Michaił DURNIENKOW (ur. 1978, Tynda, Amurski Obwód) – dramatopisarz i scenarzysta. Pracował jako stróż, ślusarz, inżynier, dziennikarz i prezenter TV, aktor i reżyser. W latach 1995-2005 mieszkał w Togliatti, a od 2005 – w Moskwie.\nJest autorem około dwudziestu utworów scenicznych i scenariuszy, m.in.: „Czerwona filiżanka” („Krasnaja czaszka”, 2005), „Sztuka jest wieczna!” („Iskusstwo wieczno!”, 2008), „(Całkiem) prosta metoda jak rzucić palenie” („(Samyj) logkij sposob brosit’ kurit’”, 2010), „Izotow” (2009, prapr.: 23 X 2009, reż. Andriej Moguczyj, Teatr Aleksandryjski, Sankt Petersburg), „Sny o wojnie” (2014). Moskiewski Teatr im Stanisławskiego przygotował inscenizację „Nie wierzę!” (prapr. – 29 I 2011, reż. Marat Gacałow), opartą na książce K. Stanisławskiego „Moje życie w sztuce”.\nM. Durnienkow uczestniczył w prestiżowych rosyjskich festiwalach „Nowaja Drama” i „Lubimowka” oraz w poświęconym dramaturgii rosyjskiej amerykańskim seminarium w Princeton; był też stypendystą teatru Royal Court w Londynie. Jest reprezentantem (patron) Rosji na międzynarodowym festiwalu teatralnym „New Plays from Europe” w Wiesbaden (Niemcy). Od 2013 roku – jeden z organizatorów festiwalu „Lubimowka”. Na język polski zostały przetłumaczone dramaty: „Szmaty” (tł. Alicja Chybińska), „(Całkiem) prosta metoda jak rzucić palenie” (tł. Tomasz Leszczyński) oraz „Wojna jeszcze się nie zaczęła” („Wojna jeszcze nie naczałaś”, tł. Tomasz Leszczyński). Sztuka „Szmaty” ukazała się drukiem w „Antologii współczesnego dramatu rosyjskiego. T. 1. Nowy realism” (pod red. Andrieja Moskwina, Warszawa, 2011). W Rosji zwyciężyła ona na konkursie „Eurazja-2008” (nominacja „Najlepszy dramat dla wielkiej sceny”). Rosyjska prapremiera: teatr „Centrum Dramaturgii i Reżyserii im. A. Kazańcewa i M. Roszczyna” (Moskwa, X 2008). Inne inscenizacje: Teatr Il’hom (Taszkient, Uzbekistan, jesień 2009) i Miejski Teatr w Helsinkach (15 IX 2010).\nPolska prapremiera „Szmat”: Teatr „Ad Spectatores” (11 V 2012, reż. Kinga Maciejewska, Zuzanna Mukoid, Jacek Timingeriu). Czytanie w Polsce: Teatr im. H. Modrzejewskiej w Legnicy (23 XI 2010, opieka reżyserska Krzysztof Kopka) w ramach cyklu „Teatr w Mieście – Miasto w Teatrze” (gościem był Michaił Durnienkow); Teatr Nowy w Poznaniu (8 XII 2012, opieka reżyserska Jacek Bała).\nSztuka „(Całkiem) prosta metoda jak rzucić palenie” („(Samyj) logkij sposob brosit' kurit'”) została napisana w roku 2010 i opublikowana na łamach czasopisma „Urał” (2011/3). Sztuka ta zwyciężyła w konkursie „Diejstwujuszczyje Lica-2010” („Osoby”), organizowanym przez teatr „Szkoła Współczesnego Dramatu” (Moskwa) oraz otrzymała Grand Prix programu „Nowy Dramat” w ramach festiwalu „Złota Maska” (2011).\nPrapremiera: Teatr Dramatyczny w Krasnojarsku (23 XII 2010, reż. Jegor Czernyszow). Inne inscenizacje: Teatr na Litiejnom (Sankt Petersburg, 21 I 2011, reż. Wiktor Ryżakow); Teatr Dramatyczny im. A. Kolcowa w Woronieżu (17 I 2013, reż. Wadim Kriwoszejew); teatr „Centrum Dramaturgii i Reżyserii im. A. Kazańcewa i M. Roszczyna” w Moskwie (9 II 2013, reż Aleksandr Suworow); teatr „Szkoła Współczesnego Dramatu” w Moskwie (6 III 2013, reż. Filipp Łoś); „Teatr 19” (Charków, Ukraina, 27 III 2012, reż. Igor Ładenko). Sztuka „Wojna jeszcze się nie zaczęła” („Wojna jeszcze nie naczałaś”) została napisana w 2014 roku. Przetłumaczona na język angielski pt. tytułem „The War Hasn’t Yet Started” i wystawiona przez zespół „A Play, A Pie and A Pint” (Glasgow) w ramach projektu „International plays from Ukraine and Russia” (przy współpracy National Theatre of Scotland, 4 V 2015 (reż. Davey Anderson). Czytanie sztuki: projekt teatru „Sputnik” (London) w Frontline Club (15 I 2016).\nPrapremiera sztuki „Lekcy ludzie”: Teatr „ARTiSZOK” (Kazachstan, reż. Galina Pjanowa, 17 XII 2008). Inna inscenizacja: Teatr „Wriemia” (Nowopołock, Białoruś, reż. Jelena Kłopowa, 11 XI 2010); „On.Tieatr” (Sankt Petersburg, reż. Konstantin Jermichin, 23 II 2011).\nWidoczna część mieszkania przedstawia dwa pokoje. Jeden duży – salon, z trojgiem drzwi: do małego pokoju, którego nie widzimy, do sypialni i na zewnątrz. W pokoju dziennym znajduje się duży stół, kilka krzeseł, szafy – pozostałości po czasach radzieckich. Całe to radzieckie wnętrze zawalone jest tysiącem przeróżnych możliwych rzeczy, które sądząc po ich położeniu, przyniesione zostały do mieszkania na jakiś czas, a potem zrobiło się ich żal, albo nie było czasu, żeby je wyrzucić. Różnokolorowe butelki, muszle, książki ułożone jedna na drugiej itd. W sypialni stoi łóżko, wzdłuż ścian, z braku szafy rozwieszone są sukienki Tatiany - letnie, lekkie, różnokolorowe. Na dworze – lato.\nJegor mówi tak, jakby miał przed sobą parę swoich dobrych przyjaciół – lekko, zwyczajnie, tak jak opowiada się anegdoty.\nJEGOR Jestem lekkim człowiekiem, wydaje mi się, że jak nabiorę powietrza w płuca, to odlecę. Wcześniej uważano, że lekkość jest wadą, i trzeba było ją ukrywać. Imprezując z przyjaciółmi, zawsze musiałem udawać, że jest mi ciężko. Rozumieliśmy, że przypominaliśmy staruszków, którzy skrzeczącymi głosami, przekazują sobie zbędne komunały. A potem w powietrzu coś się zmieniło, coś takiego nieuchwytnego. Rozbite przez wozy drogi w kraju stopniowo zamieniono na strumienie powietrza. Teraz tymi strumieniami wiatr niesie lekkich, niczym Mary Poppins, ludzi, którzy nic nie ważą. To jak klub, którego członkiem może zostać każdy. Pierwsze miejsce w tym klubie oddałbym Sicie i Gicie. Te dziewczyny tak siebie nazywają, i dlatego my też je tak nazywamy. Poznałem je na Placu Czerwonym: stały tam i namiętnie się całowały. Padał śnieg, zlepiłem śnieżkę i z całej siły pocałowałem nią dziewczyny. Na moje oko, były zbyt piękne dla takiego miejsca, jak Plac Czerwony. Gdybyście mogli je wtedy zobaczyć. Okazało się, że czekały na wystrzał snajpera. Nie wiadomo dlaczego, były pewne, że dwie lesbijki całujące się na Placu Czerwonym, powinny zostać zastrzelone przez czyhających na murach Kremla snajperów. To było ich wyzwanie rzucone państwu. Tak lekkie i bezsensowne, jak moja śnieżka, która rozpadła się w locie. Śnieżka zamiast kuli dla wszystkich członków naszego klubu.\nTatiana otwiera drzwi i cofa się o krok do salonu. Do pokoju wchodzi Iwan, trzyma kamerę wideo.\nTATIANA Skąd masz kamerę?\nIWAN Wziąłem pokręcić.\nTATIANA Super. I kręcisz teraz?\nIWAN No. Widzisz lampka się pali.\nIWAN Nie, nie pokażę. Jestem zajęty, nagrywam.\nTATIANA Nie kręć mnie, jestem nie ubrana.\nIWAN Nie ważne, najważniejsze, żeby uchwycić cię taką jaką jesteś. W tej chwili.\nTATIANA A to dlaczego?\nIWAN Dzisiaj jest nowy etap w naszym życiu. Kiedy kręcisz człowieka z bliska, to nie wiadomo dlaczego, nigdy nie udaje się uchwycić mądrego wyrazu twarzy.\nTATIANA Po pierwsze, trzymaj się z dala od mojej twarzy, a po drugie, wytłumacz mi co to za etap. I oczym ty w ogóle mówisz?\nIWAN Dlatego, że na pierwszym planie jest nos, a wszystko pozostałe – oczy, uszy…\nTATIANA Dobra, mów, co się stało?\nIWAN Dostałem pracę.\nIWAN Nie słyszę radosnych okrzyków.\nTATIANA A gdzie dostałeś tę pracę?\nIWAN Nie psuj cudownego momentu. Na razie można jeszcze wszystko wyciąć. To się nazywa montaż. Więc ostatnia moja kwestia brzmiała: „dostałem pracę”. Raz i, dwa i, trzy…\nTATIANA A gdzie dostałeś tą pracę?\nIWAN Ech, nie udało uchwycić zdarzenia.\nTATIANA Wyłącz kamerę i opowiedz mi wszystko po kolei.\nIwan wyłącza kamerę.\nIWAN Pamiętasz, mówiłem ci kiedyś o Maarze?\nTATIANA Kolega ze studiów? Ten z zębami?\nIWAN Z zębami to Garnow. A to Maar, który nie mógł zaliczyć wuefu ze względu na swoją narodowość.\nTATIANA A czy ja spamiętam, tych wszystkich twoich… No, i co dalej?\nIWAN Okazało się, że on już został naczelnym. Przychodzę na rozmowę, do działu kadr, a on w tej chwili też tam wchodzi. I mówi: piwko się nieźle z tobą na studiach piło, zobaczymy teraz jaki z ciebie inżynier. Wyobraź sobie, że gdybym wszedł minutę później, on by już mnie nie spotkał. Zawsze wiedziałem, że wszystko jest dziełem przypadku.\nTATIANA I co, wziął cię do pracy?\nIWAN Do diaska. Nie włączyłem kamery!\nTATIANA Jesteś najlepszy, zawsze to wiedziałam!\nIWAN Chcesz mnie wpędzić w kompleksy, czy co? A gdybym nie znalazł pracy?\nTATIANA Wszystko jedno byś znalazł, wierzę w ciebie. To ja mam kompleksy.\nIWAN Masz kompleksy?\nTATIANA Mam kompleksy. Kompleks bezrobocia i chronicznego braku pieniędzy.\nIWAN Wyleczy się.\nTATIANA Pobawimy się w lekarza?\nIWAN Hm. Teraz?\nTATIANA A czemu nie?\nIWAN Tak, tak, tak… nie jestem gotów.\nTATIANA Babciu, babciu, a dlaczego masz takie wielkie uszki?\nIWAN Hej, hej, zaczekaj, muszę wziąć prysznic, tylko co przyszedłem…\nTATIANA Babciu, babciu, a dlaczego masz takie ostre ząbki?\nIWAN No… wnuczko… ty tego…\nTATIANA Babciu, babciu… Słuchaj, a kiedy zaczynasz pracę?\nIWAN Poczekaj, nie mogę się tak szybko przełączać. Teraz przyszła kolei na pytanie o ogonek.\nTATIANA Każdego ranka będę ci robiła kanapki i odprowadzała cię do drzwi.\nIWAN Czy nie potrzebujesz obrony? Bardzo mi się teraz chce przed czymś cię obronić.\nIWAN Znam cię zaledwie od pół roku. Przy tym jesteśmy razem już rok. Rok, dobrze mówię?\nTATIANA Który jest dzisiaj?\nTATIANA Rok i prawie dwa miesiące. Dwudziestego drugiego będzie równo.\nTATIANA Nigdy nie pamiętasz dat.\nIWAN W głowie nie mam takiej specjalnej maszynki… do dat.\nTATIANA No, ale to dotyczy nas. To przecież nie urodziny jakiejś ciotecznej siostry ojca.\nIWAN Mój ojciec nie ma ciotecznej siostry.\nTATIANA Nie czepiaj się szczegółów.\nIWAN Dobra. Już do roku i dwóch miesięcy jesteśmy.\nTATIANA Nie filmuj mnie. Wyłącz kamerę. Nie chcę.\nIWAN A to dlaczego?\nTATIANA Nie wiadomo co się stanie. Na przykład rozstaniemy się, i pójdę w smutku włóczyć się po ulicach. Inaczej: pogrążona w nieszczęściu będę płynąć ulicami, patrząc przed siebie nieobecnym wzrokiem…\nIWAN I zabiorą cię do Kaszczenki…\nTATIANA Nie przerywaj. Nie od razu zauważę płynącą obok mnie limuzynę, w której będzie siedział on.\nIWAN Wszyscy płyną, wszystko płynie… No, no.\nTATIANA Wiem, że to brzmi tanio, ale nie mogę się powstrzymać. A potem, kiedy będę już z nim, i będzie nam dobrze, jakiś wstrętny, obrośnięty anonim, trochę podobny do ciebie, podsunie mu to nagranie.\nIWAN Zobaczy cellulitis na twoim wspaniałym ciele, i wesela nie będzie?\nTATIANA Głupi jesteś.\nIWAN Nie obrażaj się. No, proszę. Wiem, że to był głupi żart.\nIWAN Tak, głupek, wybacz. No, i co? Co dalej?\nTATIANA Nic, nie chcę dalej opowiadać. Wyłącz tą debilną kamerę, proszę cię!\nIWAN Jeśli przestanę cię filmować, to jak odbiję cię od tego kierowcy limuzyny?\nTATIANA Od właściciela limuzyny.\nIWAN Dobrze – od właściciela limuzyny.\nIWAN No, nie obrażaj się. Fajna historia, chcę się dowiedzieć jak się kończy.\nTATIANA Przyznajesz się do winy?\nIWAN Przyznaję się.\nTATIANA Dobrze. Historia ta kończy się następująco. Limuzyniarz ogląda to nagranie i my się z nim rozstajemy.\nTATIANA Dlatego, że on nigdy nie widział, żebym miała tak szczęśliwy wyraz twarzy, jak na tym nagraniu. I rozumie, że nigdy tego nie zobaczy.\nIWAN Nowy etap w życiu. Nowa praca i tym podobne. Rozumiesz? Do czego cały czas zmierzam.