LITERATURA OBCA W POLSKIM KSIĘGOZBIORZE\nZagadnieniem, nad którym do dziś pochylają się teoretycy literatury, jest kwestia wpływu osobistych nawyków tłumacza na kształt przełożonego dzieła; problemowi temu poświęcone są badania na gruncie stylometrii, dziś - przeprowadzane z wykorzystaniem narzędzi informatycznych. Bez względu jednak na to, czy oddawany do druku przekład jest bardziej autorstwa tłumacza czy twórcy pierwotnej wersji językowej, treść udostępniana polskiemu czytelnikowi, wraz z koncepcjami i myślami, które ukryto pomiędzy wierszami oryginału, powinny być opracowane w sposób zarówno wierny, jak i piękny, wykorzystujący językowo-kulturowe możliwości i uwarunkowania polszczyzny. Niezależnie od tego, czy przekładowi podlegnie niewielkich rozmiarów wydawnictwo dla dzieci, w którym treść zdominowana będzie oprawą graficzną, czy też wielotomowa epopeja, której twórca w kwiecisty sposób prowadzi narrację przez kolejne strony, tłumacz literacki będzie nie tylko odtwórcą treści, ale i swoistym pośrednikiem, który wypracowanymi przez siebie sposobami zneutralizuje nawet silnie spolaryzowane nieprzetłumaczalne, czyniąc je możliwie najbardziej zrozumiałym dla polskiego odbiorcy (tak, by koniecznymi nie stały się wyjaśniające przypisy, zaburzające ciągłość zapoznawania się z treścią właściwą). Tylko dobrze opracowany przekład może z powodzeniem i na dłużej zaistnieć w polskim księgozbiorze.\nWydawnictwom współpracującym z nami oferujemy przekład literacki, którego podejmą się doświadczeni tłumacze związani z tłumaczeniem beletrystyki i literatury faktu. Dokonanie wyboru z pewnością ułatwione jest dzięki temu, że niezobowiązująco i na życzenie wydawców dostarczamy im próbek przekładu w wydaniu wskazanej liczby tłumaczy; to indywidualnie wypracowany styl współpracownika, który wykona jedną z nich, będzie czynnikiem decydującym o skorzystaniu z jego usług.\nStandardowo operujemy stawką 20 zł netto za 1800 znaków ze spacjami, które stanowią stronę rozliczeniową przekładu literackiego z pierwszej grupy językowej (angielski, francuski, rosyjski) - prawdą jest jednak, że wycena realizacji zleceń podobnego typu podlega zwykle negocjacjom indywidualnym. Prośba o przełożenie treści specjalistycznej o niszowej tematyce może oznaczać podwyższenie stawki, większe objętościowo teksty podlegają natomiast odpowiednim upustom. Zalecamy zapoznanie się z cennikiem, który poglądowo przedstawia koszt przekładu pisemnego.\nDuża wiedza i zamysł nie zawsze wystarczą, by stworzyć treść, która podlegnie publikacji; czasem przeszkodą jest zbyt bliski termin realizacji zadania polegającego na opracowaniu tekstu, czasem - dotkliwy brak weny, pomagającej przecież ubrać myśli w formę, która zostanie dobrze przyswojona przez innych. Ghostwriterzy są właśnie po to, aby pośredniczyć pomiędzy autorem pomysłu a jego czytelnikami. Bez względu na tematykę publikacji, jej objętość, gatunek czy grupę docelową, podejmiemy się dostarczenia Państwu treści, która z pewnością zaistnieje na rynku, spełniając zarówno Państwa oczekiwania, jak i dostosowując się do kryteriów, którymi kierują się czytelnicy podczas dokonywania zakupu. Podczas opracowywania treści pozostajemy w ścisłym kontakcie ze zleceniodawcą, a poszczególne partie tekstu publikacji podlegają konsultacjom. Wyceny dokonujemy drogą indywidualnych ustaleń.\nOferta przekładu literackiego biura tłumaczeń Kiesa sp. z o.o. skierowana jest do: wydawnictw, oficyn wydawniczych, a także autorów i wydawców e-publikacji.


Modernizacja linii kolejowej E 30...\nSektory: Kolej, Administracja centralna\nPodłęże - Bochnia – Biadoliny - Linia kolejowa E 30 należy do III Paneuropejskiego Korytarza Transportowego łączącego Niemcy, Polskę i Ukrainę. Polski odcinek tej linii o długości 677 km łączy najważniejsze centra i regiony ekonomiczne południowej Polski: województwo dolnośląskie, województwo opolskie, województwo śląskie, województwo małopolskie i województwo podkarpackie.\nłączna wartość całej inwestycji\nArcadis odpowiadał za opracowanie projektu budowlanego i wykonawczego oraz nadzór autorski dla 2 odcinków linii E 30 o łącznej długości 46 km.\nPrace modernizacyjne przyniosły istotne ograniczenie uciążliwości kolei dla środowiska naturalnego, w tym zmniejszenie hałasu i drgań, zanieczyszczeń wód i gruntów oraz ochronę fauny i flory.\nZnacznie zwiększyło się bezpieczeństwo ruchu dzięki nowoczesnym rozwiązaniom technicznym i zastosowaniu urządzeń automatyki kolejowej, likwidacji części przejazdów kolejowych i budowie skrzyżowań bezkolizyjnych.\nModernizacja przyczyniła się do poprawy oferty przewozowej oraz estetyki obiektów kolejowych, a tym samym do zmiany wizerunku kolei.


Strona główna>Nowoczesne obrazy>Drzewa>Zimowy sen nr 2278\nZimowy sen nr 2278\nObraz z parkiem w samym środku mroźnej zimy, wszystkie gałęzie straciły swoje liście na miejscu których pojawiła się szadź odmieniając całą ponurą atmosferę. Wszystkie powierzchnie prócz konarów drzew pokryte są białą przesłoną która sprawia że od dekoracji wręcz bije wewnętrzne światło, które roznosi się po całym wnętrzu. Taka dekoracja doskonale nadaje się do ozdobienia, sypialni, salonu, oraz przedpokoju, więcej wzorów o tej tematyce znaleźć można w kategorii piękno natury.\nProduct Name:Zimowy sen nr 2278\nDescription: Obraz z parkiem w samym środku mroźnej zimy, wszystkie gałęzie straciły swoje liście na miejscu których pojawiła się szadź odmieniając całą ponurą atmosferę. Wszystkie powierzchnie prócz konarów drzew pokryte są białą przesłoną która sprawia że od dekoracji wręcz bije wewnętrzne światło, które roznosi się po całym wnętrzu. Taka dekoracja doskonale nadaje się do ozdobienia, sypialni, salonu, oraz przedpokoju, więcej wzorów o tej tematyce znaleźć można w kategorii piękno natury .\nPath: Home > Nowoczesne obrazy > Drzewa > Zimowy sen nr 2278


Św. Faustyna [Ewa Czerwińska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00169 003158 21782037 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ewa Czerwińska Liczba stron: 229\nISBN: 978-83-7881-255-5 Data wydania: 2013-11-20\nFAUSTYNAHELENA KOWALSKA EWA CZERWIŃSKA\nTekst Ewa Czerwińska Redakcja Ita Turowicz Korekta Mirosława Kostrzyńska, Ewa Grabowska Opracowanie wnętrza, skład TYPO © Copyright by Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o., Warszawa 2013 Za zgodą Kurii Metropolitalnej Warszawskiej z dnia 08.05.2013/ Nr 1414/D/2013. W książce wykorzystano fragmenty z „Dzienniczka” św. Siostry Faustyny, „Listów świętej Siostry Faustyny” a także zdjęcia z Archiwum Zgromadzenia, © Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, ul. Żytnia 3/9, 01-014 Warszawa Zdjęcie wykorzystane na I stronie okładki © Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, ul. Żytnia 3/9, 01-014 Warszawa We wnętrzu książki wykorzystano zdjęcia ze © Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, ul. Żytnia 3/9, 01-014 Warszawa (fot. 1-5 i fot. 8-13) oraz z Archiwum Rodziny Lipszyców, fot. Archiwum Domu Św. s. Faustyny (fot. 6 i 7) ISBN 978-83-7881-829-8 Grupa Wydawnicza Foksal sp. z o.o. 00-372 Warszawa, ul. Foksal 17 Tel. 22 828 98 08, 22 894 60 54 biuro@gwfoksal.pl Skład wersji elektronicznej Michał Olewnik / Grupa Wydawnicza Foksal Sp. z o.o.i Michał Latusek / Virtualo Sp. z o.o.\nSpis treściMottoWstępWprowadzenieRozdział 1. Dom rodzinny – dzieciństwoRodzice i rodzeństwoPierwsze lataDziecięce obowiązkiWrażliwość HelenkiNaukaRozdział 2. Praca i służba – lata młodzieńczeW domu BryszewskichPowrót do domuSłużba w wielkim mieścieNiedokończony taniecDroga w nieznaneU LipszycówObietnica przyjęciaWyprawka klasztornaRozdział 3. Lata zakonnePostulatSkolimowski odpoczynekPraca w kuchniDokończenie postulatuObłóczynyNowicjatRok drugiPosłuszeństwoSiostrzane relacjeŻycie duchowePierwsze ślubyCztery warszawskie miesiąceZastępstwo w WilnieMiesiąc na GrochowieUrokliwy KiekrzPowrót na ŻytniąPrzenosinyPrzy świeżym pieczywieWypoczynek w BiałejPonownie na ŻytniejW ciszy WalendowaProbacjaTwoja na wieczność – śluby wieczysteU Jasnogórskiej MatkiNowa ogrodniczkaKierownik duchowyDzienniczekTalenty i krzyżeTrudne zadaniaAtakBoże miłosierdzieOdwiedziny w domuNa widok publicznyNowe zadania„Wpoczynek”Domek derdowskiNa stałe w KrakowiePogorszenie stanu zdrowiaDalsze przeżycia duchowePrądnickie sanatoriumNowy rok 1937Powrót do Łagiewnik„Kuracja”Znowu w domuPrzy furciePonownie szpitalU bram wiecznościW dwóch miejscach równocześnieKolejny kryzysŁagiewnicka separatkaOstatnia ziemska drogaZakończenieZdjęciaKalendariumBibliografiaKsiążki i czasopismaStrony internetowePodziękowanieWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nMiłość zalewa mi duszę, jestem zanurzona w oceanie miłości, czuję, że wpadam w omdlenie i zatracam się zupełnie w Nim. (Dzienniczek 513)\nWSTĘPChoć 18 kwietnia 2013 roku mija już 20 lat od beatyfikacji i kilkanaście lat od kanonizacji, nie słabnie zainteresowanie postacią św. Siostry Faustyny Kowalskiej ze Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Ciągle urzeka jej prostota, dziecięce zaufanie Bogu i heroiczna miłość. Nieustannie poprzez swój Dzienniczek odkrywa przed wszystkimi niepojętą miłosierną miłość Boga do każdego człowieka, której poznawanie prowadzi do zaspokojenia wielkiego pragnienia miłości i daje poczucie bezpieczeństwa. Jej niezwykle głębokie życie duchowe, sięgające szczytów mistyki, nasycone objawieniami Jezusa, Matki Bożej, aniołów, świętych… oraz jej prorocka misja inspiruje i na różne sposoby angażuje ludzi pióra, artystów, naukowców, duszpasterzy, ludzi młodych, poszukujących wartości i sensu życia… słowem – wszystkich, którzy się z nią spotykają. Przykładem takiej fascynacji jest również ta książka, która w sposób ujmujący, ciepły, a zarazem realny przekazuje życie Siostry Faustyny jako osoby spełnionej w miłości, a więc szczęśliwej mimo wielu cierpień natury fizycznej i duchowej. Jest bowiem na świecie taka Osobowa Miłość – Miłość Miłosierna – której ona całkowicie zaufała i w duchu tej Miłości kształtowała całe swoje życie. Mówiła, że chce się przemienić w Miłosierdzie. Dlatego jest tak piękna w swoim człowieczeństwie i chrześcijańskim powołaniu, dlatego tak pociąga, budzi podziw, zapala światła nadziei, ukazuje drogi pięknej miłości i motywuje do troski o nią. Ufam, że książka Ewy Czerwińskiej o św. Siostrze Faustynie, którą czyta się z zainteresowaniem, odsłoni przed Czytelnikami różnorakie wymiary pięknej i wielkiej miłości, do której wezwany jest każdy. s. M. Elżbieta Siepak ZMBM Kraków-Łagiewniki, 19 marca 2013\nWPROWADZENIESkromna i cicha, prosta wiejska dziewczyna z ubogiej rodziny… zdawać by się mogło, nic nieznacząca dla świata. Za jej ziemskiego życia niewiele osób dostrzegało w niej coś niezwykłego. Dla większości pozostała przeciętna, szara, po prostu zwyczajna. Według kryteriów świata nic nie osiągnęła – nie miała wykształcenia, nie zdobyła bogactwa, sławy, nie doszła do zaszczytów ani wysokich stanowisk. Powinna pójść w zupełne zapomnienie… Nie powinna nic znaczyć dla kolejnych pokoleń. Tymczasem dziś zna ją i mówi o niej cały świat. Ukazuje się coraz więcej opracowań i książek na jej temat. Miejsca związane z jej życiem stają się celem pielgrzymek, zamieniają się w muzea i pamiątkowe izby. Powstają coraz liczniejsze sanktuaria, którym patronuje. Skąd ten rozgłos i zainteresowanie? Odpowiedź jest jedna. To Bóg obecny w jej życiu tak działa – Ten, którego pokochała całym sercem i któremu poświęciła wszystko, łącznie z samą sobą. To On wybrał ją w sposób szczególny i prowadził przez ziemskie życie w taki sposób, że każdego dnia starała się wpełniać Jego wolę – na tyle, na ile ją rozumiała. Dzięki temu stała się Jego narzędziem w dokonywaniu niezwykłych rzeczy. Stąd nie da się oddzielić jej życia osobistego, rodzinnego czy pracy od wiary, od więzi z Bogiem. Wiara przenikała jej codzienność, zabarwiała i przemieniała wszystko, co robiła. Ona po prostu żyła wiarą – w miarę pogłębiania relacji z Chrystusem coraz bardziej, mocniej i pełniej. W postępowaniu Faustyny widzimy swoisty paradoks życia chrześcijańskiego – umierając dla siebie, zaczynamy naprawdę żyć. Każdy jest do tego w jakimś stopniu powołany, zależnie od tego, do czego Bóg go wzywa, jakie daje mu dary, talenty, umiejętności. Faustyna została wybrana do rzeczy wielkich – może właśnie dlatego, że według kryteriów ludzkich niewiele znaczyła. To Boże wybranie przyjmowała, początkowo zupełnie go nie rozumiejąc. Zgoda na to, czego chce Stwórca, była zawsze jej najważniejszym pragnieniem, realizowanym często z ogromnym trudem i wbrew piętrzącym się przeciwnościom. Gdyby chcieć krótko scharakteryzować życie Faustyny, najwłaściwsze wydają się słowa: prostota, cierpienie, posłuszeństwo. Bez własnych kalkulacji, w zaufaniu do Jezusa, z pokorą przyjmowała to, co niósł jej los, niezależnie od tego, czy było to po ludzku przyjemne, czy trudne, czy oznaczało radość, czy ból i cierpienie. Przyjmowała z miłości do Chrystusa, traktując wszystko jako przez Niego dane. Dzięki temu nie załamywała się nawet w cierpieniach choroby, kiedy była słaba, gdy spotykały ją niezrozumienie, przykrości, upokorzenia. Zawsze szukała siły u Tego, który stał się jej jedynym Panem. On również uczył ją posłuszeństwa – posłuszeństwa wobec przełożonych, w którym widziała posłuszeństwo Jezusowi. Nawet polecenia niewygodne albo pozornie sprzeczne z tym, co mówił jej Chrystus, gdy pochodziły od spowiednika lub przełożonej, traktowała jako przejaw woli Boga. To pomogło jej przejść przez najtrudniejsze okresy życia, „ciemną noc duszy”, kiedy nie doświadczała bliskiej obecności Boga, gdy wydawało się jej, że ją opuścił. W miarę upływu lat jej ziemskiego życia – choć było ich w sumie niewiele, bo tylko trzydzieści trzy – widzimy rozwój, dorastanie do świętości. Zauważamy Boże prowadzenie i coraz pełniejsze poddawanie się mu, dostosowywanie się do Bożego planu. Faustyna nie od razu była święta, choć zawsze chciała nią być. Stawała się świętą dzień po dniu. Dzięki temu dziś zyskujemy w niej wzór i zachętę: również w naszym życiu Bóg może działać i dokonywać rzeczy nadzwyczajnych. Skąd jednak wiemy o prawdziwym życiu Faustyny, skoro prawie nikomu nie opowiadała o swoich przeżyciach? Nikt przecież nie wiedział, że warto byłoby przechowywać pamiątki po niej. Nikt nie myślał o zachowaniu domów, gdzie mieszkała albo pracowała. Niektóre z nich już nie istnieją. Nawet większość jej listów do rodziny nie przetrwała. Brat Faustyny, Stanisław, wspominał, że mieli cały stos listów, że były piękne, ale spalili je. Późniejsze listy spaliła w czasie drugiej wojny światowej jej siostra Gienia (Ewa), ponieważ bała się rewizji. Faustyna pisała nie tylko o sprawach rodzinnych, lecz także o wierze, o Bogu i zaufaniu do Niego. Przetrwały zaledwie trzy jej listy do rodziny z 1938 roku – do sióstr Gieni, Natalii i Wandy. Zachowała się natomiast korespondencja Faustyny z księdzem Michałem Sopoćką, ojcem Józefem Andraszem, z przełożonymi i siostrami Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia. Mamy też kartki z życzeniami oraz obrazki z dedykacjami, zdradzające poetycki talent Faustyny, który ujawnił się pod koniec jej życia. Wiele dowiadujemy się o Faustynie z jej własnych słów. Na polecenie spowiednika, księdza Sopoćki, od czerwca 1933 roku zaczęła relacjonować swoje przeżycia duchowe w Dzienniczku. Dzięki temu możemy zapoznać się z głębią jej życia wewnętrznego, jej obcowania z Bogiem już tu na ziemi. Źródłem informacji stały się też rozmowy i wywiady z rodziną, siostrami zakonnymi i innymi osobami, które się z nią w życiu zetknęły. Wspomnienia były zbierane w 1948 roku przez siostrę Bernardę Wilczek na prośbę ojca Józefa Andrasza, który pisał książkę o Faustynie, a w 1952 roku przez księdza Franciszka Jabłońskiego do procesu informacyjnego przed jej beatyfikacją. Tak więc dopiero po śmierci Faustyna „ukazała” nam się w całej pełni. W duszy pełnej miłości – Smutek nigdy nie gości. Kiedy żyjesz Bogiem i w Niego wpatrzona, Idź naprzód mężnie, odważnie i rozpromieniona. (życzenia na rok 1937 dla siostry Anny – Julii Słomińskiej)\nRozdział 1DOM RODZINNY – DZIECIŃSTWOBył rok 1905, piątek 25 sierpnia, godzina ósma rano. Dzień zapowiadał się ciepło i słonecznie. W Głogowcu przyszła na świat dziewczynka, Helena Kowalska. Głogowiec… mała wioska położona w zachodniej części Cesarstwa Rosyjskiego – w guberni kaliskiej, w powiecie tureckim. Dziś należy do powiatu łęczyckiego w województwie łódzkim, tylko pięćdziesiąt kilometrów od Łodzi. Wtedy jednak Głogowiec, leżący w pobliżu większej wsi Świnice Warckie, był niemal odcięty od świata, jakby ukryty wśród lasów porastających okoliczne równiny. Wiadomości docierały tu z dużym opóźnieniem. Rodzina Helenki zapewne niewiele wiedziała o tym, co się działo na świecie, a nawet w Warszawie, sto siedemdziesiąt kilometrów na wschód od Głogowca. Może tylko ojciec Stanisław słyszał coś o wydarzeniach w kraju, kiedy wykonywał prace ciesielskie w Świnicach Warckich. Czasy były niespokojne – rewolucja w osłabionej wojną japońską Rosji, strajki na ziemiach polskich pod carskim zaborem, ogłoszenie stanu wojennego w Warszawie, coraz większa liczba bezrobotnych. Spadało zapotrzebowanie na produkty rolne, wpływając bezpośrednio na sytuację bytową rodziny narodzonej właśnie dziewczynki, trzeciej córki. RODZICE I RODZEŃSTWO Rodzice Helenki, Marianna i Stanisław Kowalscy, byli małżeństwem od trzynastu lat. Ona urodziła się we wsi Mniewo, niedaleko Koła, 8 marca 1875 roku. Nosiła nazwisko Babel (albo Bawej). On przyszedł na świat 6 maja 1868 roku we wsi Kraski, sąsiadującej z Głogowcem. Poznali się w roku 1891 w Dąbiu nad Nerem. Marianna mieszkała z ojcem i macochą, a Stanisław był cieślą, zatrudnionym w tamtejszym browarze. Już rok później, 9 listopada 1892 roku, stanęli na ślubnym kobiercu i złożyli sobie przysięgę małżeńską w kościele pod wezwaniem Świętego Mikołaja w Dąbiu. Panna młoda miała wtedy lat siedemnaście, a pan młody dwadzieścia cztery. Po ślubie nadal mieszkali w Dąbiu. On pracował w browarze, ona prowadziła dom. Na przełomie XIX i XX wieku podjęli decyzję o przeprowadzce do Głogowca. Nie wiadomo, co ich do tego skłoniło – może zwyczajnie chcieli zamieszkać „na swoim”. Nie należeli do ludzi bogatych, kupili więc mały kawałek ziemi – pięć hektarów, w tym dwa hektary łąki. Gospodarstwo miało kształt wąskiego pasa ciągnącego się od drogi aż do lasu. Gleba nie była urodzajna, nadawała się co najwyżej do uprawy żyta i ziemniaków. Małżonkowie postanowili wybudować nowy dom, ponieważ ten stojący na nabytej przez nich ziemi był praktycznie ruiną. Podstawowym budulcem stał się najtańszy materiał – jasnożółty wapień z pobliskiego Rożniatowa – z niego budowali, oszczędzając na wszystkim. Powstał typowy chłopski dom tamtych czasów. Składał się z dwóch izb oddzielonych dużą sienią. Po jednej jej stronie znajdowała się kuchnia z piecem, a po drugiej duży pokój. Przed domem posadzono róże. Tylne drzwi wychodziły na podwórko. W obejściu była stodoła i obora, w ogrodzie rosły drzewa owocowe. Za stodołą znajdowała się drewutnia z warsztatem stolarskim, który w zimie przenosił się do kuchni. Dom ukończono około roku 1900 i wtedy małżonkowie Kowalscy w nim zamieszkali. Marianna i Stanisław nie mieli jeszcze dzieci, choć upłynęło sporo lat od ich ślubu. Ona bardzo nad tym bolała, razem modlili się, prosząc Boga o potomstwo. Musieli jeszcze trochę poczekać. Pierwsze dziecko urodziło się dziesięć lat po ślubie, w 1902 roku, rok później następne. Obie córki, Józefa i Ewa, przyszły na świat z wielkimi trudnościami; matka omal nie przypłaciła porodów własnym życiem. Kiedy więc w roku 1905 miała urodzić kolejne, myślała o tym z dużymi obawami i niepokojem. Przy porodzie mogła jej pomagać sąsiadka z doświadczeniem w przyjmowaniu dzieci na świat albo macocha mieszkająca nadal w pobliskim Dąbiu. Co w tym czasie robił jej mąż Stanisław, możemy tylko mniemać – przypuszczalnie, jak każdego ranka, nakarmił zwierzęta gospodarskie i wyprowadził krowy na łąkę. Kończył się sierpień, więc w polu nie było pilnej roboty – może zajął się starszymi córkami, a może pracą stolarską. Trzecia córka, Helena, urodziła się szybko i bez żadnych komplikacji. Wraz z jej narodzinami na dom spłynęło błogosławieństwo – tak interpretowała to Marianna. Od tej pory kolejne ciąże znosiła dobrze, a dzieci rodziła łatwo. Helenka „jakby przyniosła szczęście”. W 1908 roku urodziła się Natalia, w 1912 – Stanisław, w 1915 – Mieczysław, w 1916 – Lucyna i w 1920 – Wanda. Dwie córki – Kazimiera i Bronisława – zmarły w okresie niemowlęcym. Od 1902 do 1920 roku, czyli przez osiemnaście lat, Marianna urodziła dziesięcioro dzieci: osiem córek i dwóch synów. Rodzina zrobiła się duża, podobnie jak większość rodzin wiejskich w tamtych czasach. PIERWSZE LATA Już dwa dni po narodzinach Helenka została ochrzczona. W niedzielę 27 sierpnia 1905 roku o godzinie trzynastej Stanisław Kowalski przyniósł ją do kościoła parafialnego w Świnicach Warckich. Kościół pod wezwaniem Świętego Kazimierza stał na parceli pośrodku wsi. Pochodził z połowy XIX wieku, był niewielki, jednonawowy. Przy chrzcielnicy – do dziś istniejącej – z polichromowanego drewna sakramentu chrztu udzielił dziewczynce ówczesny proboszcz, ksiądz Józef Chodyński. Akt chrztu został spisany cyrylicą po rosyjsku, czyli w języku urzędowym. W akcie tym mylnie podano wiek ojca – czterdzieści lat – chociaż faktycznie miał wtedy trzydzieści siedem. Świadkami byli rolnicy z Głogowca: Franciszek Bednarek (lat 35) i Józef Stasiak (lat 40), a rodzicami chrzestnymi Konstanty Bednarek i Marianna Szewczyk. Akt chrztu świętego został odczytany niepiśmiennym świadkom, a podpisany przez księdza Chodyńskiego i ojca dziecka. Stanisław Kowalski przez dwa lata, jakie upłynęły od chrztu starszej córki Ewy, zdążył nauczyć się czytać i pisać. W dokumencie podano daty wydarzenia według dwóch kalendarzy – gregoriańskiego, stosowanego przez Polaków, i juliańskiego, obowiązującego w Rosji, a zatem i w urzędach na ziemiach polskich pod zaborem. Data urodzin Helenki widnieje więc jako 25 i 12 sierpnia, a chrztu – 27 i 14 sierpnia 1905 roku. W rodzinie Kowalskich niekwestionowaną głową domu był ojciec, szczupły brunet z sumiastym wąsem. Wobec synów miał twardą rękę – był srogi i wymagający. Stanisław-junior bardzo długo pamiętał lanie, jakie dostał w dzieciństwie za to, że zerwał gałązki z brzozy sąsiada. Mariannę natomiast, kiedy się poznali, ujęła wiara i pobożność przyszłego męża – to one ją do niego przyciągnęły. Przez całe życie Stanisław codziennie rano głośno śpiewał Godzinki o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny, pieśń Kiedy ranne wstają zorze, a w okresie Wielkiego Postu Gorzkie żale. Te przejawy prostej pobożności mogły być dla reszty rodziny dokuczliwe. Ojciec wstawał wcześnie, gdy wszyscy jeszcze spali, i chcąc uczcić Matkę Bożą, śpiewał na cały głos, nie zważając na to, że budzi innych. W ciasnym domu wszyscy sypiali w jednej izbie, a dzieci po kilkoro w jednym łóżku. Nie dało się nie przeszkodzić we śnie pozostałym. Marianna, zmęczona pracą przy dzieciach i w domu, prosiła czasem, żeby przestał, ale Stanisław nigdy nie przychylił się do tej prośby. Czasem nawet gniewała się o to na męża, miała mu za złe, że nie bierze pod uwagę potrzeb reszty rodziny. Stanisław Kowalski był bardzo pracowity – wyżywienie takiej gromadki z małego gospodarstwa oznaczało nie lada wyzwanie. Poza pracą na roli dodatkowo zatrudniał się jako cieśla, wykonując różne usługi u mieszkańców swojej wsi i pobliskich Świnic Warckich. Mimo to w domu zawsze panowała bieda, brakowało wszystkiego. Dziewczęta miały jedną wspólną sukienkę, którą wkładały na zmianę do wyjścia. Marianna należała do kobiet dzielnych i pracowitych, bardzo oddanych rodzinie. Była dużo łagodniejsza niż jej mąż. Do końca życia pozostała niepiśmienna. Jednak właśnie ona przekazywała dzieciom, tak jak umiała, prawdy wiary i uczyła je modlitw. DZIECIĘCE OBOWIĄZKI Ze względu na sytuację materialną rodziny, dzieci Kowalskich od najmłodszych lat musiały podejmować pracę. Opiekowały się młodszym rodzeństwem, pomagały rodzicom w polu, wyprowadzały krowy na łąkę. Wszystkie prace rolnicze wykonywano ręcznie. Kowalscy posiadali w gospodarstwie konia, ale gdy został zarekwirowany w czasie pierwszej wojny światowej, do pługa zaprzęgano krowę, ponieważ nie było pieniędzy na nowego. Bracia Helenki, mając około dziewięciu lat, już pomagali przy młóceniu zboża. Helenka także miała dużo obowiązków. Pomagała w domu, doglądała młodszych dzieci. Pasła krowy. W wieku kilkunastu lat bronowała w polu. Nigdy nikomu nie odmawiała pomocy. Zawsze słuchała rodziców, chętnie wykonywała wszystkie ich polecenia. Wyróżniała się pracowitością. Była zgodna i wesoła. Nie skarżyła się na nadmiar pracy. Czas wykorzystywała w pełni. Podczas opiekowania się dziećmi czytała im książki i opowiadała różne historie, bawiła się z nimi. Kiedy pasła krowy, lubiła czytać – najchętniej żywoty świętych. Czytania nauczył ją ojciec. Rodzice uważali ją za najlepsze dziecko i często stawiali za przykład pozostałym. Ją kochali najbardziej. Młodszy brat Stanisław mówił później, że jej tego nie zazdrościli, gdyż widzieli, że to się jej należy. Zachęcała, żeby byli posłuszni, to ojciec będzie ich tak samo kochał. Ten rzeczywiście wyróżniał Helenkę i miał do niej ogromne zaufanie. Tylko ją poinformował o tym, gdzie trzyma dubeltówkę. Matka nazywała Helenkę wybraną i najlepszą. Zapamiętała jednak, że pozostałe dzieci dokuczały jej z powodu faworyzowania przez rodziców – biły ją i znęcały się nad nią. Helence zdarzało się też czasem „obrywać” za rodzeństwo. Kiedy coś spsocili, zawsze zdążyli uciec, a wszystko spadało na nią. Nawet nie próbowała się usprawiedliwić czy wyjaśnić. Przyjmowała karę w cichości i pokorze. Nigdy nie gniewała się na rodzeństwo, była dla nich miła i dobra. WRAŻLIWOŚĆ HELENKI Miała bardzo wrażliwe, czułe serce, żałowała nawet cierpiącego zwierzęcia – kury czy psa. Rodzeństwo w żartach nazywało ją „babą litościwą”. Nie potrafiła przejść obojętnie wobec biedy czy potrzeb ludzi. Od dziecka okazywała miłosierdzie innym, była w tym bardzo pomysłowa i aktywna, choć na pewno słowo „miłosierdzie” nie było jej jeszcze znane. Robiła po prostu to, co dyktowało jej serce. Kiedyś założyła na siebie stare, zniszczone ubrania mamy i chodziła po wsi jak żebraczka, odmawiając na głos modlitwy. Chciała uzbierać pieniądze dla biednych. To, co dostała, zaniosła do księdza proboszcza, żeby rozdał ubogim. Innym razem zorganizowała loterię, z której dochód przeznaczyła na ten sam cel. Własnoręcznie zrobiła zabawki z papieru i szmatek, które wykorzystała jako fanty. Od najmłodszych lat Helenka doświadczała niezwykłych przeżyć duchowych, jakby od początku była przez Boga wybrana i powołana do czegoś więcej niż pozostali. Jezus dawał się jej poznać. A ona w całym postępowaniu, we wszystkim, co robiła, dawała siebie, niezależnie czy dotyczyło to zwykłych codziennych spraw, czy wiary i religii. Już wtedy przeczuwała, że Bóg zaprasza ją do życia innego, niż widzi to u swoich rodziców. W siódmym roku życia usłyszała „głos Boży w duszy, czyli zaproszenie do życia doskonalszego, ale nie zawsze byłam posłuszna głosowi łaski. Nie spotkałam się [z] nikim, kto by mi te rzeczy wyjaśnił” (Dz. 7). Zdarzyło się to w kościele, w czasie wystawienia Najświętszego Sakramentu. Bóg przyciągał ją do siebie. Udzielił jej swojej miłości, napełniając jej małe serduszko. Nikt jednak nie potrafił jej powiedzieć, co właściwie się stało i co to znaczy. Kowalscy nigdy nie słyszeli o takich doświadczeniach. Przyciąganie przez Boga odbywało się z różnym nasileniem. Często miała widzenia, śniła jej się Matka Boża chodząca po Raju. Dziewczynka opowiadała, że jest piękna. Widywała ogromny blask, niezwykłą jasność. W nocy zrywała się, siadała na łóżku i modliła się. Matka, zaniepokojona, strofowała ją, myśląc, że to przywidzenia. Helenka natomiast mówiła, że to chyba anioł ją budzi, wzywając do modlitwy. Zdarzało się to wielokrotnie. Potem, niewyspana, prosiła mamę, by mogła się zdrzemnąć w ciągu dnia – na co ta nie zawsze się zgadzała. Rodzice nie pojmowali tego, co działo się w duszy ich córki. Nie umieli jej pomóc. Ona sama nie wiedziała, jak może odpowiedzieć na zaproszenie ze strony Jezusa do tego innego, doskonalszego życia. Nie miała nawet pojęcia, że istnieją zakony. Po lekturze żywotów świętych i innych książek religijnych opowiadała rodzinie o pustelnikach, mówiła, że i ona będzie pielgrzymem, że będzie jeść „korzonki i miód leśny”, że kiedyś opuści dom, nie zostanie w nim. Trwało w niej to przeczucie, chociaż nie wiedziała, jak może się zrealizować. Miała przekonanie, że jej przeżycia są prawdziwe, że to nie złudzenie, nie mrzonki. Warunki, w jakich żyła, uczyniły z niej realistkę, mocno chodzącą po ziemi. Odróżniała więc bez trudu rzeczywistość od fikcji. Skoro jednak bliscy nie rozumieli tego, co przeżywa, zaczęła skrywać swoje doznania. Chowała wszystko w głębi serca. Od początku lubiła się modlić. Chętnie klękała do pacierza wieczornego razem z rodzicami i rodzeństwem, a i w ciągu dnia zachęcała do modlitwy. W domu, na stole w pokoju, stał mały ołtarzyk, na który składał się krzyż i fajansowe figurki Jezusa i Maryi. Ojciec przywiózł je z Częstochowy. To właśnie Helenka dbała o ten ołtarzyk. Kiedy miała dziewięć lat, w 1914 roku po raz pierwszy przyjęła Komunię świętą. Głęboko przeżywała to bliskie przyjście Jezusa do jej serca. Po uroczystości wracała z kościoła do domu sama, nie z koleżankami. Potem często tak robiła, kiedy przyjęła Ciało Pańskie. Mówiła, że wraca z Panem Jezusem, wcale nie sama. Chciała być tylko z Nim. Doświadczała wtedy przeogromnego szczęścia – wyczuwała Boga w swojej duszy. Najchętniej chodziłaby do kościoła codziennie. Matka jej na to nie pozwalała, gdyż w domu przy dzieciach zawsze było dużo pracy. W niedzielę jednak Helenka zawczasu przygotowywała wszystko, by móc pójść do świątyni. Wczesnym rankiem wychodziła po cichu przez okno, żeby nie budzić innych, i wyprowadzała krowy. Gdy wstawał ojciec i szedł wypuścić zwierzęta na pastwisko, okazywało się, że wszystko już zostało zrobione. Helenka starała się, by nic nie przeszkodziło jej w udziale we Mszy świętej. Siostry jednak miały tylko jedną sukienkę i wkładały ją na zmianę, więc także w niedzielę nie zawsze mogła pójść do kościoła. Wtedy brała modlitewnik i chowała się gdzieś albo szła do ogrodu i odczytywała całą Mszę świętą. Nawet prośby matki o pomoc w kuchni nie mogły jej od tego odwieść. Uważała, że Pan Jezus gniewałby się na nią, gdyby zaniedbała świąteczny obowiązek, a tego nie chciała. W wieku dziewięciu lat tłumaczyła ze szczegółami młodszej o trzy lata Natalii, co dzieje się w czasie Mszy świętej, jak przebiega Ofiara Chrystusa. Skąd to wiedziała? Czy od kogoś usłyszała? Zachęcała siostrę do uważnego uczestnictwa, choć sama przecież była jeszcze dzieckiem. Od małego w sercu Helenki rozwijała się potrzeba, by zostać „wielką świętą”. Pragnienie to, podtrzymywane przez przyciąganie i miłość ze strony Boga, wzrastało i coraz bardziej przenikało i nasycało wszystko, co robiła. Zabarwiało całą jej codzienność, nadawało kierunek i rytm każdej chwili, każdemu zadaniu… NAUKA Od wczesnych lat Helenka zdradzała wysoką inteligencję. W 1917 roku w Świnicach Warckich w pobliżu kościoła powstała szkoła. We wrześniu posłano do niej dwunastoletnią wówczas Helenę. Uczyła się w niej do 1919 lub 1920 roku, kiedy zdecydowano, że starsze dzieci muszą zrobić miejsce młodszym, by te również miały szansę posiąść sztukę czytania i pisania. Mimo że Helena uczyła się krótko, robiła to chętnie i z zapałem, więc sporo umiała. Lubiła uczyć innych – rodzeństwu i dzieciom ze wsi opowiadała o tym, czego się nauczyła i co wyczytała. Zapoznawała je także z pacierzem. Ze szkoły Helenka wyniosła mieszane wspomnienia. Dużą przyjemność sprawiła jej nagroda za deklamację wiersza w czasie wizytacji inspektora szkolnego. Czuła się wtedy bardzo wyróżniona. Przykro jej było natomiast, gdy dwie koleżanki nie chciały siedzieć z nią w ławce, ponieważ była źle, nędznie ubrana. Bieda, na którą była tak wyczulona u innych, stała się powodem jej własnego cierpienia. Dziewczęta oceniły ją na podstawie ubogiego stroju, nie potrafiły spojrzeć dalej. Doznała upokorzenia, popłynęły łzy. Płaczącą dziewczynkę zobaczył nauczyciel, pan Łaziński. Pocieszał, że choć jest gorzej ubrana od koleżanek, to lepiej się od nich uczy. Przekonywał, że strój nie ma wielkiego znaczenia, ważniejsze jest to, co kryje się w sercu i głowie. Chwalił jej pracowitość, pilność. Mówił o niej, iż jest wybranym dzieckiem i nigdy się na nic nie skarży. Helena spędziła w domu rodzinnym szesnaście lat. Było to zupełnie zwyczajne życie ze wszystkimi jego problemami i kłopotami. Może nawet doświadczała ich więcej niż inne dzieci z powodu swojej wrażliwości, ale też warunków, w jakich żyła, zwłaszcza biedy stale obecnej w rodzinie Kowalskich. Te przeżycia kształtowały i wyrabiały w niej wewnętrzną siłę, która później okazała się bardzo potrzebna. Jedno wydarzenie z tego okresu bardzo mocno utkwiło w jej pamięci. W pobliskich Świnicach Warckich często odbywały się potańcówki. Na jedną z nich zaproszono najstarszą z dziewcząt, Józefę. Mogło to być w 1919 roku. Dochód z zabawy miał być przeznaczony na dobry cel – potrzeby parafii. Helenka poszła z siostrą. Może rodzice wysłali ją do towarzystwa, a może Józefa sama namówiła Helenkę. Tego nie wiemy. Nie mamy też pewności, czy ojciec wiedział o wyjściu córek, ale raczej trudno przypuszczać, by nie był o tym poinformowany. Tak czy inaczej, obie siostry dobrze się bawiły i wracały do domu późno. Odprowadzał je pan Kociurski. Ojciec nie spał, czekając na powrót córek. Był mocno zdenerwowany. Ostro zwrócił im uwagę, że swoim postępowaniem przynoszą mu wstyd. Helenka bardzo przejęła się zarzutem ojca. Czuła, że zawiodła jego zaufanie. Nigdy dotąd nie widziała go tak rozgniewanego. Postanowiła więcej nie robić nic bez jego zgody. Gdy później zapraszano ją na zabawy, zawsze odpowiadała, że najpierw chce zapytać ojca i prosić go o pozwolenie. Po tamtej pierwszej potańcówce pomyślała, że zawsze będzie się starała przynosić ojcu „sławę i pociechę”, a nigdy wstyd. Posłuszeństwo ojcu stało się dla niej najważniejsze. Tylko w jednej sprawie mu się sprzeciwiła – ale to już po opuszczeniu domu rodzinnego.\nRozdział 2PRACA I SŁUŻBA – LATA MŁODZIEŃCZEKowalscy nie byli w stanie zapewnić córkom ani wykształcenia, ani posagu. Przy ośmiorgu dzieciach nawet ich wyżywienie i ubranie stanowiły duży problem. Z powodu biedy dziewczynki, gdy tylko podrosły, pomagały rodzinie, służąc u innych. Jako pierwsza wyjechała z domu do dalekich krewnych Natalia. Miała wtedy zaledwie osiem lat. Pomagała opiekować się młodszymi dziećmi. Helena, gdy poszła na służbę, była starsza. Skończyła szesnaście lat. Już rok czy dwa lata wcześniej sygnalizowała rodzicom, że chce podjąć pracę. W 1921 roku nadarzyła się okazja. Siostra znajomej z sąsiedniej wsi Rogów, Leokadia Bryszewska, potrzebowała służącej. Mieszkała w Aleksandrowie koło Łodzi. W DOMU BRYSZEWSKICH Kazimierz Bryszewski miał w Aleksandrowie piekarnię i sklep piekarniczy. Oba lokale mieściły się w dwóch budynkach przy ulicy Parzęczewskiej 30, blisko centrum miasteczka. Na tyłach kamienicy była piekarnia, od frontu na parterze sklep. Z dużej sieni wchodziło się do kuchni – tam pracowała Helena Kowalska. Tu było też jej miejsce do spania – przy oknie na kozetce. Z sieni prowadziły schody na pierwsze piętro, gdzie znajdowało się trzypokojowe mieszkanie Bryszewskich. Pobyt i służba Heleny w Aleksandrowie przypadły przypuszczalnie na lata 1921–1922, nie mamy jednak pewności co do tych dat. Był to ogromnie ważny czas w jej życiu. Po raz pierwszy wyjechała z domu rodzinnego na tak długo. Dotąd mieszkała w wiosce, teraz przeniosła się do miasteczka, niewielkiego wprawdzie – gdyż liczyło wtedy około ośmiu tysięcy mieszkańców – ale i tak musiała to być dla niej duża zmiana. Kulturowo środowisko okazało się zupełnie inne niż to, w którym się wychowała. W Głogowcu i pobliskich Świnicach Warckich mieszkali Polacy, w Aleksandrowie stanowili tylko 34 procent mieszkańców. Najwięcej było tu Niemców – aż 37 procent i dużo Żydów – 29 procent. Niemcy w większości posiadali fabryki, Żydzi dominowali w handlu i rzemiośle, a Polacy należeli przede wszystkim do klasy robotników i właścicieli drobnych zakładów. Helena zaczynała samodzielne życie. Pracowała, sama się odtąd utrzymując, a nawet pomagała finansowo rodzicom. Dorastała, w jej głowie zaczynały się krystalizować plany na przyszłość. Praca, którą wykonywała, zajmowała dużo czasu i kosztowała wiele wysiłku. Była na służbie – na każde życzenie Bryszewskich, a zwłaszcza pani Leokadii, kierującej domem i sklepem piekarniczym. Do obowiązków dziewczyny należało sprzątanie, pomoc w gotowaniu, zmywanie, wynoszenie śmieci, przynoszenie wody, a także podawanie jedzenia pracownikom piekarni. Zapewne wielokrotnie chodziła z panią Leokadią na zakupy. Wtedy mogła poznawać miasteczko, w którym przyszło jej pracować. Plac Kościuszki, stanowiący centrum Aleksandrowa, był bardzo niedaleko. Znajdował się tam spory park, a w nim kawiarnia, oranżeria, waga miejska, popiersie Tadeusza Kościuszki oraz domek ogrodnika. Przy placu stał klasycystyczny ratusz miejski z przylegającymi do niego jatkami. Co tydzień odbywały się tu targi, raz w miesiącu jarmarki. Helena musiała słyszeć gwar mowy w różnych językach i widzieć cały przekrój kulturowy miejscowości. Jako bystra dziewczyna mogła się wiele nauczyć. Jej horyzonty myślowe znacznie się poszerzały w stosunku do tego, czego doświadczyła i co poznała w rodzinnej wiosce. W domu Bryszewskich Helena zajmowała się także ich synkiem. Poświęcała mu każdą wolną chwilę. Zenon miał wtedy sześć lat. Bardzo lubił jej towarzystwo – opowiadała mu bajki i różne historie. Brała go na kolana albo siadał na niskim stołeczku i słuchał. A ona chętnie mówiła o tym, co widziała i słyszała jeszcze u siebie na wsi. Wieczorami wspólnie odmawiali pacierz, w październiku różaniec. Z Aleksandrowa było niedaleko, bo tylko dwanaście kilometrów, do Łodzi, gdzie mieszkał wuj Heleny, Michał Rapacki. Tam też pracowały wtedy jej siostry. Nie wiadomo, czy odwiedziła którąś z nich. Dojeżdżało się godzinę tramwajem, ale bilet był dość drogi jak na zarobki służącej – tym bardziej że Helena posyłała rodzicom część zarobionych pieniędzy. W latach dwudziestych XX wieku Aleksandrów miał tylko jeden kościół katolicki – pod wezwaniem Świętego Rafała, przy placu Kościuszki. Tam zatem Helena uczęszczała na Msze święte. Nie wiadomo, czy mogła to robić codziennie, czy pracodawcy jej na to pozwalali. Kościół był murowany, wzniesiony w latach 1816–1818 w stylu klasycystycznym, o wymiarach: 23 metry długości, 12 metrów szerokości, 7 metrów wysokości. Miał jedną nawę i drewnianą dzwonnicę. W tym czasie proboszcz, ksiądz Zygmunt Knapski, rozpoczął rozbudowę świątyni. Kamień węgielny poświęcił biskup łódzki Wincenty Tymieniecki 2 maja 1922 roku. Być może wtedy właśnie udzielił sakramentu bierzmowania Helenie. Nie jest to jednak pewne, ponieważ w archiwach nie ma o tym wzmianki. Możliwe są także inne daty przyjęcia przez Helenę sakramentu dojrzałości chrześcijańskiej: luty 1922 roku oraz październik 1921 roku. Tak czy inaczej, właśnie w Aleksandrowie go otrzymała. Pod względem duchowym okres ten miał dla niej duże znaczenie. Tutaj dojrzewała i ugruntowywała się jej wiara. Helena przeżyła bardzo silne doświadczenie religijne. Pewnego dnia na podwórku zobaczyła wielką jasność. Nie wiadomo, czy spojrzała przez okno w kuchni, czy wychodziła z wiadrami na podwórze… Jednak blask był tak ogromny, że przeraziła się i zaczęła krzyczeć, myśląc, że to pożar. Z piekarni wybiegli pracownicy, ale nic nie zobaczyli. Bryszewscy, nie rozumiejąc, co się stało, zaniepokoili się stanem emocjonalnym służącej. Wezwali lekarza, a ten dał jej lek na bóle głowy. Napisali do jej rodziców, że dostała pomieszania zmysłów. Z tego powodu do Aleksandrowa przyjechała najstarsza siostra Heleny, Józefa. Helena prosiła, by uspokoiła matkę i ojca. Wiedziała, że nie postradała zmysłów, tylko miała widzenie. Zbyt była rozsądna i praktyczna, by sobie to wymyślić. Nie chciała na ten temat rozmawiać, ponieważ zauważyła, iż inni tego nie pojmują i jej nie wierzą. Józefa z trudem wyciągnęła od niej jakieś informacje. Widzenie tajemniczej jasności przesądziło przesądziło o dalszych jej losach. Postanowiła zrezygnować ze służby i pójść za głosem wewnętrznym, który wzywał ją od dzieciństwa. POWRÓT DO DOMU Kiedy wróciła do domu, do Głogowca, wiedziała już, dokąd kieruje ją Bóg. Chciała wstąpić do klasztoru. Zwróciła się do rodziców z prośbą o pozwolenie. Mamie powiedziała, że „musi” iść do zakonu. Jednak rodzice sprzeciwili się pomysłowi, i to zdecydowanie. Ojciec uzasadniał odmowę sytuacją materialną. Zakony wymagały od kandydatek „posagu”. Tymczasem rodzina nie tylko nie miała na to pieniędzy, ale jeszcze była obciążona długami. Helena próbowała przekonywać, że nie potrzebuje pieniędzy, gdyż sam Pan Jezus zaprowadzi ją do klasztoru. Ufała Mu już na tyle, by w to wierzyć. Mimo to rodzice nieugięcie mówili „nie”. Ksiądz proboszcz Roman Pawłowski radził, by umożliwić dziewczynie wstąpienie do zakonu, skoro tak bardzo tego pragnie. Sugerował nawet, by ojciec sprzedał krowę i w ten sposób dał córce wyprawę. Stanisław Kowalski tej propozycji w ogóle nie rozważał, gdyż jego zdaniem zagrażała bytowi całej rodziny. Kategoryczny sprzeciw rodziców nie pozwolił Helenie iść za bardzo już wyraźnym głosem powołania. Posłusznie zgodziła się na ich wolę, rezygnując z tego, co było jej gorącym pragnieniem. Nie pozostało jej nic innego, jak znowu pójść na służbę. Po krótkim pobycie w Głogowcu wyjechała do Łodzi. SŁUŻBA W WIELKIM MIEŚCIE Była jesień 1922 roku. Helena zamieszkała u ciotecznego brata ojca, Michała Rapackiego, w dwupiętrowej kamienicy czynszowej bez wody i kanalizacji, przy ulicy Nowo-Krótkiej (obecnie Krośnieńskiej). Wuj z żoną Stanisławą i córką Zofią zajmowali na parterze dwie izby z korytarzem. Łódź, licząca w tamtym czasie niespełna pół miliona mieszkańców, była drugim pod względem wielkości miastem Polski, zaraz po Warszawie. Dla młodej Heleny znów nastąpił ogromny przeskok – po małym i prowincjonalnym Aleksandrowie. W okresie międzywojennym robotnicy stanowili w Łodzi aż siedemdziesiąt procent pracującej ludności miasta. Helena widziała problemy społeczne, zdrowotne i duchowe różnych grup ludności. Obserwowała ogromne kontrasty między bogatymi i uprzywilejowanymi a ubogimi i pozbawionymi praw. Dziewczyna, zapewne dzięki wujowi, znalazła pracę jako pomoc u trzech tercjarek należących do Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka. Zakon prowadził aptekę niedaleko mieszkania Rapackich, przy skrzyżowaniu ulic Pabianickiej i Nowo-Pabianickiej (obecnie Sanockiej). Być może tam pracowała, a nocowała u wujostwa. Zastrzegła sobie u pracodawczyń codzienny udział we Mszy świętej i korzystanie z sakramentu pokuty u spowiednika tercjarek. Chciała też mieć możliwość odwiedzania chorych i umierających. Skłaniała ją do tego wrażliwość na ich cierpienia; przeczuwała, jak ważne są ostatnie chwile w życiu człowieka i pragnęła pomagać duchowo ludziom w tym istotnym momencie. Serce podpowiadało jej również, że potrzebuje stałego spowiednika, który by ją prowadził na drodze rozwoju duchowego. Został nim ksiądz Wacław Wyrzykowski, wieloletni proboszcz parafii katedralnej i łódzki działacz społeczny, założyciel Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich. Najpewniej jednak nie spełnił oczekiwań Heleny co do kierownictwa duchowego. Nie rozumiał jej i nie wierzył w jej duchowe przeżycia. Helena miała jeszcze długo modlić się, prosząc o odpowiedniego kapłana. Po jakimś czasie odeszła od tercjarek. W biurze pośrednictwa pracy, gdzie się zgłosiła, skierowano ją do Marcjanny Wieczorek. Przyszła do niej w święto Matki Bożej Gromnicznej, w piątek 2 lutego 1923 roku. Była zadbana i ładnie ubrana – inaczej niż nosiła się w domu rodzinnym, gdzie nie miała nawet własnej sukienki. Potencjalna pracodawczyni zastanawiała się, czy ją przyjąć, ponieważ wydała jej się zbyt wystrojona jak na służącą. Właściwie chciała ją zniechęcić. Podała zaniżoną propozycję wynagrodzenia, ale ku jej zaskoczeniu Helena się zgodziła. Dziewczyna zamieszkała u nowej pracodawczyni, w centrum Łodzi, przy ulicy Gubernatorskiej 29 (obecnie Abramowskiego), na drugim piętrze trzykondygnacyjnego budynku. Na parterze znajdował się sklep spożywczy, prowadzony przez panią Marcjannę. Nazywano go „sklepem pani Sadowskiej” – takie nazwisko nosiła po pierwszym mężu, który zmarł w październiku 1918 roku. Kiedy w lutym 1923 roku Helena zaczynała u niej pracę, ta była już żoną Antoniego Wieczorka, wdowca po Antoninie z Kłosińskich. W domu mieszkała trójka dzieci z obu wcześniejszych małżeństw Wieczorków: córka Marcjanny – dwunastoletnia Józefa, zwana Jutką, oraz dzieci Antoniego – Stanisława i Bolesław. Helena pracowała w domu Wieczorków, a możliwe, że również w sklepie. Marcjanna, wbrew początkowym obawom, była z jej pracy bardzo zadowolona. Mogła zostawić cały dom na jej głowie, a dziewczyna wszystkiego dopilnowała, nie gorzej niż pani domu. Mogła wyjeżdżać bez obaw. Helena pracowała szybko i wręcz zgadywała intencje pracodawczyni. Była grzeczna, miła, pracowita, bardzo dobra. W wolnym czasie bawiła się z dziećmi, opowiadała im bajki. Doświadczywszy skrajnej biedy w dzieciństwie, wykazywała dużą wrażliwość na los ludzi ubogich, pomagając im wszędzie, gdzie tylko mogła. W komórce pod schodami domu mieszkał samotny, chory człowiek. Helena przychodziła do niego. Przynosiła mu jedzenie, myła, rozmawiała z nim. Pocieszała go, podtrzymywała na duchu. Opowiadała mu o Bogu. Dzięki temu po jakimś czasie mogła poprosić księdza o przyjście do niego. Kapłan wyspowiadał go i udzielił Komunii świętej. Następnego dnia mężczyzna zmarł. W tym okresie Helena bardzo często pościła: zwykle w środy, piątki i soboty, w Wielkim Poście codziennie. Miała duży wpływ duchowy na rodzinę chlebodawców. Marcjanna Wieczorek częściej brała udział we Mszy świętej, przystępowała do sakramentu pokuty i przyjmowała Komunię świętą. Helena „podniosła ją religijnie”. Przez cały czas pobytu w Łodzi Helena myślała o wstąpieniu do zakonu. Przypuszczalnie napisała list do rodziców, ponownie prosząc, by wyrazili na to zgodę. Po raz drugi odmówili. Możliwe, że pytała o to nie jeden, ale dwa razy, także po ukończeniu osiemnastu lat. Wuj Rapacki, którego Helena odwiedzała, podobnie jak Kowalscy, bardzo krytycznie odnosił się do jej planów. Przypominał, że rodzice w ogóle nie chcą o tym słyszeć. Trudno dociec, co było głównym powodem tak zdecydowanego sprzeciwu Kowalskich wobec planów Heleny. Mieli sześć córek, więc „oddanie” jednej do zakonu nie wydawało się wielką „stratą” dla rodziny. A jednak… Dla matki było to dziecko „najukochańsze, najlepsze”. Jej odejście oznaczałoby dla rodziców wyrzeczenie się tego, co najcenniejsze. Bardzo pracowita i posłuszna Helena musiała być dla nich ogromną pomocą. Kiedy zaczęła zarabiać, wspomagała rodzinę finansowo, wysyłając do domu większość pieniędzy. Gdyby poszła do zakonu, zabrakłoby tego wsparcia. A miała pięcioro młodszego od siebie rodzeństwa. Najmłodsza Wanda urodziła się w 1920 roku. Poza tym wstąpienie do klasztoru wiązało się z obowiązkiem wniesienia posagu – na to rodzice w dalszym ciągu nie mieli środków. Przypuszczalnie wszystko to składało się na kolejne odmowy wobec próśb córki. Tak więc warunki zewnętrzne nie sprzyjały pójściu przez Helenę drogą powołania. Ona sama nie wyobrażała sobie, by mogła sprzeciwić się woli ojca i matki – mimo coraz mocniejszego pragnienia podążania za głosem Boga rozbrzmiewającym w jej duszy. Próbowała go zagłuszyć, nie zwracać nań uwagi. Starała się żyć tak jak inne dziewczęta w jej wieku. Nie unikała rozrywek, kupowała ładne ubrania. Chciała spełnić życzenie rodziców i żyć w świecie, mimo że to nie przynosiło jej zadowolenia. Unikanie Boga na rzecz przyjemności życia mocno ciążyło jej duszy. „Po tej odmowie oddałam się próżności życia, nie zwracając żadnej uwagi na głos łaski, chociaż w niczym zadowolenia nie znajdowała dusza moja. Nieustanne wołanie łaski było dla mnie udręką wielką, jednak starałam się ją zagłuszyć rozrywkami. Unikałam wewnętrznie Boga, a całą duszą skłaniałam się do stworzeń” (Dz. 8). Stwórca nie ułatwiał Helenie realizacji powołania. Raczej stawiał przed nią przeszkody, by musiała walczyć. W ten sposób jej wiara wzmacniała się, dojrzewała. Skoro zadanie przekraczało jej siły, musiała coraz mocniej i głębiej ufać Bogu i opierać się na Nim. Dorastała dzięki temu do podjęcia ostatecznej decyzji, niezależnie od kosztów, jakie się z nią wiązały. Na razie jednak wciąż pracowała u Wieczorków. Myślała o opuszczeniu tej służby, nie wiadomo z jakich powodów. Marcjanna spodziewała się wtedy dziecka, więc Helena postanowiła poczekać z wyjazdem do czasu porodu. Wzbudziło to wdzięczność pracodawczyni, a nawet jej rozrzewnienie. Doceniała dobroć swojej służącej. Syn Wieczorków urodził się w niedzielę 8 czerwca 1924 roku. Żył tylko godzinę. NIEDOKOŃCZONY TANIEC Po jakimś czasie, zniechęcona kolejną odmową rodziców, Helena zgodziła się pójść z siostrami na zabawę do łódzkiego parku Wenecja. Najprawdopodobniej była to niedziela 29 czerwca 1924 roku. Do wyjścia namówiła ją starsza siostra Gienia, która lubiła w wolnym czasie wyjść z domu, rozerwać się. Przekonywała, że może wygrają coś na loterii, trochę potańczą, pośmieją się, a chwila wytchnienia po pracy dobrze im zrobi. Gienia zafundowała nawet Helenie bilet wstępu. Był drogi, jak na zarobki służących. W dni powszednie kosztował dwadzieścia groszy, a w dni zabaw – groszy pięćdziesiąt. Park Wenecja znajdował się na peryferiach Łodzi. Słynął z potańcówek, koncertów, spektakli. Wśród alejek wysadzanych kasztanowcami mieścił restaurację, salę taneczną i teatralną. Był też staw, do którego śmiałkowie skakali z ustawionego w tym celu wysokiego masztu. Strzelano z łuku do tarczy. Na podeście do tańca zawsze było tłoczno. Tak zwaną pocztą francuską mężczyźni przesyłali liściki do upatrzonych przez siebie dziewcząt. W tamto niedzielne, ciepłe, czerwcowe popołudnie tak właśnie było. Trwał festyn, kiedy do parku weszły dziewczęta: trzy siostry Kowalskie – Helena, Natalia i Gienia – oraz ich koleżanka Lucyna Strzelecka. Helena czuła się nieswojo. Zgodziła się przyjść, namówiona przez siostry, ale nie bardzo miała ochotę na jakiś festyn i zabawę. Włożyła różową kretonową sukienkę, włosy zaplotła w warkocz – i znalazła się w tym całym gwarze, choć jej myśli biegły zupełnie gdzie indziej. W pewnej chwili podszedł do niej młody mężczyzna i poprosił ją do tańca. Wymawiała się, tłumacząc, że nie umie. On nalegał, obiecywał, że poprowadzi. Zaczęli… trwało to zaledwie chwilę. Nagle Helena zatrzymała się, przerwała taniec. Zostawiła zdezorientowanego chłopaka i odeszła. Po chwili powiedziała siostrom, że boli ją głowa, i opuściła towarzystwo. Co się stało? Co było powodem tak dziwnego zachowania? Kiedy zaczęła tańczyć, zobaczyła Jezusa. Był cały poraniony – tak jak w czasie Męki. Odezwał się do niej niczym zakochany młodzieniec, wyrzucając, że Go zwodzi, że On cierpi, gdy ona nie może się zdecydować, by pójść za Nim. „W chwili, kiedy zaczęłam tańczyć, nagle ujrzałam Jezusa obok. Jezusa umęczonego, obnażonego z szat, okrytego całego ranami, który mi powiedział te słowa: Dokąd cię cierpiał będę i dokąd mnie zwodzić będziesz? W tej chwili umilkła wdzięczna muzyka, znikło sprzed oczu moich towarzystwo, w którym się znajdowałam, pozostał Jezus i ja. Usiadłam obok swej drogiej siostry, pozorując to, co zaszło w duszy mojej, bólem głowy” (Dz. 9). Helena przeżyła ogromny wstrząs. Nieoczekiwane spotkanie Chrystusa, zrozumienie, że przysparza Mu bólu i cierpienia, zmieniło wszystko w jej życiu. Nic już nie miało znaczenia. Nie było na świecie nikogo… tylko ona i Jezus. Nie widziała nic więcej, nie chciała nic więcej – tylko być z Nim. Zawsze i wszędzie. A to oznaczało wstąpienie do klasztoru bez względu na zdanie rodziców, nawet wbrew ich woli. Chrystus bez reszty zwyciężył w jej sercu. Liczył się tylko On i Jego miłość… oraz jej miłość do Niego. Po tym zajściu Helena szybko wyszła z parku. Skierowała się do najbliższego kościoła, pod wezwaniem Świętego Stanisława Kostki. Wielka budowla miała wieżę wysokości ponad sto metrów – górowała nad wszystkimi budynkami w mieście. Kilka lat wcześniej świątyni nadano rangę katedry. Dziewczyna dobrze znała to miejsce. Przez cały pobyt w Łodzi tutaj uczestniczyła we Mszach świętych, sama albo z siostrami. Funkcję proboszcza pełnił wtedy ksiądz Wacław Wyrzykowski. Helena chciała porozmawiać ze swoim Ukochanym. Zapadał wieczór, na dworze szarzało. W katedrze nie było wielu ludzi. Ona jednak i tak nic nie widziała, na nic nie zwracała uwagi. Padła krzyżem przed Najświętszym Sakramentem… Zaczęła prosić Jezusa, by jej powiedział, co ma dalej robić. Modliła się gorąco. W pewnej chwili usłyszała w sercu odpowiedź. Jezus polecił jej jechać do Warszawy i tam wstąpić do klasztoru (zob. Dz. 10). Dziewczyna wstała i od razu przystąpiła do realizowania tego polecenia. Załatwiła tylko to, co konieczne. Porozmawiała z siostrą o tym, co się wydarzyło, poprosiła ją o przekazanie informacji rodzicom, oddała rodzeństwu swoje ubrania. „Jak mogłam, zwierzyłam się siostrze z tego, co zaszło w duszy, i kazałam pożegnać rodziców, i tak w jednej sukni, bez niczego przyjechałam do Warszawy” (Dz. 10). Wstąpiła jeszcze do wujostwa. Wuj Rapacki wydawał się przerażony, przekonywał, by się zastanowiła, ostrzegał, że matka i ojciec zapłaczą się, gdy ją „stracą”. Helena jednak była zdecydowana. Poprosiła, by wuj nic im na razie nie mówił i wspomniał o jej wyjeździe dopiero przy okazji spotkania. Jednak mimo tak mocnego postanowienia o wstąpieniu do zakonu bardzo się denerwowała. Czuła się tak, jakby uciekała z domu. Postępowała wbrew woli rodziców. Koszt tej decyzji był wysoki – bardzo płakała. Na pożegnanie przyniosła do wujostwa ciasto i trochę wódki. Poprosiła też, żeby wuj odprowadził ją na dworzec kolejowy. Jeszcze w pociągu szlochała tak bardzo, że miał ochotę zabrać ją z powrotem. Prawdopodobnie było to poniedziałkowe popołudnie. DROGA W NIEZNANE Podążała znów w nieznane… do stolicy. Podróż pociągiem do Warszawy z Łodzi Fabrycznej, skąd wyruszała, trwała wówczas dwie godziny i dwadzieścia minut. Do stolicy mogła dotrzeć w poniedziałek 30 czerwca albo we wtorek 1 lipca 1924 roku. Kończył się już dzień, gdy Helena wysiadła z wagonu Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej na dworcu w Warszawie. Przypuszczalnie była godzina 17.35 – o tej porze w 1924 roku przyjeżdżał pociąg z Łodzi. Główne wyjście prowadziło w Aleje Jerozolimskie. Miały czterdzieści metrów szerokości, po obu stronach rosły wysmukłe topole. Jeździły tędy tramwaje, samochody i konne dorożki. Pasy ruchu w obu kierunkach oddzielał pas zieleni na środku ulicy. Od strony południowej stał hotel Polonia, a naprzeciw niego kilkupiętrowe kamienice. Stronę północną przeznaczono na bocznice kolejowe i rampy towarowe. Po wyjściu z pociągu Helena znalazła się na skrzyżowaniu Alei Jerozolimskich i ulicy Marszałkowskiej. Ogarnął ją niepokój, gdzie spędzi noc. Nie znała miasta, nie miała tu nikogo. Stolica liczyła wtedy prawie milion mieszkańców. Wszyscy zajęci sobą i swoimi sprawami. Przestraszona i zagubiona, myślała, co dalej. Dokąd iść? Gdzie znaleźć pomoc? Do kogo się zwrócić? Te pytania skierowała do Matki Bożej. „Kiedy wysiadłam z pociągu i spojrzałam, że każdy idzie w swoją stronę, lęk mnie ogarnął: co z sobą robić? Gdzie się zwrócić, nie mając nikogo znajomego? – I rzekłam do Matki Bożej: Maryjo, prowadź mnie, kieruj mną. Natychmiast usłyszałam w duszy te słowa: ażebym wyjechała za miasto, do pewnej wioski, tam znajdę nocleg bezpieczny, co też uczyniłam i tak zastałam, jak mi Matka Boża powiedziała” (Dz. 11). Być może wsiadła do tramwaju. Ktoś zapewne udzielił jej informacji, jak wyjechać z Warszawy. W pobliżu dworca znajdował się przystanek linii tramwajowej numer 7. Trasa biegła z Pragi Alejami Jerozolimskimi na Ochotę – dalej ulicą Grójecką przez plac Narutowicza do skrzyżowania z Opaczewską. Tu był ostatni przystanek tramwajowy i granice miasta. Z tego miejsca kursował tramwaj podmiejski aż na Okęcie. Po drodze leżały wsie Szczęśliwice, Zosin, Raków, Okęcie. W jednej z nich Helena przenocowała. Następnego ranka tą samą trasą wróciła do Warszawy. Przez okno tramwaju zobaczyła kościół pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny przy placu Narutowicza. Wysiadła i wstąpiła do świątyni. Jej budowę rozpoczęto w 1910 roku, nie była jeszcze ukończona. „Na drugi dzień raniusieńko przyjechałam do miasta i weszłam do pierwszego kościoła, jaki spotkałam, i zaczęłam się modlić o dalszą wolę Bożą” (Dz. 12). Jej postępowanie może się wydawać szalone – jechać do wielkiego miasta, bez żadnego przygotowania, bez pieniędzy i zabezpieczeń, nie wiedząc, gdzie się udać. Po ludzku to zachowanie ryzykowne i nieodpowiedzialne, lecz dla niej oczywiste było, że Ukochany ją poprowadzi i się nią zaopiekuje. Jak zwykle z pytaniem, co robić, zwróciła się do Jezusa. Modliła się na kolejnych Mszach świętych, aż podczas jednej usłyszała, że ma pójść do sprawującego ją kapłana i wszystko mu opowiedzieć. On miał jej wskazać, jak dalej postąpić. „Po skończonej Mszy Świętej poszłam do zakrystii i opowiedziałam wszystko, co zaszło w duszy mojej, i prosiłam o wskazówkę, gdzie wstąpić, do jakiego klasztoru” (Dz. 12). Kapłanem okazał się ksiądz Jakub Dąbrowski. Miał wtedy sześćdziesiąt dwa lata i od sześciu lat pełnił funkcję proboszcza parafii. Helena powiedziała mu, co się wydarzyło, i zapytała, do jakiego zakonu może pójść. Zdziwienie księdza Jakuba musiało być ogromne. Z pewnością coś takiego zdarzyło mu się po raz pierwszy w życiu. Miał przed sobą młodą dziewczynę z małym tobołkiem w ręku. Mógł się domyślić, że nie wie, co z sobą począć, że wcześniej nie była w Warszawie i po prostu potrzebuje pomocy. Nie podał jej nazwy ani adresu klasztoru. Skierował ją natomiast do Aldony Lipszycowej, z domu Jastrzębskiej, żony Samuela Józefa. Dał jej adres, mówiąc, że to dobra i pobożna osoba i u niej może się zatrzymać. Zapewnił, że Pan Jezus później pokieruje Heleną. „Kapłan ten zdziwił się w pierwszej chwili, ale kazał mi bardzo ufać, że Bóg zarządzi dalej. – Tymczasem ja cię poślę [powiedział] do jednej pobożnej pani, u której się zatrzymasz, dopokąd nie wstąpisz do klasztoru” (Dz. 3). Ksiądz Dąbrowski znał rodzinę Lipszyców. Był proboszczem parafii w Kłębowie (dziś Klembów), leżącym około trzydziestu kilometrów na północny wschód od stolicy. Tam mieszkała rodzina. W 1913 roku ojciec Samuela, Mejer Lipszyc, kupił drewniany dom letniskowy w Ostrówku, który należał do parafii Kłębów. Samuel był jeszcze wtedy kawalerem i jedynym wykształconym człowiekiem w okolicy – inżynierem rolnikiem i urzędnikiem państwowym. Czasem odwiedzał wieczorem księdza proboszcza. Prowadzili dyskusje, grali w szachy. Zaprzyjaźnili się. Samuel Lipszyc ożenił się we wrześniu 1918 roku. Miał dwadzieścia osiem lat. Jego wybranka, Aldona Jastrzębska, liczyła lat dwadzieścia dwa. Zapewne ona przekonała narzeczonego do przyjęcia chrztu. Udzielił go właśnie ksiądz Dąbrowski, będąc już proboszczem parafii w Warszawie. Potem połączył ich węzłem małżeńskim. Zamieszkali w domu w Ostrówku. Kiedy rodziły się ich kolejne dzieci, chrzcił je zaprzyjaźniony z rodziną ksiądz Jakub. W 1924 roku mieli ich już pięcioro. Pani domu prosiła księdza Jakuba o pomoc w znalezieniu godnej zaufania gosposi, gdyż pracy przy takiej gromadce maluchów było dużo. Wtedy właśnie u księdza Dąbrowskiego pojawiła się Helena. Wysłał ją do Aldony Lipszycowej, zaznaczając w liściku, że jej nie zna, ale życzy, by okazała się odpowiednią pomocą domową. U LIPSZYCÓW Przypuszczalnie ksiądz Jakub nie skierował Heleny do Ostrówka – trudno sobie wyobrazić, by zdołała sama trafić do ukrytego na skraju lasu domu. Samuel Lipszyc pracował jednak w Warszawie – w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych albo w Wojewódzkim Urzędzie Ziemskim. Mogła pójść do niego i z nim pojechać do Ostrówka. Mogła też przyjść bezpośrednio do Aldony Lipszycowej, która przed kolejnymi porodami zjeżdżała do Warszawy, do starszej siostry Weroniki mieszkającej przy ulicy Smolnej 30, i zostawała u niej jakiś czas po porodzie. Takie pobyty w stolicy mogły trwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. W dniu 21 kwietnia 1924 roku Aldona urodziła piąte dziecko – córkę Ninę. Helena zjawiła się prawdopodobnie 2 lub 3 lipca tegoż roku w mieszkaniu przy ulicy Smolnej z kartką od księdza Dąbrowskiego. Zrobiła na swojej przyszłej pracodawczyni dobre wrażenie. Ta opisała ją jako „zdrową, pogodną, nawet wesołą” i przyjęła ją do pracy w domu. Helena mogła przez jakiś czas być z rodziną w Warszawie, a potem razem z nimi pojechać do Ostrówka. W tym też czasie szukała klasztoru, który zechciałby ją przyjąć. Nie zdołałaby tego robić, mieszkając w Ostrówku i dojeżdżając do Warszawy pociągiem – nie miałaby na to czasu. Budynek, w którym znajdowało się mieszkanie Weroniki Jastrzębskiej, stał w samym centrum stolicy. Funkcjonowało w nim męskie Gimnazjum Towarzystwa imienia Jana Zamoyskiego. Na szóstym piętrze Weronika miała duże, kilkupokojowe mieszkanie. Cała ulica Smolna była po obu stronach zabudowana wysokimi kamienicami. Okolica tętniła życiem. Na parterach budynków mieściły się sklepy, kawiarnie, restauracje, kabarety i cukiernie. W podwórzach działały nowo powstałe kina, teatry rewiowe i operetkowe. Niedaleko, przy ulicy Foksal znajdowały się słynne ogrody, a w nich w porze letniej odbywały się występy grup teatralnych. To wszystko jednak zupełnie nie interesowało Heleny. Za swoje najważniejsze zadanie uważała teraz znalezienie klasztoru, w którym na zawsze połączy się z Chrystusem. Ksiądz Dąbrowski nie wskazał jej konkretnego zakonu. Chodziła więc od jednego do drugiego, zaczynając zapewne od najbliższej okolicy. Może Lipszycowie powiedzieli jej, gdzie szukać domów zakonnych, może ksiądz Dąbrowski – jednak zadanie nie należało do łatwych. Zakony nie chciały przyjmować dziewcząt bez posagu i wykształcenia. Pod względem materialnym i umysłowym Helena nie wnosiła nic do klasztoru, do którego pukała. Niektóre zgromadzenia w ogóle nie przyjmowały dziewcząt z niższych warstw społecznych. Gdzie poszła, spotykała się więc z odmową. Co najmniej kilka musiało jej odmówić. Była tym zmęczona i zniechęcona. Całe dni ciężko pracowała, także w niedziele, a tu na dodatek nie mogła spełnić tego, czego sobie życzył Jezus i czego sama tak bardzo pragnęła. Podłamana, zwróciła się do Niego z prośbą o pomoc. „W tym czasie szukałam klasztoru, jednak gdzie zapukałam do furty, wszędzie mi odmówiono. Ból ścisnął mi serce i rzekłam do Pana Jezusa: Dopomóż mi, nie zostawiaj mnie samej” (Dz. 13). Zdumiewać może fakt, że musiała pokonać tyle przeszkód, by zrealizować powołanie – wypełnić wyraźne życzenie Jezusa. Zdawałoby się, że Bóg powinien pomagać jej w tym przez stwarzanie odpowiednich okoliczności. Tymczasem było wręcz przeciwnie. OBIETNICA PRZYJĘCIA W końcu Helena zapukała do furty Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia na Woli, przy ulicy Żytniej 3/9. Sąsiadowało z nim Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi – być może tu też próbowała bez rezultatu. Natomiast w Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przyjmowano kobiety niezależnie od stanu społecznego. Dzielono je jednak na tak zwane chóry, o czym przesądzało wykształcenie. Dziewczęta z domów zamożnych, które ukończyły szkoły, trafiały do chóru pierwszego, elitarnego, a pozostałe – bez wykształcenia i posagu – do drugiego. Stolica Apostolska mogła zwolnić kandydatkę z konieczności wniesienia posagu. Helena Kowalska miała zatem szansę zostać przyjęta do tego Zgromadzenia, do drugiego chóru. Jednak i tu nie obyło się bez kłopotów. Przed furtą klasztorną zjawiła się prawdopodobnie w lipcu 1924 roku. Była to pora poobiednia, gdy siostry odbywały krótką rekreację. Przy furcie dyżur pełniła siostra Klara Himmer. Poinformowała matkę generalną, Leonardę Cielecką, o przybyciu kandydatki. Na rozmowę z Heleną została wysłana matka Małgorzata Gimbutt. Dziewczyna nie zrobiła na niej dobrego wrażenia. Określiła ją jako niepozorną, wątłą, nieco opóźnioną. Była służącą, kucharką. Nie posiadała nie tylko posagu, ale nawet żadnej wyprawki. Gdyby na tej rozmowie miało się zakończyć, pewnie Heleny by nie przyjęto. Włączyła się jednak matka Michaela Moraczewska, ówczesna przełożona klasztoru przy ulicy Żytniej, osoba wykształcona, po konserwatorium muzycznym, władająca kilkoma językami obcymi. Zechciała osobiście spotkać się z kandydatką. W pierwszej chwili zauważyła trochę zaniedbany wygląd dziewczyny i wydało jej się, że nie nadaje się do ich Zgromadzenia. Przyszła jej jednak myśl, że postawa miłości wymaga zadania chociaż kilku pytań. Gdy matka Moraczewska zaczęła rozmawiać z Heleną, zmieniła zdanie. Dostrzegła miły wyraz twarzy i ciepły uśmiech, a poza tym prostotę, rozsądek i szczerość. Ujawniło się wnętrze dziewczyny i wpłynęło na ocenę przełożonej. Poleciła jej, by poszła do „Pana domu” i Jego zapytała, czy ją przyjmie. Helena zrozumiała: oczywiście, ma zapytać Pana Jezusa. Udała się do kaplicy – na dziedzińcu dzisiejszego kościoła albo na piętrze w klasztorze. Jej serce przepełniała radość. „Poszłam do kaplicy z wielką radością i zapytałam Jezusa: Panie domu tego, czy mnie przyjmujesz? – tak mi kazała się zapytać jedna z tych sióstr. I zaraz usłyszałam głos taki: Przyjmuję, jesteś w sercu moim. Kiedy wróciłam z kaplicy, matka przełożona najpierw zapytała: No, czy Pan przyjął cię? – Odpowiedziałam, że tak. – Jeżeli Pan przyjął, to i ja przyjmę. Takie było moje przyjęcie. Jednak dla wielu przyczyn musiałam jeszcze przeszło rok pozostać na świecie u tej pobożnej osoby, ale już nie wróciłam do domu” (Dz. 14–15). Poważnym problemem okazało się ubóstwo Heleny. Nie dysponowała nie tylko posagiem, od którego wniesienia Stolica Apostolska bez trudu by ją zwolniła, ale też żadną osobistą wyprawą, a klasztor nie posiadał na to środków. Dlatego umówiły się z matką przełożoną, że Helena zapracuje na swoją wyprawę. Zarobione pieniądze miała przynosić stopniowo do klasztoru na przechowanie, a po uzbieraniu wystarczającej kwoty zostać przyjęta do Zgromadzenia. Taki czas zarabiania na wyprawę mógł mieć także na celu wczesną weryfikację powołania. Chodziło o to, by uboga kandydatka nie traktowała wstąpienia do klasztoru jako ucieczki od biedy.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Sw__Faustyna-ebookRO/p0203021i020" target="_blank" title="Św. Faustyna [Ewa Czerwińska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Św. Faustyna [Ewa Czerwińska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kabaret PUK - Kraków / 2015-01-11 19:00 / 5428 - bilety online\nprogram "Jebudu" - Program wyłącznie dla widzów dorosłych\nW styczniu 2015 roku Kabaret PUK świętować będzie swoje siódme urodziny! Pojawią się na nich skecze z przeszłości, anegdoty, piosenki, a także goście specjalni - Kabaret Czesuaf, Szymon Jachimek i Wojciech Tremiszewski (Kabaret Limo), Grzegorz Dolniak (TVP Rozrywka), Iza Kała (Same Baby - stand up), Krakowski Teatr Tańca oraz aktorzy Teatru KTO. Kabaret PUK powstał w 2008 roku w Krakowie. W szybkim tempie skradł serca widzów zarówno w Krakowie jak i w Polsce. W ciągu siedmiu lat działalności PUK zdołał zawojować najważniejsze festiwale kabaretowe w Polsce - PAKA, Ryjek, Lidzbarskie Wieczory Humory i Satyry, a także wziąć udział w prestiżowych realizacjach telewizyjnych - Zielonogórska Noc Kabaretowa, Rybnicka Jesień Kabaretowa czy Kabaretowa Noc Listopadowa. Humor Kabaretu PUK można określić jako mieszankę absurdu, czarnego dowcipu i tematów damsko-męskich. Każdy powinien znaleźć tu coś dla siebie! Najlepszą rekomendacją dla utalentowanych kabareciarzy jest to, że grając regularnie w Krakowie od siedmiu lat mają stałą widownię, która śledzi ich poczynania i przychodzi na występy. Jebudu to: seks, czarny humor i odważne sceny. Nie ucieka od mocnych, kontrowersyjnych żartów i tematów tabu...


Celestron SCT5 - Giełda: Archiwum - Astropolis - Astronomia i Astrofotografia\nNieaktualne Celestron SCT5\nMarch 26, 2017 in Giełda: Archiwum\nMam na sprzedaż Celestrona SCT5. Stan zewnętrzny bardzo dobry, jedyne ślady używania na szynie. Służył mi wiernie kilka lat ,ale głównie w terenie. W zestawie tuba optyczna, visual-back, oryginalny szukacz wraz z mocowaniem i torba. Na korektorze nie widać rys. Są jakieś plamki po rosie, ale ich nie ruszałem. Jedna na lustrze głównym przy odpowiednim kącie patrzenia i świetle widać na samej krawędzi kilka jakby zmatowień i takie szaro-niebieskie blade wzory jak kanały na Marsie. Jedna ciężko to uchwycić na zdjęciach. Trudno mi ocenić czy lustro jest do napylenia czy nie. Jednak ponieważ i tak zalega od roku chce je sprzedać. Cena 700 zł z wysyłką.\nEdited March 27, 2017 by zbyszekzz\nNo to może 700zł zaproponuję.\n700 zł było już wcześniej😁\nByło 750zł, poprawiłem w obu postach\nPonawiam ofertę 650zł z wysyłką.\nRezerwacja dla kol. sferoida\nDziękuję, można zamknąć temat.


