Lubelska masakra kotem podwórkowym - Piotr Mrok - ebook - Legimi online\nLubelska masakra kotem podwórkowym ebook\nOficyna wydawnicza RW2010 Poznań 2013–2015\nCopyright © Piotr Mrok 2013–2015\nCopyright © for the Polish edition by RW2010, 2013–2015\nHistoria, którą za chwilę poznasz, jest z pewnością najbardziej niedorzeczną opowieścią, z jaką się kiedykolwiek spotkałeś. Jednak to bardzo ważne, byś po przeczytaniu ostatniej strony pomyślał o niej jeszcze przez chwilę. Wiem, nie znasz mnie, wyskakuję nagle, nie wiadomo skąd, i wymagam wiele – żebyś doczytał do końca. Sam prawdopodobnie wyśmiałbym kogoś takiego i dał mu adres dobrego psychiatry. Tym bardziej jestem w kropce. Ale muszę spróbować, gdyż w moich rękach leży los dziewczyny, którą kocham. Uśmiechasz się, a to oznacza, że wiesz, o czym mówię. Bo gdy kogoś kochasz, mógłbyś godzinami przyglądać się, jak je, śpi, czeka na autobus. Już wiesz, co czuję i dlaczego proszę o pomoc.\nBłagam cię, przeczytaj do końca, a dopiero potem zdecyduj, co o tym wszystkim sądzisz. Nie masz nic do stracenia, w najgorszym wypadku przeczytasz po prostu zakręconą historię, która umili Ci czas. Oczywiście istnieje też szansa, że mi zaufasz, uwierzysz i odmienisz wszystko.\nZabawne. Dopiero tamtego dnia uświadomiłem sobie, że wnętrze restauracji „Ulice miasta”, przylegającej do Lubelskiej Bramy Krakowskiej, wystylizowane zostało na przytulną uliczkę starego miasta. Ze ścian na gości spoglądały okna kamieniczek z firankami, witryny: sklepu kolonialnego, cukierni, fryzjera. Czasem, pogrążeni w nieistotnych detalach, nie zauważamy rzeczy oczywistych i zapominamy o tym, co ważne.\n– I tylko po to mnie tu ściągnąłeś? – zapytał Marek, mój starszy brat, wpatrując się w dno kufla, które z bezlitosną szczerością oznajmiło, że złocisty trunek właśnie się skończył.\n– Aha – odpowiedziałem, omal nie dławiąc się pierogiem z bobem. Uwielbiam bób, więc zrozumiałe, że jadłem łapczywie. Wyglądałem zapewne jak zadowolony chomik, który napchał sobie policzki pysznościami i najchętniej poszedłby już spać.\n– Chcesz wycyganić ode mnie trzy tysiące złotych na strój szturmowca ze Star Wars, żeby przyjęli cię do dziecinnego klubu?\n– Pięćset pierwszy Legion to elita. Mają surowe zasady odnośnie przyjmowania nowych członków. Kandydat musi mieć strój możliwie najbardziej podobny do filmowego. Niedopuszczalne są nawet różnice w odcieniach kolorów.\nNa talerzu zostały jeszcze dwa pierogi. Przez chwilę z pietyzmem celowałem w jednego widelcem. Szkoda, że to już prawie koniec, pomyślałem. Zamówiłbym jeszcze jedną porcję, ale nie miałem więcej pieniędzy. Nadziałem przedostatnie trofeum tak mocno, że metalowy ząb zazgrzytał o talerz. Zamruczałem. Mojego zadowolenia nie podzielała kelnerka obsługująca sąsiedni stolik. Zmierzyła mnie karcącym spojrzeniem, jakbym właśnie zjadał jej kota i popijał złotą rybką.\n– Młody, ja czasem poważnie się zastanawiam, czy my naprawdę mamy wspólną matkę – to mówiąc, brat z gracją drwala walnął kuflem o blat.\nKobieta znów spojrzała na nas wzrokiem, który nie zwiastował nic dobrego. Pewnie zastanawiała się, kiedy zaczniemy bekać i pierdzieć. Albo, nie daj Boże, prać się po pyskach.\n– Może ty jesteś adoptowany? – zastanawiał się na głos Marek. – To by wszystko tłumaczyło. Ja nie byłem taki laluś i nie wpierdalałem pół chleba na śniadanie. Spójrz na siebie, człowieku. Czy ktokolwiek w ogóle robi stroje szturmowców takich rozmiarów? Widziałem Gwiezdne Wojny i jedynym osobnikiem twojego kalibru był Jabba.\n– Bardzo zabawne, proszę, nabijaj się dalej. To takie dojrzałe.\n– Darek, posłuchaj, gdybyś chciał sobie kupić laptopa, motor, kamerę czy cokolwiek bardziej użytecznego niż latarka na baterie słoneczne, to uwierz, pożyczyłbym ci te pieniądze. Co mówię, dałbym ci je bez mrugnięcia okiem!\nOho, zaczyna się, pomyślałem, w panice szukając wyjścia awaryjnego, by uniknąć nieuniknionego, które nadchodziło niczym deszcz z czarnych chmur. Panie Boże, spraw, by lokal się zapalił. Samozapłon w zimie? Wiem, że to trudne, ale dla Ciebie przecież nie ma rzeczy niemożliwych. Ostatnio co prawda nieco zaniedbywałem wizyty w świątyni, ale czy to powód, byś pozwolił mi tu umrzeć podczas słuchania moralitetu brata?\n– Wiesz, że mam pieniądze, a te trzy tysiące to dla mnie tyle co nic.\nTa płyta już tak się zdarła, że wolałbym słuchać szumu telewizora bez anteny. Wielka firma informatyczna – tymi rękami zbudował ją od zera. Gówno prawda, pofarciło się braciszkowi, że tata został radnym i załatwił mu przetarg na oprogramowanie dla urzędu pracy.\n– Tymi rękami zbudowałem firmę. A przecież też mogłem siedzieć pod spódnicą u mamusi, bawić się żołnierzykami, grami komputerowymi lub wymyślać bajki. Człowieku, spoważniej, za półtora roku masz maturę. Ja w twoim wieku…\nWłożyłem do ust ostatniego pieroga. Już nie smakował tak dobrze. Chciałem tylko przełknąć i wyjść.\n– A co ci da ten Legion? To jakaś objazdowa trupa cyrkowa? Zarobicie miliony?\nNie zamierzałem odpowiadać. Nie zrozumiałby, że to jedyna szansa na dołączenie do klasowej paczki. Czym innym mógłbym im zaimponować? W tym roku polski Legion miał w wakacje jechać na obóz do Francji; to była niesamowita okazja, by zobaczyć kawałek świata. Nie wspominając o tym, że bujałem się w księżniczce Lei, znaczy Basi, drobnej, kasztanowłosej dziewczynie, z warkoczem opadającym aż do samego końca pleców, a nawet niżej. Ale ona umawiała się tylko z legionistami.\n– Tak myślałem. – Pokiwał głową, nie doczekawszy się odpowiedzi. – Zmądrzej, człowieku, matka wiecznie żyć nie będzie, a ty pewnie nadal piszesz te swoje bzdurki. Pamiętam, że gdy jeszcze mieszkałem z wami, to miałeś cały kajet z tymi wypocinami. Statki kosmiczne, lasery, ufo.\n– Teraz piszę kryminały – odparłem. – Fantasy jest zbyt oklepane, a SF zbyt niszowe.\n– O, jakaż zmiana. – Marek zaśmiał się. – A gdzie można kupić twoje dzieła?\nNie dam się sprowokować, postanowiłem, i powtarzałem to sobie w myślach niczym mantrę.\n– To kwestia czasu. Teraz piszę opowiadanie o socjopacie.\nMarek obejrzał się, obracając głowę niemal o sto osiemdziesiąt stopni, by zlustrować nogi kelnerki. Musiało zaboleć, ale znałem brejdaka i wiedziałem, że gdyby zaszła konieczność, dla ładnej panienki polizałby się po łokciu, nawet jeśli musiałby w tym celu złamać sobie rękę. Jakim cudem Dorota tak długo z nim wytrzymała? Nie mam pojęcia.\n– No, mów, mów, słucham, słucham – ponaglił, patrząc na mnie rozbawionym wzrokiem.\n– Kończę właśnie szóste opowiadanie z serii. Jak uzbieram z dziesięć, może wyślę do jakiegoś wydawnictwa.\n– A oni z otwartymi rękami je przyjmą i od razu wypiszą czek na pięciocyfrową kwotę. Przestań żyć mrzonkami. Z pisarstwa się nie utrzymasz, do tego trzeba mieć talent, a ty w gimnazjum ledwo wyciągnąłeś tróję z polskiego; w technikum, jak słyszałem od matki, nie idzie ci lepiej.\n– Suchar mnie nie lubi – wtrąciłem.\n– Pan Zachariasz, sor od polskiego.\n– A, DżejZiii, pamiętam, niezła piła, ale idzie przywyknąć. Mały, zrozum, energetyk to nie pensjonat dla panienek. Chciałeś bawić się lalkami w domu, to było iść do liceum.\nBrat chodził do tego samego technikum co ja, więc znał realia. No ale on był typem łobuziaka, po studiach poszedł do wojska na ochotnika i bawił się tam równie dobrze jak na balu karnawałowym. Może faktycznie mieliśmy innych starych.\n– Prześladuje mnie niczym inkwizycja! – jęknąłem.\n– Matka mówiła, że masz pały za nieczytanie lektur.\n– Bo to same nudy. Tych książek nie da się czytać. Taki Pan Tadeusz albo Dziady – co mnie, kurde, obchodzi, że nie mieli niepodległości? To było dawno. A zresztą teraz ją mamy, i co? I nic. Dalej gówno z tego.\nMarek walnął pięścią w stół, aż kufel podskoczył.\n– Wyrażaj się, młody! – krzyknął. – Wam to się teraz w głowach poprzewracało. Tylko gry wideo, komiksy i głupie filmy rysunkowe o ludziach z oczami jak szklanki. Pierwszy komputer kupiłem sobie z pieniędzy za zbieranie truskawek. Za dobrze wam, to i śnicie o wyspach Bergamutach.\n– Też czytałeś komiksy, Tytusa, Kajko i Kokosza, Kleksa.\n– Nie można ciągle żyć w świecie marzeń, trzeba zdobyć wykształcenie i dobrze płatną pracę. Tylko to się liczy. Ciężka praca, a nie manna z nieba. Pieniędzy nie da się zarobić, ot tak, zaraz i już.\n– Powiedz to twórcy Facebooka czy tym od Google.\n– Poszczęściło się im i nic ponadto. Minie moda i znikną jak wiosenny śnieg.\n– Co u Doroty? – zapytałem, zmieniając temat, gdyż jak zwykle dobiliśmy do ściany, a nie zamierzałem tym razem iść na noże.\n– Siedzi nad kolokwiami. Studenci są coraz głupsi. Prostych spraw nie łapią, najchętniej by ich pooblewała, ale dziekan naciska, bo chce, by słupki statystyczne ładnie wyglądały – odpowiedział Marek.\n– Ta, czyli nic nowego.\nPiersiasta kelnerka przepłynęła przez salę, niosąc na tacy dwa kieliszki z nalewką. Postawiła je przed mężczyznami siedzącymi przy sąsiednim stoliku, zachwalając trunek jako domowej roboty. Mój brat lustrował dziewczynę od stóp do głów, jakby całe dotychczasowe życie spędził w zakonie. Częściowo go rozumiałem, niezła była, ale żeby aż tak się gapić…\nZ głośników rozwieszonych na ścianach knajpy dobiegała melodyjna piosenka z lat sześćdziesiątych:\nFriends ask me „am I in love”\nI always answer „yes”\nMoże to dziwne u nastolatka, ale lubiłem lata sześćdziesiąte. Ludzie wtedy mieli jakieś ideały, cieszyli się drobnostkami. Marek nazwałby ich niepoprawnymi marzycielami. Ale ci marzyciele polecieli przecież w kosmos, no i mieli Beatlesów, oraz Elvisa Presleya. A my dziś co mamy? Dodę, Lady Gagę, no i Justina Biebera.\nJeden z mężczyzn przy sąsiednim stoliku był chyba profesorem akademickim, gdyż opowiadał drugiemu o rzezi niewiniątek, jak określił zbliżające się kolokwium, które zaplanował dla swoich studentów. Po drugiej stronie sali, obok drzwi, siedziały dwie psiapsióły, głośno plotkując o kolegach z banku. Trajkotały jak katarynki i szczerze powiedziawszy, z każdą sekundą zaczynałem żywić do nich coraz bardziej mordercze uczucia. Gdy obrobiły już wszystkich znajomych, zaczęły opowiadać sobie brazylijską telenowelę, i wtedy pomyślałem, że nie przejąłbym się, gdyby któraś nagle się zakrztusiła. Może to by je nauczyło, że jak się konsumuje, to się nie papla.\nDzwoneczek umieszczony nad drzwiami cicho zakwilił. Do lokalu weszło dwoje kolejnych klientów. On, postury przerośniętego Minotaura, musiał się schylać w progu, by nie przywalić głową w futrynę. Z szarego prochowca, który na nim wisiał, wystarczyłoby materiału na namiot dla oddziału skautów. Zdziwiłem się, bo przecież na dworze trzaskał mróz, a kolo wystroił się w lekki płaszczyk, na jego głowie zaś, wielkości dyni, tkwiła biała panama. Kobieta, która z nim przyszła, najwyraźniej urwała się z tego samego cyrku. Wychudzona i żylasta, mogła mieć koło metra pięćdziesięciu wzrostu, może mniej. Kruczoczarne włosy, oprószone śniegiem, związane były w kucyk, a oczy jak dwa kawałki węgla upodobniały ją do bohaterki filmu Krąg; tej, co wyłaziła z telewizora i zabijała w drastyczny sposób Bogu ducha winnych ludzi, którzy siedem dni wcześniej obejrzeli feralną kasetę video.\nLudzie są dziwni. Najpierw zgrywają chojraków, a potem jęczą, że są chorzy. Mogliby się chociaż pozapinać.\n– Mówię ci, stary, ile mam roboty. Nie mogę się opędzić od zleceń – oświadczył Marek, przerywając niezręczną ciszę.\n– To świetnie – odparłem.\n– Nuda, a co ma być.\n– Można przeszkodzić?\nPrzeszedł mnie dreszcz, gdy usłyszałem ten chrypiący, gardłowy pomruk. Nie musiałem nawet odwracać głowy, by wiedzieć, do kogo należał. Zerknąłem na mężczyznę w kapeluszu, patrzącego na nas z góry, i odniosłem dziwne wrażenie, że skądś go znam. Cholercia. Déjà vu zawsze jest niepokojące, ale to konkretne wibrowało pod czaszką jak komar, który nie da ci usnąć w nocy, dopóki go nie zabijesz kapciem.\n– Tak, słuchamy – odparłem, patrząc na orli nos czarnookiej kobiety. Oby to nie byli kolejni akwizytorzy, bo nie zdzierżę. Nienawidziłem tych naciągaczy jak psów. Dostawałem szału, gdyż traktowali ludzi jak debili. Wydzwaniali domofonem z rana i wciskali maszynki do golenia swetrów czy nietłukące się talerze.\n– Czy możemy się przysiąść? – zapytała czarnooka.\nMusieli wczoraj ostro zapić, bo głosik miała równie miły dla ucha jak jej towarzysz, tylko o nieco cieplejszej barwie.\n– Czy my się znamy? – zapytałem, wpatrując się w twarz faceta, obsianą bliznami niczym zbocze wygasłego wulkanu zastygłą lawą. To nie była facjata, którą łatwo się zapomina. Dlaczego więc nie mogłem skojarzyć, gdzie ją już widziałem?\n– I tak, i nie – odparł. – Mamy sprawę do obgadania.\nKolegowałem się w podstawówce z jednym takim równie urodziwym gościem. Stosował Clearasil non stop, ale przynosiło to podobne efekty, co polewanie ognia benzyną. Mężczyzna stojący przede mną mógł mieć z pięćdziesiąt parę lat. Podobieństwo istniało, i to bardzo niepokojące podobieństwo. Może to jakiś krewny?\n– Mów pan szybko, bo nie mamy całej wieczności. Nic od was nie kupimy, nie zapiszemy się do sekty, nie damy jałmużny, nie mamy fajek – wyartykułował szybko mój brat apodyktycznym tonem. – Więc, jaka sprawa, wodzu? Mów albo spadaj.\n– Krótka – mężczyzna uśmiechnął się tajemniczo – ale za to z tłumikiem.\nMarek zaczął rechotać.\n– Bez jaj, facet, kpisz sobie czy rozumu szukasz? – zapytał, wciąż parskając śmiechem. Okulary na jego nosie podskakiwały. – Halloween już było, Prima Aprilis dopiero przed nami. A może to ukryta kamera?\nMężczyzna rozchylił poły płaszcza. U paska spodni dyndała skórzana kabura, a w niej tkwił wielki pistolet ze stalowym cylindrem tłumika zamocowanym na lufie.\n– Idziecie z nami i to molto presto – rozkazał facet, nim zdążyliśmy zamrugać.\nMarek momentalnie przestał się śmiać i szeroko otworzył usta, popatrując to na mnie, to na gnata, to na faceta i jego kumpelkę. Zabrakło mu języka w gębie, rzecz niespotykana. Ja prawdopodobnie nie zrobiłem mądrzejszej miny niż on. Nic dziwnego; po raz pierwszy widziałem z bliska broń palną i jakoś nie zamierzałem powątpiewać w jej prawdziwość.\n– Wow, wow, wow. – Marek pierwszy się przełamał – To jakieś ogromne nieporozumienie.\n– Dokładnie – dodałem. – Usiądźmy i porozmawiajmy, wszystko się na pewno wyjaśni.\n– Powiedziałem, kurwa, podnosić dupy z krzeseł i to migiem – zawarczał facet, kładąc dłoń na spluwie.\n– Andrzej – wysyczała do niego czarnooka – zachowuj się.\nZignorował kobietę i patrzył przed siebie coraz mniej ludzkim wzrokiem, jakby zapadał w głęboki trans. Odniosłem dziwne wrażenie, że stoję w ciemnym lesie, naprzeciw świeżej mogiły, z moim imieniem wydrapanym na tabliczce wbitej w ziemię. Coś mi mówiło, że jestem bliski przydziału do tego lokalu, szczególnie jeśli zrobię coś głupiego.\nZamieszanie przy naszym stoliku przyciągnęło uwagę pozostałych gości. Zamilkli i oczekiwali z nabożnym skupieniem na rozwój wydarzeń. To dlatego Big Brother odniósł tak niebywały sukces. Ludzie uwielbiają podglądać życie innych. Interesują ich cudze problemy, zwłaszcza dramaty. Jeden rozgrywał się na ich oczach i nie zamierzali przeoczyć ani jednego kadru tego wspaniałego widowiska, nawet jeśli będzie miało tragiczny finał – przede wszystkim wtedy.\nKelnerka zatrzymała się na środku sali, najwyraźniej nie wiedząc, co się dzieje, i czy ma podejść, czy powrócić do swoich spraw. Dzwoń po policję, kobieto, powtarzałem w myślach. Modliłem się, by okazała się telepatką albo przynajmniej byłą członkinią Gromu. Ale ona po prostu stała.\n– To jak będzie? Po dobroci czy po złości? – Mężczyzna w panamie nie ustępował.\nWątpiłem w jego dobroć, a złości wolałem nie prowokować, więc odparłem:\n– Szeroko się wozisz, facet. Rozejrzyj się. Lokal pełen ludzi, centrum miasta. Chyba przeszarżowałeś. Gębę masz jak jeden wielki znak rozpoznawczy. Przed takimi akcjami zainwestowałbym w Clearasil albo gumową maskę. Tu są kamery, człowieku. – Czasem tak mam, jak się zdenerwuję, gadam trzy po trzy i wzbiera we mnie głupia odwaga. Matkę już kilka razy dyrektor wzywał do szkoły, bo odpyskowałem jednemu czy drugiemu sorowi. – Zostawcie nas w spokoju i zapomnijmy o sprawie.\nNim odpowiedział, drzwi znów zadzwoniły i do sali wszedł jeden z kelnerów, taszcząc w obu rękach pękate reklamówki z zakupami.\n– Sami widzicie, za dużo świadków. Odpuśćcie – dodał Marek. W końcu pozwolił sobie na głęboki oddech.\nPrzyjemniaczek w kapeluszu rozejrzał się i chyba faktycznie dotarło do niego, że nie pójdzie tak łatwo, gdyż zdjął rękę z pistoletu i ponownie zakrył go płaszczem. Poczułem, jak ulga rozlewa się po moim ciele ciepłą, kojącą słodyczą.\n– Ta – burknął krościaty. – Mały ma rację, siostrzyczko, za dużo świadków. Sama widzisz, że twój plan był do dupy.\nJego dłoń zanurkowała pod płaszcz. W następnej chwili rozległ się cichy trzask, a głowa kelnera eksplodowała niczym świeży melon. Drugi trzask. Taca, którą trzymała długonoga kelnerka, upadła z brzękiem na posadzkę, a potem dziewczyna runęła w ślad za nią. Morderca skierował pistolet w kierunku mężczyzn w garniturach. Zdążyli poderwać się z miejsc, jak stado kuropatw wypłoszone z wysokiej trawy. Facet szarpnął dwukrotnie za język spustu.\nProfesor wpadł twarzą w talerz zupy, a jego kolega odbił się od krzesła i znieruchomiał na podłodze w groteskowej pozie. Policja z pewnością zrobi kredą bardzo ładny obrys ciała, pomyślałem.\nNie wiem, dlaczego kobiety muszą krzyczeć. Gdyby idiotki z banku siedziały cicho, lub zrobiły coś konstruktywnego, typu rzucenie się biegiem do drzwi, to mogłyby nadal oglądać telenowele i drażnić otoczenie swoim dwuosobowym maglem. Milczenie bywa złotem. Dwa trzaski później zostały ozłocone na wieczność. Płakać nie zamierzałem, ale po co od razu zabijać, wystarczyłoby wsadzić im knebel.\nTaką ładną muzykę grają – szkoda, że już zawsze będzie mi się kojarzyła z masakrą; zmartwiłem się tym szczerze, jakbym nie miał poważniejszych problemów. Ewidentnie świrowałem.\nSu-sanna, I’m crazy loving you.\nMój ojciec kochał tę piosenkę, pomyślałem, patrząc na pobojowisko.\n– Czy teraz, gdy rozwiązaliśmy już problem świadków, możemy powrócić do tematu wspólnego spaceru? – zapytał mężczyzna, chowając broń. Z przerażeniem stwierdziłem, że zabicie sześciorga osób uspokoiło go. Naprawdę mieliśmy przesrane.\nOczywiście grzecznie wstaliśmy i poszliśmy z naszymi nowymi przyjaciółmi. Kim bylibyśmy, odrzucając ich propozycję? Stygnącymi trupami. A tego chcieliśmy uniknąć, wyjątkowo zgodnie. Dobrze, że pozwolono się nam ubrać. Wątpiłem jednak, by z troski o nasze zdrowie.\nNa zewnątrz restauracji, na środku chodnika stał Cadillac żywcem wyjęty z filmów o gangsterach. Zostaliśmy wepchnięci na tylne siedzenie, a obok nas dokooptował się krościaty. Kapelusza oczywiście nie zdjął. Karlica poszła do przodu wozu, gdzie za kierownicą czekał mężczyzna w białym garniturze. Kolejny, któremu za gorąco? Na Eskimosów nie wyglądali.\n– Były jakieś problemy? – zapytał kierowca. Przypominał nieco Bruce’a Willisa, ale tego z czwartej części Szklanej pułapki, łysego jak kolano.\n– Żadnych – odparł przyjemniaczek w kapeluszu. Kobieta ciężko westchnęła i pokręciła głową. Kierowca zachichotał.\nSpojrzałem na brata porozumiewawczo. Przyjemniaczek to zauważył i walnął mnie łokciem w żebro, warcząc:\n– Tylko bez numerów. Chyba że chcecie, by znów jakiś świadek przez was zginął. Nie zadręczy mnie to, ale Maria znów będzie marudziła.\nZacząłem się poważnie zastanawiać, z jakiego szpitala wariatów zwiała ta menażeria. Z dwojga złego wolałbym zostać porwany przez zdrowych psychicznie bandytów, niż przez socjopatów, którzy w zaciszu piwnicy urządzą sobie ucztę, wycinając i smażąc kolejne kawałki mojego ciała.\nWóz ruszył z piskiem opon i o mały włos nie potrąciliśmy zgarbionego staruszka kuśtykającego o lasce. Nic dziwnego, że się im spieszyło – przecież urządzili w restauracji bajzel, na widok którego każdy grabarz dostałby orgazmu. Lada moment mogła się tu zwalić cała brygada policji, oddział antyterrorystów i Bóg wie kto jeszcze.\nSamochód pędził ulicami Lublina, ignorując znaki drogowe i sygnalizację świetlną. Śnieżyca, która szalała na zewnątrz, każdego średnio rozgarniętego kierowcę zatrzymałaby w domu; a łysy popisywał się iście samobójczą jazdą. Albo miał więcej szczęścia niż rozumu, albo gość był spokrewniony z Kubicą.\n– Słuchajcie, to nie ma sensu – zacząłem i pochyliłem się nieco do przodu.\n– Wracaj na miejsce – rozkazała kobieta – dziś już wystarczająco narozrabiałeś.\n– A ta inteligentna uwaga w kawiarni? Za dużo świadków, odpuśćcie… Równie dobrze mogłeś od razu zaproponować: zabijmy kobiety, zgwałćmy dzieci, a potem zgwałćmy też zwłoki kobiet.\n– Tak powiedział? Odpuśćcie? – Kierowca zaśmiał się. – Ja pierdolę, co za idiota. Ostatni raz Andrzejek odpuścił, gdy leciał na niego oddział esesmanów z MP 40, i to tylko pozornie, bo chciał się dłużej zabawić. Zwabił ich do budynku i w ciasnym korytarzu poderżnął im gardła, jakby to były kurczęta.\nRany boskie, oni faktycznie byli psychiczni! Run, Forest, run, bo to pudełko czekoladek ktoś nafaszerował arszenikiem i doprawił gwoździami. Ten cały Andrzejek chyba czytał w moich myślach, bo uśmiechnął się i pokręcił głową. Marek siedział przy drugich drzwiach. Przecież mógłby pociągnąć za klamkę, wyskoczyć i powiadomić policję. Czemu tego nie robi?\nSpojrzałem na brata, a potem wymownie na drzwi.\n– Zamknięte, mały, myślisz, że nie próbowałem – wyznał lekko drżącym głosem. – Poczekajmy, zobaczmy, czego chcą.\nCo za idiota z niego! – płonąłem wściekłością. To jasne, czego chcą: zabić. Może wcześniej przebiorą nas w mundury wermachtu, by zrobić sobie pamiątkowe zdjęcia. Nie podzieliłem się z bratem tymi domysłami, ponieważ wystarczyło, że ja się cały telepałem. Rany, jak ja w tamtej chwili chciałem żyć! Oddałbym za odrobinę nadziei całą kolekcję figurek z Gwiezdnych wojen, komiksy, szufladę pełną gier wideo, a nawet wypasiony komputer, który dostałem miesiąc temu.\nNajwidoczniej wyjechaliśmy z miasta, bo samochód zaczął nieprzyjemnie podskakiwać na wybojach. Kierowca jednak ani myślał zwolnić, pomimo że koła tańczyły na lodzie oberki i polki. Drift starym Cadillakiem to już gruba przesada. Co potem? Przeskoczymy zerwany most, a może zabawa w tchórza z pociągiem jadącym na czołowe?\n– Porozmawiajmy jak cywilizowani ludzie – zaproponowałem po raz kolejny. – Nie jesteśmy ważni, nikt nie zapłaci za nas okupu. Brat ma małą firmę komputerową, ja uczę się w technikum. To chyba jakaś pomyłka.\nW przerwie pomiędzy siedzeniami pojawiła się głowa Marii. Uświadomiłem sobie, że gdyby nas złapała policja, moglibyśmy dostać mandat za brak fotelika dziecięcego. Z drugiej strony, ten wóz chyba wcale nie miał pasów, o poduszkach powietrznych, gaśnicy i apteczce już nie wspominając.\n– Bracia Kamińscy, prawda? – zapytała chropowatym głosem. – Darek i Marek?\n– A więc nie ma pomyłki – skwitowała.\nCzyli wyjaśnienie mogło być tylko jedno.\n– To przez ciebie, durniu! – krzyknąłem do brata. – Przyznaj się, w co żeś wdepnął? Nie chcę przez ciebie umrzeć. Pewnie robiłeś interesy z jakimś szemranym towarzystwem. Proszę bardzo, masz swoją prężną firmę, budowaną własnymi rękami. Jak myślisz, kim oni są? Kibice Motoru i mafia nigdy nie wybaczają, kretynie!\nUderzyłem brata pięścią w bark, potem poprawiłem w brzuch. Zamierzyłem się znowu, ale złapał mnie za nadgarstek i mocno przytrzymał.\n– Uspokój się, mały. Gadasz bzdury. – Marek musiał użyć naprawdę dużo siły, by utrzymać w ryzach moje dłonie. – Jeden czy dwa ustawione przetargi nie czynią z nikogo wroga mafii. To zwykła polityka; o niej być może nie pisze się wierszy, ale to nie przestępstwo.\n– Pierdolę polityków – odezwał się mój niesympatyczny sąsiad. – Są na mojej liście nienawiści, zaraz po policjantach, prawnikach oraz akwizytorach.\nO, coś nas łączy, pomyślałem. Chyba lepiej zginąć z ręki kogoś, kto podziela twoje poglądy. Kurwa, o czym ja myślę?! Ratunku!\n– Obiecałem sobie, że zabiję każdego z listy. Bez wyjątku.\n– Ale ja nie jestem politykiem – zaprzeczył przestraszony Marek. – Tylko robię z nimi interesy.\n– Kupców też nienawidzę – skwitował mężczyzna, poprawiając kapelusz, który opadł mu na oczy, gdy samochód gwałtownie podskoczył. – Zginiesz, koleś – dodał na tyle przekonującym głosem, że każdy rozsądny grzesznik w tym momencie rozpocząłby rachunek sumienia, domyślając się, że na wizytę księdza z ostatnim namaszczeniem oraz testament jest już o wiele za późno.\n– Ale ja… – zaczął Marek; nigdy do tej pory nie widziałem go tak przerażonego.\n– Andrzej, przestań – odezwała się czarnooka. – Nie zabijemy żadnego z nich. Pamiętasz, mamy inny plan.\n– Może przynajmniej tego drugiego. Po co nam on? – zapytał socjopata, nadal nie spuszczając morderczego spojrzenia z Marka.\n– Żadnego, znaczy ani jednego – powiedziała stanowczym głosem, a patrząc na nas, dodała: – Panowie, nie bójcie się. Andrzej to dobry człowiek. No, może ciut znerwicowany, ale dobry.\n– Ta, jasne, świetnie – skwitowałem.– Szkoda tylko, że w to nie wierzę.\n– Nie tylko ty, mały – dołączył się ze śmiechem kierowca.\nPryszczaty Andrzej uniósł górną wargę w pełnym ironii grymasie.\n– Przegłosowali cię, prostoduszna siostrzyczko – oświadczył z satysfakcją.\nZacisnęła zęby i nadąsana odwróciła się przodem do kierunku jazdy.\nPrzez następne kilkanaście minut jechaliśmy w ciszy, wsłuchując się w miarowy warkot silnika oraz szum wichury, która najwyraźniej założyła się z ośnieżoną, wijącą się serpentynami drogą o to, która pierwsza zepchnie nas na pobocze. Żałowałem, że szło im tak marnie.\nGdy już byliśmy poobijani jak kartofle wiezione furmanką po kocich łbach, kierowca oznajmił:\n– Świetnie – powiedział Andrzej. – Zabijanie nudy nie jest takie zabawne. Wiecie, co mam na myśli.\nZaśmiał się ze swojego żartu. Oczywiście tylko on. Profilaktycznie wolałem się nie przyłączać, bo jak mówiła paniusia, lepiej go nie prowokować.\nSamochód zatrzymał się. Pierwsza wysiadła kobieta, za nią krościaty.\n– Wyłazić, ptaszki! – kapelusznik krzyknął do wnętrza wozu.\nTymczasem nie wiem jak bratu, ale mnie zrobiło się nagle super wygodnie i nie marzyłem o wyjściu. Nawet mroźny wiatr, który wpadł do środka, przywitałem z radością. A czy ja jakiś delikatesik jestem? Weźmie się w domu antybiotyk, siup pod kołderkę i po kłopocie. Nawet lepiej, bo nie trzeba będzie drałować do budy. Co innego takie obcięcie głowy lub obdarcie, być może żywcem, ze skóry. To już nieco większy kłopot. Tak, to pewne, gdybym mógł, siedziałbym w tym samochodzie do końca świata.\n– Radzę wam posłuchać, bo Andrzej szybko się niecierpliwi – ostrzegł kierowca. Trzasnęły drzwi i zostaliśmy w samochodzie sami.\nPrzez moment zastanawiałem się, jak wielka jest szansa, że uda mi się przeskoczyć do przodu, odpalić silnik i odjechać od tej grupy anonimowych socjopatów, w okamgnieniu i daleko, albo jeszcze dalej. Oczywiście najlepiej zanim Andrzej podziurawi nas pociskami. To była jedna z luk tego planu ucieczki. Co tu kryć, miał wprawę drań, co uzmysłowiłem sobie, wspominając jatkę w restauracji.\n– Co za ludzie – wysyczała kobieta – i próbuj z takimi łagodnie.\n– Może ja ich bardziej zachęcę? – zaproponował Andrzej.\nTo pytanie wystarczyło, byśmy w następnej sekundzie stali na baczność obok samochodu. Zawieja przyjęła nas w swoje ramiona z taką radością i zapałem, że wkrótce przypominaliśmy bałwany śnieżne. Gdybyśmy jeszcze chwilę tam postali, Polska miałaby własny gabinet figur, tyle że lodowych. Na szczęście, lub nieszczęście, obok majaczyła chata, do której w końcu poprowadzili nas porywacze.\nDrzewa otaczały leśniczówkę szczelnym kordonem. Szanse na to, że ktoś nas znajdzie i uratuje, zmalały nagle z zerowych do ujemnych. W taki mróz policjanci mogli co najwyżej spisać raport w ciepełku komisariatu, popijając kawę i zagryzając pączkami. Zanim zaczną szperać po lasach, nasze mogiły dawno już porośnie mech. Przystanąłem na chwilę tuż przed drzwiami chaty, zastanawiając się, czy naprawdę nie ma innej opcji.\n– Parę kilometrów lasu w każdą stronę – powiedziała kobieta, przekrzykując zamieć.\nŁysy nacisnął klamkę i wepchnął najpierw mnie, a potem Marka do środka.\nPrzynajmniej umrzemy w suchym miejscu, pocieszałem się.\nNa suficie migotała żarówka, najwyżej dwudziestka; o dziwo wystarczała do oświetlenia całej izby. Stały w niej dwa łóżka polowe, stół, kilka krzeseł, jakieś półki i kuchnia gazowa, na której w dużym garnku coś bulgotało – szczupły, jasnowłosy mężczyzna w czarnym płaszczu mieszał to coś zamaszyście, dzwoniąc łyżką po ściankach naczynia. W rogu wisiała zasłona; pewnie kryła wychodek. W powietrzu unosił się fetor, przebijający intensywnością wszystkie smrody świata. Miałem nadzieję, że to nie zawartość garnka tak capi i że nas nią nie poczęstują. W obecnej sytuacji trudno by nam było odmówić, nawet mając w perspektywie zatrucie ze sraczką jak stąd do Krakowskiego Przedmieścia.\n– Nie wiedziałem, że jest taki gruby – stwierdził blondas, nie przerywając mieszania zupy, czy co tam bulgotało w środku garnka, podgniłego, skisłego, zmurszałego. Miał czterdzieści parę lat, a pod nosem hitlerowski wąsik.\n– Pokolenie odchowane na hamburgerach, co się dziwisz – odparła Maria.\n– To może być trudniejsze, niż przypuszczaliśmy – powiedział kuchcik. – Ludzie nie lubią grubasów.\n– Bo za długo się gotują – parsknął Andrzej.\n– Weźcie i zamknijcie się, bo jak was słucham, to coś mi się robi – zdenerwowała się kobieta.\nPięknie, a więc jednak chcą nas zjeść, tylko nie mają tak dużego garnka. Zatem będą musieli nas pociąć na kawałki. Jeszcze lepiej.\n– To ja może wrócę, gdy schudnę – zaproponowałem. – Nie chcę sprawiać kłopotów.\n– Zamknij się, gnoju! – wrzasnął blondas. – Powinni cię rozwalić na miejscu! Co ty sobie wyobrażałeś?\n– Hans – mitygowała kobieta – daj spokój, to przecież nie jego wina. On nie chciał.\n– A właśnie, że chciał. Zabijmy smarkacza i wracajmy. Gorzej i tak nie będzie.\n– Przepraszam najmocniej – odezwał się mój brat – ale może porozmawiajmy spokojnie. Mam pieniądze i pewne wpływy.\n– Panie Marku, niech pan się lepiej nie wtrąca. To pana nie dotyczy.\n– To mój brat – zaoponował Marek, robiąc krok w kierunku Marii.\nHans jednym susem znalazł się między nimi; w dłoni dzierżył długi, wąski nóż.\n– Słyszałeś, o co pani prosiła. Morda w kubeł i dupa na krzesło. A może chcesz, bym ci to wsadził pod żeberko?\nMarek posłusznie się cofnął i usiadł na najbliższym krześle.\nHans jak gdyby nigdy nic wrócił do mieszania zupy. Po chwili zapytał:\n– Po coście go tu w ogóle przywieźli? Same kłopoty tylko. Jeśli myślicie, że w taki mróz będę doły kopał, to…\nMój brat zerwał się z krzesła.\n– Jaki dół? Jeśli sądzicie, że się poddamy…\nMaria podniosła dłoń w uspokajającym geście.\n– Bez obawy, panie Marku, nikt tu nikogo nie będzie zabijał. Ten typ tak ma. Lubi sobie pogadać.\n– Wojna się skończyła, Hans – wtrącił ni z gruszki, ni z pietruszki Andrzej.\nW odpowiedzi blondas zaczął mieszać zupę o wiele mocniej, jakby ucierał kogel-mogel, głośno przy tym sapiąc.\n– Widzicie, z kim ja muszę pracować? – zapytała nas Maria. – Jeden faszysta, drugi socjopata, a ten… – tu pokazała na naszego kierowcę, który wziął z półki głęboki talerz i szedł do Hansa, najwyraźniej by nalać sobie śmierdzącej zupy – szkoda gadać…\n– Nie narzekaj, moja droga – powiedział łysol – jak ci tak nie pasowałem, to przecież mogłaś wziąć profesorka.\n– Jasne. Andrzej wyjąłby mu serce przez gardło po kilku sekundach wspólnej drogi. Wystarczyłoby, żeby ten stary dureń otworzył usta.\n– Nienawidzę nauczycieli, przez tych skurwysynów dostawałem lanie od matki – odezwał się zapomniany nieco przyjemniaczek, który stał przy oknie i wpatrywał się w zamieć.\n– A kogoś pan lubi? – zapytałem jakoś tak odruchowo.\n– Tak, matkę. Kocham ją nad życie – odpowiedział, nadal kontemplując śnieg.\nHans i łysol jak na komendę wybuchnęli gromkim śmiechem. Nawet Maria pozwoliła sobie na delikatne uniesienie górnej wargi, choć wyraźnie próbowała się powstrzymać.\n– Co w tym takiego śmiesznego, że facet kocha matkę? – zdziwił się Marek. – To chyba dobrze.\nTa uwaga spowodowała, że zaczęli się śmiać jeszcze głośniej. Łysy tak walił pięściami w stolik, że zupa z miski ochlapała drewniany blat. Maria odwróciła się tyłem i oparta głową o ścianę pozwoliła sobie na cichy chichot.\nSpojrzałem na draba w kapeluszu, obawiając się, że zaraz wpadnie w amok i zakończy tę imprezę gwałtownym finałem, podczas którego będziemy mogli obejrzeć swoje wnętrzności rozmazane po ścianach. Ale o dziwo on też się śmiał. Gdyby zjadali żywcem królika albo uprawiali seks sodomiczny, nie byłoby to aż tak niepokojące, jak ich wspólny, zdrowy śmiech.\n– O co chodzi? – zawołałem. – Przestańcie w końcu. Kocha matkę, no i co?\n– Andrzejku, a powiedz Darkowi, gdzie przebywa obecnie mamusia – poprosił Hans, który opanował się najszybciej z całej tej popieprzonej sekty popaprańców.\nKrościaty podszedł do mnie spokojnym krokiem, pochylił się i zaczął opowiadać jednostajnym głosem:\n– Któregoś dnia powiedziała, że powinienem zostać księdzem, bo z taką twarzą jak moja żadna kobieta mnie nie zechce. Dodała też, że żałuje, iż mnie urodziła. I wtedy się rozpłakałem.\nZrobiło mi się go szkoda. Rodzice potrafią dopiec.\n– Gdy nastała noc i matka zasnęła… – Andrzej podszedł do mnie na odległość metra, pochylił się, spojrzał mi w oczy, i nagle wrzasnął: – Wziąłem siekierę i odrąbałem suce łeb!\nOdskoczyłem jak oparzony i przywarłem do ściany. Ani przez chwilę nie miałem wątpliwości, że drab mówi prawdę.\n– Kocham ją bardzo, ale mnie wkurwiła – kontynuował. – Nikomu nie wolno mnie denerwować. Potem wziąłem jej ciało i…\n– Dosyć tego – zaprotestowała Maria. – Przestań, kretynie. Jak mały zemdleje, to na nic się nam nie przyda.\n– Zapytał, więc odpowiadam. Na tym polega dobre wychowanie, nieprawdaż?\n– Najlepsze maniery mają Niemcy – oświadczył Hans. – Reszta to dzicz i brudasy.\n– Nienawidzę Niemców. – Andrzej spojrzał na chudzielca takim samym wzrokiem, jakim patrzył na ludzi w restauracji, gdy wykańczał ich po kolei, jakby byli muchami. – Nie rozumiem, jak mogliście wymordować tylu ludzi dla zysku. Zamiast mózgów macie gówno.\nWyszarpnął pistolet z kabury i odłożył go wysoko na półkę.\n– Aniołek się odezwał. – Hans chwycił mocniej trzonek od noża i stanął w lekkim rozkroku. – Ja nie zabiłbym własnej matki, ani matki nikogo, kogo znam. Nie jestem zwierzęciem jak ty.\n– Uspokójcie się, pamiętajcie, mamy zadanie. – Maria bezskutecznie usiłowała ostudzić emocje. Odległość między mężczyznami malała z każdą chwilą.\n– No, zaraz przekonamy się, ile wart jest twój cios nożem w serce, bezduszny sukinsynu. Skręcę ci kark tymi dłońmi – to mówiąc, Andrzej wyciągnął przed siebie ramiona, prezentując w całej okazałości palce, którymi bez wysiłku mógłby opasać piłkę nożną.\n– Możesz spróbować, kupo mięcha. Wyślę cię do mamusi, nim zdążysz zamrugać. Pewnie się ucieszy z powrotu synka marnotrawnego. Matka zawsze kocha, nawet jeśli synalek jest pojebem.\nMaria podbiegła do łysego, który pałaszował ze smakiem zupę, zagryzając czymś, co kiedyś było chlebem, nim zmurszało, zostało zjedzone, potem wydalone i znów zmurszało.\n– Tom, zrób coś. Pozabijają się i wszystko na nic – mówiła, szarpiąc łysego za ramię.\n– Ani myślę – odparł z rozbawieniem, jednocześnie nie spuszczając oka z mężczyzn. – Weź sobie zupy i siadaj. To lepsze niż telewizja.\nWrzasnęła coś w nieznanym języku, podobnym do hiszpańskiego, i pobiegła w kierunku zasłony. Gdy zniknęła za nią, dwaj szaleńcy zderzyli się z impetem. Andrzej trzymał faszystę za nadgarstek ręki z nożem, a wolną pięścią starał się go trafić w głowę. Hans skutecznie parował ciosy. Świetnie pracował nogami, nacierał, cofał się, stawał na palcach jak w balecie. Co rusz odrywał stopę od ziemi i wymierzał przeciwnikowi cios kolanem w nerki. To jednak nie robiło wrażenia na olbrzymie, który metodycznie, niczym stalowy golem, zadawał kolejne uderzenia pięścią. Wyglądali jak wściekłe psy, walczące o przywództwo w sforze. Garnki i puszki spadały z półek, podłoga skrzypiała. W innej sytuacji istotnie wziąłbym kubeł popcornu i z wypiekami na twarzy oglądał starcie tytanów, ale teraz miałem ważniejsze sprawy na głowie: przeżyć, uciec i takie tam. Wpadłem nawet na pewien pomysł. Markowi chyba przyszła ta sama myśl do głowy, bo zaparł się dłońmi o blat i naprężył do skoku. Spojrzał na mnie porozumiewawczo. Dobra nasza, a niech się pozabijają. Brat wskazał brodą drzwi, a ja zacząłem powoli przesuwać się wzdłuż ściany. Kiwnąłem głową na znak, że ruszamy.\nDobiegłem do mety, znaczy drzwi, w rekordowym czasie. Dotknąłem dłonią klamki i szybko obejrzałem się za siebie. Spodziewałem się ujrzeć Marka tuż za swoimi plecami, ale on niestety nawet nie oderwał się od stołka. Przy jego skroni tkwiła lufa glocka – rękojeść pistoletu ściskał kierowca, drugą ręką nadal wiosłując łyżką w misce ze szlamem.\n– Siadaj, mały – powiedział łysy z nonszalancją.\n– Zwiewaj, Darek, o mnie się nie martw – wyszeptał Marek. – Dasz radę, brejdak.\nŁysy przełknął kolejną łyżkę zupy. Odłożył sztuciec i sięgnął po chleb.\n– Wzruszające – powiedział. – Oczywiście, że dasz radę, być może nawet dotrzesz do samochodu. Może zdołasz go odpalić. Ale co potem? Znasz drogę przez las? Jak ci się będzie jechało, wiedząc, że naciskając klamkę, zabiłeś brata? Dasz sobie z tym radę?\nPsychol i szwab nadal tłukli się zawzięcie. Najwyraźniej kilka ciosów Andrzeja dotarło do celu, bo łuk brwiowy blondasa krwawił obficie, a nos sterczał pod dziwnym kątem. Hans oczywiście nie pozostawał mu dłużny: po nodze Andrzeja, widocznej w rozcięciu spodni, ciekła jucha. Niemiaszek się nie przechwalał, faktycznie nieźle władał nożem. Pomimo odniesionych ran żaden z nich nie tracił zapału. Najwyraźniej zamierzali się naparzać, aż jeden przestanie oddychać lub skończy się kalendarz nie tyle Majów, co Grudniów.\n– Uciekaj, mały, na co czekasz? – ponaglał Marek. – Przecież widzisz, co to za ludzie. O mnie się nie martw.\nOderwałem dłoń od klamki. Nie mogłem go tak zostawić, w końcu to rodzina. Usiadłem posłusznie przy stole.\n– Dobry chłopczyk – skwitował Tom, chowając pistolet za pasek od spodni. – Może zupy, panowie?\nSmród z bliska okazał się jeszcze trudniejszy do wytrzymania. Oferta poczęstunku przypominała propozycję zjedzenie zawartości szaletu publicznego i popicia ze spluwaczki.\n– Ładna walka, nieprawdaż? – zagaił ponownie agent. – Ja obstawiam psychola. Hans może i ma technikę, ale brak mu serca. Miej serce i patrzaj w serce, jak mówi wieszcz.\nZagryzł chlebem. Psychopata wytrącił Hansowi nóż z dłoni. Kopnięta stal poleciała na środek sali. Andrzej, dysponując już obiema rękami, z łatwością przełamał obronę przeciwnika. Wyprowadził dwa szybkie ciosy, które zgruchotały szczękę Niemca. Trzecim powalił go na ziemię, jakby przewracał manekina.\nMyślałem, że teraz zacznie się walka w parterze, ale przyjemniaczek postanowił jeszcze nieco pozmiękczać ofiarę siarczystymi kopnięciami wielkich buciorów.\nGdy leżąca na podłodze skrwawiona sterta kości i mięsa zaprzestała jęków, kat przykucnął i położył dłonie na szyi Niemca.\n– Tak jak obiecywałem, sukinsynu, tymi dłońmi, skurwielu.\nRozległ się głośny huk. Światło na moment przygasło, a z sufitu posypał się tynk.\n– Dosyć tego, do jasnej cholery! – wrzasnęła Maria, która niepostrzeżenie powróciła do izby. Stała w rozkroku, na jej poczerwieniałej twarzy malował się gniew. W dłoniach trzymała armatę albo strzelbę na mamuty. W każdym razie cokolwiek to było, nadawało się raczej na sprzęt oblężniczy, niż na broń osobistą.\n– Uspokójcie się, idioci, bo jak Boga kocham, rozwalę wam te puste łby, jeśli będę musiała.\n– Mówiłem, że warto poczekać – mruknął łysy. Skończył jeść zupę, a teraz ku naszemu obrzydzeniu wycierał chlebem glutowate resztki z talerza.\nOlbrzym podniósł głowę i spojrzał na kobietę. Nie widziałem jego oczu, ale domyślałem się, jak bardzo musiał być wściekły.\nWycelowała broń w jego głowę i powiedziała:\n– No, spróbuj szczęścia. Niewielka strata. I tak go nie używasz, ty bezmyślna maszyno do zabijania, ty…\n– Siostrzyczko – zaczął Andrzej, wyraźnie rozbawiony – ja siostry nie poznaję. Broń, grożenie śmiercią. Czy Biblia tego przypadkiem nie zabrania?\n– Pan spalił Sodomę i Gomorę. Czymże jest wyrwanie kilku chwastów? Trzy zdrowaśki i po grzechu – wysapała. Jej ręce drżały. Widocznie strzelba zaczynała kobiecie ciążyć, ale komu by nie ciążyła?\nAndrzej puścił szyję Niemca. Nie zdążył jeszcze porządnie zacisnąć palców, dlatego Hans tylko cicho rzęził, zamiast stygnąć, jak wypada przyzwoitemu trupowi.\n– Może jeszcze będą z siostry ludzie – zahuczał Andrzej, podnosząc się z kolan. Był od niej wyższy o ponad pół metra, ale na twarzy Marii nie zauważyłem ani jednej oznaki strachu. Nacisnęłaby spust, gdyby nie ustąpił. To pewne.\n– Siostra to odda, bo jeszcze rączki spuchną. Obiecuję, że dziś już nic nie zrobię Adolfowi. – Andrzej wyjął z dłoni Marii broń, jakby to był gałązka oliwna, a nie kupa żelastwa ważąca kilkadziesiąt kilo.\n– Mam was na oku – ostrzegła kobieta, a do smakosza śmierdzącej zupy powiedziała: – A ty, skoro już się najadłeś, podnieś tego drugiego kretyna i połóż na łóżku. Szybko. Na co się gapisz?\n– Powinniście dostać Oskara, to było piękne. Wzruszyłem się. Rocky się chowa. Brawo – łysy zaczął klaskać – bis, proszę, jeszcze raz. To poezja. Dla takich chwil się żyje.\n– Przestań pajacować. Myślałam, że jesteś dojrzalszy.\n– Dojrzewanie jest nudne i nieprofesjonalne – skwitował, maszerując w kierunku leżącego Niemca. Pochylił się nad nim i niczym rzeczoznawca ubezpieczyciel, szacujący straty po pożarze, taksował wzrokiem dzieło Andrzeja.\n– Całkiem ładnie jak na amatora – mruknął cicho i złapał dogorywającego za ręce, a potem sprawnie uniósł do pionu. Oczywiście Niemiec chwiał się na nogach jak dmuchawiec na wietrze i gdyby nie pomoc łysego, wykonałby natychmiastowy pad na ziemię.\nGdy Hans spoczął już na łóżku polowym, całkowicie nieprzytomny, prawdopodobnie umierający – acz nikt się tym specjalnie nie przejął – pozostali członkowie bandy zasiedli wokół stołu. Maria porozkładała naczynia i ponalewała wszystkim zupy. Także mnie i Markowi. Łysy, ku mojemu obrzydzeniu, ochoczo poprosił o dolewkę.\n– Posilmy się i w drogę – rzuciła Maria i z takim zapałem wzięła się do pałaszowania zupy, jakby to był żurek z Sheratona.\nSpojrzałem w mój talerz. Do smrodu przywykłem. Ale zupa wyglądała jak gluty, w które narzygano, i pozwolono całości zakrzepnąć. Nie potrafiłem jednak odmówić. Zaczerpnąłem cieczy na łyżkę i zamknąwszy oczy, wsunąłem do ust. O dziwo, nie smakowała tak źle, a nawet dziwnie orzeźwiała. Po kilku łyżkach poczułem się wzmocniony, zaś odrazę zastąpiło zadowolenie.\nMarek nie przełknął nawet jednej łyżki. Wpatrywał się w przeciwległą ścianę niczym w telewizor plazmowy, na którym leci finał ligi mistrzów.\nTrąciłem go w bark.\n– Oprzytomniej, bierz łyżkę i wcinaj.\n– Po co? – wyszeptał. – Wytłumaczysz mi? I tak nas zabiją.\nNadal nie spuszczał wzroku ze ściany. Z każdą chwilą jego podbródek coraz bardziej drżał. Jeszcze nigdy nie widziałem, żeby płakał.\n– Nie zabijemy żadnego z was – zapewniła Maria. – Macie moje słowo. Jesteście bezpieczni.\n– Powiedzcie to tym ludziom z restauracji. – Marek przymknął oczy i ukrył twarz w dłoniach.\n– Widziałem kiedyś taki film: psychopata związał ofiarę, której za chwilę miał zrobić na żywca niepotrzebną operację – wtrącił Tom. – I nim wbił biedakowi skalpel w mostek, mówił: już jesteś bezpieczny, ciii…\n– Tom, zamknij się. Andrzej, przestań rechotać. Nie jesteście w przedszkolu.\n– Tak, pse pani – odpowiedział Tom.\n– Widzieliśmy wasze twarze, nie możecie nas zostawić przy życiu. Przecież to oczywiste – kontynuował Marek.\n– To bez znaczenia, uwierzcie – przekonywała Maria. – I tak nikt nas nigdy nie znajdzie. Przecież już wiesz, Dariuszu, kim jesteśmy?\nPołożyła swą kościstą dłoń na stole. Na serdecznym palcu tkwił duży sygnet z bursztynowym oczkiem w kształcie krzyża. Zamiast najmniejszego palca sterczał zabliźniony kikut.\n– Tak, siostro Mario – odparłem, nie całkiem wierząc w to, co nagle do mnie dotarło.\nW stresie trudno jest dodać dwa do dwóch. Natomiast na spokojnie wynik może wprawić w zdumienie. Tak jak mnie wprawił. Oczywiście wniosek już wcześniej kołatał mi się gdzieś na obrzeżach świadomości, ale dopiero teraz wypłynął jak kolczasta mina z czasów drugiej wojny światowej, mrożąc krew w żyłach.\n– W mordę jeża – wyszeptałem – to… ty, wy, on.\n– Tak – odparł Tom Stone. – To jest poprawna odpowiedź. Główna nagroda wędruje do Darka Kamińskiego. Jest nią korespondencyjny kurs szydełkowania na elektrycznych drutach, pod napięciem oczywiście.\n– Ale przecież to… niemożliwe – zauważyłem. Łyżka wypadła mi z dłoni. Maź ochlapała blat stołu.\n– Ktoś kiedyś powiedział, że nie ma rzeczy niemożliwych. Brzmi znajomo? – zapytał Andrzej Bogusz.\n– To taka metafora, są przecież pewne prawa fizyki, chemii – próbowałem za wszelką cenę uratować zdrowy rozsądek.\n– Naprawdę? – głos dobiegał z kąta, a konkretnie z łóżka, na którym siedział Hans Anker i wyglądał jak nowo narodzony. Tylko poplamiona koszula oraz poszarpane spodnie przypominały o walce z King Kongiem, którą stoczył i przegrał z kretesem.\n– Nie, nie, nie, to jakiś chory żart, albo sen. O tak, sen, dokładnie, co za ulga. – Zaśmiałem się sztucznie. – Co za koszmar, uff, a ja już na serio myślałem, że tu wykituję. Teraz tylko wystarczy się obudzić. Zaraz zadzwoni budzik i to wszystko zniknie. Mam nadzieję, że nic nie będę pamiętał, bo taki szajs potrafi nieźle namieszać w czaszce, nawet gdy jest nieprawdziwy.\n– Młody, o czym ty mówisz? – zaniepokoił się Marek.\n– To sen, brachu. Oni, ta chata, całe to porwanie, trupy w restauracji, a nawet ty. To wszystko zły sen. Rozumiesz? Wow. Ależ mi ulżyło. – Uniosłem dłonie w geście triumfu. – Yeah, co za emocje.\n– Darku, muszę cię zmartwić, ale nie wydaje mi się – zauważył Marek. – To wszystko jest bardzo realne, słyszę swoje myśli, pamiętam rzeczy, o których raczej nie masz pojęcia. Twoja teoria nie trzyma się kupy.\n– Twój brat ma rację – wtrąciła Maria, a właściwie siostra Maria Clemence z zakonu Pallotynek. – To nie jest sen.\n– To żaden dowód, we śnie nie takie bzdury wydają się realne – powiedziałem z przekonaniem w głosie. – Kiedyś obudziłem się i poszedłem do ubikacji, ale tam okazało się, że nadal leżę w łóżku. Więc znów się zwlokłem, ponownie stanąłem nad klopem, i to znów okazało się snem. Gdy po raz trzeci dotarłem do świątyni dumania, byłem pewien, że tym razem to dzieje się naprawdę. Jednak dopiero za piątym razem rzeczywiście udało mi się obudzić.\n– A jaką masz pewność, że kiedykolwiek się obudziłeś? – zapytała Maria. – Jak odróżniasz sen od jawy?\n– We śnie… – zacząłem, ale nic konkretnego nie przychodziło mi do głowy; co więcej rozgorzała w niej niezła bitwa myśli. Czy gdybym śnił, to mógłbym wątpić w cokolwiek, zastanawiać się tak intensywnie? Ale przecież oni nie istnieją. Znaczy, realnie nie istnieją. Cóż to jest realność? Przecież na jawie nie pali się nigdzie żadna lampka z napisem: „Uwaga. Rzeczywistość”. A jeśli wszystko jest snem, albo co gorsza, wszystko jest rzeczywiste?\nObawy powróciły niczym sępy, które krążą nad człowiekiem przemierzającym pustynię bez jednego bukłaka wody. Przepraszam, czy mógłby nam pan powiedzieć – pyta jeden z nich, lądując tuż przed gościem czołgającym się po piasku – kiedy pan zamierza zdechnąć, bo nie wiemy, czy opłaca się czekać. Za tamtą wydmą ponoć padł wielbłąd. Rozumie pan?\nKurde, czy naprawdę śnię?\n– Kiedyś ci wkopię, neandertalu – odezwał się Hans i popatrzył mściwym wzrokiem na Andrzeja. – Prawie mnie zabiłeś, kretynie.\n– Nie zaczynaj, to nie oberwiesz – skwitowała Maria. – Ostatni raz ci ratuję skórę, sama nie wiem zresztą po co.\n– Pierdol się razem ze swoim miłosierdziem, siostrunio – warknął Hans. Podniósł nóż z podłogi i schował do cholewki oficerskiego buta.\nCzekam na alarm budzika, powtarzałem sobie w myślach jak mantrę. Lada moment. Już za chwilę. No, zaraz się rozlegnie.\nMaria podniosła się z krzesła.\n– Musimy ruszać, Darku – powiedziała. – Idziemy, chłopaki.\nCała gromada poszła w jej ślady; oprócz mojego brata, który wpatrywał się we mnie pytającym wzrokiem.\n– Wytłumaczysz mi w końcu, o co tu, do cholery jasnej, chodzi?\nChciałem mu opowiedzieć o wszystkim, o tym całym szaleństwie. Byłem ciekaw jego zdania, bo nawet jeśli mi się tylko śnił, to nadal wyglądał na bardzo logicznie myślącego. Niestety nie zdążyłem ust otworzyć.\nSiostra Maria, która nie wiedzieć jakim cudem znalazła się za plecami Marka, wbiła mu igłę w ramię i wcisnęła do oporu tłok strzykawki. Brat, nim zdążył uświadomić sobie, co się stało, z głuchym łoskotem zarył twarzą w blat stołu.\n– Co ty wyrabiasz? – krzyknąłem i już zamierzałem się na nią rzucić, gdy łapa Bogusza opadła na mój bark, uniemożliwiając oderwanie pośladków od krzesła. – Obiecywałaś. Tyle znaczy twoje słowo?\n– Uspokój się – powiedziała kobieta. Wyciągnęła igłę z barku Marka i schowała zestaw do kieszeni. – Nic mu nie jest, po prostu śpi. Musimy już ruszać, a on by tylko utrudniał.\nAż mną zatrzęsło. Zupełnie zapomniałem o teorii ze snem. Znów zacząłem się bać. Dobrze, że górę wzięła wściekłość.\n– Jeśli myślisz, siostrzyczko, że zostawię tu brata, to grubo się mylisz. Możecie mnie nawet zabić, nie zamierzam ruszyć się na krok. Rozumiecie?\n– Nie pyskuj, gnojku, bo możemy zaraz porozmawiać inaczej. – Andrzej znów włączył te swoje oczy maniakalnego mordercy, ale tym razem na mnie nie podziałały.\nMoże dlatego że odkryłem, kim jest ta pieprzona banda debili.\n– Bo co mi zrobisz? Zabijesz? Nie po to mnie ściągaliście, jak mniemam.\nNie miałem zielonego pojęcia o ich planach. Ale wiedziałem, że nie pozwolę im skrzywdzić mojego brata.\n– Ale możemy cię, kolego, nieźle poobijać – wtrącił Anker. – Znam kilka niemiłych trików, ale przecież o tym wiesz.\nTym razem szwab skradał się do mnie. Bardzo dużo mi brakowało do umiejętności Andrzeja, więc nasze starcie miałoby raczej charakter jednostronny i potrwałoby sekundę. Mimo to nie zamierzałem ustępować, brat by ze mnie tak łatwo nie zrezygnował.\n– Hans, przestań – zaoponowała Maria. – A ty nie dramatyzuj, twojemu bratu nic nie jest. Tom zawiezie go do jakiegoś szpitala, gdzie się nim zajmą. Rano o niczym nie będzie pamiętał.\n– Co za głupi sen – spróbowałem po raz ostatni przemówić sobie do rozsądku. – Mam go dosyć.\n– Też tak sobie kiedyś powtarzaliśmy, ale ileż można się okłamywać – powiedział Tom.\nRazem z Andrzejem wzięli Marka pod ramiona i wynieśli z izby. Nadal nie byłem przekonany, czy siostra Clemence mówiła prawdę, ale cóż mogłem poradzić. Musiałem jej zaufać.\nAuto odjechało, a Bogusz wrócił chwilę później, cały biały jak golem śnieżny.\n– Nadal tak sypie? – zapytałem, by sprawdzić, w jakim jest nastroju.


