Impropozycja: stycznia 2011\nRafal Mazur / Keir Neuringer "Unison Lines", Not Two, 2010\nEtykiety: 2010, Mazur Rafał, Neuringer Keir, NOT TWO, Nowotny Maciej, Recenzje\nGerald Cleaver, drums, voice;\nJean Carla Rodea, voice,\nJohn Cleaver, voice;\nAndrew Bishop, flute, sop. & bass clarinet, sop. & ten. sax;\nTony Malaby, sop. & ten. sax;\nMat Maneri, viola;\nCraig Taborn, piano & keyboards,\nDrew Gress, bass;\nRyan Mackstaller, guitar;\nAndy Taub, banjo\nDIGITAL DOWNLOAD (mp3/FLAC)\nEtykiety: Cleaver Gerald, NOWOŚCI PŁYTOWE\nGerard Lebik - ts, contra alto clarinet\nJakub Cywiński - b\nWojciech Romanowski - dr\nWydawnictwo: Not Two\nJuż dawno żadna płyta nie sprawiła mi tylu problemów. Słucham jej namiętnie, wracam regularnie, zachwycam się notorycznie, ale zupełnie nie wiem, co napisać. Recenzencka niemoc jest dla mnie samego konsternująca, ale dla płyty stanowi nie lada pochwałę, bo przecież jeśli nie wiem, co z czego, to może znaczyć, że mamy z czymś nowym do czynienia. I choć to trudne do przełknięcia, bo przecież z naszego to podwórka, mimo nieładu w mojej głowie, chyba zaryzykuję i pokłonię się przed Foton Quartet.\nBo grają tak, jak się powinno opowiadać. Snują historie, pełne dygresji i ozdobników. Wyobraźnia podsuwa kolejne anegdoty, ale warsztat językowy pilnuje równowagi, co by z tego elaboratu zamiast bełkotu i nudy wyszła wzorowa wypowiedź. Więc pojawia się temat za tematem, jest akcja i jej zwroty - te gwałtowne i subtelne, i mnóstwo się dzieje wokół tych tematów, zwłaszcza że mówców jest czterech, a czas jeden. Ale nikt się specjalnie czasem nie przejmuje, wręcz drwi z niego. Opowieść zaprzecza czasowi i przeciąga chwile, lub zwalniając hamulec, uruchamia lawinę zdarzeń...\nI gdy już tak siedzę i słucham po raz kolejny tego wielogłosu, to znowu stwierdzam, że mimo iż już coś rozpoznaję, to ciągle nie czuję, że jestem bliski poznania. Piszę "znowu", choć bywało różnie, czyli właściwie też zupełnie odwrotnie: kolejny raz słuchałem, a zupełnie inne wątki mnie pochłaniały i od tematu odwodziły, przez co tym bardziej obco się czułem, ale przy tym bardziej zaciekawiony. Pytanie, co wygra: poznanie i pewność czy obcość i zaciekawienie. Jeśli Foton Quartet jest tak dobry, jak mi się wydaję, to w tej walce nie będzie rozstrzygnięcia.\no 14:17 27 komentarze\nEtykiety: 2010, Cywiński Jakub, Kiciński Marcin, Lebik Gerard, Majewski Artur, NOT TWO, Recenzje, Rekomendacje, Romanowski Wojciech\nTERRENCE MCMANUS, MARK HELIAS, GERRY HEMINGWAY\nMadeleine Bischof contrabass-flute,\nThomas K.J. Mejer contrabass-saxophone\nTHROUGH THE WINDOE OF MARC CHAGALL\nEtykiety: BETWEEN THE LINES, NOWOŚCI PŁYTOWE\nJean Derome-alto saxophone, flute, objects, voice\nEnsemble contemporain de Montréal + (ECM+) • Ensemble SuperMusique • Grand groupe régional d’improvisation libre (GGRIL)\nAndre Leroux-ts, ss, bcla; Jean Derome- as, bs, fl; Aaron Doyle-tp;\nJean-Nicolas Trottier-tb; Josiane Laberge-viol; Melanie de Bonville-viol.; Jean Rene-viol.; Emilie Girard-Charest, viola; Bernard Falaise-g.; Guillaume Dostaler-p; Clinton Ryder-b; Pierre Tanguay-perc, derbucka\nJean Derome-ss, fl, objects, voice\nJoane Hetu-voice, as\nDiane Labrosse-sampler, acc, voice\nPierre Tanguay-dr, objects, voice\nScott Thomson-tb, voice\nAlexandre St-Onge-b, electronics, voice\no 09:29 0 komentarze\nEtykiety: AMBIANCES MAGNETIQUES, NOWOŚCI PŁYTOWE\nWALTER - HALVORSON - EVANS\nWeasel Walter, Mary Halvorson and Peter Evans - Electric Fruit by Thirsty Ear Recordings\no 06:41 0 komentarze\nEtykiety: NOWOŚCI PŁYTOWE, THIRSTY EAR\nMarcin Masecki to jedna z najbardziej barwnych postaci stołecznej sceny improwizowanej. Ten wykształcony pianista, który doskonalił swoją grę na studiach w Bostonie, umiejętnie porusza się na granicy sztuki wysokiej i niskiej. Albo inaczej: poddaje w wątpliwość podział, który wielu już mierzi, drażni albo uznaje za sztuczny i wymuszony; coś, co jest kwestionowane także przez wielu innych artystów. W wywiadach opowiada o tym, że woli grać dla ludzi z otwartymi głowami, zwolenników braku istotnych granic między stylami, konwencjami, muzyką gorszą czy lepszą. A do tego nie wybiera sobie ciepłej posadki nadwornego pianisty wszystkich Polaków, a przecież mógłby - umiejętnościami nie odbiega od Leszka Możdżera. Masecki ma jednak inna wizję: godną szacunku i nieustannego wspierania. „John” uwypukla zresztą ten obraz: wskazuje, że mamy do czynienia z klasycznym instrumentalistą, który na koncertach gra muzykę niemiecką z XVIII wieku i fascynuje się Bachem. Nie jest jednak mentalnym ramolem, którego krępują konwenanse. Na następcy „Boba” pomysłowość, twórcze podejście do zabawy dźwiękiem i odpowiednie mieszanie konwencjami, biorą górę nad chłodną kalkulacją. Masecki wyznaje zasadę lo-fi - na płycie zamieszcza impresje, mniej lub bardziej domknięte formy, schodzi z trajektorii wytyczonych przez daną linię melodyczną, by celowo zaskoczyć dysonansem rozstrojonego fortepianu. Mógłby nagrać ten album w filharmonii, przy udziale nadętych elegancików w długich frakach. Wybiera jednak inną drogę. I pokazuje przy okazji, że jeszcze wiele dobrego możemy się po nim spodziewać.\no 07:13 5 komentarze\nEtykiety: 2010, Lado ABC, Masecki Marcin, Recenzje, Wojdat Piotr\nKlub Fado, ul. Narutowicza 29,\n04.03.2011, godz 20.00, bilety: 7zł\no 07:03 0 komentarze\nMuzyczna Owczarnia, Szczawnica-Jaworki 18a\nRoman Bardun - piano\nMr.Krime - turntables\nFilip Szymaniak - violin\nŁukasz Owczynnikow - double bass\nJERZY MAŁEK QUARTET\nJerzy Małek trabka,flugelhorn\nTomasz Grzegorski sax\nJan Smoczyński hammond\no 07:02 0 komentarze\nKlub Jazgot, ul. Objazdowa 1\no 07:01 0 komentarze\nKlub Gościniec, Plac Narutowicza 6\no 07:00 0 komentarze\nKulturalny Club, Rynek 3\nA Propos Club, ul. Wieniawskiego 82\n26.02.2011, godz. 20:00\no 06:58 0 komentarze\nPolska młodzież śpiewa polskie piosenki – Chłopcy Kontra Basia duo, Eszeweria 20.01.2011\nChłopcy Kontra Basia Duo, Kraków, Eszeweria 20.01.2011\nW maleńkiej salce Eszewerii maleńki zespół – duet kontrabas i śpiew (okazjonalnie też klarnet), połączenie całkiem obiecujące i niecodzienne (skład pozostaje niecodziennym nawet kiedy jest pełny, obecnie brak perkusji). To Chłopcy Kontra Basia w wersji duo.\nNo i w tej kameralnej, chciałoby się rzec sielskiej atmosferze, rozbrzmiewają sobie piosenki. Jazzowy groove (prosty i skuteczny), folkowe melodie (modniej można by powiedzieć – etniczne), literackie wariacje na tematy ludowe (raz refleksyjnie, raz frywolnie, częściej frywolnie) no i jeszcze piosenka mocno aktorska – kuriozalny gatunek, który chyba tylko w Polsce istnieje (tak jak i ‘poezja śpiewana’) i - mówiąc ogólnikowo i delikatnie - nie cieszy się moją sympatią.\nBas gra rytmicznie i melodycznie, z nutą lekko funkową (wysoki czynnik foot-tapping), współbrzmi to zaskakująco dobrze z folkowymi liniami i od czasu do czasu jazzująca frazą wokalną, wszystko z przymrużeniem oka, bezpretensjonalnie i świeżo, raz skocznie, tanecznie, innym razem etnicznie, transowo. A piosenki opowiadają rożne historie z puentami: o tym jak Kasia ratuje Jasia przed Kostuchą, o Kacprze co wpada w kobiece sidła, o pchełkach, o Aniele Stróżu – piosenka, która rozpoczyna się jak modlitwa, a kończy skargą, że śpi (pijany), kiedy właśnie w nocy czuwać był powinien i przed lubym strzec. Zrymowane wszystko dowcipnie i wypełnione całą masą muzyczno-poetyckich smaczków, pełne tych naszych polskich, pięknie szeleszczących dźwięków („No wpuszczę Cię Kacprze”) i rytmicznych zabaw ze słowami (cykających, tykających).\nAspekt aktorski mnie rozprasza, ale nie sposób odmówić mu scenicznego wyrazu, wokal i ruch sceniczny raz pełen dziewczęcego wdzięku, raz zmysłowego seksapilu (okazuję się, że piosenka ludowa może być sexy). Zresztą, urok zespołu rozbrajający (uśmiech wokalistki i ciemne okulary kontrabasisty), całkowicie rekompensuje wszelkie ewentualne wpadki (gdzieniegdzie nie utrzymane tempo, co przekłada się choćby na problemy ze złapaniem oddechu w trakcie śpiewu i na nienajlepszą intonację na klarnecie). Te nieliczne potknięcia łatwo wytłumaczyć beztroską atmosferą, niepełnym składem czy pewnymi problemami z nagłośnieniem. Nie psują one bynajmniej ogólnego pozytywnego wrażenia. Stanowią jedynie sygnał, że ten zespół, młody stażem i składem, czeka jeszcze dużo pracy.\nNajważniejsze, że dobre samopoczucie przenosi się z wykonawców na słuchaczy i pozostaje na sali, muzyka jest świeża i zaskakująca (rozrywkowy highlight wieczoru – wymiana jazzowych „czwórek” na kontrabas i beatbox). Jeśli szukać porównań, to kojarzy mi się z niektórymi albumami Ivy Bittovy (być może na wyrost), dostrzegam podobny poziom zespolenia gatunków - nie jest to jakaś tam ‘ujazzowiona’ wersja folku, tak jak często ‘ujazzawia’ się klasykę – dodając synkopkę na talerzu i szczotki na werblu.\nA zamiast dywagować, najlepiej zajrzeć na stronę MySpace zespołu (.myspace.com/chlopcykontrabasia) i pojawić się na ich koncercie (następny będzie 12 lutego 2011 roku w Klubie Lokator w Krakowie, tym razem już w trio). Ja polecam – piosenka jest dobra na wszystko.\n(autor zaprasza na angielskojęzyczny blog – jazzalchemist.blogspot.com oraz na audycję „jazzowy alchemik” na radiofrycz.pl w poniedziałki o 20.00)\nEtykiety: Adamczak Bartek, Chłopcy Kontra Basia, Derlak Barbara, Nenko Marcin, Relacje koncertowe\nCAYM: THE BOOK OF ANGELS VOLUME 17\nCyro Baptista: Perc, Voc\nShanir Ezra Blumenkranz: Oud, Bass, Gimbri, Voc.\nTim Keiper: Drum Set, Perc., Kamel Ngoni, Voc.\nBrian Marsella: Piano, Harpsichord, Pump Organ, Voc.\nHOP FROG, Ośrodek Postaw Twórczych, 14.01.2011\nDoprawdy, w naszym miasteczku, nazbyt szumnie przez niektórych nazywanym metropolią, w dziedzinie muzyki improwizowanej dzieje się niewiele. Tym bardziej dziwi fakt, iż na piątkowy koncert w Ośrodku Postaw Twórczych przybyło ledwie kilkanaście osób. Mój bilecik, opatrzony ręcznie wypisanym „agenturalnym” numerkiem 007, był jednym z ostatnich, jakie tego wieczoru sprzedano. Cóż, zapewne mecz naszych szczypiornistów etc., etc… Tym bardziej chwała Dawidowi, że z uporem maniaka wciąż organizuje tego rodzaju przedsięwzięcia! Na szczęście są tacy, którzy potrafią to docenić.\nHop Frog to formacja składająca się z trzech nikomu niemalże nieznanych muzyków: Pierre Borel na alcie (wyraźnie słyszalny francuski zaśpiew ), Joel Grip na kontrabasie ( szkółka Kowald-Guy-Thomas ) oraz Hannes Lingens na perkusji. Francuz, Szwed i Niemiec czyli Europa. Takie też (europejskie) w swoim charakterze było granie owego tria. Pierwszy secik zagrany w prawdzie dość asekuracyjnie, bez porywu aczkolwiek w sposób interesujący, szczególnie w tych partiach, w których muzyka odchodziła od tak zwanego free zmierzając w kierunku delikatnych, sonorystycznych poszukiwań a muzycy słyszeli się – takie odniosłem wrażenie – lepiej. Po dobrze przyjętym przez publikę pierwszym secie chłopaki chyba troszeczkę rozluźnili się, bo w drugim muzyka nabrała animuszu, co z kolei zaowocowało mocniejszym uderzeniem, większą dynamiką i jednocześnie gra stała się swobodniejsza. Perkusista rozgrzał się, saksofonista nabrał odwagi a basista pokazał parę sztuczek niekonwencjonalnej gry za pomocą dwóch smyków – pierwszy „na nożycorękiego” czyli dwa smyki w jednej dłoni oraz drugi: po jednym smyku w każdej. Odniosłem wrażenie, że Grip to najbardziej kreatywny członek grupy; może po prostu najlepiej poradził sobie z tremą, której uporczywa obecność była dość mocno odczuwalna, szczególnie na początku koncertu. Nie ma w tym oczywiście nic złego, pamiętajmy, że to bardzo młodzi jeszcze muzycy, że to początek ich muzycznej drogi, którą – miejmy nadzieję – z czasem rozwiną w całkiem solidną autostradę…\no 10:17 1 komentarze\nEtykiety: Borel Pierre, Grip Joel, Hop Frog, Lingens Hannes, Podgórski Andrzej, Relacje koncertowe\nKen Vandermark / Predella Group "Strade de'Acqua / Roads of Water", Multikulti, 2010\nPierwszy soundtrack Kena Vandermarka to dla mnie niebywałe wydarzenie. Bynajmniej nie z powodu filmu, którego nie widziałem i pewnie nie dane mi będzie zobaczyć, tylko ze względu na konceptualizm całego albumu, przekładający się na klimat niespotykany wcześniej na jego płytach. Nie będzie to chyba przesadą, jeśli stwierdzę, że "Roads of Water" to pierwszy album, na którym Ken Vandermark jest kompozytorem. Bo nie chodzi mi tu o kompozytora jazzowego - tę rolę przyjmował niejednokrotnie, tylko o kompozytora szeroko pojętej muzyki współczesnej. I znów nie chciałbym być źle zrozumiany. "Roads of Water" to muzyka oscylująca między jazzem, którego jest dużo, a współczesną kameralistyką. To co jest jednak nowe, to wyczuwalny autorytaryzm lidera, który jeszcze mocniej niż kiedykolwiek dookreślił ramy, w których muszą poruszać się muzycy Predella Group. Zakładam, że będzie to powód do pewnych kontrowersji, ale zawężenie wolności i "wyciągnięcie batuty" wyszło tej płycie bardzo na korzyść.\nJeśli chodzi o muzykę, mamy do czynienia z bardzo zróżnicowanym zjawiskiem. Z jednej strony ma się wrażenie, że dominują tu ballady, będące niejako kontynuacją melodyki znanej z jednej z najbardziej udanych płyt Kena - Tripleplay "Gambit". Kołysankowy nastrój jest jednak przeplatany przez bardzo klimatyczne ambientoidalne pejzaże, budowane przez smyki i różnego rodzaju sonorystykę dęciaków, uzupełnione transowo wybijanymi rytmami Daisy'iego. Jest też żwawszy utwór "Blue Over Green" z funkowym groovem sekcji i zgrabnymi solówkami Jeffa Parkera w dwóch wersjach: bardziej jazzową i rockową. Absolutną perełką jest utwór "Signal", który mógłby stanowić swego rodzaju tribute to Deep Listening Band. Nie wiem, jak muzycy uzyskali taki efekt - czy współczesne studio daje takie możliwości, bo zespół brzmi, jakby nagrywał wzorem Pauline Oliveros i reszty, w pustej cysternie.\nNie ma sensu streszczać utworu po utworze, ponieważ najważniejsze jest, iż płyta ta tworzy niezwykle złożoną, ale spójną całość. Podobnie jak na płytach V5, kompozycje są mocno eklektyczne i często drastycznie zmieniają bieg wydarzeń, tyle że o ile w V5 bardzo często działanie to jest lekko nachalne i niepotrzebne, a momentami wręcz pretensjonalne, tak na tej płycie odniosłem wrażenie absolutnej harmonii. Muzyka sączy się niczym opowieść z określoną liczbą bohaterów i planów. Wszystko ma swój logiczny powód i konsekwencje, a co ważniejsze wyczuwa się intrygę, która wciąga.\nNa koniec warto dodać, że sztywność kompozycji stawia muzyków w troszeczkę nowym kontekście i zmusza ich do odejścia od pewnych rutynowych zagrań, które - chcąc nie chcąc - powtarzają się wielokrotnie w czasie ich improwizacji w sytuacjach zupełnie wolnych. Tu czuć pracę nad materiałem przy jednoczesnej rezygnacji z własnej osobowości scenicznej. Osobowość na tej płycie jest jedna - Ken Vandermark i to ona jest pryzmatem, przez który pozostali muzycy patrzą na niedookreślone partie partytury.\no 11:36 4 komentarze\nEtykiety: 2011, Bishop Jeb, Branch Jaimie, Daisy Tim, Kiciński Marcin, Lonberg-Holm Fred, McBride Nate, Multikulti, Parker Jeff, Recenzje, Rekomendacje, Vandermark Ken\nEteryczny temat otwierającego „Radcliffe” snuje się przez niemal osiem minut, pozostawiając słuchacza w otępieniu, któremu daleko do uczucia błogości; na zbudowanej z brzmienia fletu podstawie, leniwa trąbka wygrywa niezorganizowaną melodię. Niby wszystko jest tu senne, niekonkretne i rozmyte do postaci egzotycznej halucynacji, ale już od pierwszych nut „Mulatu Steps Ahead” wyraźnie słychać, że etiopski muzyk tym razem postawił na maksymalnie skoncentrowany materiał, który stawia go w pierwszym rzędzie współczesnych kompozytorów z pogranicza jazzu i Bóg-wie-czego-jeszcze. Wierzcie lub nie, ale ten 67-letni cwaniak naprawdę dokonał znakomitego samorozwoju.\nAstatke, legenda afrykańskiej muzyki ostatniego półwiecza, bardziej doceniany niż znany, po zeszłorocznym, doskonałym albumie nagranym w towarzystwie Heliocentrics, w końcu ma szanse wyłożyć swoje najlepsze karty. Oczywiście już „Inspiration Information” potwierdziła, że artysta jest w formie, która pozwala mu bez trudu dyskontować dokonania młodości, ale dopiero „Mulatu Steps Ahead” wydaje się w pełni świadomym i opanowanym etapem tej nowej drogi twórczej. Tam, gdzie „Inspiration…” porażała świeżością i odwagą, „Mulatu Steps Ahead” paradoksalnie wykonuje krok w tył – etiopski kompozytor sięga do swoich korzeni. Z jednej strony przywołuje ducha nagrań, które odkryły go dla świata (dziś można ich posłuchać za pośrednictwem przeglądowego wydawnictwa „New York-Addis-London: The Story of Ethio Jazz 1965-1975”, również z 2009 r.), z drugiej odstępuje od hermetycznego języka etio-jazzu i zapuszcza się głęboko w gąszcz współczesnej muzyki ilustracyjnej. Astatke, który przez pół wieku zwiedził znaczną część świata, teraz w pełni oddaje potencjał wypełniających go inspiracji.\nHistoria Mulatu Astatke i muzyki Etiopii w ogóle jest kluczem niezbędnym dla zrozumienia fenomenu „Mulatu Steps Ahead” i wcześniejszych, zapomnianych albumów kompozytora z Addis Abeby. Miles Cleret w swoim eseju poświęconym twórczości Astatke, zwracając uwagę na kulturalną i cywilizacyjną izolację kraju Hajle Selasje, pisze: Żadna z wielkich egzotycznych, współczesnych form nie wykształciła się w pełni autonomicznie (…) Aczkolwiek transatlantyckie, muzyczne szlaki, które transportowały pomysły w tę i z powrotem, nie sięgały wyżyn Etiopii (…). Gdy w tym samym czasie w innych, kolonialnych państwach Afryki, obsługujące białą klientelę, czarne jazzbandy powstawały jeden za drugim, Etiopia pozostawała w znacznej mierze nieskażona popkulturowym pierwiastkiem. Dlatego rola Mulatu Astatke w rozwoju muzyki swojego kraju jest tak ogromna; Astatke opuścił Afrykę w wieku lat 16, by przez Europę trafić do Ameryki. Szybko porzucił zaplanowaną dla niego ścieżkę edukacji i oszołomiony światem jazzu, który poznał w londyńskim Soho, rozpoczął eksperymenty nad autorskim stylem – etio-jazzem – opartym o tradycyjne etiopskie melodie i zachodnią harmonikę oraz instrumentację. Gdy wypróbowawszy w Nowym Jorku swój fascynujący pomysł, powrócił do ojczyzny, z miejsca stanął na czele nowej (pop)kulturowej rewolucji ostatnich lat reżimu Selasje. I choć był dla swojego kraju kimś takim jak Antonio Carlos Jobim dla Brazylii, Mulatu Astatke aż do ponownego odkrycia go za pośrednictwem słynnych już składanek „Ethiopiques”, zdołał zrealizować przez lata ledwie kilka zapomnianych albumów i napisać garść popularnych w Etiopii piosenek.\n„Mulatu Steps Ahead” jest zatem płytą, na której nagranie Astatke czekał całe swoje artystyczne życie (a przynajmniej od czasu „Yekatit” z ’74 r.). Ukazuje tego muzycznego wagabundę jako niezwykle kompetentnego kompozytora u szczytu twórczych możliwości. Uszyta z gęstych melodii, pozornie nieprzystępna powłoka albumu jest wysoce ornamentowanym dziełem zapatrzonym w dokonania tuzów jazzowej orkiestracji – od Ellingtona, przez Mingusa, na tych „prostszych” (Badalamenti?) skończywszy. Mulatu sięga po klasyczne, archaiczne nawet środki wyrazu, ale jego muzyka ani na chwilę nie traci waloru dzieła uniwersalnego, zawieszonego poza modą i czasem (pochodzące z 1966 r., a nagrane tu na nowo „I Faram Gami I Faram” wciąż brzmi jak nic, co dotąd mieliście okazję słyszeć). Jest to skomplikowana struktura, która na pozór może wydać się nieprzenikalną – tym bardziej, że w porównaniu z silnie zrytmizowanym „Inspiration Information, „Mulatu…” jest albumem sennym i otępiającym – jednak, gdy porzucić oczekiwanie prostych, zażerających fraz, a w ich miejsce przyjąć powolny rozwój akcji charakterystyczny dla jazzu spod znaku „Kind Of Blue”, nowa płyta Astatke ma wiele do zaoferowania. Gdy młody Etiopczyk w Nowym Jorku zakładał swój pierwszy zespół, przyświecała mu szczytna idea równoprawnego zestawienia ze sobą dwóch zupełnie obcych kultur. 40 lat później, „Mulatu Steps Ahead” zdaje się być kontynuacją pomysłu, że kultury ucierać można na równych prawach, nie traktując żadnej z nich jako pretekstu, ale obie jako okazję.\no 08:51 0 komentarze\nEtykiety: 2010, Astatke Mulatu, Recenzje, Sajewicz Paweł, STRUT\nChris Lightcap's Bigmouth "Deluxe", Clean Feed, 2010\nAndrew D'Angelo (as),\nChris Cheek (ts),\nChris Lightcap (b),\nGerald Cleaver (d),\nTony Malaby (ts),\nDlaczego papierek lakmusowy?\nChoć może nazwisko leadera - kontrabasisty Chrisa Lightcapa - nie budzi jeszcze zbyt wielu skojarzeń, to jego koledzy - Craig Taborn i Gerald Cleaver już powoli powinni. Pierwszy jest za oceanem nowym, choć już nie takim bardzo młodym, talentem jazzowego fortepianu (tradycyjnego a częściej elektrycznego). Miarą jego potencjału mogą być chociażby wspólne płyty z Roscoe Mitchellem (na ostatniej, "Far side", grał na klawiszach obok Vijay'a Iyera). W tym roku nakładem ECMu ukaże się jego pierwsza płyta solo.W międzyczasie pracuje z Tomaszem Stańko i jego nowym, arcyciekawym zespołem (jeden Fender-Rhodes Taborn, drugi Dominik Wania, Sławomir Kurkiewicz na kontrabasie, Joey Baron na perkusji i Stańko.. na trąbce). Gerald Cleaver to częsty towarzysz Taborna za zestawem perkusyjnym, ogromnie lubiany przez muzycznych cudownych szaleńców takich jak Marilyn Crispell, David Torn, Henry Threadgil czy William Parker. .\nSkład Bigomuth dominują jednak saksofony: dwa tenorowe - Chris'a Cheeka i Tony'ego Malaby'ego oraz alt Andrew D'Angelo. Pierwszy z nich pojawił się na przeszło 60 albumach, m.in. Paula Motiana czy Charlie Haden Liberation Music Orchestra. Wydał także trzy autorskie albumy dla Fresh Sound. Malaby to doświadczony muzyk, jedna z gwiazd Clean Feed, w minionym roku wydał studyjny i koncertowy album swojego trio Tamarindo z Williamem Parkerem na kontrabasie i Nasheetem Waitsem na bębnach (tym samym, z którym Maciej Obara nagrał album "Four").\nPrzede wszystkim melodie, bogate brzmienie i energię. Fantastycznie współbrzmi ze sobą sekcja rytmiczna wraz z organami Taborna wespół z trzema, raz przeplatającymi się, raz przekrzykującymi, a raz grającymi jak orkiestra saksofonami. Właściwie każdy utwór jest świetny - od otwierającego płytę elektrycznego, nu-jazzowego "Platform", przez kapitalną balladę "Silvertone", której ostatnia część to pierwszorzędny koncert na trzy saksofony, melodyjny "Ting", nastrojowy, oszczędny "Year of the Rooster" czy w zupełnie inny sposób nostaligiczny "The Clutch" lub improwizowany, krzykliwy "Fuzz".\no 01:21 4 komentarze\nEtykiety: 2010, Cheek Chris, CLEAN FEED, Cleaver Gerald, D'Angelo Andrew, Lightcap Chris, Malaby Tony, Prochyra Kajetan, Recenzje, Taborn Craig\nAngles "Epileptical West: Live in Coimbra", Clean Feed, 2010\nMagnuss Broo – trumpet\nMartin Küchen – alto saxophone\nKjell Nordeson – drums\nJohan Berthling – double bass\nAngles. Łatwo pomylić się w pisowni tej nazwy. Tym bardziej, że słuchając tak wyśmienitej muzyki pokusa przemianowania ich na anioły jest trudna do odparcia. Zawarte na „Epileptical West” dźwięki są jednak nie tyle niebiańskie, co mocno zakorzenione w często bolesnej rzeczywistości. We wkładce do albumu, Martin Küchen przywołuje świadectwa z terenów ogarniętych wojną, przypominające o ogromie ludzkiego cierpienia na świecie. Sama muzyka również posiada siłę i intensywność płynące tylko z autentycznego zaangażowania w bieżące wydarzenia. Saksofon lidera na przemian ciska gniewnie gromy lub refleksyjnie pogrąża się w zadumie; słuchając jego gry w duchu myślę sobie: on naprawdę się przejmuje…\nKüchen należy przy tym do najbardziej aktywnych muzyków obecnych czasów, co roku wydając po kilka płyt, zarówno w tradycji jazzowej (Exploding Customer, Trespass Trio), jak i w ramach nurtu free-improv (solo oraz w rozmaitych kolaboracjach). Nie wszystkie soniczne eksploracje w jego wykonaniu jestem w stanie przyswoić, ale dokonania jazzowe bez wyjątku uwielbiam. W szczególności właśnie Angles, które – z trzema dęciakami na przedzie oraz sekcją rytmiczną wzbogaconą o wibrafon – osiąga niesamowity poziom energii i mocy. Drugi album formacji, nagrany podczas trzech koncertów w ramach festiwalu Jazz ao Centro w Portugalii, doskonale to ilustruje. Całości brak może trochę zwartości i skupienia znanych z pierwszego krążka, ale spontaniczny charakter występów pozwala zaprezentować się grupie w bardziej zróżnicowanym repertuarze niż na studyjnym debiucie. Zaczynają od długiego i niezwykle transowego kawałka zatytułowanego „Present Absentees/Pygmi”, by następnie przejść do przejmującego „Today is better than tomorrow”. To jeden z najmocniejszych numerów na płycie. Muzycy przechwytują od siebie grane frazy i przedłużają je, potęgując napięcie i emocjonalną intensywność utworu niemal do granic wytrzymałości! Po tym smutnym, ale nader pięknym momencie muzyka nabiera większej lekkości, momentami stając się wręcz zabawowa: w „Epileptical West” niespodziewanie przeskakuje pomiędzy gwałtownym atakiem dźwięków a wyluzowanym groove, natomiast w „En Svensk Brownie” prosty temat staje się punktem wyjścia do budowanych wokół niego wariancji. Dynamiczny utwór tytułowy z poprzedniej płyty, w rozbudowanej wersji koncertowej robi potężne wrażenie, całość kończy zaś epicki „Let’s tear the threads of trust”, stanowiący godne zwieńczenie tego wyśmienitego albumu.\nW ubiegłym roku wyszło sporo bardzo dobrych płyt, ale „Epileptical West” jest dla mnie poza wszelką konkurencją. Nad całością unosi się rebeliancki duch lat 60., kolejne utwory zarażają swą energią, pasją, politycznym gniewem, ale również melodyką, liryzmem, wrażliwością. Küchen posiada zdolność pisania świetnych i wpadających w ucho tematów, natomiast doborowy skład muzyków jest gwarancją wysokiego poziomu interakcji i improwizacji. Muzyka zaangażowana i angażująca – to właśnie w jazzie cenię najbardziej.\no 11:56 0 komentarze\nEtykiety: 2010, Aleklint Mats, Angles, Berthling Johan, Broo Magnus, CLEAN FEED, Kuchen Martin, Nordeson Kjell, Recenzje, Stahl Mattias, Szarecki Artur\nIshmael Wadada Leo Smith "Abbey Road Quartet", Treader, 2009\nIshmael Wadada Leo Smith – trumpet\nJohn Coxon – electric guitar\nPat Thomas – piano, synthesizer\nWadada Leo Smith należy do grona tych muzyków, których płyty warto śledzić ze szczególną uwagą. Mimo, że w ciągu roku potrafi ich wydać kilka, praktycznie każda utrzymana jest na zaskakująco wysokim poziomie. Nie inaczej jest z „Abbey Road Quartet”, która nie zdobyła co prawda takiego rozgłosu, jak również pochodzące z 2009 roku „Spiritual Dimensions” i „America”, ale chyba tylko dlatego, że opatrzona jest logiem mniej znanej wytwórni niż Cuneiform czy Tzadik. Muzycznie bowiem jest to materiał najwyższej próby.\nNagraną w słynnym londyńskim studio płytę wyróżnia nie tylko krystalicznie czyste, ale także silnie zelektryfikowane brzmienie. Zarówno klawiszowiec Pat Thomas, jak i gitarzysta John Coxon, generują za pomocą swoich instrumentów mnóstwo zgrzytów, trzasków, szmerów i innego rodzaju krańcowo przetworzonych dźwięków, które w dużym stopniu określają specyfikę tego wydawnictwa. Skojarzenia z Supersilent nasuwają się same, jednakże wyłącznie w zakresie spektrum wykorzystanych brzmień, bowiem organizacja materiału znacznie bliższa jest tradycji jazzowej. Nie bez przyczyny całość została wydana pod nazwiskiem Wadady Leo Smitha. Zresztą zasiadający za bębnami Mark Sanders również dwoi się i troi by zachować żywy, nieustannie fluktuujący przepływ dźwięków. Być może więc lepszym punktem odniesienia byłaby pierwsza płyta Crimetime Orchestra, gdzie obydwa żywioły – elektroniczny i jazzowy – złączone są w podobny sposób, choć zaaranżowane na nieco większy skład.\nNiezależnie jednak od skojarzeń, na „Abbey Road Quartet” mamy do czynienia z absorbującą organiczną muzyką opartą w równej mierze na kompozycji, jak i improwizacji. Całość oscyluje pomiędzy wyciszonymi partiami quasi-jazzowej kameralistyki a skomasowanymi atakami elektronicznie przetworzonego hałasu. Muszę przyznać, że charakterystyczny, oszczędny styl gry Smitha idealnie współbrzmi z tego typu estetyką i na tej płycie często słucha się go z jeszcze większą przyjemnością niż zwykle (o ile to w ogóle możliwe). Gdy tylko czysty i chłodny ton trąbki przebija się przez gęstwiny szorstkich, industrialnych dźwięków lub gdy maluje impresjonistyczne frazy na tle przestrzennych ambientowych podkładów, z pozoru nieprzyjazna muzyka nabiera zupełnie odmiennego charakteru. Mimo że jestem zdecydowanym zwolennikiem jazzu akustycznego, ta płyta niezmiernie mi się podoba. Muzycy naprzemiennie budują intymny nastrój i operują kontrastem, przy czym całość jest bardzo wyważona, udanie łącząc ze sobą dwie często mało kompatybilne estetyki.\no 02:59 0 komentarze\nEtykiety: 2009, Coxon John, Leo Smith Wadada, Recenzje, Sanders Mark, Szarecki Artur, Thomas Pat, TREADER\nPete Fitzpatrick, guitar;\nJonti Siman, bass guitar;\nJessica Pavone, viola/violin\nOdean Pope - ts\nMarshall Allen on alto saxophone and EWI,\nCraig McIver - dr,\nJim Hamilton - dr\nWarren Smith - dr\nJessica Pavone "Cast of Characters" by Porter Records\nJessica Pavone "Tired Soul" by Porter Records\nOdean Pope "CUSTODY OF THE AMERICAN SPIRIT" by Porter Records\no 02:29 0 komentarze\nBaikida Carroll (t), Chris Speed (cl), Dominique Pifarély (v), Erik Friedlander (cel), Jim Black (d), Marc Ducret (g), Michael Formanek (b), Tim Berne (as),\nJon Irabagon (ts),\nKevin Shea (d),\nMoppa Elliott (b),\nPeter Evans (t),\nSCOTT FIELDS / MATTHIAS SCHUBERT\nMatthias Schubert (ts),\nScott Fields (g),\nDaniel Levin (cel),\nMatt Moran (vib),\nNate Wooley (t),\nPeter Bitenc (b),\nAngelica Sanchez (p)\no 02:17 0 komentarze\nEtykiety: CLEAN FEED, NOWOŚCI PŁYTOWE\nFree Fall (Ken Vandermark / Ingebright Haker-Flaten / Havard Wiik) "Grey Scale", Smalltown Superjazz 2010\nKen Vandermark - cla\nIngebrigt Haker-Flaten - b\nWytwórnia: Smalltown Superjazz\nEtykiety: 2010, Free Fall, Haker Flaten Ingebrigt, Nowotny Maciej, Recenzje, SMALLTOWN, Vandermark Ken, Wiik Havard\nRobert Dick, flutes\nDanny Tunick, vibraphone\no 12:48 0 komentarze\nEtykiety: NOWOŚCI PŁYTOWE, POGUS\nJason Stein's Locksmith Isidore "Three Kinds of Happiness", Not Two, 2010\nJasona Steina pamiętam z koncertu Bridge 61 (Vandermark/Stein/McBride/Daisy) w Poznaniu. Pamiętam, bo - ten jeszcze zupełnie nieznany mi muzyk - zrobił na mnie spore wrażenie jako doskonały partner dla Vandermarka. Minęło pięć lat, a ja w tym czasie nie sięgnąłem po żadną płytę tego pana. Bynajmniej nie dlatego, że nie chciałem. Chyba po prostu się nie złożyło. Tym bardziej ucieszyłem się na widok premier płytowych 2010, wśród których Stein zadebiutował na łamach naszego rodzimego wydawnictwa. Radość tym większa, że format tercetu z dęciakiem, basem i perkusją, który wybrał dla tej płyty, należy do moich ulubionych zestawień instrumentalnych.\nJazzowe tria dzielę na te, gdzie instrument melodyczny prowadzi utwór, a sekcja próbuje za nim nadążać, oraz te, w których występuje absolutnie równouprawnienie mocno osadzone w zdrowym podziale ról, wynikającym często z samej kompozycji lub może przede wszystkim z mentalności muzyków. W obu wariantach dęciak jest na pierwszym planie, ale zasadnicza różnica pojawia się w ilości miejsca, które pozostawia on pozostałym instrumentom. Chodzi o przestrzeń, o narzucone tempo, dzięki którym zarówno basista, jak i perkusista, mogą się wykazać nie tylko na polu wynikającym ze swojej podstawowej - rytmicznej roli, ale także w mikroświecie każdego pojedynczego dźwięku.\nZarówno Pride jak i Roebke idealnie wpasowali się w wysublimowany wariant uważnego wielogłosu i to bez względu na to, czy dialog toczył się według względnie sztywnego scenariusza, czy też przypominał swego rodzaju burzę mózgów. Przyznać jednak należy, że zdecydowanie więcej znajduje się na tej płycie uporządkowanych form.\nStein postawił na melodie osadzone w tradycji, blues i niesamowity feeling, który na prawdę rzadko są w stanie zaserwować nam biali jazzmani. Momentami muzyka przypomina holenderskie podejście do free, o którym pisałem przy okazji recenzji trio BraamDeJoodeVatcher, czasem przebija się bardziej chicagowska stylistyka spod znaku Dragons 1976. Zdecydowana większość utworów nie przekracza granicy komunikatywności, która tak często dzieli poprawnych wyznawców żelaznego mainstreamu i chorobliwych maniaków świata muzyki improwizowanej. Moim zdaniem jest to jedna z tych płyt, która znalazła swój przyczółek dokładnie w strefie granicznej, co z jednej strony może jej przysporzyć rzeszy fanów z obu skłóconych obozów, z drugiej może skazać na obustronną wrogość i wieczne zapomnienie.\nJa zdecydowanie rzucam się w wir poszukiwań kolejnych albumów Jasona Steina, a jak się okazało, sam projekt Locksmith Isidore wydał wcześniej już dwa.\no 12:12 4 komentarze\nEtykiety: 2010, Kiciński Marcin, NOT TWO, Pride Mike, Recenzje, Roebke Jason, Stein Jason\nVeronique Dubois / Francois Carrier "Beeing with", Leo Records, 2010\nVeronique Dubois - głos\nFrancois Carrier - saksofon\n"Being with” to kolejny duet wokalno-instrumentalny zrealizowany dla Leo Records w 2010 roku. Tym razem wokaliza współpracuje głównie z saksofonami altowym i sopranowym oraz z tak zwanymi obiektami – efekt niezmiernie interesujący. O pani Weronice do tej pory nie wiedziałem nic – teraz wiem, że to niezwykle utalentowana, dowcipna i kreatywna wokalistka obdarzona pięknym, momentami groźnym brzmieniem głosu. Obrazowo rzecz ujmując: ustawmy Namtchylak z jednej, P. Mintona z drugiej strony a w środku, po uporczywym wpatrywaniu się, zobaczymy ( usłyszymy ) Veronique Dubois – towarzystwo pierwsza klasa. Saksofonista Francois Carrier to postać znana ze współpracy z takimi muzykami jak Paul Bley, Gary Peacock, Mat Maneri, Jean-Jacques Avenel, Dewey Redman… - by wymienić tylko tych szerzej znanych. Brzmienie jego saksofonów, bardzo liryczne, niejako otula swym ciepłem wokalizę od czasu do czasu wchodząc z nią w pełne wrażliwości dialogi. Wiele tu poetyckiego snucia się, mnóstwo powietrza, przestrzeni, momentami tylko muzyka nabiera zadziornej chropowatości, mocniejszych akcentów, delikatnych przedęć itp. Na płytę składa się trzynaście całkowicie improwizowanych utworów autorstwa duetu. Słucha się tego wybornie, oczywiście pod warunkiem, że tego rodzaju eksperymenty leżą w orbicie naszych zainteresowań – ja, po kilkukrotnym wysłuchaniu tego materiału wciąż jestem zauroczony. Serdecznie polecam.\no 03:05 0 komentarze\nEtykiety: 2010, Carrier Francois, Dubois Veronique, LEO RECORDS, Podgórski Andrzej, Recenzje\nRok 2010 należy uznać muzycznie za bardzo udany, na blogu (jazzalchemist.blogspot.com) pojawi się w najbliższym czasie również lista innego rodzaju, bardziej szczegółowa (z podziałem na kategorie instrumentalne, płyta, zespół, kompozytor itd.) gdzie, o zgrozo, (lista pisana na zaproszenie portalu El Intruso) musiałem ograniczyć się do trzech wpisów przy każdej pozycji. Tu chciałem zacząć od Top 10, potem stwierdziłem, że to za mało, zacząłem dopisywać top 15 ale nie chcąc zrezygnować z żadnej pozycji wyszło mi top 17 i tak już zostało (bo na siłę nie ma co dopisywać, choć pozycji jeszcze nad wyraz udanych by się kilka znalazło), kolejność przypadkowa poza, subiektywnym bardzo, pogrupowaniem:\nPo-Prostu-Jazz : Soczysty, żywiołowy, dynamiczny, z kapitalnymi tematami i aranżami, energicznymi solówkami (wyjątkiem, w kwestii tematów i aranży, improwizowane i w mniejszym składzie „Searching For Amado”). I jeszcze jedna uwaga – fantastycznie grające sekcje na tych płytach.\nAngles - "Epileptical West - Live in Coimbra" (Clean Feed)\nAdam Lane Full Throttle Orchestra - "Aschan Rantings" (Clean Feed)\nRodrigo Amado "Searching For Adam" (Not Two\nAtomic - "Theater Tilters vol. 1 & 2" (Jazzland)\nPięknie i lirycznie\nAugusti Fernandez / Barry Guy / Ramon Lopez - "Morning Glory" (Maya)\nPięknie i drapieżnie i z pełnymi kontrastów kompozycjami\nSatoko Fujii Ma-Do Quartet - "Desert Ship" (Not Two)\nJeden lekki i pełen gracji (ach jak ta Afryka gra u Blackwella!), drugi pełen energii i przytupu. Oba powalające.\nWadada Leo Smith / Ed Blackwell - "The Blue Mountain's Sun Drummer" (Kaballa)\nKen Vandermark / Paal Nilssen-Love - "Milwaukee Volume"; "Chicago Volume" (Smalltown)\nDwa kapitalne projekty i dwie wyśmienite płyty, budzący podziw zamysł kompozycyjny i porywające wykonania pod wodzą Wacława Zimpla\nHera - "Hera" (Multikulti)\nUndivided - "Passion" (Multikulti)\nNowe dźwięki na nowe dziesięciolecie, od Wonderland po Japonie\nVijay Anderson - "Hardboiled Wonderland" (Not Two)\nOirtrio - "Kanata" (Not Two)\nHarris Eisenstadt "Woodblock Prints"\nKirk Knuffke - "Amnesia Brown"\nOto co się dzieje gdy dwa tria, legendy swojego gatunku zapraszają w swoje szeregi młodych. Niech żyje międzypokoleniowy dyskurs!\nJoe McPhee / Mikolaj Trzaska / Dominic Duval / Jay Rosen - "Magic” (Not Two)\nEvan Parker / Barry Guy / Paul Lytton + Peter Evans - "Scenes in the House of Music" (Clean Feed)\nZjawiskowe brzmienie i rozwinięcie koncepji\nExploding Star Orchestra - "Stars Have Shapes" (Delmark)\nMuntu, Commitments, Amalgam (NoBusiness)\nBoksy "complete remastered recordings" Henry'ego Threadgilla i Billa Dixona (Soul Note i Black Saint)\nWytwórnie roku 2010\ntygodniowy cykl koncertów Barry Guy w Krakowie w ramach Krakowskiej Jesieni Jazzowej (w ramach „przeżyjmy to jeszcze raz” linki do pierwszych postów bloga)\nDzień 1 (http://jazzalchemist.blogspot.com/2010/11/barry-guy-new-orchestra-day-1-small.html) (http://impropozycja.blogspot.com/2010/11/barry-guy-new-orchestra-w-krakowskiej.html)\nDzień 2 (http://jazzalchemist.blogspot.com/2010/11/barry-guy-new-orchestra-day-2-small.html)\nDzień 3 (http://jazzalchemist.blogspot.com/2010/11/barry-guy-new-orchestra-day-3-small.html)\nDzień 4 (http://jazzalchemist.blogspot.com/2010/11/barry-guy-new-orchestra-day-4-small.html)\nDzień 5 ostatni (http://jazzalchemist.blogspot.com/2010/11/barry-guy-new-orchestra-day-5-final.html)\nPodsumowanie 1: (http://impropozycja.blogspot.com/2010/11/bary-guy-new-orchestra-czyli-wiele.html)\nPodsumowanie 2: (http://impropozycja.blogspot.com/2010/11/barry-guy-new-orchestra-krakow-2010.html)\nAutor tradycyjnie zaprasza na blog anglojęzyczny jazzalchemist.blogspot.com.\no 11:16 3 komentarze\nEtykiety: Adamczak Bartek, Podsumowanie 2010\nFight the Big Bull "All is Gladness in the Kingdom", Clean Feed 2010\nJ.C. Kuhl (ts), Bob Miller (t), Brian Jones (perc), Bryan Hooten (tb), Cameron Ralston (b), Matt White (g), Pinson Chanselle (Trap Kit)\n+ Steven Bernstein (tp)\nNieco już się do tego przyzwyczaiłem, ale pewnie jeszcze z dwadzieścia lat temu, gdybym słuchał takiej płyty nie mógłbym wyjść z podziwu. Otóż od kilku ładnych już lat stosunkowo mniejsze zespoły osiągnęły intensywność brzmienia niegdysiejszych big bandów. W czasach świetności Ellingtona, czy Basiego, by grać muzykę tak pełnym brzmieniem trzeba było sięgnąć po cały arsenał muzyków. Potem - ponoć głównie z przyczyn ekonomicznych wielkie zespoły przestały być już popularne. Potem jeszcze były lata, kiedy to orkiestry jazzowe służyły eksperymentom. Tak, czy inaczej osiągnąć wrażenie, że gra zespół o wiele większy niż w rzeczywistości udaje się - myślę - od mniej więcej połowy lat 90, kiedy to zmieniło się podejście niektórych muzyków do kompozycji i aranżacji jazzowej.\nW przypadku Fight the Big Bull wrażenie mam dokładnie właśnie takie. Inna sprawa, że zespół jest tu całkiem spory. Trudno jednak powiedzieć, by był to big band. A brzmi!\nNo właśnie. Pierwsze, co po którymś już przecież przesłuchaniu w dalszym ciągu mnie w tej muzyce absorbuje, to brzmienie. Olbrzymia kapela, potężne brzmienia dęciaków, osadzone na rytmicznej maszynie. No, fakt - trudno zapomnieć, że pojawia się tu jeszcze gitara lidera. Potężne, wielkie brzmienie, jakie towarzyszyło moim najmłodszym latom, kiedy - chcąc, nie chcąc - słuchałem właśnie wspomnianych wcześniej orkiestr swingowych.\nDopiero dziś przyszła druga refleksja. Ta muzyka nie tylko potęgą brzmienia nawiązuje do tamtych wielkich orkiestr. W tamtej muzyce była też wielka witalność i olbrzymia komunikatywność. Fakt, przecież była to - jeśli już w późniejszym okresie nie wprost - to na pewno u swego początku muzyka taneczna. Musiała porywać i serca i dusze i przede wszystkim nogi. Te, w rytm połamańców Krupy, czy Bellsona musiały się po prostu do tańca rwać. W zalewie różnych intelektualnych łamigłówek serwowanych nam z wielu miejsc, muzyka Fight the Big Bull jest właśnie bardzo komunikatywna. Trudno mi byłoby jednak twierdzić, że jest ona na wzór swingowych big bandów muzyką taneczną. Tak daleko nie idę w swych sądach. Na stronie Clean Feed, która tę płytę (podobnie zresztą jak poprzednią) wydała pojawia się odniesienie do "The Black Saint and the Sinner Lady" Mingusa. Osobiście w większym stopniu, być może z uwagi na brzmienie trąbki Bernsteina, nagrania te przywołują w mej pamięci to, co przez wiele lat ów trębacz wraz z Johnem Lurie czynili w The Lounge Lizards. Być może po wycofaniu się tego ostatniego z grania muzyki, pojawiła się właśnie grupa, w której koncepcje The Lounge Lizards jednak odżyją? Piszę to z pewną nadzieją, bowiem - według mnie - brakuje współczesnych zespołów, grających jazz, który byłby z jednej strony niebanalny, z drugiej zaś na tyle witalny, komunikatywny, że przyciągnąć by do siebie mógł znaczną ilość słuchaczy.\nŚwietna, witalna muzyka, skrząca się pomysłami, z masą trąbek, dowcipnych solówek, mocno oparta rytmicznie. Dla wszystkich, którzy w jazzie nie tylko szukają ekspresji i intelektualnej podniety, ale i dla tych, którzy chcą po prostu posłuchać muzyki dającej wiele przyjemności dla niej samej.\nCóż... karnawał czas zacząć!\nEtykiety: 2010, Baranowski Paweł, Bernstein Steven, Chanselle Pinson, CLEAN FEED, Hooten Bryan, Jones Brian, Kuhl J.C., Miller Rob, Ralston Cameron, Recenzje, White Matt


Czeczen3 04 Wrz 2017 21:14 762 5\n#1 04 Wrz 2017 21:14\nWitam, rozebrałem odkurzacz w celu wymiany łożysk i mam pewien problem. Mianowicie łożysko od strony komutatora jest 608 2RS, a od strony turbinki jest 608 ZZ. Teraz nie wiem jakie kupić. 2RS wygląda mi trochę na wymieniane, ponadto nie sądzę, żeby w fabryce dawali NSK, a takiej właśnie marki jest.\nNiestety nie znalazłem żadnej serwisówki do tego odkurzacza. No chyba że to bez znaczenia jakie mają być\n#2 04 Wrz 2017 23:05\nProducenci opisują rodzaj uszczelnienia tak:\nMoim zdaniem łożyska powinny być typu ZZ.\n#3 04 Wrz 2017 23:30\nOznaczenia i uszczelnienia ogólnie znam, ale akurat o prędkości obrotowej nie pomyślałem. A to cenna informacja.\n#4 05 Wrz 2017 00:06\nKolega wyżej nieco mija się z prawdą. Załóż łożyska takie jak były - od strony turbiny ZZ, a od strony komutatora RS - z oznaczeniem C3. Te pod turbinką jest bardziej obciążone i bardziej się nagrzewa - ale jest osłonięte od kurzu, więc jest blaszane uszczelnienie ZZ, na dobrą sprawę zapobiegające tylko wypłynięciu smaru. Od strony komutatora zaś jest mniej obciążone, mniej się grzeje ale jest w strudze powietrza, niosącej kurz - więc musi być uszczelnione. Cała filozofia.\n#5 07 Wrz 2017 21:11\nZatem kupiłem tak jak napisałeś - jedno takie i jedno takie. Wszystko elegancko, ale zapomniałem o jednej ważnej rzeczy... Znalazłem tylko na necie, o numerze 308.0005 niby w Zelmerach pakowaną\nChyba, że ktoś wie gdzie to kupię w okolicy Gliwic, to chętnie się dowiem. Może zagaję w jakimś serwisie i mi odsprzedadzą.\n#6 16 Wrz 2017 21:20\nA więc kupiłem na popularnym serwisie podkładki po niecałe 5zł i wszystko skończone. Pracuje elegancko. Przy okazji poczyściłem cały silnik bo szczotki były tak zasyfiałe, że wysuwały się może pół mikrona\nNie mam pojęcia jak to pracowało.\nPodobne tematy Odkurzacz Hoover T6074 - Dwa inne łożyska - jakie kupić?


Projektor laserowy RGB o mocy pół wata - 2 - elektroda.pl\nc4r0 30 Maj 2010 21:33 109208 109\n#31 30 Maj 2010 21:33\nTen scalak ma ułatwić sterowanie danymi w porcie LPT.\nJeśli już ładować tam mikroprocka, to nie ma sensu robić tego na LPT. Lepiej od razu pójść w USB.\nlepiej dać nowszego i szybszego procka z PWMem.\nPodejmowałem próby z ATmegą i 8-bitowymi drabinkami R-2R podłączonymi do portów. Spisuje się całkiem nieźle, no i chyba nie trzeba nikogo przekonywać że nie ma szybszego przetwornika C/A\nPonawiam pytanie: o co chodziło Ci z regulacją Ith w driverach?\n#32 30 Maj 2010 21:42\nOgólnie mówiąc dioda lepiej się moduluje od Ith do Iop, niż od zera do Iop.\nW ttl'u tego osobiście nie robiłem, bo to proste driverki ale w analogu obowiązkowo. Różnice było czuć, zwłaszcza w DPSS\n#33 01 Cze 2010 22:18\nZ analogową modulacją to logiczne, bo inaczej występował by offset dokładnie taki sam jak widać na charakterystyce P(I) diody\nPrzy okazji pytanie, z tego co piszesz występują DPSS-y z modulacją analogową bez sprzężenia optycznego (pomiaru mocy wyjściowej)? Myślałem, że tego typu lasery są tak nieliniowe, że modulacja analogowa bez sprzężenia optycznego to g... a nie robota\n#34 02 Cze 2010 00:30\nbardzo dobrze zrealizowany projekt - gratuluję!\nOd jakiegoś czasu mam taki komplecik źródeł (R.G, ehm - V) i chcę z tego poskładać sobie biel. Wprawdzie jeszcze nie znam dróg koherencji i sceptycznie przyjmuję pomysł kolorowego hologramu\nale fajnie mieć taki laser w innych celach. Mam tutaj kilka pytań:\n- Jak jest ze stabilnością diod? Czy oprócz solidnego bloku jakiegoś mosiądzu potrzebne jest dodatkowe chłodzenie? Peltier? Zauważyłem wahania mocy w niektórych zielonych pointerach (20, 30 mW). Zastanawiałem się czy to wina stabilizatora, czy pompy. W sumie wyciska z baterii siódme poty.\n- Coś Ci zdążyło paść? Masz jakiś pogląd na czas życia poszczególnych diod zakładając CW?\n- Kupiłeś zwierciadła dielektryczne czy sam je naparowywałeś?\nZauważyłem logo SPIE, pracujesz czy się uczysz? Skąd Ty u licha bierzesz na to wszystko czas?\nDPSSy są wredne. Obecnie produkowana tania chińszczyzna nie ma detektorów, z resztą mierzyłyby moc pompy a nie wyjścia. Charakterystyka P(I) jest strasznie nieliniowa, bo mamy próg laserowania i zależność efektywności konwersji od mocy. Pompa może być gdziekolwiek na liniowym odcinku swojej charakterystyki ale to nie uchroni laserowania ani SHG przed zdechnięciem\nStąd też moje pytanie o stabilność. Wiem że najlepiej byłoby odprowadzić parę % mocy do detektora i czynnie kontrolować prądy ale szczerze mówiąc nie chce mi się\nJeszcze jedno, na stronie:\npodałeś że Nd:YVO4 laseruje na 1064 nm. Jesteś tego pewien? AFAIR emisję na 1064 nm masz z Nd:YAG, natomiast w krysztale YVO4 jest to 2nm mniej, co ostatecznie po konwersji daje 531 nm. Tyle też ma mój wskaźnik.\n#35 02 Cze 2010 00:55\nWprawdzie jeszcze nie znam dróg koherencji i sceptycznie przyjmuję pomysł kolorowego hologramu\nHmm, co masz na myśli? Ja też nie wyobrażam sobie jak by miał działać kolorowy hologram\nJak jest ze stabilnością diod? Czy oprócz solidnego bloku jakiegoś mosiądzu potrzebne jest dodatkowe chłodzenie? Peltier? Zauważyłem wahania mocy w niektórych zielonych pointerach (20, 30 mW). Zastanawiałem się czy to wina stabilizatora, czy pompy. W sumie wyciska z baterii siódme poty.\nLasery R i V mają tylko pasywne chłodzenie, bez peltierów. Nie zauważyłem niestabilności w pracy, chociaż nie sprawdzałem dokładnie cy trzymają moc po dłuższej pracy. Diody trochę się grzeją (wyczuwalnie), więc TEC na pewno coś by tutaj dał, ale pytanie brzmi, czy "gra jest warta świeczki".\nZielony ma fabrycznie peltiera, ale tylko do diody. Moc trochę pływa, z tego co się zorientowałem jak kiedyś testowałem ten moduł. Niestabilność szybkozmienna w pointerach (pływanie mocy w dół i w górę tuż po włączeniu) wynika o ile wiem z kiepskiego chłodzenia kryształów. Po dłuższej pracy moc takiego pointera też siada, bo jako całość się przegrzewa i przez to rozstraja. "Wyssane" baterie objawiają się przeważnie spadkiem mocy po kilku-kilkunastu sekundach od włączenia.\nW tej konstrukcji jeszcze nic nie padło. Wcześniej padły mi dwie diody czerwone, takie jak zastosowane tutaj, ale pracowały w ploterze laserowym po kilka godzin przy prądzie 600mA (tu pracują na 350mA). Padła mi też w ten sposób jedna dioda z PHR-803T, ale pędziłem ją na 250mA więc nie ma co się dziwić\nByły w galvach fabrycznie. Heh, nie mam jeszcze tak wyposażonego warsztatu, żeby samemu napylać takie zwierciadła\nUczę się, i jestem członkiem studenckiego chapteru SPIE. Czas niestety już mi się na te zabawy kończy, albo i już się skończył\nNo tutaj to mnie zagiąłeś\nPewien nie jestem, ale nie słyszałem o tym, żeby neodym na wanadianie laserował na innej długości fali niż na yag-u. Wszystkie pointery o ile wiem (oprócz jakichś starych, jednych z pierwszych) mają kryształ YVO4 a długość fali mają podaną 532. Co do samego Nd:YVO4, również dość wiarygodne źródła (np. http://www.rp-photonics.com/vanadate_lasers.html ) podają 1064nm.\n#36 02 Cze 2010 01:01\nFajny sprzęcik poskładałeś, wykonanie REWELACYJNE\nGdzie kupiłeś galva i ile wyciągają przy 8* i 20* ??\nDzięki za soft - czegoś takiego szukałem\nJa aktualnie mam 1 RGY (fioletu 405 aż szkoda mi włączać\n) i jeden projektor z 473 50mW\n, teraz biorę się za składanie - najpierw 532 - jakieś kryształy mi leżą na półce - a później za złożenie RGB\nZ racji braku $$ kupuję kartę dźwiękową 7.1 i będę się męczył z HE-LASERSCAN\nCo do bezpieczeństwa: ten mój RGY wyciąga gdzieś z 250mW (z fioletem będzie ze 400) kilkanaście razy zdarzyło mi się oglądać beamshow z niego (odległość ze 3,5-4m) przy nie jakiejś superdużej prędkości skanowania - do tej pory widzę i jakoś nic mi się nie stało\nmocy wcale nie masz takiej małej i gdzieniegdzie na pokaz się z tym projektorem wciśniesz - tylko daj mu wtedy duży kąt skanowania\n#37 02 Cze 2010 08:19\nFaktycznie, Nd:YVO4 emituje 1064.3 nm. Pomyliłem z Nd:NYAB.\nHologram, który można oglądać w świetle białym\nTakie są zapisywane AFAIR of 1997r na zwykłych płytach holograficznych czułych na podstawowe składowe barwne i nie wymagają światła koherentnego żeby je odtwarzać.