„W Polsce jesteśmy uważani za Czechów, a w Czechach za Polaków” – Nowy Kurier Galicyjski\n„W Polsce jesteśmy uważani za Czechów, a w Czechach za Polaków”\nKraje sąsiadujące z Polską licznie zamieszkują Polacy. Wyjątkiem nie są również Czechy.\nZ Polakami z czeskiego Zaolzia Martą Różańską i Piotrem Bockiem o sytuacji mniejszości polskiej w Republice Czeskiej rozmawiał Andrzej Pietruszka.\nJaka jest ogólna sytuacja Polaków mieszkających w Czechach? Z jakimi problemami państwo się spotykają?\nPiotr: Największym problemem jest zapewne stopniowy spadek ilości osób utożsamiających się z Polską i polskością oraz znających język polski na dobrym poziomie. Można powiedzieć, że Zaolziacy żyją i porozumiewają się w izolacji od nowoczesnej polszczyzny oraz mają słabe więzi z Polską. Związane jest to z tym, że historycznie teren Zaolzia prawie od zawsze był związany z Czechami. Jak podaje legenda, miasto Cieszyn zostało założone przez Bolka, Leszka i Cieszka, synów czeskiego księcia Lecha, a później, w okresie rozbicia dzielnicowego, księstwa śląskie, raciborskie, cieszyńsko-oświęcimskie i wreszcie cieszyńskie były lennami czeskich królów, od których przeszły we władanie Habsburgów. Dalszym współczesnym problemem jest „czechizowanie” się śląskiego dialektu. Istnieje też pewne niezrozumiałe dla nas przekonanie, iż posyłając dziecko do czeskiej szkoły, nauczy się ono lepiej języka czeskiego. Niektórzy natomiast uważają, że język polski jest we współczesnych realiach niepotrzebnym bagażem i pozbywając się go, ułatwią sobie życie. A przecież jest zupełnie odwrotnie i wielu Zaolziaków ma większe możliwości i dobrą pracę właśnie dzięki temu, że od kołyski znają dwa europejskie języki na poziomie „native speakera”.\nIlu jest Polaków w państwie czeskim? Czy jesteście zorganizowaną i zwartą mniejszością narodową?\nPiotr: Według spisu powszechnego z 2011 roku 39 269 osób zadeklarowało polską narodowość jako jedyną, choć dane mogą być lekko zaniżone z racji podania drugiej narodowości lub zadeklarowania narodowości śląskiej – która nie zalicza się jako polska, ale jako osobna, śląska. Dlatego też osoby, które w innych okolicznościach mogłyby podać narodowość polską, podały śląską, bo takowa istnieje, a państwo czeskie interpretuje narodowość śląską jako rodzimą (czyli jednakowo jak narodowość czeską i morawską). Fenomen narodowości śląskiej bierze się z izolacji Zaolziaków od polszczyzny, jak i jej negatywnego wizerunku. Jest więc inaczej niż w przypadku wizerunku czeskiego czy niemieckiego, co okazało się już w okresie międzywojennym, kiedy Śląska Partia Ludowa pod przewodnictwem Józefa Kożdonia z powodów ekonomicznych preferowała połączenie się z Niemcami lub Czechami, chociaż tutejsza ludność posiadała polską kulturę i język. W okresie II wojny światowej ten fenomen został wykorzystany przez hitlerowców w postaci volkslisty.\nOd dłuższego czasu jesteśmy dobrze zorganizowaną mniejszością. Za Austro-Węgier mieliśmy lepiej ukształtowane życie publicznie niż emigrujący tutaj za pracą Polacy z Galicji, którzy również częściej się asymilowali. Mamy swoje organizacje, dwie główne – to Polski Związek Kulturalno-Oświatowy (PZKO) i Kongres Polaków; każda, nawet mała miejscowość, ma swoje miejscowe koła PZKO, w których spotykają się Zaolziacy. Oprócz tego, istnieją zespoły taneczne i muzyczne, chóry czy też grupa „Gimnaści”. Mamy też wiele naszych lokalnych, polskich imprez, których zazdroszczą nam sami Czesi, takich jak Gorolskie Święto, dożynki, koncerty Dolański Gróm czy Zlot… A więc jesteśmy dosyć zwarci, ale wydaje się nam, że tutejsi ludzie coraz mniej kojarzą te nasze imprezy z Polską i polskością, a bardziej właśnie z Zaolziem, naszą małą ojczyzną, która powoli traci dopływ „świeżej krwi” (wiadomości, zainteresowania sceną polityczną, nowinek muzycznych, modnych słówek typu „masakra”, itd.) z Polski, przez co staje się bardziej zamknięta w sobie i, siłą rzeczy, otwarta na wpływy czeskie.\nNa Ukrainie dość powszechny jest paradygmat, że każdy Polak to katolik. Czy istnieje podobne określenie Polaków w Czechach? Jakie wyznanie dominuje wśród czeskich Polaków?\nMarta: Polacy na Zaolziu są w odróżnieniu od Czechów bardziej religijni, co wiąże się z tym, że religia pomaga utrzymywać tożsamość. Zaolziacy, podobnie jak i Polacy, są również w większości katolikami, ale przewaga jest niewielka i luteranie (ewangelicy) stanowią niemal połowę wiernych. Jednak nie ma jednoznacznego określenia Zaolziaków pod względem wyznaniowym. Może już bardziej polski pisarz Jerzy Pilch przyczynił się do rozpowszechnienia mitu o luterskiej Wiśle, bo rzeczywiście, na Śląsku Cieszyńskim, czyli również na Zaolziu, żyje wielu ewangelików.\nZ własnego doświadczenia wiem, że w Polsce poniekąd jestem traktowany jako „ruski”, a na Ukrainie jako Polak. Za kogo jesteście uważani w Czechach, a za kogo w Polsce?\nPiotr: Jesteśmy podobnie postrzegani: w Polsce jako Czesi, a w Czechach jako Polacy. Nawet toczyliśmy dyskusje z Polakami twierdzącymi, iż nie możemy być Polakami, skoro nie urodziliśmy się w Polsce, ale według tej logiki Polakami w naszym regionie mogą być tylko ci, którzy urodzili się tutaj w czasach panowania polskiego – w okresie przyłączenia Zaolzia do Macierzy, w okresie między układem monachijskim a II wojną światową (1938-1939).\nCzy po ukończeniu studiów w Krakowie zamierzacie pozostać w Polsce?\nPiotr: Nie planujemy zostać w Krakowie, przeszkadza nam przede wszystkim zły stan powietrza. Chociaż pochodzimy z najbardziej zanieczyszczonego regionu w Republice Czeskiej, to jednak stan powietrza w Krakowie jest nieporównywalnie gorszy. W dodatku w Krakowie jest niskiej jakości woda z kranu, zły stan dróg i słaba komunikacja miejska w porównaniu z czeską rzeczywistością. Poza tym na Zaolziu mamy większość znajomych i rodzinę. Chociaż wielu Polaków z Zaolzia postanawia zostać w Krakowie z powodu pracy.\nGdzie żyje się lepiej – w Polsce czy Republice Czeskiej?\nPiotr: Na pewno w Republice Czeskiej, co niestety wiąże się z szybszymi procesami asymilacyjnymi Polaków na Zaolziu. Przeciętny Czech uważa Polskę za kraj biedniejszy, o niskiej jakości dróg. Ogólne ustosunkowanie Czechów do Polaków jest negatywne. Na przykład, w ubiegłym roku ukazała się reklama telewizyjna pewnego operatora sieci komórkowej, w której Polak przedstawiony jest jako nieuczciwy handlarz, który okrada czeskiego klienta lub słynna jest też „kampania” przeciw polskiej żywności. Republika Czeska jest najbardziej rozwiniętym krajem postkomunistycznym, a jej gospodarka wyprzedziła także dwa kraje zachodnie – Grecję i Portugalię. W roku 2014 PKB Czech wynosił 84% średniej UE, co daje jej 16. miejsce w ramach Unii, natomiast PKB Polski wynosi tylko 68% i plasuje się na 23. miejscu. W dodatku, gospodarka Republiki Czeskiej w pierwszej połowie tego roku rosła najszybszym tempem w Unii Europejskiej (ponad 4%), co daje dobre podstawy do wyprzedzenia dwóch następnych państw – Cypru i Malty, od których dzieli czeską gospodarkę tylko 1% średniej UE. W Republice Czeskiej jest najmniejsze po Niemczech bezrobocie w Unii Europejskiej (tylko 4,9%, w Polsce 7,7%), ludzie nie wyjeżdżają tak często za pracą za granicę jak w Polsce, chociaż oczywiście zdarzają się takie przypadki. Częsta jest natomiast migracja wewnątrz państwa do Pragi, Brna i Ostrawy, a to z tego powodu, że stolica w ramach klasyfikacji UE NUTS-2 plasuje się jako dziewiąty najbogatszy region w całej UE, a jej PKB wynosi 173% średniej UE. To również wiąże się ze zmniejszaniem ilości Polaków na Zaolziu, ponieważ wyjeżdżają do dużych miast, a ich dzieci są zasymilowane z tego powodu, że nie ma tam regularnego szkolnictwa polskiego (oprócz popołudniowej szkoły języka polskiego w Pradze), często już nie rozmawiają po polsku ani nawet gwarą. A co do odczuć subiektywnych, można powiedzieć, że w Czechach na dużo większym poziomie niż w Polsce jest służba zdrowia, drogi są o wiele lepsze, zasiłki socjalne większe, mieszkania tańsze (mieszkania w Krakowie kosztują podobnie jak w Pradze, natomiast w Warszawie jest o wiele drożej niż w Pradze), ale również np. samochody są tańsze z powodu dużej konkurencji rodzimej Skody. Oczywiście pytanie o lepsze życie nie musi sprowadzać się tylko do kalkulacji ekonomicznych albo wygody życiowej, lecz są to ważne sprawy, które często mają duże znaczenie dla osób wybierających przyszłe miejsce zamieszkania.\nCzym, oprócz studiowania, zajmujecie się na co dzień?\nMarta: Jestem poetką, w wolnym czasie piszę wiersze, oczywiście wyłącznie po polsku, wydałam już jeden tomik poezji i uczestniczę również w życiu literackim na Zaolziu i w Krakowie, jestem założycielką nieformalnej grupy poetyckiej „Poślizg”, czytam sporo książek.\nPiotr: Oboje kochamy podróże, w ubiegłym roku wyjechaliśmy na program stypendialny na pół roku do Finlandii, w tym roku podróżowaliśmy po południowo-wschodniej Polsce, południowych Czechach, Chorwacji i Włoszech, a jeszcze planujemy podróż na Cypr. W czasie wakacji pomagałem rodzicom w budowie domu.\nCzy wasi przodkowie, dziadkowie, rodzice mieszkali na terytorium współczesnych Czech od zawsze?\nMarta: Mój ojciec pochodzi z okolic Biłgoraja (województwo lubelskie) i przyjechał na Zaolzie, by pracować jako nauczyciel języka angielskiego w gimnazjum z polskim językiem nauczania (odpowiednik polskiego liceum). Mój dziadek ze strony matki pochodzi z Wisły (województwo śląskie), natomiast moja babcia i moja mama pochodzą z zaolziańskiego Nydku, są autochtonicznymi Polakami, którzy mieszkali na Zaolziu od wielu pokoleń.\nPiotr: Moi przodkowie pochodzą od wieków z Zaolzia, nie znam żadnego mojego przodka, który by pochodził z obszaru nieleżącego między Boguminem i Jabłonkowem. Wiem, że mój przodek wybudował kościół św. Mikołaja w Nydku już w roku 1573, a mój dziadek posiada wołoskie korzenie, o czym mówi nazwisko.\nW jakim języku rozmawiacie w domu?\nPiotr: Gwarą cieszyńską.\nMarta: Literacką polszczyzną.\nJak wygląda system szkolnictwa polskiego w Czechach? Czy uczyliście się w polskiej szkole?\nMarta: Tak, oboje jesteśmy absolwentami Polskiego Gimnazjum im. Juliusza Słowackiego w Czeskim Cieszynie, które jest odpowiednikiem polskiego liceum. Korzenie tego liceum sięgają roku 1909, studiowali tam również nasi rodzice i dziadkowie. Uczyć się po polsku i zdawać maturę z języka polskiego można również w Akademii Handlowej w Czeskim Cieszynie, gdzie oprócz czeskich istnieją i polskie klasy, chociaż w ostatnich latach tylko połowa klasy uczy się języka polskiego, a zajęcia są prowadzone po czesku z dodatkowymi lekcjami języka polskiego dla polskiej części. Istnieje jeszcze średnia szkoła zdrowotna w Karwinie, w której nasi rówieśnicy studiowali w polskich klasach, lecz obecnie z powodu małej ilości chętnych polskie klasy niestety nie są otwierane. Oprócz tego jest 25 polskich szkół podstawowych, z czego 10 dziewięcioklasówek (w Czechach nie występuje odpowiednik polskiego gimnazjum, ale jest ono zawarte w dziewięcioletniej podstawówce), działa również 33 polskich przedszkoli. Stale malejąca liczba dzieci uczęszczających do szkół z polskim językiem nauczania jest dziś głównym problemem stawiającym pod znakiem zapytania ich istnienie w przyszłości, co wiąże się z przetrwaniem polskości na Zaolziu w ogóle. Gdy nie będzie polskiego szkolnictwa, nie będzie polskości na Zaolziu.\nJak wygląda życie kulturalne Polaków w państwie czeskim?\nMarta: Najważniejszą imprezą Polaków na Zaolziu bez wątpienia jest Gorolskie Święto w Jabłonkowie, które odbywa się co roku w sierpniu. Prezentowana jest tam szeroko pojęta kultura tutejszych górali. Oprócz tego mamy różne imprezy, takie jak dożynki, miyszani łowiec, pieczenie barana na górze Filipce. Młodzież natomiast organizuje koncerty, na które zapraszane są gwiazdy z Polski, ostatnio były u nas zespoły Łzy i Perfect. Mamy też polskie księgozbiory w bibliotekach, polską księgarnię oraz kawiarnię literacką Avion w Czeskim Cieszynie. Życie kulturalne Polaków w Czechach jest, moim zdaniem, bogate.\nJakie są polskie media w Republice Czeskiej?\nMarta: Ukazuje się miesięcznik „Zwrot”, dziennik „Głos Ludu”, audycje w języku polskim emituje Radio Ostrawa, raz w tygodniu są również wiadomości w języku polskim w telewizji czeskiej.\nCzy wśród Polaków w Czechach kultywowane są jakieś oryginalne tradycje, które nie są spotykane w Polsce?\nMarta: Trudno jednoznacznie określić, które tradycje są niespotykane nigdzie indziej, na pewno sztandarem Zaolzia jest miejscowa gwara porównywana z językiem Reja i Kochanowskiego i zakonserwowana w prawie niezmienionym kształcie dzięki naturalnej granicy, jaką były i są góry Beskidy, choć współcześnie za sprawą mediów takie granice już oczywiście się zacierają. Niespotykaną w Polsce tradycją jest pieczenie małych weselnych kołaczyków i obdarowywanie nimi zaproszonych gości na kilka tygodni przed weselem. Na Wigilię jedzony jest karp i sałatka ziemniaczana z majonezem. Tutejsi górale słyną z hodowli owiec, co wiąże się z różnymi tradycjami, takimi jak strzyżenie, czyli „miyszani łowiec”.\nI na koniec o sytuacji na Ukrainie. Czy w mediach czeskich mówi się o konflikcie na Wschodniej Ukrainie?\nPiotr: Oczywiście, że się mówi, chociaż teraz, kiedy sytuacja się względnie uspokoiła, to nie słychać o niej już tak bardzo. Głośno było o wołyńskich Czechach, których zwożono z powrotem do Czech. Jeden zaolziański reporter czeskiego pochodzenia parę razy wyjeżdżał w tamte tereny i wracał z prelekcjami i krótkimi filmikami pokazującymi życie zwykłych ludzi na Wschodniej Ukrainie ogarniętej konfliktem. Warto również zwrócić uwagę na to, że Ukraińcy, po bratnich Słowakach, są drugą największą grupą imigrantów w Czechach, przykładowo również mąż J. Tymoszenko otrzymał azyl w Czechach. Wiąże się to z relatywnie dobrym poziomem gospodarczym Czech, podobnym językiem i historycznymi uwarunkowaniami, duża część ukraińskich imigrantów pochodzi z Rusi Zakarpackiej, która w międzywojniu należała do Czechosłowacji. Czeskie media opowiadają się za zachodnim widzeniem konfliktu i uważają Rosję za agresora i okupanta.\nRozmawiał Andrzej Pietruszka\nPrevious PostCzy mogą Mościska dogonić Przemyśl?\nNext PostA może okolice Odessy?


