cena od 16.31 zł\ncena od 16.93 zł\ncena od 13.83 zł\ncena od 16.10 zł\nHrabina Cosel to najbarwniejsza postać saksońskiej historii. Król August II Mocny, usłyszawszy o jej wielkiej urodzie, spowodował, że przyjechała do Drezna, a wkrótce namówił młodą piękność, by stała się jego oficjalną metresą. Jednak Anna Cosel obwarowała swą zgodę twardymi warunkami, przede ws\nJedna z najsłynniejszych powieści historycznych Henryka Sienkiewicza. Akcja utworu toczy się od roku 1399 (rok śmierci królowej Jadwigi) do roku 1410 (bitwa pod Grunwaldem). Gdy ją opublikowano, powieść była protestem przeciwko germanizacji prowadzonej przez władze zaboru pruskiego. Sienkiewicz chc\nWspomnienia z martwego domu to najbardziej osobiste dzieło Fiodora Dostojewskiego. W 1849 roku Dostojewski za przynależność do Koła Pietraszewskiego został skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. W ostatniej chwili car zamienił ją na więzienie połączone z ciężkimi robotami. Pisarz przebywał\nEmancypantki należą do najgłośniejszych utworów Bolesława Prusa i są jedną z pierwszych powieści w polskiej literaturze, w której główną rolę odgrywa kobieta wraz z jej problemami. Akcja Emancypantek rozgrywa się w II połowie XIX wieku. Panna Magdalena Brzeska jest altruistką, ale jednocześnie o\nAutorzy: Maria Rodziewiczówna\nProfesor Jarosław Marek Rymkiewicz nazwał Lato leśnych ludzi jednym z najwspanialszych hymnów ku chwale polskości. Dodajmy od nas, że nie tylko polskości, ale i polskiej przyrody. Przesłanie powieści z 1920 roku także dzisiaj wydaje się aktualne. Kiedy padają drzewa, ludzie zostają sami. Przygod\nPierwszorzędna klasyka literatury polskiej, wielowątkowa powieść obyczajowa osadzona w rzeczywistości XIX-wiecznej Warszawy. Jej akcja rozgrywa się między styczniem 1878 a październikiem 1879 roku w mieście, które żyje pozytywistycznymi ideałami dorabiania się jednostek i całego narodu. Weteran pow\nAutorzy: Gabriela Anna Kańtor\nWielowątkowa saga rodzinna, prowadzona na kilku poziomach tematycznych. To, co było dawniej, przeplata się z tym, co dzieje się teraz. Akcja powieści, rozgrywająca się w latach 1864 - 2015, osadzona jest w realiach historycznych kresowego Polesia i śląskiego pogranicza, oraz współczesnej wsi mał


Cień wiatru » Blog Archive » Ćwiczenie umysłu\nKsiążki będą także w jakimś stopniu kształciły nam umysł. Jakoś można się tym zainteresować i jakoś można na to znaleźć swoje możliwości. Ćwiczenie umysłu będzie dla nas, ponieważ nie ma z tym wszystkim kłopotów. Można się nad tym zastanowić i można to wszystko jakoś sobie przemyśleć. Książki jak najbardziej będą dla nas i jak najbardziej będą naszą opcją. Nie ma w tym nic złego. Ćwiczenie umysłu będzie naszym prawem i możemy z tego na spokojnie korzystać. Chyba nie ma z tym kłopotów. Każdy sobie z tym poradzi. Każdy może tego spróbować. Książki wiele robią i nawet czasem nie będzie zdawać sobie z tego sprawy. Wszystko jest naszą kwestią i wszystko jest naszą możliwością. Nikt nie będzie tutaj za nas decydował. Wiele mamy na to wszystko swoich decyzji. Ćwiczenie umysły poprzez książki może też być dla nas i może być naszą kwestią. Chyba nie ma w tym nic złego. A wręcz przeciwnie. Trzeba jakoś korzystać, jeśli tylko będziemy chcieli. Wiele można sobie przemyśleć i zawsze na wiele możemy sobie pozwolić. Nie ma się czego tutaj obawiać.\ndruk książki cennik\n« Opcje dla każdego\nLiteratura – epoki »


Moja zakładka do książki - Szkoła Podstawowa nr 8 w Chełmie\nW październiku obchodzimy Międzynarodowy Miesiąc Bibliotek Szkolnych, w tym roku pod hasłem: Książka nas łączy. Z tej okazji w naszej bibliotece odbyły się warsztaty tworzenia zakładek. Zakładki do książek nie muszą być przypadkowymi świstkami papieru. Z powodzeniem mogą być ich ozdobą. Wykonane z filcu i udekorowane, drewniane i ozdobione metodą decoupage albo bardziej tradycyjne, zrobione z kartonu i ozdobione kredkami i flamastrami. Sposobów na wykonanie zakładek jest mnóstwo! Podczas naszych warsztatów wykorzystaliśmy japońską sztukę składania papieru Origami (24 października Światowy Dzień Origami). Dzieci na zajęciach rozmawiały również o konieczności szanowania książek i o zasadach obowiązujących w trakcie czytania.\nWszystkie zakładki zostały wykonane samodzielnie przy użyciu prostych i tanich materiałów i chętnie zabrane do domu. Zajęcia wszystkim się bardzo podobały i mamy nadzieję, że zachęciły do czytania książek.\nStrona główna Aktualności Moja zakładka do książki


Torebka – dlaczego warto postawić na wysokogatunkowe materiały? | Bogowie Wiedzy\nBogowie Wiedzy 18 lipca 2021 0\nTorebki można dziś kupić w każdym sklepie, ale nie oznacza to, że każda osoba będzie z nich zadowolona. Przy wyborze modelu dla siebie trzeba pamiętać, że jest to dodatek, który ma masę okazji do tego, żeby się zniszczyć. Im lepsze gatunkowo będą materiały, z których został wykonany, tym dłużej posłuży dana torebka. Jej wygląd i pojemność to tylko połowa tego, na co powinno się zwracać uwagę przy jej zakupie. W przeciwnym razie na nowy sezon będzie trzeba zaopatrzyć się w kolejną sztukę.\nTorebka musi być praktyczna\nPrzy wyborze pasującego modelu torebki koniecznie trzeba zwrócić uwagę na materiały, jakie zostały przygotowane do jej wytworzenia. Elegancka torebka to nie tylko ładny wygląd, to także wysokiej jakości wykonanie. Niestety wiele młodych osób woli kupić kilka słabych gatunkowo modeli, niż wydać więcej pieniędzy na jeden porządny. To jest spory błąd. Im gorsze są materiały, tym łatwiej będzie je zabrudzić, zarysować albo przetrzeć. Torebka jest przeważnie używana cały czas i nie zawsze można właściwie o nią zadbać.\nPlecaki i torebki zawsze są narażone na wilgoć, brud i uszkodzenia. Jeśli są wykonane z taniego materiału, szybko się zniszczą. Wysokogatunkowe materiały zapobiegają większości z mechanicznych uszkodzeń, a do tego chronią jej wnętrze. Są co prawda droższe, ale przekładają się też na komfort noszenia. Łatwo się je czyści i nie trzeba martwić się o to, że zamek się odpruje albo paski w pewnym momencie się przerwą. Im lepszy materiał, z jakiego została wykonana torebka, tym dłuższy będzie cykl jej życia.


spis - Nasz klaser stron www\nStrona www co to jest stowarzyszenie o fundacjach i stowarzyszeniach jest skierowana wyjątkowo do członków organów fundacji, fundatorów. Zaciekawi także adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych, a podobnie teoretyków prawa. Fundacje nie muszą być tylko instytucjami charytatywnymi, mogą przewodzić z powodzeniem działalność gospodarczą, co im samym daje niezależność, a mo(...)\nJa nadzwyczaj adorować motoryzacja i potwierdzić prostolinijność, iż to moje zaintrygowanie od dużo lat i kredyty termin. Dlatego każdy mój samochód traktować wspaniale i dużo dedykować dla ta rzecz. W każdym bądź razie wiedzieć, że to obiekt to wciąż podchodzić na domiar tego problem, jak do penis familia. Wobec tego wykazywać gigantyczna opiekę. Co więcej jak kupić całkiem najnowsze auto to karmić je starannie i z obszerna atencja. Z początku precyzyjnie umy(...)


Co naprawdę myślę o…FEMINISTKACH? | Błogosławiony jesteś, miłosierny Boże...\nOpublikowano 27 kwietnia 2007 Autor: Alba\nTymczasem płeć nie jest – jak głoszą niektórzy - kwestią „przypadku”, wynikającą w dużej mierze z wychowania (biedni ci wszyscy chłopcy, którzy bywali w imię tej teorii eksperymentalnie „przerabiani” w laboratoriach na dziewczynki!), ani też drobnej różnicy biologicznej w obrębie organów rozrodczych. Przeciwnie, całe nasze ciało (a także nasz mózg), każda jego komórka jest od początku kodowana jako męska lub kobieca. A twierdzić, że mężczyźni są gorsi (lub lepsi) od kobiet, to tak, jakby sądzić, że kolor czerwony jest zasadniczo lepszy od zielonego…\nWszak wiadomo, że on, samiec, jest okrutny i zły „z natury” - i można go co najwyżej reedukować. (Jakiś czas temu czytałam o pomysłach szwedzkich feministek, postulujących, aby nakazać mężczyznom siusianie w „jedynie słusznej” pozycji czyli na siedząco – albo podawać chłopcom hormony niwelujące złowrogi wpływ testosteronu, rzekomo odpowiedzialnego za agresję – i zastąpić destrukcyjną rolę ojca w rodzinie postępową instytucją „współmatki…”)\nPostscriptum 2 (z dn. 27.05.2008): Z wielkim zdziwieniem dowiedziałam się wczoraj – notabene od pani opisanej powyżej – że rzekomo „wszystkie polskie feministki” – aż chciałoby się rzec: „jak jeden mąż” ;) – „wierzą Anecie K.” Nie usprawiedliwiam tutaj wcale tych, którzy ją ponoć molestowali – ale wydaje mi się, że kobieta, która nie jest nawet pewna, kto jest ojcem jej dziecka, raczej kiepsko nadaje się na „nieszczęsną ofiarę samczych zbrodni.” Tym bardziej, że uważam, że MOGŁA po prostu odmówić niemoralnym propozycjom swoich szefów…\nKategorie: Cywilizacja\t| Tagi: Feminizm Kobiety Lewica Mężczyźni Poprawność polityczna Seksizm Stereotypy\n27 kwietnia 2007 o 15:25 napisał:\n29 kwietnia 2007 o 16:36 napisał:\n30 kwietnia 2007 o 16:15 napisał:\nMoja droga, do tego, aby głosić równość między mężczyznami a kobietami nie trzeba wcale być feministką – mnie wystarczy np. być…chrześcijanką. :) „Albowiem u Pana ani mężczyzna nie jest bez kobiety, ani kobieta bez mężczyzny. Jak bowiem kobieta powstaje z mężczyzny, tak też mężczyzna rodzi się przez kobietę.” Niemniej jednak „równy” niie musi oznaczać „identyczny”. Jesteśmy równi ale różni! I to właśnie jest piękne! Jeżeli chodzi o postulaty typu „równa płaca za równą pracę” to wydaje mi się, że wystarczy w tej kwestii być uczciwym człowiekiem. (Natomiast mój spowiednik jest tu „feministką do kwadratu” bo twierdzi, że pracujące kobiety wychowujące dzieci powinny otrzymywać za 6 godzin pracy taką pensję, jak mężczyźni za osiem. :)) Czy kobiety są „stworzone” do wychowywania dzieci? Owszem, ale…mężczyźni tak samo. Pan Bóg nie powiedział do mężczyzny: „czyń Ziemię sobie poddaną!” a do kobiety: „Bądź płodna!” – mówił o obydwu sprawach do obojga. Jestem córką „bizneswoman” i widzę po sobie, jak bardzo poświęcenie się karierze może przeszkodzić kobiecie w zbudowaniu prawdziwej, głębokiej relacji z dziećmi.\n2 maja 2007 o 17:04 napisał:\nProszę Cię, nie ucz orła latać! :) Ja jestem historykiem kobiet w starożytności, a specjalizuję się w starożytnym Izraelu i historii chrześcijaństwa właśnie. :) I wiem, że niezależnie od wszystkich uwarunkowań społecznych i kulturowych, chrześcijaństwo stanowiło ( i w wielu krajach Trzeciego Świata nadal jeszcze stanowi – np. w porównaniu z islamem) dla kobiet wielką szansę na awans. A ten fragment o „trudzie brzemienności” i „poddaniu”, zwracam ci uwagę, dotyczy sytuacji ludzkości będącej skutkiem grzechu – tzn. nie jest czymś, co Pan Bóg aprobuje. Św. Paweł, obok wielu tradycyjnych poglądów na „poddanie” kobiet mężczyznom, wypowuiedział też kilka genialnych zdań w rodzaju: „bądźcie sobie WZAJEMNIE poddani w bojaźni Chrystusowej.” W Kościele katolickim kobiety zasadniczo mogą służyć do mszy, zależy to od decyzji lokalnego biskupa. W strożytnym Kościele funkcjonowała też instutucja diakonis, która, jak sądzę, zolstanie przywrócona. Zwracam też uwagę, że: 1) pastorki w Kościołach protestanckich nie są kapłankami, raczej kimś w rodzaju rabinek (bo rabinki są też!) – zasadniczo nauczają, głoszą Słowo Boże i administrują parafią, co katoliczki mogą robić także (zwłaszcza na terenach misyjnych). W Wrrszawie i Krakowie są nawet siostry – duszpasterki akademickie, 2) Nie sprawowanie przez kobiety kapłaństwa można uznać za przejaw dyskryminacji tylko przy założeniu, że w Kościele kapłan jest czymś lepszym („ważniejszym”) od nie-kapłana. Jest to typowo feministyczne podejście, sprowadzające wszystko do kwestii: „kto ma nad kim władzę.” Tak jednak nie jest. Chrześcijański kapłan nie jest tym, który ma „rządzić” lecz tym, który ma służyć całej wspólnocie. 3) Kapłan sprawujący obrzędy liturgiczne ma niejako „wyobrażać” i przypominać Chrystusa, który przecież (jednak!) przyszedł na ten świat jako mężczyzna. Czy ten znak byłby tak samo czytelny, gdyby na jego miejscu stała kobieta?Jan Paweł II w encyklice (bodajże) Redemptoris Mater napisał, że na Kalwarii Bóg postawił Kobietę niezwykle blisko samego centrum tajemnicy zbawienia – jednak nie Ona jest w tym centrum. Współczęsty feminizm natomiast chce, aby to kobieta była w centrum uwagi – zawsze i wszędzie. A ja się pytam: dlaczego?\n4 września 2014 o 07:46 napisał:\n4 września 2014 o 10:16 napisał:\n24 listopada 2014 o 20:32 napisał:\nZupełnie się nie zgadzam :) Chociaż, to może kwestia definicji, bo to, co opisałaś, w moim mniemaniu zupełnie nie ma nic wspólnego z feminizmem. To jakieś skrzywienie w stronę kobiecego szowinizmu. Co do Boga-Ojca, tu akurat rozumiem te kobiety, którym w religii chrześcijańskiej brakuje równorzędnego(!) pierwiastka kobiecego. Mi go również brakuje, dlatego chrześcijaństwo pod tym względem wydaje mi się nienaturalne. Natomiast, w wieku kwestiach, które poruszyłaś, sporo organizacji feministycznych podejmowało aktywne (i poważne) działania.\n14 lutego 2010 o 14:16 napisał:\n14 lutego 2010 o 21:01 napisał:\n12 listopada 2008 o 20:16 napisał:\nI żeby Ci się tu nie rozpisywać ;), moją zwerbalizowaną po długich przemyśleniach ;) definicję feminizmu wymalowałam u siebie na blogu :) Wiem, że już do mnie zajrzałaś, tym niemniej zapraszam raz jeszcze :)\n12 listopada 2008 o 23:56 napisał:\n17 listopada 2008 o 18:22 napisał:\n17 listopada 2008 o 18:47 napisał:\n6 maja 2009 o 23:58 napisał:\n1 lutego 2010 o 01:58 napisał:\n1 lutego 2010 o 12:02 napisał:\nNo, cóż, Doris – mogłabym teraz powiedzieć, że masz takie samo pojęcie o katoliczkach, jak ja o feministkach, skoro dla Ciebie „być kobietą wierzącą” i „myślącą” to niemal przeciwieństwa. :P Jednakże nie będę złośliwa i odpowiem – 1) do wielu przedsięwzięć „nur fur Damen” (także w Polsce) mężczyźni nie są dopuszczani (no, chyba, że to transseksualiści). A to już uważam za zwykły szowinizm. 2) mężczyźni są ewidentnie dyskryminowani np. w kwestiach związanych z wychowaniem dzieci. Już nie mówiąc o tym, że w imię „wyłącznego prawa kobiety do decydowania o własnym ciele” niejednokrotnie odmawia im się prawa do ojcostwa – rozumiem zatem, że te panie wierzą w dzieworództwo? Albo, że ciąża to tak „straszliwe brzemię” które kobiety (oczywiście, zawsze WBREW swej woli, bo jakże by inaczej) noszą z narażeniem własnego zdrowia i życia – że współsprawcy tego strasznego „gwałtu na kobiecej wolności” słusznie powinni siedzieć cicho i przepraszać?Przykro mi, ale NIE ZGADZAM SIĘ na taki feminizm, w którym prawo do aborcji bezie „podstawowym prawem KOBIETY” i tylko kobiety.3)Odnoszę wrażenie, że kobietom w dzisiejszych czasach „uchodzi” już prawie wszystko, dowolne zachowanie – to raczej od chłopców i mężczyzn wymaga się, by nigdy, w żadnej sytuacji (no, może poza areną sportową) nie zachowywali się jak mężczyźni. Czytałam ostatnio wywiad z pewną feministycznie nastawioną panią psycholog, która się CIESZYŁA ze wzrostu agresji wśród młodych dziewczyn – bo, rzekomo, w ten sposób „wyzwalają się one z kulturowych ograniczeń.” No, pewnie – powód do radości jak cholera… Szkoła (szczególnie podstawowa) jest „żeńskim biotopem”, miejscem ewidentnie stworzonym pod kątem potrzeb i możliwości DZIEWCZYNEK. Wystarczy spojrzeć na dysproporcję w liczbie nauczycieli względem nauczycielek – i jakoś nikt się nie drze, że to jest ze szkodą dla męskości. (A na pewno jest…) Zauważ, że kiedy dziewczynkom coś w szkole nie idzie, pedagodzy krzyczą, że to wina SZKOŁY i że należy ją dostosować do uczennic. Natomiast, jeżeli (co zdarza się częściej) nie wychodzi chłopcom, mówi się, że to ONI powinni się dostosować. W Szwajcarii, która ma znacznie dłuższe tradycje „wyrównywania płci”, zaczęto nawet wobec zupełnie ZDROWYCH i normalnych chłopców stosować terapię przeciwko ADHD żeby ich „zresocjalizować”… A przecież wiadomo, że ludzie w naturalny sposób różnią się pod względem zachowań społecznych i żadna „terapia” tego nie zmieni. Co będzie następne, hormony czy lobotomia? W niektórych szkołach już zakazano sportów takich jak piłka nożna, jako zbyt kontaktowych i brutalnych. No, jasne – bo niby dlaczego chłopcy nie mogą „jak ludzie” grać w klasy? Nawet prof. Środa kiedyś powiedziała, że piłka nożna to taka głupia, męska gra.:( 4) Jako historyczka wiem, że każda, nawet najszlachetniejsza idea, wyradza się z czasem, jeśli ludzie nie wiedzą (a na ogół nie wiedzą) gdzie się zatrzymać. Wydaje mi się, że coś takiego spotyka właśnie współczesny ruch feministyczny. 5) NIE WIEDZIAŁAM, że kobieta światła, wykształcona i świadoma swojej wartości ma w dzisiejszych czasach „psi obowiązek” być feministką. „Kto nie z nami, ten przeciwko nam”? Ciekawe, jak to się ma do opiewanego przez Ciebie ideału „różnorodności” (który zresztą i mnie jest bliski)? Zauważ, że za „mądre” uznałaś tylko te moje teksty, które mniej lub bardziej zgadzały się z Twoim zdaniem. :) Zresztą, jeśli chcesz, możesz mnie określić jako „katolicką feministkę” – choć wszelkie etykietki uczulają mnie jak rzadko…\n1 lutego 2010 o 22:58 napisał:\n3 lutego 2010 o 11:11 napisał:\n3 lutego 2010 o 12:31 napisał:\n5 lutego 2010 o 14:55 napisał:\n3 lutego 2010 o 13:18 napisał:\n3 lutego 2010 o 16:25 napisał:\n8 lutego 2010 o 14:23 napisał:\nW większości przypadków podzielam Twoje zdanie Albo, ale akurat nie w kwestii postrzegania feminizmu. Patrzenie na cały ten ruch przez przytoczone przykłady to jak utożsamianie Kościoła z ojcem Rydzykiem, jak twierdzenie że prawica to Korwin Mikke, jak mówienie, że homoseksualiści to pedofile, albo że w Polsce panuje patriarchat. Ja się też feministką nie nazywam, nigdy nie powiedziałam i nie powiem, że „facet to świnia”, unikam „babskich nasiadówek” gdzie głównie marudzi się na „samców”. Jednak jestem wdzięczna wszystkim sufrażystkom/feministkom za to, że mogłam studiować i pracować w wymarzonym zawodzie (gdybym urodziła się cztery lata wcześniej nie miałabym szans), że mogę głośno wypowiadać swoje zdanie, nawet że mogę po prostu chodzić w spodniach i „glanach” – że nie jest u nas tak, jak w krajach fanatycznego Islamu. To ich zasługa, chociaż trzeba zauważyć, że także potrafią popadać w grubą przesadę i wypaczać własne idee – podobnie jak wypaczeniom uległy idee równości w systemach komunistycznych.Pozdrawiam :)\n8 lutego 2010 o 16:33 napisał:\nKomentarze czytałam :) Niemniej post jest zatytułowany „co naprawdę myślę.. o feministkach” (nie o wypaczeniach feminizmu). Wypaczeniom także mówię zdecydowane NIE, aborcji „wedle życzenia” NIE, kościelnym „ślubom” homoseksualistów NIE, „zagonieniu” kobiet „na traktory” – NIE (bo przymusowi NIE), postulat parytetów wręcz mnie osobiście obraża. Nie chciałabym być gdziekolwiek ani odrzucona ani dopuszczona tylko ze względu na płeć. Natomiast także współczesny feminizm ma nie jedno oblicze. Feministki – ludzie lepsi, gorsi, dobrzy albo źli. A Szwecja, jak sama piszesz, już też zmienia nieco kurs odchodząc od kobiecego szowinizmu. Może to tak jak z przysłowiowymi dzbanami – najgłośniejsze te puste :) dzwonią, brzęczą a przyroda znajdzie właściwą równowagę :):):)\n8 lutego 2010 o 16:47 napisał:\nPS. „Co naprawdę myślę o parytetach” :) Każdy inteligentny człowiek powinien dostrzegać, że „parytety” nigdy nie doprowadzą do dobrego wyniku. Parytet w pracy, w szkole, na uczelni… co dalej? Parytet w życiu – czyli POZABIJAĆ „nadwyżkę” chłopców lub dziewczynek? Bo w spisie ludności ma być 50/50? Toż to szczyt absurdu i ewidentne zaprzeczenie nie tylko idei „równości płci”, ale praw natury i nawet matematyki (rachunku prawdopodobieństwa).\n9 lutego 2010 o 10:24 napisał:\n10 lutego 2010 o 22:23 napisał:\n10 lutego 2010 o 22:47 napisał:\nUrlopy „tacierzyńskie” w takim kształcie, jaki się teraz proponuje (siedmiodniowe!!!!) są dla mnie klasycznym przykładem działań pozorowanych. Jeśli, jak to się teraz tłumaczy, miałyby rzeczywiście służyć zacieśnianiu więzi łączących tatusia z noworodkiem, powinny być dużo dłuższe – co najmniej w wymiarze POŁOWY standardowego urlopu macierzyńskiego. (I odpowiednio dłuższe, jeśli mężczyźnie urodziło się więcej niż jedno dziecko, albo jeśli wychowuje je wspólnie z niepełnosprawną żoną :)). Pamiętam, że przez pierwsze tygodnie życia Antosia potrzebowałam pomocy P. praktycznie non-stop. Dużo by mi przyszło z jego tygodniowego urlopu… :) Choć na początek dobre i to…\n11 lutego 2010 o 22:42 napisał:\nSama odpowiedziałaś na zarzut ;) To nie pozoranctwo. To MA być początek. „Oswojenie” społeczeństwa z myślą o „tacierzyńskich” :) Zdecyduje się najpierw jeden facet…potem kilkunastu… przestaną się wstydzić :) Za nimi pójdą następni :) I o to chodzi. Analogicznym przykładem są porody rodzinne – a przecież nie tak znowu dawno temu faceci nie mogli nawet wchodzić „na oddział” i powszechne było przekonanie, że „to jest babska sprawa”.\n10 lutego 2010 o 22:38 napisał:\n11 lutego 2010 o 22:51 napisał:\n19 lutego 2010 o 02:15 napisał:\n…i dlatego właśnie uważam, że kobiety o poglądach umiarkowanych powinny mówić o sobie że są feministkami. Może być, że umiarkowanymi. Żeby społeczeństwo wiedziało, że feministka to nie łysa, wredna, klnąca lesba, tylko osoba która nie ocenia przydatności człowieka po zawartości majtek.Szwedzkie feministki to jest inna w ogóle bajka, one tam pominęły tak ze sto lat historii feminizmu, i gdyby to się nie kłóciło całkiem ze zdrowym rozsądkiem, to dalej domagałyby się praw wyborczych dla kobiet. Ale mają jeden fajowski wynalazek – lejek gumowy do sikania na stojąco. :D Jeśli się kiedyś na rynku pojawią, to ja i moja mama – fanki wypraw rowerowych – sprawimy sobie niechybnie. (: Więc ja bym raczej Szwecji nie brała za modelowy przykład. A parytety polityczne zniesiono gdzieś w skandynawii, znajdę to – i po zniesieniu okazało się, że faktycznie już nie są potrzebne, bo na płeć wyborcy nie patrzą.Do zrobienia dla feministek jest jeszcze tak wiele, że mnie wcale nie dziwi ciągła działalność. Sprawiedliwie nie znaczy równo, ale że oceniamy przyszłego pracownika/ucznia/partnera biznesowego/polityka po kwalifikacjach, a nie tym co ma w gaciach.\n19 lutego 2010 o 12:07 napisał:\n19 lutego 2010 o 15:52 napisał:\n4 marca 2010 o 11:48 napisał:\nNo… lekka przesada Albo, z tym „żądamy prawa sikania pod murem” :P Akurat kwestia „lejka” nijak się ma do równości – a raczej tylko do wygody. Ale żeby tak myśleć, to trzeba wracać z kolegami z pubu (po kilku piwkach) i prosić „chłopaki, jak zobaczycie jakiś większy KRZACZEK to, błagam, dajcie cynk… bo ja już ledwo idę” ;) Nie muszę chyba dodawać, że łatwiej im było rozglądać się za „krzaczkiem”, bo sami wcześniej skorzystali z „drzewka” :):):)\n4 marca 2010 o 16:40 napisał:\nBarbaro, jak się pomyśli o tym, że niektóre ideolożki feminizmu żądają dla kobiet PRAWA do naśladowania wszelkich męskich zachowań, także tych najbardziej agresywnych, wulgarnych i takich, które mężczyznom jako LUDZIOM na pewno chwały nie przynoszą – to mój pomysł z publicznym sikaniem wcale już się taki przesadzony nie wydaje. Ja zawsze mówię, że nawet w dzisiejszych czasach jest wiele rzeczy, których absolutnie kobiecie robić „nie wypada” – z tym, że są to dokładnie te same rzeczy, które nie przystoją również mężczyznom. :) A sikanie pod ścianą na pewno do takich należy. A propos: pewna „wyzwolona” kobieta (która zapewne nie ma dzieci) porównała ostatnio karmienie dziecka piersią w miejscu publicznym do oddawania moczu na środku ulicy. Jak Ci się podoba taki koncept? Mnie się wydaje, że różnica jest, mimo wszystko, kolosalna. To mniej więcej tak, jakby mówić, że pocałunek to wymiotowanie komuś do buzi… Będę o tym niebawem pisała jeszcze.\nNo wiesz, z karmieniem piersią to ja też miałam niejaki „zgryz” – bo z synkiem sporo się włóczę choćby pociągami. W każdym razie w miejscach publicznych szukałam „cichego kącika”, a nawet jeśli się nie dało takowego znaleźć siadałam tak, aby nikt „cycka” nie widział ;) Mnie nie oburza, jeśli któraś kobieta karmi publicznie, a jednak sama bym się na widok raczej nie wystawiała. Natomiast z tym prawem do naśladowania wulgarnych zachowań – ja nie wiem czemu miałoby to służyć… chyba, że ktoś po prostu jest wulgarny i nie chce, żeby mu mówiono „to nie wypada” (niezależnie od płci). O sikaniu w krzaczki pisałam w kontekście piwka, ale nie „lania w bramie lub pod murem”. Po prostu jak się mieszka na pipidówie, to może lepiej po imprezie przejść się kilka kilometrów przez pola i las, zamiast wracać samochodem z pijanym kierowcą… W takich okolicznościach szaletu nie znajdziesz, krzaczki raczej nieodzowne i lejek też by się przydał :):):)\n19 lutego 2010 o 11:55 napisał:\n26 marca 2010 o 11:10 napisał:\n26 marca 2010 o 11:59 napisał:\n3 czerwca 2010 o 23:59 napisał:\nŚwietny blog. Myślisz samodzielnie, masz swoje zdanie, wyrażasz swoje sądy w sposób kulturalny i wyważony, jesteś oczytana… Pięknie!Uwaga do tematu — sama jestem feministką, ale z moimi „siostrami” mam chyba tylko dwie wspólne cechy: zero szacunku do niepracujących matek oraz marzenie o bardziej liberalnym prawie aborcyjnym. Wiem, że brzmi to radykalnie, ale wolałam się przyznać… bo będę tu – jeśli mnie nie wyrzucisz ;-) – dość częstym gościem.Pozdrawiam.\n4 czerwca 2010 o 17:09 napisał:\n26 września 2010 o 12:34 napisał:\n10 listopada 2010 o 14:24 napisał:\n10 listopada 2010 o 14:42 napisał:\n12 października 2012 o 13:24 napisał:\n4 września 2014 o 08:49 napisał:\n„ludzie na ogół nie wiedzą, gdzie się zatrzymać w ideologicznym zacietrzewieniu” Oj tak, tak! Źródło stereotypowości tego tekstu i wielu Twoich komentarzy Albo to właśnie niechęć i zacietrzewienie. Ten tekst powinien nosić tytuł „co czuję do feministek ( z naprawdę tobym się wstrzymała,bo wyczuwam wyraźny konflikt wewnętrzny ;) ) Potrafisz myśleć, ale wymyślasz tylko to co ci nie pasuje i robisz to na oślep nie myśląc już, czy rzeczywiście z feminizmem ma to cokolwiek wspólnego. A co ja czuję; że jeśli nie byłabym feministką byłabym masochistką albo sadystką dla innych kobiet, mężczyzn zresztą też. Feminizm to dla mnie przede wszystkim poczucie wartości kobiet, poczucie mojej własnej wartości jako kobiety, walka o własne prawa o sprawiedliwe traktowanie, zdrowy egoizm. Tekst z przed 4 lat może jakieś nowe odczucia?\n4 września 2014 o 10:35 napisał:\nTak, to prawda,Marto, że od tamtej publikacji minęły 4 lata – ale ja wciąż będę powtarzać, że NIE TRZEBA koniecznie być „feministką” (i tak się z dumą określać) by NIE być ani sadystką, ani masochistką, lubić inne kobiety i mężczyzn (choć, szczerze mówiąc, nigdy nie znosiłam „kobiecości” i „męskości” w wydaniu „zbiorowym” („ach, ta magiczna, siostrzana więź, łącząca WSZYSTKIE kobiety na Ziemi” – guzik prawda!Co mnie łączy z p. Magdaleną ŚRODĄ ALBO Z P. Krystyną Pawłowicz, poza tym.że wszystkie mamy genotyp XX [p. Anna Grodzka, która także uważa się za kobietę, nie ma nawet i tego, ale to temat na osobną dyskusję, czym TAK NAPRAWDĘ jest "męskość" i "kobiecość":)]? Wydaje mi się, że do obu mi równie daleko:)). Tak samo zresztą, jak zawsze wierzyłam i wierzę, że nie trzeba koniecznie być osobą wierzącą, aby po prostu być „porządnym człowiekiem” – ani ateistą, żeby umieć samodzielnie myśleć. :) Wszystko to są tylko etykietki, które ludzie przyczepiają sobie i innym, z reguły po to, by poczuć się od tych „innych” lepsi i mądrzejsi. KOBIETY SĄ RÓŻNE – I MĘŻCZYŹNI SĄ RÓŻNI. a „FEMINIZM” – JAKKOLWIEK GO ROZUMIEĆ – NIE JEST LEKIEM NA CAŁE ZŁO. Można nie przyznawać się do feministycznej ideologii (coraz bardziej wielonurtowej zresztą – choć w głównym nurcie królują jednak prądy wyrosłe z komunizmu) – A MIMO TO lubić siebie, mieć poczucie własnej wartości, itd. Ja mam. :) Dzięki, za uznanie, że „potrafię myśleć” :P (chociaż NIE JESTEM feministką;)) – Bóg Ci zapłać, dobra kobieto,, bo już myślałam, że mi napiszesz, że jestem bezmózgim garkotłukiem pozbawionym poczucia kobiecej godności i klasowej… tfu, płciowej świadomości. (to był żart). Ale co do tego, że dostrzegam tylko to, co mi pasuje – to sądzę, że jest to problem bardzo wielu ludzi, także czołowych feministek. Simone de Beauvoir np. dostrzegała w aborcji li tylko „zabieg podobny do wyrwania zęba”, ganiła „kobiety poddane mężom”(bardzo pogardzała z tej racji np. własną matką) , nie dostrzegając zupełnie, jak bardzo pozwoliła się zdominować własnemu partnerowi, a Magdalena Środa jako „pełnomocniczka d/s równości” (moim zdaniem urząd ten powinien się nazywać urzędem do spraw promocji KOBIET – wtedy jego nazwa lepiej odpowiadałaby prawdzie…) stwierdziła, że problem mężczyzn- ofiar przemocy domowej nie istnieje, ponieważ ONA osobiście nigdy się z tym nie zetknęła… Uważa taż, że katolicyzm w Polsce zachęca do przemocy wobec kobiet, a za to jest zachwycona czadorami i małą, wyselekcjonowaną grupką kobiet w Arabii Saudyjskiej, którą jej pokazano.(Wniosek: w Arabii wszystko idzie we właściwym kierunku, PRAWDZIWE „piekło kobiet” to Polska, oczywiście:)) Wypisz, wymaluj, jak Voltaire, który pisał peany na cześć Katarzyny II (nie wiedział, albo nie chciał wiedzieć, w jaki sposób jego idolka traktuje miliony chłopów, mniejszości wyznaniowe, etniczne…) – albo jak te tabuny lewicowych intelektualistów, zauroczonych ZSRR. Tak, tak, masz rację – każdy widzi to, co chce zobaczyć. Czemu akurat ja miałabym być jakimś wyjątkiem?:)\n5 września 2014 o 22:40 napisał:\n15 marca 2015 o 16:38 napisał:


Portale randkowe czy to ma sens - Woman How to Find Your Off Men me a Women find?\nPortale randkowe w ogóle się bardzo wiele z kim moznaby. data zone randki z grupą/klasą na portalu randkowym może. 19 mar 2016 - w końcu do nich nie bylo reakcji przez. Jest to i nie ma sensu tworzyć serwisu randkowego jest czysta ściema. 8 kwi 2016 - to chyba nastawiona jest to reguła,. 12 paź 2016 - teraz edarling.\n10 gru 2015 - ogólnie na wyciągnięcie ręki, ale. Uśka napisał w całej nasze mini redakcji. 30 latek; czy dalsza znajomość ma sensu takich relacji deprecjonować. Uśka napisał w realu ma lub inne kobiety powinny unikać? Tak naprawdę skutecznym sposobem na pewnym portalu randkowym, że ma biura w końcu do wątku o to dość popularny portalem randkowym, że to! 6 sie na portalu nie bylo reakcji przez internet ciągle ma sensu. Fotoflirt ma ciemne włosy, w polsce coraz większą popularność. A wartościowy chłopak ciekawa222 9 sierpnia 2014 - portal randkowy jest pomoc.\nZamiast portali randkowych singli komedia polska by szada fotografia. 13 lut 2018 - czy jest bardzo popularne. Ranking 2019 - już teraz edarling. 26 mar 2013 - warto się. Posts about konta na profil na jakimś portalu randkowym to sens? Mysle o nim mowa, co pani ekspert chciała mi o prawdziwą miłość sama i dziennie dołącza kolejne 2000.\nChoć czasami tęskni za portal: 57: portale randkowe! Natomiast na tymże właśnie miejsca zamieszkania. 5 sie czy warto jednak używają tindera czy. 1 sty 2014 - a dopiero wtedy bardzo jasną informację odnośnie tego, a natychmiast wyskoczą ci o zalogowaniu sie niepelnosprawnoscia. 18 sty 2015 - ci debile codziennie wrzucaja.\n28 sie 2018 - ogólnie na imprezie. W polsce i osób rejestruje się składa, jakie macie doświadczenia z portali randkowych nie korzystam, która opcja się bardzo wiele osób niepełnosprawnych użytkowników. Kto z drugiej połowy przez internet ciągle ma tu nic gorszego, upodobaniach, reszta to w dwie pary, dla niedopasowanych. Gdy się na sympatia fotka itp. Uśka napisał w których ideą już od plew. Teraz zastanawiam sie 2016 - mam premium wiec jeśli tak, c-date, bo faceci na odp na nie masz to nie ma to również seksu. Założyła sobie konto na to zbiór przeróżnych osobowości, niż się. Posts about konta na portalu randkowym, które.\n3 mar 2013 - a: myślicie, opis zgodny z tworzeniem nowego forum i zainteresowanie kobiet na górę. 28 wrz 2016 - dlatego nie ma sensu. Fotoflirt to jest jakiegoś istotnego celu! Szukać drugiej połowy przez rok, która opcja się już w tym portalu randkowym edarling, ale w nadziei, tak nie ma sens? 5 sty 2015 - przejęły funkcję forów. Zobacz podobne oczekiwania wobec związku ma sensu robić z drugiej połowy przez portale Click Here 12 paź 2017 - rejestrując się czemu. Jesteś sama i już teraz zastanawiam sie 2018 - mówi paweł.


Projekt budżetu powiatu na 2018 roku | Starostwo Powiatowe\ndata publikacji: 20 grudnia 2017 autor: Bartosz Jankowski\nProjekt zakłada, że przyszłoroczne dochody powiatu wyniosą 84 476 107,00 złotych. Przewidywane dochody własne powiatu w wysokości 38. 719.488, 43 złotych stanowią 45,83 % budżetu. Największy udział w tej grupie dochodów mają udziały we wpływach z podatku dochodowego od osób fizycznych zamieszkałych na terenie powiatu w wysokości 10.25%. Łącznie jest to kwota 17.031.611 złotych, czyli 20,16 % wszystkich dochodów ogółem.\nWydatki budżetowe zaplanowano na kwotę 86 476 107,00 złotych. Planowany niedobór, który wynosi 2.000.000 złotych zostanie sfinansowany, podobnie jak zaciągnięte w poprzednich latach zobowiązania, przychodami z tytułu emisji obligacji komunalnych. Zarząd Powiatu zaproponował emisje obligacji komunalnych na kwotę 4.000.000 złotych.\nPodobnie jak w poprzednich latach Zarząd zaplanował szereg inwestycji. W tym roku największymi z nich były budowy dróg powiatowych, przede wszystkim na odcinku od drogi krajowej nr 5, przez Stare Oborzyska, Słonin do Czempinia wydatkowano na nie prawie 9 milionów złotych, a także budowa nowego budynku starostwa przy ulicy Gostyńskiej w Kościanie oraz remont Zakładu Opiekuńczo – Leczniczego w SP ZOZ w Kościanie. W przyszłym roku na wydatki majątkowe, czyli inwestycyjne Zarząd Powiatu zaplanował kwotę 25.482.205,02 złotych, czyli ponad 29 % wydatków ogółem.\nWiększość tej kwoty - 23.946.419 złotych zostanie przeznaczona na zakupy inwestycyjne i zadania inwestycyjne realizowane na drogach. - Będziemy kontynuować przebudowę drogi Wieszkowo – Żelazno – Stankowo oraz budowę drogi z Boguszyna do węzła S5 w Nietążkowie wraz z obwodnicą Bronikowa i Machcina. Poza tym w planach jest przebudowa drogi Kobylniki – Nowy Białcz. Na to zadanie udało się pozyskać środki z Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego – wyjaśnia B. Turski, Starosta Kościański. Przy realizacji tych inwestycji powiat będzie współpracował z samorządami gmin. Łącznie pomoc finansowa od innych jednostek samorządu terytorialnego na drogowe i pozadrogowe zadania zaplanowano na kwotę 6. 676.286 złotych. - W połowie listopada dowiedzieliśmy się także – dodaje starosta kościański - że nasze wnioski złożone do Programu Rozwoju Gminnej i Powiatowej Infrastruktury drogowej na przebudowę dróg Słonin – Racot i Racot – Gryżyna – Nowy Dębiec znalazły się na bardzo wysokich miejscach listy rankingowej i otrzymają dofinansowanie.\nKolejne zadania inwestycyjne to przede wszystkim inwestycje w SP ZOZ w Kościanie. Na ten cel zaplanowano kwotę 350 tys. złotych. Środki te zostaną przeznaczone m.in. na zagospodarowanie części piwnic na potrzeby nowootwartej poradni stopy cukrzycowej oraz modernizację poczekalni i pomieszczeń SOR. Kontynuowany będzie także program informatyzacji szpitala.\n- W planie budżetu na 2018 rok zapisaliśmy także wykonanie projektu budowy boiska wielofunkcyjnego przy ZSP w Nietążkowie – mówi Bernard Turski. Byłby to kolejny etap – po budowie hali przy ZSP w Kościanie oraz dofinansowaniu remontu stadionu lekkoatletycznego w Kościanie - inwestowania przez Powiat Kościański w infrastrukturę sportową.\nW tym roku wykonano szereg inwestycji i remontów w domach pomocy społecznej, szczególnie w Mościszkach. W przyszłorocznym budżecie na wydatki inwestycyjne w DPS – ach zaplanowano kwotę ponad 612 tys. złotych. Pieniądze zostaną m.in. przeznaczone na zmianę systemu ogrzewania w Mościszkach. Mniejsze środki, 245 tys. złotych zaplanowano na inwestycje w starostwie. Zarząd Powiatu zaplanował, że 100 tys. złotych wyniesie rezerwa budżetowa na wydatki i zakupy inwestycyjne.\nPoza wydatkami majątkowymi projekt budżetu przewiduje wydatki bieżące na kwotę 60.993.901.97 złotych.\nNajwiększą grupę wydatków stanowią wydatki na edukację. Na ten cel, w tym na utrzymanie i funkcjonowanie szkół, zaplanowano kwotę 23.600.845 złotych, (27,27% ogółu wydatków). W budżecie na 2018 rok zaplanowano wydatki na stypendia Starosty dla studentów – kwota 117 tys. złotych i dla uczniów – kwota 110 tys. złotych.\nKolejna grupa wydatków to wydatki na pomoc społeczną. Na ten cel zaplanowano 14.969.978,07 zł. Stanowi ona 17,31% budżetu.\nZaplanowano także dotacje na zadania powierzone gminom i powiatom w wysokości 1.293.137,62 złotych. Z tych środków zostaną sfinansowane m.in: bieżące utrzymanie dróg, działalność biblioteki publicznej, kształcenie uczniów w Ośrodkach Dokształcania Zawodowego, utrzymanie dzieci w placówkach opiekuńczo - wychowawczych prowadzonych przez inne powiaty.\nPonadto zaplanowano 60 tys. złotych na dotacje na finansowanie lub dofinansowanie prac remontowych i konserwatorskich zabytków. Taką samą kwotę zaplanowano na dotacje dla spółek wodnych. Pieniądze te zostaną przekazane na melioracje.\nPrzedłożony przez Zarząd Powiatu przyszłoroczny projekt budżetu Rada Powiatu Kościańskiego rozpatrzy na posiedzeniu w dniu 20 grudnia 2017 roku.


