O sensie życia [Ewa Danuta Białek] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00047 007244 18465397 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ewa Danuta Białek Liczba stron:\nISBN: 9788363428563 Data wydania:\nKsiążka oparta na autentycznych przeżyciach, pokazująca drogowskazy\nEwa Danuta Białek O SENSIE ŻYCIA Refleksje nad życiem autentycznym Copyright by: Ewa Danuta Białek Warszawa 2012 ISBN 978-83-63428-08-2 INSTYTUT PSYCHOSYNTEZY. Centrum Wspierania Zrównoważonego Rozwoju Człowieka www.psychosynteza.pl instytut@psychosynteza.pl sklep internetowy http://zdrowiedlaciebie.abc24.eu Plik ePUB opracowany przez iFormat sp. z o.o. 2012 Książka dedykowana jest: • rządzącym, sprawującym władzę - aby pamiętali od pierwszego dnia, jak ważne jest dostrzeżenie człowieka w każdym — a szczególnie małym dziecku, docenienie jego godności i człowieczeństwa we wszystkich życiowych sytuacjach, a także o kruchości jego budującej się dopiero psychiki i pamiętanie fundamentalnej zasady Hipokratesa „primum non nocere” — po pierwsze nie szkodzić” — na przyszłe życie i zdrowie; • rodzicom — aby zobaczyli w swych dzieciach unikalne, niepowtarzalne istoty oraz uświadomili sobie na czym polega mądra, bezwarunkowa miłość i wsparcie oraz to, co znaczy zdrowe dorastanie i ciągły rozwój; • nauczycielom — aby wspierali w dziecku to, co dobre, a czasem zaniedbane, co nie odkryte i nie uświadomione; • lekarzom — aby spojrzeli szerzej i zobaczyli głębiej proces zdrowienia i uleczenia; • psychologom i wszystkim pracującym z ludźmi — aby stale mieli na względzie, jakim źródłem bogactwa i stale nowych doświadczeń jest praca ze sobą; • wszystkim pozostałym osobom — które chcą zrozumieć bogactwo swych nieujawnionych zdolności tworzenia oraz znaczenie życia, rozwoju i zdrowia we wszystkich jego aspektach i wymiarach ludzkich. Miłości, wspaniałej, uzdrawiającej i wszechpotężnej, bez granic i warunków. Danucie, za podzielenie się głębią swych przeżyć. Serdeczne podziękowania składam w Jej imieniu wszystkim jej bliskim oraz tym, z którymi zetknęło ją Życie, za dar lekcji, który pokazał Jej, że wszyscy są Aktorami niezbędnymi do odegrania swej unikalnej, niepowtarzalnej roli na Jego scenie. Pozwoliło to Jej zobaczyć, że ŻYCIE ma sens, znaczenie i wartość. Autorka\nTREŚĆ UTWORU Pośród wszystkich tajemnic nieba, morza i ziemi, które zgłębia człowiek, najciekawszą zagadką pozostaje on sam /A.P. Sperling/ Ból dojrzewania jest czasem trudny do zniesienia. Jest jak ból narodzin, niekończący się proces. A może skończy się kiedyś? Czasem ustępuje. Wtedy jest błogi spokój. I cisza. Taka wewnętrzna cisza i błogostan, jakby wszystko stanęło w miejscu, jakby wewnątrz powstawał gruby mur, którego nic pokonać nie zdoła. Pod tym murem kryje się wewnętrzna radość i spokój: radość istnienia, życia, którego nikt nie jest w stanie zmienić, jeśli tego sama nie zrobi. To wewnętrzny, gruby mur, chroniący ją przed wszystkimi niespodziankami zewnętrznymi niesionymi przez otaczającą rzeczywistość. Nie boi się wtedy niczego, bo jest to wewnętrzna ostoja, nad którą ma kontrolę i jak tylko jakiś zewnętrzny czynnik chce sięgnąć muru, to Coś silnego wewnątrz reaguje usztywnieniem go i zamknięciem dostępu do jej spokojnego wnętrza. To poczucie bezpieczeństwa jest cudowne, szczególnie, gdy zna się bardzo dokładnie, co znaczy jego brak, zburzone granice, roztrzaskane mury, poranione dotkliwie wszystko, co mogło być poddane zranieniu. # Ból dojrzewania jest inny niż ból zranienia. Ten ostatni jest żywy, jak cios nożem i jednocześnie zwielokrotniony, jak wiele razów zadawanych jednocześnie. Całe ciało od środka jest wtedy jedną wielką raną, krwawiącym, piekącym bólem, odczuwanym jakby ktoś na nią nalał octu lub nasypał soli. To piecze i szczypie dotkliwie, niczym igły wbijane w ciało w wielu miejscach. Może to dotyczyć żołądka i całej jamy brzusznej lub ramion, przedramion i klatki piersiowej. Te igły kłują niemiłosiernie i bezlitośnie, jak w żywą tkankę. Gdy nie jest się w stanie nad tym panować, ten ból jest wszechogarniający i dotkliwy, trwa wiele godzin, nie kończy się nawet w nocy, lub gdy ustanie, rankiem napada z ogromną, monotonnie oddziaływującą siłą. Może trwać dniami, miesiącami a nawet latami. Doprowadza do skrajnej rozpaczy z samego niekończącego się trwania, oszałamia, sprawia poczucie, że nigdy się nie skończy i nic go nie jest w stanie utulić. To ból istnienia — w rozpaczy, depresji, poranieniu przez innych i samego siebie. Żadne środki farmakologiczne nie są w stanie go uśmierzyć. To tylko ułuda, omamienie, otumanienie, po którym przychodzi efekt „echo” — jeszcze dotkliwszego cierpienia. Świadomość tego działania chroni przed zatruwaniem zbolałego organizmu lekami bez sensu, truciem tego, co jeszcze zdrowe i nie zranione. To ból istnienia — życia z ranami zadawanymi przez innych: bywa że bliskich lub tych, których obdarzyło się zaufaniem, w dobrej wierze ofiarowało to co najcenniejsze i najpiękniejsze — swoją miłość, która źle odebrana i niezrozumiana przez nich stała się dotkliwą, nieustająco dokuczającą raną, raną do dna człowieczeństwa. Ponieważ najbardziej można zranić człowieka poprzez odrzucenie miłości, niewłaściwą jej interpretację i niezrozumienie intencji, pozbawienie poczucia własnej wartości i poczucia bezpieczeństwa. To fundamenty, które zburzone, są trudne, a często, dla nieświadomych, nie do odbudowania. Stan ten wpędza w bezgraniczną rozpacz i depresję, prowadząc do myśli samobójczych i bezsensu istnienia. Takie ciosy może zadać jeden człowiek drugiemu człowiekowi, w nieświadomości i niewiedzy, dla własnej wygody lub ucieczki przed odpowiedzialnością, dla poczucia ułudy wolności; czasem po prostu dla chronienia się przed czymś, co stanowić może dla niego zagrożenie, którym zwykle nie jest i antycypowanie atakiem w stosunku do drugiego człowieka, choć z tamtej strony nie było jeszcze żadnej reakcji. # Ona znała ten ból od kilku lat. Towarzyszył jej przy rannym wstawaniu i przy kładzeniu się do snu. Był jej dniem codziennym, codzienną rzeczywistością. Wiedziała dokładnie kiedy się narodził. Życie osobiste padło w gruzy. Nie było czego ratować. Po prostu rozsypało się wszystko. Do tego zostały naruszone podwaliny poczucia bezpieczeństwa, bo to jedynie stanowiło jakiś fundament egzystencji przez długi czas. W jednej chwili przestało istnieć. Ten fundament, tak chroniony na przyszłość, w jednej minucie został zabrany, zrujnowany. Zaufanie, którym obdarzała latami, mimo wszystko zostało zawiedzione. Nie mogła już ufać drugiemu człowiekowi. To tak jak w poruszaniu się na jezdni — obdarzanie innych ograniczonym zaufaniem, ponieważ w każdej chwili mogą zawieść. A ona jednak wierzyła. Co jak co, ale o tym nie pomyślała. I stało się. Padł pierwszy mur. Wtedy pojawiło się to. Spadło jak huragan, w momencie najsilniejszej potrzeby wsparcia, pomocy, obdarzenia uczuciem i zaufaniem. Z jednej strony jakby przyszło naprzeciw oczekiwaniom, z drugiej towarzyszył temu ból: że za późno, że to przynosi ogromne cierpienie. Było to jak spełnienie marzeń i jednocześnie poczucie, że pewne reakcje, gesty, odbiór, są nie dla niej, są skierowane do kogoś innego, a dla niej jest gra pozorów. A może to była tylko jej własna interpretacja? Było to za piękne, aby było prawdziwe. Realia były jednak brutalne. Każdy dzień przynosił coś innego: jeden — wynosił na szczyty, drugi — rzucał o ziemię z potworną brutalnością. Ona nigdy nie spotkała się do tej pory z takim postępowaniem i z taką swoją reakcją. Odbierała to albo jako szczyty uniesień lub jako brak szacunku do siebie czy coś uwłaczającego godności. Wicher był jednak tak silny, że cały ją otoczył i wciągnął. Nigdy w życiu czegoś takiego nie doświadczyła. Stąd i jej reakcja: cierpienie, które przynosił ten wicher. Zaczęła to wszystko odbierać jako ból, wnoszony przez tę sytuację. Bo to była huśtawka — od jednej skrajności do drugiej i wszystko w najwyższej tonacji. Nie było niczego pośrodku: szczyty do najwyższych granic i upadek do granic możliwości upadku. Stale przeżywała jakiś szok, który nigdy do tej pory nie był jej udziałem. Zaczęła reagować łzami, nie do opanowania, przy innych. Bo kłamały słowa, bo kłamały czyny. Najchętniej zaczęłaby wyć i krzyczeć: jak można tak ranić!!! Tego nie można było nawet powiedzieć. Bo reakcja była jedna — odrzucenie. Brak świadomości ranienia kogoś innego i nie przyjmowanie tego do wiadomości. Ponieważ liczyły się tylko własne potrzeby i wygoda. Ból powoli narastał w całym ciele. Odbierała go jako ranę zalewaną octem i posypywaną solą. Niesamowita tęsknota za czymś niespełnionym, tak długo oczekiwanym, poczucie odrzucenia tego, co niespotykane na co dzień, rozmieniane na drobne, dla innych, a może po prostu bezmyślnie, w niewiedzy, że to tak dotkliwie rani. Potem nastąpiły inne rany, bardziej dotkliwe, do dna: poczucia godności, własnej wartości we wszystkich jej aspektach. Ten stan był już nie do opanowania — porozbijał wszystko, co może być w człowieku zdruzgotane, jak najgorszy kataklizm, jak bomba, która roztrzaskuje wszystko doszczętnie. # Danuta była już tylko jednym bólem. Wszystkie mury zostały do podwalin zwalone. W krótkim czasie. Przez niewiedzę. W imię czego? Przez jeden kataklizm, którego sprawca nawet nie podejrzewał co uczynił. Przez odrzucenie tego, czego człowiek ma w życiu zawsze za mało!? Mogła już tylko schować się w najskrytsze miejsce na ziemi i nigdy stamtąd nie wyjść. Było to tym dotkliwsze, że zostało pokazane innym, zrobione na oczach tego, co ona zbudowała, co było jej dumą i chlubą. Wszystko obróciło się przeciw. Mogła pomóc tylko ucieczka. I tak się też stało. Już zresztą wcześniej, gdy ból stawał się nie do zniesienia, dostała z tego samego, choć nieświadomego źródła, narzędzia, które pozwoliły jej dostrzec, że mimo wszystko jest jeszcze coś, co może przynieść wyzwolenie: od bólu, od cierpienia. # Najtrudniej było odejść. Bo to nie zwykłe odejście. To raczej odcięcie, jak nożem od żywej tkanki. Jak operacja na żywym ustroju. Bo było to jak zrośnięcie: jak dwie części tej samej tkanki, jak ręka i rękawiczka, jak części własnego organizmu. Operacja stała się omalże rzeczywistością, bo oddziaływanie spowodowało organiczne skutki, które trzeba było usuwać w zabiegu chirurgicznym. To można uznać jako cud natury. Co może stworzyć organizm tak silnie reagując: wytworzyć coś nowego, zupełnie jemu zbędnego! Jak silne muszą być to reakcje, że mogą spowodować zmianę wewnętrznego metabolizmu?! Co mogą uczynić z organizmem własne emocje! Ile siły ma więc organizm, że zmienia drogi własnych przemian?! # Działanie chirurgiczne stało się faktem, niemniej nie uwolniło od cierpienia. Każdy dzień przynosił ból, trudny do ukojenia. Czytanie i pisanie o wybaczaniu przynosiło mierne rezultaty. Zaczęła się bardzo ciężka praca, mozolna, długotrwała, jak górnik, który dzień za dniem, godzina za godziną wykuwa węgiel, jak rzeźbiarz, rzeźbiący w bezkształtnej bryle marmuru jakiś realny ludzki kształt. Trzeba było miesięcy a nawet lat, aby odciąć głęboko wtopione piętno, aby przekształcić, to co bólem i cierpieniem, jak również głęboką raną, wyciskającą bezwiedne łzy żalu i udręki w coś zupełnie innego. Wygładzić, oszlifować, pokryć miękką delikatną ochroną tą głęboko poharataną tkankę, która stanowi o pełni człowieka, te wszystkie porozrzucane cegły powalonych murów. # Nieświadomość może spowodować autodestrukcję. Uświadomienie sobie i wzmacnianie własnej wartości i zachowania zdrowia zmienia zupełnie ważność własnych priorytetów. Na pierwszym planie staje wtedy zdrowie i unikanie przykrości i ran. Także tych zadawanych samemu sobie. Ponieważ nie można siebie samego karać, szczególnie, gdy ktoś nam już zadał rany. Te rany należy zaleczyć, a nie rozdrapywać lub pielęgnować. Brak umiejętności wybaczania powoduje, że nie potrafimy sami wyleczyć się z ran zadanych przez innych i pielęgnujemy je w sobie. Czasem całe życie, przez lata, aż do śmierci nie możemy wybaczyć innym, co nam uczynili. Nigdy nie znamy prawdziwych powodów działań innych ludzi. Szczególnie, gdy nie chcą lub nie potrafią nam tego powiedzieć. Ponieważ ludzie często po prostu nie potrafią. Wolą kryć prawdziwe powody lub nie nauczono ich mówić prawdy. Nie jesteśmy w stanie zmienić reakcji i działań innych, dopóki oni sami nie będą chcieli się zmienić. Dlaczego więc mamy sami siebie karać za ich czyny, nawet jeśli one przyniosły nam rany i cierpienie? Każdy odpowiada za swoje postępowanie; przed sprawiedliwością ludzką, a gdy wierzy — i Boską, także przed swoim sumieniem. Nie musimy nikogo w tym wyręczać ani tym bardziej stawać się naczelnym sędzią. Ponieważ prawda jest zawsze pośrodku i nie my stanowimy o niej. # Wybaczanie jest bardzo trudną umiejętnością. Nikt nas jej nie uczy i mimo, że słowo jest znane ogółowi ludzi, prawie wszyscy nie umieją jego realizować ponieważ nie znają prawdziwego jego znaczenia. Wprowadzenie w życie znaczenia słowa wybaczanie jest bardzo ciężką pracą, pracą nad sobą, jedną z najtrudniejszych umiejętności, gdyż często jest ona przeciw sobie. Wymaga przejścia granic, granic siebie. Jest nam trudno zrozumieć, jak można komuś wybaczyć, jeśli ten zadał mi ból i rany. Można go tylko obdarzyć nienawiścią i do końca swych dni, wszem i wobec opowiadać o jego niecnym czynie. Wybaczanie to nawet słowo wstydliwe i odrzucane od siebie gdzieś daleko. Ono nie mieści się w normalnych obiegowych kanonach. # Wybaczanie zapobiega własnej destrukcji. Pozwala zacząć żyć od nowa własnym życiem, bez uzależnienia od innych, także od ran zadanych nam przez nich. Umożliwia spojrzenie na problem winy i kary z zupełnie innej perspektywy. Trzymanie naszego winowajcy wewnątrz nas samych jak więźnia, często w naszych sercach, mija się z celem, gdyż nie nam jest sądzić czy czyn popełniony przeciw nam był karygodny. Tego rodzaju reakcja powoduje, że cierpimy, mając zamknięte serca dla innych i „naszego lokatora” w postaci winowajcy. Dopóki nie wypuścimy go na wolność, właśnie wybaczając, nie uwolnimy się od zadanego przez niego bólu i dodawanego przez nas samych dodatkowego cierpienia. Narastający ból spowoduje właśnie autodestrukcję, samozniszczenie nas samych, życie przez lata z bólem. Uwolnienie „więźnia” z naszego serca powoduje także dodatkowe pozytywne skutki. Oprócz zlikwidowania tego ogromnego balastu i bólu, wywoła także ewidentne oddziaływania, które odczujemy na samych sobie, dla naszego „uwięzionego”. On także poczuje to, że został „uwolniony”, może więc w różny, pozytywny sposób nam to przekazać, nawet poprzez chęć skontaktowania się z nami czy przeproszenia. Będzie to dla nas źródłem radości — uwolnienie cierpienia, otwarcie serca na nowe doznania i przekazanie sprawiedliwości w inne, godniejsze ręce. Nie ma większej radości niż obdarzenie drugiego człowieka bezwarunkową miłością i wybaczenie mu. Wtedy spływa na nas wewnętrzny spokój, którego dotychczas nigdy nie zaznaliśmy. # Ból dojrzewania jest inny. Jest narastający, cykliczny i tępy, mdły w odbiorze, a jednocześnie szukający ujścia, jak wrzód, który nabiera i napręża tkankę czy skórę nad nim. Chce się wydostać na zewnątrz i uwolnić zawartość, a także przynieść ulgę cierpiącemu. Jest trudny do zniesienia ponieważ narasta od środka i zaczyna rozpierać, jak coś niewygodnego. Coś, co siedzi, a potem zaczyna się poruszać i rosnąć, coraz większe, jak balon, który pęcznieje, a który ma jednak zewnętrzną barierę. Szuka szczeliny, szpary, aby poszybować w przestrzeń. To uczucie napięcia, naprężenia jest odbierane w różnych organach: sercu, żołądku, płucach, gardle, często w licznych grupach mięśni. Jest bolesne i uporczywe, nie dające spokoju, rozpierające, jakby chciały pęknąć i uwolnić się na zewnątrz. Gdy nie uświadamiamy sobie co jest przyczyną tych objawów, biegamy od lekarza do lekarza, w poszukiwaniu ulgi w dolegliwościach fizycznych, które na początku nie dają ewidentnych skutków w obrazie konkretnej choroby somatycznej. Jeśli trwają dłużej, objawy są już widoczne i przypisywane konkretnej chorobie. Dostajemy proszki, tabletki, zastrzyki, które nam mają pomóc w naszych cierpieniach. Bywa, że są „plastrem” na głęboką wewnętrzną ranę, uśmierzają skutki, nie usuwając przyczyny schorzenia, która nie uświadamiana przez lata spowodowała konkretną, ewidentną chorobę. „Światli” lekarze szukają głębiej, pytają, drążą temat i poprzez tego rodzaju działania naprowadzają pacjenta na wewnętrzne poszukiwania początków choroby, której sam pacjent sobie nie uświadamia. Pozwalają do siebie wracać wielokrotnie, zadając nowe pytania, umożliwiają otwarcie ukrytych ran, które oczyszczone rozpoczynają zdrowienie. Wtedy nie trzeba już leków, ponieważ pacjent doskonale wie, co mu szkodzi i sam rozpoczyna proces uleczenia. Studia medyczne nie przygotowują lekarzy do pracy psychologicznej z pacjentem, jedynie do leczenia konkretnej jednostki chorobowej, do naprawiania zepsutego „martwego mechanizmu”. Tymczasem jest to człowiek — bardzo skomplikowany żywy organizm, który indywidualnie jest stale nieodgadnioną zagadką i nie da się włożyć w żadne ścisłe schematy. Gdy objawy są wielo narządowe i niespecyficzne, często pacjent otrzymuje środki uspokajające, a gdy towarzyszy im dodatkowo zły nastrój, także antydepresyjne. Tymczasem tego rodzaju leki, oprócz ubocznych działań na różne narządy, często powodują uzależnienie i to w stosunkowo krótkim czasie. Są tylko „znieczulaniem bólu” od zewnątrz, tłumieniem tego co znajduje się głęboko w jego wnętrzu. Nie uwalniają go, tworzą złudzenie rozwiązania problemu, poprawienia nastroju, zlikwidowania objawu i to na krótką metę. Stąd wypływa odpowiedzialność lekarza za poinformowanie pacjenta o mechanizmie ich działania, stąd też rozpoczyna się ogromna rola promocji zdrowia, budzenia odpowiedzialności pacjenta za własne zdrowie. Często pacjent nie bierze w ogóle leków, nie przyznając się do tego: bo za drogie, bo ktoś powiedział, że niedobry, bo sąsiadka zaleciła inny, bo wreszcie tylu jest dookoła „uzdrawiaczy”. Może mu to pomoże. Za dużo jest eksperymentów na pacjentach, które kończą się niestety tragicznie w skutkach, za mało prawdziwego naukowego podejścia do człowieka, a nie choroby czy mechanizmu. # W trakcie szkoleń lekarzy — reprezentantów medycznych firm farmaceutycznych, jedną z metod psychologii biznesu jest uczenie technik odreagowywania stresu. Taką właśnie metodą jest głębokie oddychanie. Wspaniała technika poznania uzdrawiających efektów dotlenienia komórek — także w procesie leczenia. Wiele osób boi się wypraktykowania na sobie jak to działa. Jak więc można stosować coś w stosunku do drugiego człowieka nie znając efektów działania na swój własny organizm? Na nielicznych oddziałach szpitalnych pracują psycholodzy. Panuje ogólny pogląd, że psycholog powinien skończyć studia medyczne, aby móc pracować z lekarzem. Nasuwa się od razu odwrotne pytanie — co można zrobić, aby lekarze mieli takie przygotowanie psychologiczne, aby w pełni odpowiedzialnie mogli pomóc człowiekowi, z całą jego skomplikowaną sferą psyche, aby pacjent był całą osobą, a nie przypadkiem chorobowym. Ponieważ medycyna, podobnie jak cała edukacja i technika, staje się coraz bardziej odhumanizowana. Wyjściem z sytuacji nie jest absolutnie jedynie sprywatyzowanie służby zdrowia. Pacjent potrzebuje wysłuchania, wsparcia, rozmowy o swych problemach życiowych, wpływających na jego samopoczucie i stan jego zdrowia. Nic bowiem nie zmienia pojawianie się gabinetów prywatnych, w których nadal brak zapewnienia podstawowych potrzeb intymności, gdzie człowiek pozostaje nadal rzeczą czy przypadkiem. Bywa też tak, że zamiast wspierać pacjenta, dając mu nadzieję, że nic nie zostało przekreślone, że jego rola w procesie leczenia jest często ogromna, o ile nie decydująca, niektórzy lekarze „walą prawdę” prosto z mostu, a ona po pewnym czasie staje się rzeczywistością. Dzieje się to wtedy, gdy pacjent uświadomi sobie, że lekarz nie dał mu żadnej nadziei. W ten sposób koduje sobie taki właśnie schemat myślenia, nieuleczalną /dla medycyny/ chorobę, „nagrywa software umysłu”, choć czuje się zupełnie inaczej. Psychoneuroimmunologia opisuje neuroasocjacje, jako proces powstawania nawyków. Pacjent dostając „receptę” na swą przewlekłą lub nie do wyleczenia dolegliwość, tworzy w sobie właśnie neuroasocjację lęku, stresu. Bywa, że zaczyna szukać drugiego specjalisty, który powie mu coś innego. A gdy to usłyszy, znajduje się w wewnętrznej rozterce i zamiast zajmować się polepszaniem stanu swej psyche, miota się, szukając pomocy trzeciego. I proces toczy się dalej. Diagnoza — to bardzo delikatna materia, wybiegająca w wiele problemów etycznych, wielopłaszczyznowa, dotycząca całej masy spraw w sferze ludzkiej. To także poziom indywidualnego poznania w sferze profesjonalnej, na obecnym poziomie wiedzy. Czy naprawdę wszystko wiem, czy może „wiem, że nic nie wiem”? Czy jednym, nieprzemyślanym słowem, nie przekroczę podstawowej zasady medycyny „primum non nocere — po pierwsze nie szkodzić”? Ta sama zresztą zasada Hipokratesa powinna dotyczyć wszystkich zawodów związanych ze zdrowiem, edukacją i życiem człowieka. Przede wszystkim