Packa na muchy okiem fana gier ciężkich – recenzja « Gram na Planszy\nPacka na muchy okiem fana gier ciężkich – recenzja\nBam! Łup! Bęc! Znad stołu, na którym odbywa się właśnie rozgrywka w Packę na muchy nadlatuje do was recenzja tej, prostej jak konstrukcja cepa, gry.\nBęc! Bam! Łup! Przywykliście do tego, że elementy swoich gier oraz współgraczy taktujecie z szacunkiem? Ta gra jest inna – na ile tylko pozwoli wam refleks, będziecie w niej walić po kartach i dłoniach towarzyszy, nie oglądając się na konwenanse czy zdrowie swoje i innych.\nŁup! Bęc! Bam! Szybka gra zręcznościowa, premiująca osoby z dobrym refleksem, ale wszystkim zapewniająca wesołą zabawę lub nieszablonową odmianę. Właśnie tak w oczach fana gier cięższych, trudniejszych, górnolotnie mówiąc – poważnych, prezentuje się Packa na muchy. Zapraszam do lektury recenzji napisanej z punktu widzenia takiej osoby.\nPierwszy rzut oka i przygotowanie\nW minipudełku, które zmieści się w kieszeni kurtki, dostajemy instrukcję i 112 dobrej jakości kart z kolorowymi ilustracjami, przedstawiającymi muchy w 6 kolorach oraz… klepki, tudzież packi na nie.\nReguły gry przyswaja się w 2 minuty. Zaczynamy od tego, że mieszamy i rozkładamy na stole wszystkie karty. Następnie uczestnicy gry po kolei odkrywają po jednej. Gdy ukaże się na niej rysunek przedstawiający packę bądź muchę w piątym kolorze…\nBaaam!!! – czyli główna zasada gry\nŁapska uczestników rozgrywki uderzają o blat! Każdy celuje w muchę tego koloru, którego aktualnie na stole jest najwięcej. Kto pierwszy, ten lepszy!\nKlepniętą muchę zabieramy do swoich zbiorów, by na koniec gry porównać je ze zdobyczami innych graczy. Kto zbierze najwięcej punktów (muchy punktowane są od 1 do 5 punktów w zależności od cyfr na koszulkach) – wygrywa.\nPewnego rodzaju nagrodą pocieszenia dla tych, którzy wykazali się gorszym refleksem jest możliwość plaśnięcia przeciwników po dłoniach, którymi nakryli i trzymają swoje muchy. A co – niech nie myślą, że punkty zdobędą tak łatwo – muszą trochę w tym celu wycierpieć! ;)\nKary dla nieuważnych\nJeśli zdarzy się, że ktoś zaatakuje nie taką muchę, jak trzeba (czyli w innym kolorze niż te, których na stole jest najwięcej), naraża się na karę w dwojakiej postaci:\nOddaje pierwszą z brzegu wcześniej poprawnie zdobytą muchę.\nMusi znieść szyderstwa pozostałych graczy, którzy pomiędzy chichotami wtrącają coś o kurzej ślepocie i zajęczych nerwach. Czasem potrafią brzęczeć tak jeszcze długo po skończonej grze – zupełnie jak natrętne muchy, które człowiek najchętniej by pacnął!\nJakie muchy możemy pacnąć w tej sytuacji? Oczywiście – czerwone.\nTutaj: i czerwone, i niebieskie.\nA tu: jaką tylko chcemy!\nProsta gra dla fanów gier prostych… i złożonych\nJeśli chodzi o zasady i przebieg rozgrywki – to już wszystko. Nie ma żadnego drugiego dna, wersji alternatywnej dla zaawansowanych. Nie ma gdzie i nad czym pokombinować – czyli brak tego, co lubię najbardziej w grach planszowych.\nCo za tym idzie, mnie i innych miłośników planszówek strategicznych, ekonomicznych, długich przygodowych nie skusisz do przyjścia na spotkanie, obiecując grę w Packę na muchy. Na nas potrzebujesz znaleźć inny lep – jakiś większy i (nie bójmy się tego słowa, choć w recenzji gry imprezowej zabrzmi obco) poważniejszy tytuł.\nCo nie zmienia faktu, że przez 15 minut gry w Packę każdy z nas może się dobrze bawić.\nGra ma swoje atuty. Nadaje się świetnie na rozruszanie towarzystwa, zapoznanie się, na wypełnienie czasu oczekiwania na przyjście kompletu graczy. Co prawda działa tym lepiej, im więcej osób w nią gra, więc jeśli czekacie we dwójkę na trzeciego, to lepiej wybierzcie coś innego.\nDuża część frajdy z Packi bierze się ze starć graczy pomiędzy sobą i gdy jest was tylko dwoje lub troje, dość szybko staje się to powtarzalne. Co innego w 5, 6 czy 7 osób.\nMaksymalna liczba graczy, podana na pudełku, to 8 i rzeczywiście jest to chyba maks z uwagi na to, że jakoś musicie pomieścić się przy jednym stole.\nBenjamin Franklin grałby w Packę!\nPacka dobrze też będzie sprawdzać się jako przerywnik między cięższymi tytułami. Dawno temu niejaki Benjamin Franklin zachwalał podobno pozytywny wpływ spacerów na procesy myślowe. My dziś możemy śmiało zaryzykować podobne twierdzenie: ta odrobina ruchu fizycznego, którą zapewni ci Packa, korzystnie wpłynie na twoją zdolność koncentracji i podejmowania trafnych decyzji w następnej trudnej grze, za którą za chwilę się zabierzesz.\nTymczasem baw się przy Pacce, by odpocząć i po chwili zrelaksowanym zabrać się za rozwiązywanie problemów XVII-wiecznego chłopstwa w Agricoli, ratowanie planety w Pandemii, czy co tam jeszcze wyjątkowo ważnego masz za chwilę do zrobienia.\nNie mówiąc o tym, że będziesz miał okazję – oczywiście niechcący – ;) pacnąć po ręce tego kogoś, kto w poprzedniej grze pokonał cię przy pomocy jakiegoś wyjątkowo zdradzieckiego ruchu!\nWyróżniająca się imprezowa gra zręcznościowa\nW kategorii imprezowych gier zręcznościowych Packa na muchy trafia na silną konkurencję różnych, w sumie bardzo podobnych tytułów, w rodzaju Prawa Dżungli czy Dobble. Jako wesoła rozgrzewka czy przerywnik sprawdzi się równie dobrze jak one, przy czym ma nad nimi pewne przewagi: bardziej niż Dobble angażuje motorycznie, a od Prawa Dżungli jest zdecydowanie mniej kontuzjogenna (pacanie w płasko położone na stole dłonie to dziecinna igraszka przy ekscesach, jakie towarzyszą siłowym starciom o totem).\nGram w planszówki od wielu lat i jestem miłośnikiem wielu poważnych tytułów na czele z Agricolą, Eclipse i Trajanem, a mimo to muszę się przyznać, że lubię zagrać w Packę na muchy.\nNo, wreszcie – wyrzuciłem to z siebie!\nOczywiście, trochę się zgrywam z tym wyrzucaniem, ale z drugiej strony – sporo odwagi cywilnej wymaga zaproponowanie gry takiej jak Packa w gronie fanów gier ciężkich i trudnych.\nA przecież – warto! Gram w Packę na muchy dla przełamania lodów, odpoczynku szarych komórek czy dla samej przyjemności płynącej z – oczywiście przypadkowego – pacnięcia kogoś, kto wszedł mi w drogę w poprzedniej partii. W świecie planszówek trudno o szybszy i bardziej bezpośredni sposób wyrównania rachunków… ;)\nAutor: Christian Heuser\nArcymistrzyni w akcji! Żadna mucha się przed nią nie ostoi, a jeszcze na przeciwnika łypie prowokacyjnie: Chciałeś tę zieloną? No to trzeba się było szybciej orientować! Ruszasz się jak… mucha w smole!\ndynamiczna, krótka gra,\ndla fanów gier ciężkich: coś z zupełnie innej beczki,\nidealna na rozgrzewkę, przełamanie lodów czy przerywnik,\njak odpowiednio kogoś pacnąć, to na drugi raz dłużej się zastanowi, zanim zaatakuje nas podczas partii w Eclipse, Cyklady czy inną Cywilizację: Poprzez Wieki. ;)\npremiuje określone cechy (spostrzegawczość, refleks), którymi natura nie obdarzyła wszystkich w równym stopniu,\nmożna mocno dostać po łapach,\nnie wciągnie cię, nie zawładnie twoją wyobraźnią tak, jak wymagająca, ciężka gra strategiczna, ekonomiczna czy przygodowa.


Poznań: Napadał na sklepy spożywcze. Zdradziła go taksówka\nKarol Kański 10.01.2011 13:05\nPoznańska policja zatrzymała złodzieja, który od grudnia dokonał serii napadów na sklepy spożywcze. Jego celem były zazwyczaj małe, obsługiwane przez jedną osobę placówki położone na uboczu. Bandyta wpadł, gdy po jednym z napadów uciekł spod sklepu taksówką.\nZa każdym razem bandyta był zamaskowany. Do sklepu wchodził z kominiarką na głowie, pieniądze wymuszał od sprzedawców grożąc im bronią. Wszędzie sposób działania był identyczny. - Policjanci z komendy miejskiej poskładali te wszystkie przypadki w jedną całość, doszli do przekonania, że za kradzieżami stoi ta sama osoba - mówi TOK FM Andrzej Borowiak z wielkopolskiej policji.\nIch przypuszczenia potwierdził jeden ze świadków, który widział jak bandyta uciekł spod jednego z obrabowanych sklepów taksówką. - To pomogło nam wytypować krąg podejrzanych osób - dodaje Borowiak. W kilka dni mężczyzna, który obrabował sklepy w Poznaniu i okolicach został złapany. Podczas przeszukania znaleziono u niego pistolet, którym zastraszał ludzi. Broń zostanie zbadana w laboratorium balistycznym. - W trakcie dalszego śledztwa będziemy wyjaśniać, czy nie odpowiada on jeszcze za jakieś inne napady w mieście - podkreśla Andrzej Borowiak.\nZatrzymany 20 latek nigdy nie był karany, teraz za napady i kradzieże może trafić za kratki na 10 lat.


