Nowa Fantastyka - Opowiadanie: hydrozagadka - Piernikowa miłość\n- Opowiadanie: hydrozagadka - Piernikowa miłość\nkobieta | 06.01.15, g. 15:43 | znaki: 13288\nŻartobliwe opowiadanko z punktu widzenia czarownicy. Stylizowane językowo.\nOj, ile dziś się nachodziłam. Tu listek, tam korzonek, tam ziele pokrzyku, gdzie indziej grzybki morowe. Podkasawszy spódnice i na jesion wchodziłam, jemioły odcinać! Uf, umordowanam. Ale co robić, trza pracować, bez pracy pierników nie stanie.\nUsiądę kapkę, odsapnę. Zaraz przyjdą pierwsze klyjentki. Tyleż dobrego, iże ich prośby takie same od lat – a to krowa mleka ni daje, a to koza sąsiada w szkodę wchodzi i chciałoby się bydlaka otruć. Po cichu, mniej śmiało, chcą tyż inszych usług – coby mąż pijak pić przestał, a ten, co to długo z roboty ni wraca – powrócił wcześniej i pokochał jak dawniej. Dekokty, mikstury, te do polewek wlewane, najlepiej się sprawdzają.\nDziewczęta przychodzą po dwie, trzy, nigdy same – zawsze rozchichotane, spłonione, kryją się pod zapaseczkami i jednego tylko pragną – by ten młodzieniec na wiejskiej zabawie ujrzany, w konkury przyszedł, a po kątach obłapiał czule; by mocne miał członki, by gospodarz był dobry, o dzieci i żoneczkę dbający snadnie.\nEch! Miłosne napary i maści, miłosne uroki czynię. Dla innych działają, inni się radują, a u mnie korzyść jednaka – choć serce przecie więcej by chciało – jajka, kasze, przetwory, czasem pieniążek drobny. By z głodu ni zemrzeć. I pierniki, oczywiste. Marna ze mnie gospodyni, piec ni umiem, a chatkę sprawiać trza, sztukować gdzie łobuzy zeżrą (żadnego moresu, urwipołcie, ni znają!), kędy wiatr i niepogoda ściany zgryzą.\nO! właśnie pierwszy klyjent do drzwi skrobie. Wstać pora.\nLaboga, co się dzisiaj działo! U brzegów oczka leśnego, przez kmiotków uważanego za nawiedzone, bo magicznymi oparami wedle ich mniemań spowite, a i kolor wody zmieniające w świąteczne dni roku, to jest w zimowe przesilenie, pierwszy dzień noworoczny, Noc Kupały; zatem u jego brzegów zbierałam skrzek żabi, w co mocniejszych czarach niezbędny. Spódnice wysoko podkasałam, coby ni zamokły, bo doma daleko i mogłabym złapać zimnicę jakowąś czy reumatyzm w kości wchodzący. Zapytacie, a cóż to dla czarownicy? No rację macie, nic to, uleczyłabym w jedno oka mgnienie, aliści skoro uniknąć można, to tedy leczyć ni trza i czasu ni marnotrawi się na polegiwania, bóle i kasłania. Same zalety. Zatem przezorną będąc, spódnice zakasałam i hola, brodzę to po kostki, to po kolana zanurzona, rzęsę rozgarniam, skrzek wybieram, zapracowanam bardzo.\nAż tu nagle, w miejscu przecie znajomym, czeluść się pode mną rozwarła. Juści gotowam była wierzyć, że utopiec jakowyś w jeziorko me wpełznął i niecne hece wyczynia! Po szyję się zapadłam, ledwom dech złapała! A że wielce głowy w wodzie nurzać ni znoszę, z tegoż to powodu pływać ni umiem. Korzeni nawisłych jeno się chwyciłam i zrazu zacniej poczułam. I wtedyż zrozumiałam, że tuś dąb stał olbrzymi, co wiekami nogi w wodzie moczył. Wichurą ostał przewalony, biedaczysko, ledwie przed miesiączkiem. On to był niechybnym sprawcą i twórcą wyrwy-pułapki – tera zaś za ratunek korzeniami służył.\nWisiałam tak krzynę czasu, dech łapiąc i nerwy kojąc, aż spośród trzcin i korzeni łapa jakowaś, owłosiona bardzo, się wychyliła. Strachliwa ni jestem, alem i tak ścierpła przez momencik. Na szczęście, za łapą twarz się zjawiła, ni powiem, gracko przystojna, o kwadratowej szczęce, ciemnych, lśniących dziko (i jakże męsko!) oczach oraz wypukłych, namiętnych wargach. Porośnięta włosem była dość gęstym, lecz przecie męskości to ni ujmuje, zgoła przeciwnie! Poczem z ust nieznajomego głos dźwięczny popłynął. Niczegom zrazu ni zrozumiała, ni chybi z emocyj, ino właściciel barów potężnych widno i olej w głowie miał, przeto pytanie swe powtórzył.\n- Czy pomóc ci, zacna ślicznotko?\nZarumieniłam się, nikto bowiem dawno tak do mnie ni prawił. Jakbym pod ręką zapaskę miała, zaiste bym ją użyła, coby barwę zdradliwą okryć. A że niemożne to było, przeto musiałam zadowolić się skromnym odwróceniem liczka.\n- Gdybyś tak był łaskaw, panie – wybąkałam cicho.\n- Dobrze, że słuch ostry posiadam, panienko, bo zwykłym bym ni chybi twych słodkich słów ni pojął. – odparł galancko.\nRzekłszy to, wylazł z krzaków i pod pachy złapawszy, w górę z letkością pociągnął. Chuchro ni jestem, zaś namoczone spódnice swoje ważą, jednako żadnej trudności z tym ni miał. Ukryć ni mogę, wielce mi się spodobał szarmancki ów olbrzym, przezeń to dawno zagasłe nadzieje odżyły!\nNieznajomy kapotę z pleców zdjął i otulił, troskliwie w oczy patrząc. Rychło ni tylko ciepło, ale i gorąc w członkach mych rozgorzał. Lędźwie głównym ogniskiem płonącym były, przeto, jako żem skromna białogłowa, zasromałam się krzynę.\nIstny magnetyzm zwierzęcy – myśl takowa przez głowę przebiegła, naturę badacza budząc; ciekawość ma niepomiernie wzrosła, z kim to mam do czynienia.\nPrzystojny nieznajomy widać i kulturą dużą był obdarzon, bo zagaił sam z siebie:\n- Jakże panience na imię? Mnie Ulfem zwą.\nAch, Ulf! Niechybnie wilkołak. Ja to mam szczęście!\nNa zewnątrz z niczem się ni zdradziła, iże domyślam się kto on, dalej dziewczę płoche i niezbyt mądre grałam. Kapkę obawiałam się, jak do profesji swej się przyznam, to nowo zaznajomiony Ulf ogon podkuli i tyle po mych sercowych rojeniach ostanie. On wszelako obawy me rozwiał, udowadniając po wtóry, iże ni lada rozum we włochatej czaszce kryje; Albom to i ja tak kiepską komediantką była.\n- Zawiniątko leżące na brzegu zabrałem, ciekawe ingrediencje w nim wyczuwam. Tak pomyślałem, że to własność panienki ni chybnie – rzekł galancko.\nNajsampierw zaprzeczyć chciałam, aliści w czas pomniałam, iże wilkołaki kłamstwo łacno węchem czują. Łgać sensu ni było.\nRaz kozie śmierć! – pomyślałam – Skoro ni uciekł, czując zawartość tobołka, a jeszcze wyłowił z jeziorka i ślicznotką grzecznie zowie, znaczy… – myśli me rozproszył serdeczny uśmiech zębaty, co przed twarzą zoczyłam. Wdzięcznie dygnęłam, na ile mogłam, kapotą ciężką przyrzucona i dłoń wyciągnęłam, dziękując najmilej za tobołek i ratunek.\nTak to się odbyło.\nDo chatki odprowadził, ogień napalił (me ręce niczym w febrze drgały – z zimna ni chybi), a i piernikami dziurę załatał, co ją z tydzień temu zasztukować miałam. A potem za próg wyszedł i zagaił, czy zechcę się z nim jutro spotkać. Taki galant!\nPrzeto język kapkę przygryzając, coby ni zabrzmieć za chętnie (mamusia wielokroć gadała, iże mężczyzn w niepewności trza choćby i parę chwil potrzymać), zgodę wyraziłam i na południowy spacer po lesie się zmówiłam. Przy okazji, dodałam, narwę pokrzywy i lebiodki. Ulf ze zrozumieniem głową pokiwał i pożegnawszy się miło, w lesie zniknął.\nDługo zasnąć z tych wrażeń ni mogłam.\nO mało też podle wieczora starej Gwizdowej ni dałam leku na wzdęcia u krów, miast na potencję dla męża. W ostatniej, przeostatniej chwileczce buteleczkę zamieniłam!\nMiłość zaiste rozum odbiera, a przynajmniej mocno przytomność nadszarpuje!\nKochany Ulf towarzyszem życia jest zacnym. Te wszystkie czary i uroki miłosne, com w swoim imieniu przez lata czyniła, w końcu z nawiązką się zwróciły! Dzięki ci, o Matuszko Babuszko!\nIże w dni księżycowe mąż do domu ni wraca, szlajając się z wilczą watahą, niczem jest wobec zalet jego bogatych.\nA i prestiż mój w siołach wzrósł niepomiernie – mores czują zarówno łobuzy, jak i wsiury bogate a przemądrzale, ongiś lekce sobie, mnie, ubogą Babę Jagę, ważący!\nŻonie wilkołaka nikto ni podskoczy!\nWielcem uradowana, kiedyż tak lata mej niedoli w niepamięć odchodzą; nikto już za mną ni gwizdnie, na buty w progu ni napluje. W końcu zrozumiały kmiotki, z kim do czynienia mają i żem ja, kobieta pracująca, na należyty szacunek zasługuję.\nPoniechajmy przeto smutków, przyjemniejsze sprawy obgadajmy. Bo chociaż ni ładnie się chwalić, to przecie trza zacnie oddać wszelkie cechy i zalety Ulfa mego. W łożu jest niespożyty, na wszystkie strony mi wygadza, o mamo! Aż na myśl samą gorąc mnie przeszył i wilgoć między wzgórkami tej starej hetery, Wenery, zbierać się poczęła.\nZnowu spódnice do cna przemoczę!\nOooooch! Byle do wieczora, gdy mąż do chaty wróci! Strzymam! Dzielna będę! Oooooch!\nW wodę zimną stopy i dłonie włożyłam, twarz ochlapałam. Kapkę zelżało. Ni trza o chłopie zbytnio myśleć, gdy go doma ni ma, bo i ogień w piecu na próżno się rozżarza.\nHmmm… północek już dawno przeszła, a Ulfa ni widno. Miesiączek dziś w nowiu, na wycieczki swe zwykłe potruchtać ni mógł. Gdzie go licho nosi?!\nRanek, a go ni ma. Chłop dorosły z niego i rosły, krzywdy sobie zrobić ni da. Tak się uspokajam, aliści niepokój jakowyś wciąż czuję. O chuci nawet ni wspomnę, przez noc narosła nazbyt wielka!\nPołudnie. Na progu stojałam, głowiąc się, czy iść w bór za mą zgubą. Wtem to czasie włochaty z miną niewyraźną, zziajany, ubłocony z gęstwy się wynurzył. Gdy jeno zoczyłam włóczęgę drogiego, o odrzwia się oparłam i minę przyjęłam srogą, choć przecie ulga każdym porem ze mnie wypływała.\nZbliżył się z łbem opuszczonym, o mało że chwostem zamiatał – gdyby go ino miał w tej fazie.\n- Nu, gdzieżeś to bywał, czarny wilczurze? – na krotochwilę mi się zebrało, żartobliwie połajać go zamyśliłam.\nNa to łapą jeno gębę zakrył i spoza palcy zerkał. Widać, nabroił i to chwacko! A i kulił się dziwnie, całkiem bez sił się zdawał. Oj, łacno się ni wywinie, w szczegółach będzie mi prawił!\nJeno wpierw do chałupy go wpuściłam, polewką z odwarem zwracającym siły nakarmiłam. Niech zna, żem dobra. Jadł w milczeniu, grzebiąc łyżką w misce i wciąż niemrawo wyglądając. Na me nagabywania ni odpowiadał, ino mordą kręcił, skonfundowany wielce.\nPrzeto spokój dałam kudłatemu, niechże się na wątrobie mu uleży, co gniecie. Sam powie przecie w końcu, ni strzyma!\nW łożu – katastrofa!\nMój monster niespożyty, noc w noc (prócz pełni) żywot mi umilający, klapę poniósł zupełną. Miękki był i słaby, mimo dekoktów, com go nimi poiła kiedyż po włóczędze wrócił. Ani chybi, menda jakowaś mi go oczarowała i soki wszystkie zeń wyssała!\nRankiem ni popuściłam, wyciągnęłam ze stwora biednego historyję całą. Rzekł, ni mącąc ni dydka, jak to zwyczajną trasą przez las zdążając, na leśnym rozdrożu lafiryndę jakowąś w czerwonej narzutce i kapturku na głowie napotkał. Uśmiechnęła się doń miło i głosikiem słodkim zaszczebiotała, koszyczek ku Ulfowi wyciągając. Mój postrach okolicy, chociaż mądrym zazwyczaj, naiwnością się sporą wykazał, bo niuchnął, oblizał się i na poczęstunek rychło przystał.\nI tak od koszyczka, przez ciasteczko, mięsiwo i baniaczek z winem, przeszedł do polegiwania na kocyku przez to czupiradło rozłożonym. Ni się obejrzał, a dziewoja czerwoną pelerynkę zrzuciła i ku niemu wdzięki swe wyraźne wypięła.\n- Całkiem kołowaty był, najukochańsza. W oczach mi się ćmiło, w łepetynie szumiło. Niczem już z potem ni pomnę, ino żem do cna wyczerpany, w podartym przyodziewku się obudził – mówiąc to, w oczy wprost patrzał, ni grama łgarstwa w nich ni było.\nJuści wiem to, jakem czarownica! Gdybyż jeno zełgał, mój gniew poznałby snadnie!\nPogłaskałam męża po łepetynie, sierść gęstą zmierzwiłam, po grzbiecie poklepałam i martwić się zakazałam. Widać było jednako, iże czymś jeszcze gryzie się wilczek mój kochany. Wydusił na koniec:\n- Jago droga, ale czy męskie siły wrócą? Bojam się…\n- Juści moja w tym głowa, ni bojaj się. Ni potoś z czarownicą żonaty, byś głowę sobie łamał. Nie takiem uroki odczyniała!\nUlżyło mu snadnie, w dłoń mnie buchnął i do obory poszedł, bydełko oporządzać. Jam zaś wojenne strategye już w głowie planowała. Ni dopuszczę, jakem Jaga, coby Czerwony Kapturek po lesie mym grasował i na manowce cnych mężów wabił, sił ich pozbawiał!\nRychło dopadłam gamratkę w ostępie, podle sioła Wsieżyto. Na drwali się zasadzała, dziewka nienasycona!\nZa karczek chwyciłam, w pelerynkę okręciłam, kapturek w usteczka czerwone niby malinki wbiłam. Szans najmniejszych ni miała – gościem tuś była, a jam gospodynią przecie.\nNie za wiele ważyła, przeto tobołek ukręcony, z nóżkami dyndającymi pod pachę wsadziłam i chyżo ku stawkowi, gdziem po raz pierwszy Ulfa mego spotkała, pobieżała. Dziołcha krzynę tymi długimi, szczupłymi szczudłami majtała i odgłosy głuche spod knebla wyduszała, nicto mi jednako ni szkodziło, ni zadowolenia z roboty zacnie wykonanej ni kłóciło.\nJużem do jeziorka się zbliżała, gdy zza krzewa zielony jakowyś ze strzelbą wylazł. Na nóżki popatrzył, delikatną kosteczką się zachwycił i nuże do mnie niegrzecznie zagaił:\n- Kogo to niesiesz, wiedźmo? Co chcesz uczynić tej biednej panience?\nRamionami wzruszyłam, chwyt lepiej na barwionym krwiście tułubie poprawiłam i parsknęłam niby kotka dzika.\n- Nie twoja sprawa, łachmyto!\nA ten dwururkę mi wyciąga, przed nosem nią macha.\nJuści miałam dziewuchę skrępowaną na leśne runo rzucić, by z jełopem się rozprawić, nieledwo że strzelbę chwyciłam; Zielony na spuście drgający palec trzymał.\nI wtedyż to charkot donośny z lewej strony nadbiegł.\nZielony dwururkę przekręcił, poderwał do góry, strzał jeno ni padł, ino głowa z karku się stoczyła, juchą bryzgając wokoło. Refleks miał spory, trza przyznać, ale skądże mu tam do wilkołaczego!\nŚcierwo kamieniami razem przywalilim, coby nas ni niepokoiło i czerwoną dziewuchę do stawu rzucilim. Parę bąbelków puściła i tylem ją widzieli.\nPełni radości, czułością wypełnieni do domu wracalim. Jednako do chałupy ni dotarlim, tak nas chuć przemożna sparła.\nLedwom przed podarciem chustę ulubioną zdołała ocalić!\nOd tegoż czasu szczęście niepodzielnie w stadle naszym panowało, niczem już ni zakłócane.\nDzięki ci, o Matuszko Babuszko!\nkobieta, Łódź | 06.01.15, g. 17:33\nSympatyczna bajeczka, wesoła.\nRadość w odbiorze trochę mąci forma – wstęp wydał mi się dziwny, nie rozumiem, do kogo skierowany jest ten długi monolog. Ni to rozmowa, ni to pamiętniczek, ni to modlitwa.\nwilgoć między wzgórkami tej starej hetery, Wenery,\nA to bohaterka bardzo nietypowo ukształtowana. ;-)\nTekst oceniam na 6.\nkobieta | 06.01.15, g. 21:05\nFinkla, dzięki za opinię.\nCo do wstępu – był pomyślany, żeby stopniowo pokazywać czytelnikom, z kim mają do czynienia. I że czarownica najbardziej tęskni za miłością, której sama nie ma, mimo że innym służy w tym temacie pomocą.\nTo prawda, byłaby nietypowo ukształtowana. Po prostu Baba Jaga ma pewne braki w edukacji ;)\nmężczyzna, Lublin | 07.01.15, g. 09:13\ngdziem po raz pierwszy Ulfa mego spotkała, pobieżała.\nOpko spoko. Obfitujący w inwersje styl pasuje do klimatu opowiadania, ale w niektórych miejscach widzę za duże spiętrzenie udziwnień. Oj, panoszą się w polszczyźnie takie składniowe dziwolągi (jak powyżej)\nLepiej brzydko pełznąć niż efektownie buksować\nkobieta | 08.01.15, g. 21:56\nUradowanczyk, myślisz, żeby to jednak zmienić? To znaczy nieco bardziej uwspółcześnić? ;-)\nmężczyzna, Lublin | 09.01.15, g. 09:33\nJeśli wywalisz orzeczenie na koniec co czwartego zdania, to zupełnie wystarczy. a zdań wielokrotnie złożonych w ogóle bym nie archaizował.\nkobieta | 09.01.15, g. 12:50\nOk, pomyślę nad tym :) Dzięki.


Biotechnologia w ochronie środowiska + CD - Klimiuk Ewa, Łebkowska Maria - Księgarnia internetowa - naukowa, językowa i ogólna księgarnia |profit24.pl\nBiotechnologia w ochronie środowiska + CD\nAutor: Klimiuk Ewa, Łebkowska Maria\nPrzegląd metod biotechnologicznych stosowanych w ochronie środowiska. Uwagę skoncentrowano na sposobach oczyszczania ścieków osadem czynnym, usuwaniu metali ze ścieków i z osadów ściokowych, a także oczyszczaniu gruntów z produktów naftowych. Wprowadzono elementy ekotoksykologii. Starano się ukazać sposób integracji nauk przyrodniczych z technicznymi, zarówno od strony teoretycznej, jak i praktycznej. Książka zawiera płytę CD-ROM w komplecie! Pozycja adresowana do rosnącej wciążś rzeszy studentów oraz słuchaczy studiów podyplomowych i doktoranckich biotechnologii, ochrony środowiska, inżynierii środowiska, chemii i pokrewnych, oraz do osób pracujących w tych dziedzinach.\nCena Profit24: 57,24 zł Cena katalogowa: 70,00 zł\nCena Profit24: 23,93 zł Cena katalogowa: 27,00 zł\nCena Profit24: 38,34 zł Cena katalogowa: 40,00 zł\nCena Profit24: 27,12 zł Cena katalogowa: 39,50 zł


Umowa na drugi etap budowy al. Lecha Kaczyńskiego w Radzyminie podpisana - Gmina Radzymin\nBlisko 16 mln zł będzie kosztował II etap budowy al. Lecha Kaczyńskiego w Radzyminie. Dzisiaj Krzysztof Chaciński Burmistrz Radzymina podpisał umowę z firmą Grupa Martin sp. z o. o. z Łochowa na realizację tej ważnej inwestycji.\nAleja Lecha Kaczyńskiego, wcześniej znana pod roboczą nazwą „Droga Północna”, będzie otaczała Radzymin od północy i ma docelowo połączyć okolice węzła Radzymin Północ na trasie S8 ze strefą przemysłową i wyjazdem z Radzymina w kierunku Nieporętu, z ominięciem centrum miasta. Całkowita długość nowej drogi wynosi ponad 5 km. Na całej długości powstanie droga z pełną infrastrukturą, odwodnieniem, ciągami pieszymi i rowerowymi, oświetleniem, zjazdami, kanałem teletechnicznym. Całość inwestycji dopełnią ronda (aż 6): na skrzyżowaniu ul. Przemysłowej z ul. Weteranów (rondo już wybudowane), ul. Wróblewskiego i Przemysłowej, u zbiegu ulic Przemysłowej, Leśnej i al. Lecha Kaczyńskiego oraz na skrzyżowaniu tej ostatniej z ul. Mokrą, oraz w drugim etapie na skrzyżowaniu Alei Lecha Kaczyńskiego z ul. POW oraz ul. Żołnierskiej z ul. Wyszyńskiego. Termin zakończenia prac zaplanowano na koniec roku 2022.\n- To, co niedawno wydawało się być poza naszym zasięgiem, jest już dzisiaj realizowane – mówi, nie kryjąc zadowolenia burmistrz Radzymina Krzysztof Chaciński. - Korzyści z budowy al. Lecha Kaczyńskiego są wielorakie. Najbardziej oczywiste to wyprowadzenie z centrum miasta większości ruchu samochodowego pomiędzy trasą S8 a strefą przemysłową i wyjazdem na Nieporęt. Takie posunięcie pozwoli realizować bez przeszkód plany rewitalizacji śródmieścia Radzymina i tworzenia w nim nowoczesnej przestrzeni miejskiej, przyjaznej pieszym i życiu społeczno-kulturalnemu. Budowa drogi przyczyni się również do rozwoju położonych przy niej sołectw.


Szkolenia z języka angielskiego i niemieckiego oraz kurs komputerowy.\nStrona Główna\t» Aktualności\t» Szkolenia z...\nCzęstochowskie Stowarzyszenie Rozwoju Małej Przedsiębiorczości jako partner w projekcie, którego liderem jest Centrum Języków Obcych i Edukacji „POLIGLOTUS”, serdecznie zaprasza do udziału w cyklu szkoleń z języka angielskiego, niemieckiego i kursu komputerowego.\nProjekt ten skierowany jest do:\n- pracujących osób powyżej 25 roku życia o niskich kwalifikacjach tj. nie posiadających wykształcenia wyższego zamieszkujących teren województwa śląskiego,\n- osób powyżej 50 roku życia niezależnie od posiadanego wykształcenia zamieszkujących tereny województwa śląskiego.\nW ramach podejmowanej inicjatywy dla kandydatów spełniających wyżej wymienione warunki odbędą się szkolenia z języków obcych – języka angielskiego i języka niemieckiego. Cykl całego szkolenia z zakresu języków obcych będzie obejmował 240 godzin i będzie on całkowicie za darmo. Projekt swoje działania poszerza również o szkolenia komputerowe dla kandydatów, spełniających te same warunki uczestnictwa. Cykl szkolenia komputerowego dla osób zainteresowanych obejmuje 160 godzin i jest on całkowicie za darmo.\nKażdy z uczestników biorących udział w szkoleniu z języków obcych przystąpi do certyfikowanego egzaminu „TOEIC”. Jest to egzamin mierzący umiejętności językowe w kontekście biznesowym. Osoby pragnące certyfikować umiejętności językowe na poziomie wymaganym powinny zdecydować się na przystąpienie do wyżej wymienionego egzaminu. Sam koszt egzaminu wynosi 485zł, niemniej jednak dzięki wsparciu Unii Europejskiej koszt egzaminu dla uczestników projektu jest całkowicie sfinansowany.\nRównież dla osób biorących udział w szkoleniu z zakresu komputerowego zapewniony jest egzamin certyfikacji „ECCC e-marketing”. Certyfikat ten poświadcza umiejętności wykorzystywania narzędzi internetowych w zakresie promocji elektronicznej.\nSzkolenia będą odbywały się w grupach 12 osobowych na terenie województwa śląskiego\nw miejscowościach z których będą pochodzić uczestnicy, ewentualnie w miejscowości położonej nieopodal miejsca zamieszkania uczestników. W ramach szkolenia uczestnik otrzymuje komplet darmowych podręczników.\nWarunkiem uczestnictwa w cyklu szkoleń jest:\n- 80% frekwencja na organizowanych zajęciach.\n- uiszczenie opłaty wpisowej w wysokości 50 zł.\nWpłaty można dokonywać w biurze Stowarzyszenia przy ul. Tkackiej 5 pok. nr 6, 42-200 Częstochowa lub na konto bankowe nr 03 8273 0006 2001 0014 6522 0001 jako tytuł wpłaty prosimy podać – wpłata na cele statutowe Stowarzyszenia wraz ze swoim imieniem i nazwiskiem.\nWięcej informacji można uzyskać w biurze Częstochowskiego Stowarzyszenia Rozwoju Małej Przedsiębiorczości mającego swoją siedzibę w Częstochowie przy ulicy Tkackiej 5, pokój 6, tel. 534 299 522.\nOdwiedzono: 651 razy, Data publikacji: 16 Stycznia 2018


Niemcy i Francja wobec wojny. Rau: powoli zmieniają swoje stanowisko, także pod wpływem Polski - Polskie Radio 24 - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 03.05.2022 08:26\n- Francja i Niemcy - także pod wpływem Polski, a także w wyniku nacisków skrzydła anglosaskiego NATO - zaczynają zmierzać we właściwym kierunku, wskazywanym praktycznie przez stanowisko naszego kraju. Obserwujemy to, ale jest to proces dość mozolny - podkreślił w Polskim Radiu 24 minister spraw zagranicznych prof. Zbigniew Rau.\nMinister spraw zagranicznych prof. Zbigniew Rau Foto: Tymon Markowski/MSZ\nPo agresji Rosji na Ukrainę wyraźnie zarysowały się różne stanowiska państw Unii Europejskiej w kwestii tej wojny. Komentatorzy sporo mówili zwłaszcza o prorosyjskiej postawie Niemiec i Francji.\n- W tej chwili nasze relacje z Berlinem i Paryżem możemy potraktować niejako łącznie, dlatego że głównym punktem odniesienia jest tu oczywiście agresja Rosji na Ukrainę. Nasze podejścia od samego momentu tej agresji bardzo istotnie się różnią - podkreślił w Polskim Radiu 24 Zbigniew Rau.\nJak zaznaczył, "Polska zajmuje tu pryncypialne stanowisko, zakładając, że Ukraina broni wartości, które łączą nas wszystkich we wspólnocie nie tylko europejskiej, ale transatlantyckiej".\n- Uważamy, że należy zrobić absolutnie wszystko, by pomóc Ukrainie: czy to w wymiarze dostaw broni czy to w wymiarze nakładania kolejnych sankcji na Federację Rosyjską, czy podjęcia dynamicznych wysiłków, żeby doszło do przyjęcia Ukrainy do Unii Europejskiej. To jest nasze stanowisko - powiedział minister.\n"Tradycyjnie prorosyjskie społeczeństwa"\nDodał, że "stanowisko Berlina i Paryża jest istotnie różne". - Wynika to z wielu czynników. Po pierwsze dlatego, że tamte społeczeństwa są tradycyjnie - w porównaniu ze społeczeństwem polskim - prorosyjskie. Poza tym trzeba pamiętać o tym, że tamtejsze elity polityczne pozostawały w uwikłaniu, jeśli chodzi o relacje z Rosją, szczególnie putinowską. O ile opinii publicznej francuskiej czy niemieckiej stosunkowo łatwiej jest zbliżyć się do stanowiska polskiego w reakcji na zbrodnie wojenne, których dopuszcza się Rosja na Ukrainie, to dla rządów jest to istotnie trudniejsze - wyjaśniał polityk.\nWskazał również na zachowania i powiązania "wręcz korupcyjne, jeśli chodzi o relacje z Rosją elit - przede wszystkim niemieckich". - Oczywiście Francja i Niemcy - także pod wpływem Polski, a także w wyniku nacisków skrzydła anglosaskiego NATO - zaczynają zmierzać we właściwym kierunku, wskazywanym praktycznie przez stanowisko naszego kraju. Obserwujemy to, ale jest to proces dość mozolny - podsumował Zbigniew Rau.\nUkraińscy żołnierze są szkoleni w Polsce i Wielkiej Brytanii. Johnson ujawnia nowe informacje\nKolejne uzbrojenie dla Ukrainy. Wielka Brytania przekaże wsparcie warte 300 mln funtów\n17:20 _PR24_AAC 2022_05_03-07-36-34.mp3 Zbigniew Rau o stanowisku Berlina i Paryża wobec wojny na Ukrainie (24 Pytania - rozmowa poranka)\nZobacz więcej na temat: POLSKA Polityka zagraniczna Polski Zbigniew Rau Rosja wojna na Ukrainie Niemcy Francja Paryż Berlin wojna 2022\nOdwet Kremla. Rosja wydala kilkudziesięciu niemieckich dyplomatów


W sobotę całkowite zaćmienie Księżyca - Wydarzenia - Naukowy.pl - Polski Serwis Naukowy\nGłówna · Wydarzenia · W sobotę całkowite zaćmienie Księżyca\nTechnika zabezpieczenia mienia - to dziedzina techniki, która wykorzystuje osiągnięcia wielu dziedzin nauki i techniki do ochrony mienia, życia i zdrowia lub informacji. Podstawowymi grupami, jakie można wyodrębnić w szeroko pojmowanej dziedzinie technik zabezpieczenia mienia, są: Przejście Wenus na tle tarczy Słońca lub tranzyt Wenus – zjawisko astronomiczne polegające na tym, że planeta Wenus znajduje się pomiędzy Ziemią a Słońcem i jest widoczna na tle tarczy słonecznej. Zjawisko jest w swej istocie podobne do zaćmienia Słońca, z tym że ze względu na dużo mniejsze obserwowane z Ziemi rozmiary kątowe planety w porównaniu z rozmiarami Księżyca, zasłonięta jest tylko niewielka część tarczy słonecznej. Pełnia – faza księżyca, występująca kiedy Księżyc znajduje się po przeciwnej stronie Ziemi, niż Słońce. Dokładniej, pełnia występuje wtedy, gdy geocentrycznie widoczne (ekliptyczne) długości Słońca i Księżyca różnią się o 180 stopni; Księżyc znajduje się wówczas w tzw. opozycji do Słońca. W tym czasie, dla obserwatorów na Ziemi, półkula Księżyca skierowana w stronę Ziemi (bliższa strona) jest prawie cała oświetlona i okrągła. Tylko podczas pełni Księżyca przeciwna jego półkula niewidoczna z Ziemi (dalsza strona), jest zupełnie nieoświetlona. Księżyc w pełni jest 300 do 500 tysięcy razy ciemniejszy od Słońca, co jednak i tak poważnie utrudnia prowadzenie obserwacji astronomicznych, dla których najdogodniejszym czasem są bezksiężycowe noce.\nNacjonalizacja – akt przejęcia przez państwo prywatnego mienia. W rzadkich przypadkach może to być również przejęcie mienia należącego do samorządu. Nie należy mylić nacjonalizacji, która jest stosowana wobec określonej kategorii mienia lub osób, z wywłaszczeniem, które dotyczy konkretnej osoby i konkretnej sprawy. Cień – obszar, do którego nie dociera światło bezpośrednio ze źródła światła na skutek obecności przeszkody ustawionej na drodze promieni świetlnych, nieprzepuszczającej światła. W zależności od źródła światła mówi się o cieniu słonecznym, księżycowym i innych. W zależności od obiektu przesłaniającego światło mówi się o cieniu np. Księżyca (podczas zaćmienia Słońca cień ten pada na Ziemię), cieniu budynku, człowieka itp.\nKalendarz astronomiczny (astrologiczny) – współcześnie jest to kalendarz podający dla określonego terytorium np. Polski daty zjawisk astronomicznych takich jak pojawienie się komety, zaćmienia Księżyca, Słońca, rojów meteorów, ciekawych układów planet. Oprócz daty podawany jest obszar, na którym zjawisko będzie widoczne, czas, kierunek w którym należy patrzeć oraz, zwłaszcza dla amatorów, dodatkowe wskazówki naprowadzające obserwatora. Kalendarz astronomiczny dla Polski dość regularnie zamieszcza miesięcznik Wiedza i Życie. Bóstwa lunarne – typ bóstw uranicznych, będących personifikacją Księżyca, jego faz, funkcji i stanów (np. bóstwa zaćmienia Księżyca lub księżycowego halo, jak bogini Hine-korako u Maorysów z Nowej Zelandii).\nCałkowite zaćmienie Słońca z 11 lipca 2010 było widoczne na Oceanie Spokojnym oraz w Ameryce Południowej. Pas całkowitego zaćmienia natrafił zaledwie na kilka wysp Oceanii, m.in. na wyspę Mangaia w archipelagu Wysp Cooka, atole Hikueru i Amanu w Polinezji Francuskiej oraz na Wyspę Wielkanocną, po czym tuż przed zachodem słońca cień Księżyca przeciął tereny południowego Chile i Argentyny. Ostatnia kwadra (również: trzecia kwadra) – w astronomii, jedna z faz Księżyca, w której Ziemia, Księżyc i Słońce tworzą ze sobą kąt prosty. W tym momencie, dla obserwatorów na Ziemi widoczna jest tylko zachodnia część tarczy Księżyca. Podczas kwadr Słońce oświetla powierzchnię Księżyca pod małym kątem i jego formy morfologiczne są wówczas bardzo dobrze widoczne. Najlepsze warunki do obserwacji tych struktur są przy granicy między oświetloną i nieoświetloną częścią Księżyca (terminator). Faza ta ma miejsce 21 dnia czterotygodniowego cyklu. Cień, zasłaniający prawą połowę księżycowej tarczy, będzie się teraz przesuwał w lewo i po siedmiu dniach Księżyc znajdzie się w nowiu.\nDodano: 09.12.2011. 00:25


Autor artykułu: Monika | Dnia12 listopada,2018 | Kategoria:Pieniądze\nNiezależnie od tego, czy Twoje miasto jest w środku zimy, czy też Twoja stresująca praca nie pozwala ci odpocząć, możesz czasem poczuć konieczność wyjazdu na wakacje, wyrwanie się – bez względu na to, ile masz na koncie. Jeśli masz ochotę na podróż, ale nie masz pieniędzy na to, możesz rozważyć skorzystanie z wakacyjnych pożyczek, aby zarezerwować wycieczkę swoich marzeń.\nNiestety, pokusie tej należy oprzeć się prawie we wszystkich przypadkach. Zaciągnięcie osobistej pożyczki na wakacje nie jest mądrym posunięciem finansowym i jest to decyzja, którą można żałować długo po powrocie do domu.\nJeśli chcesz zaciągnąć pożyczkę na wakacje, to znaczy że nie możesz sobie pozwolić na wyjazd – tak powie Ci niejeden doradca finansowy. Wakacje będą kosztować więcej niż to konieczne ze względu na związane z pożyczką odsetki, a będziesz płacić za wakacje nawet lata później.\nOto dlaczego wakacyjne pożyczki są złym pomysłem!\nW przypadku niektórych decyzji finansowych istnieją ważne argumenty za i przeciw. Ale jeśli chodzi o zaciąganie osobistej pożyczki na wakacje, większość ekspertów zgadza się, że jest tylko jedna właściwa decyzja: pożyczka pozabankowa na wakacje szkola-finansow.pl? Nie rób tego!\nNie jest dobrym pomysłem zaciągnięcie osobistej pożyczki na wakacje – jeśli małego przestoju, aby naładować akumulatory, wakacje są luksusem, a nie koniecznością”.\nNawet nie mamy za bardzo do powiedzenia czegokolwiek o korzyściach z zaciągania osobistej pożyczki na wakacje, ale za to możemy wymienić wiele wad. Jedną z nich na pewno jest to, że zwiększasz zadłużenie. Musisz dokonywać miesięcznych płatności, które mogą być walką o twój budżet. Zapłacisz więcej, niż pożyczałeś – za co możesz podziękować należnym odsetkom. A oprocentowanie niezabezpieczonych pożyczek osobistych wciąż może być bardzo wysokie, nawet przy kredycie na naprawdę dobrych warunkach.\nPodsumowując: relaks przez tydzień lub dwa nie jest warta długoterminowej ceny. Jest jednak jeden wyjątek. Jeśli pożyczka jest przeznaczona na jednorazowe wydarzenie, na przykład wesele bliskiego członka rodziny, zaciągnięcie pożyczki na wakacje może być tego warte, jeśli nie masz czasu, aby zaoszczędzić.\nAle nawet w tej sytuacji nie powinieneś zaciągać pożyczki, jeśli nie możesz sobie pozwolić na płatności. Ktoś Ci bliski nie chciałby, żebyś zrujnował historię kredytową, by wziąć udział w ślubie.\nJeśli chodzi o płacenie za wakacje, najlepszą opcją jest planowanie z wyprzedzeniem i to, by zaoszczędzić wystarczająco dużo pieniędzy, aby pozwolić sobie na podróż, którą chcesz odbyć. Lepiej, żeby urlop był celem – a nie musem. Aby upewnić się, że nie musisz brać pożyczek na wakacje, rozważ następujące wskazówki…\nUruchom dedykowany fundusz podróży i regularnie wpłacaj na niego pieniądze. Jeśli nie masz dużo dodatkowych pieniędzy, spójrz na swój budżet i zobacz, gdzie możesz obniżyć koszty, by zaoszczędzić na wycieczce. Możesz również rozważyć jednorazowe ruchy finansowe, które mogą skutkować dużymi oszczędnościami, takimi jak refinansowanie pożyczek studenckich. Jeśli możesz obniżyć miesięczne spłaty zadłużenia, będziesz miał więcej pieniędzy na urocze wakacje.


Reanimacja - artykuły | Gazeta Lubuska\nReanimacja koło skrętu na lotnisko w Przylepie. Mężczyzna zasłabł i upadł. Był długo reanimowany [ZDJĘCIA CZYTELNIKA]\nDo zdarzenia doszło w niedzielę, 3 czerwca w Przylepie. Mężczyzna znajdował się koło skrętu na lotnisko. Wtedy zasłabł i upadł. Na miejsce wezwano pogotowie ratunkowe.\n3 czerwca 2018, 17:05\nfestyn lotniczy przylep\nLekarz stwierdził zgon. Na szczęście ksiądz odkrył, że mężczyzna żyje (wideo)\nPo godzinnej reanimacji lekarz stwierdził zgon. Rodzina zapaliła gromnicę. Ksiądz modlił się już za zmarłego. I nagle okazało się, że nieboszczyk jednak żyje.\n24 kwietnia 2014, 8:00\nSą już wyniki sekcji zwłok paralotniarza. Utonął w rzece\nDzisiaj do głogowskiej prokuratury przyjeżdżają przedstawiciele Państwowej Komisji Badania Wypadków Lotniczych. Będą szukali przyczyn śmiertelnego wypadku paralotniarza w sobotę nad ranem.\n29 maja 2012, 9:20\nMotolotniarz spadł do Odry. Nie udało się go uratować\nW sobotę rano 33-letni motolotniarz w trakcie lotu spadł do rzeki. Wypadek wydarzył się około kilometra od Widziszowa koło Głogowa.\nPierwsza pomoc to nasz obowiązek (wideo)\nZa nie udzielenie pierwszej pomocy grozi kara do trzech lat więzienia. Powinien to umieć robić każdy. Niestety, tak nie jest. Ludzie boją się pomagać, nie wiedzą jak to robić, bądź uważają, że mogą to robić tylko lekarze i ratownicy.\n19 stycznia 2011, 10:45\nStrażacy uratowali roczne dziecko\nW niedzielę wieczorem roczna Julia straciła przytomność. Przestała oddychać, zaczęła sinieć. Uratowali ją strażacy ochotnicy z jednostki w Luboszu. Podali jej tlen i przeprowadzili reanimację.\n21 grudnia 2009, 11:00\n"Osób w takim wieku nie reanimujemy". Żagańska prokuratura zajęła się sprawą dyspozytorki pogotowia 14\nJako pierwsi pisaliśmy o sprawie umierającej kobiety, do której dyspozytorka pogotowia długo nie chciała wysłać karetki. Od niedawna sprawą zajmuje się prokuratura rejonowa.\n24 września 2009, 15:45\nDyrektor żagańskiego szpitala zawiesił dyspozytorkę, która od razu nie wysłała karetki do pacjentki\nDyrektor szpitala nadal wyjaśnia okoliczności zdarzenia, zawiesił dyspozytorkę w czynnościach służbowych. - W tym tygodniu podejmę ostateczną decyzję - zapewnia. Nie wyklucza skierowania sprawy do prokuratury.\n16 września 2009, 6:15\nPogotowie nie przyjechało na czas do 86-latki. - Osób w takim wieku nie reanimujemy - powiedziała dyspozytorka pogotowia krewnemu zmarłej. Dyrektor wyjaśnia sprawę 55\nKobieta siedziała w kuchni pod ścianą, siniał jej język. Dyspozytorka nie wysłała pogotowia, bo - według świadków - nie była pewna czy 86-latka jeszcze żyje. Miała powiedzieć też, że nie reanimuje się ludzi w takim wieku, czyli po 85. roku życia.\n9 września 2009, 6:15\nNurkowie ze Skwierzyny uczą dzieci podstaw udzielania pierwszej pomocy.\nPierwszy kurs ratownictwa odbył się w domu dziecka. Płetwonurkowie przestrzegali dzieci przed niebezpieczeństwami, które czyhają na nie podczas wypoczynku nad wodą.\n8 maja 2009, 9:31\nDzień ze zdrowiem w Słowiance (wideo)\nDzisiaj w Słowiance był dzień ze zdrowiem. Można było sobie zmierzyć poziom cukru czy ciśnienie albo nauczyć się reanimacji\n7 kwietnia 2009, 15:30\nKobieta zemdlała na oczach prezydenta (wideo) 20\nPrezydent Lech Kaczyński przerwał spotkanie z mieszkańcami Gorzowa, bo zemdlała obecna w sali strażniczka miejska.\n1 kwietnia 2009, 15:03\n24 marca 2009, 18:45


Krewetki z pomidorami i czosnkiem – Igraszki Losu\nKrewetki z pomidorami i czosnkiem\nUpały przyszły niesamowite. Szczerze gdybym mogła nie wychodziłabym pewnie spod prysznica. Niestety, nie mam tyle szczęścia – na takie chwile muszę poczekać aż wrócę z pracy ; ) Z tęsknoty za takimi widokami\ni za wakacjami (które czekają mnie jeszcze mam nadzieję w październiku) obiad dziś w wersji fast i fit. Krewetki mało kalorii mają, za to mnóstwo smaku, sporo białka (aż 18g w 100 gramach), witaminę B12 i B3, dlatego warto po nie sięgać jak najczęściej, zwłaszcza w tak upalne dni – bo dzięki nim obiad będziemy mieć gotowy w 15 minut ; ) Spróbujcie sami – warto dać im szansę 😉\nKrewetki obieramy, oczyszczamy, płuczemy i osuszamy. Czosnek obieramy a następnie drobno siekamy.\nNa patelnie wlewamy oliwę, dodajemy czosnek – przesmażamy 1 minutkę. Dodajemy oczyszczone krewetki – smażmy 1-2 minuty. Dodajemy pomidory, skórkę z cytryny wlewamy wodę i smażymy całość około 4 minut. Oprószamy wszystko solą i pieprzem , dodajemy posiekaną natkę pietruszki – mieszamy i serwujemy, np. z chrupiącą bagietką, smacznego ; )\nczosnek, fit, kolacja, krewetki, kuchnia grecka, lunch, na szybko, obiad, owoce morza, pietruszka, pomidorki koktajlowe, pomidory, ryby, saganaki


Bielski magistrat poszerzył swoją bazę lokalową - Inwestycje\nPAP/RAF • 30 maja 2021 - 09:47\nW nowym budynku magistrackim zlokalizowane zostały m.in. wydziały: prasowy, gospodarki miejskiej oraz edukacji.\nMiasto kupiło budynek od spółdzielni ogrodniczej za 2,9 mln zł. Po adaptacji urzędowa baza została powiększona o ponad 2,3 tys. m kw. Remont i adaptacja trwały od lata ub.r. Według pierwotnych planów prace miały potrwać do końca roku, ale pojawiły się problemy z montażem windy. Zakończyły się w kwietniu br. Ich koszt wyniósł 5,3 mln zł.


kasiaczyz.pl – Energia – Działanie – Inspiracja\nMiej wyje..ane, będzie Ci dane\nProwadzę spotkania indywidualne z wykorzystaniem wiedzy psychoterapeutycznej, coachingowej oraz pasji do jogi, pracy z ciałem. W swojej pracy koncentruje się przede wszystkim na tzw. czynnikach salutogenetycznych (czynnikach sprzyjających zdrowiu).\nStan emocjonalny, zdrowie psychiczne w dużej mierze zależą od relacji między stawianymi wymaganiami a możliwościami poradzenia sobie z nimi oraz wykorzystaniem posiadanych zasobów. Człowiek nieustannie mierzy się z różnego rodzaju bodźcami, do których próbuje się dostroić. Podczas sesji pokazuję szereg możliwości, aby móc powrócić dynamicznie do naturalnego stanu równowagi.


