było być może nawet 10 000, z czego do dziś przetrwało ponad 2 000.”.\nJak to ustalili Michael Aung-Thwin, G.H. Luce i Than Tun, głównym napędem tej opartej na rolnictwie ekspansji ekonomicznej była praktyka obdarowywania buddyjskiego duchowieństwa gruntami zwolnionymi z podatków. Przez około dwieście lat, pomiędzy rokiem 1050 a 1250, zamożne i wpływowe odłamy społeczeństwa Paganu, do których należały rodzina królewska, wyżsi urzędnicy dworu oraz inni zamożni świeccy, dla uzyskania religijnej zasługi obdarowywały duchowieństwo olbrzymimi areałami rolnymi wraz z przywiązanymi do nich dziedzicznie rolnikami. (Zarówno grunty należące do duchowieństwa, jak i przypisani do nich rolnicy byli na stałe zwolnieni z podatków.) Chociaż praktyka ta stała się ostatecznie głównym obciążeniem dla gospodarki, początkowo, przez około dwieście lat, sprzyjała ona jej rozwojowi. Po pierwsze, kompleksy klasztorno-świątynne, zwykle znajdujące się w pewnym oddaleniu od stolicy, pomagały wiązać nowe skupiska ludności z tronem. Te z kolei stymulowały działalność rzemieślniczą, handlową i rolniczą, mającą krytyczne znaczenie dla ogólnego stanu gospodarki.\nPo drugie, potrzeba gromadzenia ziemi w celu jej donacji na rzecz duchowieństwa, a także wynagradzania nią żołnierzy, napędzała aktywny rozwój nowych obszarów. Najwcześniejsze projekty irygacyjne koncentrowały się na Kyaukse, gdzie Birmańczycy wybudawali wiele nowych grobli i kanałów, oraz na Minbu, podobnie dobrze nawodnionym dystrykcie na południe od Paganu. Gdy w drugiej połowie XII w. ośrodki te osiągnęły stan pełnego rozwoju, Pagan zwrócił się ku jak dotąd słabo rozwiniętym terenom pogranicznym na zachód od Irawadi i na południe od Minbu. Te nowe obszary obejmowały zarówno tereny zdatne do irygacji i uprawy ryżu mokrego, jak i nie nadające się do irygacji i, w związku z tym, pozwalające jedynie na zasilaną jedynie wodą deszczową uprawę ryżu suchego, roślin strączkowych, sezamu i prosa. Rozwój rolnictwa i budowa świątyń na masową skalę stanowiły z kolei wsparcie dla krajowego rynku, a także stwarzały zapotrzebowanie na niektóre rodzaje pracy i materiałów. Tempo pozyskiwania gruntów, donacji religijnych i realizacji projektów budowlanych rosło powoli przed 1050 r., wzmogło się do 1100 r., ostro przyspieszyło wraz otwarciem dostępu do nowych terenów między ok. 1140 r. a ok. 1210 r. i utrzymywało się na niższym poziomie od 1220 r. do 1300 r.\nHandel wewnętrzny i zagraniczny odgrywał w gospodarce Paganu rolę ważną, ale nie tak istotną jak rolnictwo. Przez większość ery Paganu handel nie stanowił głównego napędu dla wzrostu gospodarczego, chociaż jego udział w gospodarce wzrósł prawdopodobnie w XIII w., kiedy nastąpiło zatrzymanie wzrostu sektora rolniczego. Nie oznacza to, że królestwo nie wykazywało zainteresowania handlem. Wręcz przeciwnie: Pagan ściśle nadzorował swoje porty na Półwyspie Malajskim, które stanowiły ośrodki tranzytu między Oceanem Indyjskim a Chinami. Handel morski zapewniał dworowi dochody i dostęp do dóbr luksusowych (korali, pereł, tkanin). Istnieją dowody na to, że Pagan importował srebro z Junnanu oraz że handlował na wybrzeżu produktami pozyskiwanymi w głębi kraju, takimi jak drewno, kamienie szlachetne i być może metale. Brak jednak dowodów archeologicznych, tekstów bądź inskrypcji, które wskazywałyby na tego rodzaju wymiana stanowiła źródło utrzymania dla znacznej liczby producentów bądź pośredników z samej Górnej Birmy albo, że handel stanowił ważną gałąź gospodarki.