Szanujący rodzice, szanujące dzieci. Jak zamienić rodzinne konflikty we współdziałanie? - Victoria Kindle Hodson, Sura Hart - ebook - Legimi online\nSzanujący rodzice, szanujące dzieci. Jak zamienić rodzinne konflikty we współdziałanie? ebook\nRESPECTFUL PARENTS, RESPECTFUL KIDS\n7 KEYS TO TURN FAMILY CONFLICT INTO CO-OPERATION\nKAROLINA TOLKA (strony: 120, 121, 131, 193, 201, 214, 215)\nMARTIN MELLEIN (pozostałe)\nKonsultacja merytoryczna i autoryzacja Center for Nonviolent Communication\n© 2006 Puddle DancerPress\nTranslated from the book Respectful Parents, Respectful Kids, ISBN 13/10: 9781892005229/1892005220 by Sura Hart & Victora Kindle Hodson, Copyright © Fall 2006 PuddleDancer Press, published by Puddle-Dancer Press. All rights reserved. Used with permission. For further information about Nonviolent Communication (™) please visit the Center for Nonviolent Communication on the Web at www.cnvc.org.\n05-807 Podkowa Leśna tel./fax 22 729 02 82\nDedykujemy tę książkę dzieciom. Są po to, by pokazać nam, jak można żyć uczciwie, autentycznie, z ciekawością, wrażliwością, odwagą i entuzjazmem.\nW szczególności poświęcamy ją Brianowi, Kyrze i Mariece.\nW 2003 roku napisałyśmy książkę Empatyczna klasa. Relacje, które pomagają w nauce1. Jej celem było podzielenie się z nauczycielami pewną techniką porozumiewania się sformułowaną przez dr. Marshalla B. Rosenberga, znaną jako Porozumienie bez Przemocy (Nonviolent Communication, w skrócie NVC). Chciałyśmy napisać książkę, jakiej brakowało nam, kiedy same pracowałyśmy w szkole, poszukując skutecznych sposobów na stworzenie uczniom przyjaznego środowiska do współdziałania. Wiedziałyśmy, że musi być ono w jakiś sposób możliwe. Od chwili ukazania się książki często miałyśmy okazję słyszeć od nauczycieli z różnych części świata, że pomogła im zamienić sale szkolne w miejsce, gdzie ważne są wzajemne relacje.\nW niniejszej książce również dzielimy się naszą wiedzą o Porozumieniu bez Przemocy, jednak tym razem z rodzicami. Jesteśmy rodzicami dłużej niż nauczycielkami, dlatego temat ten głęboko nas dotyka i budzi żywe wspomnienia wczesnego rodzicielstwa. Główne zagadnienia, o których piszemy, są w przybliżeniu podobne do problemów rodzicielskich, które same przeżywałyśmy w latach siedemdziesiątych, choć w ciągu tych lat znacznie zmieniła się kultura życia, przez co rodzicielstwo stało się większym wyzwaniem niż być może kiedykolwiek wcześniej.\nKiedy myślimy o naszych doświadczeniach, czujemy wdzięczność za to, że udało nam się spędzić kilka lat, opiekując się dziećmi w domu. W tamtych czasach rodzina z klasy średniej mogła utrzymać się z jednej pensji i powszechnie akceptowano matki, które rezygnowały z pracy zawodowej na rzecz dzieci – bo opieki nad dzieckiem nie uważano wtedy jeszcze za „prawdziwą pracę”. W niektórych krajach rozwiniętych nadal pomaga się kobietom pozostać z dzieckiem przez pierwsze trzy lata jego życia, chociaż, na przykład, nie dotyczy to Stanów Zjednoczonych. Poza tym koszty utrzymania wzrosły tak znacznie, że standard życia klasy średniej wymaga zazwyczaj dwojga pracujących rodziców.\nOprócz problemów finansowych dzisiejsze rodziny stoją także w obliczu rosnącego tempa życia i zalewu informacji pochodzących z Internetu, poczty elektronicznej czy ciągłej komunikacji telefonicznej. Jesteśmy dzisiaj w stanie wykonać więcej czynności w krótszym czasie niż kiedyś. Wykonujemy wiele zadań równocześnie, żeby osiągnąć tak dużo, jak tylko się da. Technika miała zapewnić nam więcej wolności i więcej czasu dla rodziny, hobby i odpoczynku, tymczasem stworzyła nowe standardy jakości i wywołała wzrost oczekiwań wobec superfirm, superpracowników, supermam, supertatusiów i superdzieci. Również reakcje emocjonalne u ludzi doznały przyspieszenia, tak że rozstroić nas mogą nawet niewielkie usterki, opóźnienia czy objazdy na drodze. Przeładowanie emocjonalne i mentalne odbiera nam energię, czyniąc nas zmęczonymi i nieznośnymi.\nJednak te „złe wiadomości” to nie wszystko. Nasza książka przynosi również dobre wieści na temat skutecznej komunikacji opartej na wzajemnym szacunku, której celem jest zaspokojenie potrzeb każdego członka rodziny i przekształcenie konfliktów we współdziałanie. Pisząc tę książkę, mamy nadzieję wesprzeć czytelników w dążeniu do rodzicielstwa zbudowanego na ich najgłębiej żywionych wartościach i pragnieniu wszystkiego, co najlepsze, dla dzieci.\nDr Marshall B. Rosenberg2\nUpłynęło już sporo lat od czasu, kiedy wychowywałem swoje dzieci, ale wciąż zgłaszają się do mnie rodzice z całego świata, opisując swoje kłopoty i wyzwania, jakie stawia przed nimi rodzicielstwo. Nie są one zresztą mi obce, jednak z pewnością bardziej niepokojące niż kiedykolwiek wcześniej ze względu na przeładowane plany zajęć dzieci i wpływ, jaki wywiera na nie świat zewnętrzny. Każdego dnia są konfrontowane z informacjami na temat przemocy czy różnego rodzaju konfliktów. Na dodatek, na rodzicach ciąży bardzo silny wymóg, aby definiować swoją indywidualność bardziej przez to, co mają, niż przez to, co cenią. Zagubieni, szukają pomocy i wsparcia – i najwyższy czas, abyśmy im ich udzielili.\nNiniejsza książka ma być właśnie takim wsparciem – przekonującym i przychodzącym w szczególnym okresie, ponieważ nigdy wcześniej rodzina nie była tak ważna dla przyszłości naszych społeczeństw i dobrobytu planety. Wskazówki w niej zawarte pomogą rodzicom stać się skuteczną siłą sprawczą zmian w rodzinie, społeczności, a nawet w szerszym kręgu. Zgadzam się z autorkami, kiedy mówią: „Typ twojego rodzicielstwa ma wpływ nie tylko na twoje dziecko, ale również na życie setek, a może i tysięcy ludzi, z którymi zetkną się w przyszłości. Nie możesz uniknąć tego wpływu, ale możesz zdecydować, jaki on będzie”.\nKsiążka Sury Hart i Victorii Kindle Hodson to coś więcej niż zwykły poradnik dla rodziców, który ma pomóc w szybkim rozwiązaniu doraźnych problemów albo przekazać pewne techniki wychowawcze. Dostarcza podstaw komunikowania się i budowania więzi w rodzinie, dzięki czemu można zdecydowanie poprawić jakość wspólnego życia dzieci i dorosłych. Z jej pomocą rodzice mogą przekształcić swoje nawykowe sposoby porozumiewania się z dzieckiem, które stoją w sprzeczności z pragnieniem wspierania ich rozwoju. Dzięki nowym umiejętnościom będą w stanie stworzyć bezpieczne i wspierające środowisko, w którym dzieci w pełni zrealizują swój potencjał.\nWszyscy przychodzimy na świat z właściwym naszej ludzkiej naturze zmysłem współzależności oraz potrzebą życia we wspólnocie i korzystania z wzajemnego wsparcia. Posiadamy także wrodzoną zdolność empatii. Dopiero nasze doświadczenia – „owe chwile, gdy w domach, szkołach i innych miejscach lekceważy się nasze potrzeby” – powodują, że wbrew naturze zaczynamy wybierać drogę przemocy, na przykład w postaci żądań czy przymusu, jako najskuteczniejszą taktykę osiągania celów i zaspokajania swoich potrzeb. Albo, jeszcze gorzej, zapominamy, że nasze potrzeby mają jakiekolwiek znaczenie.\nNiniejsza książka przynosi nowe rozumienie dziecięcego zachowania i nowy sposób reagowania na nie. Jeśli użyjesz przedstawionych w niej narzędzi, zbudujesz mocną podstawę zaufania w relacjach z dzieckiem. A dzieci dorastające w zaufaniu – w środowisku, w którym ich potrzeby są respektowane – mają większe szanse na zdrowe i twórcze życie. Zaufanie jest bowiem podstawą poczucia własnej wartości u dziecka, a także więzi z dorosłymi opartej na wzajemnym szacunku i miłości.\nTa niezwykle ważna, ale i bardzo praktyczna książka nauczy cię, jak naprawdę przygotować dziecko do życia w świecie. Niezależnie od tego, co je spotka w życiu, możesz sprawić, że zmierzy się z tym jako osoba dojrzała emocjonalnie i świadoma swojego powiązania z innymi. Budując dom pełen zaufania i szacunku dla potrzeb wszystkich mieszkańców, wzmocnisz dzieci w odkrywaniu swojego potencjału oraz sprawisz, że w przyszłości chętnie wniosą swój wkład w życie rodziny, wspólnoty i naszej planety.\nPrzeczytanie tej książki to jeszcze nie wszystko: trzeba starać się też żyć według zasad, które propaguje. Postaraj się podzielić się nimi z małżonkiem, przyjaciółmi i dziećmi. Od jednego rodzica do drugiego, od jednego domu do następnego – stopniowo stworzymy świat, w którym potrzeby ludzi są zaspokajane w pokojowy sposób.\nKsiążka ta wzięła się z przeświadczenia, że bycie rodzicem to najważniejsza, najlepiej nagradzana, ale i najbardziej wymagająca aktywność ludzka. Kładąc nacisk na budowanie wzajemnego szacunku i współdziałania rodziców z dziećmi, przedstawiamy w niej siedem kluczowych kroków do odblokowania i inspirowania typowo rodzicielskich umiejętności. Wśród nich znajdują się: jasność co do celów rodzicielstwa, rozumienie potrzeb dziecka ukrytych za określonymi zachowaniami i aktywne tworzenie okoliczności oraz podejmowanie działań mających na celu zaspokojenie owych potrzeb.\nWciąż pamiętamy czas, kiedy w wieku dwudziestu paru lat zostałyśmy matkami, a potem, mając trzydzieści kilka, prowadziłyśmy dzieci najpierw do szkoły podstawowej, a trochę później do średniej. Brakowało nam wtedy zrozumienia, jasności i wsparcia. Nasze doświadczenia nie odpowiadały ówczesnym pojęciom o relacjach rodziców i dzieci: byłyśmy przekonane, że dzieci są istotami doskonałymi, integralnymi wewnętrznie, i chciałyśmy z nimi współdziałać, zachwycać się nimi i uczyć się od nich. Wiedziałyśmy, że można dojrzewać wraz z dzieckiem, ucząc się nawzajem od siebie i zdobywając dzięki temu głębsze zrozumienie świata. Wtedy – w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych – nie pomagano jednak rodzicom likwidować rodzinnych konfliktów i znajdować radości w byciu razem, lecz propagowano kontrolę nad dzieckiem jako najlepszą metodę rozwiązywania problemów.\nPodejście to jest żywe również dzisiaj. Powstają setki książek o tym, jak skłonić dziecko do robienia tego, na czym nam zależy, wywołując w nim poczucie winy, zawstydzając je, chwaląc, strasząc karami albo obiecując nagrody. Co prawda, w ostatnich latach podejście to uległo pewnemu złagodzeniu – bo zaczęto mówić o konsekwencjach, zamiast karach, oraz o time-outach i pozytywnej motywacji – jednak cel pozostał ten sam: kontrola nad dziecięcym zachowaniem.\nWiększość rodziców, z którymi miałyśmy styczność, próbowała tych metod – lecz uznała je za wysoce niezadowalające. Było tak dlatego, że korzyści, jakie z nich płyną, są krótkotrwałe – na przykład, zmniejszenie liczby konfliktów na jakiś czas – za to okupione dużym kosztem. Im bardziej rodzice starają się wprowadzić w domu określone zasady, wyciągać konsekwencje i motywować za pomocą nagród, tym więcej pojawia się walki, krzyków, trzaskających drzwi, lodowatych spojrzeń i łez. Wielu rodziców skarżyło się nam, że trudno im wdrażać tego rodzaju techniki wychowawcze, ponieważ nie zgadzają się one z ich rodzicielską intuicją oraz chęcią zbudowania serdecznych relacji z dzieckiem.\nTwoje życie zdecyduje o tym, czego nauczą się dzieci\nNiniejsza książka oferuje podejście alternatywne do rodzicielstwa bazującego na kontroli. Chcemy przekazać w niej dobrą wiadomość: nie musicie wymyślać sposobów na skłanianie waszego dziecka do zmiany zachowania i nie musicie niczego kontrolować, aby postawić tamę konfliktom. Rodzicielstwo, które propagujemy, jest w wielu aspektach prostsze i bardziej intuicyjne, a także bardziej efektywne, jeśli chodzi o zaspokajanie potrzeb dorosłych i dzieci – zarówno w krótkim, jak i w dłuższym okresie. Jego podstawą są pozytywne uczucia, jakich doświadczają rodzice i dzieci w chwilach największej bliskości. A jeśli mówimy o zmianie czyichś zachowań, to przede wszystkim naszych własnych – ponieważ są jedynymi, na które mamy wpływ. Piękno tego podejścia polega na tym, że jeśli zmienimy swój sposób postępowania, również postępowanie dziecka się zmieni.\nPowszechnie uważa się, że zadaniem rodzica jest przekazanie dziecku pewnych wartości, zwykle za pomocą takich środków, jak wyjaśnienia, wskazówki, stawianie wymagań i korygowanie. Niestety, rodzic w roli nauczyciela szybko popada we frustrację, a na dzieci działa irytująco, co w sumie prowadzi do wielu konfliktów. W tym samym bowiem czasie, kiedy my staramy się wszelkimi sposobami przekazać dziecku określone wartości naszej kultury, ono robi wszystko, aby rozwinąć swoje własne wewnętrzne ukierunkowanie w życiu i zbudować szacunek do samego siebie. Dlatego często pozostaje głuche na nasze kazania, a jednocześnie unika wszelkich reakcji, które mogłyby wywołać kolejny wykład, strofowanie lub ultimatum, ponieważ wszystko to uświadamia mu tylko, że nie spełnia jakichś naszych oczekiwań.\nOczywiście, jako rodzic chcecie mieć wpływ na dziecko, chcecie przekazać mu swoje wartości i prowadzić je w sposób, który przyczyni się do jego szczęścia i sukcesu w przyszłości. Pytanie jednak brzmi: kiedy rodzic ma największy wpływ na dziecko? Czy kiedy robi mu wymówki i prawi kazania, czy też kiedy sam żyje w zgodzie z wartościami, które chce przekazać?\nKażdy wie, że czyny mówią głośniej niż słowa. Badania pokazują, że tylko pięć procent wiedzy, którą posiadamy, zdobywamy na drodze abstrakcyjnych wyjaśnień – reszta pochodzi z interakcji z innymi ludźmi3. W pewnym momencie sami przekonacie się, że dziecko uczy się więcej z waszych czynów niż z waszych słów: szybko rozpoznacie siebie w sposobie, w jaki traktuje rodzeństwo, albo w sposobie argumentacji, którego używa wobec was.\nZastanówcie się przez chwilę, czego nauczyliście się od swoich rodziców: czy słuchaliście chociaż połowy tego, co do was mówili? A może więcej zyskaliście, obserwując ich zachowanie i sposób życia? Wielu dorosłych twierdzi, że główną nauką były dla nich bolesne doświadczenia, dzięki którym dowiedzieli się, jakimi rodzicami nie chcą być. Dlatego – pozytywny czy negatywny – wpływ rodziców stanowi zawsze wielką siłę kształtującą człowieka: jego własne rodzicielstwo i sposób życia.\nDzieci potrzebują rodziców, którzy żyją w sposób szczery i zgodny ze swoimi wartościami – wtedy mają szansę zobaczyć w nich wzór do naśladowania. Można potraktować to jako dobrą sposobność – albo wręcz silną motywację – do wyjaśnienia sobie, co jest dla mnie ważne i jakie są moje cele, a następnie zrobienia wszystkiego, co w naszej mocy, aby żyć w zgodzie z nimi.\nJasność co do własnych priorytetów i życie w zgodzie z nimi nie polega jednak na dążeniu do perfekcji. Rezygnacja z tego ostatniego może wręcz przynieść dużą ulgę: kiedy bowiem okaże się, że nie stoicie na wysokości zadania, które sobie sami wyznaczyliście, to zamiast popadać w samokrytykę, możecie wykorzystać okazję do pokazania dziecku, na czym polega szczerość względem siebie i innych. I - co także ważne – kto nie oczekuje perfekcji od siebie, nie będzie jej oczekiwał od dziecka.\nObudź w sobie umiejętność stworzenia kochającego domu\nDom jest miejscem, w którym wasze dzieci odbiorą najbardziej podstawową lekcję życia: jak dbać o własne potrzeby i jak pomóc innym zadbać o ich potrzeby. Dom jest podstawą dla przyszłych relacji waszego dziecka z mężem lub żoną, partnerem lub partnerką, z własnymi dziećmi, wnukami, przyjaciółmi, przyjaciółkami, współpracownikami czy członkami społeczności. Powinien być świątynią, w której dziecko może rozwijać się bezpiecznie i w swoim tempie – mając świadomość waszego wsparcia, szacunku i przewodnictwa.\nW kochającym domu nie ma strachu – źródła wszystkich konfliktów. Jest to miejsce, w którym potrzeby dziecka są równie ważne jak potrzeby pozostałych mieszkańców – i wszystkie są w miarę możliwości zaspokajane. Dziecko ma tego świadomość, dlatego może spokojnym krokiem wejść w życie, które tak silnie je przyzywa, i poszukać w nim swojego miejsca w sieci dawania i brania, która składa się na rodzinę, społeczność, naród i świat.\nKsiążka ta traktuje przede wszystkim o relacjach między rodzicami i dziećmi. Nasze sugestie dotyczące współdziałania i budowania wzajemnego szacunku stosują się do dzieci w każdym wieku. Mogą być także skuteczne w odniesieniu do dorosłych członków rodziny. Każda z trzech części książki ma za zadanie przyczynić się do rozwoju rodzicielskiej zdolności tworzenia kochającego domu.\nCzęść I. Podstawa szacunku i współdziałania\nTrzy rozdziały tej części dotyczą ukrytej dynamiki szacunku i współdziałania – dwóch rzeczy, których rodzice pragną najbardziej.\nCzęść II. Siedem kroków do współdziałania\nOwych siedem kroków do współdziałania ma pomóc rodzicom stopniowo zamienić dom w Strefę bez Przemocy, gdzie potrzeby wszystkich mieszkańców są równie ważne, a dążenie do ich zaspokojenia zastępuje kary, nagrody i wzajemną krytykę.\nCzęść III. Zabawy dla całej rodziny i historie ze Strefy bez Przemocy\nTa część zawiera szereg zabaw, gier i zajęć rozwijających różne umiejętności, a także służących do przyjemnego spędzenia czasu. Na końcu znajdują się opowieści rodziców, którzy wdrażają zasady przedstawione w książce. Mogą one być inspiracją dla czytelników. (Wszystkie imiona bohaterów zostały zmienione).\nUwaga na temat Porozumienia bez Przemocy (NVC)\nTa książka opiera się na założeniach Porozumienia bez Przemocy, ale stanowią one jedynie środek do jeszcze ważniejszego i głębszego celu: osiągnięcia określonego stanu umysłu i serca. Podstawowe pojęcia Porozumienia bez Przemocy zostaną wprowadzone w Kroku 5., jednak w książce tej kładziemy nacisk nie tyle na język wzajemnej komunikacji, ile na wewnętrzną postawę i rodzicielstwo zbudowane na szacunku. Porozumienie bez Przemocy przekształca dualistyczne i konfrontacyjne myślenie – które bazuje na strachu i jest źródłem wewnętrznych i zewnętrznych konfliktów – w pełną szacunku i miłości świadomość cudzych potrzeb, które leżą u podstaw wszelkich zachowań.\nCZĘŚĆ IPODSTAWA SZACUNKU I WSPÓŁDZIAŁANIA\nTrzy rozdziały Części I dotyczą ukrytej dynamiki szacunku i współdziałania – dwóch rzeczy, których rodzice pragną najbardziej.\nRozdział 1. Szacunek i współdziałanie. Czego chcą rodzice i jak mogą to zdobyć?\nW którym opisujemy współdziałanie jako drogę dwukierunkową i wyjaśniamy, na czym polega różnica między sprawowaniem władzy nad dzieckiem a zaangażowaniem w realizację władzy razem z dzieckiem.\nRozdział 2. Szacunek dla samego siebie. Rodzice także mają potrzeby\nW którym podkreślamy, jak ważne jest, by rodzice dbali o swoje potrzeby.\nRozdział 3. Co niszczy współdziałanie?\nW którym prezentujemy nawyki myślowe i językowe, które podkopują współdziałanie.\nROZDZIAŁ 1.SZACUNEK I WSPÓŁDZIAŁANIE. CZEGO CHCĄ RODZICE I JAK MOGĄ TO ZDOBYĆ?\nJak wyglądałby świat, gdyby chociaż jedno pokolenie zostało wychowane w idei szacunku i bez przemocy?\nSzacunek i współdziałanie zajmują wysokie miejsce na rodzicielskiej liście życzeń. Być może i wy jesteście w grupie, której włącza się co jakiś czas – w trakcie sporu z dzieckiem – sygnał alarmowy: „Naprawdę chciałabym (chciałbym) trochę więcej szacunku i współdziałania z jego strony!” Być może jesteście jednym z rodziców, którzy zastanawiają się, co takiego nie pozwala wam tego dostać. Czy naprawdę trzeba prosić o coś tak zwykłego, skoro robi się tyle dla swojego dziecka? No cóż, i tak, i nie. Szacunek i współdziałanie to proste rzeczy – ponieważ są to wasze podstawowe potrzeby. Z drugiej strony, stworzenie okoliczności, które umożliwią dziecku szanowanie i współdziałanie, wymaga więcej wysiłku, niż mogłoby się wydawać.\nWedług naszych obserwacji, żeby wyzwolić potencjał wzajemnego szacunku i współdziałania u dziecka, należy:\n• Pamiętać, że dzieci uczą się na przykładzie rodziców.\n• Współdziałać z dzieckiem.\n• Na równi cenić potrzeby swoje i dziecka.\n• Zweryfikować swoje założenia na temat dziecka.\n• Praktykować siedem zasad rodzicielstwa zbudowanego na szacunku.\nChoć matki i ojcowie mówią wiele o szacunku i współdziałaniu, zauważyłyśmy w tym względzie wielkie pomieszanie pojęć. Kiedy spytać o szczegóły, rodzice nie zawsze wiedzą, co mają na myśli. Zdarza się nawet, że w różnym czasie mają na myśli coś innego. Na dokładkę, metody, jakie stosują, aby wpoić dzieciom szacunek i zmusić do współdziałania, często odbijają się rykoszetem, ponieważ sami nie są zdolni do okazania dzieciom szacunku lub współdziałania z nimi – przynajmniej w tym sensie, w jakim mówi o tym niniejsza książka.\nWspółdziałanie to droga dwukierunkowa\nRazem możemy być mądrzejsi niż każdy z nas oddzielnie.\nMusimy nauczyć się czerpać z tej mądrości.\nOkazuje się, że wielu rodziców myśli o współdziałaniu jak o drodze jednokierunkowej – dzieci mają robić to, czego się od nich oczekuje – zamiast jak o relacji dwukierunkowej. I gdy dziecko nie robi tego, czego oczekuje rodzic, nazywają je „nieposłusznym”, od czego już tylko mały krok do przyklejania etykietek, krytykowania, oskarżania, kłótni i sporów. Późniejsze próby opanowania sytuacji prowadzą do kompromisów, negocjacji i targów, które rzadko zaspokajają potrzeby wszystkich zainteresowanych.\nCzy powiedzieliście kiedyś do swojego dziecka coś takiego: „Co za bałagan! Chcę, żebyś posprzątał pokój, zanim pójdziesz się bawić!” Dziwiliście się potem, że nie wykonało polecenia od razu i z uśmiechem na twarzy? Podjęliście jednostronną decyzję, zgodnie z którą dziecko miało spełnić wasze oczekiwania w wyznaczonym przez was czasie. „W końcu ja tu jestem rodzicem!” – moglibyście powiedzieć. Zgoda, jednak takie podejście nie bierze pod uwagę punktu widzenia dziecka! I jeśli będziecie lekceważyć jego uczucia, myśli i potrzeby – w tym także pomysł na rozwiązanie problemu z bałaganem – ryzykujecie utratę jego szacunku i dobrej woli. Dziecięcy mrukliwy opór bywa wtedy naturalną konsekwencją waszego wyboru, żeby działać bez względu na jego zdanie.\nPrzedrostek „współ-” w słowie „współdziałanie” wskazuje na czynność wykonywaną razem – podobnie jak w słowach: współtwórca, współautor czy współpracownik. Współdziałać znaczy więc: działać razem. Nie jest to coś, co można zadekretować lub nakazać. Jeśli w domu brakuje elementu wspólnoty w działaniu – na przykład w ustalaniu reguł dotyczących życia dziecka, w rozwiązywaniu problemów czy podejmowaniu decyzji – można oczekiwać naturalnych tego konsekwencji, czyli: oporu, kłótni, zranionych uczuć, chęci postawienia na swoim i konieczności uciekania się do kar i nagród. Fundamentalne prawo ludzkich relacji mówi, że brak wspólnoty w działaniu wywołuje opór, który z kolei prowadzi do stosowania kar i nagród – aby zmusić do posłuszeństwa – co znowu wywołuje opór i tak dalej. Rodzice zapominający o owym „współ-” we współdziałaniu wcześniej czy później będą musieli za to zapłacić. Jeśli nie działasz ze swoim dzieckiem, ono nie będzie działać z tobą.\nalbo głupie, wyrażajcie po prostu swoje obserwacje na temat ich zachowania i tego, jak ono was dotyka. Zamiast mówić, że wasz syn jest nieodpowiedzialny, opiszcie zachowanie, które sprawiło, że chcieliście użyć tego słowa.\nWypowiadanie dwóch słów – „ale” i „musisz” – może drastycznie wpłynąć na reakcję dziecka na to, co do niego mówisz. Zastanów się, kiedy ich używasz i jakie odpowiedzi wtedy otrzymujesz. Wyobraź sobie, że jesteś dzieckiem i słyszysz następujące słowa: „Zabawa z tobą sprawiła mi prawdziwą radość, ale… Wiem, że lubisz się bawić, ale. Słyszę, co mówisz, ale…”. Dzieci wiedzą, co następuje po „ale”: coś, co powinno zostać zrobione inaczej. I będzie\njedyna część wypowiedzi, którą zauważą i zapamiętają. Słowo „ale” jest jak gąbka: wymazuje wszystko, co zostało powiedziane wcześniej. Słowo „musisz” jest jeszcze bardziej niebezpieczne. Kiedy go używasz – albo któregoś ze słów o podobnym znaczeniu – „powinieneś (powinnaś), masz zrobić” – dajesz dziecku następujący przekaz: „Wiem, co jest dla ciebie najlepsze, nawet cię o to nie pytając. Powiem ci, co masz zrobić”. Nic szybciej nie wywołuje dziecięcego cierpienia niż takie żądania rodziców. Kiedy dziecko je słyszy, czuje lęk, a w jego mózgu wyłączają się obszary odpowiedzialne za racjonalne myślenie.\npotrzeby. Uczucia informują nas o zaspokojonych lub niezaspokojonych potrzebach i jeśli rodzice potrafią je interpretować – wiążąc uczucia z określonymi potrzebami dzieci – oraz odróżnić je od dziecięcych strategii ich zaspokajania, to dzieci doświadczają, że są dostrzeżone i rozumiane.