Próżniowe pakowanie żywności to jedyny ćwicz na przedłużenie świeżości produktów spożywczych. Termin przydatności do użytkowania wydłuża się nawet kilkukrotnie. Tradycyjne metody przechowywania żywności nie pozwalają osiągnąć takiego produktu, ze powodu na nieustanny dostęp powietrza i duże namnażanie się drobnoustrojów chorobotwórczych.\nTo odpowiednio one są odpowiedzialne za psucie się żywności. Co daleko, metoda próżniowego pakowania pozwala zachować wygląd i konsystencję produktów danych do użytkowania. Można wskazać następujące, ważne zalety pakowania próżniowego: - w przypadku pakowania próżniowego wilgotne wyniki nie wysychają tak szybko. Stanowi obecne robione brakiem dostępu do powietrza, dzięki czemu dłużej zachowują kreatywność i zapach; - z zmian suche produkty dzięki braku dostępu do powietrza nie wiążą z niego wilgoci natomiast nie ulegają zbrylaniu. Wynika to przykładowo takich tworów jak cukier czy kawa zbożowa; - przechowywanie żywności z dostępem powietrza powoduje po każdym czasie zmianę jej guście oraz zapachu; brak powietrza z zmian kupi na zachowanie ich naturalnego aromatu; - żywność jest ubezpieczona przed insektami, bakteriami, wszelkiego rodzaju drobnoustrojami, gdyż do przetrwania potrzebują powietrza, i w sukcesie próżniowego przechowywania żywności są go pozbawione, zatem ich namnażanie jest opóźnione w toku; - próżniowe pakowanie zezwala na szybkie marynowanie potraw, - można wskazać także aspekt finansowy, powiązany spośród tym, że żywność jest dłużej przechowywana, nie psuje się natomiast nie ma potrzeby jej wyrzucania. Można też organizować większe zakupy, które wystarczą na dłużej, oraz to wiąże się oraz z oszczędnością czasu.\nKiedy już wiemy korzyści wychodzące z próżniowej metody pakowania skutków zatem o same rozumieć jak prawidłowo ją wiązać. Głównym sposobem jest wykonanie odpowiednich, poręcznych urządzeń, za usługą których występuje usunięcie powietrza z pojemników na żywność. Można pakować przy pomocy specjalnej zgrzewarki próżniowej, pakowarki, lecz i stosując pewnego rodzaju opakowania o właściwych właściwościach. Pewnie nie należy zapominać, że należy zwracać się do ogólnych sposobów przechowywania żywności, ta szkoła nie rezygnuje z obecnego celu. Metoda pozwala przedłużyć termin przydatności do użytkowania, jednakże nie eliminuje całkowicie kładzenia się produktów.


Bialy znowu gora – Kulturystyka.org.pl\nBialy znowu gora\n2004-12-12 dnia 06:32 #6531\nUkrainski bokser Witalij Kliczko obroni3 tytu3 mistrza ¶wiata wagi cie?kiej federacji WBC. W sobote znokautowa3 Brytyjczyka Danny’ego Williamsa w 8. rundzie pojedynku w Las Vegas.\nObronca tytu3u dominowa3 na ringu od samego pocz±tku walki. Williams le?a3 na deskach w pierwszym, trzecim i siodmym starciu. Brytyjczyk nie był w stanie zatrzymaa wy?szego i szybszego przeciwnika. Rywal co chwila potrz±sa3 nim potwornie silnymi ciosami. W osmej rundzie po kolejnym uderzeniu Kliczki sedzia zdecydowa3 się przerwaa nierowny pojedynek.\n– To był najlepszy wystep w mojej karierze. Jestem zaskoczony, że Williams potrafi3 wytrzymaa tak wiele ciosow. On ma tward± szczeke – powiediza3 Kliczko, który tytu3 zdobył w kwietniu pokonuj±c Corrie Sanders z RPA.\npozostaje się cieszya, że nastepny biały bokser daje sobie znakomicie rade w wadze cie?kiej. gdyby Andrewa nie oszukiwali ……….\n2004-12-12 dnia 07:04 #91829\nNO to kliczko wygral. wydawlo mi się ze williams cos powalczy bo z tysonem stoczyl bardzo ladny pojedynek no ale coz.


Ogień | Wyposażenie wnętrz MAXFLIZ\nOgień - Wyposażenie wnętrz MAXFLIZ\nTo żywioł nieustannych zmian. Ogień symbolizuje kreatywność i brak ograniczeń. Wnętrza inspirowane Ogniem są dynamiczne, pełne kontrastów i wyrazistych elementów. Mogą być surowe jak wulkaniczne skały lub gorące niczym żywe płomienie. Ostre krawędzie i mocne kolory to przestrzeń dla kobiet, które nie lubią tłumić emocji.\nOGIEŃ – KREATYWNOŚĆ I ENERGIA3\nJesteś kreatywna i masz otwarty umysł?\nNikt i nic nie jest w stanie powstrzymać się przed dążeniem do upragnionego celu?\nDrzemie w Tobie istny wulkan emocji?\nŁatwo zapalasz się do działania i nie wyobrażasz sobie życia bez nieustannych zmian?\nOGIEŃ – KREATYWNOŚĆ I ENERGIA4\nTwój charakter to kwintesencja żywiołu Ognia!\nŚwiątynia Ognia to miejsce kultu kreatywności i twórczej siły. Kobieta–Ogień wie, że czasem trzeba poświęcić wiele, aby osiągnąć idealny efekt. Nie satysfakcjonuje jej to, co niedopracowane. Dlatego Ogień jest w ciągłym ruchu, a wszędzie, gdzie się pojawia, zachodzi całkowita przemiana.\nTo, co wypalone Ogniem, jest trwałe i ponadczasowe. Ogniste przestrzenie są więc surowe, pełne ostrych krawędzi i kontrastów, nierzadko łączące skrajności – które charakteryzują graniczną naturę Ognia. Znajdzie się tu miejsce na wysokiej jakości, a zarazem stylowe materiały – takie jak metal i kamień.\nOGIEŃ – KREATYWNOŚĆ I ENERGIA5\nEstetyka Ognia łączy się z nurtem ekspresjonizmu, czyli artystycznego sposobu przedstawiania skrajnych emocji. Widać to w niespokojnych fakturach i pewną ręką prowadzonych konturach przedmiotów, które sprawiają wrażenie, jakby jeszcze przed chwilą trawiły je płomienie.\nOgnista przestrzeń to przede wszystkim mocne kolory. Może to być czerwień, pomarańcz i złoto pożogi, ale także wyrazista czerń pogorzeliska, a nawet szarość popiołu zmieszana ze srebrnymi drobinami wulkanicznego pyłu.\nPłomienie to żywioł niszczenia i tworzenia. Kobieta–Ogień jest więc świadoma swojej siły, pewna siebie, odporna na przeciwności losu i nieznosząca kompromisów – zupełnie tak, jak zodiakalny Baran, Lew oraz Skorpion.\nGraff Harley bateria umywalkowa oliwkowy brąz E-11400-C19-OB (5360650-OB)\nGRAFF® wprowadza nową kolekcję armatury Harley, która rewolucjonizuje ergonomię i estetykę w łazience. Inspiracja...\nMOBI Konsola Visual\nDesignerski mebel, który wspaniale dopełni wnętrze.\nMAXLIGHT Luxury lampa wisząca złota duża P0370\nNowoczesny kształt lampy idealnie wkomponuje się w nowoczesne wnętrza.\nZłota lampa wisząca Organic to kwintesencja elegancji i wyrafinowanej formy.\nMAXLIVING BRUNO FOTEL\nWygodny a zarazem desingerski fotel o wysokim i wygodnym oparciu oraz lekko podwyższonych podłokietnikach zapewni wygo...\nOlympia Ceramica Metamorfosi Rectangular umywaka nablatowa 60x42cm MET4260001\nNablatowa umywalka z wysokiej jakości ceramiki to podstawa funkcjonalnej i nowoczesnej łazienki.\nNoken Urban bateria umywalkowa wysoka 100121307\nWysoka bateria umywalkowa o ruchomym korpusie to dobre rozwiązanie do łazienki, w której zastosowano umywalki stawian...\nM&Z-EXPO BAT.UMYWALKOWA B/K CZARNY MAT MZE00201/CZAR\nSmukła, czarna bateria umywalkowa.\nNew Trendy Eventa kabina prysznicowa prawa 90x80x200cm\nNew Trendy Eventa kabina prysznicowa prawa 90x80x200cm EXK-0131/EXK-0139\nWanna wolnostojąca Marcella jest nie tylko funkcjonalna, ale także dekoracyjna – wprowadzi do Twojej łazienki elega...\nPłytka gresowa 59,7X59,7 MH/STM55BR\nSprawdzą się zarówno jako płytki ścienne, jak i podłogowe. Pięknie prezentują się we wnętrzach, gdzie stosowan...\nMosiężna lampa w stylu industrialnym złożona z prostych rurek, kolanek i dekoracyjnych szklanych kloszy.


Bramki piłkarskie – sprzęt i akcesoria do piłki nożnej\nStrona główna1 » Piłka nożna2 » Bramki piłkarskie\nJako wiodący dystrybutor sprzętu sportowego, kompletnie wyposażamy obiekty sportowe wszelkiego typu - w tym stadiony oraz boiska piłkarskie. W niniejszej sekcji prezentujemy ofertę bramek do piłki nożnej, która skierowana jest zarówno do profesjonalnych drużyn (bramki profesjonalne), jak i do szkół oraz lokalnych klubów piłkarskich (treningowe bramki młodzieżowe). Wśród prezentowanych produktów znajdują się konstrukcje stałe, jak i przenośne, wykonane ze stali lub aluminium.\n1 082.40 zł brutto880.00 zł netto\nTuleje montażowe z adapterami do bramek o profilu kwadratowym, z 4 szpilkami do łuków. Zestaw umożliwiający stabilny montaż bramki w podłożu Tuleja umieszczona jest na stałe w betonie, nie uniemozliwiając przy tym demontażu bramki Komplet pozwala…


Salon: USA nie zdecydowały się, czy Rosja to dla nich wróg nr 1 czy po prostu wróg - Sputnik Polska\n02:26 18 Kwiecień 2021\n15:10 04.07.2015 (zaktualizowano 15:28 05.10.2015) Krótki link\nWewnątrz amerykańskiej elity nie ma zgody odnośnie tego, kto jest głównym wrogiem Stanów Zjednoczonych: Rosja czy Chiny, dlatego USA nie mogą zbudować długofalowych planów strategicznych, pisze znana amerykańska gazeta.\nGłównym problemem strategicznym Stanów Zjednoczonych jest to, że elity polityki zagranicznej nie mogą określić swojego stosunku do Rosji i Chin. Jednak poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, kto jest głównym wrogiem Waszyngtonu jest bezsensowne, ponieważ przy takiej polityce globalnej przyszłość Ameryki w każdym wypadku będzie „mroczna i chaotyczna”, uważa analityk Michael Klare. O tym napisał w swoim artykule dla amerykańskiego pisma Salon.\n„Długofalowy plan osiągnięcia interesów narodowych Stanów Zjednoczonych znajduje się w pełnym nieporządku. Najwyżsi urzędnicy miotają się od jednego kryzysu do drugiego, w biegu tworząc strategie, ale rzadko realizują konsekwentną politykę. Wielu oskarża Biały Dom o niezdecydowanie, ale prawdziwe przyczyny tkwią o wiele głębiej. Niezdecydowanie skrywa brak zgody wśród elity polityki zagranicznej odnośnie tego, czy Rosja czy może raczej Chiny są głównym i najsilniejszym przeciwnikiem Ameryki” – pisze on w swoim artykule.\nJednocześnie, jak zauważa politolog, „skala tego nieporządku poraża”. Głównym problemem Stanów Zjednoczonych z jego punktu widzenia jest to, że amerykańskie elity nie mogą porozumieć się odnośnie tego, „kto ma stanąć na czele listy wrogów Stanów Zjednoczonych”.\n„Nie mając takiej zgody staje się jeszcze trudniejsze wypracowanie długofalowych planów strategicznych” – stwierdza w artykule.\n„Wybór Rosji jako głównego wroga, na przykład, nieuchronnie doprowadzi w przyszłości do umocnienia sił NATO w Europie Wschodniej i dostaw systemów uzbrojenia Ukrainie, przeciwko czemu występuje administracja Obamy. Z innej strony, wybór Chin jako głównego przeciwnika Ameryki oznacza dość powściągliwą pozycję na ukraińskim froncie przy nasileniu reakcji na chińskie pretensje na Morzu Południowochińskim” – kontynuuje Klare.\nPutin wezwał do skorygowania strategii bezpieczeństwa narodowego Rosji\nUważa on, że w razie zwycięstwa w wyborach prezydenckich w USA w 2016 roku Hillary Clinton, wybór padnie na Chiny, a jeśli zwyciężą republikanie, to na Rosję.\n„Budżet obronny będzie wzrastać w każdym z przypadków, a nasze (amerykańskie – przyp. red.) wojska, jak i teraz będą stale kursować pomiędzy miejscami kryzysowymi, itd. W długofalowej perspektywie ten wybór nie będzie miał znaczenia” – twierdzi analityk.\nOgólnie rzecz biorąc, globalną politykę Stanów Zjednoczonych po 2016 roku Kler scharakteryzował jako „mroczną i chaotyczną”.\ngeopolityka, Michael Klare, USA, Rosja


