Straganiarstwo / Niskie Łąki / Podwórko!\nWczoraj, czyli w niedzielę 21.10 handlowałam niczym przekupa na na najprawdziwszym straganie z ceratą <3\nPodobno ostatnimi czasy dzieje się we Wrocławiu wiele fantastycznych imprez typu "wielkie otwarcie" z dywanami, gwiadami i zaproszeniami. Jedyny wspólny mianownik tych imprez i niedzielnego straganu to muffiny ;) i na tym z chęcią poprzestanę!\nPogoda była świetna i to nie - świetna jak na koniec października - tylko tak po prostu. Było ciepło, słonecznie i bardzo niedzielnie. Podwórko, w którym mieści się klub Niskie Łąki regularnie jest pokrywane co raz to nowymi muralami, które razem z niebywale kolorowym asortymentem stoisk tworzyły unikatową, bajkową całość. Polecam Wam zapoznać się bliżej ze obywatelską inicjatywą Podwórko, bo jeśli uda się zrealizować założenia programu, takie jak zadaszenie i ogrzewanie podwórka to Wro zyska klimatyczną - i co ważne - całoroczną super miejscówkę!\nJeśli chodzi o najbliższe sąsiedztwo, to dzieliłam ceratkę z Boom Bloom, czyli Jagodą i jej super plecionymi recyklingowymi torebkami i uroczymi akcesoriami. A zaraz obok nas Emilka z ES Flores z biżuterią i sówkami. Podziękowania dla Al (Alice! Wake up!) za info o imprezie i zaproszenie. Odwiedziło nas wielu znajomych i nieznajomych. Wśród znajomych m.in. Dodo, która przyniosła mi wyczekany (a może wyszczekany? ;) obrazek z wilczkiem, którym pochwalę się wkrótce. Ja jestem zakochana!\nChodzą przekupowe ploty, że Straganiarstwo będzie się odbywać cyklicznie. Będę informować, jak tylko dotrą do mnie potwierdzone informacje.\nTymczasem już na 100% mogę Was zaprosić do odwiedzenia mojego stoiska na Wrocław Fashion Meeting 10 listopada i na Pimp Up'ie 17 listopada :)\nEtykiety: akcesoria cub cub wear miejsca Niskie Łąki Straganiarstwo Wrocław\nKasia 22 października 2012 13:04\noooo jakie ładne rzeczy :) te sówki-poduszki urocze! skoro może się to odbywać cyklicznie to na pewno chętnie przyjdę kolejnym razem! A i na fashion meeting się wybieram, więc się tam zobaczymy :)\nudało Ci się zyskać nowych klientów? :)\ncub-lifestyle 22 października 2012 14:02\nFajnie, do zobaczenia :)\nA klienci - mili, uśmiechnięci i stylowi - pojawiali się wręcz tłumnie!\nSistu 23 października 2012 00:08\ncub-lifestyle 23 października 2012 00:35\nByło świetnie, czekam na kolejną edycję z ciężką świadomością, że może być już dość zimno. Ale co tam?! Towarzystwo rozgrzewa :)\nSlomianyOgien 23 października 2012 00:21\nŚwietne miejsce, oby takich więcej w naszym kraju ! Szkoda, że takie inicjatywy zdarzają się tylko w większych miastach... Ja raczej uciekam od ich zgiełku, przez co rzadko mam okazję brać w nich udział. Wszystkie sprzedawane na straganiku rzeczy bym przygarnęła ;)\ncub-lifestyle 23 października 2012 00:36\nAkurat Wrocław wydaje mi się dość spokojnym i nie pędzącym miastem :) ale mogę być nieobiektywna, bo po prostu uwielbiam to miejsce i jednak gdzie indziej mi ciasno i nudno ;)\ndaniaa 23 października 2012 01:49\nsame wspaniałości ! <3\nRykoszetka 23 października 2012 04:13\nStrasznie teraz żałuję, że nie zajrzałam do Was :(\ncub-lifestyle 23 października 2012 04:34\nNo ba! Następnym razem trzeba rozciągać grafik i nawet na 20 minut wpadać :)\nxSzkrabx 30 października 2012 01:58\nKiedy w końcu zobaczymy sukienkę :D?\ncub-lifestyle 30 października 2012 04:22\nMówisz i masz xD właśnie dodałam post z sukienką :)


Kruk co kracze pokrakanie - Pan Poeta - Dzielnica Rodzica\nStrona główna » Bez kategorii » Kruk co kracze pokrakanie – Pan Poeta\nKruk co kracze pokrakanie – Pan Poeta\nKolejna propozycja od Pana Poety wydana nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka, to zabawna historia Kruka, który Kracze pokrakanie. Tytułowy bohater Kruk, to postać która mówi dużo i często, ale… po swojemu. Właśnie dlatego trudno go zrozumieć. Kruk kracze od samego rana aż do wieczora. Kracze przy każdej okazji, ale niestety, nikt nie wie o co...\nKolejna propozycja od Pana Poety wydana nakładem Wydawnictwa Prószyński i S-ka, to zabawna historia Kruka, który Kracze pokrakanie.\nTytułowy bohater Kruk, to postać która mówi dużo i często, ale… po swojemu. Właśnie dlatego trudno go zrozumieć. Kruk kracze od samego rana aż do wieczora. Kracze przy każdej okazji, ale niestety, nikt nie wie o co mu chodzi.\nKsiążka jest przepięknie ilustrowana, a sama opowieść napisana krótko, treściwie i bardzo prosto. Książka, podobnie jak jej poprzedniczki doskonale nadaje się jako jedna z pierwszych książek dla dzieci, które dopiero wkraczają w świat czytania. Młodsze natomiast z pewnością wysłuchają całej historii od początku do końca, ponieważ jest napisana ciekawie, krótko i przyciąga uwagę.\nIlustracje pomagają utrzymać dziecku skupienie na treści, ponieważ są jej doskonałą wizualizacją.\nA puenta? Jest jednocześnie zabawna i pouczająca. Chcesz zrozumieć kruka? To czas rozpocząć naukę języków obcych – to Ci pomoże 🙂 Tak prosta i jednocześnie przezabawna zachęta do nauki i rozwoju może stać się początkiem wspaniałej przygody dziecka – przygody z nauką, językami i światem różnorodności.\nJak zawsze Pan Poeta nie zawodzi i oferuje uroczą opowieść, po którą sięga się z przyjemnością.\nJak rozmawiać na tzw. „trudne tematy”?


Status „DYREKTOR” (40% za 0 zł) – szczegóły - Dr Nona Kosmetyki Naturalne z Morza Martwego\nStatus „DYREKTOR” (40% za 0 zł) – szczegóły\nDysponując zniżką dyrektorską zapewniają sobie Państwo przywilej kupna każdego suplementu i każdego kosmetyku Kompanii Dr Nona taniej aż o 40% od ceny regularnej!\na) Należy zgromadzić na własnym koncie 4500 punktów grupowych bez ograniczenia w czasie. Po uzyskaniu tej ilości punktów wszystkie następne zamówienia będą przyjmowane już z 40% upustem.\nb) Należy dokonać jednorazowego zakupu produktów Dr Nona o łącznej wartości 3000 Punktów Bonusowych (jest to koszt około 20.400 zł) – zniżka naliczana jest od razu i już w tym momencie oszczędzają Państwo około 8.000 zł – zamiast 20,400 płacą tylko 12,400 zł!\nKrok 2. Rejestracja na stronie Dr Nona International – pobierz instrukcję krok po kroku\nZniżka może być realizowana zarówno w naszym sklepie internetowym www.nona-polska.pl, jak i bezpośrednio w salonie wysyłkowym firmy Dr. Nona International. Zakupy można dokonywać osobiście w hurtowni w Krakowie lub w naszej filii w Warszawie nie ponosząc dodatkowych kosztów wysyłki.\nDodatkowo otrzymacie gwarantowany prezent powitalny - Balsam Solaris i Krem Dynamiczny lub – do wyboru – produkty dostępne w bieżącej promocji oraz:\nJest to dokument uprawniający do korzystania ze zniżki oraz potwierdzający nadanie Państwu Indywidualnego Numeru Klienta (ID) i Statusu Dyrektora.\nPo dokładnym zapoznaniu się z jego treścią, Formularz należy starannie wypełnić i zalogować do systemu Solaris. Od tej pory każde kolejne zakupy produktów Dr Nona będą honorowane 40% rabatem – niezależnie od tego czy będzie to jeden produkt, czy więcej.\nPo trzecie – Status Dyrektora.\nJego nadanie upoważnia do korzystania z rabatu 40%. Jednak to nie wszystko – osoby o Statusie Dyrektora mają również możliwość nawiązania współpracy z Kompanią Dr Nona i zarobienia dodatkowych pieniędzy. Tę możliwość należy potraktować jako dodatkowy bonus – z którego można skorzystać lub nie. rejestracja w żaden sposób nie zobowiązuje do współpracy – to opcja zależna wyłącznie od Państwa decyzji.\nPoniżej przedstawiamy wszystkie przywileje, korzyści i możliwości, jakie daje Status Dyrektora:\nUpust 40 % od razu na wszystkie produkty\nNatychmiastowa oszczędność – ok. 8.000 zł za zakupiony towar\nBrak opłaty za rejestrację – oszczędność 35 zł\nMożliwość brania udziału w bezpłatnych pokazach kosmetycznych i prezentacjach produktów organizowanych przez firmę.\nMożliwość brania udziału w bezpłatnych szkoleniach dla konsultantów, menadżerów i dyrektorów firmy Dr Nona\nMożliwość korzystania z promocji i osobistego doradcy w doborze kosmetyków czy suplementów diety\nMożliwość sprzedaży produktów z 67 % marżą\nOd 1.02.2013 r. aby zachować swój 40% upust, Dyrektor musi w ciągu jednego z 12 miesięcy, licząc od daty uzyskania tego upustu, zgromadzić na swoim koncie 300 punktów grupowych, w tym 100 punktów osobistych. Jeżeli osoba, posiadająca 40% upustu, nie spełni tego warunku, w następnym miesiącu powraca na poziom 33% upustu i 1000 PVU na własnym koncie.


Grand Prix dłużej na Motoarenie! Toruń partnerem Discovery | Nowości Dziennik Toruński\nGrand Prix dłużej na…\nJoachim Przybył 28 września 2021, 10:07\nGrand Prix na Motoarenie to zawsze wielkie święto żużla Sławomir Kowalski / Polska Press\nNowy kontrakt na organizację turniejów mistrzostw świata na toruńskiej Motoarenie gotowy. Długoletnia umowa zostanie oficjalnie zaprezentowana w najbliższy piątek.\nWszystkie szczegóły nowego kontrakty zostały już ustalone. Już w piątek, przed wielkim finałem cyklu 2021 na Motoarenie, Discovery oficjalnie ogłosi, że Toruń nadal będzie organizował żużlowe mistrzostwa świata. Jak się nieoficjalnie dowiadujemy, nowa umowa będzie obejmować przynajmniej trzy najbliższe lata.\nTym samym Toruń jest drugim polskim miastem, które dobiło targu z Discovery. Wcześniej ogłoszono, że turniej zostaje także na PGE Narodowym w Warszawie. O pozostałe jedno miejsce w kalendarzu dla Polski toczy się rywalizacja Wrocławia i Gorzowa.\nAmerykański gigant medialny przejął prawa do Grand Prix z rąk BSI, które rządziło cyklem przez ponad dwie dekady. Discovery planuje wpompować w żużel miliony dolarów i spróbuje stworzyć z czarnego sportu markę globalną.\nDo tej pory Toruń płacił za prawa do organizacji turnieju od miliona do 2 mln złotych za sezon (najwyższe stawki były na początku współpracy z BSI). Wartość nowej umowy, według naszych informacji, jest zbliżona. Tyle że Discovery oferuje miastom-gospodarzom znacznie więcej. To Amerykanie przejmują na siebie część kosztów organizacyjnych, wykładają ćwierć miliona euro na promocję turnieju, a nawet na własny kosz postawią miasteczko dla kibiców. Dochód z takiej imprezy to nawet 2 mln zł i zwykle te pieniądze zasilają budżet Apatora Toruń.\nGrand Prix w Toruniu nieprzerwanie odbywa się od 2009 roku. Zwykle to właśnie turniej na Motoarenie jest wielkim finałem cyklu i kibice w Toruniu fetują mistrza świata. Czy tak będzie nadal? Przyszłoroczny kalendarz na razie owiany jest tajemnicą.\nNie tylko z tego powodu piątek będzie szczególnym dniem dla żużlowego Grand Prix. Do tej pory znaliśmy jedynie nieoficjalne plany Discovery. Tego dnia zaplanowano prezentację planów firmy na najbliższe dziesięć lat. W Centrum Kongresowym Jordanki w Toruniu pojawią się m.in. François Ribeiro (szef Discovery Sports Events), Tony Rickardsson i prezydent FIM Jorge Viegas.\nPierwsze nieoficjalne przymiarki mówiły o ekspansji żużla do Ameryki i Azji, organizacji przy okazji turniejów Grand Prix podobnych imprez towarzyszących dla zawodników do lat 17 i 21. Pewne jest natomiast to, że od przyszłego sezonu mistrzostwa świata będziemy oglądać w Eurosporcie.\nMateriał oryginalny: Grand Prix dłużej na Motoarenie! Toruń partnerem Discovery - Gazeta Pomorska


Małżeństwo Meghan i Harry'ego się rozpadnie?! | Party.pl\n"On będzie cierpiał" Przyjaciółka Diany uważa, że małżeństwo Meghan i Harry'ego rozpadnie się!\nOdkąd Meghan Markle została żoną księcia Harry'ego stała się nie tylko ikoną stylu, ale również jedną z najbardziej wpływowych osób na świecie, co potwierdza nominacja do tytułu Człowieka Roku 2018 magazynu "TIME". Okazuje się, że specjaliści królewscy uważają, że nie wszystko w małżeństwie księżnej i księcia Sussex jest idealne. Zobaczcie, co o ich związku sądzą eksperci...\nZwiązek Meghan i Harry'ego rozpadnie się?\nJeden z reporterów zajmujących się tematyką rodziny królewskiej, AJ Benza, jest przekonany, że małżeństwo Meghan niedługo się rozpadnie, a pozostali specjaliści nie dają im więcej niż 3 lata. Benza twierdzi, że:\nKłamałbym, gdybym powiedział, że nikt nie będzie szczęśliwy, jeżeli ich związek zakończy się rozwodem lub jakimś skandalem.\nJego zdaniem ten rozwód może być jeszcze bardziej medialny niż ich małżeństwo. Kolejną osobą, która uważa, że to małżeństwo się rozpadnie jest przyjaciółka księżnej Diany. Simone Simmons jest przekonana, że Meghan skrzywdzi Harry'ego, a ten będzie bardzo cierpiał, ponieważ jest zakochany po uszy. Porównuje ona księcia do jego matki i uważa, że w jego życiu może powtórzyć się schemat nieszczęśliwej miłości podobnie, jak w życiu Diany.\n- Ich małżeństwo potrwa od dwóch i pół do trzech lat. Nie chcę widzieć, jak on będzie cierpiał. Jest głową w chmurach, jest zakochany. Harry jest jak wcielenie Diany - tak bardzo wrażliwy jak ona - mówi Simone.\nDodaje też, że ostatnie związki księżnej Sussex nie trwały dłużej niż dwa lata i tym razem sytuacja się powtórzy.\nI tu trudno przyznać rację Simone, bo choć ostatni związek Meghan z szefem kuchni Cory'm Vitiello trwał dwa lata, to ze swoim mężem Trevorem Engelsonem spotykała się od 2004 do 2013 roku, więc to Meghan ma na swoim koncie dłuższy związek niż Harry, który przez wiele lat zmieniał dziewczyny jak rękawiczki i tylko u boku Chelsy Davy na jakiś czas się ustatkował. Może jednak tych dwoje jest sobie przeznaczone i wbrew temu co mówią eksperci, ich związek będzie szczęśliwy? Jak obstawiacie?\nZobacz: Trudna? A może przemiła? Syn księżnej Camilli zdradził, jaka NAPRAWDĘ jest Meghan Markle!\nMeghan Markle i książę Harry - czy ich związek przetrwa?\nEksperci dają im 3 lata!


Oferty inwestycyjne - VI przetarg - sprzedaz nieruchomości przy ul. Śląskiej 46-58, śląskie\nAdres: Świetochłowice, 41-603, ul. Śląska 46\no g ł a s z a s z ó s t y przetarg ustny nieograniczony\n1. Będącej własnością Gminy Świętochłowice, położonej przy ul. Śląskiej 46, 48, 52, 54, 58, stanowiącej działkę oznaczoną numerem ewidencyjnym 4173/4 o powierzchni 14 448 m2, zapisaną w księdze wieczystej KA1C/00012432/8 prowadzonej przez Sąd Rejonowy\nw Chorzowie – Wydział VI Ksiąg Wieczystych. W Dziale III w/w księgi wpisane jest ograniczone prawo rzeczowe związane z inną nieruchomością. Dział IV – wolny jest od wpisów.\n2. Nieruchomość niezabudowana, nieogrodzona, o kształcie regularnym zbliżonym do prostokąta,\n3. Zgodnie z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą\nNr IX/77/15 Rady Miejskiej w Świętochłowicach z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w rejonie ul. Wojska Polskiego, Śląskiej, ks. Tunkla i ul. Ceramicznej dla nieruchomości obowiązuje zapis Z2.4U. Przeznaczenie podstawowe: U – tereny zabudowy usługowej. Przeznaczenie dopuszczalne: dla terenu Z2.4U – składy, magazyny, logistyka.\n4. Cena wywoławcza - 1 134 000,00 zł (słownie: jeden milion sto trzydzieści cztery tysiące złotych) (do ceny będzie doliczony podatek VAT wg stawki 23%). Nabywca nie płaci podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC) na podstawie art. 2 pkt 1 ppkt g) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2016, poz. 223).\n5. Na sprzedaż przedmiotowej nieruchomości zorganizowano przetarg ustne, nieograniczone: pierwszy w dniu 15 stycznia 2016 r., drugi w dniu 1 kwietnia 2016 r., trzeci przetarg w dniu 8 czerwca 2016 r, czwarty przetarg w dniu 10 sierpnia 2016 r. oraz piąty przetarg w dniu 28 października 2016 r. Przetargi zakończyły się wynikiem negatywnym.\n6. Piąty przetarg ustny, nieograniczony odbędzie się w dniu 27 stycznia 2017 r. o godz. 1000 w Urzędzie Miejskim\nw Świętochłowicach, ul. Katowicka 54.\n7. Warunkiem uczestnictwa w przetargu jest wpłata wadium w pieniądzu w kwocie\n60 000,00 zł (słownie: sześćdziesiąt tysięcy złotych), przelewem na konto w ING Banku Śląskim S.A. O/Świętochłowice nr 54 1050 1373 1000 0022 8149 7178 do dnia\n23 stycznia 2017 r., z zaznaczeniem „VI przetarg ustny, nieograniczony na sprzedaż nieruchomości przy ul. Śląskiej”. Za datę wpłaty wadium przyjmuje się datę uznania środków pieniężnych na rachunku bankowym Urzędu.\n10. Cudzoziemcy mogą uczestniczyć w przetargu na zasadach określonych w ustawie\nz dnia 24 marca 1920 r. o nabywaniu nieruchomości przez cudzoziemców (Dz. U. z 2016 r. poz.1061).\n11. Wadium wpłacone przez uczestnika przetargu, który przetarg wygrał, zalicza się\nna poczet ceny nabycia prawa własności nieruchomości, a wadium wpłacone przez pozostałe osoby zwraca się nie później niż przed upływem 3 dni od dnia odwołania lub zamknięcia przetargu.\n12. Osoba, która wygrała przetarg jest zobowiązana, przed zawarciem aktu notarialnego,\ndo wpłaty przelewem na konto Urzędu Miejskiego w Świętochłowicach w ING Banku Śląskim S.A. o/Świętochłowice nr 23 1050 1373 1000 0022 8149 7251 ceny nabycia prawa własności nieruchomości. Miejsce i termin zawarcia umowy zostaną podane w pisemnym zawiadomieniu najpóźniej w ciągu 21 dni od dnia rozstrzygnięcia przetargu.\n14. Koszty sporządzenia umowy notarialnej oraz opłaty sądowe związane z dokonaniem wpisów\nw księgach wieczystych ponosi nabywca.\n15. Nabywca przejmuje nieruchomość w stanie istniejącym, na zasadach określonych w ustawie\nz dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774, z późn. zm.).\n17. Ogłoszenie niniejsze podlega publikacji w prasie codziennej ogólnokrajowej, na stronie internetowej www.swietochlowice.pl, w Monitorze Urzędowym, w ogólnopolskim portalu Baza Ofert Inwestycyjnych – oferty inwestycyjne.pl, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń w siedzibie Urzędu Miejskiego w Świętochłowicach przy ul. Katowickiej 54.\n18. Dodatkowe informacje można uzyskać w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miejskiego w Świętochłowicach, pokój nr 118, tel. 32 3491-931.


Joanna Przetakiewicz pokazała luksusowy ślub - lokalizacja zaskakuje | przeAmbitni.pl\nJoanna Przetakiewicz pokazała luksusowy ślub – lokalizacja zaskakuje\nJoanna Przetakiewicz i Rinke Rooyens powiedzieli sobie sakramentalne “tak”!\nŚlub Joanny Przetakiewicz i Rinke Rooyens od dłuższego czasu elektryzował polski show biznes. Para postanowiła sformalizować swój związek po 1,5 roku, nie bacząc nawet na epidemię Covid-19. Najpierw mówiło się, że ślub odbędzie się w Grecji, jednak tydzień temu media obiegła wiadomość, że zakochani wzięli ślub w podwarszawskiej willi projektantki. To jednak nie do końca prawda!\nHOT NEWS- MasterChef: wielkie grillowanie i jeszcze większa awantura – sprawdź, co się wydarzy\nDzisiaj szczęśliwa żona pochwaliła się zdjęciami z luksusowego ślubu, który jednak odbył się w Grecji. Para zabrała swoich gości prywatnym samolotem do luksusowego kurortu Amanzoe, niedaleko Porto Heli. Na zdjęciach widać, że zarówno ołtarz i amfiteatr były udekorowane pięknymi, białymi i niebieskimi hortensjami. Panna młoda miała na sobie zwiewną sukienkę z naszytymi kwiatami z dodatkiem białych i żółtych piór. W długim wpisie pod zdjęciem Joanna wyznała miłość Rinke:\nZaczęła się nasza bajka 1001 nocy, obsypana tysiącem róż i setkami baloników. Jak ty umiesz mnie wzruszać! I rozpieszczać.\nSłowami, które dla mnie składasz z czułością.\nDziękuję ci za MIŁOŚĆ ♥\nZa bezmiar czułości. Za wzruszenia. Za twoją troskę.\nJesteś moim mężczyzna, moim przyjacielem, sercem ognia i źródłem światła. Dajesz mi siłę i pozwalasz zostać kruchą. Dajesz mi życie pełnią życia.\nDziękuję, że pomagasz mi się spełniać. Dziękuję, jesteś wspaniałym przyjacielem dla moich trzech synów ♥♥♥\nDziekuje za to, że uwielbiają cię wszyscy moi bliscy, tak łatwo cię uwielbiać.\nRAZEM. NA ZAWSZE\nZOBACZ RÓWNIEŻ- Dorota Szelągowska i jej totalne remonty ruszają w Polskę\nPodobne artykuły:Joanna Przetakiewiczjoanna przetakiewicz rinke rooyensJoanna Przetakiewicz ślubJoanna Przetakiewicz weselePrzeambitniwywiady gwiazdy\nPolska marka podbija paryski Tydzień Mody [zdjęcia]\nMasterChef: wielkie grillowanie i jeszcze większa awantura – sprawdź, co się wydarzy


Samuel Edward Konkin III Nowy manifest libertariański - PDF\n1 Samuel Edward Konkin III Nowy manifest libertariański Dedykacja Chrisowi R. Tame owi, który powiedział mi: Nie musi być idealne musi być napisane! Podziękowania nade wszystko dla: Ludwiga von Misesa, Murraya N. Rothbarda, Roberta LeFevre a oraz ich prekursorów Wydanie I: Anarchosamizdat Press, Los Angeles 1980 Wydanie II: KoPubCo, Los Angeles 1983 Wydanie III: Foundation for Social Justice, 2004 Wydanie IV: KoPubCo, Huntington Beach 2006 Spis treści Wstęp do pierwszego wydania Wstęp do drugiego wydania Wstęp do czwartego wydania I. Etatyzm nasza sytuacja Libertarianizm kontra przymus. Natura państwa. Libertarianie i zróżnicowanie ich ruchu. Państwo kontratakuje: antyzasady. Jak dążyć, a jak nie dążyć do wolności. Zdrada i reakcja; przede wszystkim działanie. II. Agoryzm nasz cel Spójność celów, spójność środków, spójność celów i środków. Próba sportretowania społeczeństwa agorystycznego. Teoria przywracania sprawiedliwości: restytucja, utrata czasu i koszt pojmania winnego. Definicja agoryzmu. Obalenie kontrargumentów. III. Kontrekonomia nasz środek Mikrodziałalność i makrokonsekwencje. Agoryści kontrekonomiści ze świadomością libertariańską. Cel ekonomii establishmentu. Od agoryzmu do etatyzmu krok po kroku (rozważania teoretyczne). Czarny rynek i szara strefa nieświadoma agora. Status kontrekonomii i jej najbardziej charakterystyczne przykłady w Trzecim, Drugim i Pierwszym Świecie. Kontrekonomia we wszystkich dziedzinach handlu, w niektórych wyłącznie nawet w Ameryce Północnej. Uniwersalność kontrekonomii i przyczyna tego stanu rzeczy. Ograniczenia kontrekonomii oraz ich przyczyny. Rola inteligencji i mediów establishmentu. Niepowodzenie kontrkultur i klucz do sukcesu. Kroki od etatyzmu do agoryzmu i ryzyko na rynku usług ochrony. Podstawowa zasada kontrekonomii. Przyczyna nieuniknionego rozwoju kontrekonomicznego subspołeczeństwa agorystycznego. IV. Rewolucja nasza strategia Świadoma kontrekonomia wystarczy, ale niektórzy palą się, żeby zrobić coś więcej walcz albo wspieraj walkę. Waleczność bezużyteczna bez strategii. Fazy rozwoju agoryzmu decydują o właściwej strategii. Taktyki, które są zawsze odpowiednie. Sojusz Nowych Libertarian [New\n2 Libertarian Alliance] jako stowarzyszenie popularyzujące wolność. Libertariańskie credo jako ograniczenie dla taktyki Nowych Libertarian. Faza 0: Społeczeństwo Agorystyczne o Zerowej Gęstości. Zwiększanie świadomości. Faza 1: Społeczeństwo Agorystyczne o Małej Gęstości. Frakcje radykalne i Lewica Libertariańska. Walka z antyzasadami. Przewidywanie kryzysów etatyzmu. Faza 2: Społeczeństwo Agorystyczne o Średniej Gęstości i Małym Natężeniu. Państwo zamierza kontratakować, ale zostaje powstrzymane przez rozprzestrzeniający się agoryzm. Pojawia się SNL i ma się na czym oprzeć. Przyspieszanie nadejścia warunków rewolucyjnych. Faza 3: Społeczeństwo Agorystyczne o Dużej Gęstości i Dużym Natężeniu. Permanentny kryzys etatyzmu. Chęć zniszczenia kontrekonomii wzrasta w miarę jak szanse na to maleją. Antyzasady największym zagrożeniem. Ostatnie uderzenie państwa rewolucja. Strategia obejmuje taktykę opóźniania i kontrwywiad. Poprawna definicja (prowadzonej przemocą) rewolucji. Faza 4: Społeczeństwo Agorystyczne z drobnymi Nieczystościami Etatyzmu. Upadek państwa i jednoczesne rozwiązanie SNL. Jesteśmy w domu! V. Akcja! nasza taktyka Niektóre rodzaje taktyk. Potrzeba obmyślenia taktyki i zastosowania jej w sprzyjających okolicznościach. Aktywista = przedsiębiorca. Gdzie (na razie) nie jesteśmy. Szanse związane z upadkiem lewicy etatystycznej. Szanse związane z przedwczesnym sprzedaniem się Partii. Ostateczne wyzwanie. Ślubowanie Nowych Libertarian i porywające zakończenie: Agora! Anarchia! Akcja! Słowa uznania dla Nowego manifestu libertariańskiego: Teksty Konkina należy witać z radością. Dlatego, że potrzebujemy w ruchu wolnościowym dużo więcej policentryzmu. Dlatego, że Konkin wstrząsa partiarchami skłonnymi do popadania w bezmyślne samozadowolenie. A szczególnie dlatego, że głęboko przejmuje go sprawa wolności i potrafi czytać oraz pisać, co wśród członków ruchu libertariańskiego zdaje się wychodzić z mody. Murray N. Rothbard Z radością przyjąłem pojawienie się Manifestu Konkina, któremu należy się uznanie za wyrażone w nim poglądy dotyczące spójności, celu i metody [...] Sądzę, że Manifest w znaczący i zasłużony sposób wpłynie na członków»starej«lewicy. Robert LeFevre Wstęp do pierwszego wydania Nowy Libertarianizm w formie podstawowej pojawił się w czasie, gdy zmagałem się z Partią Libertariańską, podczas jej powstawania w 1973 r., a koncepcję kontrekonomii po raz pierwszy zaprezentowano publicznie na spotkaniu Forum Wolnej Przedsiębiorczości [Free Enterprise Forum] w Los Angeles w lutym 1974 r. Od tej chwili Nowy Libertarianizm był propagowany wewnątrz ruchu libertariańskiego i w jego prasie, szczególnie na łamach magazynu New Libertarian, ale także poza nim. Co istotniejsze, zalecany tutaj aktywizm (w szczególności kontrekonomia) był praktykowany przez autora i jego najbliższych sojuszników od roku Doszło do powstania i reform kilku anarchowiosek Nowych Libertarian. Czy nie chciałbyś choć raz przeczytać manifestu, który został wprowadzony w życie, zanim zaczęto go głosić? Ja chciałem. I zrobiłem to. Samuel Edward Konkin III, październik 1980\n3 Wstęp do drugiego wydania Agorystyczna publikacja powinna zostać poddana surowemu osądowi wolnego rynku. Zgodnie z przewidywaniami sprzedano cały nakład pierwszej edycji Nowego manifestu libertariańskiego, a teraz, Czytelniku, masz przed sobą drugie wydanie do którego doszło dzięki nowemu przedsiębiorcy, szukającemu zysku zgodnie z głoszonymi przez siebie ideami. Ku mojemu miłemu zaskoczeniu, spośród moich licznych publikacji NML odniósł na rynku największy sukces. W świecie idei dwa lata to stosunkowo krótki okres. Niemniej jednak w publikacjach centrolewicowych libertarian zaczęły się ataki na NML, a nie dawniej