Termofory dla niemowląt na kolki - jak wybrać? - Dziecko-zdrowie.pl\n28 sierpnia 2017 DzieckoZdrowie\nAkcesoria dla dziecka – termofor dla niemowlaka, ciepły, spokojny sen\nSkompletowanie wyprawki dla dziecka musi uwzględniać przeróżne produkty. Zwykle największe problemy mają z tym rodzice, którzy po raz pierwszy spodziewają się swojego maleństwa. Paradoksalnie jednak to właśnie oni umieszczają w takiej wyprawce najwięcej różnych rzeczy, chcąc zapewnić swojemu dziecku jak najlepszy start. Jednym z dobrych wyborów może być uniwersalny i wielofunkcyjny termofor dla dzieci.\nPrzezorny zawsze ubezpieczony – kupujemy termofor na kolki niemowlęce\nGłównym powodem stosowania termoforów u małych dzieci jest to, że ciepło doskonale koi ból i napięcie brzuszka spowodowane kolką. Ta męcząca dolegliwość jest częsta u niemowlaków, jest też bardzo nieprzyjemna zarówno dla dzieci, jak i dla ich rodziców, uniemożliwia bowiem uśpienie maluszka, jest rozdrażniony, płacze, nie daje się uspokoić. Chociaż są różne sposoby leczenia kolki, to właśnie termofor dla noworodka okazał się najlepszym pomysłem i doceniają go chyba wszyscy rodzice, którym przyszło opiekować się dzieckiem z kolką. Ciepły okład przyłożony do bolącego brzuszka fantastycznie koi dolegliwości, odpręża i niweluje całokształt objawów. Z tej właśnie przyczyny termofor z pestek wiśni lub inny zalecany model stanowi często spotykany element wyprawki dla dziecka mającego przyjść na świat.\nIstotny wybór termoforu\nJak każdy popularny i powszechnie używany produkt, termofor wykorzystywany do walki z kolką dostępny jest w wielu opcjach, rozmiarach i oczywiście cenach. Ponieważ ma być stosowany punktowo, czyli przykładany do brzucha, ewentualnie całej przedniej części ciała w formie okładu podczas ataku kolki, liczy się też to, z jakiego materiału będzie zrobiony. Obecnie praktycznie każdy dostępny w sprzedaży termofor dla dzieci należy do jednej z głównych dwóch grup – termoforów suchych i mokrych. Jeśli chodzi o suche, są wypełniane na przykład pestkami wiśni, które długo przechowują ciepło. Żeby szybko uzyskać optymalną temperaturę, można na przykład włożyć termofor do mikrofali i krótko go tam potrzymać, dzięki czemu pestki nagrzeją się (absorbują ciepło z otoczenia) i będą czyniły termofor zdatnym do użytku przez ponad godzinę. Do grupy mokrych należy np. termofor żelowy lub każdy model, który napełnia się wodą o odpowiedniej temperaturze. To bardziej tradycyjne, ale mniej bezpieczne rozwiązanie, więc nie poleca się kupowania ich dla najmłodszych dzieci.\nWybieramy termofor dla niemowlaka\nIm młodsze dziecko, tym bardziej wygodny i lekki powinien być termofor. Liczy się również bezpieczeństwo, więc prawie jedynym dobrym wyborem będzie skorzystanie z któregokolwiek modelu zawierającego jako wypełniacz pestki wiśni (lub inne pestki). Tego typu termofory mają pewną wadę, której pojawieniu się można jednak dość łatwo zapobiec – wystarczy po zakupie, a przed użyciem sprawdzić, czy nigdzie nie puszczają szwy zszywające obie części termoforu. Jest to bowiem wyjątkowo groźne z uwagi na możliwość spożycia przez dziecko zawartości, włożenia jej sobie do nosa czy ucha podczas chwili nieuwagi rodziców, co może doprowadzić do poważnych problemów.\nPrevious Post:Zdrowie dziecka – przeciwdziałanie i leczenie anemii u niemowląt\nNext Post:Akcesoria dla dziecka – jakie pieluszki dla dzieci są najlepszym wyborem?


Orzecznictwo buchalteryjno-podatkowe. Tygodnik poświęcony zagadnieniom księgowości, prawa skarbowego, prawa pracy i prawa ubezpieczeń społecznych. Wykładnia orzecznictwo okólniki / PEŁNY ROCZNIK 1938 red. Imanuel Iserzon Warszawa 1938, Księgarnia Prawnicza Str. XV, 864 [paginacja ciągła] Oprawa płócienna [wydawnicza], 25 cm Ilustracje, reklamy Stan db+. [otarcia pow. oprawy, przybrudzenia oprawy, przykurzenia obcięć].\nKod producenta: prawo\nOrzecznictwo buchalteryjno-podatkowe. Tygodnik poświęcony zagadnieniom księgowości, prawa skarbowego, prawa pracy i prawa ubezpieczeń społecznych. Wykładnia orzecznictwo okólniki / PEŁNY ROCZNIK 1938\nWarszawa 1938, Księgarnia Prawnicza\nStr. XV, 864 [paginacja ciągła]


Członkowie Zarządu Fundacji WOŚP, fot. Łukasz Widziszowski\nJurek Owsiak na briefingu po 56. Konkursie Ofert, fot. Łukasz Widziszowski\nW ramach Konkursu Ofert dot. Kardiochirurgii Dziecięcej i Anestezjologii i Intensywnej Terapii Dzieci Fundacja planuje kupić:\nW ciągu 29 lat działalności Fundacja Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zakupiła dla kardiochirurgii 573 urządzenia za łączną kwotę 20 milionów 200 tysięcy złotych.\nPrzypomnijmy, że podczas zakupów w tym roku WOŚP kupiła 377 urządzeń, które docierają do ponad 60 placówek w całej Polsce.\n377 urządzeń do ponad 60 placówek w całej Polsce - to efekt 56. Konkursu Ofert, czyli zakupów sprzętu medycznego, których przez ostatnie dwa dni dokonywała Fundacja WOŚP. Urządzenia o wartości 40 681 573,64 zł kupione zostały ze środków zebranych w ramach 28. Finału ...\n25-28 października to data 58. Konkursu Ofert, podczas którego Fundacja WOŚP wraz z gronem ekspertów będzie wybierać sprzęt do szpitali w całej Polsce. To pierwsze zakupy realizowane w ramach 29. Finału, którego celem była laryngologia i diagnostyka głowy.


Potężna Thor tom 2: Władcy Midgardu - recenzja komiksu - Movies Room\nAutor: Tomasz Drozdowski 20 listopada 2019\nDla laika, który widzi w komiksie jedynie banalne opowiastki dla dziatwy, niepojęte jest to, jaką historię, a wręcz mitologię mogą mieć superbohaterowie. Ile przemian następowało na przestrzeni dekad? Jak wiele twarzy posiadali pozornie prości bohaterowie w pelerynach? Raz były to zmiany wewnętrzne, kiedy indziej starego wygę zastępował sztubak. W przypadku Thora zmiana może wydawać się pójściem o krok dalej, gdyż jest to postać z mitologii istniejącej lata przed jego debiutem w Marvelu. Tym bardziej, że dziedzictwo przejęła po nim niewiasta, na dodatek jego dawna ukochana i to cierpiąca na zaawansowany nowotwór. Kto jednak powiedział, że ma być szablonowo i prosto? Oto czwarty album z Thor-kobietą i drugi z serii Marvel NOW! 2.0 – Potężna Thor tom 2: Władcy Midgardu.\nStrona komiksu Potężna Thor tom 2: Władcy Midgardu\nOryginalny Thor zadarł z korporacją Roxxon i jej szefem Dario Aggerem w ostatnich momentach posiadania Mjollnira. Gdy ten podniesiony został przez Jane Foster, wraz z jego potęga odziedziczyła ona również problemy związane z tytułem Gromowładnej. Początkowo myślałem, że w tym starciu to właśnie korpo ugnie kark. CEO firmy pojmie, że negatywne wpływy niewidzialnej ręki rynku są igraszką wobec boskiego młota. Dario Agger to jednak dosłownie prawdziwe bydlę i nawet heroina i bogini w jednym mu niestraszna. Nieco gorzej ma się sprawa we własnym stadku chciwych korpo-władców, którym samowolki prezesa Roxxon nie przypadły do gustu. I co paradoksalnie sprawiło, że jedyną jego ochroną przed nimi jest Thor.\nZestawienie mitologii nordyckiej i współczesnej korporacji, nawet przepuszczonych przez filtr świata Marvela, jest ciekawe. Na czele wielkich firm nie stoją bowiem starsi, zrzędliwi panowie, a ludzie pokroju Kingpina, młodego wcielenia Silver Samuraia a nawet przedstawicielki rasy Shi’ar. Jason Aaron do tego dokłada S.H.I.E.L.D. i wszystko to jest idealnie wyważone, nie ma grama tekturowej przesady. Tradycyjnie do całego zamieszania swój nos wtrąca Loki, choć oprócz podłości ma on w sobie też pewną szelmowską charyzmę. Kolejny raz widać, jak MCU potrafi pozytywnie wpłynąć na komiksy.\nBodaj od czasów Walta Simonsona nikt z prowadzących serie z Gromowładnym nie dbał tak o jego mitologiczne korzenie, jak Jason Aaron. Co prawda tu chwilowo związanego z nią Odinsona zastępuje Jane Foster, ale od czego są retrospekcje? W nich poznajemy mocarnego Bodolfa, który był tak potężny, iż podołał samemu Thorowi. Nie jestem zwolennikiem pobocznych serii i wszelkie tego typu zabiegi zawsze zniechęcały mnie swoim komercyjnym charakterem i częstokroć naciąganą słabizną. W tym przypadku chciałbym, aby powstała miniseria pokazująca więcej z kariery Thora, nim stał się godny Mjollnira. Wprawdzie obecnie Aaron nadal kontynuuje swój run, a i Egmont zapowiedział Niegodnego Thora, lecz króciutka saga w sosie Marvela mogłaby kiedyś powstać…\nDużo już dobrego powiedziałem na temat Russella Dautermana i po lekturze albumu Potężna Thor tom 2: Władcy Midgardu moje zdanie się nie zmienia. Jego prace ubogacają rysunki Rafa Garresa i Frazera Irvinga, świetnie spisujących się we wspomnieniach jakby żywcem wyjętych z nordyckiej mitologii. Jason Aaron silnie też podkreśla kosmiczny charakter Asgardu. Nie jest to do końca kraina z wierzeń brodatych morskich łupieżców, a cywilizacja równorzędna do Kree czy Skrulli. Wydarzenia w komiksie Potężna Thor tom 4: Władcy Midgardu nie pomijają tej kwestii, umiejętnie scalając ją z pierwotnymi podaniami.\nGdy miejsce oryginalnego Thora zajęła jego dawna ukochana, zastanawiałem się, jak będzie wyglądał ten okres w przyszłości. Czy będzie tym, czym jest Clone Saga dla Spider-Mana, a może wprost przeciwnie – stanie się jak run Bendisa dla Daredevila? Wiedziałem, że na pewno będzie szczególnym punktem w biografii Thora i wiele razy okres ten będzie jeszcze wspominany. Początkowo też jakoś nieszczególnie pałałem sympatią do Jane/Thor, z czasem zmieniając zdanie na jej temat. Warto przekonać się na własnej skórze, jak wyglądają przygody damskiego wcielenia Thora, szczególnie, że kwestie choroby protagