Gdy klima słabo chłodzi... ⋆ AutogazWiry\nGdy klima słabo chłodzi…\nTwoja klimatyzacja jest mało wydajna? A może w samochodzie unosi się nieprzyjemny zapach? Co robić? Jak o nią dbać, żeby dłużej była sprawna? Odpowiedzi na te pytania znajdziesz w artykule.\nPodróż samochodem z włączoną klimatyzacją jest zdecydowanie przyjemniejsza niż w aucie, które jej nie posiada. Trzeba jednak pamiętać, żeby rozsądnie jej używać. Zbyt duża różnica pomiędzy temperaturą w samochodzie a na zewnątrz, prowadzi do szoku termicznego dla naszego organizmu, co może niekorzystnie odbić się na naszym zdrowiu.\nJednak dzięki klimatyzacji, możemy poprawić nie tylko komfort jazdy pasażerów, ale też poziom skupienia kierowcy. Zawarte w niej układy oczyszczają powietrze w kabinie samochodu, dzięki czemu powietrze, którym oddychamy jest pozbawione kurzu i pyłu.\nCo więc robić, kiedy klima szwankuje i nie działa tak jak powinna? Jakie są jej najpopularniejsze awarie? Dowiesz się tego w kolejnej części wpisu.\nNajczęstsze awarie- jak sobie z nimi radzić\nJednym z najczęstszych powodów, przez które klimatyzacja nie chłodzi, tak jak powinna jest brak czynnika chłodzącego. W czasie eksploatacji klimatyzacji ulega on naturalnemu zużyciu. Dlatego tak ważne jest regularne serwisowanie klimatyzacji w zaufanym warsztacie, gdzie zadbają o nią fachowcy z profesjonalnym sprzętem. Kiedy czujesz, że Twoja klimatyzacja chłodzi zdecydowanie słabiej niż zwykle, nie wahaj się, tylko umów się na przegląd.\nCzasami zdarza się, że mimo uzupełnienia czynnika chłodzącego, klimatyzacja nadal jest bardzo mało wydajna. W takim wypadku warto sprawdzić, czy nie jest ona nieszczelna. Brak uzupełnienia nieszczelnego układu klimatyzacji sprawi, że stracisz nie tylko czas ale i pieniądze.\nKolejnymi częstymi uszkodzeniami są awarie chłodnicy i kompresora. Należy pamiętać, że każda część samochodu ulega zużyciu i po jakimś czasie niestety trzeba ją wymienić. Czasami awaria ma miejsce na skutek uszkodzeń mechanicznych lub zanieczyszczeń. Dlatego nie warto dokonywać zabiegów, mających na celu wyczyszczenie elementów klimatyzacji na własną rękę. Delikatne części szybko mogą ulec uszkodzeniu, dlatego w tym celu wybierz się do wyspecjalizowanego warsztatu.\nJeżeli z Twojej klimatyzacji wydobywa się nieprzyjemny zapach, lub po otwarciu kabiny samochodu czujesz, że powietrze w niej jest nieświeże, być może doszło do zabrudzenia filtra. Dzięki niemu powietrze w kabinie samochodu jest systematycznie oczyszczane podczas pracy klimatyzacji. Niestety, panujące w niej warunki są doskonałą pożywką dla grzybów, dlatego warto dbać o regularną wymianę filtra, żeby powietrze w samochodzie było czyste i zdrowe.\nOmówiliśmy kilka z najpopularniejszych usterek klimatyzacji samochodowej. Pamiętaj, że aby działała sprawnie a powietrze się z niej wydobywające pozbawione było zanieczyszczeń, ważne jest regularne poddawanie jej serwisowi. Coroczny serwis klimatyzacji i wymiana zużytych bądź uszkodzonych części pomoże Ci zachować ten układ Twojego samochodu w dobrej kondycji. A Twoja klima będzie chłodzić jak marzenie!\nKilka rad, które mogą przedłużyć żywotność klimatyzacji:\nKlimatyzacji używaj nie tylko latem, ale przez cały rok. Szczególnie zimą, kierowcy często zapominają o jej używaniu. Tymczasem klimatyzacja w zimie, skutecznie zapobiega parowaniu szyb i usuwa wilgoć z kabiny samochodu.Dodatkowo używanie klimatyzacji podczas chłodniejszych dni, umożliwia przesmarowanie się sprężarki, przez co Twój sprzęt pozostaje w dobrej kondycji. Złudne jest myślenie, że klima jest niepotrzebna zimą i powoduje tylko większe wydatki na paliwo. Jeżeli będziesz korzystał z niej zimą, na wiosnę zaoszczędzisz przy jej serwisie.\nKiedy wsiadasz latem do rozgrzanego auta- zanim włączysz klimę, przewietrz kabinę samochodu. Dzięki temu szybciej uzyskasz optymalną temperaturę i nie będziesz musiał ustawiać temperatury na minimum. Klimatyzacja szybciej poradzi sobie ze schłodzeniem powietrza i będzie mogła pracować cyklicznie.\nWłączając klimatyzację, zamknij wszystkie drzwi i okna. Dzięki temu praca tego układu będzie bardziej wydajna, a Twój sprzęt zużyje mniej czynnika chłodzącego i rzadziej będziesz musiał go uzupełniać.\nWykonuj coroczne przeglądy i serwisy. Nie podejmuj się samodzielnej wymiany uszkodzonych części, bo możesz uszkodzić delikatne układy, a wtedy Twoja klimatyzacja przestanie prawidłowo działać. Zdaj się na doświadczenie i sprzęt profesjonalnych serwisantów.\nGdy tylko zauważysz, że Twój sprzęt pracuje inaczej niż zwykle bądź wydziela nieprzyjemny zapach- udaj się do serwisu. Szybkie działanie może uchronić Cię przed ponoszeniem dodatkowych kosztów związanych z wymianą większej ilości części.\nMamy nadzieję, że nasz artykuł dotyczący klimatyzacji, okazał się przydatny dla wszystkich użytkowników aut z takim wyposażeniem.\nŻyczymy szerokiej drogi i miłej podróży w przyjemnej temperaturze wszystkim zmotoryzowanym!


Sytuacja Polaków w Irlandii - PODATKI.IE\nNie wliczając w to odosobnionych przypadków, Polacy w Irlandii pojawili się po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, po 1 maja 2004, czyli dokładnie 8 lat temu.\nByło to związane z faktem, że Irlandia, wraz z Wielką Brytanią i Szwecją, jako pierwsze pozwoliły pracować Polakom bez potrzeby ubiegania się o pozwolenie o pracę.\nNajwięcej Polaków przybyło do Irlandii w roku 2006,\nod tamtej pory liczba osób przyjeżdżających maleje, choć nadal jest liczna. Szacunki mówią o około 150-200 tysiącach Polaków wciąż mieszkających na Zielonej Wyspie.\nOficjalnie według danych ostatniego spisu powszechnego jest to liczba 115,193 osób.\nEtapy rozwoju Polaków w Irlandii można podzielić w sposób subiektywny na 5 okresów. Choć jest to próba opisania rzeczywistości w wielkim uproszczeniu, można umownie przyjąć, że etapy są typowe dla sporej grupy.\nEtap Pierwszy. Rozglądamy się po Irlandii\nTuż po przyjeździe do Irlandii następował etap poznawania nowej rzeczywistości, rozglądania się i przyzwyczajania do nowych standardów, prawa, systemu socjalnego oraz sposobu bycia w nowym miejscu pobytu.\nOkres ten trwał od 1 do 12 miesięcy, w zależności od osobowości danej osoby. Początki niektórych osób były nieraz bardzo trudne, choć teraz patrzy się na nie z sentymentem i obraca w żart, to niektórym nie było łatwo.\nSpotykało się osoby, które przyjechały zupełnie nieprzygotowane, bez odpowiednich środków pieniężnych, mających problemy językowe.\nEtap Drugi. Irlandia to nasz Dom\nPo wstępnej aklimatyzacji, Polacy znajdowali sobie pracę w Irlandii. Pracowali, wysyłali pieniądze do Polski (na kupno mieszkania, budowę domu, czy też wspomaganie rodziny, albo spłatę długów).\nPraca układała się w miarę dobrze, wiele osób zaczęło zapuszczać w Irlandii korzenie i czuć się tu jak w domu. Powstały polonijne organizacje, stowarzyszenia, gazety, ośrodki kultury, puby i restauracje.\nW zasadzie mniejszość Polonii myślała w kategoriach zamieszkania w Irlandii na stałe, ale taka myśl świtała już w głowach wielu.\nEtap Trzeci. Nawoływania do Powrotu\nStało się to do tego stopnia niepokojące dla polskiego rządu, że ten ostatni, wspierając się medialną propagandą i PR, wprowadził program “Polacy wracają do Polski”.\nNagonka była silna, aby Polacy przywieźli w końcu te swoje ciężko zarobione pieniądze i wydali je w Polsce, napędzając wzrost gospodarczy. Wiele osób uległo propagandzie sukcesu, po dziś dzień żałując swojej decyzji o przeprowadzce, niejednokrotnie wracając po jakimś czasie z powrotem do Irlandii.\nProgram wkrótce upadł, gdy okazało się, że rzeczywistość w Polsce znacznie odbiega od obrazu kreślonego w mediach.\nEtap Czwarty. Kryzys\nOkres przebudzenia nadszedł w momencie wybuchu kryzysu finansowego we wrześniu 2008 roku (zaczęło się od upadku banku Lehman Brothers). Ogromna rzesza osób zatrudnionych w sektorze budownictwa straciła wówczas pracę.\nBezrobocie w Irlandii wzrosło do niewidzianych od lat rozmiarów. Wiele osób znalazło się po raz pierwszy na zasiłku.\nOd tamtej pory nastąpiło sporo wyprowadzek Polaków z Irlandii, nie tylko do Polski, ale również do Szwajcarii, Holandii, Luksemburga czy też Kanady.\nEtap Piąty. Poradzimy sobie\nKryzys trwa już czwarty rok. Poobcinano nam tu w Irlandii ulgi podatkowe, zasiłki, wzrosły też podatki. Ceny nieruchomości spadły o ponad połowę.\nNależałoby się zastanowić co teraz robić w Irlandii?\nOkazało się, że spora grupa osób po utracie pracy, zaczęła myśleć o założeniu firmy w Irlandii i pracy na własny rachunek. Według danych Companies Registration Office (CRO), jesteśmy nacją bardzo przedsiębiorczą, a po 2008 roku liczba polskich firm w Irlandii znacznie wzrosła.\nPo latach pracy dla irlandzkich pracodawców, zebraniu doświadczeń, kapitału oraz pomysłów, Polacy w Irlandii zaczęli na większą skalę rejestrować swoje firmy.\nObecnie nie ma praktycznie branży, w której nie byłoby obecnych polskich firm w Irlandii. Co więcej, każdego dnia rejestrowane są nowe polskie firmy w Irlandii.\nCzy wiesz, że pracując na etacie, możesz również prowadzić swoją firmę w Irlandii? Mając jakieś hobby, jesteśmy nieraz nieświadomi, że możemy zarejestrować działalność gospodarczą w Irlandii, legalnie prowadzić interesy, wystawiać faktury i osiągać przychody.\nCały świat stoi przed nami otworem, mając dostęp do klientów z Irlandii, Unii Europejskiej oraz całego świata.\nAby dowiedzieć się więcej o zakładaniu i prowadzeniu firmy w Irlandii, skontaktuj się z Polskim Biurem Rachunkowym w Irlandii.


01-09-2016 | JULIA BISTU�A "PROJEKT - BIOGRAFIA. POWR�T Z ARCHANGIELSKA"\nCentrum Sztuki Galeria EL zaprasza na wystaw� reporta�ow� Julii Bistu�y "Projekt – biografia: Powr�t z Archangielska (Арха́нгельск)", kt�rej wernisa� odb�dzie si� 8 wrze�nia 2016 o godz. 18.\nO wystawie m�wi jej kuratorka, Karina Dzieweczy�ska:\nPo tematyk� wystawy Julia Bistu�a si�gn�a do swojego �ycia, do dnia 4 lipca 2013 roku, w kt�rym zgin�� jej ojciec, a ona sama dozna�a bardzo powa�nych i trwa�ych obra�e� cia�a.\nW „rozmowie ze sob�” pisze: „Z pok�ad�w pod�wiadomo�ci, sn�w i koszmar�w na jawie, wydobywam te, kt�re chc� pokaza� w Galerii EL. Gdy to miejsce pojawi�o si� na mojej drodze, przybra�o rol� castrum doloris (zamek bole�ci) dla mojego osobistego theatrum funebris (spektakl �a�obny). Podj�am nie�atw� decyzj� odbycia raz jeszcze drogi krzy�owej, kt�rej do�wiadczy�am.\nChowam j� w szuflady, zamykam w gabloty i przetwarzam w wielowymiarowe obiekty. Cz�� z nich odnosi si� do momentu zmiany perspektywy mojego spojrzenia na niedosz�� utrat� w�asnego �ycia i do�ywotni� utrat� zdrowia. S� one tak�e zapisem �mierci mojego ojca i tym samym utraty wa�nej dla mnie osoby. By�y te� przypadkowymi �wiadkami tragicznego zdarzenia. Przeobrazi�am je w osobliwe i osobiste dla mnie relikwie, nadaj�c im znaczenie sacrum.\nWystawa jest przepraw� po pami�tkach z podr�y, artystycznym reporta�em z perspektywy ofiary wypadku. Арха́нгельск, pojawiaj�cy si� w tytule wystawy, jest destynacj� tragicznej w skutkach wyprawy. Opuszczaj�c to miasto, nie spodziewa�am si�, �e tak d�ugo b�d� z niego wraca�. W�dr�wka okaza�a si� nieprzewidywalna i ci�ka. Nie mog�am si� wcze�niej do niej przygotowa�, a w nieunikniony spos�b j� odby�am. Podr� z moim ojcem, kt�rej g��wnym zamys�em by�o przemierzanie bezdro�y Rosji, zako�czy�a si� tragicznie. W drodze powrotnej z Archangielska, na spokojnym odcinku drogi, jad�cy z naprzeciwka samoch�d uderzy� w nasz, tym samym ko�cz�c dotychczasowy etap mojego �ycia i otwieraj�c nowy”.\nDla artystki proces tworzenia wystawy by� niezwykle trudny i mozolny. Wymaga� od niej maksymalnego skupienia i traumatycznego po�wi�cenia, bo rozdrapywania niezagojonych ran fizycznych, a przede wszystkim – psychicznych. Artystka pracuj�c nad poszczeg�lnymi artefaktami, nieustannie prowadzi�a ze sob� wewn�trzny dialog, kt�ry metodycznie, z niebywa�ym pietyzmem, „przepracowywa�a”, porz�dkowa�a i ostatecznie podzieli�a na stacje – jak sama okre�li�a – „swojej drogi krzy�owej”\nNa wystaw� z�o�y si� 15 osobistych stacji drogi krzy�owej, kt�re artystka odkrywa przed widzem, wchodz�c w trudn� tematyk�: �mierci, przepracowania jej i pr�by pogodzenia si� z utrat� kogo� bliskiego oraz (po)radzenia sobie na nowo z tym, co zosta�o.\nrzut na fotki do artyku�u: JULIA BISTU�A "PROJEKT - BIOGRAFIA. POWR�T Z ARCHANGIELSKA"


Sąd: McDonald’s ukarał pracownika niewspółmierną karą do stopnia przewinienia - Praca i kariera - wszystko o: zasiłki i świadczenia, wynagrodzenia, urzędnicy, nauczyciele, prawo pracy - GazetaPrawna.pl -\ngazetaprawna.plPracaSąd: McDonald’s ukarał pracownika niewspółmierną karą do stopnia przewinienia\n26.02.2015, 11:30; Aktualizacja: 27.02.2015, 11:01\nPrzy stosowaniu kary bierze się pod uwagę w szczególności rodzaj naruszenia obowiązków pracowniczych, stopień winy pracownika i jego dotychczasowy stosunek do pracyźródło: ShutterStock\nPracownika krytykującego anonimowo pracodawcę można zwolnić »\nTagi:żywność, kodeks pracy, praca kobiet, pracownik, sądownictwo, wymiar sprawiedliwości, kary\nPolak(2015-02-27 06:28) Zgłoś naruszenie 30\nsłoma z butów wystaje po kolana... Poczuł kierowniczek władzę. Nie ma to jak dobry PR, tertaz będę omijał te lokale z daleka skoro nie szanują pracowników. 10 lat trluli mnie solą przemysłową i nikomu włos z głowy nie spadł\nMiki i Spółka(2015-02-27 07:28) Zgłoś naruszenie 20\nNo to zrobiłeś kierowniku swojemu pracodawcy niezłą antyreklamę! Tobie nie tylko naganę z wpisaniem do akt powinien ofiarować. Ciebie powinien po prostu z roboty wylać jak najszybciej. Dotąd dokąd nie dowiem się ,że to zrobił i że ty tam już nie pracujesz, ja, moja rodzina i wszyscy moi znajomi będziemy omijać z daleka Mc Donalda, bo na samą myśl o tym co zrobiłeś nie dobrze nam się !\nMi(2015-03-01 00:50) Zgłoś naruszenie 20\nTak szanuja wieloletnich pracownikow. I jeszcze ida w zaparte. Kierowniczka-faszystka powinna wyleciec.\ntom(2015-02-27 00:19) Zgłoś naruszenie 10\nMcdonald robi sobie jaja, nagane dają .Oni chyba niewiedzą, co oferują swoim pracownikom. Powinni być szczęśliwi,że ktoś tam w ogóle chce pracować. Jeszcze wymagania robią. To jest jakaś komedia.\nja(2015-02-26 17:05) Zgłoś naruszenie 10\n"Zarzuty narażenia na zdrowie i życie ludzkie, naruszenie podstawowych zasad bezpieczeństwa żywności i żywienia". A to sama żywność w maku już nie jest naruszniem podstawowych zasad bezpieczeństwa żywnosci i żywienia. Hipokryci na maxa.\nfeldkurat Katz(2015-02-26 15:35) Zgłoś naruszenie 10\nNaruszyła zasady bezpieczeństwa żywności..he..hee..he dobre...jakby g... z fastfooda było bezpieczne i trxymało jakieś normy czy zasady..MOM, GMO i cała tablica Mendelejewa w składzie. Smacznego McKretyni!!!\nGalio(2015-02-26 12:49) Zgłoś naruszenie 10\nChora sytuacja, dobrze, że sąd podtrzymał wyrok z niższej instancji.\nSkładnia zdania tytułowego razi po oczach.\nbre(2015-02-26 15:08) Zgłoś naruszenie 00\nto McDonaldzie co placki??\nGrzegorz(2015-02-27 09:33) Zgłoś naruszenie 00\nZałożę się o solidną połówkę, że kierowniczka chciała na siłę znaleźć haka na pracownika, być może czuła się z jej strony zagrożona, niestety zawiść polaka do polaka nie zna granic.\nPrzestroga(2015-02-26 14:04) Zgłoś naruszenie 00\nKartele, koncerny, korporacje to przyszłość. Obecnym naszym przedsiębiorcom małym i większym wydaje się ,że chwycili "pana boga" za pięty i dotrwają tak w pokoleniach. Nie są Oni święci i traktują w wielu wypadkach tanią siłę roboczą jeszcze gorzej.\nA tu może być niespodzianka. Klasa średnia na skutek przejęcia rynków przez koncerny, kartele itd ,czyli kochani nasi mniejsi i więksi pracodawcy (nie tylko zresztą polscy) , odczują za dekadę lub dwie na samych sobie, jak to jest być wykorzystywanym bez skrupułów przez te handlowe molochy ( to się musi stać, bowiem nikt konkurencji z koncernami wkrótce nie wygra).\nBędzie to "zbawienny" skutek globalizacji rynku światowego. Dlatego warto się zastanowić czy warto tak gnębić polską niższą klasę, gdy wkrótce samemu się będzie pognębionym.\nDrobna rzecz, a cieszy , że przynajmniej w tym jednym małym przypadku Sąd stanął po właściwej stronie. Czy będzie to trwały trend. Oby.\nsan-epid(2015-02-28 21:00) Zgłoś naruszenie 02\nCzy Wysoki Sąd będzie równie łagodny dla McDonalda rozpoznając sprawę o odszkodowanie za zatrucie konsumenta?\nkkj(2015-02-26 20:12) Zgłoś naruszenie 01\nA żarcie Mc Donalds to już nawet smaczne nie jest. Kiedyś jeszcze mi to smakowało (lata 90) teraz to to jakieś ścierwo w bułce z sosem niewiadomego pochodzenia co nawet koło pomidora nie leżało a nazywa się ketchup, że o miazdze pseudo ważywnej nie wspomnę. Niedawno kupiłem w "markiecie" (żeby nie użyć słowa galeria handlowa) i wywaliłem do kosza po dwóch gryzach.\nb.obama(2015-02-28 15:05) Zgłoś naruszenie 01\njestem przeciwny za rąbaniem kar na prawo i lewo... ale fakt, faktem, że w Polsze, Rasiji itd., jednym słowem na wschód od Odry, wystarczy spuścić pracownika z oka na pół minuty, a zawsze coś *********


Gdy się przeziębisz – Dieta kapuściana\nJeżeli nie udało ci się zapobiec infekcji i pojawiła się podwyższona temperatura. osłabienie, katar, kaszel i ból gardła. koniecznie połóż się do łóżka. Dzięki temu nie tylko szybciej powrócisz do zdrowia, ale co ważne, unikniesz powikłań. ..Przechodzenie” przeziębienia może się zakończyć zapaleniem oskrzeli, zatok czy ucha. Dopóki nie poczujesz się lepiej, jedz lekko-strawne. niezbyt obfite posiłki i dużo pij. Napoje powinny być ciepłe, ale nie gorące, by nie podrażniały gardła. Oto jak możesz złagodzić dokuczliwe objawy przeziębienia:\nGorączka dopóki nie przekracza 38.5 st. C. nie trzeba jej zbijać – podwyższona temperatura jest oznaką, że organizm się broni. Jeżeli jednak gorączka jest wyższa, osłabia organizn:. By ją obniżyć, przyłóż na czoło kostki lodu zawinięte w woreczek foliowy.\nPodobny efekt osiągniesz, ochładzając łydki zamoczonym w zimnej wodzie ręcznikiem. Małe dzieci można zanurzyć na kilka minut w wodzie 0 temperaturze 37 st. C;\nBól gardła – co 2-3 godziny płucz gardło naparem ziołowym lub solą (najlepiej gruboziarnistą). Możesz też przyłożyć na gardło liść kapusty i owinąć szalikiem;\nKaszel- posmaruj klatkę piersiową maścią zawierającą mentol lub kamforę. Samodzielnie możesz zrobić syrop z cebuli;\nKatar- ulgę przyniosą ziołowe inhalacje. W pokoju, w którym przebywasz, staraj się utrzymywać niezbyt wysoką temperaturę (17-22 st.C), nawilżaj powietrze (np. połóż mokry ręcznik na kaloryfer) często otwieraj okna.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Najlepsze sposoby na uniknięcie przeziębienia\nNastępny Następny wpis: Sprawdź, czy nie cierpisz na cukrzycę


Obwieszczenie Burmistrza Gogolina o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pn zmiana sposobu użytkowania część hali magazynowej na halę produkcyjno magazynową przy ul. Kamiennej 86 w Gogolinie - Urząd Miejski w Gogolinie\nObwieszczenie Burmistrza Gogolina o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji pn zmiana sposobu użytkowania część hali magazynowej na halę produkcyjno magazynową przy ul. Kamiennej 86 w Gogolinie\nWG.VI.6220.6.2013 Gogolin, 03.09.2013 r.\nStosownie do art.85 ust 3 w związku z art.71 ust 1, ust2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227) organ zawiadamia strony oraz społeczeństwo, iż wydana została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z wniosku Firmy PEBIT Piotr Wotzka, ul. Wierzbowa 18, 47-320 Gogolin dla przedsięwzięcia polegającego na :\n„zmiana sposobu użytkowania części istniejącej hali magazynowej zlokalizowanej na terenie działki nr 203/2 przy ul. Kamiennej 86 w Gogolinie na halę produkcyjno – magazynową”


☑ Ranty cukiernicze do pieczenia ▷▷ TGHome\nRanty okrągłe 14 Produkty(ów)\nRanty kwadratowe 9 Produkty(ów)\nRanty do tortów 4 Produkty(ów)\nRanty do ciast 31 Produkty(ów)\nDostępne w TGHome ranty cukiernicze zostały stworzone przez uznaną w całym świecie gastronomicznym markę de Buyer. Wyprodukowano je z najwyższej jakości stali nierdzewnej, która jest nie tylko wytrzymała, ale również niezwykle wygodna w użytkowaniu. Rant cukierniczy stanowi podstawę formowania różnego rodzaju ciast i tortów, a także pojedynczych deserów. Idealnie gładka powierzchnia wewnątrz sprawia, że jest to doskonałe naczynie do pracy z różnego rodzaju kremami i musami.\nRant cukierniczy - alternatywa dla tradycyjnych blach do pieczenia\nWykorzystanie rantu cukierniczego to profesjonalny sposób składania i formowania różnego rodzaju deserów. Ciasto lub masę wystarczy wylać na dowolną powierzchnię, która wyłożona jest pergaminem lub papierem do pieczenia. Wielkość i bryłę ciasta wyznaczy w tym przypadku rant. Od klasycznej blachy odróżnia go to, że nie ma dna, dlatego regulowana wielkość rantu pozwala na uzyskanie dokładnie takiej wielkości deseru, jaką masz w zamiarach. W ofercie TGHome prezentujemy ranty w różnych kształtach, wśród których każdy cukiernik - czy to amator, czy profesjonalista - znajdzie dokładnie to, czego szuka. Prostokątne ranty sprawdzają się idealnie przy pojedynczych deserach, które mają wyglądać imponująco podane na talerzu, a także przy nowoczesnych tortach. Klasyczne okrągłe ranty mogą natomiast stanowić formy dla różnej wielkości tradycyjnych tortów. A wyjątkowe kształty, np. serce, są wspaniałą inspiracją na desery, które przygotowujesz na wyjątkowe okazje.\nWysokiej jakości ranty dla cukierników w sklepie TGHome\nW naszym sklepie znajdziesz najlepsze ranty, które są dziełem marki de Buyer. Wykonane są z idealnie gładkiej nierdzewnej stali, dla której przeszkodą nie są ani wysokie temperatury - panujące w piekarnikach, ani niskie temperatury, które panują w zamrażarkach i chłodziarkach. Stal jest również odporna na uszkodzenia mechaniczne, dzięki czemu ranty mogą Ci służyć przez wiele lat, nie tracąc przy tym swoich właściwości i wciąż ciesząc oczy estetycznym wyglądem. Ranty marki de Buyer mają wytłoczone na sobie rozmiary, co umożliwia bardzo prostą identyfikację. Ich krawędzie są doskonale ostre, dzięki czemu praca z wszelkiego rodzaju ciastami jest po prostu łatwiejsza.\nSprawdź również inne akcesoria, które mogą być przydatne w tworzeniu pysznych deserów: formy do ciast, wygodne w użyciu łopatki kuchenne, przydatne miarki kuchenne, a także potrzebne przy wielu ciastach sita. Skompletuj zestaw, z których stworzysz smaczne desery, którymi zachwycisz swoich gości.


Mleko roślinne - Najlepsze superfoods dla dzieci | parenting.pl\n4. Mleko roślinne\nMleko sojowe, z nasion konopi, kokosowe, migdałowe, ryżowe, a może z ziaren quinoa? Na rynku spożywczym jest mnóstwo różnych rodzajów roślinnego mleka. To idealny produkt również dla dzieci z nietolerancją laktozy. Warto dodawać je do owocowych koktajli w celu uzyskania kremowej, lekko słodkiej konsystencji bez konieczności dosypywania cukru. Mleko sojowe idealnie pasuje do napojów z dodatkiem czekolady, ryżowe do płatków owsianych, a migdałowe do herbaty. Mleko roślinne bardzo często jest wzbogacane o witaminy z grupy B oraz minerały: wapń i żelazo. Zawiera cenne aminokwasy i tłuszcze. Jest znacznie lepiej przyswajane przez organizm człowieka niż to pochodzenia zwierzęcego.


Sprzedam Dom - 145 m2 [WYRÓŻNIONA]\nCena: 469,000zł oblicz ratę kredytu\nOFERTA WSTRZYMANA DO ODWOŁANIA!Oferujemy na sprzedaż dom w zabudowie bliźniaczej położony w Dzierżoniowie w atrakcyjnej lokalizacji!\nCena: 744,000zł [ Do uzgodnienia. ] oblicz ratę kredytu\nDo sprzedania wolnostojący dom o pow. 240 m2 w Pieszycach.\nStrona - 1 2  4 5 Następna


EDUNEWS.PL - portal o nowoczesnej edukacji - Nano-Edutainment wkracza do gry\nEdukatorzy, instytucje rządowe oraz firmy i organizacje, które będą wymagały w perspektywie kilkunastu lat większego dostępu do wysoko wykwalifikowanych technologów uważają, że niezbędne jest zainteresowanie znacznie większej grupy młodzieży studiami naukowo-technicznymi.\nJedną z możliwości kreowania zainteresowania młodych ludzi nowymi technologiami jest wykorzystanie gier Edutainment, aby w ten sposób zainspirować przyszłe generacje studentów. Dziś studenci często uczą się obserwując rozmaite procesy i mając nieograniczony dostęp do danych, dzięki czemu mogą sami znaleźć odpowiedź na nurtujące ich pytania. Zanim się nauczą, chcą dany przedmiot lub proces zobaczyć i spróbować wejść w interakcję. Dlatego FEI – zajmująca się nanotechnologią amerykańska firma ze stanu Oregon, zdecydowała się zainwestować (wspólnie z brytyjską fundacją The Wellcome Trust”) w przygotowanie serii gier video tłumaczących, na czym polega nanotechnologia i jakie znajduje zastosowanie we współczesnym (i przyszłym) świecie. Na ich zlecenie firma PlayGen przygotowała trzy gry Edutainment: NanoScalling, NanoImaging oraz NanoMedicine.\nNanoScalling umożliwia graczom wizualizację i zrozumienie relacji przestrzennych pomiędzy różnymi obiektami – od wielkich mierzonych w gigametrach (tak mierzy się średnicę słońca) do obiektów, mierzonych w pikometrach (średnica atomu).\nNanoImaging – wysyła graczy na niecodzienne misje przy wykorzystaniu mikroskopu elektronowego i technologii skanowania elektronowego, w celu wykrycia i zniszczenia niebezpiecznych mikroorganizmów, które niszczą nasze jeziora i rzeki.\nNanoMedicine (finansowane przez The Wellcome Trust), zabiera graczy w podróż poprzez ludzkie ciało, podczas której niszczone są zabójcze komórki rakowe, w sposób nie zagrażający zdrowiu pacjentów.\n“Naszym głównym celem było zainspirować dzieci światem mikroskali – nanotechnologii i możliwościami, jakie ona niesie.” – wyjaśnia Kam Memarzia, dyrektor zarządzający PlayGen. “Używamy atrakcyjnego mechanizmu gry do stymulacji zainteresowania graczy, umożliwiamy im odkrywanie i zrozumienie nano-świata, a przy okazji oferujemy im dużo zabawy i kreujemy motywację do nauki”.\nWszystkie gry są ogólnodostępne i mogą być nieodpłatnie zgrane ze strony internetowej FEI.


Archiwum Historii Mówionej - Andrzej Dławichowski\nAndrzej Dławichowski „Andrzej”\nAndrzej Dławichowski, urodzony 3 sierpnia 1929 roku w Dąbrowie Górniczej. W Powstaniu strzelec „Baszty”.\nProszę powiedzieć jak pan wspomina swoje dzieciństwo. Pan się urodził w Dąbrowie Górniczej?\nCzy długo pan tam mieszkał?\nDo wybuchu wojny. Ponieważ to był okres taki, gdzie ojciec mój pracował już. Miał pewne kłopoty, początkowo, z pracą. Potem był zatrudniony przy fortyfikacjach na Śląsku. Obszar Warowny – Śląsk budował. Potem budował dworzec kolejowy w Będzinie, obok Dąbrowy. Potem przeniósł się do Warszawy, do „Społem”. Miał kolegów z dawnej Polskiej Organizacji Wojskowej – POW, z pierwszej wojny światowej i ci go wciągnęli do Warszawy, do „Społem”.\nAle pana korzenie, rodziny, wywodzą się z Dąbrowy Górniczej?\nW zasadzie korzenie mojej rodziny to – jest pod Koninem taka miejscowość, nazywa się... zapomniałem w tej chwili. Tam mój pradziadek brał udział w Powstaniu 1863 roku. To się potem przeniosło w ten sposób, że mój ojciec był w POW, stryj, Kazimierz, też był w POW. Potem byli, w 1920 roku, w wojnie z bolszewikami. Ojciec mój był w Pułku Jazdy Tatarskiej, z Tatarami służył. Tatarzy polscy, którzy utworzyli, nie tworzyli większości w tym pułku, ale tak to się nazywało. Chciano ich w ten sposób zachęcić i nazwano ten pułk Pułkiem Jazdy Tatarskiej. Potem przeniesiono ojca do wywiadu w armii Śmigłego atakującego Kijów. Potem, niestety, trzeba się było cofać. Potem był zdemobilizowany i pracował przy fortyfikacjach, a potem do „Społem”.\nI prawie do wybuchu wojny pan z rodzicami...?\nOjciec przyjeżdżał w każdą sobotę, wieczorem, na niedzielę. Przyjeżdżał tak zwaną „lux torpedą” i wyjeżdżał również do Warszawy, z powrotem, „lux torpedą”. Ponieważ był kierownikiem referatu budowlanego „Społem”, więc miał ciągle jakieś wyjazdy, bo budowane były różne obiekty „społemowskie” na terenie całej Polski. Aż te tereny – i Lwów, i Wilno i Pińsk tak, że wszędzie jakieś budowle były wznoszone i w związku z tym ojciec tam dojeżdżał.\nCo to było ta „lux torpeda”?\nKrótki pojazd kolejowy, który rozwijał dużą szybkość. Tak jak obecnie jakiś ekspres, ale krótki bardzo. I tak to odbyło się. Mama była nauczycielką w Dąbrowie Górniczej. Starała się o przeniesienie gdzieś w rejon Warszawy, ale było bardzo trudno tutaj w Warszawie, na to stanowisko. Tak, że do wojny, obiecywano, że to będzie gdzieś w 1940 roku, mama miała być przeniesiona, ale, oczywiście, to nie doszło do skutku.\nTylko brata, Jana, pięć lat starszego.\nW jakiej szkole uczyła mama? Pewnie tam, gdzie pan też chodził?\nNie. Ponieważ był wyraźny podział, dawniej, na żeńskie szkoły i męskie, to mama uczyła w żeńskiej szkole numer 1 w Dąbrowie Górniczej, ale ja chodziłem do szkoły numer 5, która była męska, dla chłopców i uczyła mnie ciotka moja, siostra mojej mamy, też nauczycielka. I tak do 1939 roku. Wakacje zawsze spędzaliśmy gdzieś w pobliżu ojca, żeby ojciec mógł więcej z nami być. Byliśmy w Międzylesiu w 1939 roku i tu nas zastała wojna.\nA czy wcześniej, na przykład, przed tymi wakacjami, dawało się odczuć tam, w Dąbrowie Górniczej, że będzie wojna, że się zbliża wojna? Czy ktoś w to wierzył?\nRaczej ja sobie tego nie przypominam. Były jakieś takie, powiedzmy sobie, pożyczka była taka ogłoszona w Funduszu Obrony Narodowej, taka „lotnicza”, tak zwana, pamiętam, nawet mam takie odcinki rodziców, którzy wpłacali na ten fundusz, jakoś się zachowały w domu. Było więcej tych uroczystości. Pamiętam jeszcze w 1938 roku to przyjeżdżał batalion piechoty z Katowic i brał udział w tych uroczystościach 11 listopada. Z orkiestrą zawsze. Zresztą jeżeli chodzi o orkiestrę to nie było kłopotów, tam wszystkie kopalnie miały swoje orkiestry.\nZatem wybuch wojny zastał pana w Międzylesiu?\nW Międzylesiu. To się odbyło w ten sposób, że – niesamowite wybuchy, okazało się, że jakiś samolot niemiecki zrzucił bomby gdzieś bardzo blisko nas. Byliśmy na tym miejscu, gdzie jest w tej chwili Centrum Zdrowia Dziecka. Tam, na tej Wiśniowej Górze, myśmy byli na wakacjach. Ojciec mój był, przed wojną, w związku z tymi starymi znajomościami jeszcze z POW, przeszkolony, kilkakrotnie, w dywersji pozafrontowej. Takie były stworzone, już z góry, jednostki. Zgłosił się oczywiście, bo była ogłoszona mobilizacja, tutaj, w Warszawie, ale kazano mu na wschód iść. No i wyruszyliśmy na ten wschód. Co się działo na tych drogach, to przechodzi ludzkie pojęcie. To Luftwaffe wisiało dosłownie nad drogą w kierunku Lublina. Nieustannie, albo bomby, albo z karabinów maszynowych siekli. Tam spotkaliśmy takich państwa, którzy też szli na wschód i poradzili, że nie ma sensu dalej się udawać, bo, po prostu, zginiemy. Żeby przeczekać jakiś czas, do takiej wsi pod Garwolinem, Stara Wieś się nazywała. Tam przeczekaliśmy, aż doczekaliśmy kapitulacji Warszawy. I wtedy trzeba było, na piechotkę, iść do Dąbrowy Górniczej, bo wszystko było tam. Ubrania, buty zimowe, wszystko było tam, bo tutaj mieliśmy tylko te letnie ubranka. Szliśmy tak na piechotkę, doszliśmy do Radomia. Z Radomia Niemcy jakiś pociąg uruchomili do Kielc i z Kielc, znowu na piechotę, do Dąbrowy Górniczej trzeba było dojść. Tam trzeba było szybko się zwijać, bo Niemcy mieli przygotowane listy, więc ojca by z miejsca aresztowali. A już było nasze mieszkanie zajęte przez Niemców. Całe szczęście, że mieszkała tam też nasza rodzina, druga siostra mamy i niektóre przedmioty usunęła stamtąd, o ile chodzi o ubrania. Oczywiście mebli nie mogli usunąć. Ale ubrania usunęła i dzięki temu mogliśmy to wszystko zabrać i przewieźć do Warszawy. I zaczęła się okupacja. Ojciec się zgłosił do dawnego zwierzchnika swojego, jeszcze z POW, Kierzkowskiego. On zorganizował pierwszą organizację podziemną w Polsce, jeszcze w czasie trwania kampanii wrześniowej. W Krakowie. Kraków był zajęty w pierwszych dniach września i on od razu zorganizował Organizację Orła Białego – OOB. Ojciec tam się zgłosił, jak już można było tam przejechać. Ponieważ w dalszym ciągu pracował w „Społem” to miał możliwość poruszania się po terenie Generalnej Guberni, bo przecież Niemcy zajęli od razu te tereny, również i Dąbrowę Górniczą przyłączyli do Reichu, i wykonywał jakieś czynności. Przewoził, nie wiem, nie znam więcej szczegółów, tylko tyle, że w 1940 roku, razem ze swoim bratem, Kazimierzem, który mieszkał już w Warszawie przed wojną, czekali na jakichś łączników w restauracji „Niemen” na rogu Wilczej i Marszałkowskiej. Niemcy wpadli i wszystkich, którzy byli w tej restauracji, aresztowali. Siedzieli chyba ze trzy czy cztery tygodnie na Pawiaku i potem ich wywieźli do obozu koncentracyjnego w Oranienburgu, pod Berlinem. Po jakimś czasie stryjka Kazimierza wywieźli do Mauthausen i tam został zamordowany. Ojciec był wywieziony do Dachau. Trafiło mu się tak szczęśliwie, że zastępca komendanta tego obozu zlecił mu zaprojektowanie domku jednorodzinnego, z ogrodem, formami architektonicznymi. Ojciec był wyprowadzany na, tak zwany, przed-obóz, rano, po pobudce i siedział w cieple, przede wszystkim, i projektował. Projektował oczywiście różne warianty, żeby to było jak najdłużej. I tak przesiedział szesnaście miesięcy i niespodziewanie w ogóle, bo to było wręcz nie do uwierzenia, żeby kogoś zwalniano z obozu koncentracyjnego. Chociaż zdarzały się takie przypadki, bo w rodzinie mieliśmy też jeden taki przypadek. Nawet z Auschwitz – Birkenau też jeden kuzyn został zwolniony.\nJak ten kuzyn się nazywał, który został zwolniony?\nOn nie był ze strony mamy, nie przypomnę sobie w tej chwili. Tak, że wrócił ojciec. Oczywiście na skutek tego pobytu w Oranienburgu, gdzie byli straszliwie prześladowani, nabawił się tam chorób. Chorował chyba z sześć, siedem miesięcy. Leżał w szpitalu Ujazdowskim. Tam przez organizację też został umieszczony. Odbywał tam taką kwarantannę, bo jak ktoś wracał z obozu, to zawsze było podejrzenie – a nuż kapuś. Więc musiał odbyć taką kwarantannę i dopiero w 1943 roku ponownie był włączony, już oczywiście nie istniała ta Organizacja Orła Białego, tylko była połączona w ramach akcji scaleniowej z Armią Krajową. I tak, ponieważ i ojciec i brat byli w konspiracji, to mama na mnie wymusiła takie przyrzeczenie, że ja już do konspiracji się nie wciągnę. Mówiła: „Chociaż ciebie chcę mieć.” Ja oczywiście musiałem się na to zgodzić. Ale byłem tym kolporterem, tylko takim niezorganizowanym, chociaż mama nawet nie wiedziała, że ja jestem tym kolporterem. Nawet się dziwiła trochę. Bo ja przecież nie brałem od razu wszystkich. Ja się musiałem nauczyć na pamięć wszystkich adresów, roznosiłem to na ulicach Bałuckiego, Szustra – obecnie [ulica] nazywa się Dąbrowskiego. Na Wiktorską, Odolańską.\nCzy to były jakieś gazetki? Kto je panu dostarczał?\nOjciec przynosił mi. Bardzo blisko pracował, bo centrala „Społem” była pomiędzy Różaną a Grażyny, naprzeciwko naszego domu. My mieszkaliśmy pod nr 13 na Różanej, to była taka brama, na wprost od tej strony i również od strony Grażyny też była druga brama. A ojciec pracował na Grażyny, nie w tym bloku centrali, tylko po drugiej stronie były wynajęte jakieś prywatne mieszkania i tam był ten referat budowlany „Społem”. I przynosił mi stamtąd. Ktoś tam przynosił ojcu i ja to roznosiłem. Jeden miałem adres na Senatorskiej, pamiętam, i musiałem jechać tramwajem. Tu, to chodziłem na piechotę. Oczywiście nigdy nie nosiłem tak, żebym miał na wszystkie adresy, tylko brałem na dwa, trzy i potem znowu przychodziłem, brałem znów i tak donosiłem. A w ogóle mieliśmy taką historię, że żeby mieć możliwość ukrywania pewnych takich przedmiotów, bo przecież brat był w konspiracji, w podchorążówce tajnej, to przynosił i pistolety, granaty, takie różne rzeczy, które były potrzebne do jakichś wyjaśnień – oczywiście to były takie granaty nie wypełnione materiałem wybuchowym. Trzeba było to gdzieś chować. Zbudowaliśmy taką ogromną klatkę w piwnicy, mieliśmy takiego wielkiego królika belgijskiego, nazwaliśmy go „Starym konspiratorem”. Zrobiliśmy w ten sposób, że wejście do klatki było nisko, a klatka była dość wysoka, tam były poprzyczepiane haki i na tych hakach się zawieszało. On siadał tam i obrywał z gazet, to było zapakowane, ten „konspirator”. Muszę wrócić jeszcze do tej sprawy, że ta rodzina z Dąbrowy została wysiedlona i przyjechała do nas, a my mieszkaliśmy tylko w pokoju z kuchnią. Więc było nas tam...takie łóżka mieliśmy polowe, rozstawiane, więc jak się to wszystko rozstawiło, to w ogóle nie było żadnego przejścia, dla nikogo. Akurat, kiedy tata był jeszcze w obozie koncentracyjnym, zwolniło się mieszkanie w tym samym budynku na Różanej 13 pod numerem 4. Oczywiście, ponieważ tata nie mógł wystąpić, ze względu na to, że był w obozie, to wystąpił o to ten wujek, Kuźniak, ta rodzina, która przyjechała. I na liście lokatorów wisiało, że pod numerem 4 mieszka Wincenty Kuźniak. A ponieważ ten lokal był większy, a nie mieliśmy opału, żeby go opalać, to w zimie z 1940 na 1941 rok ten lokal nie był użytkowany [przez nas], ale był użytkowany przez tę podchorążówkę. Po jakimś czasie, jednego z tych podchorążych Niemcy aresztowali na ulicy Litewskiej z materiałami szkoleniowymi, wojskowymi, a więc wpadł od razu. Użyli wszystkich możliwych środków, jakich oni umieli używać i on, po prostu, zaczął sypać. Kilku zostało aresztowanych na skutek jego zeznań, a o tym, widocznie Niemcy jakoś nie zareagowali od razu, bo mieli jeszcze sporo innych zeznań z jego strony, a po jakimś czasie został wykonany wyrok na nim, bo go Niemcy wypuścili i chcieli, żeby w dalszym ciągu on udawał, że w dalszym ciągu jest konspiratorem. Został zastrzelony. Ale Niemcy wrócili do tej sprawy. I kiedyś zatrzymuje się, było to około jedenastej w nocy, a przecież była godzina policyjna znacznie wcześniejsza, samochód przed naszym domem. W naszym domu było sporo tych gazetek tajnych i podręcznik dowódcy plutonu wydrukowany w tajnej drukarni mojego brata, bo akurat to było potrzebne jako podręcznik w tej podchorążówce. Ale, ponieważ wszystkie domy musiały być zamykane, a dozorca wiedział, że jak ktoś się dobija, to idzie gestapo, to on tam się za bardzo nie spieszył z tym otwieraniem. I akurat było tak szczęśliwie, że w naszej łazience był kolumnowy piecyk na węgiel. Ciotka miała się kąpać, napaliła w tym piecu, więc te wszystkie rzeczy były tam wrzucone i to się paliło. Ale w końcu dozorca otworzył tę bramę. Niemcy zaczęli walić kolbami pistoletów w nasze drzwi. Otworzyła im mama, brutalnie ją odepchnęli i od razu z pistoletami do kuchni i lufami pistoletów odsuwali fajerki, czy się czasem nie pali czegoś. A do łazienki nie zajrzeli. Gdyby zajrzeli, to przecież ta gruba księga nie spaliła się tak od razu, to się paliło dłuższy czas, to byśmy wpadli od razu. Ale nie zajrzeli, na szczęście. Ojca nie było mojego, był gdzieś na wyjeździe, chyba w Sokołowie Podlaskim wtedy był. Podeszli (już my w łóżkach) do brata najpierw: „Ausweis! Ausweis!” To on pokazał tę kenkartę swoją. Ja nie miałem jeszcze tylu lat, żebym musiał mieć kenkartę, ale miałem taki lipny dokument, że do jakiejś handlowej szkoły chodzę, a oczywiście uczyłem się na kompletach gimnazjalnych, tajnych. Ale im się nie zgadzało, Dławichowski to niepotrzebny. Okazuje się, że ten, który zeznawał, połączył sobie, bo w tej samej klasie podchorążówki był brat i jeszcze kuzyn, i oni prawdopodobnie w jakichś rozmowach mówili sobie po imieniu takim, jakie rzeczywiście mieli, nie takie konspiracyjne, bo brat miał konspiracyjne „Michał”, widocznie usłyszał, że to był Jan, więc zeznał, że to był Jan. A widział na [liście], że to jest Kuźniak, mieszka pod 4, to podał, że to jest Jan Kuźniak. I ci gestapowcy przyszli i aresztować Jana Kuźniaka. Tylko, że Jan był w jednym pokoju, a Kuźniak był w drugim pokoju. I zabrali tego mojego wujka, Kuźniaka, Wincentego zresztą. Trzymali go chyba ze trzy tygodnie, ale doszli do wniosku, że ten zdrajca ich wprowadził w błąd, może z bólu czy z czego podał byle co. I dali spokój, wypuścili tego wujka. Tak dotrwaliśmy do... Brat najpierw był w batalionie kadeckim, utworzonym przez kadetów. W 1939 roku już był zalążek tego batalionu, bo to początkowo był tylko pluton, potem była kompania aż do batalionu. W 1943 roku ten batalion został rozwiązany na skutek, różne tam były, wsypy były pewne, różne zachowania, nie wszystkich, właściwe. I ten batalion został rozwiązany i tylko ten jeden 135. pluton, pochodzący z tego batalionu kadeckiego, przeszedł w całości do 7. Zgrupowania, które potem się nazywało Batalionem „Ruczaj”. Ale wszyscy ci pozostali rozeszli się po różnych ugrupowaniach. Nawet niektórzy w ogóle wyjechali z Warszawy i poszli do partyzantki w różnych rejonach kraju. Natomiast ten jeden pluton w całości przeszedł do tego zgrupowania. Zresztą, nota bene, batalion kadecki był przygotowywany też do ataku na tę niemiecką dzielnicę policyjną.\nJak pan zapamiętał 1 sierpnia? Jak brat wychodził do Powstania to coś mówił?\nOczywiście. Ja mu niosłem cały jego ekwipunek. Ten ekwipunek był już zabrany gdzieś na tydzień przed Powstaniem. Oni mieli pełne wyekwipowanie. Mieli polskie hełmy, których potem nie pozwolono im założyć, tylko berety musieli założyć do ataku i te hełmy zostały na kwaterze. A mieli hełmy, mieli saperki, chlebaki, takie spinacze do spodni, pasy, szelki podtrzymujące pasy skórzane. To było spore zawiniątko jak to niosłem. A niosłem na piechotkę z ulicy Różanej . Brat to zabrał ode mnie na ulicy Hożej.\nTak, że pan wiedział, że będzie Powstanie?\nOczywiście, że wiedziałem!\nA nie prosił pan brata...?\nWszyscy wiedzieli. Kto w Warszawie nie wiedział, że będzie Powstanie? Przecież to od września 1939 roku było wiadomo. Jak zaczęła się konspiracja, to ona była nastawiona na Powstanie. Na co mieli ci ludzie konspirować tyle lat? Tyle wysiłku, tyle ofiar. Ilu ludzi zginęło przez gestapo. Zresztą Niemcy nie tylko tak zwanych „winnych” zabijali, ale robili łapanki i też rozstrzeliwali ludzi, którzy zupełnie nie mieli... Potem nastąpił gwałtowny przyrost ludzi do konspiracji, bo ludzie zrozumieli, że nie ma sensu być lojalnym. Bo, czy konspirował, czy nie konspirował, to tak samo mógł być rozstrzelany w takiej publicznej „rozwałce” jak się to mówiło. A o ile chodzi o przyjęcie mnie do tego 135. plutonu, to nie było mowy.\nPan był za mały, prawda?\nJa miałem piętnaście lat. Poza tym brat wiedział jakie jest ich zadanie, a to zadanie było niewykonalne. Praktycznie rzecz biorąc atakowało czterdziestu ich, koszary, w których było dwustu Niemców uzbrojonych po zęby, a oni mieli jeden pistolet maszynowy jak atakowali, dwa karabiny, kilkanaście pistoletów krótkich, małych.\nAle wróćmy do pana. 1 sierpnia?\nJa wiedziałem, że będzie Powstanie, bo brat jeszcze w godzinach rannych był w domu, u nas, na Różanej. Bardzo krótko. Przyjechał jeszcze coś zabrać z domu i mówił, żebyśmy po południu już nigdzie się nie wydalali z domu. Wiadomo było, że to jest... Ale jeszcze pamiętam – poszedłem po marmoladę na kartki. Takie buraczki były robione, marmolada była taka. Z takim garnkiem mnie mama posłała, taka spółdzielnia była. Mieliśmy te kartki zarejestrowane w spółdzielni na rogu Grażyny i Puławskiej. I ja tylko tę marmoladę dostałem, wyszedłem z tego sklepu, przeszedłem kawałek pomiędzy Grażyny a Różaną, wszedłem w Różaną i zaczęły się serie z pistoletów maszynowych i granaty rzucane były na dom Wedla i na Dworkową, gdzie była żandarmeria. Więc oczywiście potem biegiem już do domu dobiegłem i z okien było widać jak szły do ataku tyraliery „Baszty” w kierunku na szkołę na Narbutta, róg Kazimierzowskiej. I potem, po paru dniach Powstania, 4 sierpnia, przyszedł jeden z batalionów „Baszty” i zaatakował bunkry niemieckie, bo Niemcy porobili sobie bunkry takie naprzeciwko wylotów ulic: Różanej, Szustra, Grażyny i siekli z karabinów maszynowych. Nie można się było w ogóle... Nawet jak leżał jakiś człowiek, który był ciężko ranny, chcieliśmy mu pomóc, otwieraliśmy drzwi, tak, tylko uchylaliśmy, to od razu tłukły po chodniku kule z karabinów maszynowych niemieckich. Nie mogliśmy w ogóle... Zabili tego człowieka, bo też tam siekli, on się unosił. Leżał po drugiej stronie Różanej, jakiś cywil. Nie miał opaski, to nie był powstaniec. I 4 sierpnia przeprowadzili to natarcie, zostały te bunkry zlikwidowane, niemieckie. Tam nawet jeden ciężki karabin maszynowy był zdobyty wtedy. Ja, taka brama była szeroka od strony Puławskiej, na taki plac, pomiędzy Różaną a Szustra (obecnie Dąbrowskiego) jest taki placyk. I na ten placyk wychodziła taka ogromna brama, skąd wybiegały sanitariuszki z noszami po rannych, którzy leżeli na tym placu. Podziwiałem te dziewczyny. Aż się płakać chce, dosłownie, jak się wspomina to, jakie one dzielne były. A tłukli Niemcy z tych karabinów maszynowych z Dworkowej w ich kierunku. One wybiegały z tymi noszami i przynosiły tych wszystkich rannych. Miały też obrażenia niektóre, ale, na szczęście, żadnej nam nie zabili wtedy. Potem, to było zupełnie inaczej. 6 sierpnia przyszedł mój przyjaciel, taki jeszcze ze szkoły powszechnej, Józef Ryszard Łaniewski, brat Katarzyny Łaniewskiej, aktorki, i mówi: „Chodź, idziemy się zapisać.” Ruszyliśmy na teren zajęty przez powstańców, za ulicę Odyńca, to była ulica Naruszewicza chyba. W takim garażu urzędował starszy sierżant, taki gruby sierżant siedział i zadawał każdemu pytanie: „A trupa to ty widziałeś?” Kto mógł nie widzieć trupa przez całą okupację. I przyjęli nas. Oczywiście podaliśmy, że nie mamy piętnaście tylko siedemnaście lat. Zapisano, że mamy siedemnaście. Baliśmy się, że nas odeślą. Więc siedemnaście. Od siedemnastu lat dopiero można było złożyć przysięgę. I po dwóch dniach tę przysięgę złożyliśmy jako piętnastki.\nJak to było? Gdzieś na podwórku czy w piwnicy panowie stali?\nTo było na jakimś podwórzu. To nie było pomieszczenie chyba, bo to była duża grupa w ramach – była taka kompania ochotnicza, tak zwana. I ona składała głównie [przysięgę] i my tam byliśmy „przylepieni” jednocześnie do tej przysięgi.\nCzy dużo wtedy osób się zgłaszało na ochotnika?\nStrasznie dużo. „Ogon” był nieprawdopodobny tam, jak ten sierżant zapisywał. Przychodzili tacy niektórzy, którzy przynosili jakąś spluwę, pistolet. Takiego to od razu łapali!\nA dostał pan jakąś opaskę?\nTak. Miałem opaskę „Baszty”. Taki napis był: WP, czyli wojsko polskie i pod spodem B. Inne oddziały miały, na ogół numer plutonu. „Baszta”, jako pułk, nie było to ponumerowane plutonami, tylko był jeden znaczek B. Z tym, że tu był jeszcze orzełek taki, pośrodku, potem wojsko - WP i [„Baszta”] - B. Najpierw mieliśmy na lewej ręce opaskę, a potem kazano nam przerzucić na prawą, bo Niemcy wykorzystywali sytuację i próbowali robić dywersję przy pomocy tych opasek. I zaczęliśmy służbę. Oczywiście w to wszystko się wmieszali nasi rodzice, bo ojciec mój już zgłosił się i został takim inspektorem z ramienia Komendy Placu nad terenem cywilnym. Miał tworzyć taką, jak gdyby, administrację wojskową na terenie zajętym przez powstańców. Oczywiście tylko taki jeden rejon miał, bo tych rejonów było... Wszyscy ci, którzy zostawali tymi inspektorami, mieli stopnie przynajmniej podporucznika i oni tworzyli takie bloki. Oczywiście, że w tych miejscach, gdzie była wysoka zabudowa, na przykład na Różanej czy na Grażyny czy na części Szustra, na Wiktorskiej, Odolańskiej, to tam każdy taki budynek wysoki miał swojego komendanta. Ten komendant miał obowiązek pilnować, żeby ludzie w momencie jakichś zagrożeń schodzili do piwnic, do schronów, bo tam schrony były. Schrony były tylko w niektórych budynkach wzniesionych przed samą wojną, gdzie już był przepis, że musiał być zrobiony specjalny strop wytrzymujący ciężar budynku przewracającego się.\nCzy pan dostał w ogóle jakąś broń?\nNie. Nie było broni, skądże! Myśmy marzyli o tym, żeby właśnie być w oddziałach bojowych, ale nie było broni, skąd! Potem, pod koniec Powstania się trochę poprawiło na skutek tego, że przyszły pewne jednostki, na przykład o ile chodzi o Mokotów, to cały Batalion „Karpaty”, który atakował rejon Wyścigów, został zmuszony do odejścia do lasu. Nie mógł się w ogóle przedostać w kierunku Mokotowa, tylko musieli pójść do lasu. Oni w lesie przejęli zrzuty, bo pilnowali tego terenu i sporo zrzutów było zrobionych przez samoloty alianckie na teren Kabat.\nJaką pan funkcję pełnił wtedy w swoim oddziale?\nJa byłem w Komendzie Placu jako łącznik, czyli miałem obowiązek utrzymania łączności pomiędzy Komendą Bloków w Komendzie Placu. Był wydzielony taki dział, jak gdyby, pod nazwą Komenda Bloków. Komendantem tego był pułkownik Siciński – czy to było nazwisko rzeczywiste czy pseudonim, to nie potrafię powiedzieć. W każdym razie, z tego co wiem, to on zginął 26 września w kanale, wtedy, kiedy była zarządzona ewakuacja do Śródmieścia. A ja musiałem [takie] komunikaty informacyjne, które wychodziły codziennie – tu były wszystkie informacje z frontu, nie z frontu, zarządzenia Komendy Placu, musiałem dostarczyć do każdego w moim rejonie (każdy łącznik miał swój rejon), do każdego komendanta bloku. On musiał to albo wywiesić, albo przynajmniej w obecności wszystkich przeczytać. I oczywiście była jakaś łączność [którą] przede wszystkim z saperami trzeba było utrzymać, bo ciągle były jakieś zasypania. Ja miałem taki rejon pomiędzy ulicami Odyńca, Aleja Niepodległości, Krasickiego i Malczewskiego, gdzie wysoki budynek był tylko jeden, na rogu Odyńca i Alei Niepodległości. Z tym, że Aleja Niepodległości, wówczas, była tylko doprowadzona do Odyńca, a dalej to była polna droga. Nie było żadnej jezdni, nie było bruku, „kocich łbów” nawet nie było, tylko polna droga. A już po drugiej stronie to były pola. A w tym czasie, w Powstanie, to stały snopki, bo akurat żniwa były przedtem. I to pole się ciągnęło aż do ulicy Wołoskiej. A na Wołoskiej już Niemcy mieli stanowiska i tłukli znowu wzdłuż tych ulic, takich jak Odyńca, Malczewskiego, z karabinów maszynowych.\nTo pan miał tam jakieś dyżury? A gdzie pan nocował?\nTam, na miejscu.\nI to było coś takiego, że na którąś godzinę musiał tam pan się stawić, żeby wziąć te biuletyny informacyjne?\nNie. Biuletyny informacyjne to ja sobie brałem w ciągu dnia. Ale przede wszystkim musiałem tam być obecny. Ponieważ działy się rzeczy straszne. Początkowo to była sielanka jeszcze, na Mokotowie. Te pierwsze dni, to były tylko karabiny maszynowe, Niemcy tam... Czasem jakiś nalot Niemcy zrobili. Ale gdzieś już po 20 sierpnia to zaczęły „krowy” ryczeć. To było sześć pocisków takich. Znaleźć się w ich działaniu to...\nNajgorszy dzień to był dzień kapitulacji. Człowiek był taki, jakby dostał obuchem w łeb. Przecież to wszystkie nadzieje zostały załamane...\nCzy był pan ranny, czy jakiś pana kolega zginął, czy był ranny?\nByło dwóch takich z Komendy Placu, którzy zginęli. Na warcie stał, przecież Niemcy bez przerwy strzelali ostrą bronią, z granatników. Bo te „krowy” to o tyle były dobre, że ostrzegały, było takie „eer, eer, eer” – sześć takich warknięć i dopiero potem leciały, więc jeszcze jakiś był czas na to, żeby gdzieś się schować, skryć.\nA jakiś taki dobry dzień? W sumie 3 sierpnia, kiedy taki był, chyba, duży entuzjazm, miał pan urodziny?\nNo tak. Ten entuzjazm był raczej dopiero po paru dniach, jak już poszliśmy tam, gdzie wisiały flagi polskie. Jak była ta przysięga, to się śpiewało „Jeszcze Polska nie zginęła”. Potem na mszy się śpiewało „Boże, coś Polskę”, bo były msze polowe też, w każdą niedzielę. To były takie niesamowicie radosne, po tylu latach, przeżycia. Nie do opisania.\nCzy te pana urodziny były jakieś wyjątkowe wtedy, 3 sierpnia?\nRaczej chyba nie były wyjątkowe, ze względu na to, że... Przecież tortu nie było z czego zrobić. Poza tym trzeba sobie powiedzieć, że jeszcze wówczas obchodzenie urodzin nie było tak popularne jak obecnie. Dawniej to, przede wszystkim, imieniny się obchodziło, nie urodziny. Ale, generalnie, cieszyliśmy się. Zresztą samo to, że Powstanie wybuchło, przecież wszyscy uważali, że ci Ruscy jednak uderzą. Przecież trzeba było być idiotą, żeby nie wykorzystać takiej sytuacji. Nawet potem mogli zrobić takie historie jak zrobili w Wilnie czy we Lwowie, wywieźć tę Armię Krajową, ale żeby tego nie wykorzystać? Potem marnować tylko swoich żołnierzy? Przecież to trzeba było być mordercą!\nAle kontakt z rodzicami pan cały czas miał, w Powstaniu?\nTak, ja tam miałem takie sytuacje, że nosiłem pewne materiały. Na przykład był taki, to się nazywało Korpus Bezpieczeństwa czy coś takiego, zamiast policji. Tak, że na Odolańskiej, na przykład, w komisariacie policyjnym, był ten korpus. Tam trzeba było nosić jakieś nakazy aresztowania kogoś, na przykład, ktoś podejrzany czy coś. Były sytuacje czasem bardzo trudne, gdzie „gołębiarze” działali, na Mokotowie również. Ja kiedyś też byłem ostrzelany przez takiego „gołębiarza”, jak przechodziłem przez park Dreszera, pomiędzy Ursynowską a Odyńca, ale na szczęście mnie nie trafił. Okazało się potem, że on strzelał z dzwonnicy przy kościele św. Michała. Złapali go wreszcie i ukatrupili drania.\nA ten moment kapitulacji? Czy to przyszedł jakiś rozkaz, że „do kanałów idziemy”, czy była decyzja?\nByła taka sytuacja. Praktycznie Niemcy spowodowali to, że oddziały powstańcze zostały zacieśnione na terenie ograniczonym ulicą Grażyny, z drugiej strony, na południe, to była ulica Ursynowska, potem, jeszcze bliżej, a od strony alei Niepodległości już doszli do Kazimierzowskiej. I nie było już nawet środków bojowych do tego, żeby się w dalszym ciągu opierać. Jeszcze amunicja do karabinów maszynowych to była, ale nie było już broni przeciwpancernej. A to nie atakowała nas już taka granda jak jakaś tam banda opryszków Dirlewangera czy Kamińskiego, tylko normalna dywizja pancerna szła. I w związku z tym postanowiono już skapitulować, nie było innego wyjścia, bo to już byłaby masakra ludności niesamowita, nic więcej. Tym bardziej, że Niemcy już w ogóle, pomimo to, że parlamentariuszy… Kazimierz Szternal, zastępował [dowódcę], bo dowódca „Baszty”, 25 września był ciężko ranny i sanitariuszki go wzięły w kanał do Śródmieścia. I pełnił obowiązki szef sztabu Kazimierz Szternal przez te dni. I on zdecydował, że trzeba się poddać. Więc wysłał parlamentariuszy, ale Niemcy szturmowali nas, normalnie. Ja poszedłem, ponieważ nawet ojciec i ja dostaliśmy przepustki do kanału...\nCzy to były takie jednoosobowe przepustki?\nTak. Oddziały bojowe – dostawał dowódca, na tylu ilu miał [w oddziale]. Ale myśmy już 26 [września] stracili kontakt z tym naszym Sicińskim. On poszedł wcześniej z dowództwem, jeszcze z „Karolem”, w kanał. I dostaliśmy te przepustki i chcieliśmy iść. Ale okazało się, że dopóki właz był na skrzyżowaniu ulic Szustra i Bałuckiego, dopóki ten właz był pilnowany przez oddziały zgrupowania „Radosław”, to oni to utrzymali i wpuszczali tylko tych... Ale jak oni już też zeszli do kanału i objęli inni, z jakiegoś innego oddziału, nie wiem nawet jaki to był oddział, to ludność zdobyła ten właz i z tobołami, z takimi na plecach, ładowali się w ten kanał. Przecież tam był obraz nędzy i rozpaczy! Zobaczyliśmy: „Ooo! To nie ma co. Będzie zatkany kanał przez tych ludzi, przez te ich toboły!” Ja już wiedziałem jak wygląda to wszystko, bo kiedyś wyprowadzałem, jak resztki „Radosława” przyszły z Czerniakowa, oni na Wiktorskiej (Wiktorska nazywała się ta ulica, o której wcześniej zapomniałem) wychodzili z kanału, to ich przeprowadzałem na kwatery na Odyńca. Oni mi tam opowiadali, co się działo. Oni już mieli praktykę, bo przedtem szli ze Starówki, najpierw do Śródmieścia kanałami a potem z Czerniakowa na Mokotów. Więc wiedziałem jak to wygląda, co tam się dzieje, ile tam jest różnego rynsztunku zostawionego, bo ludzie już nie mają siły, żeby to nieść. W związku z tym zrezygnowaliśmy, zdjęliśmy opaski, zdjęliśmy kombinezony jakie mieliśmy, takie mundury, powszechnie stosowane na Mokotowie...\nAle czy faktycznie przy tym kanale odbywały się takie sceny jak można zobaczyć na filmie „Kanał”?\nNie pamiętam jak to wyglądało na filmie „Kanał”, bo...\nWłaśnie ludność cywilna, krzyk jeden, wielki i właśnie powstańcy, którzy odpędzają.\nTo tak było, że początkowo oddziały przychodziły, żeby uratować jak najwięcej oddziałów zdolnych do walki w Śródmieściu jeszcze. Więc na pewno ludność była odpędzana. O ile chodziło o przechodzenie kanałami, to trzeba było mieć jakiegoś przewodnika, który potrafi poprowadzić, bo to z miejsca się zabłądzi. Przecież na skutek tego, że Niemcy porobili przeszkody, to w ogóle udało się przejść tylko sześciuset ludziom z Mokotowa. Ze Starówki przeszło kilka tysięcy, a z Mokotowa tylko sześciuset dotarło do Śródmieścia. Ten mój kuzyn, który był z bratem w batalionie kadeckim, czternaście godzin błądził w kanałach i w końcu wyszedł na Dworkowej, gdzie rozstrzeliwali jeszcze żandarmi niemieccy, którzy...\nCzy ten kuzyn przeżył tę Dworkową?\nJarosław Wojciech Grabiński.\nCzy pseudonim pan pamięta?\nI on wyszedł na Dworkowej i przeżył?\nTam sporo wyszło, bo tam była taka sytuacja, że któryś z powstańców, który wyszedł, doszedł do wniosku, że ich będą rozstrzeliwać i się rzucił na tych Niemców. Więc oni potem, jakąś część [z tych], którzy wychodzili, rozstrzeliwali. I jego też by rozstrzelali, tylko nadjechał jakiś oficer, który zawiadomił, że jest kapitulacja Mokotowa. I w związku z tym wstrzymali to rozstrzeliwanie. Ale rozstrzelali tam bardzo dużo ludzi. A nie, przepraszam, pokręciłem. On nie wyszedł na Dworkowej. Na Dworkowej wyszedł ten mój przyjaciel, Szreniawa - Szypiowski Romuald, który umarł dwa lata temu. On był w oddziałach „Radosława”. I też zabłądził i wyszedł na Dworkowej, ale właśnie w takiej grupie, która nie została rozstrzelana.\nCzy mógłby pan przypomnieć jego nazwisko?\nRomuald Szreniawa – Szypiowski.\nA ten pana kuzyn, ten, co pan myślał, że wyszedł na Dworkowej?\nOn wyszedł jeszcze później niż na Dworkowej wychodzili, jeszcze dłużej błądził, i wyszedł na Puławskiej, gdzieś przy Różanej, podobno, z kanału wyszedł. Tak, że tam od razu przy tych włazach stali wehrmachtowcy. Popędzili ich od razu w kierunku Pruszkowa, do obozu w Pruszkowie. Z Pruszkowa potem byli wywożeni do Skierniewic, w Skierniewicach był taki przejściowy obóz. Ze Skierniewic potem wywozili już do obozów...\nA pan się właśnie zdecydował, jak zobaczył tych ludzi cywilnych, że...\nŻe, po prostu, zostajemy. Razem z ojcem byłem. Dostaliśmy jeszcze takie, pamiętam, z tych magazynów „Społem” (bo te magazyny „Społem” bardzo ratowały sytuację na Mokotowie, tam było bardzo dużo żywności) latarki, „Elektrodyn” było [na nich] napisane. I taki otępiały wychodziłem potem z takiego schronu, tam na Bałuckiego. Tam Niemiec, miałem zawieszoną na guziku [tę latarkę], to mi ten guzik urwał i zabrał tę latarkę.\nTak, że wyszedł pan z ludnością cywilną, razem z rodzicami?\nTak. Mieliśmy niesamowite szczęście. Byliśmy w takim budynku niewykończonym jeszcze do wojny, ale już mającym strop przystosowany na schron. I to był narożny budynek Bałuckiego – Różana. I czołg wystrzelił pocisk. Gdyby nieco niżej trafił, to by nas tam wszystkich załatwił w tym schronie. Ale strzelił tak, że trafił w „wieniec”, tak zwany, tego schronu i tylko wyłupał kawał tego betonu, ale nie przebił, nie wpadł do środka, do schronu. Gdyby ciut, ciut niżej, to już by pani teraz ze mną nie rozmawiała.\nJak to wyjście wyglądało z Warszawy?\nJak to wyjście wyglądało z Warszawy? Pędzili nas ulicą Różaną. Mnie odłączyli od grupy pędzonej przez żandarmów, przy Kazimierzowskiej i kazali mi, razem z [innymi] młodymi ludźmi rozbierać barykadę, która była na Kazimierzowskiej wybudowana. I ojciec za mną też poszedł, oczywiście. A taki żandarm, chyba Ślązak musiał być, bo tak po śląsku gadał, mówi: „Ty, stary, idź!” „Ale ja tu mam syna” „No, to go zabierz”. I poszliśmy dalej. Potem nas pędzili na Madalińskiego, potem za Madalińskiego jeszcze przeszliśmy, ale tam już przejęli nas nie żandarmi, tylko rosyjskojęzyczni na służbie niemieckiej. I oczywiście bez przerwy tylko było tak: Kto ma czasy? Dawaj czasy! Kto mi da czasy? I tylko, te zegarki, bez przerwy, obrabiali ludziom. Pijani oczywiście. Taki miał pistolet maszynowy, Schmeisser, i żeby zatrzymać, to tłumaczył, że jak będzie strzelał, to znaczy, że trzeba się zatrzymać. A jak będzie znowu strzelał, to trzeba ruszać dalej. I tak robił. Pistolet maszynowy tak wystawiał sobie i puszczał seryjkę. Potem pędzili nas w kierunku Wyścigów i tam rosyjska artyleria nas zaczęła „obrabiać”. Tak, mniej więcej, w granicach stu, stu pięćdziesięciu metrów, rwały się pociski ruskiej artylerii. Oczywiście ci, którzy nas konwojowali, to z miejsca powskakiwali do takich dołków. Tam były takie wykopane rowy, jakieś strzeleckie, czy nie strzeleckie, nie wiem, może właśnie w tym celu zrobione. Chowali się, a ludzie byli tak otępiali, że nie reagowali w ogóle na to. Naprawdę! To było coś tak potwornego, to wypędzenie z domów, ludzie szli, niektórzy byli chorzy, niektórzy okaleczeni, niektórzy ranni. Nie tylko ranni byli przecież żołnierze. Niektórzy ludzie nie chcieli w ogóle współpracować z powstańcami. I co z tego, że żyją w tej piwnicy jak bomba trzasnęła i nikt się nie uratował. Przecież wrzucali bomby z opóźnionym zapłonem, które przebijały aż do piwnic. Przeżyłem dwa takie bombardowania potworne. Właśnie ten, tak zwany Alkazar na rogu ulicy Odyńca i alei Niepodległości, wysoki budynek został zwalony. Cała klatka schodowa poszła, całkowicie zniszczona. A na dachu, dwóch takich obserwatorów, nie miało jak zejść stamtąd. Ustawili karabiny maszynowe, żeby osłonić ich od strony Wołoskiej, bo od Wołoskiej ich Niemcy widzieli i po tych takich drutach, po tych wszystkich konstrukcjach, bo to był budynek już wykonany dość solidnie, po prostu zdołali jakoś zejść, z tego dachu.\nAle pan to widział?\nOczywiście. Byłam tam na miejscu zaraz po tym nalocie. Poleciałem do kompanii saperów, żeby saperów przywołać, żeby mogli pomóc, żeby się dostać się do piwnic. To był pluton saperów, którym dowodził artysta filmowy Adam Brodzisz, przedwojenny. Oni stacjonowali na Krasickiego, zaraz za Malczewskiego. Cała kompania tam, w kierunku Woronicza, stacjonowała. A oni najbliżej rogu. Zawsze, jeżeli potrzebowaliśmy ich na naszym rejonie, to od razu leciałem do tego Brodzisza.\nA tutaj do jakiego obozu pan dotarł?\nPotem, w nocy, Niemcy nas pogonili na ten przystanek kolejowy Okęcie i tam nas załadowali do towarowych wagonów i zawieźli nas do obozu w Pruszkowie. Tam były te hale po naprawach kolejowych, maty słomiane, które „chodziły” od wszy. Myśmy się nabawili tych wszy, bo tak: ja nie spałem, w momencie przed kapitulacją, chyba trzy noce i tam jeszcze wytrwałem, ale potem straciłem przytomność i przewróciłem się na tę matę. I oblazły mnie wszy. I ile myśmy mieli z tym problemów! Bo, przecież, skąd wziąć ubranie? Trzeba byłoby to ubranie spalić, a drugie założyć. I wiecznie z tymi wszami żeśmy mieli... A, oprócz czego, trzeba było liczyć się przecież z tym, że gdzieś trzeba się zatrzymać u ludzi, na terenie Polski i nie pokazać tego, że się te wszy ma! To było coś potwornego, co myśmy przeżywali. Ale udało nam się. Była segregacja, oczywiście, w Pruszkowie. Segregowali na tych do wywózki na roboty do Niemiec i na teren Generalnej Guberni. Oprócz tego mieliśmy jeszcze strasznego „pietra” z ojcem, bo bez przerwy, nim nas zaczęli segregować, chodzili jeńcy niemieccy, którzy byli u nas jako jeńcy, i chodzili, węszyli, patrzyli po gębach, kto jest powstańcem, a schował się tutaj jako cywil. I wyłuskiwali tych ludzi i prowadzili i rozstrzeliwali ich. Dwóch takich, pamiętam, z mamą, z ciotką, jeszcze taki jeden syn pracownicy mojego ojca też nie mógł się…, bo mieszkał w Miłosnej, a tam już front, nie mógł wrócić, z kolonii wracał, spod Piaseczna i zatrzymał się u nas też. My wszyscy zrobiliśmy taki tłok i dwóch, którzy mieli ubrania cywilne, ale pod spodem mieli kombinezony powstańcze, to robiliśmy taki tłok, żeby mogli się jakoś rozebrać z tego tam, w Pruszkowie, w obozie. Ale udało nam się tej segregacji uniknąć. Ojciec mówił: „Zwlekać, zwlekać jak najdłużej, nie dać się wypędzić z tej hali, jak najdłużej.” To był dobry pomysł. Oczywiście czyimś kosztem to się stało. W końcu takich dwóch oficerów – i to Wehrmachtu, wcale nie żadnych innych, tylko oficerowie Wehrmachtu segregowali. My podchodzimy i on mówi: Zu viel! – znaczy: za dużo, do Rzeszy. I puścił nas. A mieliśmy takiego przyjaciela mojego ojca, który był też w akcji, oczywiście też zdjął opaskę i mundur (oni mieszkali na rogu Czeczota i Odyńca), miał na sobie trzy, chyba, płaszcze i jak go już wyłuskali, to on ten płaszcz zmieniał na inny płaszcz. I uciekał. I tak go chyba ze trzy razy łapali, ale mu się udało wreszcie. I nie pojechał do Niemiec.\nAntoni Zięba. Już nie żyje. Był dyrektorem. Był w ogóle, przez delegaturę rządu na kraj, przewidziany na inspektora szkół w rejonie Białegostoku.\nGdzie pan trafił z tego obozu w Pruszkowie?\nPotem nas załadowali w węglarki. Nie w jakieś bydlęce wagony, żeby był dach, tylko taka węglarka, napchali nas tam. Człowiek był tak nieprawdopodobnie „podcięty”, że pamiętam, że tak stałem blisko krawędzi tej węglary, jakaś kobieta wzięła nocnik, dziecko się wysiusiało i tak, wylewając, wiatr chlapnął mi na twarz ten mocz. Tak wziąłem [obtarłem], nie powiedziałem ani słowa, to na mnie nie działało. Kompletnie nie działało. Zawieźli nas do Wolbromia. W Wolbromiu fantastycznie ludzie byli zorganizowani. Jak wysiadaliśmy, to tylko pytali: „Jaka rodzina? Ile osób?” I już do odpowiedniego człowieka nas kierowali. Wzięli nas na taką kwaterę, gdzie nam dali bułeczki z masełkiem. Po tych przecież...to w ogóle było nie do opisania.\nGdzie mnie zastał koniec wojny? Potem, z tego Wolbromia pojechaliśmy do Wodzisławia. Wodzisław pod Jędrzejowem. Tam była znowu rodzina – taka rodzina rodziny naszej, daleka. Mieszkała [tam], wysiedlona też ze Strzemieszyc (obecnie w obrębie Dąbrowy Górniczej, bo Dąbrowa strasznie się rozbudowała). I w takim pożydowskim domu mieszkaliśmy z tym synem tej pracownicy ojca. Chodziliśmy na strych tego domu i młotkiem tłukliśmy wszy na swoich koszulach. Rozbieraliśmy się, pomimo, że to była zima, do połowy i tłukliśmy te wszy, żeby jakoś się tego pozbyć. Coś potwornego. I potem ojciec oczywiście się zgłosił zaraz do „Społem”, został zatrudniony w Częstochowie i potem trzeba było do tej Częstochowy, jak Ruscy przeszli, jakoś się dostać. Żeby się skontaktować. Nie wiedzieliśmy nic, czy ta Częstochowa jest w całości. Różne plotki chodziły, że wysadzili w powietrze Jasną Górę. Ploty były nieprawdopodobne, przecież nie było żadnej informacji. Z mamą mieliśmy dwie ćwiartki bimbru. Był styczeń, gdzieś koło 20 stycznia chyba to było. Wyszliśmy na drogę koło Jędrzejowa, jedzie taki zis 5 ciężarowy, ruski. Wysunąłem tę butlę, tak wystawiłem. Kuda? – gdzie? Do Częstochowy. „O! Tak, tak!” on do Częstochowy jedzie! Zapytał się: A sołdat nie umieriot? I od razu przechylił i całą tę ćwiartkę wypił. I jechał jak szatan. Siedzieliśmy okryci tak kocami, na amunicji do katiusz. Dojechaliśmy do jakiejś wsi, mówi: „Przypilnujcie mi samochodu.” Siedzimy, siedzimy, ale w końcu, po jakiejś godzinie wychodzi i mówi, że on dalej nie jedzie. Sliezaj! A tu tak: wiocha, gdzie pełno wojska ruskiego, mowy nie ma, żeby się gdzieś zatrzymać. Jest mróz nieprawdopodobny, noc, to już nie miałem wyjścia. Drugą ćwiartkę wyciągnąłem, znowu jakiś jedzie. No tak, on do Częstochowy jedzie, tak! I przed samą Częstochową jakiś oficer tej armii Berlinga mówi: „Gdzie państwo chcą dojechać?” (on się zatrzymał, ten kierowca, tam się coś dopytywał) „Do Częstochowy”. „To niech państwo zsiadają, bo on jedzie w kierunku Katowic, zaraz skręca.” No i zleźliśmy. W tej miejscowości znaleźliśmy jakieś lokum, spaliśmy tam na podłodze, pamiętam, z mamą. I następnego dnia, na piechotę, bo nie mieliśmy już żadnej ćwiartki, do Częstochowy doszliśmy. Okazało się, że Częstochowa nietknięta, a dzięki temu, że nie wiem, czy pani słyszała jak to było z tą Częstochową?\nNie, ale to już jest jakby poza tematem.\nTam ojciec już miał lokum i tam jakiś czas mieszkaliśmy. Potem z Częstochowy do Łodzi. Mieszkaliśmy pod Łodzią jakiś czas, potem w samej Łodzi. W Łodzi zrobiłem trzecią klasę gimnazjalną i potem, w 1946 roku, do Warszawy się przeprowadziliśmy.\nBrat i rodzina – wszyscy przeżyli? Brat też wrócił?\nBrat był w obozie, bo oni ze Śródmieścia szli normalnie do obozu, po kapitulacji. My byśmy też poszli do niewoli, gdyby to była taka kapitulacja jak w Śródmieściu. Ale nie mieliśmy takich możliwości na Mokotowie.\nCzy jakby pan miał znowu piętnaście lat, to poszedłby pan też do Powstania Warszawskiego?\nOczywiście, że tak. Oczywiście, że tak. To są niezapomniane chwile.\nAndrzej Dławichowski Pseudonim: „Andrzej” Stopień: strzelec, łącznik Formacja: Pułk „Baszta” Dzielnica: Mokotów Zobacz biogram


Mały internauta i inne bajki, Jarosław Adaszak Księgarnia Internetowa Kwidzyn\nStrona główna / eKsiążki / Mały internauta i inne bajki - Jarosław Adaszak\n
Bajki to taka wielofunkcyjna pigułka, która bawi, uczy, zabija nudę i rozwija. Dlatego pamiętajmy o bajkach każdego dnia, odkrywajmy je na nowo, czytajmy i opowiadajmy.
\n
Wydawnictwo Witanet wydało zbiorek 4 bajek, których Autorem jest Jarosław Adaszak. Znajdziemy tu wierszowane bajki o małym internaucie, przyjaciółkach, róży i różyczkach i o drzewku życia
\n
Bajki te są "do połknięcia" w jeden wieczór. Nie nużą, nie są za dziecinne, są za to pouczające i pozostawiające niedosyt.
\n
Bajki od maleńkości mówią człowiekowi o różnych ważnych rzeczach. I są nie tylko dla dzieci. Także i rodzicowi, który czyta je dziecku, przypominają o głównych wartościach, o czyhającym niebezpieczeństwie i o prawdach starych jak świat. Są przy nas i jeżeli im na to pozwolimy, będą służyć nam wsparciem w różnych chwilach życia - i tych radosnych, i tych ciężkich i smutnych


Indeks masy ciała jest to waga w kilogramach podzielona przez kwadrat wysokości w metrach. HCV oznacza wirus zapalenia wątroby typu C, ledipaswir LDV, rybawirynę RBV, sofosbuwir SOF i górną granicę normy górnej ULN. Odpowiedzi pacjentów według wyjściowej charakterystyki przedstawiono na rycinie oraz w tabeli S2 w dodatkowym dodatku. Wskaźniki utrzymującej się odpowiedzi wirusologicznej w określonych...\nWywód chorobowy kamicy żółciowej nie jest jeszcze ostatecznie niewyjaśniony. Przez dłuższy czas panował pogląd Naunyna, według którego kamienie żółciowe bez względu na ich skład tworzą się w pęcherzyku żółciowym na tle skojarzonego działania zastoju żółci i nieżytu pęcherzyka powstałego wskutek jego zakażenia (teoria zakaźno-zastoinowa). Zastój żółci wiedzie do jej zgęszczenia, a...\nPierwszy zestaw replikacji składał się z Chińczyków Han ze wschodnich Chin, a drugi i trzeci zestaw replikacji stanowili Chińczycy Han, a także osoby z mniejszościowych grup etnicznych spoza Han (w tym Chung, Miao, Yízú i inne mniejsze grupy). ) z południowych Chin. Trąd został zdiagnozowany na podstawie consensusu przez co najmniej dwóch dermatologów. Na podstawie dokumentacji medycznej ustaliliśm...\nWszyscy współautorzy uczestniczyli w całym opracowaniu manuskryptu, dokonali jego przeglądu i zatwierdzili; wraz z ostatnim autorem podjęli decyzję o przesłaniu rękopisu do publikacji. Pomoc w pisaniu rękopisu była finansowana przez Celgene. Wszyscy autorzy mieli pełny dostęp do danych oraz recenzowali i zatwierdzali manuskrypt przed ich przesłaniem. Protokół, w tym plan analizy statystycznej, jest d...\nNajnowsze zdjęcia w galerii co to jest żelazo :\nhttp://www.lekarzewarszawa.info.pl 751# , #położenie macicy , #jak szybko się nauczyć na pamięć , #wanny ravak opinie , #przeziębienie skóry , #sprawdzanie wagi , #barmanska pigwowa , #czy daktyle tuczą , #badanie błędnika poznań , #technika masturbacji ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - co to jest żelazo