niż w zeszłym miesiącu jeden ze studenckich biuletynów tego sortu zwymyślał błądzące grupy za przyłączenie się do tego dziwaka Konkina. Eseje i artykuły o kontrekonomii ukazują się w coraz większej liczbie nielewicowych [albo (jeszcze) nieagorystycznych] publikacji libertariańskich.. Czymś prawdziwie krzepiącym jest pojawienie się wielu praktykujących kontrekonomię przedsiębiorców w rejonie Kalifornii Południowej (oraz kilku innych w Ameryce Północnej, a nawet Europie), którzy z radością podpisują się pod NML i rozpowszechniają go. W okresie między dwoma wydaniami Nowego manifestu libertariańskiego w Orange County bez rozgłosu zaczął się tworzyć agorystyczny park przemysłowy. To nieprzerwane uczucie satysfakcji nie powoduje, że autor spoczywa na laurach. Zainspirowało go do kontynuowania dialogu w dwóch wydaniach czasopisma naukowego dotyczących NML, napisania Kontrekonomii [Counter-Economics] (zob. przypis 26) i zaplanowania naukowego magnum opus, które będzie w stosunku do Nowego manifestu libertariańskiego tym, czym Kapital był dla Manifestu komunistycznego, i które niewątpliwie będzie nosiło tytuł Agoryzm. Jeśli chodzi o dalsze i coraz szersze stosowanie w praktyce tego, co głoszę, mogę dodać do zakończenia wstępu do pierwszego wydania: I wciąż to robię. Samuel Edward Konkin III, luty 1983 Wstęp do czwartego wydania Samuel Edward Konkin III sugerował, abyśmy zamiast opatrywać Manifest nowymi przypisami po prostu wydali go w niezmienionej formie jako historyczne dzieło o żywej teorii, która rozwija się do dziś. Jedyne wprowadzone zmiany to poprawki kilku uporczywych literówek przeoczonych przez redaktora. Pan Konkin dołączył do wielkich na anarchistycznym nieboskłonie 23 lutego 2004 r. po zbyt krótkim życiu wypełnionym teoretycznymi i praktycznymi eksperymentami oraz podróżowaniem po świecie w celu dzielenia się z chętnymi słuchaczami ideą agoryzmu i Nowego Libertarianizmu. Dziś, 25 lat od pierwszego wydania, Manifest nadal świetnie się sprzedaje. To wydanie powstałe na życzenie czytelników i dostępne na całym świecie powinno pozwolić na utrzymanie tego trendu. Wraz z obserwowanym na całym świecie upadkiem kolektywizmu upadkiem spowodowanym przez ekonomiczne i moralne konsekwencje takich systemów trafność analiz pana Konkina robi jeszcze większe wrażenie. W istocie Nowy Manifest Libertariański jest obecnie bardziej aktualny niż kiedykolwiek. Etatyzm w ZSRR udusił się i umarł. ONZ jako prototyp Państwa Światowego upada, przeradzając się w bezzębną, bezsilną i nieistotną organizację. Czy mieszkańcy Ziemi podtrzymają tę tendencję, czy też musimy przekroczyć granicę kosmosu, aby uczynić następny ewolucyjny krok w dziedzinie ludzkiego działania? Z Ruchem Lewicy Libertariańskiej* można się skontaktować pod adresem agorism.info, a\n4 wszystkie stare numery New Libertarian znajdują się w ofercie wydawnictwa KoPubCo na stronie kopubco.com. Victor Koman, wydawca, marzec 2006 PRZYPIS DO WSTEPU DO CZWARTEGO WYDANIA * Działalnością wspomnianego przez Komana Ruchu Lewicy Libertariańskiej [Movement of the Libertarian Left] zajmuje się obecnie Sojusz Akcji Agorystycznej (SAA) [Agorist Action Alliance (A3)] przyp. tłum. I. Etatyzm nasza sytuacja Podlegamy przymusowi ze strony tych, którzy, podobnie jak my, są ludźmi. Ponieważ jednak mają oni możliwość powstrzymania się od jego stosowania, nasza sytuacja może wyglądać inaczej. Przymus jest niemoralny, nieefektywny, niepotrzebny w ludzkim życiu i niekonieczny człowiekowi do samorealizacji. Ci, którzy chcą pozostać bierni w obliczu faktu, że stają się ofiarami swoich sąsiadów, mogą dokonać takiego wyboru. Ten manifest jest dla tych, którzy dokonują innego wyboru: chcą stawiać opór. Aby przeciwstawiać się przymusowi, trzeba rozumieć, na czym on polega. Jeszcze ważniejsze jest rozumieć to, o co się walczy równie dobrze jak to, z czym się walczy. Nieprzemyślane przeciwdziałanie uciskowi ulega rozproszeniu, uderzając we wszystko wokół, tylko nie w jego źródło, i zmniejsza nasze szanse; dążenie do wspólnego celu jednoczy przeciwników ucisku i pozwala na sformułowanie spójnej strategii i taktyki. Z przemocą niezorganizowaną najlepiej radzić sobie za pomocą lokalnej, bezpośredniej samoobrony. Chociaż na rynku mogą powstać działające na większą skalę przedsiębiorstwa świadczące usługi ochrony i naprawy szkód, z losowymi przypadkami gróźb inicjowania przemocy można sobie radzić tylko ad hoc na miejscu zdarzenia.  Zorganizowana przemoc wymaga zorganizowanego przeciwdziałania. (Rozmaici myśliciele wielokrotnie podawali znakomite argumenty za tym, aby taka organizacja oporu miała strukturę co najwyżej szkieletową, która ujawnia się tylko w momencie faktycznej konfrontacji aby zapobiec wypaczeniom i przekształceniu się obrońców w agencję inicjującą agresję). Do pokonania zinstytucjonalizowanej przemocy, udoskonalanej przez tysiąclecia i mającej swoje źródło w zabobonach i urojeniach głęboko zakorzenionych w umysłach jej ofiar, potrzeba całościowej strategii i przełomowego punktu o historycznej wyjątkowości: rewolucji. Taka instytucja przymusu centralizująca niemoralność, popychająca do kradzieży oraz morderstw i koordynująca ucisk na skalę niewyobrażalną dla przestępczości prywatnej istnieje. Jest to Mafia mafii, Gang gangów, Spisek spisków. Liczba ludzi zamordowanych przez tę instytucję w ciągu kilku ostatnich lat przewyższa liczbę wszystkich zgonów, do jakich doszło wcześniej na przestrzeni dziejów; wartość dóbr skradzionych przez nią w ciągu kilku ostatnich lat przewyższa wartość całego bogactwa wytworzonego wcześniej na przestrzeni dziejów; liczba umysłów, które instytucja to zwiodła celem swojego przetrwania w ciągu kilku ostatnich lat przewyższa liczbę umysłów omotanych jakimikolwiek irracjonalnymi ideami głoszonymi kiedykolwiek wcześniej na przestrzeni dziejów; państwo nasz wróg.  W samym tylko XX wieku wojna doprowadziła do wymordowania większej liczby ludzi niż kiedykolwiek wcześniej; podatki i inflacja przyczyniły się do kradzieży mienia o wartości większej niż wszystkie wytworzone kiedykolwiek wcześniej bogactwa, a polityczne kłamstwa, propaganda i, nade wszystko, edukacja spaczyły więcej umysłów niż wszystkie wcześniejsze przesądy. Niemniej jednak wśród wszystkich celowych działań dezorientujących i zaciemniających rzeczywistość nić rozumu wytworzyła włókna oporu, aby spleść je w stryczek dla państwa:\n5 libertarianizm. Tam, gdzie państwo dzieli i niszczy swoich przeciwników, libertarianizm jednoczy i wyzwala. Gdzie państwo zaciemnia, libertarianizm rozjaśnia; gdzie państwo ukrywa, libertarianizm ujawnia; gdzie państwo uniewinnia, libertarianizm oskarża. Libertarianizm wyprowadza całą swoją filozofię z jednego prostego założenia: inicjowanie agresji albo grożenie jej zainicjowaniem (przymus) jest złe (niemoralne, niesprawiedliwe, niesłuszne, wysoce niepraktyczne itd.) i zakazane wszystko inne jest dozwolone.  Libertarianizm w tym stadium rozwoju określił problem i wskazał rozwiązanie: państwo kontra rynek. Rynek to suma całego dobrowolnego działania ludzkiego.  Jeśli ktoś działa bez inicjowania przemocy, stanowi część rynku. W ten sposób ekonomia stała się częścią libertarianizmu. Libertarianizm zbadał naturę człowieka, aby wyjaśnić jego prawa wynikające z zakazu inicjowania agresji. Od razu okazało się, że człowiek (kobieta, dziecko, Marsjanin itd.) ma absolutne prawo do życia i swojej własności i żadnego prawa do życia i własności innych. W ten sposób filozofia obiektywistyczna stała się częścią libertarianizmu. Libertarianizm postawił pytanie, dlaczego społeczeństwo nie jest obecnie libertariańskie, i spostrzegł państwo, jego klasę rządzącą, jego grę pozorów oraz bohaterskich historyków usiłujących ujawnić prawdę. W ten sposób historia rewizjonistyczna stała się częścią libertarianizmu. Psychologia, szczególnie w rozwiniętej przez Thomasa Szasza postaci kontrpsychologii, została przyjęta przez libertarian usiłujących wyzwolić się zarówno z więzów państwa, jak i z samouwięzienia. Szukając formy artystycznej do wyrażenia budzącego zgrozę potencjału państwa i przedstawienia możliwości, jakie daje wolność, libertarianizm odnalazł ją w istniejącej już science fiction. Zwolennicy wolności dojrzeli w dziedzinach: politycznej, ekonomicznej, filozoficznej, psychologicznej, historycznej i artystycznej pewną całość, jednoczącą ich we wspólnym oporze; zjednoczyli się, gdy obudzili swoją świadomość. W ten sposób libertarianie stali się ruchem. Ruch libertariański rozejrzał się wokół i dostrzegł wyzwanie: pokonać państwo naszego wroga wszędzie: od oceanicznych głębin, przez miejsca wypalone słońcem, po powierzchnię Księżyca w każdym kraju, ludzie, plemieniu, narodzie i w każdym indywidualnym umyśle. Niektórzy usiłowali bezzwłocznie zawrzeć sojusz z innymi wrogami elity władzy w celu obalenia ówczesnych władców państwa.  Inni dążyli do natychmiastowej konfrontacji z jego funkcjonariuszami.  Jeszcze inni poszli drogą kolaboracji ze sprawującymi władzę, którzy oferowali zmniejszenie ucisku w zamian za głosy.  A niektórzy rozpoczęli intensywne długofalowe działania celem oświecenia społeczeństwa, aby zbudować i rozwinąć ruch.  Wszędzie pojawili się aktywiści Sojuszu Libertariańskiego.  Wyższe sfery państwa nie miały zamiaru powstrzymywać się od grabieży przy pierwszych oznakach sprzeciwu, ani oddawać swoim ofiarom ich własności. Pierwszy kontratak przyszedł ze strony antyzasad zasianych przez zdeprawowaną kastę intelektualną: defetyzmu, rezygnacjonizmu, minarchizmu, kolaboracjonizmu, gradualizmu, monocentryzmu i reformizmu z przyjmowaniem państwowych stanowisk włącznie, żeby usprawnić etatyzm! Wszystkimi tymi antyzasadami (dewiacjami, herezjami, autodestrukcyjnymi i wewnętrznie sprzecznymi doktrynami itd.) zajmiemy się później. Najgorsza z nich wszystkich jest partiarchia, fałszywa koncepcja głosząca, że do libertariańskich celów można dążyć państwowymi środkami, zwłaszcza poprzez partie polityczne. Powołanie do życia Partii Libertariańskiej [ Libertarian Party] było drugim kontratakiem przypuszczonym przez państwo na początkujących libertarian najpierw wykorzystywano ją jako niedorzeczny oksymoron , później jako najeźdźczą armię. \n6 Trzeci kontratak to próba wykupienia głównych libertariańskich instytucji nie tylko Partii przez jednego z dziesięciu najbogatszych kapitalistów w Stanach Zjednoczonych i zarządzania ruchem w taki sposób, w jaki inni plutokraci zarządzają wszystkimi innymi partiami politycznymi w państwach kapitalistycznych.  Miarą sukcesu, jaki te państwowe kontrataki przyniosły w deprawowaniu libertarianizmu, było doprowadzenie do rozbicia lewicy ruchu i fatalnego paraliżu innych jego gałęzi. W miarę jak rosło rozczarowanie libertarianizmem, zawiedzeni nim szukali rozwiązania nowego problemu zarówno z pomocą, jak i bez pomocy państwa. Jak unikać bycia wykorzystywanym przez państwo i jego elitę władzy? W jaki sposób pytali ci rozczarowani możemy kroczyć drogą do wolności, skoro wiemy, że istnieje więcej niż jedna taka droga? Rynek daje wiele sposobów produkcji i konsumpcji danego dobra, ale nie da się do końca przewidzieć, który z nich zostanie wybrany. Nawet więc jeśli ktoś powie nam, jak dostać się stąd (z etatyzmu) tam (do wolności), skąd będziemy wiedzieć, że to najlepsza droga? Niektórzy już odgrzebują stare strategie martwych od dawna ruchów o odmiennych celach. Proponuje się nowe drogi odwołujące się znów do państwa.  Zdrada, nieumyślna lub zaplanowana, trwa nadal. Nie musi. Choć nikt nie potrafi przewidzieć kolejnych kroków, które niechybnie doprowadziłyby do powstania wolnego społeczeństwa ludzi obdarzonych wolną wolą, można wyeliminować za jednym zamachem wszystkie te działania, które nie posuną sprawy wolności do przodu, a wprowadzenie w życie zasad rynku w niezawodny sposób wyznaczy obszar do przebycia. Z całą pewnością nie ma jednej drogi, jednej prostej niczym linia na wykresie drogi do wolności. Ale jest zbiór wykresów, jest przestrzeń wypełniona liniami, które zaprowadzą libertarianina do jego celu wolnego społeczeństwa i tę przestrzeń da się opisać. Z chwilą, gdy cel zostaje obrany, a prowadzące do niego drogi odkryte, jedyne, co pozostaje każdemu do zrobienia, by dostać się stąd tam, to podjąć działanie [Action]. Ten manifest nade wszystko wzywa do takiego działania.  PRZYPISY DO ROZDZIAŁU I  Mam dług wdzięczności wobec Roberta LeFevre a za tę wnikliwą uwagę choć wyciągamy z niej odmienne wnioski.  Dziękuję, Albercie J. Nocku, za to sformułowanie.  Współczesny libertarianizm najlepiej wyjaśnia Murray Rothbard w książce O nową wolność. Manifest libertariański, która niezależnie od daty ostatniego wydania jest zawsze o co najmniej rok przestarzała. Rekomendowanie nawet najlepszego pisarstwa na temat libertarianizmu to jak rekomendowanie jednej piosenki w celu wyjaśnienia, czym jest muzyka we wszystkich jej odmianach.  Dziękuję, Ludwigu Von Misesie.  Sojusz Radykalnych Libertarian (SRL) [Radical Libertarian Alliance (RLA)],  Studencki Ruch Aktywistów Libertariańskich [Student Libertarian Action Movement], , później na krótko reaktywowany jako prototyp Ruchu Lewicy Libertarianskiej (RLL) [Movement of the Libertarian Left (MLL)].  Obywatele na rzecz Odbudowy Republiki [Citizens for a Restructured Republic], 1972, złożony z czlonków SRL rozczarowanych rewolucją.  Towarzystwo na rzecz Wolności Jednostki [Society for Individual Liberty], (Po połączeniu z Międzynarodówką Libertariańską [Libertarian International] działające obecnie jako Międzynarodowe Towarzystwo na rzecz Wolności Jednostki [International Society for Individual\n7 Liberty]. Ponadto Rampart College (obecnie nie prowadzi działalności), Fundacja na rzecz Edukacji Ekonomicznej [Foundation for Economic Education] oraz Instytut Wolnej Przedsiębiorczości [Free Enterprise Institute] wszystkie one istniały przed nagłą eksplozją liczebności libertarian w 1969 r.  Przede wszystkim Kalifornijski Sojusz Libertariański [California Libertarian Alliance], Nazwę tę wciąż utrzymuje się przy życiu do sponsorowania konferencji; jest również stosowana w Zjednoczonym Królestwie.  Pierwsza Partia Libertariańska została założona przez Gabriela Aguilara i Eda Butlera w Kalifornii w 1970 r. wyłącznie po to, aby uzyskać dostęp do mediów. (Aguilar, zwolennik Andrew Josepha Galambosa, był zagorzałym przeciwnikiem działalności politycznej). Nawet w pierwszym roku swojego istnienia Partia Libertariańska Nolana była wyśmiewana i pogardzana przez osoby takie jak Murray Rothbard.  Partię Libertariańską, która ostatecznie zorganizowała się na poziomie kraju i wystawiła kandydatury Johna Hospersa na prezydenta oraz Toniego Nathana na wiceprezydenta w wyborach w 1972 r., powołali do istnienia David i Susan Nolanowie w grudniu 1971 r. w Colorado. David Nolan był członkiem organizacji Młodzi Amerykanie na rzecz Wolności (MAW) [Young Americans for Freedom (YAF)] w Massachusetts do momentu, w którym zerwał z nią w 1967 r. i nie pojawił się na szczycie w St. Louis w 1969 r. Pozostawał konserwatystą i minarchistą do chwili publikacji pierwszego wydania NML. Chociaż Nolanowie, podobnie jak inne wczesne organizacje, byli raczej nieszkodliwi, natychmiast rozpoczęła się debata nad kwestią Partii. Czasopismo New Libertarian Notes zaatakowało koncepcję Partii Libertariańskiej wiosną 1972 r. i opublikowało debatę pomiędzy Nolanem a Konkinem niedługo przed wyborami ( NLN 15). Przed kampanią prezydencką w 1980 r. Nolanowie zerwali z kierownictwem Partii Libertariańskiej w osobach Eda Crane a i jego kandydata Eda Clarka, którzy prowadzili dynamiczną, bardzo kosztowną kampanię, tradycyjnie goniącą za głosami i okaleczającą libertariański program.  Charles G. Koch, miliarder naftowy z Wichita, poprzez krewnych, fundacje, instytuty i centra nabył w całości, założył albo wykupił w latach : Murraya Rothbarda i jego Libertarian Forum ; redagowany przez Roya A. Childsa Libertarian Review (od Roberta Kepharta); prowadzoną przez Miltona Muellera organizację Studenci na rzecz Społeczeństwa Libertariańskiego (SSL) [Students for a Libertarian Society (SLS)]; Centrum Studiów Libertariańskich (CSL) [Center for Libertarian Studies (CLS)] (skłaniające się ku Rothbardowi) i Joego Pedena; redagowane przez Williamsona Eversa Inquiry ; Instytut Katona [Cato Institute]; oraz rozmaite Fundusze, Fundacje i Instytuty Kocha. Kochśmiornica [ Kochtopus ], której nadano tę nazwę w New Libertarian 1 (z lutego 1978 r.), została po raz pierwszy zaatakowana drukiem przez Edith Efron w konserwatywno-libertariańskim Reason z zarzutami o anarchistyczny spisek. Ruch Lewicy Libertariańskiej odciął się od antyanarchistycznych bredni Efron i pospieszył z poparciem dla ujawnionej przez nią tezy o wzroście monocentryzmu w Ruchu. W 1979 r. Kochśmiornica przejęła kontrolę nad działającą na szczeblu krajowym Partią Libertariańską na konwencji w Los Angeles. David Koch, brat Charlesa, jawnie kupił za 500 tys. dolarów nominację na kandydata Partii na wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych.  Murray Rothbard zerwał z Kochśmiornicą wkrótce po konwencji Partii Libertariańskiej w 1979 r., a większość jego bliskich współpracowników na przykład Williamsona Eversa z Inquiry usunięto w ramach czystki. Koch odciął finansowanie CSL. Libertarian Forum zaczęło atakować Kocha. Rothbard i młody Justin Raimondo założyli w P L nową, radykalną frakcję (FR)[ radical caucus (RC)] (pierwszą, działającą w latach , kierujący nią prekursorzy Sojuszu Nowych Libertarian (SNL) wykorzystywali do prowadzenia rekrutacji i niszczenia Partii od środka).\n8 Chociaż w swoim przemówieniu z lipca 1980 na kolacji w Orange County Rothbard posunął się do zapytania: Czy Sam Konkin ma rację?, strategia frakcji radykalnej to zreformować Partię Libertariańską, stosując taktykę nowej lewicy i neomarksistów.  Mam nadzieję, że w kolejnych wydaniach będę mógł pominąć ten przypis, ale w obecnym kontekście historycznym niezbędne jest wskazanie na to, że libertarianizm nie jest wyłącznie dla najbardziej rozwiniętych albo oświeconych jednostek w Ameryce Północnej, uosabianych przez młodego, białego, oczytanego konsultanta komputerowego o poglądach równie feministycznych jak te, które głosi jego partner (i pół dziecka). Tylko najbardziej wolny rynek może wyciągnąć Drugi i Trzeci Świat z niszczącego ubóstwa i samobójczej zabobonności. Przymusowe próby znacznego podniesienia standardów produkcji i powiązane z tym porozumienie kulturowe wywołały wrogą reakcję i regresję np. w Iranie i Afganistanie. Państwo najczęściej angażuje się w celowe hamowanie procesu samodoskonalenia. Wolne po części rynki, takie jak wolne porty w Hong Kongu, Singapurze i (dawniej) Szanghaju, przyciągnęły rzesze wysoko zmotywowanych przedsiębiorców liczących na awans ekonomiczny i społeczny. Niewiarygodnie wysoko rozwinięty czarny rynek Birmy już ciągnie całą tamtejszą gospodarkę i potrzebuje tylko libertariańskiej świadomości, aby usunąć Ne Wina i armię, oraz zwiększonej wymiany handlowej, aby zlikwidować ubóstwo niemal z dnia na dzień. Podobne obserwacje można poczynić także w odniesieniu do czarnych rynków i tolerowanych półwolnych rynków w Drugim Świecie pod okupacją sowiecką takich jak Armenia, Gruzja i kontrekonomia rosyjska (nalevo). Uwaga do drugiego wydania: Powyższy przypis jest, niestety, wciąż potrzebny. Uwaga do trzeciego wydania: Wraz z upadkiem komunizmu potrzeba być może się zmniejsza, ale przypis wciąż tu jest! II. Agoryzm nasz cel Podstawowa zasada, która prowadzi libertarianina od etatyzmu do społeczeństwa wolnościowego, jest tą samą, której założyciele libertarianizmu używali do odkrycia samej teorii. Zasadą tą jest spójność. A zatem konsekwentne stosowanie teorii libertariańskiej w ramach działań każdego libertarianina tworzy społeczeństwo libertariańskie. Wielu myślicieli mówiło o potrzebie spójności między środkami i celami, a nie wszyscy z nich byli libertarianami. Jak na ironię, wielu etatystów głosi niespójność chwalebnych celów i godnych pogardy środków; jednak gdy ich prawdziwe cele większa władza i większy ucisk zostają dostrzeżone, uznaje się je za całkiem spójne. Próba zatajenia faktu, że spójność środków i celów jest konieczna, stanowi jeden z etatystycznych zabobonów; najistotniejsza zatem działalność teoretyka libertariańskiego polega na ujawnianiu niespójności. Wielu teoretyków robiło to w sposób godny podziwu; ale tylko nieliczni próbowali i większości się nie udało opisać spójność środków i celów w libertarianizmie.  To, czy ten manifest jest sam w sobie prawdziwy, można ustalić w oparciu o tę samą zasadę. Jeśli brak mu spójności, cała jego zawartość nic nie znaczy; jego język jest wtedy bełkotem, a istnienie oszustwem. Podkreślania tego faktu nigdy za wiele. Gdyby na tych stronach miano znaleźć jakąkolwiek niespójność, wtedy Nowym Libertarianizmem nazwiemy sformułowaną ponownie spójną teorię nie to, co rozpoznano jako błędne. Nowy Libertarianizm (agoryzm) nie może zostać zdyskredytowany bez zdyskredytowania wolności lub rzeczywistości (albo ich obu); może być jedynie błędnie sformułowany. Zacznijmy od dokładnego przyjrzenia się naszemu celowi. Jak wygląda wolne społeczeństwo lub przynajmniej społeczeństwo na tyle wolne, jakie możemy mieć nadzieję osiągnąć przy naszym obecnym rozumieniu sprawy? \n9 Niewątpliwie najbardziej wolnym spośród społeczeństw, które sobie wyobrażano, jest to, które opisywał Robert LeFevre. W takim społeczeństwie wszystkie relacje między ludźmi opierają się na dobrowolnej wymianie stanowią wolny rynek. Nikt nie krzywdzi drugiego człowieka ani w żaden sposób nie narusza jego praw. Oczywiście, aby takie społeczeństwo zaistniało, trzeba by wyeliminować ze świadomości każdego człowieka dużo więcej niż sam etatyzm. Czymś najbardziej szkodliwym dla tego doskonale wolnego społeczeństwa jest brak mechanizmu naprawczego.  Wystarczy garstka ludzi praktykujących inicjowanie agresji, którzy cieszą się owocami swojej niesprawiedliwej grabieży w gronie wystarczająco dużym, aby się utrzymać i wolność jest martwa. Nawet jeśli wszyscy będą żyli w wolności, jeden kęs jabłka, jeden krok do tyłu, nawrót do przeszłości albo własnoręczne ponowne odkrycie zła zniewoli idealne społeczeństwo. Najbliższe wolnemu społeczeństwu ukazanemu przez LeFevre a jest społeczeństwo libertariańskie. Ceną wolności jest wieczna czujność (Thomas Jefferson) jest możliwe, że na rynku będzie istniała pewna mała grupa osób gotowych bronić siebie i innych przed sporadycznymi przypadkami agresji. Lub też większa liczba osób może zaznajomić się z podstawowymi metodami samoobrony, posiąść umiejętność użycia ich do odparcia losowych przypadków napaści (napastnik nigdy nie będzie wiedział, kto umie się dobrze bronić) i uczynić systematyczne inicjowanie przemocy nieopłacalnym. Jednak nawet w takiej sytuacji system Anarchii ze spontaniczną obroną niesie ze sobą dwa szalenie trudne problemy. Pierwszy dotyczy obrony tych, którzy są wyraźnie bezbronni. Zakres tego problemu można ograniczyć, stosując zaawansowaną technologię w przypadku ograniczonych umysłowo osób z paraliżem kończyn (zakładając, że problem samej choroby nie zostanie rozwiązany przez odpowiednią technologię) i bardzo małych dzieci, które i tak wymagają stałej opieki. Zdarzają się również przypadki osób bezbronnych przez pewien krótki okres oraz jeszcze rzadsze tych napadanych z przeważającą siłą przez agresorów chcących sprawdzić swoje umiejętności na przeciwniku przypuszczalnie słabszym od nich. (Ostatni przypadek jest najrzadszy po prostu ze względu na wysoki stopień ryzyka i niski dochód materialny z inwestycji). Ci, którzy nie potrzebują i nie powinni być bronieni, to ci, którzy świadomie się na to zdecydowali: pacyfiści. LeFevre i jego uczniowie nie muszą się nigdy obawiać, że jakiś libertarianin użyje metod niezgodnych z ich przekonaniami, aby ich bronić. (Może dla łatwego rozpoznania mogliby przypinać sobie znaczek z gołąbkiem?) Dużo ważniejsze jest pytanie o to, co zrobić z człowiekiem inicjującym agresję już po akcie obrony. Od razu przychodzi na myśl sytuacja, w której czyjaś własność zostaje naruszona, a nieobecny właściciel nie może jej bronić. I wreszcie choć w istocie stanowi to szczególny przypadek wymienionych wyżej wykroczeń istnieje również możliwość oszustw oraz innych form naruszania umów.  Te sprawy można rozstrzygać drogą prymitywnej strzelaniny lub porozumienia społecznego to jest poprzez interwencję trzeciej strony, która nie jest związana interesem z żadną ze stron sporu. Ten przypadek to fundamentalny problem dotyczący społeczeństwa.  Jakiekolwiek próby forsowania rozwiązań przeciwnych woli obu stron naruszają Libertariańską zasadę. Zatem strzelanina, która nie naraża na szwank trzeciej strony, jest dopuszczalna ale poza paroma maniakami nikt nie uzna jej za rozwiązanie korzystne, skuteczne czy nawet cywilizowane (zadowalające estetycznie). Rozwiązanie wymaga zatem sędziego, bezstronnego obserwatora [ Fair Witness ] lub arbitra. Gdy rozjemca lub sędzia wyda już i zakomunikuje wyrok, konieczne może okazać się wyegzekwowanie go siłą. (Swoją drogą, pacyfiści mogą wybrać arbitraż bez wykonywania wyroku). Powyższy system rynkowy został zaproponowany przez Rothbarda, Lindę i Morrisa Tannehillów\n10 oraz innych; nie musi być to jego ostateczny kształt; może zostać ulepszony dzięki postępom teorii i technologii (co niżej podpisany już uczynił). Na obecnym etapie historii wydaje się optymalny i jest tu przedstawiony jako wyjściowy model roboczy. Najpierw zawsze wyłączając tych, którzy zdecydowali się nie uczestniczyć w systemie, ubezpieczamy się od napaści lub kradzieży. Człowiek może nawet przypisać konkretną wartość swemu życiu na wypadek morderstwa (czy nieumyślnego zabójstwa). Może ona przybrać różne formy od odebrania napastnikowi życia poprzez pobranie od niego organów zdatnych do przeszczepu (jeśli pozwoli na to technologia), aby przywrócić ofierze życie, po wpłatę na fundację pozwalającą kontynuować czyjeś dzieło życia. Kluczowe jest tutaj to, że ofiara przypisuje wartość swemu życiu, ciału i mieniu, zanim nastąpi nieszczęście. (Dobra wymienialne można zwrócić, płacąc równowartość ich ceny rynkowej. Zob. niżej). A stwierdza ubytek mienia i zawiadamia o tym swoją firmę ubezpieczeniową IA. IA prowadzi śledztwo (albo poprzez jeden ze swoich działów, albo zatrudniając do tego zewnętrzną agencję detektywistyczną D). IA bezzwłocznie przekazuje A taki sam przemiot, jaki utracił, minimalizując stratę użyteczności dobra.  Może się zdarzyć, że D nie odnajdzie zaginionej własności. W takim przypadku strata poniesiona przez IA zostaje pokryta ze składek ubezpieczeniowych. Zwróćmy baczną uwagę na to, że aby udało się utrzymać składki na niskim i konkurencyjnym poziomie IA musi mieć silną motywację do odzyskiwania jak największej liczby skradzionych lub zaginionych dóbr. (Można by napisać całe tomy o braku takiej motywacji w monopolistycznych systemach wykrywania przestępstw, takich jak państwowa policja, oraz ich horrendalnym koszcie społecznym). Jeśli D stwierdza, że poszukiwane dobra znajdują się, dajmy na to, w posiadaniu B, a B dobrowolnie je zwraca (może skuszony nagrodą za znalezienie zguby), sprawa zostaje zamknięta. Konflikt powstaje tylko wtedy, gdy B twierdzi, że ma prawo do posiadania danego przedmiotu i to samo twierdzi A. B ma firmę ubezpieczeniową IB, która może przeprowadzić niezależne śledztwo i przekonać IA o błędzie D. Jeśli tak się nie stanie, IA i IB znajdują się w stanie konfliktu. W tym momencie podnosi się standardowe zarzuty przeciw anarchii rynkowej, twierdząc, że dojdzie do eskalacji wojny między A i B, a w konflikt włączą się duże firmy ubezpieczeniowe, które mogą mieć własne siły ochrony znacznej wielkości albo kontrakty z agencjami ochrony (PA i PB). Ale na czym miałby polegać bodziec skłaniający IA oraz IB do użycia przemocy i zniszczenia nie tylko zasobów swojego konkurenta, ale z pewnością przynajmniej części swoich własnych? Mają jeszcze mniejszą motywację do stosowania przemocy w ugruntowanym od dawna społeczeństwie rynkowym; firmy posiadają specjalistów i kapitał związany z obroną. W społeczeństwie w przeważającej części libertariańskim (o którym właśnie mówimy) każda firma prowadząca dochodzenie z użyciem przemocy stałaby się wysoce podejrzana i z pewnością straciłaby klientów. IA oraz IB mogą po prostu wybrać bardzo tanie i zyskowne rozwiązanie zapłacić firmie arbitrażowej za rozstrzygnięcie sporu, przedstawiając jej swoje roszczenia i dowody. Jeśli roszczenie B okaże się słuszne, IA zaniecha dalszego procesowania się, ponosząc niewielką (w porównaniu z wojną!) stratę, i dostaje silny bodziec, aby podnieść poziom prowadzonych przez siebie dochodzeń. Jeśli słuszne będzie roszczenie A, w analogicznej sytuacji znajdzie się IB. Do użycia przemocy dojdzie dopiero w momencie, gdy sprawa została już poddana arbitrażowi, zbadana i osądzona, a B wciąż odmawia zwrócenia skradzionej własności. (Do tego momentu udział B w sprawie mógł ograniczyć się do przyjęcia zawiadomienia o obronie prowadzonej w jego imieniu przez IB i zignorować je; wezwanie sądowe mogłoby zostać wydane dopiero po ogłoszeniu wyroku skazującego). Jednak PB oraz IB odstępują i B musi teraz stawić czoła zespołowi kompetentnych, skutecznych w zakresie odzyskiwania skradzionej własności fachowców. Nawet gdyby w tym momencie B wciąż opierał się z niemal szaleńczym zacięciem, zostałby prawdopodobnie zneutralizowany w najdelikatniejszy spośród możliwych sposób przez rynkową agencję ochrony, zabiegającą o dobry wizerunek publiczny i większą liczbę klientów z samym B\n11 włącznie kiedyś w przyszłości. Nade wszystko PA musi działać tak, aby nie angażować w sprawę nikogo niezainteresowanego i nie naruszać własności osób trzecich. B oraz IB muszą teraz odpowiedzieć za szkodę. Odpowiedzialność może być podzielona na trzy części: restytucję, preferencję czasową i koszt pojmania winnego. Restytucja to zwrot skradzionego dobra lub jego rynkowej równowartości. Można by ją stosować nawet w odniesieniu do części ludzkiego ciała albo wartości przypisanej przez kogoś własnemu życiu. Preferencja czasowa to zwrot potencjalnych zysków utraconych w wyniku upływającego czasu; można ją łatwo ustalić w oparciu o rynkową stopę procentową, którą IA musiała zapłacić, aby bezzwłocznie przekazać A równowartość utraconej własności. Koszty pojmania winnego to suma kosztów dochodzenia, wykrycia, arbitrażu i wykonania wyroku. Zważmy, jak dobrze działa rynek, dając B dużą motywację do szybkiego zwrócenia skradzionego przedmiotu w celu minimalizacji kosztów ścigania go (dokładnie odwrotnie niż dzieje się to w większości systemów etatystycznych) i narastających odsetek. Zauważmy wreszcie wszystkie wbudowane w system bodźce skłaniające do szybkiego, skutecznego wymierzania sprawiedliwości i przywracania skradzionych dóbr przy minimum zamieszania i przemocy. Porównajmy to ze wszystkimi innymi stosowanymi systemami; zauważmy ponadto, że wszystkie elementy tego systemu zostały z sukcesem wypróbowane na przestrzeni dziejów. Nowatorstwo i wyjątkowość teorii libertariańskiej polega na opisaniu ich jako całości. Ten model przywracania sprawiedliwości został wyjaśniony tak szczegółowo (chociaż może być jeszcze rozwijany i ulepszany), ponieważ rozwiązuje on jedyny problem społeczny związany z użyciem siły. Pozostałe aspekty społeczeństwa libertariańskiego mogą być z powodzeniem przedstawione przez obdarzonych wyobraźnią autorów science fiction dobrze obeznanych z prakseologią (ukuty przez Misesa termin, oznaczający studiowanie ludzkiego działania, szczególnie choć nie tylko ekonomii). Pewnymi znakami szczególnymi opisywanego społeczeństwa libertariańskiego w teorii i wolnorynkowego w praktyce, zwanego agorystycznym od greckiego słowa agora, oznaczającego otwarty rynek są błyskawiczne innowacje w nauce, technologii, komunikacji, transporcie, produkcji oraz dystrybucji. To samo możemy powiedzieć o rozwoju sztuk pięknych oraz nauk humanistycznych, które będą nadążać za bardziej materialnym postępem; postęp nie-materialny będzie zaś prawdopodobny także ze względu na całkowitą wolność wszystkich form ekspresji artystycznej nie powiązanej w jakikolwiek sposób z inicjowaniem przemocy i coraz szybsze oraz pełniejsze przekazywanie jej chętnym odbiorcom. Literatura libertariańska wysławiająca te dobrodziejstwa wolności już jest dość pokaźna i rozwija się w szybkim tempie. W zakończeniu opisu teorii przywracania sprawiedliwości należy zająć się pewnymi stawianymi jej podchwytliwymi zarzutami. Większość z nich ogranicza się do kwestionowania idei przypisywania wartości naruszanym dobrom czy osobom. Pozostawienie tej decyzji bezosobowemu rynkowi oraz ofierze wydaje się jednak bardzo sprawiedliwe zarówno wobec ofiary, jak i agresora. Sprawiedliwe traktowanie agresora oburza tych, którym wydaje się, że istnieje potrzeba karania za niepraworządne myślenie; odwracalność skutków czynu im nie wystarcza.  Chociaż ani Rothbard, ani David Friedman nie zajmują się moralnymi podstawami stosowania kar, spośród libertarian zwłaszcza oni opowiadają się za ekonomiczną potrzebą wykorzystania ich funkcji odstraszającej. Dowodzą, że każdy wskaźnik skuteczności zatrzymywania przestępców niższy od 100% daje małe prawdopodobieństwo sukcesu; racjonalny przestępca może zdecydować się na podjęcie ryzyka dla uzyskania spodziewanych korzyści. Trzeba zatem zastosować dodatkowy element odstraszający w postaci kary. Nie bierze się pod uwagę tego, że zmniejszy to motywację agresora do oddania się w ręce sprawiedliwości i w ten sposób wskaźnik zatrzymań obniży się jeszcze bardziej albo tego, że kary trzeba będzie w coraz szybszym tempie\n12 zaostrzać, aby przeciwdziałać rosnącemu wskaźnikowi skutecznego unikania ich. W chwili, gdy to piszę, najniższy wskaźnik uchylania od kar za czyny definiowane przez państwo jako przestępstwa wynosi 80%; większość przestępców ma ponad 90% szans na to, że nie zostanie złapana. Dzieje się to w ramach systemu karno-rehabilitacyjnego, gdzie nie dochodzi do żadnej naprawy krzywd (ofiarę ograbia się dalej w podatkach przeznaczanych na utrzymanie systemu karnego), a rozwiązania rynkowe zostają odrzucone. Nie ma się co dziwić, że istnieje doskonale prosperujący czerwony rynek niepaństwowej agresji! Krytycy agorystycznej teorii przywracania sprawiedliwości i tak nie zauważają, że istnieje czynnik entropii. Potencjalny agresor musi położyć na jednej szali zysk z kradzieży przedmiotu, na drugiej zaś perspektywę straty tego przedmiotu plus konieczność płacenia karnych odsetek oraz pokrycia kosztów aresztowania. To prawda, że jeśli odda się w ręce sprawiedliwości bez zwłoki, to odsetki i koszty aresztowania będą minimalne tak samo jak koszty poniesione przez ofiarę i ubezpieczyciela. Agorystyczna metoda przywracania sprawiedliwości pozostająca we wzajemnej relacji z posłuszeństwem prawu stanowi nie tylko skuteczny środek odstraszający: rynkowe wyliczenie kosztów pojmania winnego pozwala na precyzyjny pomiar społecznego kosztu przymusu w społeczeństwie. Tej możliwości nie daje żaden inny spośród znanych dotychczas systemów. Jak mawia większość libertarian, wolność działa. W agorystycznej teorii przywracania sprawiedliwości myśli agresora nie odgrywają żadnej roli. Przyjmuje się tylko, że agresor to osoba [human actor], która odpowiada za swoje czyny. Poza tym czyja to sprawa, co ktoś sobie myśli? Istotne jest to, co agresor robi. Myśl nie jest czynem; przynajmniej w dziedzinie myśli anarchia jest wciąż absolutna.  Jeśli zrywasz się nagle i z przerażeniem stwierdzasz, że wpadłem przez okno do twojego domu, wybijając szybę, nie dbasz zbytnio o to, czy potknąłem się i wpadłem do środka, przechodząc obok, czy wpadłem w irracjonalną złość i skoczyłem, albo nawet czy był to świadomy plan, mający odwrócić uwagę ochroniarzy po drugiej stronie ulicy, aby nie zauważyli napadu na bank. To, czego chcesz, to aby szyba jak najprędzej znalazła się na swoim miejscu (a bałagan został posprzątany). To, co myślę, jest dla sprawy zwrotu mienia nieistotne. W istocie rzeczy można z łatwością wykazać, że angażowanie w to najmniejszego nawet nakładu energii to czyste marnotrawstwo. Motywacja albo domniemana motywacja, bo możemy się jej tylko domyślać  może być istotna dla wykrycia agresora, a nawet pozwolić arbitrowi na ustalenie prawdopodobieństwa, z jakim przestępstwa dokonała każda z dwóch równie podejrzanych osób, ale dla sprawiedliwości tak jak postrzega ją libertarianin znaczenie ma tylko to, aby możliwie najpełniej odwrócić skutki krzywdy wyrządzonej ofierze. Grzeszne myśli niech karze Bóg albo sumienie.  Inny kontrargument dotyczy obaw o to, co stanie się z inicjatorami przemocy, którzy spłacili swój dług (wobec konkretnego człowieka, nie społeczeństwa ), są wolni i mogą spróbować ponownie mając większe doświadczenie. Co z recydywą, tak rozpowszechnioną w społeczeństwie etatystycznym? Oczywiście, od chwili, gdy ktoś zostanie rozpoznany jako agresor, będzie prawdopodobnie poddany baczniejszej obserwacji i gdy zostanie popełnione przestępstwo podobne do tego, którego się niegdyś dopuścił pierwszy znajdzie się na liście podejrzanych. I choć w nielicznych szczególnych przypadkach do pokrycia kosztów zwrotu mienia można wykorzystać obozy pracy, większości agresorów dla spłacenia zobowiązań umożliwiona zostanie praca we względnej swobodzie [relative freedom on bond]. Tak więc nie będą istniały żadne wyższe uczelnie edukacji przestępczej, takie jak więzienia, które uczą agresji i zachęcają do niej. Charakterystyczną cechą tego precyzyjnie skonstruowanego i wysoce efektywnego systemu sądzenia i ochrony będzie to, że jego koszt pod względem angażowanych przez poszczególne osoby czasu, myśli i pieniędzy będzie znikomy. Ktoś może z kolei utrzymywać, że nie opisaliśmy w ogóle 99% agorystycznego społeczeństwa. Co z eliminacją działań autodestrukcyjnych (którą\n13 libertarianizm się nie zajmuje), badaniem kosmosu i kolonizacją, przedłużaniem życia, wzrostem inteligencji, relacjami międzyosobowymi i różnymi gustami? W tych sprawach tak naprawdę można i trzeba powiedzieć tyle, że podczas gdy współczesny człowiek musi zużywać połowę albo nawet więcej swojego czasu i energii, służąc lub opierając się państwu tę czaso-energię [timeenergy] (fizyczna definicja działania) będzie można wykorzystać do wszelkiego rodzaju innych celów służących samodoskonaleniu i okiełznywaniu natury. Potrzeba naprawdę cynicznego spojrzenia na ludzkość, żeby wyobrażać sobie cokolwiek innego niż bogatsze, szczęśliwsze społeczeństwo. Mamy zatem zarys naszego celu oraz szczegółowy opis (przybliżony obraz) kwestii sprawiedliwości i bezpieczeństwa. Znamy już tutaj i tam. Teraz przyjrzymy się drodze do celu kontrekonomii. PRZYPISY DO ROZDZIAŁU II  Aby wspomnieć o najbardziej spektakularnych dotychczas próbach: Murray Rothbard użyje dowolnej znanej z przeszłości strategii politycznej, żeby posunąć sprawę libertarianizmu do przodu, odwołując się do coraz bardziej radykalnych, gdy dotychczasowe zawiodą. Robert LeFevre postuluje czystość myśli i czynu każdego człowieka; postulat ten niżej podpisany oraz wiele innych osób uważa za inspirujący. LeFevre powstrzymuje się jednak od opisania całościowej strategii wynikającej z tej osobistej taktyki, częściowo ze względu na obawę, że zostanie oskarżony o to, iż opisując ją przepisuje komuś konkretne zachowania. Niżej podpisany nie ma takich obaw. Również pacyfizm LeFevre a osłabia siłę przyciągania jego libertariańskiej taktyki, prawdopodobnie dużo bardziej niż [taktyka] na to zasługuje. Andrew J. Galambos prezentuje całkiem kontrekonomiczne stanowisko (zob. następny rozdział), ale skutecznie odstrasza potencjalnych nowych libertarian swoją negatywną postawą względem ruchów i propozycją oparcia organizacji o tajne stowarzyszenia. Jego obsesja na punkcie pierwotnej własności intelektualnej [ primary property ], podobnie jak pacyfizm LeFevre a, prawdopodobnie zniechęca do pozostałej części jego teorii bardziej niż to uzasadnione. Jak znalazłem wolność w zniewolonym świecie [How I Found Freedom In An Unfree World] Harry ego Browna to niezwykle popularny przewodnik do osobistego wyzwolenia. Brown czerpiący inspirację z myśli Rothbarda, LeFevre a i Galambosa nakreśla w dość przekonujący sposób, choć powierzchownie, skuteczną taktykę osobistą, pozwalającą przetrwać i odnosić sukcesy w społeczeństwie etatystycznym. Brown nie proponuje żadnej całościowej strategii, a jego metody stałyby się bezużyteczne w zaawansowanym, kontrekonomicznym systemie w miarę zbliżania się do wolnego społeczeństwa. Koncepcja osiągnięcia wolności przez zdobycie technologicznej przewagi nad państwem nie ma jednego określonego rzecznika, ale jest w dużym stopniu związana z magazynem Libertarian Connection. Ta idea wydaje się mieć całkiem przekonujące podstawy uwidocznione niedawno, kiedy państwo Stany Zjednoczone zdecydowało się nie regulować przeżywającego gwałtowny rozwój przemysłu informatycznego. Ale w wyżej wymienionej koncepcji nie bierze się pod uwagę pomysłowości tych, którzy będą usiłowali utrzymywać etatyzm przy życiu tak długo, jak długo ludzie będą się go domagali.  Możemy zakładać, że gdy zwiększa się nasza zdolność pojmowania, jesteśmy w stanie osiągnąć bardziej wolne społeczeństwo.  W Wielkiej eksplozji [The Great Explosion] Eric Frank Russell, pisarz science fiction, postuluje istnienie społeczeństwa bliskiego wyobrażanemu sobie przez LeFevre a. Pacyfistyczni Gandowie mieli sposób na Próżnych Jasiów nieliczne osoby odbiegające od normy. Niestety, bojkot\n14 zawiódłby z chwilą, gdy inicjatorzy agresji osiągnęliby przełomową liczbę, wystarczającą do utworzenia zwartego, samowystarczalnego subspołeczeństwa. Jest oczywiste, że mogliby to zrobić zrobili to!  Według Misesa i Rothbarda oszustwo i niedopełnienie umowy (odpowiednie jej punkty mogą, oczywiście, określać postępowanie w takim przypadku) samo w sobie stanowi kradzież kradzież przyszłych dóbr. Podstawą każdej umowy jest wymiana obecnych dóbr (zapłata tu i teraz) na przyszłe dobra (zapłata tam i w przyszłości). Każda kradzież jest inicjacją przemocy niezależnie od tego, czy będzie to użycie siły w celu zagarnięcia cudzej własności bez zgody właściciela, czy niedopuszczenie do przyjęcia dóbr lub opłaty za dobra, których tytuł własności został zgodnie z umową przeniesiony.  Jak wskazuje Mises, społeczeństwo istnieje dzięki korzyściom z podziału pracy. Wskutek specjalizowania się w różnych rodzajach produkcji ludzie uzyskują większą łączną sumę wytworzonego bogactwa, niż każdy z nich zdołałby osiągnąć na własną rękę.  W tym miejscu musimy wprowadzić Misesowską koncepcję preferencji czasowej. Przyszłe dobra są zawsze niżej cenione niż teraźniejsze ze względu na niemożność ich natychmiastowego użycia. Chociaż poziom preferencji czasowej jest u poszczególnych osób różny, ludzie o wysokiej preferencji czasowej mogą pożyczać od tych o niższej preferencji czasowej, jako że suma, jaką ci pierwsi zapłacą w przyszłości tym drugim, będzie przez wierzycieli ceniona wyżej niż to, z czego wcześniej zrezygnowali, udzielając pożyczki. Punkt, w którym wszystkie te transakcje preferencji czasowej równoważą się na wolnym rynku, definiuje podstawową, czyli pierwotną, stopę procentową wszystkich pożyczek oraz inwestycji kapitałowych.  Murray Rothbard zajmuje tu najbardziej umiarkowane stanowisko: popiera zwrot mienia podwójnej wartości; to znaczy, agresor musi nie tylko doprowadzić (w miarę możliwości) do przywrócenia ofierze równowartości dóbr sprzed naruszenia sprawiedliwości, ale sam musi stać się ofiarą grabieży równej wielkości! To podwajanie wydaje się nie tylko arbitralne; Rothbard nie przedstawia też nigdzie moralnej podstawy dla takiej kary, nie mówiąc już o rachunku moralnym (á la Bentham). Inni są znacznie gorsi i domagają się ograbienia schwytanego agresora na jeszcze większą skalę, czyniąc prawdopodobnym to, że nikt poza największym głupcem, któremu zdarzyło się na chwilę zbłądzić nie odda się dobrowolnie w ręce sprawiedliwości i raczej spróbuje sprawić, aby ścigający go drogo zapłacili za próbę schwytania go. Wielu neorandystów (Gary Greenberg na przykład) zastrzeliłoby dziecko za kradzież cukierka; inni przykuliby nastolatków łańcuchami do łóżek dla odpłaty za drobne występki. To jednak dopiero początek tego horroru. O wiele większą parodię sprawiedliwości proponują ci, którzy nie chcą zmuszać inicjującego przemoc do zwrotu skradzionego mienia ani nawet lekko go karać, ale rehabilitować go. Chociaż niektórzy spośród bardziej oświeconych zwolenników rehabilitacji zaakceptowaliby jednoczesne odpracowywanie zaciągniętego długu w ramach restytucji mienia, wykorzystaliby scedowane na nich przez ofiarę prawo do samoobrony (podstawę wszystkich legalnych działań), aby uwięzić agresora i teraz, kiedy jest już bezbronny poddać go praniu mózgu. Rehabilitatorzy którym nie wystarcza ukaranie człowieka, wychłostanie go czy nawet relatywne miłosierdzie okrutnych tortur fizycznych usiłują doprowadzić do zniszczenia wartości i motywacji, to jest: do zniszczenia ego. Mówiąc bardziej kwiecistym, ale uzasadnionym językiem: pragną pochłonąć duszę schwytanego agresora!  Jeśli odkryto by telepatię i okazałoby się, że da się ją w praktyce zastosować, mogłoby stać się możliwe przynajmniej badanie motywów oraz intencji; tym niemniej w systemie agorystycznym telepatia nadałaby się do zastosowania wyłącznie w przypadku próśb o ułaskawienie ułaskawienie nakładające na ofiarę dalsze koszty. Ten przypis dotyczy także kolejnego akapitu dlatego\n15 odnośnik do niego zaznaczono w tekście w dwóch miejscach.  Kiedy w ogóle zaczęto posługiwać się»karami«? to dobre pytanie. Koncepcję tę da się zastosować tylko wobec niewolników, którzy nie mają nic do stracenia oprócz niedoświadczania bólu, wobec osób nieposiadających niczego (jeśli takie istnieją) oraz wobec bardzo małych dzieci, niezdolnych do wnoszenia opłaty za przywracanie sprawiedliwości i uważanych za niewystarczająco odpowiedzialne, aby zaciągnąć dług. Co oczywiste, prymitywna ekonomia miała o wiele za dużo problemów z racjonalnością i technologią, żeby zapewnić wiele solidnych usług w dziedzinie wykrywania przestępców i mierzenia utraconej wartości. Niemniej jednak niektóre prymitywne społeczeństwa, takie jak Irlandczycy, Islandczycy oraz Ibo, wprowadziły zasadę rekompensaty, żeby ograniczyć liczbę aktów zemsty i szybko ewoluowały w quasi-anarchie. III. Kontrekonomia nasz środek Opisawszy szczegółowo naszą przeszłość oraz etatystyczną teraźniejszość i przedstawiwszy w zarysie wiarygodny opis dużo lepszego społeczeństwa możliwego do osiągnięcia przy naszej obecnej zdolności pojmowania i technologii, jaką dysponujemy bez konieczności zmiany ludzkiej natury dochodzimy do najważniejszej części manifestu: jak dostać się stąd tam? Odpowiedź dzieli się naturalnie albo może nienaturalnie na dwie części. Bez państwa rozróżnienie między mikro (działania podejmowane przez konkretnego człowieka w jego własnym środowisku z rynkiem włącznie) i makro (działania kolektywów) będzie co najwyżej ciekawym ćwiczeniem statystycznym, odnoszącym się w pewnym niewielkim stopniu do realiów rynku. Mimo to człowiek o wysokim poczuciu przyzwoitości może pragnąć rozumieć społeczne konsekwencje swoich czynów, nawet jeśli nie krzywdzą one nikogo. Państwo plugawi każdą czynność i zanieczyszcza nasze umysły bezpodstawnym poczuciem winy dlatego niezwykle istotne staje się zrozumienie społecznych konsekwencji naszych działań. Na przykład: jeśli nie zapłacimy podatku i ujdzie nam to płazem, kto jest pokrzywdzony? My? Państwo? Niewinni? Libertariańska analiza pokazuje nam, że państwo jest odpowiedzialne za wszelkie ponoszone przez niewinnych straty; odpowiedzialnością za nie stara się obarczyć egoistów unikających podatków, a usługi, których dostarcza, są iluzoryczne. Ale mimo to musi chyba istnieć coś więcej niż zmyślnie zamaskowany samotny opór albo zniknięcie z radarów państwa? Jeśli partia polityczna lub armia rewolucyjna są dla osiągnięcia libertariańskich celów nieodpowiednie i samobójcze, jakie wspólne działanie daje rezultaty? Odpowiedzią jest agoryzm. Zachęcenie wielkich grup ludzi do przejścia ze społeczeństwa etatystycznego do agory jest możliwe, praktyczne, a nawet opłacalne. Na tym polega w najgłębszym sensie tego słowa prawdziwa działalność rewolucyjna, którą zajmiemy się w następnym rozdziale. Ale aby zrozumieć tę odpowiedź w skali makro, musimy najpierw przedstawić w zarysie odpowiedź w skali mikro . Celem ekonomii establishmentu, tej pseudonauki, dla klasy panującej istotniejszym nawet od formułowania przepowiedni (podobnych do przepowiedni augurów w Imperium Rzymskim), jest dezorientowanie klasy rządzonych w kwestii tego, na co przeznacza się jej mienie, i jak jest jej odbierane. Nauka zajmująca się wyjaśnianiem, jak ludzie mogą chronić swój majątek i własność przed państwem, jest więc ekonomią wymierzoną przeciw establishmentowi albo, w skrócie, kontrekonomią . Praktykowanie przez ludzi działań polegających na unikaniu państwa, wystrzeganiu się go i przeciwstawianiu się mu to działalność kontrekonomiczna. Terminu kontrekonomia będzie się niewątpliwie używać wskutek swego rodzaju niestaranności tak jak wyrazu ekonomia odnosząc go zarówno do nauki (teorii), jak i do tego, co stanowi przedmiot jej badań (praktyki). Skoro niniejszy tekst jest sam w sobie kontrekonomiczną teorią, słowo\n16 kontrekonomia będzie się odnosić do praktyki. Dokładne przedstawienie i opisanie całej kontrekonomii albo nawet tylko jakichś jej szczególnie pożytecznych aspektów wymagałoby co najmniej jednego opasłego tomu.  Tutaj zostanie naszkicowane tylko to, co umożliwi zrozumienie pozostałej części manifestu. Przejście od społeczeństwa agorystycznego do etatystycznego będzie uciążliwe i żmudne jak droga wysoko negatywnej entropii w fizyce. W końcu, gdy ktoś żyje w dobrze funkcjonującym wolnym społeczeństwie i rozumie jego działanie, dlaczego miałby życzyć sobie powrotu do systematycznego przymusu, grabieży i niepokoju? Szerzenie ignorancji oraz irracjonalności wśród osób zorientowanych i racjonalnych jest trudne; ukrywanie tego, co stało się już zupełnie jasne, jest prawie niemożliwe. Społeczeństwo agorystyczne powinno być w porównaniu z dekadenckim całkiem stabilne, a jednocześnie gotowe wciąż się doskonalić. Cofnijmy się w czasie jakby przewijając do tyłu film od społeczeństwa agorystycznego do współczesnego społeczeństwa etatystycznego. Co spodziewalibyśmy się zobaczyć? Najpierw pojawiłyby się małe, wyizolowane, w większości przylegające do siebie obszary etatystyczne, ponieważ państwo wymaga terytorialnego monopolu. Przebywające wciąż na etatystycznych obszarach ofiary stają się coraz bardziej świadome istnienia wokół nich wspaniałego wolnego świata i ulatniają się. Wielkie syndykaty rynkowych agencji ochrony powstrzymują państwo, broniąc tych, którzy zawarli umowy ubezpieczeniowe na ochronę. Co najważniejsze, ludzie poza etatystycznymi obszarami lub subspołeczeństwami cieszą się dobrodziejstwami społeczeństwa agorystycznego być może za cenę wyższych składek ubezpieczeniowych i potrzebę zwracania uwagi na to, dokąd podróżują. W tym okresie agoryści mogliby współistnieć z etatystami, zachowując izolacjonistyczną politykę zagraniczną, jako że koszty inwazji na subspołeczeństwa etatystyczne i wyzwolenia ich byłyby wyższe niż bezpośredni zysk (chyba że państwo przypuści ostateczny atak na wszystkich frontach), ale nie ma żadnego poważnego powodu, aby wyobrażać sobie, że ofiary znajdujące się na terenach etatystycznych wybiorą dalszy ucisk, gdy libertariańska alternatywa będzie tak dobrze widoczna i łatwo dostępna. Obszary państwa są jak roztwór przesycony gotowy do wytrącenia anarchii. Cofnijmy się jeszcze o krok, a ujrzymy odwrotną sytuację. Stwierdzamy, że większa część społeczeństwa żyje w warunkach etatyzmu, a mniejsza tak agorystycznie, jak to tylko możliwe. Jest jednak widoczna różnica: agoryści nie muszą zajmować zwartego terytorium. Mogą żyć gdziekolwiek, chociaż będą się skłaniali ku współdziałaniu z innymi agorystami nie tylko po to, aby uzyskać silniejszą pozycję społeczną, ale dla ułatwienia i zwiększenia korzyści z wymiany handlowej. Zawsze bezpieczniej i zyskowniej dokonywać transakcji z klientami i dostawcami, których darzymy większym zaufaniem. Osoby nastawione bardziej agorystycznie będą miały tendencję do ściślejszej współpracy, a zbiorowości bardziej etatystyczne do atomizacji. (Tendencja ta potwierdza się nie tylko w teorii; ona istnieje już obecnie w stadium embrionalnym). Pewne łatwe do obrony terytoria których państwo nie jest w stanie zniszczyć być może miejsca w kosmosie, wyspy na oceanie (lub pod oceanem) albo wielkomiejskie getta, mogą być prawie całkowicie agorystyczne. Jednak większość agorystów będzie żyła w obrębie obszarów, nad którymi prawo do kontroli rości sobie państwo. U większości osób dojrzymy całe spektrum postaw agorystycznych o różnym natężeniu tak jak i dziś. Pewna grupa osób będzie czerpała korzyści z głębokiego zetatyzowania Państwa, inna grupa będzie w pełni świadoma agorystycznej alternatywy i zdolna do życia w jak największej wolności, a reszta w różnym stopniu zdezorientowana znajdzie się w środku. Wreszcie cofamy się do punktu, w którym widzimy tylko garstkę ludzi rozumiejących agoryzm, ogromną większość postrzegającą pozytywnie iluzoryczne korzyści z istnienia państwa albo niezdolną do uświadomienia sobie alternatywy i samych etatystów: aparat rządowy i klasę czerpiącą zyski z interwencji państwa w rynek . To opis naszego obecnego społeczeństwa. Jesteśmy w domu.\n17 Zanim zawrócimy i opiszemy drogę od etatyzmu do agoryzmu, spojrzyjmy na dzisiejsze społeczeństwo wyposażeni w naszą nowo nabytą agorystyczną świadomość. Podobnie jak podróżnik, który wraca do domu i widzi rzeczy w nowym świetle, mając wiedzę o obcych krajach i innych sposobach życia, możemy zyskać umiejętność wnikliwego spojrzenia na naszą obecną sytuację. Oprócz zdania sobie sprawy z tego, że istnieje pewna liczba oświeconych Nowych Libertarian tolerowanych na bardziej liberalnych obszarach etatystycznych na świecie (z tolerancją mamy do czynienia w takim stopniu, w jakim libertarianizm rozprzestrzenił się na etatystycznym obszarze), uświadamiamy sobie teraz coś jeszcze: istnieje wielka liczba ludzi, którzy działają w sposób agorystyczny, rozumiejąc niewiele z jakiejkolwiek teorii, ale, powodowani materialnymi pobudkami, unikają państwa, wystrzegają się go i przeciwstawiają się mu. Można chyba z pewnością powiedzieć, że wiążą się z nimi obiecujące możliwości. W Związku Sowieckim, bastionie arcyetatyzmu i niemal całkowicie zrujnowanej oficjalnej gospodarki, rozwinięty na gigantyczną skalę czarny rynek zapewnia Rosjanom, Ormianom, Ukraińcom i innym wszystko: od jedzenia i naprawy telewizora, po urzędowe papiery i protekcję klasy rządzącej. Jak donosi Guardian Weekly, Birma to niemal całkowicie czarny rynek, na którym rząd jest zredukowany do armii, policji i kilku nadętych polityków. To samo odnosi się w różnym stopniu do całego niemal Drugiego i Trzeciego Świata. Co z Pierwszym Światem? W krajach socjaldemokratycznych czarny rynek osiąga mniejsze rozmiary, ponieważ biały rynek akceptowanych przez prawo państwowe transakcji rynkowych jest większy ale ten pierwszy i tak ma dość znaczne rozmiary. Włochy na przykład mają problem ze znaczną częścią pracowników administracji państwowej, którzy oficjalnie pracują od siódmej do czternastej, a przez resztę dnia wykonują różne prace nieoficjalnie, zarabiając na czarno. Holandia ma wielki czarny rynek w budownictwie mieszkaniowym wskutek wysokiego stopnia regulacji tej branży. W Danii ruch na rzecz unikania podatków osiągnął takie rozmiary, że ci spośród jego uczestników, których uwiodła polityka, utworzyli drugą co do wielkości partię. A to tylko najbardziej wyraziste przykłady, które prasa miała możliwość lub była gotowa opisać. Powszechnie unika się kontroli walutowych: przypuszcza się, że na przykład we Francji każdy trzyma w ukryciu znaczną ilość złota, a wycieczki do Szwajcarii w celach innych niż tylko zwiedzanie i jazda na nartach są powszechne. Żeby naprawdę docenić zakres tej kontrekonomicznej działalności, trzeba spojrzeć na względnie wolne gospodarki kapitalistyczne. Przyjrzyjmy się czarnym i szarym rynkom  w Ameryce Północnej i pamiętajmy, że mamy tam do czynienia z przypadkiem najmniejszego nasilenia aktywności kontrekonomicznej na świecie. Według amerykańskiego Urzędu Skarbowego [Internal Revenue Service] co najmniej dwadzieścia milionów ludzi należy do ekonomicznego podziemia, którego uczestnicy używają gotówki lub dokonują handlu wymiennego, aby uniknąć wykrycia transakcji i płacenia podatków. Miliony trzymają pieniądze w złocie i na zagranicznych kontach, żeby uniknąć ukrytego opodatkowania w postaci inflacji. Według Urzędu Imigracji i Naturalizacji [Immigration and Naturalization Service] zatrudnione są miliony nielegalnych imigrantów. Jeszcze więcej osób handluje marihuaną oraz innymi zakazanymi narkotykami, z letrilem, tryptofanem, lekami przeciw AIDS i innymi zakazanymi substancjami medycznymi włącznie, lub używa ich. Wreszcie są też osoby dopuszczające się przestępstw bez ofiar. Możemy tu wymienić poza używaniem narkotyków prostytucję, pornografię, przemyt, fałszywe dokumenty tożsamości, hazard i zakazane zachowania seksualne, w których uczestniczą dobrowolnie dwie dorosłe osoby. Niezależnie od ruchów reformatorskich, starających się o legalizację wymienionych wyżej działań metodami politycznymi, społeczeństwo postanowiło działać bez zwłoki i, czyniąc to, tworzy kontrekonomię. Ale na tym nie koniec. Odkąd w USA wprowadzono odgórnie rządowe ograniczenie prędkości do\n18 55 mil na godzinę, większość Amerykanów stała się kontrekonomicznymi kierowcami. Kierowcy ciężarówek rozwinęli komunikację radiową, żeby uniknąć egzekwowania przez państwo tych regulacji. Dla kierowców niezrzeszonych, którzy mogą zrobić cztery kursy, jeśli jadą 75 mil na godzinę, zamiast trzech, które przejechaliby przy prędkości 55 mil, kontrekonomiczne prowadzenie ciężarówki to kwestia przetrwania. Kwitnie prastara tradycja przemytu, przybierając rozmaite formy: od łodzi wypełnionych marihuaną i sprowadzanych z zagranicy urządzeń obłożonych wysokim cłem, poprzez ciężarówki przewożące ludzi z mniej rozwiniętych krajów, po turystów ukrywających w bagażu coś ekstra i nie zgłaszających tego celnikom. Niemal każdy w jakiś sposób zniekształca lub nagina fakty w swoim formularzu podatkowym, nie księguje opłat za usługi, nie zgłasza transakcji z krewnymi i nie informuje o nielegalnych pozycjach przyjętych podczas uprawiania seksu ze swoimi partnerami. Zatem każdy jest w pewnym stopniu kontrekonomistą! I z punktu widzenia teorii libertariańskiej jest to do przewidzenia. Niemal każdy aspekt ludzkiego działania jest zakazany, regulowany albo poddany kontroli przez państwową legislację. Przepisy te są tak liczne, że nawet gdyby istniała taka Partia Libertariańska, która zapobiegałaby powstawaniu nowych regulacji i sprawnie doprowadzała do zniesienia dziesięciu czy dwudziestu ustaw podczas każdej sesji obrad, nie doprowadziłoby to do znacznego ograniczenia lub zniesienia państwa (nie wspominając o samym mechanizmie!) i przez tysiąc lat!  Oczywiście państwo jest niezdolne do skutecznego egzekwowania swoich ustaw. Wciąż jednak istnieje. A skoro każdy jest poniekąd kontrekonomistą, dlaczego kontekonomia nie ogarnęła całej gospodarki? Poza Ameryką Północną jako jedną z przyczyn tego stanu rzeczy możemy ponadto wskazać wpływ imperializmu. W latach trzydziestych XX wieku Związek Sowiecki otrzymał od bardziej rozwiniętych krajów wsparcie, a podczas II wojny światowej wielkie ilości broni [instruments of violence]. Nawet dziś wysoko dotowany bezzwrotnymi pożyczkami handel wspiera reżimy radziecki i chiński. Ten przepływ kapitału (albo: anty-kapitału, jako że powoduje on niszczenie wartości) oraz pomocy wojskowej z obydwu bloków utrzymuje reżimy w pozostałej części świata. Ale nie wyjaśnia to przypadku Ameryki Północnej. Tym, co jest obecne wszędzie na Ziemi, i pozwala państwu nadal istnieć, jest przyzwolenie jego ofiar.  Każda ofiara etatyzmu w pewnym stopniu uznaje państwo. Coroczne obwieszczenie Urzędu Skarbowego, że podatek dochodowy zależy od dobrowolnego przyzwolenia jest, o ironio, prawdziwe. Gdyby podatnicy zupełnie odcięli wampirowi państwa dopływ krwi, ten niechybnie by zginął; jego nieopłacone policja i armia niemal natychmiast zdezertowałyby, pozbawiając potwora zębów. Gdyby każdy porzucił legalny środek płatniczy, a do wszelkich transakcji zaczął używać złota i innych dóbr, wątpliwe, by nawet opodatkowanie pozwoliło na utrzymanie współczesnego państwa przy życiu.  Kluczowa staje się tutaj rola państwowej kontroli nad edukacją i mediami informacyjnymi, zarówno bezpośrednia, jak i sprawowana przez posiadaczy z klasy panującej. Dawniej państwowi kapłani mieli za zadanie sankcjonowanie działań króla i arystokracji, ukrywanie prawdy dotyczącej opartych na ucisku stosunków społecznych i wzbudzanie poczucia winy u osób stosujących uniki i stawiających opór. Rozdział religii od państwa przeniósł ten ciężar na nową klasę intelektualną (którą Rosjanie nazwali inteligencją). Niektórzy intelektualiści, uznając (tak jak wcześniej dysydenccy teologowie i duchowni) prawdę za wartość najwyższą, zajmują się raczej wyjaśnianiem rzeczywistości niż jej zaciemnianiem, ale są lekceważeni albo obrzucani obelgami i z trzymani z dala od pieniędzy kontrolowanych przez państwo i rozmaite fundacje. W ten sposób tworzy się zjawisko dysydencji i rewizjonizmu; i tym sposobem postawa antyintelektualistyczna tworzy się wewnątrz społeczeństwa, które traktuje z podejrzliwością bądź nie całkiem rozumie funkcję salonu intelektualistów.\n19 Zwróćmy uwagę na to, jak anarchistyczni intelektualiści są atakowani i represjonowani w każdym państwie; a ci, którzy opowiadają się za odrzuceniem obecnej klasy rządzącej nawet jeśli chcą jedynie zastąpić ją inną są uciszani. Ci, którzy proponują zmiany mające wyeliminować niektórych beneficjentów państwa i wprowadzić innych, są wychwalani przez zyskujących na tym członków wyższych sfer i atakowani przez potencjalnych przegranych. Wspólną cechą najbardziej zatwardziałych czarnorynkowców jest poczucie winy. Chcą oni bowiem zrobić majątek i wrócić do normalnego społeczeństwa. Przemytnicy i prostytutki czekają z utęsknieniem dnia, gdy zostaną ponownie zaakceptowani przez społeczeństwo nawet jeśli obecnie tworzą udzielające sobie wzajemnego wsparcia subspołeczności wyrzutków. Niemniej jednak zdarzały się wyjątki od tego zjawiska poszukiwania akceptacji: grupy dysydentów religijnych w XVIII wieku, utopijne wspólnoty polityczne na początku XIX wieku, a w niedalekiej przeszłości kontrkultura hipisów i Nowej Lewicy. Cechą wyróżniającą te grupy było przekonanie, że ich subspołeczności są lepsze niż reszta społeczeństwa. Trwożna reakcja, którą wywołali w reszcie społeczeństwa, była spowodowana obawą, że mają rację. Wszystkie te obliczone na samowystarczalność subspołeczeństwa upadły przede wszystkim z jednego powodu: nieznajomości ekonomii. Żadne więzy społeczne, niezależnie od tego, jak piękne, nie mogą oddziaływać na społeczeństwo tak silnie jak jego podstawowe spoiwo podział pracy. Antyrynkowa wspólnota sprzeciwia się jedynemu dającemu się egzekwować prawu prawu natury. Podstawową strukturą organizacyjną społeczeństwa (powyżej poziomu rodziny) nie jest wspólnota (czy plemię, związek plemion albo państwo), ale agora. Bez względu na to, jak wielu pragnie, żeby komunizm zadziałał i poświęca się temu celowi, komunizm poniesie porażkę. Zwolennicy komunizmu mogą przez czas nieokreślony i kosztem wielkiego wysiłku powstrzymywać agoryzm, lecz gdy poluzują więzy, naturalny prąd, albo Niewidzialna Ręka, albo fala historii, albo bodziec zysku, albo robienie tego, co przychodzi naturalnie, innymi słowy porządek spontaniczny niechybnie powiedzie społeczeństwo coraz bliżej czystej agory. Dlaczego ludzie tak opierają się osiągnięciu ostatecznego szczęścia? Psychologowie próbowali odpowiedzieć na to pytanie, odkąd zaczęli się zajmować swoją dziedziną. Możemy wszakże udzielić dwóch odpowiedzi ogólnych, jeśli chodzi o kwestie socjoekonomiczne: opór jest wywoływany przez internalizację antyzasad (które wydają się prawdziwe, ale w rzeczywistości są sprzeczne z prawem naturalnym) oraz sprzeciw grup interesu. Teraz widzimy jasno, czego potrzeba, aby utworzyć społeczeństwo libertariańskie. Z jednej strony potrzebujemy uczyć libertariańskich aktywistów i zwiększać świadomość kontekonomistów, aby przekonać ich do libertariańskiej teorii i wzajemnego wspierania się. Mamy rację, jesteśmy lepsi, żyjemy w moralny, spójny sposób i budujemy lepsze społeczeństwo przynoszące korzyści nam i innym mogłyby potwierdzić nasze grupy aktywistów [ encounter groups ]. Zwróćmy uwagę na to, że mało prawdopodobne jest, aby ci libertariańscy aktywiści, którzy sami nie praktykują w pełni kontrekonomii, byli przekonujący. Libertariańscy kandydaci na stanowiska polityczne swoim działaniem zaprzeczają wszystkiemu (wartościowemu), co mówią; niektórzy spośród nich zajmowali nawet stanowiska w urzędach podatkowych i departamentach obrony! Z drugiej strony, musimy się bronić przed grupami interesu albo przynajmniej ograniczyć, w takim stopniu, w jakim to możliwe, stosowany przez nie ucisk. Jeśli rezygnujemy z reformistycznego działania politycznego, które przynosi efekt odwrotny od zamierzonego, jak możemy to osiągnąć? Jednym ze sposobów jest angażowanie coraz większej liczby osób w działalność kontrekonomiczną i utrudnianie państwu dostępu do tych dóbr, które może zagrabić. Ale uniki to za mało; jak powinniśmy się bronić, a nawet kontratakować? Będziemy powoli, ale nieprzerwanie zmierzać ku wolnemu społeczeństwu, przekonując coraz więcej kontrekonomistów do libertarianizmu i coraz więcej libertarian do kontrekonomii, łącząc ostatecznie teorię z praktyką. Kontrekonomia będzie się rozwijać i rozprzestrzeniać aż osiągnie następny etap, który widzieliśmy w naszej podróży do przeszłości, z coraz większą\n20 subspołecznością agorystyczną wszczepioną w społeczeństwo etatystyczne. Niektórzy agoryści mogą nawet zgromadzić się w większych skupiskach, tworząc rozpoznawalne dzielnice oraz getta i przeważać liczebnie na wyspach lub w kosmicznych koloniach. W tym momencie istotna stanie się kwestia ochrony i obrony. Posługując się naszym agorystycznym modelem (zob. rozdział II), możemy przewidzieć, jak rozwiną się usługi ochrony. Przede wszystkim, dlaczego ludzie angażują się w działalność kontrekonomiczną bez pewności, że nic im nie grozi? Zysk osiągany za cenę podejmowanego ryzyka jest większy niż ewentualna strata. To twierdzenie jest, oczywiście, prawdziwe w odniesieniu do każdej działalności ekonomicznej, ale wymaga specjalnego podkreślenia w przypadku kontrekonomii: Fundamentalną zasadą kontrekonomii jest wymiana ryzyka na zysk.  Im większy jest spodziewany zysk, tym większe ryzyko. Zauważmy, że jeśli ryzyko maleje, ludzie podejmują z powodzeniem dużo więcej działań kontrekonomicznych stanowi to niewątpliwie wskazówkę, że wolne społeczeństwo jest zamożniejsze od takiego, w którym brak wolności. Ryzyko można zmniejszać dzięki większej przezorności, ostrożności, wzmacniając środki bezpieczeństwa (zamki, schowki, domy służące za kryjówki [safe houses]) i darząc zaufaniem wyłącznie osoby, na których rzeczywiście można polegać. To ostatnie spostrzeżenie wskazuje, że agoryści szczególnie cenią prowadzenie interesów z innymi agorystami. Świadczy też o silnej motywacji ekonomicznej, która spaja subspołeczeństwo agorystyczne i skłania jego członków do angażowania w nie kolejnych osób oraz wspierania wszelkich prób tego rodzaju. Kontrekonomiczni przedsiębiorcy mają motywację do wprowadzania lepszych urządzeń ochronnych i kryjówek, instrukcji pozwalających stosować uniki oraz do prześwietlania potencjalnych klientów i dostawców innych kontrekonomicznych przedsiębiorców. W ten sposób powstaje kontrekonomiczna branża usług ochronnych. W miarę swojego rozwoju może ona zacząć ubezpieczać od przypadków dorwania kontrekonomisty przez funkcjonariuszy państwowych, zmniejszając jego ryzyko i przyspieszając kontrekonomiczny wzrost. W następnej kolejności branża usług ochronnych może zapewnić obserwację i ochronę terenów strzeżonych, stosując systemy alarmowe i wykorzystujące zaawansowaną technologię urządzenia maskujące. Może też oferować usługi strażników chroniących przed przestępcami innymi niż państwo. Już teraz wiele dzielnic mieszkaniowych, biznesowych czy zajmowanych przez mniejszości zatrudnia prywatne patrole, straciwszy wiarę w rzekomą ochronę własności przez państwo. Jednocześnie arbitraż zmniejszy ryzyko łamania umów między uczestnikami kontrekonomicznej wymiany. Agencje ochrony zaczną egzekwować dotrzymywanie warunków umów między agorystami, chociaż w początkowych stadiach [rozwoju kontrekonomii] największym egzekutorem pozostanie państwo, któremu będzie można wydać innego agorystę. Jednakże podobny czyn zaowocuje szybkim wykluczeniem z subspołeczności; tak więc cenny okaże się wewnętrzny mechanizm egzekucyjny. W ostatnich stadiach opisywanego procesu dopełnienie warunków kontrekonomicznych transakcji z etatystami będzie egzekwowane przez agencje ochrony, a agoryści będą w ten sposób chronieni przed przestępczą działalnością państwa.  W tym momencie docieramy do ostatniego etapu przed osiągnięciem społeczeństwa libertariańskiego. Społeczeństwo jest podzielone na ogromne, bezpieczne obszary agorystyczne i kurczące się błyskawicznie sektory państwowe. Stoimy na krawędzi rewolucji. PRZYPISY DO ROZDZIAŁU III


Historia mediów pisze się na nowo! Dziennikarz TVP na wizji masakruje polityka PO!\nNowym rzecznikiem Platformy Obywatelskiej został poseł Jan Grabiec, polityk mało znany, ale również nie posiadający jakiś wybitnych zdolności medialnych. I już jego partia zbiera pierwsze żniwa jego kiepskiej działalności.\nW programie „Po Przecinku”, który jest emitowany na antenie TVP Info, poseł Grabiec chciał wtrącić do rozmowy, która miała toczyć się na temat pracy prokuratorów IPN w domu Wojciecha Jaruzelskiego, trochę przekazu dnia Platformy Obywatelskiej.\nChodzi o wrzutkę z Komisją Wenecką, czyli wyciek części opinii do „Gazety Wyborczej” z czego politycy PO zrobili nowy oręż do walki z rządem.\nNie wyszło propagandowe działanie posłowi PO. Chłopina chciał się licytować z prowadzącym który temat ważniejszy, więc dostał ostrą odpowiedź:\ndziennikarz PO słowa TVP\nAnonimowy 2 marca 2016 08:44\nMieszko Hank 2 marca 2016 10:01\nMieszko Hank 2 marca 2016 10:02\nW poście o domu Lecha Wałęsy a w programie o Generale Jaruzelskim. Trzeba obalić głupotę.\nAnonimowy 10 marca 2016 05:40\nSzkoda, że dziennikarze TVPiS równie ochoczo nie "masakrują" takiej na przykład Lichockiej. Ale cóż, "niezależne media" muszą mieć swoją cenę...\nPrzez 8 lat oglądaliśmy propagandę Po SLD PSL, więc czas trochę wyrównać. Nie podoba się TVP? No to przełącz na propaganda max czyli tvn24, a nawet Polsat.\nAnonimowy 19 marca 2016 12:08\nAnonimowy 26 marca 2016 10:58\nświęte krowy "pełowskie" i te ich bezczelne uśmieszki doprowadzają mnie do wściekłości. Nienawidzę PO, tego ścierwa kosmosu.


ESP12 - Wemos d1 mini i częstotliwość PWM - Arduino i ESP - FORBOT\nPrzez czarny8322, Styczeń 4, 2019 w Arduino i ESP\nOd jakiegoś czasu szukam informacji na temat zmiany częstotliwości PWM w ESP12. Posiadam płytkę Wemos D1 mini i chciałbym uzyskać 30 - 60 kHz na wyjściu. Czy ktoś z Was próbował może?\njest funkcja analogWriteFreq() ale nie jestem pewien, czy da się uzyskać taką częstotliwość.\nA może zacząłbyś od napisania w czym tą płytkę programujesz? Bo to wiele zmienia. Z tego, co pamiętam, na ESP8266 PWM jest zrobiony programowo, więc bardzo zależy od biblioteki/środowiska, jakich używasz. Jest co prawda sprzętowe sigma-delta, ale tylko na jednym wyjściu.\nNo i gdybyś też napisał co próbujesz osiągnąć, to moglibyśmy polecić inny sposób. Na przykład użycie PCA9685 do PWM.\nEdytowano Styczeń 5, 2019 przez czarny8322\nWygląda na to, że obsługa do sigma/delta jest dodana, tylko jest nieudokumentowana. Ale możesz próbować, daj znać czy ci coś z tego wyjdzie: https://github.com/esp8266/Arduino/pull/4119\ndobrze że tego (że nieudokumentowana) nie wiedziałem jak pisałem swój syntezator mowy na esp\nW IDF udokumentowane jest, ale w dokumentacji Arduino na ESP8266 wyszukiwanie nic nie znajduje — albo nie ma, albo mają zepsute wyszukiwanie. Założyłem to pierwsze, ale wiadomo jak to z komputerami jest.\nA napiszesz tu coś więcej o tym syntezatorze?\nA co tu pisać... Ivona to nie jest, zwykły syntezator Klatta, trochę uproszczony (wywalone filtry dla 16 kHz), przystosowany do naszego pięknego języka i przełożony na C++. Kod jest na https://github.com/ethanak/ESP8266-Lektor - muszę poprawić README.md bo się lekko zdezaktualizowało (autorzy uprzejmie poprawili babola w funkcjach i2s). Karmi się go tekstem w utf-8, potrafi sterować np. paskiem led lub serwem od szczęki, może generować predeklarowane kształty ust.\nDa się skompilować pod Linuksem żeby posłuchać jak gada.\nCo do dokumentacji... chyba faktycznie coś skopali, bo nie mogę znaleźć paru rzeczy które kiedyś same się pchały w oczy.\nMyślałem, że założysz wątek w projektach. Wiesz, dla ciebie to niby nic, ale dla wielu ludzi taki gadający mikrokontroler to jednak jest duża frajda, nie mówiąc już o tym, że można go w jakiegoś robota czy inną kukłę włożyć.