Pozorant - Anna Wasilewicz — Ridero\nBezpłatny fragment - Pozorant\nByłem właśnie w drodze do domu, kiedy zadzwonił telefon. Harmonijny dźwięk wyrwał mnie z otchłani myśli. Sięgnąłem po komórkę i spojrzałem na wyświetlacz. Kamil.\n— Niech to szlag! — wykrzyknąłem sam do siebie. Ten niesforny kretyn zawsze wie kiedy zadzwonić. Całe życie siedział mi na ogonie. Nim jeszcze się urodził, już wiadome było, kto zostanie czarną owcą w rodzinie. Różnica lat jaka nas dzieli jest prawie niezauważalna. Mimo to, rodzice zawsze widzieli w nim maleńkie dziecko, które nie potrafi samo jeść czy się ubrać.\n— Halo. — rzuciłem oschle. W międzyczasie zauważyłem, że samochód, który jechał przede mną nagle zaczął hamować. O mały włos udało mi się uniknąć uderzenia swoich fordem w jego zielony, rażący w oczy zderzak. Przekląłem w myślach.\n— Halo! — powtórzyłem nerwowo.\n— Jesteś tam? — Dodałem, kiedy po drugiej stronie aparatu słychać było jedynie głuchy szum.\nCisza. Nic. Pomyślałem sobie, że po raz kolejny mój kochany braciszek robi sobie ze mnie żarty. Odłożyłem telefon na fotel pasażera i skupiłem się na drodze. Kilkanaście aut znajdujących się przede mną utworzyło korek. Musiałem zwolnić i z prędkości pięćdziesięciu kilometrów na godzinę zredukować do zaledwie dziesięciu. Kątem oka ujrzałem, że zbliżam się do skrzyżowania. Ze względu na ograniczony czas uznałem, że o wiele szybciej dotrę do domu, jeżeli skręcę w lewo. Co prawda, droga jest wówczas dłuższa o kilka kilometrów, ale pokonując ją odpowiednią prędkością na pewno zaoszczędzę sobie paręnaście minut niż gdybym czekał aż sznur poustawianych jeden za drugim aut przemieni się w oddzielne jednostki, które łączyć będzie jedynie identyczna prędkość jazdy. Przez CB-radio jakiś mężczyzna informował dołączających się do korka kierowców o tym, że całe zamieszanie zostało spowodowane przez wypadek. Podobno właściciel zmasakrowanego samochodu stracił panowanie nad kierownicą i uderzył w przydrożne drzewo. Inny użytkownik nadajnika twierdził, że pechowiec zmarł na miejscu.\n— Heh. — Parsknąłem jednoznacznie. Skąd osoba rozgłaszająca takie plotki, zupełnie niczym nie poparte, mogła mieć takie informacje? Wypadek musiał zdarzyć się nie dawno. W oddali nie rzucały się w oczy policyjne światła, nie było też słychać syreny karetki pogotowia, nie wypominając już o straży pożarnej. Jedyne co podrażniało moje uszy to klaksony niecierpliwych uczestników trasy. Dostosowując się do zasad ruchu drogowego zatrzymałem się przed skrzyżowaniem. Nie było ono w żaden sposób oznakowane. Najwyraźniej władzom żal było przeznaczyć jakąś część ofiarowanych przez państwo funduszy na postawienie sygnalizacji świetlnej, bądź jakiegoś chociażby lustra drogowego. Widoczność była ograniczona. Zdecydowanie się na manewr skrętu zawsze wiązało się z niepewnością. Miasteczko przez które przejeżdżałem liczyło sobie około dziesięciu tysięcy mieszkańców. Przez to, że lokalizowane było ono po środku głównej trasy do miasta będącego stolicą województwa, zawsze około ósmej rano i piętnastej po południu panował tutaj tłok. Ludzie jechali do szkół czy prac, później z nich wracali, burząc w ten sposób ciszę jaka zazwyczaj towarzyszyła temu miejscu. To tak jakby przez spokojną, oddaloną od cywilizacji wioskę, codziennie w określonych godzinach przebiegało stado rozwścieczonego bydła. Wszystkie budynki, sprawiające wrażenie opuszczonych i zaniedbanych, usytuowane były ciasno obok siebie. Nawet odrestaurowanie obiektów i nadanie im błyskotliwych, barwnych kolorów nie sprawiło, że było ono piękniejsze. Spacer nocą po tym terenie, można by porównać do sceny z jakiegoś kiepskiego thrillera, kiedy to główny bohater idzie przez zaklęte ulice. Przerażająca atmosfera i efekty dźwiękowe dają odbiorcy do zrozumienia, że za kilka chwil aktor zostanie zaatakowany nożem przez zamaskowanego sprawcę. Jednak ku zdziwieniu wszystkich, zza rogu ulic nic się nie pojawia, a kiepskie manipulacje dźwiękowe jedynie trzymały widza w bezsensownym napięciu. Rozejrzałem się w lewo, potem w prawo, następnie znowuż w lewo. Nie spostrzegłem, aby ktokolwiek miał zamiar przejeżdżać, przycinając mi tym samym drogę, więc nacisnąłem pedał gazu i lekkim ruchem obracałem okrągłym kółkiem w zaplanowaną stronę. Minąłem kilka sklepów odzieżowych, z daleka na poziomie horyzontu zarysowywał się wyraźnie kształt kościoła. Został on wzniesiony na wzgórzu, co tylko potęgowało jego rozmiary. Nieliczni przechodnie uważnie mi się przyglądali. Czułem się przez to skrępowany. Irytowało mnie, kiedy ktoś się aż tak szczegółowo przypatrywał. Odwróciłem pośpiesznie głowę i po raz kolejny zwiększyłem prędkość. Przede mną nie znajdowało się żadne auto, dlatego też mogłem pozwolić sobie na nie przepisową jazdę. W najgorszym przypadku dostałbym mandat od policji za przekroczenie prędkości o jakieś trzydzieści kilometrów na godzinę. Udało mi się nareszcie rozwiązać labirynt uliczek i znalazłem się na trasie, której koniec zlewał się z jasnoniebieskim niebem. Uchyliłem szybę, by do wnętrza mojego auta, po brzegi wypełnionego wonią dymu papierosowego wpełzło nieco świeżości. Sięgnąłem prawą ręką po miętową gumę do żucia i włączyłem radio z nadzieją odsłuchania kilku standardowych piosenek. Miałem dosyć urywków słów innych kierowców, które formowały się w jeden wielki, niezrozumiały szum. Promienie słońca raziły w oczy z taką zawziętością, jakby chciały dać mi do zrozumienia, że nie jestem mile widziany na polu ich zasięgu. Zlekceważyłem je, uchylając osłonę przeciwsłoneczną.\nPrzed oczami malował mi się dość pokaźny, zbudowany z białej cegły dom. Czerwona blacho-dachówka kontrastowała z przeważającym odcieniem. Patrząc z daleka na budowlę, śmiało można było stwierdzić, że nie różni się ona niczym od sąsiadujących domów. Brama wjazdowa, którą wyjeżdżając zostawiłem otwartą, była nienaruszona. Ostrożnie zaparkowałem przed garażem. Podwórze, pomimo tego iż nie było najmniejsze, nie pozwalało na gwałtowne manewry autem. Większą część terenu zajmowały drzewa owocowe. Po prawej stronie od drewnianego garażu zauważyć można było ogródek, którym z zamiłowania zajmował się mój ojciec. Skrupulatnie dbał o każdą roślinkę, która choć w niewielkim stopniu dawała oznaki życia. Na przeciwko niego stała zrobiona niegdyś przeze mnie i założyciela rodziny huśtawka — chyba jedyna rzecz, którą wykonaliśmy razem. To właśnie tamtego dnia ojciec poświęcił mi najwięcej uwagi. Celebrowałem każdą chwilę z nim spędzoną. Moje zadowolenie z jego towarzystwa mieszało się z równie silnym gniewem i nienawiścią. Skupisko kolorowych kwiatów ozdabiające teren wokół domu to tylko iluzja, która miała dawać do zrozumienia, że mieszkająca tu rodzina niczym nie wyróżnia się od pozostałych. Wysiadłem z auta, zabierając ze sobą zakupy zrobione w drodze powrotnej i kierowałem się do drzwi frontowych. Nim jeszcze zdołałem do nich dotrzeć, poczułem ścisk w żołądku. Stres, który zawładnął moim ciałem spowolnił ruchy. Mimowolnie zacząłem się zastanawiać nad tym, czy powinienem wchodzić do środka. Oczami wyobraźni widziałem czarny obłok, który unosi się nad budynkiem. Jakby nadprzyrodzone zjawisko sygnalizowało, że czas beztroski i dobrego nastroju dobiegł końca. Postanowiłem jednak wejść do wnętrza domu, by przekonać się, czy to co podpowiadał mój umysł miało jakiekolwiek odzwierciedlenie w rzeczywistości. Chwyciłem za klamkę. Drzwi uchylone zaledwie na kilkanaście centymetrów uwolniły dźwięk kobiecego płaczu i tłumione emocje. Odniosłem wrażenie, jakby wszystko to, co niewidoczne dla oka zostało na siłę wepchnięte do przedsionka i zamknięte na wszelkie możliwe sposoby. Atmosfera przytłaczała na tyle, że racjonalne myślenie nie było możliwe. Ciekawość wzięła górę nad wszystkim, co do tej pory zawsze robiłem przekraczając próg domu. Pośpiesznie skierowałem się do salonu, skąd jak mi się wydawało, dobiegały niepokojące szlochy mojej matki i przytłumiony męski głos, próbujący podnieść ją na duchu. Torbę z zakupami niestarannie upuściłem w progu. Dzięki sztucznemu oświetleniu i poszczególnym promieniom zachodzącego już mozolnie słońca, wyraźnie ujrzałem postać swojej matki wtulonej w ojca. Miała ona ponad pięćdziesiąt lat. Jej niechlujnie ułożone włosy i rozpływający się makijaż oczu dawał do zrozumienia, że pogrążona jest w otchłani rozpaczy. Ubrana była w szary sweter, kilka rozmiarów za duży. Przez to nie podkreślał on kruchej figury, a jedynie pozorował ochronę przed wiatrem. Materiał granatowych spodni na wysokości kolan był mokry, od spadających na niego łez. Jej ciało drżało, a słowa były nie wyraźne.\n— Co się stało? — zapytałem zdumiony widokiem, który miałem przed oczami. Odkąd mieszkam z tymi ludźmi, nigdy nie miałem okazji być świadkiem takiej sytuacji. Gdy pojawiały się problemy, bądź nadmiar emocji uformował tykającą bombę, rodzice wychodzili by porozmawiać i w swojej tylko obecności poddać się chwilom załamania.\n— Kamil nie żyje. — wykrztusił mężczyzna, tulący do piersi swoją żonę. Jego niebieskie oczy patrzyły na mnie ze wściekłością. Czerwona koszula tylko podkreślała piekielny wyraz twarzy.\nOpadłem na fotel stojący na przeciwko. W pierwszej chwili nie mogłem uwierzyć w to co nie dawno usłyszałem. Wiadomość o śmierci młodszego brata brzmiała równie niewiarygodnie jak całe wydarzenie, którego byłem świadkiem.\n— Ale… jak to? — z trudem wykrztusiłem z siebie. Czułem jak coś zaciska sznur na moim gardle, nie pozwalając przełknąć nadmiaru śliny, który zawsze pojawiał się gdy byłem zdenerwowany.\n— Pół godziny temu otrzymaliśmy telefon z policji. Jechał naszym samochodem. Prawdopodobnie stracił panowanie nad kierownicą i uderzył w drzewo.- Wyjaśnił ojciec. Mama, słysząc te słowa wybuchnęła kolejną lawiną płaczu.\nZbladłem. Patrzyłem na ich łzy, na cierpienie. Zachowywali się, jakby stracili wszystko co mieli. Poczułem ukłucie w sercu. Zrobiło mi się przykro, choć nie wszystkie informacje jeszcze przebrnęły przez oporną ścianę świadomości. Postanowiłem, że zostawię ich samych. Spacerowanie zawsze pozwalało mi się odprężyć. Miałem okazję, aby przeanalizować to, co teraz zwiastowało wywrócenie mojego życia do góry nogami. Wstałem i powolnym krokiem wyszedłem na schody. Wyjąłem z kieszeni spodni paczkę mocnych papierosów. Osłaniając iskrę przed wiatrem, odpaliłem jednego. Ruszyłem w stronę stawu, który oddalony był ode mnie o jakieś osiemset metrów.\nMijałem ludzi, którzy sprawiali wrażenie, jakby panicznie bali się kropel wody spadających z nieba. Pojedyncze, płynne punkciki uderzały o jezdnię, nie wydając przy tym prawie żadnego dźwięku. Gałęzie drzew delikatnie poruszały się, sprawiając, że z mojej perspektywy wyglądało to tak, jakby muskały koniuszkami nadęte, szare chmury. Od czasu do czasu można było usłyszeć szczekanie psa. Jego ochrypły głos kontrastował ze świstem wiatru, przeciskającego się między budynkami. Dźwięk, jaki wydawał przejeżdżający obok mnie samochód wydał mi się nadzwyczaj cichy. Wszystko stało się nagle jednostajne, inne, dziwne, obojętne.\nUsiadłem na trawie, skupiając swój wzrok na nie dużym zbiorniku wodnym. Odpaliłem kolejnego papierosa. Próbowałem delektować się smakiem dymu, któremu bez obaw pozwalałem krążyć po płucach. Moje ubranie z minuty na minutę było coraz bardziej mokre. Dreszcze, które przyszywały moje plecy i ramiona próbowały wymusić na mnie odruch, jaki wykonuje pies, gdy chce się otrzepać. Nie udało im się to. Siedziałem nieruchomo, jakby ktoś bez mojej zgody zabetonował moje stopy w ziemi. Dopiero teraz uświadomiłem sobie, że to on był tym,,pechowcem” o którym mówili kierowcy na CB-radiu. Myśl, że już nigdy nie zobaczę swojego brata sprawiała, że moja twarz nie była mokra tylko z powodu padającego deszczu. Otaczająca mnie cisza idealnie przyczyniała się do tego, aby wspomnienia znęcały się nade mną, wywierając niepotrzebne poczucie winy. Zawsze uważałem, że ludzie postępują zbyt stereotypowo. W momencie, kiedy uświadamiają sobie, że bliska im osoba już nie wróci, zaczynają mówić o niej w samych superlatywach. Pojawia się żal, współczucie. To tak cholernie sztuczne. Każdy przecież jest świadomy tego, że wypita filiżanka kawy w towarzystwie męża czy żony może być tą ostatnią. Pozostawione na placu zabaw akcesoria nie oznaczają, że dziecko sąsiadów po nie wróci. Ludzie boją się prawdy, nie akceptują jej.\nNa siłę próbowałem zahamować napływające wspomnienia, jednak bez rezultatu. Oczami wyobraźni widzę jego, kiedy próbuje ukraść mi pierwszą paczkę fajek. Te wszystkie sprzeczki z rodzicami, gdy błagałem ich, abym nie musiał brać go ze sobą na domówkę mojego przyjaciela. Miliardy przepychanek, kiedy próbował być moją kopią. Nienawidziłem go, zarazem kochając. Rodzice słali mu różami każdą ścieżkę po której kroczył, zabierając ostatnie płatki spod moich stóp. Jego niewielka postura i drobiazgowe ciało, potrafiło przyćmić mnie w każdej sytuacji. Czułem się samotny, do dzisiaj. Dzisiaj cierpienie połączyło nas wszystkich. I jego, kiedy umierał. Chciałbym, aby ten ból ustąpił. Jakaś niewielka część mojego serca straciła sens, wraz z jego odejściem. We wszystkich wspomnieniach z dzieciństwa nagle zrobiła się przezroczysta dziura. Łudzę się nadziejami, że gdy wrócę z powrotem do domu, ujrzę mamę gotującą obiad, tatę oglądającego mecz i Kamila, który spłoszony moim przyjściem, wybiegnie z mojego pokoju. Będzie znowu kłamać, że wcale nie grzebał w moich rzeczach i nie korzystał z mojego komputera. Chłodne ubranie przykleja się do mojego ciała. Czarna bluza z kapturem przesiąknięta wodą, przypomina mi pierwszego kwietnia, kiedy to śmigus-dyngus skończył się dla Kamila nad wymiar nie przyjemnie. Koledzy z jego klasy postanowili dla żartu wepchnąć go właśnie do tego stawu, przed którym przesiaduję od kilkudziesięciu minut. Gdyby nie fakt, że brat nie umiał pływać i mało brakowały, by się utopił, sytuacja miałaby charakter żartobliwy. Jeżeli istniałaby możliwość przyśpieszenia upływu czasu, z pewnością skorzystałbym z niej. Kalendarz wskazywałby właśnie teraz piętnastego kwietnia za dwadzieścia lat. Zmierzch, który sprawiał, że widoczność była coraz słabsza uświadomił mnie, że pora wrócić do domu. Rodzice potrzebowali wsparcia, które byłem w stanie dać im tylko ja.\nCisza, która panowała w bezdusznym pomieszczeniu, skutkowała głośnym piskiem w uszach, słyszalnym tylko dla mnie. Zdziwiłem się. Płacz co prawda ustał, aczkolwiek grobowa atmosfera nadal przypierała z całej siły do ściany. Spojrzałem na ojca, który palił papierosa i pił kawę. Telewizor był włączony, jednakże dźwięk całkowicie wyciszony. Wyglądał jak zahipnotyzowany. Wzdrygnąłbym się, gdybym tylko nie był przyzwyczajony do jego ledwo zauważalnej odmienności.\n— Jestem. — oznajmiłem prawie szeptem, by nie zakłócać nadmiernego spokoju, który zapewne nie trwał bez powodu.\n— Widzę. Bądź cicho, matka śpi na górze. — odpowiedział nie spoglądając na mnie. Zauważyłem, że rzadko mruga, co przekonało mnie tylko w tym iż jest pogrążony w myślach. Zapewne analizuje teraz całe życie, by tylko stwierdzić ostatecznie, że nic nie mógł poradzić na zaistniałą sytuację, ani tym bardziej cofnąć czasu.\n— Chcesz coś do jedzenia? — zapytałem, starając się nawiązać jakiś dialog. Chciałem, aby zwierzył mi się, żeby powiedział co go boli. Odwrócił głowę w moją stronę. Przez dłuższą chwilę nie odpowiedział nic, jakby zastanawiał się jakie sformułowanie będzie najbardziej adekwatne.\n— Czy ty kurwa jesteś normalny? Twój brat martwy leży w kostnicy, a ty mnie pytasz czy jestem głodny?! — wykrzyczał, zupełnie zapominając o rozkazie, który całkiem niedawno skierował w moją stronę. Nie odezwałem się. Byłem świadomy tego, że musi wyładować na kimś swoją wściekłość. Rozumiałem to. Odwróciłem się w stronę kuchni, by przygotować sobie cokolwiek do jedzenia. Mój żołądek przez cały dzień nie dostał tego, czego od wczoraj się domagał. Odgłos, który wydobywał się z mojego wnętrza był nie do wytrzymania. Wprowadzał mnie w zakłopotanie kiedy robiłem zakupy i gdy szedłem ulicą. Wyjąłem dwie kromki chleba, posmarowałem je masłem orzechowym i nalałem szklankę mleka. Kamil zawsze jadł taką porcję na śniadanie, choć to nie z tego powodu zdecydowałem się na taką kolację. Poczułem woń palącego się tytoniu.\nKażda godzina dzisiejszego dnia niosła ze sobą nowe emocje. Czułem jak resztki energii ulatniają się ze mnie niczym zapach niedomkniętych perfum. Happiness lasts only a moment or two — słowa podsumowujące ostatnie dwadzieścia cztery godziny mojego życia zostały starannie zapisane w dzienniku. Czułem, że zrobiłem już wszystko, czego oczekiwał ode mnie los. Pragnąłem oddać się w ramiona snu.\n— Cześć, Michał. — ochrypniętym głosem powiedziała mama. Siedziała przy stole, pijąc herbatę. Jej czerwone, przekrwione oczy mówiły, że nie przespała więcej niż cztery godziny. Były tak suche, jakby wczorajszego dnia wypłakała cały zasób łez.\n— Witaj, mamo. — odrzekłem. Chwilę wcześniej głośny, na pozór radosny śpiew ptaków wyrwał mnie ze snu. Do przyzwoitego funkcjonowania brakowało mi jedynie mocnej kawy i papierosa. Odważyłem się odpalić go w kuchni, gdzie nigdy wcześniej tego nie robiłem. Uznałem jednak, że w zaistniałych okolicznościach nikt nie będzie miał mi tego za złe. Nasypałem trzy łyżeczki zmielonej kawy do czarnego kubka i czekając na zagotowanie się wody, zapytałem:\n— Wiadomo już cokolwiek w sprawie śmierci Kamila? — nie byłem pewien czy pytanie jest na miejscu, w końcu wypadek wydarzył się wczoraj. Zdziwiłbym się, gdybym otrzymał jakąś wyczerpującą odpowiedź.\n— Nie wiem. Tata pojechał na policję, aby wypytać o okoliczności wypadku. Zwłoki Kamila zostały zabrane na sekcje zwłok… — urwała, po czym wzięła kilka głębokich wdechów, jakby każde wypowiadane słowo kosztowało ją multum siły.\n— Prawdopodobnie chcą sprawdzić, czy był pod wpływem narkotyków, bądź alkoholu. — zaobserwowałem jak łza opada powoli po jej policzku. Wyraz twarzy wskazywał na to, że wcale nie miała ochoty, aby jej syn był rozcinany.\n— Mogę wam jakoś pomóc? — zapytałem, chociaż byłem pewien, że zostanę zlekceważony, a możliwość jakiejkolwiek pomocy z mojej strony nie zostanie nawet rozważona.\nWoda w czajniku osiągnęła już maksymalny poziom temperatury o czym poinformował mnie głośny dźwięk, który wytwarzała para wydostająca się przez skromną dziurkę w gwizdku. Szybko zdjąłem go z palnika, po czym zalałem wrzątkiem kubek kawy i czekałem cierpliwie aż się zaparzy.\n— Nie. Tata dziś pozałatwia wszelkie formalności. Nie wiem jakbym sobie bez niego poradziła. On jest taki silny…\nTo prawda. Ojciec zawsze miał niezłomną psychikę, potrafił zapanować nad każdą sytuacją. Domyślam się, że wróci późnym wieczorem. Musi skonfrontować się z prokuraturą, odebrać zezwolenie na wydanie ciała Kamila. Później, po skończonej sekcji zwłok, załatwić od Zakładu Medycyny Sądowej kartę zgonu. W następstwie udać się do Urzędu Stanu Cywilnego po akt i zatrudnić firmę pogrzebową. Cieszyłem się wprawdzie, że nie musiałem tego robić za niego.\n— Cały czas mam go przed oczami… Widzę jak robi sobie śniadanie, jak wychodzi do szkoły. Mimo, że to dorosły mężczyzna, w moich oczach zawsze był maleńkim, nieporadnym Kamilkiem… — Jej drżący głos nie brzmiał wiarygodnie. Gdybym nie znał swojej matki i nic nie wiedział o sytuacji w której się znalazła, miałbym wątpliwości czy jej uwierzyć. Czarny ubiór, mina pozbawiona jakichkolwiek pozytywnych emocji i dłonie, które bez chwili przerwy mimowolnie poruszały się nieznacznie w górę i w dół nie pozostawiały cienia wątpliwości, co do autentyczności jej słów.\n— Mamo… — odrzekłem. Chciałem jej powiedzieć cokolwiek, co choć w małym stopniu podniosłoby ją na duchu. Nie znalazłem jednak nic adekwatnego. Użycie stwierdzenia mówiącego, że być może Kamilowi lepiej jest po drugiej stronie, byłoby bezsensem. Zaczęłaby wówczas pewnie wymieniać listę rzeczy, które były robione z myślą o szczęściu jej młodszego syna.\nDo zaparzonej kawy dolałem mleka i posłodziłem całość dwiema łyżeczkami białych kryształków cukru. Odpaliłem kolejnego papierosa i usiadłem w salonie, włączając telewizję. Spojrzałem jeszcze kątem oka na rodzicielkę. Próbowałem zorientować się, czy na jej twarzy pojawił się grymas spowodowany nieprzestrzeganiem przeze mnie zasad obowiązujących do tej pory w domu. Najwyraźniej wszystko stało się dla niej obojętne. Poniekąd, nic w tym dziwnego. Skupienie się na programach, które emitowane były w telewizji nie przyszło mi z taką łatwością jak się spodziewałem. Wciąż czułem toczącą się we mnie wojnę między wspomnieniami i wyrzutami sumienia a zdrowym rozsądkiem. Nie chciałem zachowywać się tak, jakby nic się nie stało. Równocześnie nie wyobrażałem sobie, aby paranoja zaburzała jakkolwiek racjonalne myślenie.\nCzas upływał nad wymiar wolno, a natłok wizualizujących się chwil skutkował pulsującym bólem głowy. Sięgnąłem wgłąb drewnianej komody po tabletkę, której zadaniem było uśmierzenie nieprzyjemnego uczucia. Doszedłem do wniosku, że bezczynne siedzenie na kanapie nie działa na mnie najlepiej. Pragnąłem oderwać się od rzeczywistości, nie widzieć już tej czarnej, ogromnej, wciąż rosnącej chmury czarnego dymu, który po obtuleniu swej ofiary sprawiał, że było jej źle. Przypomniałem sobie o planowanym tydzień temu sprzątaniu pokoju i auta. Skierowałem się ku drewnianym schodom, które prowadziły na pierwsze piętro domu. Za trzecimi drzwiami po prawej stronie kryła się moja oaza. Otworzyłem je delikatnie. Rozejrzałem się w zwolnionym tempie, dzięki czemu udało mi się dostrzec bałagan, który wcześniej nie chciał być zauważony. Wróciłem do łazienki, by wyciągnąć z białej szafki znajdującej się pod umywalką detergenty i papierowe ręczniki. Porządki zacząłem od wytrzepania i ułożenia pościeli. Na przeciwko łóżka stało dość pokaźnych rozmiarów biurko, na którym znajdował się komputer, telefon i kilka książek. Cztery lata temu skończyłem liceum ogólnokształcące. Kamil natomiast, był teraz w ostatniej klasie technikum, miał w planach przystąpienie do matury. Marzył o tym, aby zostać w przyszłości geniuszem informatyki. Rodzice byli niesamowicie dumni ze swojego młodszego syna. Starszy, nie charakteryzuje się obszernymi planami na życie, nie ma żadnych ambicji. Ktoś, kto odpowiedzialny jest za obdarowywanie ludzi talentami zupełnie zapomniał o takim kimś, jak Michał. Przez roztargnienie nie pomyślałem o workach na śmieci. Zszedłem więc na dół. W telewizji w dalszym ciągu emitowane były kiepskie produkcje, opowiadające o niekończących się problemach rodzinnych. Spojrzałem na mamę siedzącą w tym samym miejscu, w którym przebywała już od pełnych trzech godzin. Wyglądała tak, jakby ani na minutę nie opuszczała wybranego krzesła. Wydawałoby się, że z ogromnym zaciekawieniem przygląda się krajobrazowi, który można było zauważyć przez okno. Jednak każdy obserwator zgodziłby się ze mną, gdybym stwierdził, że garaż, huśtawka, kilka drzew i skupisko kwiatów to mało interesujący widok. Podchodząc bliżej, wszystko stawało się jasne. Jej oczy przepełnione były otchłanią, lekko zeszklone, nie miały szans na to, aby cokolwiek zobaczyć w odpowiedniej ostrości. Całokształt przedstawiał raczej posąg, ustawiony w kuchni dla ozdoby. Postanowiłem nie wyrywać jej z tego pewnego rodzaju transu. Sięgnąłem jedynie po worki na śmieci i wróciłem tam, skąd przyszedłem.\n— Czas pozbyć się tych gratów — powiedziałem sam do siebie, tak cicho, że przez moment zastanawiałem się, czy aby na pewno nie był to głos, rozlegający się w mojej głowie.\nChwyciłem za książki, notatki i wszystkie inne karteczki, walające się bezsensownie po meblu. Nie czytałem nawet tego, co było na nich zapisane. Wsadziłem je niestarannie do dużego, czarnego wora. Spojrzałem na meblościankę, której wyposażenia nie jestem w stanie opisać. Wszystko co się na niej znajdywało było stertą niepotrzebnych nikomu przedmiotów. Wór w ciągu kilku minut stał się prawie pełny. Szafa, obfita w t-shirty, spodnie i bluzy z kapturem wołała wręcz o uporządkowanie ubrań. Niedomykające się drzwiczki sugerowały, że jest tego po prostu za dużo. Wybrałem kilkanaście rzeczy, które z pewnością nie znajdą się już na moim ciele. Kończąc dość ekstremalne porządki, sięgnąłem ręką po odkurzacz. Schowany był za dużą, dwuskrzydłową szafą. Między nią, a ścianą można było dostrzec sporą przestrzeń. Wszystko to przez zakamuflowany płytą kartonowo-gipsową piecyk, nieużywany przez nikogo. Przez swoją obecność zniekształcał kształt prawie idealnego sześcianu. Podłączyłem kabel do gniazdka, po czym uruchomiłem sprzęt. Czyszczenie dywanu chyba jeszcze nigdy nie trwało tak długo. Robiłem to z nadmierną uwagą. Straciłem poczucie czasu. W głowie miałem najzwyklejszą w świecie pustkę. Nie byłem w stanie rozpoznać żadnej myśli. Brązowy dywan, będący prezentem od rodziców, lśnił. Doszedłem do wniosku, że mycie podłogi jest niepotrzebne. Mimo to, popryskałem detergentami panele, w kolorze pnia sosny obdartego z kory. Roztarłem je mopem, tak aby pozorowało to, iż pofatygowałem się podnieść dywan i pod nim również wysprzątać.\nZegarki pracowały o wiele szybciej, kiedy na nie nie patrzyłem. Dzięki temu udało mi się przeżyć kolejne godziny, nie dając się schwytać w całości niewyjaśnionemu zjawisku rozpaczy, które usilnie chciało przejąć nade mną kontrolę. Promienie słońca przestały wdzierać się niezaproszone do mojego pokoju. Usłyszałem męski głos na dole. Domyśliłem się, że to ojciec. Doszedłem do wniosku, że zachowam się o tyle godnie, że zaproponuję mu zrobienie herbaty bądź kawy. Złapałem mocno za worek, wypełniony prawie po brzegi. Wbrew pozorom, był dość ciężki. Zwlokłem się mozolnie schodami na dół, tachając go na plecach. Przy każdym kroku czułem, jak jakaś rzecz z ostrymi kątami, wbija mi się w skórę, powodując przy tym mało przyjemne ukłucia. Zostawiłem bagaż niedaleko schodów, po czym pokierowałem się do kuchni. Słuch mnie nie mylił. Ujrzałem ojca, siedzącego na przeciwko swojej żony.\n— Cześć, tato. — rzekłem ostrożnie. Nie byłem przekonany, czy jego odpowiedź będzie w miarę sympatyczna, czy też w dalszym ciągu ma zamiar przelewać swoją wściekłość na mnie.\n— Cześć, synu. — powiedział, po czym odwrócił głowę w moją stronę. Wyglądał na na prawdę wykończonego.\nStanąłem, opierając się o ścianę. Wrodzona cecha ciekawości nie pozwoliła mi oddalić się od nich. Chciałem wiedzieć czy dowiedział się czegokolwiek na temat wypadku Kamila.\n— Nie uwierzysz, jakie oni zadawali mi pytania.\n— Jakie? — zapytała z wyrazem zainteresowania na twarzy mama.