KONKURS PLASTYCZNY NIEPODLEGŁOŚĆ POLSKI\nIII edycja Programu Ubrania od Serca\nKto zdobędzie voucher do sklepu?Wyniki\nTowarzystwo Nasz Dom we współpracy z marką Vizir ogłasza wyniki 3. edycji Programu „Ubrania od Serca” skierowanego do instytucjonalnych form opieki zastępczej.\nDo dnia 15 maja 2020 roku otrzymaliśmy rekordową liczbę zgłoszeń: 2104 dzieci i młodzieży z 149 placówek z całej Polski.\nInformujemy, że wszystkie zgłoszone do nas wnioski otrzymają vouchery do sklepu odzieżowego w następujących turach:\nW I turze podpiszemy umowy z 35 placówkami dla 505 dzieci. W załączniku placówki te są zaznaczone na niebiesko. Termin wysłania umów do placówek z I tury – czerwiec 2020 roku.\nW II turze podpiszemy umowy z pozostałymi placówkami. Termin wysłania umów do placówek z II tury – sierpień 2020 roku.\nWszystkie wnioski zostały ocenione przez Komisję Konkursową pod kątem: formalnym (prawidłowo wypełniony wniosek, podpisy opiekunów) oraz merytoryczno-finansowym (wypowiedzi dzieci, najniższa kwota dofinansowania na jedno dziecko w skali roku, średnia kwota przeznaczona na zakup ubrań dla jednego dziecka w skali roku). Jednym z czynników decydujących o przyznaniu bonu była również możliwość zrealizowania voucherów w sklepie.\nSzczegółowy wykaz placówek stanowi załącznik\nwyniki_ Ubrania od Serca_dodatkowa tura\nWyniki_Ubrania od Serca_całość\nZapraszamy do udziału w trzeciej edycji Programu „Ubrania od Serca” Towarzystwa Nasz Dom i marki Vizir wspierającym dzieci przebywające w placówkach instytucjonalnej pieczy zastępczej.\nZapraszamy do składania wniosków o przyznanie bonów (voucherów) dla wszystkich dzieci mieszkających w Państwa placówce. Wnioski przyjmujemy w terminie od 23 marca do 15 maja 2020 roku. Ważne! Voucher będzie można zrealizować we wrześniu!\nW trzeciej edycji Programu pomoc nie obejmuje form rodzinnej pieczy zastępczej tj. rodzin spokrewnionych, rodzin niezawodowych, rodzin zawodowych, o charakterze pogotowia rodzinnego oraz rodzinnych domów dziecka.\nKażdy kupujący produkty piorące marki Vizir (kapsułki do prania, płyny do prania, proszki do prania) oznaczone logo akcji „Ubrania od serca” przyczyni się do ufundowania nowych ubrań dla dzieci mieszkających w domach dziecka. Czym większa liczba sprzedanych produktów, tym więcej dzieci zostanie objętych pomocą. Zakupów można dokonywać w dniach od 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r. Szczegóły o programie: https://www.everydayme.pl/rodzina/wychowanie-dzieci/ubrania-od-serca\ne.przadka@naszdom.org.pl oraz i.niemasz@naszdom.org.pl\n4 edycja Kierunek Samodzielność\nTy wybierasz kurs, my go finansujemy! Ogłaszamy trzecią edycję programu Kierunek Samodzielność.\nKierunek Samodzielność stypendyści 2018\nKomplet dokumentów do wypełnienia i przesłania\nplakat kierunek samodzielność 2017 – a4


Smartfon Samsung Galaxy A40 A405 4/64GB | www.kupujemy.pl porównanie cen\nSmartfon Samsung Galaxy A40 A405 4/64GB\nCENA: od 1119,00 PLN do 1199,00 PLN\nSmartfon Samsung Galaxy A40 A405F DS 4/64GB - czarny Smartfon pochodzi z oficjalnej dystrybucji. W zestawie znajduje się fabrycznie nowy telefon oraz akcesoria dołączone oryginalnie przez producenta. Ten model posiada menu w języku polskim. Aktualizacje oprogramowania są w pełni automatyczne. Telefon objęty jest 24 miesięczną gwarancją realizowaną na terenie Polski. Specyfikacja techniczna znajduje się w zakładce „Podstawowe dane”\nGALAXYA40 Samsung w rankingach sprzedaży:\nJeśli lubicie wiedzieć co kupują inni, to przyda Wam się informacja, że w ostatnim miesiącu wśród wszystkich produktów z kategorii Smartphone produkt Smartfon Samsung Galaxy A40 A405 4/64GB znajdował się na 63 miejscu w rankingach sprzedaży kanałów online. Jego średnia cena wynosi 841,95 zł, cena ta jest więc niższa niż średnia w kategorii.\nNa lepszej pozycji w tej kategorii znajduje się Smartfon realme 7 6/64 . Średnia cena tego produktu w sklepach to 781,43 zł i jest ona niższa o 18,24% od średniej ceny w kategorii Smartphone.\nSmartfon Samsung Galaxy A40 A405 4/64GB w rankingu sprzedaży urządzeń marki Samsung w ogóle aktualnie znajduje się na 38 miejscu.\nNieco popularniejszym produktem Samsung jest Kuchanka mikrofalowa SAMSUNG GE83X . Aktualnie najlepszym produktem marki Samsung jest Karta pamięci microSDHC Samsung EVO+ 128GB .\nWiększym zainteresowaniem cieszą się Smartphone Xiaomi. Na przykład Smartfon Xiaomi Redmi 9A 2/32GB .\nPodobne produkty: Smartfon Samsung galaxy a30s A307 Smartfon Samsung galaxy a10 a105 32GB Samsung galaxy s20 ultra sm g988 Smartfon realme 6 4/64GB Samsung galaxy s10 + sm g975f Samsung galaxy a9 sm a920f Samsung galaxy s10e sm g970f Xiaomi redmi 8 4/64GB Smartfon XIAOMI redmi note 9s 4/64GB Smartfon Xiaomi black shark 6 64gb Smartfon ARCHOS oxygen 57 Smartfon XIAOMI mi max 3 64GB Tablet SAMSUNG Galaxy Tab S6 LTE sm t865 Samsung Galaxy Tab S5e 10,5 64GB LTE sm t725 Samsung Galaxy Tab S4 10.5 WIFI sm t830 Samsung Galaxy Tab S4 10.5 LTE sm t835 Smartwatch SAMSUNG galaxy watch 46mm sm r800 Samsung galaxy m31s sm m317 Samsung galaxy a20s sm a207 Samsung galaxy a31 sm a315\nSmartfon Samsung Galaxy A40 A405F DS 4/64GB - czarny Samsung\nTELEFON SAMSUNG A405 GALAXY A40 64GB DUAL SIM CZARNY (BLACK) [BEZ...\nTELEFON SAMSUNG A405 GALAXY A40 64GB DUAL SIM NIEBIESKI (BLUE) [BEZ SIMLOCKA, GWARANCJA 2 LATA] Samsung


Urodziny w cabrio! Czyli wyprawa MAZURSKIE NOCE w gronie znajomych! - Cabrio Magazyn\nStrona główna MAGAZYN MOTORYZACJA Urodziny w cabrio! Czyli wyprawa MAZURSKIE NOCE w gronie znajomych!\nUrodziny w cabrio! Czyli wyprawa MAZURSKIE NOCE w gronie znajomych!\nKtoś napisał w komentarzach o wyprawie MAZURSKIE NOCE, że lepiej nie mogłem sobie wymyślić urodzin. Cabriolety i ludzie pełni pasji! Nie bez przyczyny przecież napisałem, że spełniam swoje marzenia.\nTym razem, wybraliśmy się na Warmię i Mazury, wyprawa choć sprawdzona trzy razy, “obejchana” w szerz i wzdłuż, to i tak przyniosła wiele niespodzianek i zwrotów akcji.\nPrzybyliśmy na miejsce dzień wcześniej, albo tak po prawdzie, noc wcześniej bo dojeżdżając na Mazury nie było już nic widać. Nocleg tym razem nie był pałacowy a raczej Agroturystyczny, potrzebowaliśmy chwili, żeby się naradzić i przygotować do drugiej wyprawy CABRIO POLAND, teren do odprawy cudowny, wieś, cisza, zwierzęta i niebo na tarasie prawie takie jak w Bieszczadach. Ranek zaś powitał nas takim widokiem, że trudno nam było się do siebie odezwać, konie na pastwisku w unoszącej się mgle…zresztą sami zobaczcie. Miejscówka w której spaliśmy a która rankiem okazała się dużym kompleksem Agro to WILLA MYCYNY.\nPOLA GRUNWALDZKIE, bo dokładnie tam zaczynała się nasza II wyprawa przywitały nas słońcem. Po powitalnym kieliszku wina musującego (tego bez alko) i odebraniu pakietów od naszych partnerów wyruszyliśmy na zwiedzanie.\nO ile z parkingu widok jest powiedzmy zadowalający o tyle z samych pól, wręcz zapierający dech. Pozwala sobie wyobrazić to co działo się w 1410 i ukazuje wielkość tego miejsca. Później już było tylko więcej i więcej. Zamek w NIDZICY ze swoim wyjątkowym przewodnikiem. Były tez ruiny zamku w SZCZYTNIE, śledzik na trasie i nasz upragniony nocleg w Mazurskim Raju. Pierwszy wieczór zakończyliśmy w Tawernie nad Jeziorem RUCIANE NIDA. Odwiedziła nas tam ZAŁOGA DR. BRYGA szantując do północy przy kufelku piwa!\nRanek przywitał nas piękną pogodą i mimo, że wiedzieliśmy, że ma lunąć, każdy pocieszał się widokiem słońca na pomoście. Szybka odprawa po śniadaniu i uciekaliśmy na MIKOŁAJKI. Tam chwila dla nas, czyli zakupy, pływanie łajbami słowem czas wolny. Pierwsza niespodzianka to TWIERDZA BOYEN której zarządzający nie poinformowali nas o organizowanym tam evencie. Nie czekając zatem zamieniliśmy szybko Twierdzę na PAŁAC W NAKOMIADACH i ruszyliśmy dalej w trasę. MUZEUM w MAMERKACH, tajemnice Trzeciej Rzeszy i zwiedzanie WILCZEGO SZAŃCA przy akompaniamencie regularnej ulewy, mocno wyczerpało naszą ekipę. Dlatego też z radością udaliśmy się do PAŁACU GALINY który już czekał na nas z pyszną kolacją.\nWarto wspomnieć, że tym razem, tempo wyprawy mocno się poprawiło. Obyło się bez kolizji i innych niespodzianek drogowych a ekipa z „CZARNEJ BARCHETTY” otrzymała od nas roboczy tytuł NIEZŁOMNYCH:) Bo pomimo ostatnich przygód dotarli na naszą drugą wyprawę i dzielnie brali udział w wyprawie (podobały się Nakomiady?:)\nDwa dni pełne wrażeń tradycyjnie już zamknęliśmy rozdaniem certyfikatów, pieczątkami w paszportach miłośników cabrio i poczęstunkiem od naszych partnerów. Tym piękniej było to czynić, gdy dookoła widoki jak z filmu NOCE I DNIE! O tym miejscu napiszę osobny post. Zasługuje na najwyższe noty zarówno miejsce jak personel który kocha to co robi i zaskoczył nas wszystkim od przyjazdu do ostaniej chwili. Całą ekipą odwiedziliśmy już tylko ostatni punkt na naszej mapie wyprawy, czyli Zamek w LIDZBARKU WARMIŃSKIM. Póżniej, już tylko wspólna kawa i wróciliśmy do swoich obowiązków.\nDziękujemy w imieniu całego CABRIO POLAND TEAM za wspaniałą wyprawę do zobaczenia za rok!\nWięcej zdjęć i informacji na temat wyprawy znajdziecie na naszym fanpage CABRIO MAGAZYN.\nZapraszamy również, do grupy MIŁOŚNICY CABRIO by CABRIO POLAND na Facebook’u.\nPoprzedni artykułIII Międzynarodowy Zlot CABRIO POLAND 2018 już za nami!\nNastępny artykułMERCEDES SLK R170 2.0 136KM LPG – 1997 R – 15.000 DOPIEWO


VIPTAXI - Auto do ślubu Leszno\nSamochody-Weselne.pl Auto do ślubu wielkopolskie Auto do ślubu Leszno VIPTAXI\nOpinie klientów Wyjątkowy ślub z wyjątkowym samochodem. Nie ważne ile kosztował ważne jakie wrażenie zrobił na nas oraz na naszych gościach. Dziękujemy bardzo...\nDopełnieniem Waszego Święta jest wypożyczenie samochodu. Musi on być wyjątkowy, niecodzienny, elegancki, wygodny i przede wszystkim widoczny, co jesteśmy w stanie Państwu zaoferować"\nKoszt standardowej oferty - 600 zł.\nDojazd poza Leszno - 2 zł/km (cena paliwa, samochód spala ok. 25 l/100 km).\nRolls-Royce Samochód, 1976, 200 zł/godzinę Rolls Royce Silver Shadow wszedł do produkcji w roku 1967 i szybko zyskał bardzo wysoką ocenę. Od tej chwili minęło ponad czterdzieści lat i z czystym sumieniem możemy już powiedzieć - Silver Shadow to samochód kultowy.\nFord Mustang Samochód, 1967, 400 zł/godzinę Ford Mustang został wprowadzony w kwietniu 1964 roku. Samochód został zbudowany na bazie modelu Falcon. Pierwsza wersja Mustanga miała praktycznie takie same wymiary jak Falcon. Wiele części Mustanga pochodziło z modeli Falcon i Fairlane.\nFord Capri Samochód, 1977, 300 zł/godzinę Ford Capri, model samochodu osobowego, produkowanego przez Ford Motor Company w Europie. Bazując na sukcesach Forda Mustanga, Ford postanowił wprowadzić do europejskiej oferty podobny model. Prace trwały od 1964 roku w Anglii i Niemczech, efektem ich było tylno napędowe coupé, które było produkowane od 1969 roku do 1984 w Niemczech i do 1987 w Anglii.\nRolls Royce Silver Shadow wszedł do produkcji w roku 1967 i szybko zyskał bardzo wysoką ocenę. Od tej chwili minęło ponad czterdzieści lat i z czystym sumieniem możemy już powiedzieć - Silver Shadow to samochód kultowy.\nJest to duża, reprezentacyjna, komfortowa i luksusowa limuzyna, z charakterystyczną osłoną chłodnicy, którą u góry zdobi figurka Silver Lady czyli Spirit of Ecstasy (Duch Ekstazy) będąca symbolem aut tej firmy.\nKoszt standardowej promocyjnej oferty - 600 zł.\n22.01.2015 Anita i Przemek\nWyjątkowy ślub z wyjątkowym samochodem. Nie ważne ile kosztował ważne jakie wrażenie zrobił na nas oraz na naszych gościach. Dziękujemy bardzo Michałowi. Pozdrawiamy!!\n16.03.2014 Teresa i Krzysztof Skorlniscy\nNie dość, że auto z klimatem i stan niemal jakby zjechał z taśmy, to bardzo miły, profesjonalny i elegancki kierowca Daniel :). Romantyczna muzyka z czasów świetności tego modelu. Będziemy zawsze wspominać to z sentymentem, cieszymy się, że wybraliśmy właśnie ten samochód.\n27.01.2014 Barbara Ziemowit Krall\nJesteśmy w pełni zadowoleni, że to właśnie Pan Daniel i jego samochód towarzyszył nam w tym dniu. Wszystko co do minuty, bez najmniejszych problemów. Gorąco polecamy, niezapomniane wrażenia nasze i gości\n28.04.2013 Karolina i Sebastian Wolny\nAuto 1 klasa, pięknie się prezentuje na żywo, zdjęcia nie oddają dziesiątej części jego uroku. Obsługa - pełen profesjonalizm. Z czystym sercem polecam Pana Daniela i jego piękne samochody!!\n16.03.2013 Paulina i Radek Rudawski\nAutko w rzeczywistości prezentuje się jeszcze lepiej niż na zdjęciach! Rolls Royce zrobił na naszych gościach duże wrażenie i świetnie się prezentował. Jazda tym samochodem, jak i współpraca z jego właścicielem to czysta przyjemność. Gorąco polecamy !\n21.02.2013 Iza i Brian Carington\nWitam. Miałam tego Rolls Royca na Swoim weselu w Styczniu. Jest tak śliczny że nie można się jejmu oprzeć.. Polecam wszystkim, i właściciel bardzo miły.\nGenerated in 0.039 Queries: 21 Online: 105 F: 9095


Rozlicz się z przeszłością...\nKażdy z nas ma jakieś problemy, szuka sposobów, żeby sobie z nimi poradzić. Niekiedy błądzi po omacku, czasami dostaje gotowe rozwiązania, ale nie zawsze z nich korzysta. Wydaje mi się, że nie ma jednej idealnej recepty na szczęście... może jednak się mylę?\nBohaterki najnowszej powieści Doroty Schrammek, również borykają się ze swoimi życiowymi trudnościami. Każda skrywa jakiś sekret, próbuje trafić na proste, życiowe ścieżki.\nBożena, która ma wiecznie zaciśnięte usta, Natalia- chętnie wchodząca z integrację z ludźmi, ale nie ze swoim mężem, Majka- właścicielka hotelu, która chce popełnić samobójstwo oraz Alicja- fotograf, która dużo wie o innych. Wszystkie kobiety spotykają się w prowadzonym przez Majkę hotelu w Wałczu.\nKobiety do miasta sprowadzają obowiązki służbowe. Niekoniecznie sprawia im to przyjemność. Chcąc nie chcą spędzają ze sobą coraz więcej czasu. Poznają się wzajemnie, przeżywają przygody, które mają duży wpływ na ich gromadzone od dłuższego czasu emocje.\nNatalia, nie rozmawiająca ze swoim mężem, w nocnej szafce przechowuje pozew rozwodowy. Bożena przed wyjazdem prosi matkę o pobyt w jej domu, o kontrolę męża, który ma idealnie wykonać założony przez nią plan. Majka robiąc dobrą minę do złej gry nie potrafi poradzić sobie z piętrzącymi się problemami, nie ma od nikogo pomocy. Jest zdana tylko i wyłącznie na siebie. Ale czy na pewno tak musi być?\nJaką rolę odgrywa w tym wszystkim Alicja?\nCzy kobiety odmienią swój los?\nTego dowiecie się czytając książkę:)\nDorota Schrammek porusza tematy, które mimo, że często gdzieś nam uciekają, odstawiamy je na dalszy plan, uciekamy przed nimi... są ważne i mają wpływ na naszą egzystencję. Zwraca uwagę na to, jak wiele zależy od rozmowy, szczerości. Dzięki temu można rozwiązać problemy, które z pozoru wydają się nierealne do rozstrzygnięcia. Przeszłość, rozliczenie się z nią, wypowiedzenie na głos swoich bolączek, nawet jeśli nie zmieni świata, pozwoli człowiekowi poczuć ulgę, żyć pełnią życia.\nW powieści pojawia się magia, rzeczy, które dla większości mogą wydawać się niedorzeczne. W czary przecież nikt nie wierzy, duchów nie widzimy...może jednak warto spojrzeć na to trochę inaczej. Pozwolić wyobraźni zadziałać?\nLekturę jak najbardziej Wam polecam. Książki autorki czytam z przyjemnością. Zawsze znajduję coś dla siebie i o sobie. Wzruszam się, irytuję- to chyba oznacza, że lektura jest dobra ;)\nZa egzemplarz dziękuję Dorocie Schrammek i Wydawnictwu Szara Godzina.\nMatka na Instagramie\nRaz w roku robię wyjątek!


Kraków. RDOŚ ustali, czy składowiska huty szkodzą środowisku. Jest postępowanie | Gazeta Krakowska\nKraków. RDOŚ ustali,…\nJoanna Urbaniec, Przemysław Błaszczyk (RMF MAXXX) 20.04.2020\nPo serii naszych artykułów publikowanych od 2018 roku na portalu RMF24, w Gazecie Krakowskiej i Dzienniku Polskim we wrześniu 2019 roku sprawą toksycznych odpadów na składowisku w Nowej Hucie zainteresowała się Fundacja Frank Bold, zajmująca się prawem ochrony środowiska. Jej przedstawiciele złożyli do Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska zgłoszenie bezpośredniego zagrożenia w środowisku w związku z działalnością składowiska odpadów w Nowej Hucie.\n- Podjęliśmy taką decyzję po tym, jak wyszły na jaw informacje dotyczące nieprawidłowości związanych z prowadzeniem składowiska - tłumaczy Miłosz Jakubowski z Fundacji Frank Bold. Chodzi m.in. o monitoring, tego w jaki sposób składowisko oddziałuje na środowisko. Istnieje - jak wyjaśniają przedstawiciele fundacji - ryzyko zanieczyszczenia wód powierzchniowych, a także zanieczyszczenie powierzchni ziemi, tj. gleb i gruntów oraz wód podziemnych. Celem takiego postępowania administracyjnego jest zmuszenie danego koncernu lub firmy do przeprowadzenia działań naprawczych - tłumaczą.\n- Nie wydaje mi się, aby postępowanie zakończyło się uznaniem szkody w środowisku dlatego, że mam w tej kwestii bardzo bogate doświadczenie praktyczne z całej Polski. „Modus operandi” Regionalnych Dyrekcji Ochrony Środowiska jest taki, że „dla świętego spokoju” wszczynają postępowanie po czym je umarzają – przyznaje dr. Mariusz Czop z AGH, który na potrzeby naszego śledztwa przeprowadził wstępne badania odpadu na składowiskach.\nNaukowiec dodaje, że w Polsce mamy duże problemy z zanieczyszczeniami środowiska. Według doktora wszystko przez kardynalne błędy w ustawie o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, tzw. ustawie „szkodowej”.\n- Zawiera ona przepisy zagmatwane, nieprecyzyjne, czy też czysto uznaniowe i nakreśla zbyt wygórowane kryteria dla uznania zanieczyszczenia środowiska za „szkodę w środowisku”. Przykładowo w odniesieniu do wód podziemnych, które w obliczu dotykających nas zagrożeń powinniśmy szczególnie chronić, zakres rzeczowy szkody w środowisku, czyli to co musiałoby się zdarzyć, żeby zdarzenie uznać za szkodę jest tak sformułowany, że nie ma możliwości, żeby człowiek swoim działaniem wygenerował takie zanieczyszczenie. Wszystko po to, aby nie tylko nie dało się znaleźć winnych zanieczyszczenia środowiska ale przede wszystkim, żeby w ogóle nie było przypadków „szkody w środowisku” – ucina Czop.\nW Polsce skażenia środowiska mogą być kwalifikowane do tzw. „zanieczyszczeń historycznych” lub „szkód w środowisku”.\n„Zanieczyszczenie historyczne” to zanieczyszczenie powierzchni ziemi, które zaistniało przed dniem 30 kwietnia 2007 r. lub wynika z działalności, która została zakończona przed tą datą. Zanieczyszczenie historyczne to także szkoda w środowisku, ale która została spowodowana więcej niż 30 lat temu, czyli wszystko co powstało przed 1990 rokiem. Za zanieczyszczenie historyczne odpowiada właściciel nieruchomości nawet jeśli nie miał i nie ma wiedzy o fakcie zanieczyszczenia. „Szkoda w środowisku” natomiast, to zanieczyszczenie spowodowane przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska, głównie firm, koncernów, czy przedsiębiorstw. Zanieczyszczenie to musi być związane ze ściśle zdefiniowaną w przepisach prawnych „działalnością stwarzającą ryzyko szkody w środowisku”. Za szkodę w środowisku odpowiada podmiot który ją spowodował.\nZapytaliśmy Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska jakie nieprawidłowości udało się wykryć, że zdecydowano się wszcząć postępowanie? Trudno jest powiedzieć o tym, że wykryliśmy nieprawidłowości, natomiast temat jest nadal jest badany. Może tutaj występować zagrożenie szkodą w środowisku i będzie konieczność zapobieżenia tej szkodzie lub już ta szkoda wystąpiła i teren jest zanieczyszczony. Kiedy możemy spodziewać się jakiegoś wyniku, np. umorzenia postępowania? – dopytuje reporter RMF MAXXX. Tego nie jestem wstanie powiedzieć i przewidzieć dlatego, że jeżeli nie ma przesłanek, żeby usunąć daną szkodę, to wtedy następuje umorzenie postępowania. Tutaj ten temat wymaga jeszcze badania. Będziemy musieli ustalać, czy jest to zagrożenie, czy zagrożona jest powierzchnia gleby, czy wody powierzchniowe i podziemne - przyznaje Ada Słodkowska-Łabuzek Naczelnik Wydziału Ocen Oddziaływania na Środowisko.\nDo dzisiaj RDOŚ uznał szkody w środowisku w dwóch przypadkach w gatunkach chronionych i chronionych siedliskach. Ustalono też działania naprawcze w pięciu przypadkach szkody w powierzchni ziemi w Małopolsce. Urzędnicy przyznają, że z uznaniem szkód w środowisku są problemy. Bardzo często np. nie mamy danych jak środowisko wyglądało przed wystąpieniem danej szkody, a oprócz szkody mamy też historyczne zanieczyszczenia i tutaj wtedy też bardzo trudno jest rozdzielić, czego dana szkoda, czy sytuacja dotyczy. Ale jeżeli mamy działający zakład, czy instalacje tak jak w przypadku składowisk w Nowej Hucie to tutaj nie można mówić o historycznym zanieczyszczeniu, tak? Dopytuje Przemysław Błaszczyk reporter RMF MAXXX. Wszystko zależy od kiedy dany proces się rozpoczął ale rzeczywiście, jeżeli mamy istniejącą instalacje i ten właściciel jest odpowiedzialny za szkody, które są stwierdzone jak najbardziej powinien przystąpić do oczyszczania terenu i w takich sytuacjach bezwzględnie zapadają takie decyzje, gdzie musi on podjąć działania naprawcze – tłumaczy Naczelnik Słodkowska-Łabuzek.\nO tym, że na składowisku przy ul. Dymarek w Nowej Hucie naukowcy AGH i UJ wykryli "bardzo wysokie zawartości metali ciężkich, m.in. ołowiu, cynku, kadmu i rtęci", informowaliśmy wielokrotnie.\nPo naszej interwencji w 2018 roku WIOŚ przeprowadza badania składowisk. Nie wykrywa zagrożenia. Ponieważ pojawiają się wątpliwości, co do jakości badań WIOŚ, sprawę przejmuje GIOŚ, także nie wykrywa zagrożenia.\nW 2019 roku sprawą interesuje się prokuratura i rozpoczyna dochodzenie. W październiku tego samego roku Główny Inspektorat Ochrony Środowiska przedstawia wyniki badań składowisk krakowskiej huty. Według WIOŚ, który podjął się ich interpretacji, odpady na składowisku nie wpływają na wody podziemne, wody powierzchniowe oraz gleby.\nDodatkowe badania gruntu i wód podziemnych obok składowisk huty za 30 tysięcy zł zleca firmie Geoeko Wydział Kształtowania. Wyniki znane są urzędnikom już w grudniu 2019.\nNa początku 2020 roku prokuratura umarza postępowanie ponieważ wyniki badań GIOŚ i WIOŚ nie potwierdzają zagrożenia. Okazuje się jednak, że prokuratura nie ma pojęcia o wynikach Wydziału Kształtowania Środowiska i postanawia sprawdzić poprawność śledztwa.\nZ badań próbek pobranych przez firmę Geoeko wynikało, że na terenach obok składowisk przy ul. Dymarek w Krakowie stwierdzono m.in. 137-krotne przekroczenia dopuszczalnych wartości pestycydami i prawie 40-krotne WWA ( wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych). W wodach podziemnych natomiast odnotowano przekroczenia m.in. manganu, arsenu i fenoli. Te ostatnie, czyli fenole według dr Mariusza Czopa z AGH są przekroczone i to znacznie. „W największym stężeniu i absolutnie katastrofalnym występują fenole, które przekraczają dopuszczalne normy 400 razy, czy nawet 500 razy” – wyjaśnia.\nFirma Geoeko, która pobierała próbki w grudniu ubiegłego roku dla Wydziału Kształtowania Środowiska w swoim sprawozdaniu poinformowała, że: "Nie znaleziono żadnych podstaw, aby wnioskować, że stwierdzone zawartości substancji w glebie, ziemi i wodzie podziemnej na terenie ww. działek, są pochodzenia naturalnego".\nAnalizą próbek zajęła się akredytowane laboratorium WESSLING. W między czasie cały czas czekamy na wyniki analizy śledztwa prokuratury. Ustalono, że prokuratura faktycznie nie ma wyników badań wykonanych na zlecenie Wydziału Kształtowania Środowiska. Prokurator badając to postępowanie zapoznał się także z informacjami medialnymi w związku z tym ustalił, że prowadzone były także badania na zlecenie Urzędu Miasta Krakowa, a nie ma takich wyników w tym postępowaniu zalecił, aby prokurator prowadzący postępowanie zapoznał się z wynikami tego badania, pod kątem ewentualnie podjęcia, czynności wynikających z tego badania – wyjaśnia prokurator Janusz Hnatko. Urząd nie zgłosił Państwu tego typu wyników? – dopytujemy. Nie otrzymaliśmy takiej informacji. W zależności od tego, co zawierają wyniki tych badań prokurator będzie decydował, czy są podstawy, żeby podjąć postępowanie, czy też nie – ucina Hnatko.\nTeraz okazuje się też, że firma WESSLING popełniła błąd. Laboratorium wysłało korektę, nie tyle z własnej inicjatywy, lecz w wyniku naszej prośby o wyjaśnienia związane z metodyką badań, nie dotyczyło to wartości zanieczyszczeń, podanymi w ekspertyzie. Firma WESSLING analizując jeszcze raz swoje wykonane badania zauważyła błąd, który popełnili. Błąd dotyczy wartości fenoli w wodach podziemnych – wyjaśnia Ewa Olszowska-Dej zastępca dyrektora Wydziału Kształtowania Środowiska. Czyli pomylono mikrogramy z miligramami? – dopytuje reporter RMF MAXXX. Tak, pomylili mikrogramy z miligramami i w efekcie czego ta wprowadzona przez nich korekta spowodowała, że jakość wód, która była w pierwotnej ekspertyzie oceniona na V klasę, znalazła się teraz w II i III klasie jakości wód.\nUrzędnicy przyznają, że pytania do Firmy WESSLING zostały wypracowane wspólnie z WIOŚ i przekazane WESSLING za pośrednictwem Firmy GEOEKO, która na zlecenie UMK realizowała podpisaną umowę na przeprowadzenie badań.\nEkspert z AGH przyznaje, że taka pomyłka jest możliwa. Tak, ale jest ona z zakresu błędów grubych, czy nawet zawstydzających, a biorąc pod uwagę cały kontekst sprawy jest dosyć „dziwna” – przyznaje dr Mariusz Czop z AGH. To jest przecież pomyłka o trzy rzędy wielkości, czyli tysiąc razy. To tak jakby pomylić kilogram z toną.\nStąd zapytaliśmy u „źródła błędu”, czyli laboratorium:\nCzy to prawda, że Państwa laboratorium przysłało do Wydziału Kształtowania Środowiska Urzędu Miasta Krakowa, korektę w której okazało się że pomylono jednostkę miligramy na litr (mg/l) z mikrogramami na litr"?\nJak wykryli Państwo ten błąd?\nW jaki sposób powstał ten błąd?\nJaką metodą wykonywali Państwo badanie?\nKto poprosił Państwa o korektę badań? Kto miał do Państwa uwagi? W piśmie od Państwa lab. z dn. 26.02.2020 r. czytamy że w pkt. 3 napisano "w odpowiedzi na uwagę".\nNiestety nie otrzymaliśmy odpowiedzi na żadne z naszych pytań. Otrzymaliśmy jedynie mail w którym informowani jesteśmy, że nie zostaniemy poinformowani:\n„Firma WESSLING Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie, przy ulicy Prof. Michała Bobrzyńskiego 14, 30-348 Kraków jako laboratorium badawcze pracuje zgodnie z wdrożonym systemem zarządzania jakością, w oparciu o aktualnie obowiązującą normą PN-EN ISO/IEC 17025:2018-02 „Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących”. Kompetencje laboratorium w tym obszarze potwierdza Polskie Centrum Akredytacji, czego dowodem jest certyfikat PCA AB 918.\nLaboratorium zgodnie z normą PN-EN ISO/IEC 17025:2018-02 jest odpowiedzialne prawnie za wszelkie informacje uzyskane lub utworzone podczas wykonywania badań. Personel laboratorium jest zobligowany do zachowania w tajemnicy i ochrony zarówno informacji pozyskanych od Klienta jak i samych wyników. Mając na uwadze dobro Klienta oraz wymogi w/w normy laboratorium nie może udzielać żadnych informacji dotyczących szczegółów realizacji zlecenia oraz wyników Stronie, która nie jest Zleceniodawcą a tym samym właścicielem tych wyników”.\nJak zapewniają miejscy urzędnicy zaraz po otrzymaniu korekty od laboratorium Jerzy Muzyk Zastępca Prezydenta Miasta Krakowa ds. Rozwoju Miasta Krakowa zwrócił się pisemnie do firmy WESSLING o powtórzenie badań dotyczących fenolu - bo tylko w tym przypadku wprowadziła swoją korektę. Zwróciliśmy się do nich o przeprowadzenie powtórnych badań zawartości fenolu w wodach podziemnych – przyznaje Ewa Olszowska-Dej.\nPopularne obroże antykleszczowe mogą być zagrożeniem dla czworonogów i właścicieli. Sprawą zajmuje się Kongres USA\nJak podaje portal Wirtualne Media, w Stanach Zjednoczonych pojawiły się wątpliwości co do bezpieczeństwa obroży marki Seresto, mającej za zadanie chronić zwierzęta przed pchłami i kleszczami. Jak się okazało, wspominany produkt może stanowić poważne zagrożenie zarówno dla czworonogów, jak i ich opiekunów. Sprawą zajęli się przedstawiciele Kongresu USA.


Filtr cząstek stałych DPF Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nTurboAutoSerwis > Filtr cząstek stałych – DPF / FAP > Usuwanie filtra cząstek stałych Volkswagen > Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nFiltr cząstek stałych DPF Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nW większości nowoczesnych samochodów typu diesel jest montowany filtr DPF, który ma za zadanie sprzyjać ochronie środowiska. Jak on działa? Filtr cząstek stałych w Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM przetwarza, podobnie jak ma to miejsce w zwykłym katalizatorze, szkodliwe gazy spalinowe. Oprócz tego wyłapuje on mikrocząsteczki sadzy, jakie powstają podczas prasy silnika i gromadzi je aż do pewnego poziomu, a następnie automatycznie się oczyszcza poprzez wypalenie wspomnianych mikrocząsteczek. Proces ten powinien odbywać się, co kilka tysięcy kilometrów i aby był on możliwy, auto powinno jechać ze stałą prędkością, bez zmiany biegów, za to na wysokich obrotach. Trudno o takie warunki, kiedy auto pokonuje niewielkie dystanse i często stoi w korkach. Konstrukcja większości filtrów jest niedopracowana, co powoduje liczne problemy, a niekiedy nawet uniemożliwia normalną jazdę samochodem. Oprócz tego warto wspomnieć, że niesprawny filtr może znacznie bardziej zaszkodzić środowisku, niż jazda autem, który w ogóle go nie posiada. Dlatego też tak wiele osób decyduje się na usuwanie DPF w Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM.\nObjawy problemów z filtrem DPF Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nUsuwanie filtra DPF Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nCzyszczenie i regeneracja DPF Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nZaślepienie EGR Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nNerwowa praca silnika na wolnych obrotach i przy niewielkim obciążeniu może świadczyć o niesprawnym zaworze EGR w Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM, czyli zaworze recyrkulacji spalin. W efekcie zwiększa się spalanie, filtr cząstek stałych zostaje zapchany, a silnik może zostać unieruchomiony. Aby temu zapobiec oferujemy czyszczenie lub wymianę zaworu EGR w Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM oraz kolektora dolotowego, a na życzenie klienta zaślepiamy zawór EGR, dzięki czemu do kolektora nie dostają się spaliny i nie brudzą całego układu.\nKody błędów układu EGR w Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nKlapy wirowe kolektora w Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM\nW naszym warsztacie oferujemy kompleksową usługę usunięcia klap wirowych z Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM. W pierwszej kolejności diagnozujemy stan całego układu klap wirowych. Następnie demontaż kolektora i usuwanie klap. Kolejnym etapem jest dokładne oczyszczanie elementów składowych. Na koniec następuje modyfikacja oprogramowania sterownika. Rekomendujemy prewencyjne usuwanie klap wirowych z Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM ze względu na niebezpieczeństwo, jakie stwarzają one dla jednostki napędowej. Nie warto czekać do momentu, kiedy koszty będą wielokrotnie większe niż usługa profesjonalnego usunięcia tego elementu. Z pełną odpowiedzialnością jesteśmy w stanie zagwarantować, że skutki tej operacji dla pojazdu oraz jego właściciela są tylko i wyłącznie pozytywne.\nKody błędów niesprawnych klap wirowych w Volkswagen Passat B5 2.0 TDI 136 KM


malvern1 - Audiostereo.pl\nmalvern1 replied to Violet's topic in Hegel Klub's Tematy\nNowy tak,ale używki są już w miare za rozsądne pieniądze. Ma duży spadek na rynku wtórnym bo to dość popularny sprzęt ,z dobrym zapleczem reklamy i marketingu.\nMam podobne zdanie. Byłem ownerem H200,długo słuchałem na pożyczonym H300 i uważam ,że to porządne wzmacniacze,jednak w moim przypadku pomysł na dzwięk Naima bardziej mi odpowiadał i dalej odpowiada. Zamieniłem Hegla na Naima,jako drugi dokupiłem starego Luxmana po full recapie i mam spokój. Za tę cenę co teraz są dostępne H200 i H300 z drugiej ręki to można napisać że to okazja cenowa za oferowaną jakość dzwięku.\nNo ja bym był pierwszy w kolejce po takie kolumny😀\nCiekawe jak oni by się wypowiedzieli😀 Tzn.wypowiedzieli sie,ale cieżko zrozumiec😀\nAccuton ze starszej serii Diamond petarda!.Szybkość ,precyzja na basie i ten metaliczny pogłos w tle. Miałem zrobione przez pana WA z Akussa😀 Strasznie duzo prądu im potrzeba. Ja może nie jestem do końca obiektywny bo zawsze słucham instrumentów perkusujnych ,zwracam szczególną uwagę na to. Taka choroba z przeszłości😀\nEfekciarski,słodki Naim XS3 i stary Luxman L55A😀\nA z jakiej to racji,producent nie zaleca tego wzmacniacza do monitorów?\nGrając wiele lat na perkusji opierałem budowę systemu audio pod kątem i odwzorowaniu tego instrumentu.Doskonale wiem jaką sygnaturę i barwę mają talerze czy naciągi poszczególnych marek. System audio dla mnie ma oddać te barwy jak najwierniej i prawdziwie. Wiele wzmacniaczy przekłamuje,dodaje od siebie,podkolorowuje,pompuje dzwięk. Wzmacniaczy grających neutralnym dzwiękiem jest niestety mało na rynku. Stara szkoła grania jest najbliższa naturalnego grania,więc ja poszedłem w tym kierunku i słyszę ,potrafię zdiagnozować bez problemu ,że np.blacha sygnatury K Zildjian to jest ta blacha,identyfikuje jej barwę bez problemu.\nZ mojego doświadczenia wiem jedno ,źe monitory uśredniają dzwięk ,konstrukcje 2 drożne to zawsze półśrodek,ale dużą zaletą monitora jest szybkość grania,precyzja i stereo dla tego uważam ,że te aspekty jest łatwiej wychwycić w zależności miedzy wzmacniaczami które podpinamy pod 2 drożne monitory . Oczywiście nie można też uogólniać kolumn podstawkowych,duże znaczenie ma rozmiar głośnika,litraż ,wysokość ustawienie,pochył kolumny ,odległość miejsca odsłuchu. Wielu moich znajomych świadomie wybiera kolumny podstawkowe 2 drożne konstrukcje ,bo odpowiada im taka szkoła prezentacji. Sam mam monitory i podłogówki ,jedne i drugie mają swoje wady i zalety,ale różnice na wzmacniaczach czy generalnie na elektronice słychać na obu konstrukcjach.\nCo do starszych klamotów z dawnych lat to sam osobiście posiadam wzmaniacz Luxmana L55a i jeszcze żaden tzw."nowoczesny wzmacniacz" za rozsądne pieniądzenie którego słuchałem włącznie z Heglami nie jest w stanie wytworzyć takiego klimatu. Sam pisiadałem Hegla H200,później przesiadłem sie na Naima ...było fajnie ,ale w porównaniu z Luxmanem to było granie beznamiętne. Oczywiście kupno sprawnego technicznie wzmacniacza z dawnych lat jest praktycznie nie możliwe,trzeba dużo serducha włożyć żeby doprowadzić taki sprzęt do parametrów wyjściowych ,oryginalnych,ale warte jest to Zachodu😀\nPrzemilczę to.... Baw sie dobrze kolego 🙂\nAle czym Ty się chcesz pochwalić? Dudniącym basem czy spełnieniem marzeń?\nFatalnie synku to gra.... Albo masz słaby system do nagrywania filmików 🙂\nBardzo ładnie wykonane kolumny i świetnie się prezentują. Ciekawe czy usłyszę u Ciebie tą samą sygnaturę Elipticora co wcześniej kiedy miałem przyjemność odsłuchiwać te głośniki. Akustyka prawdopodobnie u Ciebie będzie inna ,ale charakter firmowy brzmienia scanów Elipticor będzie zachowany (walę w ciemno 😀). Tak jak Ci kiedyś mowiłem wg.mnie to top 3 głośników na rynku za przystępne pieniądze choć i tak są strasznie drogie😀. Accuton Diamond w końcu ma godnego rywala w postaci Elipticora.... Pozdro i reszta na priv.\nZrobimy w styczniu😉


Stadion Skry Warszawa: Hańba. Wstyd. Kiełbasa wyborcza. - Kierunek Tokio - weszlo.com\nKierunek Tokio / Aktualności / Stadion Skry Warszawa: Hańba. Wstyd. Kiełbasa wyborcza.\nRelikt PRL. Choć niegdyś piękny (oddany po pięcioletniej przebudowie do użytku w 1953 roku), 35-tysięcznik, w zamyśle żużlowy, faktycznie największe i najbardziej jakościowe imprezy odbywały się tam w lekkiej atletyce. Dziś to ruina, zagrożenie budowlane, efekt wieloletniego sporu wyciąganego na jaw jak as z rękawa przy każdej politycznej przepychance. Stadion Skry Warszawa, na którym padały rekordy świata, Europy i Polski, na którym biegali, miotali i skakali najlepsi sportowcy globu, wciąż stanowi pretekst do smażenia kiełbasy wyborczej na politycznym grillu. A po jej skonsumowaniu o sprawie się zapomina, aż do następnych wyborów.\nQui pro quo. Hańba. Wstyd. Te wszystkie określenie nasuwają się na myśl kiedy powraca temat tego niesamowitego obiektu. Kojarzycie apokaliptyczną wizję z serialu 1983? To właśnie na tym ponurym obiekcie usytuowanych zostało kilka równie ponurych wątków fabuły osnutej w policyjnym państwie. Taki paradoks. Tymczasem nic tam się nie zmienia od lat. Jak zaznacza redaktor Przeglądu Sportowego Maciej Petruczenko, od lat pięćdziesięciu! Choć pani Teresa Sukniewicz-Kreiber dementuje te spostrzeżenia, twierdząc że biegała na tym obiekcie, kiedy jeszcze był piękny.\nA na Skrze było wszystko: boiska do siatkówki i koszykówki, korty tenisowe, treningowe boisko piłkarskie, tor żużlowy, hotel ze stołówką, gabinet lekarski, sauna, spora sala gimnastyczna i gabinet odnowy, stadion treningowy (dziś wykorzystywany przez rugbistów Skry), kompleks pływalni, Muzeum Sportu (od lat działającego już przy Centrum Olimpijskim w innej części miasta). Za sprawą największych nazwisk Skry ostatnich lat Kamili Skolimowskiej a później Anity Włodarczyk wygospodarowano teren pod rzutnię dla młociarzy.\nTo wszystko położone w centralnym punkcie Warszawy, przy drodze prowadzącej z lotniska Okęcie, w zieleni Pola Mokotowskiego. Potencjalna duma stolicy kraju, a faktycznie qui pro quo, hańba, wstyd i wielki znak zapytania o co w tym wszystkim chodzi. A jeśli nie wiadomo o co chodzi, to pojawia się temat pieniędzy, albo temat ich braku.\nPamiętam za młodu, lata 80. Działały jeszcze baseny, na których spędzaliśmy całe dnie z kumplami z osiedla, zajadając się jajkami na twardo i agrestem, popijając kompot porzeczkowy z harcerskich bidonów. We wczesnych latach 90., mimo że trybuny były już mocno zniszczone, na płycie jeszcze coś się odbywało. Mityngi, lekkoatletyczne mistrzostwa Polski, na które wybraliśmy się jako kibice z lekkoatletami z równoległej klasy ogólniaka, z SMS-u na Zuga. Z pewnością zazdrością zerkaliśmy na liceum im. Słowackiego, drugi z warszawskich SMS-ów, że tak blisko mają taki niesamowity stadion. Jeszcze na początku lat 2000. Przegląd Sportowy wysyłał mnie na mecze siatkarek w celach sprawozdawczych. To se ne vrati.\nTo było naprawdę kultowe miejsce. I nie mam na myśli tylko giełdy, jarmarku perskiego (poszukajcie sobie fenomenalnych felietonów publikowanych przez Życie Warszawy pt. „Dzień Targowy” autorstwa Marka Przybylika, cudo!), na który chodziło się popatrzeć na „skarby” z zachodu, powymieniać kasety wideo, by potem z wypiekami na twarzy obejrzeć „Rambo”, „Zaginionego w akcji” czy „Gliniarza z Beverly Hills”. Filmy dla dorosłych też ponoć można było trafić, tak mówili starsi koledzy.\nZanim wejdziemy w przyczyny dzisiejszego stanu rzeczy, zanim się okaże z czego wynika ta cała paranoja, musimy wyjaśnić obecność Krzysztofa Kaliszewskiego w ciągu dalszym. To nazwisko kojarzące się z najwybitniejszą młociarką świata Anitą Włodarczyk. To właśnie trener Kaliszewski stoi za największymi sukcesami, mistrzostwem olimpijskim, świata, Europy, rekordami świata Anity… Trener Kaliszewski przewinie się w tym tekście po kilkakroć, jako że pełni on funkcję prezesa Robotniczego Klubu Sportowego SKRA Warszawa.\nA na stronie RKS Skra czytamy (i płaczemy): „Po politycznym przełomie roku 1989 polski sport stracił dotychczasowy, państwowy i związkowy mecenat, zaś nie zyskał jeszcze nowych sponsorów w sektorze prywatnym…. W konsekwencji kluby sportowe, w tym także „Skra”, doświadczyły poważnych kłopotów finansowych. W ostatniej dekadzie XX wieku kluby te nie były w stanie prawidłowo funkcjonować w warunkach gospodarki wolnorynkowej. W tym czasie ówczesne kierownictwo RKS „Skra” starało się poprzez działalność gospodarczą i transakcje mieniem (nieruchomościami) poprawić budżet Klubu. Bez rezultatu… Pochopne układy z przedsiębiorcami przyniosły tylko doraźne uregulowanie zaległych płac i podatków. W rezultacie obiekty sportowe „Skry” popadły w ruinę z powodu braku środków na ich bieżącą konserwację, remonty czy modernizacje.”