Body Evolution Ząbki - Бронируйте Визиты Онлайн - Booksy\nBody Evolution Ząbki\nBodyShape - Bieżnia\nBodyShape (bieżnia VACU) jest nowym, niepowtarzalnym urządzeniem do odchudzania. Umożliwia ćwiczenie na bieżni... wykorzystując wiele korzyści podciśnienia i podczerwieni. Urządzenie skonstruowano tak by spełniało oczekiwania zarówno początkujących jak i zaawansowanych użytkowników.\nROLLSHAPE to urządzenie do modelowania sylwetki, redukcji cellulitu i tkanki tłuszczowej. Dzięki zastosowaniu ...profilowanych drewnianych rolek, roller masuje poszczególne mięśnie zaczynając od stóp, poprzez łydki, uda, pośladki, biodra, brzuch, plecy, ręce. Odpowiednio dobrane obroty pozwalają rozkoszować się delikatnym masażem. Rollshape efekty: eliminacja cellulitu i nierówności poprawa sylwetki i ujędrnienie ciała szybkie spalenie tkanki tłuszczowej usunięcie z organizmu toksyn zapobieganie procesowi starzenia jędrna, zdrowa, wygładzona i elastyczna skóra lepsza przemiana materii zwiększenie przepływu krwi i limfy lepsze dotlenienie i ukrwienie tkanek przyspieszenie odnowy biologicznej mięśni relaks i poprawa samopoczucia\nJest to zabieg pozwalający szybko i równomiernie wyszczuplić całe ciało. Za pomocą delikatnych lecz głębokich ...impulsów elektrycznych stymuluje zarówno tkanki powierzchniowe jak i głębsze rejony skóry. Zabieg pobudza przemianę materii i krążenie krwi. Dzięki czemu redukcji ulega podskórna tkanka tłuszczowa a skóra zyskuje jędrność i elastyczność.\n🔥 PROMOCJE 🔥\nZłuszczenie Kwasem Migdałowym\nIntensywne oczyszczanie twarzy, inwidualnie dobrany kwas oraz maska regenerująca dobrana do potrzeb cery.\n💦Oczyszczanie wodorowe twarzy💦\nZabieg dogłębnego oczyszczania wodorowego wykorzystuje spektakularne działanie mikroskopijnych cząsteczek akty...wnego wodoru. Dzięki urządzeniu wodór jest wprowadzany w głąb skóry, niszczy wolne rodniki, co powoduje widoczne odmłodzenie skóry. Zabieg jest bezbolesny i bezpieczny, nie wymaga stosowania igieł. Wykorzystuje działanie podciśnienia. Efekt po zabiegu to m.in.: -wyraźnie odmłodzona, napięta i dogłębnie oczyszczona skóra -odnowienie i regeneracja skóry -poprawa kolorytu skóry -stymulacja mikrokrążenia -promienny wygląd -spłycenie zmarszczek\nKarnet MEGA SPALANIE\nPromocja na Syczeń 2021.Mega SPALANIE 15 x Body Shape 10x Roll Shape 5x Elektrotymulacja za 399 zł zamiast ...685 3x Lipolaser gratis!\nRewelacja polecam z całego serca . Wracam i kontynuuje zabiegi...\nSerdecznie polecam 😊...\nChodzę do Magdy juz od paru lat. Bardzo sobie ją cenię. Jest bardzo mila i sympatyczna, dokladna i perfekcyjna. Ma duzy wybór kolorow. Duuzo "nudziakow" ktore uwielbiam. Salon jest urządzony ze smakiem, piekna kolorystyka. Czuje sie tam luksusowo ...a jednoczesnie na luzie. Caly personel jest przesympatyczny i ciepły. Serdecznie polecam:) Marta Bala\nфевр. 16, 2021\nBardzo miła obsługa. Świetna atmosfera. Indywidualne podejście do klienta😁...\nAtmosfera pierwsza klasa. Byłam u Pani Karoliny, jestem bardzo zadowolona z obsługi. Pani Karolina wszystko dobrze wyjaśniła, zabieg przebieg sprawnie. Po pierwszym zabiegu skóra ma zdecydowanie lepsza kondycję i przebarwienia się lekko zmiejszyły, p...o drugim czekam na rezultaty :) polecam !\nPolecam ,Pani Wioletta wie co robi,...\nPolecam zabiegi modelujące tj. Liposukcja kawitacyjna i krio. Świetna, profesjonalna obsługa, miła atmosfera i szybkie efekty zabiegów....\nPolecam to miejsce...\nPaznokcie idealnie wykonane. Polecam!...\nPrzemila obsługa i fajna atmosfera serdecznie polecam...\nJestem bardzo zadowolona z wykonanych usług, pełen profesjonalizm i dbałość o każdy szczegół. Czekam niecierpliwie na kolejne wizyty!...\nдек. 22, 2020\nPrzemiła obsługa :)...\nдек. 21, 2020\nPiękne brwi! Bardzo miła obsługa! Na pewno wrócę 🙂...\nдек. 19, 2020\nSuper miejsce, polecam!:)...\nHenna pudrowa super, Pani Karolina jest mistrzynią:)...\nJestem zadowolona z wykonanej usługi....\nProfesjonalnie, przyjemnie, szybki termin i cudne paznokcie! Polecam gorąco i od dziś staje się stałą klientką 😊...\nBardzo przyjemna atmosfera, ładne miejsce. brwi pudrową henną bardzo ładne, paznokcie (manicure i odzywka) bez zastrzeżeń....\nнояб. 30, 2020\nBody Evolution Ząbki idealne miejsce dla kobiet, które pragną w kameralnej i przytulnej atmosferze zadbać o swoje ciało i twarz. Jest to miejsce dla kobiet starszych i młodszych. Dla kobiet, które są ...szczuplejsze i takich, które wciąż zmagają się ze zbędnymi kilogramami. U nas kompleksowo zadbasz o swoje ciało, zrzucisz zbędne kilogramy, wymodelujesz sylwetkę, poprawisz swoją kondycję. Body Evolution to klimatyczne miejsce w którym można skorzystać z urządzeń typ bieżnia Vacu, Rollmasaż, Presoterapii ale także profesjonalnych masaży czy porad dietetycznych.\n570 070 055\nSalon Kosmetyczny Ząbki


Invicta piec wolnostojący 10kW Sedan 10 Antracyt – Qrrr woltaika\nStrona główna / Budowa_i_remont / Invicta piec wolnostojący 10kW Sedan 10 Antracyt\nInvicta piec wolnostojący 10kW Sedan 10 Antracyt\nSKU: 205ea09df92b Kategorie: Budowa_i_remont, Ogrzewanie, Piece_wolnostojace Tagi: diody do paneli słonecznych, fotowoltaika jak to działa, fotowoltaika łódź, fotowoltaika mazowieckie, fronius symo 3.0-3-m, rozliczenie energii z fotowoltaiki, sma sunny boy\nInvicta to francuska marka, a jednocześnie europejski lider w dziedzinie produkcji pieców wolnostojących i wkładów kominkowych opalanych drewnem. Bogate tradycje oraz doświadczenie firmy sięgają 1924 roku. Invicta dysponuje na terenie Francji czterema wysoko wyspecjalizowanymi zakładami produkcyjnymi wraz z własną hutą i odlewnią, dzięki czemu jest w stanie realizować samodzielnie cały proces produkcyjny, gwarantując najwyższą jakość. INVICTA SEDAN M (2018) 9160-44 antracyt to nowoczesny, żeliwny piec kominkowy o mocy nominalnej 10 kW i wydajności 75%. Piec został wyposażony w regulację dopływu powietrza pierwotnego i wtórnego, co daje możliwość płynnego regulowania mocy w zakresie od 6,5 do 15 kW. Urządzenie zostało przystosowane do palenia ciągłego oraz przerywanego. Model ten posiada system czystej szyby, działający na zasadzie kurtyny powietrznej. Komora paleniska jest standardowo wyposażona w deflektor, ruszt, popielnik oraz ogranicznik drewna. Sedan M (2018) posiada dodatkowe drzwi na bocznej ścianie, które doskonale sprawdzają się przy dokładaniu drewna. Piec jest objęty 5-letnią gwarancją producenta. Piec Invicta Sedan M (2018) wykonany jest z najwyższej klasy żeliwa (norma europejska EN 1560), które charakteryzuje się wysoką zdolnością do akumulacji ciepła (oddawanego stopniowo, w długim okresie czasu), a ponadto odpornością na wysokie temperatury, znakomitą przewodnością termiczną, elastycznością stopu oraz odpornością na korozję. Żeliwo jest dodatkowo materiałem ekologicznym, w 100% podatnym na recykling. Warto podkreślić, że prezentowany piec został wyposażony w innowacyjny system wtórnego spalania POST-combustion. Działanie systemu polega na wdmuchiwaniu poprzez specjalne otwory w tylnej ścianie urządzenia dodatkowego powietrza, które po wstępnym ogrzaniu w komorze spalania wtórnego kierowane jest do głównej komory paleniska, gdzie następuje dopalenie węglowodorów i pyłów powstałych w wyniku spalania drewna. Proces ten znacznie podnosi wydajność urządzenia, co wpływa na ograniczenie zużycia drewna oraz redukuje do minimum emisję szkodliwych gazów do atmosfery. System pomaga dodatkowo chronić szybę przed zabrudzeniem. Francuska Agencja Środowiska i Zarządzania Energią potwierdziła niską emisję szkodliwych gazów oraz wysoką wydajność pieca Invicta Sedan M (2018) przyznając mu certyfikat Flamme Verte (Zielony Ogień) z najwyższą notą 7 gwiazdek. Model ten spełnia także rygorystyczne wymagania normy europejskiej EN 13240. INVICTA SEDAN M (2018) 9160-44: Materiał: żeliwo Wykończenie zewnętrzne: żeliwo malowane na kolor antracytowy Wymiary (szer. x wys. x gł.): 644 x 701 x 463 mm Waga: 126 kg Moc nominalna: 10 kW Wydajność: 75% Temperatura spalin: 403oC Tryb pracy: przerywany lub ciągły Emisja CO: 0,12% System wtórnego spalania: TAK, POST-combustion Regulacja prędkości palenia: – regulacja powietrza pierwotnego,- regulacja powietrza wtórnego,- moc regulowana w zakresie od 6,5 do 15 kW Wylot spalin: od góry i z tyłu Średnica wylotu spalin: 150 mm Wlot powietrza do spalania: pośredni, regulowany Rodzaj przeszklenia: szyba prosta vitroceramiczna Wizja ognia: z przodu Wymiar wizji ognia (wys. x szer.): 322 x 365 mm System czystej szyby: TAK, kurtyna powietrzna Drzwiczki – sposób otwierania: jednoskrzydłowe, otwierane na lewą stronę; dodatkowe drzwi z boku urządzenia Rodzaj opału: drewno drzew liściastych Maksymalna długość polan: 42 cm Wyposażenie komory paleniska: deflektor, ruszt, ogranicznik drewna, popielnik Min. odległość od materiałów łatwopalnych: 60 cm Min. odległość od materiałów niepalnych: 15 cm Certyfikat Flamme Verte: 7 gwiazdek Zgodność z normą: EN 13240, EcoDesign Gwarancja: 5 lat Kraj produkcji: Francja\namortyzacja kalkulator, fotowoltaika współpraca, oszczędzanie energii, kebłowo, 13*20, jak zamieniać m/s na km/h, ✔, ogniwa organiczne, pompa ciepła z fotowoltaiką, długa płomienna zima, powietrzna pompa ciepła cena, dach plaski, ustawienie konwertera, piece gazowe, jaka stacja uzdatniania wody\nmasc ochronna z wit a\nTerma Zawór Termostatyczny 3-Osiowy Prawy Gwint Zew. (Satyna) (tgztst004) 185,98zł\nTermet Ecocondens Solid 20 (Wkd2911000000) 8 050,00zł\nKratki kratka wentylacyjna 17/49 FRESH czarna 131,61zł\nKratki Kratka Wentylacyjna Luft Narożny Lewy Grafitowy 600x400x90 245,70zł\nGorgiel Altus Vv 1000x654 1 658,00zł\nEnix Irys 550x1196 1 104,00zł\nKratki kratka podłogowa FLOOR 9x20 cm - szlifowana (920/Sz/FLOOR) 69,00zł\nAckerman K11 Brązowy (K11 Brąz) 2 699,00zł


Dreams Punta Cana jest 9-piętrowym hotelem położonym w resortowej dzielnicy w bezpośredniej bliskości Sirenis Aquagames Punta Cana, Manati Park Bavaro i Palma Real Shopping Village i oferującym luksusowe pokoje i troskliwe usługi. Efektowny hotel w Punta Cana przyciąga gości ze względu na francuską architekturę.\nDzięki efektownej lokalizacji możliwe jest łatwe dojście do pięknej piaszczystej plaży.\nW pobliżu znajdują się centra handlowe i sklepy z upominkami.\nHotel składa się z 620 pokoi o oszałamiającym widoku na ocean, wyposażonych w sejf osobisty, darmowe wi-fi, stacja dokująca dla iPod'a, wiatrak sufitowy i urządzenia do parzenia kawy/herbaty oraz prywatne łazienki z wanną spa, szlafrokami frotte i suszarką do włosów.\nGościom przypadną do gustu dania meksykańskie podawane w restauracji tematycznej. Goście zostaną mile zaskoczeni różnorodnością soków owocowych i napojów bezalkoholowych w barze sportowym.\nZ lotniska Punta Cana można dojechać w 35 minut do Dreams Punta Cana Hotel.\nGoście mogą korzystać z skrytki depozytowej, bezpłatnego parkingu i fryzjera, a również usług concierge, transferu z/na lotnisko i usług dostarczania gazet.\nOprócz centrum spa, jacuzzi i klubu fitness goście docenią masaż stóp i łaźnię parową. Zajęcia aerobiku, sala gimnastyczna i centrum fitness oraz żeglarstwo, nurkowanie z aparatem tlenowym i siatkówka są do wyboru gości.\nHotel Riu Palace Punta Cana Grand Bahia Principe Whala Bavaro Breathless Punta Cana Sirenis Cocotal Beach Resort Casino Aquagames Gran Bahia Principe Punta Cana Grand Palladium Punta Cana Resort & Spa Catalonia Bavaro Beach Golf Und Casino Resort Luxury Bahia Principe Ambar Grand Bahia Principe Bavaro Iberostar Punta Cana Dominicana Punta Cana Be Live Vik Arena Blanca Memories Splash Punta Cana Memories Splash Punta Cana Resort & Casino Hard Rock Punta Cana Natura Park Beach Eco-Resort & Spa Luxury Bahia Principe Esmeralda Iberostar Punta Cana All Inclusive Villa Garden View Punta Cana Los Corales Beach Village Punta Cana Majestic Elegance Club Bávaro Le Sivory By Portblue Boutique Howard Johnson Hotel Macorix Punta Cana Rd68 Hotel Boutique Punta Cana The Mt Hotel Punta Cana Vik Hotel Cayena Beach Punta Cana Occidental Grand Punta Cana Riu Republica Punta Cana\nBentley Nowy Jork The Mercer Nowy Jork Plaza Nowy Jork W Hollywood Los Angeles Night Nowy Jork Nylo City Nowy Jork Andino Real Bogotá By Marriott West University Houston Americas Best Value And / Tomball Parkway Houston Appart'hotel Downtown Montreal Loft Montreal Chateau Marmont Los Angeles Zaza Dallas Gambaro Brisbane\nBoston-hotels-ma.com Hotel-in-chicago.com Miamibeach-hotels.net Medellin-hotels-co.com


KE formalnie przedłuża wsparcie dla rolników | Ze świata\n07 SIERPNIA 2015, 17:00\nKE przedłuża pomoc dla rolników dotkniętych embargiem. UE okazała się odporna na działania Moskwy\nFoto: shutterstock.com Foto: rosja rolnictwo\nProgram wsparcia ma obowiązywać do końca czerwca 2016 roku. Dla polskich rolników przewidziano także rekompensaty za wycofanie z rynku 1 750 ton śliwek i winogron, 31 500 ton pomidorów, marchwi, słodkiej papryki, ogórków i korniszonów oraz 1 900 ton brzoskwiń.\nKontynuacja wsparcia dla producentów owoców i warzyw w UE jest konsekwencją decyzji Moskwy z 24 czerwca o przedłużeniu do sierpnia 2016 roku restrykcji importowych dotyczących głównie produktów rolnych i spożywczych z UE. Rosja wprowadziła zakaz importu tych produktów z UE w odpowiedzi na unijne sankcje gospodarcze, nałożone za wspieranie przez Moskwę separatystów na wschodniej Ukrainie.\nEmbargo nam nie straszne\nDo końca lipca 2015 roku z rynku unijnego wycofano w ten sposób 793 000 tony owoców i warzyw, za które wypłacono 163 mln euro odszkodowań.\nOd jutra Rosjanie zaczną niszczyć objętą w tym kraju embargiem żywność. To efekt... zobacz więcej »\nW ubiegłym tygodniu KE zapowiedziała także przedłużenie pomocy dla unijnego sektora mlecznego w związku z rosyjskim embargiem. Decyzja w tej sprawie ma wejść w życie 1 października i obowiązywać do 29 lutego 2016 roku. Pomoc ta będzie polegać na interwencyjnym skupie i dopłatach do prywatnego przechowywania masła oraz odtłuszczonego mleka w proszku.\nKomisja ocenia, że rok po wprowadzeniu przez Rosję zakazu importu żywności z UE jest jasne, iż unijny sektor rolno-spożywczy okazał się dość odporny na działania Moskwy. "W większości regionów większość sektorów dotkniętych embargiem zdołała znaleźć alternatywne rynki zbytu zarówno w UE, jak i poza nią" - informuje KE.\nJak wskazuje, w 2013 roku do Rosji trafiało 10 proc. unijnego eksportu rolno-spożywczego, z czego 4 proc. przypadało na produkty, których import został zakazany rok temu. Od sierpnia 2014 roku do maja 2015 roku, mimo rosyjskiego embarga, wartość całkowitego eksportu tego sektora w UE wzrosła o 5 proc. w porównaniu z tym samym okresem poprzedniego roku.\nNajbardziej zwiększył się eksport produktów rolno-spożywczych do USA, Chin, Szwajcarii, a także do Hongkongu i Korei Południowej. Najlepiej - według KE - radzili sobie producenci mięsa, którzy zwiększyli swój eksport, podczas gdy w przypadku produktów mlecznych oraz owoców i warzyw eksport zmniejszył się odpowiednio o 10 proc. i 12 proc.


Igor Nazaruk 07.11.2014 09:00\n"Tylko" to dla mnie płyta nostalgiczna na której rysujesz mapę odchodzącej Warszawy, jak choćby Dworca Zachodniego...\npablopavo fot. Karrot Kommando fot. Karrot Kommando\nTo przypadek, że w pierwszym utworze "Sobota" nawiązujesz do twórczości Marka Nowakowskiego i jego warszawskich powidoków? Zmarły w tym roku pisarz podobnie, jak ty, Warszawę opisywał z perspektywy peryferii, marginesu, przedmieść. W jego prozie pełno jest złodziejaszków, cinkciarzy, dziwek, ciem barowych.\nW "Sobocie" śpiewasz: "I tylko już nie ma tego, który by to dobrze spisał" a w kawałku "Generał" spinasz klamrą i śpiewasz: "Nikt ich nie kocha zmarzniętych przed halą, więc ja ich pokocham koślawą piosenką". Skąd w tobie przymus pisania np. o upadłym bokserze, starym szewcu, zmarzniętych podróżnych z Dworca Zachodniego?\nPrzeczytam ci kilka nazwisk: Janusz Krampa, Jan Gałązka, Jerzy Wichman, Piotr Sellin, Jerzy Dubisz. To moje typy na bohatera utworu "Ośmiu", w którym opowiadasz o upadłym bokserze, który za chwilkę stoczy ostatnią walkę z ośmioma bandytami. Czy któryś z wymienionych mistrzów boksu jest twoim bohaterem?\nO utwór "Mistrzu" aż boję się pytać. Jest to tak osobisty zapis umierania, bez patosu, pełen fizyczności, niemocy.\n"Kołysanka" to dla mnie pieśń żałobna, wspominki zmarłych, dziady, wywoływanie duchów.\nCo to znaczy "sen ci myśli utnie"?


Czerwona felga – K2 ROTON 700 ML • K2.com.pl\nStart Wybierz produkt Mycie felg K2 ROTON 700 ML\nKod kreskowy: 5906534009760\nCena orientacyjna: 21,06 - 25,34 zł\n1. Jak wyczyścić felgi aluminiowe - poradnik czyszczenia felg Czytaj więcej\n3. Jak domyć samochód po myjni bezdotykowej? Czytaj więcej\n4. K2 Roton i Roton pro – czym się różnią produkty K2 od produktów K2 Pro Czytaj więcej\n5. Deironizer i czerwona felga - usuwanie zanieczyszczeń metalicznych z felg i lakieru Czytaj więcej\n6. Jakie autokosmetyki wybrać dla początkującego? Zestaw kosmetyków do 100 zł. Czytaj więcej\n8. Przechowywanie opon – jak przygotować krok po kroku? Czytaj więcej\n9. PORADNIK: Jak przygotować auto do wiosny w 5 krokach? Czytaj więcej\n10. Czyste felgi i opony. Dbamy o szczegóły. [VIDEO] Czytaj więcej\nOpinie klientów o produkcie: K2 ROTON 700 ML\nNaprawdę dobry efekt podczas mycia felg. Przy naprawdę brudnych felgach dobrze jest wspomóc się pędzlem lub szczotką do felg. Wówczas bez większych problemów domywa zabrudzenia, a felga świetnie się błyszczy. Na minus zapach, jednak występuje on przy większości produktów typu krwawa felga.\nOgólnie bardzo dobry produkt, jednak nie zawsze radzi sobie z zabrudzeniami odrazu. Warto wspomóc się pędzelkiem. Grubsze zabrudzenia z klocków typu sklejone drobiny zostają niestety na feldze, trzeba je zeskrobać, natomiast czasem są lekko rozpuszczone i zostawiają żółte smugi których nie da się domyć. Produkt super ale tylko z pędzlem, sama woda nie usuwa wszystkiego\nBardzo skuteczny płyn, nawet lepszy od droższych odpowiedników. Pył zmywa bez problemu, a sama felga utrzymuje się dłużej w czystości.\nNajlepszy. Za te pieniądze najlepszy wybór. Używam go na 2 autach w domu i już zaraziłem nim znajomych.\nUżywałem i testowałem wiele rożnych marek płynów do czyszczenia felg, ale naprawdę ten robi świetną robotę. Spełnia swoje zastosowanie. Polecam nie zdecydowanym, jednym słowem wspierajmy polskie produkty. Ja dokonałem i dokonam ponownego zakupu.\nBardzo dobry preparat na początku myślałem że skuteczność będzie co najwyżej średnia przed pierwszym użyciem ale byłem bardzo miło zaskoczony preparat jest naprawdę skuteczny dobrze rozpuszcza brud i rewelacyjnie czyści felgi najlepiej sprawdza się przy użyciu myjki ciśnieniowej cenowo również wypada naprawdę bardzo dobrze w porównaniu do konkurencji polecam\nCzy poleciłbyś produkt "K2 ROTON 700 ML" swoim znajomym?


UPS zamawia pierwsze e-samoloty eVTOL - Portal TSL\n/ Wiadomości / Transport / Przewozy lotnicze / UPS zamawia pierwsze e-samoloty eVTOL\n9 kwietnia 2021 9 kwietnia 2021 AB UPS\tTransport Przewozy lotnicze\nUPS zamawia pierwsze e-samoloty eVTOL\nAmerykańska firma logistyczna UPS jest pierwszą, która zdecydowała się zainwestować w elektryczne samoloty, które startują i lądują pionowo – eVTOL (electric vertical takeoff and landing). Nowe maszyny mają być alternatywą dla lokalnych przewozów lotniczych z wykorzystaniem awionetek.\nUPS kupuje innowacyjne samoloty od firmy Beta Technologies poprzez spółkę zależną UPS Flight Forward. Juan Perez, odpowiedzialny w UPS za wdrażanie nowych technologii, informuje, że samoloty otworzą możliwość oferowania nowych usług. Będą też pomocne w zmniejszaniu emisji zanieczyszczeń w transporcie. – Dadzą nam możliwość startowania i lądowania bezpośrednio w bazach UPS. Są idealne do przenoszenia niewielkich ładunków, które do tej poru transportowaliśmy do lotniska, a następnie przewoziliśmy niewielkimi samolotami – mówi Perez.\nUPS Flight Forward zamówił w BETA 10 samolotów eVTOL. Dostawy będą realizowane począwszy od 2024 r. Zawarta umowa zawiera opcję zamówienia w sumie 150 jednostek. Zakontraktowany pojazd ma ładowność 640 kg i może pokonać 400 km.\nFirma BETA zaoferowała UPS stację ładowania, która powala na naładowanie baterii samolotu w czasie poniżej godziny. Ten czas będzie wykorzystywany na rozładunek i załadunek samolotu. W samolocie zastosowano akumulatory, które mogą zasilać także elektryczne samoloty znajdujące się we flocie UPS.\nUPS ma już ponad 12 tys. pojazdów napędzanych paliwami alternatywnymi. W 2020 r. firma zamówiła 10 tys. elektrycznych furgonetek od spółki Arrival.\nelektromobilnoś eVTOL UPS


W jaki sposób pracują nowoczesne drukarnie? – StanislawDziewonski.pl\n23 marca 2020 23 marca 2020 Stanisław Dziewoński Reklama\nTworzenie promocji lub książki z pewnością nie zdoła się obejść bez wizyty w drukarni. Drukarnia to stanowisko, w którym drukuje się czasopisma. Dziś drukarnie trudnią się wydrukiem dużej ilości innych elementów, głównienajczęsciej ulotek promocyjnych, czy wielkich plakatów reklamowych. Drukarnie najczęściej skojarzone są z ogromnymi studiami graficznymi, gdzie się konstruuje oraz w dalszej kolejności wydaje polecenie do druku. Niemal każda drukarnia oferuje druk wielkoformatowy, do którego wskazane są fachowe maszyny. Z pewnością nie uda się wydrukować bardzo dużego bilbordu na niewielkiej drukarce biurowej. W ostatnich latach przybywa przedsiębiorstw zajmujących się drukarstwem. Z świadczeń takich drukarni korzystają przede wszystkim formy jakie formuują materiały do reklamy. A drukarnia mam możliwość nadrukować nie jedynie na papierze, lecz nawet na kubku lub koszulce. I takie formy druku stają się coraz bardziej popularne. Gdyż gadżet promocyjny jest o wiele atrakcyjną metodą promocji aniżeli szara ulotka.\nTakże drukarnie wychodzą naprzeciw oczekiwaniom konsumentów jednostkowych, jacy wielokrotnie tworzą coś osobistego, a potem pragną to wydrukować na bluzce czy na kubku. Współczesne drukarnie znacznie się różnią od tych, które działały dotychczas. Dzisiaj drukarnia to najczęściej komputery oraz nowoczesne urządzenia do drukowania. Dziś drukarnie czekają na konsumentów, przede wszystkim znaczne formy, jakie polecają wykonanie promocji. Bardzo często drukarnia połączona jest z agencją promocyjną czy studiem graficznym. Współcześnie drukuje się już nie tylko na papierze, nie tylko czasopisma. Dziś stworzyć wolno cokolwiek zechcemy na różnorodnych urządzeniach.\nPowszechnością staje się już nadruk na folii czy płytach Cd. Duża ilość firm zadrukowuje swoje logo na garnuszkach czy długopisach. Jest to bardzo interesująca forma promocji. Także wiele ludzi gruntownie osobiście projektuje a własne wytwory pragnie wykorzystać. Na pewno ciekawym prezentem będzie garnuszek, bluzka czy poduszka z własnym projektem czy zdjęciem. A takie rzeczy mogą stworzyć współczesne drukarnie. Obecnie każda drukarnia musi mieć najbardziej innowacyjny sprzęt ponieważ tylko to może zapewnić najdoskonalszej jakości wydruk oraz prędkość realizacji nakładów.


Rosmersholm - Teatr Polskiego Radia - polskieradio24.pl\nOstatnia aktualizacja: 13.05.2021 08:00\n16 maja o godz. 21: 00 zapraszamy do radiowej Jedynki na premierowe słuchowisko na podstawie dramatu Henryka Ibsena "Rosmersholm" w adaptacji i reżyserii Anny Skuratowicz.\nAndrzej Seweryn jako Johannes RosmerFoto: W. Kusiński\nPastor Johannes Rosmer, wzór cnót i obrońca konserwatywnych wartości, po samobójczej śmierci żony przechodzi duchową przemianę z tradycjonalisty w człowieka marzącego o sprawiedliwym społeczeństwie ludzi szlachetnych i wolnych. Zrywa z Kościołem i pragnie przyłączyć się do grona wolnomyślicieli, by wesprzeć ruch swoim autorytetem. Na drodze ku liberalizmowi wspiera go Rosmera Rebbeka West, kiedyś przyjaciółka i opiekunka jego żony, dziś najbliższa mu osoba.\nKiedy były pastor zdobywa się w końcu na ujawnienie światu swoich nowych poglądów, na światło dzienne zaczynają wychodzić fakty dotyczące przeszłości zmarłej żony Rosmera oraz prawdziwych motywów działania Rebbeki…\nHenryk Ibsen "Rosmersholm"\nAndrzej Seweryn, Elżbieta Nagel, Grzegorz Małecki, Krystian Modzelewski, Ewa Domańska\nNa słuchowisko "Rosmersholm" zapraszamy w niedzielę (16.05) tuż po godz. 21.00.