Opieka nad osobami starszymi Madzia G - Organizacja czasu wolnego, spacery, czytanie Kielce | OpiekaSeniora.pl\nWykszałcenie: Średnie (matura), TEB Edukacja .Radom\nOstatnio aktywny: 27 lipiec 2015 10:15\nWykfalifikowany z doświadczeniem Opiekun Medyczny podejmie opieke nad osoba starszą i nie samodzielną. Mam 36 lat Jestem osoba uczciwą,miła ,sympatyczna z poczuciem humoru zawsze chętna do pomocy, wyrozumiała ,cierpliwa,komunikatywna,sumienie podchodze do powierzonych mi obowiązków. Więcej informacji pod num.tel. (***) 01\nPrywatna Opieka nad kobieta leżąca,toaleta całego ciała, pomoc w zjedzeniu posiłków, przygotowanie posiłków,sprzątanie mieszkania,mysie okien,podług, pranie.\nLubię słuchać życiowych mądrości starszych osób, ich historie.lubię kiedy podopieczny jest zadowolony z opieki.lubię wykraczać poza zakres swoich obowiązków,posprzatac,zrobić zakupy,sprawić niespodziankę podopiecznemu.\nW zależności cz ma doświadczenie czy nie ale nie jest łatwo znalesc podopiecznego .należy mieć dużo cierpliwości ,być pokornym,umieć się dostosować do danego pacjenta i sytuacji.\nCzy ma predyspozycje do pracy i opieki nad osoba starsza i chora oraz niepełnosprawna.\nCzy posiada wiedzę na temat opieki osób starszych.czy posiada umiejętności i doświadczenie opieki nad osoba starsza i chora.\nLubie prace z ludźmi starszymi,nie traktuje tego zajecia tylko jako zarabianie pieniędzy, mam predyspozycje do pracy z ludźmi,lubię słuchać co maja do powiedzenia.\nCzy potrafię zaopiekowac się osoba starsza,czy posiadanie doświadczenie i jaka stawka wynosi za godzinę opieki nad podopieczna.\nODP.posiadanie doświadczenie,potrafię zaopiekować się w profesjonalny sposób osoba chora,moja stawka to 15-25 zł za godzinę opieki


W naszym domu po raz drugi urodziły się szczeniaki King Charles Spaniel. Szczęśliwą mamą została JCh British Taste Charly Unlimited, a ojcem pies Interchampion, Multichampion Pur and Simple Verum Gaudium. Poród przebiegał bez żadnych komplikacji i Mandy naturalnie urodziła 2 trikolorowe, śliczne i zdrowe szczenięta: pieska i suczkę.\n24 - 25 czerwca 2006 r.\nW ten weekend byliśmy z naszymi psami na wystawie w Krakowie i Marjampolu. Na międzynarodowej wystawie w Krakowie wspaniale pokazały się nasze King Charles. Arsene otrzymał, CAC, CACIB, a Felis - CAC, CACIB i została Zwycięzcą Rasy. Następnego dnia w Marjampolu (Litwa) nasz buldożek francuski Leos - został Zwycięzcą Rasy, a Aria - otrzymała CAC Junior. Na wystawie dobrze pokazała się również Elissa (King Charles), która została Best Puppy.\nNasze Kingi pokazaliśmy na wystawie międzynarodowej w Parnu (Estonia). Hope otrzymała CAC Junior, Arsene - CAC Junior i został Najlepszym Psem w Rasie. Oba psy zostały również Młodzieżowymi Championami Estonii.\nW najnowszym numerze "Poradnika Domowego" ukazał się artykuł Małgorzaty Szamockiej "Psa urok", w którym zamieszczono krótki wywiad z nami i zdjęcia naszych psów.\nNa wystawie europejskiej w Helsinkach nasza śliczna suczka Marjaniemen Queen of Hopes zajęła w stawce 8 suczek II lokatę w klasie młodzieży i otrzymała ocenę doskonałą. Cieszymy się bardzo z jej sukcesu. Po wystawie Hope miała okazję spotkać się również z jej matką Molly i jej miotowym rodzeństwem.\nBrakuje nam słów aby opisać to co się stało i co czujemy. Tego dnia odszedł za "Tęczowy Most" nasz ukochany Pepe. Był cudownym psem, ulubieńcem mojego synka. Miałam wrażenie, że rozumie nas bez słów. Kochał zabawy, pieszczoty, uwielbiał wskakiwać na kolana. Był przede wszystkim naszym wspaniałym przyjacielem i domownikiem. Ale był również zjawiskowym psem wystawowym. Na takie psy jak Pepe czeka się czasami całe życie. Jest nam smutno, że odszedł tak szybko. Ale jestem wdzięczna losowi, że mógł być z nami choć przez chwilę. Pepe - na zawsze zostaniesz w naszych sercach.\nNa wystawie w Płocku nasz Leos otrzymał I lokatę, CWC i Zwycięstwo Rasy. W ten sposób ukończył Championat Polski. Wspaniale pokazały się również nasze King Charles. Arsene wystawiany w klasie pośredniej otrzymał CWC i został Zwycięzcą Rasy. Delyth w swojej pierwszej oficjalnej klasie otrzymała Zwycięstwo Młodzieży, a wystawiana po raz pierwszy Elissa została Best Puppy.\nTen dzień należał do buldożków. Na wystawie klubowej w Jovariskes (Litwa) nasz Leos otrzymał CAC, a Pepe - CAC Junior i został Młodzieżowym Zwycięzcą Klubu Litwy 2006. Buldożki oceniała specjalistka rasy K. Jekelfalussy (hodowla Du Champagne).\nLeos został też dziś tatą ślicznej gromadki buldożków. W naszym domu Gabi urodziła dziś 6 pięknych szczeniąt buldoga francuskiego (2 suczki i 4 pieski).\nW naszym domu po raz pierwszy urodziły się szczeniaki King Charles Spaniel. Szczęśliwą mamą została JCh Felicita z Cerekvicke Strane, a ojcem pies Ch Vidor King de La Bacska. Poród przebiegał bez żadnych komplikacji i Fela naturalnie urodziła 5 ślicznych i zdrowych szczeniąt: 2 pieski - ruby oraz 3 suczki - black and tan\nNa wystawie w Alytus (Litwa) nasza śliczna suczka Marjanienem Queen of Hopes otrzymała ocenę doskonałą, CAC Junior i została Zwycięzcą Rasy. W ten sposób ukończyła Młodzieżowy Championat Litwy. Pokazaliśmy również Arsene, który wystawiany po raz pierwszy w klasie otwartej otrzymał CAC i został Najlepszym Psem w Rasie. Dobrze pokazał się również nasz buldog francuski Leos, który otrzymał swój kolejny CAC.\n6-7 maja 2006 r.\nW ten weekend byliśmy na 2 wystawach w Sarajewie (międzynarodowa i krajowa). Nasze psy pokazały się wspaniale i wróciliśmy z 3 dorosłymi Championami Bośni i Hercegowiny: Leos, Felis i Vidor oraz jednym Młodzieżowym Championem Bośni i Hercegowiny - Pepe. Pepe kontynuując swoją dobrą passę w dwa kolejne dni został również Zwycięzcą Rasy.\nKolejny sukces naszych psów. Na wystawie w Dobrym Mieście nasz Pepe - został Zwycięzcą Rasy w buldogach francuskich, a Vidor - w rasie King Charles Spaniel. Największą radość przyniósł nam jednak sukces pierwszej wystawianej suczki z naszej hodowli - Arii Rubinowy Skarb. Aria została najpierw Best Puppy, a później w konkurencjach finałowych Najpiękniejszym Szczenięciem Wystawy (BEST IN SHOW PUPPY I).\nWystawa międzynarodowa w Opolu zakończyła się olbrzymi sukcesem. Na 7 wystawianych psów w dwóch rasach otrzymaliśmy 7 pierwszy lokat, 4 CWC, 3 Zw. Mł. i 2 Zwycięstwa Rasy. Psy wystawiane przez nas ukończyły 3 Młodzieżowe Championaty i 1 Interchampionat. Największy sukces odniósł nasz Pepe, który najpierw otrzymał Zwycięstwo Młodzieży, a później w stawce 52 zgłoszonych buldożków został Zwycięzcą Rasy. W ten piękny sposób Pepe ukończył Młodzieżowy Championat Polski. Dobrze pokazał się również Leos otrzymując CWC w klasie otwartej.\nSukcesy odniosły również wystawiane przez nas King Charles. Zwycięzcą Rasy został Arsene, który otrzymał również Zw. Młodzieży i ukończył Mł. Championat Polski. Vidor otrzymał CWC i res. CACIB. Świetnie spisały się również nasze suczki. Felis otrzymała - CWC, CACIB, a nasza śliczna Hope - Zw. Młodzieży i ukończyła również Młodzieżowy Championat Polski. Na wystawie pokazaliśmy również Pur and Simple Verum Gaudium, pięknego psa mieszkającego obecnie w naszej hodowli, ale będącej własnością estońskiej hodowli Ribessita. Pur otrzymał CWC i CACIB i ukończył Interchampionat. Dziękujemy Ricie za zaufanie i udostępnienie nam do krycia naszej suczki Mandy tak pięknego psa.\nNasze psy pokazaliśmy w Opolu na Klubowej Wystawie Psów do Towarzystwa. Nasz buldog francuski Pepe został Młodzieżowym Zwycięzcą Klubu Polski. W poprzednim roku ten zaszczytny tytułu otrzymał również nasz buldożek - Leos. Cieszymy się, że Pepe poszedł w jego ślady. Wspaniale pokazały się również nasze King Charles: Arsene został Młodzieżowym Zwycięzcą Klubu Polski a Vidor otrzymał CWC, Zwycięstwo Rasy i został Zwycięzcą Klubu Polski.\nNa wystawie w Grudziądzu nasz buldog francuski Pepe został Zwycięzcą Rasy, a Aria Rubinowy Skarb - Best Puppy. Pokazaliśmy również nasze King Charles: Arsene - Zw. Młodzieży i Hope - Zw. Młodzieży.


Czytelnia Patrycji. Subiektywny blog o książkach.: "Pozwól mi wrócić" B.A. Paris\nB.A. Paris jest autorką, która ma swój własny styl, pisze ciekawie, lekko, a jej książki czyta się bardzo przyjemnie i szybko. Krótkie rozdziały, naprzemienna narracja i liczne retrospekcje sprawiają, że z książką ciężko się rozstać. Schemat, którym operuje pisarka jest spójny i śmiało możemy odnaleźć go zarówno w recenzowanym "Pozwól mi wrócić", jak i jej poprzednich powieściach. Na co zatem stawia Paris? Przede wszystkim na psychologię ludzkiego umysłu doprowadzonego do takiego stanu, w którym łatwo podlega wszelkim manipulacjom, w którym zatraca zdolność logicznego myślenia i łączenia faktów. Bohaterowie są wciągnięci w wyrafinowaną grę z własną psychiką, z własnymi słabościami i demonami przeszłości. Są przez to mało stabilni, wręcz stają się cieniem samego siebie. Mogłoby się wydawać, że każda kolejna książka B.A. Paris będzie przez to kopią swojej poprzedniczki, że nic nowego i świeżego się w niej nie zmieści. Po części może i tak jest, ale jeśli nawet, to nie zmienia to faktu, że autorka potrafi wciągnąć czytelnika w kreowaną rzeczywistość i nie puścić do samego końca.\nMam też wrażenie, że Paris ma swój sposób budowania napięcia i swoistej zabawy naszymi emocjami i odczuciami. Początek zawsze jest mocnym akcentem i to on sprawia, że z trudnością rozstajemy się z bohaterami i ich opowieścią, z napięciem przewracamy kartki, by później wejść w pewien impas, gdy akcja toczy się niemrawo i pasywnie. Zakończenie jest tym drugim mocnym akcentem, jak nie mocniejszym, bowiem zawierającym w sobie długo wyczekiwany fabularny twist, który wszystko rozwiązuje, jednocześnie zaskakując czytelnika.\nHistoria Fina i Layli całkowicie wpisuje się w powyższy schemat. Coś niecoś przewidziałam, czegoś niby się domyślałam, ale i tak w ostatecznym rozrachunku zostałam mile zaskoczona. Nie będę się wdawać w szczegóły, czy takie rozwiązanie jest realne, czy też nie, bowiem mi ta wiedza nie jest do niczego potrzebna, liczy się warstwa psychologiczna, a ta w książkach Paris jest po prostu świetna. Książkę przeczytałam z wielkim entuzjazmem, i to się już chyba nie zmieni.\nBohaterowie "Pozwól mi wrócić" nie są idealni, mają swoje wady, tajemnice, których wolą nie ujawniać, czasem irytują swoją naiwnością i brakiem rozsądku. Jednak kreacja Layli wyszła Paris niemalże perfekcyjnie. Bardzo podobało mi się to, że autorka w drugiej części oddała jej głos, dzięki czemu mogłam wejść do jej głowy, a końcowym twistem wbiła mi przysłowiowego ćwieka. Czegoś tak nieprawdopodobnego nie byłam w stanie sobie wyobrazić. Z napięciem analizowałam wszystko raz jeszcze, wracałam do wcześniejszych faktów, by wyszukać tych elementów, które gdzieś mi w trakcie czytania umknęły.\nCzy polecam? Oczywiście. Nie zniechęcajcie się, czytajcie i wyrabiajcie sobie własną opinię. A nóż widelec książka Wam się spodoba.\nWcześniejsze książki B.A. Paris:\n"Za zamkniętymi drzwiami"/"Na skraju załamania"\nAutor: Czytelnia Patrycji o 23:07:00\nRadosna 10 kwietnia 2019 12:13\nMiałam po nią sięgnąć, ale odłożyłam jej czytanie na później. Na pewno wyrobię swoją własną opinię.\nCzytelnia Patrycji 10 kwietnia 2019 22:01\nAgnieszka Kaniuk 11 kwietnia 2019 16:30\nCzytałam i uważam, że choć książka nie jest pozbawiona mankamentów, to w ostatecznym rozrachunku, warto ją przeczytać. 😊\nCzytelnia Patrycji 12 kwietnia 2019 08:40\nZdaję sobie z tego sprawę. Ja już od pierwszej powieści pozostaję pod urokiem autorki, i chyba tak już pozostanie :)\nczytanie naszym życiem 13 kwietnia 2019 19:42\nJuż od jakiegoś czasu nie sięgam po ten gatunek i zaczynam tęsknić. Zainteresuję się tym tytułem. :)\nCzytelnia Patrycji 14 kwietnia 2019 10:13\nJa jak narazie łaknę go i nie mogę się nasycić, mam nadzieję, że jeszcze długo tak pozostanie. Polecam, choć uprzedzam, że moja opinia jest całkowicie subiektywna, jestem po prostu pod urokiem autorki, chłonę jej książki niczym gąbka ;)


Pożar w nowej siedzibie muzeum okręgowego w Tarnowie?, Wydarzenia - Tarnowianin.pl - Tarnów - Internetowy Serwis Lokalny. Wiadomości z Tarnowa\nPożar w nowej siedzibie muzeum okręgowego w Tarnowie?\nPoniedziałek, 16 Marca 2015, 12:05\nNa szczęście to były tylko ćwiczenia. Tuż przed godziną 9 strażacy dostali sygnał o zadymieniu ostatniego piętra budynku przy tarnowskim rynku i uwięzionej tam jednej osobie. Reszta została ewakuowana. Do akcji ruszyło 18 strażaków.\n- Jesteśmy instytucją, która ma w swoich zasobach przedmioty ogromnej wartości - mówi Radiu Kraków dyrektor tarnowskiego muzeum okręgowego Andrzej Szpunar. - Musimy mieć odpowiedni system alarmowy i przećwiczone reakcje pracowników w przypadku prawdziwego pożaru.\nByły to pierwsze ćwiczenia w otwartej półtora roku temu, nowej siedzibie muzeum na tarnowskim rynku. Instytucja ta, podobnie jak i banki czy galerie handlowe, ma specjalny system przeciwpożarowy, który sam wysyła wiadomość o zagrożeniu do strażaków.\n16.03 : Pożar w nowej siedzibie muzeum?\n16.03 : Szósty akt oskarżenia ws. afery z prawami jazdy\n16.03 : Pow. brzeski: Wypadek drogowy w Tymowej\n14.03 : "Gdzie jest szogun?" czyli bronkobus w Tarnowie\n14.03 : Magdalena Ogórek w Tarnowie - zdjecia\n13.03 : Rozpoczęła się rekrutacja do przedszkoli\n13.03 : Motocyklem po Gemini: Zatrzymano 9 osób\n13.03 : Ponowne wybory 26 kwietnia - oficjalna data\n13.03 : Maciej Dreszer zaczyna nowy sezon wyścigowy\n13.03 : Współpraca PWSZ i Uniwersytetu Trzeciego Wieku\nCzytaj Bez Ograniczeń: Książka na smartfonie\nTarnów: Opłata za śmieci bez zmian\nUl. Urszulańska nieprzejezdna. Awaria wodociągowa\nWypadek na Krakowskiej. Nie żyje kobieta\nWalentynkowe Tango w Mościcach - zdjęcia\n"Mongolia - kraina Czyngis-Chana" - zdjęcia\nWystawa studentów Instytutu Sztuki PWSZ - zdjęcia\nWójt gminy Tarnów: "Nie boję się referendum"\nOddaj telewizor do teatru, dostaniesz wejściówki


Recenzja Diablo II: Resurrected – remaster nie wystarczy - Tabletowo\nDługodystansowa recenzja Diablo II: Resurrected – po 21 latach zwykły remaster już nie wystarczy…\nKonrad Pisula· 1 listopada 2021\nVicarious Visions i Blizzard Entertainmen\nPC / PS4 / PS5 / X1 / XSS / XSX / Nintendo Switch\nRecenzja na bazie wersji gry z konsoli Xbox Series S.\nDla wielu graczy zapowiedź odświeżonego Diablo II było niczym spełnienie największego growego marzenia. I nie ma co się temu dziwić, w końcu ten kultowy tytuł Blizzarda wychował całe pokolenia graczy, również w Polsce. Diablo II: Resurrected było więc skazane na sukces, choć koniec końców sukcesem nie do końca można ten tytuł nazwać. Co się stało?\nJuż na samym starcie podkreślę, że jestem wściekły na samego Blizzarda, jak i na to, czym jest Diablo II: Resurrected. Zespół Vicarious Visions odwalił kawał świetnej roboty, unowocześniając mocno przestarzałą już oprawę graficzną oryginalnej „Dwójki”, zachowując w prawie niezmienionej formie pozostałe elementy gry. Jednak czy była to dobra droga dla tego projektu?\nZapis rozgrywki z Diablo II: Resurrected z Xbox Series S\nZapraszam do obejrzenia pierwszych kilkunastu minut rozgrywki Diablo II: Resurrected:\nOryginał wyprzedzający swoje czasy\nRok 2000 był dla graczy wyjątkowo szczodry. Pierwszy Deus Ex, Tony Hawk’s Pro Skater 2, The Legend of Zelda: Majora’s Mask, The Sims czy Hitman: Codename 47 to tylko kilka głośnych tytułów z tamtego okresu. Jednak wszystkie te gry musiały ustąpić miejsca jednemu tytułowi – Diablo II.\nJak na swoje czasy, dzieło Blizzarda wręcz zachwycało pod każdym względem, głównie swoją niezwykle grywalną rozgrywką, jak i równie dobrą historią i klimatem. Jest to również między innymi prawdopodobnie najważniejsza gra w historii gatunku hack’n’slash, która wyznaczyła trendy na kolejne długie lata w branży growej.\nNie ma jednak co zakłamywać rzeczywistości – premiera Diablo II miała miejsce już ponad 21 lat temu i od tamtego czasu wiele się zmieniło, nie tylko w samym gatunku hack’n’slash, ale i w grach wideo w ogóle. I, pomimo mojej ogromnej miłości do tego tytułu Blizzarda, nie potrafię już grać w oryginalne Diablo II – po tych dwóch dekadach jest to już po prostu przestarzały (choć nadal niezwykle ważny i kultowy) tytuł.\nRemake lub remaster był tu więc wymagany – co z niego wyszło?\nKlimat nadal pozostał ten sam!\nJak dla mnie Vicarious Visions to obecnie prawdziwi wirtuozi kodu. To właśnie dzięki temu zespołowi, światło dzienne ujrzały takie odświeżone wersje gier, jak Crash Bandicoot N. Sane Trilogy czy Tony Hawk’s Pro Skater 1 + 2. I w mojej opinii są to jedne z najlepszych remake’ów w historii gier wideo, które pomogły odrestaurować te kultowe dla wielu produkcje, z ogromnym poszanowaniem materiału źródłowego.\nTwórcy ci są jednak świadomi tego, że bez kilku znaczących zmian w rozgrywce, żaden remake nie ma sensu. Z tego też powodu, zarówno odświeżony Crash Bandicoot, jak i Hawk’s Pro Skater, otrzymały wiele pomniejszych usprawnień – choć w żadnym z tym tytułów nie można mówić o jakichś radykalnych zmianach w rdzeniu gry. Dlatego też bardzo ucieszyłem się, gdy Blizzard zapowiedział, że to właśnie Vicarious Visions bierze się za odświeżenie kultowego Diablo II – są to w końcu odpowiedni ludzie na odpowiednim miejscu.\nRóżnicę w grafice pomiędzy oryginalną wersją gry a Resurrected, widać gołym okiem.\nI co do tego raczej się nie pomyliłem, bo ze strony „VV” wszystko jest na swoim miejscu. Diablo II: Resurrected wygląda po prostu obłędnie. Nowe modele i tekstury są tak wysokiej jakości, że mam wrażenie, że obroniłyby się one nawet w grze z perspektywy trzeciej osoby, a mowa tu przecież o hack’n’slashu z dość wysoko ustawioną kamerą. Oświetlenie również robi tu wrażenie, wszystkie zaklęcia powodują tu istne widowisko, które ogląda się z niezwykłą przyjemnością.\nNa pochwałę zasługuje również wygodne sterowanie na padzie, a także odnowiony UI całej gry. Szkoda tylko, że optymalizacja gry na konsolach (i poniekąd też na PC), nie stoi na najwyższym poziomie. Do tragedii tu daleko, ale trochę szkoda, że na najmocniejszej konsoli na świecie, odnowione Diablo II działa tylko w rozdzielczości 4K i 30 klatkach sekundę albo w 1440p i 60 FPS – spodziewałbym się tutaj raczej natywnego 4K z 60 klatkami.\nCo ciekawe, po przyciśnięciu kombinacji kilku przycisków na kontrolerze, możemy w dosłownie w mgnieniu oka „przełączyć się” na oryginalne Diablo II, które nadal stanowi rdzeń rozgrywki Resurrected. I to tu właśnie widzę ogromny problem tejże gry.\nRozumiem, jaki był zamysł na Diablo II: Resurrected. Blizzard chciał przygotować ładną laurkę dla największych fanów serii, pamiętających jeszcze oryginalną „dwójkę”. Przy okazji firma chciała też zachęcić nowych graczy do poznania początków serii – za rogiem w końcu premiera mobilnego Diablo Immortal i dużego Diablo IV, dobrze byłoby więc przypomnieć o swojej marce światu.\nNa konsolach nowej generacji, do wyboru macie dwa tryby graficzne: wydajność (60 FPS) i wygląd (30 FPS).\nSam pomysł – jako fanowi oryginalnego Diablo II – oczywiście mi się spodobał, choć ostatnie poczynania Blizzarda i ich podejście do remasterów i remake’ów trochę ochłodziło mój entuzjazm – trudno zapomnieć katastrofę w postaci Warcraft III: Reforged. Nadal byłem jednak dobrej myśli, choć nieszczególnie przyglądałem się bardziej szczegółowym zapowiedziom Resurrected. Chciałem mieć po prostu niespodziankę na premierę.\nI niespodziankę dostałem, choć niekoniecznie pozytywną. Jak wspomniałem wcześniej, do oprawy graficznej nie mogę się w żadnym miejscu przyczepić – jest bardzo ładnie, a tego między innymi głównie oczekiwałem. Niestety, po kilku minutach gry dojrzałem już, gdzie tkwi – z mojej perspektywy – największa wada Diablo II: Resurrected, a mianowicie… jest to dokładnie to samo Diablo II, co te 21 lat temu, z perspektywy rozgrywki.\nRównież legendarne intro Diablo II zostało odświeżone — i to z przytupem!\nNie chciałem, by ktokolwiek zmieniał fabułę, świat, postacie czy lokacje oryginalnego Diablo. Nie chciałem również, żeby do gry zawitały nowe, skrajnie niepasujące do oryginału elementy. Chciałem jednak, by rozgrywka została z grubsza taka sama, ALE żeby została unowocześniona, bo po Diablo III, Path of Exile, Torchlight II i setce innych tytułów, w oryginalne Diablo II nie da się już grać tak samo, jak kiedyś.\nCzasy poszły do przodu i w wielu miejscach Diablo II: Resurrected wieje po prostu nudą i przestarzałymi mechanikami. Jest tu co prawda kilka małych zmian, ale jak dla mnie twórcy powinni nieco odważniej podejść do kwestii odświeżenia oryginalnej rozgrywki. Mam jednak wrażenie – niczym niepoparte – że sam zespół był tego świadom, ale Blizzard nie chciał narażać się najbardziej ortodoksyjnym fanom. Jeśli w podobnej formie udał się StarCraft: Remastered, to czemu w tej samej formie nie miałoby udać się również Resurrected?\nI o ile na poprzedni akapit mógłbym jeszcze przymknąć oko, gdybym był naprawdę mocno zaślepionym fanem oryginalnego Diablo II, tak problemy techniczne Resurrected kompletnie skreślają u mnie tę grę. Można się śmiać, że „Blizzard tak już ma i u nich zawsze na premierę są problemy z serwerami”, ale spójrzmy prawdzie w oczy – jest to patologiczna sytuacja, gdy firma tej skali, nie potrafi porządnie przygotować się na żadną sieciową premierę swojej gry.\nTen widok na całe szczęście (raczej) jest już przeszłością.\nCo najlepsze, problemy były nie tylko na samą premierę, ale także długo po niej. Na moje nieszczęście, awarie serwerów odbywały się głównie wtedy, kiedy wracałem do domu z pracy. Ale i tak moim osobistym apogeum było usunięcie przez grę mojego zapisu, który spowodował, że do kosza trafiło kilkanaście godzin rozgrywki. Po tym wydarzeniu postanowiłem zrobić sobie przerwę od Diablo II: Resurrected, a gdy po kilku dniach postanowiłem wrócić to… tak, zgadliście, serwery znów odmówiły posłuszeństwa.\nPo tym wszystkim moja sympatia do wersji Resurrected kompletnie wygasła i miałem dość tego tytułu na długo. Dziś jest już lepiej, jeśli chodzi o serwery, ale nadal zmagać muszę się z kiepską optymalizacją na konsolach i brakiem wspominanych już większych zmian w rozgrywce. Żeby twórcy chociaż pokusili się o dodanie nowego trybu gry, w postaci lokalnej kooperacji (czyli czegoś, co było moim zdaniem największą zaletą konsolowego wydania Diablo III) to może jeszcze byłbym w stanie spędzić więcej czasu z nowym Diablo II – ale na ten moment, nie mam ochoty wracać do Sanktuarium.\nDiablo II Resurrected ma ogromne problemy z serwerami\nMam wrażenie, że Diablo II: Resurrected niepotrzebnie stoi w rozkroku pomiędzy 2000 a 2021 rokiem, co wcale tej grze nie wychodzi na dobre. Czas oryginalnego Diablo II po prostu już przeminął i trudno w świecie dzisiejszych hack’n’slashy wracać do tego klasyka w praktycznie niezmienionej formie od strony rozgrywki.\nOczywiście nadal „oryginalny Diabeł” jest tytułem kultowym, któremu należy się uznanie za wkład w cały rynek gier wideo, ale nie ma też się co oszukiwać, że w 2021 roku jest to tytuł tak samo grywalny, jak te 21 lat temu – branża gier nie stoi przecież w miejscu.\nProszę się ustawić w kolejce! Żeby nikt dwa raz z dzidy nie dostał!\nDlatego liczyłem, że rozgrywka Diablo II zostanie w wersji Resurrected znacznie unowocześniona, pozostawiając oryginalną fabułę, świat i wszystko to, co fani kochają najbardziej, w niezmienionej formie. Chciałem zmian przede wszystkim w grafice (co dostałem) i rozgrywce (czego już niestety nie dostałem), co sprawiłoby, że Diablo II miałoby szansę konkurować z dzisiejszymi grami z gatunku hack’n’slash, bez przymykania oczu na sentyment. Bo gdybym chciał w 2021 roku zagrać w oryginalne Diablo II to… po prostu bym to oryginale Diablo II zainstalował.\nJestem więc Diablo II: Resurrected zawiedziony. Nie samą jakością gry czy pracą Vicarious Visions – bo ta zasługuje na uznanie – a pomysłem Blizzarda na przywrócenie tego kultowego produktu w takiej niedzisiejszej formie na półki sklepowe. Diablo II po prostu zasługiwało, bo tylu latach na coś więcej, niż „zwykły” remaster.\nZasługiwało na remake z krwi i kości, który miałby szansę rozkochać w sobie kolejne pokolenia graczy, które teraz prawdopodobnie odbiją się od przestarzałej rozgrywki, pomimo fantastycznej oprawy graficznej Resurrected, a także świetnej fabuły i świata oryginalnego Diablo II.\nGdyby chociaż te serwery działały lepiej…\nDiablo II: Resurrected to...\n...świetny remaster pod względem techniczny. Niestety, od strony rozgrywki nie zmieniono tu zbyt wiele, przez co w Diablo II: Resurrected gra się prawie tak samo, jak w oryginał — co po 21 latach jest moim zdaniem ogromnym problemem. Nie pomagają również problemy techniczne w postaci awaryjnych serwerów.\nTo nadal stare i dobre Diablo II\nDodatek Diablo II: Lord of Destruction w zestawie\nŚwietna strona audio\nKilka zmian w rozgrywce...\n...ale jest ich stanowczo zbyt mało\nProblemy z serwerami i save'ami\nKiepska optymalizacja na konsolach\nBrak nowego trybu w postaci lokalnej kooperacji


Dobra kaloria. Roślinny Burger – Magiczny Kociołek. Kuchnia i Kultura.\n28 lipca 2019 21 Maj 2020 Ervisha\nRECENZJA Z CZERWCA\nOstatnio opowiadałam Wam o Klopsikach od Dobrej Kalorii, które na przecenie kupiła moja Mama. Niedługo potem miałam możliwość spróbować burgerów roślinnych, tym razem kupionych przez mojego Tatę. Jesteście ciekawi? :) Skład: woda, kiełki słonecznika, teksturowane białko pszenicy (białko pszenne, mąka pszenna), olej rzepakowy, gluten pszenny, mąka amarantusowa, teksturowane białko grochu (białko grochu, mąka grochowa), ekstrakt z cebuli, ekstrakt drożdżowy, czosnek suszony, cebula smażona, sól kłodawska, pieprz czarny\nTłuszcz: 22 g (w tym kwasy nasycone: 2,4 g) Węglowodany 5,8 g (w tym cukry: 3g) Białko: 27 g Błonnik: 5,3 g Sól: 1,8 g\nŻelazo: 3 mg Magnez: 94 mg Potas: 326 mg Wit. B1: 0,25 mg Opinia – Skład kotletów jest niemal identyczny do składu klopsów: to połączenie glutenu pszennego z wodą, kiełkami słonecznika, mąką z amarantusa i białkiem grochu oraz przyprawami. Bez dodatku soi ale z dość wysoką zawartością soli, bo na 100g jest jej aż 1,6g, tym samym nie jest to odpowiedni produkt dla osób unikających sodu w swojej diecie. Kotlety umieszczono na plastikowej tacce (średnica 9,4 cm, grubość 1 cm). Pachną jakby soją (mimo iż producent zapewnia, że soi nie ma w składzie) i tak troszkę pieczarkami – w przeciwieństwie do klopsów nie poczułam ani aromatu cebulki (mimo iż występuje ona w składzie).\nW konsystencji zwarte i średnio twarde – z zewnątrz lekko suchawe a jednocześnie wyglądem zbliżone do mięsa. Po wyjęciu z tacki pozostała na niej bardzo delikatna warstwa oleju\nPierwszego kotleta podsmażyłam suchej patelni dzięki czemu zyskał brązowy kolor chrupiącą skórkę. W konsystencji okazał się być zwarty i średnio twarde – na ciepło konsystencją niczym kotlet mielony zaraz po zdjęciu z patelni. Po spróbowaniu kawałka w pierwszej kolejności poczułam sól… dużą ilość soli, większą niż w klopsach a dopiero potem ten właściwy smak. Podobnie jak poprzednio tak i teraz ten ciężko jest mi go opisać – to nadal smak wyrobu własnego. Może gdybym wcześniej miała okazję spróbować innych gotowych burgerów, to miałabym porównanie, a tak jest mi ciężko. Trochę przypominał mi wyżej wspomniane kotlety sojowe z nutą grzybową a pod koniec ociupinką pieprzu, jednak przede wszystkim czuć tutaj sól. Ponownie zabrakło mi przypraw: mielonej papryki, chilli, odrobinki czosnku. Różnica między kotletem a klopsami była w konsystencji: klopsy wydały mi się bardziej mięsiste (nie mylić z tłustym), natomiast kotlet mimo iż niewysuszony i „soczysty” miał coś włóknistości, trochę jak z kotletów sojowych do namaczania.\nZaraz po wyjęciu z piekarnika, kiedy burger był jeszcze gorący jego konsystencja pod palcami była dość „miękka” i sprężysta – po lekkim naciśnięciu palcem odkształcał się po czym wracał do pierwotnej struktury niczym gąbka. Po lekkim ostygnięciu nadal był miękki i delikatny. Burger nie miał chrupiącej skórki tak jak po zdjęciu z patelni. Kiedy kroiło się większe kawałki rozpadały się one i rwały na mniejsze części, stając rozlazłymi – nieapetyczny widok. W smaku czuć przede wszystkim sól a także specyficzny smak wyrobu własnego. Ponadto w trakcie krojenia burger rwie się na włókna i rozpada – pod zębami strasznie włóknisty a zarazem „mięsisty”. Smak nie uległ zmianie. Klopsy nadal są wyraźnie słone, lekko mdłe i niedoprawione. Nie ma w nim przypraw z wyjątkiem soli. Jest słono, mdło, nijak… bez wyrazu i smaku. Nieciekawie i niezbyt smacznie.\nJak już wspominałam z reguły nie sięgam po gotowce. Wszelkie nowości i nowinki nie wzbudzają we mnie większego entuzjazmu, jednak jeśli nie mam możliwość spróbowania takie z „czystym” składem to pojawia się nutka ciekawości. Jednocześnie bez nacisku, że koniecznie muszę tego spróbować\nCo mogę powiedzieć o nowości od Dobrej Kalorii?\nPo pierwsze smakiem są zbliżone do wcześniej opisywanych klopsów. Można powiedzieć, to to klopsy tylko w innej formie z tą różnicą, że bardziej włókniste.\nPo drugie. Soli tutaj nie pożałowano, natomiast poskąpiono przypraw – tym samym kotlety trzeba mocno doprawić. I to nie tylko moja opinia ale również mojej mamy, która spróbowała pół kotleta.\nMinusem podobnie jak ostatnio jest cena – 8zł za 2 kotlety o łącznej wadze 160g to dużo, nawet biorąc pod uwagę koszt produkcji jak również konsystencja i niezbyt dobry smak. Kotlety Dobra Kaloria nie są smaczne a wyraźnie słone, mdłe, jałowe, włókniste i rozwalające się. Nie mają przyjemnego zapachu a ten sojowy, nie mają przyjemnej struktury tylko włóknistą a jednocześnie mięsistą – przez cały czas czuć jakieś włókna a to nic przyjemnego. Do tego rozwalają się i nie wyglądają najlepiej. Jeśli macie ochotę spróbować – możecie, jednak nie nastawiajcie się na wyśmienite doznania smaków.\nWartość energetyczna w 100g – 338 kcal\nZakupione – Kaufland 7,99zł/przecenione na 2,40zł, dostępne są również w Lidlu\nWpis sponsorowany przez Tatę ^_^\nPoprzedni wpis O pięknej i prawdziwej miłości…Moje maleństwo – Zullo Germano, Wydawnictwo Wytwórnia.\nNastępny wpis Słowiańskie opowieści „Dary bogów” Witold Jabłoński\n151 myśli na temat “Dobra kaloria. Roślinny Burger”\nTo nie dla mnie, nie wyglądają apetycznie i do tego dużo soli, nie będę próbować 🙂\nWedług mnie nic nie tracisz 🙂\nMogła bym cały dzień czytać i zajadać takie burgery 🙂 Pozdrawiam 🙂\n31 lipca 2019 o 08:34\nLubisz, nawet takie gotowce? 🙂\nOstatnio chciałem zakupić tego burgerka 😀 Byłem bardzo ciekawy jak wypadnie, dobrze jednak, że tego nie zrobiłem.\nTo, że mnie nie przypadł do gustu nie oznacza, że Tobie również. Kto wie? Może byłoby zupełnie odwrotnie? 🙂\n2 sierpnia 2019 o 13:32\nJak na razie próbowałam tylko klopsików Dobrej Kalorii i jako gotowiec w sytuacji awaryjnej, wypadły całkiem dobrze. Spodobała mi się ich konsystencja i smak. Jednak już one były dla mnie dość słone, bo gdy sama gotuję, nigdy nie dodaję do niczego soli. Chciałam spróbować też tych burgerów, ale chyba sobie podaruję, skoro mówisz, że było w nich jeszcze więcej soli niż w klopsikach. Prawdopodobnie nie podołałabym im, a cena ich cena niska nie jest.\nRównież próbowałam klopsów i jak zauwazyłaś były przesolone – jako osoby, które w kuchni nie używają soli intensywnej odczuwamy ten smak (jesteśmy na nie wyczulone). Przypraw nie pożałowali z wyjątkiem soli…. Odnośnie ceny to nie znam się na cenach tego typu produktów ale za jakieś 3-4 zł zrobiłam całą blachę domowych kotlecików xD\n3 sierpnia 2019 o 10:30\nOj szkoda, że nie są smaczne 😦 bardzo ładnie wyglądają i myślałam, żeby spróbować – bardziej mi kusily klopsiki niż kotlety, ale i tak 😦\nDla mnie nie szkoda – wolę domowe i jest motywacja aby samemu takie kotleciki zrobić 😀\nA Kotlety? Kto wie… może Tobie posmakują? 🙂\nJadłam do tej pory jedynie klopsy i bardzo mi smakowały, chociaż ich wygląd nie jest do końca apetyczny 😀 Pozdrawiam 🙂\nJa również jadłam kolpsy (kupiła je mama na przecenie po ok 2zł). Smakowały lepiej, chociaż i tak niczego nie urwały a ponadto były dla mnie nie doprawione i za słone, ale mama powiedziała, że bardzo smaczne 🙂 Wygląd? I tak wszystko ląduje w brzuszku xD\n28 sierpnia 2020 o 15:25\nDużo negatywnych uwag, ja próbowałam kilka rodzajów tego typu kotletów, te są dla mnie najlepsze, są przepyszne. Jedyny minus to faktycznie cena.


Notatnik | Nonsensopedia | FANDOM powered by Wikia\nCzasami funkcje notatnika są bardzo przydatne...\nNotatnik to także zaawansowany edytor grafiki. Na screenie edytowanie jednego z „Przykładowych Obrazów”.\nCenzura w notatniku.\nNotatnik-Paint Limited Edition! (powiększ obrazek)\nNotatnik (z ang. Notepad.exe) – wielce zaawansowane, a zarazem niezwykle trudne w obsłudze narzędzie do edycji wszelakich plików. Zostało stworzone u zarania dziejów przez niezależnych programistów, pod wodzą Harvey'a Manfredjinsinjin. Jednakże podstępny William „Bill” Gates wykradł je i wykorzystał do niecnych celów.\nNotepad jest tak zaawansowany technologicznie i obsługuje tak niewiele formatów, iż niewielu użytkowników jest w stanie sprostać jego obsłudze. Dlatego nie zdobył on większej popularności, mimo że jest integralnym środowiskiem programistycznym w M$ Windows. Tylko Bill Gates zna go do końca. Notatnik jest prawdopodobnie najbardziej niezawodnym programem M$ Windows – zawiesza się tylko 60/min. Zaawansowani użytkownicy stosują go do pisania wirusów i tuningowania błędów Windows. Jeśli wpiszemy tam start w kolumience i zapiszemy w formacie .bat to otworzymy wiersz polecenia to narobimy sobie kłopotów. Jednym z wielu zastosowań tego wspaniałego programu jest masowe usuwanie hiperłączy. Aby to zrobić, wystarczy wkleić tekst do notatnika, a hiperłącza same znikną! Tak sformatowany tekst można teraz wkleić do Worda i wykorzystać jak tylko chcemy.\nZa pomocą kilku prostych obliczeń można obliczyć wartość programu. Powszechnie wiadomo, że z połączenia Painta i Notatnika powstała Tibia. Wzór:\n$ Tibia = Paint + Notatnik $\n$ Tibia\_cdot(Tibia - Paint) = (Paint + Notatnik)\_cdot(Tibia - Paint) $\n$ Tibia^2 - Paint\_cdot Tibia = Notatnik \_cdot Tibia + Paint\_cdot Tibia - Paint \_cdot Notatnik - Paint^2 $\n$ Tibia^2 - Paint\_cdot Tibia - Notatnik \_cdot Tibia = Paint\_cdot Tibia - Paint \_cdot Notatnik - Paint^2 $\n$ Tibia\_cdot(Tibia - Paint - Notatnik) = Paint\_cdot(Tibia - Notatnik - Paint) $\nDzieląc obustronnie przez (Tibia – Paint – Notatnik), otrzymujemy:\n$ Tibia = Paint $\nPodstawiamy (Paint + Notatnik) za Tibię:\n$ Paint + Notatnik = Paint $\nOdejmując Paint, otrzymujemy:\n$ Notatnik = 0 $\nW ten sposób obliczyliśmy prawdziwą wartość tego programu.\n↑ i dlatego też nie ma go w siedlisku trolli)\n↑ I nie zwracając uwagi na to, że $ Tibia-Paint-Notatnik=0 $, jeśli odejmiemy $ Paint $ i $ Notatnik $ od początkowego równania.


porucznicy 1939 - najtańsze sklepy internetowe\nWyniki 1 - 3 z 3 znalezionych dla zapytania porucznicy 1939 w 3 sklepach\nrosyjskich młodych oficerów wciągniętych w wojenny koszmar. Porucznicy 1939 to wartka powieść pokazująca nie tylko śmierć na polu walki, ale też miłość i rozpacz bohaterów. Dodatkowym... Pełen opis produktu 'Porucznicy 1939' »\nWrzesień 1939. Zaczyna się II wojna światowa. Padają pierwsze strzały w bitwach Kampanii wrześniowej. Tomasz Stężała w swojej nowej powieści przedstawia splatające się losy polskich, niemieckich i rosyjskich młodych oficerów wciągniętych w wojenny koszmar. Porucznicy 1939 to wartka powieść pokazująca nie tylko śmierć na polu walki, ale też miłość i rozpacz bohaterów. Dodatkowym atutem książki jest jej nawiązanie do najlepszych powieści wojennych opartych na faktach. Powieść czyta się jak zbeletryzowaną biografię tak ciekawych postaci jak choćby porucznik Bolesław Nieczuja-Ostrowski, który po kampanii wrześniowej ucieka przed NKWD i Gestapo po całej Polsce.Porucznicy 1939 otwierają nowy cykl pt. Trzy Armie.Tomasz Stężała ? mieszkaniec, miłośnik i znawca historii Elbląga, autor powieści wojennych Elbing 1945 Odnalezione wspomnienia oraz Elbing 1945 Pierwyj Gorod, które zdobyły rzesze czytelników w 2010 i 2011 roku.\nWięcej o Porucznicy 1939\nWrzesień 1939. Zaczyna się II wojna światowa. Padają pierwsze strzały w bitwach Kampanii wrześniowej. Tomasz Stężała w swojej nowej powieści przedstawia splatające się losy polskich, niemieckich i rosyjskich młodych oficerów wciągniętych w wojenny koszmar. Porucznicy 1939 to wartka powieść pokazująca nie tylko śmierć na polu walki, ale też miłość i rozpacz bohaterów. Dodatkowym atutem książki jest jej nawiązanie do najlepszych powieści wojennych opartych na faktach. Powieść czyta się jak zbeletryzowaną biografię tak ciekawych postaci jak choćby porucznik Bolesław Nieczuja-Ostrowski, który po kampanii wrześniowej ucieka przed NKWD i Gestapo po całej Polsce. Porucznicy 1939 otwierają nowy cykl pt. Trzy Armie. Tomasz Stężała – mieszkaniec, miłośnik i znawca historii Elbląga, autor powieści wojennychElbing 1945 Odnalezione wspomnienia oraz Elbing 1945 Pierwyj Gorod, które zdobyły rzesze czytelników w 2010 i 2011 roku. Bezpłatny fragment:\n0 - ofert: 5562\nporucznicy - ofert: 104


2017 Luty | ostentacyjny ciekawy poradnik\nEventy to aktualnie niesłychanie kultowa forma firmowych spotkań, reklamowania artykułów, przedstawiania oferty firmy czy również oryginalnego projektu. Eventy aranżują oraz małe, oraz ogromne firmy. Dobrze urządzone spotkanie marketingowe jest nadzwyczaj znaczącym punktem oraz składa się na odpowiedni wizerunek każdej korporacji. Niejednokrotnie do prowadzenia i obsługi eventy wynajmuje się specjalną jednostkę eventową, która gwarantuje kompleksową obsługę od udostępnienia wyposażenia potrzebnego do przeprowadzenia spotkania po zapewnienie osoby, jaka event poprowadzi – prezentera.\nSą niemniej jednak firmy, które ograniczają się tylko do wypożyczania sprzętu na eventy. O jaki sprzęt chodzi? Firmy eventowe wynajmują i udostępniają sprzęt wszelkiego typu. Jak najbardziej podstawą jest tu nagłośnienie, a wobec tego statywy, głośniki, mikrofony, mikroporty. Dużo firm wynajmuje organizatorom eventów także krzesła, stoliki, przenośne bary lub inne meble niezbędne do zorganizowania dobrej przestrzeni.\nOd kogo wynająć sprzęt na aranżowany przez siebie event? Sprawa pod żadnym pozorem nie jest taka łatwa jak się wydaje, albowiem firm obsługujących eventy jest na rynku teraz niesłychanie niemało. Są to firmy mniej i bardziej fachowe.\nNależałoby wybrać taką jednostkę, jaka ma najogromniejsze doświadczenie w organizacji i obsłudze eventów, a także taką, która cieszy się najlepszymi opiniami klientów. Odpowiedni event nie obejdzie się bez odpowiedniego wyposażenia nagłaśniającego. Konieczne jest w takim razie, żeby ktoś ten sprzęt dobrze ustawił, dużo korporacji eventowych współpracuje z dźwiękowcami, którzy nie mają kłopotu z szybkim i ustawieniem mikrofonów, głośników tak, żeby nie przerywały, nie zagłuszały i były przystosowane do przestrzeni, w której aranżowane jest spotkanie.\nJeżeli zaś potrzebujemy konferansjera do poprowadzenia spotkania, to przyzwoicie jest wcześniej pooglądać filmy w internecie prezentujące zachowanie oraz sposoby prowadzenia eventów przez poszczególne osoby. Należy albowiem pamiętać, że prowadzący ma obowiązek być dobrany bez zarzutu do przedmiotu eventu oraz czuć daną imprezę, by nie popełnić żadnej gafy.\nWspółczesna medycyna estetyczna nie jest dzisiaj zdobyczą z której korzystają jedynie najbogatsi. W czasach, kiedy coraz więcej osób niezwykle troszczy się o swój wygląd oraz chce zatrzymać czas, zabiegi estetyczne nikogo już dzisiaj nie zadziwiają. Niezmiernie ważne jednak jest, by z poprawianiem natury i zatrzymywaniem czasu nie przesadzić, bo granica poprawiania i budowy na nowo jest wybitnie cienka. Przecież nie chodzi o to, żeby niespodziewanie obudzić się po operacji czy zabiegu z całkowicie nowiutką twarzą. Poprawne samopoczucie to fundament po zabiegu estetycznym.\nJednym z najbardziej kultowych zabiegów medycyny estetycznej jest wygładzanie zmarszczek przy pomocy botoksu czy też kwasu hialuronowego. Wybór dobrego towaru zależy w głównej mierze od lekarza przeprowadzającego zabieg i uzależnień skóry pacjenta. Na wygładzanie zmarszczek decydują się zdecydowanie częściej kobiety aniżeli mężczyźni, chociaż i ci z czasem stają się wielbicielami medycyny estetycznej i bez wstydu korzystają z jej dobroci. Wybór między botoksem a kwasem hialuronowym jest dość skomplikowany, właśnie dlatego także należałoby zdawać sobie z poszczególnych właściwości danego artykułu. Warto wtrącić też, że zarówno wstrzyknięcie botoksu, jak oraz kwasu hialuronowego jest podobne cenowo, wobec tego również to nie cena jest tutaj czynnikiem decydującym. Kwas hialuronowy jest uważany przez wielu i chirurgów medycyny estetycznej, i pacjentów za zdecydowanie znacznie bardziej naturalny oraz bezpieczniejszy aniżeli botoks.\nZ reguły kwas hialuronowy jest polecany postaciom młodszym ze znacznie mniejszymi zmarszczkami. Jest używany do delikatnych poprawek i zdecydowanie subtelniejszej korekty bezwładnej skóry. Zabiegi z kwasem hialuronowym wypada niemniej jednak po paru miesiącach ponowić, inaczej skóra wróci do stanu sprzed wykonania zabiegu. Odrobinę inaczej jest z botoksem, który przez co niekątórych uważany jest za toksyczny środek. Cera po wstrzyknięciu botoksu zdecydowanie dłużej dociera po siebie, jednak żeby rezultat się utrzymał też wypada powtórzyć zabieg, chociaż zdecydowanie po dłuższym czasie aniżeli po kwasie hialuronowym


Owczarek szetlandzki to jedna z ras która doskonale potrafi przystosować się niemal do każdych warunków. Dobrze czuje się na wsi w zagrodzie, we wspaniałej rezydencji, czy też w bloku miejskim. Jest odporny na choroby i warunki atmosferyczne (wpływ surowego klimatu Wysp Szetlandzkich), jednak nie powinien być na stałe trzymany na dworze …\nSheltie to wspaniały przyjaciel, niezawodny stróż i miły, nieuciążliwy domownik. Taki mały szelma i zawadiaka – ale w dobrym tego słowa znaczeniu.\nJego charakter jest zupełnie inny od większego, spokojnego i dostojnego owczarka szkockiego collie.\nŻyje długo, do późnych lat zachowuje młodość i wigor. Jest wspaniałym psem towarzyszem.\nPierwotnie jego charakter kształtowano w kierunku pilnowania gospodarstw przed obcymi. Do dziś jest to pies nieufny wobec obcych, czujnie pilnujący swojego terenu. Nikt nie wejdzie na jego teren niezauważony. Choć nie obezwładni intruza, to na pewno mu mocno dokuczy i narobi dużo hałasu, gdyż z natury bywa czasem nieco szczekliwy. Jeśli nie chcemy, aby głośno hałasował, od małego nie należy mu pozwalać na takie zachowanie.\nSheltie jest psem bardzo inteligentnym, wszystkiego uczy się w mig. Niewiele jest sztuczek których nie potrafiłby wykonać. Szybko uczy się na kursach posłuszeństwa, doskonale nadaje się do agility i spotów wymagających zwinności i posłuszeństwa. Może być świetnym towarzyszem dla osób czynnie uprawiających sport, jest bowiem bardzo wytrzymały. Coraz częściej psy tej rasy są tez wykorzystywane do pracy w dogoterapii.\nW szkoleniu sheltie nie znosi siły, ani przymusu. Wystarczy zmiana intonacji głosu. Dla nagrody lub smacznego kąska zrobi niemal wszystko. Pod przymusem nie osiągniemy pożądanych efektów, wręcz przeciwnie, pies może się całkowicie zablokować.\nDobrze prowadzony sheltie, będzie niemal idealnym pracusiem, czasami wręcz pracoholikiem. Ale mimo niebywałej chęci do pracy, równie dobrze będzie się czuł w towarzystwie osób starszych lub samotnych, które mogą poświęcić mu dużo uwagi i nie wymagają od psa niczego szczególnego. Ten pies po prostu lubi być w centrum zainteresowania. Jak większość psów wybiera sobie jednego pana, któremu stara się ciągle towarzyszyć. Jest jednak posłuszny wobec wszystkich członków rodziny i szczerze mówiąc czuje się najlepiej, gdy wszyscy są w domu. Lubi dzieci i jest dla nich doskonałym towarzyszem zabaw, ale pod warunkiem, że nie stanie się ich zabawką i obiektem do dokuczania. Jest cierpliwy i tolerancyjny, można powiedzieć, że nawet opiekuńczy wobec dzieci. Nie każdy szetland będzie lubił dzieci obce. Jak już pisałam wcześniej, często wobec obcych zachowuje dużo rezerwy, nawet jeśli to są dzieci. Bawiącą się gromadkę może czasem traktować jak stadko rozbieganych owiec, próbując je utrzymać w ryzach podszczypując za kostki. Dawna zaleta musi być niestety tępiona, aby nie stał się dokuczliwy. Dobrze wychowywany szybko zrozumie, co mu wolno, a co nie. Jest łatwy w wychowaniu nawet dla osób początkujących, które nigdy przedtem nie miały psa. Nie wymaga siły, spacery z nim są zawsze przyjemne. Nie jest agresywny wobec innych psów (ani żadnych zwierząt), nie wszczyna bójek, co jest ważne zwłaszcza w mieście. Lubi zabawy z innymi psami, zwłaszcza małymi lub bez skłonności do zachowań agresywnych. Doskonale czuje się na podwórku czy otwartym terenie, ale pomimo dużej odporności na warunki atmosferyczne, nie powinien mieszkać na dworze. To pies potrzebujący kontaktu z człowiekiem i bardzo związany uczuciowo z właścicielem. Poza tym niektóre linie o zbyt obfitym podszerstku, będą miały problem z kołtunieniem się, co latem może powodować odparzenia.\nSheltie to jedna z ras, która doskonale uczy się poprzez naśladownictwo. Jeśli dołączy do grupy innych psów, bardzo często przejmuje ich nawyki. Zarówno te dobre, jak i niestety te złe. Pozostawiony bez naszego nadzoru, bez należytego kontaktu z otoczeniem, może wrodzona nieufność szetlanda przerodzić się w lękliwość, a w skrajnych przypadkach w paniczny lęk przed tym, co nieznane.\nNawet kupując szczenię o bardzo zrównoważonym charakterze, należy zapewnić mu od początku dobrą socjalizację i poznawanie różnych sytuacji. Jest to ważne, bo w przyszłości będziemy mieć bardzo zrównoważonego, nieustraszonego towarzysza życia.\nPosted in WZORZEC SHELTIE | Tagged Charakter Sheltie, WZORZEC SHELTIE | Leave a comment\nStaranna pielęgnacja psa to coś więcej niż utrzymanie tylko atrakcyjnego wyglądu. Zadbane zwierzę ma lepszy nastrój, znacznie rzadziej zapada na choroby skórne.\nPielęgnacja owczarków szetlandzkich nie różni się niczym szczególnym od innych psów. Sheltie nie wymaga wzmożonych zabiegów pielęgnacyjnych, choć wiele osób patrząc na te pieski wyciąga pochopne wnioski. Mimo długiej szaty pieski te nie sprawiają kłopotów, choć aby utrzymać ją należycie piękną, nie powinny być na stałe trzymane na dworze – ich szata może się wtedy niszczyć. Te pieski zaś, które przebywają zimą w zbyt mocno ogrzewanych pomieszczeniach mocniej linieją i zmiana szaty jest u nich bardziej widoczna…\nCZESANIE- owczarków szetlandzkich nie należy zbyt często czesać: wystarczy raz w tygodniu lub raz na dwa tygodnie, a osobniki o sztywnej sierści nawet rzadziej. Zbyt częste czesanie prowadzi do wyczesywania podszerstka.Częściej czeszemy tylko włosy za uszami i na portkach. Pierwszą czynnością jaką powinniśmy zrobić, to spryskanie szaty odżywką w sprayu lub wodą (najlepiej miękką). Ułatwi nam to rozczesywanie. Do czesania używamy miękkiej szczotki z metalowymi, zakrzywionymi pręcikami. Szczotką z naturalnego włosia usuwamy z sierści kurz i nabłyszczamy włos. Portki czeszemy metalowym grzebieniem. Unosimy włosy do góry i stopniowo, od dołu dokładnie je wyczesujemy. Nie wolno dopuścić do powstania sfilcowanych kłębków, gdyż często nie dadzą się one rozplątać i jedynym ratunkiem jest ich wycięcie, a to nie zawsze będzie dobrze wyglądało.\nW okresie linienia możemy psa czesać często, nawet codziennie, a unikniemy pozostawiania sierści na dywanach.\nKĄPIEL- psa nie powinno się kąpać zbyt często – wystarczy raz lub dwa razy do roku (oczywiście mowa tu o kąpieli z użyciem środków myjących, a nie np. o kąpieli w jeziorze). Nie należy też kąpać psów poniżej 12 m-cy. Co prawda psie kosmetyki są już naprawdę dobre i nie szkodzą psu, ale jednak pozbawiają włos naturalnej ochrony tłuszczowej (pies łatwiej może się przeziębić), a skórę pozbawia naturalnej flory bakteryjnej (może stać się to przyczyną zmniejszonej odporności na infekcje skórne). Najlepiej zabrać się do kąpieli wieczorem, po ostatnim spacerze. Jeżeli piesek ma skołtunioną sierść trzeba go przedtem porządnie rozczesać. Na dno wanny lub miski w której kapiemy psa najlepiej położyć gumową matę, aby pies się nie ślizgał. Woda powinna być umiarkowanie ciepła. Szczególną uwagę należy zwrócić na to, aby woda nie dostała się do uszu psa, gdyż może to spowodować stany zapalne. Chronimy też oczy i nos zwierzęcia. Do myciaużywamy wyłącznie szamponów przeznaczonych dla psów. Szampony przeznaczone dla ludzi są dla psów nieodpowiednie (choć psie szampony są całkiem niezłe dla ludzi). Dla sheltie najlepsze są szampony odpowiednie dla psów z długim, sztywnym włosem, lub rozplątujący szampon z dodatkiem olejku jojoba. Nie powinno się używać szamponów zmiękczających włos. Po umyciu pieska należy porządnie spłukać, a następnie bardzo dokładnie wysuszyć, zwłaszcza gęsty podszerstek. Można też stosować różnego rodzaju odżywki (np. dodające objętości włosom), ale dla psa dobrze odżywionego i o dobrej strukturze włosa jest to zbędne.\nNależy pamiętać, że kąpiel w okresie linienia powoduje szybsze wypadanie włosa.\nŁAPY- usuwamy zabrudzenia po każdym spacerze. Zimą, gdy pies chodzi po posypywanych solą ulicach ważne jest każdorazowe spłukanie łapek wodą. Pozwoli to wypłukać resztki soli, która może podrażniać skórę zwierzęcia.\nU psów wystawowych dodatkowo można wyrównać lekko sierść na piórach łap. Należy je dokładnie wyczesać, a następnie tnąc z góry na dół lekko ściąć wystające końce sierści, nadając piórom ładny, lekko zaokrąglony kształt. To samo robimy na tylnych śródstopiach. Pamiętajmy, aby nie przycinać sierści zbyt mocno, bo tylko zepsujemy wygląd łap. Lepiej to robić stopniowo i z dużą ostrożnością. Wycinamy też sierść między poduszeczkami i pod spodem łapki, dzięki czemu uzyska ona ładny, owalny kształt.\nPAZURY -jeżeli pies sam nie ściera sobie dostatecznie pazurków w czasie spacerów, należy je przycinać (wystarczy robić to co kilka miesięcy). Pierwszy raz najlepiej pójść do weterynarza. Nie jest to zabieg trudny, ale dobrze jest mieć do tego specjalną gilotynkę, a także trzeba wiedzieć na jaką długość można pazurka obciąć. Znacznie trudniej obcina się pazury o czarnym zabarwieniu – nie widać wtedy długości wyrośniętego martwego pazura. Lepiej więc obciąć mniej, niż narazić psa na skaleczenie i ból. Zrazimy go też do dalszych tego typu zabiegów.\nUSZY- w razie potrzeby czyścimy patyczkami do uszu. Jest to czynność, którą u zdrowego psa wykonujemy dość rzadko.\nCzynnością dodatkową wykonywaną czasami u psa przed wystawą jest wyrównywanie sierści w okolicy ucha. Znając ustawienie uszu można poprawić w ten sposób wizerunek swojego psa. Wyrównanie włosa do wysokości załamania ucha wzdłuż wewnętrznej jego krawędzi powoduje jakby zbliżenie się uszu do siebie. Ale strzyżenie ucha z tendencją do wstawania spowoduje jego podniesienie się. Jeżeli nigdy tego nie robiliśmy, pierwszy raz najlepiej poprosić o pomoc hodowcę lub kogoś ze Związku Kynologicznego.\nOCZY- nie wymagają specjalnych zabiegów. W razie potrzeby przemywamy gazikiem, nie wacikiem – wacik może pozostawiać włoski i podrażniać oko. Używamy do tego roztworu rumianku, świetlika lekarskiego lub herbaty. Należy też zwracać uwagę na to, aby nie dopuścić do przebarwienia sierści spowodowane łzawieniem – przebarwienia takie są potem trudne są do usunięcia.\nZĘBY- dobrze jest, gdy od małego przyzwyczajamy pieska do mycia zębów specjalną małą szczoteczką (wcale nie musimy robić tego zbyt często). Zapobiega to osadzaniu się kamienia nazębnego, a dodatkowo przyzwyczaja psa do różnego rodzaju zabiegów – m.in. oglądania zębów np. przez weterynarza lub sędziego. Można też kupować specjalne kości czyszczące zęby.\nPosted in PIELĘGNACJA SHELTIE | Tagged Charakter i pielęgnacja, HODOWLA, Pielęgnacja | Leave a comment\nWpływ budowy na ruch i pracę sheltie\nOwczarek szetlandzki należy do grupy I psy pasterskie i stróżujące. Rzadko który sheltie musi jeszcze pilnować owiec, ale jako rasa psów pracujących powinien być ciągle gotowy do podjęcia pracy. A do tego potrzebna jest nienaganna budowa anatomiczna.\nPies pasterski musi dużo poruszać się podczas pracy kłusem, bez przerwy długimi godzinami. Wymaga się od niego długotrwałego biegu bez największego wysiłku. Czasami dziennie musi przebyć wiele kilometrów uganiając się za pasącymi się owcami. Kłus musi być więc wydajny, krok długi nie sprawiający wysiłku. Skrócony wykrok sprawia, że na tym samym odcinku pies musi wykonać o wiele więcej kroków niż to jest niezbędne przy prawidłowym długim kroku. Tułów nie może się kołysać ani podskakiwać. Wszelkie wysokie unoszenie nóg, chody krzyżujące czy toczące powodują zbędne zużycie energii, a w efekcie tego pies szybciej się męczy, a jego praca jest mniej wydajna.\nKŁUS (chód wystawowy)\n(rys. psa poruszającego się szybkim kłusem)\nKłus to chód dwutaktowy w którym kończyny przekątnej pary nóg jednocześnie dotykają ziemi: np. lewa przednia i prawa tylna lub odwrotnie. Druga para nóg jest w tym czasie przesuwana do przodu. Ślady łap przy szybkim ruchu powinny nachodzić na siebie.\nKrok jest pełen swobody i łatwy. Nogi psa oglądane zarówno z przodu jak i z tyłu poruszają się prosto, bez skręcania łokci czy kolan na zewnątrz lub do wewnątrz. Łapy palcami są także skierowane do przodu. Palce nie mogą być skierowane ani do środka, ani na zewnątrz. Im szybciej pies się porusza, tym bardziej nogi dołem zbliżają się do podłużnej osi środkowej psa, ale nigdy tej osi nie mogą przekraczać. Na ziemi powinien zostawać ślad pojedynczy tylko dwóch łap, gdyż ślady łap się na siebie nakładają. Gdyby przeprowadzić linię wzdłuż nogi psa od kolana lub łokcia do stopy, niezależnie od tempa ruchu psa, linia ta zawsze powinna być prosta.\nLinia górna grzbietu pozostaje prosta i napięta.\nNa ringu pokazany powinien być ruch odpowiednio szybki, aby pokazać dobry wysięg i odbicie. Taki ruch uwydatnia wszystkie zalety psa, jednocześnie ukazując wszystkie jego wady. A przecież budowa psa powinna być ściśle dopasowana do jego potrzeb efektywnego poruszania się przy pracy. Wielu wystawców „markuje” wadliwe poruszanie się sheltie poprzez wolne tempo biegania po ringu. To, że psy te nie są już czynnymi pasterzami owiec nie znaczy, że ruch przestał być istotną cechą rasy. Poprawnie zbudowanemu szetlandowi w ruchu nie będzie przeszkadzać nigdy ani nadmiar włosa, ani też rodzaj podłoża. Jest to bowiem pies doskonale przystosowujący się do różnorodnych warunków. Jedynie trudność może conajwyżej sprawiać śliskie podłoże spotykane nie raz na halach wystawowych (z tym i my miewamy nieraz problemy). Ale napewno nie utrudni ruchu tartan czy trawa (chyba, że jej wysokość skryje naszego czworonożnego przyjaciela!).\nW ruchu powolnym tylne nogi psa oglądane od tyłu prowadzone są równolegle, bez zbieżności przy ziemi, tak jak to jest przy ruchu bardzo szybkim.\nPatrząc na stojącego psa, jego łapy przednie powinny być proste, łokcie ściśle przylegające do tułowia (nie mogą ostawać), śródręcza proste, mocne, ale nie sztywne. Zbyt ukośnie ustawione śródręcza wskazują na ich słabość – są zbyt miękkie i elastyczne, łatwo mogą się uszkodzić. Ale także zbyt sztywne śródręcza mogą powodować szybkie niszczenie stawów psa – brak jest u niego pożądanej dobrej amortyzacji podczas biegu. Niepotrzebnie naraża to psa na uszkodzenia stawów. Chód jest sztywny, pies sprawia wrażenie jakby chodził na szczudłach.\nRamię i łopatka powinny być jednakowej długości i ustawione do siebie pod katem prostym, przy czym łopatka powinna być wyraźnie skierowana do tyłu. W kłębie łopatki nie mogą się stykać, ale powinny być oddzielone tylko kręgosłupem. Krótkie ramię wpływa na skrócenie wykroku (psy poruszające się kłusem podczas pracy powinny mieć długie kości ramienia i uda). Łopatka nie może być też ustawiona zbyt pionowo. Często pies biegnąc kłusem musi wtedy zginać nogę w nadgarstku, co skraca wykrok i powoduje nadmierne zużycie energii na dodatkowe haczykowate ruchy (mówi się, ze pies idzie Hackneyem). Także wysoko noszona głowa podczas kłusu świadczy o stromym kątowaniu przodu, choć w ruchu taki pies wygląda efektownie.\nKlatka piersiowa powinna mieć dobrze wysklepione żebra, nie może być płaska, aby wewnątrz znalazło się wystarczająco dużo miejsca dla narządów wewnętrznych jak serce i płuca, pies musi swobodnie oddychać. Prawidłowo zbudowana klatka jest głęboka i sięga do łokci, powinna się też zwężać u podstawy, pozwalając tym samym przednim nogom wykonywać rozmach do płynnego ruchu. Prawidłową szerokość klatki piersiowej poznajemy, gdy możemy bez użycia siły przesunąć po klatce dłoń (ustawioną poziomo w stosunku do ziemi) między przednimi łapami psa. Łokcie znajdują się w połowie wysokości psa (patrząc od ziemi do kłębu). Postawa beczkowata z odstającymi łokciami powoduje zbyt szeroką akcję kończyn przednich. Brak jest miejsca na swobodny ruch kończyn, pies nie uzyskuje pożądanej długości kroku. Krok jest krótki, jakby szarpany i rozkołysany.\nKończyny tylne, patrząc od tyłu na psa, powinny mieć równolegle ustawione śródstopia. Orientacyjna odległość między nimi jest równa mniej więcej długości śródstopia. Wadą są śródstopia ustawione bardzo blisko siebie, a także stykające się piętami przy jednocześnie szeroko rozstawionych palcach (postawa krowia – co powoduje chwiejność zadu podczas ruchu), lub zbyt długie. Patrząc na psa z boku, śródstopia powinny być ustawione prostopadle do ziemi, a staw skokowy osadzony nisko, wyraźny z dobrym kątowaniem. Wyraźnie kątowany powinien być też staw kolanowy. Kość udowa i miednica powinny być połączone ze sobą pod katem prostym. Kości podudzia i udowa są wyraźnie dłuższe. Krótka kość udowa skraca wykrok psa. Aby jednak udo było należycie długie, śródstopie w stosunku do kości podudzia i udowej powinno być krótkie (w przeciwieństwie do collie). Zad psa nie powinien być wyższy od kłębu (przebudowany).\nStrome ustawienie kości nóg tylnych lub przednich powoduje krótki wykrok odpowiednio: tylnych lub przednich łap. Zbyt mocne kątowanie tyłu przy jednocześnie słabym kątowaniu przodu (lub odwrotnie) może spowodować brak równowagi pomiędzy przodem, a tyłem psa w efekcie czego najsilniej uwidaczniają się wszystkie wady ruchu.\nWażne jest, aby ślady łap tylnych nie wyprzedzały śladu łap przednich, ani też nie pozostawały w tyle za nimi, tworząc ślad wszystkich czterech łap w pojedynczej linii (over reaching). Nogi nie mogą się też krzyżować, przechodząc poza linię środkową psa.\nDuże znaczenie dla uzyskania odpowiedniego ruchu u psa mają jego łapy. Powinny one mieć zwarte palce, a kształt owalny, przy czym palce muszą być skierowane do przodu, nigdy do środka ani na zewnątrz. Duże, okrągłe łapy z często towarzyszącym im sztywnym śródstopiem, lub zbyt płaskie łapy z cienkimi kośćmi, to nie tylko błąd piękności. Dobrze uformowane i mocne palce dają dobre oparcie przy zmianach szybkości i zwrotach, są ważne dla psa zarówno w postawie stojącej, jak również w ruchu, dając doskonałe, dobre odbicie.\nWpływ na wykrok ma także sposób osadzenia i noszenia ogona. Psy ras poruszających się podczas pracy kłusem powinny mieć nisko osadzony i noszony ogon. Krótki zad i wysoko osadzony ogon skraca wykrok nóg tylnych. Długość ogona zaś wpływa na zwinność psa przy wykonywaniu szybkich zwrotów. Ogon działa wtedy jak ster – pomaga osiągnąć odpowiednio szybką zmianę kierunku biegu. Wymagana jest więc długość ogona sięgająca do stawu skokowego.\nCzasami pod wpływem emocji związanych z wystawą lub okazując swą radość, czy też dominację, psy na wystawach unoszą ogony wysoko. Jednak stojąc spokojnie, bez zbędnych emocji, lub podczas pracy, ogon zawsze powinien być opuszczony nisko, poniżej linii grzbietu.\nZbyt długi tułów, lub zbyt miękki luźno związany kręgosłup ograniczają osiągnięcie dużych prędkości. Pies traci płynność ruchu, a jego zad może się chwiać. Zarówno w spoczynku jak i podczas ruchu linia kręgosłupa powinna być prosta i napięta.\nKłusujący pies nie może poruszać się inochodem. Jest to chód, gdzie jednocześnie obie lewe lub obie prawe nogi dotykają ziemi, a druga para nóg znajdujących się po tej samej stronie psa jest przenoszona do przodu. Chód taki jest dość mocno kołyszący i wysoce nieestetyczny, choć jednak z drugiej strony w taki chód popadają też psy zatuczone i leniwe, co świadczy o małym wysiłku jaki pies wkłada w taki chód. Jest to chód bardzo wytrwały, ale raczej tylko ze względów estetycznych uznawany jest za wadę.\nWarto wspomnieć też jaką rolę dla pracującego psa ma tak ukształtowane ucho, które jest półstojące, załamane na 1/3 swojej wysokości. Otóż pies pasterski musi doskonale słyszeć gwizd pasterza wśród szumu wiatru i beczenia owiec. Ucho półstojące doskonale się do tego nadaje, łatwo nakierować je tam skąd pochodzi głos. Załamanie od góry doskonale zapobiega jednak wpływaniu wody do środka ucha podczas deszczowej pogody, co chroni psa przed stanami zapalnymi. Wymagane jest też ucho małe, gdyż w czasie zimna pies może je położyć po sobie i zagrzać, chowając w sierść . Tak więc sam wygląd ucha to nie tylko wymogi estetyczne, ale także i określona przydatność do pracy. Dlatego też pies pasterski nie nosi stale postawionego ucha – podnosi je jednynie chwilowo nasłuchując dźwięku.\nNa koniec można dodać jeszcze parę słów o szacie, która odgrywa także dość istotną rolę. Miękki i gęsty podszerstek (okrywa wewnętrzna) doskonale chroni psa przed zimnem. Długi włos (okrywa zewnętrzna) chroni ciało psa jak płaszcz przeciwdeszczowy, dlatego wymagane jest aby był prosty i w miarę sztywny. Falujący lub miękki włos będzie zatrzymywał i wchłaniał wodę jak wata – pies będzie się przeziębiał. Dąży się do uzyskania pięknego, jak najbardziej długiego owłosienia. Jak ze wszystkim warto mieć umiar, gdyż zbyt obfita szata nie będzie pomagała psu przy pracy. Pies będzie wyglądał wtedy bardziej efektownie, ale tylko na wystawach, czy spoczywając na kanapie. Dla psa pracującego zbyt długi włos stanie się utrapieniem.\nPraktycznie całkowicie idealne psy nie istnieją. Należy jednak dążyć do ideału, bo taki pies zawsze będzie poruszał się płynnie bez największego wysiłku. Jego krok będzie długi, co pozwoli mu na wytrwałą pracę przez wiele godzin. Bardzo dużo dają wytrenowane mięśnie, ale bez nienagannej budowy anatomicznej nawet dobry trening niewiele pomoże. Pies będzie się męczył, szybko tracił siły i energię, a jego ruch będzie przypominał kicanie zająca lub rozbujaną kołyskę.\nPosted in WZORZEC SHELTIE | Tagged Wpływ budowy na ruch i pracę sheltie, WZORZEC SHELTIE | Leave a comment\nŻywienie – rola witamin\nZdrowie naszych milusińskich w ogromnym stopniu zależy od prawidłowego żywienia. Spróbuję nieco przybliżyć znaczenie niektórych składników pokarmowych dla psa. Warto jednak pamiętać, że zarówno brak określonej witaminy (awitaminoza), niedobór witamin (hipowitaminoza,), jak też i nadmiar witamin w organizmie (hiperwitaminoza) jest szkodliwy. Witaminy z grupy B są także wytwarzane przez bakterie jelitowe, a więc utrzymanie należytej flory bakteryjnej jelit także wpływa na stan zdrowia zwierzęcia…\nWitamina A (AKSEROFTOL > RETINOL czyli witamina biologicznie czynna A1 i KAROTEN czyli prowitamina A)– rozpuszczalna w tłuszczach – w organizmie zwierzęcym powstaje z prowitaminy A czyli karotenu. Przyspiesza regenerację nabłonków i reguluje przemiany w wątrobie i tkankach. Jej niedobór powoduje brak adaptacji oka do widzenia w ciemności, czyli „nocną ślepotę”(jest to witamina niezbędna do regeneracji czerwieni wzrokowej), także rozmiękczanie rogówki, wysuszanie i rogowacenie, choroby błon śluzowych oczu. Mogą też pojawiać się zmiany chorobowe w oskrzelach i drogach rodnych, oraz zaburzenia przewodu pokarmowego.\nWitamina występuje w takich produktach jak: wątroba, nerki, jajka, marchew oraz w owocach i warzywach o żółtym i pomarańczowym zabarwieniu. W lecznictwie stosowana w postaci naturalnej (tran) i syntetycznej.\nNadmiar witaminy A powoduje: demineralizację kości, wapnienie innych tkanek, upośledzenie ultrafiltracji w kłębuszkach nerkowych.\nWitamina D3 (CHOLEKALCYFEROL) – rozpuszczalna w tłuszczach – jest jedną z witamin przeciwkrzywiczych z grupy D, które regulują w organizmie gospodarkę fosforanową i wapniową, wpływają na wykorzystanie wapnia z pokarmu. Zarówno witamina D2 (ergokalcyferol) jak i D3 (cholekalcyferol) powstaje w organizmie z prowitamin pod wpływem promieniowania nadfioletowego. Głównym objawem niedoboru witaminy w organizmie jest krzywica i tężyczki.\nNajbogatszym źródłem witaminy D3 jest tran, ale zawierają ją też ryby: sardynki, śledź, łosoś, makrela.\nWitamina E (TOKOFEROL) – rozpuszczalna w tłuszczach – ma działanie wzmacniające system immunologiczny, jej niedobory powodują kłopoty z układem rozrodczym, zanik jąder i mogą być powodem utraty zdolności do zapłodnienia, a także są powodem zmian w krwinkach czerwonych.\nWitaminy z tej grupy mogą być syntetyzowane wyłącznie przez rośliny. Występują w sałacie, olejach, kiełkach pszenicy, kukurydzy, warzywach.\nWitamina K (MENACHINON) – rozpuszczalna w tłuszczach – do grupy witamin K należy także witamina K1 (filochinon). Witaminy z tej grupy uczestniczą w syntezie białkowych czynników krzepnięcia krwi, uczestniczą w prawidłowym formowaniu kości. Brak objawia się skazą krwotoczną i krwawieniami.\nWitaminy syntetyzowane są przez rośliny i drobnoustroje (m.in. bakterie jelitowe). Zawiera je np. kapusta, szpinak, wątroba, olej sojowy.\nWitamina C (KWAS ASKORBINOWY ) – rozpuszczalna w wodzie – jest to pochodna glukozy, chroni różne substancje przed utlenianiem, jest aktywatorem wielu enzymów. Głównym objawem jej niedoboru są owrzodzenia i krwawienia dziąseł. Mogą też pojawić się krwawienia do tkanki podskórnej i okostnej. Rany goją się długo i mają skłonność do zakażeń wtórnych, odporność na zakażenia jest zmniejszona. Widoczne jest rogowacenie i złuszczanie nabłonków, skóra przypomina tarkę. Mogą wystąpić zaburzenia wapnienia kości i wchłaniania żelaza.\nGłównym źródłem witaminy są warzywa i owoce (zwłaszcza cytrusowe) spożywane na surowo.\nWitamina P (RUTYNA, eskulina) – rozpuszczalna w wodzie – niedostatki tej witaminy objawiają się kruchością naczyń krwionośnych, wzrostem ich przepuszczalności, co prowadzi do krwotoczności.\nŹródłem witaminy jest: gryka, papryka, owoce cytrusowe, ruta, czarny bez.\nWitamina B1 (TIAMINA) – rozpuszczalna w wodzie – jest niezbędna do przemiany węglowodanów (cukrów) i związanej z tym funkcji wielu tkanek i narządów. Przy jej niedoborach dochodzi do uszkodzenia tkanki nerwowej, czego następstwem jest zapalenie wielonerwowe, nerwobóle, niedowłady, tężyczki, brak apetytu, luźne stolce i wymioty.\nŹródłem witaminy są m.in.: drożdże, orzechy, mięso wieprzowe i baranie, ryby, kasze, mleko w proszku, ziarna zbóż i produkty zbożowe z grubego przemiału.\nWitamina B2 (RYBOFLAWINA) – rozpuszczalna w wodzie – bierze udział w przemianie białek, zmniejsza zaburzenia nerwowo-mięśniowe. Jej niedobór powoduje zahamowanie wzrostu, obrzęk kończyn, głowy i okolic uszu, a także zwiększa podatność na zaburzenia neurologiczne.\nŹródłem witaminy są m.in.: drożdże, nerki, wątroba, mleko i jego przetwory, jajka, makrela.\nWitamina B6 (PIRYDOKSYNA) – rozpuszczalna w wodzie – niezbędna do przemian białkowych. Jej niedobór powoduje zaburzenia przemiany białek, zapalenie wielonerwowe, zmiany chorobowe skóry i łysienie.\nWitamina jest syntetyzowana przez rośliny i bakterie jelitowe. Występuje w drożdżach, fasoli, jajkach, kiełkach pszenicy, mięsie.\nWitamina B12 (KOBALAMINA ) – rozpuszczalna w wodzie – bierze udział w tworzeniu białych i czerwonych krwinek, przez to często określana jest jako czynnik przeciwanemiczny. Brak jej objawia się w postaci anemii złośliwej, spowodowanej głównie złym wchłanianiem witaminy.\nJej źródłem są nerki, wątroba, śledzie, jajka, mleko. Syntetyzowana jest także przez bakterie przewodu pokarmowego.\nKwas pantotenowy (witamina B5) – rozpuszczalny w wodzie – bierze udział w przemianach energetycznych węglowodanów i tłuszczów. Zapewnia prawidłowy wzrost i funkcjonowanie ośrodkowego układu nerwowego, bierze udział w budowie komórek. Wspomaga budowę naskórka, wpływa na porost i kolor włosów. Jego brak objawia się łuszczeniem, rogowaceniem, zaburzeniami w wytwarzaniu barwnika włosów i zaburzeniami neurologicznymi, zahamowaniem wzrostu, niedoczynnością nadnerczy, zaburzeniami czynności przewodu pokarmowego, chwiejnym chodem.\nZnaleźć możemy go w drożdżach, wątrobie, nerkach, jajkach, a także jest syntetyzowany przez bakterie przewodu pokarmowego.\nCholina (organiczna zasada azotowa, zwana witaminą B8) – rozpuszczalna w wodzie – wraz z inozytolem wchodzi w skład lecytyny, zapobiega odkładaniu się tłuszczów w wątrobie i ułatwia im drogę do komórek oraz zapobiega osadzaniu się cholerterolu w ściankach żył. Pomaga w wydalaniu z organizmu toksyn i nagromadzonych leków. Niedobory prowadzą do stłuszczenia wątroby, co w konsekwencji prowadzi do jej marskości. Pogarsza się działalność mózgu i pamięć.\nInozytol (zwany witaminą B9) – rozpuszczalny w wodzie – zmniejsza ilość cholesterolu we krwi, wraz z choliną wchodzi w skład lecytyny, bierze udział w metabolizmie tłuszczów i cholesterolu, działa uspokajająco, przyspiesza procesy mózgowe.jest niezbędny w przekazywaniu bodźców nerwowych.\nNiedostateczna jego ilość powoduje zahamowanie wzrostu, kłopoty z laktacją u karmiących suk, zmniejszenie perystaltyki jelit.\nSyntetyzowany jest przez bakterie jelitowe. Jego źródłem jest mózg, serca wołowe, żołądki, nerki, śledziona i wątroba, a także kiełki pszenicy.\nKwas foliowy (witamina z grupy B) – rozpuszczalny w wodzie – niezbędny w procesie krwiotwórczym zachodzącym w szpiku kostnym. Jego niedobory powodują nieżyty przewodu pokarmowego, długotrwałe, luźne stolce, niedokrwistość i anemię, wypadanie włosów, powstawanie ognisk martwicy w mięśniach.\nWystępuje w drożdżach, wątrobie, zielonych jarzynach, a także syntetyzowany jest przez bakterie przewodu pokarmowego.\nWitamina H (BIOTYNA, zwana tez wit. B7) – rozpuszczalna w wodzie – jest składnikiem wielu enzymów, które biorą udział w przemianach białek, węglowodanów i tłuszczów. Uśmierza bóle mięśniowe, utrzymuje zdrowy wygląd skóry. Opóźnia siwienie i przeciwdziała łysieniu. Niedobór powoduje suche zapalenie skóry, łojotok, bóle mięśni. Występuje spadek ciężaru ciała i okresowe kulawizny. Przy zbyt małych ilościach witaminy H w organizmie pojawiają się zaburzenia owłosienia. Skóra łatwo ulega stanom zapalnym, głównie w miejscach słabo owłosionych, takich jak pachwiny i pachy.\nWitamina głównie syntetyzowana jest przez bakterie jelitowe. Występuje w wątrobie, drożdżach, mleku żółtku jaja. Białko surowego jaja, a właściwie zawarta w nim awidyna utrudnia wchłanianie biotyny.\nWitamina PP (KWAS NIKOTYNOWY, niacyna) – rozpuszczalna w wodzie – zapewnia prawidłową barierę ochronną błon śluzowych – jej brak powoduje szczernienie języka, zapalenia skóry z łuszczeniem się naskórka, niekiedy nawet z martwicą. Język staje się zaczerwieniony i bolesny, może być także popękany. Zwierzę jest nerwowe, wykazuje brak koncentracji i kojarzenia. Występują zaburzenia czynności przewodu pokarmowego.\nŹródłem witaminy są drożdże, wątroba, mięso, niektóre jarzyny, zboże.\nNienasycone kwasy tłuszczowe (znane też jako witamina F) – kwas linolenowy (Omega 3 lub n-3), oraz kwas linolowy (Omega 6 lub inaczej n-6). Są cennymi składnikami błon komórkowych, zapobiegają nadmiernej utracie wody przez skórę. Ich niedobory w diecie są najbardziej niebezpieczne u osobników młodych, mogą prowadzić do zaburzeń rozwoju centralnego układu nerwowego i siatkówki oka. U osobników starszych ich niedobór powoduje przewlekłe choroby skóry, zwyrodnienie nerek, dysfunkcje układu rozrodczego, choroby naczyniowo-sercowe, znaczny spadek odporności oraz skłonność do procesów zapalnych i alergicznych, a nawet do nowotworów. Kwasy te są zalecane jako dodatek przy leczeniu schorzeń skóry na tle alergicznym, grzybiczym, bakteryjnym, przy wspomaganiu leczenia wyłysień o podłożu hormonalnym, wpływają łagodząco na świąd i pozwalają łagodniej przejść zwierzęciu przez okres linienia.