\nBieżnia żużlowa w 1969 roku została zamieniona na tartanową, co stanowiło wydarzenie tyle epokowe, co symboliczne. To odmieniło jakość polskiej lekkiej atletyki, zarówno pod względem treningowym jak i wynikowym. – Różnica była kolosalna! Kiedy jechałam na jedyne moje igrzyska do Meksyku, z góry wiedziałam, że będę na straconej pozycji, że jadę tam tylko po doświadczenie. Trenowałam na bieżni żużlowej, a tam biegało się już na tartanie. To była przepaść – wspomina Teresa Sukniewicz-Kreiber, czołowa lekkoatletka przełomu lat 60. i 70., która samego biegu po rekord świata nie pamięta: – To był jeden z wielu biegów, raczej pamiętam to co działo się później i tłumy na trybunach! Na Skrę zjeżdżały się warszawie kluby, których zawodnicy potrzebowali technicznego treningu.\nPo wylaniu tartanu w 1969 roku, dosłownie chwilę później posypały się tam genialne wyniki, w tym rekordy świata autorstwa Ireny Kirszenstein-Szewińskiej, Grażyny Rabsztyn czy Sukniewicz, świetne biegi Ewy Kłobukowskiej, skoki Tadeusza Ślusarskiego i Władysława Kozakiewicza oraz Jacka Wszoły. Rekordy Europy bili również Bronisław Malinowski i Marian Woronin. Tak było kiedyś, dziś to ruina.\n– Teraz można sobie wskazywać palcem jak to się stało, z czyjej winy. Kaliszewski wyjechał do USA, nie przekazał ani kluczy ani dokumentacji miastu, przez co miasto ma związane ręce i nie może ruszyć tych 24 milionów, które chce zainwestować. Dopóki jednak sytuacja wygląda tak, że rząd jest w rękach PiS, a Warszawą rządzi Platforma, nikt nie pozwoli ministrowi sportu na dołożenie do tej kwoty 50% kosztów budowy stadionu. Warszawa więc musiałaby znaleźć prywatnego partnera. Tak to się wszystko odbywa. Kaliszewski obiecywał publicznie, że klucze wyda, że sprawa jest jasna, zakończona, jednak nie skończył się jeszcze proces sądowy. To wszystko jest… obrzydliwe. Pieniędzy zabrakło za PRL-u na doinwestowanie obiektu, a w nowej rzeczywistości rada miasta lekkomyślnie przekazała teren w użytkowanie wieczyste klubowi, a potem zaczęli robić sobie chłopcy prywatne eldorado – komentuje Maciej Petruczenko.\nFakt, znajduje się tam odwiedzany przez niemal wszystkich sportowców Centralny Ośrodek Medycyny Sportowej, ale to chyba jedyna sensowna instytucja pasująca do pierwotnych założeń. Poza tym również szereg prywatnych inicjatyw, podziemnych klubów muzycznych, parkingi, zakład wulkanizacyjny. Jeden z placów przeznaczono na rzutnię i przez lata trenowała tam choćby Anita Włodarczyk, która jednak już Skry nie reprezentuje. Na boisku do rugby z powodzeniem grają i trenują rugbiści właśnie i przynajmniej oni trzymają poziom stanowiąc solidną drużynę ekstraligową.\nW pewnym momencie zrobiło się głośno na temat Global Partners – inwestora z Irlandii, który miał wybudować nowy stadion w rozliczeniu za grunty pod deweloperkę. To miał być Park Światła. Jednak światło nie rozbłysło, mimo że te ruchy wykonywane były 12 lat temu, okazały się kolejnymi mrzonkami. To jedna z koncepcji właśnie, by oddać część gruntu pod osiedle/biurowce, a w zamian za budowę stadionu. Pomysł wydaje się sensowny. Ponoć Urząd Miasta Stołecznego Warszawy ma zarezerwowane w budżecie 24 miliony. Przypomnijmy tylko, że stadion przy Łazienkowskiej 3 kosztował 400 milionów, więc owe 24 miliony to kwota lekko półśmieszna. Wspominane przez Macieja Petruczenkę 50% wynika z realnej wyceny potrzeb i oszacowanie inwestycji oraz z kwoty 200 milionów złotych, która nagle pojawiła się w jednej z wymian politycznych uprzejmości, licytacji kto lepszy, kto mniej, a kto bardziej winny.\nZacytujemy tutaj w całości list napisany przez dwukrotnego mistrza olimpijskiego w pchnięciu kulą Tomasza Majewskiego:\nList otwarty do Krzysztofa Kaliszewskiego\nPrezesa RKS SKRA aktualnego posiadacza obiektu sportowego przy ul. Wawelskiej 5 w Warszawie (SKRA)\nod kilkunastu lat jesteś prezesem Robotniczego Klubu Sportowego SKRA, który od 1974 roku był odpowiedzialny za zarządzanie i rozwój jednego z kluczowych obiektów lekkoatletycznych nie tylko w Warszawie, ale w całej Polsce. Niestety obraz zastałej rzeczywistości pokazuje, że zadanie to przerosło Klub i nie zostało wykonane.\nObiekt zlokalizowany przy ul. Wawelskiej 5 w czasach swojej świetności był miejscem tętniącym życiem i pełnym potencjału. Dzisiejsza SKRA kompleksem sportowym jest tylko z nazwy. Lata zaniedbań doprowadziły to pełne historii miejsce do ruiny, wymagającej natychmiastowej, gruntownej modernizacji. Zamiast miejsca otwartego i przyjaznego sportowcom i mieszkańcom, zarządzana przez Klub SKRA stała się domem dla szeregu podmiotów, które ze sportem nie mają nic wspólnego, jak m.in. komis samochodowy, wypożyczalnia samochodów, pub, wulkanizacja czy parkingi komercyjne. Dotychczasowy sposób zarządzania doprowadził przede wszystkim do dewastacji obiektu, ale również odgrodzenia od innych tkanek miejskich (np. Pola Mokotowskiego), z którymi powinien tworzyć wspólną, unikatową przestrzeń sportowo-rekreacyjną.\nMimo wyroków sądowych, wielu spotkań, pism i Twoich publicznych zapewnień, obiekt wciąż nie wrócił do miasta. I mimo tych przeszkód, przy naszym udziale (przedstawicieli Polskiego Związku Lekkiej Atletyki), w październiku 2018 r. został rozstrzygnięty konkurs architektoniczno-urbanistyczny na koncepcję modernizacji tych terenów. Miasto jest gotowe, aby niezwłocznie przeprowadzić negocjacje i zawrzeć umowę. Ruszenie z konkretnymi pracami blokuje tylko zwrot nieruchomości. Miasto gotowe jest już teraz zacząć rozbiórkę, ponieważ na terenie znajduje się wiele obiektów, które są w fatalnym stanie technicznym. Przed Warszawą są również prace nad projektami budowlanymi, uzyskiwanie pozwoleń na budowę i projekty wykonawcze. Należy jak najszybciej ruszyć z tymi działaniami, aby z końcem 2019 roku bądź na początku 2020 roku rozpocząć już właściwą modernizację ośrodka. Każdy kolejny dzień zwłoki jest zagrożeniem dla wypracowanego harmonogramu prac. Miasto jest przygotowane, aby SKRA wróciła na sportową mapę Warszawy.\nOdbudowa będzie realizowana w dwóch etapach, dzięki czemu obiekt szybciej zostanie przywrócony mieszkańcom Warszawy i jej sportowcom. W pierwszym etapie zrealizowane zostaną zespół treningowy, obejmujący stadion lekkoatletyczny (rozgrzewkowy dla stadionu głównego), rzutnie oraz budynek zaplecza, a także strefa sportowo-rekreacyjna. Ta część inwestycji ma wesprzeć nie tylko sportowców w ich codziennych treningach, ale będzie również służyć mieszkańcom w zaspokojeniu ich potrzeb związanych z rekreacyjnym uprawieniem sportu.\nTo tylko ogólny opis planów przyszłego zagospodarowania, które znasz ze wszystkimi szczegółami. Otrzymałeś od miasta pełną koncepcję do zaopiniowania, a Twoje uwagi mogłyby zostać wykorzystane na etapie tworzenia właściwej dokumentacji projektowej, ale nie przedłożyłeś swoich propozycji. Odrzucając przyjętą i zaproponowaną drogę do docelowego odbudowania świetności tego ważnego obiektu, odrzucasz nie tylko wyciągniętą do Ciebie rękę Warszawy, ale także swoich kolegów ze Związku Lekkoatletycznego i całego środowiska sportowego.\nOsiągane przez Ciebie i Twoich zawodników, w tym najwybitniejszej z nich – Anity Włodarczyk, wyniki są niepodważalne i na stałe wpisały się w historię polskiej lekkiej atletyki. Chcemy, abyś wyłącznie w ten sposób był kojarzony z królową sportów i aby kolejne zapisywane przez Ciebie karty naszej historii nie zostały przysłonięte obrazem upadającej i zdewastowanej SKRY.\nPrezesie Kaliszewski, nie jest jeszcze za późno. Czekamy na ostatni krok i zrobienie czegoś dobrego dla polskiej lekkiej atletyki, dla tego historycznego, ważnego dla warszawianek i warszawiaków miejsca. Już czas, abyś oddał SKRĘ dobrowolnie. Mieszkańcy i nasi zawodnicy tracą już cierpliwość i chcą jak najszybciej wrócić na te tereny.\nPrezes Warszawsko Mazowieckiego Okręgowego Związku Lekkiej Atletyki\n– Młodzieży trenującej na płycie stadionu nie interesują te wszystkie polityczne przepychanki. Wieża grozi zawaleniem. Rozpacz. W końcu dojdzie do nieszczęścia. Dziś wspominam pierwszomajowy mityng, Memoriały Kusocińskiego z udziałem choćby słynnego długodystansowca Rona Clarka. Na Memoriale 1970 roku Teresa Sukniewicz ustanowiła rekord świata 12.8 na 100 m przez płotki, potem we wrześniu też na Skrze poprawiła ten wynik na 12.7. Również Irena Szewińska pobiła rekord świata na Memoriale Kusego 49.9 – pierwszy wynik poniże 50 sekund na 400 m. Nieco później padł rekord świata Grażyny Rabsztyn 12.36 na 100 m przez płotki po fantastycznym biegu płotkarek w 1980 roku. Czas ten by lekko dał medal olimpijski na ostatnich igrzysk w Rio.. W międzyczasie trzy rekordy Europy Władysława Kozakiewicza, rekord Europy Bronka Malinowskiego na 3000 m z przeszkodami, no i potem 10.00 Woronina na sto metrów w 1984 roku, które też było rekordem Europy i do dziś jest rekordem Polski. Podsumowując na stadionie Skry doszło do bardzo wielu ciekawych wydarzeń. Michał Jachimowski w trójskoku pokonał 17.06 m i sam mierzyłem mu ten wynik. Ja go trochę krytykowałem, że nie może starego rekordu Józefa Szmidta poprawić (17,03) i się założyliśmy. Osobiście trzymałem koniec taśmy, sam przechodząc do historii. Śmieję się, że nie to się liczy kto skacze, tylko to kto mierzy – mówi redaktor Petruczenko.\nAby zrozumieć znaczenie kulturowe Skry w tamtych czasach, wystarczy kolejne wspomnienie Teresy Sukniewicz-Kreiber: – Wtedy moda taka była, by z dziewczyną przychodzić na randkę właśnie na Skrę, by popatrzeć na rywalizację lekkoatletów…\nNiezależnie od obecnego statusu, czy trener Krzysztof Kaliszewski odda klucze i dokumentację, czy Warszawa przejmie obiekt, czy w końcu zacznie się cokolwiek dziać, by stadion wrócił do funkcjonowania, jedno jest pewne: to absolutna kompromitacja władz Warszawy. Mimo że nie sposób wskazać jednego nazwiska winowajcy, jednego konkretnego prezydenta, który by cesarskim gestem kciukiem w dół skazując Skrę na niebyt, że w nowej Polsce nie zrobiono z tym porządku. To wina Rady Warszawy i władz klubu, który w swoim zacietrzewieniu trwał w stanie niemożliwości wyciągnięcia z tego obiektu jego potencjału, przedsięwzięcia na bieżąco kroków mających na celu uratowanie go przed zgubą. Klub, który zgodnie z prawem miał w użytkowaniu wieczystym 20 hektarów w środku stolicy i zgodnie z prawem, wbrew wszystkim logicznym przesłankom, doprowadził do zrujnowania tego niesamowitego obiektu.\nMaciej Petruczenko przywołuje bolesne porównanie:\n– Tylko Tirana i Prisztina nie mają stadionu lekkoatletycznego nadającego się na zawody międzynarodowe.\nTo gdzie my jesteśmy? Przepychanek politycznych w tym wszystkim najwięcej, a faktycznie najmniej ich potrzeba. Trener Kaliszewski nie prowadzi już Anity Włodarczyk, Anita zaś nie reprezentuje już barw Skry. Na stadionie Skry, którego nam w latach 70. ubiegłego wieku powszechnie zazdroszczono, planowano zorganizować Mistrzostwa Europy 1971, lecz Międzynarodowa Amatorska Federacja Lekkiej Atletyki opowiedziała się ostatecznie za Helsinkami. Warszawy na mapie lekkoatletycznej świata i Europy dziś nie ma, mimo sporadycznych podrygów w postaci szczątkowego Memoriału Kamili Skolimowskiej na Stadionie Narodowym sprzed kilku lat (w gwiazdorskiej obsadzie), czy też wydarzeń typu pchnięcie kulą i skoki o tyczce na podzamczu przy fontannach.\nOczywiście w Polsce mamy fantastyczne obiekty, na których odbywają się i planuje się wielkie wydarzenia, jak choćby Stadion Śląski (gdzie za rok mają się odbyć World Relays – nieoficjalne mistrzostwa świata sztafet) czy Stadion im. Krzyszkowiaka w Bydgoszczy, gdzie reprezentacja Polski w poprzednim sezonie wywalczyła złoto Drużynowych Mistrzostw Europy. Natomiast w stolicy w zasadzie jedynym sensownym miejscem do treningu jest stadion Akademii Wychowania Fizycznego na Bielanach, ale jego pojemność jest ograniczona – to po pierwsze. A po drugie, to obiekt akademicki i kluby sportowe oraz kadra korzystają ze stadionu i jedynej w Warszawie(!) hali lekkoatletycznej na zasadach grzecznościowych (komercyjnych).\nMoże to dobrze, że to już ostatnie dni kampanii wyborczej. Znowu zapomnimy o stadionie Skry, nikt nie będzie rozdrapywał ran. A może jakimś cudem sumienie zarządców Skry pozwoli w końcu na oddanie miastu obiektów, które wyrokiem Sądu Najwyższego w końcu zostało uznane prawowitym właścicielem terenu? Dopóki Warszawa faktycznie nie przejmie zarządu nad nieruchomością, nie uruchomi tych 25 milionów, dopóty nic się nie zmieni. Kaliszewski najpierw nie widział przeszkód, by potem ogłosić niespodzianie, że projekt przygotowany przez ratusz nadaje się tylko na przemiał i że tylko Ministerstwo Sportu może udźwignąć tak wielką inwestycję, bo znów wkroczyła do gry polityka. Czas z tym skończyć i zabrać się do działania, bo na tym skorzystają wszyscy.\nTagi: Anita Włodarczyk, Irena Kirszenstein-Szewińska, Irena Szewińska, Jacek Wszoła, Kamila Skolimowska, Marian Woronin, Skra Warszawa, Stadion Skry, Teresa Sukniewicz


Rosja wysyła trzeci "biały konwój" na Ukrainę - Dziennik.pl\n18 września 2014, 18:13 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nPotwierdziły się wcześniejsze przypuszczenia Polskiego Radia. Rosja wysyła na Ukrainę trzeci "biały konwój" z pomocą humanitarną. Poinformował o tym wiceszef resortu do spraw nadzwyczajnych sytuacji Władimir Stiepanow. 170 ciężarówek jest już gotowych do wyjazdu.\nDziś rano wysłannik Polskiego Radia na rosyjsko-ukraińskim pograniczu zauważył białe ciężarówki - te same, które już dwukrotnie przekraczały bez zgody władz w Kijowie ukraińską granicę. Samochody parkowały za nasypem, w pobliżu drogi prowadzącej do przejścia granicznego "Donieck", niedaleko miasteczka Kamieńsk Szachtyński.\nCZYTAJ TAKŻE: Kolejny rosyjski konwój wraca z Ukrainy. 200 ciężarówek!>>>\nKilka godzin później Ministerstwo do Spraw Nadzwyczajnych Sytuacji poinformowało, że wysyła pomoc humanitarną dla mieszkańców obwodu ługańskiego. W samochodach ma znajdować się 2 tysiące ton produktów pierwszej potrzeby: żywność, lekarstwa i agregaty prądotwórcze.\nPracujący na przejściu granicznym "Donieck" obserwatorzy OBWE podobnie jak wcześniej, tak i tym razem będą monitorować przejazd konwoju przez granicę. - Liczymy, ile aut wjechało na Ukrainę i ile wróciło do Rosji - tłumaczy Polskiemu Radiu szef misji Paul Picard. Dodaje jednak, że OBWE nie ma pełnomocnictw pozwalających na sprawdzenie ładunku.\nPierwszy "biały konwój" wjechał na Ukrainę w sierpniu, drugi - w ostatnią niedzielę.\nbiały konwój Ukraina Rosja pomoc humanitarna donieck obwe\nPutin wierny kontynuator dzieła towarzysza Stalina.\n"Temu towarzyszu nie dziękujemy"\nZACHOD BRON ROSJA ZYWNOSC...I KTO TU JEST LUCYFEREM...\nprzemalowany na biało sowiecki\nzłom na Ukrainie??? Przecież nikt go tam nie zapraszał !!!\nznowu bandyci na linii frontu.Może\nchoć jednak cywilizowana rakieta na to sowieckie bydło ???\nfaszystów sowieckich upokorzą dziś\nTe konwoji teraz na zawsze - temat już nieczekawy.\nNapisałem to już dawno temu ( a jakżesz aktualne ) :\nTen kto poznał wredną komunę wie, że pierwszy konwój to była przynęta i rozpoznanie. Drugi to uśpienie uwagi. W trzecim pojedzie na Ukrainę jakiś syf od którego może zginąć bardzo dużo ludzi np. tzw. brudne bomby lub materiały wybuchowe ( "Dirty bombs or explosives" ) lub jakaś biologiczna zaraza. A w drodze powrotnej rozkradną i wywiozą np. jakąś fabrykę broni lub coś w tym rodzaju. Wiara w to, że kacapy robią coś ze względów humanitarnych - to czyste szaleństwo i brak znajomości historii i faktów. To się nie zdarza. To się nie ma prawa zdarzyć ! To wbrew bolszewickiej naturze. Ich geny na to nie pozwolą !!!\nimperializm ruski maja od pokolen w swych genech podbijali niezalezne narody nie baczac ze te tereny sa malo warte W czasie drugiej wojny przechodzac przez tereny wielu panstw narzucili im rzady marionetki za zgoda zachodu przez ponad 45 lat kontolowali te rzady czy nie byl to bezwsdydny imperialim


Galeria Cytryna - do 30.11. (piątek)\nAktualny czas: 02-27-2021, 08:29 PM Witaj! (Logowanie — Rejestracja)\n/ Galeria Cytryna - do 30.11. (piątek)\nNapisałam do Pani Joanny w sprawie pocztówek i dostałam taką odpowiedź.\nCytat: Oto cennik poszczególnych produktów - są to ceny brutto:\n~ Karnety 15x15 cm - 4,49 zł\n~ Karnety z napisami 14x14 cm - 4.49 zł\n~ Kartki kwadratowe 15x15 cm - 3,49 zł\n~ Kartki prostokątne 8,5x17,5 cm - 3,49 zł\n~ Zakładki 5,5x20 cm - 2,49 zł\n~ Karneciki do prezentów 7,5x10 cm - 1,99 zł\n~ Karneciki do prezentów - świąteczne - 1,99 zł\n~ Karnety świąteczne 15x15 cm - 3,60 zł\n~ Karnety świąteczne 10x20 cm - 3,60 zł\n~ Aquarupella - 3,49 zł.\nKatalog naszych produktów jest na naszej stronie do pobrania w pdf http://www.galeriacytryna.pl . Zaznaczam jednak że nie wszytskie wzory są cały czas dostępne, szczególnie jeśli chodzi o ofertę świąteczną, to sezon już się zaczął i lada chwila mogą być braki.\nJeśli chodzi o przesyłkę, to cena zależy od wagi paczki czyli od ilości zamówionych pocztówek. Jeśli zrobicie zamówienie, będę mogła określić przybliżoną chociaż cenę za przesyłkę. Jeśli zamówienie będzie powyżej kwoty 400 zł to wyślę całość na własny koszt kurierem. Rozumiem, że tak, jak do tej pory paczka pójdzie do jednej osoby i sami sobie rozdzielicie poszczególne pocztówki?\nJeśli chodzi o katalog produktów Aquarupelli, to niestety mam problem, bo mam mnóstwo pocztówek, ale nie poskanowanych i nie mam w tej chwili czasu na robienie tych skanów. Może w grudniu będę miała możliwość się za to zabrać. Także w tej chwili nie wiem jak mogłabym je wam zaproponować.\nZamówienia proponuję składać do 30.11. (piątek). Zapytałam o wszystkie produkty,bo może ktoś będzie chciał zamówić też coś innego. Osoby chętne proszę o wpisywanie zamówień w postach poniżej wraz z dokładnym podaniem rodzaju wysyłki,żebym się nie pogubiła,bo mam jeszcze w domu kartki kaszubskie od kilku osób+dojdzie niedługo Via Vresna. Wszelkie aktualizacje będą do wglądu w pierwszym poście.\nCo do Aquarupelli,to tak,jak wyżej,na razie Pani nie katalogu z tymi kartkami,więc albo zrobimy osobne zamówienie albo przedłużę to,ale to już decyzję pozostawiam Wam. W każdym razie i tak trzeba czekać na nie do grudnia.\nRE: Galeria Cytryna - do 30.11. (piątek)\nChyba porąbało z tymi cenami. W życiu nie kupię kartki za taką kwotę! Czy oni nie mogą obniżyć tych cen dla postcrosserów?\nZe kogoś porąbało z cenami to jest mało powiedziane\nCeny jak w detalu a przeciez istota handlu przez internet polega na tym ze jest o jedną marże mniej i powinno byc taniej.........\nkartki piękne, ale skoro ceny te same co w sklepie to mi już nie zrobi różnicy czy kupię je w zbiorowym zamówieniu czy pojedynczo, na bieżąco, w Empiku.\ntakże ja odpadam :/\nJa też odpadam. Myślałam, że będą tańsze.\nBardzo podobają mi się kartki Aquarupella, ale cena mnie odstrasza. U mnie w najbliższym empiku czyli w Lesznie, takie kartki nie występują, mimo to na zamówienie się nie zdecyduję )\nJa w Empiku jeleniogórskim dawno nie widziałam pocztówek (karnety są) z Cytryny i Aquarupelli, ale w Krakowie pewnie bym znalazła, gdyby mi były do czegoś potrzebne.\nOK, są piękne i gdyby były tańsze, pewnie bym trochę zamówiła, ale w takiej cenie po prostu poszukam w sklepie - jeśli w ogóle.\nJa kupowałam wczoraj w lubelskim empiku Aquarupelle po 3,49. Oczywiście wybór był ograniczony, ale przynajmniej nie płaciłam jeszcze dodatkowo za przesyłkę do organizatora i do mnie. Sądziłam, że zbiorowe zamówienia są po to, żeby oszczędzić na hurtowej ilości\n(11-10-2012 10:33 PM)Blue Viking napisał(a): Sądziłam, że zbiorowe zamówienia są po to, żeby oszczędzić na hurtowej ilości\nNajwidoczniej w Galerii Cytryna jeszcze do tego nie doszli\nNo właśnie nie wiem, bo kiedyś sprzedawali nam jednak kartki po niższych cenach, były u nich wcześniej przynajmniej 2 zamówienia, w jednym nawet brałam udział.\nnic nie napiszę, bo wszystko zostało już napisane


Dlaczego potrzebujesz zacisków na sutki? – Seks przygoda\nBy Nimfo / 1 września 2021 / Akcesoria\nPiersi człowieka, zwłaszcza kobiety, są jedną z najsilniejszych stref erogennych na ciele. Stymulując je, można je łatwo rozbudzić lub nawet doprowadzić do orgazmu, gdy wrażliwość jest szczególnie silna. Istnieje wiele urządzeń do pieszczot intymnych, które można wykorzystać do stymulacji stref erogennych. Należą do nich między innymi zaciski na sutki. Kiedyś uważano, że korzystanie z tych akcesoriów jest zarezerwowane wyłącznie dla wyznawców BDSM. Ale teraz granice zostały wymazane i wiele par nie ma nic przeciwko eksperymentowaniu w łóżku, używając tych akcesoriów bez zagłębiania się całkowicie w tę kulturę.\nJakie są korzyści z używania zacisków?\nNa ludzkich sutkach znajduje się wiele zakończeń nerwowych. To czyni je wrażliwymi na wszelkie wpływy. Klamry na sutki (sprawdź na: https://sexshop112.pl/102-lacuszki-klamry-klipsy-na-sutki) nie tylko pobudzają do działania, ale także zwiększają podniecenie, nawet wizualnie. Wyglądają nietypowo i seksownie. Zwłaszcza na kobiecej piersi.\nU mężczyzn strefa ta nie zawsze jest erogenna i są tacy, dla których jej stymulacja staje się po prostu nieprzyjemna. Niektóre kobiety mają to samo. Jeśli tak, to nie używaj zacisków — nie przyniosą nic oprócz bólu i dyskomfortu. Jeśli jednak stymulacja piersi jest przyjemna, będą one dobrym dodatkiem do gier seksualnych.\nJak używać zacisków do sutków?\nJak z każdym pomocniczym urządzeniem podniecającym, klamerki na sutki powinny być obsługiwane w odpowiedni sposób. Dzięki prostym technikom bezpieczeństwa można uniknąć problemów takich jak nadmierny ból i mechaniczne uszkodzenia sutków.\nPrzede wszystkim klamry na sutki należy zakładać wtedy, gdy podniecenie jest już odczuwalne. Wtedy ból, który spowodują zaciski, sprawi, że wrażenia będą jaśniejsze. Klamry nie powinny być umieszczane na końcówki sutka, tylko bliżej aureoli. W przeciwnym razie istnieje szansa, że akcesorium zsunie się przy pociągnięciu i uszczypnie delikatną skórę. Nie należy trzymać sutków zaciśniętych dłużej niż 15-20 minut. Jeśli po tym czasie klamry nie zostaną usunięte, krążenie krwi w tkankach może zostać zaburzone, co może mieć negatywne konsekwencje dla zdrowia.\nPREVIOUS POST ← 3 sposoby na zarabianie na prowadzeniu erotycznego bloga\nNEXT POST Dlaczego warto mieć zdalny wibrator? →\nCzekolada, truskawki, ostrygi. Mówi się, że niektóre pokarmy zwiększają pożądanie seksualne, a nawet szanse na spełnienie marzeń o poczęciu. Afrodyzjaki, nazwane tak na cześć greckiej bogini miłości, to produkty spożywcze lub inne substancje, które rzekomo zwiększają libido, potencję i...


Chronograf Valken X-Radar (VLK-15-018491) G | Sklep Militaria.pl\nDodaj produkt Chronograf Valken X-Radar (VLK-15-018491) G do koszyka\nChronograf zwraca wynik w postaci kilku odczytów prędkości wylotowej pocisku oraz w przypadku przeprowadzania testu używając w replice trybu ognia ciągłego, częstotliwości prowadzenia ognia jako ilości strzałów na sekundę (BPS).\nX-radar nie posiada klasycznego tunelu pomiarowego lecz szereg czujników umieszczonych u spodu obudowy. Pomiar odbywa się natomiast przez umieszczenie urządzenie cal od wylotu lufy. Ułatwia to zmierzenie FPSów dzięki eliminacji potrzeby celowania w tunel miernika. Zasilenie stanowi 1 bateria 9V (brak w zestawie).\n- Łatwy w użyciu - wystarczy oprzeć o lufę i pociągnąć spust\n- Zasilanie pojedynczą baterią 9V\nDodaj produkt Chronograf Acetech AC6000 BT (ACE-15-028904) G do schowka\nchronograf do pomiaru,\nprędkość początkowa 500m/s,