\nTeraz powodzeniem cieszy się zapis cyfrowy an nośnikach holograficznych\nhttp://www.opticsinfobase.org/oe/abstract.cfm?uri=oe-16-4-2514 (open access)\nDzięki za info o zielonym laserku. Widzę że żeby to chodziło stabilnie, trzeba będzie odsłonić kryształ i zrobić "zimny palec"\nByłeś pod koniec kwietnia na konferencji w Brukseli? Jeżeli tak, może widziałeś na wystawie to:\nmożna było popatrzeć na pracujące chipy, wyglądało to ładnie. Duża prędkość pracy zwierciadeł. Ładnie też kosztowało\nWprost prosiło się o takie źródło, jakie zrobiłeś\n#38 03 Cze 2010 21:21\nTakie które można oglądać w świetle białym to znam (np. amatorskie z DCG tak działają), ale nie wiedziałem że obraz z takiego hologramu może odwzorowywać poprawnie kolory. Znam tylko takie, które wyglądają mniej więcej tak:\nTen z avatara zapewne cyfrowo robiony i to dlatego. Chyba nie da się jeszcze zarejestrować kolorowego hologramu z fizycznego obiektu ... ?\nSam za dużo nie miałem do czynienia z takimi problemami, ale o ile wiem najważniejsze to zapewnić dobre i równomierne odprowadzanie ciepła (no, w ogólności transfer ciepła) z kryształów do ich uchwytu. Wtedy to już z górki.\nW Brukseli nie byłem, na razie z SPIE byłem tylko na opto meetingu w Toruniu, gdzie naoglądałem się sporo OCT\nZa to przy dobrych wiatrach zawitam w sierpniu na konferencję do San Diego\n#39 06 Cze 2010 11:58\nŻe tak powiem zwykłe, lepsze chińczyki, o mocy do kilku W nie mają sprzężenia optycznego, ale za to temperatura jest wystarczajaco stabilna (jak dobrze pamiętam to przy zmiennej modulacji pompki latała o 0,1°). Jak całość się ustabilizuje cieplnie to fluktacji nie było.Mają przynajmniej dwa TECi i myśle że jest to podstawa. Liniowość nie jest tragiczna i jej nie równość jest dla mnie praktycznie nie odczówalna. Ponadto kilka programów posiada możlwiość mniej lub bardziej konkretnej korekcji. Tu chyba przyda się tylko próg laserowania.\nTak że spokojnie można stwierdzić że brak fotodiody nie jest jakąś tragiczną pomyłką.\nAle o wiele gorzej sprawa wygląda w module gdzie jest sama dioda- czyli np czerwień.\n#40 10 Cze 2010 23:41\nWrzucam płytkę do Popelscana, może się komuś przyda\n- Symbole elementów na płytce nie zgadzają się ze schematem!\n- Trzeba doprowadzić za pomocą zworki zasilanie układu 74hc574 (nóżka 20 do +5V)\n- Dwa z rezystorów SMD na płytce to zworki (rezystor SMD 0Ω).\n- Ścieżki narysowane jako Top Layer to zworki z drutu.\n- Płytka jest zrobiona pod dwie obudowy układu LM7805 - można użyć SMD 8-nóżkową lub TO-92.\n- Na płytce są rezystory szeregowo z wyjściami, których nie ma na schemacie. Można tam wstawić resory dopasowujące impedancję do linii, jeśli jest taka potrzeba. Jeśli nie, można wstawić zworki lub dowolne rezystory o niewielkiej rezystancji (ale wszystkie powinny być takie same).\nWystępują też jakieś niezgodności płytki ze schematem jeśli chodzi o kolejność użycia wzmacniaczy operacyjnych, oraz kolejność użycia przerzutników z układu 74hc574. W każdym razie mimo tych niezgodności, schemat jest ideowo poprawny a płytka też jest OK i działa. Niezgodności wynikły w czasie projektowania płytki, a schemat potem nie został skorygowany.\nPłytka gotowa do druku na papierze kredowym jest w PDF-ie w załączniku. Umieszczam również jeszcze raz zdjęcia i schemat:\nMultilayer Composite Print.pdf Download (37.89 KB)\n#41 13 Cze 2010 15:53\nponownie kolegę i gratuluję mega projektu\n1. Gdzie nabyłeś filtry dichroiczne ? zwłaszcza ten do RGY ?\n2. Pisałeś że nie można łączyć beamspliterem więcej niż 2 wiązki.. jesteś pewien ?\ntu jest więcej: http://www.youtube.com/watch?v=5rJkOlQLA0w\n3. Pisałeś wyżej że interfejs USB to sporty wydatek i problem ? ja sobie taki kupiłem od jednego z kolegów elektrodowiczów za jakieś 200 zł oczywiście mówię o interfejsie "bILDA"\n4. Nie podałeś prędkości skanowania galv\n#42 14 Cze 2010 00:25\nA może coś w tym temacie zaprezentujesz swoją własną konstrukcje i twoje uwagi .... może będą godne zauważenia?\nZazdrość z powodu własnej infantylności często gubi a zwłaszcza jak coś się zaczyna wieczorem, że się coś zbuduje i wymyśli a rano nic z tego nie wynika po za nocną marą i codziennym dniem nieudacznika to się wszystko skrytykuje, żeby się w tym nieudacznictwie dobrze poczuć.\nWpierwy trzeba samemu tak jak autor udokumentował coś zbudować i przy okazji mieć pojęcie techniczne a nie tylko latać po internecie i się wypowiadać często o tym czego się nie ma zielonego pojęcia.\nTrochę rozwagi, bo tu nie tylko czytają posty idioci a przy okazji polecam chwilę czasu i Dostojewskiego.l\nPodziwiam twój projekt i wyrażam duże słowa uznania.\n#43 14 Cze 2010 09:15\nŻe co ? Haha drogi kolego..\nNie mam zielonego pojęcia o co Ci chodzi chyba coś bierzesz siadając do kompa\nChcesz mój projekt to użyj opcji szukaj\n#44 14 Cze 2010 15:53\nwpserwistv73, też nie wiem w czym tkwi Twój problem... Szczerze mówiąc, jak tak czytam Twojego posta, to wygląda jak byś sam do siebie pisał. Ja nie dostrzegam żadnych złośliwości czy czegokolwiek złego w pytaniach użytkownika LaserKlos, a jeśli macie "na pieńku" osobiście, wówczas to nie jest miejsce na poruszanie takich spraw...\ngratuluję mega projektu\nU mnie można nabyć\nI w razie chęci nabycia radzę się spieszyć, bo za dwa tygodnie wciąga mnie czarna otchłań.\nTak, jestem pewien. Na filmiku, który pokazałeś widzę właśnie dwa beamsplittery polaryzacyjne, które łączą po dwie wiązki, nie więcej\nTo, co się dzieje dalej już nie ma żadnego związku z polaryzacją. Po prostu dwie wiązki są "przytulane" jedna do drugiej.\n1. czy jest sens inwestować w bildę? Czy to działa z sensownym oprogramowaniem?\n2. cena 200zł to cena za jaką Tobie się udało to dorwać, nie cena po jakiej można kupić u normalnego sprzedawcy.\nOficjalnie 20kpps, przy pomiarach wychodziło różnie i nie pamiętam już jakie to były prędkości, ale na obrazku testowym ildy się w miarę zgadzała ta prędkość.\n#45 22 Cze 2010 00:22\nWe wcześniejszych postach padła sugestia na temat zastosowania czujnika ruchu w polu rażenia aby ochronić wzrok przed uszkodzeniem i w pore wyłączyć laser. Duży problem stanowiło by wyznaczenie strefy zadziałania takiego czujnika i ustawienia go na taki obszar zadziałania, ale nawet gdyby to zostało rozwiązane to te działania na nic się zdają - czas zadziałania klasycznego czujnika pasywnej podczerwieni jest conajmniej o rząd wielkości (10 razy) dłuższy niż czas potrzebny na uszkodzenie wzroku przez laser o mocy 500mW.\n#46 22 Cze 2010 17:12\nNikt nie robiłby tak, żeby "pole rażenia" lasera dokładnie pokrywało się z polem detekcji czujki, chociażby dlatego, że się nie da. Jeśli obszar detekcji byłby odpowiednio większy od obszaru oświetlanego przez laser, to można ominąć problem opóźnienia zadziałania czujki. Ale tak czy siak, moim zdaniem w tym przypadku jest to gra nie warta świeczki. Co innego oczywiście w przypadku sprzętu i widowni "z prawdziwego zdarzenia".\n#47 25 Cze 2010 14:40\nCo do płytki Popelscana, jeszcze jedna uwaga. Na zdjęciu nie widać rezystorów 10k, co może być mylące dla niektórych. Otóż w miejscach gdzie miały być rezystory 10k są po dwa 20k jeden na drugim (czyli połączone równolegle).\n#48 13 Lip 2010 18:13\nA co myślicie o interfejsie na USB przy użyciu: PDIUSBD12(USB->LPT)?\n#49 17 Sie 2010 20:00\nCzy ktoś składał tą płytke właśnie ja skończylem i nie zabardzo to działa mam z nia problem. Po podłączeniu wyświetla jedynie jakby łezkę niezalenie od wybranej grafiki.\n#50 17 Sie 2010 21:06\nMowisz o moim popelscanie? Jesli tak, to:\n- jakiego programu uzywasz?\n- pokaz zdjecie tej plytki co zmontowales.\n#51 18 Sie 2010 09:10\nZgadza sie jest to ten popelscan z tematu używan Poplescana 3.1 i NLS 167 na obu jest to samo sygnal który wychodzi z karty to niewiadomo co tak samo z TL431 po zamontowaniu wyleciał odrazu w powietrze wydaje sie że albo mam dziwny uklad w SMD albo płytka jest pod układ innej firmy :/ za nim padł 74hc584 , po wymontowaniu wygaszania i zostawieniu samych daców dalej sygnal z daców ten sam :/\n#52 18 Sie 2010 18:38\nZ TL431 to w pewnym stopniu moja wina. We wczesniejszym poscie napisalen, ze plytka jest zrobiona bod dwie obudowy TL431. Nie wiem czemu napisalem TL431, bo to jest LM7805... Schemat jest poprawny, a tamtego posta wlasnie poprawilem. Jesli wstawiles tam TL431 to dlatego wlasnie szlag go trafil, i rowniez 74hc574 (napisales 74hc584 - zakladam, ze to literowka). Powinienes zauwazyc niezgodnosc ze schematem, jednak moja wina tez jest niepodwazalna, wiec bardzo przepraszam za ta pomylke. Zamontuj LM7805 i sprawdz napiecie na jego wyjscu. Jak bedzie OK (5V) to dopiero wlutuj 74hc574. Upewnij sie tez najpierw, czy negatory to przezyly.\nDAC-e powinny byc OK po tej calej przygodzie. Czy w programie masz ustawione, ze uzywasz wersji RGB? W Popelscanie 3.1 (polecam go do testow, bo dziala od razu a z NLS troche mi zajelo zanim go doprowadzilem do dzialania) trzeba zaznaczyc o ile pamietam "switch PCB" w glownym oknie programu, czy cos takiego. Upewnij sie tez, ze masz kabel LPT 1:1 - ja swego czasu walczylem z tym ukladem dosc dlugo a okazalo sie potem ze kabel LPT mialem jakis dziwny...\nA poza tym... ladnie to tak wykorzystywac czyjas prace i wymazywac jego podpis?\n#53 20 Sie 2010 12:02\nOk znalazłem przyczyne teraz mam kolejny problem na jednym z kanalow obraz jest 5x razy weższy od drugiego zamiana LM-ów czy daców nic niedaje sam juz niewiem niby rezystory sa identyczne na obu kanałach, może ktoś miał taki sam przypadek.\n#54 20 Sie 2010 18:05\nA jak ustawienia w programie? Nie pamietam czy popelscan umozliwia tego typu korekcje, mozliwe ze tak. Masz mozliwosc obejrzenia przebiegu w roznych punktach ukladu za pomoca oscyloskopu?\n#55 23 Sie 2010 13:45\nProgram nie umożliwia korekcji tego typu co do dostępu do oscyloskopu niemam takiej możliwości tak poza tym z kąd wziołeś beam cube dla czerwieni nigdzie nie mogę go znaleść wszystkie trafiają mi się do łączenia ir + czerwień ?\n#56 24 Sie 2010 00:21\nTak sobie oglądałem YT i jedno nagranie podsunęło pewien pomysł co do udoskonalenia/rozszerzenia Twojego projektu.\nJeżeli da radę zdobyć fosforescencyjną powierzchnię (fosforescencyjny materiał, z którego można zrobić taką powierzchnię) jak na tych filmach:\nTo myślę, że mógłbyś zbudować pokaz slajdów (może nie w kolorze, ale monochromatyczny tak). A działałoby to tak, że laser oświetla powierzchnię linia po linii (tak, jak w kineskopie wyświetla się obraz), szybkość i czas takiego oświetlenia byłaby determinowana przez możliwości techniczne mechanizmu odchylania promienia.\nW praktyce, to "odświeżenie" byłoby widoczne (przejazd jasnej poziomej linii z góry na dół przez cały "ekran") i trwałoby to ułamek sekundy lub może nawet całą sekundę, ale obraz byłby stabilny. Odstęp czasowy między "odświeżeniami" należałoby wypraktykować samemu.\nCo o tym myślisz? Realizacja byłaby kwestią zdobycia tej substancji i opracowania programu, który w taki sposób steruje laserem. W maszynie chyba nic nie trzebaby już zmieniać.\n#57 24 Sie 2010 00:59\nW takim razie kliknij "swap x/y" (jesli jeszcze tego nie zrobiles). Jesli osie w obrazie sie zamienia, ale dalej obraz bedzie 5x mniejszy w tej samej osi, to jedyne co przychodzi mi do glowy, to sprawdzenie rezystorow na plytce, oraz zmierzenie czy oba DAC-e dostaja takie samo napiecie odniesienia. Zakladam ze obraz na obu osiach jest rowny i poprawny, tylko osie nie maja tej samej skali.\nNie widzialem filmikow (youtube zablokowany w pracy\n) ale chyba wiem o co Ci chodzi. Tak, moglbym to zrobic, ale:\n1. Nie jest tak prosto zdobyc duzy arkusz fosforyzujacej powierzchni. Mozna niby pomalowac cos taka farba, ale nie wiem czy to dobrze wyjdzie.\n2. Piszesz o obrazach rastrowych - moim zdaniem rysowanie w ten sposob obrazow wektorowych jest bardziej efektowne\n3. Nie jest do tego potrzebny projektor RGB, wystarczy 405nm.\n4. Moj projektor nie sluzy tylko do wyswietlania grafiki, ale rowniez (a moze przede wszystkim) do tzw. beamshow. Czyli po prostu nie jest przeznaczony do tego typu zastosowania, jak podales. Mozna zrobic znacznie prostszy projektor, z tylko jednym laserem fioletowym lub UV, i sie bawic w cos takiego.\n#58 14 Wrz 2010 22:02\nmożna wiedzieć skąd wziąłeś same filtry dichro?\n#59 15 Wrz 2010 11:24\nKupić w sklepie, albo z rozbiórki napędu DVD.\nPrzeczytaj cały topic, było już o tym.\n#60 15 Wrz 2010 22:06\nZ DVD to raczej nie da rady nic dobrego wyciagnac.


