Boski gniew - Jennifer L. Armentrout - ebook - Legimi online\nBoski gniew ebook\n4,4 (105 ocen)\nDla Kayleigh-Marie Gore, Momo Xiong, Valerie Fink,\nVi Nguyen i Angeli Messer wielkich fanek tej serii,\nktóre jako pierwsze odpowiadają na Twitterze.\nDla Brittany Howard i Amy Green z YA Sisterhood\nza to, że są takie niesamowite.\nI dla Greerów za to, że oficjalnie stali się\npierwszą rodziną serii Przymierze\nCzerwony jedwab przylgnął do moich bioder, skręcając się w ciasny, podkreślający moje kształty, gorset. Miałam rozpuszczone włosy, które spływały mi na ramiona niczym płatki egzotycznych kwiatów. Kiedy się poruszałam, światła sali balowej odbijały się od materiału sprawiając, że z każdym krokiem wyglądałam, jakbym płonęła.\nZatrzymał się, rozchylił usta, jakby sam widok sprawił, że nie był w stanie zrobić nic innego. Na mojej skórze pojawił się ciepły rumieniec. To się nie mogło dobrze skończyć – nie, kiedy znajdowaliśmy się w otoczeniu innych osób, a on patrzył na mnie tak wygłodniale. Tu było moje miejsce. Z nim. To była właściwa decyzja.\nDecyzja… której nie podjęłam.\nTancerze zwolnili wokół mnie, ich twarze skrywały wspaniałe, ozdobione klejnotami maski. Natarczywa, wygrywana przez orkiestrę melodia wsiąknęła w moje ciało i kości, gdy tancerze się rozstąpili.\nNic nas nie dzieliło.\nPróbowałam złapać dech, jednak skradł nie tylko moje serce, ale również jakże potrzebne powietrze.\nStał ubrany w czarny smoking, skrojony na miarę tak, aby podkreślał twarde kontury jego ciała. Krzywy uśmieszek, pełen łobuzerstwa i psoty wykrzywiał mu usta, gdy skłonił się i wyciągnął ku mnie rękę.\nNogi mi się trzęsły, gdy postawiłam pierwszy krok. Migoczące światła nade mną wskazały drogę do niego, ale odnalazłabym go w ciemności, gdyby to było konieczne. Bicie jego serca brzmiało jak moje.\nUśmiech na jego twarzy się poszerzył.\nTo zachęta, której potrzebowałam. Ruszyłam ku niemu, a suknia płynęła za mną niczym rzeka szkarłatnego jedwabiu. Wyprostował się, chwycił mnie w talii, a ja objęłam go za szyję. Wtuliłam twarz w jego tors, chłonąc zapach słonego oceanu i palonych liści.\nWszyscy się nam przyglądali, ale to nie miało znaczenia. Byliśmy we własnym świecie, gdzie liczyło się jedynie to, czego chcieliśmy, czego pragnęliśmy od tak dawna.\nZaśmiał się głęboko, gdy mnie obrócił. Moje stopy nie dotykały nawet podłogi sali balowej.\n– Tak lekkomyślna – mruknął.\nUśmiechnęłam się w odpowiedzi, wiedząc, że potajemnie uwielbia to we mnie.\nPostawił mnie, wziął za rękę, drugą umieszczając na moich lędźwiach. Ponownie się odezwał cichym, uwodzicielskim głosem:\n– Wyglądasz przepięknie, Alex.\nSerce mi urosło.\n– Kocham cię, Aidenie.\nPocałował mnie w czubek głowy, a potem zaczęliśmy się szybko obracać. Dołączyły do nas pary na parkiecie, udało mi się dostrzec szerokie uśmiechy oraz dziwne oczy pod maskami – oczy całkowicie białe, bez źrenic. Zrodził się niepokój. Te oczy… Wiedziałam, co oznaczały. Pląsaliśmy do rogu, gdzie usłyszałam dochodzący z ciemności cichy krzyk.\nSpojrzałam w mroczny kąt sali balowej.\n– Ciii. – Przesunął dłonią po moim kręgosłupie, po czym skierował ją na kark. – Kochasz mnie?\n– Tak. Tak. Kocham cię najbardziej na świecie.\nJego uśmiech zblakł.\n– Kochasz mnie bardziej niż jego?\nZnieruchomiałam w jego nagle luźnym uścisku.\n– Bardziej niż kogo?\n– Jego – powtórzył. – Kochasz mnie bardziej niż jego?\nPrzeniosłam wzrok do ciemnego kąta. Stał tam mężczyzna zwrócony plecami do nas. Przyciskał się do kobiety, jego usta znajdowały się na jej szyi.\n– Kogo? – Próbowałam się przysunąć, ale mnie trzymał. Poczułam niepewność, gdy w srebrzystych oczach dostrzegłam rozczarowanie. – Co się stało, Aidenie?\n– Nie kochasz mnie. – Zabrał ręce i się odsunął. – Nie kiedy jesteś z nim, wtedy wybierasz jego.\nMężczyzna obrócił się twarzą do nas. Seth się uśmiechnął, w jego oczach odmalowały się mroczne obietnice. Obietnice, na które się zgodziłam, które wybrałam.\n– Nie kochasz mnie – powtórzył Aiden, znikając w cieniu. – Nie możesz. Nigdy nie mogłaś.\nByło już za późno. Tańczący zbliżyli się i zatonęłam w morzu sukni i szeptanych słów. Odpychałam ich, ale nie mogłam się wydostać, nie mogłam znaleźć ani Aidena, ani Setha. Ktoś mnie szturchnął, więc upadłam na kolana, a czerwony jedwab się rozdarł. Wołałam chłopaków, ale żaden nie odpowiedział. Zagubiona wpatrywałam się w morze ukrytych za maskami twarzy, gapiłam się w dziwne oczy. Znałam je.\nNależały do bogów.\nPoderwałam się na łóżku, zlana potem, gdy serce próbowało wyskoczyć mi z piersi. Minęła dłuższa chwila, nim wzrok przywykł do ciemności i rozpoznałam nagie ściany pokoju w internacie.\n– Co jest? – Grzbietem dłoni otarłam mokre, gorące czoło. Zacisnęłam mocno powieki.\n– Hmm? – mruknął nie do końca rozbudzony Seth.\nKichnęłam dwukrotnie w odpowiedzi.\n– Seksownie. – Macał na ślepo w poszukiwaniu pudełka chusteczek. – Nie wierzę, że nadal jesteś chora. Proszę.\nWzdychając, wzięłam opakowanie i przycisnęłam do piersi, wyjmując z niego kilka sztuk.\n– To twoja wina… Apsik! To twój głupi pomysł pływania w… Apsik! Wodzie, która miała tylko pięć stopni, kretynie.\n– Ja nie zachorowałem.\nWytarłam nos, czekając, by mieć pewność, że już nie będę kichać, po czym upuściłam pudełko na podłogę. Przeziębienie było paskudne jak tyłek daimona. W całym moim siedemnastoletnim życiu nigdy nie zachorowałam – aż do teraz. Nie wiedziałam nawet, że mogę coś złapać.\n– Czyż nie jesteś tak cholernie wyjątkowy?\n– Wiesz o tym – padła przytłumiona odpowiedź.\nObróciłam się i spojrzałam ze złością na Setha. Wyglądał niemal normalnie, spoczywając na poduszce – mojej poduszce. Nie jak ktoś, kto miał się stać zabójcą boga w mniej niż cztery miesiące. Dla naszego świata Seth był prawie jak mityczny stwór: piękny, ale zabójczy.\n– Miałam dziwny sen.\nChłopak obrócił się na bok.\n– No weź. Wracaj do spania.\nOd naszego powrotu tydzień temu z Catskills, nie odstępował mnie na krok jak nigdy wcześniej. Nie żebym nie rozumiała dlaczego. Po ataku furii i tym, że zabiłam czystokrwistego, zapewne już nigdy nie spuści mnie z oka.\n– Naprawdę musisz zacząć sypiać we własnym łóżku.\nObrócił nieznacznie głowę. Na jego twarzy pojawił się zaspany uśmieszek.\n– Wolę twoje.\n– A ja bym wolała, żebyśmy obchodzili tu Boże Narodzenie, bym dostała prezenty i mogła śpiewać kolędy, ale niestety nie mogę mieć tego, czego pragnę.\nSeth mnie pociągnął, a jego ciężka ręka spoczęła na moich plecach.\n– Alex, ja zawsze dostaję to, czego chcę.\n– Śniłeś mi się.\nOtworzył bursztynowe oko.\n– Powiedz, proszę, że byliśmy nadzy.\nWestchnął głośno i się zbliżył.\n– Rozumiem, że nie.\n– Dobrze rozumiesz. – Nie mogąc zasnąć, przygryzłam wargę. Martwiłam się tak wieloma rzeczami, że myśli wirowały w mojej głowie. – Seth?\nPrzyglądałam się, jak opadł głębiej w poduszkę. W takim Secie było coś czarującego. Był wrażliwy i chłopięcy, czego brakowało mu, gdy w pełni się rozbudzał.\n– Co się stało, gdy walczyłam z furiami?\nJego oczy zmieniły się w wąskie szparki. To pytanie zadałam mu już kilkakrotnie od powrotu do Karoliny Północnej. Siła i moc, jaką się wykazałam w obliczu bogów, były czymś, co mógł osiągnąć tylko Seth jako w pełni rozwinięty apolion.\nA ja jako nieprzebudzona półkrwista? Nie za bardzo. W walce z furiami powinnam polec z kretesem.\nSeth zacisnął na chwilę usta.\n– Śpij, Alex.\nNie chciał mi odpowiedzieć. Znowu. Pojawiły się złość i frustracja. Zrzuciłam z siebie jego rękę.\n– Masz paranoję. – Dłoń wróciła na mój brzuch.\nPróbowałam wykręcić się z jego uścisku, ale go wzmocnił. Zgrzytając zębami, obróciłam się na bok i ułożyłam koło niego.\n– Nie mam żadnej paranoi, dupku. Coś tam się stało. Mówiłam ci. Wszystko… wszystko było bursztynowe. Jak twoje oczy.\n– Słyszałem, że niektórym w sytuacjach stresowych wyostrza się siła i zmysły.\n– To nie było to.\n– I że niektórzy pod presją mają halucynacje.\nZamachnęłam się, ale nie trafiłam w jego głowę.\n– Nie miałam halucynacji.\n– Nie wiem, co ci powiedzieć. – Seth uniósł rękę i przewrócił się na plecy. – A tak w ogóle, pójdziesz rano na lekcje?\nNatychmiast pojawiło się nowe zmartwienie. Lekcje oznaczały spotkanie ze wszystkimi – z Olivią – bez mojego przyjaciela. Poczułam ucisk w piersi. Opuściłam powieki, ale pojawiła się pod nimi blada twarz Caleba, szeroko otwarte niewidzące oczy i sztylet Przymierza, który tkwił głęboko w jego piersi. Wydawało się, że to, jak naprawdę wyglądał, pamiętałam tylko w snach.\nSeth usiadł i poczułam, że spojrzeniem wywierca mi dziurę w plecach.\nNie znosiłam naszej nadnaturalnej więzi – absolutnie nienawidziłam tego, co mu oddawałam. Nie istniało już coś takiego jak prywatność. Westchnęłam.\n– Tak, pójdę rano na zajęcia. Marcus wpadnie w szał, gdy wróci i dowie się, że nie chodziłam do szkoły. – Opadłam na plecy. – Seth?\nObrócił głowę w moją stronę. Jego oblicze spowijały cienie, ale oczy jaśniały w ciemności.\n– Kiedy według ciebie wrócą? – Miałam na myśli Marcusa, Luciana i… Aidena. Oddech uwiązł mi w piersi. Działo się tak, ilekroć myślałam o protektorze i tym, co dla mnie zrobił – co zaryzykował.\nSeth ułożył się na boku i wziął mnie za prawą rękę. Splótł ze mną palce. Skóra zamrowiła w odpowiedzi. Znak apoliona – ten, który nie powinien znajdować się na mojej dłoni – stał się ciepły. Wpatrywałam się w nasze złączone ręce. Nie zdziwiłam się, gdy pojawiły się słabe linie – tak samo, jak runy wijące się po przedramieniu Setha. Obróciłam głowę i zobaczyłam, że dotarły do jego twarzy. Jego oczy się rozjaśniły. Ostatnio często się to działo – zarówno ukazywały się znaki, jak i jaśniały mu oczy.\n– Lucian mówił, że wrócą niedługo, zapewne dziś wieczorem. – Bardzo powoli przesunął opuszką kciuka po linii runy. Podwinęły mi się palce u stóp, drugą ręką ścisnęłam koc. Seth się uśmiechnął. – Nikt nie mówił o czystokrwistym strażniku. A Dawn Samos już tu jest. Wygląda na to, że urok rzucony przez Aidena zadziałał.\nMiałam ochotę uwolnić rękę. Ciężko mi było się skoncentrować, kiedy Seth bawił się runą na mojej skórze. Oczywiście o tym wiedział. I cieszył się tym jak głupi.\n– Nikt nie wie, co się naprawdę stało. – Kciukiem śledził teraz poprzeczną linię. – I niech tak pozostanie.\nZamknęłam oczy. To, jak zginął strażnik musiało pozostać tajemnicą, inaczej będziemy mieć z Aidenem poważne kłopoty. Nie tylko zabawialiśmy się w lecie – po czym wyznałam mu miłość, co było całkowicie zakazane – ale w samoobronie zabiłam czystokrwistego. I Aiden użył uroku na dwóch czystokrwistych, by to zatuszować. Zabicie Hematoi przez półkrwistego oznaczało śmierć bez względu na sytuację, a czystokrwiści nie mogli używać uroku wśród swoich. Jeśli cokolwiek zostałoby ujawnione, mielibyśmy przerąbane.\n– Myślisz? – zapytałam szeptem.\n– Tak. – Jego ciepły oddech owiał moją skroń. – Śpij, Alex.\nPozwalając, by jego pieszczota na mojej dłoni mnie ukołysała, odpłynęłam do krainy snów, zapominając na chwilę o błędach i decyzjach, które podjęłam w ciągu ostatnich miesięcy. Jako ostatnie, przyszedł mi do głowy mój największy błąd – nie chłopak spoczywający obok mnie, ale ten, który nigdy nie mógł być mój.\nNormalnie nienawidziłam matematyki. Przedmiot wydawał mi się bezsensowny. Kogo obchodził Pitagoras, kiedy uczęszczało się do Przymierza, aby nauczyć się zabijać? Jednak dziś nienawidziłam tej lekcji wyjątkowo mocno.\nNiemal każdy się we mnie wpatrywał, nawet pani Kateris. Opadłam nisko na krześle, wtykając nos w książkę, której bym nie przeczytała nawet, gdyby pojawił się tu sam Apollo i mi to nakazał. Tylko jedno spojrzenie mnie interesowało, reszta mogła się walić.\nWzrok Olivii był ciężki, potępiający.\nDlaczego nie mogłyśmy zmienić miejsc? Po wszystkim, co zaszło, siedzenie obok niej było najgorszą torturą.\nPłonęły mi policzki. Dziewczyna mnie nienawidziła, obwiniała o śmierć Caleba. Ale przecież go nie zabiłam – zrobił to półkrwisty daimon. Byłam tylko tą, która namówiła go do wymknięcia się z internatu podczas godziny policyjnej, mając ku temu naprawdę dobry powód.\nW pewnym sensie była to jednak moja wina. Wiedziałam o tym i, na bogów, zrobiłabym wszystko, by to zmienić.\nZapewne wszyscy gapili się na mnie ze względu na wybuch dziewczyny na pogrzebie. Jeśli prawidłowo pamiętam, wykrzyczała coś jak: „Jesteś apolionem”, gdy się w nią wpatrywałam.\nW nowojorskim Przymierzu w Catskills półkrwiści uważali, że byłam fajna, ale tutaj… nie za bardzo. Kiedy patrzyłam uczniom w oczy, nie odwracali głów wystarczająco szybko, aby ukryć niepokój.\nKiedy lekcja dobiegła końca, wrzuciłam podręcznik do plecaka i pospieszyłam do drzwi, zastanawiając się, czy podczas następnej Deacon będzie ze mną rozmawiał. Bracia St. Delphi byli swoimi przeciwieństwami niemal we wszystkim, ale obaj wydawali się postrzegać półkrwistych jako równych sobie – co było rzadkie pośród Hematoi.\nSzepty podążały za mną korytarzami. Ignorowanie ich było trudniejsze, niż sobie wyobrażałam. Każda komórka w moim ciele domagała się, bym się z nimi skonfrontowała. I co miałabym zrobić? Rzucić się na nich, jak szalona małpa i ich pobić? Tak, to nie przysporzyłoby mi żadnych fanów.\n– Alex! Czekaj!\nSerce mi się ścisnęło na dźwięk głosu Olivii. Przyspieszyłam, praktycznie przepychając się pomiędzy kilkoma młodszymi półkrwistymi, którzy wpatrywali się we mnie szeroko otwartymi, przerażonymi oczami. Dlaczego się mnie bali? Nie byłam tą, która niedługo miała stać się zabójcą boga. Ale w Setha wpatrywali się, jakby był ich bóstwem. Jeszcze kilkoro drzwi i mogłam skryć się na zajęciach z „Prawd i Legend”.\nRozpoznałam jej ton. Takiego samego używała, ilekroć kłóciła się z Calebem – był pełen determinacji i uporu.\nZnajdowała się tuż za mną, a ja byłam zaledwie krok od klasy. Nie miałam jednak do niej dotrzeć.\n– Alex – powiedziała – musimy porozmawiać.\n– Nie zamierzam w tej chwili. – Ponieważ oskarżenie, że jestem winna śmierci Caleba, naprawdę nie znajdowało się na szczycie listy tego, co chciałam dziś usłyszeć.\nOlivia złapała mnie za rękę.\n– Alex, muszę z tobą porozmawiać. Wiem, że jesteś zła, ale nie tylko tobie go brakuje. Byłam jego dziewczyną…\nPrzestałam myśleć. Obróciłam się, upuściłam plecak pośrodku korytarza i chwyciłam ją za szyję. W sekundę przyparłam ją do ściany, aż stanęła na czubkach palców. Wytrzeszczając oczy, chwyciła mnie za rękę, którą próbowała od siebie odsunąć.\nŚcisnęłam odrobinę mocniej.\nKątem oka dostrzegłam Leę, która nie miała już ręki na temblaku. Ten sam daimon, który zabił Caleba, złamał jej kości. Lea przysunęła się, jakby chciała interweniować.\n– Słuchaj, rozumiem – szepnęłam ochryple. – Kochałaś Caleba. Ale ja również. I też mi go brakuje. Gdybym mogła cofnąć się w czasie i zmienić wydarzenia tamtej nocy, zrobiłabym to. Ale nie mogę. Zatem proszę, zostaw mnie…\nKtoś nagle złapał mnie w talii i odrzucił na dobre dwa metry. Olivia zjechała po ścianie, pocierając szyję.\nObróciłam się i jęknęłam.\nLeon, król nienagannego wyczucia czasu, piorunował mnie właśnie wzrokiem.\n– Potrzebujesz profesjonalnej niańki.\nOtworzyłam usta, ale zaraz je zamknęłam. Biorąc pod uwagę sytuacje, do których niegdyś nie dopuścił, miał rację. Uświadomiłam sobie jednak to, co ważniejsze. Jeśli Leon wrócił, byli tu również mój wuj i Aiden.\n– Ty – wskazał na Olivię – do klasy. – Zwrócił uwagę na mnie. – A ty idziesz ze mną.\nGryząc się w język, podniosłam plecak z podłogi i zawstydzona przeszłam wzdłuż zatłoczonego korytarza. Dostrzegłam Luke’a, który jednak obrócił głowę, nim spostrzegłam wyraz jego twarzy.\nLeon udał się na schody – bogowie wiedzieli, jak je uwielbiałam – i nie odzywaliśmy się, aż dotarliśmy do holu. Zniknęły posągi furii, ale to puste miejsce sprawiło, że skurczył mi się żołądek. Wrócą. Byłam tego pewna. Pozostawało to tylko kwestią czasu.\nLeon górował nade mną. Gdy się zatrzymał, jego ponad dwumetrowa sylwetka składała się z samych mięśni.\n– Dlaczego za każdym razem, gdy cię widzę, zamierzasz zrobić coś, czego nie powinnaś?\n– Taki mam talent.\nNa jego twarzy zagościło niechętne rozbawienie, gdy wyjął coś z tylnej kieszeni. Wyglądało jak kawałek pergaminu.\n– Aiden prosił, żebym ci to dał.\nŻołądek mi się skurczył, gdy drżącymi palcami sięgnęłam po kartkę.\n– Wszystko z nim… w porządku?\n– Tak, Aidenowi nic nie jest.\nNie ukrywałam westchnienia ulgi, gdy obróciłam list. Został zapieczętowany oficjalnie wyglądającym znakiem odbitym w czerwonym laku. Kiedy uniosłam głowę, Leona już nie było. Kręcąc nią, podeszłam do marmurowej ławki i usiadłam. Nie miałam pojęcia, jakim cudem mężczyzna o tak dużym ciele mógł poruszać się niezauważenie. Powinna trząść się pod nim ziemia.\nZaciekawiona, wsunęłam palec pod wosk i złamałam pieczęć. Rozłożyłam kartkę i zobaczyłam na dole elegancki podpis Laadan. Rzuciłam okiem na treść, po czym wróciłam do początku i przeczytałam raz jeszcze.\nCzułam jednocześnie niebywałe ciepło i zimno. Zaschło mi w ustach, gardło się ścisnęło. Drżenie objęło palce, przez co papier dygotał. Wstałam, ale zaraz usiadłam. Trzy słowa odtwarzały się bez przerwy przed moimi oczami. Były wszystkim, co widziałam. I wszystkim, czego miałam teraz świadomość.\nTwój ojciec żyje.\nZ mocno bijącym sercem przemierzałam po dwa stopnie naraz. Widząc Leona w pobliżu gabinetu wuja, przyspieszyłam do biegu. Wyglądał na lekko zaniepokojonego, gdy mnie dostrzegł.\n– Co się stało, Alexandrio?\n– Aiden ci to dał?\n– Nie. Nie było zaadresowane do mnie.\nPrzycisnęłam list do piersi.\n– Wiesz, gdzie jest Aiden?\n– Tak. – Zmarszczył brwi jeszcze bardziej. – Wrócił wczoraj.\n– Gdzie teraz jest, Leonie? Muszę to wiedzieć.\n– Nie rozumiem, co mogłoby być tak ważnego, abyś przerywała mu trening. – Skrzyżował wielkie ręce na piersi. – I nie powinnaś być na lekcji?\nWpatrywałam się w niego przez chwilę, nim obróciłam się i ponownie puściłam biegiem. Leon nie był głupi, nie przez przypadek powiedział mi, gdzie znajduje się Aiden, ale nie miałam czasu, by zastanawiać się, dlaczego zachował się tak, a nie inaczej.\nJeśli Aiden trenował, wiedziałam, gdzie go znaleźć. Zimny, wilgotny wiatr owiał moje policzki, kiedy wypadłam na zewnątrz i ruszyłam ku arenie treningowej. Mlecznoszare niebo było typowe dla późnego listopada, przez co wydawało się, że lato odeszło tak dawno temu.\nZajęcia uczniów o niższym poziomie zaawansowania odbywały się w większych salach treningowych. Zza jednych drzwi dobiegł zniecierpliwiony warkot instruktora Romviego, a za nim moje szybkie kroki pustym korytarzem. Przy końcu budynku, naprzeciwko ambulatorium, do którego zabrał mnie Aiden po tym, jak Kain skopał mi tyłek na treningu, znajdowało się małe pomieszczenie wyposażone w niezbędne akcesoria i komorę izolacyjną.\nNie miałam jeszcze okazji w niej trenować.\nZerkając przez szparę w uchylonych drzwiach, dostrzegłam Aidena. Stał pośrodku maty, waląc w worek. Na jego skórze widoczny był pot, gdy zadawał ciosy, posyłając przyrząd na kilkadziesiąt centymetrów.\nW każdej innej sytuacji obsesyjnie bym go podziwiała, ale teraz zacisnęłam palce na liście. Wślizgnęłam się przez szczelinę i przemierzyłam pomieszczenie.\nObrócił się, jego szare oczy przybrały odcień burzy. Odsunął się o krok i przedramieniem otarł pot z czoła.\n– Alex, co… Co tu robisz? Nie powinnaś być na lekcji?\n– Czytałeś ten list?\nPosłał mi takie samo spojrzenie jak Leon.\n– Nie. Laadan poprosiła, abym przypilnował, żebyś go dostała.\nDlaczego powierzyła Aidenowi takie wieści? Nie mogłam tego zrozumieć, chyba że…\n– Wiesz, co zawiera?\n– Nie. Poprosiła mnie tylko, żebym ci go przekazał. – Pochylił się i podniósł ręcznik z maty. – Przyszłaś tu z powodu listu?\nWyrwało mi się to głupie, zupełnie niepotrzebne pytanie:\n– Dlaczego dałeś go Leonowi?\n– Sądziłem, że tak będzie lepiej.\nSpojrzałam na jego szyję. Znów znajdował się na niej cienki srebrny łańcuszek. Chciałam wiedzieć, dlaczego go nosił, skoro nie był facetem lubującym się w biżuterii. Skierowałam jednak wzrok na jego twarz.\nAiden obrócił głowę w moją stronę.\nPoczułam gorycz w ustach.\n– On żyje, Aidenie. I przez lata przebywał w nowojorskim Przymierzu. Był tam, gdy je odwiedziliśmy. – Wróciły emocje, które zrodziły się, gdy czytałam list. – Widziałam go, Aidenie. Wiem, że tak. To był ten sługa z brązowymi oczami. I wiedział… wiedział, że byłam jego córką. To właśnie z tego powodu musiał mi się tak dziwnie przyglądać. To zapewne dlatego tak się zachowywał, ilekroć się spotykaliśmy. Nie miałam pojęcia…\nAiden wyglądał jakoś blado.\nPodałam mu kartkę i przeczesałam drżącymi palcami włosy.\n– Wiesz, było w nim coś innego… Nie wyglądał na otumanionego eliksirem jak inni. A kiedy wychodziliśmy z Sethem, widziałam, jak walczył z daimonami. – Urwałam i nabrałam głęboko powietrza. – Po prostu nie wiedziałam, Aidenie.\nZmarszczył brwi, gdy czytał.\n– Na bogów – mruknął.\nOdwróciłam się od niego i objęłam się rękami. Żołądek znów mi się skurczył. Gniew zawrzał w żyłach.\n– Jest sługą… Pieprzonym sługą…\n– Wiesz, co to oznacza, Alex?\nStanęłam twarzą zwrócona do niego, zszokowana, gdy zauważyłam, jak blisko stoi. Jednocześnie poczułam woń perfum i słonej wody.\n– Tak. Muszę coś zrobić! Muszę go stamtąd wyciągnąć. Wiem, że go nie znam, ale to mój ojciec. Muszę coś zrobić!\nAiden wytrzeszczył oczy.\nTrzymając list w jednej ręce, złapał mnie drugą. Zakołysałam się na piętach.\n– Nie tutaj – polecił cicho.\nZdezorientowana i nieco zaskoczona faktem, że Aiden mnie dotykał, pozwoliłam wyprowadzić się do znajdującego się naprzeciwko gabinetu lekarskiego. Zamknął za nami drzwi na zamek. Poczułam ciepło, gdy uświadomiłam sobie, że znajdowaliśmy się sami w pomieszczeniu bez okien, a Aiden właśnie zablokował drzwi. Poważnie, musiałam zapanować nad sobą, bo to naprawdę nie był odpowiedni czas dla moich rozszalałych hormonów. Okej, w ogóle nie było dla nich czasu.\nAiden stanął twarzą do mnie, zaciskając zęby.\n– Coś ty sobie myślała?\n– Eee… – Odsunęłam się o krok. Nie było mowy, bym się przyznała. Ale zrozumiałam, że chłopak był na mnie zły… właściwie wściekły. – Co niby zrobiłam?\nPołożył list na stole, na którym niegdyś siedziałam.\n– Nie zrobisz niczego szalonego.\nZmrużyłam oczy, złapałam list i w końcu zrozumiałam, dlaczego się wkurzał.\n– Oczekujesz, że nie kiwnę palcem? I pozwolę, żeby ojciec zgnił jako sługa?\n– Musisz się uspokoić.\n– Uspokoić? Ten służący w Nowym Jorku to mój tata. Myślałam, że nie żyje! – Nagle przypomniałam sobie Laadan w bibliotece i sposób, w jaki mówiła o moim ojcu, jakby nadal żył. Poczułam gniew. Dlaczego mi nie powiedziała? Mogłam z nim porozmawiać. – Jak mam się uspokoić?\n– Nie wyobrażam sobie nawet, co przechodzisz lub o czym myślisz. – Zmarszczył brwi. – Cóż, tak, mogę sobie jednak wyobrazić, co chodzi ci po głowie. Chcesz wpaść do Catskills i go uwolnić. Wiem, że o tym właśnie myślałaś.\nOczywiście, że się domyślił.\nPrzysunął się, a jego oczy zmieniły się w lśniące srebro.\n– Nie. – Cofnęłam się, przyciskając list Laadan do piersi.\n– Muszę coś zrobić.\n– Wiem, że tak czujesz, ale, Alex, nie możesz wrócić do Catskills.\n– Nie wpadłabym tam. – Weszłam za stół, gdy podszedł. – Wymyślę coś. Może napytam sobie biedy. Telly mówił, że jeszcze jeden błąd i zostanę odesłana do Catskills.\nAiden mi się przyglądał.\nStół znajdował się w tej chwili pomiędzy nami.\n– Jeżeli tam wrócę, zdołam z nim porozmawiać. Muszę to zrobić.\n– Absolutnie nie – warknął.\n– Nie zdołasz mnie powstrzymać.\n– Chcesz się założyć? – Zaczął okrążać stół.\nNiespecjalnie. Zaciekłość w jego tonie podpowiedziała mi, że zrobi wszystko, aby mnie powstrzymać, co oznaczało, że muszę go przekonać.\n– To mój ojciec, Aidenie. Co byś zrobił, gdyby chodziło o Deacona?\nCios poniżej pasa, wiem.\n– Nigdy więcej nie waż się do niego odnosić, Alex. Nie pozwolę, abyś się zabiła. Mam gdzieś, kim dla ciebie jest. Nie pozwolę.\nPoczułam ucisk w gardle.\n– Nie mogę pozostawić go na pastwę takiego losu. Nie mogę.\nW jego stanowczym spojrzeniu odmalował się ból.\n– Wiem, ale nie jest wart twojego życia.\nOpuściłam ręce i zaprzestałam perswazji.\n– Jak możesz podejmować taką decyzję? – Popłynęły łzy, które tak usilnie starałam się zatrzymać. – Jak możesz być tak bierny?\nAiden milczał, położył dłonie na moich przedramionach i przyciągnął mnie do siebie. Zamiast wciągnąć mnie w objęcia, cofnął się pod ścianę i zsunął się po niej, zabierając mnie ze sobą. Znalazłam się w jego ramionach. Podwinęłam nogi, ręce zaciskając na jego koszulce.\nOddychałam płytko z bólem, który nie chciał odejść.\n– Mam dosyć tych, którzy mnie okłamują. Wszyscy kłamali na temat mamy. A teraz to? Myślałam, że on nie żyje. Na bogów, żałuję, że tak nie jest, bo śmierć byłaby lepsza niż to, przez co przechodzi. – Głos mi się załamał i po policzkach spłynęło więcej łez.\nAiden objął mnie mocniej, głaszcząc kojąco po plecach. Chciałam przestać płakać, bo było to słabe i upokarzające, ale nie mogłam nad tym zapanować. Odkrycie losu ojca było przerażające. Kiedy przestałam rzewnie szlochać, odsunęłam się nieco i uniosłam mokre oczy.\nWilgotne jedwabiste fale przylgnęły do czoła i skroni Aidena. Słabe oświetlenie pomieszczenia podkreśliło jego wydatne kości policzkowe i wargi, które zapamiętałam tak dawno temu. Aiden rzadko szeroko się uśmiechał, ale kiedy to robił, widok był oszałamiający. Zdarzyło się, że kilkakrotnie widziałam jego pełen uśmiech, ostatnim razem w zoo.\nPatrzyłam na niego i widziałam uśmiech po raz pierwszy od czasu, gdy wszystko zaryzykował, aby mnie chronić, po czym znów chciało mi się płakać. Mogłam postąpić inaczej? Rozbroić strażnika zamiast wbijać mu sztylet w pierś? I dlaczego Aiden użył uroku, by zamaskować to, czego dokonałam? Dlaczego miałby aż tak bardzo ryzykować?\nNic z tego jednak nie wydawało się w tej chwili istotne, nie po wiadomości o ojcu. Otarłam oczy.\n– Przepraszam… że się tak rozpłakałam przy tobie.\n– Nigdy za to nie przepraszaj – oznajmił. Spodziewałam się, że w którejś chwili mnie puści, ale wciąż otaczał mnie rękami. Wiedziałam, że nie powinnam, ponieważ później będzie okropnie bolało, ale pozwoliłam sobie na rozluźnienie.\n– Na wszystko tak gwałtownie reagujesz.\nOpuścił rękę i poklepał mnie po kolanie.\n– Reagujesz instynktownie. Natychmiast, gdy o czymś usłyszysz. Działasz, zamiast przemyśleć sprawę.\nWtuliłam twarz w jego tors.\n– To nie był komplement.\nPrzesunął dłoń na mój kark i wsunął palce w burzę moich włosów. Zastanawiając się, czy był świadomy swoich poczynań, wstrzymałam oddech. Zacisnął palce, trzymając mnie, żebym się nie odsunęła. Nie żebym to zrobiła – bez względu na to, jak było to złe, niebezpieczne czy głupie.\n– To nie była obelga – odparł cicho. – Tylko stwierdzenie tego, kim jesteś. Nie zatrzymujesz się, aby rozważyć niebezpieczeństwo tylko to, co właściwe. Ale czasami takie nie jest.\nZastanowiłam się nad tym.\n– Czy użycie uroku na Dawn i tym innym Hematoi było taką gwałtowną reakcją?\nNie odpowiadał przez czas, który wydawał się wiecznością.\n– To była najmądrzejsza i zarazem najgłupsza rzecz, ale nie mogłem zrobić nic innego.\nNie naciskałam. Odnalazłam spokój w jego ramionach, gdy głaskał mnie po plecach i nie chciałam być nigdzie indziej. Nie chciałam niszczyć tej chwili. W jego objęciach byłam dziwnie zadowolona. Mogłam oddychać. Czułam się bezpiecznie. Nikt inny tak na mnie nie działał. Aiden był moim osobistym antydepresantem.\n– Decyzja o byciu protektorem była podjęta gwałtownie? – szepnęłam.\nJego pierś uniosła się pod moim policzkiem.\n– Tak, była.\n– Żałujesz jej?\nChciałabym być czegoś tak pewna.\n– Nie wiem, co zrobić, Aidenie.\nOpuścił głowę, ocierając się o mój policzek. Jego skóra była gładka, ciepła, podniecająca, a jednocześnie kojąca.\n– Wymyślimy, jak się z nim skontaktować. Mówiłaś, że nie wyglądał na otumanionego eliksirem? Moglibyśmy posłać list do Laadan, a ona by mu go podała. To byłoby najbezpieczniejsze.\nMoje serce aż podskoczyło z zachwytu. Nadzieja wyrwała się spod kontroli i rozprzestrzeniła w moim wnętrzu.\n– Tak. Z łatwością mogę wysłać list do Laadan, przekazać jej wiadomość. To w tej chwili najpewniejsza droga.\nMiałam ochotę go uściskać, ale się powstrzymałam.\n– Nie. Gdyby cię złapano… Nie mogę do tego dopuścić.\nAiden zaśmiał się cicho.\n– Alex, złamaliśmy już zapewne każdą istniejącą zasadę. Nie martwię się o wpadkę przy przekazywaniu wiadomości.\nNie, nie złamaliśmy każdej…\nOdsunął się nieznacznie i poczułam na twarzy jego intensywne spojrzenie.\n– Myślałaś, że nie pomógłbym ci z czymś tak ważnym, jak to?\nNie otwierałam oczu, ponieważ miękłam od patrzenia na niego. Był moją słabością.\n– Sprawy… są inne.\n– Wiem, że są inne, Alex, ale zawsze będę przy tobie. Zawsze ci pomogę. – Urwał. – Jak możesz w to wątpić?\nOtworzyłam oczy jak idiotka. Natychmiast zostałam wessana. Wydawało się, że wszystko, co zostało powiedziane, wszystko, co wiedziałam, nie miało już znaczenia.\n– Nie wątpię – szepnęłam.\n– Czasami nie mogę cię zrozumieć.\n– Przeważnie sama siebie nie rozumiem. – Opuściłam wzrok. – Zrobiłeś już dla mnie tak wiele. A to, czego dokonałeś w Catskills? – Przełknęłam z trudem ślinę. – Na bogów, nigdy ci wystarczająco nie podziękuję.\n– Nie mów, że nie ma za co dziękować. – Uniosłam wzrok do jego oczu. – Uratowałeś mi życie, Aidenie, ryzykując własnym. Dziękuję.\nOdwrócił głowę, skupiając się na czymś ponad mną.\n– Mówiłem, że nie dopuszczę, by cokolwiek ci się stało. – Wrócił do mnie uwagą i w srebrnych tęczówkach zagościło rozbawienie. – Chociaż wydaje się to robotą na pełen etat. Kąciki moich ust drgnęły.\n– Wiesz przecież, że się staram. Dziś był dopiero pierwszy dzień, gdy wykazałam się względną głupotą. – Opuściłam fragment, gdy koczowałam w pokoju z paskudnym przeziębieniem.\n– Naprawdę nie chcesz wiedzieć.\nPonownie parsknął śmiechem.\n– Sądziłem, że Seth będzie cię trzymał z dala od kłopotów.\nSpięłam się, uświadamiając sobie, że odkąd przeczytałam list, ani razu nie pomyślałam o apolionie. Nie pomyślałam nawet o naszej więzi. Cholera.\nAiden westchnął głęboko i opuścił ręce.\n– Wiesz, co oznacza sytuacja z twoim ojcem, Alex?\nPróbowałam wziąć się w garść. Musiałam się uporać z ważnymi rzeczami. Ojcem, radą, Tellym, furiami, kilkunastoma wkurzonymi bogami i Sethem. Ale w głowie miałam papkę.\nAiden spojrzał na drzwi, jakby obawiał się wypowiedzieć tę myśl na głos.\n– Twój tata nie jest śmiertelnikiem. Jest półkrwistym.\nNie wróciłam na lekcję. Zamiast tego poszłam do internatu i usiadłam na łóżku. List znajdował się przede mną jak wąż gotowy wstrzyknąć jad. Czułam się skołowana, gdy dowiedziałam się, że tata żyje, ale teraz było mi głupio, że nie skojarzyłam faktów. Laadan nie napisała o tym. Oczywiście rozumiałam, dlaczego ominęła prawdziwą bombę atomową w tej krótkiej notce. Jak inaczej najwyższa rada mogłaby zapanować nad moim ojcem? I widziałam, jak walczył. Wymachiwał świecznikiem jak ninja.\nOjciec był półkrwistym – wyćwiczonym w boju. Do licha, był zapewne cholernym protektorem, co by wyjaśniało, w jaki sposób poznała go mama, zanim spotkała Luciana.\nTo czym, na bogów, byłam ja?\nOdpowiedź wydawała się zbyt prosta. Opadłam na plecy, gapiąc się tępo w sufit. Rety, chciałam pogadać o tym z Calebem, bo to nie mogła być prawda.\nDzieci dwójki Hematoi były wesołymi, małymi czystokrwistymi. Kiedy któreś z nich związało się z człowiekiem, potomstwo było użytecznymi półkrwistymi. Ale czysto- i półkrwisty? Taki związek był zakazany, stanowił tabu tak wielkie, że nie znałam przypadku, aby urodziło się dziecko będące… Czym?\nPoderwałam się, gdy serce mocniej mi zabiło. Po raz pierwszy, gdy Aiden był w moim pokoju w internacie i na niego spojrzałam – cóż, śliniłam się jak głupia, ale nieważne – zastanawiałam się, dlaczego od zarania dziejów związki pomiędzy czysto- a półkrwistymi są zakazane. Nie chodziło o strach przed jednookim Cyklopem, ale jednak było to straszne.\nZ połączenia osób czysto- i półkrwi powstawał apolion.\n– Cholera – powiedziałam, patrząc na list.\nAle musiało chodzić o coś więcej. Przeważnie w każdym pokoleniu rodził się jeden, wyjątkami byli Solaris i Pierwszy, Seth i ja. Co oznaczało, że taki mieszaniec powstał tylko kilka razy, odkąd po Ziemi kroczyli bogowie. Musiało być więcej takich przypadków. A może te dzieci zabijano? Spodziewałabym się czegoś takiego po Hematoi i bogach, gdyby wiedzieli, co wynika ze związku przedstawicieli dwóch ras. Ale dlaczego oszczędzono mnie i Setha? Przecież Hematoi wiedzieli, kim był mój ojciec, bo zatrzymali go u siebie bez względu na powód. Serce mi zamarło, zacisnęłam pięści. Zepchnęłam jednak złość na później. Gniew zawsze prowadził do czegoś idiotycznego.\nPrzeszył mnie dreszcz. Od drzwi dało się słyszeć dźwięk, jakby otwieranego zamka. Spojrzałam na list, przygryzając dolną wargę, następnie zerknęłam na wiszący na ścianie zegar. Byłam bardzo spóźniona na trening z Sethem.\nDrzwi otworzyły się i zamknęły. Wzięłam kartkę i pospiesznie ją złożyłam. Bez unoszenia głowy wiedziałam, gdy stanął w wejściu do sypialni. Świadomość ta zamrowiła na skórze, powietrze zdawało się wypełnione prądem.\n– Co się dziś stało? – zapytał wprost.\nNie potrafiłam za wiele przed nim ukryć. Wyczuwał moje emocje od chwili, gdy przeczytałam list i wszystko, co czułam, gdy byłam z Aidenem. Nie miał pojęcia, co tak naprawdę spowodowało to zamieszanie – dzięki bogom – ale Seth nie był głupi. Byłam nieco zdziwiona, że czekał aż tak długo, by się ze mną skonfrontować.\nUniosłam głowę. Wyglądał jak jeden z tych marmurowych posągów, które zdobiły wejście do budynku, poza tym, że jego skóra miała wyjątkową złocistą barwę – była nieziemsko doskonała. Czasami wyglądał chłodno, beznamiętnie. Zwłaszcza gdy długie do ramion jasne włosy miał spięte z tyłu, teraz jednak miał je rozpuszczone, co nieco zmiękczało rysy jego twarzy. Pełne wargi zazwyczaj rozciągały się w łobuzerskim uśmieszku, ale teraz były zaciśnięte w wąską linię.\nAiden sugerował, abym zatrzymała list i jego zawartość dla siebie. Tylko bogowie wiedzieli, ile Laadan złamała zasad, mówiąc mi o ojcu, ale ufałam Sethowi. Mimo wszystko było nam przeznaczone być razem. Kilka miesięcy temu wyśmiałabym każdego, kto stwierdziłby, że będziemy robić to, cokolwiek teraz robiliśmy. Przy pierwszym spotkaniu nawet się nie polubiliśmy, ale wciąż mieliśmy swoje legendarne momenty. Nie tak dawno temu groziłam, że wykolę mu oko. I nie żartowałam.\nBez słowa podałam mu list.\nWziął go i szybko rozłożył długimi, zwinnymi palcami. Podkuliłam pod siebie nogi, przyglądając mu się. Wyraz jego twarzy nie zdradzał tego, o czym myślał Seth. Po chwili, która zdawała się ciągnąć w nieskończoność, uniósł wzrok znad kartki.\n– Na bogów.\nNiezupełnie na taką odpowiedź liczyłam.\n– Zrobisz coś niebywale głupiego w odpowiedzi, prawda?\nWyrzuciłam ręce w górę.\n– Rety, czy dokładnie wszyscy sądzą, że wpadnę do Catskills i narozrabiam?\n– Nieważne – mruknęłam. – Nie przypuszczę ataku na Przymierze. Muszę coś zrobić, ale to nie będzie… lekkomyślne. Zadowolony? Tak czy inaczej, pamiętasz półkrwistego, którego mijaliśmy, gdy pierwszego dnia pobytu poszliśmy podglądać najwyższą radę?\n– Tak. Wpatrywałaś się w niego.\n– To on. Wiem o tym. Właśnie dlatego wydawał mi się taki znajomy. Jego oczy. – Przygryzłam wargę i odwróciłam wzrok. – Mama zawsze mówiła o jego oczach.\nUsiadł obok mnie.\n– Wyślę wiadomość Laadan, którą przekaże tacie. A dalej to nie wiem. – Spojrzałam na niego. Grube pasma włosów okalały jego twarz. – Wiesz, co to oznacza, prawda? Jest półkrwistym, a to… – Wskazałam na nas. – To my jesteśmy powodem, dla którego związki pomiędzy pół- a czystokrwistymi są zakazane. Bogowie doskonale wiedzą, co wychodzi z bliższego ich kontaktu.\n– Chodzi zapewne nie tylko o to. Bogowie lubią podporządkowywać sobie półkrwistych. Jak myślisz, co robili śmiertelnikom podczas dni swojej świetności? Ujarzmili ich, aż posunęli się za daleko. Nadal traktują półkrwistych jak brud, po którym można stąpać.\nRety, ależ pałał nienawiścią do bogów. Wpatrywałam się w swoją prawą dłoń, na słabą runę, którą widzieliśmy tylko ja i apolion.\n– To był on, mój ojciec, wtedy na schodach. Nie potrafię tego wyjaśnić, ale wiem, że to był on.\nSeth spojrzał na mnie, jego oczy przybrały dziwną żółtą barwę.\n– Najwyższa rada. Laadan, ponieważ przyjaźniła się z… rodzicami. Nie zdziwiłabym się, gdyby wiedzieli również Lucian i Marcus. – Zmarszczyłam brwi. – Pamiętasz, gdy podsłuchaliśmy rozmowę wuja i Telly’ego?\n– Pamiętam, że cię upuściłem.\n– Tak, bo gapiłeś się na Cycatą.\nWytrzeszczył oczy i parsknął pełnym zdziwienia śmiechem.\n– No wiesz, tę dziewczynę, która się do ciebie kleiła w Catskills. – Kiedy uniósł brwi, przewróciłam oczami. Zatem miał problem z przypomnieniem sobie, która to była dziewczyna. – Mówię o tej, która miała, cóż, duże piersi.\nPrzez chwilę patrzył w ścianę, po czym znów się roześmiał.\n– A, ta. Czekaj. Nazwałaś ją „Cycata”?\n– Tak i założę się, że nie pamiętasz jej imienia.\n– Cieszę się, że się już rozumiemy. Tak czy inaczej, pamiętasz, jak Telly mówił, że mają jedno? Że mogliby ich trzymać razem? Myślisz, że mówił o moim tacie i mnie? – Jeżeli Marcus i Lucian wiedzieli, miałam ochotę rozbić im wzajemnie czaszki, ale konfrontacja z nimi w tej sprawie naraziłaby Laadan na niebezpieczeństwo.