Ogłoszenia | Osiedle INTENSO\nZapytanie ofertowe (aktualne do 30.07.2017r.) – sprzątanie na Osiedlu Intenso\nOfertę proszę przesłać w postaci wypełnionego formularza zamieszczonego poniżej. Proszę zapoznać się z 4 zakładkami oraz wypełnić wszystkie pola zaznaczone na kolor niebieski Proszę wypełnić w formularzu zakładkę „Wymagania” – w kolumni Uwagi proszę wpisać TAK – co oznacza deklarację wykonywania usługi, lub wolnym tekstem odpowiedzieć na zakres obowiązków. Preferowane będą oferty, które spełniają wszystkie usługi tego zapytania.\nProszę wraz z ofertą wysłać propozycję umowy. Warunkiem podpisania umowy jest przedstawienie zaświadczeń o niezaleganiu składek w Urzędzie Skarbowym oraz składek ZUS dla wszystkich zatrudnionych.\nSkładanie ofert do 30/07/2017\nWeryfikacja ofert w pierwszym etapie i wybranie finalistów do 12/08/2017\nWeryfikacja ofert oraz wizytacja na losowo wybranych osiedlach do 28/08/2017\nRozstrzygnięcie konkursu i podpisanie umowy do 31/08/2017\nW celu dodatkowych informacji proszę o kontakt z administratorem Panem Adamem Nowickim (tel. 504 044 399, a.nowicki@holc.waw.pl) lub z zarządem wspólnoty (zarzad@ordona12.pl).\nformularz do pobrania: Konkurs ofert Osiedle Intenso\nZapytanie ofertowe (aktualne do 21.07.2017r.) – stała obsługa techniczna i konserwacja budynków\nNa adres mailowy administratora Pana Adama Nowickiego – a.nowicki@holc.waw.pl prosimy przesyłać propozycje współpracy w zakresie stałej technicznej obsługi i konserwacji budynków „Osiedle Intenso” położone w Warszawie przy ul. Ordona 12 na warunkach:\n1. Gotowość do codziennej obecności konserwatora w celu przeglądu nieruchomości (przegląd instalacji)\n2. System całodobowego pogotowia technicznego w zakresie części wspólnych w przypadku poważnych awarii, szczególnie wod-kan i elektrycznych.\n3. Nadzór w osobie kierownika działu technicznego minimum raz w miesiącu (częstotliwość wizyt do negocjacji) oraz podczas poważniejszych napraw.\n4. Fachowy, kompetentny dozór, obsługa i nadzór nad instalacjami i urządzeniami zgodnie z wymogami obiektu i przepisami uwzględniając wymogi efektywności ekonomicznej z rejestracją awarii i zdarzeń oraz sporządzaniem stosownych protokołów.\n5. Utrzymanie należytego stanu technicznego w zakresie:\na) systemów elektroenergetycznych (z wyłączeniem dźwigów osobowych)\nb) gospodarki wodno-kanalizacyjnej,\nc) instalacji c.o.,\ne) instalacji wentylacji garażu i przedsionków,\nf) wentylacji bytowej lokali mieszkalnych ( wentylatory bytowe),\ng) instalacji detekcji tlenku węgla i LPG,\nh) separatorów substancji ropopochodnych,\ni) zestawy hydroforowe,\nj) Węzły cieplne,\nk) systemu oddymiania klatek\nl) systemu inst. p.poż. (bez detektorów tlenku i legalizacji węży, zbiorników i gaśnic),\nł) systemu SAP\nm) instalacje teletechniczne przy współpracy z agencją ochrony,\nn) bram wjazdowych i garażowi garażowych,\no) ślusarka drzwiowa i okienna części wspólnej,\np) prace ślusarskie.\nPan Adam Nowicki koordynuje działania, więc ewentualne pytania prosimy kierować do niego – udzieli szczegółowych wyjaśnień.\nZapytanie ofertowe (archiwalne) – naprawa murka (termin do 05.05.2017)\nPrzedmiotem zapytania jest wykonanie naprawy murku obłożonego kamieniem elewacyjnym obok wjazdu do garażu podziemnego na poziom -2 od strony ulicy Wschowskiej w Warszawie. Szczegóły w załączonym pliku.


Lexus-Forum • Zobacz wątek - Czyszczenie parownika klimatyzacji IS250\nCzyszczenie parownika klimatyzacji IS250\nprzez bartek.8 » 6 lip 2017, o 09:55\nKupiłem środek Wurth do dezynfekcji parownika, poprzez bezpośrednie spryskanie go przewodem dołączonym do zestawu.\nW instrukcji napisane jest żeby wprowadzić przewód do kanału odprowadzającego wilgoć z klimy.\nWiem że dostęp pod samochodem do tego odpływu jest mocno ograniczony.\nCzy wie ktoś może Jak mogę dostać się do tego parownika lub kanału odpływowego gdzieś z kabiny??\nW tym filmiku widać mniej więcej o co chodzi:\nDołączył(a): 11 mar 2011, o 02:14\nWyślij e-mail do bartek.8\nRe: Czyszczenie parownika klimatyzacji IS250\nprzez gmiter » 6 lip 2017, o 11:15\nSzukaj pod dywanikami - w okolicy ściany grodziowej.\nprzez madkiw » 6 lip 2017, o 11:57\nNie wiem jak w twoim, ale w GS300 jest właśnie w nogach pasażera, tuż pod schowkiem na wysokości radia mniej więcej, musisz odchylić dywan i szukać gumowej rurki. Ściągasz ją wprowadzasz sondę i psikasz. Tylko możesz ją w trakcie trochę wyciągać, wkładać, żeby to się rozeszło w miarę wszędzie.\nprzez Kafecz » 6 lip 2017, o 16:15\nPierwsze slysze o takiej metodzie. Mam problem z zapachem w aucie tuz po uruchomieniu. Kupilem ozonator 600mg/h pomoglo ale jeszcze troche czuc. Mozesz powiedziec co to za srodek jest? Ewentulanie moglby ktos potwierdzic jego skutecznosc? Reklamom nie ufam zbytnio.\nprzez madkiw » 6 lip 2017, o 17:52\nKafecz napisał(a): Pierwsze slysze o takiej metodzie. Mam problem z zapachem w aucie tuz po uruchomieniu. Kupilem ozonator 600mg/h pomoglo ale jeszcze troche czuc. Mozesz powiedziec co to za srodek jest? Ewentulanie moglby ktos potwierdzic jego skutecznosc? Reklamom nie ufam zbytnio.\nJa użyłem dokładnie tego http://allegro.pl/odgrzybiacz-klimatyzacji-toyota-500-ml-gratis-i6876462701.html\nPomysł wziąłem stąd http://www.avensisklub.pl/topics30/217.htm\nRobiłem tak w IS200, teraz w GS300 i daję rade. Chociaż oczywiście zależy od stopnia zabrudzenia. Warto po miesiącu czy dwóch ponowić.\nprzez Miłosz » 6 lip 2017, o 18:26\nU znajomych była przygoda z bmw f10 i takim preparatem w szpraju który zastosowano w kratkę. Skończyło się naprawą nawigacji i modułów za 12 tys zł... Parownik albo wyjmujesz i czyścisz chemicznie (chyba że jest jakieś dojście dobre do niego i można próbować tak jak wyżej napisano), albo ozonujesz do bólu.\nKafecz 600mg/h to zbyt mało żebyś cokolwiek odczuł. Ja mam 7000mg/h i po ostatnim ozonowaniu czuć różnicę. Na urlopie jeszcze powtórzę czynność\nprzez bartek.8 » 6 lip 2017, o 20:17\nmadkiw napisał(a): Nie wiem jak w twoim, ale w GS300 jest właśnie w nogach pasażera, tuż pod schowkiem na wysokości radia mniej więcej, musisz odchylić dywan i szukać gumowej rurki. Ściągasz ją wprowadzasz sondę i psikasz. Tylko możesz ją w trakcie trochę wyciągać, wkładać, żeby to się rozeszło w miarę wszędzie.\nNo właśnie po stronie pasażera nie mogę znaleść tej rurki, poszukam od strony kierowcy.\nprzez Kafecz » 17 lip 2017, o 22:18\nOK panowie. Dotarl do mnie ozonator z Azji. Tym razem zamowilem 10g/1h. Jestem po pierwszym ozonowaniu\n( jakies 15 minut ). Od razu czuc roznice. Poprzednim urzadzeniem po godzinie dzialania czuc bylo mily zapach jak po burzy. Teraz po kwadransie jakbym wszedl do labarataorum chemicznego w trakcie nieudanego eksperymantu. Caly czas monitoruje temp urzadzenia a wlasciwie plytek i zasilacza ( bo tak to wyglada) i jest ok 19-20 °C. Teraz robie kiluminutowe wietrzenie i znowu na 15-20 minut oczyszczanie atmosfery.\nprzez Miłosz » 17 lip 2017, o 22:23\nNie przesadzaj tylko, bo zniszczysz wnetrze, uszczelki itd. 10g/h to juz mega wydajnosc podrzuc foto jak wyglada zabaweczka\nprzez Kafecz » 17 lip 2017, o 23:01\nMam nadzieje ze nie przesadze . Jak na razie pełna prowizorka. Musze znalezc jakas akuratną obudowę zamontować timer i wentylator.\nhttps://www.dropbox.com/s/ewo22wq45zrtr ... 7.jpg?dl=0


prof Hołówka. marksizm kulturowy jako etyka w szkołach - blog Marek Mojsiewicz\nprof Hołówka. marksizm kulturowy jako etyka w szkołach\n26.12.2009 713 0\n„Kiedy człowiek staje sie człowiekiem” to tytuł wizji etycznej Hołówki . :\n„Ksiądz arcybiskup Józef Michalik odnosi się do publicznej debaty na temat bioetyki ze zrozumieniem i szacunkiem dla osób reprezentujących inne poglądy niż katolickie. „Publiczna debata, oficjalne nauczanie oraz głosowanie posłów w tej sprawie, jak i w każdej sprawie etycznej, jest głosem sumienia...” dyskusja bioetyczna dotyczy spraw zasadniczych dla wolności sumienia, systemu prawa w Polsce i szans realizowania w miarę jednolitego programu wychowawczego w szkołach.”...” Zarodki i płody powinny otrzymać ustalony prawnie status specjalny”...” Nie wolno też ich wykradać do własnych potrzeb prokreacyjnych, zamieniać lub hodować do zaawansowanego stanu płodowego, by je następnie porzucić. Nie wolno ich kupować ani sprzedawać.”...”To prawda, że zarodki te nie są pełnym, samodzielnie funkcjonującym organizmem, ale nie są też przedmiotem ani towarem. Należy im zatem przypisać status specjalny, w pewnym stopniu analogiczny do statusu organów transplantowanych, których też nie wolno porzucać, sprzedawać, wymieniać itd. One też nie mogą być przedmiotem własności, choć są zawsze przypisane do pewnych osób i nie wolno ich bezmyślnie niszczyć, gdy jeszcze mogą być użyteczne.” Całość przemyśleń Hołówki tutaj.\nCzy zarodek jest człowiekiem, czy nie ?. Czy dzieci to bezpodmiotwe źródło zaspakajnia instynktów rodzicielskich ? . To fundmenatlne pytania , odpowiedź na które będzie stabnowiła o przyszłości gatunku ludzkiego.\nChciałbym sie jednak skoncentrowac na zagrożeniu dla demokracji i wolności obywatelskich jakie niechcący zapewne umieścił w swoim tekscie Hołówka. Chodzi o wprowadzenie ideologi marksizmy kulturowego do szkół jako obowiązującej wykladowej etyki. Pozwole sobie zacytować Hołowke: „..dyskusja bioetyczna dotyczy spraw zasadniczych dla wolności sumienia, systemu prawa w Polsce i szans realizowania w miarę jednolitego programu wychowawczego w szkołach.”.\nJednolity program wychowawczy w szkołach, który jak sie domyslamy z kontekstu wypowiedzi zawierac bedzie w sobie ujednolicone poglądy etyczne oraz ocene wynikajacych z tej etyki norm prawnych.\nUjednolicony totalitarny marksizm kulturow w szkołach. Czy w imie demokracji i wolności obywqtelskich powinnismy sie zgodzic na wprowadzenie ujedoliconego programu wychowawczego w szkołach. Czy to Hołowka, lub ktos inny ma tworzyc jednolity program wychowawczy dzieci , czy tez to rodzice powinni miec prawo do wychowywania dzieci , do wpajania im własnych postaw etycznych i własnej oceny zjawisk zachodzacych w świecie.\nCzytając koncepcje etyczne i prawne oraz edukacyjne Hołówki nie ma najmniejszej watpliwości ,ze jest on przedstawicielem parareligi jaka jest marksizm kulturowy. Nie można nikomu odmówic prawa do wolnosci słowa , do prób przekonania innych do swoich pogladów. Ale nie można nikomu pozwolic na próby prania mózgu dzieciom , na rozciągnięcie jedynie słusznej kontroli mentalnej przez państwo nad szkołami.\nOpublikowano: 26 grudnia 2009, 12:02


Topcon atb4 opinie – Lys for kjøkkenet\nHomeБез рубрикиTopcon atb4 opinie\nTopcon atb4 opinie\nBy admin 25.09.2014 Без рубрики 0 Comments\nTopcon AT-B- od 84zł, porównanie cen w sklepach. Zobacz inne Niwelatory, najtańsze i najlepsze oferty, opinie. Niwelator Topcon AT-Bto niwelator do prac budowlanych i geodezyjnych.\nNiwelator optyczny Topcon AT-Bdobre opinie w internecie, długa gwarancja, klienci zadowoleni ale czy ci klienci to sami budowlańcy czy są . Topcon AT-B– porównanie cen w sklepach, cena od 96zł. Oferty dla Topcon AT-Bz wielu sklepów internetowych. Przeczytaj opinie użytkowników o niwelator Topcon AT-B4.\nSprawdź opinie przed zakupem – setki sklepów i tysiące ocen. Niwelator Topcon AT-B- statyw, łata, gwarancja lat – PROMOCJA Zobacz większe. Witam, nacodzień używam TOPCON AT-Goraz AT-B4. Nie mogę narzekać na żadnego, choć wolę starszego AT-G6. Niwelator optyczny Topcon AT-B- zestaw.\nNiwelator optyczny Topcon AT-B będący następcą bardzo popularnego modelu na naszym rynku Topcon AT-Gnależy do . Niwelator optyczny Topcon AT-Bw zestawie ze statywem i łatą teleskopową o długości 5m jest nastepcą bardzo popularnego modelu na naszym rynku . Jeżeli zastanawiasz się nad zakupem Topcon AT-B to znajdziesz tutaj wszelkie potrzebne informacje aby podjąc decyzję. Topcon AT-BAuto Leveling Dumpy Inc tripod The Topcon AT-B4. Equipped with a finely tuned magnetic damping system, Topcon’s AT-B series automatic levels quickly level and stabilize the line of sight. Najbliżej: km; Najtaniej: 109zł. Niwelator Topcon AT-BZESTAW +statyw +łata 5m +CD.\nTopcon AT-BNiwelator optyczny EA Brzesko Bochnia. Niwelator Topcon najnowsze ogłoszenia na OLX. Niwelator optyczny TOPCON AT-B(HP) – wynajem. Niwelatory optyczne TOPCON serii AT-B zaprojektowano z myślą o pracach w najtrudniejszych.\nNiwelator optyczny Topcon AT-B będący nastepcą bardzo popularnego modelu na naszym rynku Topcon AT-Gnależy do . Dodaj własną opinię w kategorii narzędzia pomiarowe niwelatory. Topcon Zestaw Xi+ Statyw SJJ1D + Łata 5m Xi+ SJJ1D. Niwelator optyczny Topcon AT-Bze statywem i łatą 5m! Topcon AT-Bto niwelator wyposażony w wysokiej jakości. Opinie o produkcie TPI NIVEL SYSTEM Niwelator optyczny Topcon AT-B4.\nTopcon Automatic Level, tanie Home Improvement. Topcon Niwelator optyczny AT-B- cena od 969.


Gdzie wynająć hokery? : w serwisie Eventowy\nJednak mało kto ma tak dużo\nZ całą pewnością warto skorzystać z\nwynajem hokerów poznań\nOrganizatorzy imprez okolicznościowych wiedzą jak dużym wyzwaniem jest dopięcie wszystkich rzeczy na ostatni guzik. Jednym z nich jest znalezienie odpowiedniej sali na nasz event. Niemniej można skorzystać z dobrodziejstwa jakim jest wypożyczalnia mebli. Taka opcja przyda się przy jednorazowej imprezie na przykład z okazji dziesięciolecia firmy, wszak jest to wydarzenie sporadyczne i na tą okazję nikt nie zakupi dajmy na to, pięciuset krzeseł, aby pomieścić wszystkich gości, a meble na evet są niezbędnym elementem każdego bankietu. Takie wypożyczalnie znajdują się w każdym rejonie naszego kraju, wystarczy wpisać w wyszukiwarkę internetową hasło wraz z nazwą naszej miejscowości np.: wynajem mebli poznań, dzięki czemu będziemy mieć dostęp do wszystkich tego typu firm. Oczywiście, meble możemy wypożyczyć również na mniejsze imprezy okolicznościowe takie jak chrzciny, urodziny, spotkanie rodzinne czy też klasowe spotkanie po latach. Meble z wypożyczalni są zawsze dobre jakościowo i w dobrym stanie.\nDodane: 18-06-2019 13:41


Panasonic 40AS640 czy 42AS650? - elektroda.pl\nShaggee 28 Lis 2014 13:34 4824 35\n#1 28 Lis 2014 13:34\nMam dylemat co do zakupu TV. Oba telewizorki chodzą mi po głowie.\nCzy warto zaoszczędzić i kupić 40-stkę panasa bez plucia sobie w brodę "a mogłem kupić większego"?\nCzy oba modele mają natywną matrycę 100Hz?\nCzego istotnego nie ma mniejszy panasonic w porównaniu do większego?\nGenerealnie interesuje mnie TV 38-42" z matrycą 100Hz.\n#2 29 Lis 2014 16:26\nJakie ma być 3D ?\nTak mają 100 Hz.\nWiększy ma IPS i nagrywanie na USB.\nNa obydwa masz specjalną cenę dla członków forum\n#3 29 Lis 2014 16:30\n3D nie jest tutaj ważne\nOdległość od ekranu 2.5m\nSkoro będę miał dekoder to nagrywanie na USB mnie nie będzie interesowało.\nIPS ma ciut mniejszą głębie czerni.\n#4 29 Lis 2014 16:31\nTo najlepszy masz Panasonic 42 AS650\n#5 06 Gru 2014 08:48\n@LOCOLOCO, a dla czego nie AS640 ?\n#6 07 Gru 2014 03:43\nDlatego że masz 2,5 m od ekranu to lepszy będzie większy telewizor. Zawsze jestem za wielkością ekranu. Ale oczywiście możesz spokojnie brać również 40AS640 z matrycą VA i aktywnym 3D.\nNa obydwa modele jest specjalna cena dla członków forum\n#7 07 Gru 2014 08:56\nSam zastanawiam się nad kupnem właśnie 48AS640 lub 47AS650.\nI powiem szczerze nie wiem na który się zdecydować.\nOdległość od ekranu 3 metry ale na większy ekran - brak miejsca... w sumie teraz oglądam z tej odległości z 37 cali.\nByłem dziś w MM... bawiłem się kilkoma telewizorami:\nSamsung 40 cali z serii F7000\nSony serii W805/815\nSamsung 4k ( jakis model 50 cali za 3300zł).\nLG ( model z żyroskopem).\nPo wypowiedziach na forum oraz na hdtv byłem nastawiony na panasa.\nAle niestety kalibracja i radyjko mnie nie przekonuje\nDla mnie najlepiej śmigał Sony jeśli chodzi o płynność działania aplikacji.\nPóźniej samsung i lg.\nPanasonic 48AS640 to jakaś tragedia.\nSorry ale piszę tylko co widziałem i nikt mi nie wmówi, że jest inaczej.\nTak czy inaczej z telewizorem póki co się chyba wstrzymam bo widzę, że producenci powinni się ciut bardziej postarać .\n#8 07 Gru 2014 16:25\nNikt Ci nie chce niczego wmawiać.\nPoczytaj innych którzy też robili podobny rekonesans i mają zupełnie inne opinie.\nKażdy wybiera to co jest dla niego najlepsze i o to chodzi.\n#9 07 Gru 2014 17:58\nMuszę jeszcze obcykać 47AS650. Bo tym tv się nie bawiłem.\nEwentualnie czymś droższym.\nGeneralnie mam telewizor na lampach i powiem szczerze.. rogi na białym tle są takie same jak reszta ekranu. Czemu w ledach jest inaczej... ciekawe.\nPrzecież technika idzie do przodu i powinno być lepiej.\n#10 07 Gru 2014 23:48\nOK. Tragedia - ale co ? Kolor ramki Ci się nie podobał ? Smart słabo działa ? Pilot Ci nie pasuje ? Obraz jest kiepski ?\n#11 08 Gru 2014 00:54\nKup sobie Toshibę L7453, tam rogi są extra.\n#12 08 Gru 2014 05:08\n1. Obraz przy szybkich ruchach się rozmazywał.\n2. Menu włączało się klatkami\n3. A o płynności działania smart nawet nie wspomnę.\nWiem, że do menu nie zagląda się często ale i tak uważam, że takie cos nie powinno mieć miejsca.\nA co do obrazu to wyglądało to tak, jakby matryca nie nadążała za obracającą się kamerą i się po prostu rozmazywała.\n#13 09 Gru 2014 15:31\nSprawa jest bardzo prosta. Przeczytajcie mega szczegółowy artykuł na temat matryc VA i IPS i wtedy wybór będzie jasny czy model AS640 czy AS650: http://hdtvpolska.com/page/articles.html/_/ar...zy-va-dwa-typy-matryc-lcd-jak-wybrac-od-r1112\n#14 10 Gru 2014 02:18\nWłaśnie wystarczy przeczytać profesjonalny artykuł o matrycach.\nNajlepsze telewizory na świecie i najlepsze monitory na świecie - obecnie wszystkie są na matrycach IPS.\nTV Panasonic AX940 jest też na matrycy IPS.\nNiezłe ściemy ktoś wali.\n#15 10 Gru 2014 05:05\nZ całym szacunkiem ale nie porównywałbym monitora do telewizora.\nA co do ściemy do każdemu kto chce dokonać zakupu nowego telewizora polecam...\nAby sobie usiadł wygodnie w sklepie wziął swojego pendriva i poprosił o pilota.\nWtedy wyrobi sobie zdanie na temat konkretnych modeli.\nNie będę tu pisał o mega płynności i niedoświetlonych rogach, o klatkowaniu bandingu i innych badziewiach które występują w sprzęcie za grubą kasę do tego tak bardzo polecanym.\nKażdy ma swój rozum - ja polecam nie wyrabiać sobie opinii ani nie podejmować decyzji zakupu na podstawie wypowiedzi z różnych źródeł internetowych\n#16 10 Gru 2014 07:58\nWłaśnie o to chodzi aby mieć dystans do wszystkiego i kierować się własnym dobrem, a nie wymyślonej formacji że IPS to jest be bo jak tak mówię.\nIPS ma swoje zalety i VA ma swoje zalety.\n#17 10 Gru 2014 11:41\nŚciemy to wciskasz ty kolego oferując pseudo gratis kalibrację nie wiadomo na czym i jak zrobioną (każdy sprzedawca może tak napisać...). Masz ten plus, że możesz pisać co chcesz a pewnie część osób Ci uwierzy ale na szczęście wiedza w sieci rośnie i nie jest tak łatwo już wciskać ciemnotę. Może opiszesz nam tu proszę jak dokonujesz tej kalibracji oraz na jakim sprzęcie? Nie pisz o ściemach tylko po prostu napisz jak to robisz. Czekamy na dokładny opis. Sprzedać i wciskać każdy potrafi. Ale jak dochodzi do pochwalenia się wiedzą to łatwiej napisać to co wyżej napisałeś czyli: mieć dystans lol. To albo dystans albo wciskanie kitu? Sam sobie zaprzeczasz.\nJakbyś poczytał test AX900, który przez samego Panasonica (Polska oraz Japan) jest uważany za referencję nie tylko w Polsce ale na świecie (nigdzie, powtarzam nigdzie w sieci nie ma tak dokładnego testu tego referencyjnego modelu - ufam bardziej testerom, którzy spotkali się osobiście z tymi ludźmi niż anonimowemu sprzedawcy):\nTo byś wiedział, że AX900 jest na IPS ale z pełnym podświetleniem czego w ogóle nie można porównać do dość kiepskiego modelu AS650. Oprócz sprzedawania polecam doszkolenie się i nie wciskanie ludziom kitu.\nTrudno żeby na stronie eizo było coś innego niż opisywanie IPSa. Przecież to producent monitorów. To i masz opis. I taki monitor jest rewelacyjny do zastosowań PC (grafika, praca). Ale co innego monitor a co innego telewizor, który służy do oglądania telewizji a tutaj masz inne wymagania. I IPS nie jest już taki super chyba, że masz naprawdę konkretne warunki - rzadko spotykane przy codziennym użytkowaniu.\nA my czekamy na opis twoje kalibracji, którą dodajesz gratis.\n#18 11 Gru 2014 03:16\nKalibracja jest robiona CAlmanem - czyli dokładnie tym co robi IFS, o ile rozumiesz co to znaczy. Nie mam zamiaru Tobie niczego udowadniać .\nKażdy kto kupuje dostanie certyfikat Calmana czyli dokładnie tym samym co ISF..\nTest AX 900 będzie bo właśnie go kończymy.\nI nie podniecaj się. Kalibracja teraz gratis , a WY chcecie 400 zł\nNiech inni ocenią po co to piszesz.\n#19 11 Gru 2014 19:21\nPiszemy to po to by pokazać, że robicie ludzi w konia. I nie odpuścimy. Jeżeli jest jak piszesz to będziesz ładnie tutaj wklejał zdjęcia i pokazywał waszą pracę tak jak robią to takie firmy jak np. skalibrujtv. Wszystko bardzo dokładnie opisywane oraz przedstawianie bardzo szczegółowymi artykułami. Specjalnie pisanymi właśnie na takich ściemniaczy jak sklep LOCOLOCO aka hdtv.com.pl. W dobie euro, MediaMarkt itd to skandal żeby taka dziecinada w ogóle istniała w sieci. I te wasze newsy z których śmieje się cała sieć: http://obywatelhd.pl/index.php/2014/11/18/kto-przegina-z-newsami-krytykuje-konkurencje/\nNiby po co macie robić test AX900 (nie nazywajcie tego testem bo robienie 200 zdjęć nie jest żadnym testem) mając w sieci taki test jak ten: http://hdtvpolska.com/topic/33804-test-panaso...ax900-65ax900-tx-65ax900-tx-55ax900/?p=341210\nSzkoda czasu. Podpowiem: zapytajcie Panasonic Polska albo Japan o opinię i sprawdźcie sklepy jak MediaMarkt czy Euro. HDTVPolska, które nie jest żadnym sklepem i sorry ale Wy jako sklep tylko piszecie a tam chłopaki działają bardzo grubo i mają dowody w postaci wykresów, zdjęć itd. I niby komu mają ludzie wierzyć? Na tej stronie widać jak współpracuję z inżynierami a Wy piszecie i robicie ludziom wodę z mózgu.\nA jak czytam o certyfikacie Calmana to zastanawiam się skąd bierzesz kolego takie pomysły? Calmana to Ty na oczy nie widziałeś skoro myślisz, że przyznajesz taki certyfikat. Prosta sprawa: wrzuć zdjęcia, pokaż jak to robisz. Inaczej to wszystko brzmi jak bujda. I każdy to wie. Wystarczy do Was zadzwonić. Niedługo będziemy wstawiać rozmowy i pokażmy jak kłamiecie.\nProfesjonalna kalibracja jest warta dużo więcej niż 400zł więc i tak miło, że taka firma jak skalibrujtv bierze tylko 400zł sprzętem za 90 000zł. http://skalibrujtv.pl/sprzet-do-kalibracji\nNajlepszy profesjonalny Portal w kraju HDTVPolska (sorry ale cały MediaMarkt i Saturn jest zasypany ich logotypami przy Sony, LG, Panasonicu czy Samsungu) korzysta z tego samego sprzętu przy testach a Wy? http://hdtvpolska.com/topic/32183-jak-testuje...-najbardziej-profesjonalne-w-polsce/?p=325238\nCzekamy na zdjęcia i potwierdzenie jak to robicie.\n#20 12 Gru 2014 03:30\nNie chcemy Ci zabierać klientów.\nNie będziemy jeździć po kraju za 400 zł + koszty dojazdu.\nKalibrację rozdajemy gratis przy telewizorach.Przecież jak ktoś chce zamówić za 400 zł to zamówi tu , czy tu , czy tam.\nJak jest członkiem klubu che gratis dostanie gratis.\nJego wybór i akurat Tu nie masz nic do powiedzenia. To użytkownik zadecyduje czy chce wydać kasę czy woli gratis.\nWkrótce zobaczysz też kalibrację na testach.\nDamy radę, spokojnie.\nTych sprzętów jest więcej i będą nie tylko w Olsztynie ale w innych miastach również.\n#21 12 Gru 2014 05:57\n@LOCOLOCO z całym szacunkiem ale podzielam zdanie @Mario37.\nMimo, że nie mam żadnej firmy i średnio znam się na telewizorach\nPo prostu od Waszego naganiania ludzi na Panasonic'a robi mi się niedobrze.\nNa każde forum gdzie nie wejde to jest Pan @LOCOLOCO i oczywiście Panasonic jest najlepszy! no i kalibracja gratis i radyjko gratis.\nChciałem kupić sobie TV... mówię ok sprawdzę go - może faktycznie daje radę.\nAle guzik tam.... mój 6 letni samsung lepiej gra.\nSorry - nie ze mną te numery Bruno\n#22 12 Gru 2014 16:38\npietkad - widać że nie uważnie przeczytałeś tytuł wątku.\nNiech Twój Samsung gra jeszcze 20 lat .\nInni mają mniej szczęścia.\nI nie opowiadaj na oślep ale sprawdź wpis i chętnie podyskutujemy.\nOtóż czy Ci się podoba czy nie jeśli ktoś ma 2000 zł t tylko z matrycą natywną 100Hz w tej cenie ma Panasonica.\nOczywiście że są lepsze modele ale za dopłatą:\nPhilips 42PDS7109 - 250 zł\nToshiba 42L7453 - 450 z\nSony 42W829 - 599 zł\nPhilips 42PFS7509- 799 zł\nWięc jak łaskawie zauważysz - nikt nikomu niczego nie wpycha.\nDo 2000 zł jest tylko Panasonic i tyle.\n#23 12 Gru 2014 18:21\n@LOCOLOCO Tak się składa, że widziałem ten filmik i powiem więcej wymieniałem też u siebie kondensatory\nCiekawi mnie tylko czemu zablokowaliście konto Panu Mario37 ???\nPrzecież nikogo nie obraził.. wygłaszał tylko swoje opinie i zdanie do których miał prawo bo przecież żyjemy w Państwie demokratycznym czyż nie ?\nCzy ten Pan był konkurencją czy też nie to ma prawo do wyrażenia swojej opinii.\nUważam też, że standardy tego forum się psują właśnie przez takich ludzi jak Ty @LOCOLOCO Ludzi którzy z forum zrobili sobie bazarek telewizorów.\nNa szczęście świadomość Polaków na temat swoich praw się zmienia!\nAle do zachodu to nam jeszcze brakuje.\nNa koniec cytat Pana któremu zablokowaliście konto\n"a się ciagle pytam LOCOLOCO czy jesteś certyfikowanym "kalibratorem" skoro od paru dni nagle tak zacząłeś o tym pisać (na złość Smile ). Podaj linka do strony ISF gdzie jest twój adres i dane. Bo ja tam nic nie widzę. https://www.imagingscience.com/dealers.php?search=Poland Czemu więc kłamiesz? Każdy umie tam wejść i to sprawdzić.\nWidzę natomiast inne profesjonalne firmy z Polski np: https://www.imagingscience.com/dealerpage.php?id=9721"\nJak się ustosunkujesz do tego @LOCOLOCO ???? sam jestem ciekawy ????\n#24 12 Gru 2014 18:37\nNie jestem administratorem ale Mario spamował wpisy nie wiem czy został ukarany czy nie. Wystarczy czytać regulamin.\nMiałeś wskazać twórcy tematu lepsze modele w klasie do 2000 zł a nie opowiadać o wyższości Świąt.\nNa koniec of topa - przeczytaj wyjaśnienie które jest podane na forum.\nMario myślał że już nikt na świecie nie kupi sobie drogiego sprzętu.\nWięc się pomylił .\nA skorzystają na tym czy chcesz czy nie użytkownicy forum Elektroda - mając gratis profesjonalna kalibrację.\nMasz coś przeciw temu ?\nWymieniałeś kondensatory w Samsungu - dlatego film nie kłamie.\nA ja w Philipsie , Sharpie i Panasonicu nie wymieniałem.\nSkoro wpisałeś się w temat Panasonica- podaj czemu nie polecasz Panasonica .\nOtwórz nowy watek że polecasz Samsunga bo trzeba wymieniać kondensatory.\nDla Ciebie to pikuś a inni wolą bezstresowo.\nI trzymając się regulaminu - należy trzymać się tematu.\nSpamować nie można .\nI nie wyjeżdżaj że daleko nam do zachodu bo nie masz pojęcia o czym piszesz.\nPoczytaj sobie badania firmy DigitalYoung.\nPolacy należą do czołówki światowej w świadomym korzystaniu z internetu.\nWięc nie obrażaj siebie i innych członków tego szacownego Forum.\n#25 12 Gru 2014 20:33\n@LOCOLOCO W tym filmiku co wkleiłeś jest właśnie wywiad z firmą która robiła podobne badania tyle, że sprzętu AGD. Czy były wiarygodne ?\nCzy ja napisałem, że ten film kłamie ??? pokaż mi gdzie napisałem, że ten film kłamie ??? to znowu manipulacja\nTak się składa, że ja wymieniałem już kondensatory w Philipsie, i Panasonicu... a nawet więcej niż kondensatory, bo o ile w samsungu padły tylko kondziory + bezpiecznik to w panasie poleciał scalak przetworniczki\nPraktycznie w każdej wypowiedzi naganiasz dla Siebie klientów... polecając im w 99% wyłącznie produkty firmy Panasonic.\nRozumiem to jest dla Ciebie źródło dochodu i będziesz bronił tego zębami i pazurami znam takich ludków\nManipulacja słowna, cwaniactwo i nic więcej.\nWięc powodzenia w zarabianiu na... w końcu barany są po to by je strzyc.\nA panasonic 48AS640 nie polecam ze względu:\n1. Menu chodzi wolno (Klatkuje).\n3. Matryca przy szybkich ruchach smuży.\n6. O pracy menu smart nie wspomnę.\nGdzie napisałem, żę polecam Samsunga? znowu insynuacja z Twojej strony\nPóki co dyskusja toczy się w tym temacie więc nie pisz mi co mam robić... a już na pewno nie będziesz mi pisał czy mam zakładać nowe wątki i gdzie.\nI nie pouczaj mnie w sprawie regulaminu bo nie jesteś od tego.. ja również mogę odesłać Ciebie do regulaminu\nPolacy korzystają odpowiedzialnie z internetu heheh\nTak samo jak Rosjanie proszę Ciebie, nikt o zdrowych zmysłach tego nie łyknie\nNie wmawiaj mi, że obrażam członków forum - znowu przesadziłeś\nNa końcu napiszę, że Twoje szyderstwo nie zna granic.\nJa już kończę dyskusję z Tobą.. i tak za dużo napisałem.\nPS: Nie mam nic przeciw kalibracji i radyjku\n#26 12 Gru 2014 22:55\nPokazałeś wysoką kulturę wyzywając od baranów użytkowników forum.\nTu jest ostatni wpis jednego z użytkowników Panasonica.\nTo co wypisałeś nie jest prawdą i szczerze nie wiem komu się chcesz podlizać - tzn wiem.\nOczywiście nic nie jest wiarygodne, żaden film - tylko to co Ty napiszesz.\nFaktycznie szkoda słów .\n#27 15 Gru 2014 00:49\nCzy telewizor skalibrowany (jeżeli rzeczywiście tak jest) jest otwarty? Co z gwarancją? Skąd mogę wiedzieć, że taki telewizor będzie nowy a nie z wystawy? Jak to udowodnić? Bałbym się kupić ekranu, który był już wcześniej rozpakowany.\nBardzo nie ładnie, że nie można tutaj się wypowiedzieć i są blokady konta.\n#28 15 Gru 2014 01:09\nGwarancja Panasonic Polska.\nZapraszam to sam wyjmiesz z kartonu.\nPrzecież żeby skalibrować trzeba wyjąć z kartonu.\nW zamkniętym kartonie nie da się tego zrobić.\n#29 15 Gru 2014 01:14\nW tym momencie można sprzedać wszystko. Ja bym się osobiście nie zdecydował na taki ruch. Sorry...\n#30 15 Gru 2014 01:15\nnie zrozumiałem nic a nic...\nJakieś 80 km, ale nadajniki mają spoko po 100 kW . :D,Witam, Mam pytanie czy do zwykłej anteny siatkowej mogę założyć symetryzator jeśli tak to jak... (12)


HOTEL MAGELLAN Eko Inspiracja\nHotel MAGELLAN*** SPA & Business to ekskluzywny hotel w centrum Polski, znajdujący się zaledwie 50 km od Łodzi i 100 kilometrów od Warszawy. Luksusowy hotel nad jeziorem z Instytutem SPA&Wellness, komfortowymi pokojami i wyśmienitą restauracją jest idealnym miejscem dla osób, poszukujących odrobiny ciszy i relaksu.\nTo również wymarzony hotel na wyjazdy z rodziną lub z przyjaciółmi, ponieważ tak dorośli, jak i dzieci odkryją tu miejsca i atrakcje właśnie dla siebie. Sulejowski Park Krajobrazowy, który otacza hotel położony nad jeziorem, słynny jest ze swoich sosnowych lasów i olbrzymich terenów rekreacyjnych, ścieżek turystycznych i rowerowych.\nHotel blisko jeziora pozwala również na korzystanie z piaszczystych plaż oraz najlepszych w okolicy stanic żeglarskich, które zapewniają doskonałą obsługę i możliwość uprawiania całej gamy sportów wodnych.\nDlatego bez wahania można tu spędzać wakacje i ferie, jak również przyjechać na święta, a nawet tylko naweekend, by odetchnąć świeżym powietrzem i oderwać się od codziennych zajęć.


Łóżeczko "baśniowa kraina" OSKAR z szufladą - Meble do pokoju dziecięcego - pokój dla dzieci | Sklep BabyBoo\nŁóżeczko „baśniowa kraina” OSKAR z szufladą\nŁóżeczko Oskar w rozmiarze 140 x 70 cm. Wersja z „baśniową krainą”\nSKU: 76DB-3049F_20140211151035 Kategoria: Łóżeczka 140x70\nŁóżko dziecięce OSKAR „baśniowa kraina” marki Baby Boo w rozmiarze 140 x 70 cm to idealny wybór każdego rodzica. Łóżeczko wykonane jest z płyty wiórowej. Wytrzymałość zawdzięcza stelażowi wykonanemu z drzewa sosnowego. Nadruki w formie naklejek wykonane są z ekologicznych farb, niezagrażających zdrowiu dziecka. Można bez obaw myć je ściereczką z płynem.\nNapisz pierwszą opinię o „Łóżeczko „baśniowa kraina” OSKAR z szufladą” Anuluj pisanie odpowiedzi


Euro 2016: Polska wygrała po rzutach karnych! Mamy to! Brawo Polacy! - Sport WP SportoweFakty\nEuro 2016: Polska wygrała po rzutach karnych! Mamy to! Brawo Polacy!\nMamy wielką drużynę! Polska po dramatycznym meczu i niesamowitym wysiłku pokonała Szwajcarię po rzutach karnych 5:4 i jest w najlepszej ósemce turnieju. W czwartek gramy o półfinał!\nMichał Kołodziejczyk 25 Czerwca 2016, 17:42\nDo piłki podszedł Grzegorz Krychowiak. Chociaż kończył mecz niemal na kolanach, padając ze zmęczenia, jego krok był pewny. Jakby chciał dodać sobie odwagi. To był ostatni karny. Do tej pory nie pomylił się żaden z jego kolegów. Robert Lewandowski, Arkadiusz Milik, Kamil Glik i Jakub Błaszczykowski nie dali szans Yannowi Sommerowi, a Granit Xhaka strzelił w trybuny.\nKarny Krychowiaka był decydujący, wtedy nogi uginają się najmocniej, trudno wyłączyć emocje, trudno nie słyszeć szwajcarskich kibiców, którzy stali za bramką. Krychowiak się nie pomylił i zaczęło się szaleństwo. Na boisku pojawiła się cała ekipa z Adamem Nawałką na czele. Mamy to! Wyszarpaliśmy awans do najlepszej ósemki Europy!\nPoza wszystkimi, którzy wykorzystali rzuty karne, ten mecz miał dla nas jednego, wyjątkowego bohatera. Nie zatrzymuje się w strefie mieszanej przy dziennikarzach. Kiedy strzelił gola Ukrainie w ostatnim meczu grupowym, przeszedł korytarzem powtarzając głośno: "Dziękuję, pozdrawiam". Twierdzi, że dziennikarze wycinają jego słowa z kontekstu i powoduje to niepotrzebne zamieszanie. Swoje przeszedł i w kadrze, i z mediami. Jakub Błaszczykowski w sobotnie popołudnie znowu dał jednak kadrze to, czego potrzebowała najbardziej - spokój i precyzję.\nEuro 2016: kolejna premia dla Polaków! Kadra Adama Nawałki zarobiła już 14,5 mln euro!\nByła 39. minuta meczu ze Szwajcarią, kiedy Kamil Grosicki popędził lewą stroną. Przełączył skrzynię biegów na "sport", nie liczył się ze spalaniem i ochroną środowiska. W stylu pijanego mistrza karate minął trzech przeciwników i dośrodkował piłkę. Arkadiusz Milik schylił głowę - to akurat robi świetnie - by dotarła do stojącego bez opieki rywala Błaszczykowskiego. Kuba ze spokojem, bez paniki, popatrzył, jak ustawiony jest Yann Sommer i dał Polsce prowadzenie.\nBłaszczykowski zawsze był spokojny, a na turnieju we Francji tego właśnie naszej kadrze potrzeba najbardziej. Kiedy drużyna świętowała w samolocie zwycięstwo nad Irlandią Północną - on czytał książkę. Kiedy przedturniejowa pompka oczekiwań najbardziej zadziałała na Roberta Lewandowskiego - cicho stał w cieniu. Jest byłym kapitanem, rozwód przebiegł w słabym stylu, ale kiedy przyszła potrzeba, nie odmówił pomocy. Przyjechał po pierwszym telefonie. To jego drugi gol na tym turnieju, jest naszym najskuteczniejszym strzelcem, jednak w spotkaniu ze Szwajcarią tyle samo co w ataku, dał naszej drużynie w destrukcji. On nie pracował na całym boisku, on je orał, harował, był wszędzie.\nBłaszczykowski zawsze był spokojny, a na turnieju we Francji tego właśnie naszej kadrze potrzeba najbardziej\nPierwsza połowa meczu w Saint-Etienne była najlepszą w wykonaniu Polaków na Euro 2016. Powinniśmy prowadzić już w 23. sekundzie, jednak Milik pokazał, że na tym turnieju nie zna granic w pudłowaniu. Tym razem po nieporozumieniu Szwajcarów we własnym polu karnym nie trafił do pustej bramki. Dobre okazje mieli też Grzegorz Krychowiak, Grosicki i ponownie Milik. Wszystko wyglądało pięknie, kończyło się jednak na ostatnim podaniu, albo nieudanym strzale. Nasi rywale byli zdezorientowani, atakowaliśmy ich już na ich połowie. Nie czekaliśmy u siebie, by później kontratakować, piłkarze Nawałki rzucili się na Szwajcarów, jak wściekłe psy.\nNawałkę musi martwić frustracja naszych napastników, którą widać już gołym okiem. Lewandowski strzela z nieprzygotowanych pozycji, irytuje się na Milika, który nie zawsze się z nim rozumie. Piłkarz Bayernu miał być gwiazdą całego turnieju i wie o tym, że liczy się na jego gole, bo nikt nie zauważy i nie doceni, jak pracuje dla całej drużyny w środku boiska. Nad skutecznością Milika lepiej spuścić kurtynę milczenia. On strzela z przygotowanych pozycji, ale nie trafia.\nDwa dni odpoczynku więcej, jakie Szwajcarzy mieli przed meczem 1/8 finału, okazały się mieć znaczenie. Po pierwszej połowie, kiedy Polacy narzucili tempo, w drugiej zwyczajnie zabrakło sił. Ostatni celny strzał oddaliśmy w 52. minucie, później zaczęliśmy bronić tego, co udało się wywalczyć przed przerwą. Zaczęły się modły do Matki Boski Fabiańskiej, liczyliśmy na skuteczność, ale nie Lewandowskiego, tylko pary Michał Pazdan - Kamil Glik. Nie udało się, w 82. minucie Xherdan Shaqiri strzelił gola, jakiego pewnie już w życiu nie powtórzy - przewrotką, zza pola karnego. Doprowadził do wyrównania. Trudno za tą bramkę obwiniać któregoś z piłkarzy Nawałki, tym bardziej Fabiańskiego, który kilka razy wcześniej i później uratował skórę drużynie, a tym razem po prostu nie miał szans.\nZaczęły się modły do Matki Boski Fabiańskiej, liczyliśmy na skuteczność, ale nie Lewandowskiego, tylko pary Michał Pazdan - Kamil Glik.\nDogrywki były dla nas głośnym odliczaniem sekund. Nawałka dokonał tylko dwóch zmian, obu w doliczonym czasie gry, zdejmował z boiska rannych, albo\numierających, reszta walczyła do końca. To była walka z przeciwnikiem, ale także z własnymi słabościami, to było nieludzki wysiłek, który został nagrodzony w rzutach karnych.\nNasi piłkarze weszli do najlepszej ósemki turnieju, o półfinał zagrają w czwartek ze zwycięzcą dzisiejszego meczu Portugalii z Chorwacją. Dziękujemy za to, co do tej pory, mamy nadzieję, że to nie koniec!\nMichał Kołodziejczyk z Saint-Etienne\n1:0 - Stephan Lichtsteiner\n1:1 - Robert Lewandowski\nX - Granit Xhaka (nie trafił w bramkę)\n1:2 - Arkadiusz Milik\n2:2 - Xherdan Shaqiri\n3:3 - Fabian Schaer\n3:4 - Jakub Błaszczykowski\n4:4 - Ricardo Rodriguez\n4:5 - Grzegorz Krychowiak\nSzwajcaria: Yann Sommer - Stephan Lichtsteiner, Fabian Schaer, Johan Djourou, Ricardo Rodriguez - Xherdan Shaqiri, Valon Behrami (77' Gelson Fernandes), Granit Xhaka, Blerim Dzemaili (58' Breel Embolo), Admir Mehmedi (70' Eren Derdiyok) - Haris Seferović.\nPolska: Łukasz Fabiański - Łukasz Piszczek, Kamil Glik, Michał Pazdan, Artur Jędrzejczyk - Jakub Błaszczykowski, Grzegorz Krychowiak, Krzysztof Mączyński (101' Tomasz Jodłowiec), Kamil Grosicki (104' Sławomir Peszko) - Robert Lewandowski, Arkadiusz Milik.\nŻółte kartki: Fabian Schaer, Johan Djourou (Szwajcaria) oraz Artur Jędrzejczyk, Michał Pazdan (Polska).\nZ kim zagramy w ćwierćfinale?\nKris59 26-06 08:56 Zgłoś komentarz\nJest i jeden pozytyw z tego meczu. Dobrze,ze były karne bo chociaż Lewandowski i Milik przypomnieli sobie jak się strzela bramki. Takich "pudlarzy" w reprezentacji Polski dawno nie\nwidziałem. Nawet pusta bramka stanowi dla nich problem.\nKris59 26-06 08:53 Zgłoś komentarz\nZgadzam się, że ta drużyna to " jeden wielki chaos i gra w stylu "obrony Częstochowy". Szkoda Szwajcarów bo byli lepsi. Kolejny mecz w którym nasi rozpaczliwie się bronią i tylko\nFabiańskiemu i szczęściu zawdzięczają, że jeszcze nie wylecieli z turnieju. Najładniejszy moment meczu to przepiękna bramka Shakiriego.\nNowik 26-06 00:05 Zgłoś komentarz\nBrawo Polacy jesteśmy dumni! Szwajcarom natomiast gwizdek w usta.\nPijanyPoKubusiu 25-06 22:39 Zgłoś komentarz\nDla mnie od dzisiaj nie Kuba Błaszczykowski, a Kuba Wielki :) Stępiński do pierwszego składu.. Milik to jednak jest sierota ;/\ndragon0102 25-06 20:12 Zgłoś komentarz\n[youtube=FA22WNnZPAA] tak żeby sie pośmiać dla relaksu. Brawo POLSKA!\nszakaluch 25-06 19:35 Zgłoś komentarz\nJedno jest pewne...Polska już dalej zaszła niż ktoś z dwójki Italia/Espanya ! :))\nkibic Polski 25-06 19:32 Zgłoś komentarz\nW drugim meczu 1/8 finału (Walia - Irlandia Północna) w 75 minucie jest 0:0.\nWave Fan Sport 25-06 19:22 Zgłoś komentarz\nJest szczęśliwy, że nasza reprezentacja jest już w ćwierćfinale EURO 2016!! Szczególne pochwały należą się Fabiańskiemu, Pazdanowi, Błaszczykowskiemu! Do poprawienia skuteczność.\nMam nadzieję, że w najważniejszym momencie, który się zbliża nasi klasowi napastnicy nas nie zawiodą tak jak w karnych!:)\nBiałe Legiony 25-06 19:20 Zgłoś komentarz\nChłopaki uratowali Nawłce tyłek.\nFazik 25-06 19:20 Zgłoś komentarz\nBrawa dla chlopakow za awans!!!byly placze,ze Lewy nie strzela,Milik nie strzela...a tu prosze,dzisiaj obaj po bramce,jak by nie patrzec nasi strzelili dzisiaj 6 bramek!!! mamy 1/4,w 1/2 mam\nnadzieje,ze trafimy na Wegrow,a w finale na Islandie,badz Slowacje... jeszcze raz brawa dla naszych!!!\nmeridius 25-06 19:20 Zgłoś komentarz\nDo wszystkich malkonentów - pewnie narzekalibyście nawet gdybyśmy zdobyli puchar mistrza Europy, ale to świadczy tylko o tym, że musicie mieć bardzo smutne życie i sami nie odnosicie w\nnim żadnych sukcesów. Przypomnijcie sobie MŚ 2006 i wygraną Włochów z Francją po rzutach karnych. Nikt jakoś z tego powodu nie rzucał mięsem w stronę żadnej z drużyn, a przeciez prestiż był znacznie większy. To są już duże turnieje i nie ma słabych drużyn, nie ma wygranych 8:0, a niekiedy i czasem oprócz umiejętności o wygranej decyduje także i szczęście. Warto dodać, że drużyna doprowadziła do tych karnych, gdzie inna możliwe, że przegrałaby 2:0 i pojechała do domu. Nie ma się czego wstydzić. To nie jest ważne, ważna jest cała praca przed mistrzostwami i wysiłek włożony w to żeby zajść tak daleko, bo ci którzy byli za słabi są już dawno daleko w tyle. Gdzie zajdziemy to już ma małe znaczenie, oby jak najdalej, ale to co jest najważniejsze to fakt, że pierwszy raz mamy drużynę, której nie musimy się wstydzić, a do domów wracają drużyny, które kiedyś wytykały nas palcami. Na koniec warto zwrócić też uwagę na bardzo kiepskie sędziowanie, Lewandowski mógł nawet w takiej sytuacji złamać kark, ciekawe czy wówczas też należałaby się żółta kartka?\nwerty 25-06 19:15 Zgłoś komentarz\nGrecki futbol, szkoda, że nie mamy nikogo na ławce oprócz Kapustki.\nGreatDeath 25-06 19:05 Zgłoś komentarz\nJestem z pokolenia lat 90. i nie przywykłem do wygrywania Polaków w kopanej, aż dziwnie się takie mecze ogląda i nie umiem normalnie zareagować na awans do 1/4, brawo Polacy! Wyciągnąć\nwnioski ze słabej drugiej połowy i w meczu z Hrvatską bądź Portugalią się ich wystrzegać i mamy szansę na 1/2, a może nawet i finał :>\nPiłka w Europie Szwajcaria Reprezentacja Szwajcarii Polska Euro 2016 Piłka nożna Reprezentacja Polski


Opuszczone fabryki Pią 03 Lut 2017, 17:34\nMiejsce z pozoru jakich wiele – tak jak chruszczowki są nieodłącznym elementem krajobrazu rosyjskiego miasta. Po upadku ZSRR wszystkie fabryki w okolicy dość szybko upadły, do czego w dużej mierze przyczyniła się niewypłacalność właścicieli. Dziś budynki straszą powybijanymi szybami, nieprzyjemnie huczącym wiatrem czy niszczejącą zabudową – nie tylko za sprawą upływającego czasu, ale i chuliganów, którzy w szczególności upodobali sobie to miejsce. Części z fabryk grozi zawalenie, dlatego też niedawno pojawił się zakaz wchodzenia na ten teren. Ci odważniejsi zdają się tym nie przejmować, traktując stare budynki jak swój drugi dom. Nie zmienia to faktu, że warto być ostrożnym. Nigdy nie wiadomo, co może się zdarzyć.\nRe: Opuszczone fabryki Czw 08 Mar 2018, 21:15\nValeriya zdecydowanie nie miała zbyt interesującego życia. Dopiero po zachodzie słońca mogła gdziekolwiek wyjść, głównie wtedy zdobywała jakieś świeże pożywienie. Zazwyczaj żywiła się na bezdomnych, ale czasem nie potrafiła powstrzymać swoich zapędów na świeżą, młodą krew. Pragnienie pozbawiało ją resztek sumienia, jakie miała za życia. Czy czyniło ją to złą? Przez to, że była ostatnim ogniwem łańcucha pokarmowego? Po zakończonym posiłku, uśmiechnęła się szeroko, czując się o niebo lepiej, miała jeszcze kilka spraw do załatwienia, chciała zobaczyć czy zdoła kupić jakieś książki, nie koniecznie legalnie. Legalne księgarnie były dla niej zamknięte, dosłownie. Pracowały do 16, nic nie mogła na to poradzić.\nSzła uliczkami, kiedy z daleka już usłyszała odgłosy magicznego pojedynku, z zaciekawieniem zdecydowała się podejść nieco bliżej, by zorientować się co i jak. Może zostanie jakiś uroczy niedobitek? Niby była zaspokojona... ale nie odmówiłaby sobie deseru. Z tego co się zorientowała, to poszło o jakąś przesyłkę? Paczkę? Eee. Pewnie jakieś polityczne pierdolenie. Jednak wtedy rozpoznała głos jednego z mężczyzn... głos z innego życia. Normalnie by powiedziała, że przełknęła ślinę z tego powodu, ale jej organizm już takowej nie produkował. Jednak już było po wszystkim, Arvo leżał powalony na ziemi, a mężczyzna chciał przetrząsnąć mu kieszenie, jednak wtedy zobaczył, że ktoś tu jeszcze jest, ujrzał Val, która zmierzała pewnym krokiem w jego stronę. Zanim mężczyzna zdążył ją zaatakować, wzięła go za kurtkę i rzuciła nim o ścianę, jak szmacianą lalką, by następnie spojrzeć na Arvo. Kucnęła przy nim. Nie wyglądało to najlepiej, ale nie mogła go też zabrać do szpitala. Westchnęła ciężko i bez problemu wzięła go na ręce. Musiało to wyglądać komicznie, drobna dziewuszka niosąca rosłego chłopa, jednak dla niej to nie był żaden wysiłek. Zabrała go do piwnicy w opuszczonej fabryce i położyła go na materacu, na którym sama zazwyczaj sypiała. Postarała się o zrobienie jak najbardziej stworzenie najczystszych warunków na jakie mogła sobie pozwolić. Zaczęła od urazu głowy, jednak nie mogła z nim za wiele zrobić, póki był nieprzytomny. Czaszka wydawała się być cała, więc czy ma jakiś wstrząs dowie się dopiero jak śpiąca szlachcianka się obudzi. Musiała rozerwać jego koszulę, czy co tam miał na sobie, by dostać się do rany znajdującej się poniżej jego obojczyka, następnie ją oczyściła. W sumie nie była pewna jak ta powstała, prawdopodobnie efekt jakiegoś zaklęcia. Potem zaczęła ją zaszywać, całkiem sprawnie jej to szło jak na kogoś, kto nie miał oficjalnego wykształcenia medycznego. Potem będzie musiała jeszcze poszukać jakiś innych urazów. Oczywiście, szyła bez znieczulenia, przecież i tak był nieprzytomny.\nRe: Opuszczone fabryki Pią 09 Mar 2018, 23:20\nNikogo nie obchodziły takie części miasta jak Mahala. Nikogo nie obchodzili mieszkańcy Mahala. Ich też nie obchodziło to, co dzieje się wokół, i nikt ich nie obchodził. W takich miejscach szybko uczy się, że bezpieczniej jest zamykać oczy, odwracać wzrok, na chwilę tracić słuch. Przejść drugą stroną ulicy, prędko skręcić na skrzyżowaniu i iść dalej, choćby okrężną drogą, byleby poza zasięgiem problemów. Z sercem i myślami pełnymi modlitw zanoszonych bogom, ze strachem niosącym kroki i wydłużającym je ponad możliwości. W tych otwartych furtkach rzeczywistości, martwych punktach nakładających się na siebie niczym kręgi światła padające z ulicznych latarni w najbardziej ruchliwych częściach Petersburga, łatwo było o rozpowszechnienie szemranych interesów. Jeszcze łatwiej było ukryć je na wierzchu, najczęściej tuż pod okiem Białej Gwardii. Żeby było bezpieczniej. Znał to z ulic Moskwy, znał jeszcze ze szkolnych korytarzy – najciemniej jest wszak pod latarnią. Dlatego nierozważnie było chodzić oświetlonymi odcinkami podmiejskich zabudowań. Szczególnie w tej okolicy, gdzie po zmroku trudno było natknąć się na żywą, życzliwą duszę. Cienie przemykały ścianami i zaroślami; dźwięki zawodziły pomiędzy szkieletami budynków, wśród nigdy nieprzycinanych trawników i porzuconych samochodów. Arvo nie miał wątpliwości, że dobijanie transakcji w takich miejscach nie będzie zwieńczone obopólnym zadowoleniem – tu nawet bogowie woleli przymykać oczy, jedynie Dolę zachęcając do rozpoczynania tańca bardziej śmiertelnego niż rusałcze pląsy.\nNawet nie zdziwił się, gdy niedługo po odebraniu towaru drogę przecięła mu patykowata postać. Tak cenny składnik, jak kości z czaszki smoka, był w kręgu zainteresowań każdego alchemika i twórcy magicznych przedmiotów, a gdy nabywało się go z niepewnego źródła, ryzyko, że sprzedawca będzie chciał odzyskać dopiero co sprzedany przedmiot, wzrastało gwałtownie choć niezauważenie. Dopiero kiedy nieoczekiwanie rzucone zaklęcie smagało ciało, a magia pustoszyła organizm i blokowała synapsy pozwalające na błyskawiczne zrozumienie sytuacji, jasne stawało się, w którym momencie i ile błędów się popełniło. Na reakcję było już jednak za późno, a teleportacja od początku nie wchodziła nawet w grę. Niestabilna aura kości mogła doprowadzić do większej katastrofy niż parę pogruchotanych gnatów, utrata przytomności, a ostatecznie: również niemało wartego towaru. Chyba że nieoczekiwanym zbiegiem okoliczności, przyjacielskim pstryczkiem w nos od samych Rodzanic okazywało się, iż w pobliżu znajdował się wynaturzony anioł stróż, o obecności którego dopiero po jakimś czasie, gdy z wolna wracała przytomność umysłu, świadczyło mrowienie w okolicach obojczyka. Chłodne palce pewnie naciągały skórę potęgując ból. Bolało go jednak absolutnie wszystko. Miał wrażenie, że czuje każdą komórkę ciała, a każdy nerw pulsuje w rytm coraz szybciej tłukącego się wewnątrz serca.\nRe: Opuszczone fabryki Nie 11 Mar 2018, 22:41\nNie była aniołem stróżem, nie była w ogóle aniołkiem. Dawny promyczek światła w posiadłości Dolohovów już dawno zmarł, była potworem. Arvo powinien się cieszyć, że zdążyła się posilić przed spotkaniem go, bo inaczej skończyłby jako jej kolacja... a może śniadanie? W każdym razie, posilała się niedawno i tylko dlatego miała siłę, by powstrzymać się słodkiej woni jego krwi. Skupiła się na tym chwilowo, by go poskładać do kupy, nie zastanawiała się nad tym, że jej 'wujcio' jak go lubiła określać czasami z pewnością ją rozpozna i co ona wtedy zrobi? Rzucanie zaklęć nie było teraz jej najlepszą stroną, czasem sądziła w ogóle, że straciła zdolność czarowania. Chociaż miała swoją różdżkę, to z niej nie korzystała praktycznie wcale. Zaklęcia jej nie wychodziły i dawały mizerny efekt, pewnie związane to jakoś było to z jej śmiercią.\nPamiętała, jak grywała na pianinie podczas przyjęć rodzinnych, albo ona albo Maksim. Częściej ona, bo jej brat nie przepadał za graniem dla kogoś. Zwykle musiała grać jakieś smętne kawałki, dobre do walca. Ojciec by ją pewnie zabił wzrokiem, gdyby zagrała coś weselszego, chociaż czasem zdarzało jej się przemycać jakieś nieco weselsze nutki. Zawsze chciała by do ich posiadłości wpadła odrobina światła. Ironiczne, prawda? Że ze wszystkich, to ona skończyła jako istota mroku. Może taka kolej rzeczy? Kto wie.\nSzybko dojrzała, że Arvo zaczyna się budzić, przeklęła cichuteńko pod nosem, jakby słyszała jeszcze nad głową głos matki, która jej mówiła, że damie nie wolno tak się odzywać. Nie spodziewała się, że tak szybko się obudzi.\n- Leż spokojnie. - powiedziała cicho swoim martwym głosem. Nie chciała, by zaczął się jej wiercić, kiedy zszywała mu ranę. Na szczęście już kończyła! Przerwała nić i zawiązała ją delikatnie. Westchnęła delikatnie. Podniosła się powoli, szukając w swoich zbiorach jakiś ziół, które mogłaby mu dać na zmniejszenie bólu.\nRe: Opuszczone fabryki Wto 13 Mar 2018, 06:24\nNie drgnął. Nawet nie otworzył oczu. Poddał się stanowczemu poleceniu, które przebijało się przez wciąż przyćmione zmysły. Jak zawsze zresztą. Nigdy nie potrafił zrozumieć osób, które wbrew nakazom – uważaj, nie odwracaj się, nie patrz, zamknij się! – nie uważały, patrzyły, nie potrafiły zachować ciszy. Taka niesubordynacja zawsze kończyła się źle; zawsze niosła ze sobą opłakane skutki, których świadkiem był przede wszystkim już po szkole, najpierw w laboratoryjnym zaciszu, później w zgiełku ulic Moskwy, Petersburga i całej reszty wielkich miast Federacji. Odnosił wrażenie, jakby w harmonię życia od zawsze i na zawsze wpisane było nieustanne powtarzanie tego samego błędu, który przetaczał się przez historię niby ogromne koło wodnego młyna. Jakby ludzie stracili umiejętność rozpoznawania życzliwych ostrzeżeń od bezmyślnych rozkazów.\nPozwolił sobie na jeszcze chwilę bezruchu, kiedy kobieta wreszcie zostawiła go samego. W głowie huczało mu nieznośnie, lecz to rana przy obojczyku dokuczała bardziej, rwąc nieludzko przy choćby najlżejszym napięciu mięśni. Nie było mowy, by bez niczyjej pomocy podniósł się przynajmniej do pozycji półleżącej, co nie napawało go optymizmem. Zdawanie się na nieznajomych (choć głos, mimo że pozbawiony emocji, wydawał się niepokojąco znajomy), jakkolwiek serdecznych, wiązało się z ryzykiem. W obecnych czasach nawet sąsiadowi nie można było w pełni zaufać; paranoja, jaką w ciągu ostatnich kilku lat wywołała Starszyzna nagonką na swoich przeciwników, z zadowoleniem pożerała wszelkie objawy człowieczeństwa. Łatwiej było uciec bez słowa, niż zdobyć się na zwykłe: dziękuję. Łatwiej było tkwić w ciemnościach, niż spojrzeć w oczy wybawieniu. Tyle że łatwiej rzadko kiedy oznaczało odważniej, więc kiedy w pobliżu ponownie usłyszał kroki i krzątaninę, uchylił lekko powieki pozwalając oczom stopniowo przyzwyczajać się do panującego w pomieszczeniu mroku.\nZ każdą chwilą – choć nie trwało to wcale krótko – ostrość widzenia poprawiała się, a z ciemności zaczęły wychylać kształty, którym mógł nadać konkretniejsze znaczenie. Wciąż jednak trudno było mu określić, gdzie dokładnie się znajduje. Znajdują. Kobieca sylwetka mignęła mu w zasięgu wzroku, zasłaniając na moment przestrzeń pomiędzy nim, a, jak założył, dziurą przeznaczoną na wstawienie okna.\n- Co robisz? – Słowa rozbrzmiały mu w głowie dudnieniem tak potężnym, że z bólem, jakby ktoś zdzielił go obuchem, zacisnął ponownie powieki. Nie był jednak pewny, czy były na tyle głośne, żeby ktokolwiek poza nim samym zdołał je usłyszeć.\nRe: Opuszczone fabryki Wto 13 Mar 2018, 20:03\nKora wierzby, rozmaryn, kozłek lekarski, bazylia... hmm... Ah! Jest i miód. Trzymała te wszystkie składniki głównie dlatego, że lubiła się uczyć o ich właściwościach. Czasem opatrywała Lwa i innych mniej lub bardziej szemranych znajomych, ale robiła to jedynie dlatego, by zabić jakoś swój czas. Pogodziła się z tym, że nie zostanie wielką uzdrowicielką, która zapisze się na kartach historii, ale musiała jakoś zapełniać swój czas, prawda? Wieczność... cóż. Bywa długa.\nWzięła zapałki i ostrożnie zapaliła ogień na świecy, tak by się przy tym nie poparzyć. Była to stara, lana, woskowa świeca, która strasznie dymiła, ale dawała dość spory płomień, tak by nawet dało się coś na tym podgrzać. Nie miała tutaj palników, ani nawet paleniska. Łatwo by tu się zadymiło, byli w końcu w jakimś zapyziałym pomieszczeniu w piwnicach starych fabryk. Nikt tu raczej nie dbał o wentylację. Postawiła na prowizorycznym stojaczku miskę z wodą, by ją odrobinę podgrzać, kiedy usłyszała głos Arvo, był dość cichy ale dla niej nie istniało pojęcie "za cichy".\n- Napar ziołowy, ukoi twój ból. - odpowiedziała prosto, patrząc na podgrzewającą się wodę. Świeca nie dawała na tyle światła, by mógł zobaczyć jej twarz, ale z pewnością zaraz nie będzie miał tego problemu, ponieważ wzięła jedną mniejszą świecę i podpaliła knot, by następnie podejść bliżej Arvo.\n- Otwórz oczy. - powiedziała, nie oczekując sprzeciwu. Chciała sprawdzić jak zareagują jego źrenice na źródło światła, w końcu oberwał poważnie w głowę. Mógł mieć wstrząs mózgu. Poza tym, będzie musiała zaraz sprawdzić, czy nie ma czegoś połamanego, bo z tego co widziała, to już nie krwawił. Jakoś chwilowo jej się zapomniało, że zobaczy jej twarz przy świecy i to może być dla niego szokiem, ups. Szczegóły.\nRe: Opuszczone fabryki Pią 16 Mar 2018, 06:48\nZabawne. W ciemnościach wszystko zdawało się być mniej przerażające.\nKiedy płomień świecy zaczął swój hipnotyczny taniec na ścianach pomieszczenia, nietrudno było mu zorientować się, że to, co chwilę wcześniej wziął za okienny otwór w rzeczywistości było zaledwie wgłębieniem w ścianie – może przeznaczonym na szyb windy, może na coś bardziej mrożącego krew w żyłach. Po drugiej stronie nie spoglądało na niego zasnute bielmem oko księżyca, który, gdy znajdował się jeszcze na otwartej przestrzeni, rozpoczynał swoją wędrówkę po nocnym firmamencie; nie było tam żadnego bezpiecznego elementu, prostej drogi wiodącej ku reszcie świata, przejścia łączącego tę – co prawda obszerną – klitkę z przestrzeniami nie zamkniętymi żadnymi ramami. Pierwotny lęk przed schwytaniem, przed pozbawieniem wygodnego miejsca rozlewał się po ciele wraz z falami bólu, przytłaczając ten ostatni i wolno wypierając.\nNerwowo wodził teraz wzrokiem za swoim aniołem stróżem, choć zaczynał mieć wątpliwości, czy to na pewno właściwie określenie; czy nie wpadł przypadkiem z deszczu pod rynnę, jak ostatnimi czasy zdarzało mu się to robić. Najwyraźniej bogowie coraz mniej cierpliwości mieli dla dzieci rewolucji, pozwalając im potykać się nawet na prostej drodze.\n- Dziękuję, choć to zbyteczna troska. – Zaryzykował, by kolejnych kilka słów popłynęło przez dotkliwie puste otoczenie, szykując się na nową porcję rozłupującego czaszkę bólu. Tym razem jednak szumiało mniej; zdanie rozbrzmiało wyraźniej i głośniej, niosąc się głuchym echem po pomieszczeniu. Rezonowało jeszcze przez chwilę w jego zakamarkach, kiedy kobieta podeszła bliżej, odsłaniając się przed nim. Łapczywie pragnął, by dźwięk ten znów zaczął się nasilać, falą wracać do niego, zagłuszając jej słowa, ją samą zagłuszając, niczym obraz w źle nastrojonym odbiorniku telewizyjnym.\nOstatni raz widział jej twarz pół roku temu, gdy na Przesilenie Zimowe wybrał się do Ufy na rodzinną kolację; gdy, zamiast siedzieć przy stole z prawie obcymi sobie ludźmi, wybrał się na cmentarz i w przeszywającym kości zimnie spędził niemal godzinę nad pięknym nagrobkiem Valeriyi, raz po raz odgarniając śnieg z niewielkiego zdjęcia, jakim został udekorowany.\nMimowolnie oczy otwiera szerzej, by przyjrzeć się uważniej stojącej przed nim dziewczynie. Prawdopodobnie była w tym samym wieku, co Valeriya, może odrobinę starsza. Prawdopodobnie była tak samo dobroduszna jak ona, skoro zdecydowała się pomóc nieznajomemu. Prawdopodobnie była jego aniołem stróżem, wyjątkowo okrutnym, skoro postanowiła przybrać jej twarz, to jednak nie umniejszało jej zasług.\n- Nie jesteś mugolem? – Jeszcze jedno ryzykowne zdanie, tym razem jednak bez jakiejkolwiek obawy o powracający ból głowy. Nadmiar wrażeń poradził z nim sobie błyskawicznie zapętlając go w odczuciach i czyniąc z niego barierę ochronną.\nRe: Opuszczone fabryki Pią 16 Mar 2018, 11:51\nKażdy się czegoś bał, odczuwał paniczny lęk przed czymś. Schwytanie, śmierć, wysokość, upadek, utopienie... A niektórzy bali się, że obudzą się we własnej trumnie. Valeriya to przeżyła, a raczej nie... to skomplikowane, ok? Kiedy otworzyła oczy, pierwsze co zobaczyła to delikatny biały materiał, który okalał wieko od jej trumny. Przerażenie, które wtedy odczuła, lęk, przytłoczenie wszystkim, wymieszane do tego wampirzym głodem... to coś, czego nigdy nie zapomni, nie ważne jak długa miałaby być jej wędrówka po świecie żywych. Chciała krzyczeć, ale coś tłumiło jej głos, jej struny głosowe jeszcze nie były przygotowane do ponownego wydawania dźwięku, brakowało krwi w jej organizmie. Musiała się wydostać, w ludzkim odruchu myśląc, że zaraz skończy się jej powietrze. Drapała paznokciami w wieko, zdrapując ten idealnie biały materiał, potem zaczęła walić pięściami, wtedy jeszcze nie znając własnej siły. A kiedy wyszła z ziemi... nie była już człowiekiem. Zdała sobie sprawę z tego dopiero wtedy.\nTak oto z dziecka kwiatów stała się panią mroku.\nKuźwa. Ale poetycko.\nSłysząc jego słowa, wywróciła oczami. Nie była to niepotrzebna troska, nie chciała by jej tu wił się z bólu. Widziała, że naprawdę mocno oberwał. Kiedy podeszła do niego, zaczęła sprawdzać jak jego źrenice reagują na przybliżające i oddalające się światło. Wydawał się być w szoku, więc jego źrenice naturalnie były nieco szersze, jednak reagowały prawidłowo. Zapaliła inne świeczki, które stały w starym stojaku obok. Miała źródła światła, bo wolała jednak czytać przy świetle. Normalnie go nie potrzebowała, była stworzeniem nocy. Następnie wbiła świeczkę, którą trzymała w ręce, w wolne miejsce na stojaku. Słysząc jego pytanie, zaśmiała się, kręcąc głową. Żartował sobie? Czy... nie poznał jej? Uniosła wysoko brew, patrząc na niego.\n- Nie jestem.- odpowiedziała krótko. Kiedy światło świec rozjaśniło mocniej pomieszczenie, mógł zobaczyć, że jego anioł stróż nosił suknię, w której Valeriya została pochowana. Niegdyś piękna, bogato zdobiona satynowa suknia teraz była brudna, szara, podarta... ale bez wątpienia to była ta sama kiecka. Nawet jeśli ktoś by nie zwracał uwagi na ubiór, to tę suknię było trudno zapomnieć. Podeszła do podgrzanej nieco wody i zaczęła do niej wrzucać różne zioła, które wcześniej sobie przygotowała. Po tym znów podeszła do Arvo.\n- Coś cię boli, bardziej niż reszta? Mogłeś coś złamać. - spytała, przyglądając mu się uważnie. Ucisnęła delikatnie jego żebra z obu stron, następnie przesunęła rękę na jego rękę, obserwując jego reakcje oraz oczywiście sama próbowała coś wyczuć.\nRe: Opuszczone fabryki Czw 22 Mar 2018, 16:41\n- To dlaczego męczysz się z warzeniem naparów? – Pytanie zadał bez zastanowienia, czując zbyt wielką ulgę z powodu przebywania z kimś swoim, przed kim nie musiał kluczyć w labiryncie niedomówień i tajemnic ukrywanych na wyrost. Uczucie komfortu rozwiewało się jednak w aromacie gotowanych ziół.\nŚwiadomość tego, co wzbudziło jej rozbawienie, powoli zaczynała przebijać się przez skamieniały umysł, rzucając wąskie strużki światła na czające się w mroku odpowiedzi. Do Arvo równie wolno docierało, dlaczego nie wysiliła się, by – jak on – zbadać, z kim ma do czynienia. Nie chodziło nawet o to, że mogła znać jego tożsamość. Ta myśl przyszła nieco później, kiedy zdążył poskładać najbardziej alarmujące elementy i długo jeszcze rezonowała ostrzeżeniem w pustych przestrzeniach organizmu.\nNajpierw, wraz z konwulsyjnie drgającym mu przed oczami płomieniem świecy, wyłoniło się solidne przeświadczenie, że strach, jaki odczuwał, był zaledwie echem tego, co powinno zalać go z całą mocą i bezlitośnie miażdżyć każdą komórkę jego ciała. Hamulcem okazały się znajome ruchy kobiety, mimo że wykonywane szybciej i bardziej precyzyjnie; znajome rysy jej twarzy, których nawet chimeryczna natura nie byłaby w stanie podmienić w tak doskonały sposób; znajome zdobienia sukni, którym tamtego dnia przyglądał się długo (może nieco za długo), nim wieko trumny zatrzaśnięto nad jej głową – bo nie potrafił znaleźć w sobie na tyle odwagi, by ostatnim, co zapamięta, była twarz Valeriyi, w którą nieudolnie postarano się tchnąć odebrane jej życie. A to wyglądało jeszcze gorzej i było bardziej bolesne, gdy zderzało się ze wspomnieniami dziewczyny hołdującej naturalności.\nDopiero potem znajome przekształciło się w znane.\nDopiero potem przeświadczenie nabrało kształtu pewności.\nDopiero potem zrozumiał, że nie miałaby żadnego problemu z zatuszowaniem swojego potknięcia, gdyby to on okazał się kimś, dla kogo magia istniała jedynie w książkach i legendach. I gdyby nie zostało w niej ani krztyny dawnej Valeriyi.\nGwałtownie zacisnął powieki, kiedy jej palce zetknęły się ze skórą opinającą mu żebra. Miał wrażenie, jakby przed chłodem jej dłoni wcale nie chronił go cienki materiał koszuli – zimno przenikało aż do kości, pobudzając nerwy do chaotycznego tańca dreszczy. Trudno było mu określić, co było bardziej nieprzyjemne: ból czy chłód.\n- Żebra – odparł zdawkowo, kiedy zaczęła badać mu ramię. – To tylko stłuczenie. Prędzej poradzi z tym sobie kilka zaklęć. Podaj mi różdżkę, muszę tam wrócić.\nNie podejrzewał, że paczuszka ze składnikiem zainteresowała Valeriyę bardziej niż człowiek w potrzebie, by zabrać również ją. Przypuszczał, że napastnik nie ośmieliłby się wrócić, aby przeszukać uliczkę. Miał nadzieję, że różdżka nie znajdowała się poza tym pomieszczeniem, maskując się na chodniku swoją zwyczajnością i niewymyślnymi zdobieniami.\nRe: Opuszczone fabryki Czw 22 Mar 2018, 19:03\n- Moje zdolności magiczne... pozostawiają wiele do życzenia. - odparła z drobną przerwą, dając sobie chwilę na namysł. Zaklęcia przychodziły jej z trudem, czasem jej się udawało częściej jednak nie, więc wolała zostać przy eliksirach, przy czymś w czym nie zawodzi. Szczerze mówiąc spodziewała się czegoś więcej. Zdziwienia, zadawania pytań, oskarżeń? Ale żeby jej w ogóle nie poznał? Tak właśnie myślała, że nie wiedział kim ona jest. Nie sądziła, że aż tak bardzo się zmieniła, a Arvo przecież znał ją całkiem nieźle... można powiedzieć, że najlepiej z całej rodziny. A tu proszę, była dla niego obcą osobą. Widziała, że jest spięty, no ale można to powiedzieć o każdej osobie, która znajduje się z obcym gdzieś w jakiś zapomnianych przez Boga ruinach. Cóż. Może tak będzie lepiej? Jeśli będzie uważał ją dalej za martwą. W końcu taka była? Czyż nie?\n- Nigdzie się nie wybierasz. - odpowiedziała stanowczym tonem głosu, zaciskając rękę na jego barku. - Masz złamane żebro. Nie wypuszczę cię stąd, póki tego nie załatam. Może przebić ci płuco, a wtedy bez pomocy umrzesz powolną i bolesną śmiercią. - jej głos był chłodny, stanowczy. Jednak widać było na jej twarzy zmartwienie. Wcale nie musiało do tego dojść, ale Val chciała go trochę postraszyć, by się nie ruszał. Val zawsze potrafiła być sroga jeśli chodziło o dobro jej najbliższych. Wtedy zazwyczaj jednak wszyscy uważali ją za buntującego się kociaczka, teraz było odrobinę inaczej. Miała to coś w głosie, co paraliżowało wszystkie mięśnie i sprawiało, że wiedziałeś, że musisz zrobić to o co ona prosi.\n- Z resztą... raczej nie masz po co wracać. Facet się ulotnił po tym jak z nim skończyłam. - odparła, dobierając dobrze słowa. Nie chciała powiedzieć, ze uciekł z krzykiem na widok wumpara, zaraz po tym jak się pozbierał z ziemi po solidnym uderzeniu. - Twoja różdżka i paczka leżą tam.- odparła i skinęła głową, gdzie leżała biała paczuszka i różdżka. W tym samym czasie podnosząc się z kolan i podchodząc do nagrzewającego się naparu. Zdmuchnęła ogień świeczki, by następnie ostrożnie przelać wywar do buteleczki, z którą podeszła do Arvo.\n- Masz, wypij to. Zaraz zrobię wywar zrastania kości. - stwierdziła, podając mu buteleczkę z naparem ziołowym. Następnie odwróciła się do niego znów plecami, by podejść do swojego niewielkiego stolika, by następnie wyjąć swój zasób ziół i inne składniki alchemiczne.\n- Róg jaroszka... róg jaroszka... - mruczała sobie pod nosem, szukając odpowiedniego składnika, tak robiła niemalże z każdym. Nigdy nie potrafiła zachować porządku w swoich rzeczach, teraz to się nie zmieniło. Wzięła wszystko do kupy i zabrała się ostrożnie za przygotowywanie eliksiru. Oberwała kolorowe kwiatki ostropesta, pokruszyła róg jaroszka... naszykowała sobie wszystkie potrzebne składniki w takiej formie w jakiej potrzebowała. Potem zaczęła dodawać składniki w sprawdzonej kolejności, pamiętała dobrze tę recepturę.\nRe: Opuszczone fabryki Pon 26 Mar 2018, 23:16\nZmarszczył brwi, już nawet nie próbując dalej wdawać się z nią w jałową dyskusję i chyba jedynie dla uspokojenia własnego sumienia wymamrotał, że zdecydowanie nie czuje, by cokolwiek miał złamane, zaraz potem dyplomatycznie dodając, by robiła, co chce. Każde z nich miało swoją rację, którą za wszelką cenę próbowało przeforsować drugiemu bez wdawania się w niepotrzebne, zajmujące czas wyjaśnienia. Niedopowiedzenia zawisły beznadziejnie w powietrzu, opadając jednak szybko, nie mając na czym się utrzymać – niczym opiłki metalu unoszące się w polu magnetycznym, które nieoczekiwanie zniknęło. W spojrzeniu Arvo brakowało napięcia. Coś w głosie Valeriyi mówiło mu, że jakiekolwiek próby przekonania tej jej nowej wersji do wypuszczenia go – jakby poza własnym brakiem siły trzymało go tu coś jeszcze – zakończą się fiaskiem. To samo coś, jakby na kształt pewności siebie, której po prawdzie nigdy jej nie brakowało, ale teraz uwydatnionej niemal do przesady, przeszywało go jak szpilka owada w jednej z tych makabrycznych gablot pełnych chitynowych, pozbawionych życia pancerzyków.\nKiedyś naiwnie wierzył w słowa ojca raz po raz powtarzającego, że co było martwe, powinno pozostać zagrzebane w ziemi – czy był to człowiek, pies czy chrabąszcze. Dla martwego nie było miejsca w świecie żywych. Nawet cmentarze, pogrzebowe rytuały, łzy i żałobna czerń nierozerwalnie złączone były i przeznaczone jedynie dla żyjących.\nObecnie trudno było mu zrozumieć, jak za młodu mógł wykazywać się taką ignorancją przede wszystkim w stosunku do magicznej kultury; jak nie wierzyć mógł w istnienie wuparów, a historie z porońcami, bezkostami i strzygami brać jedynie za opowieści mające przestrzegać go przed byciem niegrzecznym dzieckiem; jak za pewnik uznawać tylko to, co widział i z czym miał styczność. Chociaż nadal za wysoce niestosowne hobby uznawał kolekcjonowanie martwych stworzeń i wystawianie ich na pokaz jedynie, by dać pożywkę swoim chorym fantazjom i nacieszyć oko estety, dawno już zarzucił młodzieńcze ideały. Równie dawno przestał też dawać wiarę ojcowskim słowom.\n- Dziękuję – rzucił krótko, odbierając od niej naczynie z naparem. Ziołowy aromat już wcześniej zaczynał rozchodzić się po tym dziwnym miejscu, lecz teraz, kiedy jego źródło znajdowało się tak blisko, wyraźne, znajome nuty leczniczych roślin rozpływały się po organizmie kojąc i uspokajając. Bez zbędnych pytań o zawartość buteleczki, opróżnił ją w dwóch haustach. – Gdzie jesteśmy? – Nie była to kwestia, która interesowała go najbardziej, pytanie jednak uformowało się samo, jakby instynkt samozachowawczy kierował nim bezwiednie.\nRóżdżka z paczuszką znajdowały się daleko poza zasięgiem jego rąk, a jakiekolwiek gwałtowne ruchy wciąż przychodziły z niewyobrażalnym trudem. Działanie naparu nie było tak szybkie, jak tego oczekiwał; ciepło leniwie rozchodziło się po ciele, uśmierzając ból mięśni i nerwów wedle własnego uznania, bez logicznej konsekwencji. Odwrócił wzrok w przeciwną stronę, nie chcąc dawać sobie złudnej nadziei, a jej – denerwować ewentualnym pomysłem brawurowej ucieczki. Gdyby bardzo mu zależało, mógł spróbować teleportacji, aczkolwiek nie był na tyle nierozsądny, by w takim stanie magicznie przenieść się w inne miejsce.\nRe: Opuszczone fabryki Pią 30 Mar 2018, 19:02\nKażdy miał swoją rację, tylko gdyby on chciał jej udowodnić swoją, to ona by obroniła swoją siłą, której mu chwilowo brakło, tak więc z góry był na przegranej pozycji. Valeryia jedynie uśmiechnęła się delikatnie, widząc, że "wygrała" i Arvo nie będzie próbował jej uciec, kiedy ona się o niego martwi i chce o niego zadbać. Może i to co martwe, powinno takie pozostać, jednak to nie znaczyło, że zawsze tak się dzieje. A jaka była jej w tym wina? Sama nie jest dokładnie pewna jak do tego doszło. Wydostała się z własnego grobu... i co? Miała się nadziać po tym na kołek? Spalić się? Nie mogła nic na to poradzić, że stała się taka właśnie. Nie prosiła się o to. Nigdy tego nie chciała, może to było marzenie jej braci, ale zdecydowanie nie jej.\nWięc co innego mogła zrobić, niż zaakceptowanie samej siebie? Akceptacja to może za duże słowo, czasem tęskniła za uczuciem życia, za bijącym w piersi sercem, promieniami poranka na swojej skórze... ale to dla niej już przepadło. Musiała żyć dalej swoim pośmiertnym żywotem, jakikolwiek by on nie był. Nie była nawet taka samotna, Kero jej dotrzymywał towarzystwa, czasem Lew wpadał pożalić się jak to jest być mężczyzną i w ogóle.\n- Nie ma za co. - odparła na tyle ciepło na ile pozwalał jej martwy głos. Następnie zajęła się warzeniem eliksiru. Mimo że miała dość spartańskie warunki, nadrabiała wszystko ogromną wiedzą, potrafiła sobie poradzić nawet z małą ilością sprzętu. Zaczęła dodawać składniki w odpowiedniej kolejności, jednak kiedy usłyszała jego pytanie, parsknęła, trudno było stwierdzić, czy to ze śmiechu czy z czego, a następnie odwróciła głowę by na niego spojrzeć.\n- Naprawdę to jest największym twoim zmartwieniem? O to pytasz? - nie mogła wyjść z szoku po prostu. Naprawdę jej nie poznał, czy co? Myślała, że to on będzie w ciężkim szoku, kiedy zobaczy ją żywą... ale jednak role się odwróciły, ona nie mogła wyjść ze zdumienia.\n- W Mahali. - odpowiedziała po paru sekundach, nie podając dokładnej lokacji. Wróciła wzrokiem do eliksiru, który tworzyła. Po prostu nie wierzyła w to, naprawdę była aż taka obca? Śmierć naprawdę ją aż tak zmieniła? Wiedziała, że wygląda blado, że jej skóra nie jest promienista tak jak kiedyś, wygląda trochę... martwo, no ale żeby jej nie poznać? A może ją poznał? Niee... na pewno by jakoś zareagował. Po jakimś czasie zaczęła przecedzać eliksir, wlewając go do małej buteleczki. Znała te formuły dobrze, w końcu kiedyś planowała zostać uzdrowicielem.\nRe: Opuszczone fabryki Pią 06 Kwi 2018, 14:12\nZmroził go jej ton, mimo że pobrzmiewały w nim nuty, które wziął za rozbawienie. Ale może było to coś innego. Irytacja? Rozgoryczenie? Chęć wywleczenia mu przez gardło pytania: co tu się dzieje? Kiwnął więc jedynie głową na to rzeczowe, dotkliwie lakoniczne wytłumaczenie. Nie dowiedział się wiele ponad to, co sam podejrzewał – niespecjalnie pomocna w ustaleniu dokładnego położenia była wiedza, że nie przenieśli się w inną część miasta. Na Mahala znajdowało się zapewne wiele podobnych budynków: porzuconych w trakcie budowy, opuszczonych po bankructwie firmy, splądrowanych i będących już zaledwie przypadkowym azylem dla równie przypadkowych, tymczasowych mieszkańców. Mogli być wszędzie, mogli być nigdzie. Trudno było o bardziej bezbarwną – lecz w swojej prostocie i powszechności bezpieczną – kryjówkę. Tu mogli być również każdym i nikim. Szczególnie dla siebie. Udawanie nie leżało jednak w naturze żadnego z nich, chociaż mogło by się wydawać, że dla Arvo sztuka krętactwa była równie naturalna, co łapczywe zaczerpywanie powietrza po wynurzeniu się ponad powierzchnię wody.\nCisza, w którą nienachalnie wplatały się dźwięki przyrządzanego eliksiru, starała się maskować jego zmieszanie. Takiej Valeriyi – gwałtownej w obyciu niczym letnia burza – nie poznawał. Mimo że wcześniej miał do czynienia z wuparami, nigdy żadnego nie znał przed przemianą, aczkolwiek w każdym jednym kryła się skaza impulsywności, którą zrzucał na karb przetrzymywania w klatkach, wyrwania z ich naturalnego środowiska, faszerowania medykamentami i innowacyjnymi eliksirami intensyfikującymi wąpierzowe zdolności. Nie rozpatrywał, że już sama przemiana może modyfikować człowiecze zachowanie do tego stopnia, by wyplenić z niego rozwagę, spokój i beztroskę.\n- Wiedzą? – Z pozoru nieskonkretyzowane pytanie przecięło tę ciszę szybko, niemal niezauważalnie, trafiając w sedno problemu, jak modelowo wykonany strzał.\nWzrokiem nie szukał jej spojrzenia; sunął nim po wysłużonym materiale opinającym materac, wodził nim śladem dłoni wnikliwie badających drobne wypukłości – znamiona pozostawione przez czas, gdzie przetarcia pozwalały gąbce zuchwale przeciskać się przez cieniutki materiał i łypać przezeń demonicznie żółtym okiem. Wolał to, niż widzieć jej reakcję; niż dostrzec na jej twarzy odbicie własnego zaskoczenia i zawodu, bo to wciąż nie to pytanie ciasno zawiązywało mu supły w przełyku i brzuchu. Przede wszystkim pragnął wiedzieć jak i kiedy, ewentualnie dlaczego. Cała reszta nie miała na tę chwilę znaczenia, a mimo to uciekał od tematu, żałośnie zapewniając siebie, że dążył do niego jedynie okrężną drogą – dokładnie tak, jak powinien zrobić jakiś czas temu po dokonanej transakcji. I dokładnie tak, jak zbierał siły, by wreszcie móc wstać, doprowadzić się do porządku, porozmawiać normalnie i w normalnych warunkach. Tak, jak na to zasługiwała. Chwiejnie, ostrożnie stawiając kroki, podszedł do wcześniej wskazanego przez Valeriyę miejsca, w którym złożyła jego rzeczy, dopiero w trakcie tej krótkiej drogi zauważając, w jakim stanie znajdowały się jego ubrania. Uśmiechnął się z przekąsem, chowając paczuszkę do kieszeni, różdżkę z zastanowieniem ważąc jednak w dłoni.\nRe: Opuszczone fabryki Wto 24 Kwi 2018, 18:24\nCzy aż tak bardzo sam akt umierania ją zmienił? A może to, że od długiego czasu siedziała w ciemnych ruinach pod opuszczoną fabryką i jedynie do kogo mogła otworzyć usta to był jej pupilek i od czasu do czasu jak Lew wpadł z wizytą, pomarudzić jak to jest być facetem. Pieniądze na książki zdobywała z tego co czasem jej zwierzątko podwędziło od tak samo biednych jak i Valeryia. Śmierć chyba jej aż tak bardzo nie zmieniła... sam akt był prawie jak usypianie. To znaczy najpierw był ostry ból z tyłu głowy, przez który czuła jakby jej czaszka miała eksplodować, a potem już tylko błogi spokój. Powolne oddechy, tracenie połączenia ze światem żywych. Kiedy wspominała moment swojej śmierci, przypominał jej się stary wiersz, który kiedyś gdzieś się jej obił o uszy. Kończył się frazą "w twojej ostatniej chwili jest jedno - milczenie". Nie krzyczała, nie chciała walczyć o życie, nie miała na to siły, po prostu odpłynęła w sen nieprzespany... który przynajmniej miał być jej snem ostatecznym, jednak tak się nie stało i skończyła jak skończyła.\nSłysząc jego pytanie, jej brew uniosła się tak szybko jakby została wystrzelona z procy, odwróciła się od mikstury i spojrzała na niego. Aha... czyli jednak ją poznał. Po prostu... chyba połączył kropki. Nie spodziewała się tego, liczyła raczej na szok. Widać było teraz na jej twarzy zrozumienie obecnej sytuacji. To nie było tak, że uznawał ją za kogoś innego, nie nie nie - wręcz przeciwnie! Domyślił się kim jest.\n- Sądzisz, że byłabym tutaj, gdyby wiedzieli? - odpowiedziała pytaniem na pytanie i wzruszyła delikatnie ramionami, by następnie wrócić wzrokiem do eliksiru, który przelała do buteleczki. Gdyby wiedzieli, prawdopodobnie by ją zabili, by nie hańbiła nazwiska swoją egzystencją, albo mogła trafić na jakiś stół laboratoryjny, możliwe że nawet któregoś z jej braci. Odruchowo chciała przełknąć ślinę na myśl o tym, jednak sobie przypomniała, że nie ma czego przełykać w sumie.\n- Masz... pomoże ci na twoje żebra. - powiedziała, podając mu buteleczkę z eliksirem. W tym samym czasie do pomieszczenia wleciał jej aitwar, Kero. Valeryia uśmiechnęła się na jego widok, zwierze w swoim w swoim ptasim dziobie trzymało jakieś papiery. Wampirzyca wyjęła je z jego pyska i pogłaskała zwierze po głowie. Aitwar nie był zwierzęciem, które by podbiło dwory. Nie żeby był brzydki, po prostu wyglądał dziwnie... ale Valeryia zawsze kochała wszystkie zwierzęta, nie ważne czy było brzydkie i paskudne, czy słodkie i urocze. To nawet po śmierci się nie zmieniło.\nRe: Opuszczone fabryki Pią 25 Maj 2018, 15:19\nZ wahaniem, jakby cały czas zastanawiał się jak odpowiedzieć, lekko skinął głową. To właśnie taki scenariusz był najbardziej prawdopodobny. Nic innego, według Arvo, nie warunkowało przebywania Valeriyi w miejscu takim jak to – pozbawionym wygód, do jakich była przyzwyczajona za życia, bez jakiejkolwiek namiastki ogrodu, bez choćby atrapy słonecznego światła sączącego się przez te wiecznie zasłonięte okna. To tu mogła się bez obaw ukryć: przed każdym, a na pewno przed własnymi braćmi. Zwłaszcza jeśli zdołała schować się przed swoimi pragnieniami. Tu nawet gwardzistom niespieszno było przychodzić, jakby zdawali sobie sprawę, że poza rozczarowaniami nie znajdą w opuszczonych budynkach niczego więcej.\n- A zamierzałaś ukrywać się przed nimi na widoku? Jak długo wówczas zajęłoby im odnalezienie cię? – Nie zapytał złośliwie, raczej z ciekawości, pozostałej po dawnym zawodzie. Jakaś część jego dawnej osoby nadal pragnęła pogłębiać wiedzę na temat magicznych istot i ich behawioru. To mogło pomóc wypracować Raskolnikom sposób, by czarodziejskie stworzenia, które wciąż pozostawały na wolności, unikały łapanek i więzienia w ośrodkach magibadawczych. O wzajemną współpracę było jednak coraz trudniej – na obecnym etapie każdy czarodziej stwarzał dla nich zagrożenie.\nSkinieniem głowy podziękował za eliksir. Krótką chwilę obracał buteleczkę między palcami, obserwując przelewający się z jednej strony na drugą płyn. Czy w ogóle go potrzebował? Żebra – właściwie całe ciało – nadal odzywały się tępym bólem, kiedy poruszył się zbyt gwałtownie lub napiął bardziej mięśnie, nie było to jednak coś, z czym nie poradziłby sobie kilkudniowy odpoczynek. Ostatecznie jednak przechylił buteleczkę, wlewając sobie w gardło całą jej zawartość. Gorzki smak był tak intensywny i duszący, że w pierwszej chwili musiał zatkać dłonią usta, by nie wypluć płynu. To byłoby gorszą zniewagą dla Valeriyi, niż nie wypicie eliksiru – jakby podważał jej alchemiczne zdolności, które zawsze sobie przecież cenił.\n- Niemniej masz rację – podjął na nowo wątek, podchodząc do niej ze skrzyżowanymi na piersi ramionami. Słowa przychodziły mu z trudem. Wysuszona po zażyciu mikstury jama ustna domagała się natychmiastowej pomocy i chociaż kilku kropel wody, w zasięgu wzroku brakowało jednak czegokolwiek, czym mógłby się wspomóc. – Kiedy wreszcie prawda wyjdzie na jaw, jeśli w ogóle, kwestią czasu będzie, nim przypomną sobie, że najciemniej jest pod latarnią. A wtedy tu również nie będziesz bezpieczna, Valeriyo. Sugeruję więc, żebyś pomyślała nad zmianą lokum – dodał bez cienia zawahania. Propozycja ta przeszła mu przez gardło z taką łatwością, jakby nie raz odbywał podobne rozmowy; jakby miał plan, mimo że ledwie kilka chwil wcześniej otrzymał parę fragmentów historii, która powinna go sparaliżować.\nOdstawił pustą fiolkę na blat. Dźwięk zderzenia się szkła z drewnianą powierzchnią wydał się w ciszy, która na moment między nimi zapadła, nieznośnie głośny. Sięgnął po schowaną wcześniej różdżkę, by napełnić wodą buteleczkę. Gorycz eliksiru nadal była wyczuwalna, nie niosła ze sobą jednak całej reszty nieprzyjemnych wrażeń.\n- To mój adres. Nie będę cię do niczego zmuszał, doskonale wiesz, co robić. I teraz wiesz również, gdzie mnie szukać, jeśli przemyślisz sprawę – zakończył, wręczając jej wymiętą wizytówkę, którą udało mu się znaleźć w kieszeni marynarki. Nie poczekał na sprzeciw Valeriyi ani na natychmiastową zgodę. Decyzji w tak poważnych kwestiach nie podejmuje się pochopnie, dlatego teleportował się bez słowa pożegnania, wierząc że nie odbyli ostatniej rozmowy.\nArvo i Val z tematu\nRe: Opuszczone fabryki


Planszówki? Jak to wciąga! • Tygodnik KRĄG\n25 maja 2019 22 maja 2019 (red) 0 Comments\nJest wiele sposobów na spędzenie popołudnia: jazda na rowerze, pielęgnowanie ogródka, czytanie książek czy obieranie ziemniaków. Mnie jednak skusiła opcja odwiedzenia Klubu Gier Planszowych Graczyn\nPrzyznam się bez bicia, że miałam tam przyjść zrobić tylko kilka zdjęć… a zostałam na trzy godziny świetnej zabawy! Przywitała mnie ekipa uśmiechniętych nowosolan (i nie tylko, bo jak się później dowiedziałam, specjalnie na planszówki przyjeżdża kilka osób z okolic; niektórzy aż ze Sławy!) i tak zaczęła się moja przygoda. A od czego zaczął się klub?\n– Inicjatywa wzięła się z prośby pani pedagog i pani dyrektor Liceum Ogólnokształcącego im. K. K. Baczyńskiego. Powstał taki pomysł, żeby w szkole wystartowało kółko gier planszowych. Ja się zapaliłem do takiej inicjatywy, powiedziałem, że chętnie pomogę i tak zaczęliśmy się spotykać. Napisałem do kilku wydawnictw, które szybko odpowiedziały na moją prośbę o wsparcie. Z klubu szkolnego przeobraziło się to już na początku w spotkania środowiskowe, bo chętnie zaczęli tu przychodzić również rodzice, społeczność miejska i wielu innych – opowiada Marcin Szrama, główny prowadzący klubu.\nJak się później okazało pan Marcin nie bez powodu zgłosił się na ochotnika do prowadzenia Graczyna, jak nazwano klub. Jest prawdziwym pasjonatem planszówek. Od 2007 roku recenzuje gry bez prądu na kilku blogach, obecnie na Zagramy.net.\n– Chodziłam na planszówki do NDK, gdzie poznałam Marcina, który następnie zachęcił mnie do przyjścia również do Graczyna. I zostałam. Panuje tu fajna atmosfera, można poznać nowych ludzi, nauczyć się zasad nowej gry, które tu zawsze ktoś wytłumaczy. Cenię w tych spotkaniach to, że taka forma gry to duża integracja. To nie siedzenie przed ekranem, ale kontakt z drugim człowiekiem face to face – mówiła Joanna Ogonowska, uczestniczka spotkań w „Baczynie”.\n– Przychodzimy tu z rodziną od listopada zeszłego roku, rzadko mi się zdarza powtórzyć grę, ciągle poznaję coś nowego. Mimo że wszystkich gier dopiero tutaj się uczymy, to nigdy nikt nie dał mi odczuć, że jestem jakaś gorsza, bo „nic nie wiem, nic nie znam i jeszcze nie umiem”. I ta atmosfera jest świetna – wszyscy są równi, każdy jest ważny – przyznała Marta Hałabata. Jej syn, Krzyś, który, jak zdradziła mama, uwielbia przychodzić do klubu, prosto z treningów piłkarskich\nwraca do domu i szybko odrabia lekcje, bo ma motywację, żeby zdążyć przyjść i pograć.\n– Lubię grać w gry planszowe, a tu można znaleźć prawie wszystkie! – dodał z przekonaniem Krzysiu.\nA to z kolei potwierdza szafa, która pękała w szwach. Ponad sto gier, z których mi udało się poznać pięć. Już rzuciłam sobie wyzwanie, żeby poznać resztę, do czego zachęcam wszystkich Czytelników i nie tylko.\n– Nie ma się czego bać; mamy tu do czynienia z grami planszowymi, a nie z bronią czy z innymi niebezpiecznymi rzeczami. Zawsze można przyjść i zobaczyć, czy wam się spodoba, a jeśli tak, to warto zostać na stałe – zachęcał Piotr Eros, uczestnik spotkania i mój niedościgniony rywal w „Ubongo”.\nA więc, drogi Czytelniku, przyjdź, zagraj, zaproś znajomych. W każdy wtorek o godzinie 17.00 będzie na Ciebie czekać radosna ekipa do pogrania. Budynek LO im. K.K. Baczyńskiego, sala numer 7. Zapewniam, że to ta słynna szczęśliwa siódemka.\n← Pogoda Wicemistrzynią Polski! Pobiła swoją życiówkę\nMłodzi w Unii Europejskiej Co nas łączy, a co dzieli? →


Coraz goręcej na rynku najmu - Agencja PRIME TIME PR\nRozwiązania pakietowe odpowiednie dla inwestorów\nPodstawowy wariant usługi “pod klucz” polega na pomalowaniu ścian, wstawieniu drzwi, ułożeniu podłóg, czy wykończeniu łazienki. W ofertach firm istnieją jednak pakiety o wiele bardziej rozbudowane, na przykład tzw. inwestycyjny, dedykowany właśnie osobom wynajmującym lub sprzedającym lokale – W zakres tego pakietu wchodzą wszystkie niezbędne prace wykończeniowe oraz pełne wyposażenie mieszkania – m.in. łazienki wraz z meblami i pralką, oświetlenie we wszystkich pomieszczeniach, moduł kuchenny ze sprzętami AGD, czy też gotowe meble do salonu i sypialni. Dostarczane są również niezbędne naczynia i narzędzia kuchenne, tekstylia czy drobne dekoracje, które sprawią, że mieszkanie będzie gotowe na wynajem. W ramach pakietu przygotowywane są wizualizacje wszystkich pomieszczeń, które można wykorzystać do prezentacji nieruchomości w czasie oczekiwania na wykończenie i wyposażenie mieszkania. Inwestor wybiera satysfakcjonujące go opcje spośród wszystkich dostępnych w danym pakiecie – np. rodzaj i kolor płytek, wzór paneli podłogowych, model oświetlenia czy produkty wyposażenia kuchni. Za całą realizację, wyposażenie i umeblowanie odpowiada jedna firma. Oferta takiego pakietu skierowana jest zarówno do inwestorów, pośredników nieruchomości, jak również firm deweloperskich – mówi Krzysztof Białkowski, właściciel firmy Saniwell, oferującej wykończenie mieszkania w standardzie “pod klucz” oraz “wchodzisz i mieszkasz”. Opcją dodatkową jest w tym przypadku usługa Home Staging, która pozwala uatrakcyjnić wnętrze i przygotować je konkretnie pod dalszą inwestycję. Składa się ona z dodatkowych prac, materiałów i wyposażenia, które sprawiają, że mieszkanie staje się niejako produktem bardziej spersonalizowanym i ciekawszym dla potencjalnego lokatora.\nWszystko wskazuje na to, że kolejne miesiące będą dla wynajmujących równie intensywne, jak te obecne. Co więcej, już na przełomie lipca i sierpnia na tym rynku pojawią się również studenci, poszukujący dla siebie lokum w dużych miastach. Inwestorzy, chcąc odpowiednio wykorzystać ten czas, będą więc musieli działać tak szybko, jak to możliwe i mowa tutaj nie tylko o zakupie przez nich nowych mieszkań, ale również o ich wykończeniu.


Granna - tabliczka mnożenia | Marine Ladies - blog beauty i lifestyle\nOkropnie źle wspominam te czasy, nauczyciele byli bardziej srodzy, wymagający a za powiedzenie do ucznia „Ty debilu” czy za danie po łapach wielką tablicową linijką nic mu nie groziło. Ja jestem osobą, która pod wpływem stresu, silnego nacisku i przymusu nie potrafi sobie przypomnieć tego, czego się uczyłam, wszystko mi się blokuje i nie pamiętam już NIC.\nDlatego też moje oceny z matematyki były, jakie były, nie mam pamięci do liczb i cyfr. O równania mnie nie pytajcie, o wzory również. Z matematyki Wam nie pomogę, ale za to mogę Wam napisać wiersz.\nOd jakiegoś czasu Wiki gra sobie w „pary”, zawsze lubiłam tę grę, jednakże to nie taka zwyczajna gra w odkrywanie par. Są to pary matematyczne, dzięki którym dziecko nieświadomie uczy się działań matematycznych.\nW zestawie znajdziemy tabliczkę mnożenia, karty typu „memo”, plan lekcji dla dziecka oraz instrukcję gry.\nAby dopasować pary należy ułożyć działanie z wynikiem.\nNa przykład 3 × 3 oraz 9, to daje nam parę. Nie ukrywam, że patrzałam na ściągę, jak już szybciej pisałam, jestem słaba z matematyki, jeżeli chodzi o większe cyfry. Podpowiadałam także Wiki, aby szukała znaleziony kartonik na planszy i dopasowała wynik.\nPo kilku zagraniach już znacznie łatwiej jej było się poruszać w świecie liczb. Zauważyłam, że moja Wiki w przeciwieństwie do mnie ma większe predyspozycje matematyczne, szybko łapie liczby i działania.\nDodatkowym atutem kartoników jest to, że są dobrane kolorystycznie oraz obrazowo. Jak widzicie na powyższym zdjęciu działanie oraz wynik są na takim samym tle, oraz mają takie same motywy.\nMyślę, że dzięki temu dziecko szybciej zapamiętuje działania, bo jak każdy wie, dzieci są niezwykłymi wzrokowcami. Dlatego taki właśnie sposób nauki jest najskuteczniejszy moim zdaniem.\nOsobiście gra bardzo spodobała się zarówno mnie, jak i Wiki, jestem pewna, że w jakimś stopniu pomoże jej to podczas nauki tabliczki mnożenia. Kto wie, może będzie znała ją całą, nawet zanim będą tego od niej w szkole wymagać? Już teraz zauważyłam małe sukcesy podczas liczenia.\nJesteśmy bardzo zadowolone z gry w memo, uwielbiamy memo, ponieważ kształtują również pamięć dziecka.\nJak tylko będę miała okazję, zapewne kupię jeszcze kilka tego typu gier, patrząc na ofertę, pewnie będą to gry firmy GRANNA, która ma bardzo szeroki asortyment i różnorodność gier, zarówno dla dzieci, jak i dorosłych.\nNa razie gry dostępne są tutaj:\nJuż niedługo dostępne będą internetowo w sklepie Granna pod adresem:\nA tymczasem zapraszam Was do poznania oferty gier na stronie internetowej oraz zapraszam na fanpage firmy. Gdzie dowiecie się ciekawych nowinek, a może załapiecie na konkurs ?


Háj, Kamenný vrch, Bradlo ~ Zespół Downa\nStrona główna » Góry » Włóczykij i Tysięczniki » Háj, Kamenný vrch, Bradlo\nPierwszym celem był szczyt Háj do którego jechaliśmy od strony Międzylesia i Kralik. Jest to szczyt z z przedgórza Hrubego Jesenika górujący z zachodniej strony nad Šumperk’iem. Przyznam się, że gdy staliśmy w Rudnej pod górą i mieliśmy 3C miałem obawy, czy my tam chcemy iść…przy tej temperaturze i wilgoci. Byłem wkurzony przy tym na mój radar pogodowy, który w zaparte informował mnie, że ma być 15C…bo na 3C nie byliśmy przygotowani. I stał się typowy dla jesieni cud. Im wyżej wjeżdżaliśmy i im dalej od Rudej, tym wyższa była temperatura.\nZatrzymaliśmy się przy “leśniczówce”, przy drodze i tej tablicy. Jest to doskonały punkt startowy. Zaledwie 10 metrów dalej zaczyna się szlak i tutaj była “novinka”, czyli nie żółty szlak jak pierwotnie planowałem, a biało-czerwony na tle kwadratu, wydający się być dobrze przemyślanym skrótem…ja długo nie mogłem się zastanawiać, bo jak zawsze moja ekipa poszła…a ja zostałem.\nChłopcy wspólnie dyktowali tempo … do czasu.\nJanka zaciekawiło nowe oznaczenie szlaku. Zrobił kilka komentarzy…i zatrzymał się w miejscu które mnie zaskoczyło. Przyznam się po raz kolejny, że nie specjalnie przygotowujemy się do zdobywaniu szczytów z Włóczykija. Mają być niespodzianką i tym razem znów były. Janka hamowanie w tym przypadku zaskoczyło mnie solidnie: “Tato Pradziad!” Wow szczęka opadła mi i rzeczywiście widać było charakterystyczną kopułę anteny i hotelu na Pradziadzie, schowanego nieco za Mravenečník (1343 m), którego jeszcze nie zdobyliśmy. Niezłe!!!\nPo chwili euforii, chłopcy poszli dalej i znów mnie zaskoczyli. Było rozejście w dwie strony, które wyglądało bardzo podobnie w każdą…a jednak wybrali tą właściwą i to bez mojego udziału. To jest intuicja!!!\nMożna powiedzieć, że do tego momentu mieliśmy spacer, piękny, jesienny, ale od rozstajów było małe podejście.\nChłopcy znów się zatrzymali, bo Jasiek krzyczał na cały las: “Znów Pradziad!”\n…by po chwili wejść pod wieżę, która miała być otwarta a była zamknięta.\nW tym też momencie zauważyłem, że aktualizacja na moim programie, źle wpłynęła na niego i nie pokazuje wszystko precyzyjnie. Tutaj nie sczytał około 100 metrów.\nZazwyczaj nasze zejścia są “brutalnie” szybkie. Tym razem cud grzybów zrobił swoje i Jasiek szukał je w każdym możliwym miejscu na podłożu i na drzewie…i nie było istotne co to za grzyby, “huhumory” też były grzybami.\nPodczas zejścia udało mi się im zrobić fajne zdjęcie ZDOBYWCÓW KORONY GÓR POLSKI. Podoba mi się bardzo.\nŠumperk był dla tego dnia kluczową lokalizacją. Háj był celem od zachodniej strony tego miasta, gdy Kamenný vrch (955 m) był punktem kluczowym od wschodniej strony….i zrobiłem błąd. Chcieliśmy na ten już zdecydowanie wyższy szczyt podejść od przełęczy…ale stamtąd w istocie prowadziła asfaltowa droga, a mogło być dużo lepiej…ale zanim pójdziemy zdobywać górę uwaga: po polsku ta góra nie jest wierchem, tylko wierzchem…mnie to zaskoczyło i to mocno.\nMasyw góry widać już w samym mieście, a im bardziej z niego się wyjeżdża tym bardziej dominuje.\nMy zaczęliśmy od Trat’ovki, przełęczy na wysokości 619 metrów, będącym idealnym punktem startowym, gdyby nie ten asfalt. Nie podobało mi się to, więc postanowiłem tym razem zmierzyć wszystkie odcinki trasy moim zmodyfikowanym GPS-em, który i tak wymagał testów, bo nie działał tak jak trzeba.\nNa początku olśnienie, jak na Haju, pięknem jesieni.\nPotem jednak dotarło do mnie, że zaczyna wiać i było widać to na niebie, w lesie i patrząc jak ratunkowy helikopter prawie stoi w miejscu zmagając się z powiewami. Cóż postanowiłem “pozwolić” chłopakom na “prędkość” w zdobywaniu naszego kluczowego celu w dniu dzisiejszym.\nPrzejście asfaltem to był dystans ok. 2,5 km…gdyż GPS znów skradł mi trochę metrów. Nie było męczące, bo jesień…ale w lecie to bym tutaj nie chciał iść. Nie było to coś męczącego, choć “nabierało się “ wysokości.\nDoszliśmy do punktu o nazwie Pod Kamencem. Jest to rozejście się szlaków, ale też zejście. Od tego momentu szliśmy czerwonym, niebieskim i zielonym.\nNastępny odcinek, to kolejny spacerek…i zastanawiałbym się, gdzie ta wysokość, gdyby nie coraz silniejsze powiewy wiatru. Dopiero po ok 3,5 km i 50 minut spacerku, trzeba było podejść pod wierzchołek i była to najfajniejsza część tego zdobywania.\nJanek, nie do zatrzymania poszedł, prowadził i starannie dobierał przejścia…a można było się pomylić!\nW pewnym momencie zostawiliśmy szlak i Janek poszedł za “trójkącikiem”…znów zaskoczył mnie, bo niezbyt często stosuje się takie oznaczenie prowadzące na szczyt, a on zrobił to bezbłędnie….a na górze skały i wieżyczka…i tutaj mnie Janek kompletnie zaskoczył!\nZadam pytanie: co dla Janka w takiej sytuacji jest najważniejsze? Możecie postawić na wszystko, a i tak się pomylicie…jak ja. Na początek szybka wspinaczka po skałach…\n…gonię za nim by nie wchodził na wieżyczkę, bo powiewy już były bardzo solidne…a on w ogóle tam nie chciał iść!!!\nJanek zobaczył “słoweński”patent czyli książkę wejść na szczyt i to było dla niego najważniejsze. Szybko wyjął ją, długopis i dumnie wpisał: Jaś Pieniak Polska.\nSzybkie zdjęcie i uciekaliśmy w dół. Widzieliśmy z jakim problemem leciał znów helikopter ratunkowy i nie podobało mi się to w ogóle.\nPodsumowując wejście, trzeba uwzględnić, że jest to jednak 4 km i czas przejścia to będzie ok. 1h.\nGoniliśmy do asfaltówki w dobrym tempie. Zakładałem, że tam nie będzie czuć tych silnych powiewów wiatru i tutaj zgadłem. Wtedy dopiero Kamo z przyjemnością ściągnął kaptur.\nW pewnym momencie Pradziad znów pojawił się na horyzoncie, ale nie był już tym czymś.\nJeżeli popatrzymy na czeski podział geograficzny w istocie przez cały dzień zdobywaliśmy szczyty z Hanušovická vrchovina. Nasz ostatni punkt w tym zestawie raz widnieje jako szczyt, a raz jako kumulacja skalna. Ten fakt nas trochę zaciekawił, a po 8 km na Kamienny Wierzch, chcieliśmy odpocząć, tym bardziej że wiatr się zmagał, słońca już nie było.\nPodjeżdżając pod masyw, widzieliśmy bardzo dziwny obraz, z daleka przypominający jakiś sad, tuż po wycince. Zaparkowaliśmy w miejscowości Lipinka na jej samym końcu, przy tablicy mówiącej o ścieżce przyrodniczej i przy niebieskim szlaku. Po 10 metrach weszliśmy w łąki i pasące się konie. Kamil z automatu w bok, Jasiek z automatu do konia.\nJanek chciał zjeść swoją nagrodę i myślałem, że zrobi to właśnie w tym miejscu powyżej…”…nie idę na skały” padła deklaracja, więc szliśmy dalej, a tam obraz rozpaczy, to ten “Sad po wycince”. Nie wiem, kiedy katastrofa ta miała miejsce, ale nie było znaczącej ilości lasu. Duża już uprzątnięta, druga równie wielka niestety nie.\nTa sytuacja jednak w pewnym turystycznym kontekście robi górze dobrze. Janek widział już pierwsze skały i gonił…gonił, tak by nikt go nie mógł dogonić.\nSkoro są fajne skałki to koniec naszej wyprawy…ale nie zgadzało mi się to, że nie ma żadnej tabliczki i szlaku. Dobrze, że sprawdziłem: Janek zszedł ze szlaku bo zobaczył skałki, a to nie było to…tylko początek tego\nNiestety musieliśmy się przedrzeć przez zgliszcza lasu.\nPo 50 metrach przechodzi się do następnego punktu odpoczynku a przy nim świetna rzeźba…krasnoluda, trolla, wikinga…każdy może się zdecydować na własną interpretację\nOd niego prowadzi szlak “szczytowy” na Bradlo, to właściwe! Janek rozpoznał teren szybko i sprawnie.\nZnalazł szlak “trójkącik” i zaczął wejście po schodach i kamieniach…a wiatr wiał i wiał.\nNie przeszkodziło to chłopakom w ogóle, popatrzyliśmy, zrobiliśmy zdjęcia, zjedliśmy nagrodę do końca i zeszliśmy w dół.\nBradlo zaskoczyło mnie bardzo pozytywnie. Przypomina w pewnym sensie łużyckiego Hochsteina i jego skałkami. Pokazuje to, że góra nie musi być wysoka, by była warta jej zdobycia. Nam się podobało, ale wiatr zaczynał być problemem. Zapakowaliśmy się i szczęśliwi ze zdobyczy dzisiejszego dnia, postanowiliśmy wracać do domu. Ja znów pod wrażeniem Włóczykija, który skrywa takie różnorodności, że warto je znajdywać. Przed nami jeszcze dwa ostatnie dni w Czechach z Włóczykijem i ciekaw jestem, co tym razem zobaczymy…Janek chce zamki!