Monachomachia z „zarazą” w tle | Prawy.pl\nPolityczna wojna, która za sprawą Naszej Złotej Pani i jej tubylczych kolaborantów przewala się przez nasz nieszczęśliwy kraj, zaczyna dawać przerzuty. Nie mówię już o instytucjach UE, bo to są tylko narzędzia w sprawnych rękach Berlina, ani o takim np. rzeczniku praw obywatelskich naszego bantustanu, bo – podobnie jak inni funkcjonariusze publiczni – jest on partyjnym aktywistą, w tym zresztą celu osadzonym na tej operetkowej posadzie.\nOkazuje się jednak, że polityczne namiętności ogarnęły również szeregi przewielebnego duchowieństwa. Nie mówię bynajmniej o Dniach Judaizmu, podczas których hierarchowie Kościoła katolickiego angażują się w promowanie żydowskiego przemysłu rozrywkowego, ani nawet o wyskokach duchownych drobniejszego płazu, jak przewielebny Wojciech Lemański, czy przewielebny Grzegorz Kramer – ale o podziale w krakowskim klasztorze OO Jezuitów, jaki powstał na tle wykładu JE abpa Marka Jędraszewskiego na temat sodomii i gomorii, która w języku nowomowy określana jest zagadkowym skrótem „LGBT”. Niektórzy tłumaczą bowiem, że są to pierwsze litery słów: Lej Geja Batem Tatusiu – co byłoby nawet niezłą wskazówką wychowawczą, gdyby nie konstytucyjny zakaz stosowania kar cielesnych. Wprawdzie autorom konstytucji podobno chodziło o zakaz stosowania przez państwo kary chłosty, która takie znakomite rezultaty przynosi w Singapurze – ale za sprawą postępactwa, które coraz wygodniej rozsiadło się w niezawisłych sądach, zaczął on obejmować również odwieczne „ius corrigendi”, czyli znane w prawie rzymskim prawo karcenia dzieci przez rodziców, gwoli wpojenia im kindersztuby. Teraz najwidoczniej przestaje to być potrzebne, no bo jakże tu stosować „ius corrigendi” na przykład w stosunku do panny Grety, która wodzi za nos największych światowych dygnitarzy? Co oni z tego mają, to jedna sprawa, podczas gdy panna Greta, która nie skończyła żadnych szkół, została autorytetem, zarówno w sprawach globalnego ocieplenia, jak i wszystkich innych. Świadczy o tym klangor, jaki podniósł się gdy JE abp Marek Jędraszewski dał wyraz swemu niedostatkowi wiary w pannę Gretę. Wielce Czcigodna Janina Ochojska np. nie ograniczyła się do napiętnowania myślozbrodni arcybiskupa, ale nawet zamarkowała coś w rodzaju nabożeństwa przebłagalnego do panny Grety, do której – tylko patrzeć – jak będą maszerować pielgrzymki tysiąca nóg.\nWracając do wykładu abpa Jędraszewskiego, to stosunek prelegenta do sodomii i gomorii został wyeksponowany już w tytule, gdzie mowa o „tęczowej zarazie”. Chyba właśnie to sformułowanie wywołało taki ferment w łonie jezuitów, a zwłaszcza w krakowskim klasztorze. Najwyraźniej niektórzy przewielebni ojcowie wcale nie uważają sodomii i gomorii za jakąś „zarazę”, tylko za dar Boży w postaci przyjemności, jakiej oddawanie się tym dewiacjom może dostarczyć amatorom. Coś może być na rzeczy, bo znana jest odpowiedź świętego Jana Marii Vianney`a na pytanie, dlaczego ludzie popełniają tzw. „grzechy główne”. To oczywiste – wyjaśniał święty francuski proboszcz z Ars. - Każdy grzech główny dostarcza człowiekowi przynajmniej chwili przyjemności – z wyjątkiem jednego: zazdrości. Dlaczego ludzie nagminnie grzeszą zazdrością, która nie tylko nie dostarcza im ani chwili przyjemności, a tylko od początku – samą udrękę – to jest tajemnica natury ludzkiej, a konkretnie – inspiracji szatańskiej, która nie jest obliczona już nawet na pozór korzyści, tylko na udrękę grzesznika. Ciekawe, że głównym narzędziem krzewienia w ludziach komunizmu jest właśnie ekscytowanie przez żydokomunę w ludziach uczucia zawiści. Najwyraźniej jest to poszlaka, że komunizm ma szatańską proweniencję. Warto zwrócić na to uwagę nie tylko dlatego, że rosyjski prezydent właśnie ostentacyjnie wszedł na drogę Lenina i Stalina, którzy – podobnie jak inny wybitny działacz socjalistyczny Józef Goebbels – nie cofali się przed żadnym kłamstwem, jeśli tylko mogło przynieść polityczne korzyści. Ciekawe, że szatańską inspirację przypisuje się obecnie tylko socjalizmowi narodowemu, podczas gdy bolszewizm nawet przywódcy religijni traktują z daleko posuniętą wyrozumiałością. Świadczy o tym choćby słynna umowa z Metz z 1962 roku, kiedy to na polecenie Jana XXIII francuski kardynał Tisserant zobowiązał się wobec metropolity jarosławskiego Nikodema, w cywilu wysokiego rangą agenta KGB o pseudonimie operacyjnym „Adamant”, że Sobór nie potępi komunizmu. Czyżby właśnie przez tę szczelinę „swąd szatana przeniknął do „Świątyni Pańskiej” - jak to wyraził papież Paweł VI? Bo że „przeniknął” - to wydaje się pewne, a ilustracją tego są obecne niepokoje w przedsionku Królestwa Niebieskiego, za jaki niekiedy uważany jest Watykan.\nSkoro tedy tylko zazdrość nie dostarcza człowiekowi ani chwili przyjemności, to znaczy, że sodomia i gomoria jednak dostarcza. Jest ona jedną z form grzechu głównego numer 3, czyli „nieczystości”. „Nieczystość” dostarcza ludziom nawet sporo przyjemności, to znaczy – dostarczałaby, gdyby nie dwa ryzyka, na które zwrócił uwagę jeszcze przed wojną Karol Irzykowski: ryzyko zapłodnienia i ryzyko zarażenia. Jeśli chodzi o pierwsze ryzyko, to pojawia się ono tylko w przypadku stosunków heteroseksualnych to znaczy – mężczyzny z kobietą. W przypadku sodomii, czyli stosunku między dwoma mężczyznami, albo gomorii, czyli stosunku między dwiema kobietami, ryzyko to się nie pojawia. Ponieważ z uwagi na globalne ocieplenie i w ogóle – przeludnienie Ziemi – rozwinęła się propaganda dzieciobójstwa i czarna propaganda przeciwko rodzicielstwu, to nic dziwnego, że sodomia i gomoria zyskuje coraz więcej zwolenników, również w środowiskach, w których ryzyko zapłodnienia byłoby szczególnie kłopotliwe. Nic zatem dziwnego, że najważniejszym zagadnieniem, jakie absorbuje współczesny Kościół, a właściwie nie tyle „Kościół”, co sporą część przewielebnego duchowieństwa, jest sprawa celibatu. Najwyraźniej przewielebne duchowieństwo nie ma większych zmartwień, więc też chciałoby poużywać trochę życia zanim elektrownia wyłączy prąd. Tym właśnie tłumaczę sobie gwałtowną reakcję części krakowskich Ojców Jezuitów na tytuł wykładu JE abpa Marka Jędraszewskiego, mówiący o „tęczowej zarazie”. „Zarazie” - bo chociaż ryzyko zapłodnienia w przypadku sodomii i gomorii zostało wyeliminowane, to ryzyko zarażenia nie tylko nadal istnieje, ale w ostatnich latach jakby się nawet spotęgowało, a to za sprawą AIDS, które dotyka przede wszystkim sodomitów i gomorytki. Tak mówią statystyki, o których wybitny brytyjski mąż stanu z żydowskimi korzeniami, to znaczy – Berniamin Disraeli – wyrażał się bez entuzjazmu twierdząc, że istnieją kłamstwa, ohydne kłamstwa i statystyka. W tym przypadku jednak statystyka tylko potwierdza obserwację potoczną. Skąd zatem taki gwałtowny sprzeciw części krakowskich jezuitów wobec tytułu wykładu abpa Jędraszewskiego? Myślę, że dlatego, że – jak mawiał Stefan Kisielewski - „nic tak nie gorszy, jak prawda”. Prawda o możliwości zarażenia się w ramach „zarazy” musi budzić niepokój, ten sam, jaki wyczuwany jest w piosence śpiewanej przez zespół „Wilki”: „Byłem z nią kilka chwil, było tak namiętnie. Myślę, że nie stało się nic.”


Szef NATO: Polska może być przykładem dla innych państw Sojuszu - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plSzef NATO: Polska może być przykładem dla innych państw Sojuszu\nSzef NATO: Polska może być przykładem dla innych państw Sojuszu\n25 maja 2018, 16:55 | Aktualizacja: 25.05.2018, 17:39\nNATO, fot. Hannelore Foerster/Bloomberg Newsźródło: Bloomberg\nPolska może służyć za przykład dla innych państw NATO, gdy chodzi o wydatki na obronność - powiedział w piątek PAP sekretarz generalny Sojuszu Jens Stoltenberg. Wskazał, że Zgromadzenie Parlamentarne NATO w Warszawie jest częścią przygotowań do szczytu Paktu w lipcu.\nSesja Zgromadzenia Parlamentarnego NATO, która rozpoczęła się w piątek, potrwa do 28 maja. Stoltenberg będzie w polskim parlamencie w poniedziałek. Z kolei szczyt Sojuszu, na którym spotkają się przywódcy krajów wchodzących w jego skład, jest zaplanowany na 11 i 12 lipca w Brukseli.\n"Zgromadzenie Parlamentarne NATO w Warszawie jest częścią naszych przygotowań do szczytu w lipcu. (...) Dziś planujemy decyzje w sprawie tego, jak zwiększyć możliwości odstraszania i obrony, ws. walki z terroryzmem, misji szkoleniowej w Iraku, wzmocnienia współpracy z UE oraz tego, jak dalej unowocześniać Sojusz" - podkreślił Stoltenberg.\nJak zaznaczył, na szczycie i przed nim ważne będą też dyskusje dotyczące podziału obciążeń między sojusznikami, zwłaszcza jeśli chodzi o wydatki obronne. Polska wraz z innymi czterema krajami osiąga wymagany przez Sojusz próg dwóch procent PKB w wydatkach na obronność, ale wiele krajów czeka jeszcze daleka droga, nim dojdą do tego poziomu. Powoduje to napięcia w Sojuszu. Niezadowolenie z tego powodu wyrażają zwłaszcza Stany Zjednoczone.\n"Polska służy jako przykład, jeśli chodzi o wydatki obronne, bo osiągnęła 2-procentowy próg. To jest coś, co przyjmujemy z zadowoleniem - powiedział Stoltenberg. - Polska to ważny kraj sojuszniczy NATO, wnoszący wkład w naszą wspólną obronę i bezpieczeństwo na wiele różnych sposobów. Polska gości grupy batalionowe, Polacy biorą udział w naszej obecności wojskowej na Łotwie i w Rumunii. Polska jest obecna w Afganistanie, w Kosowie. Inwestujemy teraz w system obrony przeciwrakietowej w Polsce - to ma znaczenie dla całego Sojuszu".\nSzef NATO zaznaczył, że działania Polski mogą być inspiracją dla innych krajów sojuszniczych, by robiły więcej. Zwrócił w tym kontekście uwagę, że od zobowiązań ze szczytu w Newport w 2014 r. wszyscy sojusznicy zaprzestali cięć w wydatkach obronnych i zaczęli zwiększać te nakłady.\nChoć decyzja ta była efektem zmieniającej się sytuacji bezpieczeństwa, w tym m.in. agresywnych zachowań Rosji, to dotychczas osiągnięte efekty są niewystarczające dla USA, które w NATO na obronę wydają najwięcej. Stany Zjednoczone finansują ponad 71 proc. całkowitej sumy łącznych wydatków obronnych krajów NATO. Niemcy przeznaczają np. tylko 1,2 proc. PKB na obronność, a celu 2 proc. nie osiągną nawet w ciągu najbliższych czterech lat.\n"Europejscy sojusznicy inwestują więcej nie po to, by zadowolić USA. Robią to, bo taki jest ich interes bezpieczeństwa - wzmacnianie obronności, gdy sytuacja bezpieczeństwa staje się bardziej wymagająca. Niemcy idą również w dobrym kierunku. Zaprzestały cięć, a w zeszłym roku zaczęły zwiększać wydatki" - zaznaczył Stoltenberg.\nZwrócił uwagę, że ruchy te mają znaczenie dla Sojuszu, bo niemiecka gospodarka i budżet tego kraju są duże. "Oczekuję od Niemiec i innych sojuszników, żeby robili więcej, ale to jest dobry start" - powiedział sekretarz generalny Sojuszu.\nOdnosząc się do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO w Warszawie, zaznaczył, że jest ono istotnym forum. "Gdy parlamentarzyści NATO spotykają się, to ma zawsze duże znaczenie, bo NATO to sojusz 29 demokracji, a parlamenty są oczywiście kluczowe w każdej demokracji. Wiemy, że parlamenty są ważne również dla kształtowania polityki zagranicznej i obronnej. Dają wytyczne dla rządów, decydują również o budżetach" - wyjaśniał.\nJego zdaniem właśnie teraz, gdy środowisko bezpieczeństwa jest bardziej wymagające, ważne jest, by się spotykać i dyskutować. Na przykład o tym, jaka ma być odpowiedź NATO czy jak ma się ono adaptować do zmieniającej się sytuacji.\n"Decyzje podejmowane są w krajowych parlamentach, ale Zgromadzenie i moje spotkanie z nim to doskonała platforma do dialogu, dyskusji, które pomagają formować decyzje podejmowane później w różnych parlamentach lub przez NATO na naszym szczycie" - oświadczył Stolenberg.\nZgromadzenie Parlamentarne NATO zostało powołane do życia w r. 1955. Zgromadzenie jest instytucjonalnie niezależne od NATO. Celem ZP NATO jest wzmocnienie więzi między państwami należącymi do Sojuszu oraz promowanie demokracji parlamentarnej, gospodarki rynkowej, kontroli parlamentarnej nad siłami zbrojnymi i polityką bezpieczeństwa.\nTagi:NATO, świat, wojsko\nHiszpania: Rajoy zapowiada, że nie zwoła przedterminowych wyborów\nert@ert-blog.pl(2018-05-25 19:56) Zgłoś naruszenie 02\nTo są zmarnowane pieniądze na wojnę z Rosją. Bez jej gwarancji /poprzez denuklearyzację, jak Koreę/, że takiej broni nie użyje, już lepiej te pieniądze przepić lub wydać na dziewczęta wesołe...


Tworzenie stron internetowych, a w następnej kolejności ich pozycjonowanie, to główne usługi, które nasza firma oferuje swoim Klientom. Strony internetowe, które tworzymy są zoptymalizowane pod kątem wyszukiwarek, takich, jak np. Google. Przed rozpoczęciem pozycjonowania strony zawsze zajmujemy się jej optymalizacją. Optymalizacja strony internetowej uczyni z Waszej witryny miejsce przyjazne nie tylko wyszukiwarkom, ale przede wszystkim osobom, które odwiedzą Waszą stronę. W chwili obecnej obsługujemy terytorialnie wszystkie firmy z województwa podlaskie. Nie ma znaczenia, czy jesteś z miasta lub miejscowości z Twojego województwa. Oferujemy wszystkim firmom usługi takie, jak pozycjonowanie stron Kruszyniany, pozycjonowanie stron Sztabin, pozycjonowanie stron Jasionówka, bo dla nas każdy Klient jest ważny!\nSerdecznie zapraszamy do skorzystania z naszych uslug w zakresie tworzenia i pozycjonowania stron internetowych wszystkie firmy mające siedzibę w mieście Kleszczele o kodzie pocztowym: 17-250, znajdujące się w gminie Kleszczele, powiat hajnowski, których miejscem działalności jest województwo podlaskie.\nJesteśmy obecni na rynku od 2003 roku i od tego czasu współpracujemy z firmami na terenie całej Polski. W naszej pracy kierujemy się przede wszystkim dobrem naszego Klienta. Zależy nam na tym, aby usługa, jaką jest pozycjonowanie stron Klepacze była przeprowadzona z dbałością o jak najmniejsze detale.\nRobimy wszystko, żeby w pełni sprostać oczekiwaniom naszych Klientów, którzy coraz częściej wybierają do pozycjonowania coraz trudniejsze frazy, większe miasta, takie, jak np. pozycjonowanie stron Kleszczewo. Sprostamy Waszym oczekiwaniom! Swoją pracę wykonujemy rzetelnie i zawsze dajemy z siebie wszystko! Dla nas liczy się Twój sukces, bez względu na to, czy wybierasz pozycjonowanie stron Rzewnie, czy też pozycjonowanie swojej strony dla dowolnej miejscowości, województwa, lub całego kraju!