Może się zdarzyć, że statek płynący ze stałą prędkością po falach może trafić na taką ich długość, że częstość ich uderzania jest równa częstości własnej kiwania statku. Podobnie jak dziecięca huśtawka, która do rozhuśtania potrzebuje niewielkich pchnięć w dobrze dobranych...\nAutor /Pilot0 Dodano /31.01.2012 Znaków /823\nStabilność jednostki pływającej zależy od wzajemnego położenia trzech punktów - środka ciężkości, środka wyporu oraz metacentrum. Ciężar statku możemy rozpatrywać jako pojedynczą siłę skierowaną w dół ze środka masy. Siłę wyporu z kolei można przedstawić jako siłę działającą ku...\nAutor /Pilot0 Dodano /31.01.2012 Znaków /3 212\nNa wzburzonym morzu na statek działają ogromne naprężenia. Dzieje się tak, gdyż siła wyporu działająca na każdą partię kadłuba zależy od wysokości fali w danym punkcie. Tam, gdzie znajduje się grzbiet fali, tam siła wyporu będzie wysoka, podczas gdy w dolinie siła ta osiągnie minimum...\nAutor /Pilot0 Dodano /31.01.2012 Znaków /3 167\nBalony - współczesne trendy\nWspółcześnie bezzałogowe balony, zwykle wypełnione wodorem, używane są do badań atmosfery i prognozowania pogody. Wynoszą one w górne warstwy atmosfery aparaturę badawczą. Dane zbierane przez nią są albo transmitowane na ziemię drogą radiową, albo też gromadzone i odczytywane po wylądowaniu...\nAutor /Pilot0 Dodano /31.01.2012 Znaków /720\nAutor /Pilot0 Dodano /31.01.2012 Znaków /2 338\nStrona poprzednia 1 ... 68 69 70 71 72 następna