nie szkodzić.!!! Bo także przez nieumiejętne wpływanie na psychikę ludzką — również w procesie edukacji — można szkodzić. I to zarówno dzieciom — już w domu rodzinnym, przez nie uświadamiane oddziaływanie wychowawcze jak i w okresie edukacji szkolnej, traktując umysły, jako „naczynia” do napełniania wiedzą, nie traktując dzieci indywidualnie, nie wspierając ich talentów, często także nie uświadamiając sobie głębokich ran jakich doznały w okresie dzieciństwa, które nie pozwalają na ujawnianie i eksponowanie ich własnych, indywidualnych umiejętności Te rany powodują czasem wewnętrzne frustracje, zagubienie tożsamości, prowokują, przez nie uświadamiane działania, agresję i przemoc. # Ból dojrzewania nie jest stały. Jeżeli sobie uświadamiamy jego sens, możemy go przerwać, zaingerować w proces, zrozumieć jego znaczenie. Im więcej rozumiemy, tym jest to prostsze i łatwiejsze. Najpierw wymaga to nauki uśmierzania, przerywania. To trudna sztuka ale realna, wykonalna. Jest możliwa, gdy pojmiemy, że od nas tak dużo zależy, że po to dysponujemy rozumem, aby z niego właściwie korzystać. # Stałe pytanie siebie, co jest tym bólem, przynosi bardzo dobre rezultaty. Bo jak może inny człowiek, czy nawet lekarz wiedzieć, skąd się wziął ból w naszym organizmie? To my wiemy, co się w nim dzieje, to my znamy przyczyny. On widzi tylko skutki lub raczej jest informowany przez nas o skutkach. Przyczyna tkwi w nas samych i to czasem głęboko, czasem latami, być może od dzieciństwa. Na początku nie widzimy zupełnie związku, wręcz gdy ktoś inny usiłuje nam wskazać drogę do jego wykrycia, odrzucamy to. Nic jednak nie dzieje się bez przyczyny. Wszystkie prawa przyrody czy nauk fizycznych, a nawet Biblia mówią wyraźnie: każda przyczyna wywołuje skutek; akcja i reakcja; co zasiejesz to i zbierzesz. Nie można zebrać plonów z innych nasion niż z tych, które zasialiśmy. Im dalej od przyczyny, tym trudniej znaleźć związek ze skutkiem, nawet wtedy, gdy jesteśmy już na pewnym etapie życia, a skutki ciągną się daleko, od dzieciństwa. Nieznane skutki nie uświadamianych przyczyn. Dopiero głęboka analiza może doprowadzić do syntezy, powiązania przyczyn ze skutkami, tego wszystkiego, co powstało w nas i z tego właśnie fundamentu pochodzi. Ponieważ naszą budowlę, niezależnie od tego czy jest ona prawidłowa, czy wadliwa, budujemy na własnym fundamencie. Dokładamy do niego swoje własne cegiełki, swoje przeżycia i doświadczenia wyniesione z różnych okresów życia. Czasem nie chcemy do nich sięgać, chcemy je ukryć gdzieś głęboko, aby do nas nie powróciły. Ponieważ bolą i to często dotkliwie. Nie mówimy też o nich nikomu, trzymamy je za „kurtyną”. Dla kogo więc? Skoro one właśnie nas budują lub rujnują, powodują reakcje na różne życiowe sytuacje, często brak reakcji? # Tego rodzaju doświadczenia wyciągnęliśmy z własnych przeżyć, tych skrywanych przed sobą samym. Gdy sobie je uświadomimy, zrozumiemy siebie, zrozumiemy działania w stosunku do innych, które nam mogą przynosić ból, czasem całe życie. Zrozumiemy, że to, co ukryte, stanowiło dla nas lekcję, z której nie skorzystaliśmy w odpowiednim czasie; wtedy właśnie, gdy ją otrzymaliśmy. I powielamy nasze działania w ten sam sposób przez lata, powodując swój ból, włączając cierpienie w kontakty z innymi ludźmi, często nam bliskimi. # Dopóki z tego nie skorzystamy, nie zrozumiemy lekcji na przyszłość. Będziemy trzymać je za „kurtyną”, a sami żyć z „nieprzerobionym cierpieniem”. Tylko świadomość naszych ran pozwoli na otwarcie ich i proces zdrowienia. Ponieważ „proces chirurgiczny” na sobie jest bolesny, ale nie do granic wytrzymania. I nie trwa wiecznie. Jest jak skaleczenie nożem, jak przecięcie rany skalpelem. To tylko chwila. # Czy lepiej żyć długimi latami z wrzodziejącą, dotkliwą raną, czyrakiem, który boli, uwiera, kaleczy nas i innych, rozpiera, bo nie ma możliwości uwolnienia? Czy lepiej „zaprogramować” sobie chorobę somatyczną: żołądka, dwunastnicy, serca, krążenia? Żyć z tym i umrzeć na to? Czy jednym, skutecznym przecięciem otworzyć ranę? # Świadomość działań uśmierzy ból. Nie trzeba środka znieczulającego. Znieczulenie trwa długo w porównaniu do działania. I nie czujemy, czy zdrowiejemy. Po co nam środki uspokajające? Proces zdrowienia bez świadomości jego istnienia, nie daje się przyspieszyć. A w naszych własnych mocach wewnętrznych są wszelkie możliwości. Trzeba być tego świadomym i właściwie z nich korzystać. # Czy siła do narodzin pochodzi z zewnątrz? Czy kobieta rodząca pamięta ból rodzenia? Czy krwawiąca rana po narodzinach wymaga zewnętrznej ingerencji? Tylko w sporadycznych, patologicznych przypadkach. Fizjologicznie leczy się sama. Co nam przeszkadza urodzić się do nowego życia? Już bez bólu, bez cierpienia? # Doświadczenia „dojrzewania” były Danucie nieobce przez całe życie. Czuła je dokładnie. Duży krok zrobiła, gdy po raz pierwszy musiała opuścić na jakiś czas własną pracę, którą lubiła, bo przynosiła jej dużo nowych znaków zapytania, na które szukała stale odpowiedzi. Znalezienie odpowiedzi nie dawało jej spokoju. Był to spokój dynamiczny, chwilowy, po którym znajdowała nowy cel, który popychał ją naprzód. To dziwne, bo doświadczenia bardzo odległe, nauczyły ją obaw przed ludźmi. Ale chyba nie przed nowym. Dlatego stale szukała, często wbrew tym doświadczeniom, boleśnie i dotkliwie wpisanym w psychikę małego dziecka. Nie uświadamiała sobie tego przez długie lata, niemniej coś ją stale pchało naprzód, po nowe doświadczenia, po odpowiedzi na nie zadawane wtedy jeszcze pytania. Danuta od dzieciństwa była odbierana jako nieśmiała i czuła się zawsze izolowana w dużych skupiskach ludzkich. Dlatego znajomych miała nielicznych, unikała raczej dużych zgromadzeń, bała się zranienia, ofiarowywania czegoś za nic, bo chociaż tak dużo miała do dania, niewiele osób chciało coś naprawdę ofiarować bezinteresownie. Lata życia rodzinnego lecz w izolacji od ludzi nie sprzyjały również przyjaźniom. Najbardziej liczyły się książki. One nigdy nie zawodziły. I nowa, stale aktualizowana wiedza. Dzięki niej, gdy wyjechała do pracy do innego kraju, szybko została spostrzeżona i doceniona. Po powrocie nie mieściła się już w dawne schematy. Pęd do nowego pozostał. Nieprzypadkowy. Przynosił coraz to nowe odpowiedzi. Jeszcze wtedy nie układane w jeden ciąg sensu i znaczenia. To nastąpiło dopiero później. Jeszcze musiało upłynąć parę lat i dodać parę nowych doświadczeń do całego ciągu zdarzeń. # Każdy krok naprzód pociąga za sobą nowe doświadczenia i doznania, także w rozwoju. Pozwala na opuszczenie własnych barier i ograniczeń, stworzonych przez siebie lub innych. Często te ograniczenia stanowią drugą naturę i dlatego tak trudno nam się z nimi rozstać. Z tego więc powodu dojrzewanie łączy się z bólem, cierpieniem, gdyż przekraczamy granice, granice własnych ograniczeń, barier. Nie ma już wtedy powrotu do starych schematów. Nie mieścimy się w ramy. Jesteśmy więksi, mądrzejsi, dojrzalsi. Rozwój jest procesem nieustającym nie można go powstrzymać, ani stłumić. Da znać o sobie w pewnym momencie życia. Przyhamowanie jednej ze sfer rozwoju, spowoduje skumulowanie jej i „wybuch” w najbardziej nieoczekiwanym momencie. Bo jest to stłumienie energii, która „zakręcona”, będzie gromadzić się aż do momentu, gdy jej nadmiar spowoduje eksplozję. Jest tak z wszystkimi energiami w człowieku: buntem, złością, innymi emocjami, niezrealizowanymi pragnieniami. One „poczekają” na właściwą okazję, gdy będą mogły się ujawnić. Dlatego tak ważne jest uświadamianie sobie gromadzenia energii, szczególnie negatywnej, właściwe jej wykorzystanie i transformacja w siły społecznie pożyteczne. Inaczej przemieni się w przemoc i agresję: do siebie lub innych. Ponieważ nic w przyrodzie nie ginie. To co powstaje, rodzi się, istnieje i tylko od nas zależy, czy to właściwie wykorzystamy, lub stracimy okazję, aby zapobiec niewłaściwemu użytkowaniu, przeciw ludziom. # Jak długo żyjemy, tak długo trwa rozwój. Czasem tego po prostu nie wiemy, nie uświadamiamy sobie, że rozwój nie staje w miejscu, lecz jest procesem dynamicznym. W pędzie życia, w pogoni za dobrami materialnymi, nie zwracamy uwagi na wiele aspektów siebie. Traktujemy się jako maszynę, mechanizm do zarabiania pieniędzy, zdobywania pozycji, dobrobytu, standardu życia. Nie wiemy, że istnieje coś więcej - sfera duchowa, która zaniedbana, odezwie się wtedy, gdy poczujemy, że jesteśmy już na szczycie — sławy, dobrobytu, znaczenia. I mamy poczucie niedosytu, braku. Mamy wszystko, a jednak czegoś nam brak!? Doświadczyło tego wielu, wielu też szukało odpowiedzi na pytanie, czego im jeszcze brak? Nie dostrzegli podstawowej właściwości człowieczeństwa — wymiaru duchowego. Ten wymiar często jest przez ludzi identyfikowany z religią, jest on jednak bardzo szeroki, obejmuje sferę własnych doznań i przeżyć, wychodzi poza ramy siebie — w sferę kontaktów międzyludzkich, wartości transpersonalnych, zjednoczenia z przyrodą, bycia cząstką Kosmosu i łączy się z wiarą w coś/Kogoś większego niż my. To zupełnie inna sfera, głębokich odczuć, niezrozumiana i zapomniana przez zwykłego, przeciętnego człowieka, zabieganego, w pogoni za dobrami doczesnymi. Ten wymiar niedostrzeżony przez lata, da na pewno znać o sobie u kresu życia, a ostatnio bywa znacznie wcześniej w tzw. kryzysach egzystencjalnych, doświadczanych w różnym wieku. Ponieważ nie żyjemy tylko dla siebie. Żyjemy dla innych. Zostaliśmy obdarzeni niepowtarzalnymi, indywidualnymi własnościami i naszym obowiązkiem jest te swoje talenty zrealizować, pokazać i przekazać innym, dla wspólnego dobra ludzi i świata. # Danuta długie lata nie rozumiała, że rzeczywistość jest inna dla każdego człowieka i że każdy odbiera ją indywidualnie. Że czarne — dla jednego jest czarne, a dla innych może być zupełnie innego koloru. Że mężczyźni i kobiety też myślą i czują inaczej. Po prostu tego nikt nigdzie nie uczy. Także w domu, który szczególnie ma wpływ na późniejsze spojrzenie na rzeczywistość. Stamtąd wynosi się schemat myślenia dominującego rodzica. To jest białe, a to czarne. I z tym wychodzi się w świat, do ludzi, we własne życie rodzinne. I bywa, że ponosi porażki, klęskę za klęską. Bo nauczono nas czegoś innego i nie możemy zrozumieć, że jest zupełnie inaczej. I oczekujemy od innych spełniania naszych pragnień, bo oni powinni się tego domyślać. Ponieważ są przecież ludźmi — takimi samymi jak my, a więc myślą tak samo. Nie trzeba im niczego mówić, gdyż sami to dobrze rozumieją. Można ich także zmieniać na swój wzór i podobieństwo, tak jak tego sobie życzymy. Bo jeśli nas kochają, to nie