Innowacje i zmiany w klasyfikacji ICD-11 zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych (2019) - Twój mózg na porno\nKomentarze YBOP: zawiera sekcję o „Kompulsywnych zaburzeniach zachowania seksualnego”:\nKompulsywne zaburzenie zachowania seksualnego\nKompulsywne zaburzenie zachowania seksualnego charakteryzuje się uporczywym wzorcem braku kontroli intensywnych powtarzających się impulsów lub popędów seksualnych, co skutkuje powtarzającymi się zachowaniami seksualnymi przez dłuższy okres (np. Sześć miesięcy lub dłużej), które powodują znaczny niepokój lub upośledzenie w życiu osobistym, rodzinnym, społecznym , edukacyjnych, zawodowych lub innych ważnych obszarów funkcjonowania.\nMożliwe przejawy uporczywego wzorca obejmują: powtarzające się czynności seksualne stają się centralnym punktem życia jednostki, aż do zaniedbania zdrowia i opieki osobistej lub innych zainteresowań, czynności i obowiązków; osoba podejmująca liczne bezskuteczne wysiłki w celu kontrolowania lub znacznego ograniczenia powtarzających się zachowań seksualnych; osoba nadal angażuje się w powtarzające się zachowania seksualne pomimo niekorzystnych konsekwencji, takich jak powtarzające się zakłócanie relacji; a jednostka nadal angażuje się w powtarzające się zachowania seksualne, nawet jeśli nie czerpie już z tego żadnej satysfakcji.\nChociaż ta kategoria fenomenologicznie przypomina uzależnienie od substancji, jest ona włączona do sekcji zaburzeń kontroli impulsów ICD-11 w celu rozpoznania braku ostatecznych informacji na temat tego, czy procesy związane z rozwojem i utrzymaniem zaburzenia są równoważne procesom obserwowanym w zaburzeniach używania substancji i uzależnienia behawioralne. Włączenie go do ICD-11 pomoże zaspokoić niezaspokojone potrzeby pacjentów poszukujących leczenia, a także prawdopodobnie zmniejszyć wstyd i poczucie winy związane z poszukiwaniem pomocy wśród osób w trudnej sytuacji50.\nReed, GM, First, MB, Kogan, CS, Hyman, SE, Gureje, O., Gaebel, W., Maj, M., Stein, DJ, Maercker, A., Tyrer, P. i Claudino, A., 2019.\nPo zatwierdzeniu ICD ‐ 11 przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia w maju 2019 r., Państwa członkowskie Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) przejdą z ICD ‐ 10 na ICD ‐ 11, rozpoczynając od raportowania statystyk zdrowotnych opartych na nowym systemie. 1 stycznia 2022 r. Departament Zdrowia Psychicznego i Uzależnień WHO opublikuje opisy kliniczne i wytyczne diagnostyczne (CDDG) dla zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych ICD ‐ 11 po zatwierdzeniu przez ICD ‐ 11. Rozwój ICD ‐ 11 CDDG w ciągu ostatniej dekady, w oparciu o zasady użyteczności klinicznej i globalnego zastosowania, był najszerszym międzynarodowym, wielojęzycznym, multidyscyplinarnym i partycypacyjnym procesem rewizji, jaki kiedykolwiek wdrożono dla klasyfikacji zaburzeń psychicznych. Innowacje w ICD-11 obejmują dostarczanie spójnych i systematycznie scharakteryzowanych informacji, przyjęcie podejścia uwzględniającego długość życia oraz poradnictwo kulturowe dla każdego zaburzenia. Podejścia wymiarowe zostały włączone do klasyfikacji, szczególnie w odniesieniu do zaburzeń osobowości i pierwotnych zaburzeń psychotycznych, w sposób zgodny z aktualnymi dowodami, są bardziej kompatybilne z podejściami opartymi na regeneracji, eliminują sztuczne współchorobowości i skuteczniej wychwytują zmiany zachodzące w czasie. W tym miejscu opisujemy główne zmiany w strukturze klasyfikacji zaburzeń psychicznych ICD ‐ 11 w porównaniu z ICD ‐ 10 oraz rozwój dwóch nowych rozdziałów ICD ‐ 11 odnoszących się do praktyki zdrowia psychicznego. Ilustrujemy zestaw nowych kategorii, które zostały dodane do ICD-11 i przedstawiamy uzasadnienie ich włączenia. Na koniec przedstawiamy opis ważnych zmian, które zostały wprowadzone w każdej grupie zaburzeń ICD-11. Informacje te mają być przydatne zarówno dla klinicystów, jak i badaczy, aby mogli zorientować się w ICD-11 i przygotować się do wdrożenia w ich własnych kontekstach zawodowych.\nW czerwcu 2018, Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), opublikowała wstępną wersję 11th rewizji Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych (ICD-11) dla statystyk umieralności i zachorowalności dla swoich państw członkowskich 194, do przeglądu i przygotowanie do wdrożenia1. Oczekuje się, że Światowe Zgromadzenie Zdrowia, składające się z ministrów zdrowia wszystkich państw członkowskich, zatwierdzi ICD-11 na następnym posiedzeniu, w maju 2019. Po zatwierdzeniu, państwa członkowskie rozpoczną proces przejścia z ICD-10 na ICD-11, z raportowaniem statystyk zdrowotnych do WHO przy użyciu ICD-11 na początek 1, 20222.\nDepartament Zdrowia Psychicznego i Uzależnień WHO był odpowiedzialny za koordynację prac nad czterema rozdziałami ICD-11: zaburzenia psychiczne, behawioralne i neurorozwojowe; zaburzenia snu; choroby układu nerwowego; i schorzeń związanych ze zdrowiem seksualnym (wspólnie z Departamentem Zdrowia i Badań Rozrodczych WHO).\nRozdział dotyczący zaburzeń psychicznych ICD-10, obecnej wersji ICD, jest zdecydowanie najczęściej stosowaną klasyfikacją zaburzeń psychicznych na świecie3. Podczas opracowywania ICD-10 Departament WHO ds. Zdrowia Psychicznego i Nadużywania Substancji uznał, że należy opracować różne wersje klasyfikacji, aby zaspokoić potrzeby różnych użytkowników. Wersja ICD-10 do celów sprawozdawczości statystycznej zawiera krótkie definicje podobne do słownika dla każdej kategorii zaburzeń, ale uznano to za niewystarczające do wykorzystania przez specjalistów w zakresie zdrowia psychicznego w warunkach klinicznych4.\nW przypadku specjalistów ds. Zdrowia psychicznego Departament opracował opisy kliniczne i wytyczne diagnostyczne (CDDG) dla zaburzeń psychicznych i zaburzeń zachowania ICD-104, nieformalnie znany jako „niebieska księga”, przeznaczony do ogólnego użytku klinicznego, edukacyjnego i usługowego. Dla każdego zaburzenia podano opis głównych klinicznych i powiązanych cech, a następnie opracowano bardziej operacyjne wytyczne diagnostyczne, które miały pomóc klinicystom zdrowia psychicznego w postawieniu pewnej diagnozy. Informacje z ostatniej ankiety5 sugeruje, że klinicyści regularnie stosują materiał w CDDG i często dokonują jego systematycznego przeglądu podczas wstępnej diagnozy, co jest sprzeczne z powszechnym przekonaniem, że klinicyści stosują tę klasyfikację jedynie w celu uzyskania kodów diagnostycznych do celów administracyjnych i rozliczeniowych. Departament opublikuje równoważną wersję CDDG ICD-11 jak najszybciej po zatwierdzeniu całego systemu przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia.\nPonad dziesięć lat intensywnych prac zostało poświęconych opracowaniu CDDG ICD-11. Zaangażował setki ekspertów ds. Treści jako członków grup doradczych i roboczych oraz konsultantów, a także szeroką współpracę z państwami członkowskimi WHO, agencjami finansującymi oraz stowarzyszeniami zawodowymi i naukowymi. Opracowanie CDDG ICD-11 było najbardziej globalnym, wielojęzycznym, multidyscyplinarnym i opartym na uczestnictwie procesem rewizji, jaki kiedykolwiek wdrożono dla klasyfikacji zaburzeń psychicznych.\nGENEROWANIE CDDG ICD ‐ 11: PROCES I PRIORYTETY\nWcześniej opisaliśmy znaczenie użyteczności klinicznej jako zasady organizacyjnej przy opracowywaniu CDDG ICD-116, 7. Klasyfikacje zdrowotne stanowią interfejs między spotkaniami zdrowotnymi a informacjami na temat zdrowia. System, który nie dostarcza klinicznie użytecznych informacji na poziomie spotkania ze zdrowiem, nie będzie wiernie wdrażany przez klinicystów, a zatem nie może stanowić ważnej podstawy do podsumowania danych dotyczących stanu zdrowia wykorzystywanych do podejmowania decyzji na poziomie systemu opieki zdrowotnej, na poziomie krajowym i globalnym.\nUżyteczność kliniczną podkreślono zatem w instrukcjach dostarczonych do serii Grup Roboczych, ogólnie zorganizowanych przez grupy zaburzeń, wyznaczonych przez Departament Zdrowia Psychicznego i Nadużyć Substancji WHO, aby sformułować zalecenia dotyczące struktury i zawartości CDDG ICD-11 .\nOczywiście, oprócz tego, że jest przydatny klinicznie i można go stosować na całym świecie, ICD-11 musi być uzasadniony naukowo. W związku z tym poproszono również grupy robocze o przejrzenie dostępnych dowodów naukowych związanych z ich obszarami pracy jako podstawy do opracowania ich propozycji ICD-11.\nZnaczenie globalnego zastosowania6 został również mocno podkreślony w grupach roboczych. Wszystkie grupy obejmowały przedstawicieli ze wszystkich globalnych regionów WHO - Afryki, obu Ameryk, Europy, wschodniej części Morza Śródziemnego, Azji Południowo-Wschodniej i Zachodniego Pacyfiku - oraz znaczny odsetek osób z krajów o niskich i średnich dochodach, które stanowią ponad 80% ludność świata8.\nWadą CDDG ICD-10 był brak spójności w materiałach dostarczanych w różnych grupach zaburzeń9. W przypadku ICD ‐ 11 CDDG grupy robocze poproszono o przedstawienie swoich zaleceń w postaci „formularzy treści”, w tym spójnych i systematycznych informacji dotyczących każdego zaburzenia, które stanowiło podstawę wytycznych diagnostycznych.\nWcześniej opublikowaliśmy szczegółowy opis procesu pracy i struktury wytycznych diagnostycznych ICD-119. Rozwój CDDG ICD-11 nastąpił w okresie, który pokrywał się zasadniczo z produkcją DSM-5 przez Amerykańskie Towarzystwo Psychiatryczne, a wiele grup roboczych ICD-11 obejmowało nakładanie się członkostwa z odpowiednimi grupami pracującymi nad DSM-5. Grupy robocze ICD-11 zostały poproszone o rozważenie użyteczności klinicznej i globalnego zastosowania materiałów opracowywanych dla DSM-5. Celem było zminimalizowanie przypadkowych lub dowolnych różnic między ICD-11 a DSM-5, chociaż dozwolone były uzasadnione różnice koncepcyjne.\nINNOWACJE W CDDG ICD-11\nSzczególnie istotną cechą CDDG ICD-11 jest ich podejście do opisu podstawowych cech każdego zaburzenia, które reprezentują objawy lub cechy, których klinicysta mógłby zasadnie oczekiwać we wszystkich przypadkach zaburzenia. Podczas gdy listy podstawowych funkcji w wytycznych powierzchownie przypominają kryteria diagnostyczne, unika się na ogół arbitralnych odcięć i precyzyjnych wymagań związanych z liczeniem objawów i czasem trwania, chyba że zostały one empirycznie ustalone w różnych krajach i kulturach lub istnieje inny istotny powód, aby je uwzględnić.\nPodejście to ma na celu dostosowanie się do sposobu, w jaki klinicyści faktycznie tworzą diagnozy, z elastycznym wykonywaniem oceny klinicznej, oraz do zwiększenia użyteczności klinicznej poprzez dopuszczenie różnic kulturowych w prezentacji, a także czynników kontekstowych i zdrowotnych, które mogą wpływać na praktykę diagnostyczną. To elastyczne podejście jest spójne z wynikami badań psychiatrów i psychologów podjętych na początku procesu rozwoju ICD-11, dotyczących pożądanych cech systemu klasyfikacji zaburzeń psychicznych3, 10. Badania terenowe w warunkach klinicznych w krajach 13 potwierdziły, że klinicyści uważają kliniczną użyteczność tego podejścia za wysoką11. Co ważne, wiarygodność diagnostyczna wytycznych ICD-11 wydaje się być co najmniej tak wysoka, jak uzyskana przy zastosowaniu podejścia opartego na ścisłych kryteriach12.\nSzereg innych innowacji w CDDG ICD-11 wprowadzono również za pomocą szablonu dostarczonego Grupom Roboczym do sporządzania ich zaleceń (tj. „Formularza treści”). W ramach standaryzacji informacji zawartych w wytycznych zwrócono uwagę na każde zaburzenie na systematyczną charakterystykę granicy z normalną zmiennością oraz na poszerzenie informacji na temat granic z innymi zaburzeniami (diagnostyka różnicowa).