Przeprowadzki Siewierz ul. Cmentarna\nSiewierz przeprowadzka z ulicy Cmentarna\nOferujemy nasze usługi na terenie całego województwa śląskiego, realizujemy przeprowadzki i transport mienia z i do miasta Siewierz w województwie oraz w każde inne miejsce w kraju i zagranicą. Usługa ta jest skierowana do firm, instytucji i do osób prywatnych. Zależy Ci na szybkim i bezpiecznym przewozie mebli, sprzętów AGD i RTV, a także wielu innych przedmiotów z ul. Cmentarna Siewierz zadzwoń do nas my zajmiemy się resztą. Cenę za usługę ustalamy podczas kontaktu z klientem przed jej wykonaniem, gwarantuje to brak ukrytych kosztów i dodatkowych opłat. Jesteśmy elastyczni i zrealizujemy usługę dla Ciebie w dogodnym czasie, możliwie najkrótszym dostępnym terminie.\nNa ulicy Cmentarna świadczymy usługi\nPosiadamy bogate doświadczenie w branży usług przeprowadzek i transportu. Poznaj jakie prace możemy wykonać dla Ciebie na ul. Cmentarna Siewierz. Masz inne nietypowe zlecenie z pewnością wykonamy je dla Ciebie. Z kontaktuj się z nami omówimy szczegóły zlecenia.\nTaksówka Ruda Kontakt Google Moja Firma: Przeprowadzki Siewierz Opinie zobacz - dodaj swoją


Darmowy LibreOffice 6.4 został wydany. Pobierz, bo warto - Instalki.pl\nInstalki.pl » Aktualności » Software » Darmowy LibreOffice 6.4 został wydany. Pobierz, bo warto\nDarmowy LibreOffice 6.4 został wydany. Pobierz, bo warto\nŚroda, 29 Styczeń 2020 15:33, Wpisany przez Maksym Słomski\nBezpłatny pakiet biurowy z masą ulepszeń.\nJaki darmowy pakiet biurowy wybrać? A może właśnie ten? Wydany właśnie przez The Document Foundation LibreOffice 6.4 jest już dostępny w naszej bazie plików. Jak przystało na główną aktualizację, wydanie o numerze 6.4 przynosi całkiem sporo zmian względem poprzedniej wersji. Przeglądanie i edycja dokumentów w popularnych formatach pakietu Office .docx, .xlsx i .pptx stały się jeszcze przyjemniejsze.\nCo nowego w LibreOffice 6.4?\nZmiany w LibreOffice 6.4 nie ograniczają się tylko do kosmetycznych poprawek związanymi z bugami i kompatybilnością, oj nie. Lista zmian jest pokaźna, a wśród tych najważniejszych warto wymienić pięć widocznych już na pierwszych rzut oka:\nIkony aplikacji zostały dodane do miniatur dokumentów w Centrum Start, co ułatwia rozpoznawanie różnych typów dokumentów.\nDo pakietu dodano generator kodów QR, który ułatwia dodawanie kodów QR - które mogą być odczytywane przez urządzenia mobilne - do dokumentów.\nMenu kontekstowe hiperłącza zostało ujednolicone w całym pakiecie i teraz udostępnia następujące pozycje menu: Otwórz hiperłącze, Edytuj hiperłącze, Kopiuj lokalizację hiperłącza i Usuń hiperłącze.\nNowa funkcja automatycznej redakcji pozwala ukryć poufne dane w dokumencie na podstawie dopasowań tekstu lub wyrażeń regularnych.\nSystem pomocy zwraca szybsze i bardziej precyzyjne wyniki wyszukiwania, a wiele stron pomocy ma zlokalizowane zrzuty ekranu dla lepszego komfortu użytkowania.\nPoprawki nie ominęły oczywiście poszczególnych aplikacji wchodzących w skład popularnego i lubianego pakietu. Nowości zobaczycie zarówno w edytorze tekstu Writer, jak i arkuszach kalkulacyjnych Calc oraz Impress i Draw.\nPanel Tabela został dodany do paska bocznego. (Writer)\nKomentarze można teraz oznaczyć jako rozwiązane. Ponadto można teraz dodawać komentarze do obrazów i wykresów w dokumentach tekstowych. (Writer)\nUdoskonalono wycinanie, kopiowanie i wklejanie tabel dzięki nowej opcji menu Wklej specjalnie "Wklej jako tabelę zagnieżdżoną". (Writer)\nArkusze kalkulacyjne można wyeksportować do pojedynczej strony PDF, aby uzyskać przegląd całej zawartości bez rozrzucania jej na wiele stron. (Calc)\nW menu Kształt nowa opcja o nazwie Konsoliduj tekst łączy wiele wybranych pól tekstowych w jedno. Jest to przydatne, jeśli importujesz plik PDF, a treść tekstu jest podzielona na wiele pól. (Impress&Draw)\nInnowacje goszczą także w module LibreOffice Online\nWe Writerze można od teraz łatwo modyfikować właściwości tabeli z bocznego paska narzędziowego, a tabela zawartości dokumentu może być w pełni modyfikowana przez użytkownika. Ponadto, w Calc, Kreator funkcji oferuje teraz pełne funkcje, a do paska bocznego arkusza dodano wiele nowych opcji dla wybranych wykresów.\nLibreOffice 6.4 pobierzecie z naszej bazy plików w wersjach na wszystkie popularne systemy operacyjne:\nLibreOffice 6.4 (Linux) - pobierz\nLibreOffice 6.4 (macOS) - pobierz


11/03/21 12/03/21 przez Sariel\nRęczne poziomowanie stołu w drukarce 3d może być zadaniem niezwykle nużącym a na początku zwyczajnie trudnym. Jednak dobrze wypoziomowany stół jest niezwykle istotny dla prawidłowego wykonania wydruku. Złe wypoziomowanie stołu może prowadzić do tego że wydruk nie będzie trzymał się podłoża. Mogą powstać luki w początkowej warstwie druku lub warstwy te będą zbyt cienkie. Podczas drukowania pierwszych warstw wokół dysza może zbiera się filament jak liczne inne problemy. Dlatego dobrą pomocą w tym procesie może być czujnik auto poziomowania stołu roboczego.\nKategorie InneTagi 3d print, anycubic i3 mega, bl touchDodaj komentarz\n12/01/20 26/01/20 przez Sariel\nObecnie niemal każdy z nas korzysta z GPS znajdującego się w naszym smartfonie. Czy to w celu nawigacji, zapisaniu przebytej trasy, rozrywce takiej jak geocaching czy w wielu innych sytuacjach. W znacznej części wypadków smartfon jest doskonałym rozwiązaniem niemniej niekiedy może przydać nam się dedykowane rozwiązanie do zapisywania naszej trasy np. przy kilkudniowej wycieczce bez dostępu do prądu czy po prostu gdy bateria w naszym telefonie jest już na wyczerpaniu.\nKategorie ArduinoTagi arduino, gps, sd cardDodaj komentarz\nKategorie InneTagi 3d print, anycubic i3 mega, tcm 22088 komentarzy\n27/01/18 12/05/20 przez Sariel\nZapewne u wielu z nas w domu istnieje taki mały gadżet jak klepsydra. Niestety zwykle służy on co najwyżej jako ozdoba bowiem nikomu nie chce się jej przekładać. Już dłuższy czas temu dostałem tego typu zabawkę i długo leżała na półce dopóki nie zautomatyzowałem jej obracania za pomocą raptem kilku elektronicznych komponentów.\nKategorie ArduinoTagi arduino, hourglass, servo2 komentarze\n10/05/17 12/05/17 przez Sariel\nLiczba danych przetwarzanych obecnie przez maszyny jest ogromna. Szacuję się ze każdego dnia jest tworzone 2,5 kwintyliona bitów danych w tym m.in filmów, muzyki, książek jak i dokumentów. I choć wiele z tych danych powstaje bezpośrednio na komputerze nadal nie rzadko musimy pozyskać informacje z nośników analogowych. Nawet zaś wtedy edycja tych danych nie zawsze jest łatwa jak w przypadku wszelkich zeskanowanych dokumentów. W takim przypadku jednak mogą nam pomóc programy typu OCR. Przy odrobinie zaś wysiłku możemy samemu taki program stworzyć.\nKategorie JavaTagi captcha, graphics, image magick, java, ocr, tesseractDodaj komentarz\nWgrywanie Bootloadera na Atmega 328P-PU\n28/02/17 15/03/17 przez Sariel\nArduino jest bardzo ciekawym urządzeniem dzięki którego możemy samemu stworzyć mnóstwo niezwykłych elektronicznych projektów. Koszt jednak oryginalnej płytki takiej jak Arduino Uno to około 100 zł i nawet jeśli zdecydujemy się na chińska podróbkę rzadko znajdziemy coś o cenie niższej niż 20zł. To dla wielu projektów może być już odpowiednia cena, niemniej z wszystkich opcji jakie daje nam płytka najczęściej potrzebujemy jedynie to co oferuję nam mikrokontroler którego cena jak i wielkość jest nie duża.\nKategorie ArduinoTagi arduino, atmega 328P-PU, bootloader2 komentarze\nJak zbudować 4x4x4x Led Cube – Charliecube – Tutorial\n30/12/16 19/02/17 przez Sariel\nLed Cube to stosunkowo ciekawy gadżet który potrafi zadziwić nie jednego. Jest to zabawka składająca się z diod RGB które można indywidualnie programować uzyskując bardzo widowiskowe efekty wizualne. W niniejszym artykule zostanie pokazane jak stworzyć samemu taką zabawkę korzystając głównie z 64 diod RGB oraz mikrokontrolera.\nKategorie ArduinoTagi arduino, atmega 328P-PU, ledcube, rgbDodaj komentarz


Wątek: Bourgas (BOJ/LBBG)\n09-05-2008, 19:01 #1\nCzy ktoś miał przyjemność focić na BOJ? Wiem tylko, że lotnisko jest otwierane w okresie letnim i latają tu w większości czartery.\n09-05-2008, 20:00 #2\nRe: Spotting Bourgas BOJ/LBBG\nWiem tylko, że lotnisko jest otwierane w okresie letnim\nLotnisko w Burgas jest czynne caly rok.\n10-05-2008, 10:28 #3\nlatają tu w większości czartery.\nTu http://www.pasazer.com/port.php?kod=BOJ strona pasazer.com wymienia jakie linie można tam spotkać i podaje inne informacje.\n10-05-2008, 11:15 #4\nAha dzięki, wybieram sie na wakacje 12.08 - 19.08 i ląduje w Bourgas dlatego chciałem sie czegoś dowiedzieć Mam nadzieje że nie będzie żadnych problemów z foceniem w pobliżu lotniska\n10-05-2008, 14:50 #5\nMają tam fajny taras (już po przejściu "za bramki") - otwarty bez żadnych szyb z widokiem na lądujące (a może nawet siadające) maszynki.\n10-05-2008, 16:08 #6\nLotnisko w Bourgas jest czynne cały rok. Duży taras, bez żadnych szyb i przeszkód więc bez problemu można robić fotki startującym jak i lądującym maszynom bowiem najczęściej lądowania jak i starty odbywają się na tym samym pasie chyba (04).\nSądzę, że gdzieś przy płocie też można się ustawić i nie będzie niemiłych sytuacji ze służbami mundurowymi w roli głównej.\n10-05-2008, 17:11 #7\nNo właśnie dzisiaj pisałem do jednego kolesia z Bułgarii, który miał na JP.net dużo fotek z Bourgas i powiedział mi właśnie, że w tym roku słyszał o nieprzyjemnych incydentach z policją. On sam nalezy do Bulgarian Aviation Society więc może bez żadnego problemu focić. Aha a co do tego tarasu, to on jest dostępny tylko dla tych, którzy odlatują?Bo 2 posty wyżej widzę, że jest po przejściu przez bramki\n10-05-2008, 17:29 #8\nNo właśnie dzisiaj pisałem do jednego kolesia z Bułgarii, który miał na JP.net dużo fotek z Bourgas i powiedział mi właśnie, że w tym roku słyszał o nieprzyjemnych incydentach z policją.\nNie mam doświadczeń spotterskich z Burgas ale miałem okazję robić zdjęcia z Sofii.\nNie ma teoretycznie problemów z robieniem zdjęć w Bułgarii, ale jak trafisz na "upierdliwego" Policjanta to rożnie może być. Do Nas podjechali po kilku godzinach, sprawdzali dokumenty jakieś 30 minut i gdyby nie legitymacja prasowa mojego kolegi to pewnie musieli byśmy zakończyć spotting.\n31-08-2008, 09:56 #9\nKilka fotek z niestety krótkiego spottingu na BOJ 18/19 sierpnia\nWizzair A320-233 HA-LPJ\nFlightline MD-83 G-FLTM\nMonarch Airlines B757-2T7 G-MONE\nTajik Air (VIM Airlines) B757-230 RA-73011\nBulgarian Air Charter MD-82 LZ-LDC\nBH Air A320-211 LZ-BHE\nBH Air A320-211 LZ-BHB\nBulgaria - Government Dassault Falcon 2000 LZ-OOI\n20-08-2012, 15:44 #10\nWitam, widze ze odgrzebuje bardzo stary temat ale bylbym wdzieczny gdyby ktos zaznajomiony z lotniskiem wskazal na mapce google jakies dobre miejscowki do spottingu, albo napisal gdzie takie sie znajduja\nsorki za brak polskich liter ale niestety nie ma takowych w bulgarskim kompie\n12-12-2012, 11:03 #11\n09-07-2013, 16:54 #12\nMam przyjemność focić tu od trzech dni Po powrocie do Polski napiszę kilka słów na temat spottingu jaki dokonałem oraz pokażę pewnie kilka fotek. Generalnie uważam, że to super miejsce w sezonie na spotting oraz wypoczynek na wybrzeżu. Można łączyć przyjemne z przyjemnym\n13-07-2013, 11:22 #13\nJedno z pierwszych zdjęć, opis miejscówek zrobię później\npbciderek, Airman and armani like this.\n13-07-2013, 21:25 #14\n15-07-2013, 14:26 #15\nZgodnie z zapowiedzią przedstawiam opis miejscówek, na których byłem w tym roku w BOJ.\nW roku ubiegłym tez byłem w tamtej okolicy na wakacjach, ale z racji tego, że było to świeżo po zamachu na izraelskich turystów stwierdziłem, że nie będę ryzykował ewentualnych nieprzyjemności ze służbami i odpuściłem spottingu.\nSzukałem też wtedy informacji na temat miejscówek, ale właściwe nie znalazłem za bardzo nic (nawet na forach zagranicznych), więc może komuś się przyda mój opis.\nGeneralnie uważam, że to fajne miejsce do spottingu, przynajmniej w sezonie. Lata tam dużo ciekawych maszyn, w fajnych malowaniach. Mieszkałem w Słonecznym Brzegu na obrzeżach na jednej ze ścieżek i często wdziałem nad głowa przelatujące maszyny, zresztą nad plażą również latały. Z ciekawych maszyn to często było widać białoruskiego Tupolewa oraz kilka razy widziałem 747, niestety 747 nie udało mi się sfotografować, ani razu z racji tego, że rano nie latał, a na spottingu byłem tylko z rana, gdy reszta rodziny jeszcze spała\nNajwiększy ruch obserwowałem w weekendy oraz na początku tygodnia. Zresztą na stronie lotniska jest dość sensowy rozkład, który był z wyprzedzeniem kilkunastogodzinnym, tak więc wieczorem można było sprawdzić, co będzie się działo rano następnego dnia i jechać lub odpuścić. We wtorek w godzinach od ok. 6:30 do 9:00 lądowało ok. 13 maszyn i startowało ok. 5, więc ruch jak dla mnie całkiem duży.\nPierwszy i drugi raz jak pojechałem stałem samochodem mniej więcej tutaj (zielona strzałka): 42.553586, 27.504664\nGeneralnie miejsce przy drodze, na poboczu (cały samochód poza linią drogi). Przyznam, że nie wiem czy można tam było legalnie stać, była przy krawędzi linia ciągła, a do tego wydaje mi się, że w ubiegłym roku była na całej tej długości trasy znak zakaz parkowania (jadąc od strony lotniska), ale w tym roku znaku nie widziałem, a i nie jestem pewien czy w ubiegłym był. Przez dwa dni w godzinach porannych od ok. 6:30 do 9:00 nikt mnie nie zaczepiał. Było tam pole słoneczników (w roku ubiegłym rosło coś innego, jakieś zboże) i nie oddalałem sie od samochodu dalej niż 100 m. Miałem plan przebić się przez te słoneczniki jeszcze bliżej lotniska, ale ilość owadów i pszczół skutecznie mnie zniechęciły. Jak się ktoś będzie wybierał to pomimo upałów polecam przynajmniej długie spodnie i czapkę obowiązkowo. Z tego miejsca zrobiłem m.in. tutkę, którą możecie zobaczyć powyżej oraz tego S7 Airlines (jest jeszcze kilka fotek, ale na razie nie miałem czasu wrzucić).\nDysponuję zasięgiem 300 mm, ale 400 mm jest o wiele bardziej wskazane.\nTrzeci raz jak pojechałem stałem samochodem tutaj: 42.553833, 27.491537\nTo była zatoczka, która wyglądała jak przystanek, był tam jakiś znak, że niby przystanek, ale mocno zardzewiały i nie wiem czy czynne. Również nie wiem, czy można tam było legalnie stać, ale przez ok. 3 godziny rano nic się z autem nie działo.\nStamtąd doszedłem piechotą na główną miejscówkę tego ranka, która była tutaj: 42.558130, 27.503578\nMiejscówka bardzo fajna, praktycznie przy płocie. Można było fotografować nadlatujące do strony Burgas samoloty (lądowania) oraz kołowania o starty w kierunku przeciwnym do Burgas. Płot jest ze starej siatki, która gdzieniegdzie przy słupkach była tak naprawiana, że spokojnie można było bez osłony wsunąć T 70-300 VC USD lub C 85/1.8. Oczywiście drabina trzystopniowa byłaby super ułatwieniem, ale jest tam też jakiś taki betonowy element, na którym jak się stanęło, to można było złapać lądujący samolot bezpośrednio. Było też drzewko, ale gałęzie za cienkie jak dla mnie. Kilkadziesiąt metrów dalej był też jakiś mały budynek (należący do „pola”) i wydaje mi się, że można by się na niego wdrapać (na dach), ale nie próbowałem.\nTu praktycznie każdym obiektywem od ok. 85 mm wzwyż można robić foty, a i pewnie krótkim kitem możnaby sie wykazać kreatywnością, szczególnie przy kołowaniach do startu.\nWskazane powyżej miejscówki są dobre z rana, gdy słońce było relatywnie nisko i praktycznie z tyłu, co dawało naprawdę fajne światło.\nDo tego znalazłem jeszcze jedną, wg mnie fajną miejscówkę na popołudnie, ale nie korzystałem, z racji tego, że popołudniu musiałem czynić honory na plaży.\nTa miejscówka znajduje się tutaj: 42.561242, 27.493444\nTo też była zatoczka, tym razem bez jakichkolwiek oznak, że to przystanek (chociaż być może to był kiedyś przystanek). Spokojnie można by focić z samochodu, czymś od 300 mm w górę lub po prostu zostawić auto i pójść przez pole pod płot. Zresztą na Street View możecie zobaczyć.\nDrugiej strony lotniska nie odwiedziłem, ale generalnie wszędzie dookoła, są pola i jakieś polne drogi więc autem quasi-terenowym lub terenowym można by podjechać praktycznie pod sam płot, szczególnie w po żniwach (trwały w dobre), gdy jeszcze pola nie były zaorane, a pokryte ścierniskiem.\nObserwowałem, że najwięcej lądowań było od strony Burgas (kierunek 04), a startów w kierunku przeciwnym (kierunek 22), ale zdarzały się też lądowania w stronę Burags (od strony Słonecznego Brzegu, kierunek 22).\nNikt mnie przez te kila dni tam nie zaczepiał i o nic nie pytał. Szczególnie jak stałem pod płotem, przejeżdżał ze dwa razy samochód (od strony lotniska) chyba ochrony (miał tylko napisane „Burgas Airport”) i nawet Pan na mnie nie zerkał, a przynajmniej jak się na niego patrzyłem i próbowałem uśmiechać. Wg mnie lotnisko jest zabezpieczone dużo słabiej niż np. Balice (do tego mam przede wszystkim porównanie), ale może ze względów bezpieczeństwa (wielki brat czuwa) nie będę się tu rozpisywał.\nZ rzeczy, które mnie mocno zaskoczył to był sposób odstraszania ptaków, przed lądowaniem był puszczamy z głośników głoś chyba jakiegoś sokoła i jeszcze jakieś mniej lub bardziej denerwujące dźwięki oraz odpalane race hukowe. Stał sobie przy pasie taki terenowy samochód i Pan „strzelał”. Jak się stało w tych słonecznikach to ten odgłos sokoła robił niesamowite wrażenia, bo naprawdę niosło to bardzo mocno. Miało się wrażanie, że zaraz zaatakuje...\nByło to dość fajne z punktu widzenia spottingu, bo wiadomo było, że coś lada moment wyląduje.\nJeszcze jedna rzecz – dużym minusem jest tam ilość owadów, którą masakrycznie „plamiły” zdjęcia. Praktycznie na każdej focie mam „plamy” z latających owadów.\nPrzy tej okazji polecam jeszcze program (na PC darmowy) do określania pozycji słońca w danym miejscu i czasie http://photoephemeris.com/tpe-for-desktop\nPoniżej jeszcze kilka fotek poglądowych, galeryjne będę wrzucał w miarę wolnego czasu.\nFotki z pierwszych dwóch dni (kadrowane).\nFotki spod płotu\npbciderek, zicherka and Rafaldca like this.\n15-07-2013, 15:23 #16\nI w międzyczasie kolejna porcja, w tym jeden "rodzynek"\n15-07-2013, 21:31 #17\nDzięki za relację, niedługo będę miał okazje przetestować. A jak się ma sprawa ze skanerkiem?\n15-07-2013, 22:17 #18\n(...)A jak się ma sprawa ze skanerkiem?\nNie mam pojęcia, nie dysponuję takowym sprzętem, więc się nie interesowałem tym tematem.\n17-07-2013, 10:43 #19\nTakie jeszcze ujęcie wcześniejszej tutki\n31-07-2013, 16:13 #20


ciasto cycki murzynki - Po Prostu Pycha\nHome/ciasto cycki murzynki\nAsia 4 listopada 2015\nPrzypuszczam, że to ciasto wymyślił jakiś facet! 🙂 Nazwa cycki murzynki, jak i całe ciasto, jest dość oryginalne, przy czym nie jest tak skomplikowane jakby się wydawało. Jego wykonanie przedstawiłam szczegółowo krok po kroku, dlatego nie zniechęcajcie się do niego, że jest tu tyle podpunktów. Chciałam aby wszystko po prostu…\nOryginalna nazwa ciasta budzi zawsze uśmiech gdy odpowiadamy naszym gościom na pytanie “co to za ciastko?” 🙂 Cycki murzynki jest ciastem prostym do przygotowania i polecam go wypróbować przy najbliższej możliwej okazji. Efekt na pewno Cię zaskoczy!\nCycki murzynki przepis\nCiasto cycki murzynki przygotowuję na spodzie z biszkoptu, na który dodaję warstwę dżemu brzoskwiniowego, a następnie przekładam go bezą i przygotowanym kremem. Aby ciasto stało się jednak prawdziwymi cyckami murzynki musimy jeszcze dodać biszkopty i rodzynki, które polewamy polewą czekoladową. Jeżeli interesują Cię oryginalne ciasta to zajrzyj koniecznie na ciasto leśny mech lub ciasto zebra.


PODRÓŻ PO AFRYCE ZACHODNIEJ - CYKL "SPOTKANIA" - GCK Gorlice\nPODRÓŻ PO AFRYCE ZACHODNIEJ – CYKL „SPOTKANIA”\n19 lutego 2020 08:00 — 20 lutego 2020 16:00\nSpotkanie z Suzanne Beulens i Tomaszem Szugździnisem, które odbyło się 18 lutego 2020 roku w Domu Polsko-Słowackim to spora dawka zaskakujących ciekawostek o Afryce Zachodniej.\nPodróżnicy podzielili się tym, co zrobiło na nich największe wrażenie. Pan Tomasz opowiedział o regionalnych przywódcach – „szefach” oraz „szefach wszystkich szefów”, którzy cieszą się większym szacunkiem niż politycy czy nawet prezydent. Pokazał fotografie ludu Fulan, których kobiety zachwycają niezwykłą urodą. Wrócił też wspomnieniami do niebezpiecznej sytuacji, kiedy lokalni mieszkańcy, uzbrojeni w maczety posądzili ich o chęć kradzieży bydła.\nDziękujemy za interesujące spotkanie, które okazało się wspaniałym dopełnieniem wystawy!\n19 lutego 2020 / 08:00\n20 lutego 2020 / 16:00


Pomóżcie, czy warto kupić tą konsole ... | XboxForum.pl - Największe Polskie forum o konsolach Xbox One, Xbox 360 i Xbox.\nPomóżcie, czy warto kupić tą konsole ...\nTemat na forum 'Kosz' rozpoczęty przez adrian284, Marzec 29, 2011.\nWitam , mam problem. Widziałem fajną konsole a allegro ale nie wiem czy jest ona "dobra" i czy ta przeróbka o której pisze autor jest poprawna , to znaczy czy beda tam wchodzić najnowsze gry ???\n( NAJLEPSZY XBOX 360 120GB PAD PRZEROBKA LT+ OKAZJA! (1528486139) - Aukcje internetowe Allegro ) - to jest ta konsola , prosze o szybką odp.\nadrian284, Marzec 29, 2011\nJeśli się nie mylę to jaspery są z data produkcji konsoli 12.08.2008 - czyli konsola z nowym chłodzeniem i zasilaczem 175W...z roku 2009 r\nCzyli to znaczy że warto ją brać ???\nTo Falcon nie jasper nie bierz Rroad ci wywali ;/\nto nie jest JASPER tylko FALCON i jest szansa , że szybko padnie.\nmomanx, Marzec 29, 2011\nto jakiś składak jest i po naprawie - nie bierz !\nJaspery są 1.10.2008 i takiej szukaj z zasilaczem 150W\nbez bana z przeróbką iXtreme LT+ 1.1 i dyskiem\nNie bierz. To jest falcon - zasilacz 175w. Widziałem fajnego elite z dyskiem 120gb jasper z 2 padami i przeróbką lt + za 600zł.\nA o dokładnie znaczy falcon ??? Czy jest to jakiś poważny problem ???\nJeżeli nie tamta to luknijcie na tą ( XBOX 360 60GB PRZEROBIONY !!!!! (1529558287) - Aukcje internetowe Allegro ) i powiedzcie co o tej sądzicie ...\nszukaj tylko Jaspera\ntO JEST PŁYTA GŁOWNA KONSOLI.\nJa bym brał jakby była z 70zł tańsza\nZobaczcie jeszcze tą ( http://allegro.pl/xbox-360-elite-120gb-jak-nowy-i1532587748.html ) i powiedzcie co o tej sądzicie ...\nto tez falcon i rrod może sie pojawić i to szybko\na ten pan na aukcji pieprzy po to zeby to sprzedać\nKONSOLA XBOX 360 JASPER HDMI PAD GWARANCJA 3gry (1526619589) - Aukcje internetowe Allegro moze zobacz ta ??\nXBOX 360 - Jasper - przerobiony - 60GB - GRY!!! (1521841710) - Aukcje internetowe Allegro\nmusisz poszukac duzo jest tego\nkozaznosa, Marzec 29, 2011\nTutaj już pisze jasper ( Xbox 360 Elite 120GB jak nowy! (1532587748) - Aukcje internetowe Allegro ) , co o tej sądzicie , jak dla mnie super . Dysk 120GB i dobry stan ...\nkozaznosa ta pierwsza bez dysku a już ta drug to całkiem ciekawa tylko 700zł , a ta co dałem wcześniej w komentarzu ma większy dysk i jest o 100zł tańsza ...\nAle ta druga ma mase gier na płytkach więc bys nie musiał nic zasysac ani kupować\nBędę się musiał mocno nad nią zastanowić ...\nW tej z kuferkiem gier pasowało by żebyś sobie ją przerobił na Lt+ 1.1 jak bys chciał ciąć przez neta\nPrzez neta raczej nie , wole "Single Player" .\nMam jeszcze pytanie co do dysku. Jak to jest z jego podłączeniem, jeżeli go normalnie podczepię tam u góry do konsoli to on już będzie funkcjonował ??? Bo znalazłem konsole z dyskiem ale bez obudowy, proszę o jakieś wytłumaczenie tej kwestii ...\nDyski w xboxach to zwykłe dyski od laptopów 2.5 cala. Dysk jest podłączony kabelkiem i leży na konsoli. Działa normalnie jeżeli jest dobry model bo tylko dyski bodajże WD blue cośtam działają\nSiema, mogli byście jeszcze powiedzieć coś o tej ( XBOX 360 FLASH 1.6 2 PADY !! OKAZJA (1534850521) - Aukcje internetowe Allegro ) . Wydaje mi się że jest wszystko w porządku ale wole się upewnić ... Powiedzcie czy ma dobrą przeróbkę , czy to na pewno jasper i czy jest warta ceny .\nadrian284, Marzec 31, 2011


Recenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Zbigniewa Staniszewskiego pt. Wpływ zaawansowanych technologii w budynkach na projektowanie architektoniczne - Repozytorium Publikacji Naukowych Politechniki Śląskiej „RePolis”\nTytuł: Recenzja rozprawy doktorskiej mgra inż. Zbigniewa Staniszewskiego pt. Wpływ zaawansowanych technologii w budynkach na projektowanie architektoniczne\nRecenzja rozprawy doktorskiej: Stawicka-Wałkowska, Maria 2019-11-14


Prestiż. Pismo poświęcone reputacji polskiej gospodarki - Letnia Szkoła Giełdowa on-line 2019\nLetnia Szkoła Giełdowa on line, to wspólny projekt edukacyjny Fundacji GPW oraz Stowarzyszenia Inwestorów Indywidualnych, realizowany pod patronatem Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie, która zaprasza do wysłuchania szkoleń. W jego ramach odbędzie się 10 webinariów kierowanych do początkujących inwestorów giełdowych oraz wszystkich zainteresowanych.\nCelem projektu jest przybliżenie kluczowych zagadnień związanych z samodzielnym inwestowaniem w instrumenty finansowe notowane na GPW, a także przedstawienie praktycznych aspektów funkcjonowania rynku kapitałowego. Każde z 10 szkoleń on line dotyczyć będzie innego zagadnienia i poprowadzone zostanie przez wieloletnich praktyków, ekspertów domów maklerskich, GPW i SII. Organizatorzy zapraszają do wysłuchania szkoleń. Osoby uczestniczące w 8 z 10 webinarów otrzymają na koniec certyfikat uczestnictwa.\nKażdy może zostać inwestorem giełdowym, od czego zacząć?\nWszystko to, co powinieneś wiedzieć o działaniu giełdy zanim zaczniesz inwestować.\nFilozofia inwestowania dywidendowego jako element budowania kapitału na emeryturę.\nWszystko co najważniejsze o inwestowaniu w obligacje.\nInwestowanie w oparciu o analizę fundamentalną - od czego zacząć?\nInwestowanie kontrolowane czyli słów kilka o psychologii inwestowania\nTurbo inwestycje na polskiej giełdzie.\nIKE/IKZE/PPK/długoterminowe inwestowanie dywidendowe - dlaczego już dziś warto pomyśleć o przyszłej emeryturze?\nŹródło: GPW. Więcej na stronie Giełdy Papierów Wartościowych.\ndodano: 2019-07-02 07:19:45


Uczynki miłosierne względem ciała | Niedziela.pl\nNiedziela zamojsko-lubaczowska 8/2004\nObchodzony w Kościele Tydzień Miłosierdzia miał nas uwrażliwić na problem ludzi biednych i potrzebujących pomocy. Problem ten jest obecny w każdej epoce i w każdym systemie w mniejszym lub większym nasileniu. Jezus, usprawiedliwiając kobietę, która wylała flakonik drogocennego olejku na stopy Jezusa, mówi do Apostołów zgorszonych tą rozrzutnością, a szczególnie do Judasza: „biednych zawsze mieć będziecie u siebie...” (por. Mt 26, 11).\nProblem biedy i potrzeb ludzkich będzie towarzyszył człowiekowi jeszcze długo. Tego problemu nie unikał i nie unika nadal Kościół. Wsłuchując się w naukę Jezusa, każe widzieć w potrzebującym samego Mistrza: „byłem głodny, a daliście Mi jeść... spragniony, a daliście Mi pić... cokolwiek uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, Mnieście uczynili” (por. Mt 25, 35-40).\nNa podstawie nauki Jezusa sporządzono niejako spis uczynków dobrych, miłosiernych względem bliźniego. Znamy je z katechizmu, jako uczynki miłosierdzia względem ciała i względem duszy.\nNa pierwszym miejscu wśród uczynków miłosierdzia względem ciała jest: „głodnych nakarmić”.\nSprawa głodu dotyka cały glob ziemski, w tym również nasz kraj. Przypomina nam o tym ciągle rzeczywistość. Iluż głodnych oblega jadłodajnie dla ubogich; często ten posiłek jest jedyny w ciągu dnia. Szczególnie daje się to zauważyć w czasie zimy. Problemem jest stan zdrowia dzieci z ubogich rodzin, dla których organizuje się dożywianie. Często spotyka się wśród nich zasłabnięcia. Powodem jest brak pożywienia. We wspólnocie wioski, osiedla czy sąsiedztwa znani są ludzie biedni, głodni, zaniedbani, którym ludzie dobrego serca śpieszą z pomocą. Pomagają organizacje różnego rodzaju, sponsorzy, pomagają ludzie niezamożni, dzieląc się tym, co mają.\nOjciec Święty Jan Paweł II podczas ostatniej pielgrzymki do Ojczyzny powiedział, że potrzeba miłosierdzia, aby pochylić się nad człowiekiem potrzebującym, nad dzieckiem zaniedbanym duchowo i materialnie. Ludzie pomagający głodnym, odzwierciedlają miłosierdzie Boga Ojca niebieskiego, którego sami doznali.\nLicząc pieniądze zebrane do puszek na cele charytatywne, spotyka się różne nominały: od większych do tych najmniejszych. W pamięci stoi mi postać małej dziewczynki, która wrzuciła do puszki jakieś drobne pieniądze. Powiedziała, że dostała je od mamy na ciastka, bo była grzeczna, ale chce dać coś biednym, głodnym dzieciom. To była prawdziwa ofiara. Dziecko zazwyczaj lubi słodycze, a tu zrezygnowało z nich. Zazwyczaj zbiórki na rzecz potrzebujących znajdują oddźwięk wśród wiernych. Można się o tym przekonać, organizując różnego rodzaju zbiórki.\nTo prawda, że potrzeby są duże, ale i kieszenie przeciętnych Polaków chudsze. Mimo to potrafią się dzielić: „byłem głodny, a daliście Mi jeść”.\nGłód dosięga bliźnich na całym świecie. O pomoc wołają biedni wszystkich kontynentów i dostają ją, ale w stopniu niedostatecznym. Często bywa też tak, że to, co przeznaczono dla głodnych, zasila kieszenie sytych - rządzących. Ostatnio pojawił się projekt, aby nadwyżki polskiego zboża przekazać na rzecz głodnych w Afryce. Społeczeństwo przyjęło go ze zrozumieniem: „byłem głodny, a daliście Mi jeść”.\nZnana jest przypowieść ewangeliczna o bogaczu i Łazarzu. W wieczności Łazarza spotkała nagroda, a bogacza kara. Za co? Jezus nie mówi o jego różnych grzechach, wskazuje na jeden: brak miłosierdzia wobec głodnego. Już to zasługuje według Jezusa na karę odrzucenia od Boga. Musimy o tym pamiętać każdego dnia, szczególnie, gdy spotkamy potrzebującego.\nW 1976 r. w Filadelfii, w Stanach Zjednoczonych, odbywał się Kongres Eucharystyczny. Hasło tego Kongresu brzmiało Eucharystia, a głody ludzkości. Oprócz głodu chleba wyliczono tam głód wolności, prawdy, pokoju oraz głód Boga. Na Kongresie przemawiali m.in. abp Helder Camara, Matka Teresa, a także kard. Karol Wojtyła, który w swoim wystąpieniu wskazał na głód wolności religijnej i głód sprawiedliwości społecznej w wielu rejonach świata. Uczynek miłosierdzia: „głodnych nakarmić” można więc poszerzyć o inne przejawy potrzeb życia społecznego. Poszerza się pole spełniania dobra wobec Jezusa obecnego w bliźnim.\nPodobno św. Jan Bosco, borykający się z ogromem trosk, jak przyjść z pomocą swoim biednym podopiecznym, zapytał z goryczą kilkunastoletniego wychowanka: „Jak myślisz, dlaczego w świecie jest tylu bogatych i tak dużo biednych?”. Po chwili zastanowienia chłopiec odpowiedział: „Myślę, że dlatego, aby ci bogaci mogli przyjść z pomocą tym biednym i mieli okazję do spełnienia dobra”.\nDobrze byłoby, abyśmy nie przegapili żadnej okazji w naszym życiu, aby spełnić uczynek miłosierdzia - „głodnych nakarmić” - wobec Jezusa, przychodzącego do nas w osobie potrzebującego bliźniego.


Biblia diabła [Leszek Herman] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00284 003883 21003456 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-287-0808-2 Data wydania: 2018-04-10\nkorcimnieczytanie.blogspot.com Korci mnie czytanie...: Leszek Herman „Biblia diabła”\nProjekt okładki: Mariusz Banachowicz Redakcja: Elżbieta Meissner Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz Redakcja techniczna: Karolina Bendykowska Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski Korekta: Ewa Rudnicka Wydawnictwo dziękuje panu Jerzemu Dubielowi, prowadzącemu stronę http://zamkilubuskie.pl/ za możliwość wykorzystania w książce rycin herbów pochodzących z jego zbiorów. Obraz wykorzystany na okładce © Kapitel/commons.wikimedia.org © by Leszek Herman © for this edition by MUZA SA, Warszawa 2018 Ta książka jest fikcją literacką i wytworem wyobraźni autora. Wszelkie podobieństwo do realnych osób i zdarzeń jest niezamierzone i całkowicie przypadkowe. ISBN 978-83-287-0808-2 Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA Wydanie I Warszawa 2018 FRAGMENT\nCzasami myślę, że Bóg, tworząc człowieka, przecenił nieco swoje możliwości. Oscar Wilde\nPROLOG Wczesną wiosna roku Pańskiego 1693 Wzgórze Wisielców nieopodal Wrzosowa Marzec tego roku był chłodny. Opatulone w wilgotne mgły poranki przechodziły w krótkie dnie, nad którymi wisiały zmiętolone kołdry płynących posępnie z jednego krańca nieba na drugi brudnych chmur. Potem podkradały się podstępne mroźne wieczory, poprzetykane wilgocią, która paraliżującym zimnem dostawała się pod każdy, najcieplejszy nawet kaftan. I wreszcie nadchodziły długie noce, gdy bywało, że mróz ściskał gałęzie wypatrujących wiosny drzew i malował na szybach domów lodowe esy-floresy. Trudno było uwierzyć, że wiosna w ogóle nadejdzie. Od gościńca z Kamienia wiodła wysadzana wierzbami droga. Prowadziła do Dziwnówka, mijając jeszcze Wrzosowo, małą wieś, od dawien dawna należącą do starego pomorskiego rodu Puttkammerów. Od tej drogi zaś, poprzez gęsty sosnowo-dębowy las, wiódł mroczny, ponury dukt, na którego końcu znajdowało się wzniesienie, nazywane Wzgórzem Wisielców lub Długą Górą. Według miejscowych legend w zamierzchłych pogańskich czasach, kiedy Pomorzem nie władali jeszcze Gryfici, to tutaj właśnie odbywały się pierwsze plemienne sądy. Któregoś z tych pochmurnych marcowych dni, zaraz po tym, jak dzwony wybiły południe, owym duktem jechał niewielki orszak trzech zaprzęgów. Otwierał go wóz z grupą dziesięciu uzbrojonych w widły mężczyzn, a zamykał zadaszony powóz wiozący sędziów i duchownych kamieńskiej katedry. Na środkowym, drabiniastym, była klatka, obok której stał potężnej postury drab, ubrany w czerwony kaftan. W klatce, na snopku słomy, ze związanymi na karku i przywiązanymi do stalowych prętów rękami, siedziała kobieta, po której już na pierwszy rzut oka widać było, że młodość dawno ma za sobą. Ubrana była w długą poszarpaną suknię i tak poplamiony rdzawymi zaciekami i brudem kaftan, że trudno było nawet domyślić się jego koloru. Siwe, opadające brudnymi strąkami na twarz włosy sprawiały, że wyglądała na znacznie starszą, niż wynikało to z jej metryki. Nazywała się Małgorzata i do niedawna mieszkała w niewielkiej wsi Radawka, leżącej nieopodal, zaraz za Wrzosowem Puttkammerów. Całe życie spędziła w starym pomorskim domu, którego białe ściany i czarne rygle ledwie prześwitywały pomiędzy wiciokrzewem, słonecznikami, malwami i rozrośniętymi krzewami bzu. Na równo wytyczonych rabatach pyszniły się lubczyk i rumianek, babka i piołun, a jaskółcze ziele wylewało się na wąską ścieżkę pomiędzy grzędami, pokrywając się wiosną płaszczykiem żółtych kwiatków. Znała się na ziołach. Wszystkiego nauczyła ją niegdyś matka. Jak przygotowywać napary z rumianku albo ze świetlika, żeby przynieść ulgę bolącym, czerwonym oczom. Co pić, by pomogło na wzdęcia czy zaparcia. Co ma pomóc na trudno gojące się rany, na kaszel. Potrafiła rozmaitymi naparami i maściami łagodzić bóle głowy, pleców, a i te kobiece, przy bolesnych miesiączkach. Przez dwadzieścia lat, od kiedy zaczęła sama zbierać zioła, sadzić je w swoim ogrodzie, pod okiem matki przygotowywać napary i lecznicze maści, pomogła przyjść na świat trzem pokoleniom dzieciaków. W Radawce i okolicznych wsiach żyło wielu gospodarzy, którzy tylko dzięki niej przyszli na ten świat, a towarzyszyła także i narodzinom ich dzieci. Ludzie ją szanowali. Dzięki swojej wiedzy cieszyła się poważaniem, a wielu mieszkańców okolicznych siół okazywało jej wdzięczność za pomoc w rozmaitych chorobach. Była pewna, że jej mądrość i wiedza przekazywane z pokolenia na pokolenie przez kobiety z jej rodziny, wzbudzają podziw u ludzi. Ale i strach. Wiedziała, że plotkują na jej temat. Że niektóre znudzone codzienną monotonią sąsiadki opowiadają sobie o niej bajdy – jeśli jest w stanie tak łatwo uśmierzyć każdy ból, to pewnie równie dobrze może go wywołać. A skoro pomóc przy porodzie potrafi to i uśmiercić z pomocą tajemnych wywarów i zaklęć jest w stanie. A czasy dobre nie były. Wprawdzie od zakończenia wojny minęło już czterdzieści lat, ale w pomorskich wsiach wciąż bieda była aż piszczało. Co i rusz wybuchały pomory, ludzi chowało się po cmentarzach dziesiątkami, a bywało, że i zwierzęta w tajemniczy sposób marły po chlewach i oborach. No i dużo było procesów o czary. Któregoś dnia wezwano ją do córki Hansa Heglera z Wrzosowa. To nie był jej termin, blisko dwa miesiące za wcześnie. Niemowlę urodziło się martwe. Nic nie można było zrobić. Ale ludzie i tak zaczęli gadać. Że uśmierciła dziecko, żeby ofiarę diabłu na Łysej Górze złożyć. Stugębna plotka zaczęła zataczać coraz szersze kręgi. Ktoś widział, jak leciała na miotle na Piaszczyste Wzgórze koło Żółcina, gdzie rzekomo miały się odbywać sabaty czarownic. Ktoś inny zaklinał się, że widział, jak z komina jej domu dym w kolorze krwi się unosił. I przyszli po nią któregoś dnia. Sołtys Radawki wraz z pastorem Krebsem i kilkoma chłopami z okolicznych domów. Zakutą w kajdany, odwieźli do karceru Kapituły Katedralnej w Kamieniu. Pierwszy wóz minął rozłożystą wierzbę i wtoczył się na wzgórze, otoczone koronami ogromnych dębów i sosen. Wzniesienie nazywano Długą Górą z uwagi na kształt fasoli, rozszerzającej się ku północy i zakończonej owalnym rondlem, wokół którego w tamtych czasach rosły pojedyncze stare drzewa. Ze szczytu wzgórza rozciągał się widok na pola i łąki, zamknięte ścianami gęstych lasów. Na końcu wzgórza stał drewniany podest, a przy nim szubienica. Tak jak i w zamierzchłych czasach, tak i dziś odbywały się tu procesy rozmaitych lokalnych rzezimieszków, morderców i złodziei. Zawsze przyciągało to rzesze pospólstwa, które chciało nacieszyć oczy widokiem śmierci. Z pierwszego wozu zeskoczyła grupa strażników i dzierżąc wysoko uniesione widły, żeby trzymać z daleka chętnych do samosądów chojraków, ustawiła się wokół zakratowanego zaprzęgu, który zatrzymał się w pobliżu szubienicy. Kat z naciągniętym na głowę kapturem zeskoczył na ziemię i otworzył klatkę. W drodze z Kamienia, oparta o pręty i wpatrzona w mijane, tak dobrze znane od dzieciństwa pola i lasy kobieta, zdołała zapomnieć o bólu. Teraz, gdy dźwignęła się z kolan, uderzył w nią z podwójną mocą. Ledwie mogła utrzymać się na nogach. Miała połamane i zmiażdżone palce obu stóp, ramię wyłamane ze stawu. Przez kilka dni, w czasie których trzymano ją w lochu przy kamieńskiej katedrze, kat wielokrotnie wyłamywał jej ramiona i na powrót je nastawiał. Strąki brudnych włosów opadały na posiniaczone policzki i poparzone piersi, na które kilkakrotnie wylewali jej gorącą smołę. Gdyby kazano jej coś powiedzieć, nie byłaby w stanie wydobyć słowa przez wyrwane przednie zęby i wielką ranę, która paliła jej gardło. Jakoś dotarła do krańca wozu, ale wysiadając, nie zdołała utrzymać równowagi i wypadła wprost na mokrą ubitą ziemię, wzbudzając śmiech zgromadzonego wokół szubienicy tłumu. Kat szarpnął ją za kaftan i powlókł w kierunku opartej o podest drabiny. Jeszcze zdołała jednym pozostałym okiem rozejrzeć się wokół siebie. Z wszystkich rodzajów bólu, jaki jej zadano, tego od miażdżenia palców, tego od wyrywania zębów, wykłucia oka, poparzeń od gorącej smoły, najgorszy był jednak ten, który palił ją od wewnątrz. Gorycz. Znała prawie wszystkich tych ludzi, którzy, zgromadzeni wokół, pokazywali ją sobie palcami, drwiąco się śmiali lub rzucali w nią kamieniami. – Czarownica! – wrzasnęła żona Hansa Ruthena z Wrzosowa, której dwa lata temu pomagała przy porodzie. – Dzieciobójczyni! – krzyknął ktoś za jej plecami. – Żałuj za grzechy! – Pastor Krebs z Radawki wyciągnął w jej kierunku drewniany krzyżyk, wokół którego opleciony był różaniec. – Nie wyjdziesz z piekła! Znał ją od dzieciństwa. Wiedział, że zawsze była dobrą chrześcijanką, że nigdy nie opuściła niedzielnej mszy. Jemu też nieraz pomogła swoimi naparami z różnych ziół, gdy po obżarstwie cierpiał na przeciągające się bóle żołądka. A mimo to nie wstawił się za nią. Nikt się za nią wstawił. Kat pchnął ją na drabinę. Upadła przed nią na kolana, a drab chwycił ją za kaftan i wciągnął na drewniane szczeble. Grubym sznurem zaczął przywiązywać jej nogi i ramiona do drewnianych desek. – Zdechniesz, wiedźmo! – wrzasnął z tłumu podskakujący z emocji może dziesięcioletni chłopiec. – Szatan cię nie uratuje! Dźwignięta przez kata i jednego z jego pomocników drabina wyprostowała się. Tuż obok płonął już stos. Czerwonozłote jęzory lizały ustawione pionowo konary i wielką górę usypanych wokół nich gałęzi. Czarny duszący dym unosił się do góry i płynął po niebie, plącząc się pomiędzy bezlistnymi konarami stojących nieopodal dębów. Paradoksalnie, przywiązanie do pala, pod którym usypywano stos drewna, było łaską, którą sądy okazywały tylko niektórym kobietom. Drewno zazwyczaj było świeże, dopiero co ścięte, wypełnione jeszcze żywicą, często mokre, gdy w powietrzu było sporo wilgoci. Po zapaleniu zatem długo się tliło, wydzielając opary czarnego trującego dymu, w którym nieszczęśnica dusiła się w kilka minut, zanim jeszcze dosięgnął ją ogień. Małgorzata nie dostąpiła takiej łaski. Zgromadzony wokół tłum ryczał coraz głośniej. Gdy ogień zaczął pożerać wielki stos gałęzi, dobrał się do grubych beli drewna i wystrzelił złotymi pióropuszami w niebo, kat pchnął drabinę wraz z szamoczącą się na jej szczycie niczym szmaciana lalka i wyjącą nieludzko kobietą, prosto w środek piekła.\nWspółcześnie, 8 marca, Międzynarodowy Dzień Kobiet plac Solidarności, Szczecin Ciągnąca się ostatnimi tygodniami szaruga, deszcze żłobiące głębokie rany w wyleniałych trawnikach, wciąż jeszcze niemogących dojść do siebie po dwóch miesiącach zalegania pod brudnym śniegiem, ustąpiły tego dnia całkiem znośnej pogodzie. Temperatura wprawdzie nie było zbyt wysoka, ale za to spomiędzy chmur prześwitywało czasem słońce. Na wielkim pochyłym placu przed Filharmonią imienia Mieczysława Karłowicza w Szczecinie zebrał się już wielki tłum ludzi, a od strony Śródmieścia napływały wciąż mniejsze i większe grupy mieszkańców miasta. Na trawniku rozdzielającym dwa pasy ruchu przed wjazdem na Trasę Zamkową, wokół zachowanych fundamentów po stojącym tu niegdyś maszcie ze statku s/s „Kapitan K. Maciejewicz”, który został zdemontowany pod pretekstem remontu i zniknął stąd na zawsze, zbierały się grupki młodych ludzi. Nieco dalej, wsparty na drewnianych podporach, stał samotnie staruszek platan, według legend pamiętający jeszcze czasy, gdy w tym miejscu rozciągały się renesansowe ogrody książęce. Nad głowami niektórych grupek zaczęły pojawiać się transparenty z rozmaitymi hasłami, nabazgranymi flamastrem lub spreparowanymi metodą kolażu. Podobne transparenty zaczęły powoli wyrastać nad głowami uczestników zasadniczej manifestacji kłębiącej się na placu Solidarności. Plac, w istocie dach gmachu muzeum Centrum Dialogu „Przełomy”, wznosił się w kierunku neogotyckiego budynku Komendy Wojewódzkiej Policji, by na rogu ulic Małopolskiej i Tadeusza Mazowieckiego osiągnąć wysokość kilku metrów. Tam, na poziomie ulicy, mieściło się główne wejście do wnętrza, ulokowanego pod płytą placu. Od strony Trasy Zamkowej, przy wejściu na pochyłość placu, stał jedenastometrowy pomnik Anioła Wolności, upamiętniający protesty robotnicze z grudnia siedemdziesiątego roku, a od strony ulicy Małopolskiej plac zamykał masyw „Lodowego Pałacu”, wspomnianej już szczecińskiej filharmonii. Miejsce to od kilku lat stało się prawdziwym architektonicznym poligonem doświadczalnym, wzbudzającym kontrowersje i niekończące się spory na forach internetowych i na łamach gazet. Czy nowoczesna biała bryła filharmonii pasuje do ceglanego neogotyckiego gmachu komendy? Czy dach muzeum powinien być udostępniony dla deskorolkarzy, którzy profanują przecież miejsce pamięci? Czy nie można było zamiast muzeum odbudować po prostu dawnego kwartału zabudowy, odtwarzając tym samym przestrzeń historycznego placu, na którym przed wojną stał teatr? Do tego dochodziły wciąż niemilknące pytania o losy masztu z „Maciejewicza” i krytyczne głosy pod adresem Anioła Wolności. Internetowe awantury uspokoiły w końcu liczne międzynarodowe nagrody architektoniczne, które zdobyły budynki filharmonii i muzeum, zamieniając natychmiast oba w coś w rodzaju miejskich ikon. Znakomitą większość uczestników manifestacji stanowiły kobiety. Były ubrane głównie na czarno albo przynajmniej wyposażone w jakąś spektakularną czarną część garderoby, na przykład skórzaną nabijaną ćwiekami kurtkę, płaszcz czy chociaż czapkę lub kapelusz. Wiele kobiet trzymało w rękach kartony, na których groźne, opatrzone wykrzyknikami lub symbolami hasła głosiły: „Nie będziemy waszymi inkubatorami!”, „Rząd, który nienawidzi kobiet!”, „Martwa dziecka nie urodzę!”. Rozwinięte nad głowami transparenty przekazywały konkretniejsze żądania – edukacji seksualnej, dostępu do nowoczesnej antykoncepcji i zmiany faszystowsko-seksistowskiej retoryki pod adresem kobiet. W epicentrum wydarzeń, w najwyższym punkcie placu, stało kilka liderek i organizatorek protestu, które przez megafony głośno skandowały hasła i podrzucały pozostałym chwytliwe okrzyki. Od strony chodników przed placem Solidarności i z pasa zieleni między jezdniami dochodziły nawoływania i okrzyki przeciwników manifestacji, nad głowami których powiewały hasła: „Stop aborcji!”, „Życie jest święte od poczęcia”, „Chłopak i dziewczyna – normalna rodzina”. Grupa młodych ludzi z biało-czerwonymi chorągiewkami, ubranych w kurtki z orłami, husarskimi skrzydłami na plecach i szablami w dłoni, rozwinęła wielki transparent z napisem „Tradycyjne wartości – nowoczesny patriotyzm”. Od strony centrum miasta wciąż nadchodziły grupy ludzi. Policja, która do tej pory w szeregu stała z boku, zaczęła wprawnie rozdzielać biorących udział w manifestacji od niewielkich grup coraz śmielej skandujących wyzwiska i groźby pod adresem uczestniczek protestu. U stóp placu, pod wznoszącym się wraz z pochyłością muzeum tłumem, stały dwie młode kobiety: szczupła blondynka w szarym płaszczyku i jasnej czapce, spod której wystawały jasne kosmyki, i szatynka w długiej czarnej kurtce, z włosami związanymi szeroką czarną wstążką. – Spójrz! – Blondynka trąciła koleżankę zamkniętą parasolką. – Tamto jest niezłe. Szatynka obróciła się i podążyła za wzrokiem koleżanki. Stojący nieopodal dwaj brodaci chłopcy trzymali czarny transparent, który czerwonymi, imitującymi ociekającą krew literami głosił: „Aborterki mordują dzieci nienarodzone!”. Obok mężczyzn stała grupka kobiet, które trzymały w rękach różańce i wielkie, czerwone znaki z wymalowanymi żądaniami – „Stop gender!”, „Stop dewiantom!”, „Stop aborcji!”. Nad ich głowami powiewała biała płachta z napisem „Krucjata różańcowa za ojczyznę”. Szatynka sięgnęła do kieszeni, wyjęła telefon i zrobiła zdjęcie. – Nie wiem, co ja tutaj robię. – Blondynka westchnęła, rozglądając się wokół siebie. – Ty, Baśka, chyba żartujesz? – Paulina popatrzyła na nią z niedowierzaniem. – To nie znaczy, że nie popieram czy coś. – Blondynka pokręciła głową. – Tylko że mam do napisania na piątek dwa teksty, a tymczasem marnuję tutaj czas. Nie wiem, po co Paweł mnie z tobą wysłał. – Pewnie chce mieć dwa spojrzenia na ten protest albo coś w tym stylu. – Paulina wzruszyła ramionami. – Jak go znam, wymóżdżył, że moja relacja będzie zbyt jednostronna. – Nie obraź się, ale pewnie ma rację. Paulina spojrzała na koleżankę z irytacją. – Rozumiem, że ty napiszesz coś w kontekście obrony ojczyzny przed dewiantami. – Albo obrony ojczyzny przed kiepską sztuką. – Baśka wskazała głową na wznoszący się nieopodal pomnik anioła. – To taka poza, że się niby dystansujesz od tej manifestacji? – Wprost przeciwnie. – Baśka wzruszyła ramionami. – Pamiętasz, jakie były kulisy powstania tego pomnika? – Jak mogę pamiętać? Miałam wtedy może dziesięć lat. Baśka, która sama przekroczyła już czterdziestkę, obrzuciła koleżankę zazdrosnym spojrzeniem. – Zwyciężyła instalacja przedstawiająca setkę manifestantów. Miała stanąć na tym trawniku przed platanem. – Machnęła ręką w kierunku zbiegowiska, nad którym powiewały transparenty wyrażające sprzeciw wobec dewiantów. – Komitet budowy z Jurczykiem na czele odrzucił projekt, podając jako powód, że brak w nim symbolu krzyża. – Brońcie krzyża! – podchwycił nagle stojący niedaleko Pauliny starszy pan. Grupa młodych mężczyzn w brunatnych kurtkach zaczęła wymachiwać zielonymi flagami. Paulina podniosła telefon i włączyła kamerę. – Chodźmy dalej, bo wezmą nas za krucjatę różańcową. – Baśka skinęła ręką w stronę tłumu wypełniającego szczelnie plac Solidarności. – Czarownica! – wrzasnęła nagle jakaś starsza kobieta, energicznie potrząsając znakiem z napisem „Stop gender!”. Momentalnie przyłączyły się do niej koleżanki. Paulina spojrzała ze zdziwieniem na niewielki tłumek, który najwyraźniej skandował w jej kierunku. Dopiero po chwili spostrzegła, że stoi praktycznie pod samym transparentem, na którym widniał napis „Zabierz różaniec od mojej macicy!”. – Pozwolił ci ktoś mnie filmować, szmato? – Ubrany w zieloną kurtkę, ogolony na zero chłopak buńczucznie skinął głową w jej kierunku. Stojący obok niego młody mężczyzna spojrzał na nią wrogo. Paulina dostrzegła, że pod kurtką ma koloratkę. – Te głupie baby z piekła nie wyjdą! – rzucił głośno do swojego kolegi. Młody chłopak zrobił kilka kroków w jej kierunku i zanim zdążyła zareagować, szarpnął ją za ramię. – Mówiłem, żebyś mnie nie filmowała, lewacka kurwo! Paulina straciła równowagę i poleciała do tyłu, wprost pod nogi stojących za nią ludzi. Telefon wypadł jej z ręki i spadł na chodnik. W tym samym momencie dwóch policjantów dopadło chłopaka, wykręciło mu ręce i położyło go na ziemi. Od strony grupek na obrzeżach manifestacji dobiegły głośne gwizdy. – Dzieciobójczynie! – wrzeszczała starsza kobieta, machając znakiem STOP. Od strony czoła manifestacji rozległo się głośne skandowanie i po chwili, niczym czarna, rozlewająca się fala, nad głowami protestujących zaczęły się otwierać setki parasoli.\nRozdział 1 Środa, 8 marca, trochę później Zapadał zmierzch. Na bulwarach zapaliły się latarnie, pokrywając nabrzeże złotym blaskiem, który jasnymi refleksami wylewał się na spokojne wody Odry. Niebo nad Starym Miastem zrobiło się granatowe, a światła Trasy Zamkowej przecięły rzekę niebieskim odbiciem. Na przeciwległym brzegu, na Łasztowni, rząd okien na pierwszym piętrze biurowca niedaleko mostu Długiego, jarzył się jasnym światłem. W dużej sali, wypełnionej regularnymi geometrycznymi kształtami jasnych biurek, których blaty zawalone były stosami papierów, folderów i katalogów, odbywała się nerwowa narada. Ciemnografitowe drukarki i monitory mruczały cicho swoim dyskretnym elektronicznym pomrukiem. W głębi sali, niedaleko szeroko otwartych szklanych drzwi do sąsiedniego aneksu, stały trzy osoby. Pozostała grupa kilkunastu pracowników zebrała się przed najbliższym stołem, co chwila patrząc ciekawie na jeden z monitorów i starając się jednocześnie nie stracić ani słowa z burzliwej dyskusji, której temperatura wciąż rosła. – Na pewno nic ci nie jest? Dobrze się czujesz? – Paweł, nie zmieniaj tematu. – Paulina odruchowo obciągnęła ciemną spódnicę, zakrywając udo, na którym rozwijał się właśnie spory siniak we wszystkich odcieniach fioletu. – Poważnie pytam. Ten siniak nie wygląda dobrze. Poza tym masz też otarcie na ramieniu. – Wszystko jest pod kontrolą. – Paulina pochyliła się nad stołem i przestawiła laptopa ekranem w stronę stojącego przed nią Pawła. – Nie martw się, nie popuszczę temu draniowi. Jestem umówiona na jutro na obdukcję. Zadałam ci pytanie. Paweł przewrócił oczami i spojrzał z tęsknotą w kierunku swojego wydzielonego szklaną szybą biura. – Nie pokazałaś tego filmu policji… – Gdybym oddała im komórkę, to za kilka dni okazałoby się, że zaginęła w magazynie. – Nie przesadzaj. – Jutro idę z Martą na policję, to zaniosę im to nagranie. Mogłam przecież dopiero po fakcie stwierdzić, że cała sytuacja się nagrała. – Z jaką Martą? – Paweł starał się zyskać na czasie. – Moją znajomą prawniczką. – Paulina westchnęła. – Wspominałam o tym ze dwa razy. – Paweł! – Stojąca obok z założonymi na piersiach rękami Baśka straciła cierpliwość. – Czas leci! Kilka portali już zamieściło relacje z manifestacji, a „Wyborcza” napisała nawet, że była jakaś bijatyka. Za chwilę to będzie musztarda po obiedzie. Paweł westchnął ciężko i oparł się pięściami o blat biurka. Gdy pół godziny wcześniej obie stanęły w drzwiach, pierwsze, co pomyślał, to że będą mieć świetny materiał. Paulina wyglądała, jakby wracała z ulicznych zamieszek, a nie pokojowej bądź co bądź manifestacji w obronie praw kobiet. Podarty płaszcz, siniaki i malująca się na twarzy zawziętość. Gdy jednak dopadła do swojego komputera i włączyła film, który nagrała, a potem streściła przebieg wydarzeń, stwierdził, że to wróży same kłopoty. Nie chodziło nawet o jego poglądy polityczne, po prostu nie lubił telefonów od swoich szefów i tłumaczenia się z czegokolwiek. – Chcecie opublikować nagranie, na którym wyraźnie widać twarze tych ludzi. Od razu będą protesty. Oskarżą nas o naruszenie wizerunku… – Jakiego, kurwa, wizerunku? Paweł spojrzał z irytacją na Baśkę, która tym razem, jak rzadko kiedy, twardo trzymała stronę Pauliny. Cholerna solidarność jajników. – Udział w tym proteście był dobrowolny. Każdy, kto tam poszedł, musiał się liczyć z tym, że pojawi się w mediach. – Zwłaszcza że trzymał nad głową transparent z napisem „Śmierć wrogom ojczyzny” – warknęła Paulina, patrząc na niego nieżyczliwie. Odtwarzacz na laptopie Pauliny wyświetlał kilkuminutowy film w pętli. Po raz któryś z kolei widać było, jak ogolony chłopak w zielonej kurtce mówi coś do stojącego obok towarzysza, a następnie rzuca wrogie spojrzenie w kierunku obiektywu. Kamera obróciła się, pokazała transparent nad głowami niewielkiej grupki pokrzykujących gromko młodych mężczyzn, a zaraz potem wznoszące się w kierunku szczytu placu morze głów. Po chwili na ekranie ponownie pojawił się ogolony chłopak i stojący obok niego mężczyzna w czarnej kurtce. Chłopak znowu spojrzał niecierpliwie w stronę kamery, coś głośno krzyknął i w końcu ruszył w kierunku obiektywu. Obraz wypełniła zielona tkanina jego kurtki, a następnie wszystko zawirowało i zamieniło się w nieskładną gmatwaninę pikseli, by w końcu znieruchomieć. – Czy chodzi o tego księdza? – Paulina ruchem głowy wskazała ekran laptopa. – Przecież nie ma pewności, czy on akurat nie stał tylko przypadkiem w pobliżu tej grupy. – Sprawdziłam go – wtrąciła Baśka. – To kapelan tak zwanych środowisk patriotycznych. – Przypadkiem rozmawiał z bandziorem, który na mnie napadł? – Paulina z wściekłością spojrzała na Pawła. – A jaką masz pewność, że ten chłopak w ogóle jest z tego środowiska? Może akurat tylko tam stał? Poniosły go nerwy, bo go filmowałaś. – Zaraz mnie szlag trafi… – Ty stałaś pod transparentem „Zabierz różaniec od mojej macicy!”. – I generalnie zgadzam się z jego treścią. – Paulina szarpnęła laptopa i odłączyła od niego swój telefon. – Dobra! Dostaniesz grzeczną relację, w końcu byłam tam służbowo. – Wrzuciła komórkę do torby i zatrzasnęła pokrywę laptopa. – Ale komórka jest moja. Prywatna. – Paulina… – Nagranie bardzo chętnie pokaże każdy niezależny portal, a pewnie i „Wyborcza” ochoczo go puści. I to jeszcze dziś. Paweł zmarszczył brwi i przez moment patrzył, jak Paulina wrzuca do torby wszystkie swoje manele. Po chwili ich spojrzenia się skrzyżowały. W ciągu ostatniego roku zrobiła się strasznie harda. Prawdziwa wiedźma. Wolał ją chyba, kiedy pracowała u niego na umowę o dzieło i pisała teksty na zamówienie. – Do mnie! – Wskazał ręką swój aneks. – Porozmawiamy spokojnie. – O czym jeszcze chcesz rozmawiać? – Paweł! Musimy podjąć decyzję w sprawie tego filmu – wtrąciła Baśka. – Do mnie, powiedziałem! – Paweł odwrócił się i stanął w progu szklanej ściany oddzielającej jego prywatną zagrodę od otwartej przestrzeni redakcji. – Ty też! – Spojrzał na Baśkę. Obie kobiety popatrzyły na siebie, przez krótką chwilę zdezorientowane. W końcu Baśka wzruszyła ramionami i weszła za Pawłem do jego aneksu. Paulina z zaciśniętymi ustami przez moment wpatrywała się w blat biurka, po czym rzuciła torbę na krzesło i poszła za koleżanką. * Granatowa toyota land cruiser skręciła z drogi krajowej numer trzy, pokonała niestrzeżony przejazd kolejowy i wtoczyła się na wyasfaltowany niknący w głębi lasu dukt. Kilkadziesiąt metrów dalej odbijała w bok wąska przecinka, a w jej perspektywie, prosto jak strzelił, majaczyła fasada budynku. Drogi, która niegdyś była głównym dojazdem do posiadłości, od dawna nie użytkowano. Z otaczającego ją lasu zdążyły się już wysunąć rozczapierzone gałęzie sosen i młodych dębczaków i zawiesić się nad szutrową nawierzchnią niczym wyciągnięte szpony, usiłujące ponownie zagarnąć wyrwaną sobie własność. Toyota minęła dwa wielkie filary bramy, ukryte w gąszczu bezlistnych gałęzi, i potoczyła się dawną aleją wjazdową prosto w kierunku dworu. Budynek był parterowy, pokryty wysokim dwuspadowym dachem, w którym równym szeregiem stały zabite dechami lukarny. Dokładnie pośrodku frontowej elewacji znajdował się podcieniowy ganek, wsparty na czterech kolumnach, na który wspinała się kaskada schodów. Do wnętrza prowadziły wysokie dwuskrzydłowe drzwi, zza których, spomiędzy połamanych ościeży, wyglądał na zewnątrz mrok. Samochód minął szpaler kolumnowych żywotników i zatrzymał się na podjeździe, tuż obok ogromnej czarnej panamery. Po chwili silnik toyoty umilkł i z auta wysiadł wysoki brunet. Przeciągnął się, po czym otworzył tylne drzwi i wydobył szarą pikowaną kurtkę. Naciągnął na głowę czarną czapkę i dopiero wtedy obszedł samochód dokoła i stanął przed maską błyszczącego brylantowym blaskiem porsche. Igor Fleming przyjechał tu w sprawach zawodowych. Stary myśliwski dwór, pod którego zrujnowanymi pozostałościami dawnej świetności właśnie się znajdował, prawdopodobnie czekał na remont. Posiadłość niedawno ponownie zmieniła właściciela, a obecny miał wobec niej wielkie plany. To o nich chciał dzisiaj z Igorem porozmawiać. Godzina drogi ze Szczecina, biorąc pod uwagę intratny kontrakt, bardzo się opłacała. Zwłaszcza że nabywcą majątku był wieloletni inwestor Igora Rafał Borola, szczeciński przedsiębiorca i właściciel bliżej nieokreślonej liczby nieruchomości w Szczecinie i w tej części kraju. W mieście byli i tacy, którzy twierdzili, że w rękach Boroli znajduje się już połowa stolicy Pomorza. Igor rozejrzał się dokoła. Borola mógł pójść na spacer po rozległym parku