\nTATIANA Do czego ty zmierzasz?\nIWAN Już czas.\nTATIANA Coś mi się nie podoba twój wyraz twarzy.\nIWAN Zbyt uroczysty? Chuj z nim. Nie rozmawialiśmy o tym, ale ty też o tym myślałaś.\nTATIANA O czym?\nIWAN O dziecku. Co? Myślałaś?\nPauza. Tatiana z nieokreślonym wyrazem twarzy patrzy na Iwana.\nIWAN (rozczarowany) O masz ci…\nTATIANA Pójdę, otworzę…\nIWAN Nie otwieraj. Jestem pewien, że tam stoją kobiety pokaleczone przez los, które chcą wcisnąć ci broszurki o tym, jak szukać Boga. (śmieje się) I broszurki o tym, po co Go szukać.\nDzwonek raz jeszcze.\nTATIANA (idąc w stronę drzwi) Papla.\nIWAN Czekaj! Sam otworzę. Nie umiesz ich spławiać. W końcu kupisz od nich paczkę przeterminowanych flamastrów i patelnię z przypalającą powierzchnią.\nNa tych słowach podchodzi do drzwi i otwiera je. Wygląda na zewnątrz.\nIWAN Do kogo? Do nas? Jesteśmy w domu, proszę wejść. Ja zaraz pomogę…\nWychodzi. Tatiana robi parę kroków w stronę drzwi, przystaje. Na progu staje Jegor z dużym plecakiem na plecach. Za nim wchodzi Iwan, niosący duże białe pudło.\nJEGOR (uśmiecha się) Witam.\nTATIANA Cześć, Jegorze.\nJEGOR Umiem ominąć wszelkie alarmy, przedostać się przez domofony do wnętrza budynku, pełnego obcych mi ludzi. Kiedy przez drzwi cię zapytają: „kto tam?”, należy odpowiedzieć: „to ja”. I od razu cię wpuszczą. Tego nauczył mnie Klucz. Jeszcze jeden członek naszego otwartego na cały kraj klubu. Jako nastolatek Klucz interesował się Castanedą, chciał być wojownikiem ducha, później płynnie wszedł do grona zwyczajnych heroinistów. Wygrzebał się z nałogu, pobłądził po kilku sektach, studiował NLP, i tam dostał swoją ksywkę. Gdy go poznałem, był lekko jąkającym się młodzieńcem. Mógł z wygodą, niczym kot, rozlokować się na podłodze najmniejszej kuchni, bądź na oparciu najniewygodniejszej ławki w dworcowej poczekalni. Niczego nie chciał od życia, i nie miał żadnego celu, posiadał magiczną umiejętność wchodzenia tam, gdzie wchodzić nie wolno. Dla niego nie istniała droga okrężna – jego ścieżka wiodła przez zabite dechami gniazda bezdomnych, ociekające złotem kasyna, tory kolejowe, opuszczone domy, rzeki, drapacze chmur i leprozoria. Jest lekki jak balon napełniony helem. On sam dopasował pod siebie otaczający go świat. Po prostu raz i na zawsze zlikwidował coś takiego jak zamknięte drzwi.\nIwan, Jegor i Tatiana siedzą przy stole, na którym stoi białe, nie rozpakowane pudło.\nIWAN (myśli, że nie dosłyszał) Słucham?\nJEGOR Wyciskarka. Do wyciskania soku.\nIWAN Po co nam wyciskarka.\nJEGOR Do wyciskania soku. Prezent.\nTATIANA A ty na długo?\nJEGOR Jak się złoży.\nIWAN Odniosę to… (do Tatiany) Dokąd?\nTATIANA Włóż do szafy. Tam gdzie zimowe buty.\nJEGOR Dobra rzecz. Polecam.\nIwan bierze pudło ze stołu i milcząc wychodzi z nim.\nJEGOR Widzę, że nie podoba wam się mój prezent. Miałem nadzieję, że podaruję wam święto, rozjaśnię szarość waszej codzienności…\nTATIANA (przerywa) Skąd się dowiedziałeś, że tu mieszkamy?\nJEGOR Z nikąd. Po prostu pomyślałem, że nadal tu mieszkasz.\nTATIANA A gdybym się przeprowadziła.\nJEGOR Nie spotkalibyśmy się.\nTATIANA Po co żeś przyjechał?\nJEGOR Mówiłem już, jestem w delegacji. Nie mam się gdzie zatrzymać, no i…\nTATIANA …i nie wymyśliłeś nic lepszego niż, przyjechać tutaj.\nJEGOR Właśnie. A ten ponury tym…\nTATIANA Kocham go, a on mnie.\nJEGOR Nie wątpię.\nIWAN O czym gadacie?\nTATIANA A tak…\nJEGOR Jak to „tak”? O miłości. (do Tatiany) Przecież rozmawialiśmy o miłości?\nIWAN No i… jak?\nTATIANA Jesteś pewnie zmęczony po podróży?\nJEGOR Wziąłbym prysznic, jeśli można.\nIWAN Oczywiście. Kiedy tylko zechcesz.\nJEGOR No to jesteśmy umówieni.\nGwałtownie wstaje i wychodzi. Tatiana i Iwan zostają. Siedzą. Pauza.\nIWAN I co?\nTATIANA Znasz stary dowcip o Żydzie, co to się modlił do Boga, że ma wielu domowników, a mało miejsca? Bóg kazał mu wziąć do domu wszystkie zwierzęta domowe, pomieszkać w takich warunkach, a potem wygonić wszystkie kury, kozy i tak dalej.\nIWAN Byłem całkowicie usatysfakcjonowany naszymi warunkami mieszkaniowymi sprzed kilku godzin.\nTATIANA Ja też.\nIWAN Kim on jest?\nTATIANA Stary przyjaciel.\nIWAN A dokładniej?\nTATIANA Byliśmy ze sobą przez dwa lata. Mieszkaliśmy tutaj. Potem się rozstaliśmy. To było dwanaście lat temu. Właściwie byliśmy jeszcze dziećmi.\nIWAN A dlaczego on postanowił…?\nTATIANA (przerywa) Nie wiem. Możesz poprosić go, żeby poszukał sobie innego lokum?\nIWAN Jak ty to sobie wyobrażasz?\nTATIANA No, na przykład tak: „Jegorze, powinieneś zrozumieć, że mamy nieco inne plany…”.\nIWAN Nie dam rady.\nIWAN A ty?\nTATIANA Ale mamy sytuację.\nIWAN On chociaż nie na długo? Nie powiedział ci?\nTATIANA Sam wszystko słyszałeś.\nIWAN Kto? Ja?\nTATIANA A kto sapał tam za drzwiami? (rozkłada ręce) Jesteś zazdrosny?\nTATIANA Tak, tak.\nIWAN Jestem nadczłowiekiem i nic co nadludzkie nie jest mi obce.\nTATIANA Nie bądź zazdrosny. To takie głupie.\nIWAN Głupie. Zgadzam się.\nTATIANA Iwanie, co ty jesteś taki przygnębiony?\nIWAN No jakoś tak… czuję się nieswojo.\nTATIANA (rozczarowana) O nie, zaczyna się.\nIWAN Dobra, wezmę się w garść.\nTatiana wstaje i zabiera się za gotowanie. Następująca rozmowa odbywa się w konkretnym tonie, jakby omawiane były jakieś zupełnie nudne sprawy.\nTATIANA Zbierz się w garść, mięczaku.\nIWAN Zbiorę się.\nTATIANA Udowodnij, że jesteś mężczyzną.\nIWAN Jestem okrutny, jestem krwiożerczy.\nTATIANA Tak. Dalej.\nIWAN Mogę z zamkniętymi oczyma rozłożyć i złożyć wyciskarkę.\nTATIANA Niezła umiejętność. Najbardziej spodobało mi się to rozkładanie.\nIWAN Mogę przelecieć nad Dnieprem, do środka i z powrotem. Umiem… zgrzytać zębami.\nIWAN Teraz? O tak, bez przygotowania?\nIWAN (przerywa i wypada z gry) Jutro już muszę iść do pracy. Nie zdążyłem ci tego powiedzieć.\nTATIANA I co z tego?\nIWAN Zostaniesz sama. Z nim.\nTATIANA Poradzimy sobie. Prawda?\nIWAN (ponuro) Bez wątpienia.\nJegor i Iwan.\nJEGOR Jak minął dzień?\nIWAN Dziękuję. Jeszcze nie minął. Po prostu przyjechałem do domu na obiad. Okazuje się, że zostawiłem w domu dokumenty, w szufladzie w stole. Zaraz je zabiorę i idę z powrotem.\nJEGOR Jak tam nowa praca?\nIWAN W porządku. Właściwie, nic ciekawego. Ale praca nie powinna być ciekawa. Odpowiadam za załadunek i wyładunek w dziale transportowym.\nJEGOR A ja nigdy nie zmuszam się do robienia czegoś wbrew mojej woli.\nIWAN (ze zwątpieniem) No, nie wiem. Gdybym siebie nie zmuszał, nic bym nie robił. W ogóle nic.\nIWAN Nie. Ale wiem.\nJEGOR To są różne rzeczy: wiedzieć i próbować. Trzeba kochać to, jak się żyje.\nIWAN Tak… A gdzie Tatiana?\nJEGOR Zadzwoniła do niej jakaś stara koleżanka. Poszła się z nią spotkać.\nJEGOR Czuję, że chciałbyś mnie o coś zapytać?\nIWAN Zapytać? Ja? Skądże.\nJEGOR No, sam wiesz lepiej. Pomyślałem, że…\nIWAN (równocześnie) Tania powiedziała, że byliście razem?\nJEGOR Tak. Było coś takiego.\nIWAN Czemu się rozstaliście?\nJEGOR A jak zazwyczaj ludzie się rozstają? Powoli wszystko przeszło w negatyw. Przepadł sens. Sam przecież wiesz.\nIWAN Nie wiem.\nJEGOR Pomyślałem, że jeśli już u was mieszkam, to może będę wam gotował?\nIWAN Nie, nie trzeba.\nJEGOR To dla mnie nic trudnego. Lubię to.\nIWAN Jeśli to nic trudnego.\nJEGOR Będę tobie robił kanapki do pracy.\nIWAN (twardo) Nie, niech lepiej Tania to robi.\nJEGOR No, ja coś jeszcze wymyślę, żeby was wynagrodzić.\nIWAN Wyciskarka w zupełności wystarczy.\nJEGOR Dobra to rzecz.\nIWAN Najlepsza w swoim gatunku. Czas na mnie.\nJEGOR Fajnie nam się pogadało.\nIWAN Po przyjacielsku.\nJEGOR Po męsku.\nIWAN Jak facet z facetem.\nJEGOR Gdybyśmy tak częściej rozmawiali.\nIWAN Tak, i bez bab.\nJEGOR (ziewa) Przepraszam, ziewam i ziewam. Po tym pociągu w ogóle wyspać się nie mogę. Pójdę, może utnę sobie drzemkę.\nIWAN (wstaje) I ja już wychodzę. Dozo!\nJEGOR No, pa…\nIwan wychodzi. Jegor, gdy już jest sam, wyjmuje z kieszeni zapalniczkę, zapala, patrzy na płomyczek, o czymś myśli. Podchodzi do stołu, wysuwa szufladę, zagląda. Uśmiecha się.\nJEGOR Kurwa mać… (kiwa głową) Nikomu nie można wierzyć…\nZasuwa szufladę, wraca na swoje miejsce. Otwierają się drzwi, wchodzi Iwan.\nIWAN Przecież zapomniałem dokumentów…\nPodchodzi do stołu, wysuwa tą samą szufladę, do której przed chwilą zaglądał Jegor.\nIWAN (zakłopotany) Do diaska, gdzie one…\nWysuwa szufladę obok.\nWyjmuje z drugiej szuflady dokumenty i wkłada do kieszeni.\nIWAN No, to do wieczora.\nJegor i Tatiana.\nJEGOR Pękasz z zazdrości?\nTATIANA A czego mam zazdrościć? Że moja koleżanka z klasy jest szefową agencji reklamowej, zarabia po dziesięć tysia dolarów miesięcznie i po pół roku spędza za granicą?\nJEGOR Załóżmy, że nakłamała ci tak na połowę. Wszystko jedno super.\nTATIANA Nie kłamała. Po prostu nie widziałeś jej. Tacy ludzie jak ona, są już na takim etapie kiedy się umniejsza, a nie wyolbrzymia.\nJEGOR W takim razie nie rozumiem.\nTATIANA Po prostu ja mam taką niepełnosprawną głowę. W pełni satysfakcjonuje mnie to, jak żyję.\nJEGOR Wiesz, od momentu, kiedyśmy się z tobą… no, krótko mówiąc, żyjesz tak samo.\nTATIANA Nie. I nawet nie próbuj porównywać.\nJEGOR Co za różnica?\nTATIANA Teraz jestem szczęśliwa.\nJEGOR O proszę.\nTATIANA (twardo) Tak. Jestem.\nJEGOR To, oczywiście, nie moja sprawa. A ta twoja koleżanka, też jest szczęśliwa?\nTATIANA Okazało się, że ani trochę.\nJEGOR Ciekawe… a co jest nie tak?\nTATIANA No, potem wstąpiłyśmy do kawiarni, lody, i wszystko jak należy. I, wtedy ona wykłada kawę na ławę. Mówi: wąsy rosną.\nJEGOR (śmieje się) I co, to jakiś problem?\nTATIANA Nie rozumiesz. Przez to, że pracuje na stanowisku kierowniczym, przez to, że musi być taką żelazną suką, podniósł się jej poziom męskich hormonów. Tych, odpowiedzialnych za podejmowanie decyzji i takie tam. Pięćdziesięciokrotnie przekraczają normę.\nJEGOR I co, każdego ranka ona się goli. (powstrzymuje śmiech, spogląda na Tatianę) Czy to jeszcze nie wszystko?\nTATIANA Nic ci nie można powiedzieć, ze wszystkiego sobie drwisz.\nJEGOR Już milczę!\nTATIANA Po pierwsze, nie goli, tylko wyszczypuje, a po drugie, lekarz jej powiedział, że z taką strasznie podwyższoną ilością hormonów, nie będzie mogła zajść w ciążę. A ona bardzo tego pragnie. Nawet chłopa sobie do tego znalazła. Tak więc: albo, albo. Albo praca, albo życie prywatne.\nJEGOR A ty? Znalazłaś sobie do tego chłopa?\nTATIANA Nie chcę i nie będę mówiła z tobą na ten temat. Sam wiesz dlaczego. Dlatego, porozmawiajmy o czymś innym.\nJegor wstaje, chodzi tam i z powrotem, jak gdyby chciał rozruszać zdrętwiałe nogi.\nJEGOR Wiesz, podobają mi się tematy, które z tobą tutaj poruszamy.\nTATIANA Podobają się? Dlaczego?\nJEGOR Nie widzisz? Zauważ, że już pół dnia dyskutujemy o problemie wąsów u kobiet zajmujących stanowiska kierownicze. A dziesięć lat temu mieliśmy całkiem inne tematy rozmów. Interesowały nas inne rzeczy.\nTATIANA Nic się nie zmieniło. Przecież sam to powiedziałeś.\nJEGOR Kłamałem. Zmieniło się, i to jak. O, na przykład, pamiętam, jak kiedyś siedziałem u przyjaciół… no wtedy, dawno temu. I cały wieczór sprzeczaliśmy się na temat… Boże niechże sobie przypomnę… no właśnie, na temat Boga. Coś w stylu tego, że nauka skupiła się na kwestii istnienia Boga, i na tym się zatrzymała. Rozmawialiśmy o Einsteinie i jego ideach… A ci znajomi mieli małą córeczkę, sześcio albo siedmioletnią, z tych dzieci, co to lubią siedzieć z dorosłymi. I ona, słuchała cały ten ciężki stek bzdur i próbowała cokolwiek zrozumieć. Krótko mówiąc kompletnie zakręciliśmy biednemu dziecku w głowie naszą gadaniną, i to nieszczęsne małe stworzenie w którymś momencie wlazło w naszą rozmowę: „A jak ma na nazwisko ten wasz Bóg?”. Ona próbowała cokolwiek zrozumieć, rozumiesz?\nTATIANA I co jej odpowiedzieliście?\nJEGOR Nie ważne. Często wspominam tę historię.\nJEGOR Mała była szczera. A my nie, ze swoimi świeżo zapuszczonymi bródkami, książkami… To wszystko… było jakieś takie zagniwające.\nTATIANA Nie lubisz chłopie swej przeszłości. I tyle.\nJEGOR Nie lubię tego ruskiego intelektualnego syfu. Wszystko takie głębokie, takie ciężkie, że ledwie oddychasz. Mówiłem ci, przecież, o moim koledze. No tym, co ma ksywkę Klucz. I on nigdy nie brał w tym udziału, zawsze robił to, co chciał. Gdyby zechciał popełnić przestępstwo – nie zastanawiałby się, czy to jest moralne, czy nie. A do tego muchy by nie skrzywdził.\nTATIANA Ty naprawdę się zmieniłeś.\nJEGOR Jestem taki, jaki byłem. Wszyscy okłamują się nawzajem. Pewien jestem, że twoja ta wąsata-pasiata, też co nie co skłamała. Żebyś nie czuła się przegraną. Ona jest bogata, a ty nie. Ona jest kobietą spełnioną, a ty…\nTATIANA (wyzywająco) Co ja?\nJEGOR Ty. Ech, jaka jesteś każdy widzi.\nTatiana i Jegor stoją patrząc sobie głęboko w oczy. Słychać odgłos otwieranych drzwi.\nTATIANA (nie zwraca uwagi na Iwana) Ja. Tak. Wszystko jasne.\nJEGOR A ja tobie… nie wierzę.\nIWAN A ja, słuchajcie… Ja zabiłem człowieka.\nTATIANA Tak, oczywiście. (do Jegora) Jeśli myślisz…\nOdwraca się do Iwana.\nIWAN Zabiłem człowieka.\nIwan stoi przy drzwiach. Nasłuchuje.\nIWAN Kto tam?\nIWAN Kto tam? Przecież słyszę, że tam stoisz. Dlaczego milczysz? Nie otworzę. Nie otworzę temu, kto milczy. Otwiera się tylko tym, którzy chcą wejść i o to poproszą. Mam już dosyć. Odchodzę.\nIwan imituje, że odchodzi: idąc na miejscu robi coraz to cichsze kroki. Ostrożnie podchodzi do drzwi, nasłuchuje.\nIWAN No idź już, proszę. Nie mogę odejść póki stoisz przy drzwiach. Muszę tu stać. A ty musisz stać tam. Pewnie jesteś taki, jak wszyscy. Musisz mieć imię, które wylatuje z głowy po pięciu minutach. Zamiast twarzy masz gładką, śliską maskę, żółtawą niczym filtr wypalonego papierosa. Masz wiotkie ręce, jak u topielca. Ściskając twą dłoń na powitanie, chce się krzyczeć z powodu tego obrzydliwego uczucia, że wyciśnie się z niej sok. Gdy idziesz, lekko podskakujesz, dlatego zawsze można zdążyć uciec przed tobą w zaułek, zauważywszy, że idziemy sobie na spotkanie. Gdy jesz, opuszkami palców lepisz kanapki z różnorakich okruchów z talerza i starannie je później przeżuwasz. Z twoich ust pachnie plastikiem. Wszędzie pozostawiasz swoje włosy, cienkie, długie, nikomu niepotrzebne, nawet twojej przedwcześnie łysiejącej głowie. Twoje uszy pokrywają wyschnięte strzępy skóry, masz nieprzyjemny śmiech i nieprzyjemny uśmiech, zawsze jesteś w nieodpowiednim czasie.\nJesteś sąsiadem alkoholikiem, roznosicielem ulotek, starostą klatki schodowej, dalekim krewnym z Kazachstanu, jesteś prezydentem, jesteś dzielnicowym, nie wpuszczę cię.\nTatiana i Iwan siedzą na przeciwległych krańcach łóżka, patrzą na siebie.\nTATIANA No, kto mógłby do nas przyjść o trzeciej w nocy?\nIWAN Nie wiem. Drzwi zamknięte?\nIWAN Na pewno zamknięte?\nTATIANA Nie mogę ci pomóc, jeżeli nie wiem, co się stało.\nIWAN Pójdę, sprawdzę.\nTATIANA Nigdzie nie idź. Czekasz na kogoś?\nIWAN To się nazywa suwnica pomostowa. W jednym miejscu zaczepia się na haki ładunek, który jedzie przez całą halę w powietrzu, a z drugiej strony ładunek się odczepia. Robią to specjalni ludzie, ja tylko wypełniam różne formularze.\nTATIANA Czy ja dobrze zrozumiałam: niczego tam nie dotykałeś?\nIWAN Ładunek prowadzi robotnik. Trzyma w ręku panel sterujący, który zwisa na długim sznurze z góry.\nTATIANA Nikomu nie pomagałeś? Niczego sam nie ruszałeś?\nIWAN Mój gabinet znajduje się na specjalnym pomoście. Na drugim poziomie dla pracowników technicznych, przybudowanym do ściany. Kiedy suwnica przejeżdża koło moich okien, widzę tylko haki, na których wisi ładunek.\nTATIANA Nie wychodziłeś ze swojego gabinetu, prawda?\nIWAN Po prostu obok przejeżdżają haki, a ja na nie patrzę. Kiedy suwnica jedzie przez całą halę, wszystko się trzęsie, herbata wylewa się ze szklanki, ołówki brzęczą w dzbanku. Takie małe trzęsienie ziemi.\nTATIANA No i w czym rzecz?\nIWAN Dwa metry od moich okien. Wiedzę, że zaraz liny wyskoczą z haków, rozumiesz? Bo są źle zamocowane.\nTATIANA Nie zdążyłeś dobiec, krzyknąć.\nIWAN Pomyślałem życzenie: spadnie, nie spadnie.\nTATIANA O Boże…\nIWAN Głupie slogany: „nie igraj z zapałkami”, „oszczędzając minutę, możesz stracić całe życie”. Nic nie znaczą w porównaniu z tym, co się działo potem.\nTATIANA A jakie było to twoje życzenie?\nIWAN A czy to ważne? Zabiłem przecież człowieka.\nTATIANA Nikogo nie zabiłeś, nie mów tak!\nIWAN Nie rozumiesz.\nTATIANA Dobrze rozumiem. To życzenie było o nas? Tak? Byłeś pewien, że nic się nie stanie?\nIWAN To są głupstwa. Ty, ja… to są perdoły. Przeze mnie zginął człowiek.\nTATIANA Nie masz z tym nic wspólnego.\nIWAN Nie. To ty nie masz z tym nic wspólnego.\nIWAN Wybacz. Zostaw mnie samego. Muszę to wszystko przemyśleć.\nTATIANA Jak ty to sobie wyobrażasz? Mam wyjść z domu, żebyś pobył sam?\nIwam złazi z łóżka, rzuca poduszę na podłogę, kładzie się. W milczeniu patrzy przed siebie.\nJegor i Tatiana siedzą w kuchni. W trakcie całej rozmowy Jegor robi kanapki. Bez przerwy, po prostu w ilościach hurtowych.\nJEGOR Pachnie farbą.\nTATIANA Wchodzę dziś do pokoju, a on stoi z pędzlem i maże po ścianach. Mówi: „Chcę, żeby cały pokój był biały, bielusieńki”. Cały pokój pokryty jest białymi plamami, on nie wszystko zamalowuje, tylko tak: maźnie gdzieś, pomilczy, rozejrzy się wokół, maźnie w innym miejscu… Straszne.\nJEGOR Udało ci się wyjaśnić szczegóły, czy on nadal milczy?\nTATIANA Nocą się obudził, krzyczał.\nTATIANA Potem powiedział co nieco.\nJEGOR Jest winny?\nTATIANA Nie wątpi w swoją winę.\nJEGOR A co w pracy?\nTATIANA Nie wiem. Nie dzwonili.\nJEGOR Próbowałaś go wyciągnąć na dwór?\nTATIANA Jegorze, po co ty o to wszystko pytasz?\nJEGOR Co masz na myśli?\nTATIANA Przecież to cię w ogóle nie interesuje. Widać, że to cię nie interesuje.\nPauza. Jegor nie odrywa się od robienia kanapek.\nJEGOR No tak, nie szczególnie.\nTATIANA Po co przyjechałeś, Jegorze? To nie jest najlepszy moment, sam przecież widzisz.\nJEGOR Przecież boisz się zostawać z nim sama. Z takim.\nPauza. Tatiana Milczy.\nJEGOR Chociaż na jedno pytanie mogę tobie odpowiedzieć.\nTATIANA Na jakie?\nJEGOR Wszyscy są zabójcami. Absolutnie wszyscy. Dlatego szczególnej tragedii w tym nie widzę.\nTATIANA O czym ty mówisz?\nJEGOR Też jesteśmy zabójcami. Ty i ja.\nTATIANA Jeśli masz na myśli…\nJEGOR Właśnie. Mam nas na myśli.\nTATIANA To ty zmusiłeś mnie do aborcji. Jeśli chcesz się dowiedzieć, dlaczego się rozstaliśmy, odpowiem – rozstaliśmy się, bo po tym nie mogłam już z tobą żyć.\nJEGOR Też jesteś temu winna.\nTATIANA (zrywa się) Nie chciałam!\nJEGOR Zgodziłaś się.\nTATIANA Nie chciałam! Słyszysz, nie chciałam, ono by żyło!\nDrzwi się otwierają i wchodzi Iwan. Wygląda strasznie, jakby kilka miesięcy był w ciągu alkoholowym. Podchodzi do stołu, nakłada na talerz kilka kanapek i milcząc wychodzi. Jegor nie przerywa produkcji kanapek. Tatiana stoi, zakrywszy dłońmi twarz.\nJEGOR Wszyscy przeszli przez zabójstwo, to znaczy, że wszyscy są równi, że nikt nie jest winny, bowiem nie ma niewinnych.\nTATIANA Potem przez lata cię nienawidziłam.\nJEGOR Domyślam się.\nTATIANA Jak możesz? Jesteś… jak lód.\nJEGOR Na odwrót, jestem namiętny, gorący, mam temperament gondoliera. Po prostu teraz jestem zajęty, robię kanapki.\nTatiana siada na swoje miejsce.\nTATIANA Wiesz, czego najbardziej w życiu nienawidzę?\nJEGOR (bez emocji) Mnie?\nTATIANA Czekolady. Pewnie nie pamiętasz, byliśmy biedni jak… jak wszyscy w tamtych czasach.\nJEGOR Dobrze pamiętam.\nTATIANA Zrobili mi zastrzyk, a potem, kiedy znieczulenie ustąpiło, wszystko było tak jak było. Nic się nie zmieniło. Nic nie czułam, jak gdyby nic się nie zmieniło. Wszystko było tak, jak wcześniej. Nawet mnie nie bolało. Miałam wrażenie, że mnie oszukano, i w rzeczywistości nic się nie wydarzyło.\nJEGOR Ciekawe odczucia. Ja też często mam wrażenie, że jestem oszukiwany.\nTATIANA (nie zwraca na niego uwagi) A potem kupiłeś mi Snickersa. Zdobyłeś gdzieś forsę i kupiłeś Snickersa, wtedy się tylko pojawiły, te czekoladki. Całe miasto było obwieszone reklamami: „zjesz i życie stanie się lżejsze”.\nJEGOR Wzruszające. A ja zapomniałem.\nTATIANA Od razu po wyjściu ze szpitala. Jadłam czekoladkę, która był… nagrodą? Tak?\nTATIANA Samo wspomnienie ma smak czekolady. Zjesz i będzie lżej…\nWchodzi Iwan. Niesie pusty talerz. Stawia go na stół, nakłada sobie kanapki. Przerywa.\nIWAN Źle mi.\nJEGOR (z przykrością) To idź poleż.\nIwan posłusznie odwraca się i wychodzi. Zastyga w drzwiach.\nIWAN Nikt nie przychodził?\nTATIANA (do Jegora) Chcę, żebyś wiedział, że jeśli znów wrócimy do tamtej historii, to ja znów zacznę cię nienawidzić.\nIwan, nie doczekawszy się odpowiedzi, wychodzi.\nJEGOR Dzięki za ostrzeżenie.\nTATIANA To nie było ostrzeżenie. Ja to czuję.\nIWAN Nigdzie nie pójdę.\nTATIANA W takim razie on sam przyjdzie.\nIWAN Już mi lepiej.\nTATIANA Nie lepiej, uwierz mi.\nIWAN Nie potrzebuję lekarza. Moja głowa jest w porządku, widzę, jaka jesteś przejęta, wszystko doskonale rozumiem. Panuję nad sytuacją. Po prostu muszę przez jakiś czas pożyć w taki sposób. To przejdzie.\nTATIANA Dzisiaj, wychodząc zostawiłam ci kartkę z wiadomością.\nIWAN A ja ją przykleiłem do ekranu telewizora. Klejem. Pamiętam.\nTATIANA I jak ty to oceniasz? Czy to jest normalne? Popatrz w co zmieniło się nasze mieszkanie, to czyjś straszny sen.\nIWAN Kontroluję moje działania. Wszystko ci mogę wytłumaczyć.\nIWAN Pomyślałem, co będzie, gdy nastąpi jakiś koniec świata, i z całej światowej spuścizny literackiej pozostanie tylko twoja notatka. Wyobrażasz to sobie, ludzie przyszłości będą się z niej uczyli czytać i pisać. Będą mówili: „Jak doskonale głosi Notatka: «Niedługo wrócę. Nie martw się. Tatiana»”.\nTATIANA A po co przykleiłeś ją do telewizora?\nIWAN Właśnie dlatego.\nTATIANA Dlaczego, dlatego?\nIWAN Daj mi spokój. To przejdzie. Muszę przez jakiś czas pożyć w taki sposób.\nTATIANA Już wystarczająco długo żyjesz w ten sposób. Wyjdźmy dziś z domu, co? Razem.\nIWAN Daj mi spokój.\nTATIANA Nie wykręcaj się, proszę.\nTATIANA Nawet na mnie nie patrzysz,\nTATIANA A jeśli ja naprawdę dam ci spokój? Raz na zawsze. Dam ci spokój. Co wtedy zrobisz?\nIWAN Daj mi spokój, suko! Słyszysz?! Daj mi spokój, suko!!! Słyszysz, co mówię?!!\nDo pokoju wbiega Jegor. Zamiera w drzwiach.\nIWAN Co?! Też przylazłeś mnie niepokoić?! Chcesz mnie niepokoić?!\nSzybko wychodzi z pokoju. Pauza.\nJEGOR Trzeba coś z tym robić, prawda?\nTatiana milczy. Jegor ogląda pokój.\nJEGOR On wszystko tutaj… zmienił.\nTATIANA Byliśmy bardzo szczęśliwi. Uwierz mi.\nJEGOR Wierzę. Pewnie dobry człowiek z niego, jeśli tak postradał zmysły. Sumienny. Albo w jakimś celu kłamie. Jeśli kłamie, to na pewno postradał zmysły.\nTATIANA On niczego nie postradał. To przejdzie. To przejściowe zaćmienie umysłu.\nJEGOR Jesteś tego pewna?\nTATIANA To przejdzie. On tego potrzebuje. On tak przeżywa ten okres. A potem wróci do normy.\nJEGOR A ja myślę, że on poważnie zwariował.\nTATIANA Wszystko w porządku, mówię ci.\nJEGOR No, jeśli ty tak mówisz…\nTATIANA Daj mi spokój.\nJEGOR (pstryka palcami) Ależ proszę bardzo!\nIdzie w stronę drzwi.\nJegor zatrzymuje się.\nTATIANA Dziękuję. Wiem, że naprawdę chciałeś mi pomóc.\nJEGOR Uważasz, że potrzebujesz mojej pomocy?\nJEGOR Słuchaj, czy mogę mu coś poradzić? Może, to mu pomoże.\nJEGOR Niech się stanie lekkim. Do taki rzeczy trzeba mieć lekki stosunek. I wtedy wszystko przejdzie. Od razu.\nIwan stoi przed drzwiami.\nGŁOS. To ja.\nIWAN Znam cię?\nGŁOS. Raczej nie. Ale z lekkością możemy się poznać.\nIWAN Nikogo nie ma w domu. Jegora nie ma. A Tania wyszła. Zostawiła kartkę, że niedługo wróci.\nGŁOS. Nie szkodzi, niech Bóg ma ich swojej opiece. Wpuścisz?\nIWAN Po co?\nGŁOS Nie wiem. Może się nudzisz, albo chujowo się czujesz. Mam flaszkę, umiem grać na harmonijce ustnej. Lubisz bluesa?\nGŁOS Wszyscy normalni ludzie lubią słuchać bluesa granego na harmonijce ustnej.\nIWAN I ja lubię.\nGŁOS No, to otwieraj brachu, a to głupio się jakoś czuję, gdy rozmawiam przez drzwi.\nIwan zmierza do drzwi. Zatrzymuje się.\nGŁOS No co się ociągasz?\nIWAN A ty wcześniej tu przychodziłeś?\nGŁOS Gdybym przychodził, to byś pamiętał. Otwieraj.\nIWAN Źle wyglądam. Mam kiepski okres w życiu.\nGŁOS Twój kiepski okres się skończył. Od teraz wiesz jak będzie?\nGŁOS (wesoło) Od teraz wszystko będzie za-je-bi-sko.\nIWAN Zdarzyło ci się kiedykolwiek kogoś zabić?\nGŁOS Co, chcesz bym opowiadał o tym przez drzwi?\nGŁOS Kurde, ty to masz pytania…\nIWAN Zabiłeś kogoś?\nGŁOS (lekko) Oczywiście, że tak. Teraz mogę wejść?\nIwan i Tatiana.\nIWAN Nazywa się Maks. Fajny jest.\nTATIANA No i co ci powiedział twój fajny Maks?\nIWAN W młodości miał swoją grupę rockową. On i perkusista Witiok.\nTATIANA A Maks na czym gra?\nTATIANA (z niedowierzaniem) No… nawet ciekawe.\nIWAN Witiok, to był deprechowy gość.\nTATIANA (przedrzeźnia) Gostek.\nIWAN Nie gostek, tylko gość.\nTATIANA Wania, czy ty mówisz to wszystko na poważnie?\nIWAN A ja co, puszczałem ci oczko, czy jak? Oczywiście, że na poważnie.\nTATIANA I co?\nIWAN I, słuchaj. Witiok miał różne nasilenia, zazwyczaj wiosną i jesienią. Wtedy trzeba było z nim cały czas siedzieć i chlać, dlatego, że Witiok miał nie tylko deprechę, ale i skłonności samobójcze.\nTATIANA Czyli trzeba było z nim chlać przez całą jesień i całą wiosnę?\nIWAN Maks mówił, że to było trudne, ale możliwe. I, pewnej wiosny Maksowi przydarzył się romans z jedną hipisówą o imieniu Etylodriel.\nTATIANA Etylodriel nie chciała chlać z Witkiem, tak?\nIWAN Witiok nie chciał Etylodriel. Mógł widzieć tylko Maksa, czym porządnie go umęczył.\nTATIANA No, jasne. Maks odszedł z tą etylową elfką, a Witiok się powiesił.\nIWAN Taka ot historia.\nTATIANA (wzrusza ramionami) No, jakoś… nic dodać, nic ująć.\nIWAN Maks uważa, że to jego wina.\nJEGOR Cześć wszystkim. Kupiłem tort.\nIWAN A co to za okazja?\nJEGOR Po prostu kupiłem tort. I o mało się nie pobiłem tam, w samym sklepie. Chcieli mnie naciąć na kasę. Oszukać, wyobrażacie to sobie? Pomyślałem: wezmę i rzucę im tortem prosto w mordę. Ale się powstrzymałem. W złym to guście, rzucać się tortami.\nTATIANA Jegorze, mamy problemy. Przychodził Maks.\nIWAN Maks jest fajny, spodoba ci się.\nJEGOR I jak się miewa Maks?\nTATIANA (cedząc każde słowo) Jegorze, to nie żarty. Maks przychodził pod naszą nieobecność. Przyszedł i poszedł. Rozumiesz?\nJEGOR (czujnie) Wydaje mi się, że rozumiem.\nTATIANA Iwanie, a czy wcześniej Maks przychodził?\nIWAN Taniu, za kogo ty mnie masz, za psychola? Gdyby przychodził wcześniej, powiedziałbym o tym. Tak?\nJEGOR A kiedy on planuje przyjść następnym razem?\nIWAN (przypomina sobie) Tak, Taniu, wybacz, że z tobą tego nie omówiłem, ale on nie ma gdzie mieszkać.\nJEGOR Pozwólcie, że zostawię wam tort, a sam się oddalę. Dobrze?\nTATIANA Stój! (do Iwana) Maks będzie u nas mieszkał?\nIWAN Tak. Nie zgadzasz się?\nJegor rozkłada ręce, w geście: „nie mam nic do powiedzenia”.\nTATIANA Iwanie, wybacz proszę. Możesz mnie przeklinać ile chcesz, ale pytam cię teraz bardzo serio: „Czy Maks rzeczywiście tu przychodził, czy go wymyśliłeś?”.\nIWAN (takim samym tonem) Taniu, wybacz proszę, ale czy ja wyglądam na debila?\nJEGOR (stając między nimi) Mogę odpowiedzieć za nią. Nie, nie wyglądasz.\nIWAN W takim razie, może wrócimy do mojego pytania? Czy Maks może u nas przez jakiś czas pomieszkać?\nTATIANA Niech żyje. To nasz z tobą wspólny dom.\nIWAN Jegorze, czy nie masz nic przeciw, żeby nocował z tobą w pokoju?\nJEGOR Bez problemu, mógłbyś nawet nie pytać.\nIWAN Wspaniale. Pójdę przygotować mu pościel.\nTATIANA Nie jestem gotowa położyć go do psychiatryka. Zrobią tam z niego idiotę.\nJEGOR No, przestań.\nTATIANA Obserwuję to codziennie, z nim jest coraz gorzej.\nJegor podchodzi do Tatiany, niezgrabnie ją obejmuje.\nJEGOR Jesteś przecież taka silna. Silniejsza od wielu facetów.\nATIANA I co z tego?\nWyrywa się z objęć Jegora.\nJEGOR Przynajmniej, wygląda lepiej niż przed kilkoma dniami. Może to mu pomoże.\nTATIANA Ten Maks widmo mu pomoże? O czym ty mówisz, Jegorze?\nJEGOR Tak, kurde… mamy sytuację…\nTATIANA Nie wiem co robić.\nJEGOR Może zrobić mu jakiś wstrząs? Wybić go czymś z równowagi?\nTATIANA (zmęczona) Jegorze, co za amatorszczyzna? Mam wrażenie, że straciłam męża i żyję z nastolatkiem. A jeśli go przestraszysz, to zmieni się w noworodka. Ja tego nie przeżyję. Naprawdę. Nie jestem histeryczką, tak jak mówisz, jestem silna, ale gdy zrozumiem, że nie da się go przywrócić do normalności, też zwariuję.\nJEGOR Też to czujesz?\nTatiana chce odpowiedzieć, ale przerywa jej dźwięk dzwonka do drzwi.\nGŁOS IWANA Maks przyszedł! Sam otworzę.\nTatiana, Iwan i Jegor.\nTATIANA A może Jegor nam coś opowie.\nJEGOR Ile już można…\nTATIANA No, nie strój fochów, opowiadaj. Iwanie, powiedz mu.\nTATIANA Opowiadałeś przecież o swoich przyjaciołach z tego twojego klubu, jak on się nazywa? Iwanie, pamiętasz?\nIWAN Nie pamiętam.\nTATIANA No, co znowu?\nIWAN A co?\nJEGOR Nie kłóćcie się. Chcecie usłyszeć historię?\nTATIANA Jeśli cię to nie interesuje, możesz po prostu powiedzieć: mnie to nie interesuje.\nIWAN Mnie to nie interesuje.\nJEGOR Więc tak, miałem przyjaciela…\nIwan wstaje i wychodzi z pokoju.\nJEGOR Nie przejmuj się, Taniu. Dojdzie do siebie. Widzisz, że to zwykła depresja. Komu to się tylko nie przytrafia. Więc tak, nie skończyłem…\nTATIANA (roztargniona) Tak, komu to się tylko nie przytrafia. Przepraszam.\nWstaje, wychodzi za Iwanem. W drzwiach wpada na Maksa.\nMAKS (odchodzącej Tani) Nie będziecie jedli dziś kolacji?\nTania nie reagując, wychodzi. Maks wchodzi do pokoju, opiera się o ścianę, w milczeniu patrzy na Jegora.\nJEGOR Więc tak, nie skończyłem opowiadać: miałem przyjaciela, który twierdził, że ciężkim ludziom nie można nawet podawać ręki na przywitanie. „To niczym infekcja wirusowa – mawiał – zapytaj człowieka, czy wierzy w Boga, zanim przyjmiesz go do naszego klubu. Jeśli wierzy, wiedz, że taki człowiek żyje wyłącznie według własnych zasad, po brzegi naładowany jest rozumieniem moralności”.\nMAKS To ja opowiadałem. Co prawda, trochę inaczej.\nJEGOR (nie zwraca uwagi) Mawiał: „W społeczeństwie może być tylko jedno prawo, i taki człowiek będzie próbował ustanowić swoje. Jeśli ma sumienie, będzie dążył od tego, by cierpieli wszyscy”. (do Maksa) Dobrze mówię?\nMAKS Coś w tym stylu. Jak zwykle przekombinowałeś, a to przeczy naszym zasadom.\nJEGOR Klucz, co ty tu do diabła robisz? Nikt cię nie prosił.\nMAKS (wzrusza ramionami) Tak po prostu, z ciekawości.\nJEGOR A co cię interesuje?\nMAKS Tak się nagle wyrwałeś. Zrozum, nie miałem z kim pić. Dowiedziałem się od naszej indyjskiej parki, gdzie przepadłeś. Gita dała mi adres. I oto jestem.\nJEGOR (upewnia się) Czyli przyjechałeś tak po prostu?\nMAKS Czy obowiązkowo musi być przyczyna? (konfidencjonalnie szepcze) Właśnie, wydaje mi się, że pan domu zeschizował. Naopowiadał mi takich rzeczy…\nJEGOR A mi się wydaje, żeś ty zeschizował, skoroś tu przyjechał.\nMAKS Mam do ciebie pytanie.\nMAKS Co tu się pija?\nMAKS Kiedy przyjeżdżasz do nowego miejsca, zawsze dowiaduj się co tam się pija, i nie tylko po to, żeby trafić z trunkiem, ale też żeby postawić diagnozę.\nJEGOR Tu nie piją.\nMAKS To też diagnoza.\nMAKS Patrzę na pana domu, jaki jest… (szuka odpowiedniego słowa)\nMAKS Raczej zasuszony. Myślę, że to jego wariactwo można wyleczyć, jeśli się napije, jak trzeba wypłacze, wyżali i zapomni.\nJEGOR Nie sądzę.\nMAKS O co się zakładamy?\nJEGOR Maks, kurde, przestań się wydurniać.\nMAKS Umówmy się tak: jeśli nie wyleczę twego schizola z wyrzutów sumienia, to nasz klub trzeba będzie rozwiązać. Podoba ci się taki zakład?\nJEGOR (myśli na głos) Jeśli nie wyleczysz, to on ma rację, nie ty…\nMAKS Tak. A jeśli udowodnię, że te cierpienia to bzdura, że to po prostu maminsynek, któremu życie dało w mordę, to… czego mogę sobie życzyć?\nJEGOR Zapaliczka. W taki wypadku, to i wygrana powinna być bzdurna. Chciałeś przecież moją zapalniczkę?\nMAKS (zadowolony) О, wporzo, umowa stoi!\nUściskają sobie dłonie w znak zakładu.\nMAKS Zapalniczka będzie moja.\nJEGOR Chciałbym, żebyś wygrał. Z powodów osobistych.\nMAKS Mam jednak jeszcze małe pytanie.\nMAKS Będziemy dziś jedli? Jestem głodny?\nDwa bardzo szybkie dialogi, odbywające się równocześnie w oddzielnych miejscach.\nMAKS No popatrz. Na przykład, takie zadanie: masz trzy jabłka. Jedno oddajesz Koli.\nMAKS Pytanie brzmi następująco: po co, co cię naszło, żeby oddać jabłko Koli?\nIWAN Maksie, myślę, że Kola to mój przyjaciel.\nMAKS Czy Kola poprosił cię o jabłko?\nIWAN Nie wiem. Nie?\nMAKS Ni cholery cię nie prosił. Kola nawet nie wiedział o twoich jabłkach.\nIWAN (skonfundowany) Do czego zmierzasz?\nMAKS Dobra, wyjaśnię to inaczej…\nJEGOR Czy kiedykolwiek czułaś, że jesteś wciąż oszukiwana?\nTATIANA Za bardzo wszystkim ufam, żeby to czuć.\nJEGOR A ja czuję. Wydaje mi się, że czasami wybuchnę, gdy ktoś spróbuje znów mnie naciąć.\nTATIANA Często cię oszukują?\nJEGOR Zawsze. A ty? Chcesz powiedzieć, że nigdy nie kłamiesz?\nTATIANA Kłamię. Czasami to bywa niezbędne.\nIWAN Jeśli tak często zmieniasz nauczycieli, to niczego się nie nauczysz.\nMAKS O czym ty mówisz? Przecież nie żyjemy w średniowieczu, kiedy dla całego świata wystarczało tylko kilku proroków. W nasze dni mamy możliwość wyboru. Nikt cię nie zmusza, byś obcował z Kolą, który bez przerwy ma chrapkę na twoje jabłka. Wstajesz i idziesz dalej. I niechaj ten Kola szuka sobie innego idioty.\nIWAN A jeśli ja nie mogę porzucić Koli?\nMAKS Co się tak do niego przyczepiłeś? Czy mało jest takich jak on?\nIWAN Ale ty jesteś jedyny taki, jaki jesteś, tak? Chyba uważasz siebie za wyjątkową istotę?\nMAKS Jestem wyjątkową istotą tylko wtedy, kiedy decyduję, czy potrzebne mi są cudze jabłka, czy nie.\nJEGOR Ty i ja nie jesteśmy przecież aniołami. Jesteśmy zwykłymi ludźmi, Taniu.\nTATIANA (ironicznie) Jak ja mogłam tyle czasu żyć bez ciebie, co Jegorze?\nJEGOR (poważnie) Nie mam pojęcia.\nTATIANA I co z tego wynika?\nTATIANA Przed chwilą wyjaśniłeś mi, że nie jesteśmy bez grzechu, że nie jesteśmy aniołami, że jesteśmy ludźmi. Tak? I co?\nJEGOR (nieoczekiwanie) Zdradzałaś go?\nJEGOR Czy kiedykolwiek zdradziłaś Iwana?\nTATIANA Nie. Dlaczego mnie o to pytasz?\nIWAN Wszystko rozumiem.\nMAKS Ni cholery nie rozumiesz, stary.\nIWAN No co ty.\nMAKS Nie odwracaj się. Chcę z tobą normalnie pogadać.\nIWAN Słuchaj, przecież to brednie. Te całe jabłka…\nMAKS (przerywa) Nawet, gdyby na moim miejscu był ten zmiażdżony chłopak, nigdy nie powiedziałby, że to twoja wina.\nIWAN A co by powiedział?\nMAKS Powiedziałby, coś w stylu, rozglądałem się na boki, a trzeba było choć raz podnieść głowę i zerknąć na podnośnik. No i mam za swoje. Nie bądź niedorajdą.\nIWAN On by tak nie powiedział.\nMAKS Wiesz, w czym tkwi twój zasadniczy problem? Nagle to zrozumiałem.\nIWAN W czym?\nMAKS Nie wiadomo dlaczego, jesteś w stu procentach pewien, że wszyscy wokół ciebie, są tacy sami jak ty.\nTATIANA Nie wydaje ci się, że nie powinniśmy poruszać takich tematów?\nJEGOR No cóż… po prostu jestem ciekaw.\nTATIANA (sucho) A co cię jeszcze interesuje?\nJEGOR Jesteśmy bliskimi ludźmi.\nTATIANA Byliśmy bliskimi ludźmi.\nJEGOR Pomyślałem sobie…\nTATIANA Co pomyślałeś?\nJEGOR Czy mogłabyś go zdradzić ze mną?\nTATIANA Jeśli ktoś w tym domu zwariował, to na pewno ty.\nJEGOR Kocham cię.\nJEGOR (lekko się zgadza) Dobrze, kłamię. A gdybym nie kłamał?\nTATIANA Nawet gdybyś nie kłamał.\nTATIANA Nigdy, słyszysz, nigdy nie próbuj ze mną o tym rozmawiać! Słyszysz?!!\nJEGOR (gorzko uśmiecha się) Mam z tobą coraz mniej tematów na rozmowę.\nMAKS Myślisz, że ktoś ma potrzebę w zrozumieniu innego człowieka? Wszyscy maja od cholery własnych problemów.\nIWAN Przecież nie proszę.\nMAKS Kłamiesz. Wszyscy chcą, żeby za nimi biegano i starano się ich zrozumieć. Tyle tylko, że tak nie bywa, Iwanie.\nMAKS Będę cię słuchał tylko wtedy, gdy ty będziesz w stanie wysłuchać mnie.\nMAKS No, i znowu to samo…\nMAKS I ty daj mi spokój. Siedź tu sam i wspominaj wszystkie jabłka, któreś w życiu rozdał.\nMAKS Czy są takie tematy, które nie wolno poruszać? Mogę opowiedzieć o sobie absolutnie wszystko. Co cię interesuje?\nJEGOR W tobie mnie nic nie interesuje.\nMAKS Dlatego proponuje ci grę: opowiadam o sobie jedną historię, a ty w zamian mówisz, dlaczego tu przyjechałeś. Będzie sprawiedliwie – ty mi o tym, a ja o tobie o babci.\nJEGOR Idź że w dupę ze swoją babcią. Nie chcę nic opowiadać.\nMAKS Gra to najważniejsza rzecz na świecie. Ty mi, a ja tobie.\nJEGOR Klucz, mieliśmy iść na mecz, przez ciebie się spóźnimy.\nMAKS Jeśli pamiętasz, mieszkałem z moją babcią…\nJEGOR (słabo) Ole, ole, ole, ole…\nSiada, całym ciałem demonstrując, że szykuje się do wysłuchania długiej, nieciekawej historii.\nMAKS Jesienią ją zostawiłem, wtedy była jeszcze w siłach, a kiedy wróciłem na wiosnę do domu, już przestała wychodzić. Oddałem ją do szpitala, powiedzieli: „miesiąc-dwa w lepszym wypadku”. Pewnie nie zawracałbym sobie nią głowy, ale miała raka, tak mi się wydaje. W sumie jedyne co mogła robić, to krzyczeć.\nJEGOR Po co mi to opowiadasz?\nMAKS Nigdy nie opowiadałbym. Ale zrozum – to jest gra. Ponieważ, jak zwykle, nie miałem kasy na lekarstwa, to szpikowałem ją heroiną. Miałem jeszcze jakieś dojścia. Załatwiałem działkę, a wieczorem przychodziłem do jej pokoju.\nMAKS Puk, puk. Anno Fiodorowno? Zastrzyk? Babka nawet znów się zaczęła uśmiechać. Razem szukaliśmy żyły, a potem wracałem do swojego pokoju. Miała odlot absolutnie… starczy. Pisała listy. Do sąsiadów, do męża, do dzielnicowego, do lekarzy, do mojej mamy, do mnie, do swego ukochanego ze szkolnych lat, do Lenina i Gagarin. Te listy były bardzo logiczne. „…I jeśli pan wątpi w istnienie plamy, o której panu piszę, to powinien pan odsunąć umywalkę, żeby przekonać się o tym osobiście”. Listy były po prosty super.\nMAKS Jedyne, czego ona ode mnie wymagała, to regularne zastrzyki i wysyłanie listów do adresatów. Zastrzyki dawałem jej regularnie, a listy kładłem do pustej walizki w przedpokoju. I pewnego razu wracam do domu i zastaję babkę martwą na podłodze. A obok leży otwarta walizka z listami. Staruszka umarła nie z powodu choroby, a z rozczarowania. Jej wiadomości nie zostały dostarczone do adresatów.\nJEGOR Zwyczajna historia. Setkom staruszek nikt nawet heroiny nie zaproponuje.\nMAKS Niedawno poznałem pewnego cudaka, opowiedział mi, że był kiedyś redaktorem w jakiejś gazetce, a teraz kolekcjonuje grafomanów. I ja mu te listy wcisnąłem za okrągłą sumkę. I poczułem się tak kichowo. No, przecież… ona na poważnie to pisała. A tamten z kolesiami będzie miał z tego ubaw. No to szybko się spakowałem, kupiłem bilet i przyjechałem tutaj, żeby się jakoś rozerwać. Tym bardziej, że póki trwają tam procedury spadkowe i czekam, aż wydadzą mi papiery na mieszkanie, to właściwie nie mam tam nic do roboty.\nJEGOR I co, zrobiło ci się lżej?\nMAKS O wiele. Zawsze robi mi się lżej od podróży. Teraz twoja kolej.\nPstryka zapalniczką. Myśli.\nJEGOR Wiele lat temu mieliśmy z Tatianą romans, który skończył się aborcją. Nie, nie tak. Nasza parka, te dwie odjechane lesby, zaproponowały mi, żebym im zrobił dziecko.\nMAKS Pasożytki. One i mnie próbowały w to wciągnąć.\nJEGOR Nieważne. A ja ich propozycję potraktowałem poważnie. No, tamta stara historia… pomyślałem – wtedy zabiłem dziecko, a teraz spłodzę jeszcze jedno. Minus jeden, plus jeden, elementarna arytmetyka, w sumie.\nMAKS (śmieje się) Logicznie!\nJEGOR Poszedłem do lekarza, zbadać się, i wiesz, czego się dowiaduję? Jestem bezpłodny. Nigdy nie mogłem mieć dzieci.\nMAKS Brawo Tańka!\nJEGOR (kiwa głową) Brawo… Przyzwyczaiłem się, że wszyscy wokoło próbują mnie oszukać, ale o tamtej historii zawsze myślałem, że… Krótko mówiąc, cały czas o tym myślałem. I przyjechałem tutaj.\nMAKS A ona co?\nJEGOR Patrzę na nią, i nie wierzę. Znaczy, wierzę jej, że mnie nie oszukała, że wtedy mnie nie zdradziła.\nMAKS (z niedowierzaniem) Jegorze, co ty? Opowiadasz mi o jakimś cudzie? Jak to tam… niepokalane poczęcie? Czyś ty też skiksował?\nJEGOR Na przykład, Iwan. Patrzę na niego… Na moim miejscu, on by zwariował. A może to jedyne słuszne wyjście.\nMAKS Pytałeś ją?\nJEGOR Chciałem. A co ona odpowie? Ja wiem, co ona odpowie. I najbardziej odrażające jest to, że jej uwierzę. Pamiętam przecież, jak to było. Bardzo się kochaliśmy, ale wtedy nie chcieliśmy dziecka, zabezpieczaliśmy się jak wariaci, a tu masz ci los.\nMAKS (zdecydowanie) Wyrzuć to wszystko z głowy. Cuda się nie zdarzają. A z Iwanem, naszym panem domu, sprawa jest jasna i prosta: gość nigdy nie popadał w tarapaty. Wkrótce się z tego wyliże, i będzie normalny, tak jak my, znaczy, jak ja. Weźmiemy go ze sobą na mecz. O właśnie. (zerka na zegarek) Już czas.\nJEGOR (zamyślony) Tak. Chodźmy.\nKierują się do drzwi.\nMAKS Mam inny pomysł.\nMAKS Wyjedźmy stąd. Długośmy tu gościli, wystarczy. Koniec końców, co ty chcesz osiągnąć? No powie ci ona: „Jegorze, wybacz, nie dochowałam tobie wierności. Ach!”. I co dalej?\nŚmieje się. Jegor, trzymając klamkę, zamiera, patrzy na Maksa. Maks przestaje się śmiać.\nJEGOR Czy masz sprawy, które dla ciebie są ważne? Nie?\nMaks nie odpowiada. Jegor otwiera drzwi. Obaj wychodzą. Zza drzwi donosi się niegłośny śpiew Maksa:\n„Jeśli obraziłeś bracie kogoś ty\nTo obrazę szybko zatrze czas\nNie zawracaj z drogi, po przygodę mknij\nHejże maszynisto pełny gaz!”.\nTatiana siedzi i trzyma w rękach kamerę. Pojawia się Iwan. Tatiana odruchowo chowa kamerę za plecami.\nIWAN Co tam chowasz?\nTATIANA Nic. (krótka pauza) Kamerę.\nIWAN Trzeba zwrócić. Dawno pożyczyłem.\nIWAN A gdzie wszyscy?\nTATIANA Nie wiem.\nIWAN Co robisz?\nTATIANA Nic. (krótka pauza) Przeglądałam nagrania.\nTATIANA Jak się czujesz?\nIWAN W porządku.\nTATIANA Plecy nie bolą od spania na podłodze.\nIWAN Mówią, że to dobre dla zdrowia.\nTATIANA Mówią. (pauza) Żarówka w toalecie się przepaliła.\nIWAN Trzeba kupić.\nTATIANA Mówiłam ci już.\nIWAN Tak. Do diabła, zupełnie zapomniałem. (ziewa) Przepraszam.\nTATIANA Sama kupię, jeśli tobie trudno.\nTATIANA Po prostu powiedziałam: Iwan.\nIWAN No tak, Iwan. (pauza) Co z tobą?\nIWAN Wydawało mi się, że płaczesz.\nTATIANA Nie, wydało ci się.\nIWAN Tak, rzeczywiście. Po prostu tak sobie siedzisz…\nIWAN Niedługa wszędzie zaczną latać muchy. (krótka pauza) Potem wszystko się skończy.\nTATIANA Pamiętasz, rozmawialiśmy o tym, że na lato dobrze by było wynająć domek za miastem.\nTATIANA Po prostu mi się przypomniało.\nIWAN Chce ci się?\nTATIANA A tobie?\nIWAN Tak jakoś…\nTATIANA Nic nie robię, a cały czas czuję się zmęczona.\nIWAN Pij witaminy.\nTATIANA No, przydałoby się.\nIWAN Chciałem cię spytać. Jeśli zniknę na kilka dni. Co ty na to?\nTATIANA Wszystko jest do omówienia.\nIWAN A jeśli więcej niż na kilka?\nTATIANA Czego chcesz?\nIWAN Szczerze? Nie wiem.\nTATIANA To się najpierw zdecyduj. A potem ustalimy.\nTATIANA Pójdę się położyć. Zimno mi.\nIWAN Spoko. Idź.\nTATIANA (odwraca się) Tak?\nIWAN Zapomniałaś kamery.\nTATIANA Przecież chciałeś ją oddać? Poza tym wszystko już przejrzałam.\nIWAN No tak. Oczywiście.\nSiedzi sam. Włącza kamerę i patrzy na ekranik. Ma kamienny wyraz twarzy. Wyłącza kamerę. Wychodzi.\nDo pokoju wpadają Maks i Jegor. Jegor trzyma w ręku trąbkę stadionową. Obaj są lekko podpici, Maks trzyma papierowe torby. Zaczyna wyjmować z tych toreb artykuły spożywcze.\nMAKS Gdzie są wszyscy?\nMAKS Gospodarze, szybko do nas!\nMAKS Nie spać, spać!\nPojawia się Tatiana.\nMAKS A oto i pani domu!\nTatiana podchodzi i wyrywa Jegorowi trąbkę.\nTATIANA Ja ci tą trąbkę wiesz gdzie zaraz wsadzę?!\nMAKS Taniu, Taniu, uspokój się, świętujemy, nie kłóćmy się.\nJEGOR Wyjeżdżam. Koniec. Dość. Napracowałem się.\nMAKS A jeszcze byliśmy na meczu.\nJEGOR Tak. I zabieram Maksa ze sobą.\nMAKS Jakże on beze mnie? Zawodnik numer sześć podaje piłkę napastnikowi…\nJEGOR Napastnik omija pierwszego obrońcę, drugiego, trzeciego…\nMAKS Podaje do tyłu. I oto jestem sam na sam z bramkarzem, dziesięć metrów, napadam, główka…\nJEGOR Przejebał piłkę. Rozpaczliwy krzyk trybun…\nJEGOR I MAKS (chórem) Sę-dzia ka-losz!\nMAKS Jakie to było piękne.\nJEGOR Najważniejsze, żeby było pięknie.\nTATIANA Jak świętować, to świętować.\nMAKS A gdzie Iwan?\nTATIANA Jak zechce, to przyjdzie. Nie zechce – jego sprawa. (przygląda się artykułom spożywczym, bierze wysokie czarne pudełko) A to co?\nJEGOR To Maks gwizdnął w supersamie.\nTATIANA (karcąco) Maksymie.\nMAKS (usprawiedliwia się) Nigdy czegoś takiego nie piłem. Ładne pudełko. Od razu, jak je zobaczyłem, poczułem nań taką chcicę.\nJEGOR (zgadza się) Piękne. Butelka jest jeszcze piękniejsza. No, polewaj, na co czekasz?\nTATIANA Oj, zaraz przyniosę kieliszki.\nMAKS Po co nam kieliszki? Nauczę was pić z papryki. Odcina się górę… o tak… i mamy kieliszek i zagrychę w jednej, że tak się wyrażę, osobie. JEGOR Super. Jak na pikniku.\nTATIANA Siądźmy na podłodze, co? Żeby było jak na prawdziwym pikniku.\nMAKS Jestem za.\nJEGOR To się przenosimy.\nRozlokowują się na podłodze.\nMAKS Jak w dzieciństwie. Polewaj.\nJEGOR A jak się stukać papryką?\nTATIANA Toast, kto wzniesie toast?\nMAKS Niech to zrobi Jegor.\nJEGOR A czemu ja? Ja wyjeżdżam, lepiej niech pani domu wyda z siebie coś w rodzaju nekrologu.\nTATIANA Dobrze. Wznoszę moją paprykę… Maks, no nie rżyj że.\nMAKS Przepraszam. Dawaj dalej.\nTATIANA Wznoszę tę oto paprykę za naszych odjeżdżających gości. Chłopaki, było z wami lekko i dobrze…\nMAKS Taniu, jesteśmy głupimi zajączkami słonecznymi.\nJEGOR Nie przerywaj.\nTATIANA Tak, jesteście głupimi zajączkami słonecznymi, i lekko się z wami przechodzi przez trudne okresy w życiu, czy to będzie nieprzyjemny deszcz, czy nawet…\nMAKS Czy nawet?…\nJEGOR (rozczulony) Dziękuję. Twoje zdrowie.\nStuka się z Tanią i Maksem. Nikt nie zdążył jeszcze wypić, jak do pokoju wchodzi Iwan.\nIWAN Wyszedłem na podwórko. Pierwszy raz od miesiąca. Tam jest tak obrzydliwie. Ktoś zarzygał klatkę schodową.\nTATIANA Wasze zdrowie. (wypija)\nMAKS Iwanie, usiądź z nami.\nJEGOR Wyjeżdżam. Postanowiliśmy do uczcić. Przyłączysz się?\nIWAN (wzrusza ramionami) Tak.\nTania milcząc podsuwa się, Iwan siada obok niej.\nMAKS Karniaka dla pana domu.\nJEGOR A my byliśmy dziś na meczu. Lubisz piłkę?\nTATIANA Wasze zdrowie.\nWypija. Maks rzuca na Tatianę osądzające spojrzenie.\nMAKS Łamiesz rytm. Postąpimy tak – nikt teraz nie pije, póki nie wzniosę toastu.\nJEGOR Muzyk. Cenię muzyków za doskonałe poczucie rytmu.\nTATIANA Maks, możesz jednocześnie uderzać prawą ręką na pięć, a lewą na trzy?\nMAKS Mogę. Czekajcie…\nJEGOR O, pokaż! (do Tatiany) Próbowałem, i nigdy mi się nie udawało.\nTATIANA Ty? Ty nawet piosenki o choince nie możesz czysto zaśpiewać.\nMAKS Przyjaciele! Proszę o toast!\nMAKS (patetycznie) Chcę wypić tę paprykę za tego przecudownego pikantnego faceta, jakim jest nasz gospodarz. Takich jak on nie spotykałem, jeśli się nie mylę, już od dziesięciu lat i jest mi niezmiernie miło, że w końcu go spotkałem. Wydaje mi się, że tacy ludzie, jak Iwan, są oporą naszego społeczeństwa, naszej literatury i całego naszego kraju. Iwanie, jesteś prawdziwym człowiekiem, piję za twoje zdrowie.\nIWAN Dziękuję. Czy mogę w odpowiedzi wznieść toast?\nTATIANA (uszczypliwie) Może nie trzeba w odpowiedzi?\nMAKS Oczywiście, oczywiście! Polewaj.\nJEGOR Nie za szybko? Hę?\nMAKS Nie pękaj. Najgorsze co się może wydarzyć to to, że się napijemy.\nJEGOR To jam gotów.\nIwan wstaje i długo zbiera myśli.\nIWAN Przede wszystkim, chciałbym was przeprosić. Byliście naszymi gośćmi, zapewne w nienajlepszym okresie mego życia.\nTATIANA Świetny toast. Pijemy?\nIWAN Jeszcze nie skończyłem. Chcę jeszcze powiedzieć, że jest mi smutno.\nMAKS Nam też jest smutno, stary! Spodobało nam się u ciebie!\nIWAN Jest mi smutno, przez to, że kiedy z twojej winy ginie człowiek… (Jegor próbuje coś powiedzieć, ale Iwan przerywa mu gestem) Nawet jeśli nie z twojej winy, nawet jeśli chodzi o to, że mogłeś go uratować, ale tego nie zrobiłeś, nawet jeśli to prawda, to jest mi z tego powodu smutno, ponieważ, po tym wszyscy ludzie, nawet najbliżsi, uważają cię za wariata. (krótka pauza) Tylko dlatego, że nie mogłeś ocalić człowieka, nie podjąłeś takich działań, i nie możesz sobie tego wybaczyć.\nJEGOR Iwanie, nikt nie uważa cię wariata. Naprawdę.\nIwan wypija i siada na swoje miejsce.\nTATIANA Bardzo się cieszę, ze w końcu zacząłeś rozmawiać. Powiedz mi jedną rzecz – a co ja mam do tego? Czy jestem winna tego co się stało\nIWAN Musisz być ze mną. Jeśli jesteś ze mną, to jesteś po mojej stronie.\nMAKS Ej, nie kłóćmy się. Przecież świętujemy.\nTATIANA Nikt się nie kłóci. (do Iwana) A dlaczego ja mam być z tobą? Zastanawiałeś się kiedyś nad tym?\nIWAN Nie. A czy to takie ważne?\nTATIANA Już nie. Posłuchaj, Iwanie – Jegor sam nie wyjeżdża. Ja z nim jadę.\nMAKS Kurde Bolek…\nIWAN (powoli) A-h-a.\nTATIANA Mieszkanie zostawiam tobie. Na razie zostawiam. Potem się dogadamy.\nJEGOR Wybacz. Tak wyszło.\nTATIANA Nie myślałem, że wszystko między nami tak szybko się skończy.\nIWAN Ty… żartujesz?\nTATIANA Już prawie miesiąc żyjemy z tobą jak obcy sobie ludzie. Zapomniałeś, że jest słowo „my”. Nie ty, i nie ja, tylko my. Mam dość.\nIWAN Nie rozumiem.\nTATIANA To wszystko. Tak, to już wszystko. Pamiętasz, jak w filmie: „Boli nie to, że nic nam nie wyszło. Boli to, że głupcy mieli rację”.\nIWAN (ściska skronie) Jaki film?! O czym ty mówisz?!\nMAKS Wania, wypij, masz wypij…\nIwan uderza Maksa po ręce, wybijając kieliszek. Wstaje. Jegor, na wszelki wypadek, też wstaje. Iwan chce coś powiedzieć, ale odwraca się i wychodzi.\nJEGOR (ociężale siadając) No, kobieto, namąciłaś…\nMAKS Kochani, kiedy wyście to zdążyli?\nJEGOR (ignorując Maksa) Kurde, mogłabyś mnie chociaż uprzedzić. Dokąd masz zamiar jechać?\nMAKS Co? Wszystko to wymyśliłaś?\nJEGOR Na wszelki wypadek uprzedzam – mi z tobą nie po drodze.\nTATIANA Tak, wiem. Po prostu dłużej już nie mogłam. Prędzej, czy później też bym zwariowała.\nJEGOR Jaki masz plan?\nMAKS Mam ochotę wypić. Jeśli nikt nie ma nic przeciwko…?\nJEGOR Czy ty w ogóle coś wiesz? Na co liczyłaś? Że on się przebudzi? Nigdy w życiu, popatrz na niego.\nTATIANA Nie wiem, co dalej robić. Nie wiem, co dalej robić.\nMAKS Podziwiam waszą umiejętność tworzenia sobie problemów.\nJEGOR Klucz, przestań. (Pauza. Jegor kiwa głową.) Tak, nieźle…\nTATIANA Wybacz. To cię nie dotyczy.\nJEGOR Teraz już dotyczy. Proponuję zakończyć nasze święto.\nMAKS Szkoda. Było wesoło.\nJEGOR (wstając, do Maksa) Zbieraj rzeczy, na nas już pora.\nMaks też wstaje. Patrzy na Tatianę, która nadal siedzi na podłodze. Wychodzi.\nJegor przywleka swój plecak do salonu. Przy stole siedzi Tatiana. Obiema rękoma obejmuje dużą, papierową torbę, którą trzyma na kolanach.\nJEGOR To twoje wszystkie rzeczy?\nTATIANA Póki co, tak.\nJEGOR Gdzie zamieszkasz?\nTATIANA Zadzwoniłam do Olgi. No, tej wąsatej-pasiatej. Teraz jest gdzieś nad morzem. Pozwoliła mi u siebie pomieszkać.\nJEGOR Jesteś wariatką. W ogóle macie tu dom wariatów. Wypisz wymaluj.\nTATIANA No, cóż…\nJEGOR Z tamtym (kiwa głową w stronę sypialni) rozmawiałaś?\nJEGOR Może jakoś… zareaguje?\nTATIANA Już zareagował. Sam widziałeś.\nJEGOR Wydaje mi się, że jestem wszystkiemu winien.\nTATIANA Po prostu ci się wydaje.\nJEGOR Przecież przyjechałem… Mogę zapytać?\nJEGOR Z góry ostrzegam, to głupie pytanie.\nTATIANA A czy ty kiedykolwiek zadawałeś inne pytania?\nJEGOR No, i teraz… Taniu, czy ty… czy ty mnie zdradzałaś? No, wtedy, kiedy byliśmy ze sobą?\nTATIANA Rzeczywiście, głupie pytanie.\nJEGOR A na serio.\nJEGOR Niedawno się dowiedziałem, że nie mogę mieć dzieci. Co ty na to?\nTATIANA Tak jak Olga.\nJEGOR Mówię serio. Jak mogliśmy… jak mogłaś… (trze skronie) Uff, kurwa, zrozum, jest mi głupio, ale…\nTATIANA Jegorze, kochałam cię. Ani razu cię nie oszukałam. Po prostu nie umiem. Wiesz o tym.\nJEGOR Przyjmijmy, że cię o nic nie pytałem, dobra?\nJEGOR Ale, jednak…\nTATIANA Mogę powiedzieć tobie to, co chcesz usłyszeć. Jest mi teraz naprawdę wszystko jedno. I jeśli chcesz znać prawdę, to mówię, że cię nie zdradzałam. I kropka. Przestań już mnie męczyć.\nSiada na sąsiednie krzesło. Wchodzi Maks z niedopitą butelką w ręku. Stawia ją na stół.\nMAKS Już zaczynam mieć kaca. Może strzemiennego?\nJEGOR I gdzie są twoje rzeczy?\nMAKS Już zaraz. Tylko się pożegnam z panem domu…\nMaks otwiera drzwi do sypialni, skąd, jakby czekając na swoje entrée, wychodzi Iwan. Jest podejrzanie spokojny.\nJEGOR (wzdycha) Och. Poczekam na zewnątrz.\nIWAN Poczekaj tu. Chciałem powiedzieć jedną rzecz, która dotyczy też ciebie.\nMAKS Chcieliśmy się tylko pożegnać, Iwanie…\nIWAN Poczekaj (do Tatiany) Najpierw ty.\nIWAN Zawsze myślałem, że ze wszystkim zdążę. Sądziłem, że jesteś moją ostatnią przystanią, więcej nie będzie żadnych dróg, po tobie nic więcej nie będzie. Odnalazłem cię. To wszystko.\nIWAN Dlatego nie możesz odejść.\nTATIANA To dla mnie wielki zaszczyt. Fajnie, że tak zdecydowałeś o swoim życiu. Tyle, że ja odchodzę.\nIWAN Nie możesz odejść.\nTATIANA Już odeszłam.\nIWAN (spokojnie) To nie jest możliwe. (do Jegora) Znaczy się tak. Teraz ty.\nJEGOR (leniwie wstaje ze swojego miejsca) Słucham.\nIWAN Właśnie, słuchaj…\nIwan próbuje uderzyć Jegora, ale ten robi unik i Iwan „uderza powietrze”. Próbuje uderzyć jeszcze raz, ale znów chybi. Maks łapie Iwana z tyłu za nogi, i Iwan pada. Tania odciąga Maksa od Iwana, przykrywając go swoim ciałem.\nTATIANA Przestańcie! Co na was napadło?! Przestańcie, zostawcie go w spokoju!\nIwan próbuje wstać, ale nie może, Tatiana bezwładnie na nim wisi. Maks i Jegor stoją, skłoniwszy się nad nimi. Następujące dialogi Iwana i Tatiany, oraz Jegora i Maksa odbywają się praktycznie równolegle.\nIWAN Puść mnie! On cię nigdzie nie zabierze…\nTATIANA Wania, proszę cię, no proszę, proszę…\nMAKS Może go kopnąć po żebrach?\nJEGOR Czekaj, zostaw go.\nIWAN Zostaniesz ze mną! Tutaj! Rozumiesz?!\nTATIANA Tylko się uspokój, bardzo cię proszę!\nJEGOR Hej ty, pacyfisto! Nikt jej stąd nie zabiera, słyszysz?\nMAKS Trza go rypnąć, i po bólu.\nTATIANA Zostawcie go!\nIWAN A no, chodź no tu, ty…!\nJEGOR (nie wytrzymuje) Gdzie mam iść?! Z wami się położyć?! Zupełnie żeś skiksował?\nTATIANA Wania, Wania, nigdzie nie jadę, słyszysz, nigdzie nie jadę…\nMAKS (do Jegora) Wygląda na to, że między nimi wszystko wraca do normy. (bierze butelkę, wypija z gwinta, podaje Jegorowi) Wypijesz?\nJEGOR Daj. (wypija)\nIWAN Nie odchodzisz? Nie trzymaj mnie, jeszcze z nim nie skończyłem…\nMAKS Głuchy jesteś, czy co? Ona zostaje, zostaje. (do Jegora, konkretnym tonem) Myślę, że jeśli związać go taśmą klejącą…\nTATIANA (zawodzi) Zostaję. Wania, zostaję, z tobą.\nJEGOR (gestykuluje, jakby rozmawiał z głuchoniemym) Ona wszystko to wymyśliła. Specjalnie. Rozumiesz? Nie?\nIWAN Daj mi wstać! (spokojniej) Nikomu nic nie zrobię. Obiecuję.\nMAKS (do Jegora) Obiecuje. Wyobraź sobie, że właśnie uratowaliśmy sobie życie.\nIwan wstaje. Tatiana z obawą wciąż się go trzyma. Maks i Jegor stoją naprzeciw. Pauza.\nTATIANA (spiesznie, przerywając milczenie) Nigdzie nie jadę.\nJEGOR (z ironią) Nikt w to nie wątpił.\nMAKS Słuchajcie, skończmy to wszystko jakoś elegancko. Nie zrozumieliśmy siebie nawzajem, a teraz się zrozumieliśmy. Incydent uległ wyczerpaniu, a trunek nie.\nIWAN (do Tatiany) Przepraszam.\nTATIANA Jestem po twojej stronie. Jestem z tobą.\nMAKS (bierze do Jegora butelkę i daje ją Iwanowi) Wypijesz?\nJEGOR (do Iwana) To wszystko jakoś głupio wyszło. Zamiast się lać i skakać sobie do gardeł, trza było lać do gardeł ten oto trunek.\nW tym samym miejscu. Dwie godziny później. Wszyscy są już nieźle pijani. Tatiana przytula się do Iwana, a on obejmuje ją jedną ręką.\nJEGOR I tak, znaczy, wróciłem po rzeczy… Wróciłem… O czym to ja mówiłem?\nIWAN (do Tatiany) Wygodnie ci się siedzi?\nMAKS Opowiadałeś, jak na dworcu wzięli ciebie za terrorystę.\nJEGOR (macha ręką) A dalej to i opowiadać nie ma o czym. Zatrzymali, sprawdzili dokumenty i wypuścili. Poszedłem do domu.\nIWAN A wiecie co ja myślę? Kogoś to w ogóle ciekawi?\nTATIANA Opowiedz mi, co myślisz. Jestem bardzo ciekawa.\nIWAN Chcę opowiedzieć o tamtym zdarzeniu. Pewnie, nie powinienem był go uratować. Weźmy, na przykład… przeznaczenie, tak? Takie było jego przeznaczenie.\nMAKS Dokładnie. Strzał w dziesiątkę. W jabłuszko, chciałem powiedzieć. Co? Myślisz – mogłem temu zapobiec… Chuja łysego mogłeś.\nIWAN Prawdę mówiąc, jeśli pomyśleć logicznie – zobaczyłem, że to się zaraz zerwie…\nTATIANA (jeży się) Może nie będziemy już o tym?\nMAKS Taniu, nie przerywaj. Teraz trzeba.\nIWAN Nie zdążyłbym. Po prostu zwyczajnie nie zdążyłbym go ostrzec. I pewnie, podświadomie to wyliczyłem i nie podjąłem żadnych działań. Dobrze mówię?\nJEGOR No, w sumie tak. Pijemy?\nIWAN Nie można brać na siebie cudzego losu. Człowiek nie jest w stanie żyć za dwóch. To nierealne. To pewnie prawidłowo, i tak trzeba żyć, ale to nierealne.\nMAKS (dolewa wszystkim wódki) I w tym rzecz, chłopie, w tym rzecz.\nIWAN (z lekka się podnosząc) A kto w ogóle powiedział, że można być za kogoś odpowiedzialnym? Kto w ogóle wymyślił wszystkie te zasady?\nMAKS Nie ma żadnych zasad. Znaczy się, jakieś są, ale to zupełne dyrdymały.\nJEGOR Wypijmy, mam już dość tej waszej filozofii.\nIWAN Wasze zdrowie.\nTATIANA Mówcie toast. A to już jak alkoholicy jacyś…\nMAKS Wypijmy za to, żeby… za najcenniejsze w życiu.\nIWAN Jestem stuprocentowo pewien, co jest najcenniejsze w moim życiu.\nJEGOR No starczy już, rzygać mi się chce ot tego waszego gruchania.\nTATIANA Jak chce ci się rzygać, to nie słuchaj.\nIWAN No już starczy! Na zdrowie!\nMAKS I tak trzymać.\nStukają się, wypijają. Iwan i Tatiana całują się.\nJEGOR Słucham cię, przyjacielu?\nMAKS O niczym nie zapomniałeś, Jegorze?\nJEGOR W sensie?\nMAKS No, nie wiem. O jakiejś rzeczy?\nMAKS No, nie wiem. Może się z kimś o coś zakładałeś?\nJEGOR (uderza się w czoło) No tak!\nWyjmuje z kieszeni zapalniczkę i daje ją Maksowi, który ze starannością, charakterystyczną dla pijanego człowieka, chowa ją do kieszeni.\nMAKS Wspaniała rzecz.\nJEGOR Po co ci zapalniczka, przecież nie palisz?\nMAKS Często wyskakuję z pociągów na pełnym biegu. Wyskoczę gdzieś w tajdze, w śnieg, i będę już miał zapalniczkę.\nJEGOR Następnym razem założymy się o kociołek. Na pewno ci się przyda. W tajdze.\nMAKS Patrz. Gospodarze zasnęli. Trzeba wypić za ich zdrowie.\nJEGOR Widzę. Dobrze śpi się tym, kto ma czyste sumienie. Tak mnie uczono w dzieciństwie. W ogóle, dlaczego w dzieciństwie uczą nas tego, co w życiu się później ni razu nie przydaje? Nie rozumiem.\nMAKS Pora stąd spadać. Murzyn swoje dzieło sprawił, gdzie pieprz rośnie się odprawił. (wstaje z trudem, patrzy na śpiących Iwana i Tatianę) Jak jemu to wszystko szybko przeszło. Wystarczyło nastraszyć i już – zostawcie mnie, nie burzcie mojego zasranego światka.\nJEGOR Coś ty się tak na niego uwziął?\nMAKS Nie na niego, a na ciebie. W kogo uwierzyłeś, brachu? W tego inżynierka? Ich już nie ma, rozumiesz? Oni wszyscy wymarli na chuj, jak dinozaury. Dawno temu. Powiem ci coś. (pokazuje na górę) Tam nikogo nie ma, w ogóle nikogo. (pokazuje na siebie) I wewnątrz niczego nie ma, żadnych zasad.\nJEGOR A co jest?\nMAKS Są tylko ludzie. Nikogo więcej nie ma…\nPróbuje zrobić krok, ale o mały włos nie pada.\nJEGOR Ech, brachu, to się nie uda. Siedź no tutaj, a ja zaraz przyniosę twój plecak, i będziemy brnąć przez mroki nocy.\nMAKS Umowa stoi.\nPrawie pada na podłogę.\nMAKS Tylko nie długo, dobra?\nJEGOR Chwila moment.\nJegor lekko się chwiejąc, wychodzi. Maks patrzy na śpiących gospodarzy.\nMAKS (ironicznie) Miłość do grobowej deski… Gołąbeczki…\nPstryka zapalniczką. Nie zapala się.\nMAKS Nie ma paliwa… Kurde, Jegor, cały ty – nosić ze sobą niedziałającą zapalniczkę…\nKładzie się na plecy. Zamyka oczy. Pauza. Do pokoju wchodzi Jegor, wlokąc za sobą plecak.\nJEGOR Aż wytrzeźwiałem… Maks? Śpisz, czy co?\nSiada na plecaku.\nJEGOR Taniu? Wiesz, co pomyślałem? Jeśli mnie nie oszukałaś… To wiesz, co się okazuje? Taniu? Okazuje się straszna rzecz. Taniu, a może mogłaś… no, tamta aborcja… Może to było To Dziecko? Czekają nań już od dwóch tysięcy lat, a my tu… raz, i Go zabiliśmy, raz, i Zbawiciel nie przyszedł na świat… I nikomu nigdy nie będzie odpuszczone. I za co? Odkąd tu przyjechałem, cały czas o tym myślę. To pewnie brednie… Tak sobie myślę: dlaczego wszyscy dokoła są tacy lekcy? Dlaczego wszyscy są jak gdyby…, jaj gdyby wycięto im coś z głowy? Ty, Maks, ten twój neurastenik, w ogóle wszyscy. Być może dlatego, że nie narodziło się tamto dziecko? Co, Taniu? Obserwowałem Iwana, jest inny niż wszyscy. Jest po prostu… (wzdycha) Byłoby lepiej, gdybyś mnie oszukała. Naprawdę, Taniu… Nie mówiłem ci, ale takie myśli wgniatają mnie w ziemię. Ciężko jest nawet wzdychać. Tak się boję, o tym mówić. I nie mogę tego wybić sobie z głowy. A porozmawiać nie mam z kim, oprócz ciebie. A ty śpisz. Ale dobrze, że śpisz…\nBierze butelkę, ogląda ją pod światło. Odchyliwszy głowę, dopija resztki.\nJEGOR Pewnie gdzieś się mylę. Przecież On nie mógł trafić się takim idiotom jak ty i ja? Prawda? Szczerze, nie jestem gotów odpowiadać za cały świat. I nikt nie jest gotów. Taniu, ja zaraz sobie pójdę. I Maksa zabiorę. Jutro musicie obudzić się tylko we dwoje, i żeby wasze życie wyglądało tak, jak wcześniej.\nSpełza z plecaka, kładąc się na nim, jak na poduszce.\nJEGOR Tylko nabiorę siły, troszeczkę odpocznę i pójdę. A ty się zastanów nad tym, co powiedziałem. Dobrze? To wszystko wyjaśnia. Bardzo chcę, żebyś mnie oszukała…\nJegor zasypia. Z nieba zaczyna sypać śnieg, który stopniowo przykrywa sylwetki leżących ludzi dopóty, dopóki nie powstanie równa biała powierzchnia, na której znowu można rysować, tak jak na czystej kartce papieru.\nV 2006 – VI 2007


Gdańsk, Katowice, Lublin, Szczecin: uprawnienia gazowe to gwarancja znalezienia pracy w tych miastach - Portal budowlany\nHomeInstalacjeGdańsk, Katowice, Lublin, Szczecin: uprawnienia gazowe to gwarancja znalezienia pracy w tych miastach\nInstalacje, ogrzewanie, Szkoły budowlane\nBardzo niska stopa bezrobocia w kraju nie oznacza, że sytuacja na rynku zatrudnienia jest idealna. Wciąż mnóstwo osób jest niezadowolonych z warunków pracy, przede wszystkim poziomu wynagrodzenia. Najlepszym sposobem na wyjście z niekomfortowego położenia jest podniesienie swoich kwalifikacji, co nierzadko wiąże się z całkowitym przebranżowieniem. Na taki krok decyduje się coraz więcej mieszkańców Gdańska, Katowic, Lublina i Szczecina, bo akurat w tych miastach obserwujemy lawinowy wzrost zainteresowania możliwością zdobycia uprawnień gazowych. Na czym to polega? Jak uzyskać takie uprawnienia? Dlaczego warto się o to postarać? Wszystko wyjaśniamy w naszym poradniku.\nCzym są uprawnienia gazowe?\nPisząc w dużym skrócie: uprawnienia gazowe (czyli w grupie G3) to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych do wykonywania najróżniejszych prac związanych z eksploatacją i dozorem urządzeń, instalacji i sieci gazowych wytwarzających, przetwarzających, przesyłających i zużywających paliwa gazowe.\nKażdy fachowiec, który chce wykonywać wymienione prace i robić to w sposób legalny, a więc także móc wystawiać stosowne dokumenty, musi posiadać uprawnienia gazowe. Jest to wymóg obligatoryjny, którego skrupulatnie pilnują chociażby przedsiębiorstwa hydrauliczne czy gazownie rekrutujące nowych pracowników.\nBrak uprawnień gazowych stanowi dziś dużą przeszkodę w rozwijaniu kariery zawodowej w wymienionych przedsiębiorstwach i generalnie w branży gazowej. Stąd bardzo wyraźny wzrost zainteresowania zdobyciem takich kwalifikacji.\nUzyskanie uprawnień w grupie G3 z miejsca poprawia sytuację pracownika na rynku i staje się mocną kartą przetargową w staraniach o awans czy o zatrudnienie w firmie oferującej atrakcyjniejsze warunki. Trudno sobie wyobrazić lepszą inwestycję dla osób, które wiążą swoją przyszłość z branżą gazową.\nJest to możliwe wyłącznie poprzez odbycie specjalnego szkolenia SEP w grupie G3, które przygotowuje do zdania egzaminu przed Komisją Kwalifikacyjną. Po kolei.\nPierwszym krokiem do uzyskania uprawnień gazowych jest znalezienie odpowiedniego szkolenia. Tutaj wybór jest ogromny: w takich miastach, jak Gdańsk, Katowice, Lublin czy Szczecin praktycznie w każdym miesiącu organizowane są kursy SEP na uprawnienia gazowe. Warto jednak uważać: nie każde szkolenie gwarantuje taki sam poziom.\nAby zwiększyć swoje szanse na zdanie egzaminu państwowego, należy zainwestować w dobry kurs SEP, czyli taki, który polecają inni uczestnicy. Zalecamy także sprawdzić, jakie są wyniki zdawalności w grupie kursantów. To pozwoli ocenić, czy upatrzony kurs będzie odpowiednim wyborem.\nDobrym tropem dla osób szukających jakościowego szkolenia SEP na uprawnienia gazowe mogą być wybory pracodawców. Komu jak komu, ale przedsiębiorcom szczególnie zależy na tym, aby zatrudniać wykwalifikowanych pracowników, a przede wszystkim nie musieć kilkakrotnie wysyłać ich na ten sam kurs. Firma chce, aby pracownik zdał egzamin za pierwszym podejściem, dlatego zawsze stawia na szkolenie gwarantujące odpowiedni poziom merytoryczny.\nW Gdańsku, Katowicach, Lublinie i Szczecinie od wielu lat szczególnym zaufaniem pracodawców cieszą się kursy na uprawnienia gazowe organizowane przez Krajowe Centrum Kształcenia. Główne atuty tej oferty to: bardzo krótki czas trwania szkolenia (4 godziny, maksymalne skondensowanie wiedzy), możliwość zdobycia kompletu uprawnień (również w innych grupach) w ramach jednego kursu, bardzo wysokie wyniki zdawalności, zajęcia prowadzone przez wykwalifikowaną kadrę oraz atrakcyjne ceny kursów SEP.\nSzkolenie ukończone: co teraz?\nNaturalnym zwieńczeniem szkolenia SEP w grupie uprawnień gazowych jest oczywiście egzamin państwowy. Przeprowadza go Komisja Kwalifikacyjna, która sprawdza poziom wiedzy i umiejętności kandydata. Celem jest upewnienie się, że dana osoba ma wszelkie kwalifikacyjne, aby wykonywać odpowiedzialny zawód gazownika.\nJedynym skutecznym sposobem na to, aby zdać egzamin SEP na uprawnienia gazowe za pierwszym razem jest zapisanie się na dobry kurs i uważne słuchanie szkoleniowców. Praktyka pokazuje, że egzamin państwowy nie tylko weryfikuje wiedzę kandydata, ale także jakość szkolenia, jakie ukończył. To kolejny argument przemawiający za tym, by szukając kursu na uprawnienia gazowe w Lublinie, Gdańsku, Katowicach, czy Szczecinie postawić na ten, którego uczestnicy nie mają większych problemów z uzyskaniem kwalifikacji.\nJeśli egzamin zakończy się sukcesem, kandydat oficjalnie uzyskuje uprawnienia gazowe i tym samym może legalnie wykonywać prace związane z eksploatacją i dozorem urządzeń oraz instalacji i sieci gazowych.\nWarto w tym miejscu podkreślić, że kwalifikacje zdobyte w Polsce są honorowane we wszystkich krajach Unii Europejskiej, w Szwajcarii oraz państwach należących do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu). To otwiera więc drogę do znalezienia bardzo dobrze płatnej pracy za granicą, co z pewnością zainteresuje osoby planujące emigrację zarobkową.