\nPodejście do życia przyjęte dla ICD-11 oznaczało, że oddzielne grupowanie zaburzeń behawioralnych i emocjonalnych z początkiem zwykle występującym w dzieciństwie i okresie dojrzewania zostało wyeliminowane, a zaburzenia te rozprzestrzeniały się na inne grupy, z którymi dzielą objawy. Na przykład zaburzenie lękowe w separacji zostało przeniesione do grupy zaburzeń lękowych i związanych z lękiem. Ponadto CDDG ICD-11 dostarcza informacji dla każdego zaburzenia i / lub grupowania, gdzie dostępne były dane opisujące różnice w prezentacji zaburzenia wśród dzieci i młodzieży, a także wśród osób starszych.\nInformacje związane z kulturą były systematycznie włączane na podstawie przeglądu literatury dotyczącej wpływów kulturowych na psychopatologię i jej ekspresji dla każdej grupy diagnostycznej ICD-11, jak również szczegółowego przeglądu materiałów związanych z kulturą w CDDG ICD-10 i DSM- 5. Kulturowe wskazówki dotyczące lęku napadowego przedstawiono w tabeli 1 jako przykład.\nTabela 1. Względy kulturowe w przypadku lęku napadowego\nPrezentacja objawów ataków paniki może się różnić w zależności od kultury, na co wpływają atrybuty kulturowe dotyczące ich pochodzenia lub patofizjologii. Na przykład osoby pochodzenia kambodżańskiego mogą podkreślać objawy paniki przypisywane rozregulowaniu khyâl, substancja podobna do wiatru w tradycyjnej kambodżańskiej etnofizjologii (np. zawroty głowy, szumy uszne, bolesność szyi).\nIstnieje kilka znaczących pojęć kulturowych związanych z niepokojem spowodowanym lękiem napadowym, które łączą panikę, lęk lub lęk z etiologicznymi cechami dotyczącymi konkretnych wpływów społecznych i środowiskowych. Przykłady obejmują atrybuty związane z konfliktem interpersonalnym (np. ataque de nervios wśród mieszkańców Ameryki Łacińskiej), wysiłek lub ortostaza (czapka khyâl wśród Kambodży) i wiatru atmosferycznego (trúng gió wśród osób wietnamskich). Te znaczniki kulturowe można zastosować do prezentacji objawów innych niż panika (np. Paroksyzmy złości w przypadku ataque de nervios) ale często stanowią epizody paniki lub prezentacje z częściowym fenomenologicznym nakładaniem się z atakami paniki.\nWyjaśnienie atrybutów kulturowych i kontekstu doświadczania objawów może informować, czy ataki paniki należy uznać za oczekiwane czy nieoczekiwane, jak w przypadku lęku napadowego. Na przykład ataki paniki mogą obejmować określone ogniska lęku, które są lepiej wyjaśnione przez inne zaburzenie (np. Sytuacje społeczne w lęku społecznym). Co więcej, kulturowe powiązanie zatrzymania skupia się na konkretnych ekspozycjach (np. Wiatr lub zimno i trúng gió ataki paniki) mogą sugerować, że należy się spodziewać ostrego lęku w kontekście kulturowym danej osoby.\nInną ważną innowacją w klasyfikacji ICD-11 było włączenie podejść wymiarowych w kontekście wyraźnie kategorycznego systemu o określonych ograniczeniach taksonomicznych. Wysiłek ten został pobudzony przez dowody, że większość zaburzeń psychicznych można najlepiej opisać za pomocą wielu wzajemnie oddziałujących wymiarów objawów, a nie jako odrębne kategorie13-15i został ułatwiony dzięki innowacjom w strukturze kodowania ICD-11. Potencjał wymiarowy ICD-11 jest najwyraźniej realizowany w klasyfikacji zaburzeń osobowości16, 17.\nW przypadku placówek niespecjalistycznych ocena wymiarowa nasilenia zaburzeń osobowości ICD-11 zapewnia większą prostotę i użyteczność kliniczną niż klasyfikacja określonych zaburzeń osobowości według ICD-10, lepsze zróżnicowanie pacjentów wymagających złożonego w porównaniu z prostszymi leczeniami oraz lepsze mechanizm śledzenia zmian w czasie. W bardziej specjalistycznych warunkach konstelacja indywidualnych cech osobowości może wpływać na określone strategie interwencji. System wymiarowy eliminuje zarówno sztuczne współwystępowanie zaburzeń osobowości, jak i nieokreślone diagnozy zaburzeń osobowości, a także stanowi podstawę do badań podstawowych wymiarów i interwencji w różnych przejawach zaburzeń osobowości.\nWprowadzono również zestaw kwalifikatorów wymiarowych opisujących objawowe objawy schizofrenii i innych pierwotnych zaburzeń psychotycznych18. Zamiast skupiać się na podtypach diagnostycznych, klasyfikacja wymiarowa skupia się na istotnych aspektach obecnej prezentacji klinicznej w sposób znacznie bardziej spójny z podejściami do rehabilitacji psychiatrycznej opartymi na powrocie do zdrowia.\nWymiarowe podejście do zaburzeń osobowości i objawowych objawów pierwotnych zaburzeń psychotycznych opisano bardziej szczegółowo w odpowiednich sekcjach w dalszej części tego artykułu.\nBADANIA POLA ICD-11\nProgram badań terenowych ICD-11 stanowi również obszar znaczących innowacji. Ten program pracy obejmował wykorzystanie nowatorskich metodologii do badania użyteczności klinicznej projektu wytycznych diagnostycznych, w tym ich dokładności i spójności stosowania przez lekarzy w porównaniu z ICD-10, a także konkretnych elementów odpowiedzialnych za wszelkie zaobserwowane zamieszanie19. Kluczową siłą programu badawczego było to, że większość badań została przeprowadzona w ramach czasowych, co pozwoliło ich wynikom na stworzenie podstaw do przeglądu wytycznych w celu wyeliminowania wszelkich zaobserwowanych słabości20.\nGlobalne uczestnictwo było również charakterystyczną cechą programu badań terenowych CDCD CD IG-11. Globalna Sieć Praktyk Klinicznych (GCPN) została utworzona, aby umożliwić specjalistom zdrowia psychicznego i podstawowej opieki zdrowotnej z całego świata bezpośredni udział w opracowywaniu CDDG ICD-11 poprzez internetowe badania terenowe.\nZ biegiem czasu GCPN rozszerzył się o prawie klinicystów 15,000 z krajów 155. Wszystkie globalne regiony WHO są reprezentowane w proporcjach, które w znacznym stopniu śledzą dostępność specjalistów w dziedzinie zdrowia psychicznego według regionów, przy czym największe proporcje pochodzą z Azji, Europy i obu Ameryk (w przybliżeniu równo podzielone między USA i Kanadę z jednej strony a Ameryką Łacińską na inny). Ponad połowa członków GCPN to lekarze, głównie psychiatrzy, a 30% to psychologowie.\nDo tej pory ukończono około tuzina badań GCPN, z których większość skupiała się na porównaniu proponowanych wytycznych diagnostycznych ICD-11 z wytycznymi ICD-10 pod względem dokładności i spójności formuł diagnostycznych klinicystów, wykorzystując znormalizowany materiał przypadku manipulowany w celu przetestowania kluczowych różnic19, 21. Inne badania dotyczyły skalowania dla kwalifikatorów diagnostycznych22 i jak lekarze faktycznie stosują klasyfikacje5. Badania GCPN zostały przeprowadzone w języku chińskim, francuskim, japońskim, rosyjskim i hiszpańskim, oprócz angielskiego, i obejmowały badanie wyników według regionów i języków w celu zidentyfikowania potencjalnych trudności w stosowaniu globalnym lub kulturowym, a także problemów w tłumaczeniu.\nPrzeprowadzono również badania kliniczne w sieci międzynarodowych ośrodków badań terenowych, aby ocenić użyteczność kliniczną i użyteczność proponowanych wytycznych diagnostycznych ICD-11 w warunkach naturalnych, w ustawieniach, w których mają być stosowane11. W badaniach tych oceniano również wiarygodność diagnoz, które stanowią największą część obciążenia chorobami i wykorzystania usług w zakresie zdrowia psychicznego12. Międzynarodowe badania terenowe były zlokalizowane w krajach 14 we wszystkich globalnych regionach WHO, a wywiady z pacjentami do badań były prowadzone w lokalnym języku każdego kraju.\nOGÓLNA STRUKTURA ROZDZIAŁU ICD-11 NA ZABURZENIA PSYCHICZNE, ZACHOWAWCZE I NEURODEVELOPMENTALNE\nW ICD-10 liczba grup zaburzeń została sztucznie ograniczona przez dziesiętny system kodowania zastosowany w klasyfikacji, tak że w rozdziale dotyczącym zaburzeń psychicznych i behawioralnych możliwe było posiadanie maksymalnie dziesięciu głównych grup zaburzeń. W rezultacie stworzono grupy diagnostyczne, które nie opierały się na użyteczności klinicznej lub dowodach naukowych (np. Zaburzenia lękowe były uwzględniane jako część heterogenicznej grupy zaburzeń nerwicowych, związanych ze stresem i somatoformą). Wykorzystanie elastycznej alfanumerycznej struktury kodującej ICD-11 pozwoliło na znacznie większą liczbę grupowań, co umożliwiło opracowanie grup diagnostycznych opartych bardziej na dowodach naukowych i potrzebach praktyki klinicznej.\nW celu dostarczenia danych pomocnych w opracowaniu struktury organizacyjnej, która byłaby bardziej użyteczna klinicznie, przeprowadzono dwa badania terenowe23, 24 zbadać konceptualizacje pracowników służby zdrowia psychicznego na całym świecie dotyczące związków między zaburzeniami psychicznymi. Te dane pozwoliły na podjęcie decyzji o optymalnej strukturze klasyfikacji. Na strukturę organizacyjną ICD-11 wpłynęły także wysiłki WHO i Amerykańskiego Stowarzyszenia Psychiatrycznego w celu zharmonizowania ogólnej struktury rozdziału ICD-11 na temat zaburzeń psychicznych i behawioralnych ze strukturą DSM-5.\nOrganizacja rozdziału ICD ‐ 10 na temat zaburzeń psychicznych i behawioralnych w dużej mierze odzwierciedla organizację rozdziału pierwotnie użytą w podręczniku psychiatrii Kraepelina, który rozpoczął się od zaburzeń organicznych, a następnie psychoz, zaburzeń nerwicowych i zaburzeń osobowości25. Zasady kierujące organizacją ICD-11 obejmowały próbę uporządkowania grup diagnostycznych zgodnie z perspektywą rozwojową (stąd zaburzenia neurorozwojowe pojawiają się jako pierwsze, a zaburzenia neurokognitywne jako ostatnie w klasyfikacji) i zaburzenia grupowania w oparciu o domniemane wspólne czynniki etiologiczne i patofizjologiczne (np. Zaburzenia specyficznie związane ze stresem), a także wspólną fenomenologię (np. zaburzenia dysocjacyjne). Stół 2 zawiera listę grup diagnostycznych w rozdziale ICD-11 na temat zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych.\nTabela 2. Grupy zaburzeń w rozdziale ICD-11 na temat zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych\nLęk i zaburzenia związane ze strachem\nZaburzenia odżywiania i żywienia\nZaburzenia cierpienia ciała i doświadczenia cielesnego\nZaburzenia spowodowane używaniem substancji i zachowaniami uzależniającymi\nZaburzenia zachowania i zaburzenia dysocjacyjne\nZaburzenia psychiczne i behawioralne związane z ciążą, porodem i połogiem\nPsychologiczne i behawioralne czynniki wpływające na zaburzenia lub choroby sklasyfikowane gdzie indziej\nWtórne zespoły umysłowe lub behawioralne związane z zaburzeniami lub chorobami sklasyfikowanymi gdzie indziej\nKlasyfikacja zaburzeń snu w ICD-10 opierała się na przestarzałym obecnie oddzieleniu zaburzeń organicznych od nieorganicznych, co skutkowało włączeniem „nieorganicznych” zaburzeń snu do rozdziału o zaburzeniach psychicznych i behawioralnych ICD-10, a „organiczne” zaburzenia snu zawarte są w innych rozdziałach (tj. chorobach układu nerwowego, chorobach układu oddechowego i zaburzeniach hormonalnych, odżywczych i metabolicznych). W ICD-11 utworzono osobny rozdział dotyczący zaburzeń snu-czuwania, który obejmuje wszystkie istotne diagnozy związane ze snem.\nICD-10 uosabiał również dychotomię między organicznymi i nieorganicznymi w dziedzinie dysfunkcji seksualnych, z „nieorganicznymi” dysfunkcjami seksualnymi zawartymi w rozdziale dotyczącym zaburzeń psychicznych i behawioralnych oraz „organicznymi” dysfunkcjami seksualnymi w większości wymienionymi na liście w rozdziale dotyczącym chorób układu moczowo-płciowego. Do ICD-11 dodano nowy zintegrowany rozdział dotyczący warunków związanych ze zdrowiem seksualnym, aby stworzyć ujednoliconą klasyfikację dysfunkcji seksualnych i zaburzeń związanych z bólem seksualnym26 jak również zmiany w anatomii męskiej i żeńskiej. Co więcej, zaburzenia tożsamości płciowej ICD-10 zostały zmienione na ICD-11 jako „niezgodność płci” i przeniesione z rozdziału dotyczącego zaburzeń psychicznych do nowego rozdziału dotyczącego zdrowia seksualnego26, co oznacza, że tożsamość transseksualna nie jest już uważana za zaburzenie psychiczne. W ICD-11 nie proponuje się niekonsekwencji płciowej, ponieważ w wielu krajach dostęp do odpowiednich usług zdrowotnych zależy od diagnozy kwalifikacyjnej. Wytyczne ICD-11 wyraźnie stwierdzają, że same zachowania i preferencje związane z płcią nie są wystarczające do postawienia diagnozy.