\nWobec wszystkich innowacji wprowadzonych dzięki rządom dynastii Pagan jedyną sferą, w której nastąpił regres było użycie pieniądza. Istniejąca za czasów Pyu praktyka bicia złotych i srebrnych monet nie została podtrzymana. Powszechnym środkiem wymiany stał się „pieniądz” w postaci grudek srebra, a rzadziej – grudek złota bądź miedzi. Srebro pochodziło zarówno z krajowych kopalń, jak i z Junnanu. Podstawową jednostką monetarną był srebrny kyat (ကျပ် /ʧaʔ/), stanowiący nie tyle jednostkę wartości, co raczej jednostkę ciężaru wynoszącą około 16,3293 grama. W użyciu były także inne oparte na wagach jednostki pozostające w stałym stosunku do kyata.\nPrzetrwałe do dzisiaj zapisy umożliwiają wgląd w życie gospodarcze królestwa. Pe (ပယ် /pè/, 0,71 ha) żyznego gruntu w pobliżu Paganu kosztował 20 srebrnych kyatów, ale z dala od stolicy już tylko 1 do 10 kyatów. Wybudowanie dużej świątyni za panowania Sithu II kosztowało 44 027 kyatów, podczas gdy duży klasztor „w stylu indyjskim” kosztował 30 600 kyatów. Rękopisy były rzadkie i niezwykle drogie. W 1273 r. pełny zbiór Tripiṭaki kosztował 3000 kyatów.\nThingyan – uroczystości Nowego Roku\nWedług różnych szacunków liczebność populacji Imperium Paganu wynosiła pomiędzy 1,0 a 2,5 miliona osób, jednak większość z nich zawęża ten przedział do najwyżej 1,5 – 2,0 miliona. Rzeczywista liczba była prawdopodobnie bliższa wyższej z tych wartości, przyjmując że w okresie przedokolonialnym liczebność populacji Birmy była dosyć stała. (W okresie średniowiecza liczebność populacji pozostawała zwykle na względnie stałym poziomie na przestrzeni wielu wieków. Populacja Anglii w okresie między XI a XVI w. utrzymywała się na poziomie około 2,5 miliona osób, a populacja Chin przez 13 stuleci aż do wieku XVII liczyła między 60 a 100 milionów ludzi.) Przed najazdem Mongołów Pagan był najludniejszym miastem z populacją szacowaną na ok. 200 000 mieszkańców.\nKrólestwo Paganu stanowiło „mozaikę etniczną”. Pod koniec XI w. etniczni Birmańczycy stanowili ciągle jeszcze „populację uprzywilejowaną, ale ograniczoną liczebnie”, skoncentrowaną w dużym stopniu na obszarze suchej strefy Górnej Birmy. Żyli oni obok Pyu, którzy zdominowali suchą strefę. Na początku XIII w. Pyu zaczęli identyfikować się jako Birmańczycy. Inskrypcje wspominają również o różnych innych grupach etnicznych w obrębie i wokół Górnej Birmy: Monach, Thetach, Kadu, Sgawach, Kanyanach, De’angach, Wa i Szanach. Ludy żyjące na wyżynnym otoczeniu królestwa określane były zbiorczo jako „ludy wzgórz” (taungthu, တောင်သူ /taʊ̀̃ ðù/), choć migrujący Szanowie zmieniali powoli etniczną charakterystykę regionu wyżynnego. W XIII w., o ile nie wcześniej, na południu w Dolnej Birmie dominowali Monowie. Na zachodzie wyrosła arakańska klasa panująca mówiąca językiem birmańskim.\nWarto pamiętać, że postrzeganie przynależności etnicznej było w przedkolonialnej Birmie bardzo płynne, podlegając w znacznym stopniu wpływowi języka, kultury, klasy, czynników lokalnych i, oczywiście, władzy politycznej. Ludzie zmieniali swą identyfikację z grupą w zależności od kontekstu społecznego. Sukcesy i długotrwałość istnienia Imperium Paganu sprzyjały szerzeniu się birmańskiego poczucia narodowego i kultury w Górnej Birmie w procesie nazywanym „birmanizacją”, który Lieberman definiuje jako „asymilację osób dwujęzycznych chętnych do identyfikowania się z imperialną elitą”. Według Liebermana, imperialna potęga Paganu umożliwiła „zbudowanie birmańskiej hegemonii kulturalnej”, czego dowodzi „rozkwit piśmiennictwa birmańskiego, jednoczesne gaśnięcie kultury Pyu (i prawdopodobnie Monów), pojawienie się nowych trendów w sztuce i architekturze oraz ekspansja birmańskojęzycznych rolników na nowych obszarach”.\nNie mniej jednak, pod koniec ery Paganu proces birmanizacji, który będzie trwał aż do XIX w. i ostatecznie obejmie całą nizinną część Birmy, znajdował się ciągle na wczesnym jeszcze etapie. Pierwsze zachowane do dzisiaj wzmianki w języku birmańskim odnoszące się do pojęcia „Birmańczycy” pochodzą dopiero z 1190 r., a pierwsza wzmianka o Górnej Birmie określanej jako „kraj Birmańczyków” (Myanma pyay) z 1235 r. Poczucie przynależności etnicznej pozostawało bardzo płynne i ściśle związane z władzą polityczną. Podczas gdy powstanie królestwa Ava zapewniło ciągłe szerzenie się poczucia birmańskiej przynależności etnicznej w Górnej Birmie ery po upadku Paganu, podobne wyłonienie się królestw niebirmańskojęzycznych w innych częściach dawnego imperium pomagało w rozwoju świadomości etnicznej związanej ściśle z klasami rządzącymi odpowiednio w Dolnej Birmie, państwach Szanów i Arakanie. I tak na przykład, według Liebermana i Aung-Thwina, „samo pojęcie Monów, jako spójnej przynależności etnicznej mogło pojawić się dopiero w XIV i XV w., już po utracie hegemonii przez Górną Birmę”.\nWśród trzech klas ludzi niewolnych (nie-athi), niewolnicy królewscy i religijni dziedziczyli swój status, podczas gdy niewolnicy prywatni – nie. Służba niewolnika prywatnego na rzecz jego patrona trwała do czasu pełnej spłaty długu. Zobowiązanie takiego niewolnika wygasało też wraz z jego śmiercią i nie mogło przechodzić w nieskończoność na jego potomnych. Z drugiej strony, niewolnicy królewscy (kyundaw) dziedziczyli swój status i byli zwolnieni i podatków osobistych w zamian za służbę na rzecz korony. Podobnie, niewolnicy religijni (hpaya-kyun) dziedziczyli swoją przynależność klasową. Byli oni zwolnieni z podatków osobistych i służby na rzecz korony w zamian za pracę na rzecz klasztorów i świątyń. W odróżnieniu od niewolników królewskich albo nawet wolnych athi, niewolnicy religijni nie mogli być zaciągani do służby wojskowej.\nInnym ważnym wydarzeniem dla historii i języka Birmańczyków był wzrost znaczenia pali – liturgicznego języka buddyzmu Therawady. Użycie sanskrytu, który przeważał w świecie Pyu oraz we wczesnej erze Paganu, zmniejszyło się po konwersji Anawrahty na buddyzm Therawady.\nZwiększaniu zasięgu języka birmańskiego towarzyszyło także rozpowszechnianie się birmańskiego pisma. Pismo to rozwinęło się w oparciu albo o pismo mon, albo pismo pyu. W nauce przeważa obecnie pogląd, że pismo birmańskie wyłoniło się z pisma mon w 1058 r., w rok po podbiciu przez Anawrahtę królestwa Thatôn. Jednak badania przeprowadzone niedawno przez Aung-Thwina sugerują, że birmańskie pismo mogło w X w. wyodrębnić się z pisma pyu oraz że dało ono podstawę do stworzenia „birmańskiego pisma mon”. Twierdzi on, że pismo mon używane w Birmie różniło się znacznie od starszego pisma mon używanego na rdzennych ziemiach Monów – Dvaravati bądź Haripunjaya (w dzisiejszej Tajlandii) – i brak jest dowodów archeologicznych wskazujących na jakikolwiek związek między nimi. Z drugiej strony, utrzymuje Aung-Thwin, najnowsze badania archeologiczne datują powstanie pisma birmańskiego na 58 do 109 lat przed birmańskim pismem mon. Najstarszy tekst zapisany „birmańskim pismem mon” (znaleziony w Pyain) pochodzi z 1093 r., podczas gdy najstarszy przykład pisma birmańskiego (inskrypcja na pokrytym miedzią parasolu nad świątynią Mahabodhi) datowany jest na 1035 r. Dodatkowo, jeśli XVIII-wieczna kopia oryginalnej inskrypcji na kamieniu może być traktowana jako dowód, pismo birmańskie mogło być używane przynajmniej już od 984 r. po Chr.