\n— Wszyscy patrzyli się na mnie jak na jakiegoś wyrodnego ojca, który nie potrafi upilnować własnego dziecka. Miałem wrażenie, że policjant z którym rozmawiałem ledwo się powstrzymał, żeby nie rzucić,,Po co pan dawał auto swojemu dziecku, które ledwo co zdało prawo jazdy” albo,,Pański samochód, pańska wina”. — Kontynuował, nie zważając tak na prawdę na ciekawość mamy, która powoli przeradzała się w gniew i zniecierpliwienie.\n— Pytali czy Kamil miał myśli samobójcze, czy coś wskazywało na to, że chciałby się zabić. Po tym jak powiedziałem, że jest to absurdalną bzdurą, chcieli wiedzieć czy miał wrogów, albo kogoś kto chciałby się go, powiedzmy, pozbyć. — uzupełnił swoją poprzednią wypowiedź. Słyszałem, że głos mu się łamał. Ton jakiego używał mówiąc to, wskazywał, że ledwo co powstrzymuje się od przeklinania, czy innych efektów wybuchu złości.\n— I co odpowiedziałeś? — spytała mama, wstając ostrożnie z krzesła. Westchnęła, co wskazywało, że faktycznie nie ruszała się z kuchni zbyt często.\n— Jak to co?! — rzucił oburzony; Oczywiście, że zaprzeczyłem wszystkiemu — dodał po chwili już nieco spokojniej.\nMiałem zaproponować ojcu ciepły napój, ale właśnie mama, zgromadzoną siłę, postanowiła wykorzystać do tego celu. Wrzuciła torebkę herbaty do kubka z napisem,,Najlepszy tata na świecie”, który ojciec dostał na urodziny od Kamila. Domyślam się, że wybór tego akurat naczynia nie był przypadkowy. Nie rozumiałem, co prawda, jaki był w tym sens, ale postanowiłem nie komentować jej zachowania.\n— Uważają, że ktoś chciał zabić naszego Kamilka? — zapytała. Spojrzała wówczas ojcu prosto w oczy, błagając jednocześnie, aby nie odpowiedział jej niczego potwierdzającego. Prawda jest taka, że gdyby okazało się, że na prawdę mój młodszy brat narobiłby sobie kłopotów bądź miał wrogów, rodzice nie wybaczyliby sobie, że niczego nie zauważyli. Poza tym połowa winy za ewentualną głupotę zmarłego dwudziestolatka spadłaby na mnie. Przecież jako starszy brat powinienem opiekować się dorosłym, młodszym rodzeństwem do usranej śmierci.\nWyszedłem. Skierowałem się w stronę schodów, by zabrać stojący wór, zapełniony śmieciami. Zamin wypełniłem nim kontener znajdujący się przy garażu, odpaliłem papierosa. Przyglądałem się rzeczom z którymi postanowiłem się rozstać.\nSporo tego. — pomyślałem.\nSprzątanie bywa wyczerpujące, szczególnie jeżeli nie ma się w tej dziedzinie żadnego treningu. Poziom melatoniny wzrósł w moim organizmie niespodziewanie. Nie wiedziałem czy to przez wysiłek fizyczny, co prawda nie wielki, czy też z innego powodu. Z takiej sytuacji są dwa wyjścia: albo naładować się sztuczną energią, czyli kawa lub energy drinki, albo poddać się radom własnego mózgu i iść spać. Tym razem zdecydowałem się na drzemkę. Przemierzając dom, z kuchni usłyszałem:\n— Jutro o siedemnastej pożegnanie ciała Kamila. Poinformuj wszystkich, proszę. Ja jestem już wyczerpany. — Chwilę po tym jak zrozumiałem sens słów, dzięki odgłosom kroków, można było przewidzieć, że ojciec kieruje się do sypialni z takim samym zamiarem jak ja do swojej.\nNie zapadł zmierzch, gdy mama zapukała do pokoju. Wiadomości z jakimi do mnie przyszła, były potwierdzeniem tego, że bezbłędnie zrozumiałem słowa ojca.\nMały, niczym nie przypominający kaplicy budynek prezentował się przed moimi oczami. Gdyby nie to, że charakterystyczny zapach świec i sztucznych wianków utrzymywał się w powietrzu wokół niego, nigdy nie powiedziałbym, że jest to miejsce przeznaczone do tego, aby najbliższa rodzina i znajomi po raz ostatni ujrzeli ciało zmarłej osoby. Duży parking zrobiony z idealnie ułożonej kostki brukowej z minuty na minutę był coraz bardziej zapełniony. Ostatecznie, nawet tak duża jego powierzchnia, nie zdołała pomieścić wszystkich aut. Ludzie, jak zahipnotyzowani, przechodzili obok mnie. Patrzyli z pożałowaniem niewiele mniejszym, od tego, które słali spojrzeniami w stronę moich rodziców. Podchodzili do nich, składali kondolencje. Gdybym miał słabszy wzrok, zapewne nie odróżniłbym nikogo. Czarne stroje zlewały się z nachmurzonym niebem. Słyszałem, jak jakaś starsza pani, której nie znam stwierdziła, że ciemne chmury to znak od Kamila, mówiący o jego niezadowoleniu ze swojej śmierci. Wyśmiałbym to stwierdzenie, jeżeli tylko byłaby ku temu okazja. Miałem wrażenie, że trumna już czeka, że jest już otwarta. Nie rozumiałem dlaczego nikt nie odważy się wejść jako pierwszy. Wprawdzie dopiero za dwie minuty zegary wskażą siedemnastą, ale do licha, od kiedy wszyscy są tacy punktualni? Przed budynkiem zrobił się na prawdę duży tłum. Wszyscy ustawili się intuicyjnie, tworząc szeroki rząd. W końcu w dwuskrzydłowych drzwiach pojawił się mężczyzna. Ruchem dłoni wskazał, że można już wchodzić do środka. Głowę miał opuszczoną w dół, jakby pragnął uniknąć jakiegokolwiek kontaktu wzrokowego. Pierwszy raz uczestniczyłem w takim wydarzeniu. Zrozumiałem, dlaczego do tej pory nikt nie przekroczył progu kaplicy. Nie jestem pewien jaki był powód mojego zachowania, ale nie spieszyłem się. Gdyby nie skupiony na mnie wzrok ojca, który zajął już miejsce obok mamy, blisko dębowej trumny, wszedłbym ostatni, licząc na brak wolnych krzeseł w budynku. Jego oczy wyraźnie chciały mi przekazać, że mam się ruszyć. Usiadłem wśród obcych dla mnie ludzi. W głębi duszy czułem, że po powrocie do domu dostanę za to reprymendę od rodziców. Nie miałem ochoty przyglądać się zwłokom swojego młodszego brata. Jakaś pani przeżegnała się, a następnie zaczęła odmawiać różaniec. W ślad za nią ruszyli inni. Starszy mężczyzna siedzący obok mnie wyjął charakterystyczne koraliki na sznurku i przesuwał po jednym, gdy znana wszystkim formułka została odmówiona. Zrobiło mi się trochę wstyd, gdyż ja nie miałem symbolicznego łańcuszka przy sobie. Nie byłem wierzący. Starałem się zatopić w myślach. Nieustające szlochy nie pozwalały jednak odpłynąć daleko. Mama wciąż płakała. Policzek ojca również był mokry. Było mi ich na prawdę żal. Ja nie chciałem okazać słabości, lecz chmara negatywnych emocji udzieliła się i mi. W pewnym momencie, moje odległe od tych wydarzeń myśli zostały przegnane przez kilka pozytywnych wspomnień, które uświadomiły mnie, że będę tęsknił za Kamilem. W pomieszczeniu było na prawdę zimno. Widziałem, że rodzice głaszczą zwłoki brata po czole. Opuściłem głowę w dół. Sądziłem, że gdy ostatni koralik w dłoniach mężczyzny siedzącego po mojej lewej stronie zostanie przesunięty, cała ceremonia pożegnalna się skończy. Gorączkowy płacz rodziców był nie do wytrzymania. Przybrał on na mocy, kiedy rozległ się śpiew pogrzebowych pieśni.\nNa sali pozostali moi rodzice, ja i pięcioro innych ludzi. Nie zwracałem uwagi na to, kim byli. Odważyłem się podejść do trumny. W pierwszym momencie ujrzałem ciemno-brązowe, męskie pantofle. Nigdy wcześniej ich nie widziałem, więc domyśliłem się, że byly nowe. Powoli unosiłem głowę ku górze, zauważając przy tym więcej szczegółów. Czarne, garniturowe spodnie były idealne dopasowane. Nie podkreślały figury, przez co wydawało się, że był tęższy. To dobrze. Biała koszula została wsadzona za pasek. Marynarka kolorystycznie nie różniła się od dolnej części ubioru. Trupo blade dłonie leżały na klatce piersiowej. Były skrzyżowane, a wokół nich oplatał się różaniec, który Kamil dostał podczas swojej pierwszej komunii świętej. Bałem się, że widok twarzy brata pozostanie w mojej pamięci, dlatego nie przyglądałem się jej zbyt długo. Mimo, że pobieżnie odwróciłem wzrok, zaraz po tym jak ujrzałem jego powieki, zapamiętałem każdy szczegół. Kąciki jego ust były delikatnie uniesione. Wyglądał, jakby się uśmiechał. Podobno ludzie, którzy zajmują się zwłokami i szykują je do ostatnich pożegnań, robią tak każdemu nieboszczykowi specjalnie, aby symbolizowało to, że jest szczęśliwy. Jego niepełne usta zaczynały przybierać siny kolor. Cała skóra jakby poszarzała. Oczy były zamknięte. Mama ciągle trzymała rękę na jego czole i mamrotała nie zrozumiałe słowa. Nie mogłem na to patrzeć. Chciałem, aby już wyszli. Przez sztuczne światło, włosy Kamila wydawały się jaśniejsze, niż były na co dzień. Przed trumną leżało mnóstwo wieńców. Większość z nich zaopatrzona była w tasiemki z napisami. Nie czytałem ich, będąc pewnym, że każdy brzmiał,,Ostatnie pożegnanie”. Pęk sztucznych kwiatów, który najbardziej rzucał się w oczy stał przed trumną. Piękny, czerwono-zielony wieniec w kształcie serca był tak ogromny, że prawie zasłaniał wizerunek Jezusa umieszczony na wiszącym obrazie.,,Nigdy nie przestaniemy Cię kochać. — rodzice”. Skierowałem się do wyjścia. Zaraz po mnie, kaplicę opuścili tamci ludzie, którzy zdecydowali się zostać do końca. Czekałem na rodziców w aucie.\nChłód jaki ogarnął mnie po otworzeniu drzwi do domu niczym nie różnił się od tego w kaplicy. Pogrzebowy zapach zastąpił ten konwaliowy z odświeżacza powietrza. Nie zamieniliśmy ani słowa w drodze powrotnej. Ojciec zgrywał twardziela, matka nie potrafiła udawać. Była na skraju załamania nerwowego. Próbowałem dopasować się do tej sytuacji.\nZachodzące słońce wciąż przypomina mi o tym, że wszystko ma swój początek i koniec. Codziennie czuję presję czasu, wymuszaną przez los. Nie sposób opisać emocji rujnujących moją harmonię.\nZszedłem do salonu. Miałem w planach zrobić sobie kolację. Moją uwagę przykuły szepty wydobywające się z sypialni rodziców. Wbrew temu, czego mnie uczono, zdecydowałem się podsłuchać.\n— Dzwonili z policji. To nie był wypadek, ani samobójstwo. Ktoś przeciął przewód hamulcowy.\n— Nie wierzę, po prostu nie wierzę w to, słyszysz?! — odrzekła mama. Ton jakim mówiła, przypominał krzyk, który próbowała z całej siły stłumić. Mieszany z płaczem, sprawiał wrażenie osoby, próbującej wyrwać się z sideł demonicznych mocy.\nPostanowiłem zapukać i wejść, jednocześnie uświadamiając ich, że próby zachowania dyskrecji spełzły na niczym.\n— Słyszałem, co mówiliście. Kto mógł zrobić coś tak okropnego? — zapytałem zdumiony.\n— Synku… nie chcieliśmy, żebyś o tym rozmyślał. Nie wiemy kto. Policja prowadzi śledztwo. Jutro wieczorem, po pogrzebie odwiedzi nas detektyw kryminalny, będzie chciał z tobą porozmawiać. — oświadczył spokojnym głosem ojciec.\n— Dobrze. — próbowałem zachować kamienną twarz, choć wcale nie było to proste. Nadmiar śliny bezczelnie zdradził, że jestem zdenerwowany. Nie umknęło to uwadze mamy, która rzekła:\n— Uspokój się, proszę. Wierzę, że policja znajdzie tego zwyrodnialca. — Zamknęła oczy i tym razem zdecydowała się płakać w milczeniu. Pozwoliła, aby łzy spływające jedna za drugą opadały bezwładnie na podłogę.\nZapanowała cisza, którą burzyły tylko wyraźnie słyszalne dźwięki przejeżdżających samochodów.\n— Znajdę ich. — powiedziałem ze stanowczością.\n— Kogo? — spytał ojciec z niedowierzaniem, nie przestając przyglądać się zapłakanej mamie.\n— Zabójców Kamila. — odrzekłem, zdziwiony pytaniem na które odpowiedź była według mnie logiczna.\n— Przestań, synku. Nie gadaj głupot. Od tego jest policja i prokuratura. — ochrypnięty głos ojca zawierał w sobie nutkę ironii i politowania. Odniosłem wrażenie, że ma mnie za mięczaka, albo bezkreśnie głupiego frajera. Jego wypowiedź nieznacznie mnie uraziła, co za wszelką cenę starałem się ukryć.\nAtmosfera zrobiła się dość krępująca. Nikt nie miał ochoty kontynuować rozmowy, dlatego też doszedłem do wniosku, że najrozsądniejszym krokiem będzie ewakuowanie się z duszącego od dymu papierosowego pomieszczenia.\nSiedząc na łóżku i przyglądając się szarym ścianom mojego pokoju przyszedł mi do głowy pewien pomysł. Chwyciłem za telefon. Zadzwoniłem do Krystiana, wieloletniego przyjaciela, zalewie rok starszego od Kamila.\n— Cześć, stary.\n— Siema, jak się trzymasz?\n— No właśnie, problem w tym, że się nie trzymam. — odpowiedziałem, nadając tym słowom lekkie zabarwienie wyolbrzymienia.\n— Chcesz iść na piwo? Nie dzwoniłem, bo nie wiedziałem czy masz ochotę i siłę, żeby rozmawiać.\n— Taaa… — przeciągnąłem. Jego wymówka była mało sensowna. Zawsze mógł napisać SMSa. Zignorowałem to, choć mimowolnie chciałem dać mu do zrozumienia, że nie wierzę jego słowom.\n— Mam ochotę na browara. — dodałem po chwili.\nKrystian zadeklarował, że to on dziś zrobi zakupy. Ustaliliśmy miejsce spotkania, którym był pustostan niedaleko mojego domu. Miałem godzinę, aby się przebrać, poinformować rodziców, że wychodzę i dotrzeć do celu. Spokojnie wystarczyłoby piętnaście minut, ale tym razem musiałem się dostosować do rozkładu dnia znajomego.\nPostać ubrana w niebieskie dresy i bordową bluzę z ogromnym, białym napisem zmierzała w moim kierunku. Plecak, trzymający się na jego ramionach, zwiastował, że jego ekwipunek to nie tylko dwa piwa. Czekałem aż dotrze, choć już odkąd go ujrzałem, miałem ochotę wykrzyknąć przywitanie. Stwierdziłem, że dziś zachowam się poważniej niż zawsze.\nPrzebieg spotkania prawie niczym nie różnił się od tych, które były już za nami. Po wysączaniu alkoholu i zapaleniu kilku papierosów zdecydowałem się zadać Krystianowi kilka pytań. W ubiegłym roku chłopak skończył to samo technikum, do którego uczęszczał mój brat. Być może zaobserwował coś, o czym ani ja, ani moje rodzice nie wiedzieliśmy. Ku mojemu szczęściu dowiedziałem się kilku istotnych faktów.\nZapowiadał się kolejny przepełniony negatywnymi emocjami dzień. Funkcjonowanie w taki sposób przez długi czas na pewno nie wniesie do życia nic dobrego. Wszystko, każde pomieszczenia, mebel, rzecz przypomina o Kamilu. Odkąd podsłuchałem rozmowę rodziców i wiem, że policja uważa iż śmierć Kamila nie była przypadkowa, myślę tylko o jednym. Chciałbym znaleźć sprawcę. Wiedzieć kto i dlaczego zdecydował się na przecięcie przewodu hamulcowego w samochodzie ojca. Przecież skąd sprawca mógł wiedzieć, że to właśnie nie on wsiądzie do samochodu jako pierwszy, a mój brat? Nurtujące mnie pytania nie pozwoliły, abym zasnął. Za każdym razem, kiedy powieki zamykały się ze zmęczenia, a oczy piekły, przychodził mi do głowy kolejny pomysł, trop, myśl. Musiałem je zapisywać, aby w końcu sprawdzić jak mają się one do rzeczywistości.\nDwie bułki z pomidorem i kubek ciepłej herbaty postawiły mnie na nogi. Choć czułem, że nie jestem jeszcze gotów na to, by stawić czoło dzisiejszym wydarzeniom, musiałem zmusić się do w miarę normalnego funkcjonowania. Msza pogrzebowa miała odbyć się o dwunastej. Najchętniej nie ruszałbym się z domu. Zaoferowałem jeszcze wczoraj rodzicom, że będę kierował autem. Chciałem, aby ojciec wiedział, że może także polegać na mnie. Nie mogę teraz odwołać danej obietnicy. Poszedłem do łazienki, aby się przebrać i umyć zęby. Za pół godziny musieliśmy być na miejscu. Mama prosiła, aby zjawić się w kościele zanim jeszcze zakład pogrzebowy przywiezie ciało. Szykowała przyjęcie, tak zwaną stypę, musiała poinformować ewentualnych gości.


NORIS online - sprawdź najnowszą kolekcję, sklep, outlet, ceny\nStrona NORIS online to swoista kopalnia modowej wiedzy na temat tej marki. Naszym celem było zgromadzenie najbardziej przydatnych, praktycznych informacji, które często giną w natłoku przeróżnych wiadomości. Jednocześnie staraliśmy się wyeksponować warte uwagi treści, tak, by odnalezienie poszukiwanej kwestii było jak najprostsze i nie zajmowało wiele cennego czasu. Na stronie NORIS online zawarliśmy szeroki przekrój informacji, tak by każdy znalazł to, czego konkretnie poszukuje. Nie istotne, czy chodzi o najnowszego lookbooka, katalog produktów na obecny sezon, adres sklepu stacjonarnego w danym mieście, czy godziny otwarcia tego ostatniego. Służymy radą i naszą wiedzą również w kwestiach ewentualnych problemów z zakupionymi ubraniami. Jeżeli nie wiesz, jakie kroki podjąć, by reklamować dany produkt, czy też go zwrócić, strona NORIS online jest właśnie dla Ciebie! Zapraszamy do lektury.\nNORIS sklep internetowy\nW obecnych czasach każda marka odzieżowa, która zna tendencje królujące na rynku, oprócz licznych sklepów stacjonarnych ma oczywiście swój sklep internetowy. Nie jest inaczej w przypadku marki NORIS, idącej z duchem czasu i reagującej na dynamicznie zmieniające się potrzeby konsumentów. Nic w tym dziwnego, zakupy online zyskują coraz większą rzeszę zwolenników. Z myślą o miłośnikach mody, którzy preferują zakupy w domowym zaciszu, bez zgiełku centrów handlowych, czy galerii, powstał sklep internetowy NORIS. Na platformie tej znaleźć można ubrania reprezentujące obecną kolekcję, a często też bestsellery, modele ponadczasowe, które cieszą się ogromną popularnością i w dalszym ciągu są częściami składowymi wielu stylizacji. Prezentowany tam asortyment daje szeroki ogląd oferty ten marki, która wyraża filozofię założycieli. Kolejna niewątpliwa superlatywa, wiążąca się z zakupami w sklepie internetowym NORIS, to możliwość porównania cen produktów. Chłodna kalkulacja jest często kluczem do zakupowego sukcesu. Sklep internetowy umożliwia konfrontacje wielu pozycji i cen, a tym samym wybranie najbardziej atrakcyjnej oferty.\nNORIS, będąc polską marką, swoje sklepy stacjonarne ulokowało na terenie naszego kraju. Wysokiej jakości ubrania marki NORIS dostępne są w wielu sklepach, mieszczących się w większych miastach w Polsce. Zakupy w sklepach stacjonarnych to świetna alternatywa dla osób hołdującym tradycyjnym sposobom kompletowania garderoby. Możliwość przymierzenia danego ubrania, dobór odpowiedniego rozmiaru, przekonanie się, jak dany model prezentuje się na sylwetce, czy wybrany fason korzystnie leży na figurze — to przyjemności, które gwarantują odwiedziny w sklepie NORIS.\nNajmodniejsze, wpisujące się w gorące, obowiązujące trendy sukienki są znakiem rozpoznawczym NORIS. Głównym celem tej marki jest tworzenie modnych ubrań, które pozwolą poczuć się atrakcyjnie kobietom w każdym wieku. Ich znakiem rozpoznawczym jest przede wszystkim wysoka jakość materiałów, użytych do ich produkcji — są one starannie selekcjonowane. Najlepszej jakości materiały idą w parze z przemyślanymi fasonami. To sprawia, że w bogatym asortymencie marki NORIS znajdują się sukienki, które świetnie prezentować się będą na różnych typach sylwetki. Kobieta, o kształtach umownie przyrównanych do gruszki, jabłka, kolumny, czy stożka z pewnością znajdzie w NORIS sukienkę, która podkreślać będzie zalety jej figury, a jednocześnie maskować odbierające pewność siebie mankamenty. Każda miłośniczka mody wie, że nowe ubranie jest świetnym sposobem na poprawienie sobie humoru, czy wprowadzenie powiewu świeżości do każdej stylizacji. Po co więc zwlekać? Lepiej od razu kupić sukienkę NORIS by na twarzy pojawił się pełen satysfakcji uśmiech.\nSzukając istotnych pod różnymi względami informacji na temat NORIS warto sięgnąć po katalog produktów tej marki. To cenne źródło, zwłaszcza, gdy interesuje nas aktualna oferta tej firmy, jesteśmy ciekawi jej asortymentu, chcemy zapoznać się z kolekcjami na wybrany sezon, czy też zwyczajnie poszukujemy specjalnych ofert i rabatów. Katalog NORIS stanowi swoistą wizytówkę tej marki. Zaprojektowany jest tak, by dostarczyć miłośnikom mody jak największej ilości informacji na temat aktualnej oferty. Warto zwrócić uwagę również na aspekt estetyczny takiej publikacji. Katalog marki NORIS wykonany jest z największą starannością i wysmakowaniem. Przygotowują go specjaliści, którzy pochwalić się mogą dużym wyczuciem stylu, znajomością trendów nie tylko modowych, ale też graficznych, wnętrzarskich, wizażowych. Spełniający wszystkie wcześniej wspomniane wytyczne katalog NORIS stanowi ucztę dla oka i pożywkę dla modowego konesera. W dzisiejszych czasach katalogi w dalszym ciągu cieszą się popularnością, mimo coraz większego wpływu Internetu. Ten ostatni umożliwia rozeznanie w ofercie marki i śledzenie jej rozwoju oraz ewolucję kształtowanego stylu. Wszystko za sprawą katalogów archiwalnych, będących świadectwem ciągłych zmian w świecie mody, ale też ilustrujących tezę, że trendy co jakiś czas powracają do łask i stają się ponownie aktualne. Odszukanie nieaktualnych już katalogów NORIS, prezentujących ofertę marki na poprzednie lata może stać się ciekawą, modową przygodą. Kto wie, co może zainspirować modowo i sprawić, że spojrzymy na zasoby swojej garderoby świeżym okiem?\nKażdy, kto miał styczność z branżą mody wie, że lookbook jest niezwykle ważnym elementem promocji każdej wchodzącej na rynek kolekcji. Podobnie jak katalog stanowi wizytówkę firmy, to jej reprezentacja, swoiste zwieńczenie procesu projektowania nowych modeli oraz ich produkcji. Sposób, w jaki zaprezentowany będzie asortyment rzutować może na odbiór ubrań przez modowych konsumentów. Lookbook NORIS świadczy o tym, że marka ta świetnie zna modowe realia. Jest przygotowany przez profesjonalistów. Dzięki niemu każdy zainteresowany ofertą tej firmy może zapoznać się z oferowanymi przez producenta ubraniami. Lookbook NORIS to swoista esencja obowiązujących w danych sezonie trendów, nie tylko tych wiodących i bardzo popularnych, ale również i tych mniej znanych, niszowych, zarezerwowanych dla odważnych, czy też wybrednych miłośników mody. Patrząc z tej perspektywy na publikację, jaką jest lookbook można z powodzeniem nazwać go świadectwem obecnych czasów. Dla osób poszukujących rozeznania w świecie mody, czy też chcących sobie wyrobić zdanie o konkretnych trendach lookbook marki może okazać się niebywale pomocny. Jeżeli w pobliżu miejsca zamieszkania nie ma sklepu stacjonarnego danej marki, gdzie zazwyczaj dostępne są lookbooki w wersji papierowej — nic straconego. Warto poświęcić chwilę i poszukać lookbooka na internetowej stronie marki. Obecnie omal każda takową posiada. Nie jest inaczej w przypadku marki NORIS.\nNORIS godziny otwarcia\nNosisz się z zamiarem odwiedzenia stacjonarnego sklepu NORIS, mieszczącego się w pobliżu twojego miejsca zamieszkania? A może właśnie nie ma go akurat w twoim mieście i wybierając się na zakupy musisz udać się do innego? Warto w takiej sytuacji zapoznać się z podstawowymi informacjami na temat sklepu, czyli w tym przypadku godzinami otwarcia. Poszukując modnych ubrań, sygnowanych metką NORIS, należy przysłowiowo zaczerpnąć języka i sprawdzić, w jakich godzinach otwarty jest sklep tej marki. Jeżeli sprzedaż prowadzona jest w mniejszym sklepie stacjonarnym godziny otwarcia NORIS wpisywać się będą w granice funkcjonowania innych miejsc tego typu. Przyjęło się standardowo, że indywidualne sklepy odzieżowe, nie będące częścią galerii, czy domów handlowych otwarte są od 10 do 18. Takie godziny otwarcia pozwalają na robienie zakupów ludziom aktywnym zawodowo. Oczywiście, niektóre osoby mogą pracować akurat we wcześniej wspomnianych godzinach, często sami znajdują zatrudnienie w handlu i muszą dostosować się do wytycznych. Przygotowując się na taką ewentualność godziny otwarcia NORIS obejmują również weekendy. Nie jest to rzecz jasna regułą, jednak wiele sklepów otwartych jest również w soboty, choć zazwyczaj krócej, w godzinach od 10 do 14. Osoby, których nie satysfakcjonują godziny otwarcia zaproponowane przez sklepy stacjonarne muszą udać się do ich większych odpowiedników — galerii, czy domów mody. Te ostatnie mają zazwyczaj inne godziny otwarcia. Sprzedaż prowadzona jest w tych miejscach do godzin późniejszych, zazwyczaj do 21, a w niektórych miejscach nawet do 22.\nZwrot towaru NORIS\nKażdemu miłośnikowi mody zdarza się zrobić zakupy, z których nie jest do końca zadowolony. W naturę człowieka wpisana jest impulsywność. Te same zasady kierują również naszymi modowymi wyborami. Kupujemy pod wpływem chwili, nie myślimy racjonalnie, nie oceniamy krytycznie własnego odbicia w lustrze. Po czasie przychodzi jednak smutna refleksja, która sprawia, że nosimy się z zamiarem zwrotu danego ubrania. Nieodpowiedni fason, za duży, lub zbyt mały rozmiar, a może zwyczajny kaprys sprawia, że chcemy pożegnać się z daną rzeczą i otrzymać za nią uiszczone pieniądze. W przypadku zwrotu towaru marki NORIS nie ma większych problemów. Warunkiem koniecznym jest oczywiście, by ubrania NORIS nie były używane. Nie powinny one nosić śladów użytkowania, a metka nie powinna być oderwana. Konieczny jest również paragon, który stanowi dowód zakupu.\nJak każda większa marka NORIS posiada swój outlet. Jest to miejsce, gdzie znaleźć można modele, które nie zaliczają się do najnowszej kolekcji, lecz bynajmniej nie tracą na swej atrakcyjności. Jest to odzież z poprzednich sezonów. Zaletą outletu NORIS są przede wszystkim konkurencyjne ceny. To właśnie one sprawiają, że sklepy tego typu cieszą się tak wielką popularnością. Kolejnym przemawiającym na korzyść takich miejsc powodem jest możliwość odnalezienia w outletach prawdziwych modowych perełek — modeli, które są ponadczasowe i sprawdzą się w każdym sezonie oraz niebywale atrakcyjnych, lekko ekscentrycznych ubrań NORIS, na które nie zwrócilibyśmy uwagi, gdyby były one dostępne w regularnej cenie.\nKolekcja marki NORIS zachwyca nie tylko kolorami, ale też atrakcyjnymi fasonami i dbałością o wykonanie oraz najmniejszy szczegół. W bogatym asortymencie tej marki znaleźć można sukienki, spódnice, żakiety i bluzki. Nie można jednak opisać jednym słowem, jaka jest kolekcja NORIS. Znakiem rozpoznawczym tej marki jest znajomość najnowszych trendów i umiejętne godzenie ich ze zdobytą przez lata doświadczenia wiedzą o potrzebach klientek. Z tych powodów kolekcja NORIS z pewnością odpowiadać będzie miłośniczkom modowego minimalizmu, tym poszukującym nowości i najgorętszych nowinek, jak i tym hołdującym klasyce, czyli ponadczasowym fasonom i kolorom.\nNajnowsza kolekcja NORIS\nNajnowsza kolekcja NORIS to kwintesencja codziennej elegancji. Marka stworzyła linię ubrań wśród której znaleźć można zarówno propozycje na wielkie okazje, jak i mniej zobowiązujące wyjścia. Zrozumienie potrzeb współczesnej kobiety i ustosunkowanie się do jej wymagań oraz modowych oczekiwań spowodowało, że najnowsza kolekcja NORIS przypadnie do gustu klientkom w każdym wieku, bez względu na preferowany styl ubierania, czy prowadzony tryb życia.\nOdzież NORIS wyraźnie wyróżnia się na tle innych marek odzieżowych. Wszystko za sprawą unikatowego looku, który jest odpowiedzią na modowe potrzeby klientek. Połączenie oryginalnych, niebanalnych fasonów z modową klasyką sprawia, że w bogatym asortymencie odzieży NORIS każda miłośniczka mody znajdzie coś, co odpowiada jej preferencjom. Niepowetowaną zaletą odzieży NORIS jest też staranne wykonanie, dbałość o każdy szczegół oraz profesjonalizm, idący w parze z niebywałym wyczuciem estetyki, które to wpływają na każdy etap produkcji odzieży NORIS.\nNewsletter NORIS jest świetnym sposobem na bycie na bieżąco z nowościami marki. Dzięki temu sposobowi komunikacji każdy klient jest regularnie informowany nie tylko o aktualnej ofercie, ale też o akcjach promocyjnych, pojedynczych rabatach, czy upustach.