Dromader Mozaika 192 elementy 00562 – Growe podwórko\nDromader Mozaika 192 elementy 00562\nTy Maskotka Miś Princess Baby 24Cm zł30,98\nZaffiro Chusta Womar Be Close tkana Grafitowe liście zł149,99\nTexpol Bamboo Line Pieluszka Baloons Zmier75X75 20851 zł22,95\nStaedtler Masa Fimo Air Basic 500G 0 Biały zł13,07\nHasbro Trolls Dzikie Włosy B7364 zł29,90\nPaso Barbie Worek Szkolny zł15,59\nHipp Bio Jabłka Z Morelami Po 4 Miesiącu 125G zł4,99\nFaro Myszka Minnie 2-Częściowy Komplet Pościeli 160x200Cm zł99,99\nWarta Saszetka Mix War-501 zł28,51\nManhattan Toy Dziecięca Lalka Primabalerina (Mx-156290) zł153,50\nInterdruk Brulion A580K Kratka Chemia zł4,59\nTactic Lumo Stars Ryś Rysiu Classic zł17,74\nLego 60240 City Przygoda W Kajaku zł59,00\nDiono Pojemnik Podróżny Travel Pal 40306 zł80,00\nTiny Love Mata Gigant Zabawa Na Łące (Tl120520003) zł145,00\nClementoni Edukit 4W1 Paw Patrol / Psi Patrol 18097 zł32,47\nEpee Luminki Interaktywny Króliczek W Jajku Mix Epe04064 Epe04064 zł32,84\nIcom Gwiezdna Eskadra II - komplet (221498) zł68,37\nJellycat Przytulanka Maskotka Torvill sowa piskle 18cm zł81,06\nStrona główna / Dla_dziecka / Dromader Mozaika 192 elementy 00562\nMozaika 192 elementy Dromader Używaj kolorowych paciorków, układaj wzory (zestaw zawiera małe i duże pinezki). Układanka rozwija wyobraźnię, uczy kreatywności i samodzielnego myślenia. Świetna układanka dla chłopców jak i dla dziewczynek. Wspaniała zabawa na długie godziny. ZAWARTOŚĆ OPAKOWANIA:- tablica o wymiarach: 21,5 x 16cm- 192 plastikowe guziczki Zabawka odpowiednia dla dzieci powyżej 5 roku życia\nSKU: d5daa5bb3abb Kategorie: Dla_dziecka, Pozostale_zabawki_edukacyjne, Zabawki Tagi: gra do nauki czytania, prezent dla dziewczynki 3 latka, smyk globus, smyk outlet, zabawki dla chłopca 3 lata, zając leśny\nskąd się bierze tlen\n, nosidełko od kiedy\n, wózek spacerowy przekładana rączka\n, ser z myszkami\n, gra towarzyska kim jestem\n, duży miś smyk


Metody i programy » Terapia pedagogiczna » Norweskie Programy Aktywności Knillów w terapii dzieci niepełnosprawnych\nAktywność to konkretna działalność, zdolność albo skłonność do działania, swoista energia. Ową skłonność, czy predyspozycje do działania posiada każdy człowiek już od urodzenia. Być aktywnym to tyle samo, co być czynnym, robić coś, działać, wykonywać. Wszelkie więc działanie jest związane z ruchem, któremu towarzyszą nasze organy zmysłowe: słuch, węch, wzrok, dotyk, smak. To właśnie w działaniu wzrasta ich wrażliwość, a wraz z rozwojem stają się one dokładniejsze, czy bardziej precyzyjne. Zatem, im więcej podobnych czynności dziecko wykona, tym lepiej będzie funkcjonowało, posiadać bowiem będzie większy „bagaż” własnych doświadczeń, które wykorzysta w przyszłości.\nDziałaniem jest także aktywna forma porozumiewania się z otoczeniem w tym celu, aby je dokładniej poznać albo przekształcać. Tego typu działaniem u dzieci jest zwykła zabawa, w późniejszym wieku nauka, a dalej praca. Aktywność jest więc koniecznym warunkiem rozwoju - nie ma rozwoju bez aktywności. Używając określenia aktywność, charakteryzujemy funkcjonowanie dziecka na wszelkich poziomach: fizjologicznym, psychologicznym, ale i społecznym. Istnieje wiele rodzajów aktywności: motoryczna, werbalna, recepcyjna, sensoryczna, intelektualna, emocjonalna i twórcza. Żaden z nich nie występuje w izolacji, ponieważ łącznie stanowią one integralną całość i są od siebie wzajemnie zależne, tj. wiążą się ze sobą i wzajemnie warunkują. Przykładowo, aktywność werbalna (mówienie) jest specyficzną cechą uczenia się, bowiem ekspresja słowna powoduje, że wrażenia stają się dokładniejsze, a w uczeniu się ważna jest werbalizacja spostrzeżeń, wyników działania i myślenia. Między aktywnością motoryczną i intelektualną istnieje także ścisły związek. Nie można bowiem, podczas uczenia się czegoś, oddzielić działania od myślenia. Podobne powiązanie występuje między aktywnością motoryczną a emocjonalną, bo konkretna rzeczywistość, w której odbywa się działanie, siłą rzeczy zaciekawia, fascynuje, budzi nowe motywy do działania.\nPotrzebę działania odczuwa każde dziecko, bez względu na rodzaj niepełnosprawności. Z pewnością motywy do działania i formy aktywności będą się różniły u poszczególnych dzieci, inny bowiem mogą posiadać zakres możliwości, zadatki wrodzone, inne środowisko wychowawcze, odmienne zainteresowania, motywy, itp.. W przypadku dzieci z zaburzeniami psychofizycznymi zadanie dynamizowania ich aktywności poznawczej i praktycznej nie należy do zadań łatwych. Główną przeszkodę stanowią w tym względzie, m.in.:\nStopień aktywności u dzieci niepełnosprawnych ruchowo zaznacza się w obniżonej dynamice i samorzutnej (własnej) aktywności. U dzieci tych wyzwalanie aktywności sensomotorycznej napotyka na ograniczenia natury lokomocyjno - manipulacyjnej. Niemniej, nie wolno rezygnować z pobudzania dziecka do aktywności, gdyż stanowi ona podstawowy warunek jego dalszego rozwoju.\nBezczynne dziecko niepełnosprawne powinno budzić niepokój rodziców i innych osób zajmujących się jego rozwojem. Nie można akceptować ciągłego braku zajęcia się czymś, przez dłuższy czas, u dzieci przebywających na wózkach. Nawet najbardziej ograniczone ruchowo dziecko pragnie się bawić, ale często wymaga pomocy i dostępności do przedmiotów zabawy.\nAktywność dzieci z upośledzeniami psychofizycznymi może być, i często niestety jest ograniczona zwykłym brakiem doświadczeń dziecka, ograniczonością lub brakiem bodźców świata zewnętrznego, czy błędnym zestawieniem uprzednich doświadczeń z aktualnymi. Aktywne dziecko to takie, które jest czymś zajęte, umie sobie zorganizować zabawę. Bardzo trudno to zrobić dziecku, którego pozbawiamy odpowiedniego materiału do działania, choćby zabawek, czy innych przedmiotów.\nTypowym brakiem zaspokojenia potrzeby działania są takie formy aktywności jak: gryzienie i ssanie przez dziecko własnej odzieży, pościeli, skubanie palcami swojej skóry aż do jej zranienia, skubanie tkaniny, jednostajne, stereotypowe ruchy wykonywane jakimś przedmiotem, itp. Zachowania takie są jakby rozpaczliwym zajęciem się czymkolwiek. W miarę upływu czasu takie zastępcze czynności utrwalają się w nawyki, bardzo trudne do zmodyfikowania, odwrócenia.\nW trakcie pobudzania dziecka do wszelkich działań należy do niezbędnego minimum ograniczyć nadopiekuńczość, dyrektywizm, bowiem każdy z nas pragnie na ile to tylko możliwe kierować sobą - to naturalna potrzeba człowieka, stąd rola rodziców i terapeutów nie może mieć głównie charakteru zadaniowego, bo tym sposobem ograniczamy inicjatywę dziecka i odbieramy możliwość kierowania jego własnymi działaniami. Tym samym nie stwarzamy sytuacji, w których ujawni się naturalna żywiołowość i spontaniczność dziecięca (wyrażana w okrzykach, słowach, mimice, gestach, ożywionych ruchach). Kierowanie aktywnością dziecka przy pomocy doraźnych poleceń, nagród, rozmów z nim stanowi zaledwie wstęp, formalne rozpoczęcie jakiegoś działania, ale ma dość ograniczoną skuteczność, bowiem nie muszą wzbudzać odpowiedniej motywacji i gotowości dziecka do podjęcia działania.\nO tym, że każde dziecko, nawet najbardziej pasywne, lub wrogo nastawione do otoczenia, można zachęcić do przejawiania własnej inicjatywy i aktywności, przekonuje nas stosowanie Programów Aktywności Marianny i Christophera Knillów.\nProgramy Aktywności - „Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja”\nProgramy Aktywności: „Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja” - Marianny i Christophera Knillów, oraz „Dotyk i komunikacja” - Christophera Knilla, stosowane są w wielu krajach, zostały już przetłumaczone na siedem języków, zaś tłumaczenia na język polski dokonała Maria Piszczek. Są one rezultatem wieloletniej pracy twórczej, intensywnej praktyki i doświadczeń terapeutycznych autorów z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi z ciężkimi zaburzeniami w rozwoju ruchowym, poznawczym i społecznym. W Polsce metody te zyskują coraz większą popularność i uznanie wśród specjalistów szkolnictwa specjalnego i innych osób pracujących z osobami niepełnosprawnymi z zaburzoną komunikacją i głęboko zaburzonym kontaktem z otoczeniem.\nMarianna Knill (1947 - 1986) ukończyła Akademię Muzyczną w Oslo, studia w Londynie, gdzie zdobyła licencjat Guildhall School of Music and Drama; współpracowała z Norweskim Instytutem Edukacji Specjalnej.\nChristopher Knill (1948) ukończył Uniwersytet w Leeds i jest pracownikiem Norweskiego Instytutu Edukacji Specjalnej, pełniąc funkcję konsultanta i superwizora programów pracy z osobami niepełnosprawnymi, które są wprowadzane w Anglii i w Skandynawii.\nProgramy Aktywności mogą być stosowane w pracy z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi o różnym poziomie rozwoju intelektualnego i z różnymi rodzajami niepełnosprawności fizycznej. Istnieje możliwość modyfikacji i dostosowania Programów dla dzieci ze sprzężonymi zaburzeniami z brakiem rozwoju komunikacji językowej, m.in. dla dzieci niepełnosprawnych ruchowo, dzieci z uszkodzonym wzrokiem albo słuchem oraz dzieci głuchoniewidomych, dzieci autystycznych i psychotycznych. Autorzy Programów podają w podręczniku własne sugestie o sposobach postępowania i prowadzenia poszczególnych sesji, ale nie narzucają szablonowych schematów zajęć, jak punkt po punkcie realizować przebieg kolejno doświadczanych przez dziecko aktywności. To jest niewątpliwą ich zaletą, powstrzymuje bowiem od bezkrytycznego odtwarzania jakichś schematów, a przecież każde dziecko rozwija się swoim tempem i ma inne potrzeby oraz możliwości. W zastosowaniu Programów nie określa się granicy wieku, bowiem można je stosować z pewnymi modyfikacjami także w przypadku osób dorosłych z poważnymi zaburzeniami komunikacji.\nProgramy Aktywności stosuję także w pracy z niemówiącymi dziećmi z zespołem Downa (w 2 i 3-osobowych grupach). Wśród nich są dzieci z bardzo niską gotowością do naśladowania, a jeśli naśladują jakiś prosty ruch to czynią to mechanicznie, krótkotrwale. Większość takich dzieci nie potrafi sobie samodzielnie zorganizować zabawy, najczęściej obserwuje się zabawy stereotypowe (mam na uwadze młodsze dzieci). W przypadku takich dzieci Programy dają także dobre rezultaty i z powodzeniem można nimi wzbogacić dotąd stosowane metody pracy.\nWielu nauczycieli nie zna tej metody pracy, a niektórzy, słysząc nazwę: „Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja” twierdzą, że „to metoda dla logopedów i rodziców, którzy komunikacją są najbardziej zainteresowani, nauczyciele zaś zajmują się edukacją i mają własne programy do realizacji”. Rzeczywiście Programy Aktywności nie stanowią jakiejś pełnej strategii edukacyjnej i edukacji jako takiej nie są w stanie zastąpić, ale możliwe jest ich wprowadzenie do przedszkoli specjalnych, szkół, ośrodków i innych placówek, gdzie trafiają dzieci z zaburzoną komunikacją, gdy realne jest wcześniejsze przeszkolenie personelu, gdy owe Programy można włączyć w cykl codziennych zajęć. Mogą je z powodzeniem stosować terapeuci, nauczyciele, pielęgniarki, inne osoby, a także rodzice. Właściwie każda osoba, która ma stały kontakt z dzieckiem i dobrze je zna. Warunkiem poznania i właściwej realizacji Programów jest posiadanie podręcznika i kompletu kaset ze specjalnym akompaniamentem muzycznym, oraz kart obserwacji załączonych do podręcznika. Bieżące notowanie obserwacji pozwala dostrzegać i zrozumieć problemy dziecka, stanowi też podstawę do bardziej efektywnej pracy podczas wykonywania Programów Aktywności oraz pracy z dzieckiem w innych sytuacjach.\nProgramy Knillów postrzegane są, przez osoby nie wgłębiające się w ich założenia, jako swoisty li tylko trening zaznajamiający dziecko z własnym schematem ciała. Ale proponowane aktywności w poszczególnych programach stanowią znacznie szersze ramy, dzięki którym rozwijają się:\nświadomość ciała oraz możliwości sprawcze użytkownika (umiejętność kontroli ruchów),\nróżne formy zabawy z partnerem.\nWszystkim ruchom dziecka towarzyszy wspaniale opracowany przez muzykoterapeutów specjalny akompaniament muzyczny (bardzo prosta linia melodyczna i łatwy do odtworzenia rytm), który jest wspomagany głosem osoby prowadzącej (lektor podający kolejne polecenia), śpiewem, rytmicznym mówieniem dostosowanym do wykonywanych czynności. Wszystko to podwyższa uwagę dziecka i koncentruje na wybranych aktywnościach. Dziecko wsłuchujące się w ton sygnaturki, powtarzany na początku i na końcu każdego programu, jest uprzedzane o tym, że jakaś czynność zakończyła się i może oczekiwać, co nastąpi za chwilę, może więc rozpoznawać znane sytuacje, a po jakimś czasie nauczy się łączyć je z określoną aktywnością. W takich warunkach, w poczuciu zaufania, bezpieczeństwa, w radosnej zabawie tworzymy doskonałą bazę wyjściową dla rozwoju rozumienia i użycia języka. Dzięki Programom Aktywności dzieci lepiej rozumieją relacje pomiędzy sobą i swoim ciałem, a to może uczynić je zdolnymi do odkrycia znaczących powiązań z otoczeniem i wejścia w relacje z innymi ludźmi, oraz do manipulowania przedmiotami w sposób celowy, poznawczy, a nie schematyczny i stereotypowy.\nOpis Programów Aktywności\nProgramy Aktywności opierają się na poznawaniu przez dziecko różnych rodzajów aktywności, poprzez dostosowywanie swych ruchów (np. kołysanie, wymachiwanie rękoma, zginanie i rozprostowywanie rąk, pocieranie dłoni, zaciskanie i otwieranie dłoni, poruszanie palcami, klaskanie, głaskanie głowy, itd.) do melodyczno-rytmicznego akompaniamentu z taśmy magnetofonowej, ale zdaniem autorów rozwój kontaktu i komunikacji jest znacznie ważniejszy niż sam ruch i jego mniej lub bardziej precyzyjne wykonywanie. Aktywność może być realizowana w różny sposób, w zależności od specyficznych potrzeb dziecka i jego możliwości ruchowych.\nW podręczniku dość szczegółowo opisane są cztery Programy, Program wprowadzający i Program Specjalny. Wszystkie bogato ilustrują zdjęcia i komentarze autorskie.\nProgram Wprowadzający (ok. 8 minut) - pozwala określić, czy dane dziecko potrafi dostatecznie koncentrować uwagę, czy potrafi nawiązać i utrzymać kontakt, by przejść do realizacji Programów I i II. Program ten szczególnie zalecany jest w pracy z małymi dziećmi, oraz dziećmi autystycznymi i psychotycznymi.\nProgram I (ok.15 minut) - wymaga zaangażowania górnej części ciała;\nProgram II (ok. 15 minut) - wymaga zaangażowania dolnych części ciała;\nProgram III (ok. 20 minut) - wymaga większej uwagi, ruchliwości, koordynacji, ale i znacznie większej świadomości społecznej;\nProgram IV (ok. 20 minut) - wymaga wyższego poziomu świadomości ciała, lepszej samokontroli, koncentracji, rozumienia pojęciowego i uspołecznienia;\nProgram Specjalny (ok. 25 minut) - zaadoptowany dla potrzeb bardziej niesprawnych fizycznie dzieci.\nPrawie wszystkie Programy kończy krótka relaksacja. Jedynie Program IV jest zakończony tańcem, tj. dowolną ekspresją ruchową z udziałem partnerów. Numery poszczególnych Programów nie oznaczają kolejności ich wprowadzania. Podany czas ich trwania jest także umowny (w Programie IV wydłużony czas nie oznacza więcej aktywności dziecka, lecz więcej czasu na opracowanie i realizację poszczególnych czynności ruchowych w przypadku niesprawności aparatu ruchu dziecka). Jeśli dziecko dobrze opanuje jeden z Programów może przejść do następnego, o zwiększonym stopniu trudności. Można stosować jednocześnie dwa alternatywne Programy i od inwencji osoby prowadzącej oraz aktywności dzieci zależeć będzie, czy Programy nie znudzą się zbyt szybko. Nie należy także zniechęcać się przedwcześnie, po kilku mało efektywnych sesjach, bowiem tylko wytrwała i cierpliwa praca przynieść może oczekiwany rezultat.\nTworzenie warunków do realizacji Programów Aktywności\nDo realizacji Programów nie potrzebne jest jakieś specjalne wyposażenie. Wskazane jest aby dziecko miało swoją matę (koc, materacyk zwijany lub składany, gruba tkanina - o wymiarach 75 x 100 cm.), wystarczająco dużą, by pomieściły się dwie osoby (np. dziecko i rodzic). Mata powinna być dobrze rozpoznawana przez dziecko (odpowiedni kolor, faktura...) i nie może być zbyt ciężka. Aktywności rozpoczynają się bowiem od tego, że dziecko, jeśli jest do tego zdolne, rozwija swoją matę, układa ją na podłodze i siada. W innym przypadku może to robić razem z rodzicem. O miejscu położenia maty także powinno zdecydować samo dziecko. Układamy ją tam gdzie ono najbezpieczniej poczuje się. Jeśli lubi swój stały kąt, to nic nie stoi na przeszkodzie, aby matę rozkładać w miejscu, które jest może tylko dla nas mniej wygodne. Niektóre dzieci wolą zabawy na podłodze, a inne na krześle, fotelu, czy w innym miejscu. Wówczas stopniowo zachęcamy dziecko do użycia maty będącej jakby częścią naszego rytualnego rozpoczęcia (rozwijanie maty) i zakończenia danej aktywności (zwinięcie). Innym nieodzownym rekwizytem jest magnetofon kasetowy do odtwarzania nagrań załączonych do Programu. Ale najważniejszym instrumentem, bez którego nasze wspólne sesje nie mogą istnieć jest nasz własny głos.\nW przypadku realizacji Programów Aktywności z dziećmi niepełnosprawnymi ruchowo mogą okazać się przydatne wałki, materace, rozpórki, itp. - dla stabilnego wsparcia dziecka podczas siedzenia. Dobrze byłoby naprzeciwko dziecka umieścić większe lustro, aby mogło obserwować swoje ruchy i reakcje. W wielu przypadkach konieczne okazuje się kierowanie ruchem dziecka, sukcesywne zachęcanie go do samodzielnych prób do stopniowego naśladowania proponowanych w Programach schematów ruchowych.\nPracując indywidualnie (w wyciszonym pomieszczeniu) z dzieckiem nadpobudliwym psychoruchowo, miałam przez długi czas duże trudności z przełamaniem oporu do wspólnego wykonywania jakichkolwiek czynności. Chłopiec nie akceptował kontaktu dotykowego, a w stanach pobudzenia był mało przewidywalny. Nie było możliwe siedzenie obok siebie, gdy nie znajdowała się w jego rękach zabawka, czy jakikolwiek inny przedmiot, który sam wybrał. Pasywny był we wszystkich zadaniach lub zabawach kierowanych. Potrafił w jednej chwili zniszczyć coś, lub rzucić zabawką w osobę, która chce wymusić na nim działania, na które aktualnie nie ma ochoty. Przedmiotów używał do stereotypowego postukiwania, wymachiwania, rozrzucania, itp.. Zabawom towarzyszyły te same ruchy wykonywane bardzo mechanicznie. Chłopiec sprawny ruchowo, niemówiący, raczej mało zainteresowany otoczeniem. Ale rozumiał proste polecenia - niestety nie wyrażał gotowości, ani najmniejszego zainteresowania ich wykonywaniem. Zastosowałam Programy Knillów w nadziei wyciszenia jego nadaktywnych, a czasem agresywnych zachowań, wydłużenia uwagi na wybranej aktywności, bowiem szczególnie zainteresowała go muzyka do Programów (sygnalizował, abym włączyła kasetę). Liczyłam też na to, że uda się stopniowo przekształcić stereotypowe ruchy tego dziecka w proste aktywności ruchowe. Dłonie są przecież istotnym medium w komunikacji, a ich celowe ruchy są jednym z najważniejszych środków do uzyskiwania informacji o otoczeniu. Przez długi czas odnosiłam wrażenie, że wszystko, co robię z chłopcem nie ma dla niego absolutnie znaczenia. Zaobserwowałam jednak, że chłopiec dąży do bliskości i fizycznego kontaktu z innymi osobami, ale sposoby jego okazywały się całkowicie nieskuteczne, np.: rzucał się całym ciężarem ciała na partnerów zabawy, wydawał okrzyki radości, podskakiwał uderzając głową o tors partnera. Jednym słowem, oznaki zadowolenia dziecka bardzo wyraźne, ale przyjemność z tak natarczywego powitania dla odbiorcy raczej wątpliwa i trudna do zaakceptowania.\nProgramy Knillów i poszczególne w nich zadania wymagają skupienia uwagi na własnym ciele i jego prostych ruchach, ale jak rozpocząć którąkolwiek z programowych aktywności, gdy dziecko zajęte jest stereotypowo zabawką? Postanowiłam użyć zabawki, tj. mini - syntezatora do przeniesienia uwagi dziecka z przedmiotu na własne i moje dłonie, a w dalszej kolejności podjąć naukę aktywności (wg Programu - nr 5) zwaną „zaciskaniem i otwieraniem dłoni”. O wykonaniu Programu Wprowadzającego nie było mowy. Syntezator wzbudził ciekawość chłopca, a wędrujące po klawiszach czerwone światełko zatrzymywało na dłużej jego uwagę. Po chwili mogłam bez oporu przysiąść się do chłopca i położyć jego dłoń na swojej. Wykonywałam bardzo wolne, proste ruchy uderzania dłonią o pulpit stołu w rytm zaprogramowanej melodii. Przerywałam co pewien czas swoje ruchy i wyczekiwałam cierpliwie na inicjatywę chłopca. Pojawiła się dość szybko. Chwytał moją dłoń i sam naśladował pokazany schemat ruchowy. Kiedy odsunęłam swoją dłoń sam przyciągnął ją i powtórzył zabawę. Potem do innej melodii pokazywałam do rytmu otwieranie i zamykanie dłoni. Następnego dnia, już od samego wejścia, chłopiec niecierpliwie szukał syntezatora. Na jego widok rozłożył matę na polecenie, wiedząc, że będzie nagrodzony zabawą. Pamiętał o tym, że podczas melodii działo się coś z ręką, wsłuchiwał się w rytm, ułożył nasze dłonie jak poprzednio, ale ruchu nie zainicjował. Powtórzyłam kilkakrotnie znane ruchy i po krótkim czasie używaliśmy obu rąk.\nOpisywany przeze mnie chłopiec ma obie ręce sprawne i ktoś mógłby dziwić się, po cóż jemu takie prymitywne ćwiczenia aktywności dłoni, skoro wykonuje te ruchy, a przy dobrej motywacji potrafi je naśladować? Zaciskanie i otwieranie dłoni powoduje większe skupienie uwagi dzieci na tych częściach ciała, które wykorzystują w sposób nieprawidłowy, np. stereotypowo. Gdy sekwencja aktywności dłoni została już utrwalona, użyłam nagrań do tego Programu z kasety, ale nadal potrzebował pomocy podczas współdziałania. Zrozumiałam, że nie należy robić wszystkiego za dziecko, bo staje się to zwykłą mechaniczną aktywnością, która nie wyzwoli ani ożywienia, ani możliwości zainicjowania przyjemnego współdziałania przez samo dziecko. W każdej sekwencji aktywności musimy dać dziecku czas na rozpoznanie danej aktywności, ale i sposobność odpowiedzenia ruchem na muzykę. Po tego typu treningu mogłam uzupełniająco używać poznanego schematu ruchowego w kontakcie z przedmiotami: zaciskanie dłoni - chwytanie różnych przedmiotów, otwieranie dłoni - wkładanie owych przedmiotów do pojemników. Zauważyłam, że chłopiec zwraca uwagę na wykonywaną czynność. Wcześniej zaś, jakby automatycznie zgarniał przedmioty i niedbale, w pośpiechu wrzucał je do pojemnika, nie patrząc nawet, czy coś spadło na podłogę, czy wszystko zostało zebrane.\nChłopiec ów nadal ma trudności z przełamywaniem oporu, niezbyt chętnie poznaje nowe zabawy, a pomysły modyfikacji do Programów Knillów pojawiają się czasem zupełnie przypadkowo. Bardzo lubi pracować indywidualnie, bowiem potrzebuje specjalnych okoliczności, aby osiągnąć wewnętrzny spokój i harmonię, ale wierzę w to, że kiedyś uda się go stopniowo wprowadzić w pozytywne relacje z innymi osobami. Podczas Programów Knillów zachowuje się bardzo spokojnie, toleruje dotyk i coraz częściej właściwie reaguje na polecenia. A to (w przypadku tak trudnego dziecka) - ogromny jego sukces.