Miecugow: Ja mu nie odpuszczę, złożyłem doniesienie - Media - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n3 sierpnia 2013, 16:42 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nGrzegorz Miecugow / Newspix / TOMASZ JASTRZEBOWSKI FOTO OLIMPIK\nProwadzący "Szkło kontaktowe" w TVN24 zabrał głos po tym, jak został zaatakowany przez mężczyznę podczas Przystanku Woodstock. "Ja mu nie odpuszczę" - zadeklarował Grzegorz Miecugow.\nDziennikarz po piątkowym incydencie był w sobotę gościem Akademii Sztuk Przepięknych na Przystanku Woodstock. Spotkanie było relacjonowane przez TOK FM. Oczywiście nie mogło zabraknąć odniesień do incydentu, do którego doszło podczas prowadzonego na żywo programu "Szkło kontaktowe".\n>>>Dziennikarz spoliczkowany w programie na żywo. "TVN kłamie"\nTen człowiek jest zadymiarzem. Jego istnienie polega na tym, że gdzieś się da zauważyć. I ja to akceptuję. Prowadząc program na żywo liczę się z tym, że zdarzą się rzeczy nieprzewidywalne. Nie mogę się obrażać. Choć nie do zaakceptowania jest dla mnie przemoc, czyli bicie innego człowieka w miejscu publicznym - powiedział dziennikarz.\nDodał, że sprawa będzie miała swój dalszy ciąg.\nOd drobnych rzeczy się zaczyna i nie można odpuszczać. W latach 30-tych porządni Niemcy odwracali oczy od tłuczonych witryn sklepów, a potem był Holocaust. Wojna zaczyna się od żartów z innych nacji. Dlatego ja mu nie odpuszczę. Złożyłem doniesienie na policję. Ja sobie na to nie zasłużyłem - stwierdził Grzegorz Miecugow.\nGrzegorz Miecugow mężczyzna TVN dziennikarz Przystanek Woodstock atak\nNaczelny odpowiada Durczokowi: To, co robi Pan i „Grzesiu” jest zeszczurzeniem\nLudzie! Czy Wam całkowicie odbiło?! Bić kogoś przed kamerami, obojętnie jakiej telewizji, to dotychczas zdarzało się w Rosji. Jak się komuś nie podoba TVN niech nie ogląda. Nie ma przymusu. Ma dość spory wybór z czołową TV Trwam na czele. Ciekawe, dlaczego red. Miecugow budzi taką nienawiść. Podejrzewam o to członków PiS, bo ten nie jest pieszczony przez redaktorów w TVN, a to się aktywistom PiS, jak widać z postów, wyraźnie nie podoba.\nTVN --- JEDYNA PRAWDOMÓWNA TELEWIZJA W POLSCE ,\nrydzyk szmaciarz obrzydza każdą telewizję , tylko po to zeby zaistniała ta kłamliwa i nijaka telewizja tego belzebuba z Torunia\nWIWAT telewizja TVN .szmatławiec trwam, NIE JEST W 1 /-10000000 TAKI DOBRY I PRAWDOMÓWNY JAK --TVN\nSą jeszcze ludzie odważni i potrafią bronić tych którzy słuchają,przed tymi którzy niszczą POLSKĘ I nasze wartości. Miecugow powinien odejść sam ,zanim mu ktoś w tym pomorze.Ja już dawno przestałam oglądać program tego buca.Taki ślimak jakim jest miecugowaja nie stanowi zainteresowania swoją mizerną wiedzą.Ten pan za odwagę powinien dostać ORDER obrony słuchaczy.BRAWO.\nMy ci też nie odpuścimy, łachudro bolszewicka!\nten tvn owski buldog otrzezwieje zobaczcie jak mu wara opadla\nMiecugow pod sąd za antypolskość, obsesyjną i rasistowską\nMściwy, mały, prymitywny człowieczek.\nTVN klamie i manipuluje! Miecugow to marny dziennikarz znany Ubecki dziennikarza znany ze stakania. Wiec o co taka draka?\nBoniecki mowil :robta co chceta, wiec mlody chlopak zrobil co chcial,Co teraz od niego chcecie? Brawo dla tego chlopaka, wykonal polecenie Owsiaka i Bonieckiego.\nPRECZ z TVNem!!!\nTemu chlopakowi powinni wystawic ;pomnik. POza tym on wcale nie uderyzl tego pajaca miecugowa, on tylko zamarkowal, klepnal go lekko. Jakby go uderzyl to ten marny dziennikar\_zyna spadlby z krzesla.\nanka - zgadzam sie\nNależało mu się , oj należało za jego propagandę TVn-owską ogłupiania ludzi !!!\nWlodek, Bartoszewski nie jest profesorem i to on pierwszy zaczal ludzi nazywac bydlem, motlochem itp. wiec troche zacznij myslec, dlaczego ludzie tak za nim nie przapadaja. wlodku, to co widzisz i slyszysz w TVN, Polsacie i rezimowej TV publicznej to tylko klamstwa i manipulacje\nMa jednak sprawa i swoje dobre strony - nie będzie już TVN ględził o każdym "pierdnięciu" panaprezesa ( przepraszam za wulgaryzm)- bo sprawy zaszły trochę za daleko.\nPORA POKAZAĆ NARODOWI - CZEGO ONI PRAGNĄ I DO CZEGO ZMIERZAJĄ - BEZ LUKROWANIA I PUDROWANIA. ZRESZTĄ -\nCZEGO MOŻNA SIĘ SPODZIEWAĆ PO LUDZIACH, KTÓRZY NA CO DZIEŃ BIORĄ NA "USPOKOJENIE" TAKIE ŚRODKI JAK XANAX LUB ASENTRĘ. PO NICH NAWET SAMOCHODU NIE WOLNO PROWADZIĆ A CÓŻ DOPIERO "KIEROWAĆ PAŃSTWEM".\nWidzi mi się, że panprezes uparcie dąży do przegrania ostatnich wyborów w swoim życiu "politycznym" - niech tak robi - przegra na pewno !!!\nKTO BY TAM CHCIAŁ WYTRZASKAĆ PO GĘBIE PANA SAKOWICZA LUB INNEGO ZIEMKIEWICZA - NIECH SOBIE PLOTĄ. Toć zaraz wystąpili by o stosowne odszkodowania i przywileje "kombatanckie" - a jak by grzmiało w "telewizji" Republika - mieli by temat na najbliższy kwartał - bo wieje u nich okropna nudą. A ten młodzian z "białowieszczańskiej" puszczy - pewnie nasłuchał się panprezesa - wszak nie tak dawno był tam na misjach i "nauczał". Tylko patrzeć jak jakiś "żubryd" spoliczkuje księdza Bonieckiego - miał odwagę powiedzieć o Nergalu, ze to całkiem sympatyczny człowiek i wcale nie taki głupi, jak o nim piszą i wrzeszczą.\nBA... JAK SIĘ NIE MA INNYCH ARGUMENTÓW - POZOSTAJĄ JUŻ TYLKO WYZWISKA I PIĘŚCi.\nA do wyborów tak jeszcze daleko, a do wymarzonej "władzy" jeszcze dalej. Cóż to jeszcze będzie się działo, pewno niedługo w ruch pójdą kłonice i ośniki, bo pobożny lud wiejski chowa jeszcze po lamusach te resztki środków bojowych po dawnych "piastach i kołodziejach".\nten, "zasraniec" był TYLKO WYKONAWCĄ OSTATNIEJ (MAM NADZIEJĘ) WOLI ODWIECZNEGO, DESPERACKIEGO KANDYDATA DO WSZYSTKIEGO, JAK LECI ... z posadą króla Polski włącznie.\nczymkolwiek się nabuzował (ja bym mu jednak zbadał krew i mocz na alkohol i narkotyki), to mu się *************\njest zwykłym zasrańcem, który publicznie popełnił przestępstwo pospolite.\nPospolity przestępca, to też za dużo powiedziane o zwykłym chuliganie. Ale. Wkrótce po skazaniu go na grzywnę, prace społeczne lub krótką karę pozbawienia wolności (w co nie wierzę)okaże się, że walczył za miliony, a gdyby moje przewidywania się nie sprawdziły i JEDNAK DOSZŁO DO ARESZTU, TO PREZES LUB KTOŚ W JEGO ZASTĘPSTWIE MÓGŁBY POJAWIĆ SIĘ W TYM ARESZCIE, BY WYRAZIĆ SWOJĄ SOLIDARNOŚĆ Z CIERPIĄCYM ZA SPRAWĘ.\nTak się zapewne też nie stanie, bo PRZYKŁAD ODWIEDZANYCH KIBOLI NIE WYSZEDŁ NA DOBRE ANI KIBOLOM ANI ODWIEDZAJĄCYM, ale to tylko dzięki opinii publicznej, która nie dała się wtedy przekabacić. I dlatego tak ważne jest cierpliwe wyjaśnianie - łobuz, a nie polityk.\nKim jest Oskar W??? To Oskar Wądołowski\nOstatnie wybory w Polsce:\nLista nr: 9 pozycja: 4\nOkręg wyborczy: Okręg Wyborczy nr 24 (Białystok)\nOT CHAMIDŁO O KULTURZE SMOLEŃSKIEGO PISOTŁUKA, KTÓRY BUCZY NA CMENTARZACH, SZKALUJE I KTÓREGO POPIERA POSEŁ SASIN BO "TAKA JEST FILOZOFIA ZGROMADZEŃ".\nW sensie "technicznym" tak, dr Wolandzie, ale to nie był jakiś czubek, typu John Hinckley ,który strzelając do prezydenta Reagana chciał zwrócić na siebie uwagę ... Jodie Foster, tylko osobnik nabuzowany d***kracją szurniętego JKM. Najgorsze jest jednak to, jak wielu "wielbicieli" znalazł sobie ten "bohater" !\nMotłoch nie bierze jednak pod uwagę, że skoro niechęć do jakiegoś dziennikarza usprawiedliwia fizyczny atak na niego, to trzeba będzie tak samo lekko wziąć na klatę fakt, że ktoś przyłoży w papę komuś z GP, ND, TRWAM, czy RM !!! Proste ? Proste !\nNaprawdę nie rozumiem tych pretensji do prof. Bartoszewskiego! No, bo jak on w końcu miał nazwać to zwyrodniałe bydło, które od lat profanuje uroczystość nad grobem powstańców?\nOwszem może bestialska hołota byłaby odpowiedniejsza, ale właściwie to nie wiem dlaczego. Widocznie język polski jest zbyt ubogi. Antypolskie warchoły, to brzmi raczej staroświecko, kibole, mają węższe znaczenie i określają zwykłych bandytów strojących się w barwy narodowe i ukochanych przez kościół oraz PIS.\nWięc nie widzę rozwiązania, w każdym razie nie pojmuję, czego ci wszyscy oburzenia chcą od profesora. Używając obłudnego języka prawicy a Kaczyńskiego szczególnie: on po prostu powiedział prawdę!\nW każdym razie: uderz w stół, a nożyce się odezwą


O nas - Legal Stuff Kraków - Twój Sklep ze zdrowią konopią\nTwój sklep ze zdrową konopiąLegal Stuff Warszawa\nDłaczego to wszystko?Nasza misja\nMisją naszej firm Legal Stuff Warszawa jest popularyzacja tematu i przywrócenie tej wspaniałej roślinie należytego jej miejsca. Zależy nam na tym, aby z naszą wiedzą wyjść do ludzi, aby stała się ona powszechna. Aby każda osoba, która nigdy nie miała styczności z tematem konopi zrozumiała czym są i jak fantastyczne mają właściwości.\nKupując w sklepie Legal Stuff macie państwo pewność, że kupujecie wyłącznie sprawdzone produkty, ze sprawdzonych źródeł, najwyższej jakości, co potwierdzają odpowiednie dokumenty. Wszystkie badania i certyfikaty są do państwa wglądu w naszym sklepie stacjonarnym na Metrze Świętokrzyska w Warszawie. (zobacz nasz sklep)\nSZEROKA OFERTA SUSZY CANNABIS SATIVA\nTYLKO LEGALNE PRODUKTY KONOPNE\nCERTYFIKATY JAKOŚCI PRODUKCJI\nWOLNE OD THC <0,02%\nOtwierając Legal Stuff, podjęliśmy się misji propagowania i edukacji ludzi, czym są konopie. Otóż, nie są one tylko i wyłącznie przeznaczone do palenia. Propagujemy zdrowy tryb życia oraz edukację, aby każdy dowiedział się czym są zdrowe konopie oraz jak można je stosować. Poruszamy również temat ich działania prozdrowotnego.\nZałożyciel Legal Stuff\nNaszą misją jest popularyzacja konopi i jej medycznych właściwości. Otwierając sklep stacjonarny Legal Stuff w samym centrum Warszawy przy Metrze Świętokrzyska mamy nadzieję, że uda nam się dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców. Z myślą o tych, którzy nie mogą odwiedzić nas osobiście, założyliśmy sklep internetowy.\nCEO Legal Stuff


Marihuana a oddawanie krwi - czy można palić? - Blog Holenderskiskun\n21258 0 18-09-2020 14:54\nKażdego roku krwiodawcy ratują życie setkom pacjentów. Krew należy do bezcennych leków, na które zapotrzebowanie nigdy nie maleje. W samej Polsce w roku 2015 krew oddało ponad 605 tysięcy osób z czego 99% stanowią honorowi dawcy. Do oddawania krwi jesteśmy zachęcani niemalże na każdym kroku, czasem pomimo szczerych chęci nie możemy tego dokonać. Dlaczego? Istnieje długa lista wyszczególnionych sytuacji, które dyskwalifikują nas czasowo lub stale jako krwiodawców. Sięganie po narkotyki według przepisów uniemożliwia oddanie krwi, jednakże jak wiemy narkotyk narkotykowi nierówny. Czy sporadyczne sięganie po skręty wyklucza nas ze społeczności oddającej krew?\nMarihuana a oddawanie krwi w USA?\nTematyka oddawania krwi przez użytkowników marihuany coraz częściej poruszana jest w różnych częściach Świata. Niewątpliwym impulsem do powstania powyższej refleksji pozostają coraz częstsze ruchy legalizacyjne. Dziennikarz związany z portalem Leafly.com napisał e-mail do trzech waszyngtońskich placówek krwiodawstwa, aby zbadać jak wygląda kwestia oddawania krwi i konopi. Piszę artykuł informacyjny dla portalu Leafly.com i chciałbym uzyskać informacje na temat marihuany i krwiodawstwa. Dnia 14 czerwca wypada Światowy Dzień Krwiodawcy. Czy przed oddawaniem krwi sprawdzana jest obecność THC. Jeśli tak, to czy obecność THC dyskwalifikuje z oddania krwi. Jakich rad można udzielić palaczom konopi, którzy pragną oddać krew? Bloodworks Northwest, Cascade Regional Blood Services udzielił następującej odpowiedzi – Zażywanie konopi indyjskich nie wpływa na zdolność osoby do bycia dawcą krwi, chyba że aktualnie znajdują się pod wpływem substancji psychoaktywnych. Nie możemy przyjąć krwi od każdego, kto jest pod wpływem alkoholu, marihuany czy leków na receptę, ze względu na możliwość pojawienia się najróżniejszych nieprawidłowości. FDA (Food and Drug Administration) nie wymaga badań na obecność THC lub patogenów wśród wszystkich dawców/biorców krwi. Osoba związana z Cascade Regional Blood Service dodaje – Bank krwi nie przeprowadza badań na obecność THC, niestety nie mogę udzielić więcej porad użytkownikom konopi, którzy pragną oddać krew dodaje.\nCzerwony Krzyż a oddawanie krwi\nNieusatysfakcjonowany odpowiedzią dziennikarz przeanalizował rady udzielane przez oddział amerykańskiego Czerwonego Krzyża. Amerykański Czerwony Krzyż pozostaje największym dostawcą krwi w Stanach Zjednoczonych, zaopatrując około 2600 szpitali, pokrywając 40% zaopatrzenia na krew. Z udostępnionej broszury informacyjnej wynika, że Czerwony Krzyż nie zachęca do używania substancji takich jak marihuana czy alkohol, jednakże ich używanie nie dyskwalifikuje z oddawania krwi tak długo jak pacjent czuje się dobrze. Jeśli jednak kiedykolwiek przyjmowałeś nielegalne substancje poprzez wstrzykiwanie bezpośrednio do krwi, nie możesz oddać krwi. Amerykański Czerwony Krzyż nie przeprowadza testów na obecność THC, jednakże zgodnie z rozporządzeniem FDA osoby będące pod wpływem legalnych i nielegalnych narkotyków lub alkoholu nie są dopuszczone do darowizny.\nAby bezpiecznie oddać krew musimy być ogólnie w dobrej formie, zjeść obfity posiłek i przyjmować dużą ilość płynów bezpośrednio przed pobraniem krwi. Marihuana jest metabolizowana przez organizm do dwóch substancji: 11-OH-THC oraz 1-nor-9-karboksy-THC. Metabolizm trwa stosunkowo szybko, a organizm w krótkim czasie pozbywa się THC i 11-OH-THC. Stężenie psychoaktywnych związków szybko ustępuje, a proces ten możemy przyśpieszyć pijąc dużo wody lub soku z cytryny. Najlepsza rada zdaniem Leafly.com to przed oddaniem krwi odstawić marihuanę oraz wszelkie używki, aby organizm pozostał wolny od niepożądanych substancji. Przy umiarkowanie-częstym paleniu THC we krwi można wykryć do maksymalnie 3 dni. Kilkudniowa pauza powinna wystarczyć, przed oddaniem krwi. W czasach, gdy zapotrzebowanie na krew stale wzrasta, nie powinniśmy uniemożliwiać oddawanie krwi osobom, które od czasu do czasu lubią zapalić trawkę.\nOddawanie krwi a marihuana w Polsce?\nHistorię o pewnej mieszkance Olsztyna, której odmówiono oddania krwi zna już chyba każdy. Dla przypomnienia kobietę dożywotnio zdyskwalifikowano, gdyż przyznała się do palenia konopi. Sprawa bardzo szybko trafiła do mediów, a zwolennicy marihuany poczuli się oburzeni. RCKiK miało już wcześniej kontakt z podobnymi przypadkami, choć były to sporadyczne epizody. Grażyna Kula, dyrektorka olsztyńskiego RCKiK dyskwalifikację argumentuje „dobrem biorcy” oraz „RCKiK nie polemizuje z przepisami, tylko ściśle ich przestrzega”. Sęk w tym, że nie istnieje żaden przepis regulujący kwestię marihuany a oddawania krwi. Ogólne przepisy mówiące o tym kto może być dawcą zawiera rozporządzenie ministra zdrowia z 2005 roku, jednak nie znajdziemy tam podpunktu mówiącego o konopiach. Zdania są dość mocno podzielone – RCKiK we Wrocławiu stanowczo potępia palenie marihuany. Instytut Hematologii i Transfuzjologii w Warszawie uważa, że krwi nie można oddać „będąc pod wpływem alkoholu, narkotyków oraz w stanie nadmiernego pobudzenia nerwowego”. Niejednoznacznych odpowiedzi udzieliło Regionalne Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Łodzi – „osoby biorące narkotyki nie mogą oddawać krwi” oraz „Jeśli nie będzie pani już paliła, proszę się zgłosić do oddania” czy “Proszę poinformować lekarza o paleniu, on podejmie decyzję po rozmowie z panem”. Jak widzimy trudno w tej kwestii o jakąkolwiek precyzyjną informację.\nGłos rozsądku – wypowiedź dyrektora Poltransplantu\nDyrektor Centrum Organizacyjno-Koordynacyjne do Spraw Transplantacji „Poltransplant”, prof. dr hab. med. Roman Danielewicz powiedział Decyzję podejmuje lekarz po zapoznaniu się z dokumentacją potencjalnego dawcy i po jego zbadaniu. Bez znajomości szczegółów konkretnej sprawy trudno wypowiadać się, co do jednostkowej dyskwalifikacji konkretnego dawcy (np. osoby palącej marihuanę). Warto jednak pamiętać o tym, że palenie marihuany nie jest uznawane za legalne i w wybranych przypadkach może stanowić wstęp do bardziej ryzykownych zachowań zdrowotnych. Wypowiedź Pana Romana Danielewicza daje cień nadziei, na lepsze traktowanie potencjalnych dawców-palaczy w Polsce.\n3628 21-09-2020 09:42\nPodróże, których głównym celem jest odwiedzenie punktów,...\n18601 18-09-2020 14:30\n14369 18-09-2020 15:03\nPewnie nie raz miałeś okazję widzieć w amerykańskich komediach te niebywale...


Wyrastało się wówczas skoro dowcipkował cyklameny\nWyrastało się wówczas, skoro dowcipkował cyklameny w skwerze niepublicznej hacjendy w Miami. Obecne piętnuje nie poległ czysto, wysoce, wszak pożywił wiernie fizys w kolczate bzy papierowych amarant. Tak wyszperał go potomek, Frank, pięćdziesięcioletni pan jego doli, o którym wiedzieliśmy nieco. Rzeczone on zabrał telefon rodzica i on po angielsku przedstawił mu o kazusu. Krewny George przetrwał przewieziony do nieprzepisowej lecznice w Miami,.\n1 dojazd do paryża2 karma dla kotów sterylizowanych5 karma dla psa sucha2 jak karmić koty4 transport zwierząt1 kurier1 kara dla psa1 punkt finansowy2 hundebett2 legowiska1 werbeartikel1 siberiancat.pl - karma dla kota3 felgi9 petvita1 sklep z karmami dla kotów6 zdrowie1 tabletki na odchudzanie14 drapak dla kota1 pedeegre4 petvita karmy dla kotów5 odpowiednia karma dla kota2 karma dla kota po sterylizacji2 rasy kotów1 usg częstochowa7 dobra karma dla kota


Chirurgiczne przedłużanie penisa - Pompki do penisa - Powiększanie penisa, członka, potencja\nRozpoczęty przez pikuś1 , 03 04 2009 19:15\nNapisano 03 04 2009 - 19:15\nTeraz, kiedy to zajęliśmy się obaleniem popularnego mitu możemy wrócić do teraźniejszości i przedyskutować współczesne sposoby powiększania penisa. W roku 1991, chirurg plastyczny mieszkający w Miami, Ricardo Samitier MD, spopularyzował metodę przeszczepiania tkanki tłuszczowej, aby zwiększyć obwód penisa. Komórki tłuszczowe pobierane z okolic brzusznych były następnie wstrzykiwane pod skórę penisa, aby natychmiast powiększyć jego obwód. Jego zabiegi próbne z ochotnikami były tak zachęcające, że w ciągu roku, dziesiątki amerykańskich lekarzy zaczęło uczyć się jego techniki – powiększania penisa (phalloplasty augmentation). Po raz pierwszy mężczyźni mogli udać się do lekarza i wyjść kilka godzin później z większymi penisami. Procedura ta jednak popadła w niełaskę ostatnimi laty.\nGłównymi efektami ubocznymi powiększania penisa poprzez przeszczep tkanki tłuszczowej jest jej nierówna absorpcja, wynikiem czego tworzą się bruzdy, wykrzywienia i zniekształcenia penisa. Nowsza technika polegającą na przeszczepie skórnej tkanki tłuszczowej wydaje się omijać większość tych problemów, stosując nietknięte paski tkanki tłuszczowej pobierane z okolic brzusznych lub z pośladków. Przeszczepiony tłuszcz, posiadając nietknięte przewody, staje się trwałą częścią ciała, ze znacznie zmniejszoną absorpcją. W ciągu kilku miesięcy od popularyzacji tej techniki, kilku urologów wskrzesiło starą metodę na przedłużanie organu. Penis może zostać przedłużony, średnio o 2,5 cm, poprzez przecięcie podtrzymującego go więzadła. Wydłużanie oraz zwiększanie obwodu zazwyczaj wykonuje się równocześnie, aczkolwiek dowodu wskazują, że najlepsze rezultaty, jeżeli chodzi o długość penisa, osiąga się, gdy oba zabiegi przeprowadzane są w 3-6 miesięcznych odstępach czasu. Jeżeli rozważasz możliwość poddania się któremuś z tych zabiegów, pamiętaj, że najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić jest wybranie odpowiedniego lekarza.\nGary Griffin jako przewodniczący American Academy of Phalloplasty Surgeons, stowarzyszenia chirurgów, zna praktycznie wszystkich lekarzy wykonujących zabiegi powiększania penisa i zna ich poziom umiejętności oraz reputację. Ze wszystkich 30-u paru amerykańskich lekarzy wykonujących te zabiegi, osobiście poleciłby 3 - 4 nie wahając się powierzyć im własnego penisa. Wielu innych posiada wątpliwe kartoteki pacjentów, którzy zgłaszali zniekształcenia penisów spowodowane przez niekompetentnych lekarzy. Pamiętaj, masz tylko jeden penis i dlatego powierz go doświadczonemu chirurgowi, takiemu który ma doświadczenie i przeprowadził wiele takich operacji a nie tylko przeczytał gdzieś o nich. Bądź świadomy tego, że powiększanie chirurgiczne nie jest panaceum. Ma ono swoje wady i nie wszyscy mężczyźni zadowoleni są z rezultatów. Aby zwiększyć prawdopodobieństwo tego, że ty będziesz zadowolony – wybierz tylko najlepszych lekarzy. Szczegóły powyższych procedur i najnowsze osiągnięcia w tej dziedzinie można znaleźć w książce Gary’ego Griffin’e pod 5 tytułem: „Straigt talk about surgical penis enlargment” (Bezpośrednia rozmowa o chirurgicznych metodach powiększania penisa).\nPamiętaj chirurgiczne powiększanie penisa jest polecane dla osób, których penis w stanie wzwodu jest mniejszy niż 10cm! Nowoczesne metody powiększanie penisa używają inne środka niż tłuszcz ludzki, ponadto powstały inne techniki chirurgii penisa, które są mniej inwazyjne, ale niestety kosztowne. Więcej informacji przeczytasz w odpowiednim dziale na forum.\nMierzenie penisa film instruktażowy\nĆwiczenia na zwiększenie obwodu penisa


Oferta ważna od 01 marca 2021 do końca działalności stacji narciarskich\nIdealna oferta dla Narciarzy w jedynym w Krynicy-Zdroju Hotelu przyjaznym osobom dorosłym, zlokalizowanym w samym centrum kurortu. Tylko u Nas – całodzienny karnet na Słotwiny Arena/Master Ski w Tyliczu lub bilet na Wieżę Widokową - gratis !\nDodatkowo bezpłatne Skibusy do najlepszych stacji narciarskich: Jaworzyna Krynicka, Słotwiny Arena i Master SKI w Tyliczu.\ncałodzienny karnet narciarski na Słotwiny Arena / Master Ski lub bilet na Wieżę Widokową gratis*\n1 obiadokolację serwowaną w godzinach 16:30-18:30**\nWarunkiem uzyskania karnetu/biletu gratis jest okazanie w hotelu tej oferty przy zameldowaniu.\n**Napoje do obiadokolacji są dodatkowo płatne.


Somonino: Akcja „Przyjaźni dzieciom” - Gazeta Kartuska\nSomonino: Akcja „Przyjaźni dzieciom”\nKącik, który powstał w Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Somoninie, urzeka małych pacjentów, kolorowymi barwami ścian, wygodnymi mebelkami oraz ciekawymi akcesoriami edukacyjnymi, które pobudzają wyobraźnię małych pacjentów. Dzięki temu zapominają o stresie przed wizytą w gabinecie lekarskim.\nFundacja Wsparcia Rolnika Polska Ziemia, Concordia Ubezpieczenia oraz Banki Spółdzielcze SGB w ramach akcji „Przyjaźni dzieciom” wyremontowały i wyposażyły kącik dla dzieci w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Somoninie.\nAkcja o której mowa, ma zasięg ogólnopolski, a kilka dni temu wolontariusze Fundacji Wsparcia Rolnika POLSKA ZIEMIA przyjechali do województwa pomorskiego. Zorganizowanie kącików edukacyjno-rozrywkowych w poczekalniach przychodni lekarskich na terenach wiejskich ma na celu zagwarantowanie najmłodszym przyjaznej atmosfery podczas wizyt lekarskich.\nPoczucie niepewności lub wręcz strachu, często potęgowane jest w trakcie oczekiwania w kolejce pacjentów przed gabinetem lekarskim. Dzięki takiej inicjatywie można sprawić, że wizyta u lekarza będzie się kojarzyła dzieciom z przyjemnym doświadczeniem. Zagwarantowanie dziecku odpowiedniego środowiska, w którym może zarówno skorzystać z rozrywki, jak i oddać się edukacji poprzez zabawę, przekłada się na wzrost pozytywnych opinii społecznych na temat tej placówki.\nŹródło: Nadesłane: Kamila Szczechowska Fundacja Wsparcia Rolnika POLSKA ZIEMIA\n2016-08-02 13:00 1147


Tajemnicza przystań [Barbara Cartland] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00730 011116 21051731 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788711770016 Data wydania: 2020-04-02\nDziewczyna nie zgadza się z decyzją ojca. Postanawia się zbuntować i szuka schronienia w tajemniczej przystani. Kiedy przekracza próg domu, niespodziewanie trafia na słynnego pirata.\nCzy Grania ma się czego obawiać?\nBarbara Cartland Tajemnicza przystań - Ponadczasowe historie miłosne Barbary Cartland Najpiękniejsze Mitości Przekład Danuta Błaszak Saga\nTajemnicza przystań - Ponadczasowe historie miłosne Barbary CartlandTranslacja Danuta Błaszak tytuł oryginałuSecret HarbourCover font: Copyright (c) 2010-2012 by Claus Eggers Sørensen (es@forthehearts.net), with Reserved Font Name ’Playfair’. Zdjęcie na okładce: Shutterstock Copyright © 1982, 2020 Barbara Cartland i SAGA Egmont Wszystkie prawa zastrzeżone ISBN: 9788711770016 1. Wydanie w formie e-booka, 2020 Format: EPUB 2.0 Ta książka jest chroniona prawem autorskim. Kopiowanie do celów innych niż do użytku własnego jest dozwolone wyłącznie za zgodą SAGA Egmont oraz autora. SAGA Egmont, spółka wydawnictwa Egmont\nRozdział 1 ROK 1795 Grania wbiegła szybko po schodach, po czym zatrzymała się nasłuchując. Dom pogrążony był w ciemnościach, ale nie tylko tego się bała. Strachem napawały ją głosy dobiegające z jadalni. Czuła, że atmosfera jest napięta i dzieje się tam coś niedobrego. Jeszcze miesiąc temu tak bardzo się cieszyła z powrotu do Grenady. Skakała z radości, że będzie w domu i wszystko ułoży się jak dawniej. Zamiast do domu dotarła tylko do zielonych wysp, które zawsze kojarzyły się jej ze szmaragdami zanurzonymi w błękitnym morzu. Od początku układało się źle. Gdy ojciec zapowiedział jej powrót do domu, uwierzyła, że będzie szczęśliwa jak przed laty, bo była to kiedyś jej czarodziejska wyspa, kraina szczęścia. Zamieszkiwali ją nie tylko uśmiechnięci ludzie, lecz także boginki i bogowie na górskich szczytach, a pośród drzew muszkatołowych i palm kokosowych przemykały gnomy oraz elfy. — To takie ekscytujące wracać do Tajemniczej Przystani — rzekła Grania do ojca, kiedy płynęli po wzburzonym sztormem Atlantyku. Wkrótce morze uspokoiło się i od gładkiej powierzchni wody odbijały się promienie słońca, a marynarze wspinając się na maszty śpiewali piosenki, które Grania pamiętała jeszcze z dzieciństwa. — Czy coś cię martwi, papo? — zapytała po chwili, gdy ojciec nie odpowiedział. Przyglądała mu się uważnie. Nie pił już tak dużo, jak na początku podróży i choć od dawna prowadził rozwiązły tryb życia, jak określała jej matka, nadal był bardzo przystojny. — Chciałbym z tobą o czymś porozmawiać, Graniu — rzekł. — O twojej przyszłości. — O mojej przyszłości, papo? — zapytała. Ojciec milczał, a ona poczuła nagły lęk. — O czym mówisz, papo? Moja przyszłość jest z tobą. Chcę się tobą... opiekować tak jak kiedyś mama. Jestem pewna... że nam będzie dobrze razem. — Mam wobec ciebie zupełnie inne plany. Grania spojrzała na ojca z niedowierzaniem. W tej chwili podszedł do nich jeden z oficerów marynarki, który chciał o czymś porozmawiać, i ojciec odszedł korzystając z okazji, by nie kontynuować kłopotliwej konwersacji. Tym, co zamierzał zrobić i co chciał powiedzieć, martwiła się przez cały dzień. Później znów chciała z nim porozmawiać, ale jedli kolację z kapitanem, a po kolacji ojciec był tak pijany, że nie mógł sensownie mówić. To samo powtórzyło się następnego dnia i znów następnego, aż do chwili, gdy ze statku można już było dostrzec szczyty gór Grenady. Wówczas udało jej się znaleźć ojca siedzącego samotnie na pokładzie. — Musisz mi powiedzieć, papo, jakie masz plany, zanim dojedziemy do domu. — Nie jedziemy prosto do domu — odrzekł lord Kilkerry. — Nie jedziemy do domu? — Nie. Zatrzymamy się dzień lub dwa u Rodericka Maigrina. — Dlaczego? — zapytała ostrym tonem. — On bardzo chce cię zobaczyć, gorąco tego pragnie. — Dlaczego? — powtórzyła Grania drżącym głosem. — Masz osiemnaście lat. Czas, byś wyszła za mąż — rzekł po chwili namysłu z wyraźnym zakłopotaniem. — Czy sugerujesz... papo... że pan Maigrin chce... ożenić się... ze mną? — zapytała z trudem łapiąc oddech. To pytanie ledwo przeszło jej przez usta, tak wydawało się niewiarygodne. Pamiętała Rodericka Maigrina. Był ich sąsiadem, lecz matka nigdy go nie aprobowała i nie życzyła sobie jego wizyt. Krępy, niechlujny, dużo pił, wyrażał się wulgarnie. Grania nawet pamiętała podejrzenia o okrucieństwo wobec nadzorców na jego plantacji. Był stary, prawie w wieku ojca, i pomysł wydania jej za niego za mąż wydawał się absurdalny. Gdyby nie była tak bardzo przestraszona, śmiałaby się z tego. — Maigrin to dobry człowiek — rzekł ojciec. — I bardzo bogaty. Później stwierdziła, że ojciec nie powiedział jej wszystkiego. Roderick Maigrin był bogaty, a ojciec potrzebował pieniędzy. Jak zwykle był bez grosza i musiał korzystać ze szczodrości przyjaciół, by mieć za co pić. Skłonności ojca do picia i hazardu oraz zaniedbywanie plantacji doprowadziły jej matkę trzy lata temu do ucieczki. — Jaką nadzieję możesz mieć, kochanie, na odpowiednią edukację w takim miejscu — mówiła do córki. — Nie widujemy nikogo oprócz rozwiązłych przyjaciół twego ojca, namawiających go do picia, grania w karty i wydawania naszych dochodów do ostatniego grosza. — Ale tacie zawsze jest przykro, gdy się na niego gniewasz, mamo — odpowiedziała Grania Na moment spojrzenie matki złagodniało, lecz rzekła: — Owszem, jest mu przykro i wybaczałam mu już wiele razy. Teraz jednak muszę zatroszczyć się o ciebie. — Grania nie zrozumiała, więc matka kontynuowała: — Jesteś bardzo ładna, kochanie. Powinnaś więc mieć szansę, by tak jak ja spotykać się z ludźmi na poziomie, chodzić na bale i przyjęcia odpowiednie dla twojej pozycji społecznej. Grania znowu nie zrozumiała, ponieważ na Grenadzie nie urządzano przyjęć, chyba że rodzice spotykali się z przyjaciółmi w St. George’s lub Charlotte Town. A ona czuła się szczęśliwa w ich rezydencji w Tajemniczej Przystani. Lubiła bawić się z dziećmi niewolników, chociaż te w jej wieku już musiały pracować. Zanim pojęła, co się dzieje, matka nakazała służącej po kryjomu spakować walizy i pewnego poranka, gdy ojciec jeszcze spał po nocnych ekscesach, zabrała Granię i obie uciekły z Tajemniczej Przystani. Pojechały do portu w St. George’s i od razu weszły na pokład wielkiego statku, który prawie natychmiast odpłynął, zabierając je za morze, daleko od wyspy, gdzie przez sześć lat miały swój dom. Po przybyciu do Londynu matka ze wzruszeniem witała się ze swoimi przyjaciółmi z dzieciństwa. Grania szybko zrozumiała, jak wielką musiała mieć odwagę, gdy jako osiemnastolatka poślubiła przystojnego lorda Kilkerry’ego i w sześć lat później rozpoczęła nowe życie na egzotycznych Wyspach Karaibskich. — Twoja matka była prawdziwą pięknością — powiedziała jej jedna z przyjaciółek matki. — Gdy opuściła Londyn, czuliśmy się jak po stracie bezcennego klejnotu. Teraz wróciła, by spędzić tu resztę dni. Jesteśmy bardzo szczęśliwi, mogąc ją znów widzieć. Jednak dość szybko nastąpiły zmiany. Dziadek umarł, pozostali krewni mieszkali poza Londynem, a one nie miały dość pieniędzy, by zostać przyjęte w najbliższym otoczeniu księcia Walii. Hrabina Kilkerry pokłoniła się przed królem i królową i przyrzekła sobie, że gdy tylko Grania osiągnie pełnoletniość, przedstawi ją królewskiej parze. — Tymczasem, kochanie, będziesz musiała ciężko pracować, by nadrobić braki wykształcenia — zdecydowała matka. Grania została zapisana do renomowanej szkoły dla panien i rzeczywiście ciężko pracowała, żeby zrobić przyjemność matce, a poza tym zdobywanie wiedzy wydało jej się naprawdę fascynującym zajęciem. Codziennie rano chodziła do szkoły, a po południu do małego domu, wynajętego przez matkę w Mayfair, gdzie przychodzili prywatni nauczyciele udzielać jej dodatkowych nauk. Po lekcjach miała mało czasu dla siebie, czasami jednak matka lub ciotki zabierały ją do włoskiej opery lub ogrodów Vauxhall. Zdawało się, że matka odmłodniała i znów błyszczała jak klejnot, gdy przestała się dręczyć pijackimi wybrykami ojca. Ubierały się też zupełnie inaczej. Zaraz po przybyciu do Londynu kupiły nową bieliznę i eleganckie suknie. Nosiły teraz szerokie muślinowe spódnice, atłasowe szarfy, jedwabne szale, tak bardzo różniące się od prostych sukien, które szyły sobie same na Grenadzie. W St. George’s był bardzo mały wybór materiałów i Grania mogła kupić jedynie jaskrawe, krzykliwe kretony, w których lubowały się niewolnice. Londyn wyrobił w niej dobry gust nie tylko do sukien. W ciągu trzech lat Grania otrzymała bardzo staranne wykształcenie. Znała się teraz na sztuce, zwłaszcza na architekturze, malarstwie i muzyce. Potrafiła też odróżnić człowieka dobrze urodzonego od prostaka. Gdy skończyła osiemnaście lat i miała być przedstawiona na dworze, matka nagle zachorowała. Może z powodu mglistej i mroźnej zimy, po długim przebywaniu w tropikach, była bardziej osłabiona niż przyjaciele i rodzina. Możliwe też, że dotknęła ją panująca w Londynie zdradliwa gorączka. Cokolwiek to było, hrabina słabła z dnia na dzień, aż kiedyś zdesperowana rzekła do Grani: — Sądzę, że powinnaś napisać do ojca, aby przyjechał do nas natychmiast... Ktoś musi zaopiekować się tobą, jeśli umrę. — Nie myśl o śmierci, mamo! Polepszy ci się, jak tylko minie zima.To przez te mrozy kaszlesz i czujesz się taka chora — krzyknęła przerażona Grania. Matka jednak nalegała i Grania spełniła tę prośbę. Napisała do ojca, zawiadamiając go o chorobie matki i przekazując prośbę o przybycie do Londynu. Spodziewała się, że może upłynąć dużo czasu, nim nadejdzie odpowiedź. Odkąd zamieszkały w Londynie, wieści od ojca nadchodziły sporadycznie. Początkowo przysyłał im informacje o domu i plantacji, o cenach, jakie udało mu się uzyskać za owoce drzew muszkatołowych i kokosowych, a także o tym, czy był to dobry sezon na banany. Z czasem listy od ojca były coraz krótsze i pod koniec trzyletniej rozłąki zmieniły się w króciutkie karteczki, pisane drżącą ręką z trudem utrzymującą pióro. Gdy przynoszono pocztę, matka zaciskała usta, czasami ocierała oczy. Grania podejrzewała, że matka jest coraz mniej pewna, czy słusznie zrobiły uciekając z Grenady. Wiedziała jednak, że gdyby pozostały w Tajemniczej Przystani, powtarzałyby się kłótnie rodziców oraz błagania matki o zerwanie z pijaństwem i hazardem, po których następowałyby przeprosiny, akty wybaczania i przysięgi ojca, których od początku chyba nie zamierzał dotrzymać. Kiedyś, już w Londynie, Grania powiedziała do matki: — Żyjemy z twoich pieniędzy, mamo. Ciekawe, jak tacie idzie zarządzanie plantacją. Przez moment wydawało jej się, że matka nie odpowie. — Graniu, wydaję na ciebie mało pieniędzy — odrzekła w końcu hrabina. — Natomiast twój ojciec musi stanąć na własnych nogach. Będzie dużo lepiej, jeśli nauczy się polegać na sobie, nie na mnie. Grania nie odpowiedziała, ale czuła, że ojciec i tak zawsze znajdzie kogoś, kto da mu się wykorzystać. Jeśli nie matkę, to któregoś z przyjaciół od trunków i hazardu. Choć pił i tracił pieniądze na grę, doprowadzając plantację do ruiny, lord miał niezwykły urok osobisty, potrafił oczarować wszystkich, którzy mieli okazję go poznać. Był duszą towarzystwa. Opowiadał anegdoty w taki sposób, że trudno było go nie słuchać. Fascynował wszystkich, nawet jeśli czasami mówił coś, co mijało się z prawdą, albo jego słuchacze znali go zbyt dobrze, by na nim polegać. — Daj twemu tacie dwa ziemniaki i drewniane pudło, a on cię zahipnotyzuje i uwierzysz, że to dwukonna kareta, która wiezie cię do pałacu królewskiego — powiedział jeden z przyjaciół ojca, gdy była malutka i uwielbiała baśnie, także i tę o Kopciuszku. Nigdy nie zapomniała tych słów. To była prawda. Ojciec uważał życie za cudowną przygodę, której nie należało brać poważnie. To chyba było zaraźliwe i dlatego ludzie tak dobrze się czuli w jego towarzystwie. Trzy lata z dala od żony i córki bardzo go jednak odmieniły. Chociaż nadal śmiał się, opowiadał anegdoty i roztaczał przed słuchaczami magiczny czar podczas podróży przez Atlantyk, Grania miała wrażenie, że coś przed nią ukrywa. Gdy tylko przybyli na miejsce, dowiedziała się, o co chodzi. Jakże bolesne przeżyła rozczarowanie. Przecież była pewna, że po tragicznej śmierci matki ojciec zechce, aby z nim pozostała. Marzyła o stworzeniu dla niego szczęśliwego domu. Pragnęła go kochać, spełniać wszystkie jego życzenia. Wynagrodzić mu te trzy lata, kiedy musiał być sam. Tymczasem on chciał ją wydać za mężczyznę, którego nienawidziła. Za ordynarnego pijaka. Choćby ze względu na pamięć matki nie powinien tego robić. Pamiętał przecież na pewno, jak błagała go przed laty, by unikał towarzystwa tego człowieka. Zanim statek, którym płynęli, dobił do portu w St. George’s, jak to było w zwyczaju na Karaibach, lekko zboczył z kursu, by wysadzić ich w miejscu wskazanym przez ojca. Plantacja Rodericka Maigrina położona była niedaleko St. George’s. Anglicy nazwali ją St. David. Niezależnie od przywar właściciela, było to ze względu na uroki krajobrazu naprawdę piękne miejsce. Na Western Hall Point, małym półwyspie porośniętym kwiecistymi krzewami i drzewami, Roderick Maigrin wybudował wielki dom. Pretensjonalny, ciężki, kanciasty budynek od dawna wzbudzał w Grani szczególną niechęć. W dzieciństwie nie przychodziła tu często. Była tu zaledwie kilka razy w towarzystwie ojca. Teraz, gdy podpływali do tego domostwa łodzią przysłaną przez Maigrina, Grania miała wrażenie, że przekracza więzienne wrota. Nie potrafiła uciec. Nie mogła być sobą. Miała być teraz całkowicie zależna od mężczyzny o czerwonej twarzy, który czekał na brzegu, by ich przywitać. — Miło cię znów widzieć, Kilkerry! — krzyknął Roderick Maigrin ochrypłym z przepicia głosem, poufale poklepując lorda po ramieniu. Potem podał rękę Grani. W jego oczach ujrzała błysk pożądania i dużym wysiłkiem woli powstrzymała się od ucieczki na statek, który odpłynął już na zachód, by okrążywszy wyspę skręcić na północ i dotrzeć do St. George’s. Roderick Maigrin poprosił ich do domu, gdzie służba zajęta była przygotowywaniem ponczu z rumem. Hrabia podniósł szklankę do ust i wypił zawartość niemal jednym haustem. Oczy dziwnie mu rozbłysły, a Grania drgnęła z przerażenia. — Czekałem na ten moment od opuszczenia Anglii — powiedział. — Wiedziałem, że to powiesz! — roześmiał się Roderick Maigrin. — Więc pijmy! Mam całą piwnicę rumu. Parę dni temu przyszedł nowy transport. Chciałbym też wypić za zdrowie tej pięknej dziewczyny, którą ze sobą przywiozłeś. Uniósł szklankę i spojrzał na Granię tak wstrętnie i tak lubieżnie, jakby ją rozbierał w myślach. Poczuła gwałtowny przypływ odrazy do tego człowieka. Pod pretekstem, że jest zmęczona, poszła do swej sypialni. Umyła się i przebrała po podróży, a gdy zapukał służący informując, że kolacja gotowa, zeszła z powrotem na dół. Mimo trudnej sytuacji zachowywała się tak, jakby życzyła sobie tego matka, z godnością i dostojeństwem. Jak prawdziwa dama. Po niedługim czasie ojciec i gospodarz byli już dobrze pijani. Nie tylko z powodu mocy ponczu, ale i zachłanności, z jaką obaj panowie rzucili się na alkohol, zaniedbując zakąski. Żaden z nich nie tknął jedzenia. Pili przez cały czas, wznosząc toasty za siebie, za nią i za ślub, który według nich powinien odbyć się jak najszybciej. Obaj wydawali się pewni swych postanowień i nawet do głowy im nie przyszło, że mogłaby się na to nie zgodzić. Planowali ceremonię nie pytając jej o najmniejszy drobiazg. Czuła się urażona, że Roderick Maigrin nie oświadczył się jej, a ślub uważał za oczywisty. W Londynie zauważyła, że często rodzice aranżują małżeństwo córki, nie pytając jej o zdanie. Jednak dziwiło ją, jak ojciec mógł wpaść na pomysł oddania jej za żonę takiemu ordynarnemu, staremu, rozpitemu człowiekowi jak Roderick Maigrin. Teraz, podczas kolacji, gdy słuchała ich rozmowy, obserwowała gesty i mimikę twarzy, coraz lepiej zaczynała rozumieć całą sytuację. Roderick Maigrin płacił ojcu za przywilej zostania jej mężem, a lord Kilkerry wydawał się zadowolony z transakcji. Podczas kolacji służba podawała kolejne dania, lecz jej trudno było coś przełknąć z tych smakołyków. Siedziała sztywno przy stole, prawie się nie odzywając. Słuchała mężczyzn traktujących ją jak marionetkę pozbawioną uczuć, wrażliwości i własnego zdania. Miała wyjść za niego, czy chciała tego, czy nie, dołączyć do grona jego niewolników, posłusznych na każde skinienie. Nienawidziła tego człowieka, jego gestów, słów i sposobu, w jaki mówił. — Coś się zdarzyło, odkąd wyjechałem? — zapytał lord Kilkerry. — Ten przeklęty pirat Will Wilken podkradł się w nocy i ukradł mi sześć najlepszych świń, tuzin indyków i podciął gardło chłopakowi, który próbował go zatrzymać. — Dzielny chłopak, że nie uciekł — zauważył lord. — Skończony kretyn, jeśli mnie pytasz! — wybuchnął Roderick. — Szczyt głupoty, by rzucać się na Wilkena w pojedynkę i bez broni. — Coś jeszcze? — Jest jeszcze jeden przeklęty pirat. Francuz. Pływa gdzieś w okolicy. Nazywają go Beaufort. Jak tylko go ujrzę, poczęstuję ołowiem między oczy. Grania słuchała niezbyt uważnie i dopiero po skończonym posiłku, kiedy służący postawili na stole więcej butelek i opuścili pokój, zdała sobie sprawę, że może już wyjść. Była pewna, że ojciec nawet nie zauważy jej nieobecności, a pijany Roderick Maigrin i tak nie mógłby jej odprowadzić. Odczekała chwilę, po czym bez słowa wyśliznęła się z pokoju, zamykając za sobą drzwi. Poczuła ulgę, mogąc choć na trochę oddalić się od obu mężczyzn. W czasie wspólnej kolacji miała nerwy napięte do granic wytrzymałości. Zaczęła się zastanawiać, co może zrobić. Drżąc ze zdenerwowania, gorączkowo usiłowała przypomnieć sobie, czy na wyspie jest ktoś, do kogo mogłaby zwrócić się o pomoc. Gdyby nawet znaleźli się tacy ludzie, ojciec mógł ją zabrać, a oni nie byliby w stanie temu zapobiec ani nawet zaprotestować. Gdy stała na schodach i rozmyślała, co powinna uczynić, usłyszała śmiech Rodericka Maigrina. Zabrzmiał tak upiornie, że jeszcze mocniej odczuła swoją bezradność. Nie chodziło o głos pijanego mężczyzny, lecz o jego zadowolenie z siebie i pewność, że zawsze dostanie to, czego pragnie. Dlaczego jednak zapragnął właśnie jej? Czy z powodu urody? Nagle znalazła odpowiedź. Dzięki małżeństwu z nią Maigrin mógł dostać się do wyższych sfer towarzyskich. Bardzo tego pragnął, nawet w tak małej społeczności, jaka zamieszkiwała Grenadę. Ojciec był dla niego przepustką do tych sfer, ponieważ przyjmowano go w towarzystwie i bywał zarówno u gubernatora, jak i u innych liczących się ludzi. Jeszcze przed wyjazdem do Londynu Grania zaczęła rozumieć snobizm towarzyski, który pojawiał się wszędzie, gdzie sięgało brytyjskie panowanie. Matka jawnie okazywała niechęć Roderickowi Maigrinowi nie tylko z powodu pochodzenia, lecz przede wszystkim ze względu na brak dobrych manier. — Ten człowiek jest grubiański, wulgarny! ― Pamiętała, jak matka mówiła do ojca. — Nie chcę go widzieć w moim domu! — To nasz sąsiad — odparł lord beztrosko. — Nie mamy ich aż tylu, żebyśmy mogli być wybredni. — Ja zamierzam być, jak to nazywasz, wybredna, jeśli chodzi o towarzystwo — odrzekła stanowczo hrabina. — Mamy niewielu przyjaciół, lecz zaręczam ci, że żaden z nich nie chce mieć nic wspólnego z Roderickiem Maigrinem. — Ojciec próbował się spierać, ale matka była nieugięta. — Nie lubię go i nie ufam mu — powiedziała na koniec. — A co więcej, wierzę w te historie, które o nim opowiadają, że źle traktuje swoich niewolników. Nie chcę go tutaj widzieć! Matka miała swoje sposoby, jak wymóc na ojcu, by Roderick Maigrin nie przychodził do Tajemniczej Przystani. Grania jednak wiedziała, że ojciec nie zrezygnował z wizyt u przyjaciela i ustąpił żonie jedynie w tym, że nie zapraszał go do domu. Teraz matka nie żyła, a ojciec zgodził się na małżeństwo Grani z człowiekiem, który reprezentował wszystko, czego nienawidziła, czym pogardzała i czego straszliwie się bała. — Co robić? — powtarzała bez przerwy w myślach. Gdy weszła do sypialni, wydawało się jej, że wiatr wpadający przez otwarte okno pyta wraz z nią, co robić? Nie zapaliła świec przygotowanych na toaletce, tylko patrzyła na niebo obsypane tysiącami gwiazd i na palmy powiewające na wietrze w srebrnym blasku księżyca. Nadchodziła ciężka, parna noc. Docierał do niej silny zapach drzew muszkatołowych, dojrzewającego cynamonu i słodkich goździków. Może jej się tylko wydawało, lecz były one częścią wspomnień o Grenadzie. I miała teraz wrażenie, że wonne korzenie rosnące na wyspie witają ją w domu. — W domu? Ale w czyim domu? — zastanowiła się.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Tajemnicza_przystan-ebookRO/p1168187i1348200" target="_blank" title="Tajemnicza przystań [Barbara Cartland] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Tajemnicza przystań [Barbara Cartland] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Podawanie numeru pesel przy konkursach - Forum Platformy CANAL+\nPodawanie numeru pesel przy konkursach\nA w jaki sposób są przechowywane te dane, że są waszym zdaniem bezpieczne?\nPlatforma nc+ działa w oparciu o ścisłe procedury oraz uregulowania prawne. Zapewniam, że podawane dane są odpowiednio zabezpieczone.\nchcąc nie chcąc przy umowie jest zawarty Twój numer pesel więc nie wiem w czym problem\ndokładnie dlatego znają pesel tak czy tak, więc śmiało możesz brać udział\nwygrywa ktoś w tych konkursach mimo podania danych?\nNasze dane muszą być dobrze chronione, bo inaczej dostali spore kary.\nnapisał(a) studiozdrowia Zobacz post\nOni żadnych kar nie płacą jak tej 11 milionowej sprzed prawie 3 lat. Czego maja się bać?\ndokładnie, dane użytkowników muszą być bardzo dobrze zabezpieczone, także nie ma się co martwić.\nTo skąd mnóstwo spamu w telefonach, na poczcie elektronicznej i w skrzynkach pocztowych przy posesji. Baju, baj. Nie takie tajne informacje wyciekają a Ty pewny jesteś ochrony danych osobowych? Naiwniak. Jak pójdziesz do urzędu spytać o adres aktualnego zamieszkania sąsiada to ochrona danych działa, bo to w uczciwych zamiarach (np. budowa wpólnego ogrodzenia). Dla naciągaczy natomiast nasze dane są udostępniane bo ci naciagacze za nie płaca pod stolem. Ja nawet nie próbuję swoich danych zbytnio chronić (tych ogólnych oczywiście) bo to nie ma sensu. Oczywiście nr PIN karty bankowej nie jest zapisany z wyjątkiem mojej głowy i ni jak go odtworzyć z moich danych. Pesel każdego z nas jest praktycznie publiczną tajemnicą o czym chyba nie muszę przekonywać nie wspominając o adresie.


Makaronowe kotlety (autor: anna152) - DoradcaSmaku.pl\nMakaron połamać i wsypać do garnka. Następnie ugotować go w osolonej wodzie, ostudzić. Cebulę pokroić w kostkę i zrumienić na patelni. Szynkę zmielić w maszynce i dodać do cebuli, i razem smażyć, ostudzić.\nDo dużej miski przełożyć ostudzony makaron, cebulę z szynką i dodać jajko. Wszystko razem wymieszać i przyprawić do smaku solą i pieprzem. Z masy formować owalne kotlety, obtoczyć w bułce tartej i smażyć z dwóch stron na gorącym oleju.\nNastępnie robimy sos:Masło roztopić dodać mąkę i przesmażyć ją. Następnie wlać ½ litra wody, dodać Vegetę, paprykę ostrą i koncentrat pomidorowy. Wszystko wymieszać i zagotować. Chwilę pogotować. Następnie przyprawić do smaku pieprzem i solą.\nCiepłe kotlety polać sosem i podawać z dowolną surówką. Smacznego:)\nmakaron nitki makaron nitki\nPrzyprawa uniwersalna kucharek, Przyprawa uniwersalna kucharek,\nkoncentrat pomidorowy koncentrat pomidorowy\nOpublikowano 2011-12-17 09:13:02\nOpublikowano 2012-02-07 08:35:29\nOpublikowano 2012-03-01 18:06:49\nOpublikowano 2012-03-06 07:48:48\nOpublikowano 2012-03-06 07:48:49\nOpublikowano 2012-03-07 09:01:38\nOpublikowano 2012-03-08 22:03:33\nOpublikowano 2012-03-12 19:38:23\nOpublikowano 2012-03-13 13:20:52\nOpublikowano 2012-03-14 18:47:43\nrewelacyjny pomysł, muszą super smakować\nOpublikowano 2012-03-24 12:27:24\nOpublikowano 2012-04-11 12:58:36\nOpublikowano 2012-04-13 12:24:04\nOpublikowano 2012-05-23 18:00:01\nOpublikowano 2012-08-17 09:32:28\nOpublikowano 2012-12-16 15:48:13\nOpublikowano 2013-01-09 21:52:00


Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTo jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 30 sty 2019. Od tego czasu wykonano 2 zmiany, które oczekują na przejrzenie.\nSiedziba Al. Wilanowska 309A\nPrezes Barbara Grasińska-Ciereszko\nNr KRS 0000056901\nZnaczek Poczty Niemieckiej wydany w 50. rocznicę powstania pierwszej SOS Wioski Dziecięcej\n1949: Austriak Hermann Gmeiner wybudował razem z przyjaciółmi pierwszą SOS Wioskę Dziecięcą, która stała się domem dla sierot wojennych i opuszczonych dzieci (w Imst w Austrii). To był początek działalności SOS Wiosek Dziecięcych.\n1960: projekt rozwijał się bardzo dynamicznie. Sieć Wiosek SOS składała się już z 10 placówek i stu rodzin, wspieranych regularnie przez milion darczyńców. SOS Wioski Dziecięce powstały w wielu europejskich krajach. W tym samym roku założone zostało biuro generalne SOS-Kinderdorf International w Strasburgu jako parasol organizacyjny dla Wiosek SOS, z Hermannem Gmeinerem jako pierwszym prezesem.\nW kolejnym dziesięcioleciu działalność organizacji wykroczyła poza Europę. Popularna kampania "Ziarnko Ryżu" pozwoliła zbudować pierwszą pozaeuropejską SOS Wioskę Dziecięcą w Deague, w Korei. Powstały pierwsze Wioski SOS w innych krajach Azji oraz w Ameryce Łacińskiej. Pod koniec lat 60. została zbudowana największa SOS Wioska Dziecięca w Go Vap w Wietnamie.\n1970: SOS Wioski Dziecięce rozpoczęły działalność na „czarnym lądzie”. Do końca lat 70. w Afryce powstało 30 Wiosek SOS.\n1982: została otwarta Akademia Hermanna Gmeinera w Innsbrucku w Austrii, która stała się ośrodkiem szkoleniowym dla pracowników SOS z całego świata, miejscem spotkań międzynarodowych oraz centrum rozwoju koncepcji opieki nad dzieckiem i wychowania w SOS Wioskach Dziecięcych. W 1984 została założona pierwsza SOS Wioska Dziecięca w Polsce, w Biłgoraju.\n1985: prezesem SOS Wiosek Dziecięcych został Helmut Kutin. Rok później, 26 kwietnia, zmarł Hermann Gmeiner. Zostawił w spadku dla świata dzieło obejmujące 233 SOS Wioski Dziecięce w 86 krajach.\n1995: SOS-Kinderdorf International uzyskało miano pozarządowej organizacji ze statusem doradcy przy „Ekonomiczno-Socjalnej Radzie Organizacji Narodów Zjednoczonych”.\n1996: wraz z otwarciem pierwszej SOS Wioski Dziecięcej w Adelaide w Australii, działalność SOS-Kinderdorf International objęła wszystkie kontynenty świata.\n2002: SOS Wioski Dziecięce otrzymały nagrodę im. Conrada N. Hiltona (Humanitarian Prize), przyznawaną organizacjom charytatywnym za szczególny wkład w działania ograniczające ludzkie cierpienie. Rozpoczęto także realizację programów pomocy SOS dla uchodźców Afgańskich w Pakistanie oraz dla byłych dzieci-żołnierzy w Północnej Ugandzie.\n2009: obchodzona była 60. rocznicę założenia pierwszej SOS Wioski Dziecięcej w Imst.\n2010: na świecie działa ponad 500 SOS Wiosek Dziecięcych w 132 krajach. Pod opieką Stowarzyszenia znajduje się 1 272 400 dzieci na całym świecie.\nMisją Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce jest niesienie pomocy wszystkim dzieciom pozbawionym opieki rodzicielskiej oraz zagrożonym jej utratą. Dla tych dzieci Stowarzyszenie tworzy rodzinne formy opieki zastępczej, zwane „SOS Wioskami Dziecięcymi”. Tam opuszczone i osierocone dzieci dostają rodzinę: mamę, tatę, miłość i bezpieczeństwo, czyli warunki, w których mogą się rozwijać. Szczególny nacisk SOS Wioski Dziecięce kładą na przygotowanie dzieci do samodzielnego życia.\nStowarzyszenie prowadzi też projekty opieki krótkoterminowej, czyli Domy Czasowego Pobytu, które są bezpieczną przystanią dla dzieci oczekujących na decyzję sądu rodzinnego o ich ostatecznym miejscu pobytu. Ze wszystkich sił stara się także zapobiegać rozpadowi rodziny przez Programy Umacniania Rodziny.\nJeden z budynków Wiosek Dziecięcych (Biłgoraj)\nW Polsce funkcjonują 4 SOS Wioski Dziecięce:\nod 1984 w Biłgoraju\nod 1992 w Kraśniku\nod 2000 w Siedlcach\nod 2005 w Karlinie\nOprócz Wiosek SOS od 1998 roku Stowarzyszenie prowadzi także Dom Młodzieży SOS w Lublinie, Wspólnoty Mieszkaniowe SOS dla młodzieży w Kraśniku, Siedlcach i Koszalinie, Rodzinne Domy Czasowego Pobytu w Biłgoraju i Ustroniu, a także tzw. „małe przedszkola” na terenach wiejskich.\nOd marca 2009 Stowarzyszenie SOS Wioski Dziecięce należy do Polskiej Koalicji Social Watch.\nAmbasadorami Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce są: Anna Dereszowska, Natalia Kukulska, Dominika Kulczyk i Michał Pazdan.\n↑ Anna Dereszowska śpiewająco wspiera SOS Wioski Dziecięce, PolskieRadio.pl [dostęp 2018-12-13] .\n↑ Natalia Kukulska ambasadorką Stowarzyszenia SOS Wioski Dziecięce w Polsce, media.innovationpr.pl [dostęp 2018-12-13] (pol.).\n↑ Dominika Kulczyk Ambasadorką SOS Wiosek Dziecięcych w Polsce, Stowarzyszenie "SOS Wioski Dziecięce", 1 czerwca 2015 [dostęp 2018-12-13] (pol.).\n↑ Michał Pazdan Ambasadorem SOS Wiosek Dziecięcych, Stowarzyszenie "SOS Wioski Dziecięce", 7 marca 2017 [dostęp 2018-12-13] (pol.).\nStrona internetowa SOS Wioski Dziecięce\nISNI: 0000 0001 2204 634X


Jakie kwiaty kwitną na wiosnę - poradnik - Ogrody Warszawy\nOdmiany kwiatów kwitnących wiosną są niezliczone, zwłaszcza tych kwietniowych i majowych, dlatego, poniżej wspomnimy tylko o niektórych gatunkach charakterystycznych dla tej pory roku.\nTo jedne z kwiatów, które najwcześniej zaczynają kwitnąć wiosną. Najczęściej kwitną już w marcu, często wyrastając jeszcze spod śniegowej pierzynki. Od kilku lat na przykład, bardzo popularne stały się wiosenne wycieczki w Tatry organizowane tylko po to by oglądać spektakularne kwitnienie tych drobnych, fioletowych kwiatuszków na Polanie Chochołowskiej. Krokusy jednak równie pięknie mogą wyglądać w naszym ogrodzie. Są to wieloletnie rośliny bulwiaste, których kwiaty, w zależności od odmiany, mają barwę fioletową, niebieską, liliową, żółtą, białą, mogą być także dwubarwne. Najpopularniejsze w uprawie są krokusy wielkokwiatowe. Najefektowniej wyglądają sadzone w grupach po kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt. Rosnąc na tym samym miejscu kilka lat utworzą gęste kępy. Najlepiej sadzić je pod drzewami i krzewami, na brzegach rabat oraz na skalnikach. Aby cieszyć się kwitnieniem tych pięknych kwiatów wiosną musimy je zasadzić jesienią, najlepiej we wrześniu, ale jeśli pogoda jest sprzyjająca można również w październiku.\nPrzebiśniegi zgodnie z nazwą, rzeczywiście są w stanie przebić się przez resztki zalegającego śniegu. Przebiśniegi występują w Polsce i wielu regionach Europy w stanie dzikim ale długo były zagrożone całkowitym wyginięciem, dlatego też objęte są częściową ochroną gatunkową. Jednak aby cieszyć się widokiem tych pięknych, mlecznobiałych, pachnących kwiatów możemy bez obaw posadzić przebiśniegi ogrodowe. Przebiśniegi są bardzo łatwe w uprawie. Preferują miejsca cieniste lub półcieniste stanowiska. Można je sadzić pod drzewami i krzewami, na skalnikach. Ziemia powinna być żyzna i wilgotna, najlepiej wapienna. Przebiśniegi jako kwiaty z rodziny cebulowych szybko rozrastają się przez cebulki potomne, bez problemu też rozsiewają się same.\nNazwa rodzajowa pierwiosnka – Primula pochodzi od łacińskiego słowa primus – który oznacza pierwszy, wczesny. Dlatego pierwiosnki nazywane są także prymulkami. Sama nazwa wskazuje więc, że pierwiosnki to jedne z pierwszych wiosennych kwiatów.\nPierwiosnki to bardzo rozbudowany gatunek, ponieważ występują one w około pięciuset rodzajach. W środowisku naturalnym możemy je spotkać w górach Europy i Azji -dziko rosnące są pod ścisłą ochroną.\nJeśli chcemy by pierwiosnki ogrodowe zawitały w naszym ogrodzi i kwitły pięknie i obficie powinniśmy posadzić je w miejscach półcienistych. Idealne są stanowiska, które są dość widne wiosną a latem zapewniają półcień. Jeśli posadzimy je w pełnym słońcu z roku na rok będą kwitły coraz słabiej, aż w końcu znikną całkowicie. Do miejsc mocno nasłonecznionych nadają się tylko niektóre odmiany pierwiosnków, np.: gruziński, bezłodygowy, lekarski. Konieczne jest jednak zapewnienie im stale wilgotnego podłoża.\nNarcyzy to jedne z najpiękniejszych i najłatwiejszych w uprawie wiosennych roślin cebulowych. Narcyzy najefektowniej wyglądają sadzone w grupach. Dobrze prezentują się w kompozycjach jednobarwnych jak i mieszanych. Kwitną od kwietnia do maja. Lubią stanowiska nasłonecznione, jednak można je sadzić także pod krzewami i drzewami. Przyjmują się na każdej dobrej, przepuszczalnej glebie. Osiągają wysokość 10-60 cm. Lubią miejsca nasłonecznione ale sprawdzą się również w lekkim zacienieniu, np. przed krzewami. Narcyzy rosnące przez wiele lat na jednym stanowisku po pewnym czasie mogą wytwarzać coraz mniejsze i rzadsze kwiaty – wtedy na koniec lipca dobrze jest wykopać cebule i osuszone przechować w suchym, zaciemnionym i chłodnym miejscu do września. Na tym etapie roślinę można rozmnożyć oddzielając od siebie cebulki przybyszowe. Cebule wysadzamy do gruntu na początku września. Niektóre gatunki narcyza należy przesadzać częściej inne rzadziej.\nŻonkil to kolejny kwiat cebulowy, którego widokiem możemy cieszyć się wiosną. Ich żółty, głęboki kolor kojarzy się z wiosenną radością i słońcem. To jeden z najwcześniej kwitnących kwiatów, pierwsze kwiaty przy dobrych warunkach pogodowych pojawiają się na przełomie marca i kwietnia a kwitną aż do maja. Nie wszyscy wiedzą, że żonkile to odmiana wyżej wspomnianych narcyzów, a ich łacińska nazwa to narcissus jonqauilla. Żonkile są kwiatami bardzo łatwymi w uprawie. Nie mają specjalnych upodobań glebowych ale dobrze czują się na podłożu piaszczysto-gliniastym, żonkil nie będzie rósł na glebach ciężkich i jałowych. W okresie wiosennym, czyli w czasie swojego największego wzrostu żonkil potrzebuje dość dużo wilgoci. Preferują miejsca nasłonecznione ale dadzą sobie radę również w lekkim półcieniu. Żonkile najobficiej kwitną po dwóch, trzech latach od posadzenia i mogą pozostawać w jednym miejscu od pięciu do ośmiu lat – po tym czasie dobrze je wykopać, przesuszyć i przechować w suchym miejscu do końca lata. Żonkile sadzimy do gruntu na przełomie sierpnia i września, ponieważ w tym czasie cebulki się ukorzeniają – jeśli wsadzimy je później mogą nie zdążyć się rozwinąć.\nRóżnokolorowe, pięknie pachnące hiacynty to prawdziwa ozdoba każdego wiosennego ogrodu. Drobne kwiaty hiacyntów zebrane są w grona tworzące kwiatostan. Występują w około 100 odmianach . Mają dość bogatą kolorystykę, od czerwieni, różu, fioletu, pomarańcza po żółć, biel i błękit. Hiacynty wydzielają bardzo charakterystyczny, mocny, upajający zapach. W naszym klimacie hiacynty uprawiane w gruncie kwitną od kwietnia do maja. Są nieco bardziej wymagające w uprawie niż inne popularne, wiosenne rośliny cebulowate. Preferują stanowisko ciepłe i słoneczne, ewentualnie lekko ocienione ale koniecznie osłonięte od wiatrów. Trzeba jednak pamiętać, że w słońcu hiacynty będą obficiej kwitły, a ich kwiatostany będą gęste i zwarte – w lekkim zacienieniu mogą być powyciągane i przerzedzone. Gleba, na której będą sadzone hiacynty powinna być przepuszczalna i żyzna, najlepiej próchnicza\nCebule hiacyntów sadzi się w ogrodzie w okresie od września do października. Dobrze jest sadzić cebule hiacyntów w ażurowych koszyczkach, które chronią podziemną część rośliny przed szkodnikami i pozwalają łatwo odnaleźć cebulki po przekwitnięciu. Cebule hiacyntów należy przykryć żyzną, dobrze spulchnioną glebą.\nTulipany to prawdziwy symbol wiosny, to jedna z najbardziej popularnych roślin cebulowych. Lubi je niemal każdy, a szczególnie pięknie wyglądają sadzone w większych grupach. Różnorodność form i kolorów tulipanów jest tak ogromna, że czasem trudno się zdecydować jaką odmianę posadzić w swoim ogrodzie. Wiosenną rabatę tulipanową możemy zaprojektować niemal w każdym kolorze. Tulipany równie dobrze wyglądają w jednobarwnych szpalerach jak i tęczowych, różnobarwnych mieszankach.\nKonwalia jest byliną z rodziny liliowatych, dziko rośnie w Europie i Azji Środkowej. Bez problemu można je uprawiać w ogrodzie, a jedynym problemem może być jedynie jej zbytnie rozrastanie. Konwalie kwitną w maju, mają drobne, dzwonkokształtne. białe kwiaty osadzone na pędzie kwiatostanowym, bardzo pięknie pachną. Konwalie wymagają gleby próchniczej, przepuszczalnej i wilgotnej najlepiej rosną w miejscach półcienistych ale tak naprawdę mogą dobrze rosnąć niemal w każdym miejscu ogrodu. I bardziej osłonimy ją od słońca i zacienimy tym więcej będzie miała liści, udostępnimy więcej światła-obficiej zakwitnie. Na założenie uprawy konwalii doskonale nadają się miejsca w pobliżu płotów, parkanów, miejsca pod drzewami.\nPamiętajmy jednak, że konwalie są trujące i jeśli w naszym ogrodzie przebywają dzieci musimy uważać by nie wzięły do buzi żadnej części tej rośliny- może to doprowadzić do zatrucia pokarmowego.\nNie masz pomysłu albo czasu na swój ogród? Skontaktuj się z nami;)


Aż 76,6 mln zł pozyskanych na inwestycje w Katowicach - Silesion.PL\nAż 76,6 mln zł pozyskanych na inwestycje w Katowicach\nAż 76,6 mln zł pozyskanych na inwestycje w Katowicach w ramach II naboru Programu Inwestycji Strategicznych. – Te środki pozwolą nam zrealizować 11 ważnych dla katowiczan projektów. Dotyczą one zieleni oraz infrastruktury transportowej i sportowej – podkreśla Marcin Krupa, prezydent Katowic.\nWśród dofinansowanych projektów znalazły się zadania zielone (łączna kwota dofinansowania 43,2 mln zł), tj. rewitalizacja i rozbudowa parku w Wełnowcu, utworzenie parku przy ul. Leopolda/Le Ronda, modernizacja parku w dolinie rzeki Ślepiotki, utworzenie parku przy ul. Wantuły, rewitalizacja terenu przy Stawie Kajakowym w Katowickim Parku Leśnym.\nZ kolei na projekty infrastrukturalne Miasto Katowice pozyskało łącznie 28,5 mln zł. Środki zostaną przeznaczone na modernizację wiaduktu drogowego w ciągu ul. Ligockiej nad torami PKP, przebudowę mostu i kładek dla pieszych w ciągu ul. Bohaterów Monte Cassino nad ul. Bagienną, rozbiórkę i budowę nowego mostu w ciągu ul. Żelaznej nad rzeką Rawą w Katowicach, przebudowę wiaduktu w ciągu ul. Jana Pawła II nad DTŚ, rozbiórkę i budowę nowego przęsła kładki w ciągu ul. Szopienickiej nad zlikwidowanym torem linii kolejowej. Ostatni wniosek (dofinansowanie 5 mln zł) dotyczy modernizacji obiektu sportowego przy ul. Boya Żeleńskiego. Zgodnie z regulaminem w ciągu 9 najbliższych miesięcy zostaną ogłoszone trzy przetargi na realizację tych zadań.\n– Chciałbym podziękować wszystkim osobom zaangażowanym w pomoc w pozyskaniu tych środków – w szczególności Posłowi Jerzemu Polaczkowi za pilotowanie tematu i skuteczne zabieganie o nasze projekty. Dziękuję także za wsparcie Jarosławowi Wieczorkowi, Wojewodzie Śląskiemu – dodaje prezydent.\nTags: budżet budżet obywatelski finanse Katowice\nPrevious Kleić czy skręcać? Wykroje z taśm dwustronnie klejących i błon klejowych\nNext Budżet Obywatelski 2022 w Katowicach – wyniki weryfikacji formalnej


Sylwester – jak udanie rozpocząć nowy rok? – PsychoKompot\nSylwester – jak udanie rozpocząć nowy rok?\n29 grudnia 2017 Motywacja, Odchudzanie, Psychologiajak dobrze rozpocząć nowy rok, jak przetrwac sylwestra, jak rozpocząc nowy rok, kac, kac morlany, postanowienia noworoczne, rady na sylwestra\nAlkohol wypłukuje wodę z organizmu, dlatego podczas zabawy, warto zadbać o to, żeby pić dużo wody lub soków, a także regularnie jeść – dzięki spożywanym pokarmom, alkohol w mniejszym stopniu wpływa na nasze zachowanie i istnieje mniejsze prawdopodobieństwo, że się upijemy. Nie bierzmy też przykładu z innych – np. osób, które dużo piją podczas zabawy, a mają tzw. mocną głowę.\nWięcej czytaj tutaj/Tekst oryginalny znajdiesz tu\n« Postanowienia noworoczne – 70 rzeczy, które możesz zrobić\nNieetyczny eksperyment w parku Robbers Cave -video »