Odp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 24/08/2012 20:09\nPierwszy mecz drugiej kolejki:\nZagłębie - Piast 2-1\nNo i gitara. W spadek Zagłębia nie wierze a w Piasta i owszem.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 24/08/2012 20:18\nNie ma co sie jarac tym wynikiem/wynikami ze Piast spadnie. Mamy poczatek ligi, za 5 kolejek sie okaze kto o co gra.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 24/08/2012 20:35\nMecz mega słaby obie drużyny a Zagłębie potwierdziło, że słaba postawa w Szczecinie to nie był jednorazowy wypadek, ładna bramka na 2:1.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 29/08/2012 15:12\nArtykuł o ... Frączczaku\nCo raz mniej znających się na futbolu zatrudniają w tym Przeglądzie Sportowym.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 29/08/2012 15:26\nprzecież autorem jest znany Darek Jachno, kumpel Smolnego, ale ma trochę racji, robią Łukaszowi krzywdę obsadzając go na pozycji obrońcy\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 29/08/2012 15:32\nNie ma takiego piłkarza jak Łukasz Frączczak.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 29/08/2012 15:34\nCoraz lepiej w tym kraju Zamkną "żyletę" do końca sezonu?\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 29/08/2012 15:44\nwszyscy o tym doskonale wiemy, jak widac nie wie tego kilkuletni szczecinski korepsondent przegladu sportowego\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 30/08/2012 13:35\nByło minęło... Trafiłem do Lechii i gra w niej sprawia mi radość. Na pewno przed pierwszym gwizdkiem był stres, ale szybko minął - zaznaczył Janicki. - Los Pogoni mnie nie interesuje. Jeżeli będą grać z meczu na mecz tak jak w poniedziałek, to wywalczą utrzymanie - uciął krótko i bez ogródek obrońca.\nTe słowa wypowiada gość urodzony w Szczecinie.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 30/08/2012 14:05\nOgólnie to mam w dupie co tam jakiś grajek z Lechii gada, ale tak gwoli ścisłości to na ofi było zupełnie odwrotnie\nNie jest jednak tak, że zawodnik w ogóle nie czuje związku z Pogonią i Szczecinem.\n- Na pewno los Pogoni mnie interesuje - zapewnia Janicki. - Myślę, że z taką grą Portowcy mogą spokojnie utrzymać się w ekstraklasie.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 30/08/2012 23:54\nTen sam autor ostatnio stwierdził, że w Pogoni gra Krystian Rogalski, a Zawisza zajął w poprzednim sezonie 2. miejsce...\nSpokojnie to tylko awaria, tzn. literówka.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 00:19\nA czym tu sie przejmowac czy Janicki powiedzial to czy tamto. Resztek zludzen co do przywiazania pilkarzy do klubow powinni sie wszyscy pozbyc po wyplynieciu informacji o tym jak wygladaly cale sezony przed laty. Nawet ikony roznych klubow sprzedawaly mecze.Dla skórokopow pilka to kasa a nie sentymenty . 99% kopaczy pojdzie do najwiekszego wroga jak dostana odpowiednie pieniadze. Sa wyjatki ale to tylko garstka .\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 00:24\nPrzeglad przy okazji meczu z zaglebiem walnal piekne ustawienie, chyba z edim na szpicy albo z kolendowiczem, nie pamietam juz :-)\nCo do artykulu o Adamie (lub Łukaszu :-) )...\nSwojego czasu (6 miesiecy temu lub troche wiecej), Smolny powiedzial, ze Szalek jest na poziomie Ariela Borysiuka. Pozniej Szalek gral do dupy, nawet w okresie przygotowawczym (patrz mecz z flota w goleniowie).\nTeraz widzimy, ze Fraczczak z zachowaniem proporcji moze byc Piszczkiem, no i teraz Adam, jak na zlosc, gra chujowo.\nKim bedzie nastepny namaszczony ?\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 00:54\nEmil Noll --> Krzyżówka Messiego, Pele i kalifornijskiej Sekwoi\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 15:26\nLech szukał napastnika szukał i wyszukał ... Piotr Reiss został zawodnikiem Lecha Poznań\nTak sobie teraz pomyślałem że skoro Lech chce godnie pożegnać sprzedawczyka Reissa to i może zarząd Pogoni dałby zakończyć oficjalnie karierę piłkarską Olkowi Moskalewiczowi w barwach Portowców Byłoby fajnie gdyby coś takiego Smolny zrobił dla Olgierda\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 16:43\nŚląsk zwalnia Lenczyka. Jak nie lubie go jako trenera i jego stylu, to gościu poszedł do średniej ekipy, zdobył mistrza, a piłkarzyki graja przeciwko niemu. klub pozbywa sie gościa, który odnosi historyczny sukces bo jakieś Diazy, Voskampy, Kaźmierczaki się na niego obraziły. Bez jaj.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 16:48\nBo biegać kazał, bo na balety chodzić nie mogli. W tej lidze nigdy nie będzie normalnie.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 16:56\nChuj w ten Śląsk, życzę im z całego serca żeby się spierdolili z ligi.\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 17:10\nBo obecnie to pilkarzyny dyktuja warunki a nie trenerzy. Niestety nie wrozy to dobrze dla polskiej pilki\nOdp: Ekstraklasa-komentarze, newsy,wyniki... - 31/08/2012 18:06\nAleż nikt nie twierdzi, ze spadek Śląska nie byłby dobrą opcją. Chodzi o ten spierdolony system w którym to piłkarze są ważniejsi niż trenerzy. Bezsens.