\nUdostępniłam kiedyś cały zestaw Programów z kasetami, matce dziecka autystycznego z zaburzoną komunikacją, z którym pracuję od trzech lat. Po tygodniu mama oddała Programy mówiąc, że jej syn nie wykazał najmniejszego zainteresowania proponowaną muzyką (wyłączał magnetofon), więc nie przystąpiła do opisywanych sesji aktywności. Ponadto stwierdziła, że jej dziecko doskonale wie gdzie znajdują się wszystkie nazywane części ciała i nie ma potrzeby stosowanie jakichś specjalnych Programów Aktywności. Chłopiec ten rzeczywiście wskazuje nazwane części ciała na sobie, na innej osobie, na obrazkach. Ma dość wysoki poziom kontroli swego ciała, trzyma różne przedmioty i zręcznie nimi manipuluje, ale odkłada je niedbale, że spadają na podłogę, a poruszając się po sali nie zauważa, że chodzi po nich. Jego działania często są mechaniczne i pozbawione znaczenia (stereotypowe kręcenie zabawkami i przypadkowymi przedmiotami). Jednakże chłopiec nie naśladował prostych schematów ruchowych, unikał kontaktu wzrokowego i dotykowego, nie podporządkowywał się prostym poleceniom, choć je świetnie rozumiał, preferował stereotypowe zabawy kręcącymi się przedmiotami. Potrafił w krótkim czasie znaleźć w otoczeniu taki przedmiot, a kiedy wydawało mi się, że wyeliminowałam wszystkie interesujące go „wirujące” zabawki, zbudował szybko z klocków Lego coś na kształt helikoptera z kręcącym się śmigłem. Próby odebrania chłopcu takiej zabawki kończyły się rozpaczliwym głośnym krzykiem.\nOd roku (regularnie, choć tylko raz w tygodniu) realizuję z chłopcem Programy Aktywności Knillów, jako metodę wspomagającą terapię logopedyczną. Początkowo chłopiec był nieufny, pasywny, nie tolerował bliskiego kontaktu i dotyku, odsuwał się poszukując innych zajęć. Dziś podejmuje inicjatywę zabawy, aktywnie pomaga i naśladuje proste czynności. Do pełnego sukcesu jeszcze daleko, ale chłopiec wykazuje coraz większą gotowość do komunikacji. Zabawom towarzyszą bardzo zróżnicowane dźwięki zbliżone brzmieniowo do nazw przedmiotów i wykonywanych czynności. Mowa nadal jest mało komunikatywna dla otoczenia, ale w kontekście symboli i piktogramów, których używa chłopiec, staje się bardziej zrozumiała. Na polecenie, sam odkłada ulubioną zabawkę, by manipulować innymi przedmiotami (klocki, układanki, puzzle, kredki, plastelina, proste gry planszowe i komputerowe). Nie inicjuje samodzielnie kontaktu, ale odpowiada coraz częściej na kontakty innych osób. Od niedawna dość uważnie przygląda się moim gestom, ruchom i twarzy podczas mówienia, potrafi poprawnie powtarzać niektóre słowa (proste fonetycznie), gdy obserwuje osobę mówiącą. Możemy już swobodnie siadać obok siebie i naprzeciwko siebie, niejednokrotnie sam wyznacza moje i swoje miejsce (wskazując gestem, ustawiając odpowiednio krzesła).\nOkazuje się, że warto wykreować (zaaranżować) i zainicjować wielokrotnie takie sytuacje, w których dziecko - mój partner, mogło otrzymać wzmocnienie i potwierdzenie, a przez to stać się bardziej zainteresowanym, uważnym i stopniowo nabywać gotowości do komunikacji. Podczas realizacji Programów ważne okazało się powściągliwe używanie kontaktu dotykowego (dystans odległości należy przekraczać bardzo uważnie i stopniowo), zachęcanie do naśladowania własnym głosem, bez domagania się uczestnictwa dziecka we wspólnej zabawie, narzuconej z zewnątrz. Dzieci autystyczne mają skłonności do naśladowania ruchów w sposób mechaniczny i pobieżny (fragmentarycznie), a ten rodzaj aktywności przyczynia się do utraty kontaktu z własnym ciałem. Takie stereotypowe zachowania ruchowe trudno jest nam zinterpretować, bowiem nie łatwo zaobserwować, a tym bardziej ocenić, czy kołyszące się mechanicznie dziecko zafascynowane jest samym ruchem, może tym, co dzieje się z jego ciałem w ruchu, a może najciekawsza dla dziecka jest w tym czasie zmieniająca się przestrzeń.\nPodczas stosowania Programu, żadna z planowanych aktywności nie może być realizowana mechanicznie, by dziecko nie stało się zależne od osoby dorosłej. Gdy zauważymy, że dziecko jest mało skoncentrowane na wybranej aktywności i zaczyna wykonywać ją w sposób automatyczny, należy częściej zmieniać wzorce ruchowe, używać głosu, by skoncentrować uwagę dziecka na wykonywanej czynności, powodować takie sytuacje, by ruch był świadomy, a nie wymuszony dla potrzeb jakiegoś programu. W realizacji niektórych aktywności można dziecku pomóc, ale trzeba dać także szansę na własną samodzielną reakcję, poczekać, a być może w takim „specjalnym czasie” zechce przejąć inicjatywę i samodzielnie rozpocząć znaną czynność, albo ją kontynuować bez naszego nadmiernego udziału. Założeniem Programów Aktywności jest bowiem wzrost dziecięcej aktywności, nauczenie kontroli nad swoimi ruchami (doświadczanie i organizowanie podstawowych informacji o sobie), zaś zachowania mechaniczne, automatycznie sterowane przez drugą osobę, u dziecka mającego nieukształtowaną świadomość ciała, mogą się wzmocnić i utrwalić.\nMiałam też okazję realizować Programy Aktywności Knillów w małej, ale dość zróżnicowanej grupie dzieci z upośledzeniem umysłowym (umiarkowanym i znacznym) i zaburzoną komunikacją. Używany materiał stanowił zaplanowaną codzienną rutynę (o tej samej porze dnia), której towarzyszyły inne rodzaje aktywności, wynikające z planu zajęć w tej grupie. W zespole tym przebywał chłopiec ujawniający zachowania agresywne i nieufność do każdego rodzaju zmian. Najwięcej czasu spędzał w kącie (pod ławką) lub w plastikowym domku, skąd mógł obserwować zachowania innych dzieci. Proponowane zabawki wyrzucał natychmiast, wolał stereotypowe zabawy, jak: kręcenie, uderzanie zabawką o ściany, wodzenie nią po podłodze. Próby włączania go do wspólnych zabaw kończyły się zrzucaniem wszystkich przedmiotów znajdujących się w zasięgu jego rąk. Na widok zbliżających się dzieci przeraźliwie krzyczał. Chłopiec uspokajał się wtedy, gdy nikt nie zwracał na niego uwagi. Po kilku dniach realizacji Programu zauważyłam, że uważnie przygląda się czynnościom wykonywanym przez inne dzieci i podejmuje próby ich naśladowania. W drugim tygodniu zajęć udało się nakłonić chłopca do wspólnej zabawy, ale po chwili wrócił do swojego ulubionego miejsca i dalej naśladował proste wzorce ruchowe. Zachęciłam go do ponownego wyjścia „z ukrycia” proponując miejsce w fotelu bujanym z dala od grupy - zaakceptował pomysł i z tego miejsca naśladował kolejne czynności, dopóki nie czuł, że jest obserwowany.\nW grupie tej zainteresował mnie także chłopiec z cechami autystycznymi, którego stereotypowym wzorcem zachowania było kołysanie się w przód i w tył. Niekiedy, tkwiąc w siadzie skrzyżnym, nagle uderzał mocno głową o ułożone przed sobą ręce. Chłopiec ma niską gotowość do komunikacji, od niedawna podejmuje próby zwrócenia na siebie uwagi innych osób, używając gestów i okrzyków. Przedmiotami bawi się także stereotypowo. Podczas realizacji poszczególnych aktywności stawał się coraz bardziej świadomy własnego ciała i potrzeba stereotypizacji zachowań ulegała ograniczeniu, ale jedynie podczas tych zajęć. Jestem przekonana, że w przypadku tego dziecka kontynuacja programu może przyczynić się do modyfikacji i zmiany stereotypów ruchowych. Podczas zajęć dało się od razu zauważyć, że chłopiec ma bardzo mocno utrwalony własny rytm i tylko w nieznacznym zakresie ulegał oddziaływaniom. Potrzebował on więcej czasu niż inne dzieci na powiązanie swojego rytualnego rytmu kołysania z rytmem nagranym na kasecie magnetofonowej, zakrywał uszy sygnalizując swoją nadwrażliwość na dźwięki. Mama tego dziecka potwierdziła, że w domu sam wycisza wszystkie odbiorniki, a kiedy słyszy ostry szum wiatru albo morza zaczyna płakać i nasilają się napady skłonów. Pod koniec drugiego tygodnia systematycznych sesji, kiedy zaznajomił się ze strukturą muzyczną i rytmem nagrań i sytuacją wesołej zabawy, kończącej się znanym sygnałem, chłopiec z uśmiechem zaczął reagować na nagrane odgłosy natury, tj. szumy. Wskazywał ręką na magnetofon i uśmiechając się kontynuował zaplanowaną w sesji aktywność. Tolerował większość czynności w pozycji siedzącej, a każdy ruch, początkowo przyjmowany pasywnie, po kilku powtórzeniach akceptował i z niewielkim wsparciem współuczestniczył w zabawie. Nie udało się nakłonić go do leżenia, obracania się, itp. podczas sesji, choć zdarzało się obserwować samodzielne przyjmowanie pozycji na brzuchu podczas zabawy klockami.\nProgramy Aktywności Knillów udostępniłam nauczycielce pracującej z dziećmi umiarkowanie upośledzonymi, której wcześniej opowiadałam o swoich obserwacjach z kilku sesji. Nie mogłam spodziewać się natychmiastowego zachwytu, tym bardziej, że nie okazała ona chęci przeczytania proponowanej instrukcji - podręcznika, a jest to konieczne dla uchwycenia „pełnego obrazu” tej wspaniałej metody. Nauczycielka przesłuchała razem z dziećmi jedną, może dwie kasety i tego samego dnia oddała materiały z komentarzem:\n„to przecież stare jak świat! Myślałam, że to coś oryginalnego, a to proste i znane. Moje dzieciaki w ogóle nie zainteresowały się taką muzyką i poleceniami z kasety i wątpię czy takimi sposobami nauczą się schematu swojego ciała...”\nNo cóż, jak się okazało, nie wystarczy samo włączenie taśmy, tak samo, jak nie wystarczy podanie takim dzieciom puzzli do złożenia sylwetki człowieka z kilku elementów (to jeden ze sposobów poznawania schematu ciała, organizowania ruchów i czynności).\nRzeczywiście, w pewnym sensie, miała rację nauczycielka uznając, że Program ów jest „stary jak świat”. Ale czy wszystko co jest bardzo proste, znane i „stare” z definicji musi być złe? Nic podobnego - to właśnie owa niezwykła wręcz prostota konstrukcji, źródeł i założeń Programów Aktywności Knillów przekonała mnie do zasadności ich stosowania w pracy z dziećmi z utrudnioną komunikacją. Sam podręcznik czyta się lekko, bo intencje autorów są bardzo jasno wyrażone, a propozycje programów bardzo ciekawe i uporządkowane w taki sposób, aby bez użycia drogich sprzętów i specjalnych urządzeń, bez większego nakładu pracy, zaaranżować radosną zabawę z dzieckiem, nawet najniżej funkcjonującym fizycznie i umysłowo.\nOd dawna wiadomo, że w pracy z dziećmi upośledzonymi należy rozwijać świadomość ciała, zalecają to poradniki metodyczne i programy edukacyjne. Istnieje wiele programów, metod i pomocy edukacyjnych pozwalających zaznajomić dzieci ze schematem własnego ciała, ale Programy Knillów są kolejną cenną podpowiedzią, jak należy rozwijać świadomość ciała w kontakcie społecznym, w ruchu i aktywizującej zabawie, u osób, które z różnych powodów mają trudności w doświadczaniu, uczeniu się i organizowaniu elementarnych informacji o sobie. W Programach Aktywności M.,Ch. Knillów zafascynowało mnie najbardziej podejście do problematyki komunikacji dzieci z ograniczoną zdolnością do ekspresji, trudnościami w nawiązywaniu kontaktu. Zdaniem autorów, do rozwoju pozytywnego kontaktu, ale i podjęcia inicjatywy kontaktu przez dziecko ważna jest nie ilość, lecz jakość interakcji i wszystko to, co o dobrej jakości stanowi.