\nWystępowanie: kwas linolenowy – siemię lniane; kwas linolowy – olej słonecznikowy, sojowy, z wiesiołka i ogórecznika lekarskiego.\nWażne jest zachowanie optymalnych proporcji obu kwasów.\nMagnez – poprawia metabolizm organizmu, działa uspokajająco na układ nerwowy.\nWystępuje w roślinach strączkowych, produktach zbożowych z grubego przemiału, warzywach zielonych.\nMiedź – potrzebna do wytwarzania krwinek czerwonych, bierze udział w tworzeniu kości.\nWystępuje w wątrobie, warzywach i owocach.\nKobalt – potrzebny do tworzenia witaminy B12.\nWystępuje powszechnie więc nie zdarza się jego brak. Zawierają go m.in. wątroba, nerki i sledziona.\nFosfor – jest składnikiem budulcowym głównie kości i zębów, ale także i mięśni, mózgu i płynów ustrojowych. Jego zapotrzebowanie jest ściśle uzależnione od zapotrzebowania na wapń, wspólnie zapobiegają zaburzeniom w budowie układu kostnego u młodych osobników, ograniczają możliwość wystąpienia krzywicy, u osobników starych wspomagają gospodarkę mineralną organizmu.\nWystępuje w produktach spożywczych zarówno pochodzenia roślinnego jak i zwierzęcego.\nWapń – ściśle związany z fosforem. Wchodzi w skład kości, zębów, płynów organicznych (przez co śladowo wpływa na pracę serca i mięśni, oraz bierze udział w krzepnięciu krwi). Jego niedobór prowadzi do rozmiękczenia kości oraz zachwiania niektórych procesów biochemicznych. Wraz z fosforem zapobiega zaburzeniom w budowie układu kostnego u młodych osobników, ogranicza możliwość wystąpienia krzywicy, u osobników starych wspomaga gospodarkę mineralną organizmu.\nWystępuje głównie w mleku i produktach mlecznych, jajkach, kościach.\nInulina – należy do grupy prebiotyków, czyli nie trawionych składników pokarmu, które w naturalny sposób zwiększają liczbę pożytecznych bakterii w przewodzie pokarmowym, czyli bifidobakterii (m.in. odpowiedzialnych za wytwarzanie witamin z grupy B, oraz substancji hamujących wzrost bakterii szkodliwych). Wpływa to korzystnie na stan zdrowia i kondycję psa.\nWystępuje w cykorii (jako cukier zapasowy), można ją znaleźć także w czosnku, pszenicy, cebuli.\nOpracowanie: H. Kabała\nPosted in ŻYWIENIE SHELTIE | Tagged HODOWLA, Żywienie - rola witamin, Żywienie sheltie | Leave a comment\nCieczka u suk, czyli ruja, zwana niekiedy gonieniem\nCykl rozrodczy suki można podzielić na cztery wyraźne okresy:\n1. okres przedrujowy (proestrus)\n2. okres rui właściwej (oestrus)\n3. okres uwsteczniania (metoestrus)\n4. okres spoczynku (anoestrus)\nOkres przedrujowy – trwa około 10 dni, licząc od wystąpienia pierwszych objawów cieczki: powiększone narządy płciowe i krwistoczerwony wyciek z pochwy…\nNastępuje silny wzrost licznych komórek rozrodczych znajdujących się w jajniku. Powstają pęcherzyki wypełnione cieczą zawierające dojrzewającą komórkę jajową (pęcherzyki Graafa). Pod ich wpływem macica ulega silnemu przekrwieniu przygotowując się do przyjęcia zapłodnionych jajeczek. Wskutek pękania małych naczyń krwionośnych w błonie śluzowej macicy, pojawia się ciemnoczerwony, krwisty wyciek z pochwy, który stopniowo staje się coraz bardziej przezroczysty. Zazwyczaj oznacza to osiągnięcie okresu jajeczkowania. Dotąd suka nie tolerowała samców, ale stopniowo wzrasta jej zainteresowanie psami.\nOkres rui właściwej – następuje wzrost gruczołów błony śluzowej macicy i zwiększa się ilość wydzielanego śluzu (stąd okres ten nazywany jest wydzielniczym). Uwolnione komórki jajowe (proces ich uwalniania się jest stopniowy i może trwać kilka dni) wędrują do jajowodu. Do pękniętego pęcherzyka Graafa dostaje się krew, co powoduje powstanie ciałka żółtego. Hormony wydzielane przez ciałko żółte pozwalają na zagnieżdżenie się zarodka w błonie śluzowej macicy. Jest to najlepszy okres na krycie, a wypada przeważnie między 9 – 13 dniem cieczki, choć niektóre źródła podają między 11 – 14 dniem. Suka chętnie przyjmuje psy, stając nieruchomo z ogonem odchylonym na bok. Jeśli w tym okresie zostanie pokryta, jest to początek ciąży.\nOkres uwsteczniania – jeśli nie dojdzie do zapłodnienia, zanika ciałko żółte, ustępuje obrzęk, zamyka się szyjka macicy. Srom powraca do normalnej wielkości, ustępuje wyciek z pochwy. Suka znów przestaje tolerować zbliżenie się samca.\nOkres spoczynku – jest to okres pomiędzy jedną a drugą cieczką. Czynności rozrodcze suki ulegają zahamowaniu. W zależności od tego, jak często suka ma cieczkę, trwa on ok. 4 miesiące (przy dwóch cieczkach w roku) lub dłużej.\nSuki dostają pierwszej cieczki zazwyczaj w wieku 6 miesięcy, ale może ona pojawić się nieco później, w wieku 8-10 miesięcy. Różna też bywa częstotliwość jej występowania: często jest to dwa razy do roku, przeważnie wiosną i jesienią. Nie jest to jednak sztywną regułą. Są suki, które mają cieczkę w odstępach co pół roku, ale są i takie, co mają cieczkę tylko raz w roku. Pierwsza cieczka niekiedy jest ledwie widoczna, czasami określana jako cicha ruja. Właściciel może łatwo ją przegapić, choć okoliczne psy raczej tego nie zrobią i należy uważać, aby nie doszło do przypadkowego pokrycia. W późniejszym okresie objawy cieczki są wyraźniejsze.\nObjawy cieczki to: obrzmiały, mocno powiększony srom i wyciek o krwistoczerwonym kolorze, który stopniowo zmienia barwę na coraz jaśniejszą, aż staje się niemal zupełnie przezroczysty. Suka może mieć zmienny apetyt, częściej oddaje mocz znacząc teren . Widoczne są też zmiany w zachowaniu: posłuszna pupilka może zmienić się w nieznośną swawolnicę, odmawiającą posłuszeństwa. Właściciel często nie zdaje sobie sprawy z tego, że gdy suka w okresie cieczki zacznie aktywnie poszukiwać partnera, to może próbować uciec i nie wróci na zawołanie. Instynkt jest silniejszy od posłuszeństwa, więc najlepiej w tym okresie nie spuszczać jej ze smyczy. Suka z cieczką pozostawiona sama na ogrodzonym terenie, też nie będzie bezpieczna, gdyż niektóre psy pokonują nawet bardzo wysokie przeszkody aby tylko móc się zbliżyć do niej w tym okresie.\nCieczka trwa około 21 dni. Przez pierwsze dni suka odgania psy, lub też siada na ziemi, gdy te zbytnio się nią interesują. Dla psów jest ona już bardzo atrakcyjna, lecz sama nie odwzajemnia adoracji. Do pokrycia gotowa jest dopiero między 9 – 13 dniem cieczki (nie jest to jednakowo u wszystkich suk). Wykazuje w tym okresie ogromne zainteresowanie psami, zaczepia i zachęca do zabawy, a dotykana z tyłu staje nieruchomo z ogonem odchylonym na bok. Jeśli nie planuje się krycia, w tym właśnie okresie należy najbardziej pilnować. Z reguły po kilku dniach suka zaczyna znów odganiać psy, ale i tak należy jeszcze mocno zwracać na nią uwagę. Zdarza się, że po kryciu właściciel już nie pilnuje suki, a ta zostaje ponownie pokryta niechcianym psem. W miocie mogą się więc pojawić szczenięta po dwóch psach: tym planowanym i tym „dodatkowym”. Dzieje się tak dlatego, że jajeczka dojrzewają stopniowo, a proces ich uwalniania trwa czasami kilka dni.\nNie ma sztywnej reguły co do terminu krycia, zależy to indywidualnie od suki. Zdarza a się, że efektywne krycia były dokonywane nawet w 20-tym dniu cieczki. Najczęściej hodowcy jednak przyjmują, że kryje się około 11 dnia, potem najlepiej po 48 godzinach kryje ponownie. Dodatkowe krycie praktycznie nie zwiększa liczby szczeniąt w miocie (statystycznie jest to bardzo niewielki odsetek), jednak powtórne krycie często gwarantuje utrafienie odpowiedniego momentu, dzięki czemu suka będzie w ciąży.\nJeśli w czasie cieczki przydarzy się niechciane krycie, lub suka ucieknie na dłuższą chwilę (co może być jednoznaczne z kryciem), można zapobiec niechcianej ciąży stosując zastrzyk z hormonów w ciągu 36 godzin od domniemanego pokrycia. Warunkiem zastosowania zastrzyku jest nienaganne zdrowie suki. Jeśli jednak w ciągu tej samej cieczki powtórzy się krycie lub ucieczka (domniemane krycie), nie powinno się już stosować zastrzyku po raz drugi.\nW warunkach naturalnych każda cieczka w zasadzie zakończona jest ciążą. Organizm suki często niezależnie od tego, czy suka była kryta, czy też nie – przygotowuje się do narodzin szczeniąt. W związku z tym bardzo częstym zjawiskiem są ciąże urojone. Są one niekiedy tak podobne do objawów normalnej ciąży, że nawet doświadczony hodowca może czasami dać się zwieść pozorom. Suka może przytyć i zachowywać się tak, jakby naprawdę była w ciąży. Pod koniec „ciąży” przygotowuje sobie miejsce, potem opiekuje się zabawkami lub jakąś rzeczą, którą uzna za swoje dziecko. Może nawet mieć mleko (w tym okresie można doskonale wykorzystać ją jako matkę zastępczą, gdyby zaszła taka potrzeba), jednak zalegający pokarm powoduje często ból i niewygodę. Ściąganie mleka ręką, czy masaże, dają tylko chwilową ulgę, bo w efekcie powodują wzmożenie jego produkcji.\nObalić należałoby mit, że dla zdrowia suka powinna być choć raz w życiu pokryta. Teoria ta, choć propagowana przez niektórych lekarzy weterynarii, nie została udowodniona naukowo. Takie jednorazowe krycia, zwłaszcza w starszym wieku, z pewnością nie poprawią zdrowia, a już na pewno nie uchronią suki przed ciążami urojonymi, które często są przyczyną problemów. Badania naukowe udowodniły, że ciąże urojone (a zwłaszcza zaleganie mleka, stany zapalne jakie występują z tego powodu) są niekiedy powodem powstawania raka sutków. Profilaktycznie stosowane są zabiegi sterylizacji (usunięcie macicy i jajników), które skutecznie zmniejszają zachorowania na raka. Nowotwory częściej dotykają suk z przetrwałym ciałkiem żółtym, torbielami jajnikowymi, rozrostem gruczołowym błony śluzowej macicy, zaburzeniami popędu płciowego i cyklu rui. Jeśli nie planujemy hodowli, na pewno sterylizacja jest więc o wiele lepszym rozwiązaniem niż byle jakie, nieprzemyślane krycie. Zwłaszcza, że te „krycia dla zdrowia” dokonywane są najczęściej gdy suka jest już starsza i jest już nieco późno na pierwszą ciążę – staje się ona zagrożeniem dla zdrowia samej suki. Pierwsze krycie powinno wypadać mniej więcej przy trzeciej cieczce, gdy zakończył się już wzrost i rozwój organizmu przyszłej matki. Ma ona wtedy około dwóch lat i jest gotowa na odchowanie szczeniąt. Najlepiej, aby pierwszy miot był odchowany zanim suka skończy 4 lata. Krycie po raz pierwszy suki mającej ponad 4 lata, może czasami powodować komplikacje ciąży i porodu, jak również mogą być problemy z samym zajściem w ciążę. Każde krycie powinno być mocno przemyślane, psa i sukę należy staranie dobierać do siebie, nie powinno się wykorzystywać pierwszego lepszego psa jakiego akurat mamy pod ręką. Takie mioty często potem na długi czas psują wizerunek prawdziwych przedstawicieli rasy. Szczenięta z takich miotów dalej używa się do hodowli, a te dają coraz bardziej przeciętne dzieci, coraz dalej odbiegające od wzorca rasy.\n„Kynologia. Wiedza o psie” – Jerzy Monkiewicz, Jolanta Wajdzik\n„Psy i szczenięta. Wszystko o hodowli, pielęgnowaniu i leczeniu psów” – Andrew Edney, Roger Mogford\n„Genetyka w praktyce. Poradnik dla hodowców psów” – Malcolm B. Willis\nCzasopisma: „Pies”, „Mój Pies”, „Przyjaciel Pies”\nPosted in ZDROWIE SHELTIE | Tagged Cieczka u suk, czyli ruja, Select Section, Wybierz kategorię, zwana niekiedy gonieniem | Leave a comment\nAch te uszy…\n… ileż elegancji i wdzięku dodają owczarkowi szetlandzkiemu. Jakże inteligentnego wyrazu nadają tej uroczej rasie.\n– Małe, wysoko osadzone, umieszczone dość blisko siebie i bardzo ruchliwe. W spoczynku położone do tyłu, w gotowości postawione – jakby uniesione nad głową, z końcami załamanymi do przodu (mniej więcej w 1/3 wysokości) – tak określa je standard.\nDzięki swej budowie i położeniu są bardzo funkcjonalne i estetyczne. Ruchliwe, umieszczone na szczycie głowy – niczym radar wyłapują nawet najdrobniejszy szelest. Ponieważ stoją, są doskonale wietrzone, a załamane końce skutecznie chronią je przed opadami atmosferycznymi. Nie wymagają też specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, gdyż nadmiar wosku sam, w postaci małych kuleczek, wydostaje się na zewnątrz.\nPrawidłowo zbudowane i załamane ucho, to efekt długoletniej, często jednak niewdzięcznej pracy wielu hodowców. Mimo przemyślnych kojarzeń, już od 25 lat istnieje problem nieprawidłowych uszu. Bywają różne ich wady np. duże, szeroko rozstawione, nisko osadzone, ciężki, lekkie, no i oczywiście "stojące". Tej ostatniej poświęcimy większą uwagę, gdyż jest najbardziej rażąca. Jednak czasem może być ona skutkiem niedopilnowania ze strony właściciela.\nZdarza się, że po rodzicach o nienagannie załamanych uszach, rodzą się szczenięta, które mają obydwa, lub przynajmniej jedno – stojące, znane są również przypadki, gdzie psy obdarzone stojącymi uszami -nigdy nic przekazywały tej wady swojemu potomstwu. Wydaje się więc, że uszy rządzą się własnymi prawami i nic nie robią sobie z założeń hodowców. Już uszy 4 – 6 tygodniowych maluchów mogą mieć tendencję do stawania. Są lekkie i stopniowo coraz bardziej się podnoszą. Należy już wówczas je skory-gować, bo na pewno w przyszłości będą sprawiać kłopoty.\n"Największym jednak zagrożeniem dla każdego ucha jest okres zmiany zębów. Występują wówczas znaczne zaburzenia gospodarki mineralnej organizmu i wtedy nawet najsolidniej załamane uszy mogą się podnieść i tak zostać! Jest to więc ten decydujący moment, który może przesądzić o ich późniejszym losie. Bacznie więc obserwujmy naszego małego przyjaciela, aby w porę zauważyć każdą nieprawidłowość.\nPamiętajmy! Czasem kilkanaście dni nieuwagi może zaważyć na ostatecznym wyglądzie uszu. Zdarza się, że i u dorosłych psów, w pewnych okresach. mogą stawać uszy. Tak może się zdarzyć przy stosowaniu diety zbyt obfitującej w wapń, podczas linienia, u suk podczas cieczki i ciąży, przy dużym stresie, Jest to więc wada, czy kaprys?\nStojące uszy, to duży problem zwłaszcza dla początkujących hodowców, Wystawianie psa z taką wadą z góry skazane jest na niepowodzenie. Nawet jeśli poza nią nie ma innych błędów. Dlatego też zachęcam – "pomóżmy" trochę uszom, by były załamane.\n– Szczególnie polecany przecz angielskich hodowców jest masaż ucha. Na wewnętrzną jego stronę nakładamy niewielką ilość maści typu Linomag. Wmasowujemy ją energicznie w skórę aż do rozgrzania – rys. l. Następnie załamujmy ucho w 1/3 wysokości, a linię zagięcia starannie nagniatamy palcami – od zewnątrz – rys. 2. Czynność tę powtarzamy 2-3 razy dziennie, aż do osiągnięcia pożądanego efektu. Jest to sposób dość praco- i czasochłonny, ale daje zdecydowanie najlepsze i trwałe rezultaty.\nWśród wielu hodowców rozpowszechnione jest obciążanie koniuszków ucha np. gumą do żucia, woskiem czy specjalnym lepidłem. Metoda ta, aczkolwiek wygodna, nie zawsze daje dobre wyniki. Istnieje niebezpieczeństwo, że obciążone ucho, zmuszone do większej pracy, jeszcze bardziej się wzmocni i usztywni. Kiedy będzie pozbawione tego ciężarka – chętniej się podniesie do góry. Ucho w taki sposób skorygowane prawic zawsze będzie wymagało podklejenia (zwłaszcza przed wystawą).\nDla wyjątkowo "opornych" (początkowo) uszu, można zrobić specjalny stelaż z plastra i drutu. Po-trzebne nam do tego będą 2 kawałki plastra i drut np. ze spinki do włosów. Na wewnętrzną stronę ucha przyklejamy pierwszy plaster. Następnie przykładamy na niego spinkę i naklejamy drugi plaster. Potem ucho załamujemy w 1/3 wysokości. Uwaga! Plaster może powodować odparzenia, dlatego też nie może być przyklejony dłużej niż 12 godzin, a cały zabieg powtarzamy częściej niż raz w tygodniu.\nBeznadziejną sprawą są wadliwe tzw. uszy szpica: małe, grube i bardzo sztywne. Są one pozostałością po szpicach, których krew płynie w żyłach dzisiejszych szetlandów. Psy z takimi uszami są i powinny być eliminowane z hodowli.\nZachęcam, zwłaszcza początkujących hodowców, do pracy nad niezdecydowanymi uszami, życzę cierpliwości i powodzenia, bo czasem tak niewiele przecież trzeba, aby je poskromić.\nAgnieszka Fortaszewska – hodowla „Polcolland”\nLiteratura: 1. Shetland Sheepdogs Today – M. Bake/, 2. Sheltie Talk – J McKinney, B. Riesen-berg, 3 "Klubowe Sprawy 1992 "\nRysunki wykonała autorka.\nArtykuł został napisany dla „Magazynu Collie & Sheltie” Nr 3/94.\nDziękuję autorce za wyrażenie zgody na umieszczenie go na portalu.\nPosted in PIELĘGNACJA SHELTIE | Tagged Ach te uszy...Małe, HODOWLA, Pielęgnacja, umieszczone dość blisko siebie i bardzo ruchliwe. W spoczynku położone do tyłu, w gotowości postawione - jakby uniesione nad głową, wysoko osadzone, z końcami załamanymi do przodu (mniej więcej w 1/3 wysokości) - tak określa je standard. | Leave a comment\nŻywienie psa jest bardzo ważnym elementem. Wpływa na jego prawidłowy rozwój, zdrowie i dobre samopoczucie.\nPrzy karmieniu psa należy pamiętać o kilku ważnych zaleceniach:\n– Szanuj strefę prywatności swojego psa.\n– Nigdy nie przeszkadzaj mu w czasie jedzenia i nie rozpraszaj jego uwagi.\n– Niech w spokoju i bez stresów spożyje pokarm.\n– Miski przeznaczone na karmę i wodę powinny być ustawione w cichym, spokojnym miejscu.\n– Używaj miski, której twój pies nie może z łatwością przewrócić. Pamiętaj by mieć oddzielne miskę na wodę i pokarm.\n– Staraj się karmić psa o tych samych porach.\n– Nie karm psa na każde żądanie, bo to spowoduje jego otyłość…\nPies musi mieć zapewniony stały dostęp do świeżej wody. Pies potrzebuje dziennie około 1 litra wody na każde 4 kg ciała. Np. szetland ważący 8 kilogramów potrzebuje, więc około 2 litrów wody dziennie. Szczególnie zwracaj uwagę by pies miał pełną miskę wody po powrocie z długiego spaceru.\nNie karm psa resztkami ze stołu.\nCzy psu można podawać kości? Można, tyle że z umiarem. Psy uwielbiają kości, jednak ich nadmiar często doprowadza do zaparć i trudności z wypróżnianiem. Przeznaczoną dla psa kość należy koniecznie obgotować lub sparzyć. Nie powinno się psu podawać kości drobiowych, gdyż są one zbyt kruche, łatwo się łamią, ich ostro zakończone końce mogą powodować zadławienia lub wbijać się w gardło.\nNagła zmiana pokarmu może doprowadzić do rozstroju żołądka i wpłynąć negatywnie na zachowanie psa.\nZapotrzebowanie pokarmowe psa nigdy nie jest tak duże jak w okresie szczenięcym. Do 7 miesiąca życia należy karmić szczeniaka 3 razy dziennie, potem przejść do podawania dwóch lub jednego posiłku.\nOdpowiedni pokarm to taki, który pies je chętnie, po którym ma brunatny, stały stolec, lśniącą sierść i sprężystą skórę.\nPodstawowe składniki żywieniowe:\nKonieczne do prawidłowego wzrostu zwierzęcia i rozwoju tkanki mięśniowej Białko jest podstawowym budulcem wszystkich tkanek. Włosy, skóra, paznokcie i mięśnie składają się niemal wyłącznie z białka. W organizmie psa znajdują się tysiące różnych białek, zbudowanych z mniejszych cząsteczek zwanych aminokwasami, a każde z nich ma szczególną funkcję. Niektóre aminokwasy mogą być syntetyzowane przez organizm psa, inne muszą być dostarczone w pokarmie.\nDobrymi źródłami białka w karmach dla zwierząt są mięso, jaja, ryby, podroby, przetwory mleczne i drożdże.\nDostarczają energii i wspomagają trawienie. Węglowodany są zbudowane z cukrów prostych, dwucukrów i wielocukrów. Stanowią one dla organizmu łatwo dostępne źródło energii. Zapas energii przechowywany jest w postaci glikogenu.\nDobrymi źródłami węglowodanów w karmach dla zwierząt są zboża – ryż, kukurydza i pszenica.\nEnergia dla organizmu oraz zdrowie skóry i okrywy włosowej. Tłuszcze i znajdujące się w nich niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe (istotne składniki tłuszczy) są bardzo ważne dla zdrowia zwierzęcia. Stanowią one główne źródło energii w pokarmie psa i wpływają korzystnie na jego smak. Biorą wreszcie udział we wchłanianiu witamin rozpuszczalnych w tłuszczach.\nDobrymi źródłami tłuszczy w karmach dla zwierząt są tłuszcze zwierzęce, oleje roślinne oraz produkty uboczne mięsa i drobiu\nKonieczne do dobrego widzenia, wzrostu kości i wydajnego metabolizmu. Wszystkie reakcje zachodzące w organizmie psa odbywają się przy udziale witamin, które pełnią w nich funkcję katalizatorów. Witaminy dzielimy na rozpuszczalne w wodzie i rozpuszczalne w tłuszczach, a każda pełni ściśle określone funkcje. Na przykład, jeśli pies przetnie sobie łapę, jedna z witamin ułatwia krzepnięcie krwi, inna bierze udział w naprawie uszkodzenia. Ponieważ trudno jest zbilansować w pokarmie witaminy pochodzące ze źródeł naturalnych tak, aby zaspokoiły zapotrzebowanie zwierzęcia, często są one dodawane do karmy.\nDobrymi źródłami witamin w karmach dla zwierząt są dodatki witaminowe, przetwory mleka, warzywa, wątroba, nerki, drożdże i zboża.\nJest to związek organiczny, zawarty przede wszystkim w węglowodanach.\nBłonnik umożliwia prawidłową drożność (pejelit), a jego nieobecność lub choćby niedobór jest przyczyną większości problemów związanych z zaparciami. Zapewnia właściwą perystaltykę jelit, jego niedobór może powodować problemy z zaparciami lub biegunkami.\nDobrymi źródłami włókna w karmach dla zwierząt są zboża – ryż, kukurydza, pszenica oraz produkty pochodzenia roślinnego.\nWzmacniają zęby i kości. Niektóre związki mineralne stanowią budulec pewnych struktur organizmu, takich jak kości i zęby. Wpływają też na gospodarkę płynami, a więc na przykład na objętość krwi. Związki mineralne są niemal niezniszczalne i nie ulegają rozkładowi w czasie przetwarzania surowców, natomiast ich wchłanianie z przewodu pokarmowego jest czasem utrudnione. Pamiętaj, że za duże ilości związków mineralnych są trujące. Podobnie jak w przypadku witamin, trudno właściwie je zbilansować wykorzystując jedynie źródła naturalne, wiele karm zawiera je więc w postaci dodatków. Dobrymi źródłami związków mineralnych w karmach dla zwierząt są dodatki mineralne, ryby, mięso, wątroba, przetwory mleka, zboża i mączka kostna.\nPLUSY I MINUSY SUCHEJ KARMY\n-sucha karma jest tak zbilansowana, że nie powinna być szkodliwa\n-dobre suche karmy są bogatsze w wiele składników i witamin\n-dobra dla tych właścicieli, którzy nie mają czasu na przygotowywanie domowych posiłków dla psa\n-są różne rodzaje – dla dużych/małych psów, dla odpowiednich ras, dla szczeniaków i dorosłych, dla chorych psów itd.\n-może spowodować biegunkę\n-może być przyczyną alergii\n-właściciela może przerazić cena suchej karmy, pamiętajmy – im większe opakowanie tym bardziej ekonomiczne! i tak: dzienna porcja suchej karmy dla szetlanda kosztuje od 2,7zł/dzień do 4,50zł/dzień (w zależności od firmy)\n-pies jedzący suchą karmę nie przytyje\n-tanie karmy posiadają pewne kuszące dodatki ale niekoniecznie są dobroczynne dla psiaków\nPLUSY I MINUSY KARMY PRZYGOTOWYWANEJ WŁASNORĘCZNIE\n-zły dobór składników może spowodować biegunkę\n-może nie posiadać odpowiednich proporcji składników odżywczych\n-chory pies chętnie je gotowane jedzenie, dobrze przygotowane mu nie zaszkodzi\n-może być przyczyną alergii.\n-cena dziennej porcji gotowanego jedzenia: 1 średnia marchewka ok 0,50zł + 1 średnia pietruszka ok. 0,50zł + udko z kurczaka ok 2zł + ryż + woda i prąd/gaz do ugotowania (ceny mogą być zróżnicowane w zależności od sklepu lub pory roku)\n-pies jedzący gotowane jedzenie może łatwo przytyć\nCo do łączenia suchej karmy z gotowanym jedzeniem zdania są podzielone i u właścicieli i u weterynarzy.\nPowinniśmy spróbować dać psu wybór. I nie martwmy się, ze pies jest wybredny. Może mu zwyczajnie nie smakować podane jedzenie. Spójrzmy na siebie – nie wszyscy ludzie lubią wątróbkę czy szpinak.\nArtykuł powstał na podstawie informacji i artykułów znalezionych w Internecie.\nOpracowanie: Katarzyna Szulc\nZobacz: rola witamin\nPosted in ŻYWIENIE SHELTIE | Leave a comment


Najnowsze artykuły erotyczne w kategorii: Masturbacja - SERGIUIACOB.RO\nFikcjaSeks oralnyMężczyzna/KobietaSeks dobrowolnyFantazjaChłopcy/Nastolatki KobietaRomansNastolatekPraca/Miejsce pracyDziewictwo\nSsij i zobacz_(1)\nTo jest historia seksu; nic dodać nic ująć. Jeśli podnieca cię myśl o kobiecie schodzącej na mężczyznę, to faceci, ściągajcie spodnie, a dziewczyny albo robią to samo, albo podciągają spódnicę i przygotujcie się, by te soki popłynęły… .............................. Możesz potrzebować chusteczki! Podniosłam wzrok znad biurka, gdy weszła do mojego biura, delikatnie zamykając za sobą drzwi. Szósta po południu, punktualnie. Spojrzałem na nią pytająco. Źle zinterpretowała to spojrzenie: „Wszyscy poszli teraz do domu… jesteśmy ostatnią dwójką w budynku”. - Lepiej dmuchać na zimne - powiedziałem, podchodząc szybko do drzwi, zaglądając do pustego biura na planie otwartym i zamykając drzwi po raz drugi...