PSONI Koło w Przemyślu - Cele i metody pracy\nCele i metody pracy\nKategoria: Cele i metody pracy\nOpublikowano: wtorek, 08, grudzień 2015 10:31\nmgr Małgorzata Srogi, nauczyciel-terapeuta\nMetoda Porannego Kręgu jest metodą, która obejmuje swym zasięgiem wszystkie zmysły: dotyk, wzrok, słuch, węch i smak. Głównym jej celem jest dostarczenie wychowankom określonej ilości bodźców, które pobudzają zmysły do działania a co za tym idzie stworzenie poczucia bezpieczeństwa, zaufania i radości. Pamiętajmy, że zmysły mają duży wpływ na proces uczenia się, dostarczają nam informacji o otaczającym nas środowisku i są podstawą rozwoju każdego człowieka. Pracując więc z dzieckiem niepełnosprawnym staramy się dostarczać mu, wiele rozmaitych bodźców zmysłowych, które pobudzają jego wszechstronny rozwój. W czasie trwania Porannego Kręgu głównym zadaniem nauczyciela jest stworzenie przyjaznej atmosfery a przede wszystkim zniwelowanie niepewności wśród wychowanków dzięki czemu uczą się koncentracji i wiary we własne możliwości.\nMetoda Porannego Kręgu jest formą zajęć grupowych dzięki czemu umożliwiamy im bycie w grupie, ale nie pozbawiamy też indywidualnego kontaktu z nauczycielem. Dzieci siedzą w kręgu zwrócone twarzą do siebie. Istotnym elementem, o którym powinniśmy pamiętać jest wygodna pozycja ułożeniowa u dzieci leżących. Komfort i poczucie bezpieczeństwa jest połową sukcesu w trakcie przeprowadzonych zajęć. Nauczyciel podchodzi kolejno do każdego dziecka i wspólnie z nim wykonuje daną czynność. Podstawą metody "Porannego Kręgu" jest otaczający nas świat przyrody, który jest źródłem podstawowych symboli: żywiołów, barw, zapachów, smaków, odgłosów, wrażeń dotykowych i termicznych, które przyporządkowane zostały określonej porze roku:\nŻywioł Ogień Ziemia Powietrze Woda\nPomarańcz Zieleń Żółć\nZapach Różany Cytrynowy Lawendowy Miętowy\nz cukrem Krem orzechowy\nMiód Miętowe talarki\nInstrument Gong Bęben Dzwony rurowe Trójkąt\nRekwizyty Czerwone chusty\nwstążki Zielone chusty\nwstążki Suche liście\nchusty, wstążki Chusty\nGłoski I O E A\nJak wygląda Metoda Porannego Kręgu? Poszczególne etapy jej przeprowadzenia:\n1. Zapalenie lampki zapachowej (zapachy zgodne z porą roku).\n2. Obejście z lampką kręgu dzieci, wymienienie imion, zwrócenie uwagi na cechy ognia.\n3. Śpiewanie powitalnej piosenki, w której wymienia się imię każdego dziecka, i jednoczesne masowanie dłoni oliwką zapachową (zapach oliwki powinien być taki sam jak lampki zapachowej, piosenką mogą być np. dwukrotnie powtarzające słowa "Witaj ... (imię dziecka), jak się masz. Wszyscy cię witamy. Wszyscy cię kochamy, bądź wśród nas".\n4. Krótkie opowiadanie o danej porze roku, w którym możemy pokazać różne ciekawostki przyrodnicze z nią związane.\n- wiosna - rozcieramy dzieciom glinę na dłoniach, najpierw jest mokra, śliska i zimna, a później ciepła, szorstka i krucha;\n- lato - zapalamy świece lub lampion, opowiadamy o ogniu i pokazujemy jego właściwości, na koniec zdmuchujemy lub zalewamy ogień wodą;\n- jesień - rozwiewamy suche liście, poruszamy tkaninami na ścianach i suficie albo zabawkami, rozwiewamy włosy dzieciom;\n- zima - demonstrujemy wodę w stanie ciekłym i stałym, dzieci dotykają lodu, który jest zimny, śliski, zimny i mokry).\n6. Demonstracja instrumentu muzycznego (gra nauczyciel i jeśli to możliwe, dzieci; wiosną na bębnie, latem na gongu, jesienią na dzwonach rurowych a zimą na dzwonkach i trójkącie).\n7. Zakładanie na głowy dzieci kolorowych chust (kolor chusty zgodny z barwą pory roku) - następnie dziecko samo (lub z pomocą) ściąga chustę z głowy.\n8. Zaciemnienie sali (szukanie z lampką dzieci, wymawianie ich imion, dziecko w miarę możliwości odpowiada odpowiednią głoska; wiosną - "o"; latem - "i"; jesienią - "e"; a zimą - "a", albo inaczej daje znak, gdzie się znajduje, na przykład przez podniesienie ręki albo nogi).\n9. Zastosowanie bodźców smakowych (podajemy dzieciom jedzenie o odpowiednim smaku, latem - słodką wiśniową konfiturę, jesienią - miód lub krem orzechowy, zimą - miętowe pastylki, wiosną - cytrynę z cukrem; pamiętajmy o higienie i osobnej łyżeczce dla każdego dziecka!). 10. Gaszenie lampki zapachowej.\nWażne jest systematyczne wykorzystanie tej metody (również jako wstęp do zajęć właściwych), bowiem uczymy także rozpoznawania rytmu dnia, przewidywalności zdarzeń, koncentracji uwagi na przebiegu zajęć. Większość dzieci z głębokim upośledzeniem umysłowym dzięki temu zaczyna kojarzyć swoje imię, podejmuje podstawową formę komunikacji, przywitania się. Wprowadzając polecenia typu: "daj rękę", "patrz", "słuchamy" utrwalamy schemat ciała oraz funkcję poszczególnych zmysłów ( oczy patrzą, uszy słuchają, ręka dotyka). Ponadto jest to dobry moment do wydłużania wspólnego pola uwagi u wychowanka, wydłużania kontaktu wzrokowego, kształtowania umiejętności słuchania. W przypadku osób z głęboką niepełnosprawnością umysłową jest to szczególnie istotne.\nOpublikowano: wtorek, 08, grudzień 2015 10:17\nĆwiczenia logopedyczne rozwijające sposoby komunikacji\nOpublikowano: wtorek, 08, grudzień 2015 09:35\nmgr Beata Jaworska, logopeda\nPrawidłowe kształtowanie się i rozwój komunikacji dziecka stanowi podstawę rozwoju całej jego osobowości. Dla osoby z zaburzonym rozwojem, silnym przeżyciem i wielką tragedią osobistą jest niezrozumienie go przez innych. Prowadzi to w konsekwencji do obniżenia aktywności mózgu, pogłębiania się jego dysfunkcji oraz zaburzeń zachowania. Często są to nieakceptowane społecznie "prymitywne próby" porozumiewania się, których celem jest albo zwrócenie uwagi na siebie, albo uniknięcie jakiejś nieprzyjemnej sytuacji. Sprawiające kłopot zachowanie ma być odebrane jako komunikat "Spójrz na mnie" lub "Proszę, nie każ mi tego robić" (S.von Tetzchner,H.Martinsen; 2002).\nSpecjaliści, zajmujący się dziećmi i młodzieżą w naszym Ośrodku, napotykają w procesie edukacji, terapii i codziennych relacji z nimi na szereg barier komunikacyjnych, wynikających z wielorakiej niepełnosprawności, upośledzenia umysłowego lub autyzmu podopiecznych.\nTermin "komunikacja wspomagająca i alternatywna" w najogólniejszym rozumieniu jest używany do określenia odmiennych sposobów porozumiewania się . Jest to również wspomaganie zdolności mówienia, a przy braku mowy dźwiękowej, przyswajanie zastępczych sposobów komunikacji.\nStandardem powszechnie używanym do opisu tej dziedziny jest skrót AAC (ang. Augmentative and Alternative Communication).\nW kontaktach z podopiecznymi kierujemy się zasadami wypływającymi z filozofii komunikacji totalnej (D.Denton;1978) Zakłada ona, że każdy w celu zaspokojenia swoich potrzeb, powinien mieć możliwość używania wszystkich dostępnych mu kanałów komunikacyjnych. W tym celu, w kontaktach z niemówiącymi wychowankami stosowane są zindywidualizowane, różnorakie formy AAC, wspierane środkami technicznymi w postaci komunikatorów i programów komputerowych.\nWstępem do odnalezienia drogi skutecznego porozumiewania się jest obserwowanie i interpretowanie zachowań podopiecznych, powiązanie zachowania z sygnalizowaną potrzebą oraz wzmacnianie pożądanych zachowań w kierunku przekształcenia ich w sygnały komunikacyjne. Proces ten określa się wdrażaniem umiejętności przedjęzykowych. U dzieci i młodzieży z dysfunkcjami ruchowymi lub zachowaniami ze spektrum autyzmu umiejętności te ograniczają się często do kierowania wzroku na przedmioty, którymi są zainteresowane, potrząsania głową lub jedną z kończyn. Osoby z upośledzeniem umysłowym, sprawne manualnie, w procesie porozumiewania się wykorzystują gesty naturalne lub zunifikowane i połączone z symbolami graficznymi w systemie Programu Makaton.\nCelem wstępnego etapu terapii umiejętności komunikacyjnych jest wzmacnianie aspektu sprawczości i intencyjności działań osoby niepełnosprawnej. Prowadzi to ma do udzielania odpowiedzi na pytania poprzez wskazanie wzrokiem lub gestem osoby, przedmiotu lub symboli "TAK-NIE".\nNiezbędne jest sytuacyjne wykorzystanie możliwości ekspresji oraz wzmacnianie możliwości porozumiewania się i inicjowania kontaktów. Sposób porozumiewania się z podopiecznym nie powinien ograniczać się do komunikowania informacji negatywnych (bólu, głodu, niezadowolenia), ale prowadzić ma również do zadawania pytań, zaprzeczeń i dokonywania wyboru aktywności.\nStosowany w naszym Ośrodku system komunikacji alternatywnej to:\n- Program Makaton- system gestów wzmacniany mową i symbolami graficznymi;\n- system znaków graficznych PCS (ang. Picture Communication System) wspierany mową i komunikatorami.\nProgram Językowy Makaton powstał w 1972r. w Wielkiej Brytanii i początkowo opierał się na porozumiewaniu za pomocą znaków manualnych, w znacznym stopniu wykorzystujących system Języka Migowego. W wyniku przeprowadzonych badań opracowano listę 350 słów obejmujących podstawowe pojęcia dnia codziennego. Zapamiętanie ich sprawiało osobom niepełnosprawnym intelektualnie duży problem, w związku z tym w 1985 r. włączono w Program Makaton znaki graficzne (symbole). W chwili obecnej Słownictwo Podstawowe w Makatonie to 450 gestów i symboli graficznych. W odróżnieniu od języka migowego w Makatonie wykonywane gesty wspomagają tylko słowa kluczowe (pojęcia, które niosą najwięcej informacji w zdaniu), a nie każde wypowiadane słowo. Wykonywanym gestom powinna - w miarę możliwości- towarzyszyć poprawna gramatycznie mowa (B.B. Kaczmarek; 2006). Oprócz gestów wykorzystuje się wyraz twarzy, kontakt wzrokowy, ton głosu, postawę ciała i ruch.\nDrugi - po gestach - rodzaj znaków wykorzystywanych w Makatonie to symbole graficzne. Są to proste, czarno - białe rysunki liniowe, które stanowią graficzna reprezentację pojęć. Nie posiadają one haseł wpisanych w symbol, jak to ma miejsce np. w Piktogramach. Hasła mogą być jednak wpisane pod znakami.\nZnaki Makatonu nie zastępują mowy, stanowią jedynie jej uzupełnienie, pomagają zobaczyć wypowiadane słowa. Mogą być one połączone z innymi systemami komunikacyjnymi, np. Piktogramami lub PSC, a znaki manualne mogą być włączane do wszystkich form AAC. Osoby uczące znaków mogą również swobodnie tworzyć własny zestaw pojęć, nie kierując się kolejnością poziomów (poziom I zawiera pojęcia związane z najbliższym otoczeniem dziecka), a traktując je jedynie jako listę zasobu niezbędnych pojęć (B.B. Kaczmarek; 2006).\nKażda aktywność może być połączona z gestem i symbolem, a nauczanie w kontekście sytuacyjnym podnosi skuteczność ich stosowania i podnosi rozumienie mowy, która zawsze powinna towarzyszyć pokazowi znaków.\nNajważniejszym czynnikiem wpływającym na proces przyswojenia Makatonu jest potrzeba komunikacyjna i siła motywacyjna danego znaku. Łatwiej przyswoić znak, który ma dla danej osoby większe znaczenie. Należy też pamiętać o konieczności upraszczania znaków manualnych i dostosowania ich do możliwości osób o obniżonej sprawności motorycznej.\nKażda osoba niepełnosprawna ma indywidualne tempo przyswojenia znaków i symboli. Skuteczne porozumiewanie się Makatonem nie jest jednak możliwe bez objęcia programem nauczania, oprócz opiekunów i terapeutów innych partnerów komunikacyjnych osób posługujących się tym systemem: rodziców, rodzeństwa i wszystkich osób, które z różnych powodów wchodzą w kontakt z osobą niepełnosprawną.\nBrak widocznych efektów nie powinien skłaniać do rezygnacji, ale raczej wzbogacania metod ich nauczania, a kluczem do sukcesu jest konsekwentne stosowanie znaków w odpowiednich sytuacjach.\nPSC (ang. Picture Communication System) to jeden z graficznych systemów AAC. Jest to jeden z najbardziej rozpowszechnionych systemów symbolicznych na świecie. Został on opracowany na przełomie lat '70 i '80 przez R. Johnson w Stanach Zjednoczonych. Dziś system PSC zawiera 3000 symboli uporządkowanych w takie kategorie jak: ludzie, rzeczowniki, czasowniki, przymiotniki, jedzenie, emocje, symbole opisowe, czas wolny, itd. Każdy symbol posiada nad obrazkiem napis odpowiadający jego treści. Mogą to być pojedyncze słowa, często używane zwroty lub zdania.\nObrazki są kolorowe, a symbole często przedstawione w wielu wariantach (np. pojemniki, ludzkie twarze, budynki), aby wybrać znaczenie optymalne dla danego użytkownika. Część symboli przedstawia graficzną wersję amerykańskiego języka migowego. System PSC jest na tyle przejrzysty i estetyczny, że osoby niemówiące bardzo szybko zaczynają rozumieć znaczenie symboli i chętnie wykorzystują je do porozumiewania się.\nŚrodki techniczne wspierające AAC\nKOMPUTER - świat osób niepełnosprawnych : z poważnymi zaburzeniami mowy, wzroku, z niedowładami kończyn i niepełnosprawnościami sprzężonymi wzbogacony został dzięki komputerowi w rewolucyjny sposób . Dobierając właściwe oprogramowanie i urządzenie peryferyjne, komputer może stać się wspaniałym narzędziem terapii, edukacji i porozumiewania się osób niepełnosprawnych, dając im poczucie niezależności.\nKINDTRAC - dwuprzyciskowa, podłączona do komputera "myszka - piłka", przeznaczona dla osób o ograniczonych możliwościach motorycznych. KidTrac posiada funkcję przewijania zawartości ekranu.\nDzięki przyciskom, przygotowuje również do umiejętności posługiwania się komunikatotem.\nKOMUNIKATORY - urządzenia do nagrywania i odtwarzania komunikatów słownych, wspomagające komunikację osób niemówiących.\nGO TALK - jest to seria komunikatorów - lekkich, przenośnych i wytrzymałych urządzeń, które są idealne do użycia przez osoby niemówiące.\nBiblioterapia jako metoda rewalidacji\nOpublikowano: wtorek, 06, październik 2015 10:58\nmgr Anna Rogóż, nauczyciel-terapeuta, oligofrenopedagog,\nBiblioterapię stosujemy w pracy z podopiecznymi OREW w wielu przypadkach:\n- dla poprawy obrazu własnej osoby,\n- dla lepszego zrozumienia ludzkich zachowań i motywacji,\n- dla zwiększenia szacunku wobec siebie,\n- dla rozbudzenia szerszych zainteresowań wykraczających poza własną osobę,\n- dla ulżenia presji emocjonalnej lub intelektualnej,\n- dla pokazania, że nie jest się pierwszą osobą, która zetknęła się z danym problemem,\n- dla wskazania, że istnieje więcej niż jedno rozwiązanie problemu,\n- aby pomóc przedyskutować dany problem w swobodniejszy sposób,\n- aby pomóc ułożyć indywidualny plan kierunku działań prowadzących do rozwiązania problemu.\nBiblioterapia opiera się głównie na wykorzystywaniu terapeutycznych wartości literatury. Literatura daje szansę oderwania się od smutnej rzeczywistości. Pomaga zrozumieć siebie i innych ludzi. Może stać się punktem wyjścia do rozważań nad własną sytuacją życiową, nad sposobem pomocy samemu sobie. Czytanie, jako jeden z podstawowych elementów procesu biblioterapeutycznego, prowadzi do istotnych zmian w procesie rewalidacyjnym.\nBiblioterapia, w jej głównych założeniach i sposobie realizacji celów terapeutycznych, jest zbliżona do psychoterapii. Celem nadrzędnym obu rodzajów terapii jest, bowiem niesienie pomocy w:\na. Odnalezieniu się w nowej, trudnej sytuacji. W przypadku dzieci przebywających w naszym Ośrodku, trudną sytuacją może być pierwsze spotkanie z nową grupą osób, trudności adaptacyjne, niemożność osiągania zadawalających wyników przy wykonywaniu jakiejkolwiek czynności.\nb. Zadaniem biblioterapeuty jest prowadzenie zajęć w taki sposób, aby zainteresowany był w stanie zaakceptować własną (lub cudzą) niepełnosprawność i aby mógł nauczyć się z nią prawidłowo funkcjonować.\nc. Kolejnym zadaniem biblioterapii jest pomoc w uaktywnianiu się podopiecznych\nd. Stworzenie odpowiedniej atmosfery terapeutycznej i pozytywne wpływanie na stany emocjonalne osób niepełnosprawnych, będącej w niekorzystnej sytuacji emocjonalnej, poprzez dostarczanie lektur i rozmowy o nich.\nMateriałami biblioterapeutycznymi wykorzystywanymi przez nas do terapii są głównie książki, ale także inne materiały alternatywne:\n1. "Książki łatwe w czytaniu" - czyli takie propozycje wydawnicze, które odpowiadają ściśle określonym kryteriom: Sztywna oprawa, sztywne kartki, duża czcionka, odpowiedni odstęp pomiędzy literami, wyrazami i wersami, a każde zdanie rozpoczęte od nowego wiersza, Język, prosty, zrozumiały dla dziecka z obniżoną normą intelektualną, unikanie słów abstrakcyjnych, Treść oparta o realia życia dziecka, Konkretne, jednoznaczne, kolorowe ilustracje (lub dobre kolorowe fotografie), zamieszczone obok tekstu - najlepiej na sąsiedniej stronie.\n2. Książki - zabawki, czyli takie, które przypominają swym kształtem maskotki, klocki, różnego rodzaju figury do układania, ale są też wyposażone w prosty tekst lub taśmę magnetofonową z nagraną bajką terapeutyczną.\n3. Książki drukowane dużą czcionką.\n4. Książki "mówione" - nagrane na kasetach magnetofonowych.\n5. Książki wydane tradycyjną metodą typograficzną, ale uzupełnione o taśmę magnetofonową, na której nagrano ten sam tekst.\n6. Kasety magnetofonowe z różnymi efektami akustycznymi i odgłosami przyrody (szum lasu, śpiew ptaków itp.).\n7. Kasety magnetofonowe z muzyką (uspokajającą lub aktywizującą) oraz z różnego rodzaju montażami słowno - muzycznymi lub pieśniami i piosenkami.\n8. "Bity inteligencji" i karty do nauki czytania - niezbędne w rehabilitacji dzieci z uszkodzeniem mózgu (porażeniem dziecięcym).\n9. Zabawki edukacyjne i gry dydaktyczne.\n10. Filmy na kasetach wideo, wspomagające proces rehabilitacji (np. ekranizacja wybitnych utworów literackich i lektur szkolnych; lekcje języka migowego, zajęcia prowadzone metodą Paula Denisona dla dzieci dyslektycznych).\n11. Edukacyjne i terapeutyczne programy komputerowe.\nDobór środków terapeutycznych zawsze jest uzależniony od potrzeb i możliwości percepcyjnych uczestników biblioterapii oraz od celu terapii. Biorąc pod uwagę zainteresowania i gusty czytelnicze oraz specjalne potrzeby poszczególnych osób trzeba zwracać uwagę na to, aby:\n1. Wybór tematu do rozmów (dyskusji) nie tylko był adekwatny do wieku uczestników biblioterapii i ich możliwości percepcyjnych, ale był także interesujący i bliski ich życiowym doświadczeniom (w tym także doświadczeniom czytelniczym),\n2. Dobór materiałów czytelniczych był nie tylko zgodny z nadrzędnym celem terapii, ale budził też zainteresowanie zarówno treścią jak i formą graficzną, oprawą i innym wyposażeniem typograficznym (wykresy, tablice chronologiczne, aneksy itp.),\n3. Proponowane materiały zostały dobrane tak, aby mogły służyć wzmacnianiu poczucia wartości czytelnika, jego autokreacji, wzmocnieniu funkcji rzeczywistości, ale bez szkody dla abstrakcyjnego, fantastycznego myślenia i aby przyczyniały się do nabycia umiejętności przeciwdziałania destruktywnym stanom emocjonalnym.\nBiblioterapeuta to nie tylko doradca i przewodnik po świecie książek, to czasem osoba najbliższa dziecku. Powinna, więc posiadać pewne predyspozycje, cechy i umiejętności, jako lider, animator i doradca, takie jak?\n- Zdolność syntonii i empatii (łatwość w nawiązywaniu kontaktów i wczuwania się w sytuację osoby potrzebującej pomocy),\n- Umiejąca dobrze zdiagnozować problemy i potrzeby uczestnika biblioterapii,\n- Znająca bardzo dobrze literaturę,\n- Posługująca się bogatym, eklektycznym warsztatem terapeutycznym,\n- Umiejąca zachować się dyrektywnie lub niedyrektywnie,\n- Umiejąca przeprowadzić komunikację wewnątrzgrupową,\n- Podchodząca z pokorą do podmiotu i przedmiotu swojej działalności,\n- Wyrozumiała dla członków grupy i dla samej siebie.\nOpublikowano: wtorek, 19, maj 2015 22:23\n(Art. 4. Statutu)\nMisję, cele i zadania Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym pięknie opisała Pani Krystyna Mrugalska, Prezes honorowa Polskiego Stowarzyszenia na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym:\nRodzice, których dzieci zostały określone jako niepełnosprawne intelektualnie, chcą tworzyć dla nich nową rzeczywistość - szanse dla najmłodszych, nastolatków, dorosłych. I chodzi tu nie o wszechogarniającą opiekę, lecz o warunki rozwoju, zarówno fizycznego, poznawczego, jak i społecznego, skierowanego ku samodzielności i niezależności, ku aktywnemu, normalemu życiu wśród ludzi. Włączanie w każdej życiowej sytuacji i w każdej roli społecznej, z zapewnieniem odpowiedniego wsparcia oraz tworzenie sprzyjających warunków satysfakcjonującego życia w integracji są drogą, którą rodzice chcą podążyć.\nJednocześnie nie zapominamy o osobach głęboko i wielorako niepełnosprawnych, których stan wymaga nawet pielęgnacji, ale przez to nie umniejsza ich potrzeby doznawania szacynku, kontaktu, miłych przeżyć i zmienności wrażeń.\nChodzi również o to, aby każda osoba niepełnosprawna była traktowana na równi z innymi ludźmi, aby nie była dyskryminowana, aby mogła cieszyć się życiem i dzięki swej niepowtarzalnej osobowości, rozwijanym talentom oraz pracy - wnosiła swój wkład w dobro ogółu.\nRodzice chcą również dawać szense sobie, aby móc przeżyć uczucie solidarności z innymi rodzicami, którzy znaleźli się w podobnej sytuacji, aby znaleźć tak pożądany stan równowagi wewnętrznej, lepiej zrozumieć swoje dziecko i posiąść umiejętność mądrego wspierania go w dążeniu do bycia odrębną, radzącą sobie osobą. Także - aby lepiej organizować swoje życie i otrzymywać niezbędną pomoc i wsparcie.\nDla wielu rodziców angażowanie się w prace Stowarzyszenia jest sposobem na przezwyciężanie cierpienia oraz obdarzanie miłością, która daje świadectwo wartości i godności człowieka bez oglądania się na jego iloraz inteligencji. Często wbrew obiegowym przekonaniom.\nDo Stowarzyszenia przychodzą także profesjonaliści, którzy mogą wnieść istotny wkład w rozwiązywanie problemów osób niepełnosprawnych intelektualnie i ich rodzin, a także znaleźć głęboką osobistą satysfakcję.\nNajważniejszymi jednak członkami Stowarzyszenia są same osoby niepełnosprawne intelektualnie. Niekwestionowaną wartością jest bezpośrednie formułowanie przez nich swoich potrzeb, oczekiwań, wniosków, ocen oraz reprezentowanie własnych interesów związanych zwłaszcza z jakością życia.\nPolskie Stowarzyszenie na Rzecz Osób z Upośledzeniem Umysłowym jako wspólnota obywateli dobrowolnie biorąca na siebie szereg zadań leżących w kompetencjach władz publicznych, jako organizacja pozarządowa, samopomocowa i niedochodowa jest cenną cząstką społeczeństwa obywatelskiego w demokratycznym ustroju Rzeczypospolitej Polskiej.\nProgramy i metody terapeutyczne:\nBiblioterapia jako metoda rewalidacji czytaj artykuł...\nĆwiczenia logopedyczne rozwijające sposoby komunikacji czytaj artykuł...\nLOGORYTMIKA z elementami psychomotoryki czytaj artykuł...\nMetoda Domana - czytanie globalne czytaj artykuł...\nMetoda Porannego Kręgu czytaj artykuł...\nMetoda Ruchu Rozwijającego Weroniki Sherborne czytaj artykuł...\nMuzykoterapia czytaj artykuł...\nNauka samodzielności czytaj artykuł...\nProgramy Aktywności Knill czytaj artykuł...\nRozwój zabawy u dziecka z głęboką niepełnosprawnością czytaj artykuł...\nSensoPaka - polisensoryczny program stymulacyjny czytaj artykuł...\nTerapia zajęciowa czytaj artykuł...\nTerapia żywienia jako element pracy z dzieckiem niepełnosprawnym czytaj artykuł...\nWpływ wcześniactwa na rozwój mowy i komunikacji czytaj artykuł...\nZajęcia plastyczne - terapia przez sztukę czytaj artykuł...\nZastosowanie terapii polisensorycznej w terapii dzieci niepełnosprawnych intelektualnie czytaj artykuł...\nTwoje dziecko jest inne pobierz artykuł w pliku PDF...


Jesteś tutaj: ArchWwa / Dziennikarze / Aktualności / “Ojciec wolnych ludzi”. Spotkanie wokół książki o kard. Wys...\nPojutrze prezentacja książki o Prymasie Wyszyńskim “Ojciec wolnych... PRZED BEATYFIKACJĄ (5): Msza św. z obrzędem beatyfikacji. Jak będzie przebiegała...


UG Futsal » Wywieźć zdobycz punktową z parkietu lidera\nW skróconym sezonie 2019/2020, jeszcze na parkietach I ligi, drużyny AZS UG i AZS UW zmierzyły się tylko raz, dając chyba największe show całych rozgrywek w zakończonym wynikiem 6:5 meczu. Sezon 2021/2022. W akademickich derby na poziomie STATSCORE Futsal Ekstraklasy obie ekipy spotkają się ponownie W 2. kolejce beniaminek z gdańska zmierzy się na wyjeździe z sensacyjnym liderem rozgrywek.\nObie drużyny z AZS w nazwie w pierwszej kolejce nowego sezonu otworzyły konto punktowe, ale to gospodarz sobotniego spotkania uczynił to w bardziej okazałym stylu, a wyjazdowe zwycięstwo 6:0 pozwoliło ekipie z Wilanowa zasiąść na fotelu lidera STATSCORE Futsal Ekstraklasy. Gdańszczanie do stolicy udadzą się jednak z zamiarem powiększenia konta punktowego, dlatego warto sprawdzić, co dzieje się w obozie najbliższego rywala. Na nasze pytania odpowiedział kapitan uniwersyteckiego zespołu z Warszawy, Radosław Marcinkowski.\nJak przebiegały przygotowania do nowego sezonu? Czy udało się wypełnić wszystkie przedsezonowe założenia?\n– Okres przygotowawczy był zdecydowanie pozytywny zarówno z punktu widzenia przygotowania i zgrania zespołu przed sezonem, jak i braku większych urazów, które wykluczałyby któregoś z zawodników. Mamy w tym momencie do dyspozycji pełną kadrę zawodników, każdy jest w dobrej formie, a walka o miejsce w wyjściowym składzie jest wyrównana jak nigdy przedtem.\nCzy w kadrze pierwszego zespołu zaszły jakieś zmiany w porównaniu z poprzednim sezonem?\n– Większość zawodników stanowią ci sami zawodnicy co rok wcześniej. Może przeszło to trochę niezauważone, ale myślę, że mamy za sobą bardzo dobre okienko. Zachowaliśmy wszystkich zawodników, którzy rok temu stanowili o sile drużyny. Do tego dwa znaczące wzmocnienia w postaci Vitalija i Michała. Bardzo dobrze odnaleźli się oni w naszej drużynie i od pierwszego sparingu widać było, że będą dużym wzmocnieniem.\nJakie cele stawia sobie klub w tych rozgrywkach? W poprzednim sezonie do ostatniej kolejki walczyliście o utrzymanie.\n– W tym sezonie chcemy się spokojnie utrzymać, nie stresować się do ostatniej kolejki, jak to było rok temu. Klub wciąż się rozwija, dlatego cele są coraz ambitniejsze i z pewnością chcielibyśmy w tym roku zająć znacznie wyższe miejsce, natomiast staramy koncentrować się na każdym kolejnym meczu i walczyć o pełną pulę w każdym spotkaniu. Zeszły sezon pokazał, że w pojedynczych spotkaniach możemy walczyć z każdym, teraz musimy to przełożyć na długi okres.\nW pierwszej kolejce, w meczu wyjazdowym daliście pokaz siły, czy wynik odzwierciedla to, co działo się na parkiecie?\n– Początek był trochę nerwowy, przeciwnicy grali wysoko i agresywnie co przyniosło im kilka okazji w pierwszych zmianach. Z biegiem czasu przejmowaliśmy jednak kontrolę nad spotkaniem, a pierwsza bramka dała nam dużo więcej luzu i pewności w grze. Po bramce na 3-0 z rywali zeszło powietrze i myślę, że z perspektywy całego meczu wynik jest uczciwy. Mieliśmy jeszcze wiele niewykorzystanych sytuacji, które powinniśmy lepiej wykończyć.\nW 2. kolejce podejmiecie na własnym parkiecie beniaminka z Gdańska, AZS UG. Mierzyliście się w I lidze w sezonie 2019/2020, spotkanie miało dramatyczny przebieg. Czego spodziewacie się po tym rywalu w starciu STATSCORE Ekstraklasy?\n– Spodziewamy się ciężkiego meczu. Mecze z UG zawsze elektryzują i są pełne emocji. Tego samego spodziewamy się i tym razem, dlatego do spotkania podejdziemy maksymalnie skoncentrowani. Chcemy zrobić swoje i utrzymać nieoczekiwaną pozycje lidera po tej kolejce. Natomiast drużyna z Gdańska już w 1 kolejce udowodniła, że będzie bardzo groźnym rywalem w tym sezonie. Zapowiada się ciekawy mecz, myślę, że obfity w gole.\n2.kolejka STATSCORE Futsal Ekstraklasy: AZS UW Wilanów – AZS UG Gdańsk\nSobota, 18 września 2021, godzina 19:00


Archiwalne: Boss Hugo Boss spodnie męskie W 36 L 30 XL Gostyń • OLX.pl\nZobacz podobne ogłoszenia w kategorii Spodnie w Gostyń.\nBoss Hugo Boss spodnie męskie W 36 L 30 XL\nGostyń, gostyński, Wielkopolskie Dodane z telefonu o 00:06, 6 stycznia 2019, ID ogłoszenia: 493609194\nSprzedam spodnie męskie Hugo Bossa w rozmiarze 36/30. Stan bardzo dobry. Długość całkowita 100 cm, długość od kroku 75 cm, szerokość w pasie 46 cm i ciągnie się do 48 cm, obwód 92 cm do 96 cm. Wysyłka list polecony 11 zł, paczkomat 12 zł, pobranie 25 zł. Zapraszam do obejrzenia innych moich ogłoszeń.\nKurtka PRADA rozmiar L / XL na niską osobę\nKoszula męska Tommy Hilfiger rozmiar M\nGucci koszula męska rozmiar L / XL\nTommy Hilfiger koszulka polo, bluzka 7 lat, 128 cm\nGostyń\tDodane z telefonu o\t00:06, 6 stycznia 2019, ID ogłoszenia: 493609194


Do roku 1931 Hiszpania była monarchią, w której nieudolne rządy sprawował król Alfons XIII. W kraju nieustannie trwały walki wewnętrzne. Źródłem tych konfliktów była między innymi polaryzacja społeczeństwa i nierozwiązane problemy własności ziemi. Chłopi buntowali się przeciwko arystokracji, cywile przeciwko wojskowym i oficerom, domagając się kontroli nad ogromną hiszpańską armią. Istniał również konflikt między kościołem a anarchistami, którzy walczyli z ...


Zaczynam się bać - Rodzice.pl\nWiecie, taka byłam odważna i w ogóle, a teraz zaczynam się diabelnie bać. Już nawet nie samego porodu, bo wiem, że dostane znieczulenie, ale popękanego krocza i tego, ze nie będę umiała sobie poradzić sama z maluchem w szpitalu. Wiem, że nieraz położne nie chcą pomagać, boję się okropnie, że nie będę wiedziała, jak się zając maluchem, a nikt mi nie pomoże. Boję się okropnie, jak sobie z tym radzić? Czy położne zajmują się maluchami trochę w szpitalu? Ile dni leżałyście i jak to było? Pocieszcie, bo zwariuję!\nDorota i Mała Dziewczyneczka\n12 odpowiedzi na pytanie: Zaczynam się bać\npołozne połoznymi, ale sa jeszcze mamy, przyjaciółki, siostry… ktoś Ci pomoże\nja po porodzie mojej siostry prawie dwa dni siedziałam z nią i szwagrem w szpitalu i pokazywałam co i jak 🙂 będzie dobrze :))\nA u mnie były bardzo miłe i pomocne położne. Zawsze mogłam spytać gdy czegoś nie wiedziałam czy poprosić o pomoc gdy nie umiałam i nigdy mi nie odmówiły! Przeciwnie- same zaglądały czy mi czegoś nie trzeba :-))) A drugiej nocy wzięły ode mnie Małą na parę godzin, żebym się mogła wyspać. Ja w szpitalu byłam 3 noce- urodziłam w Czwartek wieczorem a w Niedzielę od rana wyszłyśmy do domu. Naprawdę było ok! A też się bardzo bałam jak dam sobie sama radę z noworodkiem???\nHeh, moja mama nie żyje, siostra mieszka w Sokółce i już w tym roku urlop wykorzystała, teściowa pracuje, przyjaciółki mają swoje dzieciaczki. Zostaje mąż, ale on jeszcze zieleńszy niż ja 😉 No i musi pracować.\nCo do porodu to ja ci nie moge nic poradzic, poniewaz ja mialam cc. Ale co do opieki nad dzidziusiem, to uwierz mi ale będziesz wiedzieć co robić, to ma się w krwi. No wiadomo, że napewno będziesz się bała czy przypadkiem nie zrobisz mu krzywdy ale napewno dasz sobie radę. Co do położnych- to wiesz zależyod szpitala, u mnie w szpitalu, niektóre pomagały a niektóe nie chciały, wręcz twierdziły, że my to powinnyśmy umieć itp. itd.\nMusisz uwierzyć w siebie, no ewntualnie jeżeli nie będziesz czegoś wiedzieć a położna nie będzie Ci chciała pomóc to poprostu zapytaj koleżanki z łóżka obok. Dasz sobie radę.\nA co do dni leżenia po porodzie to też mi się wydaje, że zależy od szpitala. U mnie po naturalnym porodzie dziewczyny leżały 3 dni, a po CC 4 dni. No ja leżałam cały tydzień, ponieważ z Kubusiem coś było nie tak, ale całe szczeście skończyło sie dobrze.\nNajlepiej zrób tak: idź do szpitala, w którym chcesz rodzić i zrób wywiad, oni powinni ci wszystko powiedzieć co i jak. Popytaj co możesz wziąść czego nie, ile się leży po porodzie itp. itd. I będziesz wtedy wszystko wiedziec.\nJeszcze raz serdecznie pozdrawiam i nie martw się!\nja rodziłam bez znieczulenia nie było tak źle (możesz przeczytać urodziny Natalki) a w szpitalu było ok położne zajmowały się dzidzią a jak dłużej płakało to przychodziły szukały przyczyny płaczu i pomagały uspokoić jedna była bardzo przyjemna i pytała nawet czy nie potrzeba czegoś z kiosku to ona może iść i kupić ja trafiłam na miłą obsługę wszystko zależy od ludzi nie stresuj się powodzenia\nNa pewno nie zostaniesz sama z dzieckiem bez zadnej opieki. Pielegniarki wiedza ze zaraz po porodzie trudno jest sie zajac dzieckiem. Ja bylam z Adasiem 5 dni po porodzie i przez caly ten czas sie nami zajmowaly. Przez pierwsze trzy dni nawet go przewijaly. A kapiela to juz w ogole zajmowaly sie one. Jestem zadowolona z opieki nad dzieckiem, chociaz wiadomo, ze wiele zalezy od personelu no i od szpitala. A popekane krocze lub przeciete da sie przezyc i nawet jakos szczegolnie sie tego nie odczuwa jak nie urazasz. Jutro ide do szpitala to ci powiem jak tym razem sie nami zajeto. Mysle, ze juz za dwa tygodnie bede mogla na swiezo ci napisac co sie dzialo. A teraz nie ma co sie bac, bo do porodu masz jeszcze kawalek czasu. Trzymaj sie.\nCo do pomocy pielęgniarek to Cię niestety nie pocieszę, bo ja zostałam sama z dzidzią, która nie potrafiłą się przystawić i uchwycić brodawki, ja miałam płaskie. Usłyszałam tylko:”trzeba było hartować w ciąży”… I tyle.\nZ kroczem problemów nie miałam, nawet ta specjalna poduszka do siedzenia z kółkiem okazała się zbędna.\nWiesz, często można liczyć na pomoc mam, która leży z Toba na sali. Ja byłam w sali 2-osobowej, więc jakoś sobie razem radziłyśmy, tym bardziej, że ona miała już dwóch starszych synków i była bardziej obeznana w temacie 😉\nNie bedzie tak źle.\nMi pielęgniarki nie pomagały i jakoś dałam sobie radę. Mam nadzieję, że Ty trafisz na milszy i bardziej skory do pomocy personel.\nPo pierwszym porodzie położne w ogóle nie pomagały. Ciągle się czepiały 🙁 Pomogła mi bardzo dziewczyna, która ze mną na sali leżała.\nZa to po drugim porodzie, polozne bardzo mi pomagały – zabieraly małego jak chcialam trochę odpocząć, ubierały go, przewijały i ogólnie czulam się jakbym dziecka nie miała. Aż żal było ze szpitala wychodzić 🙂\nA to, że się boisz, to normalka. Najlepiej nie myśleć o tym za wiele, bo możnaby pypcia dostać 🙂\nant-nelly Dodane ponad rok temu,\nHej głowa do góry :)))będzie dobrze, zobaczysz. Ja też się strasznie bałam i okazało się, że intuicja mnie nie zawiodła…jak przynieśli mi synka do karmienia nie pamiętałam o strachu, to po prostu samo przyszło :)) Poza tym nie będziesz sama, napewno któraś dziewczyna z sali Ci pomoże lub położna, u mnie położne były ok.,jak Mati miał kolki to zabierały mi Go, żebym mogła odpocząć (w środku nocy także).\nWięc nie martw się, najważniejsze, żeby dzidzia była cała i zdrowa, a ta reszta…no cóż..to po prostu nic w porównaniu z cudem narodzin :)))\nSzczęśliwego i szybkiego rozwiązania.\nant_nelly i Mati (05.03.2005)\nMi trochę pomagały, ale jak poprosiłam. Same z siebie to nie bardzo, ale nie dziwiłam się – było ich tak mało na tyle „pacjentek”. Zresztą pomocy potrzebowałam tylko przy pierwszym, przy drugim czułam się już ekspertem ;-))\nW moim szpitalu położne i pielegniarki z oddziału nowowrodków bardzo pomagały. Miałam cesarkę późnym wieczorem i na pierwszą noc dziecko mi zabrały żebym mogła się spokojnie wyspać. Rano dostałam malucha ale nie zostałam sama. Co jakiś czas ktoś zaglądał. Zresztą takie malutkie dziecko nie potrzebuje wiele uwagi, wystarczy jak go nakarmisz i przewiniesz 🙂 A poza tym jest tylko spanko.\nPielegniarki noworodkowe codziennie kąpały dziecko i ubierały (przynajmniej za pierwszym razem). Potem mogłam robić to sama. Rodziny nie wpuszano na oddział więc nikt mi nie pomagał. Zresztą mam podobną sytuację do Twojej – cała rodzina daleko stąd\nJa też byłam kompletnie zielona w „obsłudze” noworodka. Nawet do szkoły rodzenia nie chodziłam. Ale wszystko wykonuje się instynktownie, nie bój się – dziecku krzywdy nie zrobisz :)). No i personel w szpitalu ma obowiązek czuwać.\nJolka mama Wiktorka i Patryczka\nMoze po prostu zapisz sie do szkoły rodzenia to rozwieje wiele Twoich obaw. Nauczysz się tam wielu rzeczy przydatnych w pierwszych dniach z maleństwem . ja dzieki szkole rodzenia do porodu szłam jak do egzaminu, na kt. wyjatkowo dobrze sie przygotowałam.\nZnasz odpowiedź na pytanie: Zaczynam się bać?\nJak moja cora urodzila sie i wrucilismy ze szpitala nie moglam spac, nie moglam jej spuscic z oka, tak sie balam.Naczytalam sie o smierci luzeczkowej i przerazilam sie. Dwie


