Ramza’s Story part. XXV: Poważna decyzja | The Zolom's Age by Eo Nagisa\nAsura był uwielbiany przez grupę, którą zebrał. Nawet te głupie, cycate baby przepadały za jego towarzystwem. Oczywiście demon wyraźnie dawał mi do zrozumienia, iż nie zszedłem przez to na dalszy plan, lecz nic nie mogłem poradzić, że właśnie tak się czułem. Byliśmy rozdzieleni. Nie wiedzieliśmy, co działo się u nas nawzajem przez cały ten czas. Potrzebowałem choćby odrobiny czułości, zrozumienia, że byłem potrzeby. Leżenie w łóżku i wygrzewanie miejsca nie było szczytem moich marzeń.\nPrzekręciłem się na plecy, starając się ogłuchnąć na głosy dobiegające z zewnątrz. Wszyscy byli radośni, podekscytowani. Śmiali się i żartowali, czuli swobodnie, do czego w dużej mierze na pewno przyczyniło się wino. Gdzieś dalej słyszałem nawet Mirarę, który chyba zapomniał o niedawnym incydencie. Czy tak miało wyglądać już zawsze? Czy Asura specjalnie trzymał mnie w swoim cieniu i nie dopuszczał, abym przyćmił jego blask? A może chodziło o tę jego chorobliwą zazdrość? Po wpadce z Cainem nie chciał dopuścić do mnie żadnego demona.\nZastanawiałem się, co porabiał Dreemara. Czy brakowało mu mojego towarzystwa chociaż trochę? Prawda, że przez większość czasu musiał się mną opiekować, lecz przecież spędziliśmy kilka przyjemnych wieczorów w świetle kominka. Zwłaszcza ten jeden, szczególny, który na długo zapadł mi w pamięć.\nZmieniłem po raz kolejny pozycję, ciaśniej opatulając się kołdrą. Prawie się przespaliśmy. Mirara wcale nie był daleki od prawdy, gdy sugerował coś podobnego Asurze. To panika sprawiła, że postanowiłem się postawić. Strach, że demon odkryłby prawdę, że niewiele brakowało, a machnąłbym na niego ręką. Co było ze mną nie tak? Czy to dlatego, iż nie miałem żadnej gwarancji, żadnej deklaracji, że Asura będzie ze mną i przestanie oglądać się za panienkami? Nie był typem, który łatwo zrezygnowałby ze swobody. Mogłem nie być na tyle silny, aby utrzymać go w ryzach i przywiązać do siebie tak mocno, że nie będzie potrafił myśleć o nikim innym.\nNigdy nie cierpiałem na bezsenność. Świat mógł się walić, a ja tylko nakryłbym sobie głowę poduszką, aby hałas mnie nie obudził. Sytuacja mogła być bardzo kłopotliwa lub niezwykle stresująca, lecz zasypianie zawsze przychodziło mi z łatwością. Miałem wrażenie, że rozmyślałem o moim związku z Asurą całą noc, lecz gdy zamrugałem powiekami przypomniałem sobie, że rzuciłem wszystko w cholerę i najzwyczajniej w świecie poszedłem spać. A miałem na niego czekać. Mieliśmy rozmawiać, szeptać sobie, jak bardzo za sobą tęskniliśmy i tak dalej. Tymczasem nie wywiązałem się ze swojej części zadania. Miałem nadzieję, że demon nie miał mi tego za złe.\nDopiero, gdy próbowałem się przekręcić zauważyłem, że coś przyciskało się do moich pleców. Serce zabiło mi mocniej w piersi, a gdy obejrzałem się przez ramię zalała mnie taka fala czułości, że aż westchnąłem.\nBył tam Asura. Różowe włosy przesłaniały jego twarz, oddychał spokojnie, zaborczo obejmując mnie ramieniem. Zrozumiałem już, dlaczego się obudziłem. Było gorąco. Niesamowity żar bił od drugiego ciała, które stanowczo przytulało mnie do siebie. Nie byłem przyzwyczajony do dzielenia z kimś przestrzeni, dlatego dosyć szybko opuściłem senne marzenia. Z drugiej strony lepszej pobudki nie mogłem sobie wyobrazić.\nDemon westchnął głęboko, a jego uścisk wyraźnie się wzmocnił. Pogładziłem go po silnym, opalonym ramieniu, uśmiechając się do siebie. Asura przekręcił się sennie na plecy, dając mi dość miejsca, abym mógł się obrócić. Położyłem głowę na jego nagiej piersi i pozwoliłem się objąć. Spojrzałem w górę oczekując zaspanego spojrzenia, lecz oczy demona nadal były zamknięte. Nie spał, ale wyraźnie nie miał zamiaru ruszać się z miejsca.\n– Miałem czekać, ale nawet nie zauważyłem, kiedy zasnąłem… – powiedziałem cicho.\nAsura zmarszczył brwi, a po chwili jego powieki uchyliły się. Srebrne oczy przesunęły się po ciemnym suficie, po czym spoczęły na mnie. Demon uśmiechnął się sennie, mrugając kilka razy.\n– Zdziwiłbym się, gdybym zastał cię na nogach – stwierdził. – Wróciłem późno i od razu wskoczyłem do łóżka. Spałeś tak słodko, że nie miałem serca cię budzić… – zagruchał.\n– Kłamiesz – mruknąłem, aby ukryć zakłopotanie. – Nawet nie zwróciłeś na mnie uwagi.\n– A wiesz, że kiedy śpisz drepczesz stopami w miejscu?\nZarumieniłem się i zagrzebałem głębiej pod kołdrą.\n– Ile ty na mnie patrzyłeś?… – wymamrotałem, czując się jak ostatni błazen. Rodzice również opowiadali mi o tym nawyku. Podobno zaczęło się gdzieś na początku podstawówki, ale nie miałem pojęcia, że trwało do tej pory.\n– Wystarczająco długo, by się podniecić, zwalić i zasnąć, niezbyt usatysfakcjonowany.\nZerwałem się z miejsca w akompaniamencie głośnego, uradowanego śmiechu. Patrzyłem na demona z niedowierzaniem to otwierając, to zamykając usta. Nie miałem pojęcia, co należało powiedzieć w takiej chwili. Obrazić się czy uznać to za świetny dowcip? Z drugiej strony… to był Asura. Wszystkie dziwactwa były możliwe tylko ze względu, że to był ON.\n– Nie dąsaj się, niunia! – zawołał, wyciągając ramiona w moim kierunku. – Skoro stanęło na tym, że nie jestem usatysfakcjonowany, może potrafiłbyś coś z tym zrobić, hm?\n– Za taką wulgarność?! – obruszyłem się.\n– Wulgarność! – Asura wzniósł ramiona. – Przepraszam, nie chciałem urazić mojej cnotliwej panienki! Może najpierw zaproponuję poranną herbatkę i pogawędkę w miłym towarzystwie?\n– Będziemy się bzykać, oczywiście.\nSeksualne podteksty jakoś nigdy mnie nie raziły, lecz gdy wypowiadał je Asura, czułem autentyczne zakłopotanie. Przepadło nam już tyle okazji, zawsze ktoś musiał wpaść i zrujnować całą atmosferę. Było to bardzo frustrujące, ale jednocześnie stresowałem się coraz bardziej, kiedy musieliśmy odłożyć nasz pierwszy raz na później. Może to był jakiś pieprzony znak? Może wcale nie powinniśmy iść do łóżka? Jeszcze zanim wplątałem się w tą całą sprawę z demonami i Zolomem miałem problem, aby dać ujście całej żądzy. I ja się dziwiłem, że tak łatwo było mnie uwieść? Każdy dostałby cholery przez to całe wyczekiwanie.\nDemon cały czas wyciągał ku mnie ramiona. Położyłem się z powrotem, opierając głowę na jego piersi. Asura objął mnie mocno, składając delikatny pocałunek na moich włosach. Westchnąłem z zadowoleniem i zamknąłem oczy. Chciałem przez chwilę cieszyć się bliskością drugiej osoby wiedząc, że prędzej czy później ktoś wpadnie do pokoju i nam przeszkodzi w okazywaniu sobie czułości. Chłopak gładził mnie lekko po głowie, oddychając spokojnie.\n– Leto – powiedział nagle. – Kiedy to wymyśliłeś?\n– Nie podoba ci się? – mruknąłem cicho. – Możemy zmienić…\n– Nie, jest w porządku. Po prostu miałem przy sobie dzieciaka przez cały ten czas i nawet nie pomyślałem, że należałoby go jakoś nazwać. Nie miałem okazji, aby o tym pomyśleć.\n– Ja… myślałem o różnych rzeczach… – wyszeptałem, otwierając oczy. Nie chciałem widzieć pod powiekami ponurej kopalni, wielkich wozów, ludzi, których przyprowadzano w nagrodę dla najlepszych pracowników. – Chcieli mnie tam wykończyć… Sześć dni siedziałem w klatce bez jedzenia i wody…\nAsura podniósł się gwałtownie, opierając ciężar ciała na łokciach. Zsunąłem się z jego piersi na pościel, wtulając twarz w miękką poduszkę. Oczy demona lśniły srebrnym blaskiem, a wąska źrenica była ledwie widoczna. Nie potrafiłem się cieszyć, że rozgniewała go moja historia. To było stanowczo za mało. Gdyby wtedy po mnie przyszedł, sytuacja wyglądałaby inaczej.\nNie, skarciłem się w myślach. Dobrze, że go nie było. Lawrence miał wobec niego jakieś plany, chciał go przeciągnąć na swoją stronę. Perspektywa zemsty na Fauście mogłaby zaćmić zdrowy rozsądek. Najlepiej by było, gdyby udało mi się trzymać Asurę z dala od wszystkich spraw związanych z Zolomem. Tak dla pewności.\n– Byłem bezbronny – kontynuowałem przyciszonym głosem. – Kiedy myślałem, że niedługo nastąpi koniec… że umrę… zjawił się sługa Zoloma, Rosa. – Odetchnąłem głośno. – To był podstęp. Lawrence chciał mojej mocy dla siebie, dlatego go wysłał. Zabiłem Rosę. Odebrałem wszystko, co kiedykolwiek mi zabrał. Ciemność przybyła mi z pomocą. Nie była tak imponująca jak ta Fausta, ale udało mi się uciec. Yukalaylau i kilku innych ruszyło moim śladem. Byli w gnieździe pająków, kiedy ja już się stamtąd wydostałem. Poprzez mrok zobaczyłem, że mieli pochodnię… – Przełknąłem głośno ślinę, próbując rozbudzić w sobie wyrzuty sumienia. Bezskutecznie. – Wytrąciłem ją z ręki jakiegoś demona. Pajęczyny spłonęły, a ogień wyssał całe powietrze. Później szukałem drogi na zewnątrz. Znalazłem Sanktuarium, a tam Dreemarę, tego mrocznego elfa, którego wczoraj poznałeś. Inne drowy próbowały go zastraszyć, chcieli go zabić. Następnie zjawił się jakiś Arcydemon. Chcieli, żeby Mara był ich nekromantą, żeby stworzył im armię nieumarłych. Odmówił. Uratowałem go i dowiedziałem się, że szukał zwłok brata, Księcia Sory, aby go wskrzesić. Byłem już słaby i straciłem przytomność. Dreemara wyniósł mnie z Sanktuarium i opiekował się mną przez kilka dni. W końcu trafiliśmy tutaj – zakończyłem. – Mieliśmy iść od razu do Niflheim, ale kiedy Mara powiedział mi, że widział w pobliżu demony, musiałem to sprawdzić. I tak trafiłem na ciebie. – Uśmiechnąłem się lekko, lecz ponury wyraz nadal nie znikał z twarzy Asury. Usiadłem, patrząc na niego w milczeniu. W końcu nie wytrzymałem. – Coś się stało?\nDemon warknął coś pod nosem, zakrywając oczy dłonią. Wyraźnie walczył ze zbliżającym się atakiem gniewu.\n– Nie mogę uwierzyć, że przeszedłeś przez to wszystko sam! – rzucił z frustracją. – Gdyby nie ten cholerny drow, nie musiałbyś… – Asura machnął gwałtownie dłonią. – Żałuję, że przyprowadziłem cię tutaj. Mogłem się spodziewać, że przyjdzie nam zapłacić za grzechy naszych ojców. Nie sądziłem jednak, że to nastąpi tak szybko…\nMiał rację. W Nowym Jorku wpływ Zoloma był znacznie mniejszy. Wystarczyło, że postawiliśmy stopy w Starym Midgard, a znaleźliśmy się w centrum najniebezpieczniejszych wydarzeń. Za dużo było tego wszystkiego.\n– Ciebie ściga Zolom, a mnie Faust – odezwał się po chwili. – Jeżeli mamy przebrnąć przez to wszystko razem, musimy się wzajemnie osłaniać – westchnął. – Jak dużo potrafisz, niunia?\n– Potrafię obserwować i podsłuchiwać z każdego miejsca, w którym jest cień – przyznałem. – Mogę poruszać ciemnością, aż do granicy światła. Mogę wysłać przed siebie zwiadowców. Mogę… – urwałem, tknięty nagłą myślą. – Mam chowańca.\nAsura wytrzeszczył oczy, poruszając bezgłośnie wargami. Poczułem rozpierającą mnie dumę. Umiejętności klanu Valente chyba nie robiły na nim wrażenia, ale to, że ja, właśnie ja, miałem osobistą bestię z Otchłani, musiało nim wstrząsnąć.\n– Spotkałem ją, gdy poszedłem za Yukalaylau. Nie pytaj mnie, nie mam pojęcia, dlaczego wylądowałem w kopalni razem z nim, a ty z Leila’hem wyszliście gdzie indziej. Mój chowaniec jest behemotem, nazwałem ją Shade.\n– Ją? – powtórzył Asura, powoli otrząsając się z szoku. – Skąd wiesz, że to ona?\n– Miała damski głos. Rozmawiała ze mną.\n– Ach… Więc rozmawiasz z czymś, czego nie widać?\n– Nie rób ze mnie wariata! – obruszyłem się. – Sama zaproponowała mi pomoc. Gdyby nie ona, utknąłbym na wieczność w Otchłani.\n– Myślę, że jakoś można wykorzystać ten twój dodatkowy atut… – powiedział z namysłem Asura. – Ani słowa pozostałym, jasne? Im mniej wiedzą, tym lepiej.\n– Nie ufasz im?…\nGewura parsknął śmiechem, odrzucając kołdrę na bok. Wyplątał się z pościeli i podszedł do pobliskiego krzesła, na którym zostawił ubranie. Przełknąłem ślinę, bezczelnie przyglądając się jego plecom, twardym udom oraz ukrytym pod materiałem bielizny pośladkom. Chłonąłem ten widok, dopóki nie odwrócił się w moją stronę, trzymając w ręku spodnie. Już wtedy ciężko było mi oderwać wzrok od jego krocza. To musiałem przyznać, zawartość jego gaci mocno pobudzała wyobraźnię.\n– Natiel nauczył mnie tego i owego o demonach – stwierdził Asura, ubierając się niespiesznie. – Wiem, że jeśli trafi im się lepsza oferta, porzucą mnie. Teraz są zainteresowani, bo jestem ostatnim przedstawicielem klanu. Pomagają mi, bo zżera ich ciekawość, czego też może dokonać potomek Cleo. Tylko Mirara jest szczery w tym, co robi.\n– Nie lubię go… – przyznałem niechętnie. – To taki… intrygant.\n– Możemy mu zaufać. Był na miejscu i posiada informacje z pierwszej ręki.\n– Tak myślisz? Jaką mamy pewność, że niczego sobie nie podkoloruje?\n– Wyobrażasz sobie, że można w jakikolwiek sposób ubarwić to wszystko, czego dokonał Faust? Wątpię. Jest popieprzony w każdym calu.