paintball.info.pl :: Zobacz temat - Zasady dodawania nowych tematów na forum - gry scenariuszowe\nZasady dodawania nowych tematów na forum - gry scenariuszowe\nWysłany: Nie Maj 31 2009 21:40 Temat postu: Zasady dodawania nowych tematów na forum - gry scenariuszowe\nKilka sugestii dotyczących dodawania nowych imprez na forum "gry scenariuszowe", w związku z pojawiającymi się opiniami nt. bałaganu na forum.\nForum "gry scenariuszowe" z założenia przeznaczone jest dla dużych imprez, zazwyczaj ogólnokrajowych. Odpowiednim miejscem do dyskusji o mniejszych imprezach są fora regionalne.\nCo jest, a co nie jest dużą, ogólnopolską grą scenariuszową? Trudno o jednoznaczą ocenę. Wiadomo jednak czego na takich imprezach można się spodziewać i zazwyczaj jest, a mianowicie:\n- nieograniczone zasoby HP, czyt. sprężarka\n- szeroki wybór kulek, czasami stoisko ze sprzętem\n- sędziowie i support techniczny\n- odpowiednie przygotowanie terenu gry\n- odpowiednio wczesna i szczegółowa kampania informacyjna, nie tylko na forum\n- duża frekwencja\nco na pewno nie pasuje do miana gry scenariuszowej - ogólnokrajowej:\n- gry, które nie spełniają większości powyższych wymogów\n- gry odbywające się cyklicznie, w krótkich odstępach czasu\n- gry organizowane przez nowe firmy paintballowe, z małym lub żadnym doświadczeniem w dużych imprezach\nSą imprezy, które mają już swoją historię, jak Wesoła Strike, Saltus, Platoon, itd. Są też nieco mniejsze, o których również można śmiało powiedzieć - ogólnopolskie. Reputację imprezy buduje się podczas gry, w terenie a nie na forum. Dlatego prośba o zdrowy rozsądek i obiektywne spojrzenie na własną imprezę i swoje aktualne możliwości.\nImprezy dodawane do tego forum, które w sposób rażący będą odbiegać od powyższych zasad, będą przenoszone na fora regionalne.\nJeśli ktoś ma inne pomysły jak lepiej uporządkować forum z grami scenariuszowymi to zapraszam do dyskusji.\nWysłany: Nie Kwi 11 2010 17:09 Temat postu:\nNie chcę zakładać nowego tematu, bo sprawa jest pośrednio związana z aktualnym tematem. Chodzi o rejestrację imprez ogólnopolskich w zakładce "imprezy". Z dniem dzisiejszym zablokowałem możliwość dodawania imprez o randze ogólnokrajowej oraz międzynarodowej na mniej niż 1 miesiąc do imprezy. Powodem jest nadużywanie rangi ogólnopolskiej i rejestracja takich imprez na tydzień przed datą imprezy. Jest to niepoważne. Nie mam zamiaru badać każdej imprezy i zmieniać rangi. Myślę, że kryterium czasowe jest w tym przypadku dobrym (acz na pewno niewystarczającym) rozwiązaniem.


Kultura organizacji | BIG CALL\nTemat kultury organizacji jest nam niezwykle bliski. Za każdym razem, rozmawiając o kulturze organizacji z naszymi klientami, widzimy jak „błyszczą im oczy”. Dzieje się tak, ponieważ wszystkim nam zależy na kulturze.\nJaką chcecie być organizacją i jaki wpływ chcecie po sobie pozostawić?\nChcemy wspierać twoją organizację w poszukiwaniu lub ewolucji waszej przewagi kulturowej.\nTo dla tej przewagi pozostaną z wami utalentowani pracownicy i ważni klienci. Każda kultura organizacji powinna ewoluować w kierunku osiągania lepszych wyników, tworzenia lepszych miejsc pracy dla zespołów i zapewnienia większej satysfakcji klientom.\nOpowiesz nam więcej o waszej kulturze, o tym gdzie widzisz wyzwania, które podejmujecie, aby odnosić sukcesy. Diagnozę i badania waszej kultury poprowadzi nasz partner biznesowy. Zaproponujemy rozwiązania odpowiednie dla całej waszej organizacji. Stworzymy razem waszą przewagę kulturową.\nJak możemy Wam pomóc? Cieszymy się, że możemy Was poznać!\nZarządzanie zorientowane na realizację wartości organizacji i zespołów\nStwórz kulturę przyszłości dla organizacji


Mieszane uczucia - Topic regarding fanmission The Scarlet Cascabel - Thief Guild - Thief Series and Related Games Fan Mission Database\nNie udało mi się do końca przejść tej misji, więc moja ocena może nie być całkowicie słuszna, ale "Scarlet Cascabel" jest dość przecenianą misją i moim skromnym zdaniem nie powinna zająć pierwszego miejsca.\nMisja składa się z dwóch poziomów, z czego pierwszy jest swego rodzaju prologiem. Bardzo rozwleczonym prologiem. Trafiamy w nim do miasteczka, do którego czeka nas całkiem przyjemny spacer po drodze umieszczonej w ciekawej okolicy. Miasteczko jest urokliwie wykonane, szybko jednak szybko przekonałem się, że jest dość frustrujące. Ulice są pełne strażników, którzy nie są umieszczeni w najlepszy sposób. Domostwa są dość ciasne i czasami nie da się ich przejść bez ogłuszania przebywających w nim mieszkańców. Na szczęście w gospodzie ludzie nie zwracają na nas uwagi uwagi, co pozwala graczowi w pewien sposób odetchnąć.\nZauważyłem też wiele drobnych niedoróbek, których zdecydowanie nie powinna mieć misja, która zajęła pierwsze miejsce - chociażby źle rozłożone room brushe przez co kroki strażników po drugiej stronie miasteczka potrafiły mnie czasem nieźle zmylić. Oczywiście w drugą stronę też to działało - gracz też mógł zostać czasem usłyszany po drugiej stronie miasteczka, co nastręcza oczywiście kłopotów, których nie powinno być. Ponadto niektóre łupy po wzięciu pojawiały się w ekwipunku bez tekstury.\nDruga misja jest tą właściwą - trafiamy do hotelu ukrytego w górach. Projekt lokacji robi niezłe wrażenie od pierwszego spojrzenia. W środku jest również bardzo ładnie i przede wszystkim bardzo klimatycznie, choć szczerze osobiście mi czegoś brakowało w wystroju - ciekawszego rozkładu pomieszczeń bądź jakiegoś zaskakującego elementu, który dopełniłby ten obraz. Tak więc - jest bardzo dobrze, ale mogło być jeszcze lepiej.\nGameplayowo jest całkiem dobrze - hotel jest tłoczny i sprawia wrażenie żyjącego miejsca nawet w środku nocy, ale jednocześnie umieszczenie postaci nie sprawia uciążliwej trudności w skradaniu się. Sposób przemieszczenia się, drogami widocznymi jak i tajnymi, jest bardzo dobrze przemyślany. Co jednak sprawia trudność? Znajdowanie przedmiotów. Przetrzebiłem cały hotel a i tak znalazłem tylko dwie figurki szachowe. choć to tylko wyłącznie dodatkowy element, to jednak mi się nie spodobał. Bardzo nie lubię uciążliwego szukania przedmiotów, rozwiązywania trudnych zagadek i szukania ukrytej dalszej drogi. Zaznaczam, że to jest moja subiektywna opinia i dla innych taki aspekt rozgrywki może być ogromną zaletą.\nMyślę też, że celem konkursu było hołdu oryginalnej kampanii Thief: The Dark Project, jej pierwotnej atmosferze, historii i światu. Między innymi dlatego zastosowano wymóg stosowania w głównej mierze oryginalnych tekstur, który spotkał się z niezadowoleniem wielu twórców. "Scarlet Cascabel" wytwarza własną i niepowtarzalną atmosferę, świat i historię, które nie do końca pasują do oryginału. Stoją one na najwyższym poziomie, są wszakże największymi zaletami misji, ale jednakże chyba rozminięto się to z celem konkursu. Dlatego tym bardziej dziwi pierwsze miejsce na liście.\nNawet będąc dość rozczarowany tym, że właśnie ta misja wygrała, gdy zdecydowanie więcej frajdy sprawiła mi chociażby misja "The Sound of a Burrick in a Room" czy "Catacombs of Knoss", nie jestem w stanie odmówić tej misji wielu zalet, które już wymieniłem. Czemu mówię o zabawie? Bo w pewnym momencie przestałem się bawić właśnie przez napotkane trudności. Przestałem też zwracać uwagę na atmosferę. Wymienione przeze mnie misje, które zajęły odpowiednio trzecie i czwarte miejsca, moim zdaniem były o wiele przyjemniejsze i posiadały odpowiedniejszą atmosferę. Mimo wielu zalet "Scarlet Cascabel" mnie trochę znużyło i póki co nie miałem ochoty szukać rozwiązań zagadek na własną rękę ani z pomocą forum TTLG. Z pewnością wrócę do niej, zapewne ponownie rozpoczynając przygodę, bo podejrzewam, że warto dać jej drugą szansę i wtedy będę się bawił o wiele lepiej, wiedząc już, co mnie czeka.\nOgólnie więc misja wypada bardzo dobrze, ma sporo dobrze przemyślanych i wykonanych elementów, widać że autor wiedział co robi. Mimo to jego dzieło wygląda tak, jakby zabrakło czasu na doszlifowanie całości i niektórych elementów. Największą wadą są trudne do znalezienia przedmioty i nieustanne szukanie sposobu, by ruszyć misję do przodu, co osobiście mnie odrzuciło przed dalszym przejściem. Oczywiście polecam ją zwłaszcza miłośnikom rozwiązywania zagadek, zgłębiania fabuły oraz wchłaniania atmosfery. Jest to z pewnością instant classic.\nstar 8 / 10 in Architecture\nSum star 33 / 40


Biznes - Strona 3 z 16 - Doradca w Biznesie\nE-podpisywanie dokumentów to technologia, która zyskuje uznanie coraz większej ilości przedsiębiorców – zarówno w dużych, jak i w średnich i małych przedsiębiorstwach. W końcu umowy…\nJak oceniać lojalność klienta poprzez badanie NPS…\nPozyskiwanie nowych klientów jest z reguły znacznie droższe niż współpraca ze stałymi kontrahentami. Dlatego tak ważne jest, aby przedsiębiorcy poświęcali czas na sprawdzanie, czy ich…\nGrudzień i styczeń to czas prognoz dla różnych branż. Specjaliści, typujący trendy i zagrożenia, wyznaczają nowe kierunki rozwoju dla przedsiębiorców. To też czas na wyciągnięcie…\n11 proc. wizyt w sklepach nie spełnia oczekiwań klientów – wynika z badania przeprowadzonego przez CXstream. Niezadowolenie najczęściej powodują: słaba obsługa (15 proc.), wysokie ceny…\nnavigate_beforePoprzedni 1 2 3 4 … 16 Następnynavigate_next


W gminie Kostomłoty powstanie Rada Seniorów - roland-gazeta.pl\nPodczas II Spotkania Seniorów Gminy Kostomłoty, które odbyło się 7 grudnia 2019 r. w Osieku, z inicjatywy pani Beaty Andrejewicz sołtysa wsi Jarząbkowice oraz pana Ryszarda Pisarka radnego gminy Kostomłoty, podjęto działania zmierzające do utworzenia Rady Seniorów w Gminie Kostomłoty.\nW ramach przedsięwzięcia do Rady Gminy Kostomłoty wystosowany został wniosek o utworzenie Rady Seniorów, pod którym podpis złożyło 209 Seniorów.\nW uzasadnieniu mieszkańcy reprezentujący środowisko osób starszych zwracają uwagę na konieczność dbania o interesy i potrzeby Seniorów w celu zapewnienia Im wyższej jakości życia, w tym zwiększenia Ich udziału w życiu społecznym. Dodatkowo w myśl zapisów ustawy o Samorządzie Gminnym czytamy: ”Gmina sprzyja solidarności międzypokoleniowej oraz tworzy warunki do pobudzania aktywności obywatelskiej osób starszych w społeczności lokalnej” oraz „Rada Gminy w z własnej inicjatywy lub na wniosek zainteresowanych środowisk, może utworzyć gminną radę seniorów”.\nJesteś tutaj:Start / Najnowsze / Kostomłoty / W gminie Kostomłoty powstanie Rada Seniorów