\nSeth spojrzał na list.\n– Byłoby to logiczne. Zwłaszcza biorąc pod uwagę, jak bardzo Telly chciał, abyś została służącą.\nPrezydent Telly był przewodniczącym najwyższej rady i od samego początku mnie nie lubił. Moje zeznania w sprawie wydarzeń w Gatlinburgu były podstępem, mającym postawić mnie przed najwyższą radą, aby jej członkowie mogli mnie skazać na służbę. I naprawdę wierzyłam, że to Telly stał za urokiem, który na mnie rzucono w noc, gdy zmieniłam się w kostkę lodu. Gdyby Leon mnie nie znalazł, zamarzłabym na śmierć. A później podano mi olimpijski odpowiednik tabletki gwałtu, by przyłapać mnie w kompromitującej sytuacji z czystokrwistym. Udałoby im się, gdyby nie Seth i Aiden, którzy zauważyli, co piłam.\nZarumieniłam się na wspomnienie tamtej nocy. W skrócie – molestowałam wtedy apoliona – nie żeby narzekał. Seth wiedział, że znajdowałam się pod wpływem działania afrodyzjaku i starał się kontrolować, ale nasza więź rozbudziła moją żądzę ku niemu. Straciłabym dziewictwo, gdybym nie skończyła, wymiotując w toalecie. Wiem, że cała ta sytuacja niepokoiła Setha. Czuł się winny swojej słabości. A na jego oku znalazła się pięść Aidena, który zastał mnie na podłodze w łazience w… ciuchach Setha. Protektor nie mógł zrozumieć, jakim cudem wybaczyłam apolionowi… czasami ja też nie wiedziałam, jak to się stało. Może to przez więź? Nasze połączenie było silne. A może chodziło o coś więcej.\nCzystokrwisty strażnik, który próbował mnie zabić, twierdził, że musiał „chronić swoją nację”. Podejrzewałam, że za tym również stał prezydent Telly.\n– Kto jeszcze o tym wie? – Seth wyciągnął mnie z zamyślenia.\n– Laadan poprosiła Aidena, aby przekazał mi list, ale zamiast tego zrobił to Leon, który twierdzi, że nie zaglądał do środka. Wierzę mu. Był zapieczętowany. Spójrz. – Wskazałam na przełamany lak. – Aiden również nie wiedział, co znajdowało się w środku.\n– Poszłaś z tym do Aidena?\nWiedziałam, że muszę postępować ostrożnie. Nie byliśmy z Sethem parą, ale wiedziałam, że też nie miał teraz nikogo innego. Od powrotu z Catskills fale gorąca czułam jedynie, gdy był przy mnie, głównie podczas naszych treningów na matach. Seth był na wskroś facetem. Często się to zdarzało.\n– Pomyślałam, że może wiedział, skoro Laadan powierzyła mu wiadomość, ale tak nie było – odparłam w końcu.\n– Ale mu powiedziałaś?\nNie było sensu kłamać.\n– Tak. Wiedział, że byłam zdenerwowana. Oczywiście, można mu ufać. Nikomu o niczym nie powie.\nSeth milczał przez chwilę.\n– Dlaczego nie przyszłaś do mnie?\nO nie. Spojrzałam na podłogę, potem na swoje dłonie i w końcu na ścianę.\n– Nie wiedziałam, gdzie byłeś. A Leon powiedział mi, gdzie znajdował się Aiden.\n– Szukałaś mnie w ogóle? To wyspa. Nie byłoby to trudne. – Położył list na łóżku i kątem oka zobaczyłam, że jego stopy zbliżały się do mnie.\nPrzygryzłam wargę. Nic nie byłam mu winna, prawda? Tak czy inaczej, nie chciałam go zranić. Seth mógł się zachowywać, jakby nie miał uczuć, ale wiedziałam, że było inaczej.\n– Nie pomyślałam. To nic takiego.\n– Okej. – Pochylił się, a jego oddech owiał mi policzek. – Całe popołudnie czułem twoje emocje.\n– Dlaczego więc mnie nie poszukałeś?\n– Byłem zajęty.\n– To co cię obchodzi, czy cię szukałam? Byłeś zajęty.\nSeth odsunął mi włosy z szyi i zarzucił mi je na ramię. Spięłam się.\n– Dlaczego byłaś zdenerwowana?\nObróciłam głowę i spojrzałam mu w oczy.\n– Dowiedziałam się właśnie, że mój tata żyje i jest sługą. To trochę mocne.\nJego oczy stały się bursztynowe.\nPomiędzy naszymi ustami nie znajdowało się wiele przestrzeni. Nagle znów się zdenerwowałam. Nie całowałam się z Sethem od dnia w labiryncie. Chyba moje przeziębienie go odstraszyło, ja też nie naciskałam, ale od wczesnego ranka nie kichałam i nie pociągałam nosem.\n– Nie wydajesz się zaskoczony wieściami o moim ojcu. Nie wiedziałeś o nim, co? – Wstrzymałam oddech, bo jeśli wiedział, nie miałam pojęcia, co mogłam mu zrobić. Ale nie byłoby to miłe.\n– Dlaczego w ogóle o tym pomyślałaś? – Zmrużył oczy. – Nie ufasz mi?\n– Ależ ufam. – I naprawdę tak było… przeważnie. – Ale w ogóle nie byłeś zaskoczony.\n– Nic mnie już nie zaskoczy.\nPrzyszło mi do głowy coś innego.\n– Wiesz, które z twoich rodziców było półkrwistym?\n– To chyba musiał być ojciec. Matka była do cna Hematoi.\nNie wiedziałam o tym. Chociaż tak naprawdę niewiele wiedziałam o tym chłopaku. Jasne, lubił o sobie mówić, ale na powierzchownym poziomie. No i istniała też największa z tajemnic.\n– Jak ty się w ogóle nazywasz?\n– Alex, Alex, Alex… – skarcił cicho, podnosząc się na kolana.\nZacisnęłam dłonie razem, rozpoznając jego kalkulujące spojrzenie. Coś kombinował.\n– Chcę czegoś spróbować.\nSkoro znajdowaliśmy się na moim łóżku, a Seth przeważnie bywał zbokiem, zaczęłam się denerwować. Zdradził to mój głos.\n– A czego?\nPrzycisnął mnie, aż leżałam płasko na plecach. Zawisł nade mną, lekko unosząc kąciki ust.\n– Podaj lewą rękę.\n– Dlaczego jesteś tak cholernie dociekliwa?\n– Dlaczego zawsze musisz naruszać moją przestrzeń osobistą?\n– Bo lubię. – Poklepał mnie po brzuchu. – I w głębi duszy też lubisz, gdy to robię.\nZacisnęłam usta. Byłam pewna, że lubiła to nasza więź. Czułam ją teraz. Praktycznie mruczała. Bez względu na to, czy mi się podobała, wciąż próbowałam ją zrozumieć.\n– Podaj lewą rękę – powtórzył. – Popracujemy nad techniką blokowania.\n– I musimy się przy tym trzymać za ręce? – Chciałam też dopytać, czy musimy to robić w moim łóżku.\nWestchnęłam głośno i podałam mu dłoń.\n– Będziemy teraz śpiewać?\n– Chciałabyś. – Usiadł okrakiem na moich udach. – Mam piękny głos.\n– Musimy to teraz robić? Po wszystkim, co się dzisiaj stało, nie jestem w nastroju. – Ćwiczenie mentalnego blokowania wymaga koncentracji i determinacji, a tego mi właśnie brakowało. Cóż, prawdę mówiąc, przeważnie brakowało mi skupienia.\n– Teraz jest najlepszy czas. Twoje emocje są wykolejone. Musisz się nauczyć, jak sobie z tym poradzić. – Złapał mnie za drugą rękę i splótł ze mną palce. Pochylił się tak bardzo, że końcówki jego włosów połaskotały mnie w policzki.\n– Zamknij oczy. Wyobraź sobie ściany.\nNie chciałam opuszczać powiek, gdy on na mnie siedział. Nasza więź z każdym dniem rosła w siłę. Czułam ją, poruszającą się w moim podbrzuszu, próbującą wydostać się na powierzchnię. Podwinęły mi się palce u odzianych w puchate skarpety stóp. To samo uczucie towarzyszyło mi, gdy wysadziłam głaz. Chciałam dotknąć Setha. Albo chciała tego więź.\nChłopak przechylił głowę na bok.\n– Wiem, co teraz czujesz. Całkowicie to aprobuję.\n– Na bogów, nienawidzę cię.\n– Wyobraź sobie ściany. Są solidne, nie można ich przebić.\nWyobraziłam sobie ceglany mur. W mojej głowie był żarówiastoróżowy. I błyszczał. Dodałam brokat, ponieważ miałam się na czymś skupić. Seth mówił, że mogę się oprzeć urokowi, jeśli się postaram, ale kiedy mam do czynienia z emocjami, ścian nie ma wokół mojego umysłu – znajdują się wokół żołądka i serca. Początkowo tworzą się w głowie, ale potem przesuwają niżej, tworząc zbroję.\n– Wciąż to czuję – powiedział Seth, przesuwając się niespokojnie nade mną.\nUświadomiłam sobie, że to naprawdę musiało być dla niego do bani. Wiedział, że wciąż mam obsesję na punkcie Aidena, jestem zdenerwowana w związku z tatą i niepewna, co z tą sprawą zrobić. A jedyne, co wychwytywałam od niego, to napięcie.\nTen cholerny sznur w moim wnętrzu – więź z Sethem – zaczął wibrować, domagając się uwagi. Był jak wkurzający zwierzak… lub jak Seth. Zastanawiałam się, czy zdołałabym go wykorzystać, by zablokować emocje. Otworzyłam usta i chciałam zapytać, ale zaraz je zamknęłam.\nSeth opuścił powieki, które co jakiś czas trzepotały, usta zaciskał w wąską linię i wyglądał, jakby naprawdę się nad czymś koncentrował. Na jego skórze pojawiły się znaki. Przesuwające się szybko glify rozmazały się, gdy sunęły po jego szyi i pod kołnierzyk jego koszulki.\nSerce mocniej mi zabiło. Sznur zacisnął się w moim wnętrzu. Próbowałam uwolnić rękę, nim te znaki przejdą na moje ciało.\nOtworzył oczy i na mnie spojrzał. Runy wciąż sunęły po jego skórze. Z jego ręki buchnęło bursztynowe światło. Walczyłam, aby się spod niego wydostać i zwiać jak najdalej od tej przeklętej więzi, ale przyszpilił moje dłonie do łóżka.\nPrzeszyła mnie panika.\nAle wcale tak nie było. Nie chciałam, aby więź zrobiła to, co miało się stać. Zaczęło się. Bursztynowy sznur owinął się wokół naszych dłoni, strzelając i błyszcząc, rozciągając się na moją rękę. Szarpnęłam nią, próbując się oswobodzić, ale Seth trzymał mocno, cały czas patrząc mi w oczy.\n– Sznur to najczystsza moc. Akaśa – oznajmił. Była piątym żywiołem, mogli korzystać z niej jedynie bogowie i apolion. Oczy Setha rozjaśniły się, wyglądały niemal na obłąkane. – Wstrzymaj się.\nNie dawał mi wyboru. Spojrzałam na nasze ręce. Pulsujący sznur zaciskał się i rozbłyskał bursztynem. Spod niego wychynął niebieski, kapiąc żywym światłem na narzutę. Miałam niejasną nadzieję, że niczego nie podpalimy. Byłoby to trudne do wyjaśnienia.\nNiebieski sznur migotał. Zdałam sobie sprawę, że był mój i był słabszy od bursztynowego. Pulsował i drżał. Lewa ręka zaczęła mnie piec. Rozpoznając uczucie, spanikowałam.\nWiłam się, próbując zabrać kończynę. Nie chciałam kolejnej runy, a ostatnio nie trzymaliśmy się tak długo. Sytuacja była teraz inna.\n– Seth, nie sądzę, by… – Moje ciało szarpnęło się, przerywając słowa.\nSeth się spiął.\n– Na bogów…\nI wtedy to poczułam – akaśę – przesuwającą się pomiędzy sznurami, wychodzącą ze mnie i wchodzącą w Setha. Było to niczym naznaczenie przez daimona, ale nie bolesne. Nie, to było miłe, mocne. Przestałam walczyć i się poddałam. Nie myślałam o niczym. Nie było obaw czy trosk. Ręka już nie piekła, pozostawiając jedynie tępy ból gdzie indziej. Było tylko to… i Seth. Zamknęłam oczy i westchnęłam. Dlaczego się tego bałam?\nRozbłysło światło, co zobaczyłam pomimo zamkniętych powiek. Seth puścił moją rękę, która opadła bezwładnie na bok. Materac ugiął się obok mojej głowy, tam, gdzie chłopak trzymał ręce. Poczułam na policzku jego oddech. Był ciepły i słony jak powietrze znad oceanu.\n– Dobrze się czujesz? – Przyłożył usta do mojego policzka.\nSeth zachichotał, po czym przeniósł się na moje wargi, więc je dla niego rozchyliłam. Końcówki jego włosów łaskotały mnie, gdy pogłębił pocałunek. Przesunął palce z przodu mojej bluzki i odnalazł nimi nagą skórę mojego brzucha. Zahaczyłam nogę o jego łydkę, gdy przesuwaliśmy się razem na łóżku. Jego usta sunęły po mojej rozpalonej skórze, a dłonie przechodziły niżej, palce znalazły się na guziku spodni.\nChwilę później rozległo się pukanie do drzwi i grzmiący głos:\nSeth znieruchomiał nade mną, dysząc.\n– No chyba ktoś tu żartuje.\nLeon ponownie zapukał.\n– Alexandrio, wiem, że tam jesteś.\nOszołomiona, musiałam zamrugać kilka razy. Powoli zobaczyłam pokój i niezadowolony wyraz twarzy Setha. Niemal się roześmiałam, chociaż czułam się… nieswojo.\n– Lepiej mu odpowiedz, aniołku, nim tu wpadnie.\nPróbowałam, ale poległam. Nabrałam głęboko powietrza.\n– Tak. – Odchrząknęłam. – Jestem tu.\n– Lucian natychmiast cię prosi. – Kolejna chwila milczenia. – Ciebie również chce widzieć, Seth.\nChłopak zmarszczył brwi, a blask w jego oczach przygasł.\n– Skąd on, u licha, wie, że tu jestem?\n– Leon po prostu wie takie rzeczy. – Popchnęłam go lekko. – Złaź.\n– Próbowałem. – Obrócił się na plecy i otarł dłońmi twarz.\nSpojrzałam na niego groźnie, siadając. Zakręciło mi się w głowie. Przeniosłam spojrzenie z Setha na moją zwiniętą dłoń, powoli ją rozkładając. W środku opalizującym błękitem błyszczał glif w kształcie klamry. Obie ręce miałam naznaczone.\nPrzysunął się i spojrzał mi przez ramię.\n– Hej, masz kolejną.\nZamachnęłam się na niego, ale nie trafiłam.\n– Zrobiłeś to celowo.\nSeth wzruszył ramionami i poprawił koszulkę.\n– Nie miałaś nic przeciwko, nie?\n– Nie o to chodzi, palancie. Nie powinnam ich mieć.\nSpojrzał w dół, unosząc brwi.\n– Słuchaj, nie zrobiłem tego celowo. Nie mam pojęcia, jak ani dlaczego tak się dzieje. Może ma miejsce, bo tak powinno być?\n– Czekamy! – zawołał Leon z korytarza. – Liczy się czas.\nSeth przewrócił oczami.\n– Nie mogą poczekać z pół czy nawet godziny?\n– Nie wiem, co chciałbyś zrobić w tym dodatkowym czasie.\nWciąż odczuwając lekkie zawroty głowy, zakołysałam się, gdy wstałam i spojrzałam na rozpiętą bluzkę i biustonosz. Jak do tego doszło?\nSeth wyszczerzył zęby w uśmiechu.\nWalczyłam z guzikami, na twarzy mieniły mi się kolejne odcienie czerwieni. Gniew na chłopaka tlił się w moim wnętrzu, ale byłam zbyt zmęczona, by wdawać się z nim w słowną potyczkę. No i czekał na nas Lucian. Czego mógł, u diabła, chcieć?\n– Ominęłaś jeden. – Seth poderwał się z łóżka i zapiął ten ponad moim pępkiem. – I przestań się rumienić. Wszyscy pomyślą, że nie trenowaliśmy.\n– A robiliśmy to?\nJego uśmiech się poszerzył i miałam ochotę klepnąć go w tył głowy. Ale poświęciłam ten czas na wygładzenie włosów i obciągnięcie bluzki. Kiedy wyszliśmy na korytarz, wydawało mi się, że wyglądałam w miarę przyzwoicie.\nLeon łypnął na mnie, jakby dokładnie wiedział, co robiliśmy w sypialni.\n– Miło, że w końcu do mnie dołączyliście.\nSeth włożył ręce do kieszeni.\n– Traktujemy treningi bardzo poważnie. Czasami tak nas pochłoną, że potrzebujemy chwili, by się uspokoić.\nOpadła mi szczęka. Teraz naprawdę chciałam mu przywalić.\nLeon zmrużył oczy, po czym odwrócił się płynnie i wskazał, byśmy za nim podążyli. Człapałam za nimi, zastanawiając się, dlaczego Leon przejmował się tym, co działo się w moim pokoju. Przecież wszyscy chcieli, abyśmy otworzyli się na moc. Następnie pomyślałam o Aidenie i serce mi się ścisnęło.\nZapewne jednak nie wszyscy.\nDziwne, pokręcone uczucie skurczyło mi żołądek. Co się tam właśnie stało? Przeszliśmy z rozmowy do macanek, a nic takiego nie miało miejsca od Catskills. Spojrzałam na dłonie.\nPojawił się wyjątkowy sznur energii.\nZrobiło mi się niedobrze, gdy uniosłam wzrok i zobaczyłam, jak Seth szedł wyluzowanym krokiem przez korytarz. Jego policzki promieniały, jakby ledwo był w stanie zapanować nad wypełniającą go mocą. Odczułam dezorientację. Cały ten przepływ energii był przyjemny, tak jak i to później, ale prześladowała mnie twarz Aidena.\nSeth spojrzał na mnie przez ramię, gdy Leon otworzył drzwi. Zapadał zmrok, ale cienie malujące się na twarzy apoliona nie były produktem nocy.\nPróbowałam zbudować wokół siebie mur.\nByłam wyczerpana do czasu, gdy udało mi się zająć miejsce jak najdalej biurka Marcusa. Schody mnie prześladowały, ale byłam wdzięczna, że nie oczekiwano, iż udam się na sąsiednią wyspę, gdzie mieszkał Lucian. Nie sądziłam, bym była w stanie tam dotrzeć. Chciałam jedynie zwinąć się w kłębek w łóżku – iść gdziekolwiek indziej niż do jasno oświetlonego gabinetu.\n– Gdzie się wszyscy podziali? – zapytał Seth, stając za mną. Położył ręce na oparciu fotela, ale palce ukryte pod moimi włosami przycisnął do moich pleców. – Myślałem, że czas nas gonił?\nLeon wyglądał na zadowolonego z siebie.\n– Musiałem coś pomylić.\nUśmiechnęłam się, podciągając nogi pod siebie. Jak mówiłam, Leon był królem wyczucia czasu. Może zdołam się zdrzemnąć, nim wszyscy się pojawią? Zamknęłam oczy, ledwo zwracając uwagę na pyskówkę Setha i Leona.\n– Większość szkolenia nie uwzględnia przebywania w internacie – powiedział protektor. – Czy ostatnio drastycznie zmieniły się metody?\nDrugi punkt za sarkazm dla Leona.\n– Wymaga go trening, który nie jest konwencjonalny. – Seth urwał i wiedziałam, że na jego twarzy malował się okropny uśmieszek. Taki, przez który miałam ochotę uderzyć wiele rzeczy. – Nie żeby protektor mógł w pełni zrozumieć wysiłek włożony w przygotowania apoliona.\nTrzeci punkt za sarkazm dla Setha.\nZiewnęłam i zjechałam na fotelu, opierając policzek o jego oparcie.\n– Coś się stało, Alexandrio? – zapytał Leon. – Wyglądasz niesamowicie blado.\n– Nic jej nie jest – odparł Seth. – Nasz trening był raczej… wyczerpujący. No wiesz, wymagał ruchu, potu, kontaktu…\n– Seth – warknęłam, niechętnie przyznając mu kolejne punkty.\nNa szczęście otworzyły się drzwi i weszło kilka osób. Pierwszą był mój czystokrwisty wuj, dziekan północnokarolińskiego Przymierza. Za nim kroczył mój czystokrwisty ojczym Lucian, prezydent tutejszej rady. Był w tej swojej niedorzecznej todze, a długie czarne włosy wisiały mu na plecach, związane rzemykiem. Był przystojny, ale od zawsze tkwił w nim chłód i zuchwałość, bez względu na to, jak ciepłe mogły być jego słowa. Otaczali go czterej strażnicy, jakby spodziewał się, że horda daimonów rzuci się na niego i wyssie cały jego eter. Biorąc pod uwagę ostatnie wydarzenia, podejrzewałam, że miał dobry powód do ostrożności. Za nimi weszli strażnik Linard i Aiden.\nObróciłam głowę, modląc się, aby Seth trzymał język za zębami.\nMarcus spojrzał na mnie, gdy usiadł za biurkiem i z ciekawością uniósł brwi.\n– Przerywamy ci w drzemce, Alexandrio?\nŻadne: „Jak się czujesz?” czy: „Dobrze widzieć, że żyjesz”. Tak, bardzo mnie kochał.\nLeon wrócił do kąta i skrzyżował ręce na piersi.\n– Trenowali – urwał – w jej pokoju.\nMiałam ochotę umrzeć.\nMarcus zmarszczył brwi, ale Lucian – och, Lucian – odpowiedział w dość typowy sposób. Usiadł w jednym z foteli naprzeciwko Marcusa, rozłożył togę i roześmiał się.\n– Można się było tego spodziewać. Są młodzi, ciągnie ich do siebie. Nie możesz ich winić za szukanie odosobnienia.\nMimowolnie spojrzałam na Aidena, który stał obok Leona i Linarda, omiatając wzrokiem pomieszczenie, zatrzymał się na chwilę na mnie, po czym dalej się rozglądał. Wypuściłam oddech, który wstrzymywałam i skupiłam się na wuju.\nOczy Marcusa przypominały szmaragdy, przypominały te mojej mamy, ale były surowsze.\n– Przeznaczeni sobie czy też nie, wciąż dotyczą ich zasady Przymierza, panie prezydencie. I z tego, co słyszałem, Sethowi trudno wytrzymać w nocy w pokoju, który udostępnił mu pan w swoim domu.\nSytuacja naprawdę nie mogłaby być bardziej krępująca.\nApolion pochylił się nad oparciem fotela i opuścił głowę. Szepnął mi do ucha:\n– Chyba nas przyłapano.\nNie było mowy, aby Aiden słyszał Setha, ale gniew bił od niego falami tak bardzo, że aż stojący za mną uniósł głowę, popatrzył mu w oczy i się uśmiechnął.\nMiałam dosyć. Usiadłam prosto i zrzuciłam rękę Setha z oparcia mojego fotela.\nMarcus spojrzał na mnie chłodno.\n– Właściwie, jesteśmy tutaj, aby omówić wydarzenia na posiedzeniu najwyższej rady.\nŻołądek boleśnie mi się skurczył. Próbowałam zachować neutralny wyraz twarzy, ale i tak spojrzałam na Aidena, który nie wyglądał na bardzo zaniepokojonego. Właściwie wciąż piorunował wzrokiem Setha.\n– Podczas podróży dowiedzieliśmy się kilku rzeczy – zaczął Lucian.\nMarcus pokiwał głową, składając palce pod podbródkiem w piramidkę.\n– Jedną z nich jest atak daimonów. Wiem, że niektóre z nich są w stanie planować natarcie.\nMoja matka była takim. Odpowiadała za letnią napaść w Lake Lure, stanowiącą pierwszy dowód, że niektóre daimony mogły tworzyć plany.\n– Ale atak na tak wielką skalę… jest niespotykany – ciągnął Marcus, wpatrując się we mnie. – Wiem… wiem, że twoja matka insynuowała, że coś takiego nadchodzi, ale wprawienie tego w ruch wydaje się wręcz nieprawdopodobne.\nAiden przechylił głowę na bok.\n– Uważam, że ktoś im pomagał.\n– Z zewnątrz? Pół- lub pełnokrwisty?\n– To absurd.\n– Nie sądzę, by było to całkowicie niemożliwe – powiedział Leon, mrużąc oczy, gdy spojrzał na prezydenta.\n– Żaden pół- czy pełnokrwisty nie pomagałby dobrowolnie daimonowi. – Lucian złożył ręce.\n– To mogło nie być dobrowolne, panie prezydencie. Te osoby mogły zostać przymuszone – ciągnął Marcus, a choć powinnam poczuć ulgę, rosło we mnie coś paskudnego. Co, jeśli ktoś naprawdę pozwolił im przejść przez bramy?\nNie. Nie ma mowy, by do tego doszło. Jeśli przypuszczenia wuja były właściwe, musiało stać się to pod przymusem.


bokser.org 23.07.2011 15:43\nOstatnią porażkę na zawodowym ringu Władymir Kliczko poniósł w kwietniu 2004 roku z rąk Lamona Brewstera. W pojedynku rozegranym w Las Vegas, którego stawką był wakujący tytuł mistrza świata federacji WBO w wadze ciężkiej, Ukrainiec przegrał przez techniczny nokaut w 5. rundzie. Osobisty ochroniarz braci Kliczków Roman Giża jest przekonany, że jego pracodawca i zarazem przyjaciel przed pojedynkiem z Amerykaninem padł ofiarą otrucia\nPromotorem Brewstera był wówczas mający nienajlepszą opinię w środowisku bokserskim Don King. Asystent Witalija i Władymira, jak nazywają Giżę sami bracia, winą nie może jednak nikogo obarczyć.\n- Nie mam najmniejszych wątpliwości, że Władymir został wówczas otruty. Wystarczy popatrzeć na to, jak w tej walce zachowywał się Władymir i wszystko stanie się jasne. Nasze dowody są tylko pośrednie, dlatego nie możemy wskazać nikogo palcem. Jedyne, o czym mogę powiedzieć, to fakt, że od Dona Kinga wprost wieje czymś negatywnym - opowiada ochroniarz, który ukraińskim braciom pomaga od 2000 roku. Giża podkreśla, że po walce z Brewsterem Kliczkowie nie mieli już podobnych problemów.\n- Nie biorę na siebie winy za tę sytuację, ale mogę z całą odpowiedzialnością zapewnić, że więcej podobna rzecz się już nie wydarzy. Wówczas pracowałem sam, bez kolegów i nie docierało do mnie, jak groźna może okazać się strona przeciwnika. Po tym zdarzeniu zrobiliśmy wszystko, aby w przyszłości zapobiec podobnym sytuacjom - mówi Giża, który przed 2000 rokiem pracował w kilku firmach jako specjalista od ochrony. Przed każdą walką braci Kliczków oglądający mogą zobaczyć go u boku Witalija lub Władymira. Zwykle wnosi do ringu jeden z pasów ukraińskich mistrzów świata.


Patronat IAB: Forum Sportu i Biznesu SPORTBIZ - IAB Polska\nstrona główna / aktualności / Patronat IAB: Forum Sportu i Biznesu SPORTBIZ\nPatronat IAB: Forum Sportu i Biznesu SPORTBIZ\nJak kryzys wywołany przez COVID-19 wpłynął na rynek sportowy, jakich zmian możemy spodziewać się w zarządzaniu sportem, jego finansowaniu czy promocji? O tym, ale również o wielu innych aspektach związanych z marketingiem sportowym czy sponsoringiem opowiedzą polscy i zagraniczni eksperci podczas Forum SPORTBIZ, już 17 i 18 września w Warszawie. Forum SPORTBIZ 2020 to również wiele nowości dla uczestników – przede wszystkim hybrydowy model wydarzenia, dzięki czemu możliwy będzie również udział zdalny w konferencji, korzystając z technologii streamingu! Konferencja została objęta patronatem IAB Polska, poświadczającym jej wysoką jakość merytoryczną.\nWięcej informacji o wydarzeniu można znaleźć na stronie:\nIAB Polska patronem Twojego wydarzenia lub publikacji? Zobacz jak go uzyskać:


Czy od należności za tantiemy wypłacane szwedzkiej spółce należy pobrać podatek u źródła?\nCzy od należności za tantiemy wypłacane...\nOdpowiedzi udzielono: 5 sierpnia 2016 r., stan prawny dotychczas nie uległ zmianie\nFirma mająca swoją siedzibę w Szwecji (osoba prawna) wystawia firmie polskiej faktury za tzw. tantiemy za sprzedaż produktów, które powstały na podstawie ich projektu (rysunki i opis techniczny). Tantiemy są liczone procentem od każdego sprzedanego produktu. Uzyskaliśmy od tej firmy certyfikat rezydencji podatkowej ze wskazaniem, że jest rezydentem Szwecji i tam rozlicza podatki.\nCzy my jako płatnik jesteśmy zobowiązani do potrącania 5% podatku w myśl umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zgodnie z art. 12 tej umowy i na zakończenie roku wystawić deklarację IFT?\nCzy może ma zastosowanie art. 7 umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i jako zyski przedsiębiorstw nie należy pobierać żadnego podatku na terenie Polski, a całość kwoty firma szwedzka rozliczy w Szwecji?


Ewakuacja bloku w Zielonej Górze. Z mieszkania ulatniał się gaz Redakcja\nGaz wydobywał się z kuchenki w bloku nr 7. Ponadto mieszkańcy zgłaszali, że z lokalu miał wydobywać się dym. Do akcji wysłano 3 zastępy straży pożarnej oraz patrol policji.\nTuż po przyjeździe służb przeprowadzono ewakuację mieszkańców z całego obiektu. Właściciele wyprowadzali także swoje zwierzęta. Osoby starsze wspomagało również kilku strażaków. W międzyczasie pozostali ratownicy udali się pod wskazany lokal z gaśnicą oraz wyważarką hydrauliczną. Część z nich miała już ubrane aparaty powietrzne, aby w razie potrzeby od razu zainterweniować. Na zewnątrz zbudowana została również linia gaśnicza.\nPo kilku minutach pracy strażacy dostali się do lokalu. Wówczas w mieszkaniu nie było już żadnego zadymienia. Ratownicy musieli tylko zakręcić kurek butli gazowej.\nW międzyczasie na miejsce dojechali pracownicy pogotowia gazowego. Po około 15 minutach akcji nie było już żadnego zagrożenia. Lokatorzy mogli wrócić do swoich mieszkań.


Oddam rottweilera Szklarska Poręba i okolice, rottweiler do adopcji - oferty na Morusek.pl\nLista pozycji z kategorii "Oddam rottweilera Szklarska Poręba i okolice". Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie psów do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "Oddam rottweilera Szklarska Poręba i okolice" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii "Oddam rottweilera Szklarska Poręba i okolice" i innych. Możesz też rozszerzyć wyniki wyszukiwania i zobaczyć wszystkie ogłoszenia typu "Oddam psa w Polsce"\nOddam rottweilera Szklarska Poręba i okolice, rottweiler do adopcji - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Psy » Oddam psa » Rottweiler » dolnośląskie » Szklarska Poręba\nOddam rottweilera Szklarska Poręba i okolice, rottweiler do adopcji


Inis - Strona 3 - GRY-PLANSZOWE.pl\nPost autor: Yavi » 21 maja 2018, 23:38\nDorzucę tylko, że do walki może nie dojść, o ile wszyscy się na to zgodzicie . Ale mechanicznie konflikt się zaczyna.\nPost autor: Deathhammer » 22 maja 2018, 11:17\nDokładnie, ma to znaczenie np. przy karcie Święta, gdzie nawet jeśli wszyscy gracze zgodzą się, że nie chcą walczyć to i tak gracz wchodzący na dany teren musi stracić klan.\nRejestracja: 29 sie 2011, 22:36\nPost autor: Skorzeny » 25 maja 2018, 22:27\nWitajcie i z góry przepraszam za zbyt pewnie infantylne pytanie o zasady, ale staram się upewnić Zastanawiam się nad zakupem gry, przeczytałem instrukcję i mam pytanie o fazę Pora roku i zagrywanie kart akcji. Chodzi o to:\nGdy wszyscy gracze kolejno spasują faza Pory Roku dobiega końca\nHipotetyczna sytuacja (w wariancie dwuosobowym) - Bran rozpoczyna i zagrywa swoją kartę. Drugi gracz pasuje. Bran zagrywa drugą kartę, drugi gracz może wtedy zagrać swoją nawet jeśli wcześniej spasował? Za każdym razem, gdy jeden gracz zagrywa kartę jest pytanie czy drugi gracz zagrywa/pasuje/bierze żeton pretendenta?\nIdąc dalej, czy przez te opcje pasowania co zagraną kartę przeciwnika istnieje możliwość, że np. jeden gracz zagra wszystkie swoje karty (drugi ciągle pasuje) i przy ostatniej ten drugi "wraca do gry" i do końca fazy może zagrywać wszystkie swoje bez oglądania się na przeciwnika (gdyż ten pozbył się wszystkich swoich)?\nMam nadzieję, że nie zagmatwałem za bardzo pytania\nPost autor: RUNner » 25 maja 2018, 22:51\nIle kafli terenu należy ustawić dla 2 graczy? Instrukcja mówi o 2, ale jednocześnie, że każdy kafel musi się stykać z dwoma innymi. No ale to się tyczy dalszej części rozgrywki, więc odpowiedź na moje pytanie brzmi 2.\nOstatnio zmieniony 25 maja 2018, 23:36 przez RUNner, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: p_olo86 » 25 maja 2018, 23:07\nSkorzeny pisze: ↑\n25 maja 2018, 22:27\nDokładnie tak. Faza kończy się gdy wszyscy gracze spasują w jednej rundzie. Więc przypadek który odpisałeś jest jak najbardziej możliwy według zasad gry. Chociaż bardzo mało prawdopodobna gdy obaj gracze chociaż trochę znają grę. Porostu Bran by spasował przed zagranie wszystkich swoich kart aby wymusić ruch przeciwnika lub zakończyć fazę pory roku.\nPost autor: Skorzeny » 26 maja 2018, 09:24\nPost autor: Indar » 26 maja 2018, 10:54\nMam problem z kartą przewagi "Kopalnia Żelaza".\nWiem że jest do niej errata, ale wciąż nie do końca rozumiem kiedy ona działa. Czy przeciwnik traci kartę + klan DODATKOWO po manewrze ataku po czym przeciwnik traci kartę/klan zgodnie z zasadami? Czy tez karta + klan to efekt całościowy ?\nPost autor: Yavi » 26 maja 2018, 11:11\nKarta i klan to efekt całościowy. Czyli przeciwnik traci 2x tyle, co normalnie (klan i kartę).\nPost autor: RUNner » 28 maja 2018, 20:13\nCzy karty Przewagi są jednorazowego użytku? Po zagraniu zostają odrzucone i zakryte na stos, ale co to dokładnie oznacza?\nPost autor: Dr. Nikczemniuk » 28 maja 2018, 20:32\nA jak ją otrzymujemy?\nNo właśnie, jeśli na początku kolejnej tury będziesz miał przewagę na danym terenie to karta przewagi będzie twoja.\nPost autor: RUNner » 28 maja 2018, 20:37\nZmyliło mnie określenie z instrukcji, że po zagraniu trafiają zakryte na stół, a nie np. odkryte obok planszy i czekające na kolejną rundę.\nCzyli jest tak, że jako wódz terenu, dostaję kartę Przewagi i mogę ją zagrywać raz w każdej rundzie, jeśli pozostaję wodzem?\nPost autor: Dr. Nikczemniuk » 28 maja 2018, 21:58\nTak, karta do końca tury jest twoja (nawet jak w trakcie bierzącej tury przestaniesz być wodzem) i możesz ją zagrać bądź nie.\nJeśli w trakcie bierzącej tury przestaniesz być wodzem to w następnej turze kartę otrzyma inny wódz danego terenu (bez względu na to czy zagrałeś kartę czy jej nie zagrałeś).\nPost autor: warlock » 07 cze 2018, 22:51\nNa grupie facebookowej chyba wyszedł błąd w instrukcji polskiej. Kwestia dotyczy sytuacji, gdy stracimy wszystkie klany na planszy.\n"Jeśli na początku swojej kolejki gracz nie ma żadnych Klanów na żadnym Terenie, musi odrzucić wszystkie żetony Wyczynu, jeśli jakieś posiada".\n"If a player has no clans in any territories when his turn begins, he must discard a Deed token if he has one."\nPolska instrukcja mówi o odrzuceniu wszystkich żetonów wyczynu, a angielska mówi "must discard a Deed token", a nie "must discard all of his Deed tokens"...\nPost autor: Yavi » 07 cze 2018, 22:59\n07 cze 2018, 22:51\nBłąd, nawet na BGG autor potwierdzał, że odrzuca się jeden żeton:\nYes that’s right, only one Deed is discarded.\nPost autor: Atamán » 08 cze 2018, 14:41\nOk, no to sprawa z tymi żetonami wyczynu wygląda na kolejny błąd wersji PL. Szkoda. Kto im to tłumaczył?\nPost autor: Dr. Nikczemniuk » 08 cze 2018, 15:54\n08 cze 2018, 14:41\nNie kto tłumaczył tylko kto robił korektę?\nPost autor: TOMI » 09 cze 2018, 18:27\nMam 4 pytania dot. gry Inis.\nMyślę że gramy dobrze ale .... nie daje mi to spokoju:\n1). Karty PRZEWAGI można zagrać zawsze (i dla wszystkich terenów)czy tylko dla terenu, którego dotyczy ta karta ??\n2). Gracz A zagrywa kartę AKCJI, Gracz B rzuca kartę, która anuluje jej działanie - to rzucenie karty przez Gracza B traktujemy już jako jego ruch ?\n3). Gracz A atakuje Gracza B (gra dwuosobowa). Rozstrzygamy walkę a potem rozumem w tym samym konflikcie to Gracz B może zaatakować Gracz A i robią to tak długo aż spasują lub konflikt się zakończy przegraną jednego z nich ?\nPrzepraszam za podstawowe pytania ale nie daje mi to spokoju a nie chcę grać całe życie źle ))\nPost autor: Yavi » 09 cze 2018, 19:35\n1. Tak, chyba że karta wskazuje, że dotyczy tylko konkretnego terenu (jak np. taka, która zapobiega utracie figurki wkraczającej na obszar gór - czy jakoś tak).\n2. Nie, to reakcja, w swojej turze będzie miał normalny ruch.\n3. Generalnie tak, ale nie można spasować - można się wycofać albo uzgodnić, że walka się kończy (przed wykonaniem manewru, o ile wszyscy się zgodzą).\nPrzy okazji polecam grupę na Facebooku z pytaniami (link w podpisie) i... co z czwartym pytaniem?\nRejestracja: 10 lut 2013, 19:37\nPost autor: trnks_ » 02 lip 2018, 20:41\nJest może jakiś post zbiorczy na temat wszytskich błędów poskiego wydania? Tych na kartach i w instrukcji?\nPost autor: DarkSide » 02 lip 2018, 21:00\ntrnks_ pisze: ↑\n02 lip 2018, 20:41\nW sąsiednim dziale w temacie gry zostało już wszystko omówione, podsumowane i to ze 2 razy.\nPost autor: trnks_ » 03 lip 2018, 11:58\n02 lip 2018, 21:00\nZnalezione, dzięki W rakim razie nawet na jednym z kafli jest błąd...\nRejestracja: 22 kwie 2017, 20:27\nPost autor: carvingmania » 04 lip 2018, 20:24\nCzy w czasie konfliktu, mogę się wycofać na teren z którego nadszedł prowokator, mimo tego że nie jestem tam wodzem? W instrukcji na str 9 jest taki opis z boku, i chce się upewnić czy dobrze rozumiem i jest to jedna z opcji wycofania oczywiście nie wliczając terenów na których jestem wodzem. Z góry dziękuję za odpowiedź.\nPost autor: trnks_ » 04 lip 2018, 20:37\ncarvingmania pisze: ↑\n04 lip 2018, 20:24\nMożesz wycofać się tylko i wyłącznie na teren, na którym jesteś wodzem. Jeśli jesteś wodzem terenu, z którego przyszedł prowokator, to możesz tam wycofać klany.\nPost autor: carvingmania » 04 lip 2018, 21:31\n04 lip 2018, 20:37\nCzyli dobrze grałem mogli sobie w instrukcji już podarować ten dopisek.\nPost autor: trnks_ » 06 lip 2018, 07:59\nPytanie odnośnie zagrywania kart z Triskelionem:\na. Niektóre z nich (np. Mistrz Rzemiosła, Dolina, Kopalnia Soli) mówią "Po tym, jak zagrałeś kartę [...]"\nb. Lug o Wielu Przymiotach mówi "Po tym jak zostało rozpatrzone działanie karty Akcji"\nCzy w przypadku a. muszę również najpierw rozpatrzyć w całości efekt karty, a potem zagrać Triskelion?


Aleksander Kopeć – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Aleksander Kopeć\nTen artykuł dotyczy inżyniera i polityka z czasuw PRL. Zobacz też: Aleksander Kopeć (kasztelan bżeskolitewski).\nAleksander Kopeć (ur. 12 października 1932 w Warszawie, zm. 28 listopada 2015 w Legnicy) – polski polityk i inżynier mehanik, działacz społeczny. Reprezentant Polski w koszykuwce, wiceprezes Rady Ministruw (1980–1981) i minister pżemysłu maszynowego (1975–1980).\nW 1957 ukończył studia na Politehnice Wrocławskiej, w latah 1957–1962 pracował w Świdnickih Zakładah Użądzeń Pżemysłowyh, w latah 1962–1967 w Fabryce Wagonuw w Świdnicy (był głuwnym inżynierem i dyrektorem), w latah 1967–1970 pełnił funkcję dyrektora Dolnośląskih Zakładah Wytwurczyh Maszyn Elektrycznyh „Dolmel” we Wrocławiu. W 1978 obronił pracę doktorską z ekonomii.\nOd lutego 1970 do października 1975 był podsekretażem w Ministerstwie Pżemysłu Maszynowego, w tym od grudnia 1973 jako I zastępca ministra. Od 23 października 1975 do 24 sierpnia 1980 był ministrem tegoż resortu w żądzie Piotra Jaroszewicza i Edwarda Babiuha oraz w żądzie Edwarda Babiuha. Następnie, do 12 lutego 1981 był wicepremierem, gdy żądem pżewodniczył Juzef Pińkowski. 3 wżeśnia 1980 w imieniu żądu podpisał porozumienia jastżębskie z Międzyzakładowym Komitetem Strajkowym w Jastżębiu-Zdroju. Od grudnia 1982 do sierpnia 1985 był członkiem Rady Społeczno-Gospodarczej pży Sejmie PRL.\nW latah 1976–1984 był prezesem Zażądu Głuwnego Naczelnej Organizacji Tehnicznej. W 1983 wybrany w skład Krajowej Rady Toważystwa Pżyjaźni Polsko-Radzieckiej.\nW latah 1975–1977 oraz 1987–1990 był prezesem Stoważyszenia Inżynieruw i Tehnikuw Mehanikuw Polskih.\nPohowany w Niedźwiedzicah koło Chojnowa.\nW młodości trenował koszykuwkę, od 1952 był zawodnikiem drużyny senioruw Gwardii Wrocław, z kturą w 1956 awansował do I ligi. W 1956 wystąpił w dwuh spotkaniah reprezentacji Polski\nOdznaczony Kżyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski i Orderem Sztandaru Pracy I i II Klasy.\nKonferencja nt. Postęp naukowo-tehniczny jako podstawowy czynnik rozwoju pżemysłu. Warszawa, 3–4 stycznia 1980, 1980\nReferat generalny-programowy Prezesa NOT [XXVIII Kongres Tehnikuw Polskih, Łudź, 8–10 października 1982 r.], 1982\nPostęp tehniczny w pżemyśle polskim. Fakty i mity, 1987\n↑ a b Zmarł Aleksander Kopeć (pol.). [dostęp 2015-12-01]. [zarhiwizowane z tego adresu (2018-03-15)].\n↑ Aleksander Kopeć, cała Polska, 01.12.2015 – nekrolog, nekrologi.wyborcza.pl [dostęp 2018-03-21] [zarhiwizowane z adresu 2020-01-28] (pol.).\n↑ Wrocław – 1963. Program XIII Mistżostw Europy w koszykuwce mężczyzn, s. 35.\nMihał Czajka, Marcin Kamler, Witold Sienkiewicz, Leksykon historii Polski, „Wiedza Powszehna”, Warszawa 1995\nKatalog kierowniczyh stanowisk partyjnyh i państwowyh PRL, bip.ipn.gov.pl [dostęp 2015-12-12] .\nKatażynaK. Słomka KatażynaK., Jubileusz 80-lecia urodzin inż. Aleksandra Kopcia, enot.pl, 13 października 2012 [dostęp 2018-03-15] [zarhiwizowane z adresu 2018-03-15] .\nTę stronę ostatnio edytowano 23 lis 2021, 01:02.


Eliminacje do MP w Neuroshime Hex! - Relacja z turnieju - The Fellowship of The Board - recenzje gier planszowych | The FOTB\nEliminacje do MP w Neuroshime Hex! – Relacja z turnieju\nTrzeci i ostatni dzień Coperniconu zarezerwowałem sobie na udział w turnieju w moją ulubioną grę planszową. Szkoda mi było tracić całego dnia konwentu, ale nie miałem ciekawszych zajęć. Postanowiłem również stworzyć tą relację. Przed wyruszeniem do walki trzeba zebrać armię. Pierwszą, którą na 100% musiałem zagrać to Sharrash. Była to najbardziej ograna przeze mnie frakcja. Posiada też wiele bardzo cwanych sztuczek. Drugi wybór nie był do końca dla mnie jasny. Myślałem nad Mississipi lub Smart, ponieważ uważam je za mocne frakcje. Nie wiedzieć czemu wybrałem Uranopolis, armię posiadającą duży potencjał zadania obrażeń. I tak, pędziłem na turniej. Rozgrywki odbywały się w systemie szwajcarskim - pierwszą rundę gramy z losowo dobranym przeciwnikiem, zaś w kolejnych gracze dobierani są na podstawie osiągnięć. Im ja jestem lepszy, tym mój przeciwnik również. Najlepszych czterech graczy walczyło później na drodze pojedynczej eliminacji o wyjazd do Gliwic.\nRunda I – Dawid „Reszort”\nZaczynałem jako drugi, więc bałem się że przeciwnik zajmie środek. Na szczęście nie był mu potrzebny, więc i tam ustawiłem swój sztab, mając możliwość ucieczki na wszelki wypadek. Dobry start, bo dociągnąłem szczury oraz moździerz, wystawiając je aby atakowały sztab. Tu jednak, mój oponent dostał Snajpera i Gangera, którzy stanowili dobrą kontrę, na moje żetony. Później przy jego sztabie znalazły się dwa żetony mutantów, jeden jeszcze wcześniej zadał mu obrażenia. Walcząc z Hegemonią bałem się Sieciarzy, którzy uniemożliwiali mi ucieczkę. Dostałem jednego na Sztab. Przyjąłem to na klatę bo wiedziałem że dojdzie w końcu TNT. Kiedy podłączyłem do niego, czekałem tylko na bitwę. Zanim to nastąpiło Dawid zdążył mnie odepchnąć swoim biegaczem. Uratował mnie ruch który użyłem od razu na Ładunek wybuchowy.W międzyczasie, żetonów przybywało, doszły nawet podziemia, żebym miał jak uciekać. Gdy doszło do bitwy, przeciwnik miał lekką przewagę w zadanych obrażeniach. Ale to nie koniec wojny. Hegemonia przygotowała strzelców w moją stronę. Nic sobie z tego nie robiłem, gdyż miałem gdzie uciekać. Żarty się skończyły gdy doszedł transport obok żołnierzy uniwersalnych. Stworzyliśmy kółko taneczne, bo później i do mnie doszedł transport. Tymczasem przy bazie Plaga i Mutant czekają na bitwę. Zaskoczył ich jednak Supersieciarz, sieciując obu. Miałem nadzieję, że go usunę. I los znów uśmiechnął się w moją stronę, dając mi dziurę. Wszystko szło jak po maśle, przeciwnik dostał lekkie obrażenia w sztab. W tym czasie, na pole bitwy wszedł Gladiator. Myślę sobie – zaraz ucieknę. A tu kolejna sieć na twarz. Jedyne wyjście to było zadać więcej ran, co dzięki dwóm Plagom, było nietrudne. W kolejnej bitwie, dziura pochłania sieciarza i wciąga wielkiego mięśniaka spod mego sztabu. Walka była wyrównana. Pod koniec doszła Bestia oraz Matka – Idelane połączenie, 6 obrażeń w bitwie. Dawidowi za to doszedł kwatermistrz. Dawało to dodatkowe obrażenia w mój sztab, którym nie mogłem ruszać. Przez niedoświadczenie, odrzucił ten wspaniały dla tej sytuacji, moduł. Podczas partii, zadałem 15 obrażeń, Oponent zaś ok. 10. Po grze, dałem trochę taktycznych wskazówek. Specjalistą nie jestem, ale jakieś techniki się zna. Gra wyrównana pod względem dobierania żetonów. Oboje mieliśmy zawsze to co było trzeba.\nRunda II – Aleksander\nSharrash vs Moloch\nGrałem przeciwko Molochowi tylko dlatego, że przeciwnik nie wiedział jakie sztuczki ma Sharrash i że będę mu uciekał do woli. W przeciwnym razie zapewne wybrałby drugą armię (Posterunek). Oczywiście postawiłem się na środku, Aleksander w rogu. Mój oponent nie celował jednostkami w mój sztab, za to przygotowywał się na przypływ moich szczurów. Plaga przy sztabie przeciwnika i zagrana bitwa, spowodowała wymianę obrażeń, jedno we mnie, dwa w niego. Byłem na plus, gdyż ja mam jednostkę, on nie. Powoli zaczynało się robić gęsto. Dostając moduł, od razu go wykorzystałem do ucieczki od Szerszenia w bezpieczne miejsce. W międzyczasie, u przeciwnika zobaczyłem Bombę. Mogło to się źle skończyć, ale nie teraz. Za wiele moich jednostek nie było, więc zatrzymał na później. Przez to Moloch zwolnił z namnażaniem kolejnych maszyn. Po bitwie się trochę rozluźniło i odrzucił w końcu bombę, aby zachować sobie jeszcze lepszy żeton – ruch. Do akcji wkroczyły moździerze które idealnie omijały obronę przeciwnika. Po stronie Molocha przyszedł klaun i działko Gaussa. Działając zapobiegliwie, Uciekłem za Klauna, Działko zaś wciągnąłem do dziury. W tym czasie mój ostrzał zostaje powstrzymany, poprzez odepchniecie w stronę Łowcy. Z drugiej strony dostaję Łowcę przed siebie. Po kolejnej bitwie, nie zadawałem obrażeń w sztab. Ale za to oczyściłem okolice sztabu Aleksandra, dzięki dziurze. Wystawiłem Mutanta aby paraliżował sztab. Moloch za to szykuje szturmowca, lecz nie celuje w sztab. W tej partii mojemu oponentowi brakowało szybkiego sieciarza. Dostał go pod koniec. Miał bardzo silne stanowisko ogniowe... celujące obok sztabu. Łącznie mogło zadać aż 8 obrażeń. Moje jednostki powoli wyniszczały wroga. Mecz zakończył się zwycięstwem szczurów nad technologią molocha. Ja zadałem ok. 13 obrażeń, Przeciwnik niewiele, bo tylko 5. Aleksander poznał siłę Sharrash i się lepiej przygotuje na następny raz.\nRunda III -Mateusz „Mathis”\nSharrash vs Mississipi\nDla mnie bardzo dobry matchup, bo ostatnio bardzo ładnie pokonałem tą armie 19-0 (Z tego miejsca chciałbym pozdrowić Powermilka). Mateusz wystawił swój sztab w rogu. Ja odpowiedziałem sztabem w rogu obok. Przy dobrym moim pozycjonowaniu, nie ma możliwości odepchnięcia żetonów od swojego sztabu. Na moje szczęście, przeciwnik zapominał o tej zdolności. Pomimo tego zapobiegliwie się wystawiałem. Na powitanie zostałem sparaliżowany przez moduł, a obok niego wrogi Mutant. Ładunek wybuchowy usunął go szybko. W miarę możliwości uciekłem. Następnie Przybył truciciel, wraz ze wsparciem Strażnika. Moją odpowiedzią była ucieczka z roszady z Transportem i ruch z niego (Lubiane combo przeze mnie). Po drugiej stronie pola bitwy, Szczurzy Mutant atakuje skuteczne sztab, póki co tylko za 1 obrażenie. Wystawione TNT wysadza Cień w powietrze. Długo tak bezkarnie nie żyłem, bo w tym momencie u Mateusza pojawia się sieciarz. Jak zwykle ląduje przed moim sztabem. Na moje szczęście wciągnęła go dziura, która „wyrosła” za jego plecami. Na polu bitwy gęstnieje. Sztab ucieka od truciciela, który zdążył się obrócić za pomocą ruchu. Na planszy pojawiają się plagi, czekające na lukę do sztabu. Jednak ustępują one miejsce dla moździerza. Mississipi szykuje skrytobójcę z podpiętym bojlerem. I zaczęła się bitwa, po której na polu bitwy zapanowały czystki. Oponentowi mojemu zostało 12 życia, zaś mi zadał nadal niewiele (2-4 obrażeń). Plusem dla niego jest zatrucie, a minusem – że pod koniec partii. Jeszcze zdążyłem dostać drugiego truciciela na sztab. Przed nim już nie uciekłem. W międzyczasie, dziura pochłaniała wszystko wokół siebie. Mateuszowi przypomniało się o zdolności sztabu i od razu jej użył – lepiej późno niż wcale. Szybko jednak Odepchnięta Plaga powróciła pod sztab przeciwnika. Jeśli nie on to moździerz będzie zadawał mu obrażenia. Podczas partii musiałem daleko uciekać – na sam trafiłem sztabem na drugi kraniec pola bitwy. Tym razem dostałem więcej obrażeń, bo aż 8. Mój oponent otrzymał ode mnie 15. Dobra gra, gdzie maksymalnie wykorzystałem zdolność swego sztabu.\nRunda IV – Jakub\nUranopolis vs Sharrash\nNie grałem Sharrash, ponieważ Jakub wybrał go jako pierwszy. Byłem zmuszony wziąć Uranopolis. Całe szczęście, że znałem wrogą frakcję na wylot, więc wiem czego mogłem się spodziewać. Przy okazji pierwszej bitwy gdzie grał na planszy obok, dokonaliśmy symbolicznej wymiany żetonem dziury, którzy oboje dociągnęliśmy w tym samym czasie. Sharrash wystawił się na środku, ja zaś na obrzeżu planszy. Plan był prosty – wystawić jednostki w różne możliwe kierunki i strzelać jak tylko będzie bitwa. Na początek wystawiłem Inferno i Strażnika. Gdy tylko to było możliwe, Kuba uciekał za swoje moduły. Dosyć wcześnie również dobrałem Transport. Stworzyłem więc działko obrotowe, kierujące się w miarę możliwości do przeciwnika. Przybył i moździerz który ostrzeliwał mój sztab. Tak, jak szybko przybył, tak zniknął za pomocą promienia. Przy okazji pozbyłem się modułów uniemożliwiając ucieczkę szczurom. Niewiele obrażeń mogłem zadać, z powodu niewielkiej mobilności. Miałem też podstawowy problem Uranopolis – brak zasilania. W miarę ratującą mnie opcją był drugi transport. Przysunąłem swój sztab bliżej, aby mieć większe możliwości. Doszedł mi również świder, który zdążył być sparaliżowany. Ten żeton posiada klątwę najszybszego unieszkodliwiania przez przeciwnika – nic dziwnego jak może zadać 3 obrażenia. Ratował mnie Elektrosieciarz podłączony do mechanika. W tym momencie zyskałem ogromną przewagę. Jedno Inferno nawet udało mi się skierować w jego sztab. Dominowałem na planszy. Próbował mnie ostrzeliwać moździerzem, lecz i na to zaradziłem mym wyburzaczem. Podczas bitwy zadałem mu 5 obrażeń, Sharrash we mnie nic. Niestety za mną były szczury i przez to straciłem mechanika, świder, inferno i sieciarza, bo przestał już działać, więc sztab go zranił. Obok sztabu postawiłem , aby zadać jeszcze więcej obrażeń, ale ciężko było go wykorzystać bo niespecjalnie posiadałem zasilanie. Ratowały mnie generatory. A nawet pojawił się Najemnik który w tej armii jest świetnym żetonem, zadając obrażenia w sztab. Gra zakończyła się moim zwycięstwem, gdzie zadałem 13 obrażeń. Mój przeciwnik, niestety tylko ok. 5. Za bardzo byłem otoczony, aby można było do mnie dojść.\nTop 4 - Łukasz "Stalker"\nKolego z którym grałem – Przepraszam że nie zapamiętałem twojego imienia, ani ksywki. Jeśli to czytasz, skontaktuj się ze mną.\nW tym momencie żarty się skończyły. Już gramy o Gliwice. Po Swissie miałem 4 na 4 wygrane. Nie spodziewałem się takiego ładnego wyniku. Na ostatnim turnieju byłem przedostatni. Ale miałem szansę, nawet na mistrzostwa. Ja musiałem jako pierwszy wybrać armię. Wybrałem Sharrash, bo czułem się tą armią bardziej pewny. Po tej partii, uważam że jednak lepiej byłoby wziąć Uranopolis. Ale o tym zaraz. Jako pierwszy, ustawiłem się na środku pola bitwy. Oponent zaś, osiedlił się na obrzeżach planszy. Partia zaczęła się dobrze dla mnie. Moździerz strzela w sztab, medyk podpięty do sztabu i plaga która była kontrą na sieciarza. Początek standardowo wyrównany. W następnej turze, mój moździerz został obrócony przez zasłonę dymną. Mogłem kombinować aby go przywrócić do działania, ale zamiast tego uciekałem. A potem żałowałem do końca gry. Tutaj przeciwnik pamiętał o swej zdolności i ją świetnie wykorzystywał. Na polu bitwy pojawił się cień. W dodatku schował się za obrócony moździerz strzelający poza planszę. Próbował mnie zatruć trucicielem, ale jak to grając Sharrash zrobiłem podziemną roszadę. Drugi, sprawny moździerz , jak i Mutant atakują w sztab Mississipi. Dzięki ciasnocie, nie zostaję odpechnięty. Po drugiej stronie do Cienia podłączono Bojler. W tym momencie byłem na przegranej pozycji. Nie mogłem w żaden sposób tego unieszkodliwić. Był otoczony. Od tego momentu zaczął mnie powoli zatruwać. W miarę możliwości starałem się uderzać w sztab, ale usunięcie tego Stanowiska trującego było priorytetem. Nawet nie mogłem dostawić TNT. Dziura przyszła dosyć późno, gdy było już gęsto. Postawiłem przy Sztabie w celu odgonienia wroga. W miarę się trzymałem, lecz moja przegrana nadchodziła. Wszelkie możliwe ataki celował w Sztab. Gdy dostałem ruch, automatycznie zagrałem na obrócony moździerz. Zemścił się strzelając do Cienia. Pod koniec doszła Bestia. Dodatkowe 3 (w sumie 5) obrażenia w ciągu bitwy + paraliż sztabu dzięki śmietnisku. Niestety to nie wystarczyło, bo miałem 3 żetony zatrucia. Pod koniec gry, oponent posiadał jeszcze żetony atakujące, więc dobił mnie do końca. Bardzo wyrównana gra na wysokim poziomie. Przeciwnikowi pozostało 3-4 wytrzymałości. Kiedy tylko to będzie możliwe, oczekuję rewanżu. Uważam że grając Uranopolis miałbym większe szanse. Mam więcej strzelania, więc nie musiałbym stać obok jego sztabu. Po za tym, miałbym możliwość zadania mu szybko dużej ilości obrażeń. Pewnie też z łatwością usunął cień, chociażby promieniem. W tym momencie zakończyła się moja przygoda z Neuroshimą w Toruniu.\nSam turniej oceniam bardzo pozytywnie, bardzo sympatyczni gracze w swissie i bardzo dobrzy gracze w półfinale. Mogłem grać o 3 miejsce, ale zmęczenie wygrało ze mną. W sumie też gdy się dowiedziałem że będę grał z Krzysztofem, który zajął 4 miejsce Vegas na Pyrkonie, powrót do domu jeszcze bardziej do mnie przemawiał. Dla mnie to co, on osiągnął to prawdziwy wyczyn. Gdy będę mniej wyczerpany, bardzo chętnie zagram z Tobą, Krzysztofie. Z nagród otrzymałem podkładkę pod napoje Mississipi i promkę – Zabójce. Niewiele, ale zawsze. Gdybym grał dalej mógłbym coś jeszcze wygrać, ale nie specjalnie mi zależało. Turniej skończyłem na 4. miejscu co uznaję za bardzo dobry wynik.\nMam nadzieję że moja relacja wam się podobała. W miarę możliwości będę robił takich więcej. Gdyby czas mnie nie ograniczał, zdjęć na pewno byłoby więcej. Czekam na jakieś pomysły lub sugestie dotyczące następnych relacji w komentarzach. Tymczasem do następnego artykułu.\nPingback: Relacja The Fellowship of the Board z turnieju Hexa w Toruniu • NeuroshimaHex.pl()\nTen od Missisipi to Łukasz „Stalker” Cieszyński.\nDzięki wielkie, już aktualizuje 🙂\nBTW dla takich relacji przygotowałem paraszachowy system notacji, żeby móc odtwarzać później takie turniejowe partie, będzie gotowe to udostępnię.\nJa tylko będziesz miał ten system to bardzo chętnie go sprawdzę 😉


Wielki finał programu Startupbootcamp – Demo Day - Blog Deko eko\nDEKO EKO > BLOG > WYDARZENIA > Wielki finał programu Startupbootcamp – Demo Day\n17 maja 2018 roku skończyła się jedna z największych przygód w jakiej miało przyjemność brać udział Deko Eko. Trwający trzy miesiące program „Startupbootcamp„ przyniósł nam wiele nowych przyjaźni, rozwinął nas samych i naszą firmę, a przede wszystkim pozwolił na wejście z naszą wyjątkową ofertą „Brand upcyclingu” na rynek Holenderski.\nNa wielkim finale pojawiliśmy się całym zespołem. Oczywiście nie mogło również zabraknąć naszego upcyklingowego stoiska, które specjalnie przyjechało do Rabobank Utrecht z Polski.\nRównież z tej okazji stworzyliśmy wyjątkowe torby z banerów i materiałów reklamowych Startupbootcamp Amsterdam, aby podziękować za wsparcie oraz zaskoczyć wszystkich obecnych.\nW trakcie Demo Day udało nam się odbyć wiele ciekawych rozmów z inwestorami oraz klientami. Można śmiało powiedzieć, że nasze upcyklingowe produkty przyciągały tłumy zainteresowanych.\nNajważniejszym punktem dnia była prezentacja naszej firmy i osiągnięć zdobytych podczas programu na wielkiej scenie przed setkami osób związanych z biznesem. Pomimo wielkiej presji Deko Eko wypadło wyjątkowo dobrze, a nasza historia i propozycja wartości zachwyciła widownię.\nPo tak ogromnym sukcesie, chcemy rozwijać się jeszcze bardziej i zarażać upcyklingiem kolejne osoby oraz firmy. Pomimo, że nasza wielka przygoda się skończyła nie mamy zamiaru zostać w miejscu. Nadszedł czas na podkasanie rękawów i podjęcie kolejnych wyzwań, a jedyne co jeszcze pozostało to powiedzieć szczere DZIĘKUJĘ, dla wszystkich uczestników, zespołów, pracowników Startupbootcamp oraz wszystkim osobom, z którymi mieliśmy przyjemność współpracować. Jesteście wielcy!