\nNie mogłem się z tym nie zgodzić. Wybicie mrocznych elfów, zdobycie władzy nad demonami, prześladowanie rodzin i znajomych zdrajców… To cud, że wcześniej nie sprzątnął Tefros z powierzchni ziemi. Rozumiałem strach, który żywiły do niego demony, ale wielu z nich przecież szanowała Fausta. Za co? Za jego siłę? Dobre relacje z bogiem? Za krótko byłem w tym świecie, aby zrozumieć pobudki większości istot.\nNie czułem się jakoś szczególnie wypoczęty, ale leżenie w łóżku również nie było najlepszym pomysłem. Ubrałem się, niezadowolony, że nie mogłem wcześniej wziąć kąpieli. Coraz bardziej przeszkadzał mi brak podstawowych urządzeń. Gdzie bieżąca woda? Ogrzewanie? Elektryczność? Aby gdziekolwiek dotrzeć musieliśmy zdzierać podeszwy, albo podróżować w towarzystwie brudnych, śmierdzących koni. Postanowiłem, że moja stopa już nigdy nie postanie w Otchłani. Wolałem doczołgać się do celu, niż przemierzyć kawałek pustyni, po której biegały niebezpieczne potwory.\nAsura jakby czytał mi w myślach. Skończył się stroić i oparł się plecami o ścianę, przyglądając mi się z zastanowieniem.\n– Musimy nauczyć cię latać – stwierdził po chwili. – W ten sposób podróż minie znacznie przyjemniej.\n– Latać? – powtórzyłem, śmiejąc się nerwowo. – Nie jestem aż takim debilem. Znam podstawowe prawa fizyki. To niemożliwe.\n– Wydawało mi się, że wspominałeś coś o podróży do Tefros w ramionach swego lalusiowatego kochasia…\n– To było, co innego! – warknąłem. – Myślałem, że wyzionę ducha ze strachu!\n– Ja już latałem. To jedna z najlepszych rzeczy, która może spotkać demona.\n– No nie wiem… Nawet nie mam skrzydeł…\nBogowie, ależ to kretyńsko brzmiało. Nie mam skrzydeł. Nikt normalny ich nie ma!\n– Tym zajmiemy się później. – Asura mrugnął do mnie zaczepnie. – Najpierw podstawy. Mirara jest w tym całkiem dobry.\n– Mirara? – jęknąłem. – Dlaczego właśnie on?\n– Spokojnie. Jeśli będziesz spadał, złapię cię w locie.\n– Teraz to naprawdę mnie uspokoiłeś – mruknąłem ponuro.\nAsura skinął głową na drzwi i ruszył przodem. Podreptałem za nim, zapinając koszulę. Dziwacznie czułem się w tych staroświeckich, lnianych ubraniach. Brzydko pachniały, miały okropny krój i chociaż mogły należeć do kogoś zamożnego, nie ubrałbym w to nawet własnego dziadka. Demony powinny nosić się z klasą i robili to wszyscy prócz mnie. Idąc wąską uliczką do centrum niewielkiej wioski mogłem napatrzeć się na nich do woli. Przylegające do ciała spodnie z miękkiej, wyprawionej, wysokiej jakości skóry. Wysokie buty. Podszyte czarnym aksamitem płaszcze. Biżuteria lśniąca na palcach, przegubach i w uszach. Wypadałem przy nich wszystkich jak ostatni nędzarz z piździwólki.\nTeraz, w świetle dnia, wzbudzałem niemniejsze zainteresowanie, niż Asura. Arcydemony przyglądały mi się bez skrępowania, rozstawione na środku placu w małych grupkach. Dostrzegłem wśród nich kobietę, którą wczoraj tak ostro potraktowałem. Kiedy emocje opadły, zrobiło mi się naprawdę głupio, ale byłem zbyt uparty, aby podejść i wyciągnąć rękę na zgodę. Zgryzota będzie męczyła mnie jeszcze przez miesiąc, ale co tam. W końcu o niej zapomnę.\nAsura witał się ze znajomymi krótkim uniesieniem dłoni. Jeszcze mnie nikomu nie przedstawił, więc wlepiałem wzrok w ziemię, żeby uniknąć niekomfortowych sytuacji. Zauważyłem, że demon prowadził mnie do miejsca przy wygaszonym ognisku, gdzie stał Mirara. Całkiem sam, milczący, jakby towarzystwo odepchnęło go od siebie. Cóż, nie zdziwiło mnie to szczególnie mocno. Był zwykłym, nierzucającym się w oczy demonem. Czego tak wpływowe paniska jak reszta mogły od niego chcieć?\n– Jak dzieciak? – zapytał na wstępie Asura. Mężczyźni uścisnęli sobie dłonie. – Rozmawiałeś z tą tępą suką?\n– Nie widzisz jak na mnie łypie spode łba? – mruknął Mirara, wykrzywiając wargi. – Nie interesuje się nim w najmniejszym stopniu.\n– O kim mówicie? – odezwałem się, zerkając na Asurę.\n– Tamta demonica – rzekł mężczyzna, wskazując kobietę, z którą wczoraj miałem sprzeczkę – to córka Lazaira. Chcieliśmy z Asurą, aby na jakiś czas zajęła się bratem. Bezskutecznie. – Mirara wzruszył ramionami. – Twierdzi, że rodzina już dawno przestała ją interesować.\n– Głupia pizda!… – warknął Asura pod nosem. – Dobrze, że przynajmniej się określiła. Postanowiłem, że zatrzymamy się na dłużej w Niflheim…\n– Chcę zobaczyć Lidera – wypalił od razu Mirara, jakby spotkanie mojego ojca było czymś w rodzaju najlepszej atrakcji w wesołym miasteczku.\nGewura wzniósł oczu ku niebu, ale nie skomentował tego.\n– Na miejscu zdecydujemy, co zrobić z Leto – dokończył. – Przedtem chciałbym, abyś nauczył moją niunię latać.\nMirara przeniósł na mnie niechętne spojrzenie. Wcale nie patrzyłem na niego cieplej, niż dotychczas.\n– Jeszcze nie umiesz? – zapytał z pogardą. – Ile ty masz lat?\n– Nie minął jeszcze rok, od kiedy poznałem pierwszego demona – odparłem chłodno. – Moi rodzice nie potrafią latać, jak się zapewne domyślasz.\n– Naucz go podstaw – podsunął Asura. – Tylko nie za długo, chciałbym wkrótce ruszać.\n– Zrobię, co w mojej mocy – odparł Mirara.\n– Dobra, idę zajrzeć do dzieciaka, a później pomęczę trochę tego mrocznego elfa. Może uda mi się wydusić z niego jakieś informacje.\nGewura spojrzał na mnie kątem oka, a kiedy nie wyraziłem najmniejszego sprzeciwu, oddalił się. Patrzyłem za nim przez chwilę, próbując obudzić w sobie współczucie dla zdrajcy. Nic z tego. Żadnych emocji, nadziei, że może zaszła jakaś pomyłka. Po tym, co spotkało mnie w kopalni nie potrafiłem wykrzesać z siebie nawet odrobiny cieplejszych uczuć. Wszyscy mogli być zdrajcami na usługach Zoloma. Jakby się dobrze zastanowić, spośród poznanych dotąd, potężnych istot, najbardziej wierzyłem Marze. Został naznaczony przez Amnodiela i gorliwie pełnił służbę rozkochanego wyznawcy. Nie był może ideałem, jego docinki bywały irytujące, ale wiedziałem, że mógł nas połączyć wspólny cel. To z kolei przerodziłoby się w przyjaźń. Bezpieczną, ciepłą, kiedy nie musiałbym oglądać się przez ramię w obawie przed nadciągającym, niespodziewanym ciosem w plecy.\nPorzuciłem rozmyślania i niechętnie stanąłem przed Mirarą. W świetle dnia chroniła mnie jedynie pozycja Asury. To było tak cholernie niesprawiedliwe, że nie mogłem korzystać z mocy Amnodiela w dowolnym momencie. Tylko mrok. Tylko ciemność. Co za beznadziejna umiejętność.\n– Zaczynamy – zadecydował Mirara, rozkładając ramiona. – Jak widzisz, otacza nas piękny świat. Kolorowy i kuszący. Pulsuje żywą energią mieszkających tu istot. Kiedy nasz Pan powołał nas do życia, kierował się przede wszystkim naszym przetrwaniem. Mieliśmy stać się ucieleśnieniem ludzkich fantazji i koszmarów zarazem. Emanujące z żywych istot uczucia, takie jak strach, radość, szczęście i smutek pozwalają nam dostrzec głębię świata. Widzimy ją jako kolory, po których szybujemy niczym ptaki. Jak widzisz, bez ludzi…\nPatrzyłem na Mirarę, unosząc sceptycznie jedną brew. Mężczyzna najwyraźniej wczuł się w rolę wykładowcy, gdyż przestał zwracać na mnie uwagę. Jego głos i głębokie wywody o świecie zainteresowały pobliskie Arcydemony. Z jednego zrobiło się aż pięciu słuchaczy. Skrzyżowałem ręce za plecami, oglądając ze znudzeniem niebo i ziemię, trawę i drzewa, ale poetyckie opisy Mirary nie przemawiały do mnie. Co innego odczuwali wyrośnięci pseudo-uczniowie. Kiwali głowami, potakiwali, wzdychali i rozglądali się z rozczuleniem wokół. Co za okropna szopka. Nie chciałem być jednak niewdzięczny. Mężczyzna w końcu poświęcił mi swój czas. Łaskawie postanowiłem, że pozwolę mu skończyć wykład.\n– … poruszamy się więc po strumieniu, na jego łagodnych falach – produkował się dalej Mirara – opływając w czerwieni żądzy, zieleni zazdrości, fiolecie podstępu… To wszystko nasz Pan stworzył wyłącznie dla nas! Tak więc… Słuchasz mnie w ogóle?! – warknął demon, kiedy akurat zakrywałem usta, aby powstrzymać ziewanie. – Skup się!\n– Dobra, dobra! – zgodziłem się. – Już, moment. Spróbuję to sobie jeszcze raz wyobrazić.\n– Jakie „wyobrazić”, do diabła?! Patrz przed siebie, ośle! Opowiadam ci o tym, w czym żyjesz!\n– Świetnie, widzę! – podniosłem głos. – Kolorki, tak, fajnie. Zielona trawka, brązowe drzewka, czerwone grzybki, łapię!\nMirara cofnął się, patrząc na mnie jak na ostatniego kretyna. Rozejrzałem się i zauważyłem, że zgromadzeni słuchacze zaszczycali mnie podobnymi spojrzeniami. Zarumieniłem się, kołysząc się nerwowo na piętach. Czułem się, jakby nauczyciel przyłapał mnie na rysowaniu zbereźnych rzeczy na ostatniej kartce w zeszycie. To zniesmaczenie, pogarda i krążące pod kopułą pytanie: „czy on jest do reszty pojebany?”.\nOdchrząknąłem, próbując podziać gdzieś wzrok. Panowała tak ciężka i przytłaczająca cisza, że czym prędzej chciałem polecieć do Asury, aby napłakać mu, jak oni wszyscy mi dokuczali. I to teraz, natychmiast, zanim do Gewury dotrze wiadomość, że umawiał się z półgłówkiem.\n– Postawiłeś sobie za punkt honoru, aby mnie wkurwić, czy może rzeczywiście jesteś takim idiotą?… – wysyczał Mirara, pochylając się. Cofnąłem się zapobiegawczo. – Sterczę tutaj tłumacząc ci rzeczy, o których wie każdy pięciolatek. Jesteś aż tak ograniczony?\n– Nie jestem idiotą! – warknąłem buntowniczo. – Masz pretensje do mnie, a może nauczyłbyś się lepiej tłumaczyć? To by pomogło, nie sądzisz?\n– Co tu jest do tłumaczenia?! – zdenerwował się mężczyzna. – Otwórz oczy, gamoniu, i zobacz to, o czym mówię!\n– Ja tu niczego nie widzę!\n– Nie wierzę, że jesteś aż taki głupi! – Mirara uniósł ręce ku niebu. – Bogowie, w której żałosnej kolejce stał ten dzieciak, kiedy obdarzaliście inne demony intelektem?!\n– Na pewno nie tam, gdzie rozdawali tchórzostwo! – krzyknąłem. – Widziałem, że odganiałeś stamtąd wszystkich konkurentów, aby najbardziej się nachapać!\n– Nazywasz mnie tchórzem, szczeniaku?!\n– Hej, teraz zgaduję! W kolejce do dobrego słuchu też nie stałeś, prawda?!\nTwarz Mirary poczerwieniała, jego źrenice zwęziły się. Mamrotał coś pod nosem, a jego prawa dłoń zaczęła emanować światłem. Cofnąłem się, zaskoczony. Nie spodziewałem się, że będzie próbował mnie zaatakować. Skupiłem się z całych sił, aby przywołać do siebie ciemność. Bezskutecznie. Mrok nie odpowiadał, gdzieś w ciemnym lesie kotłowała się mroczna energia, ale była za daleko, żeby mi pomóc. Miałem tylko jedną szansę, aby odciągnąć Mirarę od jego postanowienia.\n– Dobra, jak chcesz! – zawołałem głośno, opuszczając gwałtownie ramiona. – Nie widzę kolorów! Zadowolony?!\nOczy demona otworzyły się szeroko. Przez zgromadzonych przeszedł szmer. Zerkałem ukradkiem na obce twarze, próbując odgadnąć emocje, jakie wywołało moje wyznanie. Czy to było coś złego? Arcydemony wyglądały na równie zaskoczone, co sam Mirara.\nMężczyzna wyprostował się powoli, przerywając zaklęcie. Przypatrywał mi się z taką intensywnością, że poczułem palące rumieńce na policzkach. Przez długi czas wszyscy milczeli, trawiąc nową informację. Miałem wrażenie, jakbym właśnie czekał na osąd po jakimś karygodnym przestępstwie.\n– Nie widzisz?… – upewnił się Mirara z niedowierzaniem. – Zupełnie nic?…\n– Żadnej aury, żadnego strumienia, czy jak tam to nazywasz – powiedziałem z ciężkim sercem. – To chyba znaczy… że nie polecę?…\nMirara uniósł głowę, przyglądając się pozostałym. W ich oczach ujrzałem coś dziwnego. Ból, współczucie, zawód. Jakbym właśnie pogrzebał nadzieję, którą we mnie pokładali. Ale skąd ta tajemniczość?\n– Mogłem się tego domyślić – westchnął Mirara. – I tak, bez kolorów nie polecisz.\nSpuściłem głowę, czując ogromny zawód. Dziwne. Chwilę wcześniej tak bałem się latania, że chciałem odwlec naukę najbardziej, jak się dało. Teraz, gdy okazało się, że w moim przypadku szybowanie w przestworzach było niemożliwe czułem… żal. Jakbym był wybrakowany. Gorszy od innych. Nigdy nawet nie spróbuję rozłożyć skrzydeł, nie wspominając już o użyciu ich. Dlaczego odpowiedź Mirary musiała zabrzmieć jak cholerny wyrok?!\n– I… nic się nie da zrobić?… – zapytałem cicho, całkowicie zapominając o niedawnej sprzeczce.\n– Być może się da, ale to już nie moja kwestia – odparł Mirara. Podniosłem głowę, lecz w spojrzeniu mężczyzny nie czaiła się kpina czy zawiść. Był tam wyraźny smutek. – Wszystkie demony widzą kolory. W historii zdarzył się tylko jeden incydent, kiedy demon musiał patrzeć z dołu na swoich szybujących przyjaciół.\n– Kto? – szepnąłem. – Kiedy?…\nMirara westchnął, po czym znów spojrzał na mnie udręczonym wzrokiem.\n– Faust – odparł. – Był pierwszym demonem, który nie potrafił latać.