6 superniezawodnych sposobów na przyrost mięśni – Kulturystyka.org.pl\nPrzed tobą sześć niezawodnych sposobów, dzięki którym nawet największy chudzielec zamieni się w napakowanego faceta. Gwarantuję ci, jeśli konsekwentnie będziesz stosował poniższe reguły, osiągniesz swój cel. Miłego treningu !\n1. JEDZ CZĘSTO.\nTo właśnie jest niesłychanie ważna zasada dla intensywnie trenującego sportowca. Jeśli uwzględnisz trudność, że taki chudy facet jak ty, z szybką przemianą materii, spala jedzenie niemal od razu po spożyciu, zrozumiesz, dlaczego ta właśnie reguła jest podstawą do osiągnięcia sukcesu. By uzyskać przyrost mięśni, musisz spożywać węglowodany i białka co trzy do czterech godzin. W przeciwnym razie w twoim organizmie będzie zachodzić intensywniejszy proces kataboliczny, uniemożliwiający przyrost masy mięśniowej. Szczupły sportowiec pracujący nad zwiększeniem objętości swoich mięśni musi spożywać posiłki bogate w węglowodany i białka co cztery godziny. Może ci to nieco skomplikować życie, ale dodatkowe kalorie są w zasięgu ręki dzięki wynalazkowi, jakim jest obfitość i bogactwo dostępnych pokarmów, częstemu sięganiu po batoniki i koktajle mleczne. Jedz, jedz i jeszcze raz jedz….sześć lub siedem razy dziennie. Między posiłkami dożywiaj się, a znajdziesz się na najlepszej drodze do bardziej muskularnej postury.\n2. ZWIĘKSZ ILOŚĆ BIAŁKA.\nUsłyszysz wiele sprzecznych poglądów na temat ilości białka, jaką sportowiec powinien dziennie przyjmować. Zdaniem Amerykańskiego Towarzystwa Medycznego dawka ta dla wszystkich sportowców, nawet intensywnie trenujących, wynosi nie więcej niż pół grama na funt wagi. Jednak gdy zapytasz o to mistrza kulturystyki albo autorytet w tej dziedzinie, usłyszysz, że ilość ta wynosi od 1 do 1,5 grama. Czy ci się to podoba, czy nie; obojętnie, czy udowodniono to naukowo, czy też nie: w rzeczywistości sportowcy przyjmujący większą dawkę białka, uzyskują masę mięśniową w krótszym czasie, plus zwiększają jej ilość, kropka.\n3. PODSTAWOWE RUCHY BUDUJĄ MASĘ MIĘŚNIOWĄ.\nŻeby naprawdę zwiększyć objętość mięśni, musisz wykonywać podstawowe ćwiczenia: wyciskanie na ławie, przysiady ze sztangą i martwe ciągi z ciężarami 6 do 12 powtórzeń. Zostaw ściągania linek na później, gdy uzyskasz trochę masy mięśniowej. Podstawowe ćwiczenia często są trudne i wyjątkowo niewygodne. Jeśli przysiady z ciężarami były łatwe, wtedy każdy wykonywałby je zamiast wyciskania. Wybór należy do ciebie. Albo nadal będziesz wykonywał ściąganie i wyciskanie nóg, albo przestaw się na podstawowe ruchy. Jeśli zdecydujesz się na drugą opcję, twoje ciało odwdzięczy ci się, produkując nowe pokłady mięśni.\nPrzeczytaj również inny ciekawy artykuł na ten temat: Najlepszy sposób na wzrost mięśni\nPrzyjmuje się, że im większy ciężar podniesiesz 6-12 razy (będąc w znakomitej formie), tym większe będą twoje mięśnie. Przeciążenie mięśni to sprawdzona i skuteczna metoda na uzyskanie większej masy mięśniowej. Sportowcy uprawiający sporty siłowe mają do dyspozycji wiele sposobów na przeciążenie. Możesz skrócić ogólny trening o połowę, próbując podnosić te same ciężary w czasie, który poświęciłbyś na dłuższy trening. Zrób 10 powtórzeń zamiast 8, które wykonywałeś do tej pory, wykonuj 12-15 powtórzeń z ciężarami zamiast dotychczasowych 6-12. Jeśli zależy ci na przyroście masy mięśniowej, musisz stale przeciążać mięśnie.\n5. PRZYJMUJ (MONOHYDRATE)\nNa pewno już to wcześniej słyszałeś i nie chcesz słuchać tego znowu, ale fakt, faktem, kreatyna działa na większość intensywnie trenujących sportowców i może czasem spowodować dramatyczne efekty. Przypadki sportowców, którym przybyło na wadze 5-8 kilogramów w ciągu miesiąca po rozpoczęciu przyjmowania kreatyny, nie należą do rzadkości. Tego typu przyrost masy może być wyjątkiem a nie regułą, ale ogólnie wszyscy eksperci na tym polu akceptują kreatynę jako dodatek do treningu siłowego sportowców, który może przynieść pozytywne rezultaty.\n6. ZAPLANUJ KRÓTKIE, INTENSYWNE TRENINGI.\nNic nie wstrzyma przyrostu mięśni bardziej, niż gra w koszykówkę po treningu, a następnie taniec w dyskotece cztery razy w tygodniu. Od czasu do czasu można sobie pozwolić na ten rodzaj aktywności, ale zbyt wiele osób ma nawyk wykonywania zbyt intensywnie cardio. Jeśli należysz do osób, które chętnie spędzają czas na dodatkowej aktywności w ciągu dnia, możesz zapomnieć o swoich rozbudowanych mięśniach. Chyba, że jesteś cudem genetycznym, w przeciwnym razie przyrost mięśni będzie minimalny albo w ogóle go nie będzie. Odłóż tańce na później, gdy uzyskasz już trochę masy mięśniowej. A więc 45 – minutowe sesje wzmacniające pracę serca i płuc jest również ważne, ale ogranicz je do trzech 20 – minutowych sesji w tygodniu. Jeśli będziesz wykonywał je dokładnie, to wystarczy by utrzymać serce i płuca w dobrej kondycji. Zalecałbym ci jednak całkowite zrezygnowanie z tych aktywności przez co najmniej trzy miesiące, lub do czasu, gdy zauważysz znaczny przyrost tkanki tłuszczowej. Ale nawet wtedy, biorąc pod uwagę twój metabolizm, tłuszcz zniknie gwałtownie, jak tylko wznowisz cardio. A więc mówiąc dosłownie, nie wypoć tego ! Zrezygnuj z cardio, i zaobserwuj różnicę w przyroście masy mięśniowej.


U progu Nowego Roku 2012 ! - Mikoryza, szczepionki mikoryzowe, grzyby mikoryzowe\nU progu Nowego Roku 2012 !\nNajpierw o tym co ważnego udało się zrobić w roku 2011.\nNa bazie owocników trufli otrzymanych od Wiesława Kamińskiego (www.nagrzyby.pl ) oraz dostarczonych z Francji, przygotowaliśmy czyste grzybnie Trufli letniej (Tuber aestivum), Trufli białej (T. magnatum), Trufli czarnozarodnikowej (T. melanosporum), Trufli wgłębionej (T. mesentericum) i Trufli burgundzkiej (T. uncinatum). Jest to zestaw gwarantujący owocnikowanie trufli w Południowej i Środkowej Europie. Z trzech grzybni zostały przygotowane szczepionki w opakowaniach amatorskich, do zastosowania na małych powierzchniach w Polsce. Dla zastosowań na dużych powierzchniach w następnym roku będzie dostępna wersja profesjonalna.\nPrzygotowujemy również w naszej szkółce sadzonki leszczyny tureckiej (Corylus colurna) zamikoryzowane czterema gatunkami trufli, aby można ją było sadzić.\nW niemal całej Europie; na południu Europy z takich sadzonek mikoryzowanych zawiesiną z owocników założone plantacje już dają owocniki. W Polsce też widzimy takie możliwości. Niebawem uruchomiona zostanie strona z możliwością zamawiania tej leszczyny.Nasz przyszły adres to www.truffletree.eu\nWstępne analizy korzeni leszczyny zamikoryzowanej truflami na wiosnę wykazują ich obecność w korzeniach, co daje oczywiście gwarancję udanej uprawy.\nW wyniku wyjazdu do Chorwacji wzbogaciliśmy nasz bank grzybni o południowe mikoryzy winorośli, oliwki, orzecha włoskiego, czereśni i niebawem otrzymamy korzenie cytrusowe. Są to bardzo obiecujące grzybnie, gdyż pochodzą ze środowisk leśnych. W nadchodzącym sezonie zostaną wprowadzone do produkcji szczególnie dla południa Europy.\nLipcowa wycieczka autokarowa z ITAKĄ na Nordcap którą odbyłem z żoną, dostarczyła niezapomnianych wrażeń i 800 zdjęć. Ekstremalnie trudne środowisko za Kołem Polarnym zasiedla niewiele gatunków roślin, ale są wśród nich ważne dla mikoryz wrzosy i borówki. Oczywiście zostały z kilku miejsc pobrane korzenie a następnie wyizolowane obiecujące grzybnie. Aktualnie są w badaniach u prof. Orlikowskiego i przechodzą testy wzrostowe, odporności na fytoftorę i wrażliwości na suszę. Po ich przejściu najlepsze zostaną włączone do produkcji.\nPuszcza Białowieska od dawna była miejscem, które należy odwiedzić i spenetrować pod kątem mikoryz. Udało się to w sierpniu 2011 i wówczas pobraliśmy z J. Nieswadbą korzenie z kilku gatunków drzew potrzebnych nam do kolekcji genotypów grzybni. Po ich obróbce laboratoryjnej mamy nowe ciekawe grzybnie wierzby, lipy, jabłoni i topoli. Oczywiście najlepsze zostaną włączone do oferty, głównie profesjonalnej.\nNa fotografii kompleks grzybów z wierzby iwy (Salix caprea)\nNa zapotrzebowanie Delinat Instytutu ze Szwajcarii, rozpoczęte zostały testy na antagonizm grzybów mikoryzowych winorośli wobec groźnego saprofita i patogena jakim jest w niektórych rejonach Europy opieńka (Armillaria sp.) . Testy In vitro wypadają zachęcająco do zrobienia badań w glebie. Prawdopodobnie będą wykonane na wiosnę. W przypadku wyników pozytywnych plantatorzy otrzymaję szansę na powodzenie swoich upraw winorośli. Oznacza to również możliwości ochrony plantacji nowo zakładanych i już istniejących.\nZ uwagi na trudności techniczne mikoryzacji prowadzonej przez nieprzygotowanych użytkowników oraz możliwość nieprawidłowego wykonania zabiegu, dostępność wersji profesjonalnych zostanie ograniczona a szczegóły podamy w zakładce „ OFERTA”.\nZmiany w składzie szczepionek zostaną podane w ich opisie na stronie z ofertą. Wszystkie pozostałe szczepionki amatorskie, poza modyfikacją składu wynikającą z wprowadzenia nowych izolatów, będą dostępne w dotychczasowym asortymencie.\nI jeszcze kilka słów o cenach naszych produktów. Amatorskie w większości pozostają bez zmian. Cena szczepionek profesjonalnych (bez trufli) jest nawet obniżona, ponieważ utrzymanie dotychczasowej wymuszało podniesienie ceny na amatorskie. Tak wiec kończymy ten rok życzeniami wszelkiej pomyślności dla naszych Klientów a w Nowym zobaczymy, bądźmy optymistami wszak mikoryza jest od początku.


Apartamenty Velika Luka. www.nocowanie.com.hr\nVelika Luka 24, 21310 Omiš Sprawdź na mapie\nPokoje czyste, schludne, wyposażone w podstawowe przedmioty do codziennego funkcjonowania, z aneksem kuchennym. Widoki z tarasu przepiękne. Właściciel miły i...\npiękna okolica,cisza i spokój,przepiękne widoki z tarasu,właściciel bardzo miły i pomocny,\nPokoje brudne, łazienki również. Brak podstawowego wyposażenia pokojów zawartych w opisie obiektu, karaluchy które pojawiły się po kilku dniach pobytu. Nie...\nWszystko super. Do plaży tylko ok 80 schodów więc można biegać w kostiumie , widok z balkonu piękny, cisza i spokój. Polecam.\nPrzemili właściciele, piękna plaża, spokojna okolica. Blisko do większych miast jak Split czy Makarska. Pokoje bardzo czyste i komfortowe. Polecam!\nApartamenty Velika Luka /Omis /Stanici Apartamenty ulokowane są bezpośrednio przy morzu, 30 metrów od niego. Umiejscowione wśród zieleni, na wyspie która krystalicznie czystym morzem i żwirkową plażą, skutecznie przyciąga zwolenników morza, słońca i zabawy. Swoim idealnym położeniem otwiera możliwość wypoczynku na wysokim poziomie. Parking i garaż są zapewnione. Sklepy spożywcze i restauracja oddalone są jedynie o 100 metrów. Stanići to mała rybacka osada, znajdująca się w jednej z najpiękniejszych części wybrzeża Adriatyku, na "Riwierze Omiszkiej". Miasto znajduje się zaledwie 4 km od Omiša, 29 km od Makarskiej i 180 km od Dubrownika. Tu odnajdziecie Państwo wspaniała kombinację śródziemnomorskiego wdzięku, nietkniętej przyrody, czystego powietrza i czystego morza. Ludzie tu są przyjaźni, otwarci, służą pomocą i starają się Państwa zrozmuieć bez względu na język jakim bedzieci\nApartamenty Velika Luka /Omis /Stanici\nApartamenty ulokowane są bezpośrednio przy morzu, 30 metrów od niego. Umiejscowione wśród zieleni, na wyspie która krystalicznie czystym morzem i żwirkową plażą, skutecznie przyciąga zwolenników morza, słońca i zabawy. Swoim idealnym położeniem otwiera możliwość wypoczynku na wysokim poziomie. Parking i garaż są zapewnione. Sklepy spożywcze i restauracja oddalone są jedynie o 100 metrów.\nStanići to mała rybacka osada, znajdująca się w jednej z najpiękniejszych części wybrzeża Adriatyku, na "Riwierze Omiszkiej". Miasto znajduje się zaledwie 4 km od Omiša, 29 km od Makarskiej i 180 km od Dubrownika. Tu odnajdziecie Państwo wspaniała kombinację śródziemnomorskiego wdzięku, nietkniętej przyrody, czystego powietrza i czystego morza. Ludzie tu są przyjaźni, otwarci, służą pomocą i starają się Państwa zrozmuieć bez względu na język jakim bedziecie się posługiwać. Sklepy, lekarz i bank znajdują się w Omisu.\nOferujemy Państwu apartamenty z widokiem na morze!\nczerwiec: 20 Euro (cena za apartament 2 osoby);\ndodatkowe łóżko dla dziecka = +8 Euro (dzień)\nlipiec i sierpień: 40 Euro (cena za apartament 2 osoby);\n-pytania ( w języku polskim, angielskim, niemieckim) proszę kierować na maila: [zapytaj o nocleg]\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Apartamenty Velika Luka\nTak, Apartamenty Velika Luka udostępnia dla swoich gości internet.\nCzy Apartamenty Velika Luka posiada w pokojach klimatyzację?\nTak, jednym z udogodnień dla klientów Apartamenty Velika Luka jest klimatyzacja.


„Byliśmy równo kopani z każdej strony”. Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz o początkach ich związku - Świat gwiazd\n„Byliśmy równo kopani z każdej strony”. Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz o początkach ich związku\nKilkanaście lat temu związek Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza wywołał mnóstwo kontrowersji. Zakochanych dzieli bowiem 18 lat różnicy. O początkach pięknej relacji i braku akceptacji ze strony społeczeństwa para opowiedziała podczas wywiadu dla „Vivy”.\nNatasza Urbańska i Janusz Józefowicz poznali się na deskach teatru\nMimo sporej różnicy wieku aktorkę i choreografa połączyło wyjątkowe uczucie\n16 sierpnia 2008 roku para stanęła na ślubnym kobiercu\nKilka miesięcy później na świat przyszła ich pierwsza córka, Kalina\nPoczątki związku Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza nie były jednak łatwe\nTo nie była miłość od pierwszego wejrzenia – powiedziała Natasza Urbańska, gdy wspominała początki znajomości z Januszem Józefowiczem. Była to jednak miłość tak wielka, że żadne z nich nie potrafiło z niej zrezygnować. Aktorka i choreograf opowiedzieli o niej w wywiadzie dla „Vivy”.\nNatasza Urbańska i Janusz Józefowicz o trudnych początkach wielkiej miłości\nNatasza Urbańska i Janusz Józefowicz poznali się w 1991 roku, kiedy szesnastoletnia wówczas dziewczyna z Warszawy marzyła a karierze aktorki. Pracę u znanego reżysera i choreografa dostała jednak dwa lata później. Wcześniej uważano, że jest za młoda.\nWspólna praca połączona z ogromną pasją zbliżyła do siebie Janusza Józefowicza i Nataszę Urbańską. Początkowo oboje traktowali tę relację jako przyjaźń, a młoda aktorka widziała w reżyserze wyłącznie swojego szefa. Do dziś nie ukrywa, że bardzo jej wtedy imponował.\n- Zakochałam się dużo później. Na początku imponował mi talentem, charyzmą, wiedzą, poczuciem humoru. Był autorytetem, nauczycielem, odkrywcą – wspominała w wywiadzie dla „Vivy”.\nHalina Żytkowiak niegdyś była żoną Krzysztofa Krawczyka. Zmarła w przykrych okolicznościachCzytaj dalej\nUczucie przyszło z czasem i od samego początku wiązało się z wieloma trudnościami – Janusz Józefowicz miał wówczas żonę, a jego nowa wybranka była od niego o 18 lat młodsza. Tak duża różnica wieku sprawiła, że parą zaczęły interesować się wszystkie media.\n- Byliśmy równo kopani z każdej strony. Pojawił się też internet, gdzie każdy mógł bezkarnie pluć na innych. I stało się to w Polsce sportem narodowym. Wtedy dostało nam się bardzo ostro. Ja byłem bardziej odporny, ale dla Nataszy nastał naprawdę trudny okres – zdradził Janusz Józefowicz.\nPokonali wszelkie trudności. Dziś są szczęśliwymi rodzicami 12-letniej Kaliny\nPlotki nie zburzyły związku Nataszy Urbańskiej i Janusza Józefowicza. Choreograf w obecności rodziców swojej ukochanej wyznał jej miłość, a jakiś czas później poprosił ją o rękę. W międzyczasie rozstał się z żoną, z którą doczekał się córki, jednak – jak twierdzi – nie mógł mówić o życiowej stabilizacji.\n- Bardzo kochałem Dankę i Kamilkę, ale w pogoni za marzeniami zdałem na PWST w Warszawie – szkoła teatralna, stan wojenny, żona z dzieckiem na Śląsku. (…) Potem Danusia przeprowadziła się do Warszawy i pracowała w Teatrze Syrena (…) zaczęła wyjeżdżać jako tancerka na zagraniczne kontrakty, Kamilka była u babci (…) To był czas nie do nadrobienia – wspominał relację z byłą żoną.\nDziś Natasza Urbańska i Janusz Józefowicz są małżeństwem z niemal 13-letnim stażem. 13 grudnia 2008 roku – cztery miesiące po ślubie – para powitała na świecie swoją pierwszą wspólną córkę. Dziewczynka otrzymała imię Kalina.\nNatasza Urbańska i Janusz Józefowicz na balu Fundacji TVN Nie Jesteś Sam w 2016 roku (Źródło: East News)


Gra PC Football Manager 2022 - opinie, cena - MediaMarkt.pl\nGra PC Football Manager 2022 –\nnr kat.: 1455149\nŻadna gra nie przybliża cię bardziej do marzenia o byciu prawdziwym menedżerem piłkarskim tak jak Football Manager.\nFM22 zawiera nowe, progresywne sposoby na szukanie kluczowych przewag, wypracowanie własnego stylu piłkarskiego i zdobywanie trofeów dla kibiców.\nZawiera „narzędzie trenerskie” FM, żeby wynieść proces taktyczny i selekcję składu na nowy poziom.\nW piłce nożnej nie chodzi tylko o zwycięstwa, a o mierzenie się z silniejszym przeciwnikiem i osiąganie sukcesów. Droga na szczyt albo mozolna odbudowa po fatalnych porażkach — to te chwile smakują najlepiej.\nW Football Manager 2022 to ty jesteś architektem przyszłości swojego klubu, a jego sukces zależy od ciebie. Daj z siebie wszystko w najważniejszych momentach i zrealizuj marzenia kibiców, aby wkroczyć do galerii sław trenerskich.\n- Poprowadź swój ulubiony klub na sam szczyt piłkarskiego świata, spełnij oczekiwania zarządu i kibiców.\n- Przeszukuj rynek transferowy i znajduj talenty przyszłości albo rozejrzyj się wokół i pomóż gwiazdom akademii zrealizować swój pełny potencjał.\n- Zyskaj szacunek, opracuj swoją taktykę i rozwiń własny styl piłkarski, który przyniesie ci punkty oraz najważniejsze trofea.\nNowe funkcje i aktualizacje licencji pojawią się pod koniec września na profilach społecznościowych @footballmanager. Dołącz do drużyny FMFC, żeby zyskać najnowsze informacje od grze i jej ulepszeniach bezpośrednio do twojej skrzynki odbiorczej.\n- Nie zawiera ani nie wymaga płyty.\n- Opakowanie zawiera klucz aktywacyjny do pobrania gry na platformie Steam.\n- Wymaga darmowego konta Steam.\n- Przeznaczone dla osób, które ukończyły 3 lata.\n- Zgodny z komputerami PC i Mac.\nMicrosoft Windows 7(SP1)/8/8.1/10 64-bit


Festiwal Kultury Słowiańskiej i Cysterskiej w Lądzie - Herbatka u Bachny\nWeekend w średniowieczu? A czemu nie!\nZanim zaczniesz czytać ten wpis polecam włączyć w tle ten kawałek. Wprowadzi Was w klimat postu 🙂\nUwielbiam tę epokę, chociaż raczej nie chciałabym w niej się urodzić. Wolę ją oglądać i słuchać w obecnych czasach. Poczuć jak wirują karty kalendarza i na jeden weekend w roku przenieść się do średniowiecznej bajki. Posłuchać ciekawego wykładu, obejrzeć średniowieczne rzemiosło, pooglądać stroje, pospacerować w pięknym ogrodzie z pajdą chleba i zwiedzić klasztor cystersów, który aktualnie pełni funkcję placówki salezjańskiej.\nDlaczego o tym piszę? Ponieważ już w czerwcu – dokładnie 2 i 3 – odbędzie się XIV Festiwal pod hasłem: Herby, rody, rodziny.\nDlaczego warto przyjechać? Ponieważ jest to wyjątkowe przeżycie, fantastycznie i twórczo spędzony czas, możliwość poznania przesympatycznych ludzi żyjących z pasją jaką są grupy rekonstrukcyjne, spacer na łonie natury i w pięknym ogrodzie, możliwość tańca i śpiewu razem z twórcami, poznanie historii w oryginalny sposób, a przede wszystkim jest to czas w którym możemy zainteresować dzieci czymś innym niż gry komputerowe i aplikacje na telefon.\nFestiwal trwa dwa dni, jednak możecie przyjechać kiedy chcecie i na jak długo chcecie. Możecie wziąć udział w wykładach, warsztatach, koncertach, wystawach, spektaklach i pokazach. Możecie przejść się po miasteczku średniowiecznym i zajrzeć na każdy stragan (namiot) gdzie będziecie mogli przyjrzeć się codziennemu życiu ludzi w minionej epoce. Obejrzeć wuchtę wiary (tj pokaźną grupę ludzi) którzy specjalnie na tę okazję przywdziali stroje i akcesoria średniowieczne. W powietrzu unosi się zapach pajdy świeżego chleba ze smalcem i ogórkiem oraz kiełbasek z ogniska.\nFestiwal jest w 100% przystosowany dla dzieci, ba wycieczek szkolnych, kobiet w ciąży i rodzin w każdym tego słowa znaczeniu. Jedzenie, ubikacje, zacienione miejsca, atrakcje itd.\nUczestnictwo w wydarzeniu jest bezpłatne, wyjątkiem jest jedzenie, picie i nie jestem pewna czy zwiedzanie klasztorku czasami nie wymagało drobnej opłaty, aczkolwiek raczej skłaniam się ku temu, że było darmowe – stara jestem i pamięć zawodzi 🙂 Warto przed przyjazdem przejrzeć aktualności na stronie festiwalu i facebooku i zabrać drobne do kieszeni.\nJa się tu rozpływam nad festiwalem, a większość z Was pewnie puka się po głowie, że nie widzi powodu mojej ekscytacji. A powód zaraz Wam podam w formie zdjęć z festiwalu w 2016 roku 🙂\nPlus dorzucę wszystkie namiary na wydarzenie, tj: strona www, facebook, opis miejsca, opis klasztoru i mapki.\nDodatkowo warto abyście sami pogmerali na stronach (o ile jesteście zainteresowani oczywiście) i śledzili uaktualnienia, ponieważ pojawi się plan weekendu z wyszczególnieniem wszystkich atrakcji i godzin, plik pdf z opisem całości wydarzenia i wiele innych ciekawostek, dzięki którym przyjedziecie „przygotowani” na XIV Festiwal Kultury Słowiańskiej i Cysterskiej w Lądzie.\nDodam jeszcze od siebie, że to miejsce jest dla mnie bardzo ważne, ponieważ od 6 roku życia spędzałam całe wakacje na wsi pod Lądem i to są „moje okolice”, które poniekąd sprawiły, że jestem tym kim jestem 🙂\nZ kim się zobaczę w tym roku w Lądzie? 🙂\nPS Dorzucę parę filmików znalezionych na YT, aby dodatkowo Was zachęcić!


Naughty Dog "prawie na pewno" żegna się z Uncharted po The Lost Legacy | Polygamia\nNaughty Dog "prawie na pewno" żegna się z Uncharted po The Lost Legacy\n08.03.2017 Adam Piechota\nNie jest tajemnicą, że seria Uncharted stała się dla Naughty Dog platynową kulą u nogi. Niby “czwórka” ostatecznie kończyła ich romans z uniwersum, ale jeszcze “ten mały, samodzielny dodatek”, bo przecież oprócz Drake’a należało także godnie odprawić Chloe. Dla nas, graczy, The Lost Legacy w niczym nie przeszkadza – jak to napisał Paweł, będzie fajnym czekadełkiem na główne danie utalentowanego studia, The Last of Us Part II. Solidnie spowalnia za to samo Naughty Dog, które – co staje się już powoli oczywiste – po raz pierwszy od wejścia na pokład PlayStation nie stworzy nowego IP na przestrzeni jednej generacji. Tym razem skupiają się na zamykaniu tych starszych.\nI tak, Naughty Dog sugeruje, że po The Lost Legacy już nie powrócą do Uncharted. I tak, “na 90%”. Evan Wells powiedział w rozmowie z Game Informerem:\nPowiedziałbym, że jest mało prawdopodobne, by Naughty Dog zrobiło po tym następną grę z serii Uncharted. Nigdy nie mówię “nigdy”, ale mamy teraz The Last of Us Part II, jest jeszcze tyle innych rzeczy, które chcielibyśmy spróbować. Byłoby ciężko. Gdybyśmy w jakiś magiczny sposób dorobili się drugiego lub trzeciego studia, jasne – fajnie byłoby to kontynuować. Kochamy to uniwersum. Ale studio ma ograniczone środki i mnóstwo innych pomysłów. Prawdopodobieństwo jest niskie.\nNo, chyba że, wiecie, jest jakiś opiekuńczy branżowy gigant, który wyłożyłby w swoich chłopaków każde pieniądze, by tworzyli mu jeszcze więcej najwyżej ocenianych i najchętniej kupowanych produkcji. Poza tym w kolejce po licencję Uncharted na pewno znaleźlibyśmy Sony Bend, autorów Złotej Odchłani z Vity, lub Bluepoint Games, którzy dostarczyli nam Kolekcję Nathana Drake’a. Kto o zdrowych zmysłach ukatrupiłby takie IP? Prawdziwy artysta. Ale takich w zarządzie Sony raczej niewielu.\nNaughty Dog “prawie na pewno” żegna się z Uncharted po The Lost Legacy\nnaughty dogunchartedUncharted: The Lost Legacy


2014 Wrzesień « WIERZE UFAM MIŁUJĘ\n3 026 603 Dziękuję i zapraszam ponownie\nMyśleli, że kamery są wyłączone… Postępowa telewizja ujawnia prawdę o rządzie?\nW najnowszym „Między newsami” wraca Postępowa TV! Tym razem uznany przez salony profesor komentuje nowy rząd Ewy Kopacz. Niestety, na skutek technicznej usterki doszło do drobnej wpadki…\nPosted in Polityka - video | Leave a Comment »\nTransformacja od Lenina do Putina część trzecia „Nomenklatura, dezinformacja i kryzysy kontrolowane”\nPosted by tadeo w dniu 29 września 2014\nTrzecia część opowiada o czasach chruszczowszczyzny i breżniewowszczyzny, pokazuje kulisy zdarzeń, które znamy jako węzłowe, zwrotne w historii Polski i świata: rok 1956, 1962 — kryzys kubański; 1968 — od polskiego Marca do sierpniowej inwazji na Czechosłowację.\nO zatrzymaniu biskupa – Ks. P. Pawlukiewicz\nKs. Piotr Pawlukiewicz spotkał się 18 stycznia z młodzieżą w Pabianicach. W kościele NMP Różańcowej najpierw wygłosił wykład „Katolik BMW – Bierny, Mierny, Wierny”, a potem odpowiadał na pytania. Spotkanie odbyło się w ramach cyklu „Dialog Młodych o Wierze”.\nPrzegrani wielcy Polacy czy przegrany Naród\nWielka przegrana wielkich Polaków. Abp Wielgus i prof. Kieżun. Dwa autorytety, które się posypały.\n6. grudnia 2006 papież Benedykt XVI dokonuje nominacji Biskupa Stanisława Wielgusa na metropolitę warszawskiego. To, co działo się wokół Biskupa Stanisława przez następny miesiąc, a ingres miał odbyć się 7. stycznia 2007, jeden z biskupów watykańskich nazwał „zamachem na biskupa”.\nChronologicznie ukazując zdarzenia, podaję, że pierwsze pogłoski o istnieniu obciążających dokumentów dotyczących współpracy biskupa ze służbami PRL, pojawiły się w roku 2001.\nBiskup Stanisław był wtedy ordynariuszem płockim. Do godności Biskupa podniósł go Ojciec Święty, Jan Paweł II w dniu 24 maja 1999 roku i powierzył mu diecezję płocką.\nDnia 1. sierpnia 1999 roku odbył się ingres do katedry płockiej. A ponieważ dotąd piastował stanowisko Rektora KUL, po nominacji na ordynariusza nadal pełnił obowiązki profesorskie i prowadził zajęcia ze studentami.*\nPo mianowaniu go na metropolitę warszawskiego rozpoczęła się kampania „ujawniania prawdy”.\n18 grudnia 2006 Gazeta Polska opublikowała dokumenty, mające dowodzić współpracy biskupa z organami bezpieczeństwa PRL.\nKomisja Kościelna rozpoczęła badania akt IPN na prośbę samego biskupa Stanisława.\nA machina poszła w ruch. Na podstawie jeszcze nieujawnionych akt, dziennikarze wydali wyrok skazujący. Prokurator w Prokuraturze Generalnej zadał Panu Sakiewiczowi pytanie, jakimi dowodami dysponowała GP w momencie upowszechnienia artykułu?\nPodobne pytanie usłyszała Pani Katarzyna Gójske – Hejke, autorka artykułu pt. „Tajna historia arcybiskupa”.\nRedaktorzy GP nie potrafili wymienić dowodów.\nPodobnie „Nasz Dziennik”, który proces przegrał, jako, że zarzucono mu kłamstwa, ale sędzia orzekł, że wprawdzie pisał nieprawdę, ale to nie było kłamstwo.\nTymczasem Kościelna Komisja Historyczna zbadała akta IPN i po zakończeniu prac rzecznik prasowy Konferencji Episkopatu, ks. Józef Kloch, poinformował dziennikarzy zebranych na konferencji prasowej, że komisja swoje materiały przekaże Stolicy Apostolskiej za pośrednictwem Konferencji Episkopatu Polski.\n„Jeśli chodzi o współpracę z wywiadem PRL, analiza dokumentów nie pozwala jednoznacznie stwierdzić, że ks. Stanisław Wielgus wyrządził komukolwiek szkodę.”\nPonieważ nie zachowały się bezpośrednie materiały SB w kraju, ks. Kloch uzupełnił swą opinię:\n„To, co się zachowało, jest tylko świadectwem pośrednim, opisem oficerów wywiadu PRL na temat rzekomej działalności ks. Stanisława Wielgusa w środowisku lubelskim.\nKomisja historyczna napisała, że w dokumentacji IPN zachowały się opinie funkcjonariuszy wywiadu PRL odnoszące się do materiałów SB, które bezpośrednio wskazują, że działalność księdza Stanisława Wielgusa w środowisku lubelskim mogła wyrządzić szkody różnym osobom z kręgu Kościoła.”\nW materiałach IPN pojawiają się błędy. Źle podany wiek Biskupa, data habilitacji się nie zgadza, a to prowadzi do wniosku, że Kościelna Komisja Historyczna musiała z wielką ostrożnością podchodzić do informacji zawartych w materiałach i konfrontować je nawet obecnie z innymi faktami, jeśli takie się pojawią.\nZawartość teczki Biskupa Stanisława została opublikowana na stronie internetowej Gazeta Polska.\nW teczce znajdowały się m.in. dwie „umowy o współpracy” z wywiadem PRL.\nPierwszą, z 28. września 1973 r. ks. Stanisław Wielgus podpisał jako „Adam Wysocki”. Drugą, z 23. Lutego 1978r. podpisał jako „Grey”.\nPonadto są tam podpisane tzw. instrukcje wyjazdowe oraz umowy o wywiadowczej łączności. Nie ma jednak w teczce żadnego dokumentu napisanego przez ks. Stanisława własnoręcznie. Jedynie operacyjne notatki oficerów sporządzone z rozmów z księdzem.\nPrzypomnieć należy, że arcybiskup Stanisław Wielgus pracował w roku 2006 nad rozwiązaniem problemu funduszu majątkowego, a czynił to na zlecenie ówczesnego premiera Marcinkiewicza. Po obliczeniach GUS Kościół miał otrzymywać od państwa rocznie 300 milionów złotych z tytułu użytkowania dóbr martwej ręki, ponieważ przekazał państwu wszystko, co do tej pory i tak znajdowało się w użytkowaniu państwa.\nJeśli dziś Kościół domaga się od państwa rocznie 100 milionów, to i tak rezygnuje z 200, które wg wyliczeń GUS też mu się należą.\nTo wszystko stało się teraz mało istotne. Arcybiskup nie miał zasiąść na stolcu metropolity warszawskiego.\n6. stycznia 2007 prezydent RP, Lecz Kaczyński zorganizował spotkanie w Pałacu Prezydenckim. Zaprosił na nie przewodniczącego Konferencji Episkopatu Polski, abpa Józefa Michalika, nuncjusza Józefa Kowalczyka i sekretarza Episkopatu Polski, bpa Piotra Liberę.\nMimo, że Kościół w Polsce posiada autonomię, władze Kościoła przystały na taką procedurę.\nSalę opuścił wcześniej abp Michalik, jak twierdzi, nie zgadzał się proponowanym rozwiązaniem. Pozostali obecni zdecydowali, że ingres odbyć się nie może. Nuncjusz zadzwonił do Watykanu i powiedział, że arcybiskup Wielgus sam zrezygnował z objęcia warszawskiej metropolii. Prezydent zadzwonił do Pana Sakiewicza, informując go o tym, że ingresu nie będzie.\nAbp Kowalczyk próbował też dzwonić do Ojca Świętego, ale odpowiedź był jedna, że na ten dzień papież żadnych rozmów nie przewiduje.\nCzy dziś, po smutnych doświadczeniach z krzyżem na Krakowskim Przedmieściu, pogrzebem kościelnym komunistycznego generała, nikt tamtej decyzji nie żałuje?\nOdpowiedzieć możemy sobie sami, bo wiemy, jak bardzo oddalił się Kościół od nas. Albo my od Kościoła.\nArcybiskup Wielgus przegrał w drodze do objęcia stanowiska, ale nie jako kaznodzieja i kapłan. Resztę wyjaśni przed Bogiem.\nTam także pozostanie obowiązek złożenia wyjaśnień profesorowi Witoldowi Kieżunowi.\nJak wszyscy AK- owcy, podlegał ścisłej obserwacji bezpieki w PRL. Po wojnie był aresztowany przez NKWD, przeżył sowieckie łagry, a po powrocie z tej nieludzkiej ziemi skończył studia, zrobił karierę naukową.\nZ wypiekami na twarzy i bijącym sercem słuchałam każdego wykładu; powinien był, moim zdaniem, objąć stanowisko ministra finansów po transformacji, zamiast oddać je w ręce niekompetentnego Balcerowicza.\nTak myślałam i pewnie na razie zdania nie zmienię.\nChociaż z dokumentów zgromadzonych w IPN wynika, że współpraca TW „Tamiza” ze służbami bezpieki była świadoma i cenna dla służb. Że udzielał im informacji na temat polskich naukowców pracujących za granicą.\nFakt, że mógł się przyznać wcześniej, że zareagował emocjonalnie, motywuje dziennikarkę Dorotą Kanię do takiej pointy:\n„Reagując emocjonalnie i obrzucając inwektywami badaczy jego przeszłości – przegrał”**\nDlaczego atakuje się w Polsce ofiary ubekistanu? Bo dla mnie są to także ofiary reżimu.Ujawnia się ich współpracę z bezpieką metodą sensacji – abpa Wielgusa „demaskowano” tuż przed ingresem, by echem poszło po Polsce, a profesora Kieżuna, kiedy wrześniowe dnia pamięci Powstania Warszawskiego mogą budzić dobrze już uśpiony i prawie nieobecny patriotyzm?\nKomu zależy na tym, by naród nie miał żywych, sobie współczesnych wzorów do słuchania, naśladowania, by móc oprzeć się defetyzmowi i antypolskiej kampanii w świecie, ale i tu, we własnej Ojczyźnie?\nKiedy zaczniemy w mediach lustrować katów, oprawców, funkcjonariuszy bezpieki, kiedy odpowiedzą przed sądem za nadużycie ludzkich słabości?\nKto jest aż tak niewinny, że ma prawo do rzucania kamieniem w niewygodnych?\nCzy Polska cokolwiek wygrała, demaskując arcybiskupa i profesora? Na pewno nie. Bo Polska to naród, to i ja, a ja akurat nie czuję się zwycięzcą. Raczej też przegrałam.\nMoże o to chodzi, by naród czuł się przegrany.\n*”Pasterz wybrany przez Pana”\n75 urodziny Arcybiskupa Stanisława Wielgusa” , Poligrafia Salezjańska, 2014, Kraków\n**(GPC Nr 225/926)\nOwsiak „w 90%” przegrywa proces z blogerem. Rzecznik WOŚP oburzony, księgi rachunkowe ukryte\nSąd Rejonowy w Złotoryi (Dolnośląskie) uniewinnił w poniedziałek blogera Piotra Wielguckiego (znany bliżej w sieci jako Matka Kurka) z dwóch z trzech zarzutów w procesie karnym o pomówienie, wytoczonym mu przez szefa WOŚP Jerzego Owsiaka. Jednocześnie sąd odstąpił od wymierzenia kary blogerowi.\nWyrok jest nieprawomocny. Podczas procesu bloger domagał się ujawnienia ksiągrachunkowych – bezskutecznie.\nCZYTAJ TAKŻE: WOŚP nie chce ujawnić ksiąg rachunkowych. „To obrona słodkiego życia”\nOwsiak pozwał blogera, piszącego pod pseudonimem MatkaKurka, za trzy zamieszczone w 2013 r. w internecie teksty: „Jerzy Owsiak – król żebraków i łgarzy, złotymelon sekty WOŚP”, „Guru Owsiak w 11 lat wyjął 46 Złotych Melonów” oraz „Jerzy Owsiak, król żebraków i łgarzy pracuje na nowy tytuł – hiena cmentarna”.\nSzef Wielkiej Orkiestry Świąteczniej Pomocy oskarżył blogera o to, że w tekstach tych pomówił WOŚP i jego samego o przywłaszczenie pieniędzy pozyskiwanych z publicznej zbiórki. W prywatnym akcie oskarżenia zarzucił również blogerowi, że podał nierzetelneinformacje o działalności WOŚP, przez co naraził fundację na utratę zaufania publicznego. Według oskarżyciela bloger znieważył też Owsiaka przez nazwanie go „guru sekt”, „romskim maczo”, „królem żebraków”, czy „hieną cmentarną”.\nSąd uniewinnił Wielguckiego (zgodził się na podawanie danych osobowych) z zarzutów dotyczących tekstów „Jerzy Owsiak – król żebraków i łgarzy, złoty melon sekty WOŚP”, „Guru Owsiak w 11 lat wyjął 46 Złotych Melonów”. Uznał go winnym znieważenia szefaWOŚP w trzecim z tekstów, w którym bloger nazwał Owsiaka „hieną cmentarną”.\nJerzy Owsiak odpowiedział jednak w środkach masowego przekazu zniewagą wzajemną i dlatego sąd zdecydował o odstąpieniu od kary dla Piotra Wielguckiego\n— powiedział sędzia Michał Misiak.\nW uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że w jego ocenie fakty, które bloger podawał w swoich publikacjach „nie przekroczyły granicy prawdy”.\nOceny zaś tych faktów pozostają poza zainteresowaniem prawa karnego z tytułu zniesławienia, ponieważ są ocenami. Poszczególne wypowiedzi oskarżonego, z wyjątkiem określenia „hiena cmentarna”, nie przekraczają zasad dopuszczalnej krytyki osób publicznych. (Ich stylistyka nie przekraczała zasad dosadności języka stosowanego przez Jerzego Owsiaka w stosunku do osób o odmiennych niż on poglądach i mieściła się w granicach wolności słowa\n— mówił sędzia.\nWielgucki w rozmowie z dziennikarzami podkreślił, że wyrok kończy „hucpę wywołaną przez Jerzego Owsiaka”.\nWyrok uważam w 90 proc. za wybitnie sprawiedliwy\nZ kolei rzecznik WOŚP Krzysztof Dobies uznał wyrok za „zaskakujący”.\nTen wyrok rzutuje na jakość debaty publicznej w Polce. Wydawało nam się, że jest wymiar sprawiedliwości, który ma stawiać pewne granice i ma w pewien sposób sprawić, że będziemy czuć się bezpiecznie, że nie będzie tak, że każdy kto ma dostęp do komputera może założyć bloga i w ramach tego pisać cokolwiek. Prawo broni pod płaszczykiem wolności słowa prawa każdego do pisania wszystkiego o wszystkich w dowolny możliwy sposób\n— mówił rzecznik.\nDobies poinformował, że zarząd WOŚP wytoczył blogerowi również proces cywilny.\nZdecydujemy, czy będziemy apelować od tego wyroku, czy skoncentrujemy się na procesie cywilnym\nBloger oskarżony przez Owsiaka uniewinniony z większości zarzutów\nPosted in WOŚP | 2 Komentarze »\nPosted by tadeo w dniu 28 września 2014\nWśród siedmiu najdoskonalszych aniołów, którzy „wchodzą przed majestat Pański”, są trzej znani nam z imienia: Michał, Gabriel i Rafał.\nIkona wykonana jest całkowicie ręcznie na styl bizantyjski z elementami popękania. Przedstawia Świętych Archaniołów: Michała, Gabriela i Rafała pędzla włoskiego malarza Michele Tosini (1503–1577).\nKościół wyznaczył dzień 29 września na święto św. Michała Archanioła. To święto zostało rozszerzone obecnie na świętych Gabriela i Rafała. W tradycyjnym kalendarzu rzymskim ósmy dzień maja upamiętniał „Objawienie się św. Michała Archanioła” na górze Gargano w Apulli we Włoszech w 492 roku. Wspomnienie Aniołów Stróżów obchodzone jest 2 października.\nWedług Tradycji św. Michał jest w Niebie księciem i wodzem wszystkich aniołów. Jako pierwszy na bunt Lucyfera, który znienawidził Boga, odpowiedział pełnym zachwytu okrzykiem: „Któż jak Bóg” i wystąpił do walki z diabłami strącając je do piekła. Wspomniane słowa Księcia Aniołów, po hebrajsku brzmiące Mi-cha-el, stały się jego imieniem.\nArchanioł Gabriel (imię tłumaczy się moc Boga) powszechnie pamiętany jest ze sceny Zwiastowania, czyli przekazania Najświętszej Maryi Pannie nowiny, iż będzie matką Mesjasza. Najwyraźniej misja związana z wcieleniem Syna Bożego jest najważniejszym zadaniem Gabriela.\nTrzecim z archaniołów wspominanych 29 września jest Rafał (gr. Rafael – Bóg jest uzdrowieniem). Kościół wskazuje go jako patrona podróżnych, czci także jako uzdrowiciela i obrońcę przed diabłami.\nRead more: http://www.pch24.pl/archaniolowie-michal–gabriel-i-rafal,6233,i.html#.VCnWqW_SpsI.facebook#ixzz3EnGxCKh1\nRead more: http://www.pch24.pl/archaniolowie-michal–gabriel-i-rafal,6233,i.html#.VCnWqW_SpsI.facebook#ixzz3EnGl2uLB\nRead more: http://www.pch24.pl/archaniolowie-michal–gabriel-i-rafal,6233,i.html#.VCnWqW_SpsI.facebook#ixzz3EnGWVUth\nAniołom oddawano cześć już w liturgii starochrześcijańskiej, czego przejawem jest modlitwa do Anioła Stróża:\nKościół ciągle korzysta z posługi aniołów, ponieważ aniołowie pojawiają się w jego modlitwach i obrzędach. W liturgii pogrzebowej modlimy się: „niech aniołowie zaprowadzą cię do raju”. Słowa Gabriela przytoczone są w Zdrowaś Maryjo, i to zwiastowanie powtarza się w modlitwie Anioł Pański, odmawianej o szóstej rano, w południe i o szóstej wieczorem.\n23 lipca 1989 roku Jan Paweł II nauczał: „Aniołowie są istotami czysto duchowymi, stworzonymi przez Boga i obdarzonymi rozumem i wolną wolą. Świat istot duchowych dzieli się na aniołów dobrych i złych. Podział ten nastąpił wskutek ich możności dokonywania wolnych wyborów. Bóg pragnął, aby dzięki Jego łasce aniołowie otrzymali udział w tajemnicy Jego boskości. Dobrzy aniołowie wybrali Boga. Lecz pozostali obrócili się przeciw Bogu i objawieniu Jego łaski. Ich decyzja podyktowana była fałszywym poczuciem samowystarczalności, a to wywołało bunt i nienawiść przeciwko Bogu. Jest tradycyjnym nauczaniem Kościoła, że każdy człowiek ma swojego Anioła Stróża, towarzyszącego mu, strzegącego go i pouczającego w ciągu życia ziemskiego”.\nPolegli na warcie…Tropem wileńskiej legendy września ’39\nEdyta Maksymowicz, 19 września 2014, 13:05\nCo roku w Wilnie, obchody agresji sowieckiej na Polskę, w dniu 17 września 1939 r., koncentrują się głównie wokół trzech mogił – na kwaterze Wojska Polskiego na Rossie. To groby żołnierzy, którzy polegli 18 września 1939 r. – kolejnego dnia agresji sowieckiej na Polskę. Zginęli, broniąc umiłowanego przez nich Wilna. Przez lata opowiadano, że żołnierze ci padli od kul sowieckich, do końca pełniąc swoją wartę honorową przy grobie marszałka Józefa Piłsudskiego. Czy była to prawda? A może tylko legenda przechowywana prze wilnian? Jedno nie ulega wątpliwości, opowieści tej słuchano ze wzruszeniem. Poruszała ona zwłaszcza gości z Macierzy.\nHistoria ostatniej warty przy grobie Matki i Serca Józefa Piłsudskiego na wileńskiej Rossie przekazywana z pokolenia na pokolenia, dodajmy, ustnie i po kryjomu, w Wilnie, była niczym starożytny epos, konstytuujący postawy wilnian w czasach sowieckiego zniewolenia, a także i później. Legenda ta miała krzepić i umacniać polską dumę. Uskrzydlać serca młodych i koić ból starszych.\nBył rok 1989. Pamiętam ogromne zaangażowanie polskich harcerzy z Wileńszczyzny – pierwszych, prawdziwych harcerzy, jacy pojawili się na Ziemi Wileńskiej po 50. latach „sowiecji”. Pełnili oni wówczas wartę honorową przy grobie Matki i serca marszałka Józefa Piłsudskiego w dniach 1 i 11 listopada tego pamiętnego roku. Byłam jedną ze współorganizatorek tej akcji. Przekazywaliśmy warty, oddawaliśmy harcerskie honory przy mogile tych trzech żołnierzy poległych we wrześniu 1939 roku. Było w tym coś wyjątkowego, niesamowitego i dla nas euforycznego! Historia zatoczyła koło. Oto harcerze z wileńskich hufców oddają cześć bohaterom Września 39. Dokładnie po 50 latach!\nJedna z pierwszych harcerskich gier terenowych poświęcona została właśnie wydarzeniom 17 września 1939 r. i okolicznościom tragicznej śmierci tych trzech bohaterów. Wówczas znaliśmy tylko jednego z nich. Na tablicy nagrobnej na Rossie widniała taka oto inskrypcja: Wincenty Salwiński, kapral WP, zginął 18 września 1939 roku. Tymczasem na tablicach obok były napisy: Nieznany Żołnierz WP oraz zapis daty śmierci, również: 18 września 1939 roku.\nGdy 13 grudnia 1989 roku składałam, jako pierwsza od czasów wojny harcerka (wraz z Markiem Kowalewskim, drużynowym męskiej części związku) na Górze Trzykrzyskiej przyrzeczenie harcerskie, to moi koledzy, starsi harcerze z Polski, nawiązali do historii Wincentego Salwińskiego. To było nośne i symboliczne, dla mnie szalenie ważne i przejmujące. Nosiłam te same nazwisko. Wincenty Salwiński był moim stryjecznym Dziadkiem, młodszym bratem mojego dziadka Feliksa. Wyrastałam na legendzie o warcie polskich żołnierzy, wychowywałam się w aurze tej postaci, w rodzinie o nim się mówiło, pielęgnowano pamięć o nim.\nTak zostało. Od kilku lat odbywają się Spotkania Rodziny Salwińskich. Organizatorami i pierwszymi uczestnikami Spotkań byli dość liczni przedstawiciele rodziny Feliksa, od paru lat grono osób się poszerza o inne gałęzie rodziny Salwińskich. Najważniejszym przesłaniem tych spotkań jest próba integracji i zżycia się najmłodszego pokolenia, przywiązania ich do wartości i tradycji rodzinnych… 13 września b. r. w Kaplicy Ostrobramskiej odbyła się msza św. m.in. w intencję 75 rocznicy śmierci kaprala Wincentego Salwińskiego, jednego z poległych obrońców Wilna we wrześniu 1939 roku.\nWincenty Salwiński urodził się w 1914 roku. W rodzinnym archiwum zachowało się kilka prywatnych dokumentów Wincentego, a na każdym wskazany jest inny dzień i miesiąc urodzenia. Jedną z bardziej prawdopodobnych dat (potwierdzonych w kościelnym archiwum) wydaje się 15 sierpnia 1914 roku… Urodził się we wsi Sokolniki nieopodal podwileńskiej Rudaminy. Do dzisiaj zachował się dom, w którym się urodził i zabudowanie gospodarcze, które w zasadzie własnoręcznie wybudował.\nMiał liczne rodzeństwo. Czterech braci i trzy siostry. Jedna z sióstr zmarła w niemowlęctwie. Dwie inne siostry – Janina i Zofia – do końca życia mieszkały obok siebie w Sokolnikach. Jeden z braci – Władysław – zginął tragicznie po wojnie, rażony piorunem, kiedy wracając do domu nieostrożnie stanął pod drzewem, by przeczekać burzę. Najmłodszy brat Wacław eksrepatriował po wojnie do Polski i zamieszkał w Juracie na Półwyspie Helskim, gdzie przez wiele lat był kierownikiem domu wypoczynkowego „Merkury“. Po jego śmierci w 2004 roku syn sprowadził prochy ojca do Wilna, gdzie złożono je na cmentarzu w Rudaminie obok rodziców i brata Władysława. Z kolei brat Józef, był zesłany na Sybir; potem szczęśliwie trafił do armii polskiej pod dowództwem gen. Władysława Andersa. Przeszedł cały szlak bojowy tej kresowej armii. Bił się pod Monte Cassino. Po wojnie osiadł, jak większość z tych co nie mieli dokąd wrócić, a bili się o całość Polski, w Londynie. Nigdy już nie zobaczył swoich rodziców ani ukochanego Wilna. Przez lata jednak utrzymywał kontakty listowne. Kilkakrotnie rodzeństwo się spotykało w PRL. A w 1980 roku doszło w Londynie do bezprecedensowego spotkania Józefa z bratem Feliksem i jego synem Zenonem. Podczas każdego z tych spotkań wracano do wspomnień o Wincentym.\nZ zachowanych dokumentów wynika, że w służbie czynnej WP. Wincenty Salwiński pozostawał co najmniej od roku 1936. Zachowało się świadectwo ukończenia przez niego szkoły podoficerskiej.\nSłużył w 6. Pułku Piechoty Legionów. Póżniej w elitarnym KOP-ie czyli Korpusie Ochrony Pogranicza. Wybuchła wojna. Wincenty Salwiński pełnił swoją służbę na Wileńszczyźnie. 17 września 1939 r. bolszewicy wbijają Polakom nóż w plecy. Sojusznik Hitlera wypełnił swoje zobowiązania. Uderzył na Polskę. Rozkazy naczelnego wodza Śmigłego-Rydza tymczasem nakazywały „niepodejmowanie walk z jednostkami Armii Czerwonej, a jedynie przeciwstawiania się im w obronie własnej przy ewentualnych próbach okrążania i rozbrajania oddziałów Wojska Polskiego. Marszałek Śmigły nakazywał zarazem wszystkim formacjom Wojska Polskiego wycofywanie się najkrótszymi drogami do Rumunii i na Węgry oraz do innych państw neutralnych jak Litwa i Łotwa. Do dzisiaj tamtejsza decyzja dowództwa WP budzi emocje i różne oceny historyków. „Kompletne zaskoczenie i brak rozkazów (dyrektywa marszałka Rydza-Śmigłego zaczęła docierać do poszczególnych dowództw nie wcześniej niż w nocy z 17 na 18 września, a do wielu nie dotarła wcale) zdezorientowała niejednego z polskich dowódców. Rozkazu Naczelnego Wodza nie wykonała zresztą, i to świadomie, spora część polskich sił zbrojnych znajdujących się nad polską granicą wschodnią. Dzięki temu pochód na zachód armii sowieckiej nie był pochodem triumfalnym. Wojsko Polskie nie odchodziło z Kresów bez walki“. – pisze Longin Tomaszewski w swoim monumentalnym dziele „Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939 – 1945“.\nFaktem jest, że dowództwo Obszaru Warownego Wilno, na czele którego stanął przybyły z Grodna płk Jarosław Okulicz–Kozaryn, początkowo szykowało obronę miasta, dostrzegając nie tyle możliwości wojskowe własnych jednostek (marnie uzbrojonych i zdecydowanie uszczuplonych w wyniku odejścia najlepszych jednostek w pierwszych dniach września na front zachodni), ile ogromną ofiarność i zaangażowanie społeczności wileńskiej. Jednak po podtrzymaniu rozkazu o niebronieniu Wilna przez gen. Józefa Konstantego Olszynę-Wilczyńskiego i po gwałtownej i bardzo dramatycznej rozmowie płk Okulicz-Kozaryn przerwał przygotowania do obrony i wydał rozkaz ewakuacji w kierunku granicy z Republiką Litewską. Po zarządzonej ewakuacji w Wilnie pozostały tylko nieliczne pododdziały m. in: Ośrodka Zapasowego 1 Dywizji Piechoty Legionów, zapasowe pododdziały pułków ułańskich i artylerii oraz sformowany „na szybko” oddział Legii Oficerskiej pod dowództwem mjra Maksymiliana Ossowskiego. Wilnianie chcieli się jednak bronić. Młodzież szkolna i akademicka zaczęła spontanicznie organizować się w grupy samoobrony. Zorganizowano kilkanaście stanowisk obronnych, m.in. na tzw. Górce Chrystusowej na zapleczu kościoła św. Rafała. Punkty oporu zorganizowano też na przejeździe kolejowym nieopodal ul. Polskiej i w okolicy ul. Ostrobramskiej, u wylotu ul. Połockiej i na wysokości ul. Arsenalskiej. Walczono także w okolicach Mostu Zwierzynieckiego, dokładnie na wprost alei Mickiewicza. Na wzgórzu przed Rossą, w okopach (istniejących zresztą do dziś) stanowisko zajął pododdział KOP-u „Troki“, w którym służbę pełnił właśnie kapral Wincenty Salwiński. Walki o Wilno toczyły się z różnym nasileniem wieczorem 18 i w nocy 19 września 1939 r. W tych walkach zginęło kilkanaście osób, śmierć ponieśli również kapral Wincenty Salwiński oraz szeregowcy Piotr Stacirowicz i Wacław Sawicki.\nJak zginęli? To pytanie powstawało nieraz i podejmowano wiele prób zweryfikowania wydarzeń. Trwała jednak wojna, a potem nastały koszmarne sowieckie czasy, w których szukać odpowiedzi na te pytanie było niezwykle trudno. To były pierwsze ofiary niespodziewanej sowieckiej agresji, ich śmierć nie była w żaden sposób udokumentowana. Wszystkie informacje pochodzą z przekazów ustnych.\nRodzina Wincentego Salwińskiego przez cały czas próbowała dotrzeć do możliwych świadków tamtych zdarzeń. Ale relacje były bardzo rozbieżne. Bardzo szybko pojawiła się legenda, jakoby trzej polegli żołnierze zginęli, pełniąc wartę honorową na Rossie. Przed wojną faktycznie warta była pełniona przy Mauzoleum marszałka Józefa Piłsudskiego, o czym doskonale wiedzieli wilnianie. Była ona przez lata codzienną rzeczywistością Wilna, a nawet swego rodzaju atrakcją turystyczną.\nJednak, jak wynika z relacji świadków, przytaczanych w pracy Cz. Grzelaka „Wilno 1939“ oraz B. Mintowta „Ostatnia warta na Rossie“ wydanej w bydgoskim cyklu „Wileńskie Rozmaitości“, regularna żołnierska warta honorowa przy Mauzoleum na Rossie pełniona przez żołnierzy 1. DP Legionów została zdjęta już 13 września w chwili wyruszenia tej jednostki na front. Odtąd wartę przy grobie Matki i Serca Syna pełnili młodzi żołnierze z ad hoc zorganizowanego Wileńskiego Batalionu Ochotniczego, a później członkowie Związku Strzeleckiego oraz harcerze i ochotnicy z Przysposobienia Wojskowego. Z relacji bezpośrednich uczestników Kazimierza Bolińskiego, Kazimierza Juszczaka i Ryszarda Wallka wynika, że ostatnia młodzieżowa warta została zdjęta 18 września, gdy na obrzeżach Wilna pojawiły się sowieckie czołgi i rozpoczęła się nierówna walka obronna. Nikt z tej warty nie poległ.\nWcześniej jednak, zaraz po wojnie, funkcjonowały inne świadectwa. One też zostały później opisane przez Aleksandra Dawidowicza m.in. w piśmie Zarządu Krajowego Towarzystwa Przyjaciół Grodna i Wilna „Panorama Kresowa“. Wilnianin, lekarz Aleksander Dawidowicz, przywoływał własne wspomnienia, a także powoływał się na na relacje ustne swojej koleżanki klasowej Ludmiły Doroszkiewicz, która przez całe życie mieszkała nieopodal Rossy i była rzekomo świadkiem tamtejszych wydarzeń. Oto, co podawał Aleksander Dawidowicz: „Rozpoczął się masowy exodus ku granicy litewskiej administracji wileńskiej i wojska.W tej tragicznej sytuacji i masowej histerii kapral Wincenty Salwiński z dwoma kolegami, szeregowym Piotrem Stacirowiczem i Wacławem Sawickim podjęli decyzję zaciągnięcia warty przy mauzoleum marszałka Piłsudskiego na Rossie. Był to świadomy akt bohaterski. Dwaj wartownicy trzymający straż przy płycie Matki i Serca Syna zginęli na miejscu od kul sowieckich. Kapral Salwiński, zgodnie z regulaminem, przebywał w tym czasie w nieistniejącej dzisiaj, przylegającej do cmentarza legionowego, niedużej wartowni. Widząc śmierć swych kolegów, począł się cofać w kierunku torów kolejowych. Został jednakże zauważony i zastrzelony w odległości około 150 m od wartowni“. Prawdopodobnie na tej relacji przez wiele lat opierała się też moja rodzina. Pamiętam, jak dziadek kilkakrotnie wspominał „Ludkę“, a mój ojciec „panią Ludę“. Myślę, że chodziło o tę samą osobę – Ludmiłę Doroszkiewicz – z relacji doktora Dawidowicza.\nWątpliwości pojawiły się w połowie lat 70. Wacław, mieszkający na Helu najmłodszy brat, z uporem szukał towarzyszy broni Wincentego. Prowadził rozlegle korespondencje. Była to dla niego sprawa bardzo ważna. Często wspominał swój proroczy sen sprzed wojny, w którym przewidział tragiczną śmierć brata Wincentego w pierwszych dniach jesieni. Wacław Salwiński odszukał świadków, którzy twierdzili, że Wincenty zginął nie jako członek warty honorowej, a na skutek strzelaniny, która wywiązała się między żołnierzami jednostki polskiej a czołgistami Armii Czerwonej. Prawdopodobnie czerwonoarmiści oddali serię wystrzałów w stronę zdemaskowanych żołnierzy, ci zaś poderwali się do biegu. Celem ucieczki pozostawała nieopodal stojąca budka wartownicza (niektórzy twierdzą że była to toaleta). Nie zdążyli jednak dobiec, dosięgły ich sowieckie kule. W latach ’90, już w Wilnie, ujawnił się kolejny świadek, który – jak twierdził – był w okopach na Rossie razem z Wincentym Salwińskim i widział jego dramatyczną ucieczkę, a następnie śmierć. Świadek był bliskim współpracownikiem jednego z bratanków Wincentego i tylko dlatego, po wielu latach znajomości, zdecydował się na ujawnienie tej informacji. Wykluczał jednak udział własny i całej jednostki w walkach z Armią Czerwoną. Najwyraźniej była to zwyczajna bojaźń i asekuracja ówczesnego mieszkańca Związku Radzieckiego. Jakże wymuszona w tamtych czasach…\nW 1993 roku w pracy Cz. Grzelaka „Wilno 1939” ukazała się relacja podporucznika rezerwy E. Gilurskiego, jednego z oficerów niepełnego batalionu KOP „Troki”, który tak oto relacjonował przebieg walki z czołgami 6 BPancernej w okolicach Cmentarza na Rossie: „Po zapadnięciu zmierzchu słychać było warkot sowieckich czołgów od strony Lipówki, zbliżających się w kierunku naszych stanowisk. Wkrótce rozpoczęło się piekło. Znaleźliśmy się pod silnym ostrzałem z różnej broni. Szczególnie denerwujące były pociski świetlne i jazgotliwe. Do północy strzały ucichły, ale słychać było silny warkot czołgów od strony centrum Wilna. A to znaczyło, że czołgi znalazły się już na tyłach naszej obrony. O świcie poszedłem na prawe skrzydło naszej obrony do mjr Sylwestra Krasowskiego. Dowódca oznajmił, że sytuacja jest krytyczna i nie ma sensu dalsze stawianie oporu, po prostu szkoda żołnierzy. Wydał rozkaz opuszczenia stanowisk i ratowania się we własnym zakresie”.\nBezsprzecznie Wincenty Salwiński zginął tuż przy Cmentarzu na Rossie, kilkaset metrów od kwatery wojskowej i mauzoleum marszałka Piłsudskiego. Tam odszukała go rodzina, brat Feliks i matka, którzy 19 września rano zostali poinformowani o śmierci syna i brata. Z ich bezpośredniej relacji wynikało, że Wincenty raczej nie zginął śmiercią natychmiastową. Był ciężko ranny i umierał w cierpieniach. Wykrwawił się. Obok jego ciała leżały zwłoki drugiego żołnierza. Trzeciego z poległych żołnierzy przywieziono tego samego dnia, ale nieco później. Dziadek utrzymywał, że ciało poległego przewieziono z okolic walk prowadzonych nieopodal Zielonego Mostu. Tu powstaje pewna sprzeczność, bo wiele innych źródeł podaje z kolei, że na Rossie zginęli wszyscy trzej żołnierze. Dotychczas nie udało się tego rozstrzygnąć, niemniej wszyscy trzej zostali pochowani na Rossie.\nJedynie na grobie Wincentego umieszczono dokładny zapis imienia i nazwiska oraz datę śmierci. Wówczas nie udało się ustalić personaliów dwóch innych żołnierzy. Dlatego na ich nagrobkach aż do lat ’90 widniał zapis: „Nieznany żołnierz WP“. Skąd się wzięły pomniki nagrobne, takie same jak innych legionistów na Rossie poległych w latach 1919–1920? W kwaterze wojskowej jeszcze z czasów ostatniej restauracji kwatery wojskowej w 1936 roku pozostawiono kilka wolnych pomników nagrobnych. W realiach wojny idealnie nadały się one do szybkiego pochówku trzech ofiar walk z czerwonoarmistami.\nJeszcze w czasie wojny część pomników legionistów została uszkodzona, mocno też ucierpiały pomniki żołnierzy września ’39. Niewykluczone, że był to wynik jakiejś specjalnej interwencji. Wiadomo, że w latach 70 pomniki nadawały się wyłącznie do natychmiastowej rozbiórki i rodzinie Wincentego bardzo zależało na uporządkowaniu nagrobków. Tym bardziej, że brat Feliks podjął starania o wyjazd do Londynu na spotkanie z bratem, który też bardzo nalegał na uporządkowanie miejsca pochówku Wincentego i posiadaniu zdjęć, o które wielokrotnie prosił rodzinę w Wilnie. Załatwienie pozwolenia na wyjazd poza szczelną granicę Związku Radzieckiego trwało kilka lat… Tyle też lat trwały próby zamiany nagrobków na Rossie…\nBracia zastanawiali się, jak lepiej to załatwić: po kryjomu czy też drogą oficjalnych pozwoleń? Ostatecznie uznano, że lepiej iść drogą oficjalną i zabiegać u władz Wilna o możliwość uporządkowania grobów. Od początku mowa była o trzech grobach. Podczas tych starań i zabiegów o uratowanie mogił i ich restauracje ważną okazała się znajomość z głównym plastykiem Wilna – Algisem Ramanauskasem, który „z urzędu” zajmował się wydawaniem podobnych zezwoleń, a był zarazem sąsiadem i znajomym jednej z córek Feliksa. On to ostatecznie podpisał i wydał zezwolenie na uporządkowanie grobów.\nNa początku 1980 roku rodzina zainstalowała na Rossie trzy kamienie nagrobne, identyczne do wszystkich innych w kwaterze wojskowej. Siłą rzeczy jednak bardzo się one wyróżniały, były nowe, lśniące, z dala błyszczały nowe tablice. Nie mogły nie wzbudzać zainteresowania odwiedzających. Wydaje się, że wtedy legenda o tragicznej warcie honorowej nabrała jeszcze większej mocy.\nDo dzisiaj wspominam moją, wtedy kilkunastoletniego dziecka, fascynację kolorowymi zdjęciami, które tata zabierał na wyjazd do Londynu. Oczywiście dopiero później przyszła refleksja, że były one jedynym łącznikiem miedzy dwoma braćmi walczącymi za Polskę i Wilno…\nDopiero w latach ’90, po badaniach prowadzonych na Rossie przez profesora z Wrocławia Edwarda Małachowicza, efektem których stała się monografia „Cmentarz na Rossie w Wilnie“, udało się ustalić nazwiska żołnierzy pochowanych obok Wincentego Salwińskiego. Jak podawał prof. Edward Małachowicz: „Wszystkie nazwiska zachowały się w spisie mogił z lat 1939 – 1945, sporządzonym z natury przez Aleksandra Śnieżkę“. W połowie lat 90 na zlecenie Andrzeja Przewoźnika, sekretarza generalnego Rady Ochrony Pamięci Walki i Męczeństwa zainstalowano tablice, które istnieją do teraz i mają takie zapisy:\nPiotr Stacirewicz, szeregowy WP\nLegendę o pełnieniu do końca warty honorowej słyszałam niejednokrotnie. Nieraz słyszałam też pytanie, czy warto burzyć legendę, która tak wiele znaczyła dla wilnian, dla ich woli przetrwania w trudnych sowieckich czasach? Legendy tak przecież budującej i pięknej. Ale zapewne miał rację prof. Edmund Małachowicz, który w odniesieniu do tejże legendy stwierdził: „Legendy mają żywot trwalszy niż niejedno wydarzenie rzeczywiste. Prawdopodobnie i ta legenda przetrwa jeszcze, głównie wśród społeczności ziemi wileńskiej, odznaczającej się szczególną pamiętliwością“.\nPozostaje jednak niezbity fakt. Ci trzej żołnierze pełnili wartę! Może nawet ważniejszą niż im się przez lata przypisywało. Pełnili wartę do końca. Świadomie, z wyboru. Dla Polski, w imię Polski, w obronie Polski. Byli jednymi z pierwszych ofiar sowieckiej agresji, smutną zapowiedzią długich, ponurych lat sowieckiej rzeczywistości, zapowiedzią Katynia, Sybiru, łagrów i hekatomby ofiar, jakie poniosła Polska, Litwa i ta część Europy.\nTak zupełnie na koniec, ad hoc chcę przytoczyć jeszcze jedną rodzinną opowieść. Tak często przywoływaną i powielaną, że też już nie wiadomo, na ile prawdziwą, na ile zmyśloną. Otóż Wincenty Salwiński miał ulubionego psa. Zwykły wiejski pies, z lekka tylko podrasowany, bardzo zżyty ze swoim gospodarzem. Na ostatniej przepustce, kiedy Wincenty odwiedził swój dom rodzinny w Sokolnikach pies nie odstępował go ani na krok. Długo odprowadzał go w drodze z przepustki. W nocy z 18 na 19 września 1939 roku pies tak mocno wył, że rodzina, która jeszcze nie wiedziała, co się dzieje w Wilnie, z trwogą myślała o jakimś nadchodzącym nieszczęściu. Rano poderwała rodzinę tragiczna wiadomość. Od tej pory pies nie wziął do pyska ani kęsa strawy. Zdechł w tydzień po śmierci swojego gospodarza. Nikt nie pamięta, jak się wabił…\nSerdecznie dziękuję redakcyjnemu koledze, historykowi Michałowi Wołłejce, za pomoc merytoryczną w przygotowaniu artykułu.\nNa podstawie: Longin Tomaszewski, Wileńszczyzna lat wojny i okupacji 1939 – 1945, Warszawa 2001; Edmund Małachowicz, Cmentarz na Rossie w Wilnie, Wrocław 1993; Czesław Grzelak, Wilno 1939, Warszawa 1993; Jerzy Łojek (Leopold Jerzewski), Agresja 17 września 1939, Warszawa 1990; Józef Krajewski, Wojenne dzieje Wilna 1939 – 1945. Losy Polaków, sensacje, zagadki, Warszawa 2011; praca Jędrzeja Kowalczuka pisana na konkurs historyczny, inf.wł.\nZdjęcia pochodzą z prywatnego archiwum rodziny Salwińskich.\nPosted in Moje Ukochane Wilno i Wileńszczyzna | Leave a Comment »\nW Siedlcach odsłonięto pomnik Lecha Kaczyńskiego\nSiedlce oddały hołd Lechowi Kaczyńskiemu. Jego brat, Jarosław Kaczyński odsłonił w mieście pomnik poświęcony pamięci tragicznie zmarłego prezydenta Polski.\nPomnik prezydenta RP śp. Lecha KaczyńskiegoFoto: PAP\nLecha Kaczyńskiego wspominał jego były współpracownik, Jacek Sasin. Poseł PiS mówił, że choć prezydent zginął w katastrofie smoleńskiej, to jego myśl i przesłanie wciąż są obecne w umysłach Polaków. Jak dodał Sasin, wielu nadal chce takiej Polski, jakiej chciał Lech Kaczyński, dlatego pamięć o nim nie zginie.\nLech Kaczyński ma też swoje pomniki między innymi w Dębicy i Radomiu.\nW tym roku mija czwarta rocznica śmierci prezydenta, który wraz z 95 osobami zginął w katastrofie rządowego Tupolewa pod Smoleńskiem 10 kwietnia 2010 roku.\nPosted in Prezydent Lech Kaczyński | Leave a Comment »\nMaria Curie – Kobieta, Która Olśniła Świat\nPortret Marii Skłodowskiej-Curie, wyjątkowej kobiety, jedynej na świecie laureatki dwóch Nagród Nobla.\nAutorzy filmu przybliżają sylwetkę ambitnej chemiczki i fizyczki polskiego pochodzenia Marii Skłodowskiej-Curie, która zmieniła świat wbrew przeszkodom. Opowiadają o jej karierze, sukcesach naukowych, ale także życiu prywatnym jako matki i kochanki.\nZobacz także: Prawda o Marii Skłodowskiej-Curie Lektor PL\nNa Sybir (1930)\nRewolucja, która wybuchła w Rosji w 1905 r. ponownie ożywiła nadzieje Polaków na zrzucenie kajdan niewoli i w Królestwie Polskim zaczęły tworzyć się konspiracyjne związki zbrojne walczące z zaborczą okupacją. Jeden z nich zorganizował zamach na warszawskiego generał-gubernatora a wykonawcą był młody bojowiec Ryszard Prawdzic (Adam Brodzisz), pseudonim „Sęp”. Wybuch rzuconej prze niego bomby nie pociąga za sobą ofiar, następują jednak liczne aresztowania a „Sęp” na jakiś czas musi schronić się na prowincji. W majątku Józefa Czarskiego (Mieczysław Frenkiel) na Kujawach, gdzie zostaje korepetytorem Wiesia, syna dziedzica, zakochuje się z wzajemnością w córce Czarskiego, Renie (Jadwiga Smosarska). Po kilku tygodniach Prawdzic zostaje wezwany przez organizację do powrotu do Warszawy a Rena, nie mogąc znieść rozstania z ukochanym, podąża za nim. Chce zatrzymać się u przyjaciółki, Janki Mirskiej (Mira Zimińska), również rewolucjonistki, jednak gdy przybywa do kamienicy, w której mieszka, jest świadkiem jej aresztowania. U właścicielki domu wynajmuje pokój, z nadzieją, że niedługo spotka Ryszarda. Nie wie, że stanie się to już niebawem w niezwykle dramatycznych okolicznościach…\nPosted in Filmy - Polecam | Leave a Comment »\nPiekło – List Zza Grobu Potępionej\nPosted by tadeo w dniu 27 września 2014\nKuria Diecezjalna w Trewirze (Niemcy) uznała tę publikację za wielce pouczającą i pożyteczną duchowo.List ten został znaleziony wśród dokumentów pewnej zmarłej siostry zakonnej, przyjaciółki potępionej kobiety. Zakonnica opowiada zdarzenia z życia przyjaciółki, która zginęła w wypadku samochodowym, oraz sprawę jej wiecznego potępienia, oznajmionego we śnie.\nDlaczego nikt nie zwraca uwagi na to, że w 2007 r. BEZ PRZETARGU dokonano wyboru SPÓŁKI CYWILNEJ, która stworzyła oprogramowanie i zajmuje się przesyłem danych z Komisji Wyborczych w terenie do Centralnej Komisji Wyborczej. Czy ktoś SPRAWDZA, czy ten program przypadkiem nie „modyfikuje” danych tak, żeby wynik wyborów pokrywał się z sondażami. Bo tak się jakoś dziwnie składa, że w 2005 r wg sondaży miał wygrać Tusk wybory prezydenckie a PO wybory parlamentarne. Okazało się, że wola narodu była zupełnie inna. Od 2007 r WSZYSTKO SIĘ JUŻ DZIWNIE ZGADZA. ! Kto może prześwietlić tę dziwną „SPÓŁKĘ CYWILNĄ”? . Może założyli ją dawni SB-cy lub agenci. A wtedy rząd może robić sobie jaja nad jajami a im gorzej rządzi tym lepsze są jego notowania…. bo jak powiedział W.I. Lenin „NIE WAŻNE JAK LUDZIE GŁOSUJĄ. WAŻNE KTO LICZY GŁOSY „!!! Uważam, że obok przesyłu elektronicznego danych, powinno się weryfikować czy dane elektroniczne pokrywają się z danymi „papierowymi” z Terenowych Komisji Wyborczych. I dopiero po tej weryfikacji powinno się ogłaszać wyniki wyborów a nie że o 20.00 zamyka się lokale wyborcze a o 23.00 już wiadomo jaki jest wynik wyborów………..Jest jeszcze lepiej otóż w połowie czerwca złożył wizytę w PKW szef rosyjskiego odpowiednika zwany na zachodzie „cudotwórcą” po ostatnich wyborze Putina. Rzecznik Państwowej Komisji Wyborczej odpowiedział że nie widzi w tym nic dziwnego. Rosyjskie media były mniej lakoniczne i poinformowały że przybył by uzgodnić zasady tworzenia list wyborczych by lepiej współpracowały z rosyjskim systemem komputerowym. Ktoś kłamie albo rosyjskie media albo nasi. Wszyscy Polacy byli tak zajeci mistrzostwami w piłkę że nie zwrócili uwagi na tak nietypową wizytę szkoleniową……………PIS dostał od samego ministra Sienkiewicza dowód na to że wybory w Polsce są fałszowane ! Pan minister twierdzi że na 8 miesięcy przed wyborami do europarlamentu według CBOS PIS ma 43% , tymczasem wtedy dla Polaków CBOS podaje zupełnie inne sondaże : sierpień 2013 PO 25% PIS 24 Mamy dowód na to że CBOS fałszuje sondaże na zewnątrz a prawdziwe sondaże robi dla użytku wewnętrznego PO ! Pytanie jak teraz odnieść to do prawdziwych wyborów? To bardzo proszę: Kilka tygodni przed eurowyborami serwery Krajowego Biura Wyborczego przeniesiono do firmy Exatel, której prezesem w marcu 2014 r. został Marcin Jabłoński, wcześniej wiceszef MSW w rządzie Donalda Tuska oraz członek KLD i PO. Wiceprezesem Exatela jest od niedawna syn Władysława Bartoszewskiego, sekretarza stanu w Kancelarii.


Katalogi stron internetowych » Katalog stron, baza firm TagBox.pl\nKatalog » Internet i Komputery » Katalogi stron internetowych\nrnKatalog Stron firmowych f-media na ayz.pl to więcej niż zwykły katalog stron. Przedstawiamy Państwu internetową bazę firm, gdzie znajdą Państwo wpisy z każdej branży. Nasz katalog jest katalogiem moderowanym dlatego stanowi...\nKatalog Stron Internetowych PReffect. Nasz katalog to internetowa baza firm, gdzie znajdą Państwo szeroką gamę serwisów opierających swoje działanie na promocji nie tylko w internecie. Katalog PReffect jest katalogiem...\nKatalog Stron Internetowych PR-media to internetowa baza firm gdzie znajdziecie Państwo firmy przedstawiające swoje internetowe wizytówki. Nasz katalog jest katalogiem moderowanym dlatego każdy wpis jest dokładnie sprawdzamy...


Zuzanna K. Filutowska (Platyna) – Blog Osobisty » Archiwum bloga » Ile płci ma człowiek?\nW dziedzinie biologii definicja płci, u gatunków gdzie występuje anizogamia – czyli gamety męskie i żeńskie znacznie różnią się od siebie – jest jasna: osobnik żeński to taki, który produkuje gamety żeńskie, a męski to taki, który produkuje gamety męskie. Według tej definicji – w przypadku gatunków, które cechuje izogamia – czyli gamety nie różnią się od siebie morfologicznie (czyli budową) – nie ma płci, zaś gatunki obojnacze mają dwie płci. Pomimo tego, że powyższe wydaje się jasne, biologiczna definicja płci wydaje się nie mieć zastosowania w społeczeństwach ludzkich, gdyż więcej by skomplikowała, niż uprościła – bo jak wyobrażamy sobie sprawdzanie, czy dany osobnik jest zdolny do produkcji określonego rodzaju gamet? Poza tym – według ściśle stosowanej, biologicznej definicji płci – osobniki bezpłodne – czy to z powodu młodego lub podeszłego wieku, wad rozwojowych, uszkodzenia ciała czy chorób – przestałyby posiadać płeć. W każdym razie – mają rację “prawicowcy” – że płci biologicznej nie można wybrać – można co prawda, w sensie biologicznym, pozbyć się jej np. okaleczając się, nie można jednak jej zmienić. Jednak nie pozbawiamy starszych kobiet płci – nie wykreślamy jej im z dowodów osobistych – dlatego mają rację “lewicowcy”, że płeć biologiczna w społeczeństwie ludzkim wydaje się nie mieć zastosowania.\nJak więc definiować płeć? Czym jest kobieta a czym mężczyzna?\nPodział ze względu na hormony płciowe też wydaje się kiepskim pomysłem – kobiety produkują testosteron, a mężczyźni estrogen, można oczywiście badać poziom tych hormonów – lecz jeśli dany osobnik miałby zaburzenia w ich produkcji, np. zespół Steina-Leventhala, to musiałby zmienić płeć w zależności od tego, czy leki działają, czy nie.\nW takim razie może ze względu na pierwszorzędowe cechy płciowe? To jest obecność gonad – jąder lub jajników? Tu warto rozważyć przykład Caster Semenyi, sportowca, który według tych kryteriów jest mężczyzną, gdyż, jak podają media, w tym NY Times, ma ona funkcjonujące, wewnętrzne jądra (wnętrostwo). Z punktu widzenia biologii na pewno nie jest on/a obojnakiem – gdyż obojnak produkuje oba rodzaje gamet i ma dwa rodzaje gonad. Co ciekawe, po ich sugerowanym usunięciu Caster Semenya przestaje mieć płeć…podobnie jak wiele innych osób, u których narządy te musiały zostać usunięte np. z powodu nowotworów złośliwych.\nA może drugorzędowe (pochwa, wargi sromowe, prącie, moszna itd.) i trzeciorzędowe cechy płciowe (biust, jabłko Adama, niski głos, owłosienie etc.)? Pomijając fakt, że prącie też można stracić, ale z drugiej strony jej możliwy jego przeszczep albo rekonstrukcja, takie kryteria płci są najczęściej stosowane – przy urodzeniu dziecka określa się płeć właśnie na podstawie drugorzędowych cech płciowych. Dopóki dziecko rozwija się normalnie, nikt nie sprawdza, czy są obecne takie a takie gonady albo taki a taki poziom hormonów…z tym że te kryteria są dość niewygodne dla “prawicowców” – gdyż obecna medycyna umożliwia utworzenie lub usunięcie takich cech, co za tym idzie, płeć nimi definiowaną można zmienić. Nadal jednak mamy dwie płci, ewentualnie można tu utworzyć trzecią płeć w postaci braku płci, jeśli jakiś osobnik zdecyduje się usunąć wszystkie swoje cechy płciowe, lub też czwartą płeć – obojnaczą – w postaci zachowania określonych cech jednej i drugiej płci. Myślę, że ani zwolennicy 2 płci, ani zwolennicy 52 płci nie zgodziliby się na taki kompromis.\nKtoś może powiedzieć: dobra, no to chromosomy, tego już się nie da stracić, one przez całe życie pozostają takie same, czyli kobieta ma XX, a mężczyzna ma XY i po sprawie. Zgoda, ale należałoby uściślić, że mężczyzna ma Y a kobieta nie, gdyż istnieją mężczyźni XXY (zespół Klinefeltera) i kobiety X (zespół Turnera), jednakże pomimo takiego uściślenia, z punktu widzenia biologii, problem nie zostanie rozwiązany absolutnie, gdyż obecność chromosomu Y nie zawsze determinuje płeć męską – istnieją “kobiety XY”, a obecność drugiego chromosomu X nie zawsze determinuje płeć żeńską – istnieją “mężczyźni XX”. By powstał mężczyzna, jest konieczna obecność pewnych genów, które chromosom Y może utracić w procesie mejozy (czyli jednego z procesów, w czasie których powstają komórki rozrodcze – plemniki i “jajeczka”). Jak to możliwe? W pierwszym etapie mejozy zachodzi crossing over – proces, w czasie którego chromosomy wymieniają się częściami siebie. Aby wszystko zaszło prawidłowo, odcinki te muszą być homologiczne tj. pochodzące z tego samego rejonu tego samego rodzaju chromosomu, czyli np. chromosom 21. po babci musi się wymienić takim samym odcinkiem z chromosomem 21. po dziadku. Tak, nie ma tu błędu, podczas mejozy, w wyniku której powstały gamety, z których się rozwinęliśmy, “mieszają się” geny, które nasi rodzice odziedziczyli po swoich rodzicach – czyli po naszych dziadkach. Geny naszych ojców i matek “zmieszają się” dopiero w naszych gametach, gdyż dopiero tam zajdzie mejoza i crossing over. Wracając do meritum: chromosomy zawsze wymieniają się odcinkami, ale najczęściej są to chromosomy autosomalne – czyli “niepłciowe”. I tutaj rodzi się pytanie: jak chromosom X może się wymienić z chromosomem Y, skoro one są zupełnie różne? Otóż dla zachowania pewnej “kompatybilności”, zarówno X, jak i Y mają tzw. rejony pseudohomologiczne (nazywane też pseudoautosomalnymi) – pseudo właśnie stąd, że rejony te “udają” że są tego samego rodzaju tak jak u chromosomów niepłciowych. Chromosom Y jest bardzo mały zaś geny odpowiedzialne za rozwój mężczyzn, w tym gen nazywany SRY (Sex-determining Region Y) leżą blisko rejonu pseudohomologicznego blisko końca chromosomu Y. Czasem więc cały ten koniec zostanie wymieniony z chromosomem X – powstaną wtedy plemniki zawierające chromosom X z “męskimi genami” oraz chromosom Y bez tych genów. W rezultacie urodzi się mężczyzna XY lub kobieta XY. Trudno powiedzieć jak częste jest to zjawisko, gdyż ludzie rodzą się, żyją i umierają, nie wiedząc nawet, że coś jest niestandardowego w ich kompozycji genetycznej. Zdarzają się osoby z męskim kariotypem (zestawem chromosomów) – gdzie gen SRY uległ mutacji lub uszkodzeniu – w tym przypadku najczęściej będą oni mieli normalne zewnętrzne cechy żeńskie.\nCo za tym idzie, wbrew temu, co mówi Ben Shappiro – płeć, nawet z punktu widzenia biologii, nie jest tak oczywista, z drugiej strony zaś – płeć nie jest społecznym konstruktem i jest zależna od biologii.\nTutaj naukowa część się kończy.\nKu jakiemu sposobowi określania płci skłaniam się ja? Na podstawie powyższych rozważań najsłuszniejszy wydaje mi się ten najstarszy i najbardziej tradycyjny, a więc pewnie najczęściej stosowany tj. określanie płci na podstawie obecności morfologicznych cech płciowych. Jeśli dana osoba, w drodze operacji zmieni swoją morfologię – niech i tak będzie – uważam, że człowiek może dowolnie rozporządzać swoim ciałem. Chciałabym jednak zaznaczyć, że sposób ten – w niektórych przypadkach – jest niewystarczający – gdyż obecność funkcjonujących gonad męskich, z punktu widzenia biologii, nie może zaliczyć takiego osobnika do płci żeńskiej, gdyż cechy te wydają się “hierarchicznie” ważniejsze. Co za tym idzie, uważam, że Caster Semenya jest mężczyzną, ale też nie uważam by społecznie uzasadnione były, tylko dwie płci, tak jak nie uważam by uzasadnione były pięćdziesiąt dwie i więcej płci, które można sobie zmieniać co tydzień. Jestem zwolenniczką starego, dobrego, zdrowego rozsądku i jasnych kryteriów.\n1 Odpowiedź to “Ile płci ma człowiek?”\nZwróciłbym jednak uwagę, że istnieje też poczucie przynależności do płci. Moglibyśmy to nazwać płcią psychiczną, wciąż nie mówimy o konstrukcie kulturowym, bo płeć psychiczna i orientacja również mają związek (silny, nawet jeśli nie jest to determinacja stuprocentowa) z genami (na przykład z kaskady zapoczątkowanej przez SRY).\nMit prawicowy zasadza się na przypuszczeniu o zgodności wszystkich “rodzajów płci”, czyli poczucia płci z genami i występowaniem cech płciowych. Przypadek niezgodności płci chromosomalnej (bez wnikania w aktywne geny pytamy, czy XX czy XY) z anatomiczną (co też na pierwszy rzut oka widać między nogami, ewentualnie co wybada tam lekarz) to z punktu widzenia prawicy jeszcze schorzenie. Gdy jednak dochodzi do rozbieżności z płcią psychiczną, jest to traktowane jak fanaberia. Prawica, krytykując pogląd o kulturowej determinacji płci (oraz orientacji), jednocześnie jest podstawowym propagatorem tego właśnie poglądu: że poczucie płci jest fanaberią, wyborem, modą, efektem wychowania przez frakcję LGBT etc etc. W tle wiąże się to z religią, jeszcze zanim zbadamy, o co chodzi z płcią, już wiemy, że to Bóg jest odpowiedzialny, płci są dwie, a jeszcze to nie Bóg popełnia błędy, błędem (wynikiem kuszenia przez Diabła, złośliwością, grzechem) musi być zatem poczucie przynależności, jeśli nie zgadza się z obserwowanymi zewnętrznie cechami.\nPrzez mmm dnia 19 Paź 2018


Telewizor.pl - Agenci NCIS: Los Angeles 8 - Cel o dużym znaczeniu odc. 1 (TV Puls - piątek: piątek, 18 Października 2019 roku)\nAgenci NCIS: Los Angeles 8 - Cel o dużym znaczeniu odcinek 1\nKontynuacja losów elitarnej jednostki marynarki wojennej, która specjalizuje się w tajnych zadaniach. Jej pracownicy, agent specjalny G. Callen (Chris O'Donnel), były komandos Samuel Hanna (LL Cool J), młodsza agentka Kensi Blye (Daniela Ruah) oraz detektyw Marty Deeks (Eric Christian Olsen), przenoszą się w najodleglejsze zakątki globu, by odnaleźć sprawców zbrodni i rozpracować grupy terrorystyczne. W ósmym sezonie tego popularnego serialu udadzą się do pochłoniętej wojną Syrii. Na miejscu stoczą walkę o życie. Ponownie zmierzą się ze zdrajcą we własnych szeregach. Zespół szuka sprawcy kradzieży cezu ze szpitali w Los Angeles. Niestety, działania agentów zostają spowolnione w związku z przyjazdem Corbina Duggana, który zamierza reorganizować departament.\nReżyseria: Tawnia McKiernan, Terrence O'Hara,\n<< 13:00 - Kobra - oddział specjalny


Schody spiralne model Bawaria vertical 03 - sklep coraschody.net.pl\nSchody spiralne model Bawaria vertical 03 (7)\nJeśli cenisz sobie styl i elegancję, schody spiralne model Bawaria vertical 03 z pewnością okażą się modelem wartym uwagi. Są to schody spiralne o wysokiej jakości, urzekające swoim nowoczesnym designem oraz bardzo solidnym wykonaniem. Ich wyjątkowo urokliwy wygląd to jednak nie wszystko! Jako drewniane schody zawijane z górnej półki, wyróżniają się one także zadowalającą stabilnością i wysokim poziomem bezpieczeństwa, gwarantowanym przez lite drewno oraz wytrzymałą stal nierdzewną, z której jest wykonana ich konstrukcja.\nSchody spiralne CORA model Bawaria vertical 03 120 cm\nSchody spiralne CORA model Bawaria vertical 03 140 cm\nSchody spiralne CORA model Bawaria vertical 03 150 cm\nSchody spiralne CORA model Bawaria vertical 03 170 cm\nOgromną atutem, którym cechują się schody spiralne model Bawaria vertical 03 jest ich uniwersalność oraz łatwość w montażu. Łatwo można włączyć je do niemal każdego wnętrza! Zachęcamy zatem do bliższego poznania oferty naszego Cora Schody – schody te zakupić można w różnych wymiarach, aby lepiej przystosować je do swoich potrzeb. Co więcej, oferowane przez nas ceny są niezwykle atrakcyjne! Nie czekaj – złóż zamówienie już dziś, aby osobiście przekonać się o jakości tego produktu!


Tytuł: Marzenie o wilczym królu (zapow.)\nTytuł: Love-hate, hate-love (zapow.)\nNick Montgomery i Melinda Rourke od lat pałają do siebie nienawiścią. A właściwie on nią pała. Ma żal do kobiety, że zrobiła z niego idiotę, kiedy byli jeszcze nastolatkami. Czy tego chcą, czy nie, stają się rodziną, gdy jego brat i jej siostra postanawiają powiedzieć sobie sakramentalne "tak". Jednak – chociaż minęło wiele lat – Nick nie potrafi wybaczyć Melindzie. Wkrótce się dowiedzą, że mimo wzajemnych uprzedzeń będą musieli zakopać topór wojenny, bo w obliczu rodzinnej tragedii zostaj...\nData dodania do katalogu: 2020-09-24\nTytuł: W ramionach miłości (zapow.)\nTytuł: Zabójczy kusiciel (zapow.)\nTytuł: Czas niepogody (zapow.)\nTytuł: Osioł Mesjasza (zapow.)\nData dodania do katalogu: 2020-10-18\nTytuł: Zimowe serca (zapow.)\nŚwiąteczna opowieść autorki bestsellerów – Anny Wolf! Erick Walker nie wierzy w cuda. A jednak pewnego zimowego dnia tuż przed Bożym Narodzeniem zdarzyło się coś niezwykłego. Nieznajoma uratowała Ericka, kiedy jego samochód zsunął się ze skarpy prosto do rzeki. Nie wiedział, że była to Tara Willson, matka dwóch nastoletnich córek, która po rozstaniu z mężem borykała się z problemami finansowymi. W dodatku nie ufała ludziom, a w szczególności przedstawicielom płci męskiej. Kiedy rok późn...\nTytuł: Instytut Bombowych Teorii (zapow.)\nTłumacz: Pluszka Adam, Iwaszkiewicz Karolina\nPechowi naukowcy, nanoboty, wirtualni asystenci, teorie zbyt szalone, by były nieprawdziwe, celebryci świata nauki, a także groźne dla życia i zdrowia eksperymenty – to wszystko jest dla Toma Gaulda idealnym tematem humorystycznych komiksów! Komiksów, które rozbawią zarówno tych, którzy nie wiedzą nic o Pitagorasie i tych, którzy opłakują kolejną awarię Wielkiego Zderzacza Hadronów. "Instytut Bombowych Teorii" to zbiór blisko 150 komiksów, które ukazywały się w poświęconym zagadnieniom naukow...\nTytuł: Powrót do Miasta Aniołów (zapow.)\nTytuł: Kuzyn z Ameryki (zapow.)


Japońskie czworaczki - wspólne dzieło Nissana i Mitsubishi | Autokult.pl\nW trudnych dla rynku samochodowego czasach wielu producentów próbuje łączyć siły, aby zminimalizować koszty. Mitsubishi już od jakiegoś czasu romansuje z Nissanem, czego owocem jest Mitsubishi Proudia/Dignity, czyli Infiniti M z logo trzech diamentów. Kolejny przykład to nowa rodzina kei carów stworzona wspólnie przez japońskich producentów.\nKei cary to pojazdy charakterystyczne dla Japonii. Pojawiły się one w Kraju Kwitnącej Wiśni po II wojnie światowej. Miały być tanią alternatywą dla motocykli. Dziś wciąż są popularne, ponieważ Japonia cierpi na brak miejsca na ulicach i parkingach, a więc małe samochody są pożądane. Kupujący kei cara w Japonii może liczyć na różnego rodzaju ulgi podatkowe i ubezpieczeniowe.\nNowa rodzina składa się z następujących modeli, które różnią się od siebie jedynie subtelnymi modyfikacjami stylistycznymi:\nWszystkie auta z listy mają kompaktowe wymiary i kanciastą bryłę - chodzi głównie o to, żeby zmaksymalizować funkcjonalność i użyteczność przy równoczesnym dążeniu do jak najmniejszych wymiarów. Takie samochody są zazwyczaj wyposażone w niewielkie jednostki napędowe, jednak żadne szczegóły nie zostały jeszcze podane do wiadomości. Wiadomo tylko tyle, że pojazdy pojawią się wyłącznie na rynku japońskim w połowie bieżącego roku.\nNowości salonu samochodowego w Los Angeles Czy Nissan stworzy konkurenta Toyoty GT86? Ford przywiezie do Chin cztery nowości Wnętrze Alfy Romeo Mi.To. Volkswagen XL1 przyłapany bez kamuflażu! [aktualizacja] Top Gear - nadchodzi 21 sezon [aktualizacja] Top Gear - Gwiazda w aucie za rozsądną cenę BMW z klasą zaczepia Mercedesa. Na pożegnanie Dietera Zetsche wsadzili go w swoje auto SRT Viper GTS-R (2013) wyjechał na tor! [wideo] Lebiodka [słowniczek terenowy] 2014 Porsche Panamera S E-Hybrid - 3,1 l na "setkę" Audi zbuduje model w stylu BMW X6


ZAP-17-11 Zaproszenia z czerwono-białym ozdobnym ornamentem, satynową wstążką oraz kokardką. Kolekcja Clare – Zaproszenia ślubne zaprosnaslub.plZAP-17-11 Zaproszenia z czerwono-białym ozdobnym ornamentem, satynową wstążką oraz kokardką. Kolekcja Clare - Zaproszenia ślubne zaprosnaslub.pl - Zaproszenia ślubne, winietki, zawieszki, podziękowania i inne - ZaprosNaSlub\nZAP-17-11 Zaproszenia z czerwono-białym ozdobnym ornamentem, satynową wstążką oraz kokardką. Kolekcja Clare – Zaproszenia ślubne zaprosnaslub.pl\nStrona główna / Zaproszenia ślubne / Ornament / Zaproszenia z czerwono-białym ozdobnym ornamentem, satynową wstążką oraz kokardką. ZAP-17-11 / ZAP-17-11 Zaproszenia z czerwono-białym ozdobnym ornamentem, satynową wstążką oraz kokardką. Kolekcja Clare – Zaproszenia ślubne zaprosnaslub.pl


Mój wymarzony Bóg czyli Zamyślenia adwentowe\nI. Nauczyciel, Pan czy Przyjaciel? A może jeszcze Ktoś inny?\nLato tego roku było dość nieudane, bo mokre aż do przesady. Jesień tego roku przyszła wcześnie, ale i wcześnie odeszła, jakby w pośpiechu rzucając nam z łaski parę ciepłych dni. Już zapomnieliśmy właściwie, kiedy spadł pierwszy śnieg, bo zima tego roku postanowiła zacząć straszyć nas nieco wcześniej, niż zwykle -- daj Bóg, oby tylko nie wpadło jej do głowy zostać z nami dłużej!\nA nam dzień ucieka za dniem i kurczy się, i szarzeje, a tym, co pozostaje, jest nadzieja na piękną wiosnę... w przyszłym roku. W życiu trzeba przecież na coś czekać, trzeba w coś wierzyć, choćby właśnie w wiosnę.\nWłaśnie te coraz krótsze, coraz bardziej szare dni, stawiają nas wobec perspektywy coraz bliższego już końca kolejnego roku. Jeszcze tylko miesiąc i gdy w butelce szampana pokaże się zielonawo-smutne dno zobaczymy, że znów przybyło nam lat. Właściwie to tylko jeden rok, niby niewiele, a jednak...\nLiturgiczny rok Kościoła kończy się jeszcze wcześniej. Pierwsza niedziela Adwentu (czyli tym razem 30 listopada) jest początkiem nowego roku. Od tej pory po raz kolejny w naszym życiu (!) zaczynamy przeżywać od początku tajemnicę jedności Boga i człowieka. I to ta właśnie okazja jest powodem pojawienia się na stronach Internetu tego pierwszego Zamyślenia (a po nim przyjdą następne).\nCzym jest Adwent? Jest poszukiwaniem baśniowego kwiatu paproci. Jest czasem oczekiwania, przygotowania, powrotu do tego, co fundamentalne w ludzkiej wierze. Jest czasem odpowiedzi na bardzo ważne pytania.\nDlatego proponuję, aby podstawowym tekstem na tegoroczny Adwent stał się fragment z ewangelii Mateuszowej:\nJezus zapytał swoich uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? A oni odpowiedzieli: Jedni za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, a jeszcze inni za jednego z proroków. Jezus zapytał: A wy za kogo mnie uważacie? Odpowiedział Szymon Piotr: Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga Żywego.\n(por. Mt 16, 13-16)\nKim jest mój Bóg? Uważam, że jest to najważniejsze pytanie na Adwent. Każdy z nas ma jakieś tam wyobrażenie Boga, które formował w sobie przez lata, wykorzystując własne doświadczenia oraz to, co nam o Bogu powiedzieli inni. Każdy z nas ma jakiś ideał Boga. Każdy ma, na pewno ma!\nWyobraź sobie, że dzisiaj Bóg zwraca się z tym pytaniem do Ciebie.\nA Ty, trochę może zaskoczony / zaskoczona, wertujesz w pamięci rozpoczynając od rodziców, może od dziadków, od pierwszego doświadczenia dobra i zła, potem katechizm, lekcje religii (czyżby?), modlitwa, grzech i powrót... Wydarzyło się tyle spraw, a każda z nich ma swój mały sens! I tak wielkim wysiłkiem, jakby lepić z twardej gliny pojawia się Coś: Bóg to, nie Bóg? Dla Ciebie Bóg, ponieważ jest Twój: odgadnięty czy stworzony?\nTwoja odpowiedź wcale nie musi być taka, jak Szymona Piotra, wystarczy, aby była szczera. Pomyśl nad tym przez moment.\nA kiedy już będziesz wiedział / wiedziała, kim jest Bóg dla Ciebie, kim jest Twój Bóg, jakie ma cechy charakteru, zrób jeszcze jeden krok i postaraj się znaleźć odpowiedź na kolejne pytanie: Kim jest Bóg w ogóle? A potem zobacz:\n1. Czy ten Bóg, którego wyobrażasz sobie Ty, istnieje naprawdę?\n2. Czy jest on nieśmiertelny?\n3. Czy przypadkiem nie jesteś nim Ty sam / Ty sama?\nPisząc te Zamyślenia nie mam najmniejszego zamiaru, aby Cię nawracać. Nie będę występował w roli starszego brata ani nauczyciela, który wszystko wie lepiej, niż Ty sam. Nie podam Ci gotowych rozwiązań na życie.\nJedyną rzeczą, którą chcę Ci zasugerować, to chwila ciszy, niekoniecznie przed ekranem komputera. Chciałbym, abyś zrobił to samo, co ja. Bo ja, pisząc te teksty musiałem zadać sobie kilka bardzo ważnych pytań. Zadaj je sobie i Ty.\nJakub Kołacz, jezuita, ma 27 lat, mieszka w Collegio Internazionale del Gesu i studiuje teologię na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie.\n"Czym jest Adwent? Jest poszukiwaniem baśniowego kwiatu paproci." To sformułowanie o. Jakuba Kołacza SJ tak mi się spodobało, że zdecydowałem się podzielić swoim zrozumieniem tego "tajemniczego" czasu.\nCzym jest Adwent? Kiedyś myślałem sobie o Adwencie, że to tak samo fioletowy okres jak Wielki Post. Nie widziałem żadnej różnicy. Tu zamyślenie i tu zamyślenie. Tak żyłem, aż w pewnym momencie odkryłem "jakby Amerykę". Zobaczyłem coś co było widoczne dla wszystkich.\nAdwent różni się od Wielkiego Postu! - krzyknąłem. Chociaż tu i tu jest cisza i zamyślenie, nawet podobne oczekiwanie. Może spytasz mnie gdzie ta różnica? To proste. Adwent to czas RADOSNEGO OCZAKIWANIA.\nRadosnego, bo tak mówi Kościół.\nRadosnego, bo jak się nie cieszyć z narodzenia Dziecka.\nRadosnego, bo czekasz na Święto Życia.\nGdy ktoś z Was czekał na rozwiązanie to czuł na pewno uczucie napięcia i poddenerwowania. Od dziewięciu miesięcy myślał o dziecku i starał się do przyjęcia dziecka należycie przygotować. Robił zakupy pieluszek, ubranek, czytał książki o dziecku, rozmawiał ze znajomymi, którzy już przeżyli te szczęście w swoim życiu. Jak zbliżał się dzień narodzin emocje i wzruszenie narastały.\nDziś w dobie szczególnego patrzenia przez Kościół na "małe życie" (patrz też św. Tereska) spójrz na siebie. Zobacz jak Ty czekasz na wciąż rodzące się Życie, na Jezusa. Czy potrafisz z takim wielkim napięciem i troską myśleć o przyjęciu Dzieciątka? Czy czytasz Biblię, tam dowiesz się jak inni przyjęli "małe Życie". Dostrzeżesz Maryję, ona tak realnie była w Adwencie. Ona tak realnie oczekiwała Dziecka. I jest dla mnie i dla Ciebie wzorem Adwentowym, wzorem radości oczekiwania.\nCzy rozmawiasz z innymi? Oni też czekają na to samo Dziecko. Mogą Ci wiele powiedzieć.\n[1-12-1997 godz. 10:51:54]\nJezus dla mnie jest jedno ze swoim Ciałem - Kościołem. Objawia siebie i wzywa nas do odkrywania swojej woli przez to, co dzieje się z Kościołem dzisiaj. Zastanawiam się co mówi przez bieżące wydarzenia ostatnich miesięcy. Myślę, że szykuje jakieś poważniejsze oczyszczenie i chce nam powiedzieć, jak bardzo potrzebujemy nawrócenia. Kapłani potrzebują większego wsłuchania w duchowe potrzeby ludzi świeckich. Potrzebują też dostrzeżenia różnego rodzaju kryzysów religijności, których do tej pory nie widzieliśmy, albo nie chcieliśmy widzieć. Podatność na typ "duchowości" forsowanej przez księdza Rydzyka i Jankowskiego jest znakiem sporego kryzysu w rozumieniu i życiu Ewangelią. Jest też znakiem, że pewna grupa ludzi w Kościele była ignorowana przez duszpasterzy. Teraz, kiedy znaleźli pasterza, widać, jak duża to grupa i jak mszczą się zaniedbania i płycizny tak zwanego duszpasterstwa masowego. Jezus domaga się, abyśmy w naszych parafiach, wspólnotach zwrócili się do mnóstwa ludzi poszukujących pogłębienia swojej wiary. Zajęliśmy się dziećmi na katechezie, a zaniedbaliśmy dorosłych. Jego Ciało jest nierównomiernie rozwinięte. Za dużo klerykalizmu, za mało miejsca w Kościele dla świeckich, którzy dostając się pod wpływ np. ks. Rydzyka są w stanie odnaleźć swą "podmiotowość" przez kwestionowanie decyzji i woli biskupów.\n[1-12-1997 godz. 15:07:47]\nTak: Amen. Jam jest Alfa i Omega, mówi Pan, *\n[* Przestawienie tego jednego przecinka (bynajmniej nie "kanonicznego") w tekście Biblii Tysiąclecia jest dla mnie ogromnie istotne!]\n[2-12-1997 godz. 13:03:14]\nDla mnie Adwent tegoroczny jest bardzo realnie czasem oczekiwania. Po raz pierwszy w życiu jestem w tym czasie daleko od domu, na zagranicznym stypendium, wiec najpierw było tylko oczekiwanie na święta. Jestem w jednym z niemieckich landów i w ostatnią niedzielę zobaczyłam w kościele nowy element wystroju, wieniec adwentowy z zapaloną pierwszą świecą. Zatęskniłam za domem, za Polską. Potem pomyślałam, jaki też będzie mój Adwent? Pierwsza myśl, może efekt dydaktycznej działalności księży mojego dzieciństwa: czego tu się w tym czasie wyrzec w ramach pokuty? I trudno mi było odpowiedzieć (choć tu pomysły były też raczej dziecinne: słodycze, alkohol, telewizja, ale tego wszystkiego tutaj na co dzień "nie używam" prawie wcale, więc co to za wyrzeczenie! Ale potem zobaczyłam w świątyni jeszcze jeden element wystroju: coś, co przypominało nasze ludowe pająki zawieszane pod powałą, ale zamiast różnokolorowych bibułek były tam poprzywieszane różnej wielkości czerwone serca. I znowu wspomnienie z dzieciństwa: kiedyś ksiądz proboszcz poprosił dzieci, by w okresie adwentu każdy dobry uczynek upamiętniały papierowym czerwonym serduszkiem. Potem Pan Jezus w żłóbku leżał nie na sianku, ale na tych serduszkach.\nUcieszyło mnie w jednym z powyższych zamyśleń zdanie: "Adwent jest radosnym oczekiwaniem". Uświadomiłam sobie, czego brakuje mojemu Adwentowi, jednocześnie rozważając co wieczór listy Pawłowe: Pierwsi Chrześcijanie czekali na paruzję Chrystusa, pełni nadziei, radości i przeświadczenia, że to już tuż tuż. A we mnie w ogóle nigdy nie było tego oczekiwania, oczekiwania na Oblubieńca. Nie jestem ani panną mądrą, ani głupią, w ogóle nie wyszłam na jego spotkanie. Nigdy. Właśnie tej nadziei oczekiwania brakowało. Tego przekonania, że coś tu dzieje się naprawdę. Nie chodzi o emocje, bo św. Paweł zaleca oczekiwanie w spokoju, pośród codziennej pracy (List do Tesaloniczan) bez jakichś niepotrzebnych gestów, czynionych tylko dla zewnętrznych przyczyn. Ale jednak trzeba czekać stale i z nadzieja i z wiarą. Tego oczekiwania mam się w ten Adwent nauczyć, przyjąć łaskę i pragnienie, które wzbudził w moim sercu Jezus.\n[2-12-1997 godz. 13:03:18]\nChcesz podzielić się z innymi? Napisz!


Szkolenie z WP - Sparta Agencja Pracy\nSzkolenie z WP\n“Quoted text here\nKoala (Phascolarctos cinereus) – gatunek torbacza z rodziny koalowatych, nadrzewne zwierzę roślinożerne, zamieszkujące wschodnią Australię. Koala schodzi na ziemię tylko po to, by przejść na kolejne drzewo. Żyje samotnie lub w niewielkich grupach złożonych z samca i kilku samic. Jest jedynym współcześnie żyjącym przedstawicielem rodzaju Phascolarctos.\nUkład trawienny koali umożliwia trawienie jedynie liści wybranych gatunków roślin. Koala preferuje eukaliptusy (Eucalyptus), ale uzupełnia też dietę liśćmi kilku gatunków z rodzajów Corymbia, Angophora, Lophostemon, banksja (Banksia), Leptospermum i Melaleuca. Dorosły osobnik zjada dziennie od 0,5 do 1 kg liści. Większość substancji mineralnych pobiera z soczystych liści. Wodę pije rzadko, dopiero gdy z powodu suszy zmniejsza się jej ilość w liściach, pije częściej.


Historyczny moment dla ropy naftowej: dziś spotkanie OPEC+ | FXMAG\nCena ropy wystrzeli? Historyczny moment na rynku ropy naftow..\nCena ropy naftowej drożeje w reakcji na dzisiejsze spotkanie największych producentów ropy na świecie. O godzinie 16:00 czasu polskiego odbędzie się wideokonferencja w sprawie porozumienia krajów OPEC+ o zmniejszeniu wydobycia tego surowca. To może być historyczny dzień dla notowań czarnego złota.\nWirtualny charakter spotkania jest dość niekonwencjonalny, ale nie powinien być przeszkodą, w osiągnięciu konsensusu. Dyrektor finansowy Valendera Energy uważa, że grupa ma już wcześniej opracowaną umowę, a dziś dojdzie do jej sfinalizowania. Punktem odniesienia dla rozmów, ma być istotne ograniczenie podaży ropy naftowej, spowodowane spadkiem zapotrzebowania w sytuacji globalnego przestoju komunikacyjnego.\nPodobne spotkanie (OPEC+) miało miejsce 6 marca, jednak krajom sojuszu nie udało się wypracować porozumienia dotyczącego parametrów wydobycia ropy i w efekcie wojny cenowej doszło do objęcia poziomów historycznych minimów cen dla notowań ropy naftowej. Krótkoterminowa strategia OPEC założyła maksymalizację udziałów rynkowych i sprzedaży doprowadzając do silnej nadpodaży dobra na rynku.\nOcenia się, że globalne zapotrzebowanie na ropę spadło o około 30% do 30 milionów baryłek dziennie. Obecnie Arabia Saudyjska podniosła swoją produkcję do 10,15 mln baryłek dziennie, a wraz ze Zjednoczonymi Emiratami Arabskimi i Kuwejtem całkowita produkcja w marcu wyniosła blisko 29 mln baryłek na dzień. Należy pamiętać, że oprócz krajów kartelu naftowego na świecie są jeszcze inni producenci ropy naftowej, więc sumaryczna podaż oleju napędowego znacznie przewyższa zapotrzebowanie, stąd ostry zjazd cenowy w minionych tygodniach. Goldman Sachs ocenił, że kartel naftowy OPEC przestał odgrywać cenotwórczą rolę na rynku ropy, chociaż nadal ma wpływ na poziom zapasów i kształt krzywej zmiany cen tego surowca.\nPrzewiduje się, że jeśli kartel nie zawrze porozumienia kończącego wojnę cenową, nastawioną na długoterminowe zwiększenie udziałów rynkowych OPEC, cena ropy naftowej może spaść do poziomu niespotykanego od 17 lat, czyli około 20 dolarów za baryłkę. Z drugiej strony, pozytywny przebieg spotkania powinien utorować drogę do optymistycznych 40 dolarów za baryłkę ropy. W zeszłym tygodniu Donald Trump tweetował, że oczekuje od Arabii Saudyjskiej i Rosji zmniejszenia wydobycia ropy o 10-15 mln baryłek dziennie.\nW przypadku braku porozumienia Trump może naciskać na podatek importowy na ropę, aby bronić amerykańskich producentów. Jeśli USA wprowadzi owy podatek, skorzystają przede wszystkim krajowi producenci, a dochody krajów OPEC spadną, gdyż USA to jeden z największych importerów ropy na świecie.\nRopa najniżej od lat. Z szansą na odbicie...\nWysoka nadpodaż i dalszy brak porozumienia stwarzają doskonałe warunki dla wojny cenowej, która istotnie odbiła się na notowaniach ropy naftowej. Kurs ropy naftowej spadł z 65 dolarów za baryłkę w styczniu do 33,84$/bbl obecnie (-48%). Lokalne minima ropa osiągnęła na przełomie marca oraz kwietnia, kiedy cena wyniosła 25 dolarów za baryłkę. Jest to poziom cenowy, przy którym żadnemu producentowi nie opłaca się prowadzić produkcji, dlatego aktualna wojna cenowa jest tak wyniszczająca.\nOd początku miesiąca widać nieśmiałe odbicie, które przyspieszyło na ostatniej piątkowej sesji 3, kwietnia. Obserwowalne wzrosty mają związek z oczekiwaniami, jakie inwestorzy wiążą z dzisiejszą rozmową OPEC+ w sprawie porozumienia. Negocjacje będą trudne, a ich rezultat z pewnością przyniesie nowy kanał trendowy na wykresie ropy naftowej.


Lokalni przedsiębiorcy, przedstawiciele zakładów funkcjonujących na terenie żarowskiej podstrefy ekonomicznej i inwestorzy wzięli udział w konferencji "System wspierania przedsiębiorczości" zorganizowanej w piątek, 9 lutego przez burmistrza Leszka Michalaka. Podczas spotkania nie zabrakło także podsumowania minionego roku oraz planów na najbliższe miesiące.\n- Minione lata to był dobry czas dla zakładów funkcjonujących na terenie żarowskiej podstrefy ekonomicznej. W 2016 roku 6 zakładów przemysłowych dokonało albo rozbudowy albo budowy, rok później w 2017 roku było to pięć zakładów. A w tym roku prognozujemy, że 3 zakłady dokonają kolejnych inwestycji na swoim terenie. Wśród inwestycji gminnych dedykowanych przedsiębiorcom są dwie nowo wybudowane drogi przy ul. Talowskiego wraz z kanalizacją sanitarną i deszczową, przepompownią ścieków, zbiornikiem na wodę i hydrofornią oraz przy ul. Strefowej. Szanowni Państwo to Wy tworzycie gospodarczy potencjał tego regionu. Dlatego dziś dziękuję Wam za współpracę i mam nadzieję na kolejne nasze wspólne inicjatywy - mówił podczas spotkania z przedsiębiorcami burmistrz Leszek Michalak.\nO nowych zasadach wspierania inwestycji w strefie proponowanych przez rząd mówiła podczas spotkania Beata Rzemyszkiewicz z Wałbrzyskiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej "INVEST-PARK". - Nowe przepisy regulujące pomoc publiczną, zgodnie z zapewnieniami rządu mają obowiązywać od 1 stycznia 2019 roku. Na chwilę obecną strefa ekonomiczna funkcjonuje w 58 lokalizacjach, po zmianie struktury WSSE będzie zarządzała obszarami w 30 powiatach. Obecnie tereny strefy ekonomicznej są to tereny wydzielone administracyjnie i tylko na tych terenach inwestor lokując swoją inwestycję może korzystać ze zwolnienia podatkowego. Projekt pod nazwą "Polska Strefa Inwestycji" zakłada objęcie całego obszaru inwestycyjnego kraju możliwością korzystania z preferencyjnych warunków prowadzenia działalności. Decyzja o wsparciu nowej inwestycji będzie wydawana na czas określony, wynikający z przepisów prawa, liczony od dnia wydania decyzji.\nW spotkaniu uczestniczyli również przedstawiciele zakładów funkcjonujących na terenie żarowskiej podstrefy ekonomicznej WSSE "INVEST-PARK", przekonując, jak bardzo istotny jest dziś potencjał ludzki. - W 2017 roku w DSSE pracowało 351 osób, w tym 42 nowozatrudnionych pracowników. Oferujemy naszym pracownikom wynagrodzenia- niebawem wyższe niż na rynku, awanse, indywidualne programy rozwojowe, inicjatywy wewnętrzne i inwestycje w talenty. Cenimy sobie bardzo efektywność i tutaj na uwagę zasługuje zaangażowanie i aktywność z inicjatywy pracowników - podkreślała Małgorzata Adamczyk-Foryś z Daicel Safety Systems Europe z Żarowa.\nNie zabrakło także informacji na tematy mieszkaniowe. O nowych mieszkaniach w Żarowie mówił Leszek Paweł Kaźmierczak. - Osiedle "Królewskie Ogrody" zlokalizowane jest w południowo-zachodniej części Żarowa przy ul. Krzywoustego. Sąsiedztwo licznych terenów zielonych sprawia, iż jest to idealne miejsce dla wszystkich, którzy cenią sobie zieleń czy możliwość odbywania długich spacerów lub wycieczek rowerowych. Nietrudno zauważyć, jak zmienia się Żarów. Coraz lepsze drogi, inwestycje w infrastrukturę techniczną, remonty budynków (...).