\nNiezależnie od tego, jakie jest pochodzenie pisma birmańskiego, w XI w. pisanie po birmańsku było ciągle jeszcze nowinką. W XII w. pismo birmańskie zdobyło sobie prymat jedynie na dworze królewskim. Przez większość ery Paganu tworzenie dokumentów pisemnych wymagało kształcenia dużej liczby piśmiennych mnichów, gdyż we wsiach zwyczajnie brak było osób uczących się pisania i czytania. Według Than Tuna, jeszcze w XIII w. „sztuka pisania wśród Birmańczyków znajdowała się w powijakach”. Rękopisy były rzadkie i bardzo drogie. Nawet w tak późnym okresie, jak rok 1273 pełny zbiór Tripiṭaki kosztował 3000 kyatów srebra, co pozwalałoby na zakup ponad 2000 hektarów pól ryżowych. Umiejętność czytania i pisania po birmańsku, nie wspominając już o pali, stanowiła praktyczny monopol arystokratów i ich odpowiedników w klasztorach.\nReligia Paganu była niestała, synkretyczna i, wedle późniejszych standardów, nieortodoksyjna – stanowiła w dużej mierze kontynuację trendów religijnych dominujących w erze Pyu, kiedy buddyzm Therawady współistniał z buddyzmem Mahajany, buddyzmem tantrycznym, różnymi szkołami hinduistycznymi (Śiwaizm i Wisznuizm) na równi z rodzimymi tradycjami animistycznymi (naty). Podczas gdy sprawowany od połowy XI w. królewski patronat nad buddyzmem Therawady pozwolił tej szkole na stopniowe zdobywanie prymatu i wybudowanie dla swej chwały ponad 10 000 świątyń w samym tylko Paganie, także inne tradycje religijne przez całą erę Paganu kwitły w niespotykanym później stopniu. Chociaż niektóre motywy mahajanistyczne, tantryczne, hinduistyczne i animistyczne obecne są w birmańskim buddyzmie do dzisiaj, w erze Paganu „elementy tantryczne, śiwaistyczne i wisznuistyczne miały większy wpływ na elity niż się to działo później, odzwierciedlając zarówno niedojrzałość birmańskiej kultury piśmiennej, jak i jej bezkrytyczną otwartość na tradycje niebirmańskie”. W okresie tym „heretycki” nie oznaczało „nie buddyjski”, ale „niewierny swoim własnym pismom”, czy to braministycznym, czy też buddyjskim lub jakimkolwiek innym.\nJednym z najtrwalszych procesów w birmańskiej historii było stopniowe zajmowanie przez buddyzm Therawady miejsca najważniejszej religii królestwa Paganu. Moment zwrotny tego procesu nastąpił ok. 1056 r., kiedy ta buddyjska szkoła zyskała patronat wschodzącego imperium po konwersji Anawrahty z wyznawanego przez niego dotąd buddyzmu tantrycznego. Według historyków głównego nurtu, Anawrahta przystąpił do rewitalizacji buddyzmu Therawady w Górnej Birmie z pomocą uzyskaną od podbitego w 1057 r. królestwa Thatôn z Dolnej Birmy. Jednak niedawno Aung-Thwin stwierdził dobitnie, że informacja o podbiciu Thatôn przez Anawrahtę jest legendą powstałą już po upadku Paganu bez żadnych pochodzących z epoki dowodów na jej prawdziwość; że w rzeczywistości Dolna Birma nie dysponowała żadną liczącą się państwowością zanim doszło do ekspansji Paganu; oraz że opinie o wpływie Monów na centralną Birmę są znacznie przesadzone. Zamiast tego, twierdzi Aung-Thwin, bardziej prawdopodobnym jest, że Birmańczycy przejęli buddyzm Therawady od żyjących obok nich Pyu lub bezpośrednio z Indii[d]. Szkoła Therawady dominująca we wczesnych i środkowych okresach ery Paganu wywodziła się prawdopodobnie, tak jak w przypadku królestw Pyu, z regionu Andhra w południowo-wschodnich Indiach i powiązana była ze słynnym terawadyjskim uczonym – Buddhaghosą. Była to dominująca w Birmie buddyjska szkoła Therawady aż do końca XII w., kiedy Shin Uttarajiva odnowił więzy z cejlońską szkołą Mahavihara.