pozostaje im nic innego, jak to zrobić. Mają też takie same wzorce i ideały, takie same plany i marzenia, bo są przecież rodziną. Ponosiła więc frontalne klęski. Zaczęła też powielać te same wzorce swoim dzieciom, ponieważ inne przecież nie istnieją. Aż powoli dojrzała. Ona sama, dlatego musiała odejść. Bo druga strona tego nie zrozumiała. Poszła sama w dalszą drogę. # Akceptacja drugiego człowieka jest sprawą bardzo trudną. Wymaga bardzo żmudnej pracy nad sobą. Czasem trwającej latami. Początek wszystko bierze od nas samych — od akceptacji siebie samego: swoich wad, swojego wyglądu — bo tacy jesteśmy, swojego zachowania, bo ono z czegoś wynika, swoich zalet, zdolności i umiejętności, bo takie w sobie wykształciliśmy lub takie w nas obudzono. Zaczyna się od siebie. Nie lubimy siebie, swoich uszczerbków fizycznego wyglądu — za dużego lub za małego nosa, ust, biustu, za krótkich lub długich nóg itp. Nie jesteśmy wystarczająco zdolni, elokwentni, szybcy. Mamy jeszcze wiele innych wad, ale wiemy je tylko dla siebie. Trudno nam wymienić nasze zalety, bo zwykle od dzieciństwa komunikowano nam, że jesteśmy... negatywne komunikaty o nas, szczególnie, gdy nie sprostaliśmy jakiemuś zadaniu lub byliśmy niegrzeczni i to zarówno w domu jak i szkole. I to wyjątkowo wryło się w naszą psychikę. Stąd tak często i natychmiast widzimy wady w innych, nawet ich jeszcze nie znając. Przyzwyczajeni jesteśmy do oceniania i krytykowania innych, ale publicznie nie przyznajemy się nigdy do swoich niedociągnięć. Dopóki nie poznamy dokładnie siebie i nie zaakceptujemy swoich wad, nie będziemy umieli współżyć z innymi ludźmi zarówno w związkach, jak i nimi kierować. J. W.Cullen, zawsze powtarzał: „bo jeśli nie potrafisz kierować sobą, jak możesz właściwie kierować innymi? Jeśli nie potrafisz rozwiązywać w sobie konfliktów, jak efektywnie rozwiążesz konflikty z innymi?” # Od trzech pokoleń panował w domu Danuty jeden wzorzec rodzinny: kobieta „grała pierwsze skrzypce”. Bo tak się układało, że rola męska była z reguły od najwcześniejszych lat nieobecna. Kobieta trzymała „silną ręką” dom i dzieci. I tak pozostało i u niej. Nie znała innego schematu. Odczuwała obecność roli męskiej ciałem, a nie duchem. Może tak dla niej było wygodniej? A może zdominowała wszystko kobieta? Wzięcie na siebie wszystkich obowiązków, przy specyficznym rodzaju pracy zawodowej — także branej do domu, spowodowało po pewnym czasie skutki zdrowotne, przy mizernej kondycji fizycznej. Zdrowie „upomniało się” o siebie. Zapis wyniesiony z rodzinnego domu „muszę wszystko sama zrobić” zastąpiła, ale dopiero po latach wzorem - „zrobię jak zechcę, jeśli nikt mnie nie wyręczy, nie będzie zrobione”. I tak zostało: nie ma obowiązku. Dla własnego zdrowia. Zdrowie stało się najważniejszym priorytetem, „zawołało” o siebie w odpowiednim momencie. # Każdy w rodzinie ma swoją rolę do spełnienia. Dotyczy to zwłaszcza rodziców. Nie ma rodziny pełnej, w której rola męska czy kobieca byłaby zbędna lub mogłaby być zastąpiona przez jedną stronę. Będzie to kosztem psychiki dziecka lub dzieci, szczególnie małych. To tak jak chodzenie o kuli lub stanie na jednej nodze. Po prostu w pewnym momencie będzie to odebrane jako sztuczne lub wybrakowane. Dziecko z takiej rodziny będzie zawsze „ułomne”, niedowartościowane, pozbawione elementu żeńskiego lub męskiego, z poczuciem braku. Taki „brak” może okazać się wadą w dorosłym życiu. Powieli je w ten czy w inny sposób kosztem swoich własnych dzieci. Dlatego też wychowanie do świadomego rodzicielstwa wymaga specjalnej edukacji. Dla dobra dzieci, a także dorosłych, dla ich przyszłego szczęścia w udanych związkach. # Z dzieciństwa zapamiętała specyficzny wzorzec kochania. Nie było to coś złego. To był pewien model, który obserwowała w różnych sytuacjach i rodzinach, chcąc porównać, zrozumieć jak to działa. Jeśli ktoś nie spełniał warunków ani poleceń, był uważany za kogoś, który musi zasłużyć na obdarzenie miłością. Było to podświadome oczekiwanie bycia kimś na wzór i podobieństwo własne i odbieranie mu praw w przypadku odbiegania od tego schematu. To było niepodważalne i niezmienialne, nakazywane jakby dyktatem, że tak jest zawsze i wszędzie na świecie i tak ma być w jej przypadku. Rozumiała ten wzorzec w ten sposób, że można było kiedyś obdarzyć kogoś miłością, a potem mu ją powoli odbierać, jak depozyt z banku, który jednak zamiast rosnąć — malał w miarę upływu czasu. Lub inaczej — dawać i odbierać i w ten sposób kierować przepływem miłości. Do tej pory nie może zrozumieć, dlaczego rola męska kojarzy się zwykle z obiegowym wzorcem ojca — kochania za coś, podczas gdy miłość matki — kochania bezwarunkową miłością. Fakt nieobecności ojca przez lata i przejęcie jego roli przez matkę, mógł być powodem, że kobieta, aby podołać nadmiernym, podwójnym obowiązkom, zapewnić byt rodzinie, przejąć wszystkie męskie sprawy w swoje ręce, przejmuje także psychologiczny typ męski działania. Stąd istnienie męskiego wzorca — w całości. Czyżby każdy miał w sobie jakby dwa schematy, który w przypadku braku dopełnienia w swoim życiu rodzinnym, zmienia na przeciwny? # Miłość — ile ma twarzy?! Jedną z nich jest miłość warunkowa i bezwarunkowa. Czy któraś z nich jest lepsza? Czy można je rozpatrywać w takich kategoriach? Czy miłość matki — bezwarunkowa, za to że się jest, daje jej większe poczucie spełnienia? Taki typ miłości wydaje się być nie rozmienialny na drobne. Po prostu istnieje, zawsze w całości, nigdy w częściach. Czy przynosi on więcej rozczarowań niż miłość warunkowa (tak jak opisano w literaturze miłość ojca), którą można dawać i odbierać, dzielić i mnożyć? Czy obydwu jest tyle samo? Czy można je porównywać w kategoriach ilościowych czy jakościowych? Czy obiekt obdarzony miłością bezwarunkową może ją zawieść? I wtedy tę miłość traci się bezpowrotnie? Czy miłość warunkowa zawsze wraca, gdy obiekt okaże się jej niegodny? Pytania można mnożyć, bo praktycznie ma się do czynienia na co dzień z jednym typem miłości, przypisywanym danej płci. Dlatego nie jest się w stanie porównać ich obydwu, bo nie ma się do nich jednocześnie dostępu. Wydaje się, że schemat wyniesiony z domu, jest schematem dominującym, jakby narzuconym, szczególnie przez stronę rodzicielską, która była ważniejsza w domu. Mimo, że ma się drugi typ jakby w dyspozycji, dla danej płci. A może jest to po prostu schemat wyuczony — różny dla obojga płci, wynikający ze zróżnicowanego sposobu wychowywania dziewcząt i chłopców? Ten zakodowany wpływ zaczyna też dominować, tak się przynajmniej wydaje, w miłości dwojga płci. Jakie przynosi to rezultaty? Czy miłość warunkowa — męska i bezwarunkowa — kobieca dają wspólnie dopełnienie? Ale czy ona jest naprawdę bezwarunkowa? Czy w tym przypadku ulegają one ewolucji i przekształceniu? Czy obydwie warunkowe, czy też bezwarunkowe dają dopiero pełnię szczęścia? Nasuwa się jednak refleksja, że obdarzanie przez obydwie strony warunkową miłością siebie nawzajem przynosi totalną klęskę małżeństwa czy pary. Wzajemne oczekiwania i ich egzekwowanie najczęściej nie daje spełnienia. Czy natomiast kobieca bezwarunkowa miłość w przypadku „uwarunkowanego” mężczyzny nie przyniesie jej rozgoryczenia? Tak chyba nie jest. Jeśli jest ona prawdziwie bezwarunkowa i polega jedynie na rozdawaniu, stałym, spontanicznym, bez myślenia, że otrzymamy coś w zamian, przynosić powinna radość obdarzającego. Czy tak jest istotnie? Czy ona jest w istocie bezwarunkowa, skoro tyle jest związków opartych na materialnych podstawach? Czy nie kryje się pod tym pewien podtekst matczyny — prawa własności do obiektu? Czy z drugiej strony — męskiej, to prawo własności nie istnieje? Jesteś mi poślubiona, to cię mam, niezależnie czy mnie kochasz czy nie? Czy przy tego rodzaju miłości — warunkowej i bezwarunkowej nie trzeba jednak mieć pełnej świadomości, że miłość jest jednak mimo wszystko pewną postawą, stanem ducha, który niczego nie odbiera, niczego nie żąda? Po prostu rozdaje — bez granic i warunków. Coś bardzo pięknego. Obdarza uczuciem, radością, uśmiechem za samo istnienie, trwanie, bycie. Dzisiaj, teraz. Że jesteśmy, że istniejemy. Razem, tu i teraz. Nie dlatego, że cię mam, ale dlatego, że jesteś. Jutro jest nieznane. Tak jak pogoda. Dziś cieszymy się chwilą i dlatego dziś dajemy, wnosimy coś dla tego trwania. Rozdajemy. To dawanie rodzi chęć obdarzania tym samym drugiej strony. Jeśli jest właściwie zrozumiane. Jeśli potrzeba obdarzania miłością nie została stłumiona w drugiej stronie przez niewłaściwe wychowanie. Taka postawa na pewno zbuduje jutro tego związku. Ale nie można założyć, że tak będzie zawsze. Bo od nas zależy ten wkład na dziś, aby budować jutro, które dopiero przyjdzie. # Wyuczenie prawa własności przez obydwie strony przynosi jedynie rozgoryczenie i oczekiwanie, że tak będzie zawsze. Nie można nikogo przywiązać do siebie na siłę. Szczególnie, gdy przez lata nie budowało się żadnych fundamentów dla zaistnienia „wspólnej budowli”, że oczekiwało się, że przyrzeczenie dane sobie w akcie ślubu po prostu zobowiązuje jedynie jedną stronę do trwania przy nas. Zawsze, bez wysiłku i wkładu. To nie jest niewolnicza zależność. Bo miłością można obdarzać zawsze, niekoniecznie przywiązywać kogoś do siebie. To bardzo trudne do zrozumienia. Ponieważ nauczono nas zależności, uzależnienia jednego od drugiego, wymagania, nacisku, podporządkowania. Temu sprzyjają warunki: niemożności przemieszczania się, często braku mieszkań, wpływy rodziców jednej ze stron lub obydwu, zależności finansowe. Często np. kobiety nie zdają sobie zupełnie sprawy, że wpadając w takie uzależnienie, nie będą w stanie wyzwolić się spod niego, gdy miłość okaże się ułomna i nietrwała, gdy będzie karykaturą, oczekiwaniem i niespełnieniem. Pozbawione pracy, własnego zawodu, finansowej niezależności są skazane na trwanie w zależności i podporządkowaniu, często wbrew sobie. Bo taką drogę wybrały. # Nikogo nie można zmusić do kochania drugiej osoby, jeżeli tego nie potrafi lub została nauczona tego opacznie. Kobiety, bywa, że kochają niewolniczo i tak samo przywiązują się do swego obiektu miłości. Nie widzą poza nim świata. Z drugiej strony oczekują spełnienia swych wymagań. I gdy do tego nie dochodzi, są boleśnie zranione, ale jednocześnie uzależnione i nie umieją żyć inaczej. Stąd życiowe dramaty - niespełniona miłość, brak poczucia niezależności i niewolnicze poddaństwo. # Nikt nie lubi czuć się w związku jak w klatce, stale pod kontrolą. Im ta kontrola silniejsza i bardziej stara się omotywać ofiarę, tym bardziej wyrafinowane sposoby wydostania się z niej drugiej strony. I ucieczka. Jeśli kogoś kochasz, daj temu wolność. Jeśli powróci, to znaczy, że sam tego chce. Że chce być razem. To bardzo trudne w przypadku założenia rodziny, wychowywaniu dzieci i odpowiedzialności za nie. To dzielenie się pracą, obowiązkami. Jest to często niemożliwe do spełnienia przez obydwie strony w sposób partnerski. To zwykle zrzucenie lub po prostu wzięcie odpowiedzialności przez kobietę, czasem ponad siły, dla własnego spokoju, czasem chociażby z powodu niewłaściwych wzorców wyniesionych z domu, takich np. jak: „sama muszę wszystko zrobić, bo nikt mi nie pomoże”. Ten ostatni, to sposób na wyłączenie drugiej strony, czasem też niezbyt chętnej do podziału odpowiedzialności, również wychowywanej przez dom, w którym panował podział na obowiązki damskie i męskie. Bez świadomości, że można, a nawet trzeba inaczej, nie ma obudzenia odpowiedzialności, ponieważ została ona w odpowiednim momencie stłumiona. Bywa też czasami, że po latach dzieci już dorosłe nie potrafią czegoś zrobić, ponieważ w dzieciństwie były od danej czynności odciągane, z przeświadczeniem, że źle ją wykonają lub, że jest ona nie dla nich, co uchroni je przed trudami życia, które je czeka. I taki wzorzec dziecko wyniosło z domu. Ono nie kontroluje go w dorosłym życiu lecz po prostu bezwiednie go powiela, sądząc, że inny zwyczajnie nie istnieje. W taki oto sposób rodzice lub częściej matki, w poczuciu niezbyt właściwie pojętej miłości, przygotowują klęskę życia osobistego własnych dzieci, mogą także wpływać na nieudolność w życiu zawodowym. Nikt tego nie uczy jak być dobrym rodzicem, stąd działania tego rodzaju są zupełnie nieświadome. Dlatego trzeba przygotowywać, przez odpowiednią edukację do świadomego rodzicielstwa. # Dom rodzinny wpływa na wiele aspektów przyszłego życia młodego człowieka. Bywa, że matki lub ojcowie, uważają swoje dziecko za idealne, najpiękniejsze. A z drugiej strony w nim samym budzą poczucie niedowartościowania i braku, wysyłając mu komunikaty, że nie da sobie rady, że nie potrafi, że jest niedobre, że nie będą go kochać, gdy czegoś nie zrobi i wiele podobnych. W ten oto sposób powstaje w dziecku zaniżone poczucie własnej wartości, z drugiej — poczucie, że wszystko się jemu należy i ono jest najważniejsze. Wyrastają więc mali tyrani, despoci, niedostosowani do roli przywódców społecznych czy liderów zawodowych. Ci pierwsi — na własną zgubę, swoich rodziców, dziadków, których wkrótce przestają poważać i dostrzegać — bo starzy, bo mają za mało pieniędzy, podczas gdy oni wyprowadzili ich na ludzi, często swoim kosztem. Ci ostatni — bo uważają siebie za alfę i omegę, a innych za nic i w przypadku kierowania ludźmi tyranizują ich lub lekceważą, myśląc jedynie o sobie. W przypadku deprecjonowania wartości dziecka — dorosły będzie wiecznie niedowartościowany, gdyż z domu wyniósł przekaz rodzicielski, że nie potrafi, nie może ryzykować, czy jest to zabronione. Taka ofiara losu istnieje często wiele lat, aż jakaś wewnętrzna siła lub zewnętrzne okoliczności spowodują, że okaże się to nieprawdą. Dlatego też uświadamianie rodziców jaką rolę mają do spełnienia i co mogą zniszczyć lub zaprzepaścić, a także co mogą wesprzeć, jest podstawowym zadaniem edukacji, której do tej pory nie ma. Nikt nie uczy rodziców świadomego wypełniania ich roli. Bardzo ważnym czynnikiem jest także atmosfera panująca w domu. Wprowadzanie dzieci od najmłodszych lat w konflikty między dorosłymi źle wpływa na psychikę małego dziecka. Burzy poczucie bezpieczeństwa, zaufania do najbliższych mu osób, powoduje poczucie rywalizacji i starania się o względy jednego z nich, aby to poczucie zyskać. Także zaborczość matek, szczególnie, gdy dochodzi do rozejścia się małżeństwa i niemożliwość kontaktowania się dziecka z ojcami, powoduje, że dziecko rośnie jakby bez części siebie, z jedną stroną wypełnioną pustką, brakiem. Odbije się to później na przyszłych jego kontaktach z dorosłymi i obrazie rodzinnego życia. Konflikty rodzinne, które stają się częścią codzienności dziecka, bywa, że staną się jego wzorcem dorosłego życia, lub decyzji nie wchodzenia w związki, gdyż przynoszą tylko frustracje i problemy. Atmosfera konfliktów wywołuje więc poczucie braku bezpieczeństwa z innymi, nawet najbliższymi, deprecjonuje jedną ze stron rodzicielskich, może powodować unikanie w przyszłości przebywania z nimi, gdyż mogą ranić. Tacy rodzice wzbudzają często wzorzec silnej wrażliwości emocjonalnej, w stosunku do innych, również często obcych i silne przeżywanie kontaktów z ludźmi i stałe poczucie ranienia. # Poczucie presji towarzyszyło jej latami, odczuwane zarówno bezpośrednio jak i pośrednio. To ostatnie — jako narzucanie woli we wszystkich jej aspektach, było dla niej momentami nie do zniesienia. Trzymanie wszystkiego żelazną ręką, dawało poczucie bycia w klatce, z której nie ma wyjścia. Przeżycia wczesnego dzieciństwa, spowodowane specyficznymi zewnętrznymi uwarunkowaniami, narastające poczucie braku bezpieczeństwa, spowodowały, że szukała możliwości ucieczki przed tkwieniem dłużej w tej sytuacji. Była po prostu ponad jej psychiczną, a także fizyczną wytrzymałość. Okazja nadarzyła się niedługo. Zakochała się. A może to było po prostu wyjście naprzeciw nadarzającej się okazji? Wszystko było przeciw, bo różnice na zdrowy rozsądek nie powinny w ogóle takiej sprawy brać pod uwagę. Ale ona była „za”, bo dla niej liczył się człowiek jako taki, stąd miała przeświadczenie, że wszystko pokona, zniweluje, przetrwa, dopasuje. Aby nie być w zaklętej klatce? Może też dlatego. Ale przede wszystkim, że czuła się „Judymem” płci żeńskiej, która wszystko potrafi i do każdej sytuacji się dostosuje, weźmie odpowiedzialność za całość. # Zabrała się sprawnie do realizacji swych zamierzeń - niwelowania różnic. Pierwszy rok przyniósł klęskę w jej zamierzeniach. Potem zaczęły dawać o sobie znać inne różnice. Ona tymczasem była ambitna i pięła się do góry. Całe lata uczyła się tolerancji. Nigdy właściwie nie było kłótni. Na zewnątrz wyglądało na wyjątkowo udany związek. Wewnątrz czuła pustkę... i ciszę. Potem on wyjechał. Ona tymczasem zapadła na zdrowiu, na całej linii. To spowodowało zmianę sposobu myślenia i przemieszczenie priorytetów: jej zdrowie na pierwszym planie. Ponieważ do tej pory, przez lata, praca, dom, dzieci, edukacja, wychowanie, wydatki, decyzje, opierało się na niej. Ten fundament runął, więc musiała go wesprzeć, własnymi siłami, skierować je na siebie. Co zawiodło? Była przecież uparta i realizowała krok po kroku. Także w swoich planach zawodowych. Ale była sama, nie miała wsparcia. Sama to sobie zaplanowała. Wszystkiego nie można mieć na raz, bo coś się w końcu zawali. Czy było to niezrozumienie intencji? Czy po prostu brak porozumienia i akceptacji? Może uszczęśliwianie kogoś na siłę? I presja zewnętrzna. To wszystko przez te wzorce, zakodowane podświadomie: sumienne wypełnianie obowiązków, których nie można narzucić nikomu, tylko sobie. Do tego nie potrzeba porozumienia. Trzeba to tylko zaakceptować. Nie ma winnych. Prawda jest pośrodku. Wszyscy są winni. Rzeczywistość jest winna, brak świadomości i edukacji w wielu dziedzinach życia, także społecznego i silna presja wywierana na jednostkę. Tolerancja — to piękne słowo. A jakże trudne do realizacji. Dla większości ludzi jest to tylko słowo. Dopóki się tego nie przeżyje samemu i nie doświadczy. Można dużo opowiadać o tolerancji lecz wcale jej nie realizować, czego przykłady mamy na co dzień we wszystkich dziedzinach życia. A przecież wiele dróg może prowadzić do tego samego celu. Nie człowiekowi jest sądzić, która jest właściwa. To jak w przypowieści o trzech ślepcach, którzy badali słonia. Każdy wyczuwał coś innego. Nie byli świadomi, że dotykają tego samego zwierzęcia. # Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nINNE KSIĄŻKI TEJ SAMEJ AUTORKI ZRÓWNOWAŻONY ROZWÓJ DZIECKA W ŚWIETLE NOWYCH WYZWAŃ Ewa Danuta Białek Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków 2009 Wyjątkowo ważna książka, szczególnie w okresie nasilającej się „plagi” ADHD i innych problemów szkolnych u dzieci, jak i tzw. chorób cywilizacyjnych. Jako dorośli (rodzice czy nauczyciele) nie zawsze jesteśmy świadomi, że zaburzenia w zrównoważonym rozwoju dziecka wynikać mogą z nieświadomie sprawowanego wychowania i ingerencji w naturalny rozwój dziecka. Ma to kolosalne i nieobliczalne skutki nie tylko indywidualne (na zdrowie i życie), ale także społeczne i globalne, oddziałując na rodzinę, społeczeństwo i świat. Nauczyciel czy rodzic ma bowiem do czynienia z żywym organizmem, bardzo wrażliwym na wpływy, podobnie jak ingeruje w tożsamość i godność drugiego człowieka. Od ich wpływów zależy więc przyszłość każdej jednostki jak i przyszłość świata. Warunkiem więc pozytywnego oddziaływania dorosłych jest uświadomienie sobie skutków na przyszłe życie i zdrowie każdego dziecka czy młodego człowieka i jak najwcześniej rozpoczęcie takiej jakości edukacji/wychowania, aby w niedalekiej przyszłości nie trzeba było terapii. Książka bazuje na medycynie, psychosyntezie i życiowej mądrości autorki, zgodnie z zasadami, które wprowadza ona do edukacji: Hipokratesa „przede wszystkim nie szkodzić” w wychowaniu i edukacji, R. Assagiolego — twórcy psychosyntezy „gdy coś przychodzi na czas — jest to edukacja; gdy za późno-to terapia oraz A. Schweitzera „żyj i pozwól żyć innym”. Polecana zarówno dla rodziców, nauczycieli, psychologów, jak i lekarzy oraz wszystkich dla których ważny jest człowiek i przyszłość świata. PSYCHOSYNTEZA W EDUKACJI Wzrastanie samoświadomości człowieka Ewa Białek Wydawnictwo Psychologii i Kultury ENETEIA, Warszawa 2005 Książka jest podsumowaniem blisko 8 lat prowadzonych zajęć warsztatowych. Zawiera podstawową teorię na temat psychosyntezy oraz przede wszystkim opinie uczestników (zarówno pojedynczych jak i cyklicznych, przygotowujących do stania się trenerem/edukatorem psychosyntezy), głównie nauczycieli, psychologów, pedagogów, także lekarzy. Wiele cennych opisów indywidualnych doświadczeń oraz mądrości życiowej, „odkrytej” przez uczestników w trakcie zajęć. Polecana dla wszystkich pragnących poznać psychosyntezę jak i dla rozwoju osobowego i duchowego, celem równoważenia obydwu wymiarów. WYDANIA ZBIOROWE: TERAPIA DZIECI I MŁODZIEŻY Metody i techniki pomocy psychopedagogicznej Pod red. Iwony Dąbrowskiej-Jabłońskiej Oficyna Wydawnicza IMPULS, Kraków, 2006, 2008, 2010 W książce pod redakcją Iwony Dąbrowskiej-Jabłońskiej 4 autorów prezentuje swe podejścia do terapii dzieci i młodzieży. Wśród nich znajduje się rozdział autorstwa Ewy Białek „Podejście psychosyntezy do terapii dzieci i młodzieży”. Jest ono unikalne, poprzez spojrzenie na całościowe zdrowie, a nie poprzez chorobę, a więc widzenie dziecka i młodego człowieka jako całej osoby (wraz z jego duchową częścią. Unikalność tego podejścia podkreśla przede wszystkim przygotowanie nauczyciela — jego własna psycho-synteza, aby zrozumiał, co znaczy psychosynteza i zdrowie widziane całościowo. On bowiem musi być sam zintegrowany, a to pociąga za sobą własną psychosyntezę i nowy sposób kształcenia nauczycieli — poprzez bycie autorytetem, czyli tym, czego uczy. DOKĄD ZMIERZASZ CZŁOWIEKU? Pod redakcją Ewy Białek Stowarzyszenie „Edukacja dla Przyszłości”, Warszawa 2002 Książka jest owocem konferencji, która miała odpowiedzieć na pytanie: jaka ma być edukacja? Mottem Konferencji stało się zdanie zaczerpnięte Z Konferencji w Chicago w 1953: „Edukacja w demokratycznej społeczności dotycząca duchowych podstaw cywilizacji”. Edukacja musi odpowiadać na potrzeby ludzkiego ducha. Powinna towarzyszyć ludziom w rozwoju satysfakcjonującej osobistej filozofii i sensu wartości. Książka zawiera wprowadzenie, wybrane materiały przedkonferencyjne, (a w nich omawiające zagadnienia jakości edukacji, teorii emergencji, wychowawczych i rozwojowych aspektów filozofii, wychowania serca i umysłu, edukacji dla przyszłości, wyborze wartości, świadomości ekologicznej, pedagogiki czasu przemian, odkrywania moralnych fundamentów pokoju, wiedzy o człowieku w pedagogice, zintegrowanego programu humanistyki); a następnie: przebieg konferencji, prace powstałe w grupach, opinie uczestników konferencji, podsumowania, refleksje pokonferencyjne uczestników oraz omówienie i posłowie. Edukacja dla przyszłości — ma wyeksponować esencję, istotę człowieka i świata. Ma rozwijać własny sens egzystencji i miejsce człowieka w świecie, jego duchowy wymiar i znaczenie każdego człowieka w życiu innych — powiedziała prowadząca konferencję Ewa Białek. KSIĄŻKI Z CYKLU: WYZWANIA EDUKACYJNE. SZTUKA ŻYCIA W ŚWIECIE WYCHOWANIE DO ZDROWIA W RODZINIE, SZKOLE I ŚWIECIE Ewa Danuta Białek Pierwsza książka z cyklu WYZWANIA EDUKACYJNE. Edukacja dla każdego, SZTUKA ŻYCIA W ŚWIECIE jest „poradnikiem edukacji siebie samego”, zawiera szereg pojęć, a także, zgodnie z podejściem psychosyntezy — praktyczne ćwiczenia do własnego wykonania. Każda z książeczek z cyklu „WYZWANIA EDUKACYJNE” stanowi całość sama w sobie i jednocześnie wszystkie razem tworzą całość. JAK SIĘ UCZYĆ? Ewa Danuta Białek Kolejna książka z cyklu — „instrukcja obsługi siebie samego — czyli co i czego do czego używać?”. Wewnątrz wiele „instrukcji obsługi”: m. in. emocji, wyobraźni i wiele cennych, prostych ćwiczeń, pozwalających spojrzeć na uczenie inaczej. Wyjątkowo wartościowa także dla młodych, aby „nauka szybciej wchodziła do głowy”. ZACIEŚNIANIE ZWIĄZKÓW. Czerpanie z mądrości dziecka Ewa Danuta Białek Wyjątkowa książka pozwalająca zrozumieć sens trudnego dzieciństwa i czerpać z niego siłę na życie i kreatywność, czerpanie z mądrości dziecka. Powstała na bazie własnych doświadczeń z wewnętrznym dzieckiem i zawiera ponad 40 porad „małej Ewuni — dużej Ewie”. Wyjątkowe, niepowtarzalne obrazy, skojarzenia, pełne szczególnej życiowej mądrości. Polecana dla wszystkich, którzy mają problemy z dokonywaniem wyborów, poczuciem własnej wartości, a przede wszystkim znalezieniem właściwej drogi dla siebie i bycia sobą w pełni. ŚWIADOME RODZICIELSTWO Ewa Danuta Białek Kolejna książeczka z cyklu WYZWANIA EDUKACYJNE, sztuka życia w świecie, a jednocześnie „poradników edukacji siebie samego”. Zawiera wiele cennych informacji dla rodziców, szczególnie młodych, jak wychowywać młode pokolenie, a ponadto — wiele ćwiczeń do własnego wykonania, aby uświadomić sobie „co mi służy/ło? — także w dzieciństwie, a co raniło?, aby nie popełniać błędów i wspierać w dziecku to, co jego własne (jak w nasionku), czyli jego program na życie zawarty już w nim samym. SZKOŁA ŻYCIA Ewa Danuta Białek Książka pozwala zrozumieć na czym polega „edukacja siebie” dla poznania swego „wyposażenia na życie”, swoich obecnych i potencjalnych (nie uruchomionych) dotychczas możliwości. Pokazuje wymiary rozwoju człowieka z szerszej perspektywy niż codzienny ogląd, prawa życia, wewnętrzne drogowskazy na życie, koło życia i jego przestrzenie, co znaczy życie w zmianach, kierowanie sobą oraz jak można bardziej czerpać z życia dla swego rozwoju i realizacji siebie dla siebie i innych. Wyjątkowo inspirująca dla wszystkich pragnących żyć zdrowiej, ciekawiej i szczęśliwiej. PSYCHOENERGETYKA SŁOWA Ewa Danuta Białek Kolejna książka z cyklu „poradnik edukacji siebie samego”. Zawiera jednak wiele odniesień do pracy nauczycielskiej i każdej innej związanej z ludźmi. Jest szczególnie ważna w uświadomieniu sobie oddziaływania słów na drugą osobę, ponieważ słowa mogą leczyć i słowa mogą ranić. JESTEŚMY JEDNĄ WIELKĄ RODZINĄ Ewa Danuta Białek Kolejna ważna książka z punktu widzenia wychowania „do zdrowia i harmonijnego rozwoju”, w postaci „poradnika edukacji siebie”. Pozwala spojrzeć szerzej na rozwój dziecka, jak i pogłębić swe własne możliwości wspierania, opieki, miłości, także obejrzeć swe lęki, przyzwyczajenia, nawyki i programy, aby je ulepszyć i uzdrowić — dla dobra siebie, dzieci i świata. Daje wgląd we własne wzorce miłości, relacji, działania, dziecko w sobie, własną rodzinę (także w sobie), świadomość i odpowiedzialność, stawanie się — dojrzewanie przez całe życie. Pokazuje jak być bliżej siebie i co to znaczy CZŁOWIEK, jak również jak być bliżej innych. Na zakończenie uświadamia, że jesteśmy tak naprawdę jedną wielką rodziną ludzką (pochodzącą od jednych rodziców). Wyjątkowo inspirująca dla bogatego i szczęśliwego własnego rozwoju i wspierania dziecka. Polecana dla wszystkich bez wyjątku. NOWE SPOJRZENIE NA ZDROWIE Ewa Białek, Barbara Białowąs, Bogna Moszyńska Książka współautorstwa Ewy Białek z cyklu WYZWANIA EDUKACYJNE. SZTUKA ŻYCIA W ŚWIECIE przeznaczona dla wszystkich dla których ważne jest zdrowie. Książka pozwala na spojrzenie na zdrowie w szerokiej perspektywie, włączając nie tylko fizyczny wymiar człowieka. Napisana przez trzy autorki, z których dwie pokazują przestrzenie zdrowia, a trzecia — poprzez wiersze wskazuje co może zrobić działalność człowieka w wyniku zadbania lub nie zadbania o środowisko, które jest częścią szeroko rozumianego zdrowia planety. Bardzo cenna książka dla wszystkich, którzy chcą zobaczyć swe zdrowie w szerszym kontekście i wspierać je w każdej chwili swego życia. Polecana także dla studentów kierunków humanistycznych i ekologii. NOWOŚCI Wydawnictwa Instytutu Psychosyntezy O SENSIE ŻYCIA Ewa Danuta Białek Wyjątkowa książka — refleksja nad życiem autentycznym, pozwalająca wejść głębiej w korzenie problemów życiowych i zdrowotnych, uformowane w dzieciństwie — w przeżyciach i wzorcach jednostkowych i sposobach reagowania dziecka na sytuacje trudne. Poprzez krótkie i dłuższe fragmenty narracyjne, zarówno subiektywne jak i obiektywne, prowadzi systematycznie Czytelnika w ogląd konsekwencji życiowych doświadczeń w różnych sferach życia. Jakość narracji na przestrzeni kartek wciąga go w dramat jednostkowego życia. Gdzieś od połowy książki uważny Czytelnik może uchwycić przebijające się gdzieś na obrzeżach „światło w tunelu”, ukazujące mądrość organizmu do regeneracji, odradzania, uruchamiania mechanizmów autoregulacyjnych... dawania życiu kierunku i celu... MIŁOŚĆ MA WIELE IMION Ewa Danuta Białek O miłości napisano wiele na przestrzeni epok i stale jest ona tematem zarówno poezji, prozy, jak i innych sztuk pięknych... ponieważ miłości tak naprawdę uczy nas życie. Stąd nigdy o niej zbyt dużo... ani zbyt głęboko. Książka powstała zarówno z doświadczeń osobistych jak i poradnictwa i warsztatów dla kobiet, prowadzonych przez lata przez Autorkę. Pisana jest więc życiem i oglądem problemów, dotyczących zarówno miłości w sensie relacji męsko-damskich, jak i bardziej ogólnym, zrozumienia miłości w szerszym wymiarze. Pokazuje jej przestrzenie... jak i głębię przeżywania... od zmysłowej... do duchowego jej wymiaru... Bezcenna w rozwoju każdej osoby — jej człowieczeństwa i uczenia się miłości — aby stawać się nią na przestrzeni swego życia i dzielić się nią z innymi i wszystkim wokół. Gdy nie mamy miłości do siebie... jest ona wewnątrz zablokowana... jak mamy ją dzielić, a tym bardziej dostawać?... Ponieważ miłość jest tym, kim/czym jesteśmy... i tylko poprzez odkrycie jej w sobie możemy rozdawać ją światu... Polecana dla wchodzących w życie młodych osób dla zrozumienia, że miłość ma w każdym z nas „głębokie korzenie” i całe życie jest stale aktualną „lekcją” do odrobienia. EDUKACJA ZDROWOTNA W PRAKTYCE Zintegrowane (holistyczne) podejście do rozwoju i zdrowia człowieka Ewa Danuta Białek Książka wyjątkowo ważna dla wszystkich, którzy chcą lub zajmują się edukacją zdrowotną od strony teorii, a mało znających praktykę. Także dla tych, którzy chcą i potrzebują wprowadzić w swoje życie zdrowe wzorce dla siebie i rodziny. Może być wyjątkową pomocą w nauczaniu edukacji zdrowotnej w kształceniu przed/dyplomowym/podyplomowym na wydziałach pedagogicznych / nauk o zdrowiu/pedagogicznych. Zawiera zarówno programy pojedynczych szkoleń jak i programy cykliczne. Wyjątkowym ewenementem jest ewaluacja programu edukacji zdrowotnej (30 godzin zajęć), dokonana przez studentów Wydziału Nauk o Zdrowiu jednej z Uczelni. CZŁOWIEK KWANTOWY Budowanie fundamentów zintegrowanego podejścia do zdrowia i rozwoju człowieka Ewa Danuta Białek Książka jest pierwszym w Polsce zintegrowanym podejściem do rozwoju i zdrowia człowieka w oparciu o psychosyntetyczne myślenie. Pokazuje przestrzeń, różne jej poziomy, bazując na osiągnięciach fizyki kwantowej, wybranych kosmologicznych teoriach rozwoju Wszechświata, jak i starożytnych systemach medycznych / uzdrawiania. Dzięki zrozumieniu rozwoju i zdrowia człowieka jako harmonii ze sobą i Kosmosem na wszystkich poziomach siebie: fizycznym (biologicznym), umysłowym, emocjonalnym i duchowym (sensu i znaczenia), człowiek jest w stanie zrozumieć znaczenie jakości swoich myśli, emocji, słów, zachowań i działań, a w tym otaczającej go rzeczywistości jako konsekwencji tego, co sam tworzy. Tym samym świat staje się taki jakim jest on od wewnątrz. Porządkowanie siebie, codzienny „recykling osobisty” wszystkich swych przestrzeni pozwala na wspieranie nieustannego równoważenia siebie (homeostazy ustrojowej na wszystkich poziomach). Pozwala także na porządkowanie tego, co „zakodowano w nas” od dzieciństwa w systemie wychowania i edukacji, odkodowywania wadliwych przekonań, sposobu myślenia i reagowania, a tym samym przywraca mu autentyczność, to kim jest, jego duchową naturę, łącząc go z innymi ludźmi i światem jaką istotną część całości (jedności) wszystkiego i wszystkich. Tym samym my, jako indywidualne jednostki, mamy wpływ nie tylko na nasze zdrowie (i choroby), możemy je uzdrowić sami, włączając mechanizmy autoregulacyjne. Jesteśmy w stanie, poprzez zmianę siebie, zmienić stan świata, działając dla dobra zarówno swego, jak i przyszłych pokoleń, zmieniając przez to jakość życia na Ziemi już od zaraz. FIBROMIALGIA. A jeśli istnieje nadzieja na wyzdrowienie? Ewa Danuta Białek Pierwszy poradnik dla kobiet po 45 roku życia, cierpiących na jedną z chorób cywilizacyjnych, o trudnych do zdiagnozowania objawach, zaliczanych do chorób reumatycznych o nieznanej etiologii — FIBROMIALGII. Oparta na autentycznym przypadku i zastosowanych komplementarnych metodach wspierania holistycznego (całościowego) zdrowia, opisana przez długoletniego naukowca w dziedzinie medycyny/immunologii/promocji zdrowia, wypraktykowana na sobie z pozytywnymi skutkami. Pozwala na szerokie widzenie zarówno przyczyn (korzeni choroby), jak i skutków oraz całościowe podejście do wspierania zarówno tego, co uszkodzone, zaniedbane, nieświadome, jak i tego, co nadal zdrowe i pełne życia. Polecana dla kobiet mających problemy ze zdrowiem, a szczególnie odczuwających bóle o nieznanym pochodzeniu, nie poddające się konwencjonalnemu leczeniu. Polecana przede wszystkim dla tych, które straciły poczucie sensu życia, kierunku i celu, ale w głębi siebie czują, że jest coś więcej, zarówno w swych dolegliwościach jak i rozumieniu ich sensu; także dla tych, które są na rozstajach dróg i widzą wszystko w czarnych barwach, unikają ludzi i uciekają przed sobą; jak i dla tych, które nie mogą pozbierać się po rozstaniu z partnerem i powoli zagłębiają się w depresję, bo uważają, że nikt ich nie kocha, co nasila ich objawy bólowe i depresyjne. Książka odbudowuje nadzieję nie tylko na poprawę jakości życia i znalezienia jego sensu, ale także na uzdrowienie korzeni dolegliwości. Pokazuje przestrzeń dla własnych decyzji i wyborów zdrowia czy choroby.. PSYCHOSOMATYCZNE, EMOCJONALNE I DUCHOWE ASPEKTY CHORÓB ZE STRESU (Choroby z autoimmunoagresji) Ewa Danuta Białek Książka przynosząca fundamentalne zrozumienie przyczyn chorób cywilizacyjnych — zdeponowanych w ciele emocji, przechowywanych przez lata (często od dzieciństwa), będących „bombą” ze spóźnionym zapłonem, działających z ukrycia autodestrukcyjnie ładunków. Dlatego choroby te noszą coraz częściej nazwę „chorób energetycznych”. Uzdrowienie ich jest wieloaspektowym oddziaływaniem na wszystkich poziomach siebie (fizycznym, mentalnym, emocjonalnym i duchowym. Tylko od nas zależy wybór — zdrowia czy choroby i tylko my możemy siebie z nich uzdrowić — poprzez podjęcie decyzji, co z tym zrobić.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/O_sensie_zycia-ebookRO/p0401294i040" target="_blank" title="O sensie życia [Ewa Danuta Białek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="O sensie życia [Ewa Danuta Białek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Easy One (Terma) - grzejniki łazienkowe\nSelect category Easy One (Terma)\nGrzejnik Easy One to minimalistyczna drabinka łazienkowa, stworzona do nowoczesnych pomieszczeń. Zasilana jest poprzez wodę (rurka zanurzeniowa) lub prąd - w standardzie znajduje się przymocowana na stałe stosowna grzałka.\nKaloryfer składa się z rur prostokątnych o wymiarach 30x40mm. Idealnie nadaje się do suszenia mokrych ręczników, bowiem każdy szczebel można w zasadzie wykorzystać jako normalny wieszak. Grzałka może znajdować się po prawej lub lewej stronie w zależności od wymagań klienta - rurka zanurzeniowa znajduje się zawsze na przeciwległym boku.\nDrabinka Easy to bardzo nowoczesny grzejnik, który może zostać pomalowany na dowolny kolor z palety specjalnej firmy Terma, a użytkownik nie musi nic dopłacać. Maksymalna temperatura pracy wynosi 82 st. C. Ciśnienie robocze może sięgać do 0,8 MPa.\nGrzałka One - funkcje i zalety:\nTimer - automatyczne wyłączenie grzania po 2 godzinach\nMożliwość ustawienia dwóch temperatur grzejnika\nNiski pobór prądu podczas czuwania\nMożliwość bezprzewodowej komunikacji\nZabezpieczenie przed nadmierną temperaturą kaloryfera\nEasy One 640 x 200\n1 227.54 PLN\t736.52 PLN\nEasy One 1280 x 200\n1 410.81 PLN\t846.49 PLN\nEasy One 1600 x 200\n1 594.08 PLN\t956.45 PLN\nEasy One 1920 x 200\n1 777.35 PLN\t1 066.41 PLN\nOstatnia aktualizacja: środa, 25 marzec 2020 20:14


Ochrona środowiska – KOMANDO FOKI\nŚrodowisko podwodne jest dla nas bardzo ważne i dlatego staramy się promować jego ochronę poprzez bezpłatne zajęcia prowadzone w szkołach.\nWspieramy się projektem AWARE, fundacji, która zrzesza ogromną liczbę nurków na całym świecie i pomaga w ochronie podwodnego świata, a przede wszystkim skupia się na ochronie zagrożonych gatunków rekinów.\nPodczas zajęć w szkołach rozmawiamy z dziećmi na temat zagrożeń podwodnego środowiska oraz o tym, co każdy z nas może zrobić, by im zapobiegać oraz pomagać w utrzymaniu wód naszej planety w jak najlepszym stanie.\nPodczas zajęć poruszamy kilka zagadnień:\n– kim są nurkowie i jaką rolę odgrywają w podwodnym środowisku?\n– dlaczego nurkowie mogą oddychać pod wodą?\n– prezentacja sprzętu do nurkowania.\n– znaki nurkowe – prezentacja w formie zabawy kilku znaków nurkowych, którymi nurkowie porozumiewają się pod wodą.\n– zagrożenia dla podwodnego świata i wspólne możliwości jego ratowania.\n– ochrona raf koralowych\n– czy rekiny są niebezpieczne? Ochrona rekinów.\n– podwodny świat – film (czas trwania około 7 minut)\n– podsumowanie zajęć z ochrony środowiska podwodnego\nZapraszamy wszystkie szkoły do wspólnej ochrony środowiska podwodnego.\nAktualnie prowadzimy zajęcia tylko w szkołach na terenie Warszawy i okolic.\nJeśli Twoja szkoła jest zainteresowana naszym projektem i chciałbyś, aby takie zajęcia zostały w niej przeprowadzone, napisz do nas. Jak najszybciej skontaktujemy się z Tobą i umówimy dogodny termin prezentacji.


« dnia: Grudzień 19, 2019, 02:57:32 »\nJeśli o mnie chodzi to ja zawsze korzystam z usług Kancelarii Adwokackiej Wojas Pawlak. Adwokat ma najszersze uprawnienia, do tego niejednokrotnie największą wiedzę. Poza tym warto sprawdzać w czym dany adwokat czy prawnik się specjalizuje i czy odpowiada to problemowi, z którym się zmagamy.\nPoród i połóg / Odp: Lubicie chodzić do ginekologoa?\n« dnia: Grudzień 10, 2019, 01:04:27 »\nJak mam być szczera to ja do żadnego lekarza chodzić nie lubię Ale akurat moja pani ginekolog, doktor Barbara Blicharczyk jest świetna. Prowadziła mnie całą poprzednią ciążę, prowadzi i teraz. Bardzo miła, konkretna osoba, na każde pytanie odpowie, doradzi. Także nie mogę narzekać\nBrzuchatkowe Pitu Pitu / Odp: Telefon\n« dnia: Listopad 21, 2019, 12:47:40 »\nDobre przygotowanie teoretyczne jest ważne ale kluczowym elementem moim zdaniem jest solidny serwis telefonu. Każdy wie ze smartfony są bardzo delikatne i np wymianę szybki warto zlecić komuś sprawdzonemu. Wiem ze w tym temacie oni mają doświadczenie https://wymianaszybkiiphone.pl\nWielorakie szczęście! / Odp: Wybór zabawek\n« dnia: Październik 01, 2019, 07:25:39 »\nTo prawda, wszystko co kupujemy dzieciom, a zwłaszcza zabawki powinny być dobrze i dokładnie dobierane. Co do samych zabawek, to warto zajrzeć do nich https://sklep-diabolo.pl znajoma ostatnio kupowała tam prezenty dla dzieci znajomych i wiem że byłą mega zadowolona z wyboru jak i samej jakości.\n« dnia: Maj 03, 2019, 03:15:02 »\nNa pewno meble dziecięce znajdziesz w każdym porządnym sklepie dziecięcym. U mnie w mieście jest ich cała masa więc mamy w czym wybierać.\nMama złota Rączka / Odp: Inwestowanie w mieszkania.\n« dnia: Kwiecień 25, 2019, 11:20:03 »\nMam trochę oszczędności i zastanawiam isę nad inwestycją w nieruchomość ale nie do końca się na tym znam. Słyszałam że w temacie mogą pomóc oni https://social.estate znajdą odpowiednią nieruchomość, która mieści się w naszym budżecie, i na której można jeszcze jak najwięcej zarobić.\nBrzuchatkowe Pitu Pitu / Odp: prezent na chrzciny dla dziecka\n« dnia: Kwiecień 24, 2019, 11:34:46 »\nBabskie lelum polelum / Odp: Szkoła kosmetyczna\n« dnia: Marzec 04, 2019, 07:31:37 »\nCo do sprawdzonej szkoły kosmetycznej, to na pewno zainteresują Cie ich kierunki https://www.szkolakosmetyczna.com.pl mojej znajomej córka tam chodzi i bardzo sobie chwali.\n« dnia: Marzec 04, 2019, 01:17:21 »\nJeżeli interesują Cię ciekawe meble dziecięce to całą masę eleganckich modeli znajdziesz w sieci. Wybór jest naprawdę ogromny, znajoma nie dawno zamówiła ciekawe mebelki w sieci, szybka przesyłka i dość niska cena.\nWychowanie / Odp: Czym zainteresować dziecko?\n« dnia: Marzec 01, 2019, 06:17:57 »\nKażde dziecko jest inne ale z zainteresowaniem raczej nie powinno być problemów. Znajdź jakiś sklep dziecięcy i poszukaj może jakiś interaktywnych zabawek ? Na moje dzieci to zawsze działało.\nBrzuchatkowe Pitu Pitu / Odp: Atrakcje w Polsce\n« dnia: Luty 18, 2019, 01:21:29 »\nJedną z atrakcji, która jest w okresie wakacyjnym to Spragnieni Lata https://spragnienilata.pl muzyka na żywo, sporo znanych artystów.\nBabskie lelum polelum / Odp: CO NA PARAPETOWKE?\n« dnia: Luty 14, 2019, 10:20:24 »\nZ reguł na parapetówkach sprawdza się alkohol, zastanów się np nad Cydrem Lubelskim https://cydrlubelski.pl idealnie sprawdzi sie na taką okoliczność. Bo jeżeli chodzi o prezenty do wystroju czy aranżacji domu/mieszkania to jest duże prawdopodobieństwo że nie trafimy w gust gospodarza.\nWażne rzeczy / Odp: Zdrowe kosmetyki na prezent\n« dnia: Luty 13, 2019, 12:42:44 »\nKosmetyki swoją drogą ale do prezentu warto dorzucić jakieś dobre wino, tutaj na pewno coś dobierzesz ciekawego https://www.prosecco.pl Wino to uniwersalny i użyteczny prezent dla każdego i praktycznie na każdą okoliczność.\nBrzuchatkowe Pitu Pitu / Odp: Inspiracje ogrodowe\n« dnia: Luty 11, 2019, 03:29:07 »\nCo do inspiracji ogrodowych, to większość szukam w sieci i staram sie dobrać najlepszą opcje dla siebie i swoich potrzeb. Ostatnio stanąłem na doborze solidnej bramy do ogrodzenia.\nBrzuchatkowe Pitu Pitu / Odp: Jakie okna? Drewniane czy PVC?\n« dnia: Luty 08, 2019, 03:05:25 »\nPo oknach przyjdzie czas na dobór dodatków okiennych, mnie w tym temacie zastanawiają rolety dzień noc na zamówienie, bo mam niestandardowe wymiary okien. Dobór dodatków jest bardzo istotny dlatego warto wszystko spokojnie przemyśleć i dobrać dla uzyskania efektu końcowego.


Sukcesy recytatorskie i literackie naszych uczennic – Szkoła Podstawowa nr 31 w Bydgoszczy\nSukcesy recytatorskie i literackie naszych…\nZnamy już wyniki V edycji Wojewódzkiego Konkursu Literackiego im. Tadeusza Nowakowskiego oraz V Wojewódzkiego Konkursu Recytatorskiego Prozy Tadeusza Nowakowskiego „Urzeczenia”. Patronat honorowy nad konkursami objęli Kujawsko-Pomorski Kurator Oświaty oraz Prezydent Miasta Bydgoszczy, zaś patronem medialnym jest bydgoska redakcja „Gazety Wyborczej”.\nZ wielką przyjemnością informujemy, że w tegorocznej edycji konkursu recytatorskiego wystąpienia uczniów naszej szkoły zostały wysoko ocenione przez jury.\nW kategorii klas 7-8 SP nagrodzone uczennice to:\nAntonia Ryczak – I miejsce,\nMaja Geppert – III miejsce,\nMaja Stachniuk – wyróżnienie.\nW kategorii klas 4-6 SP Irmina Marciniak zajęła II miejsce.\nW konkursie literackim II miejsce zdobyła Zuzanna Szczepańska.\nDumne polonistki 🙂\nKategorie: Aktualności, Sukcesy przedmiotowe 14 listopada 2021\nPoprzedniePoprzedni wpis:Konkurs pt. „Najpiękniejsza ozdoba bożonarodzeniowa”NastępneNastępny wpis:Wyniki konkursu z języka angielskiego


Dom lublin bezpośrednio - Trovit\nTrovit Dom Województwo lubelskie Lublin Dom lublin bezpośrednio\nDom lublin bezpośrednio\nOtrzymuj nowe ogłoszenia przez email dom lublin bezpośrednio\nPodobne wyszukiwania "dom lublin bezpośrednio":\nmieszkanie ul kalinowszczyzna lublin bezpośrednio\nmieszkania lublin 2 pokoi\nmieszkanie sprzedaz elbląg bezpośrednio\nmieszkanie 3 pokojowe lublin czuby bezpośrednio\nmieszkanie wigilijna lublin\nmieszkania sprzedaz zielone zacisze\nDom, Lublin, 214.00 m², sprzedam dom\nDom, Lublin, domy. 3 kondygnacyjny dom z możliwością rozbudowy do 4 lub podziału na mieszkania, spokojna okolica, Lublin, Dziesiąta Działka...\nDom, Lublin, Al. Warszawska, 35.00 m², sprzedam dom\nDom, Lublin, domy, Al. Warszawska. Dom, Aleje Warszawskie, 200m2 działki, 35m2 powierzchni Dom Z działką w cenie niewielkiego mieszkania...\nDom, Lublin, 485.00 m², sprzedam dom\nDom, Lublin, domy. Okazja cenowa. Luksusowy dom typu rezydencjonalnego w południowej części Lublina, zaprojektowany w tradycyjnym stylu...\nMieszkanie, Lublin, 144.00 m², sprzedam mieszkanie\nMieszkanie, Lublin, mieszkania. Wyjątkowy apartament na czechowie z ogromnym tarasem. Prawie jak dom. Kapitalna lokalizacja! Czechów os...\nDom 130 m², Lublin\nZemborzyce, Lublin, Lublin, Województwo lubelskie\nDom dla rodziny (4 sypialnie oraz salon). Nowoczesny i komfortowy Na sprzedaż nowoczesny i komfortowy dom jednorodzinny, wolno stojący...\nDo sprzedaży jednorodzinny dom z użytkowym poddaszem, o powierzchni użytkowej 99,1 m2, położony w atrakcyjnej lokalizacji w Lublinie, w...\nDom, Lublin, Władysława Kunickiego, 579.00 m², sprzedam dom...\nDom, Lublin, domy, Władysława Kunickiego. Nieruchomość na cele inwestycyjne w śródmiejskiej strefie Lublina bezpośrednio przy ulicy o dużym...\nDom, Kalinówka, 140.00 m², sprzedam dom\nDom, Kalinówka, domy. Oferuję nowy dom wolnostojący w stanie deweloperskim. Usytuowany na działce o powierzchni 915 m2 położonej w cichym i...\nDom, Garwolin, Księcia Janusza, 125.00 m², sprzedam dom\nDom, Garwolin, domy, Księcia Janusza. Ogłoszenie bezpośrednie. BEZ PROWIZJI Eleganckie, nowoczesne segmenty w Garwolinie, w bardzo cichej i...\nDom, Trębaczów, 140.00 m², sprzedam dom\nDom, Trębaczów, domy. Dom położony w połowie drogi pomiędzy Lublinem a kopalnią węgla kamiennego w Bogdance, w miejscowości Trębaczów. 3,5 km...\nDom 256 m², Lublin\nMint property prezentuje wspaniałą nieruchomość. Dom wolnostojący z potencjałem inwestycyjnym. Rozbudowany i wyremontowany w 2019r. O pow...\nPrzedmiotem sprzedaży jest dom o powierzchni 240m na prostokątnej, ogrodzonej działce. Nieruchomość usytuowana jest w bezpośrednim sąsiedztwie...\n3279- - m², Lublin\nGwarancja bezpiecznej transakcji tylko z pośrednikiem! Dom ok 70m2 do remontu w Lublinie! Dom drewniany, obmurowany cegłą, parterowy...\nNieruchomość zlokalizowana na obrzeżach Lublina, w spokojnej okolicy, bezpośrednio przy drodze asfaltowej. Dom wolno stojący o pow. Ok 120m2...\nSprzedam dom, 160m2, Lublin, lubelskie\n...oferty w rozumieniu kodeksu cywilneg o. Zapraszamy do naszego biura sprzedaży: ul. Wróbla 68, Lublin. Oferta wysł ana z systemu Galactica Virgo\nMotycz Góry 110 m², Lublin\nBezpośrednio dom wolnostojący. Elegancki i przestrzenny. 5 pokoi wielkość 57m2+37m2/działka 430-530m2 Cena: od 499.000 zł. Zarezerwuj już...\nMotycz Góry 71 m², Lublin\nPrzedsprzedaż nowej inwestycji. Cisza, zieleń i blisko centrum jednocześnie zakup bezpośrednio od dewelopera. Bez prowizji, bez podatku pcc...\nLublin, 874 m2\n...mieszkania. Komunikację w budynku zapewnią klatki schodowe. W części budynku A wejścia do dwóch mieszkań oraz do dwóch sklepów bezpośrednio...\n-Inwestycja. Okazja-. Prezentujemy do sprzedaży kamienicę położoną w Lublinie w bliskiej odległości do Centrum Miasta o powierzchni 623 m2 wybudo\nPolecam do sprzedaży wolnostojący dom o powierzchni 101 m 2, podpiwniczony na działce o powierzchni 1461 m 2. Zestawienie pomieszczeń: 3...\nDom wolnostojący w Lublinie, na Sławinie przy ul. Sławinkowskiej o powierzchni użytkowej 287 mkw. Wysoki standard wykończenia, nowoczesne...\nDom Bliźniak o powierzchni całkowitej 195 m2 i użytkowej 156,6 m2 na działce o pow. 650m2 w Jakubowicach Konińskich. Parter: wiatrołap. 3,27...\nDom na sprzedaż (woj. Lubelskie). Lublin, Bronowice, 950...\nOferuję parterowy dom wolnostojący z ogródkiem oraz poddaszem użytkowym. Łączna powierzchnia 164m2. Nieruchomość zlokalizowana jest w Lublinie...\nBądź pierwszy, który otrzyma najnowsze ogłoszenia dla dom lublin bezpośrednio


■■ UE i niebezpieczne iluzje |\n■■ UE i niebezpieczne iluzje\nPosted in ■ aktualności, ■ odkłamujemy HISTORIĘ, ■ różne by Maciejewski Kazimierz on 5 sierpnia 2016\nRząd PiS przez wiele miesięcy łudził się, że jak spełni większość zaleceń Komisji Weneckiej, to Komisja Europejska skłoni polską opozycję do przyjęcia kompromisu.\nDla wielu Polaków było od dawna wiadomo, że KE nie jest zainteresowana jakimkolwiek kompromisem w Polsce, ponieważ prawicowy rząd Beaty Szydło uwiera ją niczym cierń w oku. Unijni przywódcy nigdy się nie pogodzą z tym, że w Polsce do władzy doszła opcja starająca się przewodzić grupie państw Europy Środkowo-Wschodniej, przedstawiająca własne zdanie, broniąca swoich interesów, sprzeciwiająca się relokacji muzułmańskich emigrantów. Nic nie dadzą umizgi. Każdy, kto trzeźwo chodzi po ziemi zdawał sobie sprawę, że z chwilą zakończenia referendum w sprawie, Brexitu, Unia Europejska, zajmie się na serio znienawidzonym rządem Beaty Szydło. Nie musieliśmy długo czekać by poczuć, co znaczy, unijna niechęć.\nPodczas trwających Światowych Dni Młodzieży wielu Polaków myślało, że sprawa polskiego Trybunału Konstytucyjnego przestanie być głównym problemem Unii Europejskiej. Tak się jednak nie stało. Mimo, ze premier B. Szydło poszła na nieprawdopodobnie głęboki kompromis w sprawie Trybunału Konstytucyjnego Frans Timmermans poinformował, że Komisja Europejska „przyjęła zalecenia dla Polski dotyczące rządów prawa”. Rekomendowała: wykonanie orzeczeń TK z grudnia 2015 r. (dotyczą zaprzysiężenia i dopuszczenia do orzekania trzech sędziów TK wybranych legalnie przez poprzedni Sejm); opublikowanie i wykonanie orzeczenia TK z 9 marca 2016 r. w sprawie tzw. ustawy naprawczej PiS, uznające tę ustawę za niekonstytucyjną oraz by wszystkie nowe akty prawne w Polsce powstawały z poszanowaniem wyroków TK.\nNa zrealizowanie zaleceń naprawczych Komisja Europejska dała Polsce trzy miesiące. Ostrzegła, że jeżeli nie zostaną wykonane, to będzie musiała zadecydować, czy sięgnąć po dyscyplinujący artykuł 7 – zgodnie, z którym może stwierdzić „wyraźne ryzyko poważnego naruszenia” podstawowych wartości.\nPoinformowała również, że „Komisja jest gotowa do prowadzenia konstruktywnego dialogu z rządem polskim”. Jak widać konstruktywny dialog ma polegać na zrealizowaniu w 100 procentach żądania polskiej opozycji. Jest to kolejny szantaż ze strony KE.\nZatkało mnie, gdy przeczytałam umieszczony na stronie internetowej MSZ komunikat: „W związku z dzisiejszą decyzją Komisji Europejskiej informujemy, że działania KE podjęte przed wejściem w życie nowej ustawy o Trybunale Konstytucyjnym są zdecydowanie przedwczesne. Narażają KE na utratę autorytetu, koniecznego do pełnienia opisanych w traktatach funkcji”.\nNa zalecenia KE wypowiedziało się wielu polityków m. in.:\nJacek Sasin, poseł PiS, który w Telewizji Republika w programie „Prosto w Oczy” (27.07.2016) stwierdził m.in.:\n(…) Europa ma gigantyczne problemy z terroryzmem, z wyjściem Wielkiej Brytanii, z narastającym eurosceptycyzmem. Biurokraci europejscy rozpaczliwie poszukują zastępczego tematu, który pozwoli zająć się im Polską, (…) Jest to droga do zatracenia się UE”.\nPoseł Robert Winnicki z Ruchu Narodowego powiedział: „Omawianie kryzysu konstytucyjnego w Polsce, kiedy Unia Europejska wstrząsana jest serią tak poważnych wydarzeń, pokazuje, że KE jest oderwana od rzeczywistości”.\nEuroposeł Zbigniew Kuźmiuk w artykule „Komisja Europejska nie skorzystała z okazji, aby w sprawie Polski siedzieć cicho” napisał: „Wszczęcie procedury przez KE jak już dowodziło wielu ekspertów nie ma żadnego umocowania prawnego w kompetencjach tego ciała (mieli do tej procedury poważne wątpliwości nawet prawnicy innej instytucji Rady Europejskiej), a już wdrożenie jej kolejnego etapu i sformułowanie zaleceń dla Polski, wygląda na kompletne oderwanie od rzeczywistości brukselskich urzędników”.\nPrzecież KE jak i cała UE już dawno utraciły autorytet. Jak może go posiadać, jeżeli widzimy asymetrię w traktowaniu Andrzeja Dudy, Recepa Tayyipa Erdogana, Angeli Merkel. Gdy Andrzej Duda nie zaprzysiągł trzech sędziów Unia uznała to za zamach na demokrację w Polsce. Gdy w Turcji pod przywództwem prezydenta Recepa Tayyipa Erdogana, nastąpiły masowe aresztowania sędziów, prokuratorów, dziennikarzy, nauczycieli, tym samym nastąpiło złamanie wszelkich standardów demokratycznych, to przewodniczący Parlamentu Europejskiego Martin Schulz napisał na Twitterze. „Cieszę się, że dzisiaj rano Turcja wróciła do praworządności”. Z kolei Unijni przywódcy milczą na temat Angeli Merkel, która zapraszając muzułmanów złamała wiele obowiązujących praw i przepisów unijnych.\nJacek Sasin, stwierdził, że zajęcie się Polską, „jest drogą do zatracenia się UE”, a Robert Winnicki i Zbigniew Kuźmiuk, że „KE jest oderwana od rzeczywistości”.\nUważam, że podejmowane działania przez KE, to nie jest „drogą na zatracenie” i KE nie jest „oderwana od rzeczywistości”. Są to konsekwentne działania, by spróbować pozbyć się państw Europy Środkowo-Wschodniej, a jeżeli się to nie uda, to tak je spacyfikować, by stały się bezwolne w rękach unijnych graczy jak to miało miejsce za rządów D. Tuska i E. Kopacz.\nPani premier B. Szydło, władze PiS jak i wszyscy ich zwolennicy i sympatycy powinni przestać żyć iluzjami, że uda się przekonać władze KE do swoich argumentów. Dopóki Unią rządzą ludzie pokroju Jeana-Claudea Junckera, Martina Schulza, Frans Timmermansa, Donalda Tuska wrogie nastawienie do prawicowego rządu nie minie.\nPolacy popierający PiS nie mogą żyć nadzieją, że jak premier B. Szydło i prezydent A. Duda będą ulegli to wszystko się powoli ułoży. Są to niebezpieczne iluzje prowadzące na manowce. Powinniśmy być przygotowani na to, że tak długo jak rządzić będzie PiS, Polska będzie nieustannie atakowana i szantażowana.\nMożliwość komentowania ■■ UE i niebezpieczne iluzje została wyłączona\n« ★☭ Rozkaz NKWD nr 00447 – 700 tys. wyroków śmierci\n■■ Wysadzono blok, by zdobyć dokumenty kompromitujące TW „Bolka”? »