\nTa informacja zdumiała mnie bardziej niż wszystko, co do tej pory usłyszałem. Nie potrafiłem wyobrazić sobie Fausta, tego potężnego Arcydemona, który siedział samotnie na ławce i ze smutkiem patrzył w niebo, po którym śmigali jego przyjaciele. Czy czuł się odrzucony i gorszy od innych? Zmierzając z Cainem do Tefros widziałem, ile radości czerpały demony wzbijając się w przestworza, nurkując ku ziemi i wzlatując tuż przy niej w górę. Ich radosne okrzyki, śmiech, więź, której nie poczuliby stąpając po stałym gruncie. Pierwszy raz zacząłem żywić do prawdziwego ojca coś na wzór współczucia, kiedy przed moimi oczami stanął inny obraz.\nFaust na tle mroku. Jego wielkie, czarne skrzydła i ciemność spływająca kaskadami z nieba wprost na ziemię. W żaden sposób nie mogłem pogodzić ze sobą tych dwóch, sprzecznych obrazów.\n– Skoro Faust nie potrafił latać… – zacząłem z namysłem. – Jakim cudem ujrzałem go na niebie, kiedy atakował Tefros?\n– Pytasz mnie, w jaki sposób używa swoich cienistych skrzydeł? – mruknął Mirara. – Nie mam pojęcia. To wiedza, którą zna wyłącznie Faust. Dlatego wspomniałem, że może istnieć szansa, abyś nauczył się latać – przypomniał. – Ale z tym musisz zwrócić się wyłącznie do niego.\nAch, czyli jednak nie ma szans, abym wzbił się w niebiosa. Świetnie.\n– Obydwaj wiemy, że tego nie zrobię – odparłem z głośnym westchnieniem. – Sam odkryję, w jaki sposób mu się udało, albo po prostu znajdę inny sposób na sprawniejsze poruszanie się.\n– Otchłań? – zasugerował demon.\n– W życiu! Wolę zostać wiecznym pielgrzymem, niż przełazić przez tą pustynię pełną wypaczonych stworów!\nMirara rozłożył bezradnie ramiona. Arcydemony rozeszły się w swoje strony, zostawiając nas samych. Nie miałem już powodu, aby dłużej przebywać w towarzystwie nielubianego demona, więc rozejrzałem się po wiosce w poszukiwaniu Asury. Zgadywałem, że musiał pójść do niewielkiego domku, przy którego drzwiach stali strażnicy. Warto sprawdzić, czy po interwencji Gewury Leila’h jeszcze oddychał.\nJak się okazało, na granicy Niflheim demony starały się nie rzucać za bardzo w oczy. Podróżowali w dość banalny sposób, udając grupę uchodźców przemierzających świat. Ich mały tabor składał się z czterech wozów mieszkalnych i jednej bryczki. Na czas jazdy towarzysze narzucali na siebie zwyczajne, brązowe opończe. Mimo stosownego kamuflażu coś w wyglądzie istot nie pozwalało mi oderwać od nich wzroku. Na pewno nie przypominali standardowych podróżnych czy ubogiej trupy, ale – jak wyjaśnił Gewura – uwaga pobliskich miast i wiosek była skupiona na powrocie Lidera, dlatego też ich podróż przebiegała jak dotąd spokojnie.\nWsiadłem do powozu dopiero, gdy upewniłem się, że był on w miarę bezpieczny i nie czaiły się w nim jakieś ośmionogie potwory. Ta krótka wizyta w podziemiach chyba na zawsze odznaczyła na mnie swe piętno. Czułem się zagrożony nawet, kiedy w zasięgu mojego wzroku pojawiła się mała pajęczyna. Najbardziej obawiałem się, że wpadnę w histerię przy pozostałych towarzyszach, co sprowadziłoby mnie na sam dół hierarchii, nawet dalej, niż obecnie był Leila’h. Miałem jednak swojego obrońcę i liczyłem, iż to wystarczy.\nSiedziałem jak na szpilkach, czekając aż powóz ruszy. Próbowałem zabić czas oglądając skromne wyposażenie wnętrza. Moje spojrzenie, co raz padało na cień pod niskim stolikiem, skąpane w mroku kąty, czy zakurzoną podłogą przy skrzyni. W każdym z tych miejsc mogło czaić się niebezpieczeństwo. Dopóki nie wróci Asura, czułem się całkowicie bezbronny, chociaż lekki półmrok potrafiłby użyczyć mi swej mocy.\nSkrzypnęły drzwi. Poderwałem się z prowizorycznego posłania, widząc wchodzącego do środka Gewurę. Nie był jednak sam. W jego ramionach spoczywało zawiniątko, wydające z siebie ciche, niezadowolone dźwięki. Oniemiałem na widok małego demona, czując ogarniające mnie wzruszenie. Asura uśmiechnął się lekko, zamykając drzwi. Podszedł do mnie i wyciągnął w moją stronę ręce, na których spoczywał mały Leto. Wziąłem dziecko w ramiona, przytulając je do piersi. Bursztynowe oczy chłopca były szeroko otwarte, a jego spojrzenie rozumne. Patrzył na mnie z zainteresowaniem, wyciągając małe rączki. Pochyliłem głowę i zaśmiałem się cicho, gdy te słodkie dłonie zaczęły dotykać mojej twarzy. Ogarnęło mnie tak wielkie rozczulenie, że bez wahania złożyłem ciepły pocałunek na jasnych, prawie białych włoskach dziecka.\n– Chyba cię poznaje – powiedział Asura tuż przy moim uchu. Uśmiechnąłem się szerzej, opierając się plecami o jego pierś. Silne ramiona objęły mnie w pasie, a jego gładki policzek otarł się o mój. Spojrzałem na demona z zachwytem, aż drżąc od niepowstrzymywanego szczęścia. – Pomyślałem, że chciałbyś go zobaczyć.\n– Urósł – stwierdziłem, kołysząc dziecko w ramionach. – Jest ciężki! – zaśmiałem się.\n– Pilnowałem, żeby niczego mu nie brakowało. Ciągle marudził i potrafił ryczeć przez pół nocy. Myślałem, że dostanę pierdolca! – prychnął.\n– Teraz jest spokojny – zauważyłem.\nDemon zamruczał przy moim uchu, mocniej mnie obejmując.\n– Wróciła jego mamusia… – zagruchał. – Musiał za tobą tęsknić.\n– Wtedy, w tej kopalni… – wyszeptałem, patrząc w błyszczące oczy Leto z rozczuleniem. – Myślałem, że już nigdy go nie zobaczę… Głupie, nie? – zaśmiałem się nerwowo. – To przecież nie jest dla mnie żadna rodzina, a tak bardzo przywykłem do jego ciężaru na rękach, że sama świadomość… to rozdzielenie… – mamrotałem nieskładnie. – Gdyby Lazair żył, gdyby jego córka jednak zmieniła zdanie, ja… – Spojrzałem z bólem na Asurę. – Ja nie chcę go oddawać… – wyszeptałem. Przełknąłem głośno ślinę widząc jego oszołomione spojrzenie. – Chcę, żeby został ze mną…\n– Niunia… – szepnął z bólem demon, gładząc mnie po policzku. Potrząsnąłem głową raptownie.\n– Tata Shun mnie adoptował!… – powiedziałem szybko. – A tata Testament był nawet młodszy ode mnie, kiedy się urodziłem. Skoro im się udało, dlaczego…\n– Niunia… – Asura chwycił mnie za ramiona i powoli obrócił przodem do siebie. Patrzyłem w dół, walcząc z rosnącym żalem. Nie chciałem dopuszczać do siebie głosu rozsądku. To przecież nie była zwykła chęć posiadania, czy Gewura o tym nie wiedział? – W naszej sytuacji… to nie jest najlepszy pomysł. Mamy wielu wrogów. Żadnego domu. Klan de Cerna musi się dowiedzieć, że rodzice Leto nie żyją. Nie możemy przywłaszczyć sobie cudzego dziecka, ot tak!\nNie możemy. Czułem tak ogromny żal, że miałem ochotę zalać się łzami. Doszedł do tego fakt, że Asura wyraził się w liczbie mnogiej. Jakby nie brał pod uwagę, że wychowam chłopca sam. On również chciał przy tym być. A może powiedział to tylko dlatego, aby podnieść mnie na duchu? Jeśli takie były jego zamiary, poniósł sromotną porażkę.\nCzułem, jak do oczu napływają mi łzy. Spojrzałem w dół, na Leto, który nieświadomy całej rozmowy, patrzył na mnie z tak wielkim zainteresowaniem, że coś mocno ścisnęło mnie za serce. Miałem przecież rodziców. Na pewno by mnie zrozumieli. Całą sytuację. Lazair nie żył, a ja tak przyzwyczaiłem się do dziecka, że nie mógłbym patrzeć, jak ktoś inny trzymał go w ramionach. Ale jeśli ojcowie uznaliby, że to tylko głupi kaprys? Jak posiadanie szczeniaczka czy małego kotka? Asura na pewno myślał właśnie w takich kategoriach. Nie potrafiłem zatroszczyć się o siebie, a jeszcze dziecko? Daleko mi było do mężczyzny, a do odpowiedzialnego rodzica tym bardziej.\nZ gardła Leto wydobył się piskliwy dźwięk, który za parę lat będzie można nazwać śmiechem. Cieszył się, wyciągał rączki w stronę mojej twarzy i wyraźnie był zadowolony z mojego towarzystwa. Jak mógłbym oddać go komuś obcemu?\nPrzełknąłem ślinę i otarłem łzy rękawem. Ciężkie dłonie Asury wciąż spoczywały na moich ramionach, a kiedy podniosłem na niego wzrok, w oczach demona ujrzałem wyłącznie głęboki ból.\n– Nie oddam go – powiedziałem twardo. Gewura zamrugał. – Nadałem mu imię. Lazair powierzył nam opiekę nad Leto, a poza tym… – Spojrzałem na chłopca w moich ramionach, znów czując ogromne rozczulenie. – I tak będzie ciężko, nie tylko mi. Zrobi się rozłam. Część demonów zostanie przy Fauście, a inni przyłączą się do ciebie. Co za różnica, kto zajmie się wychowaniem Leto? – mruknąłem rozgoryczony.\n– Faust zabił Lazaira – zauważył Asura. – Myślisz, że powstrzymasz Leto przed dokonaniem zemsty? Myślisz, że będzie zadowolony, kiedy dowie się, że przygarnął go syn mordercy prawdziwego ojca? Choćby z tego powodu ktoś inny powinien się nim zająć!\n– Dlaczego od razu zakładasz, że to dziecko stanie się moim wrogiem?! – zawołałem oburzony. Powóz ruszył, a ja zachwiałem się lekko. Asura przytrzymał mnie asekuracyjnie.\n– Nie będzie was łączyła żadna więź, Ramza – przypomniał Gewura. – To demon! Myślisz, że zawaha się choć przez chwilę?\n– A czy ja pragnę śmierci taty Shuna? Nie! Wychował mnie, kochał przez całe życie! Prędzej sam poderżnąłbym sobie gardło!\n– To co innego!… – warknął z rozdrażnieniem Asura. – Pan Kodai jest człowiekiem, a ty…\n– Demonem! – zawołałem ze złością. – Tak! I co z tego? Uważam, że rodzice dobrze mnie wychowali! Nie wpajali żadnych bzdur o klanie, sile i wiecznej chwale! Zawdzięczam im to, że nie stałem się potworem takim samym jak Faust! To zależy od podejścia! – powiedziałem błagalnie. – Byłem jedynakiem, dostawałem wszystko, czego pragnąłem, a jednak liczyły się dla mnie inne wartości! Nie wyrosłem na pieprzonego egoistę, który patrzy tylko na siebie! Zrozum! – Spojrzałem na demona z desperacją. – Proszę, Asura!\nGewura westchnął, uciekając spojrzeniem w bok. Wyraźnie bił się z myślami. Nie wiedziałem, czy moje argumenty podziałały na niego w jakikolwiek sposób, ale nie zamierzałem się poddawać. To dziecko było niewinne, nie miało wpływu na to, co działo się wśród demonów. Nie rozumiał nienawiści, gniewu, niczego. Zanim urośnie, zanim obudzą się w nim wrodzone zdolności, może uda się zakończyć konflikt z Faustem. To nie była żadna pieprzona wojna tylko widzimisię jednego klanu i jego popleczników.\nAsura zdjął dłonie z moich ramion i odsunął się z głośnym westchnieniem. Nie potrafiłem stwierdzić, po jakich trajektoriach szybował jego tok myślenia. Był przywiązany do Leto i również chciał go zatrzymać? Czy może walczył z ulegnięciem mojemu kaprysowi? Jak mogłem mu udowodnić, że myślałem całkiem poważnie? To nie on siedział przez sześć dni w pieprzonej kopalni. To nie on zastanawiał się, czy choć raz przyjdzie mu poczuć na twarzy promienie słońca. Wzięcie na siebie tak wielkiej odpowiedzialności, jaką było wychowanie dziecka, liczyłaby się z wieloma ograniczeniami i wyrzeczeniami. Wszystkie decyzje musiałyby mieć na celu dobro Leto. Siedzenie w czterech ścianach, gdyby chłopiec zachorował. Nieustanna opieka nad nim. Odłożenie na bok przyjemności, takich jak wychodzenie do pubu z przyjaciółmi, czy wracanie najebanym z jakiejś imprezy. To wszystko oznaczało utratę młodości, ale byliśmy przecież długowieczni, do diabła! Jeśli nie jutro, to za sto lat wzięlibyśmy udział w najhuczniejszym przyjęciu w historii tego świata. Nie chciałem, aby to małe, bezbronne stworzenie stało się w przyszłości żądnym krwi potworem. Tak z pewnością by się stało, gdybym oddał go jakiejś innej rodzinie z klanu de Cerna.\nGewura ponownie westchnął, masując skroń dwoma palcami. Spojrzał w brudne od przydrożnego pyłu okienko, po czym jego wzrok zatrzymał się na mnie. Poważny, niemal zimny, bez najmniejszej drobinki ciepła. Przycisnąłem Leto mocniej do piersi, czekając na decyzję.\n– To wcale nie jest tak proste, jak ci się wydaje – powiedział ponuro. – Klan de Cerna i tak musi dowiedzieć się o śmierci Lazaira i jego żony. Musi wiedzieć, że siostra Leto nie weźmie go do siebie.\n– Co wtedy?… – zapytałem cicho, z rosnącym napięciem.\n– Prawdopodobnie zdecydują, że dziecko należy do nich. Cała wdzięczność klanu za ocalenie syna Lazaira pójdzie się pieprzyć, jeśli nie oddamy im Leto.\n– Załóżmy, że nie oddamy… – powiedziałem powoli. – Czy to będzie oznaczać, że…\n– Zaczniemy się tłuc – dokończył Asura, wzruszając swobodnie ramionami. – Prawdopodobnie Valente i de Cerna połączą siły, a to będzie troszkę kłopotliwe.\n– Ja też jestem Valente – przypomniałem ponuro. – Faust nie wystąpi przeciwko mnie.\n– Jesteś pewien? – zadrwił Asura.\n– Choćbym się bronił przed tym z całych sił, to ja jestem jego pierwszym synem. Odziedziczyłem po nim moc, największy skarb jego rodu. Myślisz, że tak po prostu postawi nade mną krzyżyk? Wątpię.\n– W każdym razie… – Asura wsunął dłonie w kieszenie. – Lepiej, żeby nie było cię w pobliżu, kiedy przekażę de Cerna „radosną” wiadomość. Mirara był ich dobrym przyjacielem, ale nie wiem czyją stronę zajmie w tym sporze.\n– Czyli… zgadzasz się? – zapytałem, czując poszerzający się uśmiech.\n– A mam wyjście?! – fuknął demon. – Poza tym to dobra okazja do wzmocnienia pozycji mojego klanu. – Wzruszył ramionami, po czym podszedł do derki i opadł na nią ciężko. – Mam powód, aby wszcząć małą wojenkę.