\nTakże inne tradycje religijne miały się nadal dobrze nie tylko wśród mieszkańców wsi, ale także na nominalnie terawadyjskim dworze. Jedną z potężniejszych grup byli Mieszkańcy Lasów, czyli mnisi wyznający buddyzm Ari, którzy cieszyli się znacznymi wpływami na dworze Paganu. Pochodzące z tego czasu inskrypcje głoszą, że mnisi ci spożywali wieczorne posiłki oraz przewodniczyli publicznym ceremoniom, podczas których spożywali alkohol i uczestniczyli w składaniu ofiar z bydła i innych zwierząt – w świetle birmańskich norm buddyjskich XVIII i XIX w. czyny takie uznawane były za skandaliczne. Mnisi Ari mieli też rzekomo korzystać z pewnych form prawa pierwszej nocy, przynajmniej przed objęciem tronu przez Anawrahtę. (Chociaż uważa się, że Anawrahta wypędził mnichów Ari ze swego dworu, niewątpliwie pod koniec ery Paganu byli oni już tam z powrotem, tak jak byli wciąż obecni na późniejszych dworach birmańskich aż do czasów królestwa Ava.) Buddyzm Ari był sam w sobie mieszaniną buddyzmu tantrycznego i miejscowych wierzeń. I tak na przykład, rytualny ubój zwierząt oraz picie alkoholu wyprzedzały na długo przybycie Birmańczyków, a w odległych zakątkach lądowej i wyspiarskiej części Azji Południowo-Wschodniej spotykane były aż do czasów współczesnych.\nPagan jest dziś dobrze znany ze swej architektury – na jego równinach rozsianych jest ponad 2000 świątyń, które przetrwały do naszych czasów. Dla późniejszych państw birmańskich równie istotne były inne, niereligijne aspekty architektury Paganu.\nW sferze urbanistyki i projektowania świątyń, architektura Paganu czerpała obficie z istniejących praktyk architektonicznych Pyu, które z kolei opierały się na różnych stylach indyjskich. Urbanistyka ery Paganu w dużym stopniu naśladowała wzory stworzone przez Pyu, czego najbardziej dobitnym przykładem było zaopatrywanie miast w 12 bram – po jednej dla każdego znaku zodiaku.\nPierwotnie, stupy z Indii i Cejlonu miały kształt półkuli (pali anda, pol. jajko) na której znajdowała się prostapadłościenna nadbudowa otoczona kamienną balustradą (harmiką). Na szczycie stupy zatknięty był maszt podtrzymujący kilka ceremonialnych parasoli. Stupa reprezentuje buddyjski kosmos: jej kształt symbolizuje górę Meru, a umieszczony na ceglanej konstrukcji parasol – oś świata.\nOryginalna architektura w stylu indyjskim była powoli modyfikowana – najpierw przez Pyu, a następnie przez Birmańczyków z Paganu, w którym stupa stopniowo zyskiwała smuklejszy, cylindryczny kształt. Najwcześniejsze stupy wznoszone w Paganie, takie jak Bupaya (ok. IX w.) były bezpośrednim naśladownictwem stylu Pyu ze Śrikszetra. W ciągu XI w. stupy zaczęły przyjmować kształt bardziej zbliżony do dzwonu, a wieńczące je parasole przekształciły się w ułożone jeden na drugim pierścienie o coraz mniejszej średnicy. Na szczycie „stosu pierścieni” harmika została zastąpiona nowym elementem w postaci pąka lotosu. Forma ta z biegiem czasu wyewoluowała w „pąk bananowca” formujący wydłużony szczyt większości birmańskich pagód. Za podstawę pagody służyły trzy lub cztery prostokątne tarasy, często pokryte terakotowymi płytkami tworzącymi galerię przedstawiającą historie z buddyjskiej Dżataki. Najstarszymi przykładami tego stylu są pagody Shwezigon i Shwensandaw. Trend do nadawania stupom kształtu bardziej zbliżonego do dzwonu stopniowo zyskiwał pierwszeństwo, jak można to dostrzec na przykładzie pagód Dhammayazika (koniec XII w.) i Mingalazedi (koniec XIII w.).\nW przeciwieństwie do stup, mająca puste, przestronne wnętrze świątynia w stylu gu jest budowlą służącą medytacji, kultowi Buddy oraz innym rytuałom buddyjskim. Świątynie gu występowały w dwóch podstawowych stylach: mających jedno czoło oraz cztery czoła, czyli w uproszczeniu – z jednym głównym wejściem i z czterema głównymi wejściami. Istniały też inne style, jak na przykład świątynie z pięcioma głównymi wejściami oraz różnego rodzaju hybrydy. Styl budowli z jednym czołem wyrósł z architektury świątyń budowanych w II w. po Chr. w Beikthano, podczas gdy styl z czterema czołami wywodzi od konstrukcji wznoszonych w VII w. po Chr. w Śrikszetra. Budowane w okresie Paganu świątynie, których najbardziej typowymi cechami były ostre łuki i sklepione sale, stawały się coraz większe i wspanialsze.\nChociaż styl świątyń birmańskich był owocem ewolucji stylów indyjskiego i Pyu (oraz prawdopodobnie mońskiego), wydaje się, że techniki budowy sklepień rozwinięto w samym Paganie. Najstarsze sklepione świątynie Paganu pochodzą z XI w., podczas gdy stosowanie sklepień upowszechniło się w Indiach dopiero w wieku XII. Murarskie wykończenie budowli wykazuje „zadziwiającą doskonałość”, dzięki której wiele ogromnych konstrukcji przetrwało w lepszym lub gorszym stanie trzęsienie ziemi w 1975 r. (Niestety, techniki budowy sklepień rozwinięte w erze Paganu zostały w późniejszych okresach zapomniane. Po upadku Paganu wznoszono jedynie znacznie mniejsze świątynie w stylu gu. W XVIII w., na przykład, król Bodawpaya usiłował wznieść pagodę Mingun mającą formę olbrzymiej budowli z rozległą sklepioną przestrzenią wewnątrz, jednak nie udało mu się to, gdyż rzemieślnicy i murarze jego czasów utracili znajomość budowy sklepień i łuków ze zwornikami, która umożliwiłaby im odtworzenie rozległych wewnętrznych przestrzeni typowych dla świątyń z wolnym wnętrzem ery Paganu).\nInną innowacją architektoniczną pochodzącą z Paganu jest świątynia buddyjska na planie pięciokąta. Styl ten wyrósł jako hybryda konstrukcji z jednym czołem i tych z czterema czołami. Ideą przyświecającą jego powstaniu byłą chęć oddania czci Buddzie Maitreji – przyszłemu, piątemu Buddzie obecnej ery – obok czterech Buddów, którzy już się objawili. Przykładami konstrukcji wzniesionych na planie pięciokąta są pagody Dhammayazika i Ngamyethna.\nKrólestwo Paganu, „państwo założycielskie” Birmy, wywarło trwały wpływ na birmańską historię oraz dzieje lądowej części Azji Południowo-Wschodniej. Sukces i długowieczność dominacji Paganu nad doliną Irawadi umożliwiły rozwój birmańskiego języka i kultury oraz rozprzestrzenienie się birmańskiej świadomości narodowej w Górnej Birmie, a także położyły fundament pod ich jeszcze dalsze rozpowszechnianie się w późniejszych stuleciach. 250-letnie panowanie dynastii Paganu pozostawiło po sobie sprawdzony system administracyjny oraz normy kuturowe, które były następnie przyjmowane i rozwijane przez królestwa będące jego sukcesorami – nie tylko przez birmańskojęzyczne królestwo Ava, ale także przez mońskie królestwo Hanthawaddy i szańskie Państwa Szanów.