Dom na wsi z elementem zaskoczenia! | homify\nDom na wsi z elementem zaskoczenia!\nAśka Warchał 26 Sierpień, 2015 10:00\nStworzony: 22 Sierpień, 2015\nHugh Jefferson Randolph opisuje swoje projekty jako site specific architecture , czyli architekturę tworzoną z myślą o konkretnym miejscu. Dlatego też idealnie wpisują się one w krajobraz i są przystosowane do warunków klimatycznych panujących w okolicy, a z pokoi rozlegają się zapierające dech w piersiach widoki. Nie mniej ważne są upodobania i potrzeby przyszłych domowników, w końcu budujemy dla nich!\nDzisiaj na homify mamy przyjemność pokazać Wam ranczo jego projektu, które może stać się natchnieniem do niekonwencjonalnego myślenia o domku na wsi. Jeśli styl wiejski nie trafia w nasze gusta, nie chcemy jednak całkowicie odżegnywać się od tradycji, możemy postawić na styl rustykalny, który zachowując wspomnienie przeszłości pozwoli nam cieszyć się zaletami nowoczesności.\nCzy taka wizja brzmi kusząco? Poszukajmy w River Ranch Residence inspiracji, jak ją urzeczywistnić!\nZ tej perspektywy wydawać by się się mogło, że mamy do czynienia z małym drewnianym domkiem z interesującą werandą. Jak zaraz się okaże – nic bardziej mylnego! Moduł, który teraz oglądamy łączy się werandą z pozostałymi częściami domu. Został on pokryty deskami z surowego drewna, zdążyły one już już nabrać charakterystycznego srebrno-szarego koloru. Idealnie kontrastują z nim czerwone drzwi. Zarówno do nich, jak i do werandy wrócimy tuż przed zakończeniem spaceru. Teraz pora odkryć, jak wygląda ranczo w pełnej okazałości…\nCiężko uwierzyć, że to ten sam dom, prawda? Założenie w kształcie litery U przypomina otwarte ramiona, wyciągnięte w stronę przybywających gości. Bez wątpienia ranczo wygląda teraz niezwykle zapraszająco, podwieszone lampki również robią swoje! Zwróćmy jeszcze uwagę, jak jednopiętrowe moduły zostały funkcjonalnie połączone werandą, którą mogliśmy podziwiać na poprzednim zdjęciu.\nDzika natura i uporządkowany ogród\nJak wspominaliśmy we wstępie, nasz architekt wpisuje swoje budynki w konkretny krajobraz, jednak robiąc to w sposób, który zaznacza ich obecność i charakter, nie pozwala im się całkowicie zakamuflować. Myśląc z ten sposób, popatrzmy na ogród z iglakami, znajdujący się na tyłach domu. W połączeniu z biało-czarno markizą, dom z tej strony wygląda szykownie i nowocześnie.\nŻadne inne słowo chyba nie opisze lepiej tej łazienki niż wow ! Eleganckie, starodawne meble i dekoracje zostały wpisane w nowoczesne myślenie o przestrzeni. Wanna postawiona na wprost ogromnych przeszkleń to wymarzone miejsce do relaksu – pozwolić sobie na takie mogę tylko ci, którym to hektary działki zapewniają prywatność, nie zasłony.\nSami marzycie o wyjątkowej łazience? Zerknijcie tutaj: 10 niezwykłych łazienek!.\nI w kuchni musi zachwycić nas widok. Kto nie marzy o tak doświetlonej kuchni? Jasne, drewniane fronty mebli dodatkowo odbijają światło. Ręcznie formowany okap, stylowa tapeta w odważny lecz dyskretny wzór… River Ranch Residence to prawdziwa gratka dla wielbicieli stylu rustykalnego, o czym zaraz przekona nas i salon..\nRustykalny salon marzenie\nCzy jest jakiś typowy element stylu rustykalnego, którego nie znajdziemy w tym salonie? Imponujący kominek został zabudowany ścianą z odkrytej cegły. Wprowadzono imponującą belkę stropową. Drewniane meble, miękki dywan, wygodny fotel, ciekawe akcesoria z charakterem, wygodny fotel… A wszystko to w ceglanej palecie barwnej. Czas rozsiąść się w fotelu i rozpocząć lekturę ulubionej książki!\nWracamy do drewnianego modułu, gdzie zachwyciła nas uwaga, jaką nasz architekt poświęcił szczegółom. Nawiązując do stajni, które często znajdowały się przy ranczach, nie tylko umieścił tutaj figurę konia, ale także wprowadził niezwykle interesujące drzwi podzielone na dwie otwierające się indywidualnie części. Co nas czeka, jak przez nie przejdziemy? Stylowy pokój gościnny.\nWpatrzeni w piękno natury\nTak, jak wspominaliśmy, nasz spacer kończymy na werandzie, wpatrzeni w piękno natury. Jeśli będzie nam zbyt gorąco, mogą nas ochłodzić praktyczne wiatraki. Z tej perspektywy musimy powiedzieć to, co często powtarzamy – naturalne widoki, to najpiękniejsza ozdoba domu. Dobry architekt wie, jak wykorzystać potencjał działki. Tutaj chyba nie można było zrobić tego lepiej!\nCzy wyobrażacie sobie, jak spokojnie musi płynąć tu życie? Mielibyście ochotę przekonać się o tym na własnej skórze?


jak pozbyć sie rozjaśniacza z włosków!!!! - Wizaz.pl\njak pozbyć sie rozjaśniacza z włosków!!!!\n2005-08-25, 20:02 #1\nhej dziewczyny kiedys miałm robione pasemka rozjasniaczem i mam juz bardzo duze odrosty i chciałbym juz miec sowje włsoki da sie jakos pozbyć tej reszty co mi jeszcze została bo chce zrobic sobie loczki na głowie czyli trwała i niehce zeby mi sie zrobiło sianko na główce prosze o rady !!!!!!!!!!!!!! z góry thx\n2005-08-25, 21:18 #2\nDot.: jak pozbyć sie rozjaśniacza z włosków!!!!\nteż mnie interesuje czy można pozbyc sie rozjasniacza w wlosów-jutro wybieram sie do fryzjera (mam pasemka-a moj naturalny kolor to ciemny blond) ...nie da się jakos sciągnąć ten rozjasniacz z wlosów zeby powrócic do naturalnych? dekoloryzacja wchodzi w gre?\n2005-08-25, 23:13 #3\nwlos rozjasniony, to wlos pozbawiony pigmentu, wiec dekoloryzacja ,mu nie jest potrzebna , mozna jedynie dodac do niego pigmantu zblizonego kolorem (sztucznego pigmentu, oczywiscie)do koloru naturalnego, i na to nalozyc kolor wybrany, po to aby kolor sie nie zmywal\njezelichodzi o trwala, mozna zrobic ja na wlosy rozjasnione, czy wlosy z pasemkami, ale musza one byc na calosci, i musi byc dobrany do nich odpowiedni plyn, jezeli wlosy sa od polowy rozjasnione , nie polecam robic trwalej , gdyz nie jest mozliwe , aby plyn do rozjasnionych wlosow, skrecil wlosy naturalne , czyli , natomiast uzycie plynu mocniejszego narazi wlosy rozjanione na zniszczenie\n2005-08-26, 08:31 #4\na jesli sa 2 cm odrosty po pasemkach tzn ,ze mozna zrobic trwala,tak?jaki plyn powinnam zastosowac,aby nie wyszlo mi sianko,zreszta mam wlosy do ramion i jeszcze pocieniowane ,na gorze ok 10 cm dlugosci, a chcialabym miec taka fryzurke jak Zosia z "na dobre i na złe"prosze pomoz no i jakiej grubosci walkow uzyc????\n2005-08-26, 17:22 #5\nja mam takie te odrosty czy moge cosporadzić ja chce mieć loczki\n1.JPG (29,0 KB, 78 załadowań)\n2005-08-26, 22:27 #6\nmoze ktoś mi odpowie najlepiej gaga\n2005-08-27, 00:17 #7\nada , wydaje mi sie ze ja sie wyrazniewy powiedzialam na ten temat...\nwidze jednak ze badzo chcesz miec trwala...\nno nie da sie tak wirtualnie, bez bezposredniego kontaktu z wlosem cos doradzic


Bez żyrandola? Jak najbardziej! - Homebook\nOpublikowany: 22.03.2018 Zmodyfikowany: 29.08.2018\nDopuszczalna przepisami minimalna wysokość wnętrz została określona na 250 cm. Poniżej tej wartości możemy mówić o pomieszczeniach niskich. Górnej granicy wysokości wnętrza ustawodawca nie określił. Wyjątek stanowią poddasza użytkowe, dla których minimalna wysokość może wynosić 220 cm. Pomieszczenia o nisko zawieszonych sufitach traktowane bywają jako problematyczne. Charakteryzują się niskimi nadprożami okiennymi i drzwiowymi, czasami wręcz ich całkowitym brakiem, co sprawia, że nie ma miejsca np. na zawieszenie karnisza. Nisko zawieszone sufity mogą ograniczać w swobodnej aranżacji wnętrza, choć nie oznacza to, że nie da się ich ciekawie i stylowo urządzić.\nOryginalnym rozwiązaniem, które idealnie sprawdzi się we wnętrzach z nisko zawieszonymi sufitami, są plafony. W przeciwieństwie do wiszących lamp sufitowych czy żyrandoli zajmują niewiele miejsca, a wydobywające się z nich światło, rozpraszające się po suficie, sprawia, że wnętrze optycznie stwarza wrażenie wyższego, niż jest w rzeczywistości. Plafony sprawdzą się w roli zarówno oświetlenia głównego, jak i miejscowego. Zamontowane na suficie odpowiednio oświetlą całe pomieszczenie. Natomiast zawieszone na ścianie stworzą idealne tło dla wyeksponowania wartego uwagi detalu. Na rynku znajdziemy plafony, których źródłem światła są tradycyjne świetlówki, jednak coraz większą popularnością cieszą się modele dostosowane do pracy z diodami LED. Te ostatnie cenione są ze względu na niskie zużycie prądu oraz ekologiczność. W zależności od modelu emitować mogą światło o różniej barwie, od zimnej, poprzez neutralną, aż do ciepłej. Dzięki temu możemy wybrać takie rozwiązanie, które najbardziej będzie nam odpowiadało.\nSzeroki wybór plafonów >>\nPhilips 31815/31/16 - LED plafon TWIRLY 27K 1xLED/17W/230V\nMCODO :: Nowoczesny plafon led FAVO 3 z funkcją zmiany barwy światła i ściemniaczem 36W\n79 zł 8 osób kupiło\n5000 lamp ściennych >>\nKinkiet Colours Bona\nSELSEY Kinkiet Loft Metal Wall\nKinkiet Modern 1 x 20 W E27 czarno-złoty\nJupiter 208 - CL K L - Kinkiet CLASSIC 1xE27/60W/230V\nTreść artykułu pojawiła się w serwisie dzięki uprzejmości dom.wp.pl. Autor tekstu: Krystyna Daniszewska\nTrend 2019: lampy w stylu vintage


cukinia | aneta i jej dieta\n6 marca 2015 6 marca 2015 ~ necia100\t~ Dodaj komentarz\nSpaghetti alla carbonara to obok bolognese najpopularniejsza włoska pasta. Podstawą tego dania jest oczywiście makaron oraz jajka i boczek. Wszystko zalane śmietanowym sosem pełnym świeżo startego parmezanu. Przepyszne trio, ale też niesamowicie kaloryczne. Warto zarezerwować sobie to danie na tzw. dni kulinarnej rozpusty, a na co dzień zdecydować się na jego dietetyczny wariant. No chyba, że należycie do tej grupy szczęśliwców, których metabolizm przetrawi każdą ilość niezdrowego jedzenia bez uszczerbku na wadze 😉 Boczek możemy zastąpić wędzonym kurczakiem, tradycyjny makaron spaghetti pełnoziarnistym lub tak jak ja poeksperymentować z makaronem ryżowym (który nie musi się kojarzyć tylko z daniami azjatyckimi). A co do sosu, zamiast jajka, żółtego sera i śmietany wypróbujmy lekki jogurt naturalny i biały ser – efekt na prawdę Was zaskoczy!\nPodstawą mojej wersji carbonary jest makaron ryżowy, wędzony kurczak oraz cukinia. Lżejsza wersja tej potrawy nadaje się znakomicie na dietetyczną kolację i ma trzy razy mniej kalorii niż jej standardowa wersja! A na dodatek jej przygotowanie nie zajmie wam więcej niż 15 min. Do dzieła!\nmakaron ryżowy, 20 g\nwędzona pierś z kurczaka, 50 g\ncebula, 15 g\nsos: ser biały chudy (50 g), jogurt naturalny (50 g)\nzioła: bazylia, koperek, cząber, mięta, pieprz czarny, czosnek, suszona cebula\nMakaron wrzucamy do garnka, zalewamy gorącą wodą i odstawiamy pod przykryciem na 2-3 min. Następnie odsączamy go na durszlaku. Kurczaka kroimy w drobną kostkę i smażymy na patelni beztłuszczowej (nie dodajemy dodatkowego oleju ponieważ trochę tłuszczu wytopi się z mięsa). Cebulę siekamy drobno i dorzucamy do kurczaka razem z wyciśniętym ząbkiem czosnku. Kiedy się zeszklą dodajemy pokrojoną w paseczki cukinię. Smażymy kilka minut. Na koniec na patelnie dodajemy odsączony makaron ryżowy i całość dokładnie mieszamy.\nSos: Ser biały rozdrabniamy widelcem i dodajemy jogurt. Całość posypujemy ziołami (mięty i koperku dodajcie tylko odrobinę, resztę ziół wedle uznania 😉 ). Wszystko dokładnie mieszamy.\nGotową pastę mieszamy z naszym sosem i gotowe! Lekka i smaczna wersja carbonary nie przyprawi Was o zawrót głowy kiedy rano staniecie na wadzę 😉 Inne pomysły na dania z makaronu znajdziecie tu.