sobota, 06 marzec 2021 12:50\nKsiążki do nauki niemieckiego pixabay\nNaukę języków obcych wiele osób traktuje jako konieczność. Pracodawcy wymagają biegłej znajomości, a nie każdy posługuje się angielskim czy niemieckim na tyle pewnie, by odważnie rozmawiać czy pisać.\nWiele osób decyduje się na udział w kursie, który pomaga otworzyć się i pewniej poczuć w posługiwaniu się innym językiem niż ojczysty. Jeżeli chcesz nauczyć się języka, usprawnić swoje kompetencje czy poprawić słownictwo lub gramatykę – postaw na praktyczne książki, które pomogą Ci w nauce.\nNauka języków z większą łatwością przychodzi szczególnie małym dzieciom. Wiele przedszkoli oferuje wsparcie w tym zakresie i umożliwia naukę już na wczesnym etapie rozwoju. Jeżeli chcesz wesprzeć swoją pociechę, wybierz książkę z obrazkami lub praktyczne ćwiczenia z prostymi uzupełnieniami. Dzięki temu połączycie zabawę z nauką, co na wczesnym etapie rozwoju jest niezwykle istotne. Warto postawić również na proste bajeczki w języku obcym, które ułatwiają wymowę poszczególnych słów. Dodatkowo wspomagają składanie liter i ułatwiają proces czytania Książki do nauki niemieckiego czy francuskiego dedykowane dzieciom zostały przygotowane tak, by każda pociecha mogła czerpać z nich jak najwięcej. Warto inwestować w naukę już od najmłodszych lat.\nDorośli uczą się języka świadomie – zapamiętują zarówno słownictwo, jak i zasady pisowni i gramatyki. Kładą nacisk szczególnie na praktyczne elementy języka. Nie mamy tutaj do czynienia z oglądaniem czy czytaniem bajek lub śpiewaniem piosenek. Problem pojawia się w momencie nauki wymowy. Warto wówczas osłuchać się z językiem podczas oglądania seriali z polskimi napisami. Dzięki temu korzystając z rozrywki, nieświadomie wzbogacamy swój słownik i uczymy się budowania zdań. Warto także sięgnąć po książki do nauki języka angielskiego. Praktyczne kompendia wiedzy czy zbiory zadań z gramatyki z pewnością poprawią Twoją znajomość. Możesz również czytać ulubione powieści w wersji dwujęzycznej ze specjalnym tłumaczeniem.\nSenior także może nauczyć się języka obcego\nWielu seniorów, którzy wcześniej nie mieli możliwości nauki języka obcego, mogą sięgać po praktyczne kursy dopasowane do swojego wieku. Idealnie sprawdzi się internetowa nauka z lektorem, który dopracuje program, by był łatwy i przyjemny, a sama nauka postępowała w zadowalającym tempie. Kursy internetowe to również świetne rozwiązanie w okresie pandemii, dzięki czemu można zachować kontakt z drugim człowiekiem bez konieczności wychodzenia z domu. Zdobycie nowych umiejętności z pewnością zachwyci seniora i pomoże w kontaktach z rodziną czy znajomymi zza granicy.\nNauka języka obcego jest możliwa w każdym wieku. Jeżeli czujesz, że Twój poziom zaawansowania języka angielskiego nie jest zadowalający lub chcesz nauczyć się nowego języka od postaw to nic nie stoi na przeszkodzie. Możesz zacząć samodzielnie i wspomagać się książkami rożnych wydawnictw lub postawić na kurs w internecie. Poznawaj świat po swojemu!


Polityka Prywatności | Biznes.gov.pl - Serwis informacyjno-usługowy dla przedsiebiorcy\nPolityka Prywatności Ministerstwa Rozwoju i Technologii\nMinisterstwo Rozwoju i Technologii przywiązuje szczególną wagę do poszanowania prywatności użytkowników odwiedzających serwisy Biznes.gov.pl oraz CEIDG.gov.pl. Zależy nam, aby każdy użytkownik dokładnie wiedział, jakie dane pozyskujemy i jak może chronić swoją prywatność.\nKorzystając z serwisu Biznes.gov.pl akceptujesz zasady Polityki Prywatności.\nGromadzone dane przesyłane są na dwa sposoby. Są to informacje podawane bezpośrednio i dobrowolnie przez użytkownika, np. w formularzach kontaktowych oraz podczas rejestracji w serwisie Biznes.gov.pl (np. w przypadku zadawania pytania w Centrum Pomocy). Pozyskujemy również informacje podczas korzystania z serwisu przez użytkowników. Serwery automatycznie zapisują dane, takie jak:\nNajczęściej przeglądarki internetowe domyślnie dopuszczają przechowywanie plików cookies na komputerze użytkownika. Jednak internauci mogą samodzielnie zarządzać cookies, w tym zablokować te pliki. Wystarczy wybrać w przeglądarce opcję ich odrzucenia. Pamiętać trzeba jednak, że wybór tej opcji spowoduje, iż niektóre funkcje serwisu mogą nie działać poprawnie.\nGdy kontaktujesz się z nami za pomocą formularza kontaktowego Centrum Pomocy przekazujesz nam swoje dane osobowe, np. imię, nazwisko, firmę/instytucję, adres e-mail itp.\nDane osobowe (imię, nazwisko, adres e-mail) wskazane w wybranych formularzach i zbierane za ich pomocą służą wyłącznie do celów kontaktowych.\nMinisterstwo Rozwoju i Technologii dokłada wszelkich starań, aby chronić gromadzone dane w serwisie Biznes.gov.pl przed nieuprawnionym dostępem osób trzecich oraz kontrolować metody przetwarzania informacji. Stosujemy m.in. firewall i urządzenia zabezpieczające serwer. Dostępu do danych udzielamy jedynie tym pracownikom i podmiotom, które muszą mieć do nich dostęp, aby je przetwarzać wyłącznie w celach opisanych w Polityce Prywatności.\nKorzystając z serwisu CEIDG.gov.pl akceptujesz zasady Polityki Prywatności.\nGromadzone dane przesyłane są na dwa sposoby. Są to informacje podawane bezpośrednio i dobrowolnie przez użytkownika, np. w formularzach kontaktowych oraz podczas rejestracji w systemie (np. w przypadku zadawania pytania w Centrum Pomocy Przedsiębiorcy lub wypełniania wniosku CEIDG-1).\nZgodnie z przyjętą praktyką przechowujemy zapytania HTTP kierowane do naszego serwera. Przeglądane zasoby identyfikowane są poprzez adresy URL. Wykaz informacji automatycznie zapisanych i przechowywanych w plikach logów serwera WWW, pozyskanych podczas korzystania z serwisu przez użytkownika jest następujący:\nadres URL strony poprzednio odwiedzanej przez użytkownika tzw. „referer link" w przypadku gdy przejście na stronę serwisu nastąpiło przez odnośnik,\nSerwis zawiera odnośniki do innych stron WWW, rekomendujemy zapoznanie się z politykami prywatności i zasadami zachowania prywatności obowiązującymi na tych stronach.\nW celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Każdy użytkownik może zindywidualizować swoje ustawienia dotyczące cookies w przeglądarce. Brak zmiany tych ustawień oznacza akceptację dla stosowanych plików typu cookies.\nNajczęściej przeglądarki internetowe domyślnie dopuszczają przechowywanie plików cookies na komputerze użytkownika. Jednak internauci mogą samodzielnie zarządzać cookies, w tym zablokować te pliki, wybierając w przeglądarce opcję ich odrzucenia. Pamiętać jednak należy, że wybór tej opcji spowoduje, iż niektóre funkcje serwisu mogą nie działać poprawnie.\nSerwis CEIDG.gov.pl używa cookies:\nw celu utrzymania w nich ID sesji użytkownika, której dane przechowywane są na serwerze i nie są przesyłane do przeglądarki użytkownika,\ndo obsługi skryptów statystyk,\nDane są gromadzone za pomocą internetowego narzędzia do analizy statystyk serwisów WWW tj. Google Analytics, udostępnionego przez firmę Google, zewnętrznego dostawcę usługi. Prosimy o zapoznanie się ze szczegółami polityki prywatności Google Analytics.\nDane pozyskane za pomocą formularza Centrum Pomocy Przedsiębiorcy np. imię, nazwisko, nazwa firmy, adres e-mail itp., służą nam wyłącznie do celów kontaktowych.\nDodatkowo system Centrum Pomocy Przedsiębiorcy przetwarza następujące dane:\nwersja wtyczki flash,\nstrona, na której został otworzony moduł centrum pomocy.\nPowyższe dane wykorzystywane są do udzielenia wsparcia użytkownikom w przypadku problemów technicznych związanych z korzystaniem z naszej witryny.\nMinisterstwo Rozwoju i Technologii dokłada wszelkich starań, aby chronić dane gromadzone w serwisie CEIDG.gov.pl przed nieuprawnionym dostępem osób trzecich oraz kontrolować proces przetwarzania informacji. Stosujemy m.in. firewall i urządzenia zabezpieczające serwer. Dostępu do danych udzielamy jedynie pracownikom upoważnionym do administrowania serwerem i podmiotom, które muszą mieć do nich dostęp, aby je przetwarzać wyłącznie w celach opisanych w Polityce Prywatności.\nZastrzegamy sobie prawo zmiany powyższej Polityki Prywatności poprzez opublikowanie jej nowej wersji w serwisie Biznes.gov.pl\nRealizując przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych „RODO”), informujemy o zasadach przetwarzania Pani/Pana (dalej: Użytkownik) danych osobowych w serwisach Biznes.gov.pl i CEIDG.gov.pl oraz o przysługujących prawach z tym związanych.\nAdministratorem danych osobowych Użytkownika przetwarzanych w biznes.gov.pl i ceidg.gov.pl jest Minister właściwy do spraw gospodarki z siedzibą w Warszawie (00-507) ul. Pl. Trzech Krzyży 3/5.\nKontakt z Administratorem ("Minister"): kancelaria@mrpit.gov.pl, tel. +48 222 500 123.\nDane kontaktowe Inspektora Ochrony Danych: iod@mrpit.gov.pl.\nDane osobowe będą przetwarzane na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c RODO tj. wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na Administratorze na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy, dalej zwanej „Ustawą” .\nDane osobowe zarejestrowanych Użytkowników przetwarzane są w celu realizacji zadań Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej oraz Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy opisanych w ustawie, w tym w celu informowania o istotnych wydarzeniach, terminach i obowiązkach związanych z podejmowaną lub prowadzoną działalnością gospodarczą.\nUżytkownik ma prawo dostępu do swoich danych osobowych, ich sprostowania oraz ograniczenia przetwarzania.\nJeżeli zaistnieje podejrzenie, że przetwarzanie danych osobowych narusza przepisy RODO Użytkownik ma prawo wnieść skargę do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (ul. Stawki 2, 00-193 Warszawa).\nDane Użytkownika Punktu Informacji dla Przedsiębiorcy Administrator będzie udostępniał (w zakresie określonym w profilu Użytkownika) organom władzy, odpowiedzialnym za realizację usług uruchamianych przez Użytkownika w postaci usługi świadczonej drogą elektroniczną.\nW odniesieniu do Użytkownika, decyzje nie będą podejmowane w sposób zautomatyzowany.\nDane osobowe osób fizycznych składających wniosek do CEIDG z informacją o niepodjęciu działalności gospodarczej będą usuwane po upływie 10 lat od dnia złożenia wniosku, zgodnie z art. 49 ust. 3 Ustawy.\nPunkt przechowuje i przetwarza dokumenty oraz dane osobowe Użytkowników przez okres 10 lat od dnia ich wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. Okres ten może być dłuższy, o ile Użytkownik, którego dane dotyczą, wyrazi na to zgodę.\nPodanie danych jest dobrowolne, jednakże niezbędne do realizacji celów określonych w pkt 5.