\nNOWE ZABURZENIA PSYCHICZNE, ZACHOWAWCZE I NEURODEVELOPMENTALNE W ICD-11\nOpierając się na przeglądzie dostępnych dowodów na wiarygodność naukową oraz biorąc pod uwagę użyteczność kliniczną i globalne zastosowanie, do rozdziału ICD-11 na temat zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych dodano szereg nowych zaburzeń. Opis tych zaburzeń, jak określono w wytycznych diagnostycznych ICD-11, oraz uzasadnienie ich włączenia przedstawiono poniżej.\nW ICD-10 katatonia została włączona jako jeden z podtypów schizofrenii (tj. Schizofrenia katatoniczna) i jako jeden z zaburzeń organicznych (tj. Organicznych zaburzeń katatonicznych). W uznaniu faktu, że zespół katatonii może wystąpić w związku z różnymi zaburzeniami psychicznymi27, nowa grupa diagnostyczna dla katatonii (na tym samym poziomie hierarchii co zaburzenia nastroju, lęk i zaburzenia związane ze strachem itp.) została dodana w ICD-11.\nKatatonia charakteryzuje się występowaniem kilku objawów, takich jak stupor, katalepsja, woskowata elastyczność, mutizm, negatywizm, postawa, maniery, stereotypy, pobudzenie psychomotoryczne, grymasy, echolalia i echopraxia. Nowa grupa diagnostyczna obejmuje trzy warunki: a) katatonia związana z innym zaburzeniem psychicznym (takim jak zaburzenie nastroju, schizofrenia lub inne pierwotne zaburzenie psychotyczne lub zaburzenie ze spektrum autyzmu); b) katatonia wywoływana przez substancje psychoaktywne, w tym leki (np. leki przeciwpsychotyczne, amfetaminy, fencyklidyna); oraz c) wtórna katatonia (tj. spowodowana stanem medycznym, takim jak cukrzycowa kwasica ketonowa, hiperkalcemia, encefalopatia wątrobowa, homocystynuria, nowotwór, uraz głowy, choroba naczyń mózgowych lub zapalenie mózgu).\nDSM-IV wprowadził dwa rodzaje choroby afektywnej dwubiegunowej. Choroba afektywna dwubiegunowa typu I dotyczy prezentacji charakteryzujących się co najmniej jednym epizodem maniakalnym, natomiast choroba afektywna dwubiegunowa typu II wymaga co najmniej jednego epizodu hipomanii plus co najmniej jeden epizod dużej depresji, przy braku historii epizodów maniakalnych. Dowody potwierdzające słuszność rozróżnienia między tymi dwoma typami obejmują różnice w odpowiedzi na monoterapię przeciwdepresyjną28, środki neurokognitywne28, 29, efekty genetyczne28, 30oraz wyniki neuroobrazowania28, 31, 32.\nBiorąc pod uwagę te dowody i użyteczność kliniczną rozróżnienia między tymi dwoma typami33, choroba afektywna dwubiegunowa w ICD-11 została również podzielona na zaburzenie dwubiegunowe typu I i typu II.\nOsoby z zaburzeniami dysmorficznymi ciała są uporczywie zaabsorbowane jedną lub kilkoma wadami lub wadami w ich wyglądzie ciała, które są albo niezauważalne, albo tylko nieznacznie zauważalne przez innych34. Zaabsorbowaniu towarzyszą powtarzające się i nadmierne zachowania, w tym powtarzające się badanie wyglądu lub powagi postrzeganego defektu lub wady, nadmierne próby kamuflażu lub zmiany postrzeganej wady lub wyraźne unikanie sytuacji społecznych lub wyzwalaczy, które zwiększają niepokój o postrzegany defekt lub wada.\nPierwotnie nazywany „dysmorfofobią”, warunek ten został po raz pierwszy włączony do DSM-III-R. Pojawił się on w ICD-10 jako osadzony, ale niestosowny termin inkluzyjny pod hipochondrią, ale klinicyści zostali poinstruowani, aby zdiagnozować go jako zaburzenie urojeniowe w przypadkach, w których powiązane przekonania uważano za urojenia. Stworzyło to możliwość przypisania tej samej chorobie różnych diagnoz bez rozpoznania pełnego spektrum ciężkości zaburzenia, które może obejmować przekonania, które wydają się urojeniowe z powodu stopnia przekonania lub utrwalenia, z jakim są utrzymywane.\nW uznaniu jej wyraźnej symptomatologii, rozpowszechnienia w populacji ogólnej i podobieństw do zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych i pokrewnych (OCRD), zaburzenie dysmorficzne ciała zostało włączone do tej ostatniej grupy w ICD-1135.\nWzorcowe zaburzenie odniesienia\nWarunek ten charakteryzuje się uporczywym zaabsorbowaniem przekonaniem, że emituje się postrzegany brzydki lub obraźliwy zapach lub oddech ciała, który jest albo niezauważalny, albo tylko nieznacznie zauważalny dla innych34.\nW odpowiedzi na ich zainteresowanie jednostki angażują się w powtarzające się i nadmierne zachowania, takie jak powtarzające się sprawdzanie zapachu ciała lub sprawdzanie postrzeganego źródła zapachu; wielokrotnie szukając otuchy; nadmierne próby kamuflażu, zmiany lub zapobiegania postrzeganemu zapachowi; lub wyraźne unikanie sytuacji społecznych lub wyzwalanie, które zwiększają niepokój w związku z postrzeganym cuchnącym lub obraźliwym zapachem. Osoby dotknięte tym problemem zazwyczaj boją się lub są przekonane, że inni, którzy zauważą ten zapach, odrzucą go lub upokorzą36.\nWęchowe zaburzenie odniesienia znajduje się w grupie ICD ‐ 11 OCRD, ponieważ ma wspólne fenomenologiczne podobieństwa z innymi zaburzeniami w tej grupie w odniesieniu do obecności uporczywych intruzywnych zaabsorbowań i związanych z nimi powtarzalnych zachowań.35.\nZaburzenia gromadzenia się\nZaburzenia gromadzenia się charakteryzują się nagromadzeniem dóbr, z powodu ich nadmiernego nabycia lub trudności z ich odrzuceniem, niezależnie od ich rzeczywistej wartości35, 37. Nadmierne pozyskiwanie charakteryzuje się powtarzającymi się popędami lub zachowaniami związanymi z gromadzeniem lub kupowaniem przedmiotów. Trudności z odrzucaniem cechuje postrzegana potrzeba zapisywania przedmiotów i niepokój związany z ich odrzucaniem. Nagromadzenie dóbr powoduje, że przestrzenie życiowe stają się zaśmiecone do tego stopnia, że ich użytkowanie lub bezpieczeństwo jest zagrożone.\nChociaż zachowania gromadzenia się mogą stanowić część szerokiej gamy zaburzeń psychicznych i behawioralnych oraz innych stanów - w tym zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych, zaburzeń depresyjnych, schizofrenii, demencji, zaburzeń ze spektrum autyzmu i zespołu Pradera-Williego - istnieją wystarczające dowody na poparcie gromadzenia zaburzenie jako odrębne i niepowtarzalne zaburzenie38.\nOsoby dotknięte zbieractwem są niedostatecznie rozpoznawane i niedostatecznie leczone, co przemawia z punktu widzenia zdrowia publicznego za umieszczeniem ich w ICD-1139.\nDo grupy OCRD dodano nową podgrupę diagnostyczną, powtarzające się zaburzenia zachowania skoncentrowane na ciele. Obejmuje trichotillomanię (która została uwzględniona w grupowaniu zaburzeń nawyków i impulsów w ICD-10) oraz nowy stan, zaburzenie wydalania (znane również jako zaburzenie wybierania skóry).\nZaburzenie ruchowe charakteryzuje się nawracającym zrywaniem własnej skóry, prowadzącym do zmian skórnych, któremu towarzyszą nieudane próby osłabienia lub zatrzymania zachowania. Zrywanie skóry musi być na tyle silne, aby spowodować znaczny stres lub upośledzenie funkcjonowania. Zaburzenia ruchowe (i trichotillomania) różnią się od innych OCRD tym, że zachowanie rzadko jest poprzedzone zjawiskami poznawczymi, takimi jak natrętne myśli, obsesje lub zaabsorbowanie, ale zamiast tego może być poprzedzone doświadczeniami sensorycznymi.\nIch włączenie do grupy OCRD opiera się na wspólnej fenomenologii, wzorcach rodzinnej agregacji i przypuszczalnych mechanizmach etiologicznych z innymi zaburzeniami w tej grupie35, 40.\nZłożone zaburzenia pourazowe\nZłożone zaburzenia pourazowe (złożone PTSD)41 najczęściej następuje ciężkie stresory o przedłużonym charakterze lub wielokrotne lub powtarzające się niekorzystne zdarzenia, z których ucieczka jest trudna lub niemożliwa, takie jak tortury, niewolnictwo, kampanie ludobójstwa, przedłużająca się przemoc domowa lub powtarzające się seksualne lub fizyczne przemoc w dzieciństwie.\nProfil objawowy charakteryzuje się trzema głównymi cechami PTSD (tj. Ponowne przeżywanie traumatycznego wydarzenia lub wydarzeń w teraźniejszości w postaci żywych, natrętnych wspomnień, retrospekcji lub koszmarów; unikanie myśli i wspomnień z wydarzenia lub czynności, sytuacji lub ludzie przypominający zdarzenie; uporczywe postrzeganie podwyższonego aktualnego zagrożenia), którym towarzyszą dodatkowe uporczywe, wszechobecne i trwałe zaburzenia w regulacji afektu, samoświadomości i funkcjonowaniu w relacjach.\nDodanie złożonego PTSD do ICD-11 jest uzasadnione na podstawie dowodów, że osoby z tym zaburzeniem mają gorsze rokowanie i korzystają z różnych metod leczenia w porównaniu z osobami z PTSD42. Złożony PTSD zastępuje nakładającą się kategorię ICD-10 trwałej zmiany osobowości po katastrofalnym doświadczeniu41.\nDługotrwałe zaburzenie żalu\nDługotrwałe cierpienie opisuje nienormalnie trwałe i unieruchamiające reakcje na żałobę41. Po śmierci partnera, rodzica, dziecka lub innej osoby bliskiej osoby pogrążonej w żałobie następuje uporczywa i wszechobecna reakcja żałobna charakteryzująca się tęsknotą za zmarłym lub uporczywym zaabsorbowaniem zmarłym, któremu towarzyszy silny ból emocjonalny. Objawy mogą obejmować smutek, poczucie winy, złość, zaprzeczenie, obwinianie, trudności w zaakceptowaniu śmierci, poczucie, że dana osoba straciła część siebie, niezdolność do odczuwania pozytywnego nastroju, odrętwienie emocjonalne i trudności w angażowaniu się w czynności społeczne lub inne. Reakcja na żałobę musi trwać przez nietypowo długi okres po stracie (ponad sześć miesięcy) i wyraźnie przekraczać oczekiwane normy społeczne, kulturowe lub religijne dla danej kultury i kontekstu.\nChociaż większość ludzi zgłasza co najmniej częściową remisję z bólu ostrego żalu po około sześciu miesiącach od żałoby, osoby, które nadal doświadczają poważnych reakcji żałobnych, są bardziej narażone na znaczące upośledzenie swojego funkcjonowania. Włączenie długotrwałego zaburzenia żalu w ICD-11 jest odpowiedzią na rosnące dowody na wyraźny i wyniszczający stan, który nie jest odpowiednio opisany przez obecne diagnozy ICD-1043. Ważne jest włączenie i odróżnienie od normatywnego kulturowo żałoby i epizodu depresyjnego, ze względu na różne implikacje wyboru leczenia i prognozy tych ostatnich zaburzeń44.\nZaburzenie objadania się charakteryzuje się częstymi, nawracającymi epizodami objadania się (np. Raz w tygodniu lub dłużej przez okres kilku miesięcy). Epizod objadania się to odrębny okres czasu, w którym jednostka doświadcza subiektywnej utraty kontroli nad jedzeniem, zjada znacznie więcej lub inaczej niż zwykle i nie może przestać jeść ani ograniczać rodzaju lub ilości spożywanego jedzenia.\nObżarstwo jest odczuwane jako bardzo niepokojące i często towarzyszą mu negatywne emocje, takie jak poczucie winy lub obrzydzenie. Jednak w przeciwieństwie do bulimii, epizody objadania się nie następują regularnie po niewłaściwych zachowaniach kompensacyjnych mających na celu zapobieganie przyrostowi masy ciała (np. Wymioty wywołane przez siebie, niewłaściwe stosowanie środków przeczyszczających lub lewatyw, forsowne ćwiczenia). Chociaż zaburzenie objadania się jest często związane z przyrostem masy ciała i otyłością, te cechy nie są wymagane, a zaburzenie może występować u osób o normalnej wadze.\nDodanie zaburzenia z napadami objadania się do ICD-11 jest oparte na szeroko zakrojonych badaniach, które pojawiły się w ciągu ostatnich 20 lat, potwierdzając ich trafność i użyteczność kliniczną45, 46. Osoby, które zgłaszają epizody objadania się bez niewłaściwych zachowań kompensacyjnych, stanowią najczęstszą grupę wśród osób, które otrzymują diagnozy ICD-10 innych określonych lub nieokreślonych zaburzeń odżywiania, więc oczekuje się, że włączenie zaburzeń objadania się zmniejszy te diagnozy47.\nUnikanie / ograniczenie spożywania pokarmów\nZaburzenie spożywania pokarmów unikających / ograniczających (ARFID) charakteryzuje się nieprawidłowymi zachowaniami związanymi z jedzeniem lub karmieniem, które powodują spożycie niewystarczającej ilości lub różnorodności żywności w celu spełnienia odpowiednich wymagań energetycznych lub żywieniowych. Powoduje to znaczną utratę wagi, brak przyrostu masy ciała zgodnie z oczekiwaniami w dzieciństwie lub ciąży, klinicznie istotne niedobory żywieniowe, uzależnienie od doustnych suplementów diety lub karmienie przez rurkę lub w inny sposób negatywnie wpływa na zdrowie jednostki lub powoduje znaczące upośledzenie czynności.\nARFID różni się od jadłowstrętu psychicznego brakiem obaw o masę lub kształt ciała. Jej włączenie do ICD ‐ 11 można uznać za rozszerzenie kategorii ICD ‐ 10 „zaburzenia odżywiania w okresie niemowlęcym i dziecięcym” i prawdopodobnie poprawi użyteczność kliniczną w ciągu całego życia (tj. W przeciwieństwie do swojego odpowiednika w ICD ‐ 10, ARFID dotyczy dzieci, młodzieży i dorosłych), jak również zachowanie spójności z DSM ‐ 545, 47.\nDuszność integralności ciała\nIntegralność ciała dysforia jest rzadkim zaburzeniem charakteryzującym się uporczywym pragnieniem posiadania określonej niepełnosprawności fizycznej (np. Amputacji, paraplegii, ślepoty, głuchoty) począwszy od dzieciństwa lub wczesnego okresu dojrzewania48. Pragnienie może objawiać się na wiele sposobów, w tym fantazjować o posiadaniu pożądanej niepełnosprawności fizycznej, angażować się w „udawanie” zachowania (np. Spędzanie godzin na wózku inwalidzkim lub używanie szelek nóg do symulowania osłabienia nóg) i spędzanie czasu na szukaniu sposoby osiągnięcia pożądanej niepełnosprawności.\nZaabsorbowanie pragnieniem niepełnosprawności fizycznej (w tym czasu spędzanego na udawaniu) znacząco zakłóca produktywność, spędzanie wolnego czasu lub funkcjonowanie społeczne (np. Osoba nie chce mieć bliskich związków, ponieważ utrudniałoby to udawanie). Ponadto, dla znacznej mniejszości osób z tym pragnieniem, ich zaabsorbowanie wykracza poza fantazję i dążą one do urzeczywistnienia pragnienia za pomocą środków chirurgicznych (tj. Poprzez nabycie planowej amputacji zdrowej kończyny) lub przez samouszkodzenie kończyny do stopień, w którym amputacja jest jedyną opcją terapeutyczną (np. zamrożenie kończyny w suchym lodzie).\nPonieważ w ostatnich latach popularność gier online znacznie wzrosła, zaobserwowano problemy związane z nadmiernym zaangażowaniem w gry. Zaburzenie gry zostało uwzględnione w nowo dodanej grupie diagnostycznej zwanej „zaburzeniami z powodu uzależniających zachowań” (która zawiera również zaburzenia hazardu) w odpowiedzi na globalne obawy dotyczące wpływu problematycznych gier, zwłaszcza formularza online49.\nZaburzenia gry charakteryzują się ciągłym lub powtarzającym się zachowaniem w grach internetowych lub w trybie offline („gry cyfrowe” lub „gry wideo”), które objawiają się upośledzeniem kontroli nad zachowaniem (np. Niemożnością ograniczenia czasu spędzonego gry), przyznając pierwszeństwo grom w zakresie, w jakim mają pierwszeństwo przed innymi interesami życiowymi i codziennymi czynnościami; oraz kontynuowanie lub eskalacja gier pomimo ich negatywnych konsekwencji (np. bycie wielokrotnie zwolnionym z pracy z powodu nadmiernych nieobecności spowodowanych grą). Różni się on od niepatologicznego zachowania w grach przez klinicznie znaczące cierpienie lub upośledzenie w funkcjonowaniu, które wytwarza.\nPrzerywane zaburzenie wybuchowe charakteryzuje się powtarzającymi się krótkimi epizodami werbalnej lub fizycznej agresji lub zniszczenia własności, które stanowią brak kontroli agresywnych impulsów, przy czym intensywność wybuchu lub stopień agresywności jest rażąco nieproporcjonalny do prowokacji lub wywołuje stres psychospołeczny.\nPonieważ takie epizody mogą wystąpić w wielu innych stanach (np. Zaburzenie opozycyjno-buntownicze, zaburzenie zachowania, zaburzenie dwubiegunowe), diagnozy nie podaje się, jeśli epizody są lepiej wyjaśnione przez inne zaburzenie umysłowe, behawioralne lub neurorozwojowe.\nChociaż sporadyczne zaburzenia wybuchowe zostały wprowadzone w DSM-III-R, pojawiły się one w ICD-10 tylko jako termin włączenia „inne zaburzenia nawyków i impulsów”. Znajduje się w sekcji zaburzeń kontroli impulsów ICD-11 w uznaniu znaczących dowodów jej ważności i przydatności w warunkach klinicznych51.\nPrzedmiesiączkowe zaburzenie dysforyczne (PMDD) charakteryzuje się różnymi ciężkimi objawami nastroju, somatycznymi lub poznawczymi, które zaczynają się na kilka dni przed wystąpieniem miesiączki, zaczynają się poprawiać w ciągu kilku dni i stają się minimalne lub nieobecne w ciągu około jednego tygodnia po wystąpieniu miesiączka.\nDokładniej, diagnoza wymaga wzorca objawów nastroju (obniżony nastrój, drażliwość), objawów somatycznych (letarg, ból stawów, przejadanie się) lub objawów poznawczych (trudności z koncentracją, zapomnienie), które wystąpiły podczas większości cykli miesiączkowych w przeszłości rok. Objawy są na tyle poważne, że powodują znaczny dystres lub znaczące upośledzenie osobistych, rodzinnych, społecznych, edukacyjnych, zawodowych lub innych ważnych obszarów funkcjonowania i nie stanowią zaostrzenia innego zaburzenia psychicznego.\nW ICD ‐ 11 PMDD różni się od znacznie bardziej powszechnego zespołu napięcia przedmiesiączkowego na podstawie nasilenia objawów i wymogu, aby wywoływały one znaczny stres lub osłabienie52. Włączenie PMDD do załączników do badań DSM-III-R i DSM-IV pobudziło wiele badań, które potwierdziły jego wiarygodność i wiarygodność52, 53, co prowadzi do włączenia do ICD-11 i DSM-5. Chociaż jego główna lokalizacja w ICD-11 znajduje się w rozdziale dotyczącym chorób układu moczowo-płciowego, PMDD jest wymieniony w podgrupie zaburzeń depresyjnych ze względu na znaczenie symptomów nastroju.\nPODSUMOWANIE ZMIAN PRZEZ GRUPOWANIE ZABURZEŃ ICD-11\nPoniższe sekcje podsumowują zmiany wprowadzone w każdym z głównych grup zaburzeń w rozdziale ICD-11 na temat zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych oprócz nowych kategorii opisanych w poprzedniej sekcji.\nZmiany te zostały dokonane na podstawie przeglądu dostępnych dowodów naukowych przez grupy robocze ICD-11 i ekspertów-konsultantów, z uwzględnieniem użyteczności klinicznej i globalnego zastosowania oraz, w miarę możliwości, wyników badań terenowych.\nZaburzenia neurorozwojowe to takie, które wiążą się ze znacznymi trudnościami w nabywaniu i wykonywaniu określonych funkcji intelektualnych, ruchowych, językowych lub społecznych z początkiem w okresie rozwojowym. Zaburzenia neurorozwojowe ICD-11 obejmują grupy upośledzenia umysłowego ICD-10 i zaburzenia rozwoju psychologicznego z dodatkiem zespołu nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi (ADHD).\nGłówne zmiany w ICD-11 obejmują zmianę nazwy zaburzeń rozwoju intelektualnego z upośledzenia umysłowego ICD-10, co było przestarzałym i piętnującym terminem, który nie odzwierciedlał w wystarczającym stopniu zakresu form i etiologii związanych z tym stanem54. Zaburzenia rozwoju intelektualnego są nadal definiowane na podstawie znacznych ograniczeń w funkcjonowaniu intelektualnym i zachowaniach adaptacyjnych, najlepiej określonych standaryzowanymi, odpowiednio znormalizowanymi i indywidualnie podawanymi środkami. Uznając brak dostępu do odpowiednich lokalnych standaryzowanych środków lub przeszkolonego personelu do administrowania nimi w wielu częściach świata, a także ze względu na znaczenie określenia wagi w planowaniu leczenia, CDDG ICD-11 zapewnia również kompleksowy zestaw wskaźników behawioralnych stoły55.\nOddzielne tabele dla funkcjonowania intelektualnego i domen funkcjonujących adaptacyjnie (koncepcyjne, społeczne, praktyczne) są zorganizowane według trzech grup wiekowych (wczesne dzieciństwo, dzieciństwo / dorastanie i dorosłość) oraz czterech poziomów nasilenia (łagodny, umiarkowany, ciężki, głęboki). Wskaźniki behawioralne opisują te umiejętności i zdolności, które byłyby typowo obserwowane w każdej z tych kategorii i oczekuje się, że poprawią wiarygodność charakterystyki dotkliwości i poprawią dane dotyczące zdrowia publicznego związane z obciążeniem zaburzeniami rozwoju intelektualnego.\nZaburzenia ze spektrum autyzmu w ICD-11 obejmują zarówno autyzm dziecięcy, jak i zespół Aspergera z ICD-10 w ramach jednej kategorii charakteryzującej się deficytami w komunikacji społecznej oraz ograniczonymi, powtarzającymi się i nieelastycznymi wzorcami zachowań, zainteresowań lub czynności. Wytyczne dotyczące zaburzeń ze spektrum autyzmu zostały znacznie zaktualizowane, aby odzwierciedlić aktualną literaturę, w tym prezentacje przez całe życie. Zapewniono kwalifikatory dla stopnia upośledzenia funkcjonowania intelektualnego i funkcjonalnych zdolności językowych, aby uchwycić pełny zakres prezentacji zaburzeń ze spektrum autyzmu w bardziej wymiarowy sposób.\nADHD zastąpiło zaburzenia hiperkinetyczne ICD-10 i zostało przeniesione do grupowania zaburzeń neurorozwojowych z powodu jego początkowego rozwoju, charakterystycznych zaburzeń funkcji intelektualnych, ruchowych i społecznych oraz wspólnego współistnienia z innymi zaburzeniami neurorozwojowymi. Ten ruch odnosi się również do koncepcyjnej słabości oglądania ADHD jako bliżej związanej z zaburzeniami zachowania i zaburzeniami dysocjacyjnymi, biorąc pod uwagę, że osoby z ADHD zwykle nie są celowo destrukcyjne.\nADHD można scharakteryzować w ICD-11 za pomocą kwalifikatorów do przeważnie nieuważnych, przeważnie nadpobudliwych lub połączonych typów, i jest opisywany przez całe życie.\nWreszcie, przewlekłe zaburzenia tikowe, w tym zespół Tourette'a, są sklasyfikowane w rozdziale ICD-11 dotyczącym chorób układu nerwowego, ale są krzyżowane w grupowaniu zaburzeń neurorozwojowych z powodu ich wysokiego współwystępowania (np. Z ADHD) i typowy początek w okresie rozwojowym.\nGrupowanie schizofrenii ICD-11 i innych pierwotnych zaburzeń psychotycznych zastępuje grupę schizofrenii, schizotypów i urojeń grupy ICD-10. Termin „pierwotny” wskazuje, że procesy psychotyczne są podstawową cechą, w przeciwieństwie do objawów psychotycznych, które mogą występować jako aspekt innych form psychopatologii (np. Zaburzenia nastroju)18.\nW ICD-11 objawy schizofrenii w dużej mierze pozostały niezmienione w stosunku do ICD-10, chociaż znaczenie pierwszych schneiderowskich objawów zostało podkreślone. Najbardziej znaczącą zmianą jest eliminacja wszystkich podtypów schizofrenii (np. Paranoidalnej, hebefrenicznej, katatonicznej) ze względu na brak trafności predykcyjnej lub użyteczności w wyborze leczenia. Zamiast podtypów wprowadzono zestaw deskryptorów wymiarów18. Należą do nich: objawy pozytywne (urojenia, omamy, dezorganizacja myślenia i zachowania, doświadczenia bierności i kontroli); objawy negatywne (zwężony, stępiony lub płaski afekt, alogia lub niedostatek mowy, awolicja, anhedonia); depresyjne objawy nastroju; objawy maniakalnego nastroju; objawy psychomotoryczne (pobudzenie psychomotoryczne, opóźnienie psychomotoryczne, objawy katatoniczne); i objawy poznawcze (szczególnie deficyty w szybkości przetwarzania, uwagi / koncentracji, orientacji, osądu, abstrakcji, werbalnego lub wizualnego uczenia się i pamięci roboczej). Te same oceny objawów mogą być również stosowane do innych kategorii w grupie (zaburzenie schizoafektywne, ostre i przemijające zaburzenie psychotyczne, zaburzenie urojeniowe).\nZaburzenie schizoafektywne ICD-11 nadal wymaga niemal jednoczesnego występowania zarówno zespołu schizofrenii, jak i epizodu nastroju. Diagnoza ma odzwierciedlać aktualny epizod choroby i nie jest określana jako stabilna podłużnie.\nOstre i przemijające zaburzenie psychotyczne ICD-11 charakteryzuje się nagłym pojawieniem się pozytywnych objawów psychotycznych, które szybko zmieniają się pod względem charakteru i intensywności w krótkim okresie czasu i utrzymują się nie dłużej niż trzy miesiące. Odpowiada to jedynie „polimorficznej” postaci ostrego zaburzenia psychotycznego w ICD-10, która jest najczęstszą prezentacją i która nie wskazuje na schizofrenię56, 57. Niepolimorficzne podtypy ostrego zaburzenia psychotycznego w ICD-10 zostały wyeliminowane i zamiast tego zostałyby sklasyfikowane w ICD-11 jako „inne pierwotne zaburzenie psychotyczne”.