Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął?\nTemat postu: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 07-06-2020 - 18:10\nNa cmentarzu w Rudzie Kościelnej spoczywa weteran Powstania Styczniowego Jan Kruczkowski. Na płycie nagrobnej zapisano: Jan Kruczkowski lat 76, zmarł 6 sierpnia 1917. Obok: Konstancja z Grzybowskich Kruczkowska lat 68, zmarła 28 grudnia 1923.\nMieszkańcy Rudy Kościelnej i okolicznych wiosek, a także regionaliści z pobliskiego miasta powiatowego, Ostrowca Świętokrzyskiego nie wiedzą nic o tym weteranie, ani skąd się wziął w Rudzie Kościelnej. Nie ma tam osób o tym nazwisku więc nie ma kogo pytać.\nW ramach obchodów 150-rocznicy Powstania Styczniowego odnowiono płytę nagrobną, a w uroczystościach wspomniano weterana.\nMarzeniem regionalistów jest poznać co nieco z życia tego weterana, przynajmniej kiedy i skąd przybył do Rudy Kościelnej.\nAkty zgonu wniosły tylko imiona rodziców, nazwiska rodowe matek, drobną korektę wieku Jana (lat 75) i dnia zgonu Konstancji (27 grudnia).\nWiemy więc tyle:\nJan Nepomucen Kruczkowski, syn Tomasza i Tekli z Dunajewskich zmarł w Rudzie Kościelnej 6 sierpnia 1917 przeżywszy lat 75.\nKonstancja z Grzybowskich Kruczkowska córka Antoniego i Heleny z Bąkowskich małżonków Grzybowskich, zmarła w Rudzie Kościelnej 27 grudnia 1923 r. przeżywszy lat 68.\nWedług podanego wieku Jan Kruczkowski powinien urodzić się około roku 1841, a Konstancja Grzybowska powinna urodzić się około roku 1855, natomiast ich ślub mógłby być od roku 1871. Ale gdzie?\nMoże akt małżeństwa i/lub urodzenia/chrztu wpadł komuś w ręce? Może ma ktoś tę postać w swoim drzewie? Może trafi na ten wpis ktoś z rodziny? Będę wdzięczny za każdy ślad.\nTemat postu: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 07-06-2020 - 18:19\nksiąg ludności nie ma, czy są, ale nic o nich w nich nie ma?\nTemat postu: Re: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 07-06-2020 - 18:45\nW USC w Ćmielowie (gdzie są akty zgonu obojga) nie ma ksiąg ludności.\nW AP w Sandomierzu chyba nie ma, ale nie mam pewności. Sprawdzę. Dziękuję za cenną podpowiedź.\nTemat postu: Re: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 07-06-2020 - 18:52\nTemat postu: Re: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 07-06-2020 - 19:05\nBardzo dziękuję za cenną i szybką podpowiedź.\nTemat postu: Re: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 07-06-2020 - 19:48\nParafia katolicka Kuchary Kościelne, wpis 11 / 1836\nTomasz Ksawery Franciszek Kruczkowski (30 lat) 100%\nojciec: Jan + , matka: Marianna Woyta\nTekla Juźwińska (19 lat)\nojciec: Kazimierz + , matka: Salomea Woycicka\nTemat postu: Re: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 07-06-2020 - 20:28\nBardzo dziękuję za kolejną pomoc. W tej chwili wyjeżdżam i parę dni będę poza zasięgiem internetu, ale po powrocie będę ściągał akty.\nTemat postu: Re: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 18-06-2020 - 09:05\nWielkie dzięki za zaangażowanie i wyszukanie. Mamy więc już:\n- akt małżeństwa Jana Nepomucena Kruczkowskiego z Konstancją Grzybowską, zawartego we Włocławku 20 czerwca 1876 r.;\n- dane z aktu małżeństwa jego rodziców – Tomasza Ksawerego Franciszka Kruczkowskiego i Tekli Juźwikowskiej, zawartego w 1836 r. w Kucharach Kościelnych;\n- akt małżeństwa jego siostry – Karoliny Antoniny Kruczkowskiej z Szymonem Wiśniewskim zawartego w r. 1876 w par. Studzianna-Brudzewice.\n- akty zgonu obojgu małżonków Kruczkowskich.\n- aktów zgonu rodziców;\n- aktów urodzeń weterana (około 1841 ur. w Ratajach, par. Samorzewskiej, powiat Słupecki) - o ile dobrze odczytałem) i jego żony (około 1855 w Glince par. Włocławek).\nNadal nie wiemy skąd się wziął w Rudzie Kościelnej i czy miał potomstwo.\nWiemy, że był na zesłaniu. Może po powrocie miał zakaz powrotu w rodzinne strony? Takie represje wówczas okupant stosował nagminnie.\nA może odnośnie zsyłki coś komuś udało się znaleźć?\nTemat postu: Re: Ruda Kościelna - Jan Kruczkowski - skąd się tu wziął? Wysłany: 19-06-2020 - 12:58\nCzy to może być jakiś ślad?\nhttps://metryki.genealodzy.pl/metryka.p ... 433&y=1379\nZgon Tomasza Kruczkowskiego, wdowa Tekla, ale z domu Żbikowska... miejsce zamieszkania Kleczew w powiecie konińskim, kawałek od Kuchar Kościelnych, gdzie rodził się Jan Nepomucen, ale jednak to nadal ten sam powiat. Tomasz i Tekla, wyjątkowy fuks musiałby to być, gdyby w jednym mniej więcej czasie dwie pary tego samego nazwiska nosiły identyczne imiona. Nazwisko rodowe Tekli też może być wynikiem błędu.\nNadto, w obrębie dawnego wojwództwa konińskiego niegdyś i obecnie istnieje solidne gniazdo rodu Kruczkowskich - Tuliszków i pomniejsze Zagórów. W samym Zagórowie i okolicy obecnie żyją Kruczkowscy spokrewnieni bezpośrednio ze mną, ale wywodzimy się od urodzonego w 1874 roku Józefa, któy przybył w tej rejony na początku XX w. z woj. mazowieckiego. Zatem trzeba by szukać może powiązań Jana Nepomucena i jego ojca Tomasza w Tuliszkowie. Na niekorzyść tego aktu zgonu przemawia jednak brak pozostałych imiona Tomasza wskazanych w akcie ślubu etc.\nTemat postu: Wysłany: 20-06-2020 - 09:49\nZainteresowały mnie Kuchary Kościelne i nie tylko.\nPrzywołany w poprzednim poście akt zgonu Tomasza Kruczkowskiego dotyczy, bez wątpienia, ojca powstańca Jana Nepomucena. Wg mojej oceny akt urodzenia Jana Nepomucena fizycznie nie istnieje, zapewne spalił się. Chyba, że zachowały się alegata do jego małżeństwa.\nPosiłkując się danymi z: http://www.basia.famula.pl/, http://poznan-project.psnc.pl/,https://genealodzy.pl/ i https://szukajwarchiwach.pl/ dotarłam do akt w latach 1829-1852\n1.Ojciec Jana Nepomucena to Tomasz Mikołaj Franciszek Ksawery, czworga imion /vide ślub córki Karoliny Antoniny/ ur. ok. 1802r. w Łękawie pow. piotrkowskim. Był chyba tylko dwa razy żonaty.\na/ https://szukajwarchiwach.pl/54/754/0/6. ... /#tabSkany\nParafia Grodziec 1829r. akt nr 2.\nTomasz Kruczkowski, s. Jana i Marianny z Weysów ur. w Łękawie, lat 27 mający, ślubuje w Grodźcu z Małgorzatą z Szydłowskich Gostyńską wdową, lat 34. Tomasz żeni się w Grodźcu jako strażnik lasów rządowych, mieszka w Główiewie. Narzeczonym towarzyszy proboszcz parafii Kuchary Kościelne, ale ślubu udziela proboszcz z Grodźca.\nW 1936r. w Grodźcu umiera żona Marianna.\nTomasz Ksawery Franciszek żeni się ponownie w 1836r. w Kucharach Kościelnych z Teklą Juźwińską - akt w archiwum Diecezjalnym we Włocławku\nDzieci tej pary, które udało mi się odnaleźć to:\nParafia Kuchary Koscielne 1838r. akt 38\nChrzest Szymona Apolinarego - ojciec Tomasz Kruczkowski, lat 30, strażnik rządowych, zamieszkały w Posadzie Główiew, matka Tekla Juźwińska, 12 lat.\nParafia Kuchary Kościelne 1844r. akt 59\nChrzest Janiny? Karoliny Antoniny urodzonej w Kucharach Kościelnych - ojciec Tomasz Mikołaj Franciszek ??? Kruczkowski, strażnik pograniczno-celny, zamieszkały we wsi ...??? i Tekli Juźwikowskiej, lat 25\nZa rok 1839 akta chrztów tej parafii w "szukaju" tylko za miesiąc styczeń.\nJako ciekawostka o historii parafii http://parafiakucharykoscielne.pl/zarys ... kosciolow/\nDopiero w 1946r. ochrzczona zostaje córka i następne dzieci.\nhttps://szukajwarchiwach.pl/54/735/0/1. ... /#tabSkany\nParafia Budzisław Kościelny 1846r. akt 50\nChrzest Katarzyny – rodzice Tomasz Kruczkowski, strażnik celno-graniczny w Adamowie zamieszkały, lat 52 i Tekla Juźwikowska, 37 lat.\nhttps://szukajwarchiwach.pl/54/827/0/6. ... /#tabSkany\nParafia Wilczyn 1850r. akt 67\nChrzest Alexego – rodzice Tomasz Kruczkowski, strażnik celno-graniczny w Kownatach zamieszkały. Lat 54 i Tekla Juźwikowska , lat 35\nhttps://szukajwarchiwach.pl/54/764/0/1. ... /#tabSkany\nParafia Kleczew 1852r. akt 68\nChrzest Mateusza – rodzice Tomasz Kruczkowski, były strażnik celny w Kleczewie zamieszkały, lat 50 i Tekla Juźwikowska , lat 36\nTakie częste zmiany zamieszkania związane są zapewne z jego profesją urzędnika celnego. Nie wiadomo gdzie małżeństwo mieszkało w międzyczasie, kiedy mógł się urodzić poszukiwany powstaniec.\nZ przywołanego aktu ślubu, Jana Nepomucena, należy domniemywać, że rodzice przebywali wówczas w miejscowości Rataje. https://www.google.pl/maps/place/62-310 ... 17.7169991\nRataje, leżące opodal granicy zaboru rosyjskiego i pruskiego, należały wówczas do parafii Samarzewo/pow. słupecki, zabór rosyjski/, której drewniany kościół spalił się w II połowie XX wieku. Do pobudowanego nowego kościoła przyłączyło się Szamarzewo /powiat wrzesiński, dawny zabór pruski/.Kiedyś była to jedna wieś rozdzielona granicą zaborów. Akta znajdują się w AP Konin https://szukajwarchiwach.pl/54/805/0/-#tabZespol\n"Księgi metrykalne parafii rzymsko-katolickiej Samarzewo (pow. słupecki)-**-Księgi metrykalne parafii rzymsko-katolickiej Szamarzewo (pow. wrzesiński)" oraz na FS. Niestety brak jest akt sprzed 1855r.\nNa stronie https://genealogia.okiem.pl/powstanies/ ... ruczkowski\nwykazany jest Jan Kruczkowski, ur. ok.1838r. Może to ten poszukiwany.\nW https://geneteka.genealodzy.pl/index.ph ... =&to_date=\njest zgon syna Jana i Konstancji - Adama, kawalera, ur. ok.1878r. zgon 1944 miejscowość Ponik, parafia Bałtów. To też świętokrzyskie. Adam był gorzelanym.\nTemat postu: Wysłany: 08-08-2020 - 19:50\nDzięki Wam wzbogaciliśmy wiedzę o weteranie Kruczkowskim i jego rodzinie. Wstawiłem weterana i jego poznaną dzięki Wam rodzinę do wykresu, by lepiej widzieć całość na wykresie. Jest na Myheritage więc możecie sami sprawdzać, dopisywać, poprawiać, uzupełniać (albo mnie podrzucać poprawki i uzupełnienia)\nGorzelnia była w Poniku, par. Bałtów gdzie mieszkał i zmarł Adam Kruczkowski, syn weterana. Są jej ruiny. Wkrótce tam pojadę by je sfotografować.\nZnacznie większa gorzelnia była w Rudzie Kościelnej, gdzie mieszkał i zmarł weteran 1863 Jan Kruczkowski. Stoi do dziś piękny okazały budynek, choć sprzęty są wywiezione.\nPowstaje druga książka Świętogenu i będzie tam także o powstańcach. Dobrze byłoby tam wspomnieć o weteranie z Rudy Kościelnej Janie Kruczkowskim. Jednakże to była Wasza praca i wolałbym, żebyście to Wy napisali.\nJeśli bym ja miał napisać to należałoby wspomnieć o Waszym zaangażowaniu (Moniki, Eli i kogoś niepodpisanego), a do tego potrzebna jest Wasza zgoda.\nProszę więc o artykuł do książki albo o zgodę na wymienienie Was jako, życzliwych poszukiwaczy, którzy mi tu gotowca podsunęli.\nTemat postu: Wysłany: 23-01-2021 - 02:07\nBardzo dziękuję wszystkim, którzy wzbogacili wiedzę o weteranie Janie Nepomucenie Kruczkowskim i jego rodzinie. Nagrobki Jego i Jego żony zostały odnowione i zakonserwowane przez ludowego artystę z Rudy Kościelnej zamieszkałego w Borii - Stanisława Skalskiego.\nInteresują nas dalsze szczegóły rodziny tego weterana Powstania Styczniowego, szczególnie:\n1. dane z aktów Tekli z Juźwikowskich Kruczkowskiej, żony Tomasza Ksawerego Franciszka Kruczkowskiego, matki Jana Nepomucena Kruczkowskiego.\n2 akty urodzeń/chrztów i zgonów (albo dane z aktów) rodziców Konstancji z Grzybowskich, żony Jana Nepomucena Kruczkowskiego.\n3. akt urodzenia/chrztu (albo dane z aktu) Adama Kruczkowskiego, syna Jana Nepomucena Kruczkowskiego.\nTemat postu: Wysłany: 28-01-2021 - 02:32\nWśród zesłańców na Sybir figuruje Jan Kruczkowski syn Timofieja, o którym nic więcej nie podano. Na cmentarzu w Rudzie Kościelnej spoczywa weteran powstania 1863 r. Jan Kruczkowski, syn Tomasza Ksawerego Franciszka, urodzony w powiecie słupeckim, w parafii samorzewskiej.\nChoć Tymofiej to nie Tomasz, a raczej Tymoteusz, zastanawiam się czy ten, spoczywający w Rudzie Kościelnej i ten ze spisu zesłańców to ten sam. Zapewne po powrocie ze zsyłki miał zakaz powrotu w rodzinne strony, bo okupant stosował takie represje.\nChoć Tomasz to nie Timofiej, ale czy spisujący znali pochodzenie imion i ściśle stosowali ich odpowiedniki?\nCzy większym prawdopodobieństwem byłoby dwóch powstańców zesłanych na Sybir o tym samym nazwisku i imieniu, a innych imionach ojców czy większym prawdopodobieństwem byłoby, że to ta sama osoba z nieściśle zapisanym imieniem?\nMoże ktoś z forumowiczów zechce dodać jakiś szczegół dotyczący rodziny weterana Kruczkowskiego?\nMoże dane z aktów Tekli z Juźwikowskich Kruczkowskiej, żony Tomasza Ksawerego Franciszka Kruczkowskiego, matki Jana Nepomucena Kruczkowskiego?\nMoże dane o rodzicach Konstancji z Grzybowskich, żony Jana Nepomucena Kruczkowskiego?\nMoże dane z aktu urodzenia/chrztu Adama Kruczkowskiego, syna Jana Nepomucena Kruczkowskiego?\nStrona wygenerowana w czasie 0.328098 sekund(y)


Filtr Wieloczęstotliwościowy o skończonej odpowiedzi impulsowej - Platforma Transferu Technologii\nFiltr Wieloczęstotliwościowy o skończonej odpowiedzi impulsowej\nPrzedmiotem wynalazku jest filtr wieloczęstotliwościowy pojedyńczego sygnału pozwalający na filtrację sygnału zestawem filtrów o skończonej odpowiedzi impulsowej działających niezależnie na różne podpasma sygnału. Celem wynalazku jest kształtowanie właściwości korelacyjnych sygnału dla wybranych zakresów opóźnień czasowych i odstrojenia częstotliwościowego.\nPoszerzenie dynamiki teledetekcji. Możliwość wykrywania słabych ech w obecności ech silnych. Poprawa jakości detekcji.\nPrzedmiot wynalazku może być zastosowany w generatorach sygnałów do teledetekcji. Przykładami takich urządzeń są radary i sonary.


EEVZA 2021 U17 - Niepubliczne Liceum Ogólnokształcące Szkoła Mistrzostwa Sportowego Polskiego Związku Piłki Siatkowej w Spale\nEEVZA 2021 U17\n42090 osób odwiedziło stronę\n11.03.2021 swój udział w EEVZA 2021 rozpoczęła kadra U17 siatkarzy, która pokonała reprezentację Łotwy 3:0. Przypominamy, że Mistrzostwa Europy Środkowo Wschodniej są również turniejem kwalifikacyjnym do ME.\nW dniu dzisiejszym rozegramy kolejne spotkanie grupowe z reprezentacją Rosji . Spotkanie zaplanowano na godzinę 12.00 czasu Polskiego. Transmisję będzie można śledzić na YT pod linkiem: https://www.youtube.com/watch?v=9CuCcX4g2Fk


Największe spotkanie firm rodzinnych na Dolnym Śląsku już 8-9 czerwca we Wrocławiu.\nFirmy rodzinne mierzą się z takim samymi wyzwaniami jak inne typy przedsiębiorstw, jednak z uwagi na to, że są tworzone przez członków rodziny, mają dodatkowo swoje własne, charakterystyczne dla przedsiębiorstw rodzinnych wyzwania. Zaliczyć do nich można sukcesję, czyli zmianę pokoleniową właścicieli a także wynikającą z rozwoju konieczność wprowadzenia do firmy zewnętrznych menedżerów i pracowników, co pociąga za sobą zmianę kultury organizacyjnej.\nPrzejście przez te procesy pochłania często dużo uwagi i emocji na co wielu przedsiębiorców nie jest przygotowanych. Do tego dochodzą momenty próby, jakie przynosi rzeczywistość. Ostatni rok udowodnił, że wstrząs na rynku może przyjść z zaskoczenia i wywołać długofalowe skutki pozwalające jednym firmom wznosić się na fali, a pogrążyć inne. Rodzi się pytanie, czy symbolicznie można było przewidzieć pandemię i jej konsekwencje? Czy gdybyśmy dziś potraktowali je jako lekcję, można wyciągnąć wnioski i przygotować się na przyszłość?\nKażdy kryzys może być szansą i to jest najważniejsza lekcja, jaką dziś odrabia wiele firm rodzinnych. Pandemia boleśnie wpłynęła na niejeden biznes rodzinny, jednak nie unicestwiła branż. Nawet te najsilniej dotknięte ograniczeniami, jak turystyka czy gastronomia, szybko się odrodzą. I to będzie swego rodzaju nowe rozdanie, w którym wygrają przedsiębiorcy z krwi i kości, których do działania napędza pomysłowość, odwaga i doświadczenie, mający biznesowy instynkt. Nawet oni muszą być przygotowani na to, co przyniesie przyszłość, bo nasz świat podobnych wstrząsów jak ten z 2020 r. może doznać jeszcze wiele. Zmiany klimatyczne, kryzysy energetyczne, zmiany społeczne wpływające na potrzeby klientów czy rozpędzony rozwój technologii, to tylko przykłady, które możemy przewidzieć. O tym, jak się do nich przygotować, będziemy dyskutować podczas Kongresu, którego myśl przewodnia „Gotowi na jutro” zawiera sens tych rozważań\nmówi dr hab. Krzysztof Safin, prof. WSB, inicjator Kongresu.