Siemens zaprasza do udziału w programie „INŻYNIERKI 4.0”\nStudentki, które chcą podnieść kwalifikacje zawodowe i zwiększyć swoje szanse na rynku pracy, do 3 marca mogą zgłosić się do programu „Inżynierki 4.0” organizowanego przez firmę Siemens i kierowanego do studentek uczelni technicznych.\nW ramach projektu odbędą się specjalistyczne warsztaty, a uczestniczki otrzymają szansę na wyjazd w kwietniu na Targi Hannover Messe. Partnerem programu jest Fundacja Edukacyjna Perspektywy oraz Ministerstwo Przedsiębiorczości i Technologii.\nZapraszamy na XXXVIII Seminarium Kół Naukowych Mechaników\nSerdecznie zapraszamy na XXXVIII Seminarium Kół Naukowych Mechaników, które odbędzie się w dniach 29-31.05.2019. Wypełnij formularz zgłoszeniowy .\nWszystkie niezbędne informacje znajdziesz w załączonej ulotce.\nŻeby wiedzieć więcej śledź naszą stronę i funpage na facebook'u\nNabór wniosków w konkursie odbędzie się w terminie od 18 lutego 2019 r. do 22 marca 2019 r.\nInformujemy o rekrutacji na stanowiska stypendysty-doktoranta\nZapraszamy zainteresowanych do rekrutacji w Katedrze Wytrzymałości Materiałów i Konstrukcji na stanowiska stypendysty-doktoranta\nKolejna edycja warsztatów “Jak wyjechać na Erasmusa+ z PŁ?”\nKiedy: 25.02: 14:00-16:00\nGdzie: sala nr 1, CWM (bud. A16 - IFE)\nZapraszamy studentki do wzięcia udziału w P&G Women Engineering Days w Warszawie w Fabryce Pampers organizowanych przez firmę Procter & Gamble.\nDwudniowe spotkanie odbędzie się w dniu 7-8 marca 2019 - start o godz. 9.00 Liczba miejsc jest ograniczona - zaaplikuj już teraz!\nOstateczny termin składania aplikacji: 28 lutego 2019\nPraktyki /staże studenckie w ośrodku CERN w Genewie\nInformujemy o możliwości odbycia praktyk/staży studenckich w ośrodku CERN w Genewie.\nAplikacje do drugiego programu (Technical Student) można składać do 31.03.br. (pobierz pdf.)\nProfesor Piotr Niedzielski z PŁ członkiem Rady NCBR\nMinister Nauki i Szkolnictwa Wyższego powołał prof. Piotra Niedzielskiego na członka Rady Narodowego Centrum Badań i Rozwoju. Dla profesora Niedzielskiego, to będzie już druga kadencja, potrwa cztery lata, do 2022 roku.\nNaukowcy z PŁ otrzymali nagrody MNiSW 2018.\nProf. dr hab. Jan Awrejcewicz i dr hab inż. Paweł Olejnik z Katedry Automatyki, Biomechaniki i Mechatroniki na Wydziale Mechanicznym otrzymali nagrodę zespołową w kategorii osiągnięcia dydaktyczne, za publikację książki Dynamics of Mechatronics Systems. Modeling, Simulation, Control, Optimization and Experimental Investigations wydanej przez World Scientific Publishing (2017), przeznaczonej dla studentów kierunków: mechanika i mechatronika.\nOcena wyróżniająca dla kierunku Mechanika i Budowa Maszyn.\nNiezmiernie miło mi zakomunikować o wyróżniającej ocenie kierunku Mechanika i Budowa Maszyn przyznanej przez Polską Komisję Akredytacyjną. MiBM prowadzony na Wydziale Mechanicznym Politechniki Łódzkiej to już drugi kierunek z tak wysoką oceną.\nDotychczas ocenę wyróżniająca posiadała tylko Inżynieria Materiałowa. Gratuluje i dziękuje wszystkim, którzy przyczynili się do tego sukcesu !\nW dniu 21.02.2019r. godziny przyjęć Pana Dziekana prof. Łukasza Kaczmarka zostają odwołane.\nZmiany w opłacaniu składki za ubezpieczenie na rok akademicki 2018 / 2019.\nOfetra z sportem - pobierz.\nOferta bez sportu - pobierz.\nNumery polis ubezpieczenia NNW i OC - pobierz.\nPlacówki wykonujące badania dla studentów .\nPlacówki wykonujące badania dla studentów.\nDyżury Wydziałowej Rady Samorządu.\nZasady odbywania i zaliczania zajęć z wychowania fizycznego w CS PŁ.\nZapraszamy do zapoznania się z zasadami odbywania i zaliczania zajęć z wychowania fizycznego w CS PŁ.\nUWAGA Studenci, którzy nie posiadają ważnych badań lekarskich.\nUWAGA Studenci, którzy nie posiadają ważnych badań lekarskich, lub którym kończy się ważność badań w najbliższym czasie, zobowiązani są zgłosić się do Dziekanatu w celu zamówienia skierowania na badania. W przypadku nieposiadania ważnych badań lekarskich student nie zostaje dopuszczony do zajęć co może być podstawą do skreślenia z listy studentów.\nPodstawa prawna: Komunikat Prorektora ds. Edukacji PŁ w sprawie badań lekarskich kandydatów na studia oraz studentów i doktorantów Politechniki Łódzkiej.


Jak złapać rosyjskiego szpiega. Prawdzia historia zwykłego Amerykanina, który został podwójnym agentem – Naveed Jamali,Ellis Henican | Ebook w EPUB, MOBI – Woblink.com\nAutor:Naveed JamaliEllis Henican\nZWYKŁY CHŁOPAK KONTRA NIEBEZPIECZNI AGENCI MOSKWY Przez trzy lata Naveed szpiegował na rzecz Rosjan, wymieniając pendrive’y z ściśle tajnymi informacjami na wypchane gotówką koperty. Sprzedawał sekrety USA przy stolikach w hałaśliwych restauracjach i na opustoszałych parkingach....\n2.46 MB (MOBI), 0.89 MB (EPUB)\nEbooki kupowane wraz z Jak złapać rosyjskiego szpiega. Prawdzia historia zwykłego Amerykanina, który został podwójnym agentem\nEbooki w formacie Epub / Mobi podobne do Jak złapać rosyjskiego szpiega. Prawdzia historia zwykłego Amerykanina, który został podwójnym agentem\nJak złapać rosyjskiego...


Kampanie społeczne » Jacy piękni ci naziści!\nJacy piękni ci naziści!\n„Jestem Hans. Mam 25 lat” – mówi z plakatu przystojny model. Zrelaksowana poza, rozpięta koszula, zawadiacki uśmiech, kontrastują z mundurem Wermachtu, swastyką i podpisem, w którym nazistowski żołnierz chwali się, że tylko jednego dnia zabił 40 osób. Kreacja powstała dla upamiętnienia Międzynarodowego Dnia Pamięci o Ofiarach Holocaustu uchwalonego przez zgromadzenie ONZ.\nZdaniem jej autora czarno-białe zdjęcia z więźniami obozów koncentracyjnego nie robią już wrażenia, a zaprezentowany plakat jest wyrazisty i stał się punktem wyjścia do dyskusji.To na pewno. Internauci są jednak podzieleni w opiniach na temat akcji. Pojawiają się głosy oburzenia – plakat więcej mówi o oprawcach niż o ofiarach, jest niezrozumiały i nie komunikuje spójnej idei. To co dla jednych jest wadą, dla innych stawi zaletę – część odbiorców chwali akcję za uchwycenie tematu z innej perspektywy, która pobudza do refleksji.\nAkcję własnym sumptem zrealizował Wojciech Jeżowski, który na co dzień zajmuje się kreacją i produkcją jako właściciel warszawskiej agencji Black Rabbit. Plakat nie był rozpowszechniany w przestrzeni publicznej – jako kanały komunikacji wykorzystano internet i portale społecznościowe, a kontrowersyjny temat szybko podchwyciły media.\nZdaniem pomysłodawcy inicjatywy idea i kreacja plakatu została przygotowana z myślą o młodych odbiorcach. – Świat młodych ludzi kręci się dziś przede wszystkim wokół galerii handlowych i imprez. Coraz mniej w nim czasu na refleksję. W ich pamięci zostaje to co szokuje i wzbudza kontrowersje. Wiedziałem, że młody, przystojny mężczyzna w mundurze SS sprawi, że plakat będzie wyrazisty. Dla mnie najważniejsze jest, że jest dyskusja na temat holocaustu, że jest świadomość tego, że zło może być w każdym z nas – mówi Wojciech Jeżowski.\n– Wielką inspiracją były eksperymenty psychologiczne przeprowadzone w latach 60tych i 70tych przez Milgrama i Zimbardo, które jasno wskazują, że każdy człowiek jest w stanie dopuszczać się strasznych czynów, torturować i znęcać się nad innymi w „odpowiednich” warunkach – kontynuuje twórca akcji. Krytycy zwracają jednak uwagę, że estetyka i forma plakatu zdominowały jego treść. Ich zdaniem nastawienie na pokazanie kontrastu między urodą modela a zbrodniami przedstawionej postaci odwraca uwagę i nie tworzy klimatu do rozważania problemów moralnych.\nOrganizatora kampanii rzeczywiście interesowało pozyskanie odpowiedniego modela, miał wzbudzać zaufanie i prezentować „urodę aryjską”. Naziści znani z popkultury przedstawiani są dość tendencyjnie, a plakat te klisze powiela: silni, przystojni mężczyźni, którzy jednocześnie uwodzą i wzbudzają strach. Są to najczęściej jedyne obrazy jakie znają osoby urodzone po II wojnie światowej. Faszystowska wizja męskości jest atrakcyjna, dodać należy – za bardzo atrakcyjna.\nPiotr Uklański w słynnej wystawie fotografii „Naziści”, pokazywanej w 2000 roku w warszawskiej Zachęcie i zaatakowanej przez oburzonego Daniela Olbrychskiego, przypomniał 164 aktorów grających niemieckich żołnierzy z II wojny światowej w filmach polskich i zagranicznych. Wszyscy byli przystojni i eleganccy. Artysta zwracał tym samym uwagę na to, jak zbiorowa wyobraźnia postrzega nazistów – jako pięknych młodych mężczyzn w świetnie skrojonych mundurach. – Portret nazisty w kulturze masowej jest najbardziej wyrazistym okazem przekłamania prawdy o historii, o ludziach. Jest to dla mnie tym bardziej ważne, że to główne źródło informacji o tamtych czasach, dla wielu jedyne. – komentował Uklański.\nCo również wzbudza kontrowersje w plakacie „Hans” to zwrócenie uwagi na oprawcę i odwrócenie jej od jego ofiar. Zło może być w każdym i może być atrakcyjne – komunikuje plakat. Prowadzi to do niepokojącego wniosku – zbrodniarze nie są zmitologizowanymi potworami, tylko ludźmi, którzy posiadają rodziny, bawią się i jedzą kluski. Dyskusja na temat plakatu miejscami nawiązuje do dylematów związanych z głośnym filmem „Upadek” – czy można pokazywać „monstrum” jako normalnego człowieka?\nDane na pierwsze dwa dni kampanii (26.01-27.01.2012):\n– zasięg viralowy: 3039 osoby\n– blisko połowa (1443) obejrzała kontent raz, większość powracała wielokrotnie\n– 195 osób napisało o akcji na Facebooku\n– 233 fanów strony na Facebooku


kosciol.wiara.pl » Dzieła miłosierdzia » Nadzieja na ratunek\nAgata Puścikowska /foto gość\t– Tu nie trzeba teoretyzować, dużo tłumaczyć o etosie poświęcenia w duchu miłosierdzia. To się po prostu dzieje na co dzień – opowiada ks. Radosław Kubeł, założyciel Grupy Ratowniczej „Nadzieja”. Na zdjęciu z ratownikami Krystianem i Oskarem.\nWszystko zaczęło się jakoś w 2005 r., kiedy ks. dr Radosław Kubeł postanowił nauczyć i siebie, i swoich uczniów – młodzież z łomżyńskich gimnazjów – podstaw pierwszej pomocy medycznej. Pierwszą grupę chętnych przeszkolił znajomy lekarz. – Młodym bardzo się to spodobało i poczułem, że to dobra droga, że trzeba nią iść. Wkrótce powstała pionierska ekipa udzielająca pierwszej pomocy. Zaczęliśmy naszą wolontariacką pracę od zabezpieczania festynów, spotkań, lokalnych imprez masowych – opowiada ks. Radosław. – A czas pokazał, po pierwsze, że nasza praca jest potrzebna, a po drugie – że wiele osób chce dołączyć i działać wspólnie. W końcu 18 października 2008 roku oficjalnie powstała Grupa Ratownicza „Nadzieja”…\nGrupa rosła wraz z młodzieżą. I wraz z młodzieżą dojrzewała do coraz poważniejszych i trudniejszych zadań oraz przedsięwzięć. Z pionierskiej ekipy w ciągu kolejnych lat powyrastali młodzi ratownicy, pielęgniarki, lekarze.\nŻeby jednak działalność ratownicza była możliwa, potrzeba nie tylko ludzi, ich sił i ducha, ale też konkretnego sprzętu. – W 2009 roku dostaliśmy pierwsze auto od szpitala: staruszkę karetkę, poloneza. Potem drugą, od Policji. Trzecią kupiliśmy ze składek – opowiada ks. Radosław. – Oczywiście te samochody, które posłużyły jeszcze wielu potrzebującym, są już na emeryturze, znajdują się w Muzeum Ratownictwa w Krakowie. My natomiast z roku na rok pozyskiwaliśmy coraz lepszy sprzęt. I obecnie dysponujemy nowoczesnymi karetkami, a nawet mamy łódź ratunkową, która służy na jeziorach augustowskich.\nBo Nadzieja – jak to ma w zwyczaju – zaczęła się udzielać, czyli rozrastać na miasta w północno-wschodniej Polsce. Obecnie oddziały terenowe działają w Białymstoku, Zambrowie, Augustowie, Grajewie, Ostrołęce, Ostrowi Mazowieckiej i Miastkowie. I wszędzie tam funkcjonują grupy ratowników, lekarzy i wolontariuszy, którzy szukają, opatrują, pocieszają. Ale i… modlą się nad rannymi, cierpiącymi oraz umierającymi. Dają im nie tylko bandaż, plaster czy lekarstwo, ale i nadzieję właśnie, która leczy duszę. – Obecnie działamy w pełni profesjonalnie, a dysponujemy specjalistycznym sprzętem do ratownictwa medycznego, w tym sprzętem szkoleniowym, do ratownictwa wodnego, własnymi środkami transportu oraz nowoczesnymi ambulansami, dronem poszukiwawczym i własną bazą lokalową, która mieści się na terenie parafii Bożego Ciała w Łomży – opowiada Jakub Zimnoch, kierownik łomżyńskiego oddziału Ratowniczej Grupy „Nadzieja”. – Do Nadziei dołączyłem jeszcze na studiach. Studiowałem w Białymstoku ratownictwo medyczne, wolontaryjnie wspierałem wiele akcji. Po studiach przeprowadziłem się do Łomży i pracuję tu już na pełnych obrotach. Ta praca to chyba przede wszystkim misja, pasja. Nie da się tego robić bez zaangażowania – twierdzi.\nPan Jakub zarządza bieżącą pracą zespołów, synchronizuje działania wielu osób, wydaje dyspozycje dotyczące wyjazdów do zabezpieczania imprez plenerowych, tworzy grafik czasu pracy dla ratowników. Aby to wszystko zgrać, potrzeba stoickiego spokoju, dobrze działającego systemu, ale i energii. Wręcz niespożytej. – Tu z jednej strony wszystko trzeba mieć przygotowane, perfekcyjnie zorganizowane. Ale z drugiej trzeba się liczyć z niewiadomym, z nagłymi zwrotami akcji, koniecznością spontanicznego reagowania na zmieniające się okoliczności i sytuację – mówi pan Jakub. – Trzeba umieć radzić sobie z ciągłym stresem i mimo tego stresu działać.\nNie muszę przekonywać, że nie jest to praca dla wszystkich.\n– Wyrośliśmy z wolontariatu. A chociaż obecnie zatrudniamy ratowników, to nadal działamy również wolontaryjnie – szkoląc setki osób, które się do nas co roku zgłaszają – opowiada ks. Radosław, który jako prezes stowarzyszenia i człowiek orkiestra, działający od rana do nocy, nigdy nie był formalnie zatrudniony. – Łączymy profesjonalizm działania z ludzką chęcią pomocy i misją. Nasi ratownicy, lekarze mocno udzielają się społecznie. Obejmujemy opieką 160 ubogich rodzin i zaopatrujemy w żywność potrzebujących. A kto układa, pakuje i rozwozi tony jedzenia? Oczywiście nasi ratownicy. I to społecznie. Nas z kolei, również społecznie, wspiera od 10 lat prof. Jerzy Robert Ładny – krajowy konsultant w dziedzinie medycyny ratunkowej. Tak to się kręci, a ja w tym czuję rękę Bożą.\nKto może być ratownikiem medycznym? Kto pasuje do Nadziei? – Wykruszają się ludzie, którzy są tu z przypadku i nie pasują – mówi otwarcie pan Jakub. – Tak naprawdę jednak zawsze warto spróbować swoich sił, bo w teorii trudno doradzać lub odradzać taką pracę. Oczywiście kandydat musi chcieć, musi być zorientowany w medycynie. I mieć świadomość, że ratownictwo medyczne to dziedzina rozwijająca się bardzo prężnie. Ale dopiero realne działania weryfikują kandydatów. Widzę to chociażby wśród naszych wolontariuszy: niektórzy po wspólnych akcjach idą na kierunki medyczne, zostają ratownikami medycznymi. Inni – chociaż wcześniej mieli takie plany – gdy doświadczą pracy w terenie, widzą ludzki ból i dramaty, zmieniają kierunek studiów.\nObecnie do Grupy Ratowniczej „Nadzieja” należą nie tylko ratownicy medyczni, pielęgniarki, lekarze, ale także psycholodzy, strażacy, funkcjonariusze policji, wojska i służby więziennej.\nGrupa Ratownicza „Nadzieja” jest jednostką poszukiwawczo-ratowniczą, wpisaną na listę jednostek tego typu prowadzoną przez Centrum Poszukiwania Osób Zaginionych Komendy Głównej Policji w Warszawie. Na zlecenie policji poszukuje więc osób zaginionych na terenie województwa podlaskiego, ale czasem też województw ościennych. Przynajmniej raz w tygodniu – po otrzymanym telefonie i zadaniu – ratownicy przystępują do działań. Natychmiast, najszybciej jak się da. Trzeba rzucić wszystko i szukać zaginionego. Szczególnie zimą, gdy niskie temperatury nie sprzyjają, trzeba się spieszyć. – Wyjeżdżamy, gdy ktoś zaginie w lesie. Na przykład niedawno ktoś wyszedł na grzyby, nie znał terenu i pomylił kierunki. W lesie nie zawsze działa GPS w telefonie. A i telefon może się przecież rozładować. Starsi ludzie zresztą rzadko używają komórek – opowiada ks. Radosław. – Wyjeżdżamy też, gdy zachodzi podejrzenie, że poszukiwany chce popełnić samobójstwo. Wtedy trwa wyścig z czasem, by zdążyć, zanim człowiek dokona tego czynu.\nUdaje się? – Robimy wszystko, co w naszej mocy, by znaleźć człowieka, powstrzymać go. Czasem jest to bardzo trudne, bo przedzieramy się przez gęste i podmokłe lasy. Bywa, że szukamy jednej osoby nawet 4 dni. Ogromna to radość, gdy znajdzie się człowieka żywego… – opowiada Michał Nawrocki, ratownik, który jest w grupie od samego początku. Obecnie ratownik profesjonalny, niegdyś był uczniem księdza Radosława. Jak sam mówi, chciał być mechanikiem samochodowym, miał leczyć samochody. Jednak dzięki grupie poszedł do liceum, skończył studia. I z pasją leczy ludzi. – Znaleźć człowieka w głębokim lesie to trochę jak wygrać los na loterii – dodaje pan Jakub. – To nie wygląda tak, że ludzie zostawiają ślady butów, a my je widzimy i idziemy jak po nitce do zaginionego. To raczej tropienie, żmudna obserwacja terenu, wielogodzinna ciężka praca całego zespołu. Bywa trudno, bo rzadko szukamy osób zdrowych. Zaginieni to zwykle osoby obciążone różnego rodzaju schorzeniami. Mimo to zawsze szuka się żywych! I do końca walczy o życie.\nGdy trzeba szukać zaginionego, w teren wyjeżdża nawet kilkudziesięciu profesjonalistów i wielu (odpowiednio przeszkolonych!) wolontariuszy, zaopatrzonych w dobry sprzęt: specjalistyczne GPS-y, odpowiednie mapy, dzięki którym ratownicy mogą dokładnie określić rejon poszukiwań i opracować plan całej akcji. Nadzieja dysponuje również mobilnym, profesjonalnie wyposażonym centrum poszukiwań, dzięki któremu ratownicy monitorują i nadzorują przebieg całej akcji. A tam, gdzie trudno dotrzeć człowiekowi, wysyłany jest dron zaopatrzony w kamerę wysokiej rozdzielczości, który sprawdza teren.\nJaki jest największy sukces grupy? Ksiądz Radosław odpowiada bez wahania: sytuacja związana z COVID-19. Czy raczej postawa – odpowiedź całego zespołu na potrzebę pomocy. – To był początek epidemii. Nic nie wiedzieliśmy o chorobie, nie mieliśmy pojęcia, jak przebiega. Nie mieliśmy, jak większość medyków w Polsce, odpowiedniego sprzętu, ubrań ochronnych etc. I właśnie wtedy stanęliśmy przed decyzją: wystawić zespół covidowy czy nie? To był moment próby. Nie byliśmy do tego zobligowani ustawowo, więc mogliśmy wejść do walki, ale nie musieliśmy…\nKsiądz Radosław zarządził spotkanie, na którym przedstawił wszystkie za i przeciw. Za: ktoś to musi robić. Przeciw: brak środków ochrony osobistej, trzeba było stworzyć zespoły i wiele, wiele innych. – Podjęliśmy jednogłośnie decyzję, że wchodzimy do walki – mówi kapłan. – Zobaczyłem ludzi, którzy z determinacją mówili: „Musimy pomagać, od tego jesteśmy. Jesteśmy młodzi i silni”. Po 12 latach istnienia grupy odczytuję to jako duchowy sukces. Triumf miłosierdzia nad lękiem…\nPierwsza fala okazała się dla ratowników dość łaskawa. Pod koniec 2020 roku jednak chorych przybywało. I pracy przybywało lawinowo. – Ratownicy w szczelnych ubraniach jeździli od domu do domu, przewożąc chorych, robiąc wymazy. Padaliśmy ze zmęczenia, zwłaszcza że przecież sami chorowaliśmy – Bogu dzięki nie wszyscy naraz. Bywało, że jeden dyżur ratownika trwał wówczas 72 godziny. Po powrocie do bazy, gdzie mamy profesjonalne miejsce do składowania odpadów i dekompresji, ratownicy byli wycieńczeni i spływali potem. Jednak najstraszniejszy dzień, który wszyscy wspominają, to ten, w którym nie mieliśmy żadnych zleceń. Dlaczego? Bo szpitale okoliczne były całkowicie przepełnione i nie mogliśmy dowozić chorych. Świadomość, że niektórzy mogą umrzeć w domu, bez tlenu, a więc pomocy, była przytłaczająca…\nNie jest to prosta praca. Wymaga nie tylko sił fizycznych, ale i dobrej kondycji psychicznej oraz duchowej. A może bardziej duchowej? Ratownicy (nie wszyscy przecież wierzący) mówią, że to ks. Radosław jest ich duchowym wsparciem. – Jestem proboszczem, teologiem, zawodowym ratownikiem – bo skończyłem odpowiednie studia – prezesem grupy, kapelanem diecezjalnym ratowników. Ale przede wszystkim – ich przyjacielem. Cieszę się, że udało się stworzyć ekipę, która sobie ufa, lubi się, jest zgrana. Chociaż oczywiście bywają i trudniejsze momenty, ktoś tupnie nogą, ktoś się obrazi – jak to w życiu, jak to przy trudnej robocie. Ale jesteśmy wspólnotą i to jest najważniejsze – mówi ks. Radosław. – Myślę, że gdy pracuje się wśród ludzi, którzy wyznają podobne wartości, w tym przypadku chrześcijańskie, jest po prostu prościej. Tu nie trzeba teoretyzować, dużo tłumaczyć o etosie poświęcenia w duchu miłosierdzia. To się po prostu dzieje na co dzień.\nWedług księdza Radosława już nauczenie zasad pierwszej pomocy jest gestem miłosierdzia. I potem wiele osób, które zostały wyszkolone przez Nadzieję, dzwoni i dziękuje: „Udało się pomóc człowiekowi po wypadku”; „Uratowałem człowieka, który tonął”. Radość, gdy się uratuje życie, jest zawsze bezcenna.\nA gdy się człowieka nie uratuje? Gdy już nic – po ludzku – nie da się zrobić? Co robić, gdy się dochodzi do ściany? – Wtedy pozostaje… nadzieja. Nadzieja na życie wieczne. Wielu ratowników modli się przy zmarłym. I ja się modlę. Natomiast jeśli czuwam przy umierającym, a obok są inni ratownicy medyczni czy lekarze i udzielają pomocy medycznej, ja udzielam sakramentów, rozgrzeszam warunkowo, gdy ktoś jest nieprzytomny – opowiada kapłan. – Gdy natomiast jestem sam, najpierw, jako ratownik, dopełniam wszelkich procedur medycznych, by ratować życie ludzkie.\nDla księdza Radosława najtrudniejszym zadaniem jest poinformowanie rodziny o śmierci bliskiego. Wtedy słowa niewiele znaczą. Chociaż przecież trzeba powiedzieć dokładnie, co się wydarzyło i kiedy. Najważniejsze są jednak wówczas obecność, empatia, wsparcie duchowe. Bywa, że wspólna modlitwa – jeśli rodzina tego chce i potrzebuje. To sytuacja skrajnie bolesna dla bliskich. Bolesna i dla ratowników… – Niektórym się wydaje, że ratownictwo to taka romantyczna, pełna uniesień praca. Nie. To jest obcowanie z życiem i śmiercią, również w wymiarze fizjologicznym. Dlatego tak ważna jest właśnie nadzieja. I ukierunkowanie bólu, ludzkiego nieszczęścia i traumy na coś więcej, na Kogoś większego – mówi ks. Radosław.\nGdy ma się nadzieję na niebo – krew, pot, łzy i ból ziemi mniej bolą. Wszystkich.•


Przedsiębiorca od jednego początku, jeśli tylko założy działalność, stara się ograniczać wydatki do minimum. Jest wówczas oczywiste, bowiem im wiele się zaoszczędzi, tym ocean będzie silna przeznaczyć sposobów na wzrost firmy, czy te być większe zaplecze finansowe, jakie potrafi przyczynić się w różnych trudnych etapach w porządku realizacji wielu projektów, czy podczas kontroli ich założenia. Nie można zatem dziwić się, że duże gro biznesmenów decyduje się na to, by sprzedawać towary za pośrednictwem kasy fiskalnej. Bardzo często bowiem wyraża się, że w współczesny rób można bardziej korzystnie rozłożyć rozliczenie podatkowe.\nJednak by takie rozwiązanie potrafiło się faktycznie sprawdzać, warto drobiazgowo zadbać o to, by dobrze opisać konkretne produkty, jakie liczy się w własnej możliwości. Trzeba bowiem wspominać o tym, że na rachunku, który otrzymuje klient, muszą stać wyraźnie zaznaczone zakupione produkty. Zatem reklamuje się, by wprowadzać pełne nazwy towarów, chociaż podatnicy sami mogą rozstrzygać o tym, jak ostatecznie ma robić spis dostępnych wyników w ich firmie. Warto wtedy zauważyć, że sprzedaż przez kasy fiskalne potrafi być niekiedy dość frustrująca. Tak dzieje się wtedy, jak w biurze spotyka się wiele artykułów z obecnej samej kategorii lecz w nowych cenach.\nW takiej sytuacji przedsiębiorca musi brać się spośród ostatnim, iż będzie wymagał wyróżnić wszystek z materiałów inną nazwą. Niekiedy stanowi wówczas skomplikowane, jeżeli na dowód wybierze się taką kasę fiskalną, w której występują różne ograniczenia. Mogą stanowić one na dowód połączone z pierwszą znaków, która jest przypisana każdej firmie produktu. Jeżeli taka sytuacja że stanowić znaczenie, wówczas przedsiębiorca musi mieć się z ostatnim, że zamiast pełnych firm na paragonie pojawią się skróty. Taki a zapis nie zawsze jest jednoznaczny, szczególnie gdy biznesmen oferuje wielki asortyment produktów, a klient zdecyduje się zakupić wiele innych towarów. Wyjściem jest posnet kasa fiskalna, która ma okazję aż 24 ruchów w firmie towaru.\nCzęsto przedsiębiorcy zapominają o tym, że nie wszystkie produkty są objęte takim samym podatkiem. A przy pokrywaniu się z Urzędem Skarbowym również przyczyni się bardzo przystępny zapis produktów, by nie mieć wątpliwości, jaki efekt w konkretnym momencie został sprzedany. Przedsiębiorca pewnie nie stanowić tejże gwarancje, jeżeli w trakcie prowadzenia kampanii zdecyduje się na rebranding albo co pewien chwila będzie dostarczać nowe wartości dla danych artykułów.\nA poliglota complutense


Gratulacje wojewody z okazji jubileuszu nto | Nowa Trybuna Opolska\nWojewoda opolski. Archiwum\nZ okazji Jubileuszu 60-lecia istnienia Nowej Trybuny Opolskiej - jednego z najważniejszych mediów na Opolszczyźnie - pragnę (...) przekazać serdeczne gratulacje i najlepsze życzenia wszystkim dotychczasowym i obecnym pracownikom Państwa Redakcji.\nPrasa regionalna zajmuje szczególną pozycję pośród mediów. Misja, jaką spełnia, nakłada na nią m.in. odpowiedzialność za przekazywanie informacji, zaangażowanie na rzecz społeczności lokalnej, a także upowszechnianie wiedzy na temat regionu, jego historii i kultury.\nOd ponad dwudziestu lat nie tylko towarzyszy przemianom zachodzącym w naszym kraju, ale także ma w nich znaczący udział. Jest nie tylko zwierciadłem rzeczywistości, ale również w znaczącym stopniu ją kształtuje, pełniąc w swoich "małych ojczyznach" ważną rolę społeczną, polityczną i opiniotwórczą.\nRegionotwórczy i prospołeczny charakter Nowej Trybuny Opolskiej godny jest najwyższego uznania.\nJestem przekonany, że - podobnie jak w ciągu minionych 60 lat - nto będzie w sposób rzetelny i kompetentny dostarczać czytelnikom informacji o regionie oraz zapewniać rozrywkę na wysokim poziomie. Mam także nadzieję, że Państwa Redakcja będzie stała na straży niezależności prezentowanych opinii, wolności słowa i poglądów. (...)