\nPodobnie jak w ICD-10, zaburzenie schizotypowe jest klasyfikowane w tej grupie i nie jest uważane za zaburzenie osobowości.\nW przeciwieństwie do ICD-10, epizody nastroju ICD-11 nie są niezależnie zdiagnozowanymi stanami, ale raczej ich wzorzec w czasie jest wykorzystywany jako podstawa do określenia, które zaburzenie nastroju najlepiej pasuje do obrazu klinicznego.\nZaburzenia nastroju dzielą się na zaburzenia depresyjne (które obejmują zaburzenie depresyjne z jednym epizodem, nawracające zaburzenie depresyjne, zaburzenie dystymiczne i mieszane zaburzenie depresyjne i lękowe) i zaburzenia dwubiegunowe (które obejmują zaburzenie dwubiegunowe typu I, zaburzenie dwubiegunowe typu II i cyklotymię). ICD-11 dzieli chorobę afektywną dwubiegunową ICD-10 na zaburzenia dwubiegunowe typu I i typu II. Oddzielna podgrupa ICD-10 uporczywych zaburzeń nastroju, składająca się z dystymii i cyklotymii, została wyeliminowana58.\nWskazówki diagnostyczne dotyczące epizodu depresyjnego są jednym z niewielu miejsc w ICD-11, w których wymagana jest minimalna liczba objawów. Wynika to z wieloletnich badań i tradycji klinicznej konceptualizacji depresji w ten sposób. Wymagane jest co najmniej pięć z dziesięciu symptomów, a nie cztery z dziewięciu możliwych objawów określonych w ICD-10, co zwiększa spójność z DSM-5. CDDG ICD-11 organizuje objawy depresyjne w trzy skupiska - afektywne, poznawcze i neurowegetatywne - aby pomóc klinicystom w konceptualizacji i przywołaniu pełnego spektrum symptomatologii depresji. Zmęczenie jest częścią zespołu objawów neurowegetatywnych, ale nie jest już uważane za wystarczający jako objaw poziomu wyjściowego; wymagane jest raczej prawie codzienne obniżenie nastroju lub zmniejszone zainteresowanie działaniami trwającymi co najmniej dwa tygodnie. Beznadziejność została dodana jako dodatkowy objaw poznawczy z powodu silnych dowodów na jej wartość predykcyjną w diagnozowaniu zaburzeń depresyjnych59. CDDG ICD-11 dostarcza jasnych wskazówek na temat rozróżnienia między kulturowo normatywnymi reakcjami żalu i objawami, które uzasadniają rozważenie jako epizod depresyjny w kontekście żałoby60.\nW przypadku epizodów maniakalnych ICD-11 wymaga obecności podstawowego poziomu zwiększonej aktywności lub subiektywnego odczuwania zwiększonej energii, oprócz euforii, drażliwości lub ekspansywności. Ma to na celu ochronę przed fałszywymi pozytywnymi przypadkami, które mogą być lepiej scharakteryzowane jako normatywne wahania nastroju. Hipomaniczne epizody ICD-11 są konceptualizowane jako osłabiona forma epizodów maniakalnych przy braku znaczących zaburzeń czynnościowych.\nMieszane epizody są zdefiniowane w ICD-11 w sposób, który jest koncepcyjnie równoważny z ICD-10, w oparciu o dowody słuszności tego podejścia61. Podano wskazówki dotyczące typowych objawów kontrapolarnych obserwowanych, gdy dominują objawy maniakalne lub depresyjne. Obecność mieszanego epizodu wskazuje na rozpoznanie dwubiegunowego typu I.\nICD-11 zapewnia różne kwalifikatory do opisania aktualnego epizodu nastroju lub stanu remisji (tj. W częściowej lub pełnej remisji). Epizody depresyjne, maniakalne i mieszane można opisać jako z lub bez objawów psychotycznych. Obecne epizody depresyjne w kontekście zaburzeń depresyjnych lub dwubiegunowych można dodatkowo scharakteryzować ciężkością (łagodne, umiarkowane lub ciężkie); przez kwalifikator cech melancholijnych, który ma bezpośredni związek z koncepcją syndromu somatycznego w ICD-10; oraz przez kwalifikatora do identyfikacji trwałych epizodów trwających dłużej niż dwa lata. Wszystkie epizody nastroju w kontekście zaburzeń depresyjnych lub dwubiegunowych można dalej opisać za pomocą znacznego kwalifikatora objawów lękowych; kwalifikator wskazujący na obecność ataków paniki; i kwalifikator do identyfikacji wzoru sezonowego. Dostępna jest także kwalifikacja do szybkiej jazdy na rowerze do diagnozowania zaburzeń afektywnych dwubiegunowych.\nICD-11 zawiera kategorię mieszanego zaburzenia depresyjnego i lękowego ze względu na jego znaczenie w podstawowej opiece zdrowotnej62, 63. Ta kategoria została przeniesiona z zaburzeń lękowych w ICD-10 na zaburzenia depresyjne w ICD-11 ze względu na oznaki jej pokrywania się z objawami nastroju64.\nICD-11 łączy zaburzenia z lękiem lub strachem jako główną cechę kliniczną w tej nowej grupie65. Zgodnie z podejściem do życia ICD-11, ta grupa obejmuje również zespół lęku separacyjnego i selektywny mutizm, które zostały umieszczone wśród zaburzeń wieku dziecięcego w ICD-10. Rozróżnienie ICD-10 między fobicznymi zaburzeniami lękowymi a innymi zaburzeniami lękowymi zostało wyeliminowane w ICD-11 na rzecz bardziej przydatnej klinicznie metody charakteryzowania każdego lęku i zaburzeń związanych ze strachem zgodnie z kierunkiem jego lęku66; to znaczy bodziec zgłaszany przez jednostkę jako wyzwalający jego lęk, nadmierne pobudzenie fizjologiczne i nieprzystosowawcze reakcje behawioralne. Uogólnione zaburzenie lękowe (GAD) charakteryzuje się ogólną obawą lub zmartwieniem, które nie ogranicza się do żadnego konkretnego bodźca.\nW ICD-11 GAD ma bardziej rozbudowany zestaw podstawowych funkcji, odzwierciedlający postęp w zrozumieniu jego wyjątkowej fenomenologii; w szczególności obawa jest dodawana do ogólnego lęku jako podstawowej cechy zaburzenia. W przeciwieństwie do ICD-10, CDDG ICD-11 określa, że GAD może współwystępować z zaburzeniami depresyjnymi, o ile objawy występują niezależnie od epizodów nastroju. Podobnie, inne hierarchiczne reguły wykluczania ICD-10 (np. GAD nie można zdiagnozować wraz z fobicznym zaburzeniem lękowym lub zaburzeniem obsesyjno-kompulsywnym) są również eliminowane, ze względu na lepsze określenie fenomenologii zaburzeń w ICD-11 i dowodów, że te zasady przeszkadzać w wykrywaniu i leczeniu stanów wymagających odrębnej szczególnej uwagi klinicznej.\nW ICD-11 agorafobia jest konceptualizowana jako wyraźny i nadmierny strach lub niepokój, który pojawia się w wielu sytuacjach, w których ucieczka może być trudna lub niedostępna, lub w ich przewidywaniu. Przedmiotem lęku jest strach przed określonymi negatywnymi skutkami, które byłyby obezwładniające lub krępujące w takich sytuacjach, co różni się od węższej koncepcji ICD-10 dotyczącej lęku przed otwartymi przestrzeniami i podobnymi sytuacjami, takimi jak tłumy, w których ucieczka do bezpieczne miejsce może być trudne.\nZaburzenia lękowe są zdefiniowane w ICD-11 przez powtarzające się nieoczekiwane ataki paniki, które nie są ograniczone do określonych bodźców lub sytuacji. CDDG ICD-11 wskazuje, że ataki paniki, które występują wyłącznie w odpowiedzi na ekspozycję lub oczekiwanie na budzący strach bodziec w danym zaburzeniu (np. Publiczne przemówienie w lęku społecznym) nie uzasadniają dodatkowej diagnozy lęku napadowego. Kwalifikator „z napadami paniki” można raczej zastosować do diagnozy innych zaburzeń lękowych. Kwalifikator „z atakami paniki” może być również stosowany w kontekście innych zaburzeń, w których lęk jest istotną, choć nie definiującą cechą (np. U niektórych osób w epizodzie depresyjnym).\nZespół lęku społecznego ICD-11, zdefiniowany na podstawie lęku przed negatywną oceną przez innych, zastępuje fobie społeczne ICD-10.\nCDDG ICD-11 specyficznie opisuje zaburzenie lękowe u dorosłych, gdzie najczęściej koncentruje się na romantycznym partnerze lub dziecku.\nWprowadzenie grupowania OCRD w ICD-11 stanowi znaczące odejście od ICD-10. Racjonalne uzasadnienie stworzenia grupy OCRD różnej od lęku i zaburzeń związanych ze strachem, pomimo fenomenologicznego nakładania się, opiera się na klinicznej użyteczności zaburzeń zestawiania ze wspólnymi objawami powtarzających się niepożądanych myśli i związanych z nimi powtarzalnych zachowań jako podstawowej cechy klinicznej. Koherencja diagnostyczna tej grupy pochodzi z pojawiających się dowodów na wspólne walidatory wśród włączonych zaburzeń z badań obrazowych, genetycznych i neurochemicznych35.\nICD-11 OCRD obejmuje zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne, zaburzenie dysmorficzne ciała, zaburzenie odniesienia węchowego, hipochondrię (zaburzenie lękowe choroby) i zaburzenie gromadzenia. Ekwiwalentne kategorie istniejące w ICD-10 znajdują się w różnych grupach. OCRD obejmuje również podgrupę powtarzających się zaburzeń zachowania skupionych na ciele, obejmującą zaburzenia trichotillomanii (wyrywanie włosów) i ekshumację (wybieranie skóry), które dzielą zasadniczą cechę powtarzalnego zachowania bez aspektu poznawczego innych OCRD. Zespół Tourette'a, choroba układu nerwowego w ICD-11, jest wymieniony w grupie OCRD z powodu jego częstego współwystępowania z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym.\nICD-11 zachowuje podstawowe cechy zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych ICD-10, tj. Uporczywe obsesje i / lub kompulsje, ale z kilkoma ważnymi poprawkami. ICD-11 rozszerza pojęcie obsesji poza natarczywe myśli, włączając niechciane obrazy i impulsy / impulsy. Co więcej, pojęcie kompulsji rozszerzono o ukryte (np. Powtarzające się liczenie), jak również jawne powtarzające się zachowania.\nChociaż lęk jest najczęstszym doświadczeniem afektywnym związanym z obsesją, ICD-11 wyraźnie wymienia inne zjawiska zgłaszane przez pacjentów, takie jak obrzydzenie, wstyd, poczucie „niekompletności” lub niepokój, że rzeczy nie wyglądają lub czują się „w porządku”. Podtypy OCD w ICD-10 są eliminowane, ponieważ większość pacjentów zgłasza zarówno obsesje, jak i kompulsje, a także dlatego, że brakuje im trafności prognostycznej w odpowiedzi na leczenie. W ICD-10 usunięto zakaz ICD-11 przeciwko diagnozowaniu zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych wraz z zaburzeniami depresyjnymi, odzwierciedlając wysoki współczynnik współwystępowania tych zaburzeń i potrzebę odrębnych metod leczenia.\nHipochondrioza (zaburzenie lękowe zdrowia) jest umieszczana w OCRD, a nie w zaburzeniach lękowych i związanych ze strachem, nawet jeśli troska o zdrowie często wiąże się z lękiem i strachem, ze względu na wspólną fenomenologię i wzory rodzinnej agregacji z OCRD67. Hipochondria (zaburzenie lękowe zdrowia) jest jednak krzyżowana w grupach zaburzeń lękowych i związanych ze strachem, w uznaniu fenomenologicznego nakładania się.\nZaburzenia dysmorfii ciała, węchowe zaburzenia referencyjne i zaburzenia gromadzenia są nowymi kategoriami w ICD-11, które zostały włączone do grupy OCRD.\nW OCRD, które mają komponent poznawczy, przekonania mogą być utrzymywane z taką intensywnością lub stałością, że wydają się być urojeniowe. Kiedy te ustalone przekonania są całkowicie zgodne z fenomenologią OCRD, przy braku innych objawów psychotycznych, należy użyć kwalifikatora „z niedostatecznym lub nieobecnym wglądem”, a diagnozy zaburzenia urojeniowego nie należy przypisywać. Ma to na celu ochronę przed niewłaściwym leczeniem psychozy u osób z OCRD35.\nGrupowanie zaburzeń ICD-11 specyficznie związanych ze stresem zastępuje reakcje ICD-10 na poważne zaburzenia stresowe i adaptacyjne, aby podkreślić, że zaburzenia te mają konieczny (ale niewystarczający) wymóg etiologiczny dla ekspozycji na stresujące wydarzenie, a także dla odróżnienia obejmowały zaburzenia z różnych innych zaburzeń psychicznych, które powstają jako reakcja na stresory (np. zaburzenia depresyjne)41. Reaktywne zaburzenie przywiązania ICD-10 z dzieciństwa i odhamowane zaburzenie przywiązania z dzieciństwa zostało przeklasyfikowane do tego ugrupowania ze względu na podejście ICD-11 do długości życia i rozpoznanie specyficznych związanych z przywiązaniem stresorów związanych z tymi zaburzeniami. ICD-11 zawiera kilka ważnych aktualizacji pojęciowych ICD-10, a także wprowadzenie złożonego PTSD i długotrwałego zaburzenia żalu, które nie mają odpowiednika w ICD-10.\nPTSD jest definiowany przez trzy cechy, które powinny być obecne we wszystkich przypadkach i muszą powodować znaczne upośledzenie. Są to: ponowne przeżycie traumatycznego wydarzenia w teraźniejszości; celowe unikanie przypomnień mogących spowodować ponowne przeżycie; i uporczywe postrzeganie zwiększonego zagrożenia bieżącego. Oczekuje się, że uwzględnienie wymogu ponownego przeżycia poznawczych, afektywnych lub fizjologicznych aspektów traumy tu i teraz, a nie tylko zapamiętanie zdarzenia, poruszy niski próg diagnostyczny dla PTSD w ICD-1042.\nZaburzenie dostosowania w ICD-11 jest definiowane na podstawie podstawowej cechy zaabsorbowania stresorem życiowym lub jego konsekwencjami, podczas gdy w ICD-10 zaburzenie zostało zdiagnozowane, jeśli objawy występujące w odpowiedzi na stresor życiowy nie spełniały wymogów definicji innego zaburzenia.\nWreszcie, ostra reakcja na stres nie jest już uważana za zaburzenie psychiczne w ICD-11, ale zamiast tego jest rozumiana jako normalna reakcja na skrajny stresor. Tak więc jest on sklasyfikowany w rozdziale ICD-11 na temat „czynników wpływających na stan zdrowia lub kontakt ze służbą zdrowia”, ale wymieniony w grupowaniu zaburzeń szczególnie związanych ze stresem, aby pomóc w diagnostyce różnicowej.\nGrupowanie zaburzeń dysocjacyjnych ICD-11 odpowiada zaburzeniom dysocjacyjnym (konwersji) ICD-10, ale zostało znacznie zreorganizowane i uproszczone, aby odzwierciedlić najnowsze odkrycia empiryczne i zwiększyć użyteczność kliniczną. Odniesienie do terminu „konwersja” jest eliminowane z tytułu grupowania68. ICD-11 dysocjacyjne zaburzenie objawów neurologicznych jest koncepcyjnie spójne z dysocjacyjnymi zaburzeniami ruchu i czucia ICD-10, ale jest przedstawione jako pojedyncze zaburzenie z dwunastoma podtypami zdefiniowanymi na podstawie dominującego objawu neurologicznego (np. Zaburzenia widzenia, napady padaczkowe) , zaburzenia mowy, porażenie lub osłabienie). Amnezja dysocjacyjna ICD-11 zawiera kwalifikator wskazujący, czy fuga dysocjacyjna jest obecna, zjawisko klasyfikowane jako osobne zaburzenie w ICD-10.\nICD ‐ 11 dzieli zaburzenie transowe opętania ICD ‐ 10 na osobne diagnozy zaburzenia transu i zaburzenia opętania. Separacja odzwierciedla charakterystyczną cechę zaburzenia transu opętania, w którym zwyczajowe poczucie tożsamości osobistej zostaje zastąpione zewnętrzną tożsamością „posiadającą” przypisywaną wpływowi ducha, mocy, bóstwa lub innej istoty duchowej. Ponadto, w zaburzeniach transu opętania można przejawiać większy zakres bardziej złożonych zachowań, podczas gdy zaburzenie transowe zazwyczaj obejmuje powtarzanie niewielkiego repertuaru prostszych zachowań.\nICD-11 dysocjacyjne zaburzenie tożsamości odpowiada koncepcji mnogiego zaburzenia osobowości ICD-10 i zostało przemianowane tak, aby było zgodne z obecnie stosowaną nomenklaturą w kontekstach klinicznych i badawczych. ICD-11 wprowadza również częściowe dysocjacyjne zaburzenie tożsamości, odzwierciedlając fakt, że przewaga nieokreślonych zaburzeń dysocjacyjnych ICD-10 jest tłumaczona prezentacjami, w których niedominujące stany osobowości nie przejmują ponownie wykonawczej kontroli nad świadomością i funkcjonowaniem jednostki.\nZaburzenia depersonalizacji i derealizacji, zlokalizowane w innych grupach zaburzeń nerwicowych w ICD-10, zostały przeniesione do grupy zaburzeń dysocjacyjnych w ICD-11.\nGrupowanie zaburzeń odżywiania i odżywiania ICD-11 integruje zaburzenia odżywiania ICD-10 i zaburzenia odżywiania w dzieciństwie, w uznaniu wzajemnych powiązań tych zaburzeń na przestrzeni całego życia, a także odzwierciedla dowody, że te zaburzenia mogą mieć zastosowanie do osób w szerszym zakresie zakres wieku45, 47.\nICD-11 zapewnia zaktualizowane koncepcje anoreksji i bulimii, aby uwzględnić najnowsze dowody, które eliminują potrzebę stosowania „nietypowych” kategorii ICD-10. Obejmuje on także nowe jednostki zaburzeń odżywiania się, które są wprowadzane na podstawie empirycznego wsparcia dla jego ważności i użyteczności klinicznej, oraz ARFID, który rozszerza ICD-10 o zaburzenia w karmieniu niemowląt i dzieci.\nJadłowstręt psychiczny w ICD-11 eliminuje wymóg ICD-10 dotyczący obecności rozległych zaburzeń endokrynologicznych, ponieważ dowody sugerują, że nie występuje to we wszystkich przypadkach, a nawet jeśli występuje, jest raczej konsekwencją niskiej masy ciała niż wyraźnym definiująca cecha zaburzenia. Co więcej, przypadki bez zaburzeń endokrynologicznych były w dużej mierze odpowiedzialne za atypowe diagnozy anoreksji. Próg niskiej masy ciała w ICD-11 jest podwyższony z 17.5 kg / m2 do 18 kg / m2, ale wytyczne uwzględniają sytuacje, w których wskaźnik masy ciała może nie odzwierciedlać odpowiednio pogorszenia obrazu klinicznego (np. gwałtowna utrata masy ciała w kontekście innych cech zaburzenia). Jadłowstręt psychiczny nie wymaga „grubej fobii”, jak w ICD-10, aby umożliwić pełne spektrum kulturowo zróżnicowanych racjonalnych powodów odmowy jedzenia i wyrażania zainteresowania ciałem.\nPodano kwalifikacje, aby scharakteryzować stan niedowagi, biorąc pod uwagę, że niezwykle niski wskaźnik masy ciała wiąże się z większym ryzykiem zachorowalności i śmiertelności. Uwzględniono kwalifikator opisujący wzorzec powiązanych zachowań (tj. Wzór ograniczający, wzorzec binge-purge).\nBulimia nervosa w ICD-11 może być zdiagnozowana niezależnie od aktualnej wagi osobnika, o ile wskaźnik masy ciała nie jest tak niski, aby spełnić wymogi definicji dla jadłowstrętu psychicznego. Zamiast określonych minimalnych częstotliwości binge, które w rzeczywistości nie są poparte dowodami, ICD-11 zapewnia bardziej elastyczne wytyczne. Diagnoza bulimii nie wymaga „obiektywnych” napięć i można ją zdiagnozować na podstawie „subiektywnych” bingów, w których jednostka zjada więcej lub inaczej niż zwykle i doświadcza utraty kontroli nad jedzeniem, której towarzyszy stres, niezależnie od ilości jedzenia rzeczywiście spożywanego. Oczekuje się, że ta zmiana zmniejszy liczbę nieokreślonych diagnoz żywieniowych i zaburzeń odżywiania.\nTermin „nieorganiczny” jest usuwany z zaburzeń eliminacji ICD-11, które obejmują moczenie i enopresję. Zaburzenia te różnią się od tych, które można lepiej wyjaśnić innym stanem zdrowia lub działaniem fizjologicznym substancji.\nZaburzenia cielesne i doznania w ICD ‐ 11 obejmują dwa zaburzenia: zaburzenia cielesne i dysforię integralności ciała. Zaburzenie psychiczne ICD-11 zastępuje zaburzenia somatyczne ICD-10 i obejmuje również koncepcję neurastenii ICD-10. Hipochondria ICD ‐ 10 nie jest uwzględniona i zamiast tego jest przypisywana do grupy OCRD.\nZaburzenie cielesne charakteryzuje się obecnością objawów cielesnych, które są niepokojące dla jednostki i nadmierną uwagą skierowaną na objawy, które mogą objawiać się poprzez wielokrotny kontakt z pracownikami służby zdrowia69. Zaburzenie jest rozumiane jako istniejące na kontinuum ciężkości i może być odpowiednio zakwalifikowane (łagodne, umiarkowane lub poważne) w zależności od wpływu na funkcjonowanie. Co ważne, zaburzenie cielesne definiuje się na podstawie obecności istotnych cech, takich jak dystres i nadmierne myśli i zachowania, a nie na podstawie nieobecności medycznych wyjaśnień uciążliwych objawów, jak w przypadku zaburzeń somatycznych ICD-10.\nDysforia integralności ciała ICD-11 to nowo wprowadzona diagnoza, która jest włączona do tej grupy48.\nGrupowanie zaburzeń ICD-11 z powodu używania substancji i zachowań uzależniających obejmuje zaburzenia, które powstają w wyniku używania substancji psychoaktywnych, w tym leków, oraz zaburzeń spowodowanych uzależniającymi zachowaniami, które rozwijają się w wyniku określonych powtarzających się nagradzających i wzmacniających zachowań.\nOrganizacja zaburzeń ICD-11 z powodu używania substancji jest zgodna z podejściem w ICD-10, gdzie syndromy kliniczne są klasyfikowane według klas substancji70. Jednakże lista substancji w ICD-11 jest rozszerzona w celu odzwierciedlenia aktualnej dostępności i współczesnych wzorców stosowania substancji. Każda substancja lub klasa substancji może wiązać się z wzajemnie wykluczającymi się pierwotnymi zespołami klinicznymi: pojedynczy epizod używania substancji szkodliwych lub szkodliwy wzór używania substancji, co stanowi udoskonalenie szkodliwego stosowania ICD-10; i uzależnienie od substancji. Zatrucie substancjami i odstawienie substancji można zdiagnozować razem z pierwotnymi zespołami klinicznymi lub niezależnie jako powód świadczenia usług zdrowotnych, gdy wzorzec użycia lub możliwość uzależnienia jest nieznany.\nBiorąc pod uwagę niezwykle wysokie globalne obciążenie chorobami spowodowane zaburzeniami związanymi z używaniem substancji, grupowanie zostało zmienione, aby optymalnie umożliwić przechwytywanie informacji o zdrowiu, które będą przydatne w wielu kontekstach, wspierać dokładne monitorowanie i sprawozdawczość oraz informować zarówno zapobieganie, jak i leczenie70. Dodanie pojedynczego epizodu szkodliwych substancji ICD-11 daje możliwość wczesnej interwencji i zapobiegania eskalacji stosowania i szkody, podczas gdy diagnozy szkodliwego wzorca używania substancji i uzależnienia od substancji sugerują potrzebę coraz intensywniejszych interwencji.\nICD-11 rozszerza pojęcie szkód na zdrowiu z powodu używania substancji, aby zaszkodzić zdrowiu innych ludzi, co może obejmować zarówno uszkodzenie fizyczne (np. Z powodu prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu) lub szkody psychiczne (np. Rozwój PTSD po wypadek samochodowy).\nICD-11 obejmuje zaburzenia psychiczne wywołane substancjami jako zespoły charakteryzujące się klinicznie istotnymi objawami psychicznymi lub behawioralnymi, które są podobne do innych zaburzeń psychicznych, ale rozwijają się z powodu używania substancji psychoaktywnych. Zaburzenia wywołane substancjami mogą być związane z zatruciem substancją lub odstawieniem substancji, ale intensywność lub czas trwania objawów znacznie przewyższają te charakterystyczne dla zatrucia lub odstawienia z powodu określonych substancji.\nICD-11 obejmuje również kategorie używania substancji niebezpiecznych, które nie są klasyfikowane jako zaburzenia psychiczne, ale są umieszczone w rozdziale „czynniki wpływające na stan zdrowia lub kontakt ze służbą zdrowia”. Kategorie te mogą być stosowane, gdy wzorzec używania substancji zwiększa ryzyko szkodliwych konsekwencji dla zdrowia fizycznego lub psychicznego dla użytkownika lub innych osób w zakresie, który wymaga uwagi i porady ze strony pracowników służby zdrowia, ale nie nastąpiła jeszcze wyraźna szkoda. Mają one sygnalizować możliwości wczesnych i krótkich interwencji, zwłaszcza w podstawowej opiece zdrowotnej.\nZaburzenia ICD-11 z powodu zachowań uzależniających obejmują dwie kategorie diagnostyczne: zaburzenie hazardu (hazard patologiczny w ICD-10) i zaburzenie gry, które zostało niedawno wprowadzone49. W ICD-10 hazard patologiczny został sklasyfikowany jako nawyk i zaburzenie impulsowe. Jednak ostatnie dowody wskazują na istotne fenomenologiczne podobieństwa między zaburzeniami wynikającymi z zachowań uzależniających i zaburzeń związanych z używaniem substancji, w tym ich wyższym współwystępowaniem, a także wspólną cechą bycia początkowo przyjemnym, po którym następuje progresja utraty wartości hedonicznej i potrzeba większego użycia. Ponadto zaburzenia związane z używaniem substancji i zaburzeniami wynikającymi z uzależniających zachowań wydają się mieć podobną neurobiologię, zwłaszcza aktywację i neuroadaptację w obwodach nerwowych nagrody i motywacji71.\nZaburzenia kontroli impulsów ICD-11 charakteryzują się powtarzającym się brakiem oporu przed silnym impulsem, popędem lub chęcią dokonania czynu, który przynosi korzyść osobie, przynajmniej w perspektywie krótkoterminowej, pomimo długotrwałej szkody dla osoby lub do innych.\nTa grupa obejmuje piromanię i kleptomanię, które są sklasyfikowane w ICD-10 pod wpływem nawyku i zaburzeń impulsowych.\nICD-11 wprowadza sporadyczne zaburzenia wybuchowe i przekwalifikowuje nadmierny popęd seksualny ICD-10 do tej grupy jako kompulsywne zaburzenie zachowania seksualnego ICD-1150, 72, 73.\nGrupowanie ICD-11 zaburzeń zachowania i zaburzeń dysocjacyjnych zastępuje zaburzenia zachowania ICD-10. Nowy termin lepiej odzwierciedla pełen zakres ciężkości zachowań i fenomenologii obserwowanych w dwóch warunkach zawartych w tej grupie: opozycyjny defiant i zaburzenie zachowania dyssocjalnego. Ważną zmianą wprowadzoną w ICD-11 jest to, że oba zaburzenia można zdiagnozować w całym okresie życia, podczas gdy ICD-10 uważa je za zaburzenia z dzieciństwa. Ponadto ICD-11 wprowadza kwalifikatory, które charakteryzują podtypy zaburzających zachowań i zaburzeń dysocjacyjnych, których celem jest poprawa użyteczności klinicznej (np. Prognostycznie).\nICD-11 opozycyjny nieporządek jest koncepcyjnie podobny do jego odpowiednika ICD-10. Jednak w celu scharakteryzowania tych prezentacji zaburzenia z dominującym, uporczywym nastrojem lub gniewem zapewniono kwalifikator „z przewlekłą drażliwością i gniewem”. Ta prezentacja jest uznawana za znacząco zwiększającą ryzyko późniejszej depresji i lęku. Konceptualizacja tej prezentacji przez ICD-11 jako forma nieposłuszeństwa opozycyjnego jest zgodna z aktualnymi dowodami i odbiega od podejścia DSM-5 polegającego na wprowadzeniu nowego zaburzenia, zaburzeń zaburzeń regulacji zaburzeń nastroju74-76.\nZaburzenie zachowania ICD-11 konsoliduje trzy odrębne diagnozy zaburzeń zachowania zaklasyfikowane w ICD-10 (tj. Ograniczone do kontekstu rodzinnego, niesocjalizowane, uspołecznione). ICD-11 przyznaje, że destrukcyjne zachowania i zaburzenia dysocjacyjne często wiążą się z problematycznymi środowiskami psychospołecznymi i psychospołecznymi czynnikami ryzyka, takimi jak odrzucenie rówieśników, wpływy odmiennej grupy rówieśniczej i zaburzenia psychiczne rodziców. Klinicznie znaczące rozróżnienie między początkiem choroby u dzieci i młodzieży można wskazać za pomocą kwalifikatora, na podstawie dowodów, że wcześniejszy początek jest związany z ostrzejszą patologią i gorszym przebiegiem zaburzenia.\nKwalifikator wskazujący na ograniczone emocje prospołeczne można przypisać zarówno zachowaniom destrukcyjnym, jak i zaburzeniom dyssocjalnym. W kontekście diagnozy zaburzenia opozycyjno-buntowniczego prezentacja ta wiąże się z bardziej stabilnym i skrajnym wzorcem zachowań opozycyjnych. W kontekście zaburzenia zachowania dyssocjalnego wiąże się ono z tendencją do ostrzejszych, agresywnych i stabilnych wzorców zachowań aspołecznych.\nProblemy z klasyfikacją ICD-10 dziesięciu specyficznych zaburzeń osobowości obejmowały znaczną niedodiagnozę w stosunku do ich rozpowszechnienia wśród osób z innymi zaburzeniami psychicznymi, fakt, że tylko dwa specyficzne zaburzenia osobowości (niestabilne emocjonalnie zaburzenie osobowości, typ pogranicza i dysocjacyjne zaburzenie osobowości) były rejestrowane z dowolną częstotliwością w publicznie dostępnych bazach danych, a wskaźniki współwystępowania były bardzo wysokie, przy czym większość osób z poważnymi zaburzeniami spełniała wymagania wielu zaburzeń osobowości16, 17.\nW ICD ‐ 11 CDDG prosi się lekarza, aby najpierw ustalił, czy obraz kliniczny danej osoby spełnia ogólne wymagania diagnostyczne dotyczące zaburzeń osobowości. Lekarz następnie ustala, czy właściwe jest rozpoznanie łagodnego, umiarkowanego lub ciężkiego zaburzenia osobowości na podstawie: a) stopnia i wszechobecności zaburzeń w funkcjonowaniu aspektów Ja (np. Stabilność i spójność tożsamości, samoocena, trafność) samooceny, zdolność kierowania sobą); b) stopień i wszechobecność dysfunkcji interpersonalnych (np. rozumienie perspektyw innych, rozwijanie i utrzymywanie bliskich relacji, zarządzanie konfliktem) w różnych kontekstach i związkach; c) wszechobecność, dotkliwość i przewlekłość emocjonalnych, poznawczych i behawioralnych przejawów dysfunkcji osobowości; oraz d) stopień, w jakim te wzorce są związane z dystresem lub upośledzeniem psychospołecznym.\nNastępnie zaburzenia osobowości są dalej opisywane przez wskazanie na obecność charakterystycznych nieprzystosowawczych cech osobowości. Uwzględniono pięć domen cech: negatywna afektywność (skłonność do doświadczania szerokiego zakresu negatywnych emocji); dystans (tendencja do utrzymywania społecznego i interpersonalnego dystansu od innych); dysspołeczność (lekceważenie praw i uczuć innych, obejmująca zarówno egocentryzm, jak i brak empatii); odhamowanie (tendencja do impulsywnego działania w odpowiedzi na bezpośrednie bodźce wewnętrzne lub środowiskowe bez uwzględnienia długoterminowych konsekwencji); i anankastia (wąskie skupienie się na sztywnych standardach doskonałości oraz dobra i zła oraz na kontrolowaniu własnego i innych zachowań w celu zapewnienia zgodności z tymi standardami). Do diagnozy można przypisać tyle domen cech, ile uważa się za dominujące i przyczyniające się do zaburzenia osobowości i jego ciężkości.\nPonadto opcjonalny kwalifikator jest dostępny dla „wzoru granicznego”. Ten kwalifikator ma na celu zapewnienie ciągłości opieki podczas przechodzenia z ICD-10 na ICD-11 i może zwiększyć użyteczność kliniczną poprzez ułatwienie identyfikacji osób, które mogą reagować na niektóre zabiegi psychoterapeutyczne. Potrzebne będą dodatkowe badania, aby ustalić, czy dostarcza informacji, które różnią się od informacji dostarczanych przez domeny cech.\nICD-11 zawiera również kategorię trudności osobowościowych, która nie jest uważana za zaburzenie psychiczne, ale jest wymieniona w grupie problemów związanych z interakcjami interpersonalnymi w rozdziale „czynniki wpływające na stan zdrowia lub kontakt ze służbą zdrowia”. Trudność osobowości odnosi się do wyraźnych cech osobowości, które mogą wpływać na leczenie lub świadczenie usług zdrowotnych, ale nie rosną do poziomu ciężkości, aby uzasadnić diagnozę zaburzenia osobowości.\nGrupowanie zaburzeń parafilowych ICD-11 zastępuje grupę zaburzeń preferencji seksualnych ICD-10, zgodną ze współczesną terminologią stosowaną w badaniach i kontekstach klinicznych. Podstawową cechą zaburzeń parafinowych jest to, że wiążą się one z wzorcami pobudzenia seksualnego, które koncentrują się na nieakceptowaniu innych77.\nZaburzenia parafinowe ICD-11 obejmują zaburzenia ekshibicjonistyczne, zaburzenia wojenne i zaburzenia pedofilne. Nowo wprowadzone kategorie to przymus seksualnego sadyzmu, zaburzenie frotteurystyczne i inne zaburzenie parafilowe obejmujące osoby nie wyrażające zgody. Uwzględniono również nową kategorię innych zaburzeń parafilnych, obejmujących pojedyncze zachowania lub osoby wyrażające zgodę, które można przypisać, gdy myśli seksualne, fantazje, popędy lub zachowania są związane z istotnym niepokojem (ale nie w wyniku odrzucenia lub obaw przed odrzuceniem wzorca pobudzenia przez innych) lub stwarzać bezpośrednie ryzyko obrażeń lub śmierci (np. asfiksofilii).\nICD-11 rozróżnia warunki istotne dla zdrowia publicznego i psychopatologii klinicznej od tych, które odzwierciedlają jedynie prywatne zachowania, iz tego powodu wyeliminowano kategorie sadomasochizmu, fetyszyzmu i fetyszyzmu transwestytyzmu ICD-1026.\nICD-11 wprowadza nowe grupowanie zaburzeń życiowych, które obejmuje sztuczną chorobę narzuconą na siebie i sztuczną chorobę narzuconą innemu. Ta grupa jest koncepcyjnie równoważna diagnozie ICD-10 dotyczącej celowej produkcji lub udawania symptomów lub niepełnosprawności, zarówno fizycznej, jak i psychicznej (zaburzenie faktyczne), ale poszerzona o sytuację kliniczną, w której jednostka udaje, fałszuje lub celowo indukuje lub pogarsza stan zdrowia , objawy psychologiczne lub behawioralne u innej osoby (zwykle dziecka).\nZachowania te nie są motywowane wyłącznie oczywistymi nagrodami lub bodźcami zewnętrznymi i na tej podstawie odróżnia się je od symulacji, która nie jest klasyfikowana jako zaburzenie psychiczne, behawioralne lub neurorozwojowe, ale pojawia się raczej w rozdziale „Czynniki wpływające na stan zdrowia lub kontakt z służba zdrowia" .\nZaburzenia neurokognitywne ICD-11 są nabytymi schorzeniami charakteryzującymi się pierwotnymi deficytami klinicznymi w funkcjonowaniu poznawczym i obejmują większość schorzeń, które klasyfikowane są jako organiczne ICD-10, w tym objawy, zaburzenia psychiczne. Zatem grupa obejmuje majaczenie, łagodne zaburzenie neurokognitywne (zwane łagodnym zaburzeniem poznawczym w ICD-10), zaburzenie amnestyczne i demencję. Delirium i zaburzenie amnestyczne można sklasyfikować jako spowodowane schorzeniem sklasyfikowanym gdzie indziej z powodu substancji lub leku lub z powodu wielu czynników etiologicznych. Demencję można zaklasyfikować jako łagodną, umiarkowaną lub ciężką.\nZespołowe cechy demencji związane z różnymi etiologiami (np. Demencja spowodowana chorobą Alzheimera, demencja spowodowana ludzkim wirusem niedoboru odporności) są klasyfikowane i opisane w rozdziale dotyczącym zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych, podczas gdy etiologie leżące u ich podstaw są klasyfikowane przy użyciu kategorii z rozdział poświęcony chorobom układu nerwowego lub innym częściom ICD78. Łagodne zaburzenie neurokognitywne można również zidentyfikować w połączeniu z diagnozą etiologiczną, odzwierciedlającą ulepszone metody wykrywania wczesnego pogorszenia funkcji poznawczych, co stanowi okazję do zapewnienia leczenia w celu opóźnienia postępu choroby. Dlatego ICD-11 wyraźnie rozpoznaje poznawcze, behawioralne i emocjonalne elementy zaburzeń neuropoznawczych, jak również ich przyczyny.\nOpracowanie ICD-11 CDDG dla zaburzeń psychicznych, behawioralnych i neurorozwojowych oraz ich podstawowa klasyfikacja statystyczna stanowi pierwszą poważną zmianę najważniejszej na świecie klasyfikacji zaburzeń psychicznych od prawie 30 lat. Obejmował bezprecedensowy poziom i zakres globalnego, wielojęzycznego i multidyscyplinarnego uczestnictwa. Wprowadzono istotne zmiany w celu zwiększenia trafności naukowej w świetle aktualnych dowodów oraz zwiększenia użyteczności klinicznej i globalnej stosowalności w oparciu o systematyczny program badań terenowych.\nObecnie zarówno wersja rozdziału ICD-11, która ma być wykorzystywana przez państwa członkowskie WHO do statystyk zdrowotnych, jak i CDDG do użytku w warunkach klinicznych przez specjalistów zajmujących się zdrowiem psychicznym, są zasadniczo kompletne. Aby ICD ‐ 11 mógł osiągnąć swój potencjał na świecie, WHO skupi się na współpracy z państwami członkowskimi i pracownikami służby zdrowia w zakresie wdrażania i szkolenia.\nWdrożenie nowego systemu klasyfikacji obejmuje interakcję klasyfikacji z prawem, polityką, systemami opieki zdrowotnej i infrastrukturą informacyjną każdego kraju. Należy opracować wiele metod szkolenia szerokiego wachlarza międzynarodowych pracowników służby zdrowia. Z niecierpliwością czekamy na kontynuację naszej bardzo owocnej współpracy z WPA oraz na współpracę z państwami członkowskimi, ośrodkami akademickimi, organizacjami zawodowymi i naukowymi oraz społeczeństwami obywatelskimi w tej kolejnej fazie prac.\nTylko autorzy są odpowiedzialni za poglądy wyrażone w tym dokumencie i niekoniecznie reprezentują decyzje, politykę lub poglądy WHO. Autorzy wyrażają swoją wdzięczność następującym osobom, które znacząco przyczyniły się do opracowania klasyfikacji ICD-11 zaburzeń umysłowych, behawioralnych i neurorozwojowych: G. Baird, J. Lochman, LA Clark, S. Evans, BJ Hall, R. Lewis ErnFernández, E. Nijenhuis, RB Krueger, MD Feldman, JL Levenson, D. Skuse, MJ Tassé, P. Caramelli, HG Shah, DP Goldberg, G. Andrews, N. Sartorius, K. Ritchie, M. Rutter, R Thara, Y. Xin, G. Mellsop, J. Mezzich, D. Kupfer, D. Regier, K. Saeed, M. van Ommeren i B. Saraceno. Dziękują także dodatkowym członkom grup roboczych i konsultantów ICD-11, zbyt wielu, by wymienić ich tutaj (patrz http://www.who.it/mental_health/evidence/ICD_11_contributors dla pełniejszej listy).


odwołania od decyzji ubezpieczenia \nodwołania od decyzji ubezpieczenia\n. w związku z otrzymaniem decyzji z zakładu ubezpieczeń o przyznanym odszkodowaniu lub odmowie przyznania odszkodowania poszkodowany ma\n. Ubezpieczenia. Rodzaje ubezpieczeń· Strefa Ekspertów· Zadaj pytanie. Odwołanie od decyzji· Odszkodowania i ich rodzaje.\nOdwołanie od decyzji zus odmawiającej przyznania emerytury. Informacje ogólne. Osoba niezadowolona z decyzji wydanej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych . Ubezpieczony może odwołać się od decyzji wydanej przez zus, m. In. Gdy uważa, że w niewłaściwy sposób zostały w niej zinterpretowane przepisy. 13 Maj 2010. Witam, przez 16 lat pracowałem w kopalni węgla kamiennego jako górnik, na dole. Spowodowało to poważne kłopoty z kręgosłupem, tak że miałem. 31 Maj 2010. Odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez ten organ,\n. Pracowałem na umowę o pracę od 2007 r. Do kwietnia 2009 r. w okresie wypowiedzenia zachorowałem. Jednocześnie od 1992 r. Prowadzę.\nOdwołanie wnosi się do właściwego sądu za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który wydał zaskarżoną decyzję, w terminie jednego miesiąca,\n. Jak odwołać się od decyzji zus-u. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Ci wypłaty zasiłku chorobowego, nie przyznał renty lub wyliczył\n. Kiedy nie przysługuje odwołanie od decyzji zus. z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, odwołanie do sądu nie przysługuje.\nOd decyzji zus w sprawie renty (punkt 3) można odwołać się do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, właściwego dla okręgu, w którym ma siedzibę oddział zus. Odwołanie od decyzji zakładu ubezpieczeń odmawiającej wypłaty odszkodowania, Dz. u. 00. 26, w zależności od postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia. Od tej decyzji można wnieść odwołanie do Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych na piśmie lub do protokołu sporządzonego przez zus,\n. Postępowanie odwoławcze przez Sądem Pracy i Ubezpieczeń Społecznych dotyczy odwołań od decyzji organów rentowych rozpatrywanych w trybie.\nJak zacząć pismo odwołania od decyzji ubezpieczyciela o niewypłaceniu. 1152) składam odwołanie od stanowiska xyz Towarzystwa Ubezpieczeń s. a. z dnia 30. You are hereMieszkaj i pracuj/Praca w Norwegii/Odwołanie od decyzji. Dla sum niższych niż od podwójnej sumy podstawowego ubezpieczenia społecznego.\nHasła: ubezpieczenie, ubezpieczenie szkolne, odwołanie od decyzji zakładu ubezpieczeń. Złożyłem odwołanie od decyzji firmy ubezpieczeniowej dotyczącej.\n19 Maj 2010. Agnieszka Cz: Od decyzji zus służy odwołanie do Sądu Okęgowego, wydział Pracy i ubezpieczeń społecznych Sad Okregowy w.\nWniesienie odwołania do sądu od decyzji ustalającej podleganie ubezpieczeniu i obowiązek opłacania należności z tytułu składek na to ubezpieczenie nie. 12 Kwi 2010. w przypadku ubezpieczeń majątkowych często stosowaną praktyką przez towarzystwa. Należy wówczas rozważnie napisać odwołanie od decyzji. Od decyzji w sprawie emerytury lub renty można wnieść odwołanie do sądu okręgowego-sądu pracy i ubezpieczeń społecznych właściwego ze względu na miejsce. Od decyzji w sprawach świadczeń przedemerytalnych zainteresowanemu przysługuje prawo wniesienia odwołania do sądu okręgowego-sądu pracy i ubezpieczeń.\nSąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych jest właściwy do rozpoznania odwołania od decyzji likwidatora Funduszu Alimentacyjnego w przedmiocie. Portal Gazety Ubezpieczeniowej, pisma środowisk ubezpieczeniowych i finansowych. że jej firma zamierza wnieść odwołanie od tej decyzji.\n297), zaś odwołanie od decyzji oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wnosi się w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. To ostatnie odwołanie. Pisma z zakresu ubezpieczeŃ spoŁecznych. i Odwołanie od decyzji organów rentowych. 1. Odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do zasiłku chorobowego Zamów.\n. Zgodnie z przepisami ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych od decyzji zus przysługuje odwołanie, które wnosi się do właściwego sądu . Wyjątkiem są odwołania od decyzji lekarzy orzeczników, bo w tym przypadku procedura jest dwustopniowa, tzn. Najpierw ubezpieczony występuje. A zatem odwołanie wnosi się nie bezpośrednio do sądu, ale za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżaną decyzję. Ponadto ubezpieczony może również wnieść.\nPieczyciel przemnaża ten procent przez sumę ubezpieczenia lub odpowiednią. z decyzjami ubezpieczycieli o wypłacie, od których planujemy się odwołać.\nWyjątkowo, sąd stwierdzając, że ubezpieczony z niezależnych od siebie przyczyn w ogóle nie wniósł sprzeciwu, a złożył odwołanie od decyzji odmawiającej . Która przewiduje możliwość wniesienia odwołania do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych od decyzji zapadłych w tych sprawach.\nDo decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, od których przysługuje odwołanie do właściwego sądu powszechnego (art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października.\nOdwołanie od decyzji zus, odmowa przyznania renty, z tytułu uszkodzenia ciała, choroba psychiczna, schizofrenia, depresja, Odwołanie od decyzji zus, Oddział w Lublinie z dnia xxxxxxx roku wydanej w sprawie. Składki na ubezpieczenie finansuje w całości z własnych środków.\nUbezpieczony może odwołać się od decyzji wydanej przez zus, m. In. Gdy uważa, że w niewłaściwy sposób zostały w niej zinterpretowane przepisy dotyczące prawa. Od każdej pozostałej decyzji zus przysługuje prawo wniesienia odwołania do właściwego sądu ubezpieczeń społecznych w terminie 30 dni od jej otrzymania. Decyzją z dnia 21 marca 2005 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych-Oddział w s. Tylko tych odwołań od decyzji organu rentowego, w których ubezpieczony. Osoba niezadowolona z decyzji może bowiem odwołać się od niej na zasadach. Możliwość złożenia odwołania do sądu-sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Sąd, rozpoznający odwołanie od decyzji organu rentowego odmawiającej wypłaty. Nieprzystąpienie do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego i choroba.\nZus nasze odwołania od decyzji kieruje rutynowa do swojego Sadu Ubezpieczeń nie ustosunkowując się nawet do zarzutów naruszenia Kpa. Tryb odwoŁania: od decyzji zus przysługuje odwołanie do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. iii. Lekarz rzeczoznawca Kasy Rolniczego Ubezpieczenia. Odwołanie pełnomocnictwa· Odwołanie prokury· Pełnomocnictwo administracyjne. Zapytanie o kontynuację współpracy· Zapytanie o warunki ubezpieczenia na życie. Odwołanie od decyzji· Oświadczenie o ilości stanowisk kasowych. Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad określonych w przepisach Kodeksu postępowania . Wyjątkowo, sąd stwierdzając, że ubezpieczony z niezależnych od siebie przyczyn w ogóle nie wniósł sprzeciwu, a złożył odwołanie od decyzji.\nWnioskodawcy nie przysługiwało więc odwołanie od nich do Sądu Okręgowego— Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych. Decyzja taka nie podlegała również kontroli. Wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne. Odwołanie do sądu od decyzji krus trzeba złożyć na piśmie, za pośrednictwem oddziału.\nNie wiesz ile masz czasu na odwołanie od decyzji zakładu ubezpieczeń? Napisz o tym. Data utworzenia: piątek, 30 października 2009. Założyciel: 19 Kwi 2010. a po drugie, czy przysługuje mi odwołanie od decyzji pzu, jeśli uważam, że otrzymałem zbyt niskie odszkodowanie? Każdy ubezpieczony, któremu. Wyjątkiem są odwołania od decyzji lekarzy orzeczników, bo w tym przypadku procedura jest dwustopniowa, tzn. Najpierw ubezpieczony występuje do komisji.\n1 Sty 2010. 5) wymiaru świadczeń z ubezpieczeń społecznych. 2. Od decyzji Zakładu przysługuje odwołanie do właściwego sądu w terminie i według zasad.\nOdpowiadając na zapytanie posła Jana Kochanowskiego z dnia 9 kwietnia 2001 r. w sprawie odwołań od decyzji zus przez sądy pracy i ubezpieczeń społecznych. Pracownikowi przysługuje wówczas prawo wniesienia odwołania od decyzji zus do Sądu Rejonowego Sądy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, właściwego ze względu na.\nOd decyzji organu rentowego ubezpieczony ma prawo odwołać się do sądu. Odwołanie wnosi się do organu rentowego, który przekaże je do sądu. Odwołanie od decyzji odmawiającej prawa do emerytury mężczyźnie po ukończeniu 60 lat życia ze względu na brak wymaganego okresu podlegania ubezpieczeniu.\n7 Cze 2010. Wówczas od tak wydanej decyzji (lub jej braku) będzie Pan mógł odwołać się do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Osoba zainteresowana, która nie zgadza się z wydaną przez zus decyzją, ma prawo wnieść odwołanie do okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. . Ubezpieczony może odwołać się od decyzji wydanej przez zus, m. In. Gdy uważa, że w niewłaściwy sposób zostały w niej zinterpretowane przepisy. Odwołanie od decyzji w każdym państwie prawnym istnieje podmiotowe prawo obywatela do zaskarżania nieostatecznej decyzji administracyjnej w tym decyzji . Ubezpieczenia nnw często przewidują zgłoszenie szkody do ubezpieczyciela w krótkim. Przysługuje nam odwołanie od decyzji ubezpieczyciela. Odwołanie od decyzji organu rentowego wnosi się w terminie miesiąca od dnia doręczenia tej decyzji, do właściwego Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń. Aby odwołać się od decyzji organu rentowego ubezpieczony należy takie odwołanie wnieść do organu rentowego, który przekazuje je dalej do sądu. 1 Mar 2010. Odwołanie od decyzji zus w sprawie emerytury lub renty. 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych Dziennik Ustaw rok 2007 nr 11 poz. 14 Sty 2010. Najprościej rzecz ujmując odwołanie powinno zawierać argumenty, które podważają wydaną przez towarzystwo ubezpieczeniowe decyzję. . Od tej decyzji wnioskodawca złożył odwołanie, które zostało uwzględnione przez Sąd Okręgowy– Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w p. 11 Lut 2010. Sąd Rejonowy Sąd Pracy w Białymstoku oddalił wniosek Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Białymstoku o odrzucenie odwołania od decyzji.\nOdwołania o decyzji zus w sprawach rentowych; odwołania od decyzji zus w sprawach zasiłków z ubezpieczenia społecznego; odwołania od decyzji lekarzy.\nPo tej dacie decyzja zus staje się prawomocna i nie można się już od niej odwoływać. Odwołanie trzeba zaadresować do okręgowego sądu pracy i ubezpieczeń. Oczywiście od decyzji urzędu skarbowego można się odwołać. Ubezpieczenia na życie, ubezpieczenia na biznesu, ubezpieczenia na od nieszcześliwych.\nOsoby niezadowolone z decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych mogą wnieść od niej odwołanie do sądu. Pouczenie o tym uprawnieniu i sposobie jego realizacji. Pzu-Powszechny Zakład Ubezpieczeń na Życie sa. Oraz Zarząd Główny SEiRP przedstawia. Wzór odwołania od decyzji Dyrektora zer MSWiA do Sądu Okręgowego. W sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, w których wniesiono odwołanie od decyzji Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i.\n. Odwołanie od decyzji 1 instancji· Odwołanie od decyzji. Przesłanie umowy ubezpieczenia dostawy i warunków· Upoważnienie do udziału i głosowania na . Jak odwołać się od decyzji komisji w sprawie odszkodowania z nw? i następnie pracownik tu mnoży procent przez sumę ubezpieczenia.\nZakład Ubezpieczeń Społecznych podobnie jak Urząd Skarbowy wymaga składanie dokumentów. Odwołanie o decyzji zus, odwołanie od decyzji orzecznika zus, . Zakres dopuszczalności odwołania od decyzji wyznacza zasada ogólna. Do sądu ubezpieczeń społecznych służące od 1985 r. Pojęcie decyzji.


„Zaburzenia poznawcze związane z wiekiem” to termin medyczny. Opisuje pogorszenie się z wiekiem funkcjonowania intelektu, pamięci, procesów uczenia się, mowy, koncentracji i uwagi czyli erozję umysłu.\nJak można bronić się przed takimi skutkami starzenia się? Jak zachować młodzieńczą sprawność umysłową bez względu na wiek?\nOto 10 kroków zalecanych przez amerykański Alliance for Aging Research, by zachować bystry umysł do późnej starości.\nDieta dla umysłu. Dieta bogata w kwasy tłuszczowe Omega-3, białko, przeciwutleniacze, oraz witaminy z grupy B, a uboga w tłuszcze trans, czyli dużo warzyw i owoców oraz ryb plus rozsądna ilość węglowodanów przyczyni się do zdrowia Twojego umysłu.\nAktywność umysłowa. Ćwicz swój umysł poprzez wszelką aktywność umysłową. Może to być nauka czegoś nowego (np. języka obcego, tańca, nowej gry), rozwiązywanie krzyżówek, a nawet surfowanie w Internecie czy robótki na drutach.\nRegularna aktywność fizyczna. Ćwiczenia fizyczne poprawiają krążenie krwi, koordynację ruchów i zapobiegają chorobom, które zwiększają ryzyko starczej demencji, takich jak choroby serca, udar czy cukrzyca.\nKontakty towarzyskie. Spędzanie czasu z przyjaciółmi, udzielanie się w wolontariacie czy podróże sprzyjają utrzymaniu aktywności umysłu i jego zdrowiu.\nWystarczająca ilość snu. Niewystarczająca ilość snu może mieć negatywny wpływ na zdrowy umysł.\nPanowanie nad stresem. Uprawianie jogi, spędzanie czasu z przyjaciółmi lub poddanie się innym terapiom rozładowującym stres, poprawi pamięć i zdolność do uczenia się.\nZapobieganie urazom mózgu. Używanie kasku i pasów bezpieczeństwa, tam gdzie to jest niezbędne, zapobiegnie urazom mózgu, które często związane są ze zwiększonym ryzykiem demencji.\nPrawidłowa waga. Utrzymywanie prawidłowej wagi w połączeniu ze zbilansowaną i odżywczą dietą oraz wystarczającą ilością ruchu i eliminacją stresu zmniejszy ryzyko chorób, które mają wpływ na stan mózgu (choroby serca, nadciśnienie, cukrzyca).\nUnikanie niezdrowych nawyków. Palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, używanie środków dopingujących i narkotyków zwiększa ryzyko demencji i zaburzeń poznawczych.\nGeny. Jeśli w Twojej rodzinie są częste przypadki starczej demencji, porozmawiaj z lekarzem, który powinien ci pomóc w uniknięciu lub spowolnieniu postępu demencji i zaburzeń poznawczych.\nĆwiczenia umysłu poprawiają pamięć


Kwatery Prywatne Unieście - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 203 oferty noclegoweoferty (3 w Unieściu oraz 200 w okolicy)\nOferta noclegów w Mielnie dosłownie przy samej plaży. Szczegóły na stronie www.jacek.ta.pl . Preferujemy pobyty rodzinne, nie przyjmujemy grup młodzieży. Dwa domy gościnne - U Jacka i Krystjana położone zaledwie 40 metrów szerokiej, piaszczystej…\nKwatery prywatne w Unieściu, województwo zachodniopomorskie, powiat koszaliński\nKwatery prywatne Unieście, szukasz noclegów w kwaterach prywatnych w Unieściu w turystycznym serwisie noclegowym e-turysta.pl. Posiadamy bazę kwater prywatnych w Unieściu obejmującą oferty ze wszystkich dzielnic miasta. Tanie noclegi w kwaterze prywatnej w Unieściu kwatera prywatna noclegi Unieście i inne propozycje na spędzenie weekendu w przystępnej cenie. Domowa atmosfera i luźna atmosfera, kwatera prywatna Unieście tani nocleg. Pokoje i kwatery w Unieściu. Nasz portal dostarcza Ci precyzyjne informacje i atrakcyjne pomysły na nocleg w kwaterze prywatnej w Unieściu. Nie możesz przegapić sezonowych obniżek i promocji w kwaterach prywatnych zamieszczonych w serwisie e-turysta.pl. Szukasz noclegu w Unieściu? Nie szukaj dalej, sprawdź noclegi w kwaterach w Unieściu u nas.\nJakich cen noclegów w kwaterach prywatnych można się spodziewać w Unieściu?\nCeny noclegów w kwaterach prywatnych w Unieściu zależne są m.in. od standardu obiektu, jego położenia i bliskości atrakcji turystycznych. Średnie ceny za osobę w Unieściu kształtują się na poziomie 40-45 zł za osobę.\nJak w Unieściu znaleźć nocleg w kwaterach prywatnych w przystępnej cenie?\nW Unieściu można znaleźć wiele ofert kwater prywatnych, które nie są szczególnie drogie. Tanie noclegi można wyszukać używając opcji sortowania (cena od najniższej) lub filtrując obiekty i ustalając maksymalną cenę na przykład na poziomie 50 zł za osobę.\nIle kwater prywatnych w Unieściu znajduje się blisko centrum?\nW Unieściu 3 kwatery prywatne znaleźć można w ścisłym centrum, co przekłada się między innymi na bliskość atrakcji turystycznych oraz lepszą dostępność komunikacji zbiorczej i gastronomii.