Przyjazne Miejsce, Przyjazne Ceny\nKinky Tattoo Studio istnieje od 2012 roku, jednak nierozerwalny związek z rysunkiem, malarstwem, rzeźbą oraz innymi dziedzinami sztuk plastycznych trwa w naszym przypadku od kilkunastu lat, ze względu na naszą edukację, oraz potrzebę wyrażania się właśnie poprzez sztukę wizualną. Tak więc po tych wszystkich latach spędzonych w pracowniach artystycznych, postanowiliśmy otworzyć własne studio, gdzie chcemy dzielić się z Wami naszym doświadczeniem i zaangażowaniem w bardzo indywidualny temat jakim jest tatuaż artystyczny.\nW naszym studio używamy tylko sterylnych narzędzi i atestowanych pigmentów przebadanych laboratoryjnie.\nPamiętaj że na cenę tatuażu składają się: poziom skomplikowania wzoru, wielkość, czas jaki trzeba poświęcić na jego wykonanie, kondycja skóry, kolor indywidualne modyfikacje itp…dlatego też każdy wzór wyceniany jest indywidualnie.Nie ma jednoznacznego cennika. Wyślij nam swój pomysł, a wycenimy go dla Ciebie.\nPamiętaj że tatuaż to nie ‘make up’ ani nowa fryzura, to zupełnie coś innego!\nDo każdej pracy staramy się podchodzić z maksymalnym zaangażowaniem i profesjonalizmem.\nZARAZ PO WYKONANIU\nPo 4-5 godzinach od momentu Twojego wyjścia ze studia, powinieneś zdjąc opatrunek i przemyć tatuaż chłodną wodą.Możesz do tego użyć hipoalergicznego, naturalnego mydła. Następnie odczekaj około 15 minut, aż woda odparuje, a skóra całkowicie wyschnie. Nałóż na całą powierzchnię tatuażu, preparat gojący i analogicznie do opatrunku, który wykonał tatuator w studio, wykonaj swój. Taką procedurę powinieneś powtarzać przez co najmniej 2 dni. Oddychać skórze warto jest pozwolić pomiędzy zmianą opatrunku. Sugerujemy też jednorazowo użyć Trybiotyku, podczas pierwszej zmiany opatrunku.\nALKOHOL I TATUAŻ\nNa 24 godziny przed zabiegiem tatuowania, nie powinieneś spożywać alkoholu.Alkohol rozszerza naczynia krwionośne, co objawia się większym krwawieniem, poza tym spowalnia gojenie się ran. Po wykonaniu zabiegu, nie powinieneś sięgać po alkohol, co najmniej przez 3 doby. Przyśpieszy to proces gojenia.\nPROCES GOJENIA A OPALANIE\nKilka tygodni po wykonaniu tatuażu profilaktycznie nie powinieneś wystawiać miejsca na działanie promieni UV.Zawsze pamiętaj o stosowaniu kremu z filtrem powyżej 20.\nTATUAZ I ODDAWANIE KRWI\nAby móc oddać krew w punkcie krwiodawstwa musi upłynąć co najmniej 6 miesięcy od wykonania tatuażu.\nNIE KORZYSTAMY Z PŁYWALNI\nPo wykonaniu zabiegu, sugerujemy nie korzystać z pływalni aż do całkowitego wygojenia tatuażu.\nDECYZJA O WYKONANIU ZABIEGU W STUDIO KINKY TATTOO JEST JEDNOZNACZNA Z AKCEPTACJĄ REGULAMINU.\n1. Każdy klient zobowiązany jest do zaznajomienia się z poniższym regulaminem.\n2. Cena każdego wzoru ustalana jest indywidualnie. W studio nie ma jednoznacznego cennika usług.\n3. Przed odbyciem zabiegu w studio Kinky Tattoo osoba zainteresowana zobowiązana jest do uiszczenia zaliczki, celem rezerwacji dogodnego terminu oraz przygotowania projektu tatuażu.\n4. Dokonując rezerwacji terminu oraz opłaty (zaliczki) klient akceptuje Regulamin Studia.\n5. W przypadku rezygnacji z zabiegu oraz nie powiadomienia studia, najpóźniej 3 dni przed ustalonym terminem, zaliczka nie podlega zwrotowi.\n6. Tylko osoby pełnoletnie mogą zostać poddane zabiegowi w studio. Osoba niepełnoletnia (od 16 roku życia) może zostać poddana zabiegowi wyłącznie za zgodą osobistą i pisemną opiekunów prawnych oraz w ich obecności.\n7. Przed przystąpieniem do zabiegu każdy klient zobowiązany jest do wypełnienia oświadczenia 'Zgody na wykonanie zabiegu' za okazaniem dowodu tożsamości.\n8. W studio Kinky Tattoo obowiązuje zakaz spożywania alkoholu oraz palenia tytoniu.\n9. Studio nie wykonuje zabiegów osobom będącym pod wpływem alkoholu, narkotyków, środków psychoaktywnych i odurzających.\n10. Wyposażenie studia oraz materiały i narzędzia do wykonywania tatuażu objęte są całkowitym zakazem dotykania. Nie przestrzeganie ów zalecenia grozi utratą zdrowia.\n11. Studio nie ponosi odpowiedzialności za sposób zachowania się barwników na ciele. Każdy klient jest indywidualnie informowany o możliwej reakcji pigmentów, ze względu na szeroko pojęty proces gojenia się ciała.\n12. Wykonujący może przerwać wykonanie zabiegu w przypadku pogorszenia się samopoczucia klienta lub wystąpienia zmian w strukturze skóry.\n13. Po wykonanym zabiegu, każdy klient informowany jest na temat zasad pielęgnacji tatuażu podczas procesu gojenia.\n14. Studio Kinky Tattoo nie ponosi odpowiedzialności za nie przestrzeganie zasad pielęgnacji po wykonanym zabiegu.\n15. Studio nie ponosi odpowiedzialności za wystąpienie szeroko pojętych zmian skórnych po zabiegu lub po latach.\n16. Studio Tatuażu Kinky Tattoo zastrzega sobie prawo do dokumentacji fotograficznej, wykonanych prac.\n17. Studio Tatuażu Kinky Tattoo zastrzega sobie prawo do odmowy wykonania zabiegu/wzoru, ze względów zdrowotnych, estetycznych lub ideologicznych.\nTATUAŻ STANOWI NIEODWRACALNY ŚLAD NA CIELE, PRZED PRZYSTĄPIENIEM DO ZABIEGU PROSIMY O PRZEMYŚLANĄ DECYZJĘ.\nNie mamy normowanych godzin pracy. Prosimy o kontakt mailowy lub telefoniczny, jeżeli chcesz nas odwiedzić.


Afera FIFA - Blatter, Valcke i Kattner "przejęli" 80 mln dolarów | Blaber\nCałej trójce zarzuca się „skoordynowaną próbę” znacznego wzbogacenia się poprzez coroczne podwyżki wynagrodzeń, bardzo wysokie premie uznaniowe i inne formy dodatkowego finansowania.\nZdaniem prokuratury ujawnione w piątek dokumenty świadczą o tym, że „niektóre umowy zawierają postanowienia, które wydają się naruszać normy prawa szwajcarskiego” i wciąż narażają budżet FIFA na poważne wydatki na rzecz byłych działaczy.\nFIFA jest w głębokim kryzysie od połowy 2015 roku, kiedy przed kongresem w Zurychu szwajcarska policja – we współpracy z Amerykanami – zatrzymała siedmiu prominentnych działaczy i postawiła im zarzuty korupcyjne.\nW połowie lutego 2016 Komisja Etyki Międzynarodowej Federacji Piłki Nożnej (FIFA) zdyskwalifikowała na 12 lat byłego sekretarza generalnego Jerome Valcke’a w związku z zarzutami korupcyjnymi. Niegdyś jeden z najwyższych rangą oficjeli świata futbolu został zwolniony w styczniu.\nPosłuchaj De La Soul „Pain” z gościnnym udziałem Snoop Dogga


Wodzisław: Pokaz mody w Ekonomiku [WIDEO 360 STOPNI] | Dziennik Zachodni\n360Śląskie: Pokaz mody w Ekonomiku w Wodzisławiu Bartosz Wojsa\nW Zespole Szkół Ekonomicznych w Wodzisławiu Śląskim odbył się wczoraj pierwszy, profesjonalny pokaz mody. To było prawdziwe widowisko! Piękne panie, eleganccy panowie. Styl, szyk, elegancja. Byliśmy tam z naszą kamerą 360 stopni. To po prostu trzeba zobaczyć!


Napisz odpowiedź - www.simsipley.fora.pl\nForum www.simsipley.fora.pl Strona Główna » the sims 2 nocne Zycie\nWysłany: Sob 18:57, 10 Lis 2007 Temat postu: the sims 2 nocne życie\noto wszystko co wiem o tym dodatku: The Sims 2 Nocne Życie, premiera - 16 Września 2005\nThe Sims 2: Nocne Życie to drugi po "Na studiach" niesamodzielny dodatek do gry, który wprowadza dużo nowych a zarazem fascynujących zmian. Tym razem zamiast edukacyjnych zmagań naszych Simów, otwiera się przed nimi nocny świat hucznych dyskotek, wykwintnych restauracji, ekskluzywnych nocnych klubów oraz przelotnych znajomości. Dopiero po zmroku życie nabiera prawdziwych kolorów... Nowy dodatek jest odzwierciedleniem dobrze nam już znanych pomysłów z pierwszej części gry, a mianowicie - The Sims Randka i Balanga. Jednak tutaj zostały one odpowiednio rozwinięte, dzięki czemu stały się jeszcze bardziej ciekawsze i urozmaicone. TS2: Nocne życie nie wprowadza do gry tak szerokich zmian, jak pierwszy dodatek (Na studiach). A zatem nie spotkamy się tu z nowymi ścieżkami kariery czy chociażby z nowym okresem życia. Twórcy gry pominęli te elementy, gdyż skupili się na stworzeniu świata jak najwierniejszego naszemu. I chyba to im się udało. A zamiast dwóch elementów mamy jeden, dobrze rozbudowany - jest to Przedmieście. To właśnie tutaj toczy się nocne życie. Na Przedmieściu znajduje się wiele ciekawych miejsc, takich jak na przykład kasyno, dyskoteka, klub z kręglami, park, restauracja czy muzeum sztuki. Niektóre z nich łączą po kilka funkcji i na przykład pozwalają nam coś zjeść i potańczyć. Przedmieścia funkcjonują podobnie jak inne parcele publiczne. Dlatego, aby skorzystać z ich bogactwa, należy zadzwonić po taksówkę lub pojechać tam ... własnym samochodem!\nTak, nasi Simowie w końcu doczekali się własnych aut. Jest ich kilka rodzajów, od tych starych po supernowoczesne. Jednak wszystkie są drogie, więc możemy sobie na nie pozwolić dopiero po pewnym czasie. Samochody bardzo ułatwiają życie naszym Simom, gdyż przede wszystkim nie musimy dzwonić i czekać na taksówkę. Samochodem jeździmy także do pracy, odwozimy dzieci do szkoły oraz podwozimy naszych bliskich znajomych lub wybieramy się na przejażdżkę za miasto. Nawet daje się przy nim słuchać muzyki i tańczyć! Kolejną nowością w dodatku jest wprowadzenie nowej istotnej aspiracji, związanej oczywiście z koncepcją rozgrywki. Poszukiwanie przyjemności - jest to aspiracja specjalnie dla tych Simów, którzy marzą o całonocnych imprezach, randkach marzeń, graniu w kręgle i karty oraz wielu innych ciekawych przyjemnościach. Ta aspiracja stworzona jest z myślą o tych, którzy chcą jak najwięcej czasu spędzać z innymi ludźmi bawiąc się z nimi. Przy tworzeniu naszego Sima mamy teraz do wyboru dwie cechy, na jakie nasz wirtualny podopieczny reaguje pozytywnie oraz jedną, na jaką reaguje negatywnie. Mamy do wyboru mnóstwo cech. Nasz Sim może lubić u płci przeciwnej na przykład to, że pachnie wodą kolońską albo wprost przeciwnie - śmierdzi, może lubić u innych to, że chodzą w kąpielówkach albo to, że są... wampirami! Tak, w tym rozszerzeniu pojawiły się Simowie wampiry, które z odrobiną szczęścia możemy spotkać na Przedmieściu w mroczną noc. Głównym elementem wprowadzonym przez dodatek jest jeszcze większa możliwość poznawania i spotykania nowych ludzi. Umożliwiają to nocne wypady za miasto i randki marzeń.\nI właśnie te ostatnie nadają grze prawdziwego charakteru. Jeśli nasz Sim chce poznać innego Sima to nic prostszego, jak zadzwonić po cygańską swatkę i "zamówić" sobie Sima na randkę. Oczywiście za partnera bądź partnerkę musimy zapłacić i to dosyć sporo, bo aż do 5000 Simoleonów. Tak naprawdę wszystko zależy właśnie od tego, ile wydamy pieniędzy na naszego partnera. Dlatego jeśli chcemy, aby była to naprawdę udana randka, warto się wykosztować. Podczas samego trwania randki pojawia się wskaźnik oceny randki, licznik czasu ukazujący czas trwania randki oraz specjalne okno, w którym pokazywane są pragnienia i obawy Sima, z którym się umówiliśmy. Dlatego aby randka była udana należy spełniać pragnienia obu Simów. Zazwyczaj Simowie chcą rozmawiać, potem użyć kupionych w sklepie perfum, przytulać się i tańczyć. Oczywiście spotkania zakochanych nie muszą odbywać się w naszych domach. Bardzo często Simowie mają takie pragnienia, aby pojechać na przykład do klubu nocnego bądź do restauracji. Wtedy dzwonimy po taksówkę lub jedziemy własnym samochodem. Na Przedmieściu możemy także robić sobie zdjęcia w specjalnej kabinie.


Biografie – Państwowa Szkoła Muzyczna I stopnia im. Rodziny Wiłkomirskich w Świdniku\nAlfred Wiłkomirski (1873-1950) kameralista i pedagog;\nurodzony w Azowie, gimnazjum ukończył w Tbilisi; studia w Wyższej Szkole Muzycznej Moskiewskiego Towarzystwa Filharmonicznego; ojciec piątki dzieci – Kazimierza, Michała, Marii, Józefa i Wandy\nKazimierz Wiłkomirski (ur. 1 IX 1900 w Moskwie, zm. 7 III 1995 w Warszawie) wiolonczelista, dyrygent, kompozytor i pedagog.\nOkres okupacji spędził w Warszawie. Po wojnie, w latach 1945-47 był rektorem i profesorem dyrygentury Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzii. Od 1947 do 1952 pełnił funkcję dyrektora i pierwszego dyrygenta Państwowej Filharmonii i Opery we Wrocławiu, będąc jednocześnie profesorem dyrygentury, a w latach 1950-52 dziekanem Wydziału I Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu. W latach 1952-57 był dyrektorem Państwowej Opery i Filharmonii w Gdańsku oraz profesorem Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Sopocie. Od 1957 działał ponownie we Wrocławiu: od 1961 jako dyrektor artystyczny i dyrygent Państwowej Opery we Wrocławiu oraz w latach 1961-63 jako dyrygent Filharmonii Wrocławskiej. Od 1963 mieszkał w Warszawie, gdzie pełnił funkcję kierownika Katedry Kameralistyki Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej, a w latach 1970-74 – prezesa Zarządu Głównego SPAM.\n* Dwa preludia na wiolonczelę i fortepian (1918)\n* Scherzo na wiolonczelę i fortepian (1918)\n* Ballada na wiolonczelę i fortepian (1918)\n* Sonata na skrzypce i fortepian (1919)\n* Sonata na fortepian (1920)\n* Symfonia (1922)\n* Requiem na głosy solowe, chór i orkiestrę (1923)\n* Poemat na wiolonczelę i fortepian (1924)\n* Ballada na skrzypce i fortepian (1926)\n* Jungfrau, poemat symfoniczny – recytacyjny na głos i orkiestrę (1930)\n* Msza na głosy solowe, chór i organy (1937)\n* Kwartet smyczkowy (1942)\n* Aria na wiolonczelę i fortepian (1943)\n* Suita kaszubska na orkiestrę dętą (1946)\n* Prorok, kantata na baryton solo i orkiestrę (1950)\n* Symfonia koncertująca na wiolonczelę i orkiestrę (1950)\n* Dwanaście etiud na wiolonczelę solo (1950)\n* Kantata wrocławska na sopran, chór mieszany i wielką orkiestrę symfoniczną (1951)\n* Cztery utwory (pedagogiczne) na wiolonczelę i fortepian (1952)\n* Kantata gdańska na głosy solowe, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (1955)\n* Kantata o św. Jacku na głosy solowe, chór mieszany i orkiestrę symfoniczną (1957)\n* Kwartet na 4 wiolonczele (1961)\n* Wołanie moje na głos z fortepianem (1962)\nPolskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, marzec 2003\nMichał Wiłkomirski (1902-1989) skrzypek.\nCzęsto koncertował jako solista i w Trio Wiłkomirskich (Marią i Kazimierzem), a także z ojcem i Trio Rosyjskim. W 1925 r. wyjechał do Paryża, a w 1927 do Stanów Zjednoczonych. Uczestniczył w kursach interpretacji u prof. Yssay’a. Został członkiem orkiestry filharmonicznej w Houston w Stanie Teksas. Dwa razy odwiedził Polskę dając koncerty w Filharmonii Narodowej i Szczecińskiej. Z powodu choroby zaprzestał działalności koncertowej.\nMari a Wiłkomirska (ur. 3 IV 1904 w Moskwie, zm. 19 VI 1995 w Warszawie) pianistka, kameralistka i pedagog.\nNaukę gry na fortepianie rozpoczęła w wieku 6 lat pod kierunkiem ojca – Alfreda Wiłkomirskiego, skrzypka i pedagoga. W latach 1913-17 odbyła studia pianistyczne w Konserwatorium w Moskwie w klasie Bolesława Jaworskiego. W 1919 wraz z rodziną przeniosła się do Polski. W tym samym roku w Warszawie artystka rozpoczęła uczęszczać na prywatne lekcje gry na fortepianie u Józefa Turczyńskiego, które trwały do 1921.\nPoza działalnością koncertową Maria Wiłkomirska zajmowała się pracą pedagogiczną. W latach 1934-39 była profesorem w Polskim Konserwatorium Macierzy Szkolnej w Gdańsku. Od 1945 do 1967 prowadziła klasę fortepianu w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, od 1952 pełniąc równocześnie obowiązki kierownika Katedry Fortepianu. W latach 1951-77 wykładała też w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, będąc od 1964 jednocześnie kierownikiem Katedry Fortepianu. Do jej absolwentów należeli m.in.: Rajmund Ambroziak, Tadeusz Chmielewski, Danuta Dworakowska, Jerzy Gajek, Jerzy Godziszewski, Andrzej Guz, Kazimierz Korybutiak, Edwin Kowalik, Zygmunt Krauze, Jerzy Maciejewski, Krystyna Makowska, Jerzy Marchwiński, Maciej Paderewski, Barbara Ropelewska, Barbara Strzelecka, Irena Sieradzka-Pietrachowicz, Brygida Szymłowska. Ponadto zasiadała w jury międzynarodowych konkursów pianistycznych w Berlinie (1951), Konkursu im. Fryderyka Chopina w Warszawie (1955 i 1965), w Bukareszcie (1967) oraz konkursów ogólnopolskich – w Łodzi, Bydgoszczy, Białymstoku i Warszawie.\nMałgorzata Kosińska, grudzień 2007\nJózef Wiłkomirski (ur. 15 V 1926 w Kaliszu) kompozytor, wiolonczelista i dyrygent.\nW dzieciństwie uczył się gry na wiolonczeli. Podczas wojny walczył jako żołnierz podziemnej Armii Krajowej i był uczestnikiem Powstania Warszawskiego w 1944. Po wojnie studiował dyrygenturę w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi u Zdzisława Górzyńskiego i Włodzimierza Ormickiego oraz w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Studia dyrygenckie kontynuował u Waleriana Bierdiajewa. Od 1946 był wiolonczelistą w Orkiestrze Państwowej Filharmonii w Łodzi i orkiestrze operowej w Warszawie. W latach 1950-51 pełnił funkcję dyrygenta Państwowej Filharmonii w Krakowie, w latach 1954-57 – dyrygenta Państwowej Filharmonii w Poznaniu. W latach 1957-71 zajmował stanowisko dyrektora i kierownika artystycznego Filharmonii w Szczecinie. W 1978 założył Filharmonię w Wałbrzychu i do 2005 był jej dyrektorem naczelnym oraz artystycznym.\nDyrygował ponad 1600 koncertami w 24 krajach Europy, Azji i Ameryki. Od 1968 komponuje. Jego utwory były wykonywane w 14 krajach Europy, Azji i Ameryki. Zajmuje się także popularyzacją muzyki w radiu i telewizji (przygotował około 100 audycji) oraz dziennikarstwem nie tylko muzycznym (napisał ponad 400 artykułów i felietonów).\nJózef Wiłkomirski jest laureatem wielu nagród i odznaczeń państwowych, m.in. otrzymał Złotą Odznakę „Gryfa Pomorskiego” (1960), Nagrodę Muzyczną Szczecina (1961), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1963), Odznakę „Zasłużony Działacz Kultury” (1967), nagrodę za upowszechnianie kultury (1970), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1979), Nagrodę miasta Wałbrzycha (1979, 1999), Nagrodę Prasy Dolnośląskiej (1982), Nagrodę Województwa Wałbrzyskiego (1983), Medal Komisji Edukacji Narodowej (1984), Warszawski Krzyż Powstańczy (1985), Order Sztandaru Pracy I klasy (1986), Odznakę „Przyjaciel dziecka” (1993), Krzyż Armii Krajowej (1995), Odznakę Weterana wojny o niepodległość (1995), Złotą Odznakę Zasłużonego Działacza Towarzystwa Przyjacół Dzieci (1998), Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1998), tytuł „Zasłużony dla powiatu wałbrzyskiego” (2005), tytuł „Zasłużony dla miasta Wałbrzycha” (2006).\nWe wrześniu 2006 Muzeum w Wałbrzychu zorganizowało wystawę „Józef Wiłkomirski – 80 lat życia, 60 lat pracy”.\n* Trzy szkice na harfę solo (1962)\n* Trzy miniatury na flet i fortepian (1965)\n* Q 65 na kwartet smyczkowy (1965)\n* Improwizacja nr 1 na skrzypce i fortepian (1967)\n* Sonata na wiolonczelę solo (1967)\n* Kwintet dęty (1968)\n* Trzy utwory na orkiestrę kameralną (1968)\n* Pieśń żony wojownika na żeński głos recytujący i orkiestrę symfoniczną (1968)\n* Lokomotywa na chór chłopięcy (1969)\n* Koncert na harfę i orkiestrę kameralną (1969)\n* Preludium „Czarnowłosa” na harfę (1969)\n* Przygoda Kacperka, baśń symfoniczna na męski głos recytujący i ork. symf. (1969)\n* Pięć preludiów na fortepian solo (1969)\n* Sinfonietta nr 1 na orkiestrę (1969)\n* Taniec na orkiestrę kameralną (1969)\n* Toccata na dwa fortepiany (1969)\n* Trzy utwory na orkiestrę smyczkową (1970)\n* Uwertura koncertowa na orkiestrę (1970)\n* Taniec polski na skrzypce i fortepian (1970)\n* Stela 70 na orkiestrę symfoniczną (1970)\n* Sinfonietta nr 2 na orkiestrę (1970)\n* Nonet (1970)\n* Concerto breve na smyczki (1970)\n* Mała suita na wiolonczelę solo (1970)\n* Marsz triumfalny na orkiestrę (1970)\n* Miniaturowy temat z wariacjami na obój i fortepian (1970)\n* Pan Tralaliński na chór dziecięcy (1970)\n* Pieśń o szczecińskim kwietniu na chór mieszany i orkiestrę (1970)\n* Pieśń rycerzy Bolesława Krzywoustego na chór mieszany i orkiestrę (1971)\n* Pieśń walczącej Irlandii na orkiestrę (1971)\n* Aria na skrzypce i fortepian (1971)\n* Dwie piosenki na chór dziecięcy (1971)\n* Preludium nr 2 „Świt w lesie” na harfę (1971)\n* Ptasie radio na chór dziecięcy (1971)\n* Zamek Królewski w Warszawie, suita na orkiestrę symfoniczną (1971)\n* Sonata na skrzypce i fortepian (1971)\n* Sonatina na flet i fortepian (1971)\n* Sonata na wiolonczelę i fortepian (1971)\n* Trio fortepianowe (1971)\n* Baśń o królewiczu Jasnym, balet-pantomima (1972)\n* E=mc na chór mieszany (1972)\n* Koncert na cztery harfy (1972)\n* Suita taneczna na kwartet perkusyjny (1972)\n* Sonata na kontrabas i fortepian (1972)\n* Suita na fortepian i małą orkiestrę (1973)\n* Dwie miniatury perskie na harfę, flet i perkusję (1973)\n* Dziecięcy świat, 15 łatwych utworów dla dzieci (1973)\n* Bąk i konik polny na fortepian (1973)\n* Concertino na fortepian i orkiestrę (1973)\n* Cztery łatwe utwory na wiolonczelę i fortepian (1973)\n* Groteska na ksylofon i fortepian (1973)\n* Koncert na orkiestrę (1973)\n* Na łące na fortepian (1973)\n* Poemat żałobny na orkiestrę symfoniczną (1973)\n* Siedem róż z Szyrazu na harfę (1973)\n* Pięć pieśni na sopran i fortepian (1974)\n* Łatwa suita na dwie altówki (1974)\n* Concertino na wiolonczelę i orkiestrę (1974)\n* Cztery pieśni na sopran i fortepian (1974)\n* Pieśń o fladze na recytatora, chór mieszany i orkiestrę (1974)\n* Sonatina na perkusję i fortepian (1974)\n* Trzy pieśni Zaratusztry na harfę, flet i perkusję (1974)\n* Trzy miniatury na cztery harfy (1974)\n* Temat z wariacjami na klarnet i fortepian (1975)\n* Sonata na skrzypce solo (1975)\n* Suita kubańska na skrzypce i harfę (1975)\n* Sonata na altówkę i fortepian (1975)\n* Dos Rios na orkiestrę (1975)\n* Kwartet na instrumenty dęte blaszane (1975)\n* Kwartet smyczkowy (1975)\n* Pieśni miłosne [wersja I] na sopran i fortepian (1975)\n* Pieśni miłosne [wersja II] na sopran i orkiestrę (1976)\n* Wrześniowy alarm na sopran, baryton, recytatora, chór i orkiestrę (1976)\n* Elementy na orkiestrę symfoniczną (1977)\n* Isia i kosmoskrzaty, baśń symfoniczna na głos recytujący i orkiestrę symf. (1993)\n* Obsesja na orkiestrę symfoniczną (1997)\n* Oberek na orkiestrę symfoniczną (2001)\n* Suita koncertowa na marimbę i orkiestrę kameralną (2005)\nMałgorzata Kosińska, Polskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, listopad 2002, aktualizacja: listopad 2008\nWanda Wiłkomirska (ur. 11 I 1929 w Warszawie, zm. 1 V 2018 w Warszawie) skrzypaczka, pedagog.\nPo raz pierwszy wystąpiła publicznie w wieku 7 lat. W 1947 ukończyła studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi w klasie skrzypiec Ireny Dubiskiej, a w 1949 – u Ede Zathureczky’ego w Akademii im. Ferenca Liszta w Budapeszcie. Jej pedagogami byli także Eugenia Umińska i Tadeusz Wroński w Warszawie oraz Henryk Szeryng w Paryżu. Jest laureatką czterech międzynarodowych konkursów: w Genewie (1946), w Budapeszcie (1949), Konkursu Bachowskiego w Lipsku (1950) i Konkursu im. Wieniawskiego w Poznaniu (1952).\nKoncertowała na pięciu kontynentach, dając recitale i grając z czołowymi orkiestrami pod batutą takich mistrzów jak Otto Klemperer, Leonard Bernstein, Carlo Maria Giulini, John Barbirolli, Kurt Masur, Wolfgang Sawallisch, Zubin Mehta. Zajmowała się też kameralistyką, grając z rodzeństwem jako „Trio Wiłkomirskich”, a także z Marthą Argerich, Danielem Barenboimem, Gidonem Kremerem, Mischą Maisky’m.\nWanda Wiłkomirska była pierwszą wykonawczynią licznych utworów kompozytorów polskich, niemieckich i australijskich; niektóre z nich były jej dedykowane. Na pierwszym Festiwalu Muzyki Polskiej w Warszawie w 1951 dała prawykonanie V KONCERTU SKRZYPCOWEGO Grażyny Bacewicz, na Festiwalach „Warszawska Jesień” wykonała po raz pierwszy m. in. EKSPRESJE Tadeusza Bairda, DIALOGHI Augustyna Blocha, koncerty skrzypcowe Zbigniewa Bargielskiego i Zbigniewa Bujarskiego, CAPRICCIO Krzysztofa Pendereckiego.\nWanda Wiłkomirska jest prawdziwą legendą polskiej wiolinistyki. Urodzona w rodzinie znanych muzyków warszawskich zaczęła grać na skrzypcach w wieku pięciu lat. Uczyła się u najwybitniejszych polskich pedagogów skrzypiec, studiowała też w Budapeszcie u Ede Zathureczky’ego i w Paryżu u Henryka Szerynga. Próbowała również śpiewu, gry na fortepianie i dyrygentury. Jako młoda dziewczyna zdobywała laury na międzynarodowych konkursach i zdobyła międzynarodową sławę. Grała ze wspaniałymi orkiestrami i wielkimi dyrygentami, w najsłynniejszych salach koncertowych świata. Jej dorobek artystyczny jest imponujący, karierę miała olśniewającą, a życie niezwykle barwne i burzliwe. W Polsce była najwybitniejszą skrzypaczką, nieodmiennie wzbudzała entuzjazm publiczności, dla niej stworzono etat solistki Filharmonii Narodowej. Po 13 grudnia 1981 roku, w stanie wojennym, wyjechała z kraju. Wróciła dopiero po upadku komunizmu, w 1990 roku.\n„Taki wyjazd oznaczał wtedy, że w Polsce już się nie grało. Nie grało się również w całej tej części świata. Zostało mi tylko koncertowanie na Zachodzie. Ale i z tym były kłopoty, bo przecież niemal wszystkie moje koncerty organizował PAGART, państwowy impresario, który po moim wyjeździe oczywiście zapomniał o mnie. Więc porwały się i te wątki. Wiedziałam, że tak będzie. Byłam jeszcze w Australii, pojechałam do Kanady, ale tak naprawdę to zaczynałam jakby od zera. Zrobiła się wokół mnie pustka, bo zerwanie współpracy z PAGART-em ludzie na Zachodzie rozumieli jako koniec mojej kariery, myśleli: ‚Widocznie przestała grać’. Miałam kłopoty z agentem w Niemczech i trochę trwało, zanim wróciłam do normalnego życia koncertowego. Zaczęłam znowu grać wszędzie. Miałam koncerty w Stanach Zjednoczonych, m.in. w Nowym Jorku, grałam w Londynie na trzecim koncercie po otwarciu nowej wspaniałej sali koncertowej w Barbican Centre. Ale olbrzymia część kuli ziemskiej była przede mną zamknięta. I to część bardzo dla mnie ważna. Dlatego powrót do Polski był w moim życiu zupełnie niezwykłym wydarzeniem.”\nNa „Warszawskiej Jesieni” w 1990 roku Wanda Wiłkomirska grała KONCERT SKRZYPCOWY innego politycznego emigranta, Andrzeja Panufnika, który też przyjechał wtedy do Polski po latach – pierwszy raz od 1954 roku.\n„Witano mnie entuzjastycznie, panowała euforia. To było coś nadzwyczajnego, czego nie dało się oceniać jak zwykłego koncertu. Dopiero mój drugi przyjazd do Polski, związany z tournée po kraju, miał normalny charakter – przyjechałam po prostu koncertować. Była to dla mnie strasznie trudna próba, a myśl o niej towarzyszyła mi przez wszystkie lata spędzane poza Polską. Bałam się, że kiedy stanę na estradzie Filharmonii Narodowej, moi starzy znajomi powiedzą: ‚Ach, to już cień dawnej Wandy’. Nie grać ani o jeden dzień za długo! Taka obsesja wciąż mnie prześladuje i chyba o wiele wcześniej przestanę grać, niż mogłabym. Byłam świadkiem rujnowania niejednej własnej legendy, zgadzania się na to, żeby ludzie mówili: ‚No, jak na swoje lata, to jeszcze gra (śpiewa) zupełnie dobrze…’, tłumaczenia się po złym występie: ‚Ach, wiesz, tak mało ostatnio ćwiczyłam (ćwiczyłem).’ Myślałam wtedy: ‚Przecież nikt ci nie każe.’ To błąd, że nie chcemy się harmonijnie starzeć. Do niedawna nie umiałam odpoczywać. Odpoczynek uważałam za stratę czasu. Teraz pozwalam sobie na to, żeby usiąść, odpocząć, wstać późno w sobotę, jeść długo śniadanie. Myślę, że można mieć bardzo piękną starość, jeżeli człowiek nie próbuje robić na siłę tego, co robił, kiedy był młody. Gram teraz znacznie mniej niż dawniej. Kiedyś grałam bardzo dużo, za dużo, któregoś roku wystąpiłam na 164 koncertach! Teraz mam około 30 koncertów rocznie i zauważyłam, że kiedy nie występuję, to jestem wesołym, luźnym i zdrowym człowiekiem. Często więc odmawiam, bo po co mam się tak męczyć? Ale coś trzeba robić, zatem uczę.” („Studio” 1994 nr 4)\nWanda Wiłkomirska, nie rezygnując z koncertowania, rozpoczęła nauczanie gry na skrzypcach. Była profesorem Hochschule für Musik Mannheim-Heidelberg, prowadzi kursy mistrzowskie na całym świecie. Obecnie prowadzi klasę skrzypiec w Sydney Conservatory of Music.\nPolskie Centrum Informacji Muzycznej, Związek Kompozytorów Polskich, kwiecień 2002\n1. Kazimierz Wiłkomirski. Polskie Centrum Informacji Muzycznej Związek Kompozytorów Polskich [online]. Warszawa: Instytut Adama Mickiewicza, [dostęp 06 lutego 2009]. Dostępny w World Wide Web: http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_wilkomirski_kazimierz\n2. Kosińska, Małgorzata. Maria Wiłkomirska [online]. Warszawa: Instytut Adama Mickiewicza, [dostęp 06 lutego 2009]. Dostępny w World Wide Web: http://www.culture.pl/pl/ culture/artykuly/os_wilkomirska_maria\n3. Józef Wiłkomirski. Kosińska, Małgorzata. Polskie Centrum Informacji Muzycznej Związek Kompozytorów Polskich [online]. Warszawa: Instytut Adama Mickiewicza, [dostęp 06 lutego 2009]. Dostępny w World Wide Web: http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_wilkomirski_jozef\n4. Wanda Wiłkomirska. Polskie Centrum Informacji Muzycznej Związek Kompozytorów Polskich [online]. Warszawa: Instytut Adama Mickiewicza, [dostęp 06 lutego 2009]. Dostępny w World Wide Web: http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_wilkomirska_wanda\nJego życie pięknem jest…\n3 marca 1993 roku Galeria Janiny i Zbigniewa Carrol-Porczyńskich w Muzeum Kolekcji im. Jana Pawła II przy Placu Bankowym w Warszawie, wypełniła się tłumem wielbicieli Wielkiego Mistrza KAZIMIERZA WIŁKOMIRSKIEGO i Jego cudowną muzyką, a także muzyką dawnych mistrzów w opracowaniu na zespół wiolonczel przez K. Wiłkomirskiego.\nBył to koncert dedykowany Kazimierzowi Wiłkomirskiemu, który kończy właśnie 93 lata…!\nSłowo wstępne i prowadzenie w bezbłędnym wykonaniu Aleksandra Bardiniego. Także wykonawcy mogli zadziwić najczulsze nawet ucho: prześliczny sopran Jadwigi Gadulanki, czysty i silny bas Macieja Wojtkiewicza, niedościgniony Konstanty Andrzej Kulka, pianista Maciej Paderewski oraz młody (ale jakże utalentowany – to opinia naszego Mistrza) Zespół Wiolonczelistów Akademii Muzycznej w Warszawie.\nNiezależnie od powyższego, wieczór był też okazją do promocji książki Kingi Strzeleckiej pt. „ŻYCIE PIĘKNEM BYŁO – RZECZ O KAZIMIERZU WIŁKOMIRSKIM”.\nTo sukces i chwile, o których będziemy jeszcze długo, bardzo długo wspominać…!\nZanim jednak GWIAZDA MISTRZA znalazła się w apogeum kultury, droga do niego była bardzo długa i ciężka, niekiedy wręcz dramatyczna.\nKazimierz Wiłkomirski we „WSPOMNIENIACH” (PWN, Kraków 1970) m.in. pisze, że jego ojciec Alfred (1873-1950, syn Józefa, 1839-1922, pochowany w sierpniu 1922 w Kaliszu), we wrześniu 1920 r., po roku zupełnego bezrobocia (od powrotu z Rosji Sowieckiej), objął posadę nauczyciela klasy .skrzypcowej w szkole muzycznej w Kaliszu, a na początku grudnia tegoż roku, objął funkcji dyrektora szkoły.\nW tymże czasie do Kalisza przenieśli się z Warszawy: matka Aniela z d. Kułassowska (zmarła w Kaliszu 30.XII 1921 r.), oraz młodsze rodzeństwo Kazimierza (ur.1900 r.): Michał muzyk (1902-1986) i Maria (1904, prof. Akademii Muzycznej w Warszawie). Jak pisze dalej autor „WSPOMNIEŃ” – warunki bytowania w Kaliszu były doprawdy nędzne. Gnieździli się we czworo w jednym pokoiku jako sublokatorzy, pozbawieni najkonieczniejszych wygód … i dalej jeszcze gorzej było z kłopotami finansowymi (str. 205).\nW tym miejscu warto także dodać, że z jednej strony ich pokoju � był fragment gotyckiego muru słynnej Baszty „Dorotka”.\nW czerwcu 1921 r. Kazimierz przeprowadził się do Kalisza. W cytowanych już „WSPOMNIENIACH” kończy rozdział zamykający okres warszawski:\nJechałem do Kalisza wioząc cały mój ruchomy majątek: wielką wiolonczelę, paczkę nut i rękopisów, oraz śmieszny koszyk, w którym znajdował się jeszcze moskiewski smoking i parę niemożliwie podartych koszul. A wszakże byłem bogaty: miałem wielki zapas optymizmu i pełne ręce skarbów muzycznego piękna do rozdania (str. 210).\nNależy dodać, że w tym czasie Rodzina Wiłkomirskich zajmowała dwu – pokojowe mieszkanie przy ul. Parkowej w sąsiedztwie budynku Towarzystwa Muzycznego. Mieszkanko mieściło się w starym nędznym domku, do którego wchodziło się po drewnianych schodach, wąskich, ciemnych trzeszczących. W tzw. pokoju muzycznym, w którym dawano lekcje, stał żelazny piecyk z rurą, dwa stoliki karciane i dwa żelazne łóżka pożyczone z Towarzystwa Muzycznego… (K. Strzelecka „ŻYCIE PIĘKNEM BYŁO…” str. 45).\nW dniu 4 lutego 1923 r. kościele pw. św. Mikołaja, odbył się ślub Kazimierza z jego uczennicą Marią z d. Fryde (zm. w 1963 r.). Także brat Michał ożenił się z Kaliszanką, Grażyną z d. Kononowicz.\nCórka Kazimierza – Aniela (ur. w 1924 r. w Kaliszu) nie poszła w ślady rodziców – jest do dziś aktywną plastyczką-scenografem.\nJak mówi sam Mistrz, cała ich „TRÓJKA” tj. On, Michaś i Marysia, często muzykowali w Kaliszu, a także dawali koncerty w czasie wakacji w pobliskich miejscowościach, np.: w 1926 r. koncertowali w Opatówku, Błaszkach, Radliczycach w nadziei zarobienia kilkudziesięciu złotych.\nNależy też dodać, że i druga żona Alfreda, Dorota z d. Temkin była rodowitą Kaliszanką (ur. w 1901 r.): z tego małżeństwa urodziła się w 1927 r. WANDA ALFREDA JOANNA WIŁKOMIRSKA, znakomita skrzypaczka.\nTych zaledwie zacytowanych wyżej kilka uwag i myśli sformułowanych głównie przez samego Mistrza świadczą, że Jego droga do wielkości nie była usłana różami!\nNie miejsce tu na opisywanie całego żywota Mistrza, które jest wyjątkowo bogate. I choć było ono zawsze trudne, ale nigdy nie pozbawione nadziei!\nDziś nic dziwią więc słowa innych WSPÓŁCZESNYCH, gdy piszą o Nim:\n… wybitny wiolonczelista, dyrygent, kompozytor i pedagog – bez reszty oddany sprawie muzyki – żywa kronika polskiego życia muzycznego tego płynącego głównym stołecznym nurtem, jak i tego skromniejszego prowincjonalnego…\nOd siebie jeszcze dodam, że w długich Polaków rozmowach Mistrz chętnie wraca do okresu kaliskiego. We „WSPOMNIENIACH” (str. 212) odnotuje też:\nIleż moich smutków, gorzkich rozczarowań, tęsknot, nadziei, niepokojów wchłonął w siebie ten cichy kaliski pary który słyszał również bicie mego zakochanego serca i po którego alejach obnosiłem dumne szczęście swojego narzeczeństwa.\nDziś w ogóle o Kaliszu mówi z przejęciem i prawie z uwielbieniem. Jest dumny z tego że Sala Koncertowa w Szkole Muzycznej nosi imię Jego Ojca Alfreda, a On sam jest HONOROWYM OBYWATELEM miasta Kalisza, tego jednego z najstarszych grodów w Polsce!\nHenryk Podsiadły, kwartalnik „Kaliszanie w Warszawie”, nr 4, kwiecień 1993.\nW książce Kingi Strzeleckiej pt. „ŻYCIE PIĘKNEM BYŁO – RZECZ O KAZIMIERZU WIŁKOMIRSKIM” Mistrz wpisał dla mnie następującą dedykację:\n– pierwsze strofy na pięciolinii Muz. KW. do wiersza Marii Konopnickiej: „Senne róże, białe róże …”\ni dalej: Państwu Marii i Henrykowi Podsiadłym proponuję przeczytanie tej książki pióra wybitnej pisarki. Zawiera ona historię mojego niespokojnego, ale bogatego w treść życia. Z wyrazami przyjaźni i z najlepszymi życzeniami.\nKazimierz Wiłkomirski Warszawa, 9 III 1993\nProf. Kazimierz Wiłkomirski – związany był z Kaliszem od młodzieńczych lat, zmarł w dniu 7 marca 1995 r., a 13 marca w zimny i dżdżysty dzień – żegnaliśmy Go na Starych Powązkach. Ten wielki kompozytor, znakomity pedagog i dyrygent, nestor polskich wiolonczelistów – nigdy nie zapominał o Kaliszu i o swoich związkach z nim związanych. W swoich „Wspomnieniach” (PWN, Kraków 1970) na str. 212 odnotuje:\n„Ileż moich smutków, gorzkich rozczarowań, nadziei, niepokojów wchłonął w siebie ten cichy kaliski park, który słyszał również bicie mego zakochanego serca i po którego alejach obnosiłem dumne szczęście swojego narzeczeństwa”.\nW tym miejscu należy też wspomnieć, że Jego ostatnie drukowane słowo, to „Wspomnienia z Kalisza”, opublikowane w „Kaliszanie w Warszawie” nr 5 z 1994 r. Oprócz najbliższej rodziny i grona przyjaciół, żegnali Go również uczniowie, którzy jako następcy Profesora, uczą dziś w polskich i zagranicznych akademiach muzycznych, grają w orkiestrach, występują jako soliści.\n„Był on jednym z największych artystów polskich XX wieku, wybitnym wirtuozem wiolonczeli, znakomitym kameralistą, znanym kompozytorem i cenionym dyrygentem. Był jednym z największych autorytetów zarówno jako artysta, pedagog, jak i człowiek” – napisze rektor Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie, z którą Profesor związany był od przeszło pół wieku.\nKazimierz Wiłkomirski w latach 1934-1939 był dyrektorem Konserwatorium w Gdańsku; po wojnie rektorem Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi, dyrektorem i dyrygentem Filharmonii Muzycznej w Warszawie (dziś Akademii Muzycznej). Do końca swego żywota był Honorowym Prezesem Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków. Uhonorowany wieloma wysokimi odznaczeniami państwowymi, w tym także dyplomem honorowego obywatela m. Kalisza, tego jednego z najstarszych grodów w Polsce.\nWe „Wspomnieniach” m. in. pisze: że Jego ojciec Alfred (1873-1950) – syn Józefa (1839-1922), pochowany w Kaliszu – przybył tu we wrześniu 1920″ po roku zupełnego bezrobocia (od powrotu z Rosji Sowieckiej), objął posadę nauczyciela klasy skrzypcowej w szkole muzycznej w Kaliszu, a na początku grudnia tegoż roku, objął funkcję dyrektora szkoły”.\nW tymże czasie do Kalisza przenieśli się z Warszawy: matka Aniela z d. Kułassowska (zmarła w Kaliszu 30 XII 1921 r.) oraz młodsze rodzeństwo: Michał – muzyk i Maria (prof. Akademii Muzycznej w Warszawie). W dniu 4 II 1923 r. w kościele pod wezwaniem św. Mikołaja odbył się ślub Kazimierza z jego uczennicą Marią z d. Fryde (zm. w 1962). Także brat Michał ożenił się z Kaliszanką, Grażyną z d. Kononowicz. „On, Michaś i Marysia, często muzykowali w Kaliszu, a także dawali koncerty w czasie wakacji w pobliskich miejscowościach”. Przy każdej okazji mówił o Kaliszu z przejęciem i prawie z uwielbieniem. Był gorącym przyjacielem Klubu Kaliszan w Warszawie.\nHenryk Podsiadły, kwartalnik „Kaliszanie w Warszawie” nr 8, czerwiec 1995\nMaria Wiłkomirska (3 IV 1904 – 1995), pianistka i pedagog, siostra Kazimierza Wiłkomirskiego.\nStudiowała grę na fortepianie u B. Jaworskiego i J. Turczyńskiego. Od 1915 występowała w Trio Wiłkomirskich z braćmi Michałem i Kazimierzem, a od 1945 z siostrą Wandą i Kazimierzem.\nOd 1922 prowadzi działalność pedagogiczną, początkowo w Kaliszu, a w latach 1934-1939 w Polskim Konserwatorium w W. M. Gdańsku. Od 1945 profesor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Łodzi, od 1951 – Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie. Do jej uczniów w zakresie pianistyki należą m.in.: J. Godziszewski, Z. Krauze i J. Marchwiński.\nWanda Wiłkomirska gościem prezydenta miasta\nGościem prezydenta Janusz Pęcherza była Wanda Wiłkomirska legenda polskiej wiolinistyki, przyrodnia siostra związanych z Kaliszem Marii i Kazimierza Wiłkomirskich. Słynnej skrzypaczce towarzyszyła Teresa Wiłkomirska, wdowa po Kazimierzu Wiłkomirskim oraz jego była uczennica, wiolonczelistka – Cecylia Barczyk.\nWanda Wiłkomirska jest legendą polskiej wiolinistyki. Urodzona w rodzinie znanych muzyków warszawskich zaczęła grać na skrzypcach w wieku pięciu lat. Uczyła się u najwybitniejszych polskich pedagogów skrzypiec, studiowała w Budapeszcie u Ede Zathureczky’ego i w Paryżu u Henryka Szerynga. Próbowała również śpiewać, grać na fortepianie i dyrygować. Już jako młoda dziewczyna zdobywała laury na międzynarodowych konkursach. Współpracowała ze wspaniałymi orkiestrami, wielkimi dyrygentami, występowała w najsłynniejszych salach koncertowych świata. W Polsce jest jedną z najwybitniejszych skrzypaczek, dla niej stworzono etat solistki Filharmonii Narodowej. Po 13 grudnia 1981 roku, w stanie wojennym, wyjechała z kraju. Wróciła dopiero po upadku komunizmu, w 1990 roku.\nSkrzypaczka była gościem specjalnym niedzielnego, uroczystego koncertu w Filharmonii Kaliskiej z okazji 10 rocznicy śmierci prof. prof. Marii i Kazimierza Wiłkomirskich. Na wiolonczeli zagrała Cecylia Barczyk, a muzykom towarzyszyła Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Kaliskiej i Łomżyńska Orkiestra Kameralna z dyrygentem Janem Miłoszem Zarzyckim.\nWspółorganizatorem niedzielnego koncertu było Kaliskie Towarzystwo Muzyczne im. Alfreda Wiłkomirskiego w Kaliszu, który kierował nim w latach 1921- 1965.\nWanda Wiłkomirska i Władysław Kościelniak Honorowymi Obywatelami Kalisza\nTytuł Honorowego Obywatela Miasta Kalisza otrzymało do tej pory 18 osób, m.in. prezydent Stanisław Wojciechowski (1923 r.), marszałek Józef Piłsudski (1927 r.), pisarka Maria Dąbrowska i Tadeusz Kulisiewicz (1960 r.), emigracyjny historyk Józef Garliński, a w ostatnich latach – Jan Paweł II (1997 r.), byli ambasadorowie USA i Izraela w Polsce – Christopher Robert Hill i Szewach Weiss (2003 r.).\nRodzinny pejzaż z Maestrą\nZwiązki rodziny Wiłkomirskich z Kaliszem są silniejsze niż się powszechnie sądzi, choć wiedza o nich jest niemała głównie dzięki staraniom Kaliskiego Towarzystwa Muzycznego. Sięgają one 1920 roku, kiedy Alfred Wiłkomirski zdecydował się przyjąć posadę nauczyciela w kaliskiej szkole muzycznej.\nUrodzony w Azowie nad Donem, aż do 1916 roku mieszkał w Moskwie i okolicy. Dopiero wojenna zawierucha i troska o zdrowie żony zmusiły Alfreda Wiłkomirskiego do dwukrotnego wyjazdu na Kaukaz. Kiedy jednak dotarła do niego informacja o odrodzeniu się wolnej Polski, postanowił wyruszyć do Warszawy. Stamtąd, w obliczu biedy i bezskutecznego poszukiwania stałego zajęcia, absolwent Wyższej Szkoły Muzyczno-Dramatycznej Moskiewskiego Towarzystwa Filharmonicznego oraz uznany pedagog wyjechał do Kalisza.\nZwiązki rodzinne z Kaliszem\nW krótkim czasie sprowadził do siebie żonę Anielę z dwójką młodszych dzieci – 18-letnim Michałem i 16-letnią Marią. Najstarszy, Kazimierz, pozostał w stolicy, gdzie kontynuował studia i pracował jako wiolonczelista w orkiestrze Opery Warszawskiej. Przez 6 lat spędzonych nad Pro-sną Alfred Wiłkomirski należał do organizatorów życia muzycznego w mieście, kierował szkołą muzyczną i chórem. Nauczaniem w szkole i wspólnym koncertowaniem w całym powiecie – od Kalisza po Radliczyce – trudniły się też wszystkie jego dorosłe dzieci. W Kaliszu został pochowany w 1922 roku ojciec Alfreda – Józef, zaś jego bratanek, także Józef, był lekarzem 29. Pułku Strzelców Kaniowskich. Rodzinne związki Wiłkomirskich z Kaliszem umocniły się również przez inne fakty; 4 lutego 1923 roku w kościele pod wezwaniem św. Mikołaja odbył się ślub Kazimierza z jego uczennicą – Marią, z domu Fryde (zmarła w 1963 roku). Także w tym mieście przyszła na świat ich córka Aniela, która jednak nie poszła w ślady rodziców i została scenografem. Brat Alfreda, Michał, ożenił się z kaliszanką Grażyną, z domu Kononowicz. Syn Michał, który zapowiadał się na wirtuoza skrzypiec, zapadł niestety w ciągu kilku miesięcy na ciężką cukrzycę. Wyjazd na zagraniczne stypendium uratował mu wprawdzie życie, ale dobrze zapowiadający się muzyk nie zdołał już kontynuować kariery na miarę swego wielkiego talentu. W tym czasie zaostrzyła się również choroba żony Alfreda. 30 grudnia 1921 roku pani Aniela zmarła.\nUcieczka do Łodzi i początki wielkiego talentu\nStrata żony doprowadziła Alfreda do długotrwałego załamania nerwowego. Z tej depresji wydobyła go dopiero odwzajemniona miłość do 20-letniej Debory Temkin (rodowita kaliszanką), w swoim czasie uczennicy w klasie skrzypiec. Na ślub z niemajętnym 48-letnim wdowcem nie chciała jednak wyrazić zgody bogata żydowska rodzina narzeczonej. Zakochani uciekli więc z Kalisza przez Lublin do Warszawy. Stamtąd Debora (Dorota) i Alfred Wiłkomirscy przenieśli się do Łodzi. To tutaj dorastały ich utalentowane muzycznie dzieci – Józio (urodzony 15 maja 1926 roku w Kaliszu) i Wanda (urodzona 11 stycznia 1929 roku w Warszawie). Kiedy Wanda miała niecałe pięć i pół roku, ojciec kupił jej skrzypce. Mała dziewczynka wykazywała równie wiele talentu, co przed laty jej przyrodni brat Michał. Do tego cechowała ją niezwykła pamięć, która pozwoliła jej w niedługim czasie opanować ogromny repertuar i półtora roku później wystąpić po raz pierwszy publicznie. Tak zrodził się wielki talent wykonawczy.\nWanda Wiłkomirska ukończyła w 1947 roku studia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Lodzi w klasie skrzypiec Ireny Dubiskiej, od 1947 roku do 1950 roku – u Ede Zathureczky’ego w Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta w Budapeszcie. Jej pedagogami byli także Eugenia Umińska i Tadeusz Wroński w Warszawie oraz Henryk Szeryng w Paryżu.\nNie ma przesady w twierdzeniu, że Wanda Wiłkomirska jest prawdziwą legendą polskiej wiolinistyki. Próbowała również śpiewu, gry na fortepianie i dyrygentury. Już jako młoda dziewczyna zdobywała laury na międzynarodowych konkursach i z czasem osiągnęła światową sławę. Jest laureatką czterech międzynarodowych konkursów: w Genewie (1946) i Budapeszcie (1949), Konkursu Bachowskiego w Lipsku (1950) oraz Konkursu im. Henryka Wieniawskiego w Poznaniu (1952).\nKoncertowała na pięciu kontynentach z czołowymi orkiestrami pod batutą największych mistrzów. Przez 27 lat była solistką Filharmonii Narodowej w Warszawie, występowała także z wieloma orkiestrami z Polski i zagranicy. Jako solistka brała udział między innymi w inauguracji odbudowanej po wojennych zniszczeniach Filharmonii Narodowej w Warszawie, w otwarciu Barbican Hali w Londynie oraz wystąpiła na pierwszym koncercie orkiestry symfonicznej w Operze w Sydney. Była pierwszą wykonawczynią licznych utworów kompozytorów polskich, niemieckich i australijskich. Za swoją muzyczną działalność otrzymała wiele medali, nagród i wyróżnień, z których najbliższa jej sercu jest nagroda za propagowanie muzyki Karola Szymanowskiego na świecie.\nW 1983 roku Wanda Wiłkomirska przyjęła profesurę w Hochschule fur Musik und Darstellende Kunst Mannheim w Niemczech; odtąd praca pedagogiczna stała się jej pasją. Obecnie prowadzi kursy mistrzowskie w różnych krajach, jest zapraszana do jury prestiżowych konkursów, na przykład Karla Flescha w Londynie, Marguerite Long-Jacquesa Thibaud w Paryżu, Piotra Czajkowskiego w Moskwie, ARD w Monachium, Henryka Wieniawskiego w Poznaniu. Prowadzi też klasę w Sydney Conservatory of Musie, starając się połączyć pracę pedagogiczną z koncertami.\nWanda Wiłkomirska – podobnie jak Kazimierz, Maria i Józef – wielokrotnie koncertowała w Kaliszu, zawsze spotykając się z entuzjastycznym przyjęciem (ostatnio wystąpiła przed kaliską publicznością w maju 2005 roku). Była również tutaj obecna w 1993 roku na promocji książki „Maestra. Opowieść o Wandzie Wiłkomirskiej” autorstwa Joanny Rawik. Mając imponujący dorobek artystyczny i pedagogiczny, pozostała skromną, ciepłą w kontaktach osobą. Po 13 grudnia 1981 roku, w stanie wojennym, wyjechała z kraju. Wróciła dopiero po upadku komunizmu.\nW 2006 roku Rada Miejska Kalisza uhonorowała niezwykle utalentowaną i zasłużoną dla miasta rodzinę Wiłkomirskich, nadając jej imię parkowi okalającemu dworek na osiedlu Majków. Imię Alfreda Wiłkomirskiego noszą zarówno Kaliskie Towarzystwo Muzyczne, jak i sala koncertowa w Państwowej Szkole Muzycznej I i II stopnia. Przyjęcie Wandy Wiłkomirskiej w poczet Honorowych Obywateli Kalisza należy traktować jako podsumowanie zasług całego rodu Wiłkomirskich dla życia muzycznego Kalisza.\nK.P. Kalisia Nowa, nr 5-6-7/2006\nKazimierz, Wanda i Maria Michał, Maria, Kazimierz\ni Wanda; Warszawa 1964\nMichał, Maria i Kazimierz, 1916 Michał, Maria i Kazimierz, 1965\ncórka Kazimierza Kazimierz z małżonką Teresą


2015 listopadzie zbiorczej aktualizacji 6.0.9319.102 dla programu Skype Business Server 2015 r. odbioru wywołania grupy\nWyświetl oryginalny artykuł w języku angielskim: 3124205\nTa zbiorcza aktualizacja wprowadza nowy zestaw poleceń cmdlet środowiska Windows PowerShell do wykonywania zadań zarządzania dla grupy odbioru wywołania który wcześniej opierała się na narzędzia SEFAUtil . Po zastosowaniu 2015 zbiorczej aktualizacji 6.0.9319.102, grupy odbioru wywołania można administrować za pomocą nowego zestawu poleceń cmdlet w Skype Microsoft Business Server 2015 Management Shell. Te polecenia cmdlet umożliwiają administratorom wykonywać następujące zadania:\nUruchomić apletu polecenia New-CsGroupPickupUserOrbit , aby przypisać nowy numer orbicie odbioru grupy do użytkownika programu Enterprise Voice.\nUruchomić polecenie cmdlet Get-CsGroupPickupUserOrbit , aby uzyskać numer orbicie odbioru grupy, która jest przypisany do użytkownika programu Enterprise Voice.\nUruchomić polecenie cmdlet Set-CsGroupPickupUserOrbit Aby zmienić numer orbicie odbioru przypisanych grup użytkownika Enterprise Voice.\nUruchomić polecenie cmdlet Remove-CsGroupPickupUserOrbit , aby usunąć numer orbicie odbioru skojarzone grupy użytkownika programu Enterprise Voice.\nAby uzyskać więcej informacji na temat użycia i przykłady poleceń cmdlet zobacz Skype Business Server polecenia cmdlet indeksu.\nIdentyfikator artykułu: 3124205 — ostatni przegląd: 16.02.2017 — zmiana: 1