Tesco przejmuje 21 hipermarketów od British Land - Handel/dystrybucja\nTesco przejmuje 21 hipermarketów od British Land\nData: 24-03-2015, 21:57\nTesco zostało właścicielem 21 hipermarketów w Wielkiej Brytanii dzięki transakcji z zarządcą nieruchomości, firmą British Land.\nW zamian za sklepy, British Land przejmie udziały w trzech centrach handlowych, trzech parkach handlowych oraz trzech samodzielnych sklepach Tesco w ramach dwóch wspólnych przedsięwzięć (umów joint venture) pomiędzy firmami. W ramach transakcji Tesco otrzyma również 96 mln funtów od British Land.\nDave Lewis, prezes Tesco, powiedział: - Transakcja z British Land pozwala nam zwiększyć liczbę sklepów własnych. Dzięki tej umowie nasz biznes jest prostszy i silniejszy."\nBritish Land RSS ALERT


Tagi: lalka simba, simba 8372, wissper, wissper lalka, wissper z peggy, zabawka z reklamy tv\nW krainie wodnej mieszka pływający na desce surfingowej aligator Kev. Zamieszczono na nim przycisk, dzięki któremu można otworzyć jego paszczę. Natomiast na Wissper czeka tratwa na której wraz z sympatycznym aligatorem będzie mogła zwiedzać wodną krainę.\nZestaw rozwija w dziecku kreatywność, pobudza tworzenie historyjek i pomaga w ich odgrywaniu.\n-Łódkę z kłody\n-Deskę surfingową z napędem sprężynowym\n-Strój dla Wissper – kostium, buty oraz kamizelka ratunkowa. Strój pasuje na lalkę o wysokości 23 cm


Zielony budżet i Lublin polubili się - Architektura\n09 lis 2017 12:02\nTylko do 12 listopada można składać w Lublinie projekty w ramach Zielonego Budżetu. Lublin jest pierwszym miastem w Polsce, które zdecydowało się na wprowadzenie Zielonego Budżetu.\nJuż pierwsza edycja Zielonego Budżetu spotkała się z dużym zainteresowaniem mieszkańców. Zgłosili oni 107 projektów poświęconych zieleni zarówno w Śródmieściu jak i w poszczególnych dzielnicach na kwotę blisko 16 mln zł. Po ocenie ekspertów do realizacji trafiły 24 najbardziej nowatorskie, najciekawsze lub społecznie najbardziej potrzebne projekty.Pomysł do Zielonego Budżetu może zgłosić każdy mieszkaniec Lublina, organizacja pozarządowa czy Rada Dzielnicy. Projekty, podobnie jak w roku ubiegłym, przyjmowane będą wyłącznie w wersji elektronicznej.\nW kolejnym etapie, zostaną ocenione pod względem merytorycznym. W tym celu został powołany Zespół Ekspertów, w skład którego wchodzą przedstawiciele Biura Partycypacji Społecznej, Miejskiego Architekta Zieleni oraz eksperci z zakresu zieleni, gospodarki przestrzennej i krajobrazu.\nLublin RSS przestrzeń publiczna RSS przestrzeń miejska RSS tereny zielone w miastach RSS Zielony Budżet RSS


wieczór literacko-muzyczny pt. Poeta Władysław Sebyła i Młode Talenty - Gazeta Lokalna Warszawskiej Pragi | Kurier Praski\nwieczór literacko-muzyczny pt. Poeta Władysław Sebyła i Młode Talenty\nW roku 1985 gdy trwał system komunistyczny w rodzinnych stronach poety w Kłobucku k. Częstochowy zorganizowałem pierwsze spotkanie literackie poświęcone poecie Katynia Władysława Sebyły, nie mogłem wtedy podać datę jego śmierci. Dopiero w roku 1992 w 90 rocznicę urodzin poety doprowadziłem do zmiany nazwy miejscowemu Domi Kultury w Kłobucku z nazwy Feliksa Dzierżyńskiego na imie Władysława Sebyły. Doprowadziłem również do zmiany nazwy Szkoły Podstawowej w Kłobucku z nazwy Nowotki na imię Władysława Sebyły.. Jego życie i twórczość przypominałem w różnych zakątkach Polski. W roku 1999 w Wydawnictwie Anagram wydałem zbiór wierszy Sebyły pt.. Nie wierz moim grzechom '' wstęp napisał członek Zarządu Towarzystwa Historycznego im. Szembeków Ks. Prałat Zdzisław Jastrzębiec Peszkowski - Prezes Fundacji Golgoty Wschodu, wtedy w Kłobucku zorganizowałem I Ogólnopolski Konkurs Literacki im Władysława Sebyły przewodniczącym jury byli poeci warszawscy Zbigniew Jerzyna i Leszin Koperski, Z księdzem Prałatem Peszkowskim organizowaliśmy cykl spotkań katyńskich przypominając również poetę z Brzeskiej 5 m 54 poetę Władysława Sebyły.. Ks. Biskup Kraszewski i Ks. Prałat Józef maj w roku 1999 w kościele św. Katarzyny odprawili uroczysta Mszę św. w intencji poety Sebyły po Mszy św. w plebani odbył się wieczór literacki. W roku 2000 w 60 rocznicę zbrodni katyńskiej zorganizowałem w Domu Polonii wystawę pt.., LUDZIE Katynia " uroczystego otwarcia dokonali Prezydent na Uchodźstwie Ryszard Kaczorowski i Ks. Prałat Zdzisław Jastrzębiec Peszkowski. Na temat poety Sebyły zorganizowałem dwie sesje naukowe na Uniwersytecie Warszawskiem, dwie konferencje w Sejmie RP. Dopiero w roku 2011 powołałem Komitet Obchodów 110 rocznicy urodzin poety przygotowałem wiele spotkań literackich, udało się na ulicy Brzeskiej 5 odsłonić pamiątkową tablice pos. Władysławowi Sebyle w uroczystościach tych wziął udział bratanek poety Andrzej Sebyła i Jego rodzina.wydaliśmy przez Mazowiecki Instytut Kultury zbiór wierszy Sebyły pt.. Ukryta Prawda " do poezji Sebyły ilustracje wykonała artystka członek Zarządu Towarzystwa Historycznego im. Szembeków Paulina Weber. Udało się również przekonać radę Miasta Stołecznego Warszawy aby podjęła uchwalę dotyczącą nadania z jednych warszawskich ulic imie Władysława Sebyły, również z mojej inicjatywy Sejmik Województwa Mazowieckiego podjął w roku 2012 uchwałę ogłaszając Rok 2012 - Rokiem Władysława Sebyły na Mazowszu W roku 2012 zorganizowałem I Ogólnopolski Konkurs Literacki pt.. Praski ślad Władysława Sebyły, przewodniczącym Jury był wybitny poeta Ernest Bryll. przy Towarzystwie Historycznym im. Szembeków działa Klub Literacki Pegaz im Władysława SEbyły przewodniczącą jest poetka Agnieszka Żądło. Obecnie w roku 2014 powołałem Komitet Obchodów 115 rocznicy urodzin Władysława Sebyły. Jest wiele do zrobienia na terenie Dzielnicy Pragi Północ w ocaleniu od zapomnienia wybitnego poetę Władysława Sebyły.\nWarto ocalić od zapomnienia. .\nZachęcam młodych praskich poetów do działania Klubu Literackiego Pegaz im. Władysława Sebyły.\nzaproszenie na wieczór literacko-muzyczny pt.,, Poeta Władysław Sebyła i Młode Młode Talenty 4 październik 2016 r godz. 17 Muzeum Warszawskiej Pragi.\nPrzeciętny mieszkaniec Mazowsza wytwarza rocznie prawie 300 kg śmieci, z których ponad połowa trafia do odzysku. W krainie dawnych opakowań E. Wedel\nNiezwykłe wodne show na Wielkanoc w Atrium Promenada! Z okazji Świąt Wielkanocnych goście centrum mogą już podziwiać świąteczne pokazy multimedialnej fontanny na głównym pasażu. PRASKIE SPOKANIA Z GWIAZDĄ Feliks Falk\nonad 15-letni cykl spotkań z najwybitniejszymi artystami polskich scen teatru, opery, estrady i kabaretu, osobowościami ze świata kultury i mediów. Jak uchronić samochód przed kradzieżą i włamaniem\nJednym z ważnych aspektów naszego życia jest możliwość swobodnej komunikacji jaką daje posiadanie samochodu. Policjanci uratowali życie napadniętego mężczyzny\nPolicjanci na ulicach Warszawy nie tylko dbają o bezpieczeństwo, ale także strzegą życia i zdrowia osób tu przebywających.


Wciągniki łańcuchowe | Wciągarki łańcuchowe\nAby ułatwić sobie pracę warto wykorzystać wyciągarkę łańcuchową – to model przeznaczony w szczególności do podnoszenia i opuszczania ciężkich i dużych ładunków, w tym do kilku ton. Dzięki nim prowadzenie prac będzie również znacznie bardziej bezpieczne i wydajne. Wyciągarki łańcuchowe dostępne w naszym asortymencie to wysokiej jakości sprzęt, który jest łatwy w obsłudze i serwisowaniu, a dzięki specjalnym antykorozyjnym zabezpieczeniom zachowuje trwałość na długi czas. We wciągnikach także zastosowano zabezpieczenia przeciążeniowe.\nWyświetlane 20 z 33 wyników\nWciągniki łańcuchowe (33)


Księgarnia „NIKE” działająca nieprzerwanie 35 lat zniknęła 31 grudnia 2017 r. z pejzażu kulturalnego Łodzi. - Wikinews, wolne źródło informacji\nKsięgarnia „NIKE” działająca nieprzerwanie 35 lat zniknęła 31 grudnia 2017 r. z pejzażu kulturalnego Łodzi.\nŁódzka księgarnia „NIKE” prowadzona w niewielkim lokalu w Łodzi przy ul. Andrzeja Struga 3 nieprzerwanie 35 lat przez Janusza Karola Barańskiego skończyła swoją działalność 31 grudnia 2017 r.\n31 grudnia 2017 r. księgarnia-antykwariat „Nike” prowadzona nieprzerwanie 35 lat przez Janusza Karola Barańskiego zamknęła swoje podwoje. Na ostatnim spotkaniu osób mocno z nią związanych zaaranżowanym w sylwestrowe południe przez Janusza Karola Barańskiego byli m.in. sam właściciel z starszym synem Marcinem, Benedykt Wandachowicz - prezes Stowarzyszenia Księgarzy w Łodzi, Zbigniew Janeczek plastyk, autor bardzo wielu grafik i ekslibrisów związanych z Łodzią i „NIKE”, Łukasz Kaczyński - redaktor naczelny „Kalejdoskopu” – łódzkiego miesięcznika kulturalno-informacyjnego, Andrzej Machejek (wydawnictwo Hamal) i Michał Koliński (Dom Wydawniczy Księży Młyn) – obaj wydawcy bardzo wielu ważnych książek o dziejach Łodzi, Grzegorz Skrzypek – hurtownik książek, Zdzisław Szczepaniak – dziennikarz, literat, autor wielu książek m.in. na tematy łódzkie, Mirosław Zbigniew Wojalski – autor wielu książek o dziejach i zabytkach Łodzi sprzedawanych w „Nike”.\nOdczytali wspomnieniowe wiersze Zdzisław Szczepaniak i Mirosław Zbigniew Wojalski. Pozostali uczestnicy dzielili się wspomnieniami z działalności „Nike” i spotkań z Januszem Karolem Barańskim, barwnie opisywali pasje Jubilata. Jubilata, albowiem w tym samym dniu obchodził on swoje 76. urodziny.\nO zamknięciu „NIKE” pisał Łukasz Kaczyński w artykule Nike, co znika w numerze 12/2017 „Kalejdoskopu” Magazynu kulturalnego Łodzi i województwa łódzkiego s. 44. A także „Gazeta Wyborcza Łódź” 29 grudnia 2017 (z rekomendacją na pierwszej stronie wydania ogólnopolskiego), z dużym zdjęciem Janusza Karola Barańskiego za witryną księgarni na całej pierwszej stronie i artykułem na stronach 6-7 Aleksandry Pucułek Nike za chwilę znika.\nAle klienci „NIKE” wiedzieli wcześniej o zamknięciu księgarni, bo od 17 listopada w witrynie księgarni czytali komunikat: „Szanowni Państwo, uprzejmie informuję, że 30 grudnia 2017 roku księgarnia-antykwariat Nike kończy działalność. Dziękuję, że chcieliście Państwo być moimi klientami przez 35 lat. To był dla mnie czas dużej satysfakcji i przyjemności. Jestem Państwu za to wdzięczny. Z wyrazami szacunku Janusz Karol Barański”.\nTę stronę ostatnio zmodyfikowano o 15:06, 21 sty 2018. Statystyki oglądalności strony


Tanie loty Göteborg Landvetter - Wrocław od 224 zł | Porównaj oferty na Skyscanner\nTanie loty Göteborg Landvetter - Wrocław\nInformacje o locie z: Göteborg Landvetter do: Wrocław\nIle wynosi najlepsza cena lotu w obie strony z: Göteborg Landvetter do: Wrocław?\nNajlepsza znaleziona w serwisie Skyscanner cena lotu z: Göteborg Landvetter do: Wrocław wynosi 223 zł. Znaleziona została poprzez sprawdzenie ofert różnych linii lotniczych i jest najniższą ceną w całym miesiącu.\nIle trwa lot z: Göteborg Landvetter do: Wrocław?\nŚredni czas lotu z: Göteborg Landvetter do: Wrocław wynosi 1 h 30 min.\nIle linii lotniczych lata bezpośrednio z: Göteborg Landvetter do: Wrocław?\nJedna linia lotnicza lata bezpośrednio z: Göteborg Landvetter do: Wrocław.\nIle jest lotów w tygodniu z: Göteborg Landvetter do Wrocław?\nWedług stanu na Luty, są 2 loty w tygodniu z: Göteborg Landvetter do: Wrocław.\nPorównaj loty z Göteborg Landvetter do Wrocław i znajdź najtańsze bilety lotnicze ze Skyscanner\nSkyscanner to wyszukiwarka lotów, hoteli i wynajmu samochodów, która szybko i prosto porównuje setki ofert od linii lotniczych oraz biur podróży i znajduje najtańsze połączenia lotnicze z Göteborg Landvetter do Wrocław.\nKiedy najlepiej kupić tanie bilety lotnicze z Göteborg Landvetter do Wrocław?\nSprawdź, kiedy zapłacisz najmniej za połączenie lotnicze. Znajdź najlepszy czas na tanie loty z Göteborg Landvetter do Wrocław korzystając z naszego narzędzia, które podpowie, kiedy najtaniej rezerwować bilety lotnicze.\nInformacje, które warto znać przed zarezerwowaniem lotu z Göteborg Landvetter do Wrocław\nOdległość z Göteborg Landvetter do Wrocław.\nCzas lotu z Göteborg Landvetter do Wrocław.\nKtóre linie lotnicze oferują najtańsze bilety lotnicze z Göteborg Landvetter do Wrocław.\nKtóre linie lotnicze realizują bezpośrednie loty z Göteborg Landvetter do Wrocław.\nObserwuj aktualny status lotu - sprawdzaj czas odlotów i przylotów z Göteborg Landvetter do Wrocław\nDostaniesz najnowsze powiadomienia o rozkładzie i aktualności dotyczące Twojego połączenia lotniczego z Göteborg Landvetter do Wrocław.