##### Unikaj seksu w randkach – Czego mężczyźni obawiają się najbardziej na pierwszej.\nin unikaj, seksu, w, randkach\nTagged with unikaj, seksu, w, randkach\nSkuteczne randki, na które nie wydasz majątku - - Czy pierwsze wymienić dwie metody datowania obiektu z dopiero co poznaną dziewczyną. W sieci szukała seksu, miłości i przygody, ale – żeby je znaleźć – musiała. Seks. Seks na pierwszej randce: początek związku czy samobójczy gol? Unikaj seksu w randkach randki przesądzają o tym, czy znajomość się rozwinie. Koniecznie unikaj tych tematów! tagi: seks bez zobowiązań, związek.\nPolska jest dosyć. Biblia związków, podrywu i seksu dla mężczyzn. Tag: Seks na pierwszej randce Cosmopolitan to marka międzynarodowa - obecnie posiada 56 edycji i jest.\nAby uniknąć kontaktu z nimi trzeba by było w rand,ach nie wychodzić z domu, nikogo. Prezentujemy pełną listę - z nimi seks jest gwarantowany! Przybycie tam w okolicach 22.00 pozwoli Ci unikaj seksu w randkach uniknąć.\nJest taka. Za miłosnymi ekspresami może stać wielka miłość albo udany seks. Pierwszy pocałunek, seks, wyjazd: zdaj każdy test. Oto nasza lista rekomendowanych książek o seksie. Tags: aplikacjakobietymężczyźnirandkisekstinderzwiązki. Jak do. Seksuolodzy są zgodni - seks na pierwszej randce to coś złego. Zobacz też: Czy warto rejestrować się na portalu randkowym Badoo? Hello! OCEŃ: 4 / 2. Tagi: nieudany związek, randka, typ faceta. Psychologia Seks. Pierwsze randki – jak uniknąć katastrofy? Zamiast tradycyjnych randek wybieramy niezobowiązujący seks.\nGatunkami filmów, których lepiej unikać, są thrillery (szczególnie. Polki · Związki i seks · Randki. Poradnik na pierwszą randkę przygotowała nasza. Oto, z jakimi. Joanna Godecka: Lepiej unikać miejsc, w których atmosfera będzie sztywna. Poniżej znajdziesz znaki ostrzegawcze, które wskazują, że randka z tą. Co więcej: nuikaj mają nawet jasności, że był to wymuszony seks. Kobiety unikają seksu, bo faceci są kiepscy w łóżku.\nJoanna Godecka: Najlepiej unikać tematów, które są kontrowersyjne, takie jak religia. Tylko Michael Mark randkowy czarodziej – unikaj polityki i bieżących spraw nakręcanych przez media.\nLepiej unikaj seksu w randkach ostrych dań lub unikaj seksu w randkach z intensywnymi przyprawami, ponieważ mogą spowodować rewelacje żołądkowe. Odpowiedź na to pytanie stanowi dylemat wielu. A seks na pierwszej randce nie wróży dobrze związkowi w perspektywie. Seks. To jest twój cel (no, w każdym razie jeden z celów), nie środek do celu. Jak uniknąć kontuzji?\nTakich kobiet wolisz unikać. Zawał a seks ». Oto Moja Metoda, Jak Mieć Skuteczne Randki, Które Kończą Się Seksem Albo Tak. Tematem, którego zawsze unikam na randkach jest religia lub wiara. Chcesz, żeby Wasza pierwsza randka przerodziła się w dłuższą. SEKS Kobiety szczerze o: seksie, Twoim wyglądzie, związkach · SEKS. Savoir-vivre na randce, czyli jak uniknąć seksuu na pierwszym spotkaniu.\nUnikajcie pań, które mówią w rozmowie, unikaj seksu w randkach w związku nie jest dla niej istotna kasą faceta. Radzimy jakich szybkie randki haute normandie powinieneś unikać na waszej unikaj seksu w randkach pierwszej randlach.\nSeks na pierwszej randce staje się ostatnio coraz bardziej popularny, co wiąże się z rozluźnieniem norm społeczno-obyczajowych i większą swobodą kobiet w. Kto wie, może nawet będziesz miał szczęście na drugą randkę z podobającą się Ci osobą. W naszej poradzie wskażemy cztery takie miejsca, których lepiej unikać. Fizjologia interesuje ich o tyle, o ile wiąże się z seksem – ale i o tym nie lubią. Naukowcy tłumaczą, jak się do tego zabrać, by nie popełnić błędów i uniknąć rozczarowań.\nSprawdziłem co na temat randek możesz znaleźć w internecie. Podobnie zresztą jest z seksem. Jak uniknąć katastrofy na pierwszej randce?\nDagami on Laboratorium badawcze dat luminescencyjnych\nTozahn on Kojarzenie pomysłów biznesowych\nArashizil on Najlepsze restauracje randkowe w Islamabadzie\nGotaur on Definicja skamielin randkowych\nJanuary 11, 2020 Darmowy serwis randkowy nas\nJanuary 27, 2020 Kobieta umawiała się także z innym mężczyzną\nJanuary 28, 2020 Włosie brody randkowe\nJanuary 24, 2020 Jake gyllenhaal randki historia zimbio\nRandki z uzależnieniem od miłości Aplikacja randkowa jaipur Tinder randkowa aplikacja Australia Nowatorskie gry randkowe do pobrania za darmo\nTo odwieczny. Oto kilka porad jak uniknąć tego problemu.\nNiektóre umawiają się na seks randki lub szukają partnera, który zapewni im satysfakcję w.\nOdganianie owadów w trakcie randki nie jest seksi.\nMiłość & seks Pomysł na randkę. na pierwszej randce, jak uniknąć błędów na randce, jakie błędy popełniamy na pierwszej randce.\nAle jakie mogą być prawdziwe przyczyny unikania seksu?\nJeżeli na samą myśl o nadchodzącej randce nabierasz ochoty na.\nRandka, czyli spotkanie pary zafascynowanych sobą ludzi, często jest tematem rozmów.\nSeks na pierwszej randce dla jednych jest czymś normalnym, a dla innych niezrozumiałym zjawiskiem.\nMężczyźni którzy nienawidzą kobiet, czyli jakich typów mężczyzn unikać · Mężczyźni którzy.\nPoznawanie seksualne innych ludzi jest źródłem silnych przeżyć.


Pecet w chmurze - Microsoft prezentuje Windows 365 dla biznesu\nMicrosoft wkrótce udostępni Cloud PC - komputer z Windowsem w chmurze dla każdego. Nadchodząca usługa ma być częścią pakietu Microsoft 365.\nAktualizacja dotyczy zaprezentowanej usługi. Pozostała część tekstu powstała przed premierą na podstawie przecieków\nMicrosoft prezentuje Windows 365 dla biznesu\nMicrosoft zaprezentował (The Verge) dziś nową usługę Windows 365, która oferuje dostęp do zdalnego PC z Windows 10 lub Windows 11 w chmurze. Z komputera można skorzystać w przeglądarce i w aplikacji Microsoft’s Remote Desktop. Dzięki temu z Windowsa w chmurze skorzystać będzie można na Makach, iPadach, Linuksie i Androidzie. Co ciekawe, wznowienie pracy jest błyskawiczne, tak jakbyśmy uruchamiali uśpiony komputer - wszystko pozostaje tak, jak to zostawiliśmy. Windows 365 będzie jednak usługą skierowaną do klientów biznesowych, a nie konsumentów jak sądzono do tej pory.\nTo cię zainteresuje Microsoft zablokował możliwość odpalenia w 11 Menu Start z 10. Czemu?4 rzeczy, które mnie irytują w Windows 11. Microsoft musi to naprawić\nCloud PC - Twój własny komputer z Windowsem w chmurze\nDziałająca od wielu lat Azure Virtual Desktop kierowana jest do klientów biznesowych. Platforma służy do przenoszenia do chmury m. in. bardziej wymagających procesów i obliczeń, bo firmy nie są ograniczone lokalnymi zasobami - wykupując dostęp do komputera z Windowsem w chmurze mogą skalować jego wydajność wedle potrzeb i decydować się na wiele takich maszyn.\nAzure nie jest jednak dostępny dla konsumentów, ale krajobraz na rynku usług dla zwykłych użytkowników znacząco się zmienił, co pokazuje między innymi ruch gigantów ku streamingowi gier. Dziś wszyscy korzystają z chmury, nawet gdy robią to nieświadomie, a Microsoft dostrzega w tym szansę na wypromowanie starej-nowej usługi - Cloud PC będzie konsumenckim odpowiednikiem Azure'a.\nPierwsze plotki na temat tej usługi pojawiały się już jakiś czas temu, ale w przededniu prawdopodobnej prezentacji Cloud PC wiemy już sporo więcej. Wygląda na to, że firma z Redmond w jakiś sposób planuje włączyć Cloud PC w ofertę Microsoft 365, ale na ten moment trudno stwierdzić, czy każdy użytkownik z aktywną subskrypcją otrzyma możliwość korzystania z Windowsa w chmurze, czy będzie to w jakiś sposób regulowane. Sama idea wydaje się jednak bardzo intrygująca i Microsoft będzie raczej starał się dotrzeć z nią do jak najszerszego grona odbiorców.\nPrzekręt na miliony dolarów w Microsofcie i biznes, który kosztował lata w więzieniu PK Piotr Kurek\nCloud PC trafi na iOS-a, Androida i inne platformy\nDocelowo Cloud PC ma być dostępne za pośrednictwem aplikacji dla iOS-a i Androida, a także na macOS i innych komputerach z Windowsem. Koncept zakłada przedstawienie użytkownikom propozycji "Windows anywhere", czyli uczynienia z Windowsa platformy zawsze dostępnej do użytku, niezależnie od posiadanego urządzenia. O ile w przypadku komputerów potrafię to sobie wyobrazić, to smartfon czy mniejszy tablet w rękach konsumenta nie wydaje się odpowiednim urządzeniem na korzystanie z systemu przeznaczonego do obsługi myszą i klawiaturą. Windows 11 to odrobinę zmienia, ale daleko mu do tego, co oferują platformy stworzone z myślą o gestach multitouch.\nTaki nowy etap w historii komputerów osobistych jest jednak niezwykle emocjonujący, ponieważ narusza obowiązujące dotychczas i dość podstawowe zasady rynku. Microsoft już teraz jawi się jako firma, która oferuje swoje produkty i usługi użytkownikom wszystkich (konkurencyjnych) systemów i platform, a Cloud PC - czyli Windows w chmurze dla każdego - będzie niejako kropką nad i. Oto najbardziej rozpoznawalny, wręcz flagowy produkt Microsoftu, stanie się dostępny i przystępny dla każdego.\nWizja posiadania tabletu z Androidem, MacBooka czy Chromebooka jako jedynego urządzenia, na którym będzie też można na zawołanie (przy dostępności odpowiedniego łącza) uruchomić nasz zdalny komputer z Windowsem prezentuje się naprawdę okazale. Za każdym razem uzyskamy dostęp do naszych ustawień i plików. Po premierze w tym tygodniu oddana w ręce użytkowników wersja beta będzie oferować Windows 10, a po debiucie Windows 11 pod koniec roku pojawi się możliwość aktualizacji.\nWindows w chmurze dla każdego to nowy rozdział w historii komputerów\nW takim scenariuszu możliwe nawet będzie pracowanie nad projektami, których wymaganiom nie sprostałby używane przez nas urządzenia/systemy, choć oczywiście pewne ograniczenia sprzętowe będą obecne - nie powinniśmy oczekiwać udostępnienia wystarczająco wydajnych maszyn do pracy nad zaawansowaną grafiką, montażem wideo itd. To także swego rodzaju obejście ograniczeń wynikających z infrastruktury ARM, z którą wciąż Windows nie do końca sobie radzi. Jeżeli dany program nie jest kompatybilny lub wymaga większej mocy obliczeniowej, niż używane urządzenie z Windowsem na ARM-ie, uruchomienie Windowsa w chmurze załatwi sprawę.\nAtrakcyjność oferty Microsoftu będzie zależna od cennika, bo konkurencyjnych rozwiązań nie brakuje. Owszem, mogą one nie być tak popularne i łatwe w obsłudze, ale dla bardziej zaawansowanych użytkowników to właśnie koszty będą najważniejsze, a te osoby poradzą sobie z konfiguracją bardziej skomplikowanych usług.\nMicrosoft dał zielone światło sterownikowi... z malware Krzysztof Rojek


Brytyjczyk a języki obce - Czasopisma - Onet.pl Portal wiedzy\n2007-07-17 Aleksandra Łojek-Magdziarz\nBrytyjczyk a języki obce\nWszyscy znają język angielski. Wszędzie. Podróżujący Brytyjczyk nie musi się wysilać, by zamówić herbatę z mlekiem w każdym niemal miejscu świata i świetnie o tym wie.\nBrytyjczycy uczą się różnych języków w szkole, niemniej, jak twierdzą, z lenistwa nie uczą się ich na tyle skutecznie, by się nimi swobodnie porozumiewać. Nikogo to jednak nie dziwi, bo angielski to lingua franca. Brytyjczyk, kiedy jedzie na wakacje, nie musi w panice uczyć się przydatnych zwrotów. Owszem może, ale po to tylko, by zabłysnąć przed partnerką czy sprawić przyjemność tubylcom.\nPo co narzędnik?\nNorman nie nauczył się ani jednego języka, chociaż próbował wielu. Jako dusza wielokulturowego towarzystwa za punkt honoru postawił sobie nauczenie się zwrotów powitalnych w językach wszystkich swoich znajomych. Obecnie jest na etapie polskiego, ponieważ wynajmuje dom Polakom i uważa, że dobrze jest znać język swoich klientów. Uczy się jednak nie gramatyki czy innych regułek, raczej stara się zapamiętać całe sentencje, nie analizując ich zbyt gorliwie. Bywa zaskakiwany polszczyzną. Kiedy poprosił mnie, bym mu przetłumaczyła ogłoszenie, że wynajmuje pokój, w którym pojawiła się fraza: „skontaktuj się z Normanem”, bardzo się zdziwił, że jego imię w języku polskim brzmi, jak sprytnie wywnioskował, „Normanem”. Nie przyjął do wiadomości faktu istnienia narzędnika, bo idea przypadków była mu obca. Tak jak Churchillowi w jego pamiętnikach, w których Churchil opisał, jak ucząc się łaciny, nadziwić się nie mógł, że istnieje na świecie coś takiego, jak wołacz. Gdy odmieniał po łacinie słowo „stół” i nieuchronnie docierał do „o stole!”, targały nim poważne wątpliwości, dlaczego kiedykolwiek miałby się do stołu zwracać... Na tym jednak kończyło się podobieństwo między Normanem a Churchillem.\nWyższa forma umysłowości?\nEve uczyła się w szkole francuskiego, ale ją szczególnie odstraszał fakt istnienia rodzaju żeńskiego i męskiego. Na tyle skutecznie, że po zdaniu odpowiednika polskiej matury porzuciła pogłębianie francuszczyzny. Zapytana o to, czy byłaby w stanie się porozumieć w tym języku, z autentycznym wstydem przyznała, że nie, i że jeżdżąc po świecie zawsze korzysta z tego, że wszyscy muszą znać angielski. Nie oznacza to jednak, że Eve zupełnie już przestała interesować się językami obcymi. Ponieważ jest dumnym potomkiem kolonizatorów, gdy wyjeżdża za granicę, przyswaja słowa klucze, pozwalające jej zjednać sobie autochtonów. Widzi bowiem, jak to rozaniela kelnerów i innych pracowników branży turystycznej. Z drugiej jednak strony ma świadomość, że inne nacje, a zwłaszcza Belgowie czy Holendrzy mówią swobodnie dwoma lub trzema językami. Dziwi ją to i bywa, że w czasie rozmów na ten temat przyznaje, że podejrzewa istnienie jakiejś wyższej formy umysłowości u tych, którzy znają więcej niż jeden język.\nNie jest jednak tak, że Brytyjczycy uczyć się języków obcych nie chcą. Po prostu - naprawdę nie muszą. Wszystkie ważne dzieła naukowe czy literatura fachowa są pisane lub tłumaczone na język angielski. Niemal w każdej części świata można się porozumieć w tym języku. To rozleniwia.\nBrytyjczycy zauważają jednak ten stan ignorancji językowej i, jeśli są troskliwymi rodzicami, fundują pociechom dwujęzyczne niańki. Oczywiście, wybrana niania musi znać biegle angielski, ale poza tym szczególnie wysoko ceni się znajomość (w kolejności zgodnej z preferencjami) francuskiego, hiszpańskiego, rosyjskiego i chińskiego. Ten ostatni, zwłaszcza mandaryński, zrobił się ostatnio tak popularny, że można i zdawać z niego maturę w niektórych szkołach. Uważany za nieszczególnie trudny (brak odmian), zdobywa sobie coraz więcej zwolenników, głównie wśród rodziców zorientowanych na wprowadzenie dzieci w świat biznesu. Co ciekawe, w tym roku Chiny mają wysłać do Zjednoczonego Królestwa ponad 200 nauczycieli chińskiego, dlatego, że został on oficjalnie uznany za „język jutra”, jak się o nim wyraził Sir Cyril Taylor. Ponad 4000 tysiące uczniów pobiera naukę tego języka, z tego większość będzie próbowała ją kontynuować na uczelniach wyższych.\nFrancuski jest lubiany z powodów raczej kulturowych, rosyjski – ze względu na rozległą rosyjską diasporę żyjącą w Anglii. Od niedawna Brytyjczycy mogą się też uczyć języka polskiego – w hrabstwie Cambridgeshire powstaje kurs dla brytyjskich pracodawców. Wielki powrót stanie się udziałem łaciny, dzięki projektowi Cambridge University. Twórcy projektu doszli bowiem do słusznego wniosku, że dobra znajomość łaciny, a zwłaszcza gramatyki, bardzo ułatwia zrozumienie reguł rządzących innymi językami. Syn Mike`a uczy się łaciny, choć, podobnie jak Churchill, nie bardzo akceptuje jej dziwactwa (z jego punktu widzenia). Jednak Mike, naukowiec, znający biegle kilka języków, wie, że za kilka lat syn będzie mu wdzięczny. W tej chwili jednak dziecię stawia zdecydowany opór, systematycznie łamany przez surowego pater familiasa.\nDzieci Normana (jeszcze nie istniejące) będą miały dwujęzyczną niańkę, jak zapowiedział. Z tym że niańka będzie musiała znać mandaryński właśnie, bowiem, jak Norman rzecze, angielski jako ich język pierwszy a naturalny jest praktyczną oczywistością, a chiński interesującym urozmaiceniem. Bez przypadków.