Ubrania z OmniFiber rejestrują i odtwarzają wzorce oddechowe użytkowników - mobiRANK.pl\nTechnologia o nazwie OmniFiber jest rozwijana przez naukowców z MIT, Uniwersytetu w Uppsali i szwedzkiego Królewskiego Instytutu Technologicznego KTH.\nKawałek tkaniny z technologią OminFiber, z widocznymi czarnymi inteligentnymi włóknami\nWyobraź sobie, że jesteś amatorskim piosenkarzem lub sportowcem podczas treningu i potrafisz „poczuć” sposób, w jaki profesjonalista oddycha podczas swojego występu lub treningu. To tylko jedno z potencjalnych zastosowań nowego „inteligentnego” włókna o nazwie OmniFiber, które może mieć również zastosowania medyczne.\nPrzybiera ono postać rozciągliwych włókien podobnych do przędzy z zewnętrzną osłoną z plecionego polimeru, leżącą pod spodnią warstwą miękkiego materiału, która wykrywa rozciąganie lub ściskanie jako zmianę oporu elektrycznego. Zawiera także wewnętrzną rurkę elastomerową zawierającą płynne medium, takie jak sprężone powietrze lub woda. Włókna są na tyle cienkie i elastyczne, że można z nich szyć, tkać lub dziać w arkusze materiału przy użyciu istniejących komercyjnych maszyn włókienniczych.\nKiedy osoba nosząca obcisłą odzież wykonaną z tego materiału oddycha – lub porusza się w inny sposób – włókna są w stanie zmierzyć zasięg i położenie tego ruchu. Dołączony kompresor może następnie odtwarzać to ciśnienie we włóknach, umożliwiając innemu użytkownikowi odczucie oddychania w ten sam sposób, co poprzedni użytkownik.\nPonadto postawiono hipotezę, że odzież zawierająca włókna OmniFiber może pomóc pacjentom rekonwalescencji – na przykład w powrocie do zdrowia po operacji lub chorobach układu oddechowego może pomóc w przywróceniu prawidłowych wzorców oddychania.\nW dotychczas przeprowadzonych testach sprawdzających tę koncepcję, gorsetowa bielizna wykonana z włókien została z powodzeniem wykorzystana do monitorowania i odtwarzania ruchów mięśni oddechowych u wytrenowanej śpiewaczki operowej podczas śpiewania.\nW końcu byliśmy w stanie rejestrować i odtwarzać złożone ruchy, które mogliśmy uchwycić z fizjologii doświadczonego śpiewaka i przetransponować na ciało nieśpiewającego, początkującego ucznia. – mówi Ozgun Kilic Afsar, doktorant wizytujący w MIT. Tak więc nie tylko pozyskujemy tę wiedzę od eksperta, ale jesteśmy w stanie przekazać ją haptycznie komuś, kto dopiero się uczy.\nObecnie plany wymagają dalszego rozwoju technologii OmniFiber i ewentualnego wykorzystania jej do treningu ruchu w takich dyscyplinach jak kaligrafia czy taniec. Został on zaprezentowany w tym tygodniu na internetowej konferencji Association for Computing Machinery’s User Interface Software and Technology.\nTagi: ciekawostki, medycyna, MIT, nauka, nowe technologie, technika, urządzenia noszone, urządzenia ubieralne, wearable, wearables


konkurs farmona - wszystko na temat konkurs farmona w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : konkurs farmona (6)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia konkurs farmona. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku konkurs farmona) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem konkurs farmona posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania konkurs farmona jesteśmy w stanie zaprezentować Ci konkurs farmona materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Piątek 06.04.2012 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 05.05.2014. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania konkurs farmona ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu konkurs farmona.