OSA :: BiuroMeble Szczecinek\nPreparat makroskopowy firmy EDUKO prezentuje owada z rodziny osowatych: Vespa bicolor. Gatunek ten występuje w Azji Południowej – w północnych Indiach, Nepalu, Bhutanie oraz w kontynentalnej części Azji Południowo-Wschodniej.\nW przejrzystej pleksi doskonale widoczne są charakterystyczne ubarwienie oraz szczegóły budowy m.in. aparat gębowy typu gryzącego i żądło obecne u samic. Preparat ten bardzo dobrze nadaje się do zapoznania uczniów szkół podstawowych z różnorodnością kształtów ciała owadów. Utrwalony w pleksi owad będzie służył wiele lat- także jako okaz kolekcjonerski.\nWymiary preparatu: 4,5x3x1,5cm.


Kreta - Katastrofalne trzęsienie ziemi sprzed 165 lat - Crete.pl\nKatastrofalne trzęsienie ziemi sprzed 165 lat\nPrzez ostatnie dni informowaliśmy o trzęsieniu ziemi jakie w poniedziałek nawiedziło Kretę. Warto wiedzieć że wydarzenia te wystąpiły niemalże w 165. rocznicę katastrofalnego trzęsienia, które niemal całkowicie zniszczyło Heraklion. Z tej okazji chcielibyśmy przybliżyć Wam nieco faktów związanych z tamtym wydarzeniem, które miało miejsce w 1856 roku w Heraklionie.\nWedług Nikolaosa Stavrakisa, ówczesnego sekretarza generalnego administracji wyspy, który jako dziesięcioletnie dziecko przeżył to trzęsienie ziemi, jego siła została szacowana na 7,7 stopnia w skali Richtera. Było to najprawdopodobniej jedno z najmocniejszych i najtragiczniejszych trzęsień ziemi, jakie dotknęło wyspę. Żywioł zaskoczył mieszkańców o 2:45 w nocy z soboty na niedzielę, a ziemia trzęsła się przez aż trzy minuty.\nHeraklionie znajdował się w samym epicentrum, więc ucierpiał najbardziej spośród miast Krety. Zniszczeniu lub poważnemu uszkodzeniu uległa prawie cała jego zabudowa. W mieście tym spośród 3620 domów po trzęsieniu ziemi do bezpiecznego zamieszkania nadawało się zaledwie 18. Tego dnia Heraklion utracił również wiele spośród ważnych publicznych budynków. Zniszczeniu uległy dawne weneckie kościoły, między innymi świątynia św. Tytusa, która pełniła wówczas funkcję meczetu. Poważnie uszkodzony został kościół św. Minasa oraz św. Franciszka. Całkowitemu zniszczeniu uległ Pałac Książęcy, który znajdował się naprzeciwko bazyliki św. Marka. Sile trzęsienia ziemi nie oparły się również elementy fortyfikacji opasających Heraklion. Poważnie uszkodzone zostały koszary św. Jerzego oraz sklepienie jednej z weneckich bram wjazdowych.\nWedle współczesnych opracowań tym co zaważyło o tragicznym bilansie tego trzęsienia ziemi w Heraklionie był sposób budowy ówczesnych domów. Na budynkach o stosunkowo lekkiej konstrukcji umieszczane były dachy, które pokryte zostały ciężkimi ceramicznymi dachówkami. W wyniku wstrząsów osłabione ściany domów nie były w stanie unieść tej ciężkiej konstrukcji i w konsekwencji ulegały zawaleniu grzebiąc w swoich wnętrzach mieszkańców.\nWarto w tym miejscu wspomnieć także, że bezpośrednie uderzenie kataklizmu przetrwała część domów i budynków użytkowych, które w całości zostały wykonane z drewna. Bardziej elastyczna konstrukcja pozwoliła oprzeć się działaniu wstrząsów. Przetrwał między innymi meczet Mustafa Paszy, który zamieniono na szpital dla rannych.\nNiestety 48 spośród drewnianych budynków spaliło się w wyniku pożaru, jaki rozszalał się tuż po trzęsieniu ziemi. Obecnie przypuszcza się, że źródłem ognia mogły być używane wówczas zapałki. Z pewnością znany jest Wam obrazek kowbojów zapalających zapałki przez potarcie ich o spodnie. Ta duża czułość na tarcie mogła być jedną z przyczyn powstania pożaru, jaki miał miejsce po trzęsieniu ziemi.\nŁącznie w wyniku tego kataklizmu na Krecie zmarły 538 osoby, a kolejnych 637 zostało rannych. Na całej wyspie zniszczonych zostało 11 317 domów. Stan ponad połowy z nich, czyli dokładnie 6512, nie pozwalał na podjęcie jakichkolwiek prac naprawczych. Budynki te uznane zostały jako całkowicie zniszczone.\nKatastrofa ta nie ograniczyła się jedynie do Heraklionu. Wiele wiosek zostało zrównanych z ziemią. Dosyć duże zniszczenia odnotowane zostały również w Rethymno, gdzie zawaleniu uległa spora część zabudowy. Wedle doniesień ówczesnych kronikarzy nie odnotowana została tam ani jedna ofiara tego kataklizmu. W Chanii mniejszym lub większym uszkodzeniom uległa większość domów. Jednak w przypadku tego miasta tylko zaledwie kilka spośród nich uległa całkowitemu zawaleniu. Wstrząsy odczuły także inne wyspy znajdujące się niedaleko Krety.\nCi co przeżyli katastrofę nie tylko opłakiwali straty ale też uznali to wydarzenie za bardzo złą wróżbę na przyszłość.


Agniecha | 2012-01-16\nNa półkach: Przeczytane, Gat.: horror-thriller, Rok 2012, Kat.: zbiory opowiadań, W: Podane dalej\nWydawnictwo Replika podjęło się ciekawego projektu. W jednej książce zebrano piętnaście niezwykłych opowiadań najlepszych mistrzów polskiej i zagranicznej pisarzy grozy. „15 blizn” to zbiór, na które składają się najnowsze prace, ale też i debiuty autorów, których dziś uznajemy za najlepszych, a którzy dorobili się wielu nagród za swoją twórczość. Nie zabraknie tutaj tekstów Ketchuma, klasyka gatunku- Grahama Mastertona, czy też syna Stephena Kinga- Joe Hilla. Wśród Polaków swoich nowel użyczyli tacy pisarze, jak autor zbioru „Mordercy” - Łukasz Śmigiel, a także początkująca młoda pisarka i artystka- Aleksandra Zielińska.\n„15 blizn” to niezwykle mroczny i niebezpieczny zbiór opowiadań, a w nich mrożące krew w żyłach historie. Duchy z przeszłości wyrównujący rachunki, seryjni mordercy zabijający dla zabawy, tajemniczy mściciele trzymający porządek w mieście, demoniczni kusiciele, anioły próbujące zrozumieć swoje błędy, czy najlepsze przyjaciółki chcące nas nauczyć życia. Wszystkie pozostawiające blizny na naszym umyśle.\nZapoznając się literaturą polską nie trudno zauważyć, że większość współczesnych autorów wspiera się na utartych ścieżkach wyznaczonych przez amerykańskich kolegów po fachu. Zbiory opowiadań, w których to zestawia się dwa oddzielne punkty widzenia- polski i amerykański, daje możliwość wychwycenia pewnych podobieństw, ale przede wszystkim przekonania się, którzy autorzy bardziej wpływają na naszą psychikę swoją twórczością. Kiedy w „Księdze strachu 2” większą pomysłowością wykazywali się autorzy amerykańskiej literatury, tak w „15 bliznach” trzeba przyznać, że w końcu to Polacy przejmują władzę nad czytelnikiem. Staje się tutaj rzecz niezwykła, Polacy potrafią zafascynować czytelnika, oczywiście, nie wszyscy.\nPomysłowość autorów nie zna granic. Bez względu na to czy to polscy twórczy, czy amerykańscy, wszyscy prezentują innowacyjne koncepcje, które na długo zapadają w pamięć. Do najciekawszych zaliczyć można między innymi „Zasiedlenie” Roberta Cichowlasa, który w tematykę katastrof potrafi wkręcić niezwykłą historię budzącą grozę, ale i jednocześnie obrzydzenie. Jednakże fascynuje od samego początku, aż do ostatniej kartki. Innym interesującym pomysłem jest ten wykorzystany przez Stefana Darda w opowiadaniu „Spójrz na to z drugiej strony”. Tutaj przyjaciółka jednej z bliźniaczek próbuje naprostować jej tok rozumowania, jako, że cały czas narzeka na swojego męża. Niby banalne, ale rozwój wydarzeń jest zaskakujący i przede wszystkim trzyma w napięciu. Jest tutaj także interesująca historia Joe Hilla- „Twitterowanie z Cyrku Umarłych” - osobiście uważam, że jest najlepsze z całego zbioru i to nie tylko ze względu na prezentowaną opowieść, ale także sposób jej przekazania. Rodzina pojawiająca się na przedstawieniu zombie w Cyrku Umarłych, nie zdająca sobie sprawy z tego, że nie ma tutaj żadnej ściemy. Te trzy opowiadania zdecydowanie wybijają się pod względem fabularnym, poza tym widz pozostaje skupiony i jest zainteresowany tymi opowieściami. Oprócz nich w zbiorze poczytamy także o dziwacznym trójkącie, który wpadł do głowy F. Paulowi Wilsonowi, a który przelał na papier i dał mu tytuł „Ménage Á Trois”. Mamy tutaj do czynienia z niezwykłą umiejętnością przejmowania ciała człowieka, a w dodatku jest i zaskakujące zakończenie. Nie bez wpływu na nas pozostaje także opowieść „Matka” Edwarda Lee. Nie brak jej erotyzmu, a także niewyjaśnionych zdarzeń. Ostatecznie pozostawia w czytelniku niesmak. Historie o seryjnych mordercach zazwyczaj są interesujące, aczkolwiek koncepcja wykorzystana przez Kazimierza Kyrcza Jr. w historii o tytule „Amator” nie powala. Z kolei anielska opowieść „Koniec miasta” Jacka M. Rostockiego jest tak naprawdę kontynuacją fabuły zapoczątkowanej w zbiorze „11 cięć”. Niby da się to przeczytać bez poprzednika, ale jak zawsze w takich sytuacjach czytelnik pozostaje niedoinformowany, a tym samym nie może czerpać pełnej przyjemności z tejże historii.\nW zbiorze mamy piętnaście różnych stylów pisarskich. Wszystkie mają spory potencjał, bądź genialny talent kształtowany przez lata. Jednakże zawodzą historie typu „Korzeń wszelkiego zła”, której autorem jest sam Graham Masterton. Joe Hill z kolei zaskakuje. Jeżeli komuś nie podobała się jego powieść „Pudełko w kształcie serca”, niech nie spisuje go na straty, bowiem jego Twiterowe opowiadania jest wręcz genialne. Bardzo ryzykowne przedstawienie historii za pomocą wiadomości z Twitera ostatecznie budzi fascynację. Pokłony należą się także początkującej Aleksandrze Zielińskiej, która „Ostatnim kuszeniem Ewy Betulew” pokazuje, że nawet Ci najmłodsi mają już chore umysły, w których tworzą się takie koncepcje. Bez względu na to czy stosując narrację pierwszoosobową, czy trzecioosobową nowele ze zbioru „15 blizn” fascynują. Wszystko przez to, że pisarze nie owijają w bawełnę. Bez przeszkód stosują wulgaryzmy, nie mają także problemów z bardzo obrazowym opisywaniem wypruwania flaków, czy też rozwalania głów bohaterów. Szczerze opisują to co siedzi na żołądkach bohaterów ich opowiadań, przez co postacie te są bardzo wyraziste, czego idealnym przykładem jest postać Stroupa stworzonego przez Jacka Ketchuma na potrzeby opowiadania „Opowieść z Owczej łąki”. Tym samym pisarze wzbudzają w czytelniku obrzydzenie, ale też i swoiste zainteresowanie.\nGdyby tego było mało, to książka przyciąga swoją oprawą. Ci co kochają literaturę grozy od razu wezmą ją w swoje ręce, ale Ci co wrażliwsi są na kroplę krwi prawdopodobnie uciekną z krzykiem. Okładkę zdobi bowiem nie tak brzydka dziewczyna, która jest osobą po przejściach. Pokrwawiona, pocięta, zabliźniona trupia twarz spoglądająca na nas przerażonym wzrokiem może nam się śnic po nocach. Nie mniej, idealnie pasuje do klimatu opowiadań ze zbioru a Ci co są wrażliwi niech uciekają od niej czym prędzej.\nChoć, na zbiór opowiadań „15 blizn”, składają się lepsze i gorsze teksty, ciekawsze i mniej interesujące koncepcje, bardziej bądź mniej przerażające postacie, to jednak najlepsi światowi i polscy pisarze potrafią nimi mocno namieszać w naszej psychice. Autorzy nie tylko budzą w czytelniku grozę, ale pomiędzy nią starają się czegoś nas nauczyć. Dzięki niesamowitym zwrotom akcji i szokującym zakończeniom pozostawiają czytelnika z własnymi myślami. Dają mu możliwość własnej interpretacji nie narzucając mu przyjętych koncepcji. Dają do myślenia, a dzięki temu czytelnik pozostaje w pełni usatysfakcjonowany.