\nImperium Paganu zmieniło także historię lądowej części Azji Południowo-Wschodniej. W sferze geopolityki, Pagan powstrzymał napór Imperium Khmerów na wybrzeże Taninthayi i górną część doliny Menamu. W sferze kultury, zajęcie przez Pagan w okresie XI – XIII w. pozycji twierdzy buddyzmu Therawady w obliczu ekspansji hinduistycznego Imperium Khmerskiego zapewniło tej buddyjskiej szkole, która wszędzie w Azji Południowej i Południowo-Wschodniej znajdowała się w odwrocie, bardzo potrzebne wytchnienie i bezpieczne schronienie. Nie tylko Pagan pomógł w odrodzeniu buddyzmu Therawady na Cejlonie, ale dwustuletni patronat tego potężnego imperium umożliwił późniejszy – w XIII-XIV w. – rozwój tej religii w Lanna (północnej Tajlandii), Syjamie (środkowej Tajlandii), Lan Xang (Laosie) i Imperium Khmerskim (Kambodży)[e].\n↑ Do tez tych odnosi się krytycznie Stadner (2008).\n↑ a b c d Lieberman 2003 ↓, s. 90–91, 94.\n↑ a b Lieberman ↓, s. 92–97.\n↑ a b c d Lieberman 2003 ↓, s. 119–120.\n↑ a b Htin Aung 1967 ↓, s. 63–65.\n↑ a b c d e Myint-U 2006 ↓, s. 44–45.\n↑ a b Htin Aung 1967 ↓, s. 73–75.\n↑ a b c Aung-Thwin 2005 ↓, s. 26–31.\nMichael Aung-Thwin: Pagan: The Origins of Modern Burma. Honolulu: University of Hawai’i Press, 1985. ISBN 0-8248-0960-2. (ang.)\nU. Kala: Maha Yazawin Gyi. T. I–III. Yangon: Ya-Pyei Publishing, 2006. (birm.)\nKyaw Thet: History of Burma. Rangun: Yangon University Press, 1962. (birm.)Sprawdź autora:1.\nDonald M. Stadtner. The Mon of Lower Burma. „Journal of the Siam Society”. 96, s. 194–215, 2008. ISSN 0857-7099.\nTę stronę ostatnio edytowano 30 kwi 2021, 16:16.


Debba Biała /Deska Wolnoopadająca /GAT 1 - modnydom24.pl\n204,52 zł/szt. w tym VAT\nWartość: 204,52 zł\nW szerokiej ofercie można znaleźć kompletne wyposażenie łazienek: ceramikę i meble łazienkowe, stelaże podtynkowe, baterie, wanny, kabiny, urządzenia do hydromasażu i dodatki łazienkowe. Wysokiej jakości produkty stanową rozwiązania w różnych stylach. Od uniwersalnych, przez nowoczesne, po minimalistyczne. Są przemyślane pod kątem oszczędności wody i energii i mają niepowtarzalny design. Obecnie sieć dystrybucji Roca obejmuje 135 państw zaopatrywanych przez 75 fabryk, tak więc firma prężnie się rozwija. Sklep modnydom24.pl oferuje Klientom wszystkie produkty z oferty Producenta. Jeżeli na stronie sklepu nie znalazłeś interesującego Cię produktu skontaktuj się z nami poprzez formularz szybkiej wyceny lub wyślij maila na adres sklep@modnydom24.pl\nDebba Biała /Deska Bidetowa Wolnoopadająca /GAT 1\nEvolution Cream Brillo 7,5x15 /Płytka Ścienna /GAT 1\nEvolution Cream Brillo Skirting 15x15 /Dekoracje /GAT 1


Telewizor.pl - Technicy-magicy 3 odc. 3 (HBO2 - piątek: piątek, 24 Maja 2019 roku)\n2019-05-23 (czwartek) 13:10\nTechnicy-magicy 3 - odcinek 2/6\nTechnicy-magicy 3 odcinek 3\n2019-05-27 (poniedziałek) 13:20\nTechnicy-magicy 3 - odcinek 4/6\nPerypetie pracowników działu IT potężnej korporacji, zarządzanego przez nowo zatrudnioną kierowniczkę, Jen (Katherine Parkinson). Kobieta nie ma bladego pojęcia o informatyce. Jej umiejętności ograniczają się do wysyłania maili, odbierania maili, czytania maili i kasowania maili. Niezbyt rozgarnięty szef nie zauważa braku kwalifikacji nowej pracownicy. Moss (Richard Ayoade) i Roy (Chris O'Dowd), podwładni Jen, kiedy uświadamiają sobie, że ma ona nimi kierować, robią wszystko by usunąć ją ze stanowiska.\nObsada: Chris O'Dowd jako Roy, Richard Ayoade jako Moss, Katherine Parkinson jako Jen, Matt Berry jako Douglas,\nReżyseria: Graham Linehan,\n<< 12:05 - Stacja Berlin 2\n2019-05-24 (piątek) 12:05\nStacja Berlin 2 - odcinek 1\n13:30 - Plamy z trawy >>\n2019-05-24 (piątek) 13:30