Frezer/operator maszyny CNC - Groene Hart Service po Polsku\nFrezer/operator maszyny CNC\nPosted on 24/06/2019 28/06/2019 by Bikkel Team\nHolandia - Montfoort\nHolenderskie biuro pośrednictwa pracy Groene Hart Service poszukuje osób do pracy jako frezer/operator maszyny CNC.\nJest to praca na długi okres czasu. Firma znajduje się w Gorinchem oraz zajmuje się obróbką i produkcją części mechanicznych dla inżynierii mechanicznej.\nTwoimi obowiązkami w pracy będą:\nWykonywanie obróbki części za pomocą maszyny CNC;\nKońowa kontrola jakości wykonywanych produktów;\nZrozumienie oraz ciągłe myślenie nad polepszeniem procesu.\nPotrafisz samodzielnie operować maszyną CNC;\nPosiadasz ogólna wiedzę techniczną, mile widziane wykształcenie techniczne;\nPosługujesz sie językiem angielskim/holenderskim;\nSterowanie numeryczne frezarki nie jest Ci obce;\nChęci dalszego rozwoju w tej dziedzinie;\nDoświadczenie w ustawianiu maszyn według oprogramowania Heidenhain będzie bardzo dużą zaleta.\nPracę na długi okres czasu:\nOdkładane 8% wakacyjnego z rocznego wynagrodzenia;\nGromadzone godziny rezerwowe wypłacane podczas urlopu;\nOdkładane składki emerytalne w Stipp oraz inne standardy.\nGroene Hart Service (GHS) jest profesjonalnym biurem pośrednictwa pracy, które istnieje od 20 lat na holenderskim rynku pracy. Działalność zostala rozpoczęta w 1996 roku. Wieloletnie doświadcznie pozwala nam na profesjonalne usługi w zakresie delegowania pracowników do pracodawcow. GHS działa głównie w poniżej wymienionych sektorach: recykling, sortownie odpadów budowlanych, papierów, sprzętu AGD, i metali kolorowych, rozbiórki budowlane, zielen miejska, metalurgia.\nMożesz aplikować bezpośrednio pod tym ogłoszeniem! Nie zapomnij dodać do zalącznika swoje aktualne CV!\nPo wiecej informacji możesz skontaktować się z nami pod nr. 0031 30 214 80 11.\nUwaga: w wiadomości proszę wpisać „www CNC’ !