Zgarniamy nagrody PTS!\nZgarniamy nagrody PT...\nWspaniałe sukcesy naszych doktorantów! Prace magisterskie napisane w Instytucie Socjologii UAM z nagrodami Polskiego Towarzystwa Socjologicznego!\nNagroda im. Floriana Znanieckiego to nagroda wręczana najlepszym pracom magisterskim z zakresu socjologii. Niezwykle miło nam poinformować, że w tym roku główna nagroda została przyznana pracy naszego doktoranta - mgr. Bartosza Ślusarskiego. Wyróżnienie w tej kategorii zdobyła natomiast mgr Marta Kluszczyńska.\nPełna lista laureatów znajduje się na oficjalnej stronie Polskiego Towarzystwa Socjologicznego (TUTAJ).


MANUBA kolekcja GDD to seria produktów stworzonych specjalnie na okazję festiwalu Gdynia Design Days. Każdy z produktów jest owocem współpracy projektanta z rzemieślnikiem. Oprócz efektu końcowego ważna jest też wymiana doświadczeń pomiędzy projektantem wnoszącym nową ideę projektową, a mistrzem tradycyjnego rzemiosła.\nPierwszą serię produktów marki MANUBA wprowadzono na rynek w 2016 roku w ramach 9. edycji Gdynia Design Days. Tegoroczna edycja 2017 kontynuuje ideę odzyskiwania zapomnianego rzemiosła. Odwołując się do tematu przewodniego festiwalu, MANUBA kolekcja GDD 2017 jest inspirowana pejzażem posztormowej plaży. Silny wiatr wzburza fale. Woda wyrzuca na brzeg swoje bogactwo. Po burzy zawsze przychodzi cisza, która ukazuje odciśnięte na piasku ślady.\nW tym roku do współpracy zaproszeni zostali trzej projektanci: Stanisław Czarnocki, Natasza Grześkiewicz oraz Karolina Navus-Wysocka, którzy magię widoku utworzonego przez sztorm połączyli z tradycyjnymi technikami kowalstwa artystycznego, tapicerstwa oraz wyrobów z wosku pszczelego. Dzięki ich współpracy z warsztatami rzemieślniczymi, każdy uczestnik festiwalu Gdynia Design Days będzie mógł zabrać kawałek brzegu Bałtyku do domu. Produkty marki MANUBA są dostępne w sprzedaży podczas GDD2017.\nSZTORM Gdynia Design days


"Dżentelmeni i wieśniacy" sezon 2, odcinek 2. Jak przetrwać sesję z udziałem roznegliżowanych modelek? [WIDEO+ZDJĘCIA] - Telemagazyn.pl\nKrzysztof Połaski 07.03.2018 19:20, Dżentelmeni i wieśniacy\n"DŻENTELMENI I WIEŚNIACY" - SPRAWDŹ PROGRAM TV\nWieśniak, który na kilka dni zawita do stolicy, będzie musiał stoczyć walkę z czyhającymi tam pokusami. A tych od samego początku będzie mnóstwo. Jak odnajdzie się na imprezie urodzinowej u brata dżentelmena? Jak zniesie pierwszy raz na kręglach, rozrywce niemal narodowej kraju, skąd pochodzi. Czy zgodzi się na sesję fotograficzną w towarzystwie roznegliżowanych modelek? To będzie dla niego ciężka konfrontacja wartości.\n2. sezon hitowego programu już od czwartku w TTV! [WIDEO+ZDJĘCIA]Zobacz więcej\nW jego „Jakubowej zagrodzie” żona wraz z siedmiorgiem dzieci będzie gościć modela z Warszawy – Gabriela. Elegancki singiel, który nie liczy ile na siebie wydaje, będzie musiał zaopatrzyć liczną rodzinę w jedzenie i ubrania za 130 złoty. Jak się sprawdzą jego maniery podczas pierwszego posiłku z tradycyjną rodziną. Czy uważający się za człowieka sukcesu dżentelmen sprosta wyzwaniom codziennego życia na wiejskim gospodarstwie? To będzie pouczająca dla obydwu stron zamiana.\n"DŻENTELMENI I WIEŚNIACY" - Premiera 8 marca, czwartek, godz. 22:30\nPrzecież ten dzentelmen to polska wieś. Przyjechał do Warszawy na studia i już jest warszawiak jak większość w Warszawie. Płakać się chce.\nMasz racje i to chyba z Pragi. ....-!\nFaktycznie..ta blondyna to prostytutka.Moslem. okazje poznac osobiscie :-) jednym slowem dno.Jaka x niej modelka? Niska z widocznym zezem ..Tak wygladaja modelki? Nie ...tak wygladaja dziwki w podrzednych burdelach.P.S NIE SKORZYSTALEM :) A TVN powinien zwracac uwage na to kogo zatrudnia do swoich produkcji\nKtoś wie jak nazywa się Gabriel z dzisiejszego odcinka?\nTVN znowu promuje dziwki.Ta blondyna z zezem niby modelka to prostytutka


Aachen Grudziądz połączenie autokarowe Sindbad\nLista dostępnych połączeń międzynarodowych Sindbad z Aachen do Grudziądz. Jak można zobaczyć po prawej stronie są aktualne połączenia, z przedstawionych kursów proszę zaznaczyć jeden, czerwony kolor ceny oznacza promocję. Jeśli chcesz możesz zmienić kryteria szukania (datę wyjazdu, datę powrotu, ilość pasażerów i rodzaj biletu) : Zmień parametry wyszukiwania, aby zmienić miejscowości proszę kliknąć w nowe wyszukiwanie.\nSindbad jest aktualnie największa firma przewozowa nie tylko w naszym kraju, już ponad 30 lat, działamy od 1983 r.. W tak długim okresie doczekał się pokaźnej grupy klientów którzy z przyjemnością korzystają z usług Sindbada, i o firmie przewozowej Sindbad. Oferta obejmuje przejazdy do trzystu dwudziestu miast na terenie Europy w 21 krajach z wyjazdem z około 200 miast w Polsce. Obecnie posiada ponad dwieście autobusów znanej niemieckiej firmy Setra komfortowo wyposażonych, tabor jest przez cały czas unowocześniany, aby polepszyć komfort jazdy. W trakcie podróży dla pasażerów wyświetlany jest film, są także przewidziane przystanki.\nJesteś zdecydowany na wyjazd do Grudziądz z Aachen skorzystaj z naszej wyszukiwarki przy pomocy której w kilka minut kupisz bilet autokarowy. W sytuacji kiedy potrzebujesz pomocy lub masz pytania nasi konsultanci z przyjemnością odwiedzą na pytanie, można kontaktować się telefonicznie, lub wysłać zapytanie mailem w zakładce kontakt można również wysłać zapytanie za pomocą formularza. Warto zwrócić uwagę na cenę biletu która zależy od daty planowego wyjazdu, wskazany jest zakup kilka dni przed podróżą, w okresy świąteczne i wakacyjny w owym czasie ukazują się nowe miasta w wyszukiwarce i atrakcyjne ceny. Są również dostępnę zniżki, o ile są dostępne do wybrania i ma się do nich prawo.\nWyszczególnie ceny biletów to ceny końcowe naturalnie bez opłat lub innych naliczeń. Biuro podróży Sindbad życzy udanej podróży.


Znaczna poprawa nastrojów inwestorów. To najlepszy wynik od 3 miesięcy – Edukacja i Analizy – SII\nZnaczna poprawa nastrojów inwestorów. To najlepszy wynik od 3 miesięcy\nIndeks Nastrojów Inwestorów (INI) obliczony na podstawie ankiety przeprowadzonej wśród graczy w dniach 10-17 maja 2018 roku osiągnął wartość -11,6 pkt. Ostatni raz wyższy poziom tego wskaźnika obserwowaliśmy po badaniu wykonanym w dniach 8-15 luty 2018 roku.\nWynik INI pokazuje, że nadal największą grupę spośród przebadanych inwestorów stanowią niedźwiedzie. Gracze Ci są zdania, że ciągu kolejnych 6 miesięcy na rynku będzie panował trend spadkowy. Lepszy wynik od tego obserwowanego obecnie, wskaźnik zaprezentował w pierwszej połowie lutego. Wówczas jego wartość wyniosła -4,3 pkt.\nOptymistyczny jest fakt, iż w ciągu tygodnia Indeks Nastrojów Inwestorów wzrósł aż o 16,6 pkt. Tak mocnej zwyżki tego wskaźnika nie było od stycznia tego roku. Wyższy wzrost obserwowaliśmy ostatnio po badaniu przeprowadzonym na przełomie 2017 i 2018 roku.\nSpośród inwestorów biorących udział w badaniu, 44,9 procent z nich uważało, że na rynku w ciągu kolejnych 6 miesięcy obecny będzie trend spadkowy. Jest to o 11,5 punktu procentowego mniej niż tydzień wcześniej. “Byków” było 33,3 procent, o 5,2 punktu procentowego więcej tydzień do tygodnia, a za trendem bocznym opowiedziało się 21,8 procent graczy (+6,3 punktu procentowego).\nPoprawie nastrojów polskich inwestorów towarzyszył spadek notowań głównych indeksów. WIG w okresie 11-17 maja stracił ponad 1 procent, a WIG20 poszedł w dół o ponad 3 procent. Z kolei mWIG40 oraz sWIG80 zaliczyły w tym czasie symboliczne straty. Mocno na wartości zyskiwały spółki zajmujące się tworzeniem gier, co również mogło wpłynąć na poprawę nastrojów na rynku.\nSpośród krajowych danych makroekonomicznych najważniejszy był wtorkowy wstępny odczyt PKB za pierwszy kwartał. Według GUS, rok do roku wskaźnik wzrostu gospodarczego w Polsce urósł o 5,1 procent. Oprócz tego krajowi inwestorzy poznali decyzję RPP, która pozostawiła stopy procentowe na dotychczasowym poziomie.\nW USA coraz mniej niedźwiedzi\nWśród amerykańskich inwestorów najwięcej (42,74 procent) jest tych, którzy w ciągu najbliższych 6 miesięcy spodziewają się na rynku trendu bocznego. Na przestrzeni tygodnia ich udział wzrósł o niespełna 2 punkty procentowe. Byki stanowią 36,68 procent (+3,16 punktu procentowego tydzień do tygodnia), a inwestorów spodziewających się bessy jest 20,58 procent (-4,95 punktu procentowego tydzień do tygodnia).\n*dane zebrano podczas badania przeprowadzonego w dniach 10.05-17.05.2018


Ciuchy bez metek i brak drogiego telefonu to powód do kpin? Prawda jest smutna - Rodzicedzieci.pl\nAleksandra Broda Posted on 5 października 2018 16 stycznia 2020\n„Wiecie co dziewczyny, nie wiem co robić”- pisze Agata na pewnym forum dla mam:\n„Razem z moją córką wybraliśmy się w sierpniu do sklepu, żeby wybrać dla niej nowy plecak. Majka sama wybrała taki co jej się podobał – wiecie, stonowane kolory i brak jakiś większych aplikacji, żeby wyglądać doroślej – w końcu ma już 12 lat! Dzisiaj przychodzi ze szkoły, rzuca tym plecakiem i krzyczy, że mnie nienawidzi:\n-Mamo! Wszyscy się ze mnie śmieją, bo to zwykły plecak z Tesco! Nikt nie ma takiego śmiecia, tylko ja muszę się wstydzić, że mam biednych rodziców!\nZatkało mnie, aż zrobiło mi się słabo. Plecak kosztował 100 zł, więc uważam, że to i tak bardzo dużo. Nie mogę zrozumieć…”\nCzy markowe ciuchy są dzisiaj przepustką, aby przynależeć do jakiejś „fajnej” grupy rówieśniczej? Czy dzieciaki dzielą się w szkole na tych, którzy mają drogie ubrania i na tych, co ich nie mają? Okazuje się, że tak. Chociaż problem był obecny praktycznie od zawsze, to dzisiaj nabiera on poważnego rozpędu. Próby wprowadzenia mundurków niestety nie przyniosły pożądanego efektu, ponieważ dzieciaki i tak wiedzą, kto „ma lepiej w domu”. Rodzice często nie zdają sobie sprawy z tego, że ich dzieci mogą w szkole być gnębione z powodu gorszego ubioru lub statusu społecznego. Szkalowanie pojawia się już w pierwszych klasach podstawowych!\nMówiąc o markowych ciuchach należy wspomnieć również o markowych telefonach i gadżetach, a nawet kosmetykach. Internet pozwala młodym ludziom na oglądanie treści, które są kierowane niekoniecznie do nich, lecz do ich rodziców. Wszelkiego typu reklamy oraz treści działają na podświadomość najmłodszych odbiorców. Takie działania niszczą w dzieciach poczucie odrębności i wyjątkowości a kierują ich na konsumpcjonizm już od najmłodszych lat. Rodzice często też nie są bez winy – oni sami wpadają w wielką pułapkę reklam, które codziennie sugerują im, że jeśli nie kupią dziecku markowych butów z radiem w gratisie, to ich dzieci niczym się nie wyróżniają.\nOczywiście nie można nikomu zabronić kupowania markowych rzeczy, ponieważ każdy ma prawo do pełnej swobody w wyborze ubrań i wszelkiego typu dodatków. Nie jest problemem to, że kogoś stać, problemem jest to, jak do tego podchodzi. Jak się okazuje, niektórzy opiekunowie nie wpajają dzieciom odpowiednich wartości. A dzieciom trzeba na każdym kroku uświadamiać, że pieniądze i metki nie świadczą o tym, że ktoś jest lepszy. Trzeba uczyć, że osoby, które nie mogą lub z jakichś względów nie chcą nosić drogich ubrań i telefonów, nie są ani trochę gorsze. Dzieci lubią czuć się lepsze od innych. W szkołach często można zauważyć niezdrową rywalizację o rzeczy, o których młodzi nie powinni jeszcze nawet myśleć. Tymczasem już najmłodsi w szkołach przekrzykują się kto ma lepszy telefon i porządniejsze buty. Winni takim zachowaniom są głównie rodzice, którzy nie chcą wpływać na tok myślenia swoich dzieci i którzy udają, że problemu nie ma. Drugim aspektem jest również to, że opiekunowie sami nie potrafią się zachować w pewnych sytuacjach, dając przykład swoim dzieciom. Matka, która obgaduje swoje znajome. Ojciec, który pokazuje palcem na panią sprzątającą i mówi: „Jak się nie będziesz uczył, to tak skończysz”. Nienawiść i poczucie wyższości można spotkać również na różnych grupach dla mam, gdzie matki nierzadko oceniają inne, nie pozostawiając na nich suchej nitki. A dzieci to wszystko widzą, czują i powtarzają.\nKto cierpi na tym najbardziej? Oczywiście dzieci. I to zarówno te, które mają markowe ciuchy i ubrania, jak i te, których na nie nie stać. Te szkalowane przez rówieśników nierzadko zmagają się z depresją i zaniżoną samooceną, a te, co znęcają się nad innymi mogą ponieść nawet konsekwencje prawne, a w przyszłości mogą mieć problemy z komunikowaniem się i brakiem znajomych. Każdy kiedyś poniesie konsekwencje, więc obowiązkiem każdego rodzica jest nauka i wpajanie pewnych wartości, nim będzie już za późno. Obserwacja ze strony nauczycieli i rówieśników również jest bardzo ważna. Ignorowanie tego typu sytuacji może skończyć się nawet samobójstwem poszkodowanego. Stawka jest więc bardzo wysoka, najwyższa.\nTags: dokuczanie rówieśników, markowe ubrania dla dzieci, wartości


Pretender i G-Mart, razem dla KKS-u ! - KKSKalisz.pl\nPretender i G-Mart, razem dla KKS-u !\n23 stycznia 2017 23 stycznia 2017 Karina Zachara\nFirma Pretender, nadal będzie jednym z głównych sponsorów trzecioligowej drużyny seniorów KKS-u. Do grona podmiotów wspierających naszych piłkarzy dołączył też G-Mart, Grzegorza Werblińskiego.\nWarunki dalszej współpracy z firmą Pretender, a także nowym partnerem klubu, jakim jest G-Mart,uzgodnione z właścicielem obu podmiotów Grzegorzem Werblińskim, są – jak zaznacza Robert Trzęsała, prezes KKS-u bardzo korzystne. – Szczegółów nie będziemy zdradzać, ale zapewniam, że pan Grzegorz Werbliński zaoferował solidne wsparcie. Firma Pretender, która już od początku sezonu dała się poznać jako rzetelny partner, zainteresowany dalszym rozwojem naszego seniorskiego zespołu, w kolejnych miesiącach nie tylko podtrzyma, ale nawet zwiększy swoje zaangażowanie w tym zakresie. Do tego, w gronie naszych sponsorów pojawił się kolejny, G-Mart. W kontekście ligowej wiosny, co do której mamy bardzo ambitne plany, to dla nas bardzo ważne deklaracje – podkreśla z zadowoleniem Robert Trzęsała.\nPretender to, od blisko 15 lat, największy krajowy producent karm dla psów i kotów. Produkty firmy, wytwarzane z prawidłowo dobranych, wysokiej jakości surowców stanowią smaczny, pełnowartościowy i urozmaicony posiłek dla naszych czworonożnych pupili. Stały nadzór jaki sprawują nad zakładem służby weterynaryjne, a także wykwalifikowany personel, posiadający doświadczenie w branży spożywczej są gwarantem, że proces produkcyjny przebiega według wszelkich standardów i norm jakościowych i higienicznych stosowanych w produkcji żywności. Jakość – obok ceny, innowacyjności i doświadczonej załogi – to najważniejszy atut firmy Pretender, bo tylko w ten sposób można spełnić wysokie wymagania nabywców, a tym samym zapewnić sobie rynkowe powodzenie pojedynczego lub też całej gamy produktów. Swoje produkty Pretender sprzedaje nie tylko w Polsce, ale także w Europie Środkowo-Wschodniej, od krajów bałtyckich po morze Śródziemne.\nFirma G-Mart specjalizuje się głównie w krajowym i międzynarodowym transporcie drogowym towarów. Dysponuje chłodniami, o różnej ładowności, wyposażonymi w windy i rejestratory. Podwójna obsada kierowców w samochodach sprawia, że przewożone ładunki trafiają bardzo szybko do klienta.\nZarówno firma Pretender jak i G-Mart mają swoje siedziby w Dębniałkach Kaliskich 26. Zachęcamy do skorzystania z oferty naszych sponsorów.\n← Rocznik 2004 w turnieju KOZPN-u\nAdam Święcicki zasila szeregi KKS-u Kalisz →


Dallas McCarver IFBB Pro - Forum SFD\nsłowa kluczowe: dallas , mccarver , ifbb\nIlość wyświetleń tematu: 165506\nNapisał(a) 21 February 2015 6:29 PM\nJest liderem w tym dziale Szacuny 1327 Napisanych postów 19264 Na forum 14 lat Przeczytanych tematów 724395\n23 letni Amerykanin Dallas McCarver,swoj debiut na scenie pro ma jeszcze przed soba, ale jest juz uznawany z jednego z bardziej obiecujacych zawodnikow mlodego pokolenia. Karte Pro zdobyl wygrywajac kategorie Super Heavyweight i Overall w konkursie IFBB North American Championships 2012, majac 21 lat. Zostal tym samy jednym z najmlodszych zawodowcow w historii bb, a drugim po Shawn Ray'u, ktory rowniez w tak mlodym wieku wygral karte Pro w zawodach USA. McCarver trening silowy rozpaczal w szkole sredniej jako uzupelnienie do football'u ktory wtedy trenowal. Po pewnym czasie, jednak zrezygnowal z tego sportu i zajal sie juz tylko kulturystyka, z mysla o startach w zawodach. 18 miesiecy przygotowan typowo kulturystycznych przniosly efekty, W swoich pierwszych dwoch zawodach w roku 2011, Dallas wygrywa swoja kategorie a takze Overall. W roku 2012 startuje w kolejnym konkursie, ktory byl juz zawodami o wysokiej randze, na ktorym mozna bylo uzyskac karte Pro - North American Championships 2012, Dallas wygrywa i w tym konkursie wage Super Heavyweight a takze Overall, i oczywiscie uzyskuje status zawodowca.\nNajblizszy start ktory bedzie jego pro debiutem, McCarver planuje na 23 maja w zawodach California Pro.\nUrodzony: 9. kwiecien 1991, Jackson, TN\nWzrost; 183 cm\nWaga startowa: 118 kg ( North American Championships 2012)\nWaga poza sezonem: 139 kg ( styczen 2015)\n2011 NPC Battle at the River Championships - 1 miejsce\n2012 IFBB North American Championships - 1 miejsce + overall\n2015 IFBB California State Pro - 1 miejsce\n2015 IFBB Olympia Weekend - 13 miejsce\n2016 IFBB Wings of Strength: Chicago Pro - 1 miejsce\n2016 IFBB Mr. Olympia - 8 miejsce\n2016 IFBB Arnold Classic Europe - 9 miejsce\n2017 IFBB Arnold Classic - 2 miejsce\n2017 IFBB Arnold Classic Australia - nie ukończył zawodów (problemy zdrowotne)\n2017 IFBB New Zealand Pro - 2 miejsce\nZmieniony przez - ASNF w dniu 2017-06-30 22:25:54\nNapisał(a) 4 January 2018 10:57 AM\nSzacuny 5352 Napisanych postów 70837 Wiek 37 lat Na forum 18 lat Przeczytanych tematów 721646\nllas Lee McCarver, był amerykańskim, młodym kulturystom. Urodziny 9 kwietnia 1991 roku w Henderson, Tennessee. Zmarł 22 sierpnia 2017 roku w Delray Becha na Florydzie.\nW wieku 21 lat rozpoczął karierę zawodowego kulturysty, zdobywając kartę zawodowca, wygrywając kategorię Super Heavyweight i overall w konkursie IFBB North American Championships 2012. Tym samy został okrzyknięty jednym z najmłodszych zawodowców w historii kulturystyki. Ponadto zasłużył również wieloma osiągnięciami:\n- w 2011 roku zajął on 1 miejsce na NPC Battle at the River Championships,\n- w 2012 roku zajął 1 miejsce w IFBB North American Championships,\n- w 2015 roku zajął również 1 miejsce w IFBB California State Pro,\n- w 2015 roku zajął także 13 miejsce w IFBB Olympia Weekend,\n- w 2016 roku zają 1 miejsce w IFBB Wings of Strength: Chicago Pro,\n- w 2016 roku zajął 8 miejsce w IFBB Mr. Olympia,\n- w 2016 roku zajął 9 miejsce w IFBB Arnold Classic Europe,\n- w 2017 roku zajął 2 miejsce w IFBB Arnold Classic,\n- w 2017 brał udział w IFBB Arnold Classic Australia, ale nie ukończył zawodów z powodów problemów zdrowotnych,\n- w 2017 roku zajął 2 miejsce w IFBB New Zealand Pro.\nNiestety 22 sierpnia jak z ustaleń wynika, młody olbrzym zadławił się podczas spożywania kolacji, inne źródła mówią, jakby doszło do zawału serca, czego wynikiem był zgon kulturysty.\nNa pewno będzie on wzorem dla wielu młodych, gdyż swoją postawą pokazywał, że warto walczyć o marzenia, a także realizować się w tym, co się lubi. Kulturystyka była jego pasją, a on sam był w ostatnim czasie wielkim odkryciem na scenie kulturystycznej.\nNapisał(a) 21 February 2015 6:30 PM\nZmieniony przez - Possible w dniu 2015-02-21 18:32:34\nNapisał(a) 21 February 2015 6:33 PM\nNapisał(a) 21 February 2015 6:34 PM\nIFBB North American Championships 2012\nNapisał(a) 21 February 2015 6:36 PM\nNapisał(a) 21 February 2015 6:39 PM\nNPC Bayou Muscle Contest 2014 , goscinne pozowanie\nZmieniony przez - Possible w dniu 2015-02-21 18:39:54\nNapisał(a) 21 February 2015 6:43 PM\nI aktualne zdjecie, 14 tygodni przed California Pro 2015\nZmieniony przez - Possible w dniu 2015-02-21 18:44:27\nNapisał(a) 21 February 2015 9:50 PM\nJest liderem w tym dziale Szacuny 4304 Napisanych postów 48506 Wiek 31 lat Na forum 14 lat Przeczytanych tematów 519455\node mnie fotki z fajnej sesji\nNapisał(a) 21 February 2015 10:20 PM\nNapisał(a) 23 February 2015 7:05 PM\ndzięki za założenie tematu possi\nNapisał(a) 1 April 2015 1:00 PM\nDallas na zdjeciu po lewej - 7.5 tygodnia przed California Pro 2015 ( 127.5 kg) Na zdjeciu po prawej stronie w roku 2012, 4 tygodnie przed North America Championships ( 115.5 kg)\n"Żelazna wiedza - mięśnie ud i mięśnie pośladkowe" Warsztaty , 28.03.2015 Swarzędz\nKevin Levrone - już jutro w OPOLU


Kompaktowa alternatywa Sennheiser PXC 550 - Co kupić | słuchawki - Forum.MP3store.pl\nAsked by imaniak\nAktualizacja, kupione w ciemno Beyerdynamic BTA po przesłuchaniu m.in. Bang'ow, Pioneerow, Bose, Soundmagic i nie żałuje!\nBy Grat Dalton\nSzukam słuchawek dokanałowych do około 150zł z wysyłką z polski.\n-często słuchowiska,audiobooki poza domem\n-scena, dobre wygłuszenie\n-muzyka: Dance/Electronic, klasyczna,czasem coś basowego\n-źródło: telefon czasem laptop\nJeśli nic w tej cenie nie spełnia wymagań to polećcie proszę po prostu dobre słuchawki z wysyłką z polski w mniej więcej tych pieniądzach a na podstawie recenzji wybiorę coś dla siebie.\nposzukuję słuchawek dokanałowych z funkcją Active Noice Cancelling do 500 zł (możliwie jak najtaniej, bo jestem studentem 😉). Jest ona kluczowa, ponieważ słuchawki mają służyć do nauki w zatłoczonych miejscach (uczelnia, komunikacja miejska). Mam spore problemy z koncentracją w takim otoczeniu. Sprzęt ma służyć bardziej do cichego odtwarzania relaksujących dźwięków jak w bose sleepbuds i okazjonalnego słuchania muzyki. Obecnie stosuję w tym celu inne dokanałowe AKG. Jeśli to możliwe chciałbym uniknąć białego szumu tak jak pisali inni forumowicze:\nKolejne pytanie - co myślicie o łączeniu słuchawek dokonałowych/dousznych z ANC z słuchawkami nausznymi lub ochronnikami słuchu w celu lepszego wyeliminowania hałasu otoczenia (Passive Noise Cancelling)?


Sesja ślubna w górach - 10 pytań do najlepszych specjalistów\nStrona główna » AKTUALNOŚCI » Sesja ślubna w górach: kiedy i gdzie ją wykonać? Zapytaliśmy specjalistów!\nPara trzymająca się za ręce na tle najpiękniejszych widoków, jakie można sobie wyobrazić…, czyli sesja ślubna w górach. Obraz ten warto zatrzymać w pamięci na zawsze, a takie fotografie będą najbardziej stylową ozdobą mieszkania.\nDlatego warto zdecydować się na sesję ślubną w Tatrach. Jak wygląda praca nad takimi zdjęciami i co zrobić, żeby wyszły najlepiej na świecie?\nSekrety zdradzą Wam prawdziwi czarodzieje kadrów, którzy naprawdę kochają to, co robią, czego efekty widać na każdym zdjęciu – Monika i Łukasz Nodzyńscy z TATRAFOTO.\nMówi się, że w życiu nic dwa razy się nie zdarza, ale dzięki swojej pracy możemy uwieczniać na fotografiach ulotne i zarazem najważniejsze oraz najpiękniejsze momenty z życia, które będą przywoływać wspomnienia i staną się niezapomnianą pamiątką na całe życie.\nNajcenniejszym, co posiadamy jest czas i wspomnienia, które chętnie zatrzymujemy dla naszych Par kadrach – opowiadają Monika i Łukasz z TATRAFOTO.\nProsimy, by zdradzili nam kilka sekretów takich zdjęć i odpowiedzieli na pytania, które najczęściej zadają młode pary.\nSesja ślubna w górach- O jakiej porze dnia najlepiej wychodzą zdjęcia?\nCzy lepszy jest poranek, południe, czy zachodzące słońce?\nPodczas organizacji sesji ślubnej w Tatrach, decydującą rolę odgrywa miejsce, w które Para Młoda decyduje się wybrać oraz pora roku. Największy wpływ na to, jaką porę dnia wybrać ma „światło”, czyli to jak wysoko jest słońce.\nGolden hour vs. blue hour- który moment jest lepszy na sesję ślubną w górach?\nNajpiękniejsze zdjęcia ślubne oczywiście wychodzą przy wschodzie oraz przy zachodzie słońca. Sformułowanie, które z pewnością obiło się Wam o uszy to tak zwana “złota godzina”- golden hour- to wtedy, tuż po wschodzie światło ma najcieplejszy odcień i nadaje fotografiom przyjemny klimat. Mało kto wie, że jej przeciwieństwem jest “blue hour”, czyli moment, kiedy słońce jest już za horyzontem, a otoczenie nabiera delikatnie niebieskiej poświaty. Któr\nZe względu na popularność Tatr zdecydowanie częściej wybieramy wschód słońca, ponieważ podczas sesji ślubnej chcemy być z Parą Młodą sami pośród tatrzańskich szczytów.\nPoranek zdecydowanie nam to umożliwia. A co z południem? W fotografii, co do zasady przyjmuje się, że nie powinno się robić zdjęć o tej porze dnia, ze względu „niekorzystne światło”.\nStaramy się omijać godziny południowe, bo choć może udać się trafić na ciekawe warunki – to na puste szlaki, raczej nie ma szans. Czyli wczesny poranek to najlepszy czas na sesję ślubną!\nIle trwa taka sesja ślubna w górach?\nJak już wiecie fajne warunki na sesję panują o określonej porze dnia. Więc czas fotografowania też nie może się zbyt przedłużać. Słońce dosyć szybko wędruję w górę, a szlaki zapełniają się turystami.\nSamą sesję staramy się ograniczyć właśnie do poranka lub do późnego popołudnia (w przypadku, gdy zdecydujemy się na sesję ślubną podczas zachodu słońca).\nCzas potrzebny na realizację sesji zdjęciowej często wydłuża się o pieszą wycieczkę. Czasami trzeba przejść kilka – kilkanaście kilometrów. W zależności od miejsca sesji, trzeba sobie zarezerwować od 2 do nawet 8 godzin!\nSesja ślubna w górach- Jaka pora roku jest najpiękniejsza do robienia zdjęć?\nTo chyba najtrudniejsze pytanie. Tatry są piękne o każdej porze roku! Wiosną, kiedy szczyty są jeszcze toną w śniegu, a w dolinach kwitną już krokusy.\nLatem, kiedy dominuje zieleń i piękne kolory tatrzańskich jezior. Jesienią przy eksplozji kolorów. Czy bajkową zimą, choć najbardziej trudną porą roku ze względu na niskie temperatury – wiele zależy od preferencji Pary Młodej. Sesja ślubna w Tatrach zawsze wychodzi przepięknie.\nPrzeczytaj także: Kiedy najlepiej zrobić sesję zdjęciową?\nSesja ślubna w górach – Jak trzeba się przygotować?\nPolecamy zrobić sobie listę rzeczy, które trzeba ze sobą zabrać. Czasem Parze Młodej zdarza się „coś” zapomnieć z domu na wyjazd w Tatry. Pewnego razu były to spinki do mankietów, kiedy indziej koszula….\nRatujemy wówczas jak możemy, choćby spinkami z naszego ślubu. Ale lepiej dobrze się przygotować. Dzień przed samą sesją ślubną dobrze zadbać o romantyczny wieczór, zapomnieć o świecie – aby podczas sesji można było skupić się na sobie, na własnych uczuciach.\nA w samych górach bardzo ważne są buty i ciepłe ubrania. Najchętniej widziane są buty górskie, które też często fajnie potrafią “zapozować” na zdjęciach. A u Pani Młodej buty sprytnie chowają się pod suknią, co nie psuje efektu sesji ślubnej.\nCzy zdjęcia robione w górach wymagają męczącej wędrówki? Co wtedy z makijażem i fryzurą?\nSesje ślubną staramy się organizować w ten sposób, aby ta wędrówka przed zdjęciami była jak najkrótsza i jak najmniej męcząca. Lubimy dotrzeć na miejsce – np. Kolejką, tak jest w przypadku sesji na Kasprowym Wierchu. A wędrować możemy w trakcie fotografowania i już po nim.\nCo zrobić, by zdjęcia ślubne wyszły naturalne, nie były zbyt sztywne?\nBardzo lubimy naturalne zdjęcia, takie niepozowane. Wystarczy być sobą, pokazać miłość i uczucie, jakim się obdarzyło swoją drugą połówkę. Już po chwili sesji pary przekonują się, że to wcale nie jest trudne – przecież nie trzeba nic udawać – wystarczy to pokazać.\nCzęsto na sesjach ślubnych słyszymy od Naszych Par, że nie umieją pozować. Wówczas odpowiadamy, że to się świetnie składa, bo na sesji wręcz pozować nie wolno!\nSesja ślubna w górach – Jak pozbyć się tremy przed aparatem?\nCzy mają Państwo jakieś swoje sztuczki, by rozruszać modeli?\nStaramy się, aby sesja ślubna była taką romantyczną wycieczką w góry. Jako że sami jesteśmy małżeństwem i lubimy zdjęcia – staramy się zamienić taką sesją w „fajny wypad„ podczas którego przy okazji robi się zdjęcia.\nDużo rozmawiamy i żartujemy – a Pary zazwyczaj zapominają, że są na sesji. Lubimy, kiedy atmosfera na takich zdjęciach jest luźna, wręcz przyjacielska.\nBardzo często już po sesji ślubnej, pozostajemy z naszymi Parami w kontakcie. Przy pozbyciu się tremy przed aparatem bardzo pomocna jest muzyka – ulubiony utwór puszczony podczas sesji potrafi naprawdę zdziałać cuda ☺.\nCzy warto wcześniej zrobić sesję narzeczeńską?\nZdecydowanie tak! Sesja narzeczeńska ma wiele plusów. Bardzo chętnie je wykonujemy, a wręcz namawiamy do nich nasze Pary. Podczas sesji narzeczeńskiej się poznajemy.\nPara uczy się jak zachowywać się przed obiektywem – który później podczas ślubu nie wydaje się już „taki straszny”. Takie cenne rady od nas naprawdę bardzo przydają się już w dniu ślubu. Para może skupić się na tym, co ważne.\nSesja narzeczeńska ma też zupełnie inny charakter niż sesja po ślubna – dlatego jest niezwykłą pamiątką.\nOstatnio bardzo modne stały się oświadczyny w Tatrach – i wcale się nie dziwimy – ta wyjątkowa okazja uwieczniona na tle gór jest magicznym wydarzeniem… no i te emocje – udzielają się nawet nam.\nOczywiście, to Panowie muszą tutaj stanąć na wysokości zadania i zorganizować wszystko tak, aby Panie niczego się nie domyśliły – wierzcie nam, to nie jest takie proste. Oczywiście staramy się w tej „całej konspiracji” jak najbardziej pomóc. Ale emocje są naprawdę duże.\nSesja ślubna – Co zrobić, by wyjść dobrze na zdjęciach?\nZachęcamy do oglądania zdjęć innych par choćby na naszej stronie, czy na portalach społecznościowych – jest to źródło inspiracji, które można później wykorzystać podczas swojej sesji.\nMy również podczas robienia zdjęć, w zależności od sytuacji i miejsca, chętnie podpowiadamy, co zrobić, by na zdjęciach wyjść korzystnie.\nI na koniec pytanie trochę kłopotliwe? Często na zdjęciach dość słabo wychodzi pocałunek… Czy to prawda, że jest trudny do sfotografowania? Co zrobić, by wyszedł pięknie? 🙂\nCzęsto fotografowie wręcz mówią, aby na sesji raczej się nie całować. My absolutnie nie zabraniamy pocałunków. Po pierwsze budują one odpowiedni nastrój. A po drugie, może sam pocałunek nie wychodzi na zdjęciach najładniej, ale moment przed pocałunkiem… to już zupełnie coś innego.\nKiedy usta już prawie się stykają, kiedy czuć to napięcie – wtedy dzieje się magia, wtedy czuć tę iskrę. To jest właśnie ta chwila, kiedy pocałunek wychodzi na zdjęciu pięknie, a magia miłości robi swoje.\nJeśli stresujecie się, że nie jesteście najlepszymi modelami, a Wasze zdjęcia ślubne nie będą tak piękne, jak byście tego chcieli, obejrzyjcie film, z którego dowiecie się co możecie zrobić, aby wypaść jak najlepiej przed aparatem!\nGdzie wykonać sesję ślubną w górach?\nOczywiście odpowiedzi na to pytanie jest pewnie tyle, ile fotografów zajmujących się sesjami ślubnymi w górach. Jeśli decydujecie się na firmę, która tak jak TATRAFOTO to oni z pewnością mają swoje upatrzone (nie mylić z opatrzone!) miejscówki, z dala od najpopularniejszych, turystycznych szlaków. My przygotowaliśmy naszą, subiektywną listę miejsc, które będą stanowiły piękne tło dla Waszych ślubnych zdjęć!\nTatry- miejsca na sesję ślubną w górach\nWielki Kopieniec i Polana Kopieniec\nWielki Kopieniec to świetne miejsce na sesję fotograficzną w górach szczególnie, jeśli nie jesteście bardzo zaprawieni w górskich wędrówkach. Szczyt mierzy zaledwie 1328 m. n.p.m., a dotarcie na samą górę nie powinno zająć więcej niż 1,5 godziny. Z wierzchołka widać najważniejsze tarzańskie szczyty: Giewont, Świnicę i Kasprowy Wierch, a wprawne oko dostrzeże nawet wzniesienia z sąsiedniego pasma górskiego- Beskidów.\nU podnóża Wielkiego Kopieńca leży Polana Kopieniec, która będzie nie mniej malowniczym plenerem do zdjęć. Wchodziła kiedyś w skład Hali Kopieniec i jest jednym z nielicznych miejsc w Tatrach, gdzie wciąż wypasa się owce w ramach wypasu kulturowego.\nCi z Was, którzy nie są fanami górskich wędrówek (lub z wielu powodów nie mogą się tej przyjemności oddać), a jednak marzą o zdjęciach w otoczeniu tatrzańskich szczytów mogą rozważyć sesję w Rzepiskach- malowniczej miejscowości niedaleko Bukowiny Tatrzańskiej.\nUrokliwych zakątków tam nie brakuje, a panoramiczne zdjęcia z widokiem na Tatry z pewnością będą ozdobą ślubnego albumu.\nDosyć popularne wśród turystów miejsce, dlatego zdecydowanie lepiej nastawiać się na poranną sesję. Spokojnie, na miejsce dotrzecie po 40 minutach spokojnego spaceru, nie będzie się więc trzeba zrywać w środku nocy. Rusinowa Polana to wymarzony plener na sesję ślubną w górach.\nZnajdziecie tu wszystko: widok na Tatry Wysokie, malowaniczą polanę (a jakże 😉 ), szerokie drewniane ławy i charakterystyczny szałas (podobno w sezonie wypasu można tu nabyć produkty z owczego mleka.\nJeśli kompletnie nie macie ochoty na górskie wędrówki, to Dolina Kościeliska będzie najlepszym wyborem. Nie ma tu mowy o godzinie wędrówki po tatrzańskich szlakach- zaledwie kilkaset metrów od parkingu czekają na Was olśniewające widoki.\nMimo, że pomysł ślubnej sesji zdjęciowej nad Morskim okiem wydać się Wam może oklepany warto to jednak rozważyć. Wprawne oko fotografa dostrzeże miejsca, które staną się bajkowym, niesztampowym tłem. Szczególnie o poranku, kiedy nad jeziorem unosi się mgła, a przez górskie szczyty przedzierają się pierwsze promienie słońca. Magic!\nKolejne, obok Morskiego Oka, miejsce, które może się kojarzyć ze sztampą. Nie dajcie się zwieść temu złudzeniu! Kasprowy Wierch to szczyt, który równie mocno zachwyca o poranku, jak o zachodzie słońca- wiosną, latem, jesienią i zimą.\nDajcie się oczarować temu mistycznemu pięknu. Szczególnie jeśli Wasz fotograf ma oko lub po prostu zna Tatry i Kasprowy Wierch… Wtedy Wasza sesja zdjęciowa będzie naprawdę magiczna!\nDolina Strążyska i górskie wodospady\nKolejna propozycja jeśli nie macie zbyt wiele czasu (lub ochoty!) na długie górskie wędrówki. Do Doliny Strążyskiej dotrzecie z spacerem z centrum Zakopanego (!) w dosłownie 40 minut. Już sama Polana Strążyska, z imponującym widokiem na chyba najbardziej rozpoznawalny tatrzański szczyt- Giewont pozwala na wykonanie zapierających dech w piersiach zdjęć, ale dosłownie kawałek dalej czeka na Was jeszcze większa atrakcja- Wodospad Siklawica.\nUwaga na opłaty!\nJakiś czas temu w Tatrzański Park Narodowy zaczął pobierać opłaty za możliwość wykonania na ich terenie sesji zdjęciowej (bez znaczenia, czy będzie to sesja komercyjna, czy na przykład ślubna). Gdybyście chcieli sami uiścić należność, to za zdjęcia na terenie parku zapłacić trzeba 150 zł. Wiąże się to jednak z pewnymi ograniczeniami- we wniosku trzeba podać konkretną datę, a sam dokument złożyć przynajmniej dwa dni przed planowaną sesją. Rodzi to pewne problemy, powiedzmy, organizacyjne. Bo co jeśli zepsuje się pogoda? Uruchamiać całą procedurę od nowa? Czekać kolejne dwa dni? Bez sensu. Upewnijcie się, że Wasz fotograf wykupił abonament, który pozwala mu na robienie zdjęć przez cały rok. To zdecydowanie ułatwi sprawę.\nZastanawiacie się co zrobić, żeby dobrze wyjść na ślubnych zdjęciach? Czasami wymaga to pewnego treningu i przygotowania. Nasza Redaktor Naczelna, Izabela Janachowska, przygotowała dla Was materiał, w którym razem z ekspertem- fotografem, udzielają Wam kilku bezcennych naszym zdaniem porad.\nWięcej o TATRAFOTO znajdziesz tutaj.\nTagi: Fotograf App, fotograf ślubny, fotografia, fotografia ślubna, sesja narzeczeńska, sesja slubna, sesja w górach, sesja w plenerze, tatry


SWD, laboratorium 7\nObyś cudze sieci uczył...\nNa podstawie prostych rozdzielających dwa zbiory (A, B, C) określ wszystkie niezbędne parametry neuronów, których te proste są interpretacją geometryczną.\nDla otrzymanych wyników liczbowych sprawdź, czy jest jakakolwiek zależność między wagą W1 a wartością progu?\nZakładając, że interesują nas tylko dychotomizatory, których prosta rozdzielająca przechodzi zawsze przez punkt (-2,0), zdefiniuj dwie graniczne postaci tych dychotomizatorów, tak aby pozwalały na poprawną klasyfikację wszystkich przedstawionych poniżej punktów.\nDla jednego, wybranego, niepoprawnie sklasyfikowanego przez sieć punktu przeprowadź jeden krok uczenia. Określ wszystkie niezbędne a niepodane parametry, których znajomość jest potrzebna, aby przeprowadzić uczenie.\nWyznacz minimalne wartości współczynnika wykorzystanego w sigmoidalnej funkcji aktywacji dla poniższych sieci (a, b, c i d), aby wszystkie wzorce uczące, przedstawione poniżej, były poprawnie klasyfikowane (tj. aby wartość na wyjściu była równa 1 lub 0 z dokładnością do 10 miejsc przecinku).\nPodczas uczenia sieci on-line na wejście sieci podano wzorzec uczący X=(-3, 4), oczekując na wyjściu wektora [1, 0, 1]. Jeśli trzeba, wykonaj jeden krok uczenia dla przedstawionej sieci, wiedząc że neurony warstwy wyjściowej mają unipolarną funkcję aktywacji, zaś neurony warstwy ukrytej funkcję bipolarną.\nZadanie 5 (alternatywa do zadań 1--4)\nNapisz program, który ilustruje proces uczenia wielowarstwowej sieci neuronowej, której zadaniem jest poprawna klasyfikacja punktów leżących na płaszczyźnie.\nUżytkownik ma mieć możliwość interaktywnego określania zbioru uczącego (środek skupiska, wariancja, liczba punktów), zawierającego punkty należące do minimum trzech klas.\nProgram w trakcie i po przeprowadzonym procesie uczenia powinien przedstawiać zmiany "stanu" sieci neuronowej poprzez wizualizację podziału płaszczyzny na poszczególne klasy.