\nDotąd, w wielu publikacjach poświęconych zagadnieniom porozumiewania się, programach stymulacji rozwoju mowy, programach edukacyjnych adresowanych dla dzieci znacznie i głęboko upośledzonych z utrudnioną komunikacją, itp. spotykałam się z podejściem głoszącym konieczność nieustannego „bodźcowania”, czy wręcz „bombardowania” dziecka, poprzez dostarczanie różnorodnej i zróżnicowanej stymulacji sensorycznej (przez dotyk, węch, słuch i wzrok) oraz interpersonalnej. Ale w swojej praktyce terapeutycznej z dziećmi z zaburzeniami sprzężonymi, wielokrotnie przekonałam się, że nadmierna liczba bodźców i zbyt duże ich zróżnicowanie wprowadzają zwykły chaos informacyjny, który zamiast pomóc, przeszkadza dziecku w odbiorze (zrozumieniu) naszych komunikatów. Dziecko żyjące dłuższy czas w ograniczonej i chaotycznie doświadczanej rzeczywistości przyjmuje stereotypowe zachowania i rozwija takie strategie zachowań, które zahamowują wpływ społecznego oddziaływania, dziecko stopniowo przestaje interesować się otoczeniem i wyłącza się ze środowiska. Programy Aktywności podpowiadają w jaki sposób należy wybierać i selekcjonować sytuacje i regularnie je powtarzać z dzieckiem, jak zainteresować dziecko kontaktem z drugą osobą, jak wydłużyć jego uwagę na jednej czynności, a nade wszystko, jak wzbudzić jego gotowość do wejścia w aktywne i pozytywne relacje. Ponadto stosowanie Programów Aktywności Knillów daje ogromną satysfakcję i dziecku i terapeucie. Metoda nie jest na tyle skomplikowana, by nie mogli skorzystać z niej rodzice, którzy przecież najlepiej znają swoje dziecko, jego reakcje, aktualne potrzeby i oczekiwania. Proponowane przez autorów Karty Obserwacji są łatwe do wypełniania, stanowią także doskonałą pomoc diagnostyczno - prognostyczną, ułatwiającą dobór właściwych programów dla konkretnego dziecka.\nProgram „Dotyk i komunikacja - sesją kontaktu”\nAutorem Programu „Dotyk i Komunikacja” jest Christopher Knill. W swym podejściu, popartym wieloletnimi doświadczeniami w pracy terapeutycznej z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi o głęboko ograniczonych zdolnościach ekspresji, czy braku kontaktu z otoczeniem, uzasadnił znaczenie użycia dotyku w rozwoju świadomości interpersonalnej, wrażliwości, oraz komunikacji. Ch. Knill adresuje swój Program głównie dla rodziców dzieci upośledzonych umysłowo, autystycznych, pasywnych i wrogo reagujących na otoczenie, dla osób z defektami sensorycznymi i fizycznymi, ale i dla tych wszystkich, którzy mają małe, zdrowe dzieci.\nLudzie z głęboko zaburzoną komunikacją bardzo często mają bardzo znikome, albo wręcz złe doświadczenia w określaniu osobistej przestrzeni, a zatem, także trudności w określaniu osobistych granic w relacji z innymi osobami. Zdaniem autora bardzo bliski kontakt fizyczny i zaakceptowanie integralności z partnerem jest najskuteczniejszą drogą do rozwijania własnej świadomości dziecka, nawiązania więzi interpersonalnych, poznania ich jakości, zwłaszcza w takich sytuacjach, w których inne metody okazały się nieskuteczne. Zachęcanie kogokolwiek do stosowania bliskiego kontaktu cielesnego może wzbudzać na początku wątpliwości natury etycznej. Ale nie powinno to nikogo dziwić, zważywszy, że w naszej kulturze istnieje kilka zaledwie, nazwijmy to formalnych rytuałów powitalnych i pożegnalnych, które wymagają kontaktu fizycznego. W większości zaś sytuacji, dla nas nowych (niepewnych), gdy występuje dotyk, czujemy na ogół zakłopotanie, zażenowanie nawet lęk. Zdecydowanie preferujemy komunikację „dystansową”, tzn.: język mówiony, umowne gesty, symboliczne ruchy znaczące i mimikę oraz wymowne spojrzenia.\nOsoby z poważnymi zaburzeniami w komunikacji, nie posiadające pozytywnych doświadczeń związanych z dotykiem (np. mało przytulane, kołysane przez matkę, często karane fizycznie, odrzucane, izolowane, itp.) mogą okazać się ekstremalnie wrażliwe, albo wręcz nadwrażliwe na kontakt fizyczny. Dlatego też w pracy z takimi osobami powinniśmy znaleźć odpowiedni sposób na wykorzystanie (włączenie) dotyku jako akceptowanego kanału kontaktu i komunikacji. Program Ch. Knilla jest opisem przykładowych technik, nazwanych „sesjami kontaktu”, sposobów planowania i przygotowania sesji, oraz oceny efektywności, na konkretnych przykładach dzieci i dorosłych z praktyki autora i jego współpracowników.\nProgram „Dotyk i Komunikacja” opiera się na założeniu, że skóra ludzka jest najważniejszym kanałem sensorycznym, zaś doświadczenie dotyku jest pierwszym wrażeniem, jakiego doznajemy, i ostatnim, które tracimy w chwili umierania. Kontakt fizyczny rodzi się nie tylko z dotyku, powstaje także dzięki ruchowi. Istnieje wiele publikacji opisujących korzystny wpływ fizycznego kontaktu i dotyku na rozwój dzieci. Fizyczna bliskość i dotyk są istotą skutecznej pracy z dziećmi i dorosłymi, których komunikacja nie rozwinęła się we wczesnych stadiach. Należy jednak dobrze poznać dziecko i przewidzieć, jaki rodzaj kontaktu jest jemu potrzebny. W niektórych przypadkach może się zdarzyć, że dziecko reaguje inaczej niż oczekujemy lub też jego reakcje są trudne do identyfikacji - wtedy łatwo przeoczyć, co dziecko chciało nam „powiedzieć” i adekwatnie do sytuacji zareagować, by wywołać jego zadowolenie. Jeśli dziecko nieustannie otrzymuje odpowiedzi, których po prostu nie rozumie, zamyka się w sobie (oddala się od nas), a za jakiś czas zacznie wycofywać się z prób komunikacji. Jeśli odpowiedzi naszego dziecka są ograniczone (brak interakcji), lub wcale nam nie daje odpowiedzi, możemy sytuację taką uznać za niepokojącą. Dziecko takie łatwo może uciec się do stereotypowych zachowań, może stać się agresywne wobec osób chcących się z nim komunikować. Knill w podobnych sytuacjach zaleca właściwy umiar w tworzeniu pozytywnych interakcji z dzieckiem, by nie „przestymulować” go nadmiernym „zaangażowaniem się w partnera”, bowiem do rozwoju pozytywnego kontaktu, komunikacji i inicjatywy potrzebna jest nie ogromna ich ilość (gadulstwo, obfitość ruchów i niezrozumiałych gestów), ale najwyższej klasy jakość interakcji.\nZdaniem autora najlepszymi i najbardziej naturalnymi partnerami, a zarazem pierwszymi opiekunami w „sesjach kontaktu” powinni być rodzice. Nie zawsze jednak decydują się oni na tak trudną i niekiedy czasochłonną rolę, zważywszy, że przebywanie z dzieckiem upośledzonym umysłowo obciąża właściwie całą rodzinę. Okres zaakceptowania, tak absorbującego całą uwagę, nowego członka rodziny trwa zwykle dość długo i jest sprawą niezwykle trudną.\nKiedy rozpoczynam pracę z dzieckiem z głęboko zaburzoną komunikacją, słyszę najczęściej od rodziców, że nie rozumieją swojego dziecka, bo środki, którymi się ono posługuje są mało wyraźne, niekomunikatywne. Frustracji doświadcza dziecko, ale i rodzic, któremu przecież bardzo zależy na dobrym kontakcie i spełnianiu potrzeb, zapewnieniu poczucia bezpieczeństwa, etc.. Oto więc Program Ch. Knilla może stać się doskonałą lekturą, a potem propozycją do wzajemnego zaakceptowania się partnerów, bliższego poznania i porozumiewania się ze sobą w możliwie dostępny takiemu dziecku sposób.\nOto fragmenty wypowiedzi rodziców (z notatek), opisujące sesje kontaktu w praktyce.\n„Marta nadal wyrywa sobie włoski z głowy, jest bardzo niespokojna. Na mój widok jest jeszcze bardziej ożywiona i uderza mnie rączkami po twarzy. Nucę jej ulubione piosenki. Wycisza się i uważnie patrzy na mnie. Może teraz poczuła się bezpieczniej? Zaczęłam delikatnie głaskać jej ręce. Od razu to polubiła. Kiedy masowałam jej dłonie zaciskała je w piąstki i stawiała opór... gwałtownie zaczynała klaskać i śmiała się głośno. Nie byłam pewna, czy akceptuje ten dotyk. Przerwałam masaż i włączyłam muzykę, a ona odwróciła głowę w stronę magnetofonu. Byłam bardzo ostrożna..., znów delikatnie masowałam jej rączki, potem ramiona i bardzo długimi ruchami sięgałam do dłoni. Stopniowo otwierała piąstki. Po kilku dniach Marta była zdolna do akceptacji i uczestniczenia w całej sesji. Odzwyczaiła się od uderzania mnie na powitanie, ale podchodząc masowałam jej ręce, by skupić jej uwagę na czymś, co okazało się dla niej bardzo przyjemne”.\n„Adaś okazywał zainteresowanie sesją dopóki słyszał znane dźwięki muzyki. Protestował, gdy włączyłam kasetę w kuchni. Sesje kontaktu prowadziłam w czasie kąpieli, bo Adaś panicznie bał się wody. Do wanny wkładałam go dopiero gdy włączona była muzyka. Rozpoznawał ją, bo zaczął uśmiechać się. Wcześniejsze kąpiele były jednym, wielkim wrzaskiem... Podczas sesji mogłam swobodnie masować jego ręce, nogi, brzuch, plecy i głowę. Adaś był spokojny i zrelaksowany. Nadal trudno go wycierać po kąpieli, nie lubi gdy ręcznik zasłania jego twarz, reaguje krzykiem. Potem leżymy długo obok siebie, a ja nucąc znaną melodię mogę głaskać go po całej twarzy... Niekiedy nakrywam jego twarz delikatną chustą i zaraz ją odsłaniam, uśmiecha się. Mogę to powtarzać kilka razy. Nauczył się samodzielnie odsłaniać twarz, a chustę podaje mi, abym zapoczątkowała tę czynność”.\n„Oleńka większość czasu spędzała w kącie pokoju i wymachiwała przed swoimi oczyma sznurowadłem. Wszystkie inne podawane jej przedmioty natychmiast rzucała przed siebie... nigdy nie patrzyła na to co się z nimi dalej dzieje, nawet, gdy stłukła lampę czy wazon i towarzyszył temu hałas. (...) Podczas sesji kontaktu używaliśmy muzyki i jej ulubionego sznurowadła - czuła się bezpieczniej trzymając je w swojej ręce. Pokazywaliśmy wtedy, jak ów sznurek może „wędrować” po jej nóżkach, ręce i głowie. Dużo przy tym rozmawialiśmy (ciepłym, pieszczotliwym głosem), śmialiśmy się. Sesję kończyła zawsze jedna osoba (ja, mąż, albo nasza starsza córka), bo Ola wyciszała się i stawała się bardziej zrelaksowana. Przez kilka dni w ogóle nie reagowała na naszą bliskość i nie obserwowała czynności, ale biernie dawała sobą pokierować. Po kilku tygodniach wpadliśmy na pomysł, aby zamiast sznurowadeł wiązać do jej butów tasiemki, kolorowe wstążki, szorstki sznurek, powleczony kabel... zaczęła interesować się innymi przedmiotami i coraz mniej wymachiwała nimi przed twarzą, a kiedy słyszała znajome dźwięki z taśmy, kładła te przedmioty na swych nogach i jakby oczekiwała wspólnej z nią zabawy. W naszej obecności wyraźnie ożywiała się, a czasem głośno śmiała się. Nasza Ola ma teraz swój własny, bardzo niski stoliczek. Ustawiamy go tak, aby zakrywał jej nogi. Nadal lubi siedzieć w swoim kącie. Poznane w sesjach kontaktu przedmioty układa sama na pulpicie tego stolika, porusza nimi i obserwuje swoje działania”.\nStosowane regularnie i w sposób świadomy sesje kontaktu mogą w dużym stopniu przyczynić się do tego, że dziecko i jego partner staną się zdolni do identyfikowania, akceptowania i rozumienia swoich sygnałów. W takich warunkach łatwiej rozwija się komunikacja dziecka. Niekiedy potrzeba będzie wielu godzin obserwacji i wyczekiwania na sygnały dziecka, ale musimy stwarzać na taki kontakt specjalne okazje, w poczuciu bliskości, zaufania i bezpieczeństwa.\nPodejście Marianny i Christophera Knillów o związku dotyku z poznaniem i komunikacją skłania do pewnych spostrzeżeń i refleksji. Dotyk i kontakt mają związek z naszym spostrzeganiem, wrażeniami, emocjami, których doświadczamy w codziennych sytuacjach. Dotykamy przecież różnych rzeczy, siebie samych i innych ludzi. Każdy z nas doświadczył jakiegoś choćby drobnego urazu nogi, czy ręki (np. uderzenie o jakiś przedmiot). Zazwyczaj towarzyszą temu nasze reakcje głosowe, potrząsanie, ale zaraz po tym zaczynamy masować miejsce, z którego otrzymujemy sygnał przykrych, bolesnych doznań. Ale po co to robimy? Zwykle to skuteczny sposób, bo przynosi ulgę, chwilowe ukojenie. Jakich odpowiedzi otrzymujemy z własnej skóry, kiedy posługujemy się dotykiem? To przecież niezwykłe bogactwo doznań, a w połączeniu z działaniem innych zmysłów staje się pełniejsze, na dłużej zapamiętywane.\nWielokrotnie witamy się i żegnamy z różnymi osobami przez dotyk, najczęściej przez podanie ręki. Ów dotyk, uścisk bywa bardzo różny i jest zależny od wielu okoliczności. Czasem jest pewny i zdecydowany, innym razem bardzo nieśmiały, zachwiany, bywa niekiedy niechętny, wymuszony, albo po prostu obojętny, jakby mechaniczny. Osoba partnera odgrywa tu istotną rolę. Inny więc będzie dotyk osoby bliskiej, której ufamy, a inny od osób obcych.\nCiało jest bardzo intymną sferą każdego człowieka i każdy z nas ma miejsca, które w większym lub mniejszym stopniu są nadwrażliwe na dotyk, nie tolerują go, albo odwrotnie. To w drodze doświadczeń uczymy się akceptować określony kontakt i dotyk, sami wyznaczamy jego granice i decydujemy się je poszerzać tylko w komfortowych dla siebie i partnera warunkach. Czy wobec tego, dziecko z ograniczonością takich doświadczeń ma szansę posiadać tak bogate i zróżnicowane doznania, które daje właśnie dotyk, czy kontakt z innymi osobami? Czy zechce reagować na kontakt z drugą osobą w każdych warunkach? Czy kontakt dotykowy może być dla jakiejkolwiek osoby niebezpieczny (np. wzmagać nadmiernie zachowania seksualne, wywoływać agresywność, itp.)? Odpowiedzi na podobne pytania można znaleźć w poglądach Knillów.\n„Programy Aktywności, Świadomość Ciała, Kontakt i Komunikacja” - M. Knill, Ch. Knill, Warszawa 1995,\noraz „Dotyk i Komunikacja” - Ch. Knill, Warszawa 1995,\nwraz z kasetami magnetofonowymi oferuje:\nCentrum Metodyczne Pomocy Psychologiczno - Pedagogicznej MEN\n00 - 644 Warszawa, ul. Polna 46 A (z dopiskiem MAGAZYN).\nTelefony: (022) 25 - 83 - 15, 25 - 44 - 51 (52, 53), wew. 103.\nknillów.zip (116 KB)