MixChecker - proste narzędzie do "testowania" miksu - Kontroleryzm.pl\n24 maja 2016 Aske Software\nWielu producentów muzycznych i realizatorów nagrań podczas pracy nad utworem stara się testować go na wielu różnych rodzajach sprzętu audio, poczynając od profesjonalnych monitorów studyjnych, idąc przez domowe zestawy HiFi a kończąc na radiach samochodowych i przenośnych odtwarzaczach. Takie działania pozwalają sprawdzić, czy miks będzie brzmieć dobrze nie tylko w studio, ale też w warunkach, w których będą go odtwarzać słuchacze. MixChecker to narzędzie, mające uprościć ten proces.\nFilozofia działania wspomnianej wtyczki jest banalnie prosta – jej interfejs składa się z kilkunastu dużych przycisków z ikonami symbolizującymi różne rodzaje sprzętu audio: smartfony, tablety, laptopy, kina domowe, wieże, radia samochodowe i telewizory. Po wybraniu któregoś z nich dźwięk zostaje zmodulowany tak, by oddawał specyfikę brzmieniową danego urządzenia, dzięki czemu użytkownik może szybko sprawdzić, jak efekty jego pracy brzmiałyby na różnych głośnikach, nie ruszając się nawet sprzed komputera. Oczywiście takie rozwiązanie nie jest w stanie w pełni zastąpić testów na prawdziwym sprzęcie, jednak daje ono pewien pogląd na to, co należy poprawić w miksie, by brzmiał on dobrze również poza studiem nagraniowym.\nWtyczka MixChecker wyceniona została na $149 i można ją nabyć na oficjalnej stronie firmy Audified. Produkt dostępny jest jako VST, AU i AAX, w wersjach 32 i 64-bitowych.