Felicja z Kochów Zamoyska - Muzeum Zamoyskich w Kozłówce\nWszystkie odwiedziny: 6306184\nUnikalne odwiedziny: 6088767\nFelicja z Kochów Zamoyska\nW grudniu 2015 roku nasze muzeum otrzymało w darze zespół fotografii przedstawiających m.in. Tomasza Zamoyskiego, brata XV ordynata, Maurycego, oraz Felicję z Kochów Tomaszową Zamoyską.\nFotografie Felicji Zamoyskiej ukazują piękną młodą kobietę o jasnych, kędzierzawych włosach, regularnych rysach i ogromnych oczach. Wykonane zostały w zakładzie Maurycego Puscha w Warszawie. Maurycy Pusch (1828–1901/1902) był litografem i fotografem, pracował z zakładzie litograficznym Adama Dzwonkowskiego. Fotografii uczył się od Józefa Giwartowskiego, właściciela pierwszego w Polsce zakładu dagerotypowego, otwartego już w 1841 roku, a więc dwa lata po wynalezieniu dagerotypu. Od 1882 do 1892 roku Pusch prowadził wspólnie z Aleksandrem Karolim zakład fotograficzny pod szyldem Karoli & Pusch Fotografia Teatrów w Warszawie, przy ulicy Miodowej 4, później Miodowej 1. Po 1892 roku działał już samodzielnie, nadal specjalizując się w fotografii teatralnej, choć pracownia przez cały czas funkcjonowała jako otwarty zakład fotograficzny.\nMłoda Felicja Kochówna nie bez przyczyny wybrała to właśnie atelier, była bowiem aktorką Teatru Rozmaitości. Urodzona w 1876 roku w Celestynowie, karierę rozpoczęła wcześnie, w wieku 15 lat, jako tancerka, od 1891 roku należąc do zespołu baletu Warszawskich Teatrów Rządowych. W sezonie 1896/1897 była już koryfejką, czyli solistką. O jej baletowej przeszłości często wspominali recenzenci, kiedy w 1899 roku zadebiutowała na scenie dramatycznej, jako Rusałka, w sztuce „Dzwon zatopiony” Gerharta Hauptmanna. Krytyk „Echa Muzycznego, Teatralnego i Artystycznego” pisał: „Zdaniem naszem, pannę Kochównę zalecają warunki bardzo korzystne: obok powierzchowności, inteligencya w wypowiadaniu wiersza, dykcya bardzo poprawna, i ta, że się tak wyrazimy, teatralność nastroju, która pozwala artystce przystosowywać się do rozmaitych rodzajów sztuki”. Omawiając charakter postaci, dziennikarz ocenił, iż „debiutantka wywiązała się z tych zadań nie tylko z powodzeniem, ale z pozostawieniem w myśli widza przekonania, że scena dramatyczna znajdzie w niej siłę użyteczną”. Zalecił jedynie staranną naukę śpiewu, w celu rozwijania słabego w brzmieniu głosu. Piszący dla „Kuriera Warszawskiego” Władysław Bogusławski (wnuk Wojciecha), najwnikliwszy, w opinii Leona Schillera, krytyk teatralny przełomu wieków, bardziej był krytyczny, również zwracając uwagę na braki głosowe: „Otóż głos panny Kochówny, dość przyjemny, o ile go się słyszy, wątły jest i załamuje się często, zwłaszcza tam, gdzie powinien by łatwo płynąć, w spokojnych momentach; natomiast w krzyku ma szczerą zupełnie ekspresję”. Dalej jednak pisze, iż „akcenty dykcji dość szczęśliwie naprawiały braki głosu. Dykcja ta jeszcze nie wyrównana, (…) ale nie zauważyliśmy w niej fałszywych intonacji, ani jaskrawych podkreśleń, a to już w debiutantce ważna zaleta, zdaje się bowiem dowodzić poczucia miary i, co ważniejsze, zrozumienia psychologii bohaterki.”\nTe łaskawe oceny wróżyły młodej aktorce sukcesy na scenie. Jako osoba obdarzona wybitną urodą, przeznaczona była do ról amantek. Zagrała tytułową rolę w dramacie „Helena de la Seigliere” Julesa Sandeau, Krzysię w „Hajduczku” (przerobionym na scenę „Panu Wołodyjowskim” Sienkiewicza) czy Emmę w „Złotym cielcu” Henri Meilhaca, autora libretta m.in. do „Carmen”. Nie wiadomo, jak potoczyłaby się kariera Felicji Koch, gdyby nie poznała Tomasza Zamoyskiego, należącego do starego i bogatego rodu arystokraty, brata XV ordynata na Zamościu. Dla niego w 1906 roku porzuciła scenę. Byli małżeństwem 21 lat, do śmierci Tomasza w 1927 roku. Felicja znacznie przeżyła męża, zmarła w 1950 roku i została pochowana na Powązkach.\nOprac. Anna Szczepaniak


Sprzedaż konta xbl z DLC Rock Banda - Gry Muzyczne - Forum PSX Extreme\nSprzedaż konta xbl z DLC Rock Banda\nAugust 28, 2009 in Gry Muzyczne\n1. Ile by?by? w stanie zap?aci? za obszerne DLC Rockbanda?\nnie kupi?bym konta z DLC!\nprzysta?bym na np. po?ow? warto?ci rzeczywistej zakupu, bez wzgl?du na próg cenowy\nPodobnie jak El Loco Choko, pozbywam się całego setupu z konsolą włącznie i sprzedaje wszystko.\nJednak chce poruszyć pewną kwestie. Mianowicie DLC RockBanda.\nMam zakupionych ok. 150 utworów z Marketplace na XBL. Do tego dorzucam odblokowany export piosenek z RB1 na dysk (potrzebna oczywiście własna kopia RB1) i... full Geometry Wars 1;]\nZamiast zostawiać je randomowemu graczowi wolę je sprzedać i na tym zarobić, a ktoś kto kupi mój account zaoszczędzi ewentualnie 50% ceny za np. zdrapki na MS punkty. W tym roku nie była jeszcze weryfikowana konsola, więc można spokojnie po otrzymaniu hasła i logina do mojego konta zrobić weryfikacje via xbox.com i wszystko będzie działało również offline (tak jak teraz mi, naturalnie):\nPostaram się teraz podać listę całego DLC, każdego zainteresowanego, proszę o głos w sondzie, komentarz, a ewentualnie, propozycje, wszystkie poważne przemyśle... Proszę tylko pamiętać że na całe DLC wydałem nieco ponad 1000 zł, więc proszę mi nie wyskakiwać z 3 dyszkami i piwem\n(coś czuje, że zaraz polecą takie propozycje pod moim postem )\nCrue Fest Pack 01\nBlack Sabbath cover Pack 01\n"Blue Sky" - Allman Brothers Band\n"Brother" - Pearl Jam\n"State of Love and Trust" (Live) - Pearl Jam\n"C'mon C'mon" - Von Bondies\n"Conquer All" - Behemoth\n"Die, All Right" - The Hives\n"Life is Beautiful" - Sixx:AM\n"Oh, Pretty Woman" - Rob Orbison\n"Pretty Fly (for a White Guy) - The Offspring\n"The Kids Aren't Allright" - The Offspring\n"Smooth Criminal" - Alien Ant Farn\n"Space Truckin'" - Deep Purple\n31 zł i piwo jedno "Łomża".\nA te DLC i export piosenke z RB1 to jest przypisane do tego konta czy na innych tez beda dzialac?\nJako, że cienko ostatnio z kasą, dałbym max 100, choć warte jest w (pipi) więcej.\nJesli masz moje konto na dysku, może z tego korzystać każdy profil.\nPod jednym warunkiem, że konsola jest zweryfikowana jako główna konsola dla DLC przez Xbox.com. Można to zrobić raz do roku. Nigdy z tej opcji nie korzystałem, dlatego jest aktywna.\nJulek - z tą Łomżą to dałeś czadu\nEdited August 28, 2009 by Zimol\nJa bym nawet 3 dych nie dał, bo większość z tego co by mnie interesowała to już mam\nA tak ogólnie myślę, że 100-150 zeta max dostaniesz.\nCalosc kupi zapaleniec/maniak muzyki i GH - inny kupiliby to co lubia sluchac lub poprostu graliby w podstawke.\nA ile MSP wydales? Bo skoro mowisz ze wydales z 1k zl to troche duzo moim zdaniem. Kupowanie DLC w takich ilosciach jest nie oplacalne - wydales 1000zl, nawet za polowe tego by nikt nie kupil bo ktos chcialby pewne rzeczy z twojej listy a tak sie nie da niestety zrobic.\nDziwne, że tak pakowałeś kasę w to DLC, a teraz nagle sprzedajesz. Nie myślałeś wcześniej o tym, że w sumie to ci się nigdy nie zwróci? Chyba, że masz jakąś sytuację wyjątkową.\nZ tym stwierdzeniem spotkałem się już kilka razy. Wcale nie dziwne, jestem wielkim fanem i sympatykiem rocka/metalu i po prostu kupowałem hurtem bo miałem frajdę, no i graliśmy na pełnym setupie z kumplami (miałem jeszcze gitarę, perkę właśnie sprzedałem, RockBand jest wystawiony na pchlim targu na Forum). Kupowanie DLC miało sens, zresztą stać mnie było, pieniądze są w końcu dla ludzi i przez ten czas odkąd kupowałem DLC nawet się nie skapowałem, że tego tyle się zbiera (w RB2 moja setlista to łącznie 325 utwory 8) ). Ale nie oszukujmy się, nigdy nie myślałem, że pieniądze wydane na DLC, choćby w części o jakiej mowa w waszych postach nawet, mi się zwrócą...\nWyjątkowa sytuacja? Czy ja wiem, czy taka wyjątkowa, jakiś czas temu kupiłem sobie gitarę elektryczną (wiecie, taka prawdziwa, nie plastik, żeby nie było nieporozumień ), no i już szarpanie na plastiku i w ogóle granie, zeszło do minimum z minimum, prawie wcale. Wolę poćwiczyć na prawdziwym wiośle.\nI nie pozbywałbym się konsoli i osprzętu, ale do 1 października muszę wyskoczyć z czesnego za cały rok studiów, a konsola z wszystkim to ładne 2kafle.\nNie jestem jakiś milionerem, te tysiąc wydane na DLC zostało rozkupione w duuuuuużym odstępie czasowym. A konsola stoi odłogiem, kupię pewnie za 7-8 miechów znowu Xa jak uznam, że jest parę godnych uwagi pozycji, teraz czekam tylko na MW2, to mało.\nMoje konto to wszystkie wymienione piosenki, Geometry Wars i... ooo mam 50ty poziom i rangę Generała w Halo3 matchmaking... a na Ebayu, hamburgery płacą nawet po 40$ za samą 50tkę;]\nJak tu nie znajdę chętnego, to za 2 tygodnie profil leci na Ebay, wolałem jednak najpierw spróbować u nas. Oczywiście na Ebayu cena podskoczy.\nInteres jest prosty 350 to okolo 8500 ms point, za te punkty z ledwoscia wykupilbys albumy i zostalo by ci kilkaset punktow. Tu masz te albumy, a oprocz tego kilkanascie packów, 34 single, Geometry Wars i 50tkę w Halo3 Matchmaking.\n350 zł to naprawdę ogromna promocja, jak ktoś potrafi liczyć choćby do dzięsięciu i logicznie myśleć, to się ze mną zgodzi;]\nMateusz: szcerze - nie czekaj. Nie warto. Wrzucaj na ebay.\nEdited August 28, 2009 by Maiden\nOk Julian - dzięki za radę, jeśli do niedzieli nie pojawi się chętny, w poniedziałek konto leci na ebay.\nW weekend nie mam czasu na babranie się z tym to pracuję.\nDobra, potrzebuję publicznego rozkminienia mojej rozterki...\nKonsola (pipi)ła focha i zostałem praktycznie z dyskiem, padem i kablami. Kupię niedługo Elite'a i wiadomo 120 GB. Do tego ogarnę od MS darmowy data transfer kit. I teraz powstaje pytanie: czy mógłbym zrzucić na świeży dysku wszystkie dane z profilami z mojego dysku i tego Zimola, a do gry używać tylko mojego profilu, ale korzystając z DLC zarówno mojego, jak i Zimola ???\nTeam, go !!!\nTak, moje DLC wtedy działa też u Ciebie.\nDopóki masz ściągnięte wszystkie moje utwory i konsola jest zweryfikowana jako ta GŁÓWNA do DLC na moim profilu, wtedy np. przeglądając setliste jak Keymaker masz swoje piosenki i moje. Wszystko działa.\nDruga opcja to zmiana GT po przejęciu mojego accounta (kosztuje 800msp)\nJa wydalem jeszcze wiecej.O wiele ,wiele wiecej.Tak jak mowi Zimol.Radosc grania bezcenna\nA Vicodin bierzesz?\nVicodinu nie, ale z tej samej półki Tramal był\nDobra, oficjalnie nikt się nie zgłosił, Ping zamknij proszę i usuń temat, jest już zbędny.


Zasłona Gotowa Lazur 135x250cm - Czarny/Zielony - Przelotki Estadi\n» Zasłona Gotowa Lazur 135x250cm - Czarny/Zielony - Przelotki\nCena: 115,49 zł 149,99 zł 115.49\nKod produktu: 374404\nGotowa zasłona wykonana z miękkiego welwetu z nadrukiem egzotycznych liści. Tkanina utrzymana w ciemnej kolorystyce oraz srebrne akcenty prezentują się niezwykle interesująco, produkt ten dedykowany jest wnętrzom w stylu nowoczesnym. Miękki aksamitny welwet nadaje wnętrzu przytulności a grubsza tkanina świetnie izoluje światło słoneczne zapewniając poczucie komfortu oraz prywatności. Tkanina posiada nadruk tylko z jednej strony, druga strona jest w kolorze czarnym.\nPraktyczne przelotki sprawiają, że zmiana dekoracji trwa tylko krótką chwilę.\nZasłona Gotowa Villa 140x250cm - Ciemny Turkusowy - Przelotki\nZasłona Naira 140X250Cm - Bordowy/Niebieski - Przelotki\nZasłona Welwetowa Jollie 140x250cm - Kremowy/Niebieski - Przelotki


zgg.gosc.pl → Wiadomości z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej → Proście, a będzie wam dane\nProście, a będzie wam dane\tprzejdź do galerii\nW sanktuarium w Grodowcu odbył się chrzest Hanny. O jej urodziny rodzice prosili w czasie ubiegłorocznej pielgrzymki na Jasną Górę\tks. Marcin Siewruk /Foto Gość\nPodczas Mszy św. w grodowieckim sanktuarium 200 pielgrzymów uczestniczyło w wyjątkowej i wzruszającej uroczystości.\nDo wspólnoty Kościoła przez sakrament chrztu św. została włączona Hanna, o której przyjście na świat rodzice modlili się podczas ubiegłorocznej pielgrzymki na Jasną Górę.\n– W zeszłym roku prosiliśmy z mężem w czasie pielgrzymki o córeczkę i dzisiaj są jej chrzciny – opowiada z uśmiechem Aneta Michalska. – Pierwszy raz, idąc w pielgrzymce 8 lat temu, modliłam się o dobrego męża, miesiąc później poznałam Adama, a rok później pobieraliśmy się na zakończenie pielgrzymki na Jasnej Górze. Później modliliśmy się już wspólnie o dziecko i urodził się Mateusz, dzisiaj są chrzciny wymodlonej Hani.\nPełni nadziei pątnicy wyruszyli po południu z Grodowca na ostatni etap pierwszego dnia wędrówki, który był jednym z najdłuższych i najtrudniejszych – musieli przejść w ponad 30-stopniowym upale obok zbiornika Żelazny Most w Rudnej. 5 sierpnia do Pieszej Pielgrzymki Głogowskiej, której hasłem przewodnim są słowa: „Błogosławieni czystego serca”, dołączy 20 pielgrzymów z Kaliningradu.\n– W drodze chcemy realizować szczególnie szóste błogosławieństwo, które papież Franciszek wyznaczył w ramach przygotowania do ŚDM w Krakowie. Podejmujemy również modlitwę w intencji ojczyzny z okazji 1050. rocznicy chrztu Polski oraz w intencji prezydenta elekta, który bardzo potrzebuje modlitwy i powinien liczyć na nasze wsparcie – powiedział ks. Leszek Okpisz, kierownik pielgrzymki głogowskiej.\n35. Piesza Pielgrzymka z Głogowa\nPierwszy dzień był pełen wrażeń. W Grodowcu odbył się chrzest wymodlonej Hani, a później pielgrzymi musieli przejść jeden z najtrudniejszych etapów pielgrzymki, przy Żelaznym Moście w Rudnej. Zdjęcia: ks. Marcin Siewruk /Foto Gość\ndodane 02.08.2015 23:15


Świat się kończy. Royal Enfield też chce robić e-motocykle – inforiders.pl\nŚwiat się kończy. Royal Enfield też chce robić e-motocykle\n27 listopada 2019\tNewsy Leave a comment 182 Views\nDyrektor generalny dawnej angielskiej marki, która obecnie jest jednym z liderów rynku jednośladów w Indiach, potwierdził plany dotyczące elektrycznego motocykla RE.\nO tym, że Royal Enfield myśli o produkcji motocykla zasilanego z gniazdka wiemy już od jakiegoś czasu. W zeszłym roku ujawniono, że niewielki zespół pracuje nad prototypową maszyną w brytyjskiej bazie technologicznej, ale teraz prezes firmy – Vinod Desari – potwierdził oficjalnie podczas rozmowy z Economic Times Audio India, że prace są w toku.\nFot. Royaln Enfield\nRoyal Enfield od kilku lat rośnie w siłę. W 2010 roku marka sprzedawała 50 000 sztuk jednośladów rocznie, a obecnie sprzedaje ponad 50 000 motocykli miesięcznie (!). Ponieważ jednak kluczowe marki na całym świecie pracują nad rozwiązaniami w segmencie maszyn elektrycznych, RE nie może pozostać w tyle i musi zacząć podchodzić poważnie do tej kwestii.\nDeklaracja prezesa Royal Enfield nie jest przypadkowo. Skoro Desari wspomniał o elektrycznym segmencie marki, prace muszą być już zaawansowane. Komentatorzy uważają, że zasilanym z gniazdka jednoślad RE pojawi się już na pierwszych dużych targach motocyklowych w przyszłym roku, chociaż być może będzie to jeszcze koncepcja, a nie wersja produkcyjna.\nMożemy być smutni, możemy się zżymać, ale rozwoju elektrycznych pojazdów nie da się już zatrzymać. Właściwie nie powinno nam to przeszkadzać. Większe zagrożenie dla właścicieli silnikowych maszyn pojawia się ze strony rządów i władz, które wprowadzając preferencje dla e-pojazdów, jednocześnie wymyślają restrykcje dla motocykli z silnikami spalinowymi. Co przyniesie przyszłość? Jak uważacie?\nNext Nowy e-motocykl BMW z ramą samonośną?


Dołącz do grupy budujących dom Flawia Mała\n147 000 zł 113 000 zł tymczasowy brak wyceny\n269 000 zł 199 000 zł 188 000 zł\n19 godzin temu, Gość ,,, napisał: Witam, bardzo proszę o przesłanie szczegółowych materiałów do budowy domu. Z góry dziękuje. Pozdrawiam laisneeer@o2.pl\nWitam, bardzo proszę o przesłanie szczegółowych materiałów do budowy domu. Z góry dziękuje. Pozdrawiam laisneeer@o2.pl\n14 godzin temu, adiveb napisał: grycz.adrian@gmail.com Proszę na ten adres\ngrycz.adrian@gmail.com Proszę na ten adres


MNK w Święta w 2018 roku - Muzeum Narodowe w Krakowie\nWSZYSTKIE GALERIE BĘDĄ NIECZYNNE W NASTĘPUJĄCE DNI W 2018 ROKU:\n1 stycznia (Nowy Rok, poniedziałek)\n31 maja (Boże Ciało, czwartek)\n15 sierpnia (Wniebowzięcie NMP, środa) - otwarty wyłącznie oddział EUROPEUM w godz. 10.00-16.00\n1 listopada (Wszystkich Świętych, czwartek)\n19 grudnia (środa) - Sukiennice oraz Atma - nieczynne przez cały dzień, pozostałe galerie czynne w godz. 9:00-12:00\n25 grudnia (Boże Narodzenie, wtorek)\n31 grudnia (Sylwester, poniedziałek)\nWSZYSTKIE GALERIE BĘDĄ CZYNNE W ZMIENIONYCH GODZINACH W NASTĘPUJĄCE DNI W 2018 ROKU:\n6 stycznia (Trzech Króli, sobota) - godz. 10.00-16.00\n2 kwietnia (Poniedziałek Wielkanocny) - godz. 10.00-16.00\n1 maja (Święto Pracy, wtorek) - godz. 10.00-16.00\n3 maja (Święto Konstytucji 3 Maja, czwartek) - godz. 10.00-16.00\n18 maja (Noc Muzeów w Krakowie, piątek) - godz. 19.00-1.00 (w ciągu dnia nieczynne)\n11 listopada (Święto Niepodległości, niedziela) - godz. 10.00-16.00\n19 grudnia (środa) - godz. 9:00-12:00, Sukiennice oraz Atma - nieczynne przez cały dzień\n26 grudnia (Boże Narodzenie, środa) - godz. 10.00-16.00\nWystawy czasowe w MNK\nWystawy planowane w MNK\nSłowa kluczowe: godziny otwarcia, MNK w Święta


Regulamin Portalu społecznościowego "sprawdzwykladowce.pl" - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "Regulamin Portalu społecznościowego "sprawdzwykladowce.pl""\n1 Regulamin Portalu społecznościowego "sprawdzwykladowce.pl" 1 Definicje Usługodawca - 3K-Infrastructure Sp. z o.o. z siedzibą w Zabierzowie Bocheńskim (32-007) przy Zabierzów Bocheński 529 Wykładowca pracownik naukowy uczelni wyższej. Osoba prowadząca wykłady, czyli przekazująca wiedzę. Nadużycie stwierdzone przez Administratora opublikowanie przez Użytkownika na portalu informacji lub komentarzy nieprawdziwych, naruszających prawo Polskie lub dobre obyczaje, dobra osobiste Wykładowców, uczelni wyższych lub osób trzecich, oraz niniejszy regulamin. Portal portal prowadzony przez Usługodawcę pod adresem: Użytkownik osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych, korzystające z usług dostępnych na Osoby posiadające konto w Portalu oraz nie posiadające konta w Portalu. Usługa usługa świadczona drogą elektroniczną polega na wysyłaniu i odbieraniu danych za pomocą publicznych systemów teleinformatycznych na indywidualne żądanie usługobiorcy Użytkownika, bez jednoczesnej obecności stron. Regulamin niniejszy Regulamin określający zasady korzystania z Portalu, Administrator 3K-Infrastructure Sp. z o.o. z siedzibą w Zabierzowie Bocheńskim (32-007) przy Zabierzów Bocheński Postanowienia ogólne 1. Przedmiotem działalności Portalu jest prowadzenie studenckiego serwisu informacyjnego na temat Wykładowców Uczelni Wyższych.\n2 2. Administrator zastrzega sobie prawo do zmiany Regulaminu funkcjonowania Portalu oraz zakończenia jego działalności w każdym czasie, bez podawania przyczyny. 3. Niniejszy Regulamin obowiązuje wszystkich Użytkowników Portalu zarówno tych posiadających konto w Portalu, jaki i tych którzy takiego konta w systemie nie posiadają. 3 Zakres usług 1. Publikowanie ocen, opinii, komentarzy Użytkowników o Wykładowcach akademickich, oraz uczelniach wyższych znajdujących się na terenie Polski. 2. Udostępnianie wyszukiwarki pozwalającej Użytkownikom na wyszukanie Wykładowców, oraz uczelni wyższych. 3. Informacja w formie na temat nowych komentarzy dostępna dla zarejestrowanych Użytkowników. 4. Dostęp do wszystkich usług Portalu jest bezpłatny. 5. Usługodawca zastrzega sobie prawo do czasowego zawieszenia świadczenia Usług w związku z modernizacją lub przebudową Portalu albo z pracami konserwatorskimi systemu teleinformatycznego. 6. Usługodawca nie odpowiada za przerwy w świadczeniu Usług wynikające z przyczyn od niego niezależnych. 4 Dodawanie komentarzy o Wykładowcach 1. Komentarze opatrywane są Nickiem, zarówno dla Użytkowników zarejestrowanych jak i nie zarejestrowanych, w przypadku Użytkowników niezalogowanych pole Podpis w formularzu oceny nie jest obligatoryjne. 2. Komentarze mogą dotyczyć wyłącznie działalności zawodowej Wykładowcy oraz Uczelni wyższej w której pracuje, 3. Informacje o Wykładowcach muszą opierać się na osobistych doświadczeniach Użytkownika. 4. Jeden zalogowany Użytkownik nie możne umieszczać wielu komentarzy dotyczących tego samego Wykładowcy. 5. Zabronione jest umieszczanie przez Użytkowników treści reklamowych.\n3 6. Opinie i komentarze zamieszczane przez Użytkowników nie mogą naruszać praw Wykładowców, uczelni wyższych oraz osób trzecich ani zasad współżycia społecznego. W szczególności niedozwolone jest używanie wyrażeń wulgarnych, niecenzuralnych i obraźliwych, stosowanie przezwisk, odnoszenie się do sfery prywatnej i rodzinnej, oskarżanie o popełnienie przestępstwa, wzywanie do stosowania przemocy lub do nienawiści rasowej, wyznaniowej, etnicznej itp. 7. Każdy z Użytkowników jest uprawniony do zgłaszania Administratorowi wszelkich stwierdzonych subiektywnie Nadużyć, które Administrator zobowiązuje się zweryfikować celem zapewnienia przestrzegania prawa Polskiego, ochrony dóbr osobistych Wykładowców oraz osób trzecich, a także zgodności z niniejszym regulaminem. 8. Administrator zastrzega sobie prawo do usuwania wszelkich komentarzy stanowiących Nadużycie, naruszających regulamin lub przepisy prawa Polskiego bez zgody i wiedzy Użytkownika. 9. Administrator niezwłocznie usunie dane albo uniemożliwi dostęp do przechowywanych danych, gdy uzyska wiadomość, że dane zostały usunięte z początkowego źródła transmisji lub dostęp do nich został uniemożliwiony, albo gdy sąd lub inny właściwy organ nakazał usunięcie danych lub uniemożliwienie do nich dostępu. 10. Administrator niezwłocznie usunie dane w razie otrzymania urzędowego zawiadomienia lub uzyskania wiarygodnej wiadomości o bezprawnym charakterze danych lub związanej z nimi działalności. 11. Administrator nie jest inicjatorem przekazu danych umieszczanych przez Użytkownika na Portalu, nie wybiera odbiorcy przekazu danych umieszczanych przez Użytkowników oraz nie wybiera i nie modyfikuje informacji zawartych w przekazie umieszonym przez Użytkownika na Portalu. 12. O każdym usunięciu danych umieszonych na Portalu przez zalogowanego Użytkownika Administrator zawiadomi Użytkownika za pośrednictwem poczty elektronicznej. 5 Odpowiedzialność 1. Usługodawca nie ponosi odpowiedzialności za treść i formę informacji umieszczonych w Portalu przez Użytkowników,\n4 2. Użytkownik ponosi pełną odpowiedzialność za złamanie prawa, między innymi podanie fałszywych danych, ujawnieniem tajemnicy służbowej, wszelkiej informacji poufnej, naruszenie dóbr osobistych, lub autorskich Wykładowców, uczelni wyższych lub osób trzecich. 3. Usługodawca zastrzega, iż korzystanie z Portalu i udostępnionych przez niego usług odbywa się na wyłączne ryzyko prawne Użytkownika, 4. Usługodawca nie udziela żadnej gwarancji prawidłowego działania Portalu w całości albo w części. 6 Profile Wykładowców 1. Utworzenie Profilu nowego Wykładowcy wymaga zalogowania się, oraz podania uczelni i wydziału na którym Wykładowca pracuje. 2. Każdy Wykładowca może posiadać tylko jeden profil. Administrator jest uprawniony do usunięcia kolejnych profili danego Wykładowcy lub uczelni wyższej, w przypadku gdy dany Wykładowca lub uczelnia wyższa posiada już profil na Portalu. 3. W polach imię i nazwisko nie można umieszczać innych informacji niż imię i nazwisko Wykładowcy. 7 Ochrona Danych Osobowych 1. Administrator gwarantuje najwyższe standardy ochrony danych osobowych. 2. Wszelkie dane osobowe będą przetwarzane zgodnie z Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U r., nr 101 poz. 926 z późn. zm.) oraz Rozporządzeniem MSWiA z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych (Dz. U. z 2004 r., nr 100, poz. 1024). 3. Użytkownik wyraża zgodę na przetwarzanie danych osobowych, w tym na przetwarzanie z wykorzystaniem elektronicznych środków przekazu przez 3K- Infrastructure Sp. z o.o. z siedzibą w Zabierzowie Bocheńskim (32-007) przy Zabierzów Bocheński 529, a także przez podmioty współpracujące, w celu realizacji usług objętych Serwisem w zakresie wskazanym w niniejszym Regulaminie zgodnie z Ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.\n5 4. Administratorem Danych Osobowych, w rozumieniu Ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U r., nr 101 poz. 926 z późn. zm.) oraz Rozporządzenia MSWiA z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentacji przetwarzania danych osobowych oraz warunków technicznych i organizacyjnych, jakim powinny odpowiadać urządzenia i systemy informatyczne służące do przetwarzania danych osobowych (Dz. U. z 2004 r., nr 100, poz. 1024), jest 3K-Infrastructure Sp. z o.o. z siedzibą w Zabierzowie Bocheńskim (32-007) przy Zabierzów Bocheński Podawanie danych osobowych przez Użytkownika jest dobrowolne. 6. Korzystanie z Portalu oznacza wyrażenie zgody na powyższe warunki i zasady ochrony danych osobowych. 8 Licencja 1. Użytkownik poprzez umieszczenie na Portalu Treści oraz akceptację Regulaminu udziela Administratorowi licencji niewyłącznej, nieodpłatnej do przesłanych Treści na czas nieograniczony, na polach eksploatacji wskazanych w ust. 2 poniżej, 2. Licencja uprawnia Administratora do rozpowszechniania i powielania Treści bądź, ich części w Internecie, książkach, opracowaniach, antologiach, pracach zbiorowych, adaptacjach, scenariuszach, audycjach radiowych i telewizyjnych, filmach, sieciach przekazu elektronicznego, technologii mobilnej oraz w formie płyty CD, DVD, DVD- HD dołączonej do prasy, 3. Udzielenie licencji następuje z chwilą umieszczenia Treści w jakiejkolwiek postaci w Serwisie. 9 Postanowienia końcowe 1. Warunkiem koniecznym do korzystania z Serwisu jest posiadanie przez Użytkownika urządzenia pozwalającego na dostęp do sieci Internet, włącznie z odpowiednią przeglądarką, akceptującym pliki typu cookies oraz pocztę , 2. Właścicielem Serwisu jest 3K-Infrastructure Sp. z o.o. z siedzibą w Zabierzowie Bocheńskim (32-007) przy Zabierzów Bocheński Nazwa Portalu, jego koncepcja, wygląd graficzny, oprogramowanie oraz baza danych podlegają ochronie prawnej.\n6 4. Wyłączną podstawę regulującą zasady prowadzenia przez Administratora Portalu stanowią przepisy prawa Polskiego oraz niniejszy Regulamin. 5. Administrator nie bierze odpowiedzialności za ewentualne kwestie sporne powstałe w skutek naruszenia przez Użytkownika prawa Polskiego, dóbr osobistych Wykładowców oraz osób trzecich, a także niniejszego regulaminu.,\nArt. 1 WSTĘP. Serwisu internetowego oldtimersclub.pl znajdującego się pod adresem internetowym Oldtimersclub.pl\nArt 1 WSTĘP Niniejszy Regulamin został sporządzony w oparciu o przepisy prawne obowiązujące na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, a przedmiotem jego regulacji są warunki korzystania oraz funkcjonowania


brama przesuwna - NAMPLAN - hale namiotowe, magazynowe. Sprzedaż, wynajem, serwis.\nzadzwoń: 737 40 40 40\nUjeżdżalnie dla koni\nNamioty tureckie 5×5\nNamioty ekspresowe 3×3\nArchives: brama przesuwna\nHome / Posts tagged "brama przesuwna"\nHala magazynowa 25×60 – Pyskowice\nBrama przesuwna, Drzwi stalowe, Hale magazynowe, Hale magazynowe z blachy trapezowej\nHala magazynowa w firmie Eurocolor w Pyskowicach. Hala ma 25m szerokości i 60m długości. czytaj więcej\nHala Magazynowa 20x45x5m Wodzisław Śląski\nBrama przesuwna, Hale magazynowe, Hale magazynowe z blachy trapezowej, Podsufitka przeciw skraplaniu się pary wodnej\nKolejna realizacja hali dla firmy Sachs Trans w Wodzisławiu Śląskim. Tym razem klient zdecydował się na zakup hali 20x45m z 5 metrowymi ścianami bocznymi pokrytymi blachą trapezową. Hala namiotowa została wyposażona w dwie bramy przesuwne oraz świetliki trapezowe doświetlające halę.\nUjeżdżalnia dla koni 25x55m.\nBrama przesuwna, Ujeżdżalnie dla koni\nZrealizowaliśmy ciekawy projekt ujeżdżalni dla koni 25×55 m z 4 m ścianą boczną w Szymocicach. Inwestor wyznaczył teren dla hali w zalesionym miejscu. Gęsty las dookoła ograniczała ilość światła słonecznego docierającego do środka hali. Aby nie doświetlać hali w pochmurne dni zamontowaliśmy transparentne okna.\nHala Magazynowa 15x65m\nBrama przesuwna, Drzwi stalowe, Hale magazynowe, Hale magazynowe z blachy trapezowej, Podsufitka przeciw skraplaniu się pary wodnej\nHala Magazynowa 15x65m którą postawiliśmy w dla firmy w Rzeszowie posiada 5 metrowe ściany boczne. Elewacja hali została wykonana z blachy trapezowej t18. Hala służy jako magazyn elementów drewnianych które są chronione przed wilgocią przez podsufitkę przeciw skraplaniu się pary wodnej. W hali magazynowej zamontowano 3 bramy wjazdowe oraz 2 drzwi stalowych oraz dodatkowe wzmocnienia i odciągi poprawiające wytrzymałość hali na obciążenia śniegu i wiatru.\nTania i praktyczna ujeżdżalnie dla koni? Postaw na hale namiotowe!\nHale magazynowe – zakup czy wynajem?\nStalowe hale magazynowe – dlaczego Twoja firma ich potrzebuje?\nOff Festival Katowice – Namplan\n737 40 40 40\nNAMPLAN - producent hal namiotowych i kompletów piwnych. Działamy na polskim rynku od ponad 15 lat.\nA : 44-268 Jastrzębie-Zdrój, ul. 3 Maja 29\nE : biuro@namplan.pl\n© 2018 NAMPLAN. Wszystkie prawa zastrzeżone.\nSerwis namplan.pl korzysta z plików cookies (tzw. ciasteczka). Chcąc zapewnić najwyższą jakość świadczonych przez nas usług, wykorzystujemy informacje przechowywane w przeglądarce internetowej. Pozostając na tej stronie internetowej, wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookies. Sprawdź cel, warunki przechowywania oraz dostęp do nich w Polityce prywatności.ZgodaPolityka prywatności


Dlaczego warto skorzystać z outsourcingu kadrowego w swojej firmie? Jakie systemy księgowe są wykorzystywane i jakie zadania znajdują się w zakresie świadczonych usług? - Ogrodowydom.pl\nDlaczego warto skorzystać z outsourcingu kadrowego w swojej firmie? Jakie systemy księgowe są wykorzystywane i jakie zadania znajdują się w zakresie świadczonych usług?\n8 lipca 2021 adminod 0\nW dzisiejszych czasach wiele prężnie rozwijających się firm korzysta z usług świadczonych przez inne podmioty, jak na przykład z usług accountingu. Rzetelne prowadzenie księgowości jest niezwykle istotne ze względu na wymogi prawa, które narzucają na przedsiębiorstwa warunki odpowiedniego rejestrowania, raportowania i podatkowania działań pracowników. Niedopatrzenia mogą mieć przykre dla przedsiębiorców skutki prawne, w związku z czym warto skorzystać z usług profesjonalnego outsourcingu kadrowego, by uniknąć niepożądanych konsekwencji.\nJakie systemy wykorzystuje się w outsourcingu kadrowym?\nObsługa księgowa wymaga rzetelności, skrupulatności podmiotu, który ją wykonuje, jak i wysokiej jakości systemów. Do nich zaliczany jest system IFS, a także szereg innych, z których w swojej firmie korzystają przedsiębiorcy. Ważnym aspektem funkcjonalności systemu księgowego jest zgodność jego funkcji z polskimi przepisami prawa. Niezależnie od struktury kontrolingu w firmie i jej sprawozdawczości powinien być on dostosowany do indywidualnych potrzeb klientów. Dzięki wysokiej jakości systemom accountingowym przedsiębiorstwo może prężnie i bezpiecznie się rozwijać, przestrzegając przepisów prawnych.\nJakie zadania znajdują się w zakresie usług outsourcingu kadrowego?\nAccounting outsourcing oferuje szeroki wachlarz usług. Do firm zajmującym się tą branżą należą takie zadania, jak prowadzenie ksiąg według przepisów polskiego prawa i ich przegląd, weryfikacja księgowań, udzielanie wsparcia podczas wdrażania systemów, wystawianie faktur oraz prowadzenie i przygotowywanie wszelkiego rodzaju rejestrów, raportów, sprawozdań związanych z pracownikami. Dla podmiotów zagranicznych popularne są usługi rozliczania podatku VAT czy reprezentacja podatkowa. Skorzystaj już dziś z outsourcingu kadrowego i przekonaj się jak bardzo wygodne jest to rozwiązanie!\nPrevious Post:Asparagus – odmiany, wymagania, uprawa\nNext Post:Wanna w sypialni – czy to dobry pomysł?


Dom Gdańsk Śródmieście, ul. Szkocka - Gratka.pl\n1 900 000,00 zł 7 569,72 zł/m2\nDom Gdańsk Śródmieście, ul. Szkocka\nJeżeli szukasz domu w centrum, a jednocześnie z dala od wielkomiejskiego zgiełku to ta lokalizacja jest właśnie dla Ciebie !!!\nLOKALIZACJA: Budynek położony wśród zieleni, starodrzewu, nie widoczny z ulicy. Dojazd drogą wewnętrzną. Do starówki gdańskiej niewiele ponad 1500 m. W okolicy pełne zaplecze, począwszy od sklepów, poprzez szkołę , przedszkola, restauracje i wszystko to co niesie za sobą Gdańsk. Wokół mnóstwo terenów zielonych, a w bezpośrednim sąsiedztwie tylko jeden budynek mieszkalny.\nDZIAŁKA: Duża zagospodarowana działka o powierzchni 887 m/2, na której znajduje się przestronny podjazd wyłożony kostką. Całość zadbana Do tego mamy do dyspozycji 1720 m/2 działki dzierżawionej od miasta co łącznie daje nam 2607 m/2 pięknego zielonego terenu. Na działce kojec dla psa.\nDOM: Wyjątkowy projekt - pół bliźniaka o powierzchni użytkowej nieco ponad 251 m/2. 7 pokoi, 3 łazienki, ogród zimowy. Na parterze domu znajduje się ogromny salon, aneks kuchenny, dwa pokoje, łazienka i ogród zimowy. Piętro to kolejne 4 pokoje i dwie łazienki. W salonie ogrzewanie podłogowe, w pokojach kaloryfery. Drzwi wewnętrzne oraz schody drewniane Kuchnia wyposażona w sprzęt AGD, duża ilość okien dzięki czemu dom jest doskonale doświetlony.\nOgrzewanie: Pompa ciepła -opcjonalnie ogrzewanie olejowe.\nGARAŻ: duży i przestronny na 2 samochody , każdy z oddzielną bramą. Piętro garażu z oddzielnym wejściem, idealne na salę bilardową, pokój zabaw, czy salę do spotkań w większym gronie. W pomieszczeniu kominek dzięki czemu z powodzeniem można tu spędzić czas ze znajomymi choćby w Sylwestrową noc.\nKoszt utrzymania tego dużego domu to około 550 zł. latem i 1000zł zimą.\nPowierzchnia w m2 251 m2\nPowierzchnia działki w m2 887 m2\nNumer referencyjny gratka-37465/2681/ODS\nMieszkanie Gdańsk Gdańsk, Wrzeszcz, ul. Manifestu Połanieckiego\nMieszkanie Gdańsk Śródmieście, ul. Podwale Przedmiejskie


Festiwal "Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu" - Money.pl\nStrona głównaFestiwal "Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu"\nFestiwal "Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu"\nXI Festiwal im. Franciszka Wybrańczyka "Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu"\nrozpoczyna się w czwartek w Warszawie. Większość koncertów festiwalu odbędzie się w nowej - i\npierwszej w historii zespołu - siedzibie orkiestry, w Sinfonia Varsovia Centrum.\nXI Festiwal im. Franciszka Wybrańczyka "Sinfonia Varsovia Swojemu Miastu" rozpoczyna się w czwartek w Warszawie. Większość koncertów festiwalu odbędzie się w nowej - i pierwszej w historii zespołu - siedzibie orkiestry, w Sinfonia Varsovia Centrum.\nTegoroczną edycję festiwalu, projektu zainicjowanego w 2001 r. przez wieloletniego dyrektora orkiestry Franciszka Wybrańczyka, otworzą i zamkną koncerty symfoniczne. Ponadto odbędzie się dziewiętnaście koncertów kameralnych.\n"Orkiestra Sinfonia Varsovia organizuje festiwal już po raz jedenasty, kontynuując misję popularyzacji muzyki klasycznej. Zgodnie z ideą festiwalu, wstęp na wszystkie koncerty jest bezpłatny. Tegoroczna edycja jest dla nas tym bardziej wyjątkowa, że będziemy promować młodych muzyków - stypendystów Fundacji Sinfonia Varsovia i będziemy grać w naszej nowej siedzibie" - powiedział PAP dyrektor naczelny Orkiestry Sinfonia Varsovia, Janusz Marynowski.\nW czwartek festiwal zainauguruje Benefis Jerzego Klocka, wieloletniego wiolonczelisty Sinfonii Varsovii. Podobnie jak koncert finałowy w dniu 11 września, otwarcie festiwalu będzie miało miejsce w Studiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego. Bezpłatne bilety na imprezy będzie można odebrać na godzinę przed koncertami.\nKoncerty kameralne odbędą się w Sinfonia Varsovia Centrum przy ul. Grochowskiej. Na sobotę 3 września zaplanowano tam dziesięć koncertów kameralnych. Usłyszeć będzie można m.in. Symfonię nr 29 A-dur KV 201 Wolfganga Amadeusza Mozarta, Trio waltorniowe Es-dur op.40 Johannesa Brahmsa i uwerturę do baletu "Dziadek do orzechów" Piotra Czajkowkiego.\nKolejnych dziewięć koncertów odbędzie się w niedzielę. W programie znalazły się m.in. "Dziewczyna o włosach jak len" Claude'a Debussy'ego, "Andante con melacholia" Tadeusza Paciorkiewicza i Sonata Es-dur op.18 na skrzypce i fortepian Richarda Straussa.\nSobotni koncert o godz. 12.00 poprzedzi uroczystość otwarcia Sali Prób w Sinfonia Varsovia Centrum. Ulokowane przy ul. Grochowskiej zabytkowe budynki dawnego Instytutu Weterynarii SGGW zostały przejęte przez Orkiestrę w styczniu 2010, a od jesieni ubiegłego roku toczyły się prace nad ich adaptacją na Salę Prób i zaplecze logistyczne. Do listopada planowane jest całkowite przeniesienie Sinfonii Varsovii do nowej siedziby, dzięki której po raz pierwszy od dwudziestu pięciu lat muzycy orkiestry będa mieli zabezpieczone miejsca pracy we własnym obiekcie.\nSinfonia Varsovia wywodzi się z Polskiej Orkiestry Kameralnej, została założona przez Franciszka Wybrańczyka w roku 1984. Stanowisko jej gościnnego dyrygenta objął wówczas światowej sławy skrzypek Yehudi Menuhin, z którym orkiestra odbyła wcześniej szereg entuzjastycznie przyjętych koncertów.\nOd roku 2003 dyrektorem artystycznym Sinfonii Varsovii jest Krzysztof Penderecki, a od roku 2008 funkcję dyrektora muzycznego pełni wybitny francuski dyrygent Marc Minkowski. Z orkiestrą współpracowali dotychczas m.in. Jose Carreras, Placido Domingo, Nigel Kennedy, Witold Lutosławski, Mścisław Rostropowicz. (PAP)