Jabłko Tuczy - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » jabłko tuczy\nArtykuły na temat: jabłko tuczy\n...Nieraz słyszeliśmy, że będąc na diecie, powinniśmy zrezygnować z kolacji albo zjeść na noc jakiś owoc, np. jabłko lub banana. Otóż nic bardziej mylnego!\nNiektóre owoce mają właściwości liftingujące. Utrzyj niewielkie jabłko, dodaj łyżkę mąki ziemniaczanej lub kukurydzianej, wymieszaj na jednolitą papkę, rozprowadź na oczyszczonej skórze twarzy. Po 20 minutach zmyj. Jabłko możesz też ugotować. Po pozbyciu się skórki i gniazd nasiennych zblenduj je i dodaj łyżkę miodu. Pomogą też truskawki. Garść dojrzałych owoców (mogą być i mrożone) zmiksuj...\nNależy do grupy roślin najwcześniej uprawianych przez człowieka, do rodziny bobowatych. Ma bardzo smaczne, słodkie nasiona, a także jadalny strąk. Nie tuczy. Dwa tysiące lat przed Chrystusem znany(...) i jajko na twardo w misce, dodaj pokrojone w plasterki korniszony, cebulkę i majonez. Przemieszaj. W innej wersji połącz groszek, posiekaną rzodkiewkę i zieloną paprykę oraz pokrojone twarde jabłko i mały...\n..., ponieważ im więcej wody w produkcie - tym mniej ma on kalorii w stosunku do wagi. Można zjadać więc duże porcje! Jakie jedzenie ma takie cudowne właściwości? Przykładowo: jedno średnie jabłko (10 dag(...) i warzyw. Jabłko 0,5 ED (o kaloryczności pisaliśmy). Dostarcza nie tylko witamin, ale też pektyn zmniejszających ochotę na słodycze. Gruszka 0,5 ED (jej kaloryczność jest porównywalna z jabłkiem...\n..., przeciwdziała zaparciom, przyspiesza przemianę materii. W połączeniu z warzywami (pomidorem, papryką, natką, surową marchewką) syci, a nie tuczy, hamuje łaknienie i zapobiega podjadaniu między posiłkami(...) sól, pieprz. Przygotowanie 1. Jako pierwszy przygotuj sos: wymieszaj oliwę, miód i sok z cytryny. Jabłko pokrój na cienkie plasterki i skrop sokiem z cytryny. Seler naciowy również pokrój na...\n.... Więcej tłuszczu, zero cukru Tłuste ryby, olej - tłuszczu jest tu sporo, ale przede wszystkim tego zdrowego, z kwasami omega-3. Tuczy, zdaniem twórców diety, dopiero w połączeniu z cukrem. Cukru(...) ziemniaki i łyżkę koncentratu pomidorowego. Przekąski: Kanapka z pełnoziarnistego żytniego chleba, posmarowana pastą z twarogu i wędzonego pstrąga, obsypana szczypiorkiem, kiszony ogórek. Jabłko upieczone...\n...nie tuczy. Pamiętajmy bowiem, że węglowodany występują w nim w prawie śladowych ilościach. Taka proporcja tłuszczów do cukrów sprawia, że awokado może prowadzić do stopniowej utraty masy ciała(...) C i K. Najnowsze doniesienia naukowe potwierdzają przy tym jednoznacznie intuicje naszych babć: jabłko to nieocenione źródło pektyn (wspierających trawienie i poprawiających metabolizm oraz pozwalających utrzymać...\n..., ale także mogą leczyć. Jednak nawet najzdrowsze domowe słodycze w nadmiarze mogą tuczyć. Pamiętaj, że jednoporcjowe gotowe kisiele i budynie instant nie są zdrowe. W ich składzie jest np. utwardzany(...) po zmrożeniu można jeść jak lody - dostarczą mniej kalorii niż tradycyjne, a smakują wybornie. Jeśli chcesz dosłodzić sorbet, użyj soku owocowego, np. jabłkowego. >>> Przepis na zdrowe domowe...\n...znów dostaje więcej pożywienia - do tej pory radził sobie na mniejszej dawce kalorii. Powolutku zaczynamy więc znowu spożywać produkty, które nas przedtem tuczyły, ale w zaplanowany, rozsądny sposób(...) czy migdałów lub garść rodzynek i wiórki kokosowe. Zastąpić podwieczorkowe jabłko bardziej kalorycznym bananem. Albo na obiad zjeść więcej tego, co lubimy, np. większą porcję łososia.\nDyskusje na temat: jabłko tuczy\nRe: Co kryje w sobie sok jabłkowy?\nSok jabłkowy to sam cukier wyciśnięty z jabłka. Lepiej zjeść jabłko, bo to dodatkowo witaminy i błonnik.\nRe: Czy sok wzmaga pragnienie i tuczy?\nOczywiście, że sok tuczy - to jest bardzo proste, bo szklankę soku uzyskamy na przykład z 1/2 kg owoców, a ten 1/2 kg ma np. 250 kcal. Jeżeli ktoś chce wypijać kilka szklanek soku dziennie, to wychodzi że już nie powinien nic jeść. Gdyby człowiek zjadłby 1 jabłko razem ze skórką (błonnik) = 50 kcal i koniec. Po sokach rzeczywiście chce się pić - są słodkie i wzmagają pragnienie, tu nie jest


Polscy komuniści w kraju - HistoriaPolski.eu - Forum historia Polski\nPost autor: Warka » 11 maja 2011, 16:21\nPaweł Jarczewski2009-06-12, ostatnia aktualizacja 2010-09-21 10:55\nPoczątki działalności - lata 1939 - 1941\nPierwsze grupy o charakterze konspiracyjnym powstały w Warszawie na przełomie 1939 - 1940. Skupiały głównie zarówno komunistów, lewicowych socjalistów jak i radykalnych ludowców. W celu rozwoju dalszej działalności utworzono Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR i Związek Rad Robotniczo - Chłopski, ponadto od lipca 1941 r. pod Warszawą działała organizacja "Proletariusz", kierowana przez Alfreda Fiderkiewicza.\nJednocześnie na terenie okupowanym przez Niemców powstawały lokalne organizacje min. w Poznaniu, Śląsku Cieszyńskim , a także na terenie całego Generalnego Gubernatorstwa (GG).\nPo wybuchu wojny radziecko - niemieckiej w 1941 r. procesy integrujące komunistów i lewice socjalistyczną nasiliły się. W efekcie, sierpniu 1941 r. w Warszawie powstał Związek Walki Wyzwoleńczej (ZWZ). Na jego czele stanęli min. Józef Balcerzak, Włodzimierz Dąbrowski. Wydział wojskowy ZWZ został powierzony Marianowi Spychalskiemu. W skład nowej organizacji weszły: Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR, Grupa Biuletynu Radiowego, Sztandar Wolności, Spartakus. Nowa organizacja opowiadała się za utworzeniem ogólnonarodowego frontu walki z okupantem niemieckim. ZWZ działał przede wszystkim w okręgu warszawskim, a także w województwach radomskim, rzeszowskim i krakowskim. W 1942 r. ZWZ ze względu na brak poparcia opinii publicznej, jak i małą liczebność samej organizacji zaprzestał działalności. Swoich członków zobowiązał do wstępowania w szeregi nowej partii tj. PPR.\nPowstanie Polskiej Partii Robotniczej (PPR)\nDecyzja o odbudowaniu struktury partii komunistycznej w Polsce pod niemiecką okupacją została podjęta w Związku Radzieckim jesienią 1940 r. Była to odpowiedź Józefa Stalina na działający w Londynie Rząd Polski. Ponadto przywódca ZSRR nie chciał czekać na oddolne inicjatywy organizacji konspiracyjnych w Polsce. Przyszli członkowie nowej partii mieli rekrutować się z komunistów przebywających w tym czasie w Związku Radzieckim, którzy byli lojalni i całkowicie posłuszni decyzjom Kremla. Po odbytym szkoleniu pod nadzorem przewodniczącego Kominternu - Dymitrowa w ośrodku Puszkino pod Moskwą, jego uczestnikom powierzono zadanie odbudowy partii komunistycznej w okupowanej Polsce. Jednocześnie zrezygnowano z przymiotnika "komunistyczna", który został zastąpiony "polska" i "robotnicza".\n28 grudnia 1941 r. została zrzucona przez lotnictwo radzieckie pod Warszawą (Wiązowna) tzw. Grupa Inicjatywna. Jej skład tworzyli min.: Bolesław Mołojec, Paweł Finder, Marceli Nowotko. 5 stycznia 1942 r. z jej inicjatywy utworzono Polską Partię Robotniczą (PPR), w skład której weszły dotychczasowe organizacje konspiracyjne min. Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR, Związek Rad Robotniczo - Chłopskich, Związek Walki Wyzwoleńczej (ZWZ).\nNa czele PPR stanęła tzw. "kierownicza trójka" tj. M. Nowotko, B. Mołojec (z - ca ds. wojskowych), P. Finder. Pierwszym przewodniczącym Komitetu Centralnego (KC), został M. Nowotko (styczeń - listopad 1942).Następnie pracami KC kierowali: Paweł Finder (grudzień 1942 - listopad 1943), i od 1943 Władysław Gomułka ps. Wiesław.\nW ciągu 1942 r. PPR swym działaniem objęła całe GG. Jednocześnie podjęto decyzje o utworzeniu 5 obwodów: warszawski, kielecko - radomski, krakowski, lwowski,, lubelski. Kolejne dwa: śląsko - zagłębiowski i łódzki, znajdujące się na terenach wcielonych do Rzeszy Niemieckiej utworzono w okresie późniejszym.\nPoczątkowa działalność - pierwsze trudności\nPierwsza odezwa do społeczeństwa polskiego, by ukryć swój agenturalny podtekst, została przez PPR zatytułowana "Do robotników i inteligencji - do wszystkich patriotów polskich".\nZa pomocą szumnych haseł o utworzeniu frontu narodowego i ogólnonarodowej walki z okupantem niemieckim, starano się stworzyć wśród społeczeństwa wrażenie liczącej się siły politycznej. Jednak, od samego początku PPR zmagała się z ogromnymi trudnościami w rozbudowaniu nie tylko struktury organizacyjnej ale i zbrojnej. W momencie ogłoszenia odezwy, PPR nie posiadała żadnej organizacji bojowej. Napływ do partyzantki komunistycznej napotykał na duże trudności wobec braku ochotników, a także z autorytetu jaki wówczas posiadała Armia Krajowa (AK). W dodatku masowa akcja zatrzymań wśród członków PPR spowodowała, iż niektóre piony partii uległy likwidacji.\nOd momentu powstania PPR, miały miejsce wewnętrzne konflikty o podział władzy wewnątrz partii. Tarcia te były ukrywane przed Moskwą. B. Mołojec obawiając się próby usunięcia go z partii przez M. Nowotkę, postanowił uprzedzić działania rywala, doprowadzając do jego zabójstwa na jednej z warszawskich ulic 28 stycznia 1942 r. W ten sposób B. Mołojec stanął na czele PPR rozpoczynając przygotowania do krajowego zjazdu delegatów. Jednocześnie P. Finder wraz z Władysławem Gomułką, Małgorzatą Fornalską, i Pawłem Jóźwiakiem, rozpoczął tajne wewnętrzne śledztwo w sprawie śmierci M. Nowotki. Efektem dochodzenia był wyrok śmierci na B. Mołojcu. Udany zamach na jego życie (31 grudnia 1942 r.) przeprowadził ściągnięty w tym celu z ZSRR Janek Krasicki. Po usunięciu B. Mołojca kierownictwo w PPR objął P. Finder. Kilka miesięcy później aresztowany wraz z M. Fornalską przez Gestapo, został wraz z nią rozstrzelany 26 lipca 1944 r. Wówczas na czele partii stanął W. Gomułka, uważany za działacza krajowego.\nW celu prowadzenia akcji sabotażu i dywersji niezbędne stało się powołanie własnej siły zbrojnej. Jej powstanie zapowiadał program PPR. W marcu 1942 r. został zakończony proces formowania Gwardii Ludowej (GL). Dowództwo Główne GL początkowo składało się z członków kierownictwa PPR. Wówczas w jego skład weszli M. Nowotko, B. Mołojec, M. Spychalski, który jednocześnie został szefem sztabu generalnego GL. Od września 1942 r. funkcję tą sprawował Fr. Jóźwiak ps. "Witold"\nGłównym zadaniem GL stała się obrona społeczeństwa polskiego prze okupantem niemieckim. Ponadto poprzez czynną walkę starano się osłabić gospodarkę wojenną Niemiec na tyłach frontu wschodniego.