\nPowstrzymałem się od pociągnięcia tej rozmowy dalej. Odwróciłem się tyłem do Asury pod pretekstem małego spaceru z dzieckiem po powozie. Wciąż dręczyły mnie słowa Lawrence, że powstrzymywałem Gewurę od pewnych posunięć. Chciałem zatrzymać przy sobie Leto, lecz wiązało się to z pewnymi konsekwencjami ze strony jego klanu. Przystając na moją prośbę, Asura znalazł sobie dobry powód, aby zrobić rozróbę.\nChociaż może ten jeden raz nie pociągnie za sobą więcej kłopotów? – myślałem, przechadzając się po rozkołysanym wozie. – Nie musi przecież nikogo zabijać.\nPrawie zaśmiałem się na głos, gdy dotarło do mnie, jak bardzo byłem naiwny. Jeśli Asura wygra, spróbuje znów wdać się z kimś w spór. Może nie od razu, może po roku, dwóch. Poczuje się silny, niezależny, bez bata nad głową. I będzie postępował tak jak demony, tak jak sam Faust. Jest zagrożenie? Bezwzględna likwidacja. Kaprys? To samo. Jeszcze w Nowym Jorku Gewura wdawał się w bójki lub sam je prowokował, gdy za bardzo się nudził. Aż bałem się myśleć, co się stanie, kiedy rzeczywiście przyłączą się do niego inne demony podziwiające jego potęgę.\nSpojrzałem na Asurę kątem oka, czując rosnący ból w ramionach. Leto naprawdę zrobił się ciężki, a ja jeszcze nie odzyskałem sił po tej męczarni w kopalni. Gewura rozciągnął się na derce, przewracając ze znudzeniem stronice jakiejś książki. Najwyraźniej faza głębokiego zainteresowanie Starym Midgard już dawno u niego minęła. Ja sam nie przepadałem za czytaniem, ale co takiego wspaniałego mogło znajdować się w woluminach w tym przedziwnym świecie?\n– Co czytasz? – zapytałem ciepło.\nNajwyższy czas znaleźć nasze wspólne zainteresowania. Związek oparty na samym pożądaniu nie pociągnąłby długo.\nAsura westchnął i rzucił opasły tom na koc. Położył głowę na poduszce i skinął na mnie ręką. Usiadłem przy jego boku, kładąc dziecko na kolanach. Jak te wszystkie baby to znosiły? Jak tata dał sobie radę? Podobno nie raz musiał mnie nosić przez pół nocy, kiedy darłem ryja bez najmniejszego powodu.\n– Jakieś legendy z północy – mruknął Gewura, gładząc mnie delikatnie po ramieniu. – W sumie nic ciekawego. Napisane ręką człowieka bez wyobraźni.\n– Jest coś o nas? – zainteresowałem się. – O demonach, znaczy.\n– Nic interesującego, naprawdę. Zabobony o tym, jak ludzie wypędzali nas z wiosek. Dobrze, że wciąż wierzą w takie rzeczy… – westchnął z rozmarzonym uśmiechem. – Pewnie poczuliby się urażeni, gdyby się dowiedzieli, że nie możemy poświęcać całego dnia na wybijanie wieśniaków.\n– Czemu? – zapytałem cicho, niby obojętnie.\n– Szkoła – odparł Asura. – Nauka, zajęcia i tak dalej. To mogłaby być całkiem dobra zabawa, nie sądzisz? Szkoda, że najlepiej prosperuje uczelnia w Mrocznych Szczytach. Już widzę Fausta, który na ceremonii składa mi gratulacje! – zaśmiał się.\n– Chcesz iść do szkoły? – niedowierzałem. – Ty? Przecież nawet nie nosiłeś na lekcje zeszytów!\n– I co z tego? – burknął. – Tutaj będę.\n– Ustąpiłem ci! – przypomniał demon, unosząc się na łokciu. – Wziąłem na siebie gniew tych od de Cerna. W zamian mógłbyś zapisać się razem ze mną.\nSkrzywiłem się i rozejrzałem po pomieszczeniu, szukając dogodnego miejsca, w którym mógłbym ułożyć dziecko. Obok blaszanego piecyka, tuż za starym, okrągłym stolikiem ujrzałem otwartą skrzynię. Zbliżyłem się do niej, marszcząc brwi. Nie miała wieka i była wyścielona wieloma dużymi, miękkimi kocykami. Czyżby stanowiła prowizoryczne posłanie Leto? Obejrzałem się na Asurę pytająco.\n– Połóż go – zachęcił mnie machnięciem ręki. – Czasami sypia tu ze mną. Cóż, właściwie od kiedy powierzyłem elfa innym demonom.\nUłożyłem Leto na miękkim posłaniu. Ostrożnie, aby przypadkiem się nie rozbudził. Moje myśli jednocześnie błądziły w kierunku Leila’ha i tego, jak traktowały go demony. Przeżyje do końca podróży, to pewne, ale czy teraz, kiedy czułem się tak wspaniale rozluźniony, mrocznemu elfowi nie działa się jakaś krzywda?\nPrzykryłem chłopca kocykiem i zwróciłem się z tym pytaniem do Asury.\n– Chcesz wiedzieć, czy moich znajomych urzekła jego delikatna budowa i kobiece patałaszki? – upewnił się, po czym parsknął śmiechem. – Proszę cię! To drow, brudas! Nie ma szans, żeby zrobił na kimś wrażenie!\n– Zastanawiam się, czy podjąłem dobrą decyzję… – wyznałem siadając na derce, obok Asury. Demon przekręcił się na bok, słuchając z zainteresowaniem. – Rozumiesz, ta cała wyprawa do Mrocznych Szczytów. Nie mam żadnej gwarancji, że po drodze nie wydarzy się coś złego, że nam nie ucieknie, czy coś…\n– Powiedz słowo, a poderżnę gnidzie gardło – odparł swobodnie Asura.\n– A czy ty… od kiedy tu jesteśmy… zabiłeś już kogoś?…\nGewura milczał przez chwilę. Jego spojrzenie zatrzymało się na przeciwległej ścianie, dokładnie na zakurzonym oknie. Podejrzewałem, że bez wahania wyznałby prawdę komuś innemu. Może jednak lepiej było nie wiedzieć pewnych rzeczy?\nSpojrzałem na niego ostrożnie, po czym – kierowany jakimś dziwnym impulsem – pochyliłem się i musnąłem wargami jego policzek. Poczułem na skórze delikatny, łaskoczący dotyk, gdy Asura zamrugał w wyraźnym osłupieniu. Miałem zbyt mało czasu, aby zadręczać się pytaniami, czy demon nie poczuł się przypadkiem urażony. Jego dłoń wsunęła się w moje włosy z tyłu głowy, a sam Gewura obrócił się na plecy, przyciągając mnie do siebie. Nasze usta spotkały się w wolnym, czułym pocałunku, od którego moje ciało przeszedł silny, przyjemny dreszcz. Asura wciągnął mnie na łóżko, podsuwając się pod ścianę, aby zrobić mi miejsce na derce.\nOparłem się na kolanach, pochylając się nad demonem, aby nasze wargi się nie rozłączyły. Czułem dłonie Gewury na całym ciele. Gładziły delikatnie moje boki, ramiona, twarz, by niepostrzeżenie zacisnąć się na pośladkach. Przerwałem na moment pocałunek, aby zaczerpnąć tchu. Po chwili ponownie spojrzałem na demona i uśmiechnąłem się widząc jego przeszywające, drapieżne spojrzenie. Ponownie się pochyliłem, chcąc jeszcze raz skosztować jego ust.\nPotężny ból w skroniach nadszedł tak gwałtownie, że zatrzymałem się w jednej pozycji jak sparaliżowany. Czułem kłucie po wewnętrznej stronie oczu i silny nacisk u nasady nosa. Zamrugałem kilkakrotnie, próbując jakoś przepędzić ciemne plamy z pola widzenia. Ujrzałem coś, co na pewno nie było Asurą.\nPosępne zamczysko wynurzające się z szarej skały na tle krwistoczerwonego nieba.\nPlaża. Biały piach i jaskrawozielone morze.\nPlaga białych robaków kotłujących się w otwartej ranie.\nMrok ciasno spowijający opętaną szaleństwem, cierpiącą istotę.\nKryształ. Wszędzie kryształy…\nJasna poduszka upstrzona czerwonymi plamkami. Kapią i kapią. Tuż obok znajoma twarz. Ale kto…\nZnów ten sam zamek i skute łańcuchami stworzenia, mozolnie wlekące się wąską dróżką aż na sam szczyt góry.\nZamrugałem powiekami i wziąłem głęboki, drżący oddech. Ujrzałem nad sobą pobladłą twarz Asury. Po chwili zniknął mi z pola widzenia, a jego miejsce zastąpiła zielonooka kobieta. Jej usta poruszały się, ramiona były skierowane w moją stronę, lecz nie czułem na sobie jej dotyku. Patrzyłem prosto w jej jasne, zdenerwowane oblicze. Zobaczyłem łuszczącą się, pękającą skórę. Cienkie, niebieskie żyłki pompujące krew. Poruszające się mięśnie. W końcu jej twarz została pozbawiona wszelkich charakterystycznych cech. Były tylko ścięgna ukazane pod zerwaną, bladą skórą.\nZ trudem przechyliłem głowę, aby odnaleźć wzrokiem Asurę. Stał tam, niedaleko łóżka, gestykulując żywo i wrzeszcząc na innego Arcydemona. Nie potrafiłem rozpoznać słów, szumiało mi w uszach, jakbym był pod wodą. Czułem wyłącznie silne bicie swojego serca i jak nigdy dotąd byłem świadomy procesów, które działy się w moim ciele. Zamknąłem na chwilę oczy i znów ujrzałem pod powiekami te dziwne, mieniące się żywymi kolorami obrazy.\nBlade palce zaciśnięte na stalowym, zdobionym pręcie. Nie, to nie był pręt. Wielka kosa o dwóch ostrzach otoczona złą, mroczną mocą. Jej zagłębienia były wypełnione czarną materią pochodzącą z Siódmego Piekła.\nChciałem coś powiedzieć, lecz moje gardło pozostawało silnie zaciśnięte. Może wydałem z siebie jakiś dźwięk, jednak nie usłyszałem go. Asura w ciągu chwili znalazł się przy mnie, poruszając szybko ustami. Mówił coś. Jego skóra również zaczęła pękać. Odwróciłem głowę, aby nie oglądać tego makabrycznego widoku.\nNie czułem własnego ciała, lecz czyjaś obecność nie pozwalała mi zamknąć oczu. Coś czaiło się w rogach pomieszczenia, sunęło przez wąski wóz i w zbyt nachalny sposób interesowało się moim stanem. Coś, co było martwe już od wielu lat. Wziąłem głęboki oddech i zacisnąłem powieki, lecz wtedy przeniosłem się z jednego koszmaru do drugiego.\nZnów kryształy. Wszędzie. A wśród nich kotłujące się, żywe, niebieskie oko.\n– … to wszystko znaczy… zabierać i… wcale nie… wiem, ja… nie przerywaj… tak dawno…\n– … mówię, że… tak długo… on jest…\nGłosy wdzierały się do mojego umysłu wbrew mojej woli. Nie mogłem zmusić ciała do żadnego wysiłku, zbyt często poddawało się zmęczeniu. Traciłem świadomość, chociaż starałem się nakłonić zmysły do jakiegoś działania. Trwało to długo, aż w końcu zacząłem tracić nadzieję, że w ogóle uda mi się obudzić. Wtedy poczułem ciepło w prawej dłoni i zdałem sobie sprawę, że ktoś mnie dotyka. Poruszyłem wolno palcami, a rozmowa urwała się. Teraz głos zabrzmiał bliżej, był donośniejszy i bardziej zrozumiały. Wziąłem głęboki oddech wiedząc, że tym razem mój umysł nie odpłynie. No, przynajmniej nie tak szybko.\n– Budzi się. – Asura. Tak, to był na pewno on. – Niunia, słyszysz mnie? – Rozchyliłem wargi, lecz nie wydobył się z nich żaden dźwięk. – Niunia? Słyszysz? Pokiwaj głową. – Z trudem udało mi się poruszyć. Nie nazwałbym tego skinięciem, lecz demonowi najwyraźniej wystarczyła taka odpowiedź. – Dzięki bogom, już myślałem, że… W pobliżu jest Faust – oznajmił. – I użył broni z Siódmego Piekła. Mirara, woda. Ettiyane twierdzi, że właśnie dlatego tak to na ciebie podziałało. Gdzie ta woda, do diabła?!\n– Kosa… – szepnąłem słabo. Otworzyłem oczy i ujrzałem nad sobą zatroskaną twarz Asury. Poczułem jego ramię pod szyją i uniosłem się odrobinę. Krawędź drewnianego kubka otarła się o moje wargi. Wziąłem kilka niewielkich łyków, aby nawilżyć bolące gardło. – Kosa… – powtórzyłem. – Z… dwoma ostrzami?…\nGewura spojrzał w jakiś punkt nad moją głową, marszcząc brwi. Nie miałem siły, aby się obejrzeć, ale podejrzewałem, że stał tam Mirara. Zorientowałem się również, że nasz powóz kołysał się lekko, a za otwartym oknem panowała duszna, bezwietrzna noc. Miarowy stukot kół powozu zadziałał na mnie niezwykle uspokajająco. Teraz chłonąłem dźwięki z otoczenia w obawie, że już więcej mógłbym ich nie usłyszeć. Że znowu moja głowa znajdzie się pod wodą jak jakiś czas temu.\n– Minęliśmy Mroczne Szczyty – powiedział wolno Asura, przechylając kubek, abym mógł się napić. Pokręciłem słabo głową, więc demon odstawił naczynie na podłogę. – Zacząłeś się dziwnie zachowywać, kiedy znaleźliśmy się w ich obrębie.\n– Dziwnie?… – szepnąłem, marszcząc brwi.\n– Najpierw stałeś, jak sparaliżowany – wyjaśnił, gładząc mnie lekko po włosach. – Później z nosa zaczęła lecieć ci krew. Upadłeś na derkę i zacząłeś krzyczeć. Wymiotowałeś. Zatrzymaliśmy się na chwilę, żeby Ettiyane mogła cię zbadać. Kiedy powiedziała, że to przez obecność artefaktu Amnodiela, ruszyliśmy dalej. Teraz jesteśmy już prawie przy Niflheim i wyraźnie ci się poprawiło.\n– Ale na Saru… Na ten kostur… Nie reagowałem tak… – wyznałem ze zmęczeniem.\n– Kostur jest podarunkiem od Amnodiela – wyjaśnił Asura. Jego spojrzenie nagle stało się poważne, a w oczach pojawił się lęk. – A kosa była niegdyś jego własną bronią. To boski przedmiot, Ramza. Zdolny pokonać każdego przeciwnika.\nPokiwałem sennie głową, zamykając oczy. Gewura odprawił Mirarę i usiadł bliżej, ostrożnie opuszczając mnie na poduszki. Czułem się jak po wyjątkowo obfitym w alkohol i palenie melanżu. Jakby na moje skronie naciskało imadło. Palce Asury gładziły mnie lekko po dłoni, a jego usta musnęły moje czoło. Wtulił twarz w zagłębienie mojej szyi i westchnął cicho.\n– Nie martw się, niunia… – wyszeptał tuż przy moim uchu. – Zrobię wszystko, żeby ten drań nie miał nad tobą władzy…\n← To the moon and back na stronie OMIKAMI\n47 comments on “Ramza’s Story part. XXV: Poważna decyzja”\nKri napisał(a) 16/01/2012 o 19:18 :\nPierwszy moment, w którym zobaczyłam rozdział:\nChwila zastanowienia i…\nMiałam się uczyć! A tutaj Ramza kusi… No i to jest przecież Ramza!\nTak więc można się domyśleć, co wybrałam ^^.\nBuahahaha, no i znowu coś im przerwało xD. Najwidoczniej wszechświat nie chce, żeby kochali się tak szybko ^^.\nPoza tym jestem ciekawa, co się w końcu stało z Siódmym Piekłem (widać po moim fiku). Co znowu Amnodiel napsocił, że nagle mało co wiadomo o nim i jego przytulnym domku? Czemu takie wizje? Zaczęłam się nawet zastanawiać, czy zielonooka kobieta to matka Aliotha ^^. Ale pewnie nie… Zdziwiła mnie też zdziebko ta kosa, ale co tam, do Amnodiela nawet pasuje (oczywiście odpowiednio stylizowana…) xD. Skąd znowu Faust miałby mieć kosę? I jak niby ją skradziono? Może jej nie skradziono, ale ze słów wynika, że nie była podarunkiem od Amnodiela…\nZdecydowanie duża dawka czułości i tolerancji ze strony Asury. Nie, żeby mi się to nie podobało (bo podoba bardzo)… Dosyć szybko zgodził się na adoptowanie Leto, ale pewnie jak najszybciej chciał zacząć jakiś pomniejszy zatarg ^^.\n„- Powiedz słowo, a poderżnę gnidzie gardło – odparł swobodnie Asura.” – to było po prostu zajebiste!\nSwoją drogą, rozdział był baaardzo długi, za co chyba wszyscy będą wdzięczni wielce ^^. I jeszcze taka czuła końcówka… Można się rozpłynąć ^^.\nWiedźma napisał(a) 16/01/2012 o 20:09 :\nHihi myślałam,że orgazmu dostane, gdy zobaczyłam nowy rozdzialik ;d\nMmmmm Asura jest tutaj taki kochany i troskliwy, jak nie on^^\nUwielbiam to opowiadanie, naprawdę jest boskie >3\n„Oparłem się na kolanach, pochylając się nad demonem, aby nasze wargi się nie rozłączyły. Czułem dłonie Gewury na całym ciele. Gładziły delikatnie moje boki, ramiona, twarz, by niepostrzeżenie zacisnąć się na pośladkach. Przerwałem na moment pocałunek, aby zaczerpnąć tchu. Po chwili ponownie spojrzałem na demona i uśmiechnąłem się widząc jego przeszywające, drapieżne spojrzenie. Ponownie się pochyliłem, chcąc jeszcze raz skosztować jego ust.”- oni nigdy nie maja kiedy tego dokończyć xD I zgadzam się z Kri, która idealnie określiła ten rozdział ;3 Czekam na dalszy ciąg (>*.*)>\nMaeva napisał(a) 16/01/2012 o 20:20 :\nZawsze i wszędzie ta „niunia” będzie mnie rozwalać.\n„Ramza’s Story” dosłownie połknęłam w kilka dni. Historia jest niasmowita, wielowątkowa, nie skupia się tylko na „a! on mnie nie kocha!”. Jestem naprawdę pod wielkim wrażeniem Twojej twórczości. Widać, że masz pomysł i wszystko realizujesz zgodnie z określionym planem.\nWydaje mi się, że Ramzie ciężko będzie dostosować się do świata demonów. Asura w swojej czułości jest tak rozbrajający, że aż nie można go nie lubić. Cieszę się mogąc czytać to opowiadanie. Mam nadzieję, że kolejna część ukaże się niebawem.\nxxhaik napisał(a) 16/01/2012 o 20:50 :\n„poszla mu lufka z nosa i jebut” haha ❤ Jak już mówiłam, zakonczenie na omdleniu byłoby dużo dramatyczniejsze ale jestem usatysfakcjonowana. Dobrze określiłaś to całe klanowe zamieszanie – zwykłe widzimisię. Asura był uroczy w tym rozdziale, a Ramza zbyt kwokowaty. Cóż, bachorow nie trawie ale z drugiej strony rozumiem. Mamusia mu się włączyła, dobrze że gnojów będzie mieć pod dostatkiem. I tak czekam teraz na Fauścicho. My day is complete now – mogę wrócić do gołej dupy Alphusia ❤\nSeiridis napisał(a) 17/01/2012 o 23:47 :\njeśli przeczytałaś wcześniej cały rozdział, a potem stwierdziłaś, że byłoby dramatyczniej i Eo by posłuchała… chyba bym cię udusiła xD\nxxhaik napisał(a) 17/01/2012 o 23:58 :\nEo mi nie wysyła swoich rozdziałów przed czasem 😉 zakonczenie bylo owiane tajemnicą, ale napisalam jej swoją opinie przed zamieszczeniem komentarza xDD\nSama przyznaj że byłoby dużo dramatyczniej… dramatyczniej nie znaczy lepiej bo bym się wkurzyła że zostało przerwane W TAKIM MOMENCIE XD\nSeiridis napisał(a) 18/01/2012 o 15:44 :\nByłoby dramatyczniej, ale chyba bym sobie wszystkie włosy z głowy wyrwała _^_ xD\nSeiridis napisał(a) 16/01/2012 o 21:12 :\nJestem w tej chwili zbyt podjarana, żeby napisać cokolwiek w miarę spójnego.\nCzemu Ramza zachował się tak przy Mrocznych Szczytach, przy artefakcie? Czemu zobaczył biały zamek i Oko Zoloma? Co ma to wspólnego z artefaktem? :c Może to wskazówka, żeby tej broni użyć do zabicia Zoloma? Ale czemu Ramza poczuł się tak źle? Jak miałby z niej skorzystać, skoro tak źle się czuje? Jeesh…\nCo to za urojenie z pękającą skórą? O co chodzi?\nRamza i Asura będą chodzić do szkoły i mieć dzidziusia, sweet… :}\nZnów nic nie wyszło z chwili, ale tym razem nie jestem specjalnie obrażona. 😉 Mam jednak nadzieję, że ‚w końcu’ to nastąpi i o tym napiszesz, a nie zbędziesz nas półsłówkami 😉\nAsura jak nie Asura. Miły, czuły. Wychodzi na to, że jest skurwysynem tylko wtedy, jak jest czymś bardzo zirytowany i jest w sytuacji stresowej. Albo bardzo chce coś mieć a nie może?\nCzy brak widzenia kolorów to kara od Amondiela w zamian za ciemność?\nJezu, jak ja kocham to opowiadanie ._.\nDziękuję, Eo :*:*:*\nsaraba. napisał(a) 16/01/2012 o 21:43 :\nBorze zielony, idę się uczyć, ale przeczytać musiałam!\nNormalnie TAAAKAAA radocha, jak zobaczyłam nowy rozdział Ramzy. ❤\nJak ja teraz wytrzymam do następnego?\nBardziej rozbudowanego komentarza dostarczę jutro. ;3\nI na kiego grzyba była mi ta gejografia…\nKanivaru napisał(a) 17/01/2012 o 02:00 :\nRany jak nowy rok dobrze się rozpoczyna~~<3 *odmaszerowuje czytać*\nLilly napisał(a) 17/01/2012 o 18:11 :\nYay, nowy rozdział! Bardzo na niego czekałam i nie zawiodłam się. Choć muszę przyznać że decyzja Ramzy o adopcji Leto jest jak dla mnie trochę zbyt nagła. Rozumiem, że był na skraju śmierci i zmieniło to jego spojrzenie na życie, co jest w nim ważne itd., jednak zaraz adopcja? Wydaje mi się, że taka decyzja wymaga większego przemyślenia, no ale to w końcu Ramza. Cieszę się, że zajmie się dzieciakiem i zobaczy, jak wiele kosztowało Testamenta jago wychowanie. No i Asura… Dziwnie, podejrzanie miły. I bardzo dobrze, bo nie trawię go gdy zachowuje się jak dupek, a zdarzało mu się w przeszłości wielokrotnie. Ogólnie, rozdział przesycony czułością, miłością, aż się rozpłynęłam. Właśnie zdałam sobie sprawę, że pomimo iż nie cierpię typowego zachowania Asury, to dzięki niemu można naprawdę docenić te chwile, gdy zmienia się w czułego, wspaniałego kochanka. W dalszym ciągu brakuje mi jednak rodziców Ramzy. Czy mi się wydaje, czy nie pisałaś w komentarzu do poprzedniej części, że w tym rozdziale nastąpi rodzinne spotkanie? No, ale rozdział jest tak długi, że jakbyś miała jeszcze to opisać, to pewnie musielibyśmy sobie trochę poczekać. Tylko, że ja tak tęsknię za Testamentem… I wciąż się zastanawiam, jak to spotkanie przebiegnie? No nic, czekam dalej. Dużo weny i czasu nie tylko na pisanie:)\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 06:48 :\nLawrence powiedział, że Asura jest jego, choć go w sumie nie zna, więc czy chodzi o to, że Asura będzie przeciwnikiem Lawrence’a czy coś takiego? A jak jednak nie, to skąd on zna Gewurę? ._.\nKri napisał(a) 19/01/2012 o 08:25 :\nWiesz, Sei, Asura wcale nie musi być jego przeciwnikiem, mógł być obiecany Lawrcence’owi przez Cleo, w końcu obaj byli poplecznikami Zoloma.\nAle to tylko spekulacje ^^.\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 08:33 :\nW sumie… Ale czemu Cleo miałby obiecywać Lawrencowi swojego syna? Przecież Cleo, jako demon, był od niego silniejszy, więc co musiałby zrobić ten gościu, żeby Cleopather obiecał mu swojego syna? ._.\nKri napisał(a) 19/01/2012 o 09:06 :\nWiesz, jeśli Lawrence jest synem Zoloma, jeśli jest tym młodym, które było pokazane na początku, to nie wiem, czy Cleo był od niego silniejszy ^^. A czemy miałby to zrobić? Cóż, to może należeć do toku historii, której jeszcze nie znamy. Równie dobrze mogę się mylić i to nie ma związku ze sobą.\nKri napisał(a) 19/01/2012 o 09:08 :\nBuahaha, miało być <>, żeby nie było wątpliwości xD\nKri napisał(a) 19/01/2012 o 09:09 :\nZżarło mi mój śmieszny nawias! W każdym razie tam miało być „młodym pokazanym w „Początku”” -.-‚\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 09:52 :\nHm… Ja do tej pory widziałam go bardziej jako człowieka, niż syna Zoloma… Ale ja w sumie nie ogarniam, bo Zolom to wąż, wąż przemówił do Rolanda, ale z drugiej strony Roland jest Zolomem, wiec jest wielkim wężem, który przemówił sam do siebie, bo nie pamiętał siebie ._. Erhm…\nW każdym razie – Cleo miałby sobie spłodzić potomka, żeby przekazać go Lawrencowi? Może jednak nie… Poza tym kiedy i dlaczego Cleo dołączył do Zoloma? 😐\nI czemu Asura miałby być przeznaczony dla Lawrenca? :c\nKri napisał(a) 19/01/2012 o 10:00 :\nNie o to chodzi, że Cleo spłodził potomka akurat po to, żeby dać go Lawrence’owi (a przynajmniej w mojej teorii nie o to chodzi). Mogło to wyjść w praniu ^^.\nCzemu Cleo dołączył do Zoloma? No właśnie nie wiem. Nie wiem, czy nie pamiętam, czy tego nie było. Wiesz, cały wątek z Zolomem jest niejasny, Eo dopiero niedawno zaczęła rozwijać go. Praktycznie nie znamy historii (oprócz wspomnianego „Początku”), która stoi za Zolomem i jego poplecznikami, jak Lawrence czy Cleo. Myślę, że autorka w przyszłości o tym napisze więcej i uchyli rąbka tajemnicy ^^. Możliwe, że w Trzech Życzeniach dowiemy się trochę więcej o motywacji Cleo. Może w Ramzie kiedyś Lawrence wytłumaczy, co i jak? Albo ktoś, kogo do tej pory nie było xD.\nJak widzisz, możliwości jest trochę, można pospekulować ^^. W dodatku nie jestem pewna, czy we wcześniejszych rozdziałach nie było o tym trochę. Nie pamiętam ich już… Jak chcesz, Sei, to możesz zacząć czytać od początku, może coś Ci wpadnie w oko :).\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 11:41 :\nNo właśnie czytam 😀 Syna Krzyształu niepoprawionego czytałam, bo żeby czytać poprawionego, chciałabym, żeby był zakończony ;P\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 13:46 :\nEo, jak zareagowałby Asura, gdyby Ramza śmiertelnie poważnie stwierdził, że go nienawidzi?\nTo tak czysto teoretycznie. Załóżmy, że Ramza MÓGŁBY jednak tak zrobić 😀\nEo Nagisa napisał(a) 19/01/2012 o 13:48 :\nAsura na pewno nie pozwoliłby mu odejść. Trzymałby go przy sobie siłą i może zamknął na szczycie wieży, kto wie xD\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 14:11 :\nPoczułby się tym raczej dotknięty, tak? ;p Opisz trochę bardziej, co? Proszę, to mi potrzebne teraz…\nAle tak czysto teoretycznie, no nie? 😀\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 15:44 :\nKurde, wiem, że jestem upierdliwa, ale potrzebny mi teraz bardzo, bardzo, bardzo opis tego jak by się poczuł i zachował Asura, gdyby Ramza mu tak powiedział i serio się tak zachowywał, gdyby Ramza go zaczął na poważnie unikać i w ogóle… Potrzebne mi to jak tlen. xD\nEo Nagisa napisał(a) 20/01/2012 o 11:10 :\nNie wydaje mi się, aby Asura poczuł się… urażony xD Nie przyjmuje do wiadomości, że mógłby się znudzić Ramzie, albo że Ramza by go znienawidził. No, chyba, że Asura by jakoś na to zasłużył (zabił kogoś, kto był dla Ramzy ważny czy coś w ten deseń). Podejrzewam, iż zachowałby się podobnie jak w szkole, gdy został przed wszystkimi ośmieszony. Sprawiłby, że Ramza przestałby samodzielnie myśleć, mógłby go męczyć, używać siły i tak dalej. No, nie byłby zbyt przyjemny, że tak powiem xD\nSeiridis napisał(a) 20/01/2012 o 11:50 :\nOk, dziękuję xD Pomogłaś mi bardzo xD A jak już by wiedział, że to jego wina, że Ramza go ew. nienawidzi, to czy chociaż czułby tam coś w środku na kształt wyrzutów sumienia, żalu jakiegoś, smutku? xD Tak wiesz, tylko wewnątrz siebie, że nikt by nie wiedział. Nie miał by sobie choć trochę za złe? : D\nA w pierwszej chwili byłby choć trochę zdziwiony?\nMęczyłby go tylko w szkole (ludzkiej/demonów) czy bo go nachodził i po?\n(chesedielu, ile pytań, ale to dla dobra ogólnego xD [mojego _^_])\nA teraz pytanie inne… 14 lutego są walentynki, nie? _^_ xD I tak sobie pomyślałam, że fajnie by było, jakbyś się zastanowiła może nad kolejnym ”festynem miłości”… tj. teraz odwrócone role, czyli Gewura łapie Valente. Wszyscy by to komentowali [znaczy demony co by tam były xD]\nOd jakiegoś czasu mi to łazi po głowie i mam cichą nadzieję, że dałabyś radę coś takiego zorganizować… :}\nw sensie napisać 😀\nEo Nagisa napisał(a) 20/01/2012 o 12:30 :\nWłaściwie to na walentynki planowałam coś zupełnie innego xD Nie chcę w kółko wałkować tych samych tematów\nCzy Asura czułby się winny? Ciężko stwierdzić. Podejrzewam, że bez powodu nie naraziłby się na nienawiść Ramzy. Jeśli miałby coś takiego zrobić to tylko dlatego, iż jego poczynania musiałyby być czymś uzasadnione, słuszne. Asura jest typowym demonem i myśli tylko o sobie, zatem jeśli miałby jakieś wyrzuty sumienia to tylko dlatego, że nie udało mu się lepiej przemyśleć działania i Ramza się na niego złości. Tyle xD\nTymczasem pakuję się i wyruszam do Warszawy ^^ Wracam po weekendzie xD\nSeiridis napisał(a) 20/01/2012 o 13:38 :\nOk, to dało mi trochę do myślenia 😀 Ach, te demony xD No cóż, chciałabym, żeby było realnie, ale znając mnie i tak gdzieś coś nagnę 😀\n( Mimo wszystko mam nadzieję, że kiedyś napiszesz to, o czym mówiłam :D)\nPapa, miłego weekendu~! XD Baw się dobrze 😀\nEstelle napisał(a) 19/01/2012 o 14:33 :\nKomentarz będzie długi bo dłuuugo mnie nie było 😀 ale wyjechałam na miesiąc bardzo daleko od domu i chociaż neta miałam nie działały niektóre opcje na stronach i na przykład tutaj mogłam tylko czytac i zachwycac się ale już nie komentowac (gratulacje dla włoskiego Wi-Fi) dlatego w pierwszej kolejności składam wszytskim życzenia ( oj spóżnione ale prosze o wybaczenia) szczególnie Seiridis dla której walczyłam o bonusik 🙂 A propo był genialny musze przyznac że nieziemsko mi się podobał. Po prostu awwwwww ❤ Dialog pomiędzy Shuem a Faustem – nie ma to jak rodzinne przekomarzanie xd\nPo drugie Eo jestem zachwycona opowiadaniem na Omikami – fakt zaleciało Ramzą i American High ale my to kochamy przecież. Pokazałaś po raz kolejny że w Twoim wykonaniu z pozoru banalny temat może się nigdy nie wyczerpac xd Brawa dla tej Pani 🙂\nCzemu oo Cleo i Fauście było tak mało? I tak mi szkoda Natiela, Mirara to męska pipa nie znosze go za to co robi! Wykorzystuje biednych małych chłopców do spełniania swoich dzikich rządz! Szok i nic więcej. Kiedy kolejna częśc Trzech Życzeń? nie mogę się odczekac żeby dowiedziec sie więcej o tym co stało się pomiędzy Faustem i Cleo!!!\nI wkońcu Ramza. Wreszcie wiemy kto jest siostrą Leto i chociaż to wredna sucza to przyznam ze zastanawiałam się kiedy się pojawi. Samo opowiadanie jak zwykle AWESOME ( polskich słów mi nie starcza na wyrażenie tego co czuje ^ ^ Popieram wszytskich po wyżej ale sama musze zadac też to pytanie CZY ONI NIGDY TEGO NIE ZROBIĄ? juz się tak pięknie zapowiadało i chociaż przczuwałam w głębi ducha ( dużej głębi- pragnęłam to schowac jak najgłębiej) że nic z tego to taka mała nadzieja się we mnie tliła… ok DUŻA nadzieja. ale widze że coś nie dane im na razie to 😦\nEh krótki jednak ten koment! sama jestem zdziwiona bo zaraz po przeczytaniu miałam tyle do powiedzenia a teraz pustka. Mogłam sobie zapisac. Tak to jest jak człowiek chce i nie może.\nJedyne czego naprawdę żałuje to brak mojego kochanego Testamenta i Shuna! Proszę o więcej ICH w następnym rozdziale !\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 14:38 :\nSeiridis like your post.\nDzięki, kochana 😀 Bałdzo mi miło ^__^\nEstelle napisał(a) 19/01/2012 o 14:41 :\nhaha jednak długi ^ ^\nxxhaik napisał(a) 19/01/2012 o 16:44 :\nFanta… boje się ciebie xD\nSeiridis napisał(a) 19/01/2012 o 18:15 :\nJessu, czemu? xD Kurde, nie chciałam nic gadać, żeby nie zapeszyć, ale usiłuję napisać ficka, a bez tej wiedzy będzie mi trudniej. Nie mówię, że zrobiłabym dokładnie tak, jak powiedziałaby Eo, ale z pewnością wzięłabym pod uwagę… xD\nsaraba. napisał(a) 19/01/2012 o 20:36 :\nRzeczywistość mnie wchłonęła i nie dała nawet cienia szansy na skomentowanie tego boskiego rozdziału. O, a teraz Syriusz zasłania mi swoją skromną osóbką prawie cały monitor i muszę go przeganiać. Mści się na kserówkach, a to podła gadzina ; )\nWracając do rozdziału… Ramza nie widzi kolorów? Jak jakiś piesek? Nic, zero, null, nada? I on nic wcześniej o tym nie wspominał… Też coś! Być taką zajebistą personą, prawie w każdym calu idealną, jaką jest demon i nie widzieć kolorów? On chyba naprawdę jest jakiś trochę ograniczony, skoro go to nie zdziwiło i wcześniej nie zapytał innego demona, czy to normalne w przypadku ich rasy. A może wolał zachować to dla siebie albo nie zwrócił na to uwagi. Znając Ramzę, prędzej stawiałabym na to drugie. To jakiś skutek uboczny władania mrokiem? : D\nDziwne jest to, że bardziej zrobiło mi się żal Fausta, po tym jak Ramza przedstawił wizję swojego ojca siedzącego samotnie na ławce, podczas inne demony śmigały sobie po niebie. Chociaż wydaje się to absuralne nawet w wyobrażeniach, to tak jakoś… się wzruszyłam. Ramza zaś oczywiście nie widział żadnego problemu, i choć było mu żal, to przyjął tę wiadomość na klatę, jak prawdziwy mężczyzna (chyba tylko dlatego, że ośmieszył się już wcześniej i wyczerpał limit danego dnia xD). W każdym bądź razie Asura to dupek, bo zostawił niunię samą i poszedł balować bez niej.\nsaraba. napisał(a) 19/01/2012 o 20:51 :\nMuszę przyznać, że reakcja Ramzy na bliższą obecność tatusia była raczej dziwna… No, ale można się było tego po Fauście spodziewać. Przecież on jest taki słodki i kochany. Strasznie ciekawi mnie, co on sobie pomyślał w momencie, w którym zobaczył Ramzę, a zaraz potem dowiedział się, że to jego pierworodny… Napiszesz o tym, prawdaaa?\nAsura jest jakiś niepodobny sam do siebie. Chyba miłość w końcu porządnie grzmotnęła go w potylicę ;3 Chociaż nie mogę zignorować swojego przeczucia, że to nie wróży niczego dobrego i coś się dzieje nie tak.\nCzekam na spotkanie (może być przypadkowe ^^) z Liderem, Testamentem i Natielem. Bo, jak mniemam, z Midgard wyruszyli razem wszyscy trzej. Mam nadzieję, że Ramza zdążył przebaczyć już Testamentowi i przynajmniej pomiędzy nimi będzie dobrze.\nI tak jakoś wolałabym, aby nie ożywiali żadnego księcia Sory, chyba że Natiel weźmie go w obroty i odciągnie go od Shuna (spójrz, co zrobił Twój bonus, teraz się boję o związek moich ukochanych bohaterów! : D). Albo nie, lubię Natiela i lubię Dreemarę, więc… Chyba wiadomo, co mi krąży po głowie xD\nAkame napisał(a) 20/01/2012 o 13:39 :\nO boru zielony, nowy rozdział, a tak czekałam na niego *.*\nGeez, ale mnie wystraszyłaś tymi wizjami. Dosłownie ciary na plecach. W jaki sposób Faust zdobył broń samego Amnodiela? Czy to gdzieś było napisane, a ja przegapiłam? Jeżeli tak, proszę o oświecenie.\nTak się zastanawiam, czy Ramzie pisane jest wieczne dziewictwo? O.o Za każdym razem, kiedy są sami, a ja zaczynam wstrzymywać oddech, coś się dzieje. No naprawdę, to by najlepszych doprowadziło do szału, a co dopiero dwóch młodych demonów xD\nAleś namieszała z tym Leto, teraz już nie wiem, lepiej oddać dziecko, czy zatrzymać 😀 Z jednej strony rozumiem Ramzę, z drugiej, chłopiec jednak powinien wrócić do rodziny, ona ma do niego prawo i Asura ma całkowitą rację, gdy widzi to w czarnych barwach. Tak jak by już nie mili kłopotów 🙂\nNasz demonek nie potrafi latać. Dlaczego ja od początku wiedziałam, że całe to tłumaczenie kolorów i prądów, to marnowanie czasu, bo chłopak nie ma zielonego pojęcia o co kaman? Heh, zastanawiam się, jak sobie z tym poradzi. W końcu jakoś będzie musiał dotrzymać kroku innym demonom.\nUff, tysiąc pytań i żadnych odpowiedzi, a jedynie domysły, które i tak są mało warte, bo jesteś ogromnie nieprzewidywalną autorką. To oczywiście na plus, bo zaskakiwanie czytelnika, w dodatku tak, aby łączyło się to jeszcze w logiczną całość i zachowało ciąg przyczynowo skutkowy, to wielka sztuka 😀\nCzytało się gładko, pięknie i bez zgrzytów. Świetna robota, na niczym się nie zacięłam 🙂 No, może jedno z ostatnich zdań – „Czułem się jak po wyjątkowo obfitym w alkohol i palenie melanżu. – obfitym czym? Bo zdanie wydaje się być ograbione z ostatniego słowa. Dniu? Ewentualnie – obfitej w alkohol i palenie melanżu nocy?\nMam nadzieję, że wena Ci dopisze i już niedługo dowiemy się co dalej z naszymi ulubieńcami xD\nSeiridis napisał(a) 20/01/2012 o 14:28 :\nTeż się zastanawiam z tą bronią Amondiela, ale myślę, że to może mieć jakiś związek z Trzema Życzeniami, albo po prostu artefakt ten był umieszczony w świątyni Amondiela pod pilną ochroną, którą Faust wyrżnął, wykiwał czy co tam innego, albo sam Amondiel udzielił mu pozwolenia czy po prostu podesłał, czy jakoś przekazał strażnikom, że Valente ma zezwolenie… nie wiem.\nRamza nie jest dziewicą 😀 Robił to z Ryudo, Hansem, niemal z Asurą, Dreemarą, Mirarą, Cainem\nNie wiem, nie pamiętam nic więcej 😀\nSeiridis napisał(a) 20/01/2012 o 14:31 :\nobfitym w alkohol i palenie melanżu – obfitym melanżu, obfitym w alkohol. melanż jest… erm… głównym podmiotem… xD nie jest określeniem innego podmiotu, że obfitym w melanż dniu. miejsce „w melanż” zastępuje „w alkohol”, a „dniu” zastępuje melanżu\nAkame napisał(a) 20/01/2012 o 18:36 :\nRacja, mój błąd. Nie wiem, jak ja czytałam to zdanie. Zwracam honor 🙂\nTak, wiem, że Ramza nie jest dziewicą, po prostu przy Asurze zaczyna mi się kojarzyć z biednym prawiczkiem 😀 Jak tylko zaczynają, coś im przerywa. Przyznam, że chyba najbardziej zaskakujący będzie moment, gdy nikt im nie przeszkodzi. Wtedy uznam, że stał się cud. xD Teraz, jak tylko zaczynają to czekam kto zapuka, kto coś sobie przypomni, jaki temat nagle stanie się ważniejszy i trzeba go będzie natychmiastowo omówić, albo na przebudzenie się dziecka. Cokolwiek, po prostu wiem, że coś się zdarzy. Moment, gdy nic im nie wypadnie… to będzie szok, zarówno dla nich, jak i dla mnie 😀\nSeiridis napisał(a) 21/01/2012 o 22:20 :\nEo, mam nadzieję, że masz wszystko pozapisywane na kompie, bo jak nie, to przez to pieprzone A.C.T.A. mogą być problemy _^_ Więc jeśli czegoś nie masz, to się lepiej zabezpiesz i poinformuj nas gdzie w razie czego będziesz przenosić bloga 😀\nSzehina napisał(a) 22/01/2012 o 01:14 :\nSeiridis Ty ją lepiej namów, aby napisała opowiadanie do ,,magnetyzmu” ^_^ Słyszysz Eo? Ja chcę kupić tę antologię z Twoim zacnym tekstem w niej. Więc pojaw się na Cold Desire!\nEo Nagisa napisał(a) 22/01/2012 o 21:14 :\nZastanawiałam się nad tym, naprawdę xD Wszystko zależy od tego jak szybko wpadnę na jakiś fajny pomysł i znajdę trochę czasu na napisanie Jednak cały czas biorę to pod uwagę! ^__^\nxxhaik napisał(a) 22/01/2012 o 09:03 :\nCo moze jej grozic? Ze nie ma praw autorskich do wlasnych tekstow i jej bloga usuna? Prosze cie…\nSeiridis napisał(a) 22/01/2012 o 09:47 :\nniekoniecznie. może jej grozić, że całego wordpressa utną w polsce, albo ogólnie wordpressa utną 😀\nEo Nagisa napisał(a) 22/01/2012 o 21:17 :\nSpoko, niczego mi nie zrobią xD Sam WordPress nie łamie żadnych praw autorskich z tego, co wiem. To tak samo jakby zamknęli onet czy bloggera, więc bez obaw ^^


Tesco pada ofiarą coraz ostrzejszej wojny cenowej - Handel Nowoczesny - Wiadomości\nTesco pada ofiarą coraz ostrzejszej wojny cenowej\nAutor: Financial Times 2 czerwca 2014 11:32\nWszystko wskazuje na to, że kwartalne wyniki, jakie ma ogłosić w tym tygodniu sieć Tesco, będą dla największego brytyjskiego detalisty najgorszymi od nawet dwóch dekad. Jak informuje "Financial Times", Tesco pada ofiarą coraz ostrzejszej wojny cenowej supermarketów.\nBarclays Capital i Deutsche Bank spodziewają się spadku sprzedaży Tesco w Wielkiej Brytanii o 4 proc. w sklepach otwartych co najmniej od roku. Spadek taki miał nastąpić w ciągu trzech miesięcy przed 24 maja. Jak przewiduje JPMorgan Cazenove, które również spodziewa się spadku o 4 proc., wyniki, jakie ogłosi Tesco będą "najgorszymi opublikowanymi przez tę spółkę w ciągu ostatnich 15-20 lat".\n"Financial Times" pisze, że wyniki Tesco wskazują na to, że realizowana przez szefostwo firmy strategia nie działa, a spółka wcale nie jest w lepszej kondycji, niż jeszcze dwa czy trzy lata temu. Dyrektor generalny Tesco, Philip Clarke, 18 miesięcy temu rozpoczął proces odbudowy Tesco, zakładający m.in. odnowienie i przemodelowanie największych sklepów w celu uczynienia ich bardziej przyjaznymi dla klienta.\nW lutym tego roku Tesco poinformowało, że przeznaczy 200 mln funtów brytyjskich na obniżki cen swoich produktów, co miało być odpowiedzią na szybki rozwój niemieckich sieci dyskontów Aldi i Lidl.\nTesco RSS ceny RSS wojna cenowa RSS\nManager 2014-06-26 14:15:58\nTworzyłam w latach 90-tych sieć TESCO /Madex-Savia-Tesco/ zaczęło się od Legnicy póżniej pierwszy Hipermarket Wrocław.Był to okres rozkwitu dla Tesco.Już czas na zmiany mentalności w umysłach zarządzających i decydujących.Wystarczy wysłać marketingowców do Lidla, Kauflandu i wyciągnąć odpowiednie wnioski???\nMarta 2014-06-13 15:54:17\nWielelat temu robilam duże zakupy w Makro. Potemzauwazyłam ,że produkty , które systematyczniekupuję są tańsze w Tesco. Wiele lat robiłam tam zakupy. Od dłuższego czasu sporadycznie kupuję , bo Tesco zrobiło sie bardzo drogie. Mając niepewność co do świezości produktów nie kupiłabym w cenie, jaką Tesco oferuje. A promocje też mnie nie zachecają, gdy widzę np. cene filetów z kurczaka po ok 15 zł za kg a potem gdy odleży swoje cena jest obniżona,ale nadal wysoka bo sprzedać trzeba . Takich filetów ,ktore swoje juz odleżały nie kupiłabym już.\nklient 2014-06-03 11:01:25\nJAK MA SIE TAKICH MANAGERÓW , TO SĄ TAKIE WYNIKI.TABELKI, TABELKI, TABELKI.....


Nowolazurowa opóźniona przez słup - Bemowo\n15.01.2016 08:32 Koniec prac na wiosnę?\nNowolazurowa opóźniona przez słup\nTrwa budowa połączenia Nowolazurowej z LazurowąMateusz Szmelter / tvnwarszawa.pl\nBudowa Nowolazurowej złapała opóźnienie z powodu… słupa energetycznego, który uniemożliwiał dokończenie prac. W czwartek rozpoczęto jego demontaż. - Planujemy zakończyć wszystkie prace jeszcze w tym kwartale - zapowiada Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych.\nKoniec 2015 roku - taki termin jeszcze kilka miesięcy temu był podawany jako data zakończenia budowy 400-metrowego odcinka Nowolazurowej. Jest połowa stycznia 2016, prace trwają, a kierowcy nadal muszą korzystać z wąskiej ul. Szeligowskiej.\nChoć od strony ul. Połczyńskiej fragment Nowolazurowej wygląda już na gotowy, wciąż brakuje fragmentu od strony Szeligowskiej. Prace wstrzymywał słup energetyczny, który stał przy zachodniej jezdni.\nTo ten słup uniemożliwiał dokończenie inwestycjifot. ZMID\n- W czwartek rozpoczęto jego demontaż. Po zakończeniu tych prac możliwe będzie dokończenie brakującego fragmentu ulicy – tłumaczy Agata Choińska z Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych i podkreśla, że usunięcie słupa i przełączenie zasilania na nową sieć energetyczną biegnąca pod Nowolazurową były kluczowe dla kontynuowania inwestycji.\nNowolazurowa już otwarta\nPrzed godziną 13.00 otwarty został odcinek ulicy Nowolazurowej pomiędzy Chrościckiego a Połczyńską. Już w środę władze miasta zapowiedziały jego... WIĘCEJ »\n– Terminy wyłączenia napięcia i demontażu słupa wynikają z umowy z RWE – wyjaśnia rzeczniczka.\nJak dodaje, firma Strabag, która buduje 400-metrowy łącznik, nie zostanie obciążona żadnymi karami za przesunięcie terminu otwarcia drogi. – To były prace, które nie leżały po stronie wykonawcy. Nie miał on żadnego wpływu na ich termin – zaznacza rzeczniczka ZMID.\nOtworzą na wiosnę?\nKiedy w takim razie kierowcy będą mogli korzystać z nowego łącznika między ul. Lazurową a Połczyńską? – Chcielibyśmy zakończyć jego budowę w I kwartale tego roku. Teraz kluczowe będą warunki atmosferyczne. Musimy wybudować brakujący odcinek jezdni przy Sterniczej i dokończyć montaż ekranów akustycznych – odpowiada Choińska.\nJak dodaje, po otwarciu kierowcy będą musieli przygotować się na zmiany w organizacji ruchu, ponieważ ul. Szeligowska od strony ul. Połczyńskiej stanie się ślepa.\nJest także dobra informacja dla kierowców. ZMID przygotowuje się do budowy kolejnego odcinka Nowolazurowej od Sterniczej do Górczewskiej. – Od dłuższego czasu trwa wykup gruntów pod tę inwestycję. W latach 2016-17 na budowę przewidzianych jest w budżecie ok. 57 mln złotych – podkreśla rzeczniczka ZMID.\nNa razie do dyspozycji kierowców jest ponad 3,5 –kilometrowy odcinek Nowolazurowej (obecnie al. 4 czerwca 1989 roku) od Al. Jerozolimskich (węzeł Salomea) do ul. Połczyńskiej.\nTrwa budowa kolejnego odcinka Nowolazurowej fot. Mateusz Szmelter / tvnwarszawa.pl\nBudowa Nowolazurowej prowadzona jest etapami:\nBudowa Nowolazurowej przebiega etapamifot. targeo.pl / tvnwarszawa.pl\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.01.2016 09:57 ~Pryt\nWojna będzie. Przed wojną słupy też stały na drogach.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 16.01.2016 00:17 ~waldek…\nwidzę że ZMID sam sie tu usprawiedliwia a w rzeczywistości to ZMID odpowiada za terminowe realizacje inwestycji. Pewnie znowu nie zrobiono przetargu na usunięcie słupa\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 21:48 ~Drogowiec\nRWE podpisało ze ZMID umowę w połowie grudnia 2015r. Przetarg był chyba w czerwcu.\nW warunkach zimowych i tak szybko dostali wyłączenie...\nEkranów wszystkich nie wybudowali od linii jest bowiem strefa niebezpieczna.\nNiebawem powinni skończyć jak będzie oczywiście w miarę "ciepło"\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 18:48 ~AntySłoik\nA słupy runą...runą, runą...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 18:05 ~WB1\nSkoro wiadomo było, że ten słup będzie przeszkadzał, to nie można było tego zrobić odpowiednio wcześniej?\nW przypadku RWE odpowiednio wcześnie to min. 5 lat. Idź do RWE i spróbuj cokolwiek tam załatwić w rozsądnym terminie. Jak Ci się uda to od razu będziesz miał kolejki chętnych, którzy dobrze Ci zapłacą żebyś i ich sprawę w RWE szybko załatwił.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 17:59 ~Pankracy…\nNie od dziś wiadomo, że ZMID ma duże problemy z RWE.\nRWE nie pozwala przebudować ich urządzeń, stwarza problemy, miesiącami nie opiniuje dokumentacji...\nA wystarczyło by, żeby ZMID grał w jednej drużynie z ZDM.\nZDM siadłby na RWE i przestał wydawać zgody na umieszczanie urządzeń elektrycznych w pasie drogowym i skończyłoby się wydziwianie RWE i robota by szła ;-)\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 17:49 ~benek\nA komu ten słup przeszkadza? Niech sobie stoi.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 16:28 ~Mieszkaniec\nPoszerzenie Lazurowej od Sterniczej do Gorczewskiej...to dobra wiadomość, że przemierzają się do tego. Ale z tego co wcześniej pisano...grunty są już wykupione?!. Aż się prosi żeby to dokończyć. Prosta sprawa...puste pola...trochę drzew. A w zasięgu wzroku powstające nowe osiedla....\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 16:19 ~Nick\nGDDKiA nie odpowiadała za budowę Nowolazurowej od al. Jerozolimskich do ul. Ryżowej, tylko zrealizowała węzeł Salomea\nzgłoś naruszenie odpowiedz 15.01.2016 15:51 ~gościunio\nJa stwaił bym na ZMID i jego nieogarnięcie tematów. Ciekawe kiedy ZMID podpisali na usunięcie słupa.\nA ja stawiał bym na wykonawcę robót energetycznych, pewnie za późno się zorientował że umowa nie została podpisana.


Urzędnicy zlikwidowali 42 bariery dla Fintechów w Polsce w mniej niż 10 minut » Fintek.pl\nUrzędnicy zlikwidowali 42 bariery dla Fintechów w Polsce w mniej niż 10 minut\nOpublikowano April 4, 2017, 7:10 PM\nKNF w ramach spotkań Zespołu roboczego ds. innowacji finansowych podzielonego na 6 grup roboczych zidentyfikował 145 barier dla rozwoju Fintechów w Polsce. Okazało się, że poszczególne bariery "powtarzały się", dlatego po ich porównaniu można było skrócić listę do 103 - czytamy w oficjalnym komunikacie. Ta historia wydarzyła się naprawdę...\nKomisja Nadzoru Finansowego na poważnie wzięła się za temat fintechów. W ramach Zespołu roboczego ds. rozwoju innowacji finansowych (FinTech) zidentyfikowano 145 barier regulacyjno-nadzorczych.\nNie ma zaskoczenia – główne bariery to nadmierne regulacje prawne, umiłowanie papieru w obiegu dokumentowym i brak pewności prawnej. Częstym problemem jest także zbytnia nadgorliwość regulacyjna polskiego ustawodawcy w stosunku do rzeczywistych wymogów UE.\nSpotkania KNF-u to pomysł dobry i potrzebny. Jednakże treść informacji prasowej nt. temat może prowadzić do zabawnych wniosków. Bierzemy to za dobrą monetę:)\n„W piątek, 31 marca 2017 r. zakończył się pierwszy cykl spotkań 6 podgrup roboczych wyodrębnionych w ramach Zespołu roboczego ds. rozwoju innowacji finansowych (FinTech) w Polsce. Spotkania odbywały się w siedzibie Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego.\nCelem spotkań była analiza zidentyfikowanych 145 barier regulacyjno-nadzorczych dla rozwoju sektora FinTech, w szczególności pod kątem zasadności ich uwzględnienia, istotności oraz możliwości rozwiązania wynikających z nich problemów (część barier, ze względu na ich kompleksowy charakter, była analizowana w więcej niż jednej podgrupie).\nLiczba barier omawianych w ramach poszczególnych podgrup była następująca:\n1) Podgrupa Systemowa – 50 barier;\n2) Podgrupa Płatnicza, Blockchain i AML – 21 barier;\n3) Podgrupa Kapitałowa – 24 bariery;\n4) Podgrupa Ubezpieczeniowa – 15 barier;\n5) Podgrupa Konsumencka i Przetwarzania danych – 20 barier;\n6) Podgrupa Crowdfundingowa i Pożyczek społecznościowych – 18 barier.\nW wyniku prowadzonych prac część analizowanych barier, ze względu na ich zbieżność, uległa połączeniu, w wyniku czego łączna liczba analizowanych barier zmniejszyła się do 103.”\nFragmenty informacji prasowej KNF\nCzyżby dzięki sprawnej obsłudze programu do porównywania dokumentów, urzędnikom w „10 minut” udało się zlikwidować 42 bariery regulacyjne dla Fintechów!\nBrak pewności prawnej jednym z problemów Fintechów w Polsce\nDyskusje prowadzone w trakcie spotkań roboczych dotyczyły kwestii istotnych dla rozwoju sektora FinTech i obejmowały m.in. następujące zagadnienia:\nbrak rozwiązań systemowych dla wsparcia rozwoju innowacji finansowych w Polsce (wysokie bariery wejścia na rynek dla nowych podmiotów);\nbrak pewności prawnej w zakresie innowacyjnych rozwiązań (np. crowdfunding, pożyczki społecznościowe);\npotrzeba efektywnego dialogu z organem nadzoru i wymiany informacji;\nzapewnienie przyjaznego środowiska prawno-organizacyjnego w celu testowaniainnowacyjnych usług finansowych (utworzenie tzw. piaskownicy regulacyjnej);\nnadmierne regulacje krajowe względem przepisów unijnych (tzw. goldplating);\ndługość trwania postępowań prowadzonych przez nadzór oraz ich formalizacja;\nzamiana dokumentów w formie papierowej na ich odpowiedniki cyfrowe (istotne dlapodmiotów działających wyłącznie w środowisku internetowym);\nwykorzystywanie zaufanych profili identyfikacji elektronicznej (eID) dla celówkomercyjnych;\nograniczony dostęp dla instytucji finansowych do danych w rejestrach publicznych;\nproblemy wynikające z restrykcyjnych przepisów dotyczących outsourcingu;\nwykorzystywanie usług przetwarzania w chmurze (Cloud Computing) w działalności biznesowej;\nograniczenia wynikające z zasad przetwarzania danych osobowych.\nCzytaj także: Bilety na mecze reprezentacji Polski można kupować online\nZidentyfikowane bariery nie są dużym zaskoczeniem. Na razie wysoki stopień uogólnienia nie pozwala ocenić ich wagi dla poszczególnych modeli biznesowych i czy przypadkiem niektórych z nich nie udałoby się zlikwidować w zasadzie od ręki.\nNajgorsze co się może wydarzyć dla Fintechów to oczekiwanie na spektakularną reformę w ramach jednej ustawy, która swoim zasięgiem obejmowałaby wszystkie poruszane kwestie. Lepszym i skuteczniejszym rozwiązaniem jest bieżące likwidowanie barier „mniejszymi aktami prawnymi”, nowelizacjami lub czasem zwykłym rozporządzeniem. Nie dajmy się zwariować, bądźmy pragmatyczni – nie potrzeba nam sukcesów politycznych tylko ekonomicznych.


Cypr – wyspa kotów – Turystyka Seniora\nStrona główna Podróże Europa Cypr Cypr – wyspa kotów\nGrudzień 2018 r. Cypr w grudniu ? Czemu nie ?\nLot do Larnaki w jedną stronę trwa niespełna 3 godziny, powrotny 3 i pół godziny Trafiliśmy na piękną słoneczną pogodę i temperaturę ok 18 – 20o C w dzień i 12 – 15o C w nocy.\nŻeby co nieco zobaczyć w tak krótkim czasie wynajęliśmy samochód, na Cyprze ruch jest lewostronny, co może sprawiać drobne problemy. Trochę to trwa zanim człowiek sobie w głowie pokłada, którą stroną jezdni należy się poruszać i z której strony samochód ma pierwszeństwo. Było jak było, przejechaliśmy ok 500 km i wypadku nie spowodowaliśmy, a to już uważamy za prawdziwy sukces.\nGrudzień a strelicje kwitną w ogródkach\nNa Cyprze wszędzie możemy zobaczyć koty i jest ich na wyspie, podobno ponad półtora miliona, czyli więcej niż rodzimych mieszkańców. Skąd tyle kotów, które traktowane są przez Cypryjczyków z szacunkiem i sympatią ? Legenda mówi, że na Cyprze w IV w. zapanowała długotrwała susza, co sprzyjało nadmiernemu namnożeniu się jadowitych węży. Aby ratować mieszkańców św. Helena sprowadziła z Jerozolimy cały statek kotów, które rozprawiły się z niebezpiecznymi gadami. Koty cypryjskie są przepiękne, świetnie wiedzą jak się przymilić turystom za drobną przekąskę i chętnie pozują do zdjęć. Podobno są dwie rasy kotów cypryjskich: koty św. Heleny i koty Afrodyty ale byliśmy chyba zbyt krótko aby zauważyć znaczące różnice. Niewątpliwie koty cypryjskie są niezwykłej urody.\nMiejscowość typowo turystyczna z dużą, szeroką i piaszczystą plażą. Deptak ciągnący się wzdłuż plaży pełen różnorodnych lokali gastronomicznych działających do późnych godzin nocnych. Poza tym klimatyczne wąskie uliczki charakterystyczne dla miasteczek śródziemnomorskich. Co jeszcze warto zobaczyć w Larnace ?\nWybrzeże z restauracyjkami\nPlaża, która kończy się mariną\nCerkiew św. Łazarza – najbardziej charakterystyczny zabytek Larnaki. Św. Łazarz, postać biblijna, po zmartwychwstaniu Jezusa, przeniósł się na Cypr, gdzie przez ponad 40 lat był biskupem chrześcijańskiej gminy w Larnace. Po śmierci został pochowany, a jego grób otoczony był kultem religijnym. W IX w. w miejscu pochówki wzniesiona została cerkiew prawosławna. Miejsce kultu przechodziło różne koleje losu, a szczątki św. Łazarza zostały wywiezione do Francji.\nW niedzielę odbywają się msze. W dzień powszedni cerkiew otwarta, można zwiedzać wnętrze i podziemie gdzie znajduje się pusty grobowiec św. Łazarza. Bezpłatnie.\nKrużganki wokół cerkwi\nWnętrze Cerkwi św Łazarza\nKrypta pod cerkwią św Łazarza\nIkonostas w Cerkwi św Łazarza\nFort – zwany również Zamkiem w Larnace stoi na południowym krańcu promenady wzdłuż plaży Phinikoudes i został zbudowany około XIV wieku za panowania Jakuba I. Wzniesiony w kształcie kwadratowej wieży, następnie przebudowany w XVII wieku w czasach panowania tureckiego. W okresie panowania Brytyjczyków był używany jako więzienie, można zobaczyć salę straceń. Górne piętro fortu zawiera niewielkie muzeum obrazujące historię Larnaki. Dziedzińce Fortu czasem wykorzystywane są do wydarzeń kulturalnych.\nMuzeum historii Larnaki\nFort widziany od plaży\nMeczet Al – Kebir – prawdopodobnie najstarszy meczet na Cyprze. Początkowo był kościołem katolickim poświęconym św. Katarzynie na przełomie XIII i XIV wieku. Od XVII wieku jest meczetem i do dzisiaj służy religijnym potrzebom muzułmańskiej części mieszkańców Larnaki.\nMinaret, z którego muezin wzywa na modlitwę\nMiejsce rytualnego obmywania nóg\nMały cmentarz przy meczecie\nMeczet od zewnątrz\nMeczet Hala Sultan – położone w pięknym, zielonym ogrodzie nad brzegiem Słonego Jeziora. Miejsce święte dla muzułmanów gdyż w meczecie znajduje się grobowiec Umm Haram, stryjecznej ciotki Mahometa, a zarazem żony jednego z najważniejszych wodzów sułtana Muawiji i z tego właśnie powodu jest to jedno z ważniejszych miejsc, do których odbywają się pielgrzymki.\nCzynne od wschodu do zachodu słońca. Wstęp bezpłatny\nMeczet Hala Sultan w całej okazałości\nMihrab i minibar\nPrzejście do grobowca ciotki Mahometa\nMihrab wewnątrz meczetu\nSłone Jezioro i flamingi – w grudniu do Larnaki przylatują flamingi i pozostają tu przez kilka zimowych miesięcy. Miejsce swojego zimowego żerowiska znalazły w płytkim i ciepłym Słonym Jeziorze w pobliżu lotniska w Larnace. Można je podziwiać z daleka jak brodzą w wodzie nieustannie trzymając głowę pod powierzchnią, ale taka już ich uroda.\nFlamingi – zimowa atrakcja Larnaki\nLimassol – samo miasto, duże portowe z ciekawym starym miastem. Myśmy więcej czasu poświęcili na zwiedzanie starych ruin w okolicach Limassol. W niewielkiej odległości od siebie na zachód od miasta można zwiedzić następujące zabytki:\nZamek Kolossi – dawna twierdz krzyżowców, zbudowana w XIII w. stanowiła ważny ośrodek administracji południowego Cypru. Znajdowały się tu również magazyny cukru, jednego z ważniejszych towarów eksportowych oraz słodkiego wina.\nBilet normalny 2,50 E, emeryci 1,25 E.\nKomnaty wewnątrz zamku\nCerkiew św. Antoniego – położona ok. 100 m od zamku Kolossi, urokliwa mała cerkiewka z freskami na ścianach.\nCerkiew św Antoniego\nStare freski na ścianach\nPlafon ze śladami starych fresków\nŚwiątynia Apolla – w czasach starożytności było to jedno z ważniejszych miejsc kultu religijnego poświęconemu Bogu Apolla, który był uważany za obrońcę Kurion oraz czczony jako bóg lasów. Świątynia została wybudowana w VII w. p.n.e. i poważnie zniszczona przez silne trzęsienie ziemi w IV wiekiem n.e.. Następnie częściowo odbudowywana, została całkowicie opuszczona w IV wieku n.e..\nKurion – państwo – miasto założone przez Mykeńczyków założone między XIV a XII wiekiem p.n.e.. Obecnie możemy oglądać starożytny teatr, Dom Eustoliosa ze wspaniałymi mozaikami oraz inne znaleziska archeologiczne. Miasto w znacznym stopniu zostało zniszczone podczas trzęsienia ziemi w IV wieku n.e., a mieszkańcy nie podjęli próby odbudowania go i dlatego do dzisiaj uchodzi za miasto przeklęte.\nStanowisko z mozaikami\nUliczki po greckiej części Nikozji\nŚwięta, święta i czyste buty\nMury obronne Nikozji\nprzejście graniczne – ze strony greckiej na turecką i odwrotnie część miasta Nikozji odbywa się poprzez sprawdzenie paszportów w okienku przez służby graniczne obu stron.Bywa różnie czasami odbywa się to bez kolejek ale nawet przy niewielkim ruchu turystycznym staliśmy około 15 minut. Obowiązkowo potrzebne są paszporty ponieważ opuszczamy Unie Europejską. Trzeba również wiedzieć że Turcja ma inne stawki za połączenia telefoniczne, radzę wyłączyć telefon, żeby nie być zaskoczonym wysokością rachunku.\nPomnik upamiętniający zamach stanu z 1974 r.\nPrzejście graniczne od strony tureckiej\nczęść turecka – wąskie uliczki z klasycznym tureckim bazarem ale również kilka ciekawych miejsc do zobaczenia:\nBüyük Han – zajazd zbudowany w XVI wieku przez pierwszego tureckiego gubernatora Cypru. Postawiona w kształcie czworokąta, dwu poziomowa budowla z dużym dziedzińcem pełniła funkcję małego miasteczka. Znajdowały się tu pokoje gościnne, karczma, stajnie i odbywał się drobny handel. W centralnej części dziedzińca usytuowany był meczet oraz miejsce do rytualnego obmywania nóg ( ablucji ). Obecnie w byłym gościńcu znajdują się sklepiki oraz restauracje.\nZewnętrzne mury Büyük Han\nWejście do zajazdu\nDziedziniec Büyük Han\nMeczet Selimiye – wybudowana w XIII wieku przez francuskich rzemieślników jako gotycka katedra św Zofii jest najstarszym zabytkiem tego okresu na wyspie. W 1570 roku po zdobyciu wyspy przez Osmanów, katedra została poważnie zniszczona, a grobowce zdewastowane. Wkrótce po tym katedra została przebudowana na meczet, a dwie wieże zostały przekształcone w minarety o wysokości 50 metrów.\nŚlady gotyckiego charakteru budowli\nKrużganek przy meczecie\nMeczet Salimiye wewnątrz\nPrzylądek Greco – najdalej wysunięta na południowy wschód część Cypru. Skaliste wybrzeże otoczone prawdziwie lazurową wodą Morza Śródziemnego. Sam kraniec półwyspu otoczony jest wysokim płotem i jest niedostępny dla turystów. Za siatką znajduje się latarnia morska, baza wojskowa oraz radary i radiowe stacje przekaźnikowe. To co możemy zobaczyć skaliste wybrzeże z niewielkim zatoczkami i różnymi formami skalnymi stworzonymi przez naturę. Warto tu dotrzeć, żeby zobaczyć naturalne piękno.\nMuszle zatopione w skale\nAyia Napa – podobno najbardziej luksusowy kurort Cypru z najpiękniejszymi plażami. Niewątpliwie w grudniu miasteczko jest wymarłe, restauracje pozamykane ale za to trwa sezon remontowo – budowlany w hotelach i innych lokalach użyteczności publicznej. W wielu miejscach można zobaczyć rozgrzebane place budowy. Plaża ładna, piaszczysta z portem jachtowym ale samo miasteczko nie różni się bardzo od innych miast tego typu nad Morzem Śródziemnym.\nPusta plaża i barak z napisem Ruskaja kuchnia\nSyrenka na plaży w Ayia Napa\nSkała Afrodyty – to właśnie to miejsce, w którym z morskiej piany wyłoniła i wyszła na brzeg bogini miłości, piękna, kwiatów, płodności i pożądania czyli Afrodyta. Kobieta, która niezwykle namieszała w historii Grecji przyczyniając się między innymi do rozpętania wojny trojańskiej ale do tego trzeba przeczytać całą mitologię grecką oraz Iliadę i Odyseję.\nTo właśnie w tej zatoczce pojawiła się Afrodyta\nI na koniec czy warto było lecieć. Odpowiedź brzmi – zdecydowanie TAK. Mogłabym tam zamieszkać w okresie od późnej jesieni do wiosny. Ludzie sympatyczni, klimat przyjazny, jedzenie smaczne ( dużo owoców morza ), przepiękne widoki i sady cytrusowe. No i oczywiście niezliczone ilości leniwie wylegujących się kotów wszelakiej maści i urody. Zawsze można któregoś zaadoptować, oczywiście jeśli nas zaakceptuje 🙂\nPoprzedni wpisUKRAINA Słynne schody i Odessa\nNastępny wpisIZRAEL bez Jerozolimy


Reklama - LegalClick.pl\nDlaczego reklama na stronach Grupy SerwisPrawa.pl?\nDuży zasięg w tematyce prawno-biznesowej: ponad 250 000 UU i ponad 1,5 mln odsłon miesięcznie według stat24;\nBaza e-mailingowa: ponad 150 000 adresów\nWachlarz serwisów tematycznych do wyboru:\nUnikalne i elastyczne formy reklamy;\nOtwartość na nowe sposoby promocji Twoich produktów i usług;\nPrzyjazne i indywidualne podejście do Klienta;\nAby skorzystać z możliwości promocyjnych Grupy SerwisPrawa.pl (m.in.: reklama i patronat) prosimy o kontakt z Działem Marketingu:\ntel. kom.: 518 446 961


Ts-8 Bies część 2.\nRenowacja okiem Michała\nZobacz cały projekt - Ts-8 Bies\nNastępnego dnia uzbrojeni w aparaty i kamery przybywamy punktualnie o umówionej godzinie do Centrali na Alejach. Potężna ciężarówką Axellbaz z długą naczepą już czeka przed bramą. Na chwilę tamujemy ruch, żeby długi zestaw mógł wjechać tyłem w wąską muzealną uliczkę. Krótka ekwilibrystaka i możemy ładować przyczepę.\nCała operacja wywołuje małą sensację wśród leniwie przechadzających się spacerowiczów pojawiają się pytania typowe w takich sytuacjach (a czy będzie latał?) i typowe odpowiedzi. Jest też obecny fotoreporter ze znanego dziennika oraz lokalne wydanie ogólnopolskiej telewizji. W końcu nie zawsze da się zobaczyć stary samolot pośród ulicznego ruchu. Przemyślana wcześniej operacja nie zabiera dużo czasu i idzie (jak na kogoś kto robi to pierwszy raz w życiu) dość sprawnie. Maciek montuje odblaskowe tablice ostrzegawcze w skrajni i błyskające ostrzegawczo koguty. Dzięki statecznikowi, którego nie chciało nam się odkręcać robi się niepokojąco szeroko. Jeszcze tylko kilkukrotne upewnienie się Macka, nas i przedstawiciela Muzeum, że ładunek jest bezpieczny, szybka sesja foto i w drogę!\nHa, łatwo powiedzieć. Wyjazd łatwiejszy od wjazdu, bo przodem, ale na naczepie gabaryt. Pierwszym sprawdzianem okazała się wysoka brama. Mieścimy się dość swobodnie.\nŻyczliwy Pan Zbyszek z Muzeum na chwilkę stopuje ruch na ruchliwych przed południem Alejach i majestatycznie zakręcając na oczach pasażerów, pełnego autobusu komunikacji miejskiej na drodze.\nSama trasa niby prosta i obejmuje tak naprawdę jeden zakręt w prawo połączony ze zjazdem ślimakiem na Wisłostradę.\nPrzed nami pustka Poniatowszczaka i rosnący korek za plecami.\nO dziwo nikt ze spowolnionych kierowców nie protestuje - będzie dobrze myślę. Na chwilę łamię prawo zatrzymując się na ślimaku celem zrobienia zdjęć i filmu wyjeżdżającemu na Wisłostradę Biesowi. Przejazd Wisłostradą pomimo małej prędkości zestawu, zajęcia pasów nie zmniejsza płynności ruchu. Kilkukrotnie wyprzedzam ciężarówkę i z pobocza robię zdjęcia Biesa w ruchu miejskim - drugi raz taka gratka pewnie się nie zdarzy. Na skrzyżowaniach widzę kątem oka w lusterku, wyciągnięte przez okna ręce uzbrojone w telefony. Ech sława...\nIm dalej od centrum tym ruch jakby mniejszy. Po przejechaniu trasy siekierkowskiej do bramy Muzeum w zasadzie jesteśmy niezauważalni.\nSzybki wyładunek i Bies trafił znów na stare śmieci, bo MPTW było jego pierwszym Muzealnym przystankiem. Żegnamy Maćka i chcemy jeszcze tylko przeciągnąć samolot na zaplecze pod namiot warsztatowy, który stanie się jego domem przez najbliższych kilka miesięcy.\nWynik dyskusji z gatunku "pchamy czy holujemy" jest w zasadzie oczywisty. W rolę holownika wciela się osobowa Skoda, która ma za sobą epizody w postaci holowania czołgu, wożenia foteli katapultowych czy wyrzutni rakiet. I zasadniczo można by skończyć drugą część opowieści o Biesie, gdyby nie wewnętrzna brama, a w zasadzie jej słupki. Ich rozstaw okazał się zbyt wąski dla statecznika poziomego o jakieś 10 cm... Ponieważ miejsca było mało, a w zasadzie nie było i mieliśmy uszkodzoną oponę która utrudniała toczenie nie mogliśmy wymanewrować cholernych słupków. Szybkie zdjęcie statecznika w rozkraczonym na środku alejki samolocie też nie wchodziło w rachubę. Wpadliśmy na pomysł przeniesienia samolotu ponad bramą.\nPomysł łatwy gorzej z detalami. Jak podnieść? Na czym przenieść? Rozwiązaniem okazały się nasze plecy i skrzynki po amunicji. Utworzyliśmy z nich podest który wystarczył aby statecznik przeszedł ponad bramą. Jeszcze tylko wepchnięcie pod namiot i po kilkunastu latach samolot znów znalazł się pod dachem.\nPlan dnia został zrealizowany. Można było myśleć na serio o remoncie.\nOkiem Michała - opowieści o renowacji Ts-8 Bies ze zbiorów Muzeum Wojska Polskiego:\nFirma AXELBAZ ul. Wiślicka 5/34 02-114 Warszwa niezawodny transport ładunków nietypowych