Turystyka dookoła świata: powrót do domu, Singapore2Poland (cz.2)\nPewnego dnia ruszyli z pracy do domu. Ponieważ pracowali w Singapurze i powrót „trochę” im się przedłużył, na metę dotarli po prawie 4 latach. W styczniowym numerze doprowadzili nas do skoku przez Atlantyk. Oto druga część relacji.\nIza i Kamil Gamańscy 2013-06-05\nPewnego dnia w Maroku siedzimy przy piwkach i Kamil ni z tego ni z owego mówi: „A może by tak, zamiast samolotem przez Atlantyk, do Ameryki Południowej popłynąć jachtem?”. Pytam więc z przeszerokim uśmiechem: „Czyli co, jedziemy dalej!?”.\nBurza mózgów: skąd, jak, za ile, co z motocyklami. Stanęło na tym, że Afrikę Twin wysyłamy statkiem do Brazylii, a mojego „chińczyka” (Access 125) sprzedaję w Maroku. W marokańskim Agadirze uderzamy do najbliższego baru żeglarskiego. Tam poznajemy Pierre’a – francuskiego kapitana pięknego 12-metrowego katamaranu. Już drugiego dnia proponuje nam popłynięcie razem na Karaiby. Choć facet wydaje się mocno alkoholizowany, nie odmawiamy, bo druga taka szansa nie wiadomo kiedy (o ile w ogóle) się zdarzy.\nNa morzu Pierre faktycznie połowę czasu jest narżnięty, ale jedzenie serwuje ekstra. Z obowiązków mamy gotowanie i kilkugodzinne wachty nocne. Po 3 tygodniach żeglugi i ponad 3500 milach morskich jesteśmy na wyspie Saint-Martin, wchodzącej w skład Małych Antyli. Przed nami wkrótce Ameryka Południowa.\nIlekroć sięgam pamięcią wstecz do kontynentu południowoamerykańskiego, odżywają wspomnienia z marsjańskich krajobrazów Andów. W nich czuliśmy, że jesteśmy tam, gdzie powinniśmy być. Nic dodać, nic ująć. W tych górach spędzamy 6 miesięcy. Główną część trasy pokonujemy razem z Gienkiem, który po dojechaniu do nas kupuje KLR-a 650. Ja tym razem dosiadam Hondy Bros o pojemności 150 cm3.\nDla zmotoryzowanych podróżników nie ma chyba piękniejszego miejsca niż Andy: wysokie przełęcze, gdzie dosłownie słyszysz bicie własnego serca, rajskie laguny, ośnieżone szczyty wulkanów, piękne szutry i wreszcie naprawdę boskie solnisko – Salar de Uyuni. Nawet mroźne noce pod namiotem nie przeszkadzają. Choć przekraczanie zamarzniętych strumyków wcale do przyjemnych nie należy.\nArgentyna, w drodze do La Rioja. Mój Bros z każdym metrem traci na mocy. Filtr powietrza dawno zdjęty. Podpychając się nogami, wjeżdżam na moją pierwszą pięciotysięczną przełęcz. Wkurzam się na Brosa. Dlaczego taki słaby? Sama schrzaniłam, wybierając go. Przecież wiedziałam, że dużo czasu spędzimy na wysokościach ponad 4000 m n.p.m. Mocno zmęczeni hipnotyzujemy się niesamowitymi widokami. Śpimy zaraz przy lagunie, tuż obok stada fantastycznie różowych flamingów. Brak aklimatyzacji do wysokości daje nam w nocy ostro popalić. Budzimy się kilkakrotnie z potwornym bólem głowy. A rankiem rozpracowujemy, jak odpalić zimne maszyny. Północna Argentyna pozytywnie nas rozwala. Zmierzamy bezkresną trasą poprzecinaną tu i ówdzie rzekami. Szlaki są zupełnie bezludne, góry mienią się różnymi kolorami... Gorących źródeł szukamy przez ponad godzinę. Prawie już się poddajemy, gdy z dala dostrzegamy mały kanion. Tam właśnie skrywają się gorące termy. Spędzamy tu spartańskie święta wielkanocne: jajca, ognicho, żurek z kiełbachą. W takiej Wielkanocy nigdy wcześniej nie uczestniczyliśmy. Jest pięknie!\nJazda po boliwijskich zakurzonych drogach to kolejna piękna, ale męczarnia. Aby uniknąć nadmiernych wstrząsów, trzeba jechać co najmniej osiemdziesiątką. Tak docieramy do Sa l a r d e Uyuni. Poza porą deszczową solnisko jest wyschnięte i płaskie jak stół, z bielą po horyzont. Jeździmy po solnisku, gdzie wzrok poniesie. Długo czekaliśmy, aby zobaczyć i poczuć magię tego miejsca. I magia jest! Czuję się farciarą. Pojawia się pomysł, aby spać centralnie pośrodku pustyni solnej. Z dala od rozsianych po całym salarze wysepek i od turystów. Aby poczuć przestrzeń, własną nicość i wielkość tego miejsca. W nocy jest -15O. Plastikowe butelki z gorącą wodą lądują przy stopach w śpiworach, działając jak mały grzejnik. Podziwiamy niesamowite zachody i wschody słońca. Wachy mamy mało, więc kolejnego dnia wracamy do opustoszałego miasteczka Uyuni.\n3 lata razem, 24/7 i...\n24/7 i... Po takim czasie jesteśmy sobą zmęczeni, ponadto oboje chcemy spróbować samotnej podróży, liczenia wyłącznie na siebie. W północnym Peru nasze drogi na miesiąc rozchodzą się. Moim celem są Andy w Chile i Argentynie. Napotkani ludzie gigantycznie podziwiają moją odwagę. Kobieta, sama i w dodatku na takiej maszynie… – nie mogą wyjść z podziwu. Spotykam wielu pomocnych ludzi. Jestem goszczona w wioskach, obdarowywana wachą przez miejscowych facetów. Jedyne, czego chcą w zamian, to zdjęcie z motocyklem i ze mną. Panicznie boję się spania w namiocie. Obok mojej głowy zawsze leży gotowy do boju scyzoryk. Na wyboistych drogach spadają mi źle przymocowane bagaże i plastikowe butelki z benzyną, ponadto na rurze wydechowej spalam gumowe deszczówki i ładowarkę do lustrzanki. Innym razem za zakrętem wyrasta centralnie przed przednim kołem coś wielkiego, posuwając się w moim kierunku z ogromną prędkością. To struś, a dokładniej mama strusiowa. Za chwilę stoi przed motocyklem, wymachując skrzydłami, a zarazem mnie dziobiąc. Nie wiem, jak się zachować. Wyciągam aparat, robię foty, po czym postanawiam rozpędzić się i przejechać obok, trąbiąc, aby ją odstraszyć. Udało się! Samotna podróż jest inna. Muszę sama wszystko zaplanować. Nie ma kogo podpytać, czy i ile zabrać paliwa, aby nie zabrakło go podczas wspinaczki powyżej 5000 m n.p.m. Jestem zdana tylko na siebie i na lokalesów.\nOto jego opowieść: „Łącznie w Amazonii jestem 3 tygodnie. Przepływam z Yurimaguas w Peru do Santarem w Brazylii. Czterokrotnie zmieniam łódki. Barki nie zawsze mają przystań, w której można zacumować. Wszystko zależy od poziomu wody. Na mieliznach nie ma żadnych desek, aby wciągnąć albo wyciągnąć motocykl. Błoto i strome podjazdy. Jestem totalnie wypompowany. Mam dość zjazdów i podjazdów oraz tubylców czekających, aby wydoić z białasa ostatniego centa. Za to na własne oczy oglądam życie mieszkańców amazońskich wybrzeży.\nJest gorąco, brudno, żarcie bardzo swojskie. Opcje spania na barkach są dwie: albo ciasna i ciemna kabina z klimatyzacją, albo hamak. Wybieram hamak. Jest zaskakująco wygodnie. Przy zmianach barek kilkakrotnie obwąchują mnie psy policyjne. Raz znaleziono 20 butelek z kokainą. Faceta w kajdankach wyprowadzono z łódki. Dni czasem są monotonne. Gram z lokalesami w karty, sącząc przy tym jakiś lokalny bimber. Po około dwóch tygodniach dopada mnie dengue – zaraźliwa gorączka z dreszczami, bólem oczu, siniakami, wysypką i ostrymi bólami stawów. Lekceważę chorobę. Bo co robić na środku Amazonii? Ponadto na dengue i tak nie ma lekarstwa. W Santarem zostawiam za sobą rzekę i wzdłuż granicy z Boliwią zjeżdżam do Paragwaju. Tam spotykam się z Izą”. Pokręciwszy się po Ameryce Południowej, chcemy sprawdzić, czy kula ziemska faktycznie jest okrągła. A zatem:\nPoprzednia Wigilia wypadła na Kubie, tę spędzamy u rodziców Kamila w Melbourne. Z Polski dolatuje moja siostra Marcela, więc święta mamy rodzinne. Melbourne to powrót do cywilizacji. Doznajemy szoku cywilizacyjnego, ale w tę drugą stronę. Po kilkutygodniowej przerwie, dobrych obiadkach i serwisowaniu Africzki jedziemy w kierunku australijskiego interioru.\nPołudniowa Australia. Podczas jazdy po plażach obowiązują tu takie same zasady ruchu, jak na drogach. Bawimy się kapitalnie. Im bliżej wody, tym lepiej, bo piasek jest twardszy. Dzikim wybrzeżem endurzymy przez kilkadziesiąt kilometrów, choć Kamil nie ma łatwo z załadowaną Africą. Ja tym razem dosiadam Yamahy XT 250. Jest upalnie i na dodatek leje. W całej Australii są powodzie. Rekordowe deszcze od ponad 50 lat. Większość tras szutrowych jest pozalewana i od tygodni zamknięta.\nTrzymamy się głównej drogi do Alice Springs. Tam wskakujemy do małej awionetki. Mój Kamil pilotuje Cessnę 172. Kolejne wyzwanie: kilkudniowe lotnicze safari w australijskim outbacku. Przemierzamy pustynię Simpsona. Z lotu ptaka podziwiamy miejsca, do których nie prowadzą żadne drogi. Setkami kilometrów nie ma nic. Świat widziany z tej perspektywy uderza odmiennością i kontrastem. Nocujemy i gotujemy pod skrzydłami awionetki. Przygodę z Australią kończymy w Darwin, skąd przeprawiamy się do Timoru Wschodniego. Po trzech latach włóczęgi, zahaczywszy o Indonezję, ponownie jesteśmy w Singapurze, skąd płyniemy do Indii. To już powrót do Polski – przez Pakistan, Iran i Turcję.\nPakistan pokazał nam i kultową Karakoram Highway, przecinającą Himalaje, i niesamowitą gościnność mieszkańców, i mozaikę kolorów oraz smaków, i potężną dawkę adrenaliny podczas przejazdu przez Beludżystan. Za pierwszym razem do Pakistanu wjeżdżamy od strony Chin, przejeżdżając przez wijącą się w półkach skalnych Karakoram Highway aż do Islamabadu. Droga jest tak wąska, że dwa samochody mijają się z trudem. Właśnie trwa ramadan – najważniejsze święto muzułmańskie. Bogobojnemu muzułmaninowi nie wolno pić ani jeść od wschodu do zachodu słońca podczas 40-dniowego postu. Dlatego gotujemy sami w ciągu dnia, a wieczorami zasiadamy w ulicznych jadalniach, podziwiając intensywne i fascynujące życie mieszkańców.\nKierujemy się na Hushe, a następnie przez Deosai Plains. Pokonanie 50-kilometrowego wyboistego odcinka drogi szutrowej trwa 2 godziny. Tyłki nas bolą od podskakiwania. W Hushe jesteśmy lokalną atrakcją dnia, może wręcz miesiąca. Przez płaskowyż Deosai dojeżdżamy do Islamabadu, gdzie jesteśmy świadkami wybuchu bomby, która demoluje komisariat policji. Mimo to podoba nam się tak bardzo, że obiecujemy sobie powrót tam. Po raz drugi do Pakistanu wjeżdżamy od strony Indii. Znajomi Pakistańczycy odradzają nam przyjazd. Nasze rodziny bardzo się martwią. Mija 3,5 roku w drodze. Pakistan ponownie wita nas bardzo ciepło: uśmiechnięci pakistańscy pogranicznicy serwują herbatki. Ale to miłe złego początki. Na przejściu granicznym koczujemy dwa dni. Mój chiński Lifan Cool Boy, zakupiony w Nepalu, nie ma międzynarodowego dokumentu celnego, tzw. karnetu. Z odprawą celną Afriki Twin nie ma problemu – ona karnet ma. Próbuję jednak wjechać do Pakistanu Lifanem. Prośby i błagania na nic się zdają. Nie uzyskuję zgody, aby jechać motocyklem przez Pakistan. Lifan jedzie więc pociągiem do oddalonej o 1300 km Quetty. Obładowaną Africą znowu jedziemy razem.\nW Lahore gościmy u znajomych. Bawimy się na muzułmańskim weselu, gdzie tradycją jest wypicie szklanki mleka zamiast wódki. W Sukkur, ubrani w tradycyjne muzułmańskie stroje, strzelamy z kałacha i jesteśmy przesłuchiwani przez pakistańską bezpiekę. Białas w tym kraju jest kojarzony głównie z amerykańskim szpiegiem. Nie możemy opędzić się od zaproszeń na noclegi i posiłki. W ciągu miesięcznego pobytu w Pakistanie w hotelu spędzamy tylko jedną noc, resztę w gościnie. Nigdy nie słyszeliśmy codziennie tyle razy: „To zaszczyt gościć was w naszym kraju”.\nPo miesiącu dojeżdżamy do prowincji Beludżystan, słynącej z talibów, Al-Kaidy i strzelanin w biały dzień. Nasi znajomi z Sukkur, żegnając nas, wręczają garnek z kurczakiem briyani i ostrzegają: „Nie zdejmujcie kasków i nie chodźcie do żadnych knajpek, żeby nie rozpoznali, że jesteście biali”. Droga przez Beludżystan mija bezpiecznie, choć na bardziej odludnych odcinkach stresik dopieka. Prawdopodobieństwo zagrożenia jest pewnie mniejsze niż w Warszawie, ale wyobraźnia robi swoje. Od wjazdu do Quetty, stolicy prowincji, wojsko eskortuje nas do hotelu. Szokuje liczba checkpointów. Nazajutrz odbieramy Lifana z urzędu celnego. Nie pozwolono nam samodzielnie opuścić hotelu. Poruszać możemy się jedynie w towarzystwie niczego niewartej policyjnej eskorty z przestarzałymi karabinami. Kolejnego dnia wczesnym świtem, a co najważniejsze na dwóch maszynach, ruszamy w kierunku granicy z Iranem (600 km). Chcemy ten odcinek pokonać w trzy dni, bo droga jest kiepska. Podczas trwającego 2 godziny wyjazdu z Quetty samochody eskortujące zmieniają się co 10 km. Panowie, choć bardzo sympatyczni, są do niczego. Dawno osiągnęli wiek emerytalny. Wcale byśmy się nie dziwili, gdyby nie umieli odpalić swoich kałachów. Czasem udaje nam się uciec, ale zwykle jednak oni są szybsi, bo Lifanem niewiele więcej niż 75 km/h nie pojadę. Tereny dzikie, niezamieszkane i pustynne. Jest pięknie. Od Afganistanu dzieli nas 45 km w linii prostej. Po całym dniu męczącej jazdy decydujemy się nocować w hotelu. Przed drzwiami pokoju i na balkonie pochrapują uzbrojeni policjanci. Do przejścia granicznego z Iranem docieramy drugiego, a nie trzeciego dnia.\nWelcome to Iran”. Terminal graniczny jest wypełniony ludźmi. Głośno i chaotycznie. Grupy kobiet ubranych od stóp do głów na czarno. Obowiązek przywdziania hidżabu, czyli stroju kobiecego, mającego za zadanie niewystawianie się na widok publiczny (chodzi o ochronę kobiet przed wzrokiem obcych mężczyzn), obowiązuje również cudzoziemki. Odprawa paszportowa trwa kilka godzin. Nie wiedzą, skąd pochodzimy. Poland, Polen, Polonia – nie skutkują. Wyciągamy mapę i pokazujemy, gdzie leży Polska. Mówią „Lehistan”. Okazuje się, że to Polska w języku farsi. Cyrk zaczyna się ponownie przy odprawie celnej: „Nie ma karnetu i początek weekendu w Iranie, wrócić za dwa dni” – burknął jeden z pograniczników. Po skontaktowaniu się z ambasadą polską w Teheranie, wracamy po dwóch dniach. Dzięki pomocy konsula Tomka (i bakszyszowi) wyszarpujemy pozwolenie na tymczasowy import Lifana. Od początku granicznej biurokracji towarzyszy nam dwóch nastoletnich chłopców w mundurkach wojskowych. Zabierają nam paszporty. Są naszą eskortą aż do miasta Bam. Pakistańska była do niczego, ale przynajmniej traktowała nas po ludzku, irańska była denna. Nie mając ani swojego transportu, ani broni łapią stopa! Jesteśmy wkurzeni i zmęczeni ciągłymi postojami, gonitwą i dyskusjami, bo eskorta ciągnie się z nami od ponad 1000 km. Mamy ochotę ich pozabijać. 80 km idealnego asfaltu do Zahedanu pokonujemy w 6 godzin. Koszmar z eskortą kończy się w Bamie.\nTam zaczyna się inny świat i ludzie. Znowu wolność. Jeździmy, gdzie oczy poniosą, śpimy, gdzie chcemy. Iran przypomina Polskę z lat 80.: szare, pustawe ulice, brak rozrywek, tajniacy i obyczajówka na każdym rogu. Tylko pozakrywane kobiety przypominają o Iranie. Długo nie możemy przekonać się do tego kraju, brakuje nam Pakistanu. Dopiero ostatni tydzień spędzony w kurdyjskiej części tego kraju powala nas na kolana. Kurdowie słyną z niesamowitej, bezinteresownej hojności. Już w Paveh uprowadza nas Raza. Wijącą się dróżką dojeżdżamy do jego rodzinnej wioski, gdzie droga się kończy, a dalej zaczyna się Irak. Wiocha jest pięknie położona na wzgórzach, z jednym głównym placem, na którym mieści się bazar. Ta wioska jest jedną wielką rodziną. Małżeństwa są zawierane między krewnymi w linii prostej. Nasz gospodarz jest po ślubie, ale jeszcze nie mieszka z żoną, bo nie uzbierał wystarczającej kwoty, aby zapłacić jej rodzinie. Gospodarze oddają nam swój pokój i zabierają na obchód po wiosce. W jedno popołudnie odwiedzamy kilkanaście domów. Usadowiwszy nas na podłodze, częstują herbatami, zadają dziesiątki pytań i proszą o fotografi e. Każdy chce nas zobaczyć, przywitać, czymś poczęstować i uścisnąć ręce. Zima zbliża się nieuchronnie. Ponieważ najbliższą Wigilię chcemy spędzić w domu, ruszamy w drogę. W ciągu dnia termometry pokazują niewiele więcej niż +5O. Pierwsze śniegi już mamy za sobą. Przed nami jeszcze górzysta Turcja i kawał drogi do Polski.\nturystyka dookoła świata\nmotorem po świecie


Polityka prywatności\tcukras\t2017-01-20T18:41:04+00:00\nAby uzyskać dostęp do wszystkich usług oferowanych na stronie Galeria Winiarek, której właścicielem jest firma Doragroup, niezbędnym elementem jest zapoznanie się i zaakceptowanie polityki prywatności przez użytkownika naszej strony, czyli przez Państwo.\nJednocześnie chcielibyśmy podkreślić, że szanujemy Państwa prywatność i Pańskie dane osobe nie będą udostępniane osobom trzecim. Zaznaczamy również, że mamy prawo do wprowadzania zmian do Polityki Prywatności.\nJeżeli nie zgadzają się Państwo z jakimkolwiek punktem w tym dokumencie, prosimy o nie korzystanie z naszych usług.\nNa stronie Galerii Winiarek dane, które Państwo nam dostarczają są gromadzone, przetwarzane i przechowywane w celu umożliwienia nam przeprowadzenia wszystkich czynności związanych z oferowanymi przez nas usługami. Jeżeli nie podadzą nam Państwo potrzebnych danych, nie będą Państwo w stanie korzystać z naszych usług oraz nabywać naszych produktów.\nProśba o podanie danych osobowych pojawia się w momencie kiedy chcą Państwo kupić nasze produkty, utworzyć konto na naszej stronie lub wysłać formularz kontaktowy.\nDane do których gromadzenia jesteśmy upoważnieni to: imię, nazwisko, adres pocztowy, adres email, numer telefonu.\nNasza strona korzysta z plików Cookies (ciasteczka). Nie wymagamy od Państwa zaakceptowania polityki Cookies w celu przeglądania naszej strony na poziomie podstawowym, jednakże, jeśli chcą Państwo w pełni korzystać z naszych usług oraz składać zamówienia na naszej stronie, muszą Państwo wyrazić zgodę na ich użycie.\nCiasteczka dostarczają nam informacji dotyczących Państwa preferencji podczas dokonywania zakupów na naszej stronie, pomagają nam w zbieraniu danych statystycznych oraz monitorowaniu ruchu użytkowników po naszej stronie. Mogą państwo wyłączyć funkcję korzystania z ciasteczek w swojej przeglądarce, jednakże może to spowodować uniemożliwienie korzystania z usług oferowanych na naszej stronie.\nMają Państwo prawo do uzyskania dostępu do swoich danych osobowych, które gromadzimy. Mogą Państwo również w każdym momencie zażądać wprowadzenia zmian do danych lub ich usunięcia, jeżeli chcą Państwo zaprzestać korzystania z naszych usług. W celu wykonania swojego prawa, prosimy o kontakt z nami za pośrednictwem telefonu lub maila.\nJeżeli mają Państwo jakiekolwiek pytania lub uwagi dotyczące naszej polityki prywatności, zachęcamy Państwa do skontaktowania się z nami. Jesteśmy otwarci na Państwa propozycje i opinie w celu udoskonalenia naszej strony. Nasze dane kontaktowe znajdują się w zakładce KONTAKT.


Val di Suga | Delduca - dystrybutor włoskich produktów spożywczych\nDelducaProducentVal di Suga\nWinnica Val di Suga znajduje się w północno-wschodniej części gminy Montalcino. Imponująca podziemna piwnica barrique została zbudowana w latach 2000-2001.\nWiniarnia posiada funkcjonalną strefę produkcji wina, w której mieści się 100-150 hl zbiorników ze stali nierdzewnej i oryginalne 80-200 hl betonowych kadzi.\nBo najważniejsze są tradycje\nHistoria Val di Suga rozpoczęła się w 1969 roku, kiedy firma należąca do Aldo Moro kupiła grunty rolne na północ od Montalcino i zbudowała jednostkę produkcyjną i handlową. Ta ziemia, wykorzystywana do produkcji pasz w tym czasie, była stopniowo przekształcana w winnice i podlegała kilku zmianom własności. W 1982 roku Val di Suga rozpoczęła produkcję wina i stworzyła do tego specjalną piwnicę. Pierwszym sprzedanym winem było „Val di Suga Brunello Riserva 1977”.\nLata 80. były początkiem sukcesu i wtedy to nazwa firmy zmieniona została na Brunello di Montalcino. Dzięki temu oraz ciągłym wysiłkom i zaangażowaniu, zarówno w uprawie winorośli, jak i w produkcji wina, Val di Suga zaczęła wyróżniać się na scenie winiarskiej Montalcino.\nKilka lat później, w 1994 roku, pojawiła się Gruppo Angelini i dała Val di Suga nową siłę napędową.\nDzisiaj jest to jedna z najważniejszych firm na światowym rynku produkcji włoskiego wina.


Restauracja Eco w Lublinie - recenzja - Dziennik Wschodni\nRestauracja Eco w Lublinie - recenzja\nRestauracja jest kameralna, urządzona w nowoczesnym stylu, towarzyszy hotelowi AGIT Congress & SPA, propagującemu zdrowy i ekologiczny styl życia. O przytulność trudno – ogródek sąsiaduje z zatłoczonym parkingiem, ale nienaganni kelnerzy rekompensują takie a nie inne położenie restauracji, która poza kartą oferuje także dietetyczny catering (obiad z 2 dań kosztuje 14 zł).\nNa zakąskę zamówiliśmy "Sałatkę z karczochów z chrupiącymi langustynkami w sosie paprykowym” za 21 zł oraz "Sałatkę z pieczonym indykiem i świeżym szpinakiem” za 12 zł, do tego sok pomarańczowy za 5 zł i piwo za 8 zł.\nDania wyglądały zjawiskowo. Moje z pieczonym indykiem (jak carpaccio), sałatami, szpinakiem podane zostało z jajkiem gotowanym techniką sous-vide i mocnym sosem. Jedzenie było radością, radością było patrzenie na jedzenie. Sałatka z karczochów ze świeżutkim langustynkami posiadała obłędny paprykowy sos. Poezja smaku.\nZamówiłem "Zupę kasztanową z whisky i chrupiącą perliczką”, M. "Krem z kurczaka” – obie zupy kosztowały 11 zł. Smak mojej intrygował aromatem whisky i pieczonych kasztanów, chrupiąca perliczka – to płatki suszonego mięsa pokruszone jak grubo zmielony pieprz. Krem z kurczaka był esencją smaku doskonałego mięsa, warzyw, ziół – czegoś tak dobrego jeszcze nie jedliśmy.\nCo na drugie? Ja zdecydowałem się na "Medalion wieprzowy otulony wędzonym boczkiem, serwowany na kapuście z musztardą i z tartymi ziemniakami” za 30 zł, moja towarzyszka "Filety z okonia morskiego w słoneczniku serwowane na szparagach i grillowanych jarzynach z ziemniakami w szafranie” za 25 zł.\nNa talerzu w szeregu znajdowały się: polędwica otulona boczkiem, babeczka z tartych ziemniaków i drugi kawałek polędwicy, podane na paseczkach kapusty i sosie musztardowym.\nPłatki róży dodawały klimatu i aromatu. Tak soczystych polędwiczek z taką eksplozją smaku jeszcze nie jedliśmy. Smak tartych ziemniaków podanych w formie zgrabnej zapiekanki – w złożeniu z wyrafinowanym sosem – był dowodem na talent młodego kucharza Łukasza Łubejko, który tego dnia przyrządził nasze potrawy.\nFilet z okonia morskiego w słoneczniku ozdobiony został suszonymi kwiatami, szafranowy sos w złożeniu z idealnie ugotowanymi szparagami intrygował. Jedyne, do czego można było się przyczepić, to grillowane jarzyny, które aż ociekały oliwą. Przydały się kawałki bagietki.\nCo na deser po takiej uczcie? Zamówiliśmy "Galaretka jogurtowo-cynamonową z truskawkami” za 15 zł oraz "Mille feuille waniliowo-malinowe podawane z sorbetem malinowym” za 12 zł.\nZacznę od tego ostatniego. To słynny deser Marie-Antoine Carem – w oryginale składający się z 3 warstw ciasta francuskiego przeszklonego polewą i dwoma warstwami kremu. Tu kucharz ozdobił całość wybitnym sorbetem. Jakież to było dobre. Moja galaretka cynamonowa podana ze świeżymi truskawkami, porzeczkami i listkami ciasta była zwiewna, lekka i rozkoszna.\nNasza ocena? Zapłaciliśmy 150 zł. Z ręką na sercu dajemy 5 gwiazdek. Będziemy tu wracać.\nRestauracja Eco w Lublinie\nLublin, ul. Wojciechowska 29, tel. 721 103 300\nOceniamy lubelskie restauracje - zobacz więcej recenzji\nAdam / 11 sierpnia 2013 o 19:48\nWłaśnie byliśmy w Eco. Mieliśmy ochotę na "sałatkę z karczochów z chrupiącymi langustynkami w sosie paprykowym", ale już nie ma w menu. No to "filety z okonia morskiego w słoneczniku serwowane na szparagach i grillowanych jarzynach z ziemniakami w szafranie" już po 30 zł, nie 25 zł.\nTo starter, nie danie główne. Na moim talerzu znalazłem 1/3 JEDNEGO szparaga białego i 1/3 JEDNEGO zielonego, smacznie ugrilowany bakłażan i papryka + maleńki kawałek czegoś zdecydowanie mrożonego, co smakowało jak smażony stołówkowy morszczuk podczas trzeciego życia.\nObsługa kiepska, pani tylko się ze wszystkiego ciągle tłumaczyła, brak karty z napojami, karty win... Z naszej czwórki nikt nie miał ochoty na więcej. To co mają do powiedzenia moi współbiesiadnicy nie za bardzo nadaje się na posta. Na plus to elegancko podane i fajne wc.\n2/5 to na wyrost bym dał.\nTo starter, nie danie główne. Na moim talerzu znalazłem 1/3 JEDNEGO szparaga białego i 1/3 JEDNEGO zielonego, smacznie ugrilowany bakłażan i papryka + maleńki kawałek czegoś zdecydowanie mrożonego, co smakowało jak smażony stołówkowy morszczuk podczas t... rozwiń\nGość / 23 lipca 2013 o 14:42\nOczywiście nie mogę się porównywać z p. Suliszem, ale jeżeli ja miałbym dawać gwiazdki, to restauracja ECO dostałaby ode mnie 4 na 5. Dania smaczne, efektownie przygotowane, ceny przystępne (ciekawe, czy tylko tak na początek). Z drugiej strony nie dziwię się p. Suliszowi - Szefem Kuchni jest przecież Jean Bos (z pewnością autorytet kulinarny), z którym p. Sulisz współpracuje, m.in. podczas Europejskiego Festiwalu Smaku...\nWiadomo więc skąd pozytywna recenzja, kumoterstwo, sitwa ...\nSkromny / 15 lipca 2013 o 17:19


Skład Warty Poznań na mecz z Jagiellonią\n19:30 • 27 Sie 2021\nKoniec z karnymi Bruno Fernandesa\n19:29 • 27 Sie 2021\nEmocjonalna wiadomość Cristiano Ronaldo do kibiców Juventusu\nDziś odszedłem z fantastycznego klubu, największego we Włoszech i z pewnością jednego z największych w Europie. Oddawałem całe swoje serce i całą swoją duszę za Juventus i do końca swoich dni będę kochał Turyn. ''Tiffosi bianconeri'' zawsze mnie szanowali i starałem się dziękować za ten szacunek, walcząc za nich, w każdym meczu, w każdym sezonie, we wszystkich rozgrywkach. Teraz razem możemy spojrzeć w tył i dostrzec, że osiągnęliśmy wspaniałe rzeczy, co prawda nie wszystkie, o których marzyliśmy, ale wciąż, napisaliśmy razem piękną historię. Zawsze będę jednym z Was. Jesteście częścią mojej historii i tak samo ja się czuję częścią Waszej. Włochy, Turyn, Juventus, tiffosi bianconeri - na zawsze pozostaną w moim sercu.\n19:27 • 27 Sie 2021\nTo stara gwardia United namówiła CR7 na powrót\nJeszcze wczoraj transfer Cristiano Ronaldo do Manchesteru City wydawał się niemal pewny. Jednak w piątek od rana pojawiały się informacje możliwym powrocie Portugalczyka na Old Trafford, co chwilę przed godziną 18:00 stało się faktem. Okazuje się, że sporą rolę w zmianie decyzji Portugalczyka odegrali jego dawni koledzy z zespołu. 36-latek był wczorajszej nocy bombardowany wiadomościami na WhatsAppie przez swoich kolegów z czasów gry na Old Trafford, którzy starali się mu uzmysłowić, że przenosiny do Manchesteru City bezpowrotnie zniszczą jego wizerunek i szacunek kibiców na Old Trafford. Żeby tego było mało, w piątek rano do piłkarza zadzwonił osobiście Sir Alex Ferguson, który poprosił go, by nie przechodził do ekipy ''The Citizens'', tylko wrócił do klubu, w którym jego talent eksplodował. Te wiadomości miały być jednym z głównych powodów, dla których Ronaldo poprosił Jorge Mendesa o sfinalizowanie transferu do Manchesteru United i zakończenie rozmów z Manchesterem City.\n19:11 • 27 Sie 2021\nOFICJALNIE: Tottenham ściąga wielki senegalski talent!\nPape Matar Sarr został nowym zawodnikiem Tottenhamu. Za transfer 18-letniego pomocnika Metz otrzyma 15 milionów funtów, a sam piłkarz podpisał z ekipą Spurs 6-letni kontrakt. Najbliższy sezon Senegalczyk spędzi na wypożyczeniu do swojej dotychczasowej drużyny, FC Metz.\n18:33 • 27 Sie 2021\nRonaldo wybrał czerwoną część Manchesteru\n18:29 • 27 Sie 2021\nPortugalska siła rażenia Manchesteru United\n18:28 • 27 Sie 2021


„Towar z Chin hurtownia” – czy należy korzystać z tego rodzaju reklam? • AGR-Polska\nPoszukując dobrego asortymentu do naszego sklepu czy punktu handlowego sugerujmy się nie tylko ceną, ale także jej stosunkiem do jakości. Klienci już niejednokrotnie przekonali się, że tani nie zawsze znaczy dobry i coraz częściej zwracają uwagę nie na ceny, lecz na jakość.\nAby zdobyć świeże informacje na prezentowane zagadnienie przenieś się tutaj (https://teamworkschool.pl/oferta/), a na pewno nie poczujesz się zawiedziony Upewnij się, że tak jest!\nWbrew pozorom zakup droższej rzeczy nierzadko jest rozsądniejszym postępowaniem z ekonomicznego punktu widzenia. Naturalnie nie znaczy to, iż wszystkie reklamy o treści typu towar z Chin hurtownia, to ogłoszenia dotyczące produktów bardzo niskiej jakości.\nPojawiają się wśród nich naprawdę interesujące produkty, ale ich znalezienie nie jest łatwe. Między innymi należy pamiętać o tym, ażeby nie odejmować decyzji o zakupie w ciemno. Niewątpliwie bardziej rozsądnym działaniem będzie dokładne zaznajomienie się z nabywanym towarem – poznaj ofertę hurtowni Maxy. W przypadku sporych zakupów jest to przeważnie utrudnione, zatem jest to często wykorzystywane przez hurtowników. Kupowanie kota w worku wiąże się ze sporym ryzykiem, którego powinniśmy być świadomi. Jak powyższego uniknąć?\nPowinniśmy przede wszystkim korzystać z usług zweryfikowanych hurtowni albo pośredników.\nZaciekawił Cię taki niebanalny wpis? Jeżeli tak, poza tym zerknij koniecznie (http://ergon.net.pl/oferta-kategoria-3.html) na materiał, który jest zamieszczony tu – on także da Ci do myślenia!\nJeżeli dopiero wkraczamy na rynek i nie osiadamy doświadczenia, postarajmy się jakichkolwiek porad oraz sugestii poszukać w Internecie. Na różnego rodzaju forach biznesowych często ukazują się ostrzeżenia tyczące się poszczególnych podmiotów, jak również polecenia tych podmiotów, które proponują rzeczywiście dobry towar. Te drugie na nieszczęście pojawiają się rzadziej, gdyż każdy strzeże swoich kontaktów, ale pomimo wszystko warto takie poszukiwania przeprowadzić.


Resort rolnictwa w sprawie pomocy dla poszkodowanych w wyniku suszy - Finanse i prawo - strona 1\nProducenci poszkodowani w wyniku niekorzystnych zjawisk atmosferycznych poza odszkodowaniami z zakładów ubezpieczeń, mogą ubiegać się o pomoc określoną w obowiązujących przepisach tj.:\nkredyt preferencyjny zarówno obrotowy na wznowienie produkcji w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji rolnej jak i na odtworzenie środków trwałych zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. poz. 187 z późn. zm.);\nudzielenie przez Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, na indywidualny wniosek rolnika, który poniósł szkody spowodowane przez niekorzystne zjawiska atmosferyczne na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1990, r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2016 r. poz. 277) pomocy w opłaceniu bieżących składek na ubezpieczenie społeczne oraz regulowaniu zaległości z tego tytułu w formie odroczenia terminu płatności składek i rozłożenia ich na dogodne raty, a także umorzenie w całości lub w części bieżących składek;\nPonadto zgodnie z przepisami S 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187, z późn. zm.) Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa może udzielać pomocy dla producentów rolnych, w których gospodarstwach rolnych lub działach specjalnych produkcji rolnej powstały szkody w wysokości co najmniej 70% danej uprawy na powierzchni występowania tej uprawy. Pomoc na jedno gospodarstwo nie może być większa niż równowartość w złotych 15 tys. euro, przy czym, jeżeli straty powodują zmniejszenie dochodu z całego gospodarstwa rolnego powyżej 30% to jest to pomoc publiczna udzielana na podstawie zgłoszenia do Komisji Europejskiej, a jeżeli straty w całym gospodarstwie nie przekraczają 30% jest to pomoc udzielana w formie de minimis.\nkredyt preferencyjny + podatek rolny + de minimis + ubezpieczenia + klęska żywiołowa + susza + pomoc finansowa + klęska +


Najcieplejsze, starannie wykonane okna - tomeko rumia\nHome » Korporacje » Handel » Najcieplejsze, starannie wykonane okna\nDodane: 2017-01-12 :: Kategoria: Korporacje / Handel\nSzybkie Okna to firma, która oferuje swoim klientom dobre jakościowo, solidnie wykonane i bardzo eleganckie okna PCV (tanio). Wszystkie artykuły, które znajdą Państwo wśród naszego asortymentu, zostały wyprodukowane z nowoczesnych oraz zaawansowanych technologicznie materiałów przez firmę, która cechuje się długoletnim stażem na rynku. Oferujemy naszym klientom szybki czas realizowania zamówień, a także pomoc w wyborze najlepszych produktów dostosowanych do indywidualnych oczekiwań. Wśród propozycji, które przygotowaliśmy z myślą o naszych klientach, znajdują się przede wszystkim solidnie i starannie wykonane okna PCV (tanio), jak również okna techniczne oraz okna przeciwpożarowe. Gwarantujemy najcieplejsze oraz najlepszej jakości produkty w świetnych cenach.\nWspółczesne zarządzanie stawia na ograniczenie procesów wyłącznie do tych najbardziej istotnych. Jest to podejście, które pozwala przede wszystkim oszczędzić czas. Jednak jego wprowadzenie wymaga wdrożenia wielu istotnych zmian. Warto zatem skierować się do prawdziwych ekspertów od lean management. Kurs o...


Śmierć na Krupówkach • www.zakopane.info\n2018-06-24, Autor: Marcin Szkodziński\nPo godz. 13 policja została wezwana do pijanego mężczyzny, który przebywa w rejonie postoju konnego na Krupówkach. Po chwili wezwano także karetkę pogotowia, bowiem mężczyzna miał rany na głowie.\nPo przyjeździe służb ratunkowych okazało się, że mężczyzna nie żyje. Nie powiodła się także reanimacja.\nNa miejscu pracuje policja oraz prokurator, którzy ustalają, czy bezdomny zmarł z powodu zatrucia alkoholem, czy na skutek nieszczęśliwego wypadku. Policja nie wyklucza także możliwości pobicia ze skutkiem śmiertelnym, bowiem mężczyzna ma rany głowy.\nTagi: Zakopane, Krupówki, śmierć, reanimacja, policja, Straż Pożarna, karetka pogotowia


Deloitte – Strona 2 – Regulatory, Forensics & Compliance\nRząd przyjął projekt ustawy AML – emocje wzbudza objęcie przepisami walut wirtualnych\nMałgorzata Wójcik-Czarnecka • 9 lutego 2018\n5 lutego 2018r. rządowy projekt ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu został skierowany do pierwszego czytania na posiedzeniu Sejmu. Projekt aktualizuje obecnie obowiązującą ustawę z 16 listopada 2000r., dostosowując polskie regulacje do przepisów IV Dyrektywy AML, z...\nMartyna Wiśniewska • 16 sierpnia 2017\nMałgorzata Wójcik-Czarnecka, Jakub Florek • 7 sierpnia 2017\n12 lipca 2017 r. Ministerstwo Rozwoju i Finansów opublikowało projekt aktualizacji ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy i finansowaniu terroryzmu. Głównym celem przygotowywanych zmian jest implementacja Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r., znanej też, jako IV...\nIV Dyrektywa AML: Kogo będą obowiązywać nadchodzące zmiany?\nJakub Florek • 20 marca 2017\nPranie pieniędzy kojarzone jest przede wszystkim z instytucjami finansowymi, w szczególności z bankami. Nic dziwnego, ponieważ to właśnie banki historycznie były i w dalszym ciągu pozostają głównym kanałem wprowadzania do oficjalnego obiegu wartości pochodzących z nielegalnych źródeł. Niemniej jednak...


- kazio - 12.07.2013\nRomekL napisał(a): 900 mm - tramwaje wąskotorowe w Krakowie (ostatnia trasa zlikwidowana chyba w 1953 r., co ciekawe, od 192 współistniały z normalnotorowymi)\nZlikwidowano 13 lutego 1953. Eksploatacja normalnotorowych zaczęła sie 20 stycznia 1913. W ramach "współistnienia" wąsko- i normalnotorowych tramwajów był z grubsza 1.5 km odcinek z trzema szynami (od skrzyżowania Bernardyńskiej/Stradomskiej/Gertrudy do pl. Wolnica).\nRomekL napisał(a): Wracając do tramwajów warszawskich - istotnie do ok. roku 1948 jeździły po torach 1524 mm [...] Obecnie mamy jedynie nie połączone z siecią i nieczynne odcinki torów 1524 mm na ul. Chłodnej i Bohaterów Getta.\nPrzekuwanie sieci tramwajowej 1524->1435 trwało sukcesywnie od 1945 do 1948, przez jakiś czas były dwie oddzielne systemy: normalny i szeroki. Na marginesie: ul. Bohaterów Getta to historyczne Nalewki.\n- ET40 - 12.07.2013\nWłaściwie jaki sens miało przekuwanie torowiska w Warszawie? Rozstaw rosyjski nie powodował trudności w eksploatacji typowych dla torowisk wąskotorowych.\nBo po wojnie Warszawa dostała tramwaje z Berlina i Wrocławia.\n- ET40 - 13.07.2013\nCiekawe jest to, że mniejszym problemem było przekucie całej sieci, niż wymiana wózków na szerokotorowe\n- kazio - 13.07.2013\n1) w pionierskich warunkach tuż powojennych przekucie torów było łatwiejsze niż wyprodukowanie (lub sprowadzenie z ZSRR) wózków szerokotorowych\n2) w stanie zdatnym do eksploatacji została tylko niewielka część przedwojennego szerokiego taboru\n- RysiekChaszcz - 13.07.2013\nJeszcze występował jeden problem natury politycznej - Nastawała era stalinizmu, Polacy widzieli co się dzieje. Już i tak mieliśmy po jednym torze przekutym na szeroki aż do niemieckiej granicy. Pionierzy odbudowy nie chcieli się uzależniać od jedynego słusznego dostawcy CCCP i jedynie słusznej szerokości toru. Myśleli już wtedy dalekosiężnie. Raz że można było natychmiast uruchamiać wozy sprowadzone z ziem zdobytych a więc Wrocław itp. Dwa to że pozostałe miasta na terenie nowej Polski posiadały sieć 1435 mm (za wyjątkiem sieci 1000 mm) a więc łatwiejsza była produkcja nowych wozów dla odbudowywanych sieci tramwajowych. Pomyślcie co by teraz było jak by Ruscy zostawili nam przekute tory sieci kolejowej na 1524 mm.\nJakos przed wojną tory 1524 mm nikomu nie przeszkadzały, nie były symbolem stalinizmu a produkowanie stosownego taboru nie było problemem (ani sprawą natury politycznej).\nDziś byłby to powód do powołania kolejnej spółeczki (od utrzymywania torów szerokich)\nkazio napisał(a): Jakos przed wojną tory 1524 mm nikomu nie przeszkadzały, nie były symbolem stalinizmu a produkowanie stosownego taboru nie było problemem (ani sprawą natury politycznej).\nMam do Ciebie zapytanie - ile masz lat, czy wiesz co to stalinizm i prawdziwa komuna, nie ta która straszy PiS---lony. Tory nie przeszkadzały bo i też był tabor chodzący w miarę dobrze. Ludzie po wojnie mieli dość już jednego a i następnego okupanta. Inżynierowie wykorzystali to co mogli. Przekuć w celu znormalizowania taboru. Gdyby nie to to czym byś jeździł po Warszawce od 1946 do skończenia tzw. Komuny ??????. To był rzut na taśmę tych co obudowywali komunikację w Wawie. Odwrócili się do normalnej europy. Pisałem wcześniej też o normalizacji taboru = O TO CHODZI czy masz inne argumenty.\nMi tez przed wojną nie przeszkadzało to że po Berlince latał vlak z prędkością 160 km/h a teraz mi przeszkadza że całe odcinki Berlinki zostały oddane na pożarcie nowym kapitalistom.\nkazio napisał(a): a produkowanie stosownego taboru nie było problemem\nJasne w zniszczonych fabrykach - oczywiście w 1945/46 produkowano asynchrony z rozstawem 1524 na specjalne zamówienie @kazio. Klimatyzacja = gratis.\nNie wiem skąd jesteś bo piszesz: "inąd" Prośba do Adminów - jak się przedstawiamy to nie wirtualnie ale rzeczywiście. Proszę o wymóg wpisywania zweryfikowanych danych.\nWracając do pokojowej koegzystencji linii 900 i 1435 mm w Krakowie to chciałem dodać do poprzedniej informacji że oprócz splotu torów były tez dwa miejsca gdzie leżały trzy tory (dwa normalne, jeden wąski): na ulicach Straszewskiego i Podwale oraz na Rynku Głównym.\nEdyt: poprawiłem literówkę w rozstawie szyn\nkazio napisał(a): Wracając do pokojowej koegzystencji linii 900 i 14365 mm w Krakowie to chciałem dodać do poprzedniej informacji że oprócz splotu torów były tez dwa miejsca gdzie leżały trzy tory (dwa normalne, jeden wąski): na ulicach Straszewskiego i Podwale oraz na Rynku Głównym.\nPierwszy raz spotkałem się z torem ponad 14 metrów :-) . Nawet tego "Breitspurbahn" nie przewidział bo tylko rozstaw był 3 metry.\nCo do Krakowa. W starej zajezdni na Kazimierzu obok hali z samochodami jest kawałek toru 900 mm. Pracowałem tam parę miesięcy z firmą z Cieszyna przy zabudowie nowej sieci LAN i energetycznej. :-)\n- Mariusz W. - 13.07.2013\nDyskusja nt. przyczyn przekucia linii z 1524 na 1435 mm jest bezcelowa. Przyczyny tej decyzji są złożone, o wielu możemy nie wiedzieć. Nie upatrywałbym się tu polityki. To była decyzja głównie techniczna, mniej polityczna. Tak jak ta traktująca o pozostaniu przy napięciu 3000 V prądu stałego, albo o zabezpieczeniu terenu pod Dworzec Główny/Centralny w Warszawie.\n- RysiekChaszcz - 06.01.2014\nZnalazłem jeszcze jeden zachowany odcinek toru 1524 mm w Wa-wie. Jest to ul.Śniadeckich\nWspółrzędne maps.google: 52.220588,21.013262\nSwego czasu miasto chciało wyrwać szyny i zabytkową kostkę granitową a w to miejsce dać asfalt.\nSpotkało się to ze zdecydowanym sprzeciwem tak i mieszkańców jak i miłośników komunikacji tramwajowej.\n- przewoz - 07.01.2014\nDo tej pory nie przypuszczałem, że na Śniadeckich było 1524.... Na pewno?\n- RysiekChaszcz - 08.01.2014


Pierściec, sobota 29 listopad. Setki czcicieli Matki Bożej Bolesnej już od rana gromadziło się w Sanktuarium św. Mikołaja, by wziąć udział w XII Regionalnym Dniu Skupienia Apostolstwa Dobrej Śmierci. 70 wspólnot Apostolstwa, nie tylko z naszej diecezji bielsko-żywieckiej, ale i archidiecezji katowickiej i gliwickiej, wierni i ok. 40 kapłanów z biskupem Piotrem Gregerem na czele trwało kilka godzin na modlitwie. Na początku tradycyjnie została przedstawiona historia sanktuarium i figury św. Mikołaja. Od czasu kiedy pożar w roku 1616 r. zniszczył pół wsi i drewnianą kaplicę, a tylko ta rzeźba ocalała, powstał zwyczaj pocierania chusteczek i części garderoby osób chorych o figurę świętego dla wyproszenia uzdrowienia w połączeniu z modlitwą Litanią do św. Mikołaja i intencją podczas Mszy św. Centralnym punktem spotkania była Eucharystia, której przewodniczył biskup Piotr Greger w koncelebrze z kapłanami (również obecny był kapłan naszej parafii ks. Maciej Jenkner). Oprawę muzyczną przygotował chór "Laudate Dominum" ze Skoczowa pod dyrekcją Barbary Gruby. Przed prezbiterium znalazły się także poczty sztandarowe ADŚ. Homilię wygłosił ks. dr. Bogdan Kulik MSF, który już jako 11- letni chłopiec chciał, aby cała jego rodzina należała do ADŚ. Zależało mu, aby wszyscy trafili do nieba. Podkreślił, że to Bóg przezwycięża śmierć i z miłości do człowieka , daje mu nadzieję oraz chce go przeprowadzić przez śmierć.


Akcja 2012 Podhajce magiczna kraina moich przodków\nPodhajce - magiczna kraina moich przodków\nSiedzimy w busie na polsko-ukraińskiej granicy. W pamięci mam jeszcze wspomnienia związane z poprzednim wyjazdem, który niestety nie doszedł do skutku - to było dawno - tym razem już wiem, że nic nie stanie mi na przeszkodzie. W projektach mających ocalić polskie groby i przypominać o Kresach brałem udział już w gimnazjum, ale teraz mogę działać tam, a raczej tutaj, na miejscu.\nPrzekraczamy granicę, nadszedł czas żeby skonfrontować własne wyobrażenia o Ukrainie, niezliczone opowieści babci oraz historię z rzeczywistością. Szczęśliwym dla nas trafem kierowca zabłądził na drodze i mogliśmy obserwować prawdziwą Ukrainę, życie ludzi, ten niepowtarzalny klimat, gdzie co prawda drogi pozostawiają wiele do życzenia, ale po kilku godzinach jazdy wiem jedno. Nie chcę wracać do domu! Przynajmniej nie w najbliższym czasie. Po zakwaterowaniu tylko się w tym przekonaniu utwierdzam, ponieważ ludzie są niesamowicie otwarci i serdeczni. Znam trochę język rosyjski, mieszkańcy - polski, więc nie ma żadnych problemów z komunikacją. Mieszkamy u pani Natalii Lypki oraz Tani i Romana Kucybałów, w dwóch domach. Już pierwszy wieczór spędzamy na rozmowie z Romą - córką pani Natalii. Okazuje się że jest w naszym wieku, a nawet że urodziliśmy się w tym samym dniu, a to już było miłym zaskoczeniem.\nKolejne dni upływają nam na mozolnej pracy, a wieczory na rozmowach i poznawaniu ludzi. Zlani potem, zmęczeni, ale szczęśliwi. Efekty pracy było widać już po pierwszym dniu. Zaniedbane, zarośnięte polskie nagrobki odzyskują dawny blask. Spośród lasu chwastów, krzewów i drzew powoli wyłania się polski cmentarz wraz z jego historią.\nMieszkańcy Podhajec, bo tam mieszkamy, coraz częściej przechodzą alejkami, żeby zobaczyć nasze "dzieło". Często zatrzymują się, rozmawiają z nami, są pod wrażeniem naszej pracy. Wielu z nich było w Polsce, wielu ma w niej rodziny, niektórzy z nich to Polacy, na których twarzach maluje się wzruszenie i wdzięczność. Na niektórych grobach widnieją piękne figury świętych, na innych ważne dla Polski daty "uczestnik powstania z 1863r.", "zginął z córką w 1920r.", "inż. zginął w 1939r.". W takich miejscach czuje się historię, obok tych grobów nie można przejść obojętnie.\nW wolnych chwilach zwiedzamy miasteczko i poznajemy ludzi. Zostajemy zaproszeni do Urzędu Miasta przez Mer Miasta Podhajec, panią Tatianę Lewkowycz, która jest bardzo miła i życzliwa, zresztą jak wszyscy których spotykamy na Ukrainie. W sąsiedztwie mieszka starsza pani, Polka, jest bardzo gościnna, już po 5 minutach traktuje nas jak własne dzieci i zaprasza na kolację. Byłem pod wielkim wrażeniem tego, jak ludzie potrafią być wobec nas otwarci i gościnni.\nDwa wolne dni poświęcamy na zwiedzanie Lwowa, Kamieńca Podolskiego i Chocimia. Miejsca przepiękne, a będąc w Kamieńcu można poczuć ogrom dawnej Rzeczpospolitej, coś niesamowitego!\nCzas upływa błyskawicznie i trzeba szykować się do powrotu. W przeddzień wyjazdu pan Roman zawozi nas do wsi Tołstobaby. Tam po krótkich poszukiwaniach Paweł odnajduje swoją rodzinę, której nigdy nie widział i nawet nie śnił, że kiedyś spotka. To stanowiło piękne, wręcz magiczne podsumowanie całego wyjazdu, który w każdym calu przerósł moje - nasze najśmielsze oczekiwania. W tym miejscu dziękujemy pięknie naszej opiekunce pani Izabeli Mizerze oraz wszystkim uczestnikom akcji "Mogiłę pradziada ocal od zapomnienia" za okazane zrozumienie, wsparcie, serce i najdrobniejszą pomoc. Jestem przekonany, że warto było poświęcić część swoich letnich wakacji, aby nie pozwolić polskim grobom, kulturze i historii popaść w ruinę i zapomnienie oraz dać powód do dumy Polakom mieszkającym na Ukrainie. Zamierzam kontynuować rozpoczęte prace w przyszłym roku.\nKacper Antoszczak ILO Dzierżoniów\nDzierżoniów i Podhajce - miasta połączone przeznaczeniem >>\nDolnośląska akcja odmieniła moje życie >>\nCmentarz w Podhajcach, czyli historia w kamieniu pisana >>\nPodhajce. Trzeci raz u ukraińskiej babci >>\nW Dawidkowcach i Podhajcach >>\nPodhajce i Białokrynica 2016 >>\nCopyright © Wrocław 2011-2021, designed by WwwPromotion | tablice bhp Wrocław


GRZEGORZ LANZER, ur. 1986 r., zawodnik Stowarzyszenie Sportu Niepełnosprawnych Start Koszalin.\nSportowe sukcesy: II miejsce w mistrzostwach Europy juniorów, II miejce w zawodach Pucharu Europy, pięciokrotny mistrz Polski w wyciskaniu sztangi leżąc Hobby: sport, jazda samochodem, muzyka Ulubione sporty: wyciskanie ciężarów, piłka ręczna Ulubione danie: pizza\tDlaczego trenuje? Żeby poprawić samopoczucie i być najlepszym w kraju i dogonić świat. Sport podnosi sprawność fizyczną.\n12 Sierpnia 2014 godz. 11:52 Artur Rutkowski / fot. Michał Świderski (e-kg.pl)\nJuż po raz drugi na kołobrzeskim molo odbył się Integracyjny Turniej w Wyciskaniu Sztangi na Molo. W zawodach udział wzięła liczna grupa zawodników, co zaskoczyło samych organizatorów. W zawodach brali udział osoby niepełnosprawne i pełnosprawne, a zawodników dopingowali zainteresowani plażowicze. Najlepszą wśród pełnosprawnych kobiet okazała się koszalinianka Olimpia Felińska, zaś w kategorii osób niepełnosprawnych triumfował Grzegorz Lanzer ze Startu Koszalin. Kinga Kępczyk triumfowała w kat. kobiet niepełnosprawnych, a najlepszym pełnosprawnym zawodnikiem był Szymon Podlańczynk. Zawody polegały na podniesieniu wagi równej swojej masie ciała jak największą ilość razy - w przypadku mężczyzn, zaś w przypadku kobiet waga sztangi była o połowie lżejsza od masy ciała. Dodatkowo odbyły się zawody w kat. "Mecenas Sportu", w której udział brali aktywni propagatorzy sportu z kołobrzeskich trenerów, tutaj waga sztangi była równa połowie wagi ciała startującego, a najlepszy był dowódca Batalionu Remontowego, Paweł Prządka. ...


Mapa Rynek w Gniewie Mapa turystyczna Polski Polskie Szlaki\nNiewielki gniewski Rynek wyłożony brukiem i otoczony kamieniczkami ma swój klimat, któremu łatwo ulec. Zachował się tutaj najcenniejszy i największy w województwie pomorskim zespół zabytkowych kamienic. Historia niektórych z nich sięga aż XIV wieku, a przebudowane w XVIII wieku, nadal zachowały miejscami zabytkowe elementy architektury i wyposażenia. Przy zachodniej pierzei Rynku czyli głównego placu miasta stoją tzw. "gniewskie...\nPrzygotowaliśmy dla Ciebie turystyczna mapę Rynek w Gniewie! Na tej mapie zaznaczyliśmy wiele miejsc, które warto zobaczyć będąc w pobliżu. Dla czytelności punkty na mapie są zaznaczone przy pomocy kilku kolorów.


Zupy - Gotowanie - str 3 - Porady Zaradni.pl\nJak ugotować kapuśniak z kiszonej kapusty?\nTo bardzo smaczna zupa, która kojarzy się z Wielkanocą. W moim domu jest ona jednak bardzo często, bo znalazłam sposób na szybkie jej wykonanie. Smakuje wybornie - serdecznie polecam!\nRosół to potrawa znana w każdym polskim domu. Każdy chyba ceni tą zupę za walory odżywcze i smakowe. Można go bowiem pić, jeść z makaronem, czy też z lanymi kluskami. W zimowy czas to zupa dla każdego...\nZmętnienie rosołu może być spowodowane zbyt dużą ilością wygotowanego tłuszczu z mięsa, zbyt dużą ilością dodanych warzyw lub zbyt szybkim gotowaniem. Poniżej przedstawiam sposoby na uratowanie mętnego...\nJak przygotować smaczny barszczyk?\nBarszcz czerwony to jedna z bardziej znanych w Polsce zup, która coraz częściej zastępuje tradycyjny rosół na uroczystych obiadach.Barszcz składa się przede wszystkim z czerwonych buraczków i włoszczyzny...\nJak zrobić zupę bez grudek z mąki lub śmietany?\nW moich zupach często pojawiały się grudki, a samo mieszanie śmietany lub mąki w szklance, aż do względnej gładkości trwało bardzo długo. Mama pokazała mi szybki sposób na roztrzepanie mąki. Oto on:\nJak ugotować pieczarkową zupę?\nZupa pieczarkowa najczęściej kojarzy nam się z potrawą nijaką, mdłą, bez charakteru. Proponuję więc przepis na pieczarkową o wyostrzonym, wyrazistym smaku i jeszcze przyjemniejszym zapachu.


Kostka brukowa w małym ogrodzie. 3 najlepsze sposoby na jej wykorzystanie - PBprojekt.pl\nHome>Blog>Aktualności>Kostka brukowa w małym ogrodzie. 3 najlepsze sposoby na jej wykorzystanie\nby redakcja serwisu 19 grudnia 2021 23 grudnia 2021 Leave a CommentKostka brukowa w małym ogrodzie. 3 najlepsze sposoby na jej wykorzystanieAktualności\nAranżacja ogrodu wymaga przede wszystkim stosowania takich rozwiązań, dzięki którym osiągniemy bardzo dobry efekt oraz stworzymy przestrzeń estetyczną oraz w pełni funkcjonalną. Warto stawiać na materiały trwałe, zapewniające natychmiastowy efekt dekoracyjny. Do takich należy kostka brukowa. Przy jej pomocy można aranżować miejsce pod altanę, tarasy na gruncie, ścieżki, miejsce pod meble ogrodowe.\nOgród to nieodłączony element otoczenia domu, miejsce, które umożliwia relaks, odpoczynek, spotkania towarzyskie, jak również zabawę z dziećmi. W zależności od tego, jak liczną rodzinę posiadamy, jak dużym terenem dysponujemy, możemy zaaranżować otoczenie dokładnie tak, jak chcemy. Na pewno bardzo dobrym i praktycznym rozwiązaniem jest to, aby ustalić zakres prac, sporządzić kosztorys, wybrać najlepsze materiały, skorzystać z pomocy specjalistów. Kostka brukowa to materiał uniwersalny, powszechnie stosowany przy aranżacji otoczenia domu, jak również w ogrodnictwie.\nGłówną zaletą kostki brukowej, którą można zamówić w firmie http://brukland-kostka.pl (wraz z układaniem) jest przede wszystkim trwałość, odporność na działanie warunków atmosferycznych, jak również estetyka i duże możliwości aranżacyjne.\nTrudno wyobrazić sobie nowoczesny lub klasyczny ogród bez tarasu. Często zdarza się, że jest to taras na gruncie, połączony bezpośrednio z wyjściem z salonu. Kostka brukowa idealnie nadaje się do jego aranżacji. Przede wszystkim to alternatywa dla drewna, kompozytu, płytek klinkierowych czy tradycyjnego gresu.\nZobacz także: https://www.tech-serwis.pl/trwaly-taras-na-gruncie-co-mozna-wykorzystac-do-aranzacji-podloza/\nMiejsce pod altanę\nDrugim miejscem, gdzie z powodzeniem możemy wykorzystać kostkę brukową oraz w uzupełnieniu inną galanterię betonową jest miejsce pod altanę. Kostka dobrej jakości jest wyjątkowo odporna na uszkodzenia, pękanie, uginanie się, a także uszkodzenia mechaniczne wynikające na przykład z przesuwania się mebli.\nJedną z najważniejszych zalet kostki brukowej jest to, że bez problemów możemy ją wykorzystać do aranżacji różnego rodzaju ścieżek ogrodowych. Mnogość kształtów, rozmiarów, wzornictwa lica i kolorystyki sprawiają, że materiał ten jest niezwykle ceniony, głównie ze względu na potencjał aranżacyjny oraz łatwość w obróbce oraz układaniu. Liczy się również trwałość, która w przypadku ścieżek i łatwości poruszania się po nich ma ogromne znaczenie. Dzięki prawidłowo dobranej kostce brukowej nasz ogród będzie piękniejszy.\nPlecaki szkolne dziecięce – na co zwrócić uwagę przy ich wyborze?\nKołdra bawełniana – jak wybrać dobrej klasy model?\nMieszacz powietrza do obory – jak wybrać najlepszy?\nIKE – trzy powody, dla których warto na nie postawić