\nWszyscy członkowie PPR mieli obowiązek wstępowania w szeregi GL. Ponadto organizacja ta całkowicie oparta był na napływie ochotników. Początkowo GL odczuwała zarówno brak uzbrojenia, a także kadr dowódczych. Oficerowie GL rekrutowali się spośród żołnierzy oddziałów międzynarodowych min. z Hiszpanii, lub zbiegłych z niewoli żołnierzy radzieckich, a także oficerów rezerwy. Wraz z powstaniem zbrojnego ramienia PPR, przystąpiono do tworzenia obwodów GL: warszawski, radomsko - kielecki, lubelski, łódzki, krakowski, śląski, lwowski. Organem propagandowym GL stało się pismo "Gwardzista", który z czasem zaczął odgrywać ważną rolę w życiu politycznym.\nPPR a Państwo Podziemne\nDla umocnienia swoich wpływów wśród społeczeństwa, PPR poprzez współpracę z radykalnym odłamem Polskich Socjalistów i lewicy SL (Stronnictwo Ludowe), chciała uwiarygodnić swoją pozycję w życiu politycznym okupowanej Polski. Jednocześnie dążyła do odsunięcia podejrzeń o związki i współpracę z Kominternem i radziecką partią komunistyczną.\nW okresie styczeń - kwiecień 1943 r. W. Gomułka z ramienia PPR prowadził rozmowy z dowództwem AK na temat wspólnego połączenia sił. Rozmowy te jednak nie przyniosły rezultatu. PPR nie chciała zaakceptować oświadczenia, w którym deklarowała, iż nie współpracuje z Komunistyczną Międzynarodówką. Jednocześnie PPR i GL chciały brać czynny udział w pracach Komendy Głównej AK i jej terenowych oddziałów. W ten sposób uzyskano by istotny wpływ na życie Państwa Podziemnego. Zaproponowano, by podziemnie polityczne jeszcze w warunkach konspiracyjnych utworzyło rząd i zwołało Konstytuantę. Zaznaczono jednak, iż poza przyszłą koalicją rządową miały pozostać zarówno: obóz sanacyjny jak i Obóz Narodowo Radykalny. Propozycje polityczne PPR zostały odrzucone przez Delegaturę Rządu jako naruszające kompetencje władz polskich w kraju i na emigracji. PPR nie czekając na końcowy efekt rozmów rozpoczęła systematyczną i agresywną propagandę wśród społeczeństwa, zarzucając AK hańbiącą bezczynność i zbrodnicze stanie bronią w ręku.\nDeklaracja PPR: "O co walczymy"\n1 marca 1943 r. PPR opublikowała pierwszą deklarację "O co walczymy". Tekst broszury przygotowany przez W. Gomółkę informował opinię publiczną min. o zapowiedzi sojuszu ze Związkiem Radzieckim, reformie rolnej, granicach na Bugu i Nysie Łużyckiej, nacjonalizacji przemysłu, wprowadzenia elementów planowania w gospodarce, wprowadzenia bezpłatnej nauki, a także utworzeniu Rządu Tymczasowego po wyzwoleniu spod hitlerowskiej okupacji.\nOd momentu powstania, PPR nawoływała na bezkompromisowej walki z okupantem niemieckim. Jednocześnie, zaplanowane i prowadzone przez samą PPR akcje bojowe, stawały tylko przyczyną zbiorowej odpowiedzialności mieszkańców Warszawy.\nPonadto hasła, wygłaszane w momencie, kiedy Niemcy przeważali jeszcze na wszystkich frontach Europy stanowiło przykład braku odpowiedzialności. PPR liczyła jednak, że apele te wywołają zarówno wewnętrzny ferment w szeregach AK, jak i kontrakcję Niemców, która miała być wymierzona w szeregi podziemnych struktur AK.\nW ten sposób starano się wyeliminować przeciwników politycznych, którzy mogli by stanąć komunistom na drodze do objęcia władzy w powojennej Polsce. Strategia polityczna stosowana przez PPR od momentu jej założenia, jasno wskazywała, że to komunistyczna PPR w po zakończeniu wojny zamierza przejąć całą władzę polityczną.\nGwarancją politycznego poparcia dla PPR był przywódca ZSRR J. Stalin, natomiast jego brak ze strony opinii publicznej nie był brany pod uwagę. Wszystkie polityczno - strategiczne posunięcia PPR były zsynchronizowane wraz ze zbliżająca do przedwojennych granic Polski. Armią Czerwoną.\nW nocy z 31 grudnia na 1 stycznia PPR w Warszawie utworzyła Krajową Radę Narodową (KRN), która natychmiast obwołała się podziemnym parlamentem. Ponadto rządowi polskiemu w Londynie odmówiono prawa reprezentacji narodu polskiego na arenie międzynarodowej. Jednocześnie podjęto decyzję o zrzeczeniu się na rzecz ZSRR wschodnich terenów II Rzeczpospolitej zagrabionych we wrześniu 1939 r. na podstawie paktu Ribbentrop - Mołotow.\nWięcej... http://historia.gazeta.pl/historia/1,99 ... z1M3OK7vZ2\nWięcej... http://historia.gazeta.pl/historia/1,99 ... z1M3OChUdB


Krem do rąk — jaka konsystencja będzie najlepsza? | Wirtualne Kosmetyki\nKrem do rąk — jaka konsystencja będzie najlepsza?\nNa rynku znaleźć można wiele kosmetyków, które cechują się różną formą i konsystencją. Nie inaczej jest w przypadku kremów do rąk, dbających o kondycję skóry naszej dłoni oraz płytki paznokci.\nTen niewielki produkt jest zatem bardzo kluczowy w codziennej pielęgnacji. Na jaką jego formę najlepiej się zdecydować? Dowiedz się, jakie czym cechuje się dany krem do rąk i wybierz konsystencję idealną dla siebie.\nTradycyjny krem do rąk\nNajpopularniejszy krem do rąk, to taki w wygodnej tubce lub ekonomicznym opakowaniu z pompką. Preparat do pielęgnacji rąk w pierwszej kolejności przywodzi na myśl nieco gęstszy balsam. W zależności od produktu mogą jednak one różnić się od siebie pod względem konsystencji oraz lepkości. Nawilżający produkt jest lekko wodnisty, kosmetyk natłuszczający wyróżnia się dużą gęstością, natomiast krem regenerujący cechuje się ciężką i tłustą konsystencją.\nDla kogo: Tradycyjny krem do rąk to preparat na tyle uniwersalny, że sprawdzi się bez względu na wiek czy płeć. Wystarczy jedynie dopasować właściwości produktu do swoich indywidualnych potrzeb.\nKrem do rąk w formie pianki\nW sklepach znajdziesz mydła i balsamy w formie pianki. Czy zatem dostępne są też takie kremy do rąk? Oczywiście! Lekka formuła szybko się wchłania i nie zostawia tłustego filmu na skórze, a samo jej rozprowadzenie na dłoniach może mieć na Ciebie relaksujący wpływ.\nDla kogo: Kremy do rąk w formie pianki to kosmetyk dla pań oraz panów ceniących sobie praktyczne oraz niecodzienne rozwiązania. Stworzony został z myślą o osobach zapracowanych, potrzebujących produktu, który szybko wchłonie się w skórę i zapewni jej nawilżenie i ulgę.\nKrem do rąk w formie masła to dość popularny kosmetyk. Gęsta konsystencja sprzyja dokładnemu natłuszczeniu skóry, a jednocześnie dobremu rozprowadzeniu. Jeżeli zdecydujesz się na ten typ produktu, poszukaj takiego, które ma w swoim składzie naturalne masła: Shea czy kakaowe.\nDla kogo: polecany szczególnie osobom, które zmagają się z suchymi, wymagającymi głębokiego odżywienia dłońmi. Sprawdzi się jako kosmetyk pielęgnacyjny nakładany w czasie wieczornej pielęgnacji.\nZapewne do tej pory żel do rąk kojarzył Ci się ze środkiem antybakteryjnym, którym możesz zdezynfekować swoje dłonie w czasie podróży lub wtedy, kiedy nie masz dostępu do bieżącej wody. Od dziś powinnaś jednak wiedzieć, że na drogeryjnej półce natknąć się możesz na żel do rąk o właściwościach pielęgnacyjnych. Jest to najszybciej wchłanialny produkt nawilżający na rynku.\nDla kogo: Forma lekkiego sorbetu jest wygodna szczególnie dla osób niecierpliwych, które nie lubią czekać, aż dany kosmetyk dokładnie się wchłonie. Doskonale nawilża skórę dłoni, jednak nie ma właściwości głęboko regenerujących.\nTeraz już wiesz, że krem do rąk to tylko ogólna nazwa dla bogatego wyboru przeróżnych kosmetyków pielęgnacyjnych do dłoni. Warto czasem dokonać rozeznania i odkryć możliwości, jakie daje nam dzisiejszy przemysł kosmetyczny oraz farmaceutyczny.


tychy.info: [FOTO] Interwencja latającej karetki do podopiecznego MOPS - Tychy\n[FOTO] Interwencja latającej karetki do podopiecznego MOPS\nW środę, 8 grudnia około godziny 11.50 dyżurny KMP Tychy otrzymał zgłoszenie, że w jednym z domów przy ul. Glinczańskiej znajduje się mężczyzna potrzebujący pomocy medycznej. Osobą zgłaszającą był pracownik tyskiego MOPS-u, który odwiedził swojego podopiecznego i zauważył jego problemy zdrowotne.\nInterwencja latającej karetki do podopiecznego MOPS - 08.12.2021 · fot. 112tychy.pl\nNa miejsce zgłoszenia zadysponowane zostały dwa zastępy tyskiej straży pożarnej oraz Lotnicze Pogotowie Ratunkowe (Ratownik 4 z Katowic) ze względu na brak wolnych naziemnych zespołów ratownictwa medycznego.\nPo przebyciu na miejsce strażacy zabezpieczyli lądowisko dla latającej karetki oraz udzielili 56-letniemu mężczyźnie kwalifikowanej pomocy przedmedycznej oraz udzieli mu wsparcia psychicznego do czasu przybycia ratowników i lekarza z załogi LPR-u.\nPo zaopatrzeniu na miejscu mężczyzna został przeniesiony do śmigłowca i drogą lotniczą został przetransportowany do szpitala w Katowicach Ochojcu.\nDodatkowo na miejscu działali funkcjonariusze KMP Tychy. Po godzinie 13.00 działania zostały zakończone.\n[FOTO] Śmigłowiec LPR interweniował przy ul. Mąkołowskiej\nPoparzenie pracownika kwasem. Interweniowało LPR\nZatrzymanie krążenia u 55-latka. Mężczyzna zmarł\n8 grudnia 2021 1


OPS w Rybniku - 500 plus dla niepełnosprawnych w ZUSie\nJesteś tutaj:Strona główna>Aktualności>500 plus dla niepełnosprawnych w ZUSie\n500 plus dla niepełnosprawnych w ZUSie\nOd 1 października 2019 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych będzie rozpatrywał wnioski o 500 plus dla niepełnosprawnych - zapowiedziała Gertruda Uścińska – Prezes ZUS. Zaznaczyła przy tym, że będzie można składać je już wcześniej, jednak, zgodnie z obecnymi planami wobec ustawy dot. świadczenia, nie będą one rozpatrywane przez tą datą. Powiedziała także, że pierwsze decyzje i wypłaty 500 plus dla niepełnosprawnych powinny nastąpić już w listopadzie.\nWnioski o 500 plus dla niepełnosprawnych trzeba będzie składać do ZUS lub innego organu zajmującego się wypłatą świadczeń emerytalno-rentowych. Świadczenie dla niepełnosprawnych będzie przysługiwało od miesiąca, w którym przyjęto prawidłowo złożony wniosek.\nTzw. 500 plus dla niepełnosprawnych ma objąć osoby niezdolne do samodzielnej egzystencji, które mają ustalone prawo do świadczenia takiego jak renta, świadczenie socjalne, emerytura itp. Świadczenie uzupełniające będzie przyznawane, gdy wysokość już przyznanych świadczeń jest zbyt niska, by mogły one wystarczać na zaspokojenie potrzeb życiowych, które są wzmożone z uwagi na naruszenie sprawności organizmu.\nDodatek 500 plus dla niepełnosprawnych będzie zależał od wysokości pobieranego świadczenia.\nWcześniej 500 plus dla niepełnosprawnych miało przysługiwać tylko tym, którzy otrzymują świadczenie w wysokości nie przekraczającej 1100 zł. Dzięki zasadzie "złotówka za złotówkę" na świadczenie dodatkowe dla dorosłych niepełnosprawnych mogą liczyć także ci, którzy otrzymują świadczenia wyższe niż minimalna renta. Nie będzie ono jednak wynosiło 500 zł, a odpowiednio mniej, tak żeby suma świadczeń nie przekraczała 1600 zł.\nPrzykład: Ewa jest niepełnosprawna i otrzymuje rentę w wysokości 1200 zł. W ramach "500 plus dla niepełnosprawnych" otrzyma 400 zł świadczenia. W ten sposób suma świadczeń wyniesie 1600 zł.


Ogólnopolskie Pogotowie dla Ofiar Przemocy w Rodzinie "Niebieska Linia" - Wytyczne do prowadzenia szkoleń w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie (2016-2017)\nWytyczne zostały opracowane przez Zespół Monitorujący do spraw Przeciwdziałania Przemocy w Rodzinie, który został powołany 23 czerwca 2014 r. jako organ opiniodawczo-doradczy Ministra we współpracy z pracownikami Departamentu Pomocy i Integracji Społecznej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej.\nWytyczne zostały opracowane na lata 2016-2017.\nZakres Wytycznych obejmuje następujące obszary:\nOsoby uczestniczące w szkoleniu;\nZawartość merytoryczną szkolenia;\nCzas trwania szkolenia;\nKwalifikacje realizatorów szkolenia.\nWytyczne 2016-2017 2362 Kb