albo i dalej po lesie, wokół jeziora. Miał tu przecież przyjechać z rodziną. Pewnie nie chciało im się czekać pod dworem. Sięgnął do kieszeni po telefon, żeby się zameldować, gdy zza rogu budynku dobiegł go tubalny głos udzielający komuś drobiazgowych instrukcji i po chwili na ścieżce ukazał się mężczyzna w eleganckiej czarnej kurtce, trzymający pod pachą grubą kartonową teczkę. Gdy zobaczył Igora, pomachał do niego radośnie, rzucił jeszcze kilka słów do telefonu, schował go do kieszeni i ruszył w kierunku szerokich schodów przed głównym wejściem. – I jak ci się podoba nowy nabytek? Igor, który wciąż wpatrywał się w nieskazitelny lakier niemieckiego krążownika, pokiwał głową. – Prześliczny. – No, nie wiem. – Borola skrzywił się i zrobił kilka kroków do tyłu. – Jakiś taki prosty bardzo. – Prosty? Jest ostentacyjnie paradny. Borola się skrzywił i spojrzał na Igora. – Ja przecież dwór mam na myśli. Igor przestał przyglądać się masce samochodu i podążył za wzrokiem swojego inwestora. – Może da się coś z tym zrobić? – Borola podniósł dłoń i narysował w powietrzu jakiś kształt. – Jakiś fronton dorobić albo kolumny? Igor westchnął. – Jest wpisany do rejestru zabytków. Możemy tylko przywrócić mu wygląd pierwotny. – Wygląda jak barak – jęknął Borola. – Właściwie to kupiłem go ze względu na to miejsce i tych siedem hektarów parku nad jeziorem, i sąsiedztwo lasu. No i lokalizację przy głównej drodze Szczecin–Świnoujście, oczywiście. Ale dwór jest straszny. Myślałem, że może uda się go jakoś upiększyć. Igor ponownie westchnął. Dwór rzeczywiście mógł wzbudzać mieszane uczucia. Wydłużona bryła, kryta prostym dwuspadowym dachem z rzędem zgeometryzowanych lukarn, laikowi mogła się wydawać brzydka. Do tego dochodziły lata zaniedbań oraz wcześniejsze przebudowy i zmiany, które wprowadzili użytkownicy dworu w latach powojennych. Wprawne oko mogło jednak łatwo dostrzec w architekturze budynku ślady zbrutalizowanego klasycyzmu, który zaczął dominować w Niemczech od początku lat trzydziestych za sprawą Alberta Speera, nadwornego twórcy Adolfa Hitlera. Tajemnicą było jedynie, jak to się stało, że ten totalitarny styl architektoniczny, zarezerwowany dla budynków użyteczności publicznej i obiektów wojskowych, spodobał się Richardowi von Flemmingowi, przedstawicielowi jednego z najstarszych i najzamożniejszych rodów pomorskich. W tysiąc dziewięćset trzydziestym pierwszym roku postawił tu dwór, przed którym właśnie stali. – Słuchasz mnie? Igor, wyrwany z zamyślenia, drgnął i lekko zdezorientowanym wzrokiem spojrzał na Borolę. – Pytałem, czy nie można by chociaż jakichś dekoracji dodać. Profili, opasek wokół okien albo jakichś pilastrów? Może jakąś płaskorzeźbę? Igor skrzywił się z niesmakiem. – Poczekaj, aż zrobię wizualizację. Jak się przywróci stolarkę okienną, okiennice i zmieni ten podjazd, to budynek od razu nabierze wyglądu. Borola bez przekonania przytaknął. – Wejdźmy do środka. Powiem ci, jak planuję urządzić restaurację. Wszystko już sobie obmyśliłem. Igor powlókł się za Borolą, pomny, że za chwilę pomysły jego inwestora zaczną się kolejno roztrzaskiwać o rafy przepisów budowlanych. Dobrze przynajmniej, że to nie jest starożytny Rzym, bo musiałby dać za to głowę. Po chwili stali w hallu. Po jego lewej stronie łukową kaskadą wznosiły się na piętro schody zabiegowe, a raczej ich marne pozostałości. Na wprost rozciągała się wielka przestrzeń dawnej reprezentacyjnej sali, z której wychodziło się do ogrodu zimowego, a dalej na ogromny trawnik, który łagodnym spadkiem spływał na sam brzeg jeziora. Sala była otwarta do sąsiedniego salonu, w którym znajdowały się resztki zrujnowanego kominka z zachowanym herbem Flemmingów – wilkiem trzymającym w łapach klejnot. Wszędzie walały się resztki dawnego wystroju, pokruszone kafle ceramiczne, tynk, połamane fragmenty drewnianych dekoracji. Igor, słuchając jednym uchem Boroli, który roztaczał przed nim swoje wizje wskrzeszenia dworu i uruchomienia eleganckiej restauracji, myślał jednocześnie o całkiem niedawnej historii pałacyku. Była tak samo tajemnicza jak nazistowskie gusta jego dawnego właściciela. Po wojnie mieściło się tutaj, jak w prawie wszystkich dawnych majątkach na terenie kraju, państwowe gospodarstwo rolne. Niedługo potem urządzono we dworze harcerski ośrodek kolonijno-wypoczynkowy, aż wreszcie, w latach osiemdziesiątych zeszłego stulecia, posiadłość przeszła w prywatne ręce. Nowy właściciel urządził w niej hotel z dość popularną w tamtych czasach restauracją, a nieopodal dworu postawił nowy stylizowany budynek hotelowy. I zdawać by się mogło, że wszystko zaczęło się układać znakomicie, gdy któregoś dnia ośrodek został zamknięty. Z dnia na dzień dwór opustoszał, a właściciel wyjechał i wszelki ślad po nim zaginął. Opuszczone budynki bardzo szybko rozszabrowano. Włamywacze porozbijali okna i ukradli wszystko, co dało się wynieść, nie wyłączając fragmentów wystroju i dekoracji rzeźbiarskich. I wreszcie, kilka lat temu, wybuchł pożar, który strawił reprezentacyjne sale parteru. Z dawnego, pięknie odrestaurowanego zabytku została smętna ruina. – Czy ty mnie słuchasz? Igor podniósł głowę i z roztargnieniem spojrzał na Borolę. – Przepraszam, zamyśliłem się. – Mówiłem o tym, że to jest idealne miejsce na wesela. Kamień Pomorski, Wolin, Świnoujście. Pewnie ludzie będą rezerwować tutaj miejsce z rocznym wyprzedzeniem. Igor pokiwał głową. – Popatrz tylko na ten trawnik. – Borola stanął przy drzwiach tarasowych i wskazał ręką na ciągnącą się ku brzegowi jeziora zarośniętą płaszczyznę. Po obu jej stronach wielkie stare dęby pochylały rozłożyste, rozczapierzone konary. – Na końcu postawi się baldachim, namioty. Białe obrusy, jakieś lodowe rzeźby. Śluby będą wyglądały jak z amerykańskiego filmu. Ludzie będą się zapożyczać, żeby tu wydać za mąż swoją córeczkę. Igor, upewniwszy się, że jego towarzysz tego nie widzi, wzniósł oczy do nieba. Borola szarpnął częściowo zabite dechami drzwi. Rozległ się zgrzyt pokiereszowanych kafli podłogowych i wyjście na ogród stanęło otworem. Do środka wpłynęło mroźne, orzeźwiające powietrze. Niebo nad taflą jeziora powoli ciemniało. – Idziemy na brzeg. Opowiem ci jeszcze o czymś. – Borola zgrabnie ominął kawałki szkła i wyszedł. Igor, rad nierad, naciągnął mocniej czapkę na uszy i ruszył za nim. * Paweł usiadł za swoim biurkiem, położył łokcie na blacie, oparł brodę na zaciśniętych pięściach i podniósł wzrok. – Czy wam już kompletnie odbiło w tym lewacko-feministycznym zacietrzewieniu? Paulina otworzyła usta, ale Paweł uciszył ją wściekłym machnięciem ręki. – Dobra osobiste człowieka – wysyczał – a w szczególności zdrowie, wolność, ble ble ble, wizerunek, pozostają pod ochroną. „Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania”. Artykuły dwudziesty trzeci i dwudziesty czwarty Kodeksu cywilnego! Powinnyście znać je już na pamięć! Nawet policja nie publikuje wizerunków przestępców bez zgody sądu. Paulina i Baśka spojrzały na siebie. Paulina sięgnęła po torebkę, wyjęła z niej plik kserokopii formatu A4 i rzuciła Pawłowi na biurko. – Czy tobie w tym prawacko-faszystowskim otumanieniu nie przyszło do głowy, że to pierwsza rzecz, o jaką zapytałam Martę? Zacisnęła usta i patrzyła, jak Paweł pochyla się nad kartkami. – „Nie wymaga zezwolenia rozpowszechnianie wizerunku osoby stanowiącej jedynie szczegół całości, takiej jak zgromadzenia, krajobraz czy publiczna impreza”. Artykuł osiemdziesiąty pierwszy ustawy o prawie autorskim. Pochyliła się nad biurkiem i wskazała palcem zakreślony czerwonym mazakiem ustęp. – I dodatkowo… – uśmiechnęła się zjadliwie – „Kto używa przemocy lub groźby bezprawnej w celu zmuszenia dziennikarza do opublikowania lub zaniechania opublikowania materiału prasowego albo do podjęcia lub zaniechania interwencji prasowej, podlega karze pozbawienia wolności do lat trzech”. Artykuł czterdziesty trzeci prawa prasowego. Przez chwilę panowała cisza. Paweł przez moment szeleścił kartkami, po czym podniósł oczy i spojrzał na Paulinę złym wzrokiem. – To jest prawniczy bełkot. Myślisz, że nasze szefostwo będzie zainteresowane użeraniem się z prawnikami i procesem sądowym? – A kto ma nas podać do sądu? – Paulina postukała się palcem w czoło. – Ten bandzior? A może ten klecha? – Jesteśmy dziennikiem. – Paweł odwołał się do ostatecznych argumentów. – Nie tabloidem. Dostarczamy informacji, a nie sensacyjnych filmików, jak jakiś brukowiec. Musimy respektować pewne wartości. – Jak masz zamiar tak bredzić, to ja od razu idę z tym do „Wyborczej”. – Paulina podniosła się z fotela i chwyciła swoją torebkę. – Przestań mnie szantażować tym gównem! To nie ty potem musisz wysłuchiwać wrzasków i gróźb! Wiesz, kto od razu zacznie wydzwaniać do szefów z pretensjami? Paulina podniosła do góry spódnicę i odsłoniła wielki fioletowy siniak, który powiększał się coraz bardziej na jej udzie. – Facet szarpnął mnie i uderzył – powiedziała cicho. – Popchnął mnie tak, że wywróciłam się na ten cholerny beton przełomów pod tym pieprzonym aniołem wolności, a ty stajesz po jego stronie? – Nie staję po żadnej stronie! – Puścimy bez komentarza – odezwała się nagle Baśka. – Co takiego? – Paweł spojrzał na nią zdezorientowany. – Puścimy bez komentarza. Jedynie z informacją, że w proteście brali udział dziennikarze „Dziennika Szczecińskiego”. Resztę zrobią za nas ludzie na forum. W pomieszczeniu znowu na moment zapanowała cisza. – Świetny pomysł. – Paulina pokiwała głową. – Nikt nie będzie mógł powiedzieć, że ferujemy wyroki czy oskarżamy kogoś, a na forum pewnie i tak po kilku minutach wywloką wszystko na ich temat. Paweł przez dłuższą chwilę milczał. Z sali obok dochodziły strzępy rozmów. – Dobra! – westchnął głośno. – Dobra, do diabła! Puszczamy! Ale jak dobiorą się nam do tyłków, to do końca roku będziecie pisały nekrologi. – Nie zamieszczamy nekrologów. – Paulina uśmiechnęła się po raz pierwszy od początku rozmowy i podniosła się z fotela. – Czekaj! – Paweł sięgnął do szuflady i wyjął notes. – To nie wszystko. Baśka spojrzała na Paulinę i zmarszczyła czoło. Wstała z fotela i uśmiechając się triumfalnie, wyszła do głównej sali. – Miałem to dać tej nowej, ale w takim razie za karę zrobisz to ty. Paulina westchnęła. Miała złe przeczucia. – Góra wymyśliła, że w kontekście tych wydarzeń i tych waszych protestów… – Naszych? – Nie zaczynaj! – Paweł podniósł wzrok. – Stwierdzili, że w kontekście tych feministycznych manif to będzie się dobrze komponowało. Napiszesz krótki cykl. Dwa, trzy artykuły na temat pomorskich czarownic. Przez kolejną chwilę w gabinecie Pawła panowało milczenie. – Chyba żartujesz? – Paulina uśmiechnęła się z niedowierzaniem. – Nie. – Paweł pokręcił głową z satysfakcją. – I zrobisz to szybko, tak żeby poszło w kolejnych odcinkach jeszcze w marcu. Dopóki gazety nadal o tym wszystkim piszą. – Myślisz, że na tym proteście się skończy? Że przestaną pisać? Dopóki rząd nie zmieni tej swojej absurdalnej, zakłamanej, podyktowanej hipokryzją i obskurantyzmem retoryki pod adresem kobiet i nie wycofa tych absurdalnych projektów na temat… – Paulina! – Co Paulina? – To ma pójść w marcu! Najpóźniej do świąt! Trzy, cztery artykuły. Co tydzień. A wy możecie sobie protestować do Gwiazdki nawet. * Park dworski, mimo że sam dwór został wybudowany na początku dwudziestego wieku, miał kompozycję czysto barokową. Całość rozpięta była na linii prostej osi kompozycyjnej, która zaczynała się na bramie wjazdowej, a kończyła nad brzegiem jeziora. Znajdował się tu taras ziemny, podtrzymywany przez kamienny mur oporowy, po którego obu stronach spływały nad samą wodę schody z granitowych bloków. Obejrzawszy się do tyłu, można było podziwiać długą, okoloną koronami starych drzew fasadę pałacyku. U stóp muru rozbijały się teraz o brzeg cicho szemrzące fale, a nad lasem powoli zapadał zmrok. Choć w ciągu dnia marcowe słońce dość mocno przygrzewało, wieczorem zrobiło się przeraźliwie zimno. Igor podniósł kołnierz kurtki i wsadził ręce do kieszeni. – Popatrz tam! – Borola wyciągnął palec w kierunku wystających drewnianych kikutów, ledwie widocznych nad lustrem wody. – Tam był kiedyś pomost. I to jeszcze za Niemców. W latach osiemdziesiątych go tylko wyremontowali. Teraz zdziczała swołocz z okolicy wszystko wyrwała. – Pomost to akurat najprościej odbudować. – A tam – Borola machnął ręką w kierunku masywu drzew po zachodniej stronie polany – za tymi dębami, blisko wsi, jest taki nieduży dom. To była kiedyś rządcówka. Zastanawiam się, czy nie skłonić jakoś właścicieli do jej sprzedania. Przydałby się taki budynek na uboczu, w którym mógłbym zakwaterować pracowników albo szefostwo. Igor przez moment zastanawiał się, czy określenie „skłonić do sprzedania” nie zabrzmiało jakoś złowrogo, ale doszedł do wniosku, że jeśli tak, to tym bardziej lepiej nie kontynuować tego tematu. – A co w końcu z tym zrujnowanym dworem Raminów za Tanowem? Miałeś tam sobie urządzić dom, a ja miałem dostać zlecenie na jego remont. I co? Borola wykrzywił twarz ze złością. – Lepiej o tym nie mów – warknął. – Prawie pół roku negocjowaliśmy z Parsov Park, żeby to kupić, a jak już wszystko było zapięte, to, kurwa, właściciel umarł. – Heinrich von Parsov nie żyje? – Igor otworzył oczy ze zdumieniem. – No, on miał prawie dziewięćdziesiątkę. – Borola wzruszył ramionami. – Nic dziwnego w zasadzie. A co cię to tak zainteresowało? Znałeś go? – Nie, no skąd. – Igor wciągnął powietrze nosem i zasłonił twarz ręką. Borola, czekając, aż Igor wytrze nos i schowa opakowanie chusteczek higienicznych do kieszeni, patrzył na niego podejrzliwie. – No przecież opowiadałeś mi o nim, a poza tym prasa pisała. – Igor wzruszył ramionami. – Czyli co? Z kupna tamtych ruin nic nie wyszło? Borola pokręcił głową. – Spadkobiercy Parsova nie chcieli pozbywać się tej nieruchomości, więc, póki co, nadal jestem praktycznie bezdomny. Igor parsknął pod nosem. Pomyślał, że jeśli definicja bezdomności to gigantyczna willa z basenem na Osowie, to nie miałby nic przeciwko temu, żeby także być bezdomnym. Okłamał Borolę. Znal Parsova. Niecałe dwa lata temu, na skutek śledztwa dziennikarskiego jednej takiej, wpadli na ślad zaginionego majątku szczecińskiej loży masońskiej. W szczecińskich podziemiach. Wplątali się wówczas w poważne kłopoty, a Parsov i jego banda wynajętych zbirów, którym, jak się okazało, stanęli na drodze, chcieli się ich pozbyć. Westchnął. Następstwa tamtych wydarzeń wciąż się za nimi ciągnęły. – Chcę przeszukać jezioro. Wystąpiłem już o wszystkie pozwolenia. Mam też sprzęt i nurków. Oficjalnie będziemy prowadzić badania czystości dna i wody po latach wylewania tutaj gnojówki z obór we wsi. Igor, wciąż pogrążony we wspomnieniach niedawnych wydarzeń ze Szczecina, nie od razu zarejestrował, co do niego powiedział Borola, ale słowo „oficjalnie” w końcu zadźwięczało w jego głowie jak alarm. – Oficjalnie? Dlaczego oficjalnie? A co nieoficjalnie chcesz tutaj robić? – Nie domyślasz się? – Borola uśmiechnął się ironicznie z tajemniczą miną. Igor wydął usta. Przez dłuższą chwilę patrzył na Borolę, a potem spojrzał na ciemniejące wody jeziora. I nagle się domyślił. – Żartujesz? – Spojrzał wstrząśnięty na swojego uśmiechającego się radośnie inwestora. – Nikt nigdy tego nie zrobił. Wyobrażasz sobie? To znaczy, tutejsi mieszkańcy coś tam próbowali. – Borola skrzywił się lekceważąco. – Nurkowali z rurkami albo zarzucali jakieś sieci, ale nikt nigdy niczego nie znalazł. – Ale skąd ci to w ogóle przyszło do głowy? – Kupić ten dwór, nad tym jeziorem, i tego nie zrobić? To tak jakby kupić zamek Urquhart nad Loch Ness i nie szukać Nessie. Poza tym, nawet jak niczego nie znajdziemy, to zrobimy z tego w mediach kampanię reklamową dla przyszłego zajazdu. Borola uśmiechnął się radośnie. Igor, który zorientował się, że od dłuższej chwili nie wierzy własnym uszom, głośno przełknął ślinę. Pomyślał, że to już pewne, iż ciąży nad nim jakieś fatum. Dopiero co wspominał dramatyczne wydarzenia sprzed dwóch lat i tropienie depozytu szczecińskiej loży, a teraz właśnie Rafał Borola poinformował go beztrosko, że zamierza prowadzić poszukiwania… – Wyobrażasz sobie? Nie dość, że miejsce jest fantastyczne na restaurację, to jeszcze nagłośnimy jej powstanie, wypuszczając do prasy przecieki o poszukiwaniach w jeziorze zaginionego skarbu katedry kamieńskiej… * U samego wylotu Dąbskiego Nurtu na Regalicę, przy brzegu Sadlińskiej Łąki, nazywanej potocznie Wyspą Robiena, kołysała się niewielka łódź kabinowa. Na brzegu, na wąskim pasie utwardzonego gruntu, stały dwa znaki żeglugowe, nakazujące zachowanie szczególnej ostrożności podczas wpływania na Regalicę – główną drogę wodną. Nad wodą powoli zapadał zmierzch. Niebo na wschodzie i północy zrobiło się ciemne, a nad miastem pojawiła się łuna tysięcy zapalających się świateł. Wąska wydeptana ścieżka prowadziła od brzegu do miejsca, w którym niegdyś stała leśniczówka Paula Robiena, słynnego przed wojną „rewolucjonisty przyrody”. Na niewielkiej polance znajdowały się oczyszczone z samosiewów fundamenty budynku, a na zachowanych schodach wznosiła się kamienna tablica pamiątkowa. Miejsce to od dawna było popularnym celem wycieczek szczecińskich wodniaków, przypływających na wyspę, żeby złożyć kwiaty. Niewielka grupka, która zawitała tutaj kilkanaście minut temu, właśnie szykowała się do powrotu. Mężczyzna, ubrany w grubą czarną bluzę od dresu i sztormiak, odwiązywał zaplątaną wokół obalonego konara linę, a szczupła blondynka usiłowała okiełznać dwóch ganiających po pokładzie chłopców. – Trochę za późno się tu wybraliśmy. Zaraz będzie ciemno – rzuciła do wchodzącego na pokład łódki męża. – I co z tego? – odburknął. – Do przystani jest pięć minut. – Dwadzieścia konkretnie. – Nawet jakby było ciemno jak w d… – Jacek! – …to i tak nie ma najmniejszej nawet szansy, żebyśmy się zgubili. – Mężczyzna dokończył wśród śmiechów synów. Odepchnął łódź od brzegu bosakiem i stał przez moment, patrząc, jak zielonoszare nabrzeże powoli oddala się od burty. Łódka odpłynęła może na dwa metry. Mężczyzna właśnie się odwrócił, żeby uruchomić silnik, gdy rozległo się głuche uderzenie, a krypa łagodnie odwróciła się rufą w stronę brzegu. – Zaczepiliśmy o jakiegoś gałęziora! – wrzasnął jeden z chłopców i dopadł do prawej burty. Brat natychmiast znalazł się obok niego. – Odsuńcie się! – Ojciec chłopców wziął do ręki bosak i wbił go w dno obok łódki. Przez chwilę mocował się, usiłując odepchnąć łódź od brzegu. – To przy rufie – mruknął. Odwrócił się i wyjrzał. Pod silnikiem widać było ciemny kształt, a wokół niego poszarpany sznur, który zaplątał się o ster. Mężczyzna wsunął bosak do wody i zaczął rozplątywać linę. – Co za cholerstwo. Ludzie wyrzucają do wody nie wiadomo jakie rzeczy. Powinno się to karać więzieniem. – Zobaczmy, co to jest! – Jeden z chłopców oparł ręce na ławeczce przy burcie, wyglądając ciekawie na zewnątrz. – Może to skarb tego Robiena? – Brat klęknął obok niego i oparł głowę o reling. Z kabiny wyjrzała ich matka i z niepokojem obserwowała poczynania synów. – Odsuńcie się, bo któryś z was wypadnie. – Oj, mamo… – Odsuńcie się! – z irytacją rzucił mężczyzna. – Słuchać, co matka mówi! – Nie mów przy nich o mnie „matka”! – Cholera jasna! Nie mów mi, co mam mówić! – Mężczyzna szarpnął bosakiem i zaczął ciągnąć ciemny kształt na powierzchnię. Po chwili na wodzie ukazał się brezentowy worek z zawiązanym na końcu sznurem. Szarpnięcie musiało poluzować węzły, a może rozwiązały się one już wcześniej, poruszane przez prąd. Mężczyzna skrzywił się i silniej pociągnął bosakiem. Worek rozwiązał się jeszcze bardziej i wtedy kobieta, która właśnie stanęła nad głowami synów, krzyknęła na cały głos, podnosząc dłonie do twarzy. Jej głos, zwielokrotniony przez echo, poniósł się po wodzie. – Natychmiast do kabiny! – Blady jak ściana ojciec krzyknął do chłopców, którzy w całkowitym milczeniu, jak zahipnotyzowani, wpatrywali się w unoszący się na wodzie kształt. – Do środka, powiedziałem! Dzwoń na policję! – rzucił do żony, która stała oniemiała i wpatrywała się w wodę za rufą. Z oplątanego liną worka wystawała ręka. Trupio blada, miejscami sina i pozbawiona dłoni. * * * koniec darmowego fragmentuzapraszamy do zakupu pełnej wersji\n W zależności od źródła: Galgenberg (niem.) – Wzgórze Wisielców lub Langen Berg (niem.) – Długa Góra.  W konkursie na pomnik Grudnia ’70 w 1996 r. zwyciężyła praca studentów Politechniki Szczecińskiej pod kierunkiem rzeźbiarza Jerzego Lipczyńskiego. Komitet budowy pomnika, któremu przewodził ówczesny prezydent Szczecina Marian Jurczyk, odrzucił projekt i wybrał inny; jego autorzy jednak honorowo nie zgodzili się na realizację. W efekcie zaprojektowanie pomnika powierzono krakowskiemu rzeźbiarzowi Czesławowi Dźwigajowi.  Paul Robien – szczeciński, chociaż urodzony w 1882 r. w Bobolicach pod Koszalinem, naukowiec samouk, ornitolog, entomolog, pionier i propagator ochrony przyrody, nazywany przez sobie współczesnych „rewolucjonistą przyrody”. W 1922 r. wybudował niewielką leśniczówkę – stację ornitologiczną na wyspie na jeziorze Dąbie, gdzie zamieszkał wraz z żoną Ewą Windhorn. W listopadzie 1945 r. oboje zostali zamordowani przez żołnierzy radzieckich. Zwłoki oraz zniszczoną leśniczówkę odkryto dopiero w 1947 r. W 1995 r. na zachowanych schodach leśniczówki ustawiono pamiątkową płytę ufundowaną przez mieszkańców Szczecina.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Biblia_diabla-ebookRO/p1026000i1153166" target="_blank" title="Biblia diabła [Leszek Herman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Biblia diabła [Leszek Herman] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Herbatka Fix z owoców głogu cena i dostępność w aptekach w Warszawie | Gdzie po lek\nHerbatka Fix z owoców głogu, cena i dostępność w aptekach\nw 6% aptek, od 6.50 zł do 14.49 zł\n20 torebek 3,5 grama exclusive fix\n8 aptek z Herbatka Fix z owoców głogu na stanie\nZakres cen od 9,99 zł do 12,59 zł.\nWięcej informacji o Herbatka Fix z owoców głogu\nHerbatka Fix z owoców głogu to preparat w postaci ziół do zaparzania wspierający działanie organizmu. Produkt zawiera w swoim składzie suszone owoce głogu i bzu czarnego oraz kwiaty hibiskusa i malwy. Składniki preparatu wspomagają działanie organizmu.\nKlasyfikacja ATC Herbatka Fix z owoców głogu: V06DX\nOstatnie wiadomości o Herbatka Fix z owoców głogu\nDostępność Herbatka Fix z owoców głogu aptekach\nWszystkie opakowania Herbatka Fix z owoców głogu: w 6% aptek\n20 torebek 3 gramy: w 6% aptek


Deklaracja dostępności serwisu Biblioteki Publicznej w Sędziszowie Małopolskim\nMiejsko Gminny Ośrodek Kultury w Sędziszowie Małopolskim zobowiązuje się zapewnić dostępność swojej strony internetowej zgodnie z ustawą z dnia 4 kwietnia 2019 r. o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Oświadczenie w sprawie dostępności ma zastosowanie do serwisu internetowego Biblioteki Publicznej w Sędziszowie Małopolskim.\nData publikacji strony internetowej: 2014-05-02\ncześć z grafik powinna być tekstem a nie zdjęciem lub grafiką z tekstem\nstrukutra nagłówków jest błędna\nelementy nie będące tekstem mają zbyt mały kontrast\nteksty na stronie mają zbyt małe odstępy\nbrak opcji pomijania powtarzających się bloków\nbrak więcej niż jednej dorgi dotarcia do podstron\ngalerie nie mają oznacznia zmiany języka\nbłędy kodu strony\nOświadczenie sporządzono dnia : 2020-02-02. Deklarację sporządzono na podstawie badania przeprowadzonego przez podmiot zewnętrzny: ATFIDE Sp. z o.o., z siedzibą w Krośnie\nBudynek MGOK w Sędziszowie Młp. zlokalizowany przy ul. 3 Maja 36 w Sędziszowie Młp. jest obiektem usytuowanym w zabudowie wolnostojącej. Obiekt posiada dwie kondygnacje nadziemne, nadbudówkę tzw. obserwatorium oraz kondygnację podziemną. Budynek nie stanowi wewnętrznie jednolitego układu funkcjonalnego, ale posiada kilka wydzielonych części z osobnymi wejściami zewnętrznymi. Obiekt pełni funkcję budynku użyteczności publicznej z zasadniczą funkcją kinowo-widowiskową na poziomie parteru. Z holu wejściowego dostępne są na parterze: sekretariat i pomieszczenia portiera, po lewej stronie od wejścia głównego-Kasa Kina i pracownie z zapleczem służące do działalności kulturalnej, szatnia oraz sala widowiskowa wraz z zapleczem-garderobami oraz pomieszczeniami sanitarnymi. Z holu głównego wejściowego na piętro prowadzi klatka eliptyczna (ze schodami wachlarzowymi). Na piętrze zlokalizowany jest duży holl, sala obrad oraz sala bankietowa z zapleczem sanitarnym. W skład MGOK w Sędziszowie Młp. wchodzą: Biblioteka Publiczna w Sędziszowie Młp. , Bibliotek Publiczna w Sędziszowie Młp. oddział dla dzieci, Filia nr 1 Biblioteki Publicznej w Sędziszowie Młp., Filia nr 2 Biblioteki Publicznej w Sędziszowie Młp., Filia Biblioteki Publicznej w Będziemyślu, Filia Biblioteki Publicznej w Zagorzycach, Filia Biblioteki Publicznej w Czarnej Sędziszowskiej, Filia Biblioteki Publicznej w Górze Ropczyckiej, Filia Biblioteki Publicznej w Klęczanach.\nObiekty budowlane MGOK w Sędziszowie Młp. usytuowane są na terenie gminy Sędziszów Małopolski w powiecie ropczycko-sędziszowskim, są budynkami niskimi, przygotowanymi dla potrzeb organizowania i prowadzenia działalności kulturalnej, wybudowanymi w technologii tradycyjnej. Budynki MGOK w Sędziszowie Młp. (w tym ich trasy dojścia) nie zapewniają w pełni wolnych od barier poziomych i pionowych przestrzeni komunikacyjnych, nie zapewniają w pełni wymaganych rozwiązań architektonicznych, środków technicznych, zainstalowanych urządzeń, które umożliwiałyby swobodny dostęp do wszystkich pomieszczeń i komunikatorów dla osób ze szczególnymi potrzebami w szczególności: brak zastosowania wind, podnośników osobowych, pochylni itp. schody i korytarze, toalety nie speniają wymagań dla osób niepełnosprawnych. Do budynków MGOK w Sędziszowie Młp. i wszystkich jego pomieszczeń można wejść z psem asystującym i psem przewodnikiem.