\nKongres podzielony jest na dzień debat tematycznych poświęconych m.in. zarządzaniu firmą, zasobami ludzkimi i sprzedaży oraz dzień warsztatów i prezentacji, których tematy będą skupione na kluczowych trendach biznesowych wyznaczających kierunki działań dla firm rodzinnych. Należą do nich – transformacja funkcji personalnej, transformacja cyfrowa, nowe zagadnienia w obszarze marketingu oraz transformacja energetyczna, która jest odpowiedzią na jedne z największych wyzwań, jakie przynosi przyszłość. O tych ostatnich opowie drugiego dnia Andrzej Jeżewski właściciel Promet-Plast, pierwszej w Polsce firmy produkującej artykuły medyczne w technologii zerowej emisji CO2.\nZmiany w energetyce są bardzo ważne. To przede wszystkim ochrona klimatu, ale również szansa rozwoju gospodarczego w naszym kraju oraz zwiększenie bezpieczeństwa energetycznego. Strategia klimatyczna Polski polega na przechodzeniu na niskoemisyjną gospodarkę, możliwie największą neutralność klimatyczną oraz zastosowanie najbardziej efektywnych urządzeń technologicznych w przemyśle i gospodarstwach domowych. Nasz zakład zasilany jest w pełni własną energią odnawialną. Wymiana maszyn hydraulicznych na elektryczne i pełna automatyzacja produkcji sprawiła, że roczne zużycie energii w zakładzie spadło z 8064 MWh do 1776 MWh. Produkcja zielonej energii to nie tylko wartość dodana w postaci oszczędności, ale też karta przetargowa w pozyskiwaniu zamówień na dostawę sprzętu medycznego na Zachodzie. Wyroby tworzone w sposób ekologiczny mają priorytet. Promet-Plast to pierwszy w Polsce i prawdopodobnie również w Europie zakład produkcji artykułów medycznych w technologii zerowej emisji CO2\nmówi, Andrzej Jeżewski, właściciel firmy rodzinnej Promet-Plast.\nZadaniem Kongresu jest również pobudzanie kreatywności uczestników i tworzenie warunków, które pozwolą im spojrzeć na przedsiębiorczość rodzinną, a często na ich własne firmy, z nowej perspektywy. Z jednej strony realizowane jest to poprzez networking, dyskusję i wymianę doświadczeń, z drugiej zaś poprzez program wydarzenia. W tym roku na uczestników czeka kilka niespodzianek.\nGościem specjalnym jest Piotr Czerkawski Kurator Programowy Kina Nowe Horyzonty, w którym odbędzie się Kongres. Przedstawi on obraz firmy rodzinnej w światowym kinie i wskaże tytuły, które w szczególny sposób podejmują zagadnienia przedsiębiorczości rodzinnej. Głos zabierze również Mariusz Kwiecień Dyrektor Artystyczny Opery Wrocławskiej. Nietypowe podejście zostanie wykorzystane w panelu dyskusyjnym poświęconym sukcesji, która jest tematem budzącym w rodzinach przedsiębiorców wiele emocji. Aby przyjrzeć im się dokładnie oraz ocenić ich wpływ na biznesowe i rodzinne konsekwencje, eksperci z firmy Grant Thornton – partnera merytorycznego Kongresu, będą na scenie współpracować z zawodowymi aktorami.\nTa część Kongresu dotykać będzie aspektów związanych z komunikacją międzypokoleniową, zarządzaniem, podziałem władzy i własności w firmie rodzinnej. Zawodowi aktorzy, wcielając się w role członków rodziny, podzielą się z nami historiami wziętymi z życia firmy rodzinnej. Wprowadzą nas w świat dobrze znany nestorom i sukcesorom, lecz rzadko z obserwowany z zewnątrz. Eksperci z Grant Thornton, pełniący rolę obserwatorów, podzielą się refleksjami nad poszczególnymi epizodami, a także wiedzą i doświadczeniem, jak skutecznie zapewnić trwałość firmy rodzinnej\nmówi Dariusz Bednarski, wiceprezes Grant Thornton.\nIV Kongres Firm Rodzinnych „Gotowi na jutro” odbędzie się w dniach 8-9 czerwca 2021 r. w Kinie Nowe Horyzonty we Wrocławiu. Uczestnictwo jest bezpłatne, ale liczba miejsc ograniczona. Program wydarzenia oraz formularz zapisów dostępne są na stronie www: kfr.com.pl.\nOrganizatorzy, partnerzy i patroni.\nZobacz galerię zdjęć z 2020 roku\n💥 Ruszyły zapisy! 💥 Zapraszamy na Kongres Firm Rodzinnych "Gotowi na jutro"! Sprawdź program i zapisz się! ➡...\nPosted by Kongres Firm Rodzinnych on Thursday, April 29, 2021\nKFR 2021_program i organizatorzy.png\nKFR_2020_dr hab. Krzysztof Safin, prof. WSB_Dyrektor Cetrum Biznesu Rodzinnego_3.jpg\nKFR_2020_Cezary Przybylski_Marszałek Woj. Dolnośląskiego_1.jpg\nKFR_2020_Roland Szymański,Lars_Dariusz Duma,FBN Poland.jpg\nKFR_2020_dr Anna Tępińska-Marcinek, Ceramika Paradyż_Dominka Cebrat, PKO BP.jpg\nKFR_2020_Martyna Sztaba, Syntoil_1.jpg\nKFR_2020_Dariusz Duma_FBN Poland_1.jpg\nKFR_2020_KFR_2020_Dominika Wajnert, Meble Wajnert_Piotr Czekierda,Collegium Leonardinum.jpg\nKFR_2020_Sławomir Sadowski, MS Sadowscy_1.jpg\nKFR_2020_Magdalena Gwiaździnska, Microsoft Polska_1.jpg\nKFR_2020_Marcin Kucharski, Stowarzyszenie Winnice Dolnośląskie.jpg\nKFR_2020_Beata Szymczuk, PKO BP_Dominika Wajnert, Meble Wajnert_Piotr Czekierda,Collegium Leonardinum (353).jpg\nKFR_2020_dr hab. Krzysztof Safin, prof. WSB_Dyrektor Cetrum Biznesu Rodzinnego_1.jpg\nKFR_2020_Dariusz Bednarski, FBN Polnad_Marek Ignor, DFR.jpg\nKFR_2020_Marta Sadowska, MS Sadowscy.jpg\nKFR_2020_Elżbieta Szumska, Małgorzata Dziczkowska_ Kopalnia Złota w Złotym Stoku_3.jpg\nKFR_2020_Janusz Prus, Vitbis_Sławomir Golonka, Kaczmarski Group_2.jpg\nKFR_2020_Arletta i Grzegorz Ziemian, Browar Stu Mostów.jpg


Wiesław Ratajczak - Księgarnia PWN\nOcalone nieuśmierzone, O twórczośc...\nNieuchronnie budzi się w czytelniku poczucie, że treść i tematyka debat, których echem są zamieszczone w antologii artykuły, jest nam doskonale znana. Teksty dotyczą zatem ciągle aktualnego ...\nRedakcja: Lidia Banowska, Wiesław Ratajczak\nLektura książek Jarosława Marka Rymkiewicza to rodzaj duchowego ćwiczenia — z ubywania, rozpoznawania opuszczonych przez innych miejsc, wyobrażania sobie ostatniej godziny człowieka i świata,...\nJarosława Marka Rymkiewicza dialog...\nRedakcja: Maciej Junkiert, Wiesław Ratajczak, Tomasz Sobieraj\nPoznański Czerwiec 56 Sens pamięci - Outlet\nJak pamiętamy Poznański Czerwiec '56? Czy wspomnienie tamtych tragicznych wydarzeń jest ważne dla współczesnej świadomości Polaków? Odpowiedzieć na te pytania próbowali humaniści, uczestnicy Czerwc...\nPoznański Czerwiec 56 Sens pamięci...\nConrad i koniec epoki żaglowców - Outlet\nZ tej książki wyłania się Conrad tradycyjny - Conrad uczący nas wierności, honoru, obowiązku, fundamentalnych etycznych powinności (...). Jeśli chodzi zaś o typowo polskie spojrzenie na Conrada, to...\nConrad i koniec epoki żaglowców - ...\nPoznański Czerwiec 56 Sens pamięci\nJak pamiętamy Poznański Czerwiec '56? Czy wspomnienie tamtych tragicznych wydarzeń jest ważne dla współczesnej świadomości Polaków? Odpowiedzieć na te pytania próbowali humaniś...\nWiesław Ratajczak, Bernadeta Tyranowska\nZ tej książki wyłania się Conrad tradycyjny - Conrad uczący nas wierności, honoru, obowiązku, fundamentalnych etycznych powinności (...).Jeśli chodzi zaś o typowo polskie spojrzenie na Conrad...


Każde rozwiązanie technologiczne, ma swoje wady i zalety. Najważniejsze, aby w ostatecznym bilansie zysków i strat, tych pierwszych było więcej. Statystyki udostępniane przez producentów mówią jasno – szamba betonowe są najpopularniejszym zbiornikiem ściekowym w naszym kraju. Ze względu...\nChcąc za wszelką cenę uniknąć dachu nad głową w okresie bezrobocia, lokator chwyta się wszelkich możliwych sposobów zarobkowania, by opłacać komorne. Stąd zresztą filantropijna na pozór dbałość poszczególnych kapitalistów, którzy dla majstrów i specjalistów budują domki z własnymi ogródkami. W kalkulacji kapitalisty te ogródki nie są niczym innym niż podstawą do nędznego przetrwania okresu bezrobocia przez robotnika, a więc bezpłatnym środkiem zacho...\nWprowadzenie stabilizacji położenia łącznika zwiększa jednak znacznie pracochłonność robót przygotowawczych. Dobrym połączeniem, trwałym, niedającym jednak stabilizacji w trakcie prac montażowych i o ograniczonym zakresie zastosowań, jest wprowadzenie łączników w spoinę między płytami stropowymi. W okresie między wydaniem Standardów Budowlanych a oddaniem do druku niniejszej pracy dyskusja o standardzie mieszkaniowym nabrała niespodziewanego nasilenia, co ł�...\nDzięki uprzejmości Aleksandra Wadasa Główną ideą Pawilonów Wielofunkcyjnych Aleksandra Wadasa jest tworzenie przestrzeni publicznych z funkcjami społecznymi, takimi jak kultura, rekreacja, sport. Zostałyby one zbudowane z tymczasowych pawilonów o mniejszej skali, które można łatwo dopasować do istniejącej tkanki miejskiej, miałyby lekkie komponenty i mogły być mobilne. Mogą to być miejsca, w których ludzie mogą wziąć udział w ćwiczeniach fitness, wziąć...\nNowe BMW serii 7 oficjalnie


Zielono-niebieskie zapieprzajki: września 2013\nFront babciny czyli gerontologia w praktyce. Odc. 9 - Kryzys\nKryzys dopaść może każdego o porze każdej każdego wieku. Bez sentymentów i bez znieczulenia. Kryzys babci się pogłębia. Sinusoida zachowana jest, ale tendencja wydaje się być spadkowa. Na przykład jakiś czas temu po raz pierwszy zostałam nazwana wiedźmą. Przyznam szczerze, że zaskoczyło mnie to, choć większego wrażenia na mnie nie zrobiło. Jestem w jakiejś mierze uodporniona - od dawna babcia mi "zawadza" w jej mniemaniu. Proponuje nawet, że wypije truciznę, którą bym jej podała, żebym już miała spokój. Bo powiesić się nie potrafi, jak zaznacza. Słowem-kluczem jest tutaj wyraz "zdechnąć" występujący na przemian z "zostawić" tudzież wyrazy te mogą spokojnie funkcjonować obok siebie na przykład w stwierdzeniu "znowu mnie zostawisz samą, żebym zdechła". Tak, kryzys się pogłębia. Przestaję być ukochaną wnuczką. Aczkolwiek wciąż często nią jestem. Ale już nie zawsze. Gdy nie jestem, wówczas babcia donosi na mnie innym osobom. Że zaraz pójdę. Że ona zawsze sama. Sama i sama.\nA dziś (tak, to było już dzisiaj) z Brudną się z niej śmiałyśmy. No faktycznie. Z niej. Nie mogłyśmy jednak inaczej. Brudna płakała. Potrzebne były chusteczki. Babcia wzięła zaśmiech do siebie. I zaczęła nawijkę o "zawadzaniu" i "zdychaniu". I truciźnie. Wcześniej dałam jej małe "co-nieco", ale nie chciała. Skrzywiła się jak dzieciak, któremu podsuwa się cukierka z procentem.\nObecnie babcia idzie spać i nie będzie czekała na "te, co nie przyszły na czas. Niech śpią na słomiance".\nDziś misiulek został po raz pierwszy eksmitowany z łóżka. Na chwilę. Wrócił.\nAutor: Katarzyna Strzyż o 17:45 Brak komentarzy:\nAutor: Katarzyna Strzyż o 12:09 Brak komentarzy:\nBajanki, czyli garści pisania dawnego w wykonie własnym cz.5\n2008-01-15 - Bajanka o uciekającej Małej\nBardzo dawno temu, gdy Polska znajdowała się w czasach przemian ustrojowych i całe społeczeństwo skupione było bardziej lub mniej intensywnie wokół tego temtu, Mała jak zwykle zachorowała. Czy wina otwarcia się jej młodziutkiego organizmu na wszelkie wirusy leżała w czarnobylskich oparach, czy też jakieś inne okoliczności zmuszały jej odporność do uległości - nie wiem.\nBył słoneczny ciepły jesienny dzień, lecz Mała czuła się fatalnie. Słoneczko, ani chmurki nie cieszyły jak zwykle. Jednak mama postanowiła wyprowadzić ją na spacer. Opatuchała nadmiernie maleńkie ciałko w coś, co zdecydowanie ograniczało ruchy i pociągnęła ją w wielki świat. Mała posłusznie przebierała kończynkami dolnymi, aż... do pewnego momentu. Znała to miejsce bardzo dobrze. Bywała tu często, i to często już dawno temu przestało mieścić się w normie. Teraz jej serduszko zaczęło bić szybcej. Mama odpakowała Małą i posadziła na kolanach. Siedziały tak pewien czas. Gdy po raz kolejny otworzzyły się drzwi mama pociągnęła w ich strone Małą. Tam już czekała ona, ubrana na biało...czekała na nią....Ona wyjęła strzykawkę i igłę...a mama ściągnęła Małej spodnie i majtki. Mała wiedziała, co to znaczy. Wiedziała bardzo dobrze.Jej maleńkie ciałko napięło się w nerwowym skurczu. Mama wpakowała Małą na leżanke, a kobieta miała już zamiar pochylić się nad nią. Mała wiedziała, że jeśli czegoś szybko nie zrobi to groźnie błyszcząca igła, której słyszała już szyderczy śmiech, wbije się w jej malutką pupę. Nagle w przypływie jakiegoś olśnienia zobaczyła, iż ręka mamy znajduje się niebezpiecznie blisko jej twarzy...mleczaki błysnęły złowrogo i ... rozległo się aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Mała w przypływie niezidentyfikowanych sił witalnych i instynktu samozachowawczego znalazła się nadspodziewanie szybko na korytarzu i poczęła biec w stronę wyjścia jak najszybciej przebierając kończynkami dolnymi, co było trudne z powodu opuszczonych do kolan spodni i majtek... Nagle coś przeszkodziło jej w tym pędzie... coś chwyciło ją w biegu.Rozległ się głośny ryk.Ucieczka się nie powiodła. Zawezwano drugą w białym, by razem z mamą trzymała Małą, a igła trzymana przez trzecią wbiła się bezlitośnie, lecz... cóż to? Mała bólu nie poczuła... czy to zmęczenie, czy nagle zdruzgotana nadzieja na ucieczkę czy Anioł... co to sprawiło - nie wiem. Taki obrót sprawy nieco zachwiał jej równowagą, ale na krótko. Bo wszystko wróciło do normy... tzn. wszystkie następne zastrzyki były już bolesne... WSZYSTKIE!\n2008-01-13 - Bajanka o Małej i złym wyborze\nCiężkimi krokami w zabłoconych i nieco zniszczonych, wielkich butach, (które robią wokół siebie wiele hałasu a potem są szybko zapominane w nurcie szarej rzeczywistości) zbliżało się półrocze. Mała jak niezwykle o tej porze dnia postanowiła nie siedzieć w garze i dyskutować na mniej lub bardziej produktywne tematy z innymi garnkowiczami, lecz rozpocząć niezwykle nużący proces przyswajania informacji na czas tymczasowy zwany w skrócie przez ogół społeczeństwa nauką. Z niemałym mozołem zabrała się do tego dzieła poczynając od psychicznego nastawienia się, czyli przezwyciężenia chęci włączenia komputera. Następnie z trudem wyjęła swoje nowe źródło wiedzy gramatycznej i przerzuciwszy kilkaset stron dotarła do odpowiedniego zagadnienia. Teraz pozostało znalezienie odpowiedniej pozycji, w której byłaby w stanie bezbólowo przejąć nieco wiedzy od pana M. (redaktor źródła). Zajęło to jej pewną ilość czasu. Gdy była już w odpowiednim położeniu przystąpiła do odczytywania danych. Proces ten tak ją pochłonął, iż nie zauważyła obniżającej się mocy w uchwytach zwanych rękoma. Moc ta malała coraz szybciej i szybciej i szybciej, aż... zmalało do poziomu zerowego! I wtedy ważące 2 kg 300g źródło spadło ciężko na szyję Małej i zatrzaskując się głucho zablokowało dopływ czerwonej cieczy do mózgu... jednocześnie gałki oczne Małej poczęły mieć zamiar wypadnięcia na dywan... Jednak w tym momencie zjawił się gad. Gałki przestraszyły się go i postanowiły zostać na swoim miejscu. Natomiast gad zabrał z szyi Małej źródło, połknął je i tym sposobem wszystko wróciło do normy...\nHistoria pierwsza jest aż nazbyt prawdziwa. Stanowi rodzinną anegdotę. Mama uwielbiała ją opowiadać. Tak samo jak tę o rzuceniu z Mostu Trybunalskiego do rzeki posikanych majtek (swoją drogą najlepsze akcje z dziecintwa z moim udziałem są związane z bielizną - dziwne...). Bajanka druga stanowi fikcję literacką na bazie uczenia się z jakiejś polonistycznej knigi.\nAutor: Katarzyna Strzyż o 14:35 Brak komentarzy:\nAutor: Katarzyna Strzyż o 11:13 Brak komentarzy:\nBajanki, czyli garści pisania dawnego w wykonie własnym cz. 3\nSłońce przepływało między długimi, pionowymi palami obrosłymi czymś zielonkawym. Świergot ptasząt dolatywał z każdego niemal pala mieszając się z szumem wytwarzanym przez obiekty o nazwie "Jadę 120km/h, a mogę jeszcze szybciej". Kiedyś być może wprowadzało to nijaki zamęt wśród mieszkańców palisady, lecz dziś to już nikogo nie niepokoi. Oba światy żyją własnym życiem blisko siebie. Ta bliskość sprawia jednak, że drogi życia mieszkańców palisady i obiektów o wspomnianej wyżej nazwie często się przecinają... Zazwyczaj spotkania takie kończą się tragicznie dla jakiegoś palisedczyka, lecz gdy w spotkaniu udzieli się słusznych gabarytów osadnik, wówczas bywa niebezpiecznie dla obu stron. Wspomnieć należy także o dobrych kobietach pilnujących wejścia do polisady, które pełnia swą wartę w każdą pogodę i są w tym niezmordowane... I tak płynie zycie... Czasem tylko wynurzy się zza zakrętu wielkie oko... Ono widzi wszystko...\nSłońce robiło się coraz mniejsze. Niebo stawało się coraz ciemniejsze. Ziemia drżała i kołysała się nierównomiernie. Drzewa tańczyły wraz z krzewami, a trawa biegła na złamanie karku. Jakby ją gonił krasnal uzbrojony w młotek. Mgła spłynęła niespodziewanie i dał się słyszeć szum... Mała otworzyła oczy... Była w samochodzie... Za oknem przewijał się wielkopolski krajobraz... Silnik szumiał głośno, a twarz jej uderzana była gwałtownymi dmuchnięciami wiatru... Pojazd śmierdział benzyną... Mała pokręciła nosem... Przymknęła oczy... Promienie słońca porwały do tańca źdźbła trawy... Liście zaczęły nucić wieczorne pieśni... Świat popłynął z wiatrem... Jak to dobrze, że szare obicia foteli okazały się tylko snem... :)\n2008-02-15 – Beskid Żywiecki\nEch pikne te górki w Beskidzie Żywieckim, pikne bardzo... ale trza było wracać i z górecek schodzić... jake żeśmy do miasta wszystkim doskonale znanego pod postacią puszkową, butelkową i kuflową zeszli tedy poczeły się problemy. Pomykając miastem w liczbie osób ośmiu z całym dobytkiem na plecach bacznie rozglądaliśmy się w koło poszukując jakiejś ciepłej przystani ciepłe jadło i napitek dającej... jednak nasze pragnienia zderzyły się z amerykańską kulturą i dostały w mordę zapchanymi przez walentynkowiczów knajpami... jednak w swej drodze ustać nie mogliśmy bo zimno było i byśmy jak te słupy pozamarzali... przemykając ulicą duże zainteresowanie wzbudzaliśmy... wiele par oczu wbijało się w nas z zaciekawieniem, niedowierzaniem czy jeszcze nie wiem czym... wchodząc do jednej przystani żółwik Franklin począł mieć nagłą chęć odwrotu i ucieczki... pomieszczenia były trzy... trzy zadymione substancjami smolistym unoszącymi się nad pizzami i kuflami z piwem... przez mgłę substancji widział żółwik spojrzenia nieciekawie nastawione do przybyszów... szczęściem nie było wolnych miejsc i wzięliśmy z tamtąd odwrót... zostając pożegnani przez osobnika płci męskiej raczej zakompleksionego udawacza, że jest zabawny...osobnik ten wypowiedział słowa prorocze: kupcie sobie liny!!! Pewnikiem osobnik długo myślał nad tym powiedzonkiem i całusem od równie inteligentnej damy pewnie obdarzony został... ale tego wiedzieć nie możemy bo już nas nie było... szczęściem, gdy już nadzieję tracić zaczęliśmy zjawiła się restauracja normalna, z miłą panią co nam stół i jedno z wielu pomieszczeń oddała i zasiąć pozwoliła jak ludziom... że sami byliśmy w pomieszczeniu i żadne ślepia nie śledziły naszych poczynań z głodu wielkiego poczęliśmy wtranżalać kanapeczki przed właściwym obiadkiem... ceny były przystępne przeto brzuszki napełnione zostały skrzętnie i smacznie... Żółwik na koniec zjadł dwa pyszne placki ziemniaczane jakich nawet mamusia nie robi, bo czosnusiem doprawione były... a potem zaaplikował sobie gumę miętową... coby odór nie niósł się po wagunie hej!\nA tak zmyślam... ;P\nAutor: Katarzyna Strzyż o 14:33 Brak komentarzy:\nAutor: Katarzyna Strzyż o 12:55 Brak komentarzy:\nAutor: Katarzyna Strzyż o 09:30 Brak komentarzy:\nAutor: Katarzyna Strzyż o 05:23 Brak komentarzy:\nZastanawiając się nad sensem istnienia całodobowych marketów, gdy zaczęły one wieść swój żywot w moim skromnym mieście, przez szereg lat sądziłam, że nocą robią w nich zakupy jedynie małozapobiegliwi lub nad wyraz gościnni ludzie, którym w środku imprezy zaczęły wysychać kieliszki. Jakież było moje zdziwienie, gdy podczas studiów zaczęłam parać się wykładaniem chemii (i nie tylko) w jednym z takich ośrodków. Starsi ludzie (w parach lub samotnie) czy małżeństwa z małymi dziećmi nie stanowiły jakiejś szczególnej skrajności wśród wędrujących między półkami o najróżniejszych nocnych godzinach. Z tego czasu, oprócz socjologicznej obserwacji, pozostał mi jeden autowniosek - nie nadaję się do pracy w trybie zmianowym przewidującym "nocki". Rzędem pracowałam maksymalnie cztery i czwarta to już był zgon. Ledwo wiedziałam, jak się nazywam... Było to zapewne związane z ogromną troską rodziny, która mimo mojej nocnej aktywności, nie chciała, żebym bezproduktywnie traciła czas w dzień w związku z odsypianiem. Rodzinie ułatwiało zadanie nasze mieszkanie "na kupie". Po którymś z kolei "cicho, niech się wyśpi", wypowiadanym w najlepszym razie teatralnym szeptem, po prostu się poddawałam i wstawałam. Ale niechęć do normalnej pracy zarobkowo-przymusowej o takiej porze mocno we mnie ugrzęzła. Dzięki temu molochy konsumpcyjne przestały doświadczać mojej obecności nocą. Do czasu.\nParę miesięcy temu nawiedzili mnie w celu spożycia pizzy moi bardzo dobrzy znajomi - Ewelina i Maniek. Że nie są normalni, bez problemu (i bez alkoholu!) dali się namówić w środku nocy na skręcanie regału książkowego. Brakowało tylko narzędzi. Ale co za problem podjechać do supermarketu i kupić skrzynkę, jakieś śrubokręty i inne dziwne rzeczy? No żaden problem! Ewelina została jako babciny anioł stróż, a ja o północy zastanawiałam się, jaką skrzynkę na narzędzia do domu sprowadzić. Dzięki temu regał skręcony został, na co czekał już czas pewien. Zrezygnowaliśmy jedynie z wiercenia w ścianach. Mogłoby się to trochę sąsiadom nie spodobać...\nOstatnio jednak znów miałam okazję zawitać nocą do sklepu. Zakupy tym razem były bardziej przyziemne - jakieś zabijaki bakterii, ścierki i inne chemiczne przyjemności. Dla odmiany kursowałam między półkami z bratem Mańka i Mańkiem. I stwierdzam, że nocne zakupy nie są złe - nie trzeba nikogo wymijać, cisnąć się w tych alejkach, czekać do kasy... Same zalety. Jedynie się trochę nie dośpi.\nAle niedosen można mieć także z powodów hobbistycznych. Np. teraz nie śpię, bo piszę. Czasem, a czasem często tak mam, że w nocy lepiej mi się pisze, niż w dzień. Najcudowniej jak się taka lawina z pasją uruchomi (chociaż zaczynam się pilnować, co mnie martwi) i wówczas zamiast dziennika powstaje nocnik.\nA jak się bardzo nie wyśpię, to potem wyglądam tak...\nAutor: Katarzyna Strzyż o 15:32 Brak komentarzy:\nNa napisanie tego posta namówiła mnie J. zaraz po tym, jak doświadczyła po raz kolejny mojego daru.\nMam taką umiejętność, dar, charyzmat (jak zwał tak zwał), że jak pocieszam to od razu taki podmiot pocieszenia staje na nogi. Równe. I wówczas zazwyczaj słyszę tego potwierdzenie w słowach: "Ty to potrafisz człowieka pocieszyć". Oczywiście dar mój tylko dla najbliższych jest przeznaczony, gdyż delikatność walca drogowego z jaką rozjeżdża strapionego, mogłaby zabić nieprzygotowanego, a na pewno pogrążyłaby go w otchłani* rozpaczy.\nNp. J. już wie, że z bałaganu w chacie się nie wygrzebie. Skoro ja w nim tkwię od 5 miesięcy (a to tylko mieszkanko), to ona w swoim domu będzie go karmiła pewnie latami ;P.\nZ M. (tak, tą wspominaną w kontekście najwspanialszego dżemu na świecie) była inna sytuacja. Gdy poważnie i nieodwracalnie uszkodzony został jej samochód i największe emocje opadły (mam jeszcze jakieś okruszyny empatii), pocieszyłam ją, że jakby przelicytowali jej dom, to mogą wtedy w tym samochodzie zamieszkać. M. zna troszkę mój czarny humor, często ujawniający się także w kontekście zdarzeń losowych własnych, więc wybaczyła mi brak miłosierdzia.\nSytuacje takie są liczne,drobne, wplatane w rozmowy, wydarzenia i strapienia, ale więcej nie pamiętam... Pocieszenia mijają jak mijają strapienia, by zrobić miejsce następnym. Lotne jak dmuchawce (przykład dorabiania ideologii do obrazka) ;-).\nPost jest krótki, bo muszę zacząć pisać "takie tam" i mam czas do 15 września, a pomysł jeszcze nie do końca posiada ręce i nogi. W sumie to na razie zarodek pomysłu, który musi szybko dojrzeć i nabrać kształtu. Ale "niech się dzieje wola nieba...".\n* Miłoszowe o otchłani. Bo całkiem niedawno się dowiedziałam, że to Miłoszowe jest:\nAutor: Katarzyna Strzyż o 06:26 Brak komentarzy:\nMieszkam w zapyziałym, prowincjonalnym mieście, które z różnym skutkiem próbuje się szczycić pewnymi kwestiami, co jednak w niczym nie zmienia jego prowincjonalnej pozycji. Jest to jedynie poprawianie sobie samopoczucia, że mieszka się w nieco lepszym miejscu niż jest faktycznie.\nW moim mieście można w środku nocy przejść się głównymi ulicami i spotkać jedynie uliczne latarnie. Bez jakiegokolwiek towarzystwa, które mogłoby je podpierać - żeby nie było wątpliwości. Dzieje się tak dlatego, ponieważ zjeć i wypić w dobrym towarzystwie (świetnie się przy tym bawiąc), można wyłącznie we własnym domu. W ten sposób każdy mieszkaniec prędzej czy później może znaleźć się w sąsiedzctwie najlepszego klubu, mając go np. za ścianą albo pod podłogą.\nCzasem może się wydawać, że tutaj prawie w ogóle nie ma mieszkańców, a pozostali jacyś degeneraci lub sentymentaliści, którzy nie chcieli się stąd wynosić lub też nie mieli dokąd powędrować. Ale nie! Nasze miasto jest pełne ukrytych tubylców. Tylko w zwykłych okolicznościach i szarzyźnie życia znaleźć ich jest trudniej niż Wally'ego. Niekiedy zdarzają się jednak sytuacje, które motywują mieszkańców do wyjścia na ulicę i wówczas oni sami są zadziwieni, że jest ich tak wielu. Takim zdarzeniem jest np. powódź. Jest to mniej lub bardziej tragiczne (w zaleźności od odległości domu od rzeki). Jednakże tragiczność chwili nie przeszkadza w podziwianiu poziomu wody w rzece. Zwłaszcza, że w pobliżu jest makdonald.\nInną, nieco mniej tragiczną okolicznością ściągającą tłumy na ulice, że aż chodniki trzeszczą, jest lokalne święto narodowe, jakim jest powrót pieszych pielgrzymów z Częstochowy. Tak, a co! Mamy taką fanaberię, że u nas pielgrzymi nogami wracają. Po pierwsze jest bardziej ekologicznie. Po drugie - jest dłużej. Moment ten nazwałam tragicznym, gdyż tłum wypoczętych i czystych ludzi wita mniejszy tłum - częściowo okaleczony, obandażowany, a w całości brudny, spocony, śmierdzący i zmęczony. Żeby było barwniej, pierwszy tłum płacze, a drugi cieszy się, śmieje i skacze. Ogólnie atmosfera jest podniosła, przejście głównymi ulicami odbywa się w blaskach chwały i wśród rzucanych naręczy kwiatów. Kto nigdy tego nie doświadczył, nie poznał z bliska - nie zrozumie. Przez doświadczenie z bliska mam na myśli samodzielne przemaszerowanie wśród tego aplauzu lub bycie matką/babką/ciotką/sąsiadką itd. osoby, która przez szereg dni zrywała się bladym świtem, żeby (niekiedy resztkami sił w kończynach dolnych) "robić" kolejne kilometry.\nZjawisko jest fenomenalne. I wcale go nie neguję, o co mogłabym być posądzona przez nieco niewprawionego czytelnika. Opisuję je jak opisuję, bo po pierwsze znam je aż nazbyt dobrze, a po drugie - kocham szalenie ten jedyny w swoim rodzaju klimat, którego inne miasta są pozbawione z przyczyn terytorialnych lub kulturowych.\nMieszkam w wyjątkowym miejscu. Miejscu wyjątkowym, bo w nim mieszkam.\nAutor: Katarzyna Strzyż o 10:52 Brak komentarzy: