Wydarzenia roku 2005: podsumowanie\nG. Borkowski, A.Mazur, S. Cichocki, J. Sokołowska, Ł. Ronduda, K. Szydłowska, W. Wilczyk, P.Bernatowicz, J. Kowalska, E. Majewska, P. Leszkowicz\nWydarzenia roku 2005: podsumowanie.\nNajmocniejszym wydarzeniem na koniec roku jest istny festiwal rankingów, podsumowań i prognoz. Równie ryzykowne, co chętnie czytane i komentowane zestawienia pozwalają spojrzeć na mijający rok pod kątem najważniejszych wydarzeń, sukcesów, porażek, trendów. Dają okazję by szukać tego, co zapisało się najmocniej. Ulegając tej fali zwróciliśmy się do autorów piszących regularnie do internetowego Obiegu - który istnieje niewiele dłużej niż rok - z prośbą o przedstawienie na gorąco i w dowolnej formie podsumowania roku 2005 w polu sztuki. Nie uzgadnialiśmy ze sobą typów i perspektyw. I teraz mamy wypowiedzi, które napisali:\n2005 za nami\nW tym roku pojawiły się pewne nowe wątki w przestrzeni sztuki (w Polsce) - może jeszcze nie nurty sztuki, ale już warte odnotowania.\n1. Artyści sami prezentują artystów\nNajprościej wyraził to Warszawski Aktyw Artystów, prowadząc od stycznia 2005 roku miejsce pokazów i spotkań przy ul. Koziej 3/5 w Warszawie, a swój wakacyjny projekt nazywając "Bezpośrednik". Niezależnie od tego, czy wszystkie elementy tego programu wypaliły, idea pozostała czytelna - samoorganizowanie się artystów bez pośrednictwa instytucji i kuratorów, ale też bez osłony i wsparcia, jakie daje instytucja. Oczywiście od dawna funkcjonują już galerie, które prowadzą artyści, ale tu novum opiera się na pracy kolektywnej bez liderów.\nPróbą rewitalizacji idei współdziałania artystów był także projekt zrealizowany przez Zmianę Organizacji Ruchu w Nałęczowie. Próbowano nim odpowiedzieć na pytanie, czy w powstałej w połowie XIX wieku idei działania spółdzielczego można odnaleźć użyteczne dziś elementy i wykorzystać relikty lokalnej tradycji pracy organicznej.\nW tym wątku lokuje się też projekt "wybory.pl" prowadzony w CSW Zamek Ujazdowski przez Żmijewskiego i Althamera, niejako zamiast ich indywidualnych pokazów. Przedsięwzięcie to rozpatrywać można w różnych perspektywach: integracyjnej, samokształceniowej czy też testu na wytrzymałość instytucji. Z pewnością była to także demonstracja laboratoryjnej estetyki pokazu, zmieniającego się niemal permanentnie.\nNa pokrewieństwach w zakresie estetyki czy ogólniejszej strategii artystycznej opiera się też wspólna wystawa Roberta Kuśmirowskiego i jego kolegów w warszawskiej Kordegardzie. Tu artysta przejmuje po części rolę kuratora i reżysera pokazu. Mam wrażenie, że wymienione inicjatywy są nie tyle sprzeciwem wobec nadmiernych ambicji kuratorów czy przyjmowania przez nich roli zwierzchników artystów, ile raczej odwrotnie - dostrzeżeniem, że w funkcji kuratora mieści się dla artysty spory potencjał możliwości wypowiedzi, powiedzmy - metaartystycznej. To strategia, którą z powodzeniem prowadzili Szu szu i ZOR.\n2. Pamięć i przeszłość\nWreszcie powoli rozwiewa się przesąd, że zajmowanie się przeszłością to domena konserwatystów, a toruje sobie drogę świadomość, że aktualna sztuka unikając dalej podejmowania dialogu z przeszłością, oddaje walkowerem istotne dla niej pole.\nWystawa "Polka - medium, cień, wyobrażenie" sięgała w przeszłość na tyle daleko, że można było usłyszeć i przeczytać opinie, że jej miejsce jest w muzeum (pewnie Narodowym), a nie w Centrum Sztuki Współczesnej. Ale przecież właśnie jako niemuzealny a aktualnie zorientowany pokaz "Polka" zyskiwała na temperaturze.\nBliższą przeszłość rewidowała, niejednokrotnie na wylot, wystawa "Strażnicy Doków" w gdańskim Instytucie Sztuki Wyspa. Tu już nie było podejrzeń o odchylenie muzealne - pokazanie fenomenu Solidarności jako pola aktualnej walki o "medium, cień i wyobrażenie" przeszłości okazało się propozycją niełatwą do gładkiej akceptacji zarówno przez starą prawicę, jak i młodą lewicę. Wystawa i konferencja pokazały, że bariery mentalne i wyobrażenia nie układają się tak prosto: prawo - lewo.\nDo wątku konfrontacji z przeszłością należy też wyjątkowa praca Zbigniewa Libery i Darka Foksa "Co robi łączniczka". Autorzy tej książki, prezentowanej (i sprzedawanej) w księgarni Spis Treści w CSW, wykonali pozornie karkołomny zabieg rozdzielenia i przemieszczenia warstw emocji nagromadzonych w pamięci ludzi różnych pokoleń. Tekstowo-fotograficzny projekt daleko wykracza poza najbardziej nawet wywrotową psychoanalizę Powstania Warszawskiego, stając się konstruktem o zupełnie nowej jakości, dla której na razie trudno znaleźć odpowiednią nazwę.\n3. Postawy i świadomość gejowska to trzeci wątek minionego roku. Dokonało się niby drobne, ale znaczące otwarcie się na obecność w polskim polu sztuki tej kwestii. Wystawa "Miłość i demokracja" przygotowana przez Pawła Leszkowicza (pokazana w ramach Art Poznań), wystawa "Pedały" i Dik-Fagazin Karola Radziszewskiego znalazły oddźwięk wykraczający poza postawę tolerancji a bliski postawie akceptacji. Oczywiście dwie jaskółki nie czynią wiosny, ale ich bagatelizowanie byłoby przejawem zatwardzenia mózgu.\nAby nie ograniczać się do samych plusów tego roku, przypomnieć trzeba, że był to kolejny rok procesu przeciwko Dorocie Nieznalskiej. Choć wznowienie procesu niesie jakiś cień optymizmu na uchylenie wyroku z 2003 roku, pozostaje też ten cień posępny procesu, którego sam przebieg jest już karą.\nNa koniec jeszcze o pewnej nowej perspektywie. W maju 2005 roku odbył się w Poznaniu festiwal sztuki, który dla celów marketingowych posłużył się nazwą "Targi sztuki - Art Poznań". Warto docenić to przedsięwzięcie o wyjątkowej (u nas) skali. Powody do marudzenia znaleźć można zawsze, ale ta z całą pewnością niebanalna i wcale nie "gładka" prezentacja była niewątpliwym sukcesem organizacyjnym i przyciągnęła w ciągu kilku dni wielotysięczną publiczność. To naprawdę może być podstawa dla sensownego polskiego biennale (czy triennale) aktualnej sztuki. Jeśli przeoczyliście to wydarzenie, zajrzyjcie do naszej relacji\nGrzegorz Borkowski ^^^\nKatarzyna Kozyra, "Kara i zbrodnia", rok 2003, fot. CSW\n2005 rokiem Żmijewskiego, zdecydowanie\nPokazane w Pawilonie Polskim na weneckim biennale "Powtórzenie" Artura Żmijewskiego jest projektem, który w ciągu ostatnich kilkunastu miesięcy, jakie minęły od uruchomienia internetowego "Obiegu", wygenerował najwięcej znaczeń, zainspirował wymianę myśli i tekstów, zmusił do zajęcia wyraźnego stanowiska krytyków i środowisko. Sytuacja o tyle nietypowa, że sam film nie wydaje się najciekawszy w dorobku artysty. I chociaż "Powtórzenie" w moim odczuciu zawiodło ("Zawód Mazura", jak pisała z przekąsem Joanna Mytkowska), to kolejne teksty oraz ponad setka postów na forum przeszły moje najśmielsze oczekiwania. Debata dowiodła, że wyrazisty krytyczny dyskurs wokół dzieła sztuki jest możliwy również w polskim kontekście, a spór wychodzi wszystkim na dobre. Chciałbym wierzyć, że intrygujące zamieszanie wokół pracy Żmijewskiego jest symptomem długotrwałej zmiany w polu sztuki.\nKontrowersje wokół "Powtórzenia" doprowadziły także do powstania nieznanego wcześniej napięcia na linii artysta - instytucja. Wymierzony w Zamek Ujazdowski "włoski strajk" Żmijewskiego miał zwrócić uwagę - jak mówił zawiedziony recepcją pracy artysta - "na niski poziom debaty w Obiegu". Jednocześnie, działającemu wraz z Pawłem Althamerem Żmijewskiemu, chcąc niechcąc udało się doprowadzić do przenicowania formy wystawy i ustalenia nowego kontekstu otwierającego się właśnie całorocznego sezonu "W samym centrum uwagi".\nWśród wystaw, o których trudno zapomnieć mimo upływu czasu, jest przygotowany przez Hankę Wróblewską w Zachęcie "Panoptykon " oraz projekt Anri Sala w Zamku Ujazdowskim, kuratorowany przez Miladę Ślizińską. Obie wystawy trudno uznać na pierwszy rzut oka za odkrywcze: temat kontroli i nadzoru był eksploatowany przez całe lata, podobnie Sala, mimo młodego wieku, jest celebrowanym, a dla wielu przereklamowanym już artystą, którego wszędzie pełno. Tymczasem oba projekty przyciągały uwagę świeżym spojrzeniem i doskonałą realizacją koncepcji artystyczno/kuratorskiej. Warto też pamiętać o "Panoptykonie" jako intrygującym przykładzie wystawy tematycznej łączącej sztukę polską z międzynarodową, co nadal jest rzadkością w kontekście polskim (co innego wystawy z klucza międzynarodowego w rodzaju spektakularnego "Czerwonego horyzontu" w CSW).\nWśród najciekawszych projektów przekraczających ramy instytucji sztuki jest pokazywany w czasie wakacji w Cieszynie "Karol" Supergrupy Azorro. Świetnie rozegrany pomysł wejścia artystów na plan w rolach statystów w najpopularniejszym polskim religijnym megakiczu dowodzi, niejako wbrew twierdzeniom Azorro, że w sztuce nie wszystko jeszcze wymyślono i oryginalne pomysły są w cenie. To ciekawe, jak szybko przywieziony przez Rastra do Cieszyna "Karol" stał się przebojem wśród lewicującej widowni festiwalowej i jak szybko cały powab wyparował z pracy wraz z przeniesieniem jej do galerii i monumentalizacją, jaka się dokonała na wystawie w Sali Zygmuntowskiej CSW.\nNiestety, w mijającym roku były również porażki. Oprócz ultraprawicowego kolapsu w świecie polityki pewien niedosyt pozostawiły wystawy Oskara Hansena w Fundacji Foksal i Zachęcie. Niedosyt, rekompensowany w jakiejś mierze świetnymi publikacjami, spowodowany był słabymi konkretyzacjami rewolucyjnych idei. Jeszcze długo kuratorom śnić się będą koszmarny młotek obok Pałacu kultury i tykające zegary w wypełnionej cienką abstrakcją Sali Matejkowskiej. Zachwytu nie wzbudza również wyjątkowo zachowawcza nowa "Kolekcja" Muzeum Narodowego w Krakowie. Jeśli warto ją zobaczyć, to dlatego, by przekonać się na własne oczy, że (tylko w Krakowie) możliwa jest historia sztuki XX wieku bez konceptualizmu, nowych mediów i tym podobnych wymysłów.\nZ kolei myśląc o artystach, którzy byli aktywni na scenie, warto wspomnieć o Janku Simonie, Michale Budnym, Macieju Kuraku, duecie Grzeszykowska/Smaga, Robercie Kuśmirowskim, Christianie Tomaszewskim czy Oldze Lewickiej, którzy z sukcesami udzielali się na arenie krajowej i zagranicznej. Spośród wschodzących gwiazd, które mają problemy z utrzymaniem poziomu, odnotować wypada Tomka Kozaka, którego prace są coraz bardziej efektowne i coraz mniej przemyślane. Zalatujące płaskim rasizmem zestawienia Murzynów z małpami na filmie prezentowanym na skądinąd ciekawej imprezie pt. "Ukryty skarb" pokazują, jak dwuznaczna, by nie powiedzieć reakcyjna i pozorna, może być krytyka klisz kultury prowadzona przez artystów współczesnych.\nSpoglądając wstecz na miniony rok, na dyskusje prowadzone na łamach "Obiegu" czy to o "Powtórzeniu", czy wokół nagrody Deutsche Banku, czy - ostatnio - wokół projektu "Broniewski", odczuwam niedosyt tekstów krytycznych poświęconych licznie wydawanym w zeszłym roku książkom. Trudno powiedzieć, dlaczego praktycznie bez echa przeszły opublikowana przez Piotra Piotrowskiego monumentalna praca "W cieniu Jałty", książka Agaty Jakubowskiej czy wydana niedawno praca Pawła Leszkowicza i Tomasza Kitlińskiego, które powinny stać się krokami milowymi refleksji na temat sztuki współczesnej w Polsce (w wypadku Piotrowskiego w całym, do niedawna okrytym tym cieniem, regionie).\nAdam Mazur ^^^\nAtrur Żmijewski, Powtórzenie\nZdarzenie roku (poza Polską): 9. Biennale Sztuki w Istambule (kuratorzy: Charles Esche i Vasif Kortun). Antybiennale bez spektakularnych prac, dużych nazwisk i opasłego katalogu z kolorowymi zdjęciami (za to ze świetnie przygotowanym czarno-białym guide-bookiem oraz, dla bardziej wnikliwych, znakomitym zbiorem tekstów "Art, City and Politics in an Expanding World"). Skromny, wyważony, inteligentny wgląd w życie tureckiej stolicy. Ograniczona liczba artystów i świetne rozmieszczenie wystaw w rzadziej odwiedzanej przez turystów dzielnicy, sprawiły, że biennale to było frapującym wyzwaniem-łamigłówką o polityczno-społecznych konotacjach, ani jednak na chwilę nie stając się męczącym wykładem na temat międzynarodowych zagrożeń i lęków. A do tego znalazło się tam kilka naprawdę poruszających prac, ukrytych w sypiących się budynkach: film "Wild Seeds" Yeal Bartana, quasi-architektoniczne instalacje Flying City, projekt karaoke Phila Collinsa, dywany Pauliny Ołowskiej, około-irackie prace Seana Snydera, film "Magical World", Johanny Billing i wiele innych.\nZdarzenie roku (Polska) Artur Żmijewski "Powtórzenie" Fenomenem jest zarówno sięgnięcie przez Żmijewskiego po eksperyment profesora Zimbardo i dobranie się do niego z tak zimnym, naukowym podejściem, uczciwość wobec widza w relacjonowaniu zdarzeń (który mimo to kręcił nosem i żądał krwi, przyzwyczajony do poprzednich dzieł A.Ż.), jak i różnice w recepcji tej pracy między polską a zagraniczną krytyką. Ten temat jeszcze nie został zakończony - przybywa interpretacji "Powtórzenia" i to nie tylko ze strony środowisk artystycznych a sam film pokazywany jest z powodzeniem w instytucjach artystycznych na całym świecie. Należałoby życzyć sobie, aby każdy polskie pawilon wenecki wzbudzał taki rezonans. Ba, żeby sztuka współczesna choć raz na jakiś czas była w naszym kraju z taką pasją dyskutowana! Poza tym warto zwrócić uwagę na pewien istotny szczegół: czy jest w tej chwili jakikolwiek artysta, którego kolejny krok śledzony jest z taką uwagą, jak Żmijewskiego?\nWystawa roku (poza Polską):\n+Jonathan Monk "Continuous Project Altered Daily" w ICA, Londyn. Wystawa oparta na prostym, aczkolwiek reorganizującym działanie całej instytucji, pomyśle. , W części ekspozycyjnej na pierwszym piętrze znajdował się obszerny, bałaganiarski magazyn prac Monka - skrzynie, pudełka ze slajdami, szkice, deski, ramy etc. Na drugim piętrze codziennie zmieniano ekspozycję posiłkując się obiektami z pierwszej sali (przez cały czas dostępnej dla publiczności). Dobitna manifestacja możliwości jakie daje medium wystawy\n+Antoine Prum "Mondo Veneziano. High Noon in the Sinking City"(Pawilon luksemburski na 51. Biennale w Wenecji). Już pisałem wcześniej o tej niezwykłej pracy, więc zacytuje: "Półgodzinny film zrealizowany w fałszywej Wenecji - dekoracji filmowej pozostawionej na pastwę losu pod Luksemburgiem. (...) Scenariusz tego filmu jest bardzo prosty. W dzień główni protagoniści (dwójka artystów, kurator i teoretyk sztuki) toczą bełkotliwe spory słowne - dialogi to krótkie fragmenty ze znanych książek dotyczących sztuki współczesnej jak "Postproduction" Nicolas Bourriauda czy zbioru "Man in Black. Handbook of Curatorial Practice". W nocy z dzikim okrucieństwem eksterminują się nawzajem."\nWystawa roku (Polska):\n+Anri Sala w CSW Zamku Ujazdowskim To był strzał w dziesiątkę (szkoda tylko, że nie do końca dostrzeżony). Świetny artysta, błyskotliwe prace, i do tego jak znakomicie wyeksponowane!\n+ Oskar Hansen "Sen o Warszawie" w Fundacji Galerii Foksal (i co ważne, wydanie imponującej rozmachem monografii "Ku formie otwartej"). Czujne odkrycie, zapomnianej i niedocenianej postaci wizjonera architektury i wielkiego protagonisty dzisiejszych działań na styku architektury i sztuki, igrania z formą i przestrzenią, marzeń o realizowaniu około-społecznych utopii. Wystawa w FGF to był przykład na to jak można pokazać mnóstwo, nie pokazując prawie niczego.\nOsobiste odkrycie: scena artystyczna w Skopje. Macedońska sztuka jest najmniej rozpoznanym obszarem bałkańskiego tygla kulturalnego, to osobna jakość - sztuka subtelna, ale i przewrotna, jednocześnie mentalnie nam bliska. Warto już dziś zapamiętać takie nazwiska jak Hristina Ivanoska, Yane Calovsky, Oliver Musovik, Opa & Ha etc.\nOsobiste rozczarowanie: nie dotyczyło spraw zawodowych.\nSebastian Cichocki ^^^\nkadry z filmu Damni i colori, 2003, 15 min. 24 sek., Courtesy the artist and Hauser & Wirth, Zurich London and Galerie Chant\nW minionym roku w Polsce zauważyć można była wzmożone upolitycznienie i uspołecznienie sztuki oraz kuratorów, o czym świadczyć może kilka ciekawych wystaw problemowych.\nDwie spośród nich - "Strażnicy Doków" i "Spółdzielnia" - w interesujący sposób odniosły się przy tym do znaczeń związanych z kontekstem lokalnym, architekturą, historią i współczesną sytuacją miejsc, w których zostały pokazane.\n"Strażnicy doków"; kurator Aneta Szyłak Instytut Sztuki Wyspa, Gdańsk, budynek dawnej Szkoły Budowy Okrętów i towarzysząca wystawie konferencja "Arte.akt: polityczny potencjał sztuki", zorganizowana przez kwartalnik "Krytyka Polityczna" i Instytut Sztuki Wyspa, kuratorki: Magda Pustoła i Aneta Szyłak.\nWystawa na terenie Stoczni Gdańskiej, której punktem wyjścia były obchody 25-lecia Solidarności, postawiła ważne pytania o reprezentację przeszłości, ujawniła pęknięcia we wspólnych mitach, nawiązała do współczesnych napięć społecznych i specyfiki miejsca. Na otwarciu i konferencji spotkały się środowiska artystyczne i nowej lewicy. Spektakularną, ostrą debatę i konfrontację postaw można uznać za symboliczny początek procesu coraz wyraźniejszego przenikania obydwu środowisk, obopólnego wzrostu zainteresowania i wzajemnej inspiracji.\nSpółdzielnia, w budynku byłego Muzeum Historii Spółdzielczości w Nałęczowie, pomysł i realizacja Zmiana Organizacji Ruchu. Projekt łatwo było przeoczyć, bo zaistniał poza utartymi szlakami artystycznymi, a był ważnym wkładem w dyskusję na temat wspólnoty, oddolnego demokratycznego współdziałania, uroków i zagrożeń kolektywizmu w przeszłości i współcześnie. Oryginalne i twórcze sięgnięcie do przedwojennych tradycji spółdzielczości w odniesieniu do historii miejsca.\nPanoptykon. Architektura i teatr więzienia; kurator Hanna Wróblewska, Zachęta. Zbudowana na podstawie stosunkowo niewielu dobrze wyselekcjonowanych, mocnych prac wystawa poruszyła szereg filozoficznych, historycznych oraz współczesnych politycznych i socjologicznych kwestii związanych z reprezentacją i mechanizmami nadzoru, więzienia. Scenografia wystawy Jarosława Kozakiewicza aktywnie "zagrała" z tematem wystawy, wciągając widza w klaustrofobiczny klimat więzienia.\nW kategorii duża impreza "na świecie" - Triennale w Jokohamie 2005, "Art Circus Jumping from the Ordinary"; dyrektor artystyczny: Tadashi Kawamata. Pierwszy tak duży kuratorski projekt Kawamaty krytykowany m.in. w Japonii za zbytnią zabawowość i niedobór międzynarodowych gwiazd. Kawamata w konsekwentny sposób postawił na kilka kwestii: współpracę twórców różnych dziedzin, kolektywizm, pokazując wiele grup artystycznych, często szerzej, globalnie nieznanych; zaangażowanie odbiorcy (wiele prac wymagało współudziału widza, część projektów miało charakter warsztatów, na wystawie wszędzie można było spotkać artystów rozmawiających, pracujących z widzami - to autentycznie działało); odniesienie do miejsca (duża część artystów przyjechała do Jokohamy, tworząc prace i sytuacje specjalnie na wystawę); work in progress (sporo projektów miało charakter procesu, część prac ulegało zmianie i przebudowie, często przy udziale odbiorców, przez cały czas trwania wystawy). Dużą zaletą była przewaga uczestników z Azji, dzięki czemu problemy poruszane na wystawie uzyskiwały konkretny geograficzny wymiar. Świetna scenografia wystawy (WS+AMF, Workstation + Atelier Bow-Wow + Mikan + Sousuke Fujimoto Architects) - funkcjonalna, a jednocześnie sprawiająca wrażenie radosnego chaosu i bałaganu; śmiało zerwała z elegancką, minimalistyczną estetyką japońskich galerii i muzeów.\nJoanna Sokołowska ^^^\nMarek Sobczyk, "Soliterność. Muzeum, rocznica, pomnik", instalacja w ISW, fot. AM\nZdjęcia z ekspozycji "Krzysztof Wodiczko POmnikoterapia" Zachęta, fot. Sebastian Madejski\nMoje typy 2005 roku\n1. Nowe pisma o sztuce: Piktogram i Obieg.\nBezprecedensowa inicjatywa Michała Wolińskiego może zostać oceniona już teraz (po 2 numerze pisma) jako udana próba stworzenia w Polsce magazynu o sztuce na międzynarodowym poziomie. Z kolei Obiegowi - jego internetowej inkarnacji - udało się stworzyć jedyną w przestrzeni polskiego świata sztuki intersubiektywną przestrzeń dyskusji, budowy zbiorowej świadomości środowiska.\n2. Książka "Oskar Hansen Ku Formie Otwartej";\nwystawa "Wybory.pl"; "Powtórzenie".\nW 2005 roku mogliśmy obserwować kolejną fazę dialogu pomiędzy przeszłością a teraźniejszością hansenowskiej Formy Otwartej. Ważność ukazania się monografii Hansena nie wymaga komentarza, z kolei "wybory.pl" uznaję za istotne ze względy na ich wielopłaszczyznową kontrowersyjność, na pytania które ta wystawa stawia np. o relację pomiędzy metodą dydaktyczną Kowalskiego/Hansena a metodologią przyjętą przez Althhamera i Żmijewskiego, o krytykę instytucjonalną, o recepcję estetyki relacyjnej w Polsce etc. W orbicie wymienionej tradycji, na zasadzie podobieństwa rodzinnego, powinniśmy jeszcze umieścić "Powtórzenie" Żmijewskiego, który to projekt jest dla mnie (po wszystkich medialnych dyskusjach) jeszcze bardziej interesujący niż był na początku.\n3. Podyplomowe studia kuratorskie w Krakowie.\nInicjatywa Adama Budaka i Andrzeja Szczerskiego jest szansą dla młodych ambitnych kuratorów, a co za tym idzie dla całego środowiska. Myślę że "progresywne" instytucje sztuki współczesnej w Polsce powinny wysyłać (oddelogowywać siłą) do Krakowa niektórych swoich młodszych pracowników.\nŁukasz Ronduda ^^^\nOd lewej Anna Baumgart "Bombowniczka" i Monika Mamzeta, "Jak dorosnę,będę dziewicą", fot. Galeria XX1\nZadziwiająco bez echa przeszedł rok 2005. Nic spektakularnego się nie wydarzyło w polskiej kulturze. Sama byłam zbyt zajęta mnóstwem spraw, by szczegółowo przyjrzeć się drobnym lub przeoczonym wydarzeniom. Mało podróżowałam, a wyjazd na biennale do Wenecji traktuję jako wakacje. Ani pawilony narodowe, ani większe wystawy czy przyznane nagrody nie powaliły na kolana.\nRok się skończył, zanim zdążył się rozkręcić, nie było gwałtownych zwrotów w sztuce ani polskiej, ani światowej. Ot, taki zwykły rok.\nWarto jednak podkreślić kilka wydarzeń.\nW formie wyróżnień.\n1. Paweł Althamer, "Althamer Zachęca", Zachęta\nPierwsza tak duża wystawa Althamera w Warszawie, będąca konsekwencją nagrody Vincenta. Po raz pierwszy w Polsce pokazany niesamowity cykl filmów "Tak zwane fale..."\n2. Olafur Eliasson, "The Endless Study",Fundacja Galerii Foksal\nMistrz pogodowych mistyfikacji i laboratoryjnych doświadczeń nareszcie w Polsce z piękną pracą.\n3. Oskar Hansen\nPostać roku - praca "Sen Warszawy" w FGF, duża wystawa "Zobaczyć świat" w Zachęcie i do tego wyjątkowe publikacje.\n4. Artur Żmijewski, "Powtórzenie"\nChoćby za szum w środowisku sztuki, za dyskusje, które się zrodziły, i za niegłupią pracę, pokazującą, jak zmienna jest natura ludzka i od jak różnych czynników zależy.\n5. "Panoptykon" w Zachęcie\nZa najlepszą zbiorową wystawę problemową tego roku.\n6. Monika Sosnowska "Display"\nNa świeżo, bo wystawa pokazywana od niedawna. Świetny pomysł na coś w rodzaju retrospektywy. Cytat z Laurence'a Weinera "O wiele rzeczy za dużo, by zmieścić w tak małym pudełku" okazuje się tutaj bez pokrycia.\n7. Biennale w Stambule\nPrzyznaję, nie byłam, ale wiem, że jest to wydarzenie na skalę światową. Ważne wystawy, dobra organizacja i piękne plenery. Przebiło wszystkie targi i biennale 2005.\n"OBIEG" za kontynuację i dobre wzorce;\nSEKCJA za internetową konsekwencję;\nDIK za energię włożoną przez redaktorów w promocję i za wiarę w niemożliwe.\n9. Inauguracja pierwszych w Polsce studiów kuratorskich w Krakowie\nZa upór i odwagę.\nKatarzyna Szydłowska ^^^\nPaweł Althamer zachęca, fot. Sebastian Madejski\n2005 - ŚWIATŁA I CIENIE\nRetrospektywa Bernda i Hilli Becherów w muzeum Hamburger Bahnhof w Berlinie. Wystawa pt. "Typologie obiektów industrialnych" została w Polce zupełnie przemilczana, co jest o tyle dziwne, iż w przypadku fotografii dokumentalnej, to zazwyczaj działalność Becherów przywoływana jest jako rodzaj odnośnika. Wprawdzie jesienią 2004 ekspozycja ta była pokazywana w Paryżu w Centre Pompidou (nie wiem, czy w takim samym zestawie?), ale czy to może tłumaczyć ten brak reakcji? Becherowskie typologie oglądane na żywo robią spore wrażenie. To ewidentnie kontemplacyjny projekt, na który trzeba patrzeć uważnie i powracać do poszczególnych serii motywów. Przychodzi mi na myśl analogia z wielkimi cyklami muzycznymi, takim i jak "Das vohltemperierte Klavier" Bacha czy "Preludia i fugi" Szostakowicza (a czasem może nawet bardziej "Sztuka fugi" pierwszego z wymienionych). Zauważalny jest też tutaj bardzo wyraźnie brak jakichkolwiek zabiegów "estetyzujących", tj. formalnych patentów, które próbuje się nagminnie przeszczepiać do fotografii z malarstwa lub grafiki.\nFestiwal fotografii w Bielsku-Białej. Fotograficznych imprez odbywa się każdego roku w Polsce sporo. No i cóż? Zazwyczaj nie wypadają one zbyt ciekawie. Jak mówi stare polskie przysłowie "Nie wystarczą dobre chęci". Festiwal zorganizowany przez Inez i Andrzeja Baturo mocno odstaje od rodzimych standardów. Okazało się, że nawet w nieco sennym i zdegradowanym po utracie statusu stolicy województwa mieście, można z powodzeniem zrealizować imprezę na światowym poziomie (o niebo lepszą od "Miesiąca Fotografii" w Bratysławie!). Wystarczy "tylko" dobrze napisany scenariusz i… autorzy, np. pokazany w Bielsku-Białej, rewelacyjny niemiecki fotograf Eberhard Grames.\nKolekcja polskiej sztuki współczesnej w Muzeum Narodowym w Krakowie. Ten remont trwał i trwał. Razem z wydłużającym się oczekiwaniem rósł też apetyt. Po sześciu latach oczekiwania dostaliśmy… mało strawny produkt, pełen ewidentnych "luk repertuarowych". Muzeum Narodowemu w Krakowie zdecydowanie (i od dłuższego czasu) brakuje sensownej polityki zakupów. Uwaga ta dotyczy to nie tylko artystów żyjących i tworzących współcześnie, ale także tego, na co można trafić na rynku aukcyjnym lub antykwarycznym.\n"Cienie i światła". Arcydzieła malarstwa francuskiego 1600-2000. Niestety dość typowa ekspozycja trzeciorzędnych obrazów (choć pierwszorzędnych autorów), przygotowana specjalnie dla ubogich kuzynów z Europy Wschodniej.\nWojciech Wilczyk ^^^\nOlafur Eliasson "The Endless Study"\nKoniec rewolucji, której nie było?\nMyślę że rok 2005 jest znamienny dla polskiego życia artystycznego. Jest to bowiem rok ostatecznego końca pokoleniowej zmiany warty, którą obserwowaliśmy około roku 2000. Zmiana ta dokonywała się z obu stron: w środowisku artystów i - a może przede wszystkim - w środowisku krytyków, kuratorów, galerników.\nKilka faktów świadczy o tym, że w mijającym roku faza przemiany ostatecznie zakończyła się. Pokaz "Powtórzenia" Żmijewskiego w Wenecji, nagroda DB "Spojrzenia", wystawa "Broniewski" - to wydarzenia artystyczne nie tyle najważniejsze w mijającym roku, ile najbardziej głośne. Wszystkie te wydarzenia przygotowane zostały lub zdominowane (jak nagroda DB) przez uczestników dokonującej się w ostatnich latach kuratorskiej zmiany warty. Znamienna jest jednak krytyczna otoczka towarzysząca tym wydarzeniom. Lektura tekstów czy też wypowiedzi na forum "Obiegu" dowodzi, że ci, którzy niedawno deklarowali zmiany teraz dążą do zachowania status quo. Ci którzy walczyli z centralnymi instytucjami lub budowali własną pozycję poza nimi teraz szukają w tych instytucjach oparcia.\nJaki jest wniosek? Czy hasła rewolucji (nawet jeśli była to "rewolucja pełzająca"), do której odwoływali się uczestnicy dokonanej zmiany warty, były tylko retorycznym chwytem mającym otworzyć drogę do obiegu instytucjonalnego, który był przedmiotem ataków?\nBardzo szybko dokonało się to przejście na pozycje establishmentu, mam nadzieję w roku 2006 ta pozycja będzie skutecznie kontestowana.\nPiotr Bernatowicz ^^^\nKatarzyna Górna, Madonny, fotografia tryptyk 1996-2001\nHistoria sztuki pamięta tylko sukcesy, a wydarzenia średnie, słabe i klęski popadają w zapomnienie. Nie chcę przypominać słabych wystaw - niech odejdą do lamusa. A kto zwyciężył w tym roku? Moim faworytem jest Maciej Kurak - zwycięzca w konkursie Spojrzenia 2005. Artysta dawno już rozpoznany na poznańskiej scenie, a ciągle nieobecny w szerszym obiegu. Realizacjom Kuraka brakuje rozgłosu, a ponieważ ich życie ograniczone jest do czasu trwania wystawy znane są niestety głównie z dokumentacji. W samym tylko 2005 roku zdecydowanie ciekawsze niż praca "Parergon" pokazywana w Zachęcie na Spojrzeniach były realizacje "Ogródek jordanowski" w Białymstoku, "Dzień Babci" w Starym Browarze w Poznaniu czy instalacja na Targach Art Poznań.\nWażnym zwrotem w środowisku artystycznym jest ponowne zejście do podziemia, czyli unik przed pseudodyskusją z szalejącą cenzurą. Mam na myśli takie wystawy jak "Pedały" odbywającą się w prywatnym mieszkaniu i "Ukryty skarb" w warszawskim Novotelu oraz pomysł na kompromisowe wyjście z sytuacji, czyli inicjatywę Efki_S i Łukasza Guzka z prześmiewczymi naklejkami ostrzegającymi "Wystawa nie jest przeznaczona dla członków i sympatyków LPR".\nWydarzeniem, które powinno owocować w przyszłości są ostro krytykowane Targi Sztuki Art Poznań 2005. W tym roku ciekawsze od pierwszej, zeszłorocznej edycji. Choć wciąż daleko im do profesjonalizmu, a jeszcze dalej do prawdziwego rynku sztuki, to poznańskie Targi zasługują na duży kredyt zaufania na przyszłość.\nZakwestionowanie pojęcia wystawy przez rozpoczynający w CSW cykl "W centrum uwagi" projekt Pawła Althamera i Artura Żmijewskiego "wybory.pl" było przeskoczeniem kilku stopni na raz w procesie redefiniowania związku artysty z instytucją. To wydarzenie, które na pewno jeszcze odbije się echem (albo czkawką).\nCiągle odczuwam niedosyt wystaw artystów zagranicznych, a z tych, które widziałam wyróżniam Anri Sala w CSW. Mam wrażenie, że triada młodość = świeżość = jakość, która w tym roku miała swoją kulminację już chyba wygasa. Myśląc o ciekawych młodych artystach polskich z nadzieją patrzę na to, co robią Wojtek Wroński i Basia Bańda.\nW innych dziedzinach nie mogę się wypowiadać :)\nJustyna Kowalska ^^^\nJoanna Rajkowska, "22 zlecenia"\nEkspozycja galerii komercyjnych w Starym Browarze , Art Poznań\nRok spełnienia / rok braku\nKończący się właśnie rok był dość burzliwy. Do głosu doszły stronnictwa radykalnie prawicowe, które - pozostając od pewnego czasu na marginesie sceny politycznej - wreszcie "dorwały się do władzy", i teraz zapewne zgotują wszelkiej maści progresywistom prawdziwą szansę na zejście do podziemia i radykalne knucie.\nLesbijki i geje mieli w tym roku wiele szans na publiczne wystąpienia, z której to szansy skorzystali z odwagą większą, niż można się było spodziewać. Na polu literatury również dali o sobie znać w sposób ze wszech miar zasługujący na uwagę - książki takie, jak "Lubiewo" Michała Witkowskiego czy "Trzech panów w łóżku, nie licząc kota" Bartosza Żurawieckiego na trwałe wejdą do kanonu lektur obowiązkowych, wcale nie tylko dlatego, że ośmielają się, w katolickiej Polsce! podnosić zasłonę ignorancji na temat męskiego homoseksualizmu.\nPolskie artystki wreszcie doczekały się wystawy z prawdziwym "hukiem i pompą" - prezentowana latem w Zamku Ujazdowskim "Polka" pozwoliła wreszcie pokazać ciągłość pomiędzy radykalnymi pracami współczesnych twórczyń a nie mniej radykalnymi żądaniami emancypacyjnymi kobiet w Polsce na przestrzeni ostatnich 200 lat. Na początku roku ukazała się też świetna książka wprowadzająca w świat polskich artystek - "Na marginesach lustra" Agaty Jakubowskiej. Ta monografia sztuki polskich kobiet nie przytłacza nadmiarem filozoficznych odniesień, ale filozoficzny i psychoanalityczny krąg odniesień pozwala analizować wykonane przez Polki dzieła za pomocą adekwatnych narzędzi i zarazem bez nadmiernych pretensji.\nRok 2005 jest też jednak rokiem braku - braku, który osobiście odczuwam jako bardzo dotkliwy. Nie pojawiła się bowiem żadna wystawa lesbijska, i nie zanosi się na to, by którakolwiek z artystek zamierzała dokonać coming outu. To wielka szkoda - bo choć osobiście odwiedziłam "Pedałów" (wystawa polityczna zorganizowana w warszawskim mieszkaniu, jak nazwa wskazuje - poświęcona gejom i ich seksualności) - brakowało mi podobnej inicjatywy kobiet. Ten brak zapowiada jednak pewne szanse na przyszłość - w pozornie jedynie wyzwolonej seksualnie i politycznie kulturze Polski XXI wieku nadal pozostaje mur, którego obalenie może uświetnić nadchodzący rok.\nCzego sobie i Państwu życzę!\nEwa Majewska ^^^\nHenry Darger, Okropności wojny, wystawa w CSW Zamek Ujazdowski, fot. CSW\n2005 Sztuka w pułapce rewolucji moralnej\nRok 2005 był smutny ze względu na wynik wyborów parlamentarnych i prezydenckich. Sztuka tego nie osłodzi. Mój optymizm, który wyraziłem w tekście "Sztuka wobec rewolucji moralnej" , związany z nadzieją na twórczą kulturową opozycję trochę przygasa. Ludzie raczej będą wyjeżdżać z Polski, niż tworzyć tutaj alternatywną rzeczywistość.\nPolska jest krajem bez kultury praw człowieka, które są wciąż dla różnych politycznych celów negowane lub wyśmiewane. W języku publicznym dominuje odwołanie do archaicznych koncepcji praw naturalnych lub boskich, czyli dokładnie tych, które stały za wszystkimi wojnami (religijnymi i etnicznymi/narodowymi) w historii.\nNie ma w Polsce wyrazistej sztuki związanej z prawami człowieka, to największy brak. Wielu artystów nieświadomie i bez dystansu oddaje ducha czasów dehumanizacji politycznej i medialnej, są już w ich pułapce. Wizualność odgrywa w tej dehumanizacji rolę, nie tylko w sztuce. Przedstawieniami 2005 roku w Polsce nie będzie zapewne żadna sztuka lub profesjonalny fotoreportaż ale dokumenty "wojny życia codziennego". Zdjęcia pielęgniarek ze śląskiego szpitala bawiących się wcześniakami wyjętymi z inkubatora. Inne "osiągnięcia" to filmiki kręcone telefonami komórkowymi przez młodzież w szkołach, ze scenami poniżania nauczycieli lub kolegów, gdzie poniżanie seksualne odgrywa decydującą rolę. Dokumentacja tych aktów jest kluczowa dla ich popełnienia. Wobec takich wstrząsających wyobrażeń wizualnych sztuka jest niczym.\nW kwestii dehumanizacji oficjalna i promowana sztuka polska nie pozostaje w tyle. Najtragiczniejszym świadectwem tego jak artyści poddają się systemowi, który neguje prawa i wolność człowieka są filmy Artur Żmijewski "80064" i "Powtórzenie". Namawianie starego człowieka, więznia obozu koncentracyjnego, aby w studiu tatuażu dał sobie ponownie wytatuować swój obozowy numer 80064, uważam za przykład tego jak brakuje w sztuce polskiej postawy etycznej. Również wśród kuratorów. Zamykanie ludzi w klatce i filmowanie, berek w komorze gazowej, płacenie za to biednym, to kolejny przykład poddania się systemowi dehumanizacji. W związku z tym, że Żmijewski jest promowany przez wszystkie państwowe instytucje artystyczne i czasopisma przyznaję mu tytuł pierwszego artysty IV RP, czyli systemu politycznego brutalności i braku praw człowieka.\nRefleksja na temat zła nie polega na jego powtarzaniu!\nTo było dno, a teraz plusy.\nZachowuję jednak część wiary w sztukę Polską. Uważam, że najatrakcyjniejsze wystawy w minionym roku, które widziałem to Boys, Boys, Boys w Bunkrze Sztuki, Egocentryczne, Niemoralne i Przestarzałe w Zachęcie i Targi Sztuki Art Poznań 2005.\nZa najciekawsze zjawisko, które dostrzegłem w minionym roku uważam pojawienie się w końcu na większą skalę profesjonalnej sztuki fotografii artystycznej. Fotografii jako sztuki samej w sobie, a nie tylko jako dokumentacji. Dobra jakość wydruku, duże formaty, znakomite kompozycje i kolory, ciekawe i aktualne tematy, sztuka fotografii na miarę międzynarodową. Wśród artystów fotografii chciałbym wyróżnić Bognę Burską, Macieja Osikę, Hannę Nowicką, Karolinę Bregułę, Dorotę Nieznalską a przede wszystkim Annę Orlikowską i Szymona Rogińskiego.\nCykl nocnych pejzaży Polski Szymona Rogińskiego uważam za najwybitniejsze dzieła sztuki jakie widziałem w Polsce w 2005 roku. Wizyjne nokturny, na których Polska wygląda jak w amerykańskich horrorach. Jego fotografie są piękne i zupełnie zmieniają percepcję otaczającej nas rzeczywistości.\nZa ważne zjawisko uważam również wyraźną artykulację sztuki gejowskiej dzięki wystawie Karola Radziszewskiego i czasopismu Dick. Nie jest to jednak początek takiej twórczości w Polsce, ale moment kiedy została ona dostrzeżona na fali konfliktów społecznych.\nZa najbardziej niedoceniany wciąż uważam młody performance polski. Pisma kulturowe i instytucje powinny mu poświęcać zdecydowanie więcej miejsca. Moi prywatni faworyci to Aleksandra Kubiak, Karolina Wiktor i Art Grabowski.\nW sztuce zachodniej najważniejsza dla mnie była retrospektywa fotografii Diane Arbus pt. "Diane Arbus. Revelation" zorganizowana przez San Francisco Museum of Modern Art, w Europie pokazywana przez Victoria and Albert Museum w Londynie. Bez Diane Arbus nie byłoby Nan Goldin i całej współczesnej fotografii subkulturowej. Moje prywatne "revelation" i absolutna klasyka nowoczesności.\nPaweł Leszkowicz ^^^\nStanisław Ignacy Witkiewicz, Autoportret w Tatrach, 1930, wł. E. Franczak, S. Okołowicz, "Egocentryczne, niemoralne, przestarzałe. Współczesne wizerunki artystów", Zachęta, Warszawa\nAdres źródła: http://archiwum-obieg.u-jazdowski.pl/wydarzenie/4479


4 używane modele Forda, które opłaca się kupić - Newsy - stacja kontroli - wulkanizacja - blacharstwo - komis samochodowy - mechanika samochodowa - Gdańsk - Trójmiasto\n3miastomoto.pl » strona główna » aktualności » 4 używane modele Forda, które opłaca się kupić\nKategoria: bieżące / Dodano: Wtorek, 24.11.2020, 12:50\nFord to amerykańska marka od dekad ciesząca się mocną pozycją w branży motoryzacyjnej. W Polsce popyt na używane samochody Ford nie spada od wielu lat. Są modele, które wzbudzają szczególne zainteresowanie kierowców z uwagi na dobre właściwości jezdne i atrakcyjną cenę.\nMondeo to jeden z najpopularniejszych modeli Forda, który doczekał się wielu odsłon. Od 2014 r. w sprzedaży jest jego piąta generacja, niemniej na polskim rynku wtórnym najbardziej poszukiwany jest Ford Mondeo III. Trzecia generacja produkowana była w okresie od 2000 r. do 2007 r. Na tle poprzedniczek wyróżniała się zupełnie nową, zbudowaną całkowicie od podstaw konstrukcją. Jeśli chodzi o typ nadwozia, powstały trzy wersje: lift back, sedan oraz kombi.\nFiesta to kolejna sztandarowa propozycja od Forda. Historia tego modelu liczy ponad 40 lat. W 2017 r. doczekał się on debiutu siódmej już generacji. Używane „siódemki” to prawdziwy hit na wtórnym rynku motoryzacyjnym w kraju i nie dzieje się tak bez powodu. Ford Fiesta VII to w opinii ekspertów z serwisu Autoplaza jedno z najlepszych aut miejskich. Przyjazna dla kieszeni cena za sprawny i zadbany egzemplarz, przestronne i wygodne wnętrze, przyjemny dla oka design – to najważniejsze zalety tego samochodu.\nModel Ka Ford wprowadził do oferty w 1996 r. Druga generacja produkowana była w latach 2008-2016. To nieduże auto miejskie z segmentu A. W ramach ciekawostki warto nadmienić, że „dwójka” jest jedynym jak dotychczas Fordem, który od podstaw produkowano w Polsce, a także jedynym modelem w ofercie amerykańskiego giganta, jaki powstał we współpracy z Fiatem.\nUżywany Ford Focus III to jeszcze jeden klasyk znajdujący się na celowniku rodzimych kierowców. Okres jego produkcji przypada na lata 2010- 2018. Ogromną zaletą tego modelu jest to, że jest on wolny od problemów z korozją, które niestety bywają utrapieniem właścicieli Fordów, zwłaszcza starszych. Atutem auta jest funkcjonalne wnętrze oraz dość pojemny bagażnik.


Kampanie 2011 - Razem dla Mazowsza - Edukacja w działaniu\nW 2011 roku Wydział ds. realizacji POKL Mazowieckiego Centrum Polityki Społecznej zrealizował cztery kampanie promujące:\naktywną integrację w społecznościach lokalnych,\nprzeciwdziałanie dziedziczeniu biedy i wykluczeniu społecznemu oraz podmioty ekonomii społecznej,\nwolontariat i jego rolę w aktywnej integracji osób wykluczonych,\npracę socjalną i instytucje aktywnej integracji i ich rolę w aktywizacji osób wykluczonych.\nDo stałej współpracy przy realizacji kampanii zaprosiliśmy: Polskie Radio – Program 1, Radio dla Ciebie oraz Telewizję Polską – Oddział w Warszawie.\nKampania promująca aktywną integrację w społecznościach lokalnych to m.in. 44 audycje radiowe (reportaże i wywiady) emitowane w „Sygnałach Dnia” i „Popołudniu z Jedynką” w sierpniu i wrześniu ub. roku oraz 10 audycji telewizyjnych (reportaży i felietonów) emitowanych w Telewizji Polskiej – Oddział Warszawa w listopadzie i grudniu ub. roku.\nW ramach tej kampanii wydaliśmy także 2 informatory: Co powinien wiedzieć samorządowiec o aktywnej integracji i Co to jest projekt socjalny?, każdy w nakładzie po 1000 egz.\nPodsumowaniem działań projektowych była zorganizowana również w tej kampanii dwudniowa konferencja „Pomoc i aktywna integracja na Mazowszu” połączona z obchodami Dnia Pracownika Socjalnego z udziałem 240 przedstawicieli jednostek pomocy i integracji społecznej z terenu województwa mazowieckiego.\nKampania promująca przeciwdziałanie dziedziczeniu biedy i wykluczeniu społecznemu oraz podmioty ekonomii społecznej to także kilka cykli audycji radiowych emitowanych tym razem w regionalnym Radiu dla Ciebie w październiku i listopadzie – w sumie 25 audycji połączonych z kampanią internetową na www.rdc.pl pod wspólnym hasłem „Nie daj się biedzie”.\nTelewizja Polska – Oddział Warszawa przygotowała w ramach tej kampanii kolejne 4 reportaże i 6 felietonów. Ich emisja pod wspólnym tytułem „Przywrócić marzenia” miała miejsce w listopadzie i grudniu ub. roku.\nPodobnie, jak w pierwszej, również w ramach tej kampanii przygotowaliśmy i wydaliśmy informator pt. Realizacja projektu socjalnego dla rozwoju ekonomii społecznej.\nKampania promująca działania wolontariatu i jego roli w aktywnej integracji osób wykluczonych to m.in. Dni otwarte placówek pomocy społecznej zorganizowane z udziałem 10 placówek z Warszawy i województwa mazowieckiego. Podczas dni profesjonalna ekipa filmowa przygotowała dokumentację audiowizualną z przebiegu imprez w poszczególnych placówkach i 15-minutowy reportaż „Dobre praktyki w Domach Pomocy Społecznej.”\nEfektem tej kampanii są kolejne audycje w „Sygnałach Dnia” i „Popołudniu z Jedynką”. W sumie 25 krótkich reportaży i wywiadów emitowanych w grudniu 2011 r.\nWydaliśmy także kolejny informator pt. Wolontariat w domu pomocy społecznej.\nKampanię promującą pracę socjalną i instytucje aktywnej integracji i ich rolę w aktywizacji osób wykluczonych pod hasłem „Zawsze pomocni”, realizowaną na zlecenie Mazowieckiego Centrum Polityki Społecznej, zainaugurowała pierwsza na Mazowszu konferencja z udziałem pracowników instytucji pomocy i integracji społecznej, przedstawicieli służb i instytucji współpracujących i dziennikarzy.\nW ramach tej kampanii zorganizowane zostały warsztaty dziennikarskie przygotowujące do wystąpień publicznych pracowników pomocy społecznej.\nPracę socjalną promowały również media: Radio dla Ciebie, które zrealizowało i nadało 32 krótkie audycje, Telewizja Polska – Oddział Warszawa, która wyemitowała kilka wywiadów i felietonów oraz tygodnik „Polityka” i „Gazeta Wyborcza”.\nEfektem kampanii „Zawsze pomocni” jest również 6 filmów instruktażowo-edukacyjnych przygotowanych przez profesjonalną ekipę filmową nt. metod prowadzenia pracy socjalnej dzieckiem i rodziną, tworzenia podmiotów ekonomii społecznej, sposobów aktywizacji społecznej osób niepełnosprawnych oraz realizacji PAL.\nW realizacji wszystkich kampanii aktywnie uczestniczyło kilkadziesiąt instytucji pomocy i integracji społecznej z terenu całego Mazowsza m.in.: ośrodków pomocy społecznej, powiatowych centrów pomocy rodzinie, domów pomocy społecznej a także przedstawiciele Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Mazowieckiego, władz i instytucji samorządowych, Instytutu Rozwoju Służb Społecznych, Uniwersytetu Warszawskiego, Wyższej Szkoły Pedagogicznej TWP w Warszawie i organizacji pozarządowych oraz pracownicy Mazowieckiego Centrum Polityki Społecznej.\nMazowieckie Centrum Polityki Społecznej serdecznie dziękuje wszystkim Osobom i Instytucjom za współpracę przy realizacji poszczególnych kampanii.\nDni Otwarte Mazowieckich Domów Pomocy Społecznej we wrześniu\nInformacja na temat Dni Otwartych Mazowieckich Domów Pomocy Społecznej\nKonferencja pt. „Pomoc i aktywna integracja na Mazowszu” połączona z obchodami Dnia Pracownika Socjalnego\nData wydarzenia: 22 - 23 listopada 2011\nListopad jest kolejnym miesiącem realizacji kampanii Mazowieckiego Centrum Polityki Społecznej pod hasłem „Zawsze pomocni”...


Babskie Czytanie : 189. Paullina Simons BELLAGRAND\nDo jakich poświęceń zdolna jest miłość? W swojej powieści Paullina Simons przekonuje nas, że do olbrzymich. Prawdę powiedziawszy, śledząc losy głównych bohaterów, nie mogłam wyjść z podziwu, ile jest się w stanie ścierpieć dla miłości...\nOna, piękna imigrantka z Włoch, która w amerykańskiej rzeczywistości pragnie ułożyć swoje życie. On, potomek jednej z najbardziej wpływowych rodzin w mieście, który pewnego dnia rzucił wszystko, by być z nią. Namiętna i gorąca miłość, która jednak nie mieni się wyłącznie kolorami tęczy. Momentami jest czerwona, kiedy on oddaje się swoim politycznym przekonaniom, momentami czarna, gdy ją oszukuje, kłamie i manipuluje nią. Pomimo to wciąż razem... na ogarniętych strajkami uliczkach Massachusetts, w pięknej i tajemniczej posiadłości Bellagrand. Gdzie jeszcze rzuci ich los?\nZa każdym razem, gdy w mojej rozmowie z innymi czytelniczkami pada nazwisko Paulliny Simons, natychmiast pojawia się zapewnienie, że jej najlepszym dziełem jest trylogia opisująca losy Tatiany i Aleksandra. Oczywiście to zapewnienie nie pojawia się z mojej strony, gdyż nie miałam przyjemności czytać Jeźdźca Miedzianego i pozostałych części. Po lekturze Bellagrand muszę jednak powiedzieć, że cieszę się, że jeszcze nie czytałam najsłynniejszych powieści Simons. Dlaczego? Chociażby z tego powodu, że w Bellagrand i poprzedzających tę powieść Dzieciach Wolności, powołała ona do życia postaci znane z trylogii Jeźdźca Miedzianego i pozwoliła swoim czytelnikom poznać ich wcześniejsze losy. Mówiąc prościej: Dzieci Wolności i Bellagrand opisują losy rodziców Aleksandra, najsłynniejszego bohatera Simons.\nBellagrand jest kontynuacją wcześniejszej powieści Paulliny Simons, jednak jej konstrukcja pozwala czytać te dwie części zupełnie osobno i czytając tylko drugą z nich, nie odczuwa się braku pierwszej. Jeśli jednak będzie się miało okazję przeczytać wcześniej Dzieci Wolności, zachęcam, gdyż to z pewności da jeszcze inne spojrzenie na dalsze losy bohaterów. Bellagrand skupia się przede wszystkim na losach Giny i Harry'ego, którzy są już małżeństwem i prowadzą wspólne życie. Ich relacje są wyjątkowo skomplikowane. Choć łączy ich gorąca miłość i nie mniej gorąca namiętność, wyraźnie można wyczuć, że prawdziwą miłością mężczyzny jest co innego. Powieść Simons jest świetnym zapisem zderzenia wyobrażeń i rzeczywistości. I choć czytelnik jest świadkiem bolesnych chwil w związku tych dwojga i niejednokrotnie ma ochotę nimi potrząsnąć, oni z zadziwiającą mocą tkwią w małżeństwie, które wydaje się nie mieć racji bytu.\nDużym atutem powieści są jej bohaterowie. Paullina Simons stworzyła postaci, które bardzo mocno zapadają w pamięć i oddziałują swoim postępowaniem i decyzjami na czytelnika. Momentami aż ma się ochotę powiedzieć im do słuchu, innym razem się im współczuje, nie sposób być wobec nich obojętnym. Co ciekawe, początek powieści zapowiada coś zupełnie innego, niż otrzymujemy w dalszej części, końcówka wprowadza w konsternację. Autorka potrafi zaskoczyć i plątać losy swoich bohaterów w taki sposób, że im samym trudno za tym nadążyć.\nBellagrand jest powieścią dynamiczną, a zarazem przepełnioną treścią. Autorka dołożyła starań, by wypełniły ją wydarzenia ważne dla bohaterów, ale zarazem dla Ameryki początku dwudziestego wieku. I choć uwaga czytelnika skupia się przede wszystkim na Ginie i Harrym, nie sposób przeoczyć doskonale skonstruowanego tła, które przedstawia przemiany zachodzące w Stanach Zjednoczonych w tym okresie. Książka odznacza się dobrym, łatwo przyswajalnym językiem, być może nie połyka się jej, ale to raczej w tym wypadku zaleta, nie wada. Po prostu Bellagrand wymaga pewnego skupienia, by ogarnąć sytuację polityczną i osobiste zawirowania bohaterów. Myślę, że to obowiązkowa pozycja dla fanów twórczości autorki, ale tych raczej do lektury zachęcać nie trzeba. Bellagrand będzie również doskonałą powieścią dla czytelniczek, które cenią dobry obyczaj z nutką historii, lub po prostu lubią klimat Ameryki lat dwudziestych i wcześniejszych.\nEtykiety: Paullina Simons, powieść obyczajowa, Wydawnictwo Świat Książki\nElenkaa _ 15 stycznia 2015 19:55\nA mi się "Jeździec miedziany" nie podobał, więc raczej nie wrócę już do książek autorki ;)\nAsia Szarańska 15 stycznia 2015 20:23\nO poważnie? No to może nie ten styl :) Ale jeśli wolisz wspólczesne, spróbuj Czerwone liście lub Tully :)\npuce 15 stycznia 2015 20:49\nA ja uwielbiam wszystkie wydane w Polsce książki tej autorki:)\nAsia Szarańska 16 stycznia 2015 07:41\na no widzisz :) Ja niemal wszystkie, bo Droga do raju troszke niedosytu zostawiła :)\nAntykwariat z ciekawą książką 15 stycznia 2015 22:59\nPamiętam, że w bibliotece były dostępne wcześniejsze tytuły autorki, ale już wówczas nie potrafiłam się do nich przekonać. Co dziwne, nadal mnie nie kusi i ten tytuł, choć przecież lubię powieści obyczajowe z historią w tle:)\nAsia Szarańska 16 stycznia 2015 07:40\nJa Simons poznałam właśnie w bibliotece, na pierwszy rzut poszły Czerwone liście i byłam zgubiona :) Tully też mi się podobała, ale już Droga do raju ciut mniej, może dlatego, że to o nastolatkach :)\nMartyna K. 16 stycznia 2015 20:46\nNie czytałam nic tej autorki, ale mam właśnie ochotę na trylogię Jeździec miedziany. Przeczytam jednak wcześniej te dwie pozycje, jeśli są tam ukazane wcześniejsze losy.\nAsia Szarańska 16 stycznia 2015 21:34\nTak, to losy rodziców Aleksandra ;)\nBasiaB 17 stycznia 2015 13:17\nMoja pierwszą powieścią Pauliny Simons była "Droga do raju".Tak mnie oczarowała ,że na półce mojej pojawiły się kolejne jej powieści.Jednak na historię Tatiany i Aleksandra wciąż mam miejsce , wciąż tkwią na liście "chcę przeczytać' wiem jednak ,że nadejdzie dzień kiedy je zakupię i przeczytam , a za nimi nastąpi również czas na"Dzieci wolności" oraz "Bellagrand" - jestem o tym przekonana:)\nAgata Kądziołka 18 stycznia 2015 12:58\nWidziałam książkę Pauliny w bibliotece, ale koniec końców jej nie wzięłam ze sobą do domu i teraz żałuję :)


11.03.2022 Czas czytania: 3 minut\n660 zł premii za kredytówkę? Taka nagroda z pewnością przyciąga wzrok! Otrzymasz ją, gdy kupisz dowolną rzecz za min. 600 zł, rozłożysz ją na 12 rat i w trakcie jej spłacania wydasz kartą min. 300 zł w miesiącu. Wypłacany przez Citibank cashback pokryje nie tylko spłacany kapitał, ale i odsetki.\nAkcja pod nazwą: „Ty kupujesz – my zwracamy do 660 zł” skierowana jest do pierwszych 2 tys. uczestników, którzy podpiszą umowę o kartę kredytową Citi Simplicity. Do zgarnięcia jest okrągłe 660 zł – rozłożone na 12 cząstkowych rat – każda po 55 zł.\nGłównym warunkiem jest zrealizowanie kredytówką jednorazowej płatności na kwotę min. 600 zł i rozłożenie jej na 12 rat w ramach planu Spłat Ratalnych Komfort. Możemy być spokojni o to, że w jakiś sposób nadpłacimy za udział w promce. Bank zorganizował ją w taki sposób, by wysokość premii pokryła koszt zakupionej rzeczy + spłacane odsetki. Dodatkowo przewidział odpowiednią rezerwę na wypadek podwyższenia stóp procentowych, które zwiększyłyby ostateczny koszt.\nOferta ważna jest do 16 maja 2022 roku.\nCiti Handlowy w najnowszej promocji nie tylko sfinansuje zakupioną rzecz, ale też pozostałe koszty związane z zakupem, citibank.pl\nPromocja skierowana jest wyłącznie do nowych klientów banku. Krótko mówiąc, nie skorzystamy z bonusu, gdy posiadaliśmy w Citibanku kartę kredytową po 1 stycznia 2019 r.\nDo wyrobienia karty kredytowej konieczna jest także odpowiednio wysoka zdolność kredytowa przy minimalnym dochodzie netto na poziomie 1200 zł msc. (w przypadku osób prowadzących działalność gospodarczą, minimalny dochód: 2500 zł msc.).\nWięcej informacji dostępnych jest w regulaminie oferty „Ty kupujesz – my zwracamy do 660 zł”.\nJak zyskać do 660 zł za zakupy?\n1. Do 16 maja 2022 r. złóż wniosek o kartę kredytową Citi Simplicity, korzystając z poniższego przycisku:\n2. Na podstawie złożonego wniosku zawrzyj z bankiem umowę o kartę i za pomocą aplikacji Citi Mobile (opcjonalnie bankowości internetowej Citi Online), aktywuj kredytówkę.\n3. W ciągu 10 dni od złożenia wniosku dostarcz dokument dochodowy, potwierdzający osiągane dochody (ich wykaz znajdziesz w regulaminie oferty, dokładnie – w podpunkcie nr 1).\n4. Zaloguj się min. 1 raz w apce Citi Mobile lub bankowości Citi Online (do końca miesiąca kalendarzowego po miesiącu, w którym zawarłeś umowę o kartę kredytową).\n5. Wykonaj kredytówką jednorazową transakcję na min. 600 zł. Wymóg ten zrealizuj do końca 3. miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym zawarłeś umowę.\n6. Rozłóż transakcję na 12 rat w planie Spłat Ratalnych Komfort. Możesz to zrobić za pomocą aplikacji mobilnej albo bankowości internetowej, tuż po zaksięgowaniu płatności na rachunku lub bezpośrednio po jej zrealizowaniu.\n7. W każdym z 12 miesięcy, w których będziesz spłacał raty, wykonaj tą kartą płatności bezgotówkowe na min. 300 zł.\nPremie cząstkowe, czyli zasłużone 55 zł otrzymasz do końca miesiąca następującego po tym, w którym zostałeś powiadomiony o przyznaniu nagrody.\nDodatkowo, jeśli w każdym miesiącu – do 15 dnia okresu rozliczeniowego wydasz min. 300 zł, bank nie pobierze opłaty za kartę.\nGarść faktów o karcie Citi Simplicity\nNiestety, karta kredytowa Citibanku straciła nieco swojego uroku po tym, jak instytucja wprowadziła za nią dodatkową opłatę. Na szczęście możemy jej uniknąć, biorąc udział w opisywanej akcji. Jesteśmy z niej zwolnieni przez cały rok (gdy w każdym okresie rozliczeniowym wydamy min. 300 zł).\nW ofercie bez promocji, aby uniknąć takiej prowizji, musimy zrealizować transakcje na min. 1 tys. zł. Jest to więc spora różnica. Dlatego po roku czasu możemy zwyczajnie zamknąć rachunek, by nie generował on żadnych kosztów.\nWięcej informacji o Citi Handlowym poświęcamy w oddzielnym wpisie —> Citi Handlowy – opinie i recenzja\nZasady tej akcji nie są skomplikowane. Choć konieczność wydania kartą jednorazowo 600 zł i skorzystania z planu ratalnego na 12 miesięcy w gruncie rzeczy może nie każdemu przypaść do gustu. Jednak zważywszy, że wymóg ten nie generuje żadnych dodatkowych kosztów, to jesteśmy w stanie go zaakceptować. Kolejną korzyścią jest możliwość popracowania nad swoją zdolnością kredytową i zbudowaniem dobrej historii kredytowej, która przyda nam się na przyszłość.\nWydaje nam się, że w tej akcji możesz połączyć przyjemne z pożytecznym. Ale jeśli do końca nie jesteś do niej przekonany, to dla porównania ofert zajrzyj na nasz ranking kart kredytowych. Może wpadnie Ci w oko inna promocja!\n1. Regulamin oferty „Ty kupujesz – my zwracamy do 660 zł”\nKarta kredytowa Citi Simplicity – opinie\nCiti Handlowy: kredyt gotówkowy – opinie i recenzja


Chciał mi dać klejnot, konia! Wziąłem fajkę Stalina! Romuald Karaś\nPodczas spotkania autorskiego w olsztyńskiej Książnicy Polskiej, Romuald Karaś opowiadał w jaki sposób pozyskiwał oryginalne dokumenty dotyczące Henryka Sucharskiego. Wspomniał, że aby uzyskać dostęp do listów majora, za atut przetargowy została użyta… fajka Stalina.\nGdy to usłyszałem, zapytałem się reportera:\nW jakich okolicznościach fajka Stalina trafiła w jego ręce?\nI wtedy – po chwili zawahania – nastąpiła kilkuminutowa, fascynująca opowieść, tocząca się w Kazachskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej.\nFajka Stalina była w posiadaniu Baurdżana Momysz-Uły, Kazacha, który był łudząco podobny do… Józefa Piłsudskiego!\nPikanterii tej historii dodaje fakt, że Baurdżan Momysz-Uły, choć wyglądał jak nasz Naczelnik, był oficerem Armii Czerwonej, który za udział w obronie Moskwy został odznaczony orderem Bohatera Związku Radzieckiego.\nKazach wyglądający jak nasz Naczelnik, mówił po polsku, ponieważ za pierwszą żonę miał Polkę, szlachciankę Elżbietę Rakowską. W kazachskim domu obowiązywał język polski!\nZa to, że Romuald Karaś potrafił go odnaleźć, chciał mu ofiarować najpierw konia, później najcenniejszy pierścień ze złota jaki posiadał.\nGdy reporter nie zgodził się na przyjęcie tych prezentów, Baurdżan Momysz-Uły chwilę coś ważył w myślach.\nSięgnął do gabloty po… fajkę i powiedział:\nPalił ją Stalin podczas podejmowania na Kremlu bohaterów obrony Moskwy. Miałem trzy spotkania ze Stalinem na Kremlu, po obronie Moskwy. Po jednym z takich spotkań Stalin wyjął fajkę z ust i mi podarował.\nRomuald Karaś nie miał wyjścia. Taki prezent musiał przyjąć, by nie obrazić gospodarza.\nBaurdżan Momysz-Uły przy pożegnaniu powiedział:\nZnane jest DNA Stalina, więc autentyzm fajki będzie łatwy do potwierdzenia. Jeśli cię bieda przyciśnie, łatwo ją sprzedasz kolekcjonerom za grube pieniądze. Dadzą więcej niż za konia i pierścień, który jest droższy od konia!\nProszę obejrzeć poniższy filmik. Romuald Karaś dosyć szczegółowo opowiada historię, którą ja streściłem w kilku zdaniach.\nDodam tylko, że obecnie ta fajka Stalina znajduje się w zbiorach Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku, a do Romualda Karasia pretensje ma… wnuczek!\nDlaczego tam się znalazła i kto jest jej ofiarodawcą?\nTo opowieść, która zawarta będzie w pełnej relacji ze spotkania autorskiego z Romualdem Karasiem.\n← Romuald Karaś: Coś mi padło na mózg. Wydawało mi się, że jest rok 56, że można wiele!\nNowy przetarg na… chętnego do przejęcia MPEC-u?! →\nIgor Hrywna: Naród ukraiński tworzy się w opozycji do Rosji, nie Polski!\n14 lutego 2017 14 lutego 2019 Stanisław Olsztyn\t6\n23 listopada 2018 23 listopada 2019 Stanisław Olsztyn\t0


Meble eventowe w praktyce. Kilka faktów i informacji - Weselny\nW kuchniach mogą być wykorzystywane różnego rodzaju meble. Jednymi z nich są meble dębowe, które pozwalają na codzienne zjadanie dobrych posiłków oraz na same ich przygotowywanie. Dlatego bardzo ważne jest, aby dębowe produkty meblarskie z\nDodane: 17-04-2019 07:28\nnajdujące się w jadalni były nie tylko bardzo stylowe, ale też w pełni funkcjonale. W przeciwnym razie nie będzie można z nich swobodnie korzystać. Na szczęście w sprzedaży dostępnych jest wiele różnych mebli dębowych o rozmaitych wielkościach i kształtach. To sprawia, że można je ustawiać w dowolnym miejscu. Zdarza się również, że podczas ustawiania takich mebli w kuchni obecni są dekoratorzy wnętrz, którzy dbają o to, aby zostały one umieszczone w najbardziej odpowiednich miejscach, w których będą mogły pięknie się prezentować.\n7 Prostych Metod Aby wypożyczyć meble3 Wypowiedzi O Tym Jak wypożyczyć meble, Które Nie Powinny Nigdy PaśćOto Plan Od A Do Z Aby wypożyczyć meble W 10 Dni2021 czas aby lepiej wypożyczyć mebleCzy opłaca się wypożyczyć meble?9 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak zamówić pokazy tańca WarszawaCzy można zobaczyć pokaz tańca w dzień?Zobaczyć pokaz tańca dobrze?Czy wiesz jak pożyczć meble żeby później tego nie żałować?Czy można pożyczć meble w niedzielę nie handlową?Radzimy jak pożyczć meble skuteczniejNowości w 2020 jak pożyczć mebleCzy można zobaczyć pokaz tańca Warszawa po godzinach?Oto Plan Od A Do Z Aby pożyczć meble W 7 DniZrób to wreszcie! Zacznij zorganizować pokaz tańca już w 8 dni!Zobaczyć pokaz tańca Warszawa? Dobrze albo wcale!Jak zobaczyć pokaz tańca Warszawa - zmiany w 2020Wynająć krzesła? Tak czy nie?Radzimy jak pożyczć meble szybciejKilka faktów jak wynająć krzesłaJak zobaczyć pokaz tańca Warszawa i czy 2020 będzie inny?Zobaczyć pokaz tańca Warszawa? Dobrze albo wcale!Oto 5 Powodów Dla Których Powinieneś Pomyśleć O Tym Jak zobaczyć taniec w KrakowieCzy można zobaczyć pokaz tańca Warszawa po godzinach?8 Największych Mitów O Tym Jak wynająć krzesłaCzy sposób na to jak w 2020 zobaczyć pokaz tańca Warszawa jest łatwy?Czy są zmiany jak zobaczyć taniec w Krakowie?Czy 2020 będzie dobry dla ogób które chcą zorganizować pokaz tańca?Czy żeby zobaczyć pokaz tańca Warszawa trzeba wydać dużo?Czy warto zobaczyć pokaz tańca Warszawa? Koszty i ceny\nCzy są zmiany jak zobaczyć taniec w Krakowie?Organizacja dużej imprezy i jej zaopatrzenieMeble eventoweKilka faktów jak wynająć krzesłaWynajem mebli eventowychOd kiedy zmiany w tym jak wypożyczyć krzesła na imprezę?11 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby zobaczyć pokaz tańca WarszawaCzy 2020 będzie dobry dla ogób które chcą zorganizować pokaz tańca?Wypożyczalnia krzeseł3 Wypowiedzi O Tym Jak wypożyczyć meble, Które Nie Powinny Nigdy PaśćWynająć krzesła? Tak czy nie?Gdzie wypożyczyć meble?Jak wypożyczyć hoker i czy 2020 będzie inny?Wykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby obejrzeć pokaz tańca we Wrocłwiu?Namioty eventoweJak wypożyczyć namiot?Czy można zobaczyć pokaz tańca w dzień?2020 dobrym czasem aby wynająć krzesłaJak wypożyczyć meble?2021 czas aby lepiej wypożyczyć mebleCzy warto wynająć krzesła? Koszty i cenyNamioty eventowe w praktyce. Kilka faktów i informacjiZobaczyć pokaz tańca Warszawa? Tak!Jakie meble na eventCzy można zobaczyć pokaz tańca Warszawa po godzinach?Kto wypożycza hokery?Wynajem mebli eventowychJak wypożyczyć stoły?Oto Plan Od A Do Z Aby wypożyczyć meble W 10 DniZrób to wreszcie! Zacznij zorganizować pokaz tańca już w 8 dni!


Życie zapisane w tkankach - terapia czaszkowo-krzyżowa\nW ostatnich latach dużo mówi się o holistycznym podejściu do zdrowia. Coraz częściej do leczenia konwencjonalnego włączane są terapie naturalne, medycyna energetyczna, homeopatia. Również w świecie terapii manualnych istnieje coraz większa dostępność wyboru sposobu leczenia schorzeń, pracy z traumą związaną z urazem fizycznym i, jak okazuje się również psychicznym. Przykładem takiej formy pracy jest terapia czaszkowo-krzyżowa (TCK). Czym zatem jest TCK?\nW początkach tej terapii koncentrowano się (dr Sutherland) na przywracaniu pulsacyjnego ruchu płynu mózgowo-rdzeniowego. Jest to płyn, który znajduje się w oponach mózgowych i kręgosłupie. Otacza mózg i rdzeń kręgowy, zabezpiecza i odżywia ośrodkowy układ nerwowy.\nPulsacja tego płynu określana jest jako nadrzędna, wrodzona funkcja naszego organizmu, ponieważ ściśle połączona jest z energią do życia, jaką na dany moment posiada ciało (nazywaną w tej terapii Oddechem Życia). Rytmy w jakich pulsuje (są 3 rodzaje pływu), wpływają na funkcjonowanie całego organizmu, dotyczą każdej tkanki i komórki naszego ciała. Terapeuta TCK wyczuwa zaburzenia pływów, które wskazują na problemy funkcjonalne w organizmie. Jednak terapeuta TCK nie skupia się na chorobie lub problemie lecz stara się nakierować system klienta na wrodzony wzorzec zdrowia. Przywrócenie zdrowia opiera się na ponownym połączeniu z prawidłowymi zasobami wewnętrznymi w organizmie; TCK jest więc terapią całościową, holistyczną.\nNiektóre metody TCK obejmują pracę z napięciami w oponach mózgowych i tkankach łącznych, kompresjami wewnątrzszpikowymi, zaburzeniami ruchomości kostnej, wzorcami strukturalnymi w ciele, motoryką ośrodkowego układu nerwowego i reakcjami neuroendokrynnymi, zastojami w płynach, eliminacją miejscowych toksyn z organizmu; biodynamiczna metoda TCK opiera się na mocy Oddechu Życia i uwzględnia manifestację tej mocy w procesach życiowych każdej osoby.\nUwalnianie traumy emocjonalnej\nCo ciekawe, terapia czaszkowo-krzyżowa ma zastosowanie nie tylko w leczeniu schorzeń fizycznych, ale również w uwalnianiu traumy emocjonalnej. Nasze doświadczenia życiowe zapisane są na poziomie układu nerwowego, który zaczyna tworzyć się już w drugim tygodniu od poczęcia. Dlatego nasze ciało posiada pamięć zdarzeń – pozytywnych i negatywnych również z całego okresu życia prenatalnego!\nAutor książki „Podstawy terapii czaszkowo – krzyżowej. Ujęcie biodynamiczne” - Roger Gilchrist jest terapeutą czaszkowo-krzyżowym i psychoterapeutą. W swojej pracy łączy oba te podejścia.\nTkanki a emocje\nGilchrist opisuje ciekawe przykłady uwolnienia dawnej energii traumy. Ma to duże znaczenie o tyle, że często żyjemy nieświadomi wpływu dawnych zdarzeń i energii, jaką wywołały w ciele. Mógł być to dawny uraz, wypadek, przemoc emocjonalna – wszystkie bolesne zdarzenia, z którymi nie mogliśmy sobie poradzić w danym momencie, aktywnie pracują w naszym ciele, wpływając na przykład na spłycenie oddechu, zwyrodnienie stawów, problemy trawienne.\nNegatywne doświadczenia, które wytwarzają w nas reakcję zbyt silną, by udźwignęło je nasze ciało i pole energetyczne (biopole). Stają się aktywną siłą w naszym ciele, która musi znaleźć jakieś miejsce. Niesie to ze sobą trudne konsekwencje, bo niezintegrowana energia wpływa na procesy fizjologiczne i psychologiczne.\nW ciele powstają silne zakłócenia energetyczne, które są wyczuwalne w płynie rdzeniowo-mózgowym. Ma to bezpośrednie przełożenie na funkcjonowanie ciała. Zakłócenia fluktuacji płynów może powodować gromadzenie się toksyn i pojawienie stanów zapalnych.\n„Procesy psychologiczne, zachowanie i „konfiguracja” układu nerwowego uczestniczą w tworzeniu wzorców doświadczenia. Im dłużej określone wzorce są częścią naszego organizmu, tym bardziej się z nimi identyfikujemy. Potem zaczynamy żyć według tych „obcych” modeli, zapominając o prawdziwej, wrodzonej matrycy, którą nosimy”.\nTerapia czaszkowo-krzyżowa może wspierać proces odzyskiwania kontaktu ze sobą – emocjonalnego i fizycznego. Bo jedno to odzyskać ruchomość stawów, a drugie – przestrzeń wewnętrzną i doświadczenie spokoju. Spokoju – bo przestaje wpływać na nas widok przeszłości, energia, która jest nieadekwatna do dzisiaj – dawna złość, lęk, obrzydzenie. Kiedyś reakcja na bolesne doświadczenia, a dzisiaj niezrozumiały objaw, z którym warto się rozstać.


Pracownia Krawiecka Żanety Żyrafko: O tym, jak powstaliśmy i dokąd zmierzamy\nTo zaangażowanie i nasz perfekcjonizm sprawiły, że aktualnie powstawanie każdej notki składa się z bardzo wielu etapów: przemyślenia krawieckie -> plan szycia -> szukanie materiałów -> krojenie -> szycie -> przymiarki -> etap rozpaczy, niezadowolenia, rozczarowania i szukanie sposobu na uratowanie projektu -> wykańczanie -> stylizacja -> wstępny pomysł na historię -> ustalanie w kalendarzu dnia na sesję zdjęciową -> zdjęcia -> wybieranie, poprawki zdjęć -> pisanie historii -> poprawianie -> ponowne pisanie i ponowna korekta -> publikacja. Trwa to wszystko trochę czasu, dlatego notki nie pojawiają się zbyt często. Nie możemy z żadnego z tych etapów zrezygnować, żeby notki nie straciły na jakości.\nA jednak od pewnego czasu naszły nas przemyślenia, czy to wszystko, co robimy na blogu jest dla Was, Czytelników, wystarczające. Wiemy, że jest bardzo wiele jest blogów, które czytacie i lubicie, które Was inspirują i bawią. Szukacie w nich pięknych stylizacji i krawieckich pomysłów, jak u Marchewkowej, The Robot That Had a Heart czy Friendsheep, porad krawieckich jak u Long Red Thread czy LoliJoo, podstaw wiedzy na temat stylu vintage, jak u Vintage Girl czy Lady in Black, ciekawych inspiracji i przemyśleń, jak u Styledigger czy Riennahera, pięknych zdjęć w stylu retro jak u RetroStyl czy Retro Chick Chick, historii inspirowanych krawiectwem jak u Brumming Blog czy Bezdomnej Szafy. A czego szukacie na naszym blogu? Czy to, co na nim zamieszczamy, jest dla Was wystarczające?\nWiele w ostatnich miesiącach myśleliśmy, co zrobić, żeby nasz blog dawał Wam więcej - więcej porad, więcej inspiracji, więcej podpowiedzi, więcej tego, czego szukacie na innych blogach. Myśleliśmy, że może potrzebujecie więcej. Nie chcemy jednak robić czegoś, na czym się nie znamy. I postanowiliśmy, że pozostaniemy przy aktualnym kształcie bloga - przy okraszonych zdjęciami historiach Żanety i Żorża. Będziemy je tworzyć - tak, jak do tej pory - najlepiej jak potrafimy, włożymy w nie 100% serca i zaangażowania. Wierzymy, że dla Was, Kochani Czytelnicy, nasza szczerość jest większą wartością niż udawanie kogoś, kim nie jesteśmy, niż nasze pisanie na atrakcyjne tematy, na których się nie znamy.\nBędziemy opowiadać, fantazjować i zapraszamy Was do tego świata naszych fantazji. Twórzcie naszego bloga z nami - powiedzcie nam, o czym chcecie przeczytać, a postaramy się o tym napisać.\nI chociaż ostatnio w codziennych obowiązkach trudno nam było znaleźć czas, żeby pisać dla Was nowe notki, obiecujemy, że pojawią się znowu i że w Nowym Roku możecie spodziewać się dalszych przygód Państwa Żyrafko. Mamy nadzieję, że tu z nami zostaniecie.\nCiepłe uściski noworoczne,\nSweter - sklep z odzieżą używaną\nSpódnica - uszyta na podstawie własnego wykroju\nTorba - kupiona na pchlim targu w centrum Sofii, w Bułgarii\nPhoto by Monia Lissa\nBrahdelt 28 grudnia 2014 22:35\nBardzo mi miło, że zostałam wymieniona pośród tylu ciekawych blogów! Przygody Żanety i Żorża zawsze były dla mnie świetną rozrywką i czekam z niecierpliwością, żeby przeczytać, co się następnym razem naszym bohaterom przydarzy. Moim zdaniem to genialny pomysł na bloga i ja bym niczego tu nie zmieniała... *^O^*\nŻaneta Żyrafko 6 lutego 2015 10:23\nKarolina 29 grudnia 2014 17:55\nja też jestem zdania, żebyście niczego nie zmieniali tylko pisali :) a ja z chęcią czytam :)\nŻaneta Żyrafko 6 lutego 2015 10:24\nCieszę się, że tu zaglądasz i dziękuję za miłe słowa :)\nLady in black 29 grudnia 2014 22:49\nDalsze przygody Państwa Żyrafko są tym na co czekam zawsze z utęsknieniem :)\nŻyczę dużo pomysłów i zapału w Nowym Roku!\nDziękuję :) Twoje życzenia się spełniają, już intensywnie działamy :)\nKlara 30 grudnia 2014 23:02\nKochani, jesteście wspaniali tacy, jacy jesteście. Wpadam na Waszego bloga po inspiracje i powód do westchnień nad niezwykłymi opowieściami i sukcesami krawieckimi. Jeśli kiedyś zachce Wam się coś zmienić, wrzucić porady pisarskie albo krawieckie, notkę o historii, przemyślenia modowe czy cokolwiek innego, co sami pewnie lubicie czasem u innych przeczytać - to Wasi czytelnicy z radością też o tym przeczytają (a w każdym razie ja na pewno). Niech się Wasz blog rozwija pięknie dalej i naturalnie wytycza własne szlaki.\nŚciskam noworocznie, trzymam kciuki za Wasze dobre samopoczucie i dzięki za całą tę pracę, jaką wkładacie w ten kształt bloga, jaki wybraliście. Jest super. Warto!\nI dziękuję za zalinkowanie, wzruszyłam się!\nŻaneta Żyrafko 6 lutego 2015 10:32\nA ja się wzruszyłam Twoim komentarzem :) Bardzo za niego dziękuję :) Miło jest czuć takie wsparcie i poparcie!


Botki damskie Bronx na zimę - 2021 - AVANTI24.PL\nBotki damskie Bronx na zimę - 2021\nModne i wygodne botki damskie marki Bronx na zimę kupisz już na stronie internetowej! Koniecznie poznaj nowości na 2021 i zrób zakupy w okazyjnych cenach. Postaw na promocje! Zniżki sięgają nawet 56.6%! Najtańsze modele dostaniesz za 299 PLN. Nie zwlekaj i kup najmodniejsze botki damskie marki Bronx na zimę już dziś!\nBotki BRONX - 34115-B Black 01\n369 złPoprzednia cena 739 zł\n499 złPoprzednia cena 739 zł\n329 złPoprzednia cena 739 zł\n399 złPoprzednia cena 779 zł\n579 złPoprzednia cena 819 zł\nTrapery BRONX - 47358-G Winter White 1527\nTrapery BRONX - 47369-A Black 01\n739 złPoprzednia cena 869 zł\nTrapery BRONX - 47358-A Military Grey 3447\nTrapery BRONX - 47369-A Off White 5\nBotki BRONX - 34184-A Black/Camel 738\nBotki BRONX - 47370-AG Black\nBotki BRONX - 34190-N Black 01\n499 złPoprzednia cena 779 zł\nTrapery BRONX - 47322-A Black 1\nBotki BRONX - 34183-N Brandy Brown 3448\nBotki BRONX - 34198-A Black 01


• Smocza smocze łuski skóra ręcznie malowane\nzakładka do malowana\nskórzana malowana aluminiowe lekkie\nzakładka do kolczyki chainmaille\nkolczyki chainmaille plastikowe pudełko\nkolczuga wolfpath studio\nplastikowe pudełko łuska\nwolfpath studio ręcznie malowane\nręcznie malowane smok\nskóra smocze łuski\nLilith chimera smocza skóra plecak torba granat. Handmade ręcznie robione gadzia smocza. Plecak z funkcją torby, Bardzo kobiecy, wygodny i pojemny, Odcienie niebieskiego i granatu, max, Po 85cm, max 130cmwyprzedano Piórnik drewniany smok pustyni - ręcznie malowany. Etua handmade przybornik piórnik. Drewniany, w całości malowany ręcznie, 50 kredek i jeszcze zostaje trochę miejscawyprzedano Skórzana malowana zakładka do książki smoczy grzbiet. Ręcznie robione metaliczna. Malowana specjalnymi, metalicznymi farbami na stronie zamszowej, Jedyna w swoim rodzaju i wykonana w jednym egzemplarzuwyprzedano Skórzana malowana zakładka do książki fioletowa smocza skóra. Skóra smocza. Malowana specjalnymi, metalicznymi farbami po obu stronach - z powodu dwóch warstw farby, tasiemka: 4 cmwyprzedano\nSmocze łuski - aluminiowe lekkie kolczyki chainmaille. Łuska smocza. Delikatne i bardzo lekkie, ale wyjątkowe kolczyki wykonane w technice chainmaille, Bigle srebrne próby 925wyprzedano Ręcznie malowane plastikowe pudełko skóra leśnego smoka. Smocza metaliczna. Ręcznie malowane pudełko z solidnego, świetnej jakości plastiku, Boki są przezroczystewyprzedano Smocze łuski - aluminiowy naszyjnik-obróżka chainmaille. Rękodzieło chainmaille łuska. Wykonana z maleńkich ogniwek splatanych ze sobą jedno po drugim, Aluminium jest bardzo lekkie, anty, 45,5 cmwyprzedano Smocze łuski - aluminiowe lekkie kolczyki chainmaille. Ręcznie robione aluminium kolczuga. Wykonane z naturalnego oraz anodyzowanego na piękne i trwałe kolory aluminiumwyprzedano\nSmocze łuski - aluminiowy naszyjnik-obróżka chainmaille. Handmade smocza smok. Uwaga: naszyjnik robiony na zamówienie, czas oczekiwania 14, 21 dni, alergiczne i odporne na czynniki zewnętrznewyprzedano Ręcznie malowane plastikowe pudełko czarny smok. Rękodzieło mroczne gotyckie. Pokrywka i boki pomalowane są niesamowitymi metalicznymi farbami w kolorze grafitowo, czarnym z dodatkiem czerwieniwyprzedano\nAluminiowa bransoletka chainmaille smocza łuska. Handmade łuska smocza. Wykonana z mnóstwa maleńkich ogniwek splatanych ze sobą jedno po drugim, Zapięcie srebrnewyprzedano Ręcznie malowane plastikowe pudełko skóra niebieskiego smoka. Autorskie skrzyneczka skóra. Wymiary: 11,5 x 8,5 x 5 cm, można chować przedmioty o wysokości do 4,7 cmwyprzedano\nSkórzana malowana zakładka do książki zielony smoczy grzbiet. Handmade smocza smok. Skóra nie jest sztywna, Wymiary: skóra: 4 x 13,5 cm, tasiemka: 7 cmwyprzedano Ręcznie malowane plastikowe pudełko skóra słonecznego smoka. Malowana skóra. Dno jest przezroczyste, Wymiary: 9,4 x 9,4 x 7 cm, można chować przedmioty o wysokości do 6 cmwyprzedano\nRęcznie malowane drewniane pudełko 'wiosenna smocza. Autorskie skóra smocza. Ręcznie malowane małe drewniane pudełeczko z drewna, Wnętrze metalicznym złotemwyprzedano Zakładka smoki. Autorskie smok książka prezent na święta. Wykonana z elementów posrebrzanych oraz kryształków szlifowanych 4 mm i 6 mm, polecamwyprzedano\nSmocze łuski - aluminiowe lekkie kolczyki chainmaille. Smok kolczuga. Pięknie ruszają się w uszach i niemal nie czuć ich w ciągu dniawyprzedano


Zakup laptopa – nowy czy używany. Czy warto kupić komputer poleasingowy? - SubFan.pl\nZakup laptopa – nowy czy używany. Czy warto kupić komputer poleasingowy?\nBy admin 18 sierpnia, 2021 10 sierpnia, 2021\nCzy używany laptop może być dobry?\nJeszcze kilkanaście lat temu jedyną realną możliwością nabycia używanego sprzętu komputerowego był zakup od osoby prywatnej. Nie było wtedy mowy o jakiejkolwiek gwarancji. Dziś używanego laptopa można kupić od jednej z wielu firm, które specjalizują się w dystrybucji sprzętu poleasingowego. W takim wypadku bardzo często dostajemy komputer, który został gruntownie wyczyszczony, odnowiony i przetestowany, na co sprzedawca daje swoją gwarancję i proponuje ewentualny serwis w przypadku wad produktu. Oczywiście jeśli posiadamy niezbędną wiedzę – możemy dokonać zakupu od osoby prywatnej, opierając się w kwestii jakości sprzętu na własnym doświadczeniu.\nKupując nowego laptopa ze sprawdzonego źródła mamy pewność, że jest on nieużywany i wyposażony w podzespoły, które producent zadeklarował oraz jest objęty gwarancją. Jednak zakup sprzętu spełniającego nasze oczekiwania może być wydatkiem nawet kilku tysięcy złotych. Dlatego warto rozpatrzyć zakup notebooka używanego, z pewnego źródła. W takim wypadku za kwotę od kilkuset do około dwóch tysięcy złotych możemy otrzymać laptopa spełniającego wszystkie nasze wymagania. Zdarza się, że ma on bardzo sprawną baterię, która pozwoli na zaskakująco długa pracę bez zasilania zewnętrznego, gdyż dystrybutorzy takich komputerów testują ten parametr i dbają o to, by był na przyzwoitym poziomie.\nZdarza się, że nowe laptopy marek dopiero wchodzących na rynek posiadają dobre podzespoły, jednak ich wzajemne dobranie pozostawia wiele do życzenia. Może zatem zaistnieć sytuacja, gdy procesor będzie ograniczał możliwości naszego komputera przenośnego posiadającego bardzo dobrą kartę graficzną i szybki dysk. Warto zwrócić uwagę na fakt, że najpopularniejsze marki o ugruntowanej pozycji rynkowej dbają o to, by wśród podzespołów notebooka nie było tzw. wąskiego gardła, a co za tym idzie – by sprzęt nie był sztucznie ograniczony w swoich możliwościach. Laptopy poleasingowe to na ogół produkty marek, które korzystając ze swojego doświadczenia rynkowego radzą sobie z tą kwestią.\nWarto zapoznać się z oznaczeniami klasy – odnoszącymi się do poziomu zużycia. Dotyczą one przeważnie wyglądu zewnętrznego (np. otarcia, ryski na obudowie), jak i ewentualnego zużycia matrycy (np. wypalone piksele). Praktycznie każdy dystrybutor laptopów poleasingowych stosuje dokładnie definiuje co znaczy każde oznaczenie. Dla przykładu można przyjąć, że klasa A lub A+ oznacza komputery praktycznie nieodróżnialne dla niewprawnego oka od nowych, klasa B takie, które posiadają widoczne wady, ale są w pełni sprawne technicznie, klasa C – laptopy, które posiadają wyraźne pęknięcia czy kilka niedziałających już na ekranie pikseli.\nPamiętajmy, że jeśli nie mamy możliwości obejrzenia komputera przed zakupem, to jeśli nabędziemy go przez Internet – mamy możliwość zwrócenia go nawet bez podania przyczyny.\nPamiętając o tym, że nawet najdroższy nowy sprzęt za najdalej kilka lat może już nosić wyraźne ślady zużycia, a także o tym, iż dobrej klasy laptop używany jest dużo tańszy, a może spełnić wszystkie nasze wymagania – warto rozważyć zakup takiego właśnie komputera. Najprawdopodobniej będziemy korzystać z jego funkcjonalności jeszcze przez długie lata.\nGaming Na Starcie


MINOWA KOMORA co to jest\nDefinicja Komora minowa. Co to znaczy pod fortyfikacją. W komorze umieszczano materiały wybuchowe i.\nDefinicja Komora minowa\nCo to znaczy Komora Minowa: Komora minowa- miejsce, gdzie kończy się chodnik minowy, pod fortyfikacją. W komorze umieszczano materiały wybuchowe i detonowano je, niszcząc umocnienia. Komora mogła także służyć do niszczenia umocnień przez wypalenie drewnianej konstrukcji stemplowania stropu i zawalenie komory\nCo znaczy fortyfikacji o narysie bastionowym. To jest prosty odcinek wału ziemnego, regularnie umocnionego murem z cegły albo kamienia, cofnięty względem bastionów, łączy poszczególne bastiony ze sobą. Odcinek komora minowa.\nCo znaczy Kawaliera- nieduża wieżyczka stanowiąca obiekt muru obronnego, zwykle umieszczana w narożach. Służyła w pierwszej kolejności do obserwacji i czasem do obrony komora minowa.\nDefinicja Kozły Hiszpańskie:\nCo znaczy od średniowiecza do początków XX w. kozły były drewnianymi umocnieniami chroniącą piechotę i tabory przed atakiem jazdy, w XX w. zastąpiły je zasieki z drutu kolczastego. Budowane były z drewna, nie komora minowa.\nCo znaczy Polskie odznaczenie państwowe przyznawane w wyrazie hołdu osobom więzionym w hitlerowskich obozach koncentracyjnych, które brały udział w walce o wyzwolenie Polski i działalność patriotyczną. Krzyż komora minowa.\nCzym jest Komora minowa znaczenie w Jak działa K .\nSłownik Komora minowa co oznacza\nCzym jest Fosa Definicja wodą rów otaczający miejsca obronne na przykład twierdzę, zamek, obóz miasto itp\nCzym jest Indigo Definicja przeciwlotniczy zbiór rakietowy do zwalczania celów powietrznych na małych i średnich\nCzym jest Glewia Definicja składającej się z drzewca o długości powyżej 2 m i grotu w formie szerokiego\nCzym jest Agger Definicja miasta, a również obozu wojskowego Legionów Rzymskich w momencie wczesnej Republiki\nCzym jest Szaniec Definicja które składały się dwa fundamentalne przedmioty: fosa i ziemny wał. Na przestrzeni\nCo to jest KOMORA MINOWA co oznacza.\nJak działa Minowa Komora słownik.\nCo znaczy komora minowa co to znaczy.\nZnaczenie minowa komora co to jest.


Wortal Publicznych Służb Zatrudnienia prowadzony przez Powiatowy Urząd Pracy w Limanowej - aktualna strona : Komunikaty w związku z koronawirusem\nKomunikaty w związku z koronawirusem - Powiatowy Urząd Pracy w Limanowej\nWAŻNY KOMUNIKAT DLA OSÓB POWRACAJĄCYCH Z ZAGRANICY\nW związku z pandemią koronawirusa SARS-CoV-2, Powiatowy Urząd Pracy w Limanowej przypomina wszystkim osobom powracającym z zagranicy po 14 marca 2020r.i zamierzających uzyskać status osoby bezrobotnej, o obowiązku odbycia\n14 - dniowej kwarantanny.\nSzczegółowe informacje pod nr tel. 18/33 75 850 lub 18/33 75 895\nW SPRAWIE UBEZPIECZENIA ZDROWOTNEGO\nPowiatowy Urząd Pracy w Limanowej przypomina, że zgodnie ze stanowiskiem Ministerstwa Zdrowia, każda nawet nieubezpieczona osoba, będzie diagnozowana bezpłatnie w przypadku podejrzenia zakażenia koronawirusem.\nW związku z powyższym, w takim przypadku nie ma konieczności rejestracji w PUP aby uzyskać ubezpieczenie zdrowotne właśnie w tym celu.\nW SPRAWIE POTWIERDZANIA WIZYT I GOTOWOŚCI DO PODJĘCIA PRACY\nPowiatowy Urząd Pracy w Limanowej przypomina, że w związku z pandemią koronawirusa SARS-CoV-2, osoby bezrobotne, które mają wyznaczony termin do zgłoszenia się w PUP, dokonują potwierdzenia gotowości do pracy telefonicznie, bez obowiązku osobistego zgłaszania się do PUP. Również telefonicznie mają wyznaczany kolejny termin kontaktu ze swoim doradcą klienta. Powyższa forma obowiązuje do odwołania.\nWAŻNY KOMUNIKAT DLA OSÓB BEZROBOTNYCH\nW związku z pandemią koronawirusa SARS-CoV-2, Powiatowy Urząd Pracy w Limanowej informuje, że rejestracja osób bezrobotnych i poszukujących pracy możliwa jest wyłącznie drogą elektroniczną za pośrednictwem portalu praca.gov.pl. Rejestracja ta dostępna jest na stronie www.limanowa.praca.gov.pl w zakładce „Elektroniczna rejestracja.\nInformujemy, że osoby nie posiadające podpisu elektronicznego lub profilu zaufanego, koniecznego do dokonania elektronicznej rejestracji mogą, bez wychodzenia z domu, założyć profil zaufany za pośrednictwem bankowości elektronicznej a także na platformie Envelo (Grupa Poczty Polskiej). Zakładając profil przy użyciu platformy Envelo konieczne jest potwierdzenie tożsamości w oddziale poczty.\nTylko w wyjątkowych przypadkach dopuszczamy możliwość rejestracji poprzez pobranie druku karty rejestracyjnej i niezbędnych oświadczeń ze strony internetowej PUP www.limanowa.praca.gov.pl lub pobranie druków w wyznaczonym do tego celu punkcie przy PUP (przy wejściu do Klubu Pracy) i przesłanie oryginału podpisanej karty rejestracyjnej i niezbędnych oświadczeń wraz z kompletem dokumentów tradycyjną drogą pocztową lub złożenie wypełnionych i podpisanych dokumentów w punkcie wyznaczonym przez PUP.\nDokumenty potrzebne do rejestracji Informator\nKarta rejestracyjna Wniosek do WUP do umorzenia\nDruk - konto Wniosek do WUP\nOświadczenie o wyłączeniu z ewidencji Załącznik nr 1\nZdrowotne Załącznik nr 2\nWażny komunikat w spawie organizacji stażu w czasie rozprzestrzeniania się na terytorium Polski koronawirusa sars-cov-2\nIlość odsłon: 3073962


2019 - Publiczna Szkoła Podstawowa Nr 24 im. Kornela Makuszynskiego w Radomiu 2019 - Publiczna Szkoła Podstawowa Nr 24 im. Kornela Makuszynskiego w Radomiu\n10 grudnia 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności\nSerdecznie zapraszam wszystkich emerytowanych nauczycieli PSP Nr 24 w Radomiu na spotkanie świąteczne w dniu 16.12.2019 r. o godzinie 16:00 do sali teatralnej. Dyrektor Wojciech Patkowski\nPSP 24, Publiczna Szkoła Nr 24 w Radomiu, Spotkanie świąteczne\nKONKURS BIOLOGICZNY MAZOWIECKIEGO KURATORA OŚWIATY\n26 listopada 2019 Teresa Kołtunowicz Aktualności\nZ ogromną radością i dumą informujemy, że uczeń klasy 8A, Adrian Czarnota, zakwalifikował się do etapu regionalnego przedmiotowego konkursu biologicznego Mazowieckiego Kuratora Oświaty dla uczniów szkół podstawowych. W etapie szkolnym konkursu uczestniczyło 3445 uczniów z Mazowsza, zaś do etapu rejonowego zakwalifikowano 187 uczniów, z czego 9 z Delegatury Kuratorium Oświaty w Radomiu. Drugi etap konkursu odbędzie się 04.12.2019 r. w VI Liceum Ogólnokształcącym im. J. Kochanowskiego w Radomiu. Naszemu uczniowi serdecznie gratulujemy […]\nFotorelacja z Dnia Patriotyzmu\n16 listopada 2019 19 listopada 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\n11 listopada, PSP 24, PSP24, Radom\nPasowanie uczniów klas drugich na czytelnika\n16 listopada 2019 16 listopada 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\n31 października odbyło się „Pasowanie uczniów klas drugich na czytelnika”. To wyjątkowa uroczystość, na którą wszyscy bardzo czekali. Na początku młodzi czytelnicy obejrzeli wesołe przedstawienie pt. „Kopciuszek” , które przedstawili uczniowie z Koła Przyjaciół Książki i Biblioteki z klasy VIII a. Najważniejszym momentem całej uroczystości było złożenie przyrzeczenia przez drugoklasistów i sam fakt pasowania na czytelnika biblioteki szkolnej . Aktu pasowania dokonała pani dyrektor Irena Wojciechowska, a nagrody […]\n10 listopada 2019 10 listopada 2019 Sebastian Weremiuk Strefa nauczyciela\nOświadczenie pozwalające działowi księgowemu na przesyłanie informacji płacowych drogą elektroniczną. WORD Oświadczenie pozwalające działowi księgowemu na przesyłanie informacji płacowych drogą elektroniczną. PDF\n“Turniej dwóch ogni”\n7 listopada 2019 8 listopada 2019 Teresa Kołtunowicz Aktualności, Kronika, Sport\n6 listopada 2019 roku na sali gimnastycznej PSP nr 24 odbył się ” Turniej dwóch ogni” dla klas: 4a, 4b oraz 5c, 5d i 5e ( dzieci z rocznika 2009). Zawody przeprowadzili nauczyciele wf- Mariusz Beczek i Jacek Kobylarczyk. Po rozegraniu 10 meczów (metodą “każdy z każdym”) wyniki zaciętej rywalizacji przedstawiają się następująco: 1 miejsce zajęła kl. 5d, 2 miejsce – kl. 5e, 3 miejsce – kl. 4b, 4 miejsce – […]\n17 października 2019 17 października 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności\nPobierz artykuł w formacie PDF: Origami Origami Ten rodzaj sztuki, składania papieru bez użycia kleju, został tak spopularyzowany w Japonii, że jest obowiązkowym przedmiotem w szkole. Origami pomaga w nauce matematyki i geometrii. Ćwiczy precyzję, sprawność manualną, koncentrację, wyobraźnię przestrzenną oraz wykonywanie zadań według ściśle określonej kolejności. Najbardziej rozpowszechnioną formą origami jest żuraw, symbolizujący szczęście i życie. Pierwszy podręcznik Origami przedstawiał aż 49 sposobów wykonania żurawia. […]\n16 października 2019 16 października 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności\n14 października mieliśmy przyjemność uczestniczyć w uroczystej akademii z okazji Dnia Edukacji Narodowej. W trakcie części oficjalnej oprócz życzeń i refleksji na temat edukacji uhonorowano nagrodami wybranych nauczycieli. Następnie uczniowie naszej szkoły zaprezentowali przepełniony humorem program artystyczny przygotowany pod kierunkiem dwóch nauczycielek : pani Agaty Szymańskiej oraz pani Moniki Ozimek. O oprawę muzyczną zadbała pani Irena Krawczyk wraz ze szkolnym chórem. Dla wszystkich nieobecnych oraz tych, […]\nEuropejski Tydzień Kodowania w PSP24\n6 października 2019 6 października 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\nW dniach 14 – 18.10.2019 r. w ramach Europejskiego Dnia Kodowania w naszej szkole klasy 6-8 wezmą udział w lekcji, podczas której stworzą program użytkowy w środowisku Scratch. Wspólnie utworzymy narzędzie losujące numer ucznia, który ma zostać zapytany na lekcji. Użytkownik będzie miał możliwość wpisania zakresu liczb uwzględnionych w losowaniu oraz wykluczenia numerów przypisanych osobom nieobecnym. Tworząc projekt, wykorzystamy – oprócz zmiennych – listy dostępne w środowisku Scratch. […]\nRajd w Dzień Turystyki\n1 października 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\nW Dzień Turystyki klasa 4b wraz z uczniami Szkoły Podstawowej Nr 21 w Radomiu uczestniczyła w rajdzie pieszym. Trasa rajdu wiodła od Budek do Chlewisk. Po drodze podziwialiśmy piękne krajobrazy, zwiedziliśmy kościół w Chlewiskach, którego historia sięga XIII w, oraz muzeum hutnictwa. W trakcie marszu przez las zbieraliśmy grzyby, co wśród niektórych wzbudziło chęć współzawodnictwa połączoną z nauką rozpoznawania grzybów jadalnych i ich klasyfikowania.\nChlewiska, PSP 24, Rajd\nWycieczka do Kazimierza Dolnego- kl. 5a i 5b\n1 października 2019 1 października 2019 Teresa Kołtunowicz Aktualności\n27 września klasy 5a i 5b pokonały szlak z Janowca do Kazimierza Dolnego. Wśród atrakcji było m.in. zwiedzanie ruin zamku w Janowcu, przeprawa promem z jednego brzegu Wisły na drugi, spacer po starówce w Kazimierzu oraz przejście przez Wąwóz Korzeniowy i Norowy. Największe wrażenie na dzieciach zrobił Wąwóz Korzeniowy- zachwytom nie było końca. W dobrych humorach wszyscy szczęśliwie wrócili do domu.\n30 września 2019 Teresa Kołtunowicz Aktualności, Kronika\n25 września klasa 5e wzięła udział w rajdzie pieszym do Siczek. Zarówno pogoda, jak i humory dopisały uczestnikom. Wszystkim udało się bez problemu pokonać trasę rajdu i dotrzeć do celu – nad zalew w Siczkach, a tam… czekały już na nich zabawy sportowe na piasku pod okiem nauczyciela wf, pana Mariusza Beczka. Śmiechu było co niemiara. Uczniowie w dobrych nastrojach, zmęczeni, ale szczęśliwi, wrócili do domu.\n5e, PSP 24, Rajd, Siczki\nWycieczka i pokazy fizyczne\n27 września 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\n12 września młodzież z klas siódmych miała okazję pojechać na pokazy fizyczne do Lublina, które UMCS zorganizował już po raz 60. Podczas wyjazdu, oprócz ciekawych doświadczeń, mieliśmy okazję powędrować Wąwozem Korzeniowym i Norowym do Kazimierza Dolnego nad Wisłą. Wszystkim dopisywał dobry humor, nie zabrakło również słońca.\n25 września 2019 1 października 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności\nOSTATNI DZWONEK – DO #CODEWEEK2019 JUŻ MNIEJ, NIŻ MIESIĄC! Już niespełna trzy tygodnie dzielą nas od rozpoczęcia siódmej edycji Europejskiego Tygodnia Kodowania! O co chodzi w tym komputerowym zamieszaniu? Dlaczego warto się zaangażować? Czy moje dziecko może wziąć udział? Co z opłatami? Odpowiedź na te i inne nurtujące pytania znajdziecie poniżej, więc… Zapraszamy do lektury! Od 5 do 20 października w całej Europie, w tym oczywiście w Polsce, będziemy świętować Europejski Tydzień Kodowania, […]\nKoncert z okazji 80 rocznicy wybuchu II wojny światowej.\n23 września 2019 23 września 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\nW dniu 17 września w naszej szkole odbył się koncert z okazji 80 rocznicy wybuchu II wojny światowej. Spotkanie rozpoczęła uczennica klasy VIII c – Natalia Wierzbicka, która przygotowana przez nauczycielkę historii – p. Monikę Gajdę, nawiązała do najważniejszych wydarzeń tego okresu. Głównym bohaterem spotkania były piosenki i pieśni z okresu II wojny światowej. W wykonaniu chóru szkolnego usłyszeliśmy 4 utwory: najsłynniejszą powstańczą piosenkę “Pałacyk Michla”, marszową “Piechotę”, […]\n18 września 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\n15 września obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kropki. Brzmi to banalnie, zabawnie, a może nawet niedorzecznie. Jednak dzień ten związany jest z kreatywnością i odkrywaniem talentów, które drzemią przecież w każdym z nas. Świętować go możemy na różne sposoby, a kropka to tylko początek – mała inspiracja Wszystko zaczęło się w 2003 r od książki amerykańskiego pisarza i ilustratora Petera H. Reynoldsa pod tytułem “The Dot”. Tak dzieci z klasy 2b i 2e świętowały Międzynarodowy Dzień […]\nMiędzynarodowy Dzień Kropki, PSP 24\n4 września 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Strefa rodzica\nW aktualnym roku szkolnym wariant podstawowy ubezpieczenia został rozszerzony o klauzule nr 1, 11 oraz 13. Szczegółowe informacje na temat ubezpieczenia oraz rozszerzeń znajdują się w pliku poniżej: WU 30.03 Bezpieczna Szkola\nPSP 24, PSP24, Radom, TUW, ubezpieczenie\n2 września 2019 2 września 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Kronika\nJeszcze trwa lato, a więc spytam, tak wakacyjnie, czy udało się Panu Dyrektorowi odpocząć? Wojciech Patkowski, Dyrektor PSP nr 24 im. Kornela Makuszyńskiego w Radomiu: Wakacje były udane. Spędziłem je w różnych zakątkach Polski oraz w różnych okolicznościach przyrody. Byłem nad morzem i nad jeziorami… A czy było jakieś szczególne wydarzenie, miłe, emocjonujące, śmieszne, które Pan Dyrektor wspomina? Wiele było takich chwil, ale opowiem o jednej. Na początku wakacji pojechaliśmy z gronem pedagogicznym na Mazury. Jedną […]\nPotrzebna krew dla 9-letniej Julii\n29 sierpnia 2019 29 listopada 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Strefa rodzica\nPotrzebna krew dla 9-letniej Julii Krew można oddawać w punkcie krwiodawstwa w Radomiu przy ul. Limanowskiego 42 oraz w mobilnym busie poboru krwi, który będzie się stał 02. 09. 2019 r. w godz. 9.00 – 12.00 w Radomiu przed Publiczną Szkołą Podstawową nr 24 przy ulicy Powstańców Śląskich 4. Pamiętaj, dobro zawsze wraca ze zdwojoną siłą!\nkrew, oddaj krew, potrzebna krew dla 9 letniej Julii\nNabór na stanowisko: dozorca\n23 sierpnia 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności\nNabór na stanowisko: dozorca Dyrektor Publicznej Szkoły Podstawowej nr 24 w Radomiu poszukuje osoby do pracy na stanowisku dozorca ( praca w systemie zmianowym). WYMAGANIA: Wykształcenie średnie zawodowe, zasadnicze zawodowe. Stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na danym stanowisku. Niekaralność i pełna zdolność do czynności prawnych i korzystanie z pełni praw publicznych. Umiejętność pracy w zespole, sumienność, dobra organizacja pracy. Osoby zainteresowane pracą, proszone są o zgłaszanie do sekretariatu szkoły, ul. Powstańców Śląskich […]\ndozorca, miejsce pracy, nabór, PSP24 PSP 24, Radom\nModernizacja “Orlika” – Budżet Obywatelski\n2 lipca 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Strefa rodzica\nZachęcamy do udziału w głosowaniu na projekt 152 Budżetu Obywatelskiego. Projekt ten dotyczy modernizacji „Orlika” przy naszej szkole. Głosowanie przeprowadzone zostanie w terminie od 5 lipca do 21 lipca 2019 r. w następujących miejscach: 1) w Biurze Obsługi Mieszkańca Urzędu Miejskiego w Radomiu, ul. Kilińskiego 30 (pok. 19), w godzinach od 7:30 – 16:30; 2) w Biurze Rady Miejskiej, ul. Moniuszki 9 (pok. 13A), w godzinach od 7:30 – 15:30; 3) w Centrum Organizacji Pozarządowych […]\nBudżet Obywatelski, Orlik\nPodręczniki i pomoce na rok szkolny 2019/2020\n2 lipca 2019 3 lipca 2019 Sebastian Weremiuk Aktualności, Strefa rodzica\nPodręczniki do klas I-VIII oraz materiały ćwiczeniowe zapewnia szkoła. Książki pomocnicze do oddziału przedszkolnego oraz podręczniki do nauki religii zakupują rodzice. Lista podręczników do nauki religii Klasa I „Jesteśmy w rodzinie Pana Jezusa”/ red. ks. S. Łabendowicza/ wyd. Diecezjalne Klasa II Kochamy Pana Jezusa podręcznik i zeszyt ćwiczeń/ red. ks. St. Łabendowicz/ wyd. Diecezjalne Klasa III „Przyjmujemy Pana Jezusa” – podręcznik i zeszyt ćwiczeń/ red. ks. St. Łabendowicz/ wyd. Diecezjalne […]\npodręczniki, pomoce, przybory plastyczne, rok szkolny 2019/2020\n10 czerwca 2019 Justyna Kosiarska Aktualności\nHasło XVIII Ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom to : „ Sportowcy czytają dzieciom. Wychowanie przez sport i czytanie”. Z tej okazji w bibliotece szkolnej wiele się działo. Nauczyciele wychowania fizycznego oraz młodzież z Koła Przyjaciół Książki i Biblioteki czytali bajki młodszym dzieciom. W spotkaniu z bajka i baśnią uczestniczyły dzieci ze świetlicy. 3 czerwca uczniowie z klas 1b i 1 e byli na spotkaniu w bibliotece osiedlowej. Pani Agata Morgan, wicedyrektor Miejskiej Biblioteki […]\nSPOTKANIE Z BAŚNIĄ I BAJKĄ\n3 czerwca 2019 Justyna Kosiarska Aktualności\n31 maja 2019 r.w szkolnej bibliotece odbyły się zajęcia dla dzieci ze świetlicy pod hasłem ” Spotkanie z baśnią i bajką”, prowadzone przez p. Martę Rutkowską, z udziałem p. Urszuli Bartnickiej, p. Justyny Kosiarskiej oraz p. Joanny Gadalskiej. Spotkanie odbyło się w ramach XVIII Ogólnopolskiego Tygodnia Czytania Dzieciom. Uczniowie mieli okazję wysłuchać dwóch baśni z klasyki światowej, zaprezentować fragmenty wybranej bajki, a także uczestniczyć w konkursach wiedzy z zakresu tego typu literatury. Uczestnicy […]\n26 maja 2019 Teresa Kołtunowicz Aktualności\nW dniu 21 marca 2019r. odbył się Międzynarodowy Konkurs ” Kangur Matematyczny”. Uczestniczyło w nim 83 uczniów naszej szkoły. Dzieci z niecierpliwością oczekiwały na wyniki. Z radością informujemy, że w konkursie ” Kangur Matematyczny 2019″ wynikiem bardzo dobrym nagrodzonych zostało 4 uczniów naszej szkoły, a wyróżnieniem – 14 uczniów. Wynik bardzo dobry uzyskali: Ignacy Paprocki z kl.2C, Andrzej Tatar z kl.5F, Bartosz Lipka z kl.5E oraz Rozalia Rybak z kl.6C. Wyróżnienie zdobyli: […]\n24 maja 2019 Justyna Kosiarska Aktualności\n22 maja 2019 roku odbyło się w świetlicy szkolnej zorganizowane przez p. Martę Rutkowską spotkanie z radomskim malarzem i rysownikiem Zbigniewem Janem Rutkowskim. Dzieci miały możliwość poznać artystę, jego dokonania plastyczne oraz obejrzeć kilka akwarel z różnych okresów jego twórczości.


Co zmniejsza apetyt na słodycze? Zdrowe propozycje - icookandlook.pl\nRedakcja icookandlook.pl Opublikowane w 2 października 2020\nSłodycze są nieodłączną częścią życia niemalże każdego z nas. Towarzyszą nam przy wielu okazjach i potrafią uprzyjemnić wiele sytuacji. Jednak, podobnie jak z każdym innym rodzajem pożywienia, nie powinno się z nimi przesadzać. Dlaczego?\nWzrost masy ciała, gorsze samopoczucie\nWśród osób starszych nierzadko pokutuje powiedzenie, że cukier krzepi. Niestety, nie do końca tak jest: nadmiar słodkości nie tylko sprzyja rozwojowi otyłości i cukrzycy oraz próchnicy zębów, ale również może wykazywać negatywny wpływ na odporność.\nWiele osób uskarża się, że w sezonie infekcyjnym chorują naprawdę dużo. Nie zdają sobie jednak sprawy, że poniekąd same robią sobie tę krzywdę: spożywanie zbyt dużych ilości łakoci może sprawiać, że układ odpornościowy się poddaje. Dodatkowo, często osoby, które odstawiają cukier, odczuwają znaczną poprawę samopoczucia. Co zmniejsza apetyt na słodycze i jak radzić sobie z łaknieniem?\nOrzechy zamiast czekolady\nAby uniknąć spożywania słodkości, warto sięgnąć po garść ulubionych orzechów. Nerkowce, laskowe, włoskie czy brazylijskie – bez względu na to, które lubisz najbardziej, z pewnością będą zdrowszą opcją od sklepowych słodyczy. Nie można odmówić im kaloryczności, jednak są to zdrowe kalorie, z których organizm może czerpać wiele witamin oraz substancji odżywczych.\nŚwietnym wyborem jest również przyrządzenie pożywnej owsianki z dodatkiem masła orzechowego i innymi ulubionymi dodatkami. Taki posiłek nie tylko nasyci, ale również sprawi, że będziemy odczuwać mniejszą potrzebę zjedzenia słodyczy. Jeśli naprawdę nie możemy się powstrzymać i bardzo chcemy zjeść coś słodkiego – wybierzmy domowe łakocie lub gorzką czekoladę – taką o minimum 70-procentowej zawartości kakao.\nDomowe łakocie – na zdrowie!\nWraz ze wzrostem świadomości w kwestii odżywiania, zwiększa się również gama osób, które przygotowują we własnym zakresie słodkości. Tego rodzaju łakocie, choć – oczywiście – również zawierają cukier, są znacznie zdrowszą alternatywą dla sklepowych propozycji. Dodatkowo, mimo zawartości różnych źródeł słodkiego smaku, wciąż są dużo mniej kaloryczną opcją.\nMożna w nich zastąpić klasyczny, biały cukier rafinowany na przykład dodatkiem ksylitolu czy miodu. Ten drugi w przypadku pieczonych słodkości straci co prawda właściwości prozdrowotne, jednak dostarczy mnóstwo słodyczy. Oczywiście, domowe słodycze wciąż są kaloryczne, jednak o wiele zdrowsze – szczególnie jeśli zadbamy o dobór wysokiej jakości składników. Możesz nawet pokusić się o wyszukanie zdrowszych wersji ulubionych sklepowych słodyczy – na przykład batoników.\nPoprzedni wpisJak urządzić funkcjonalną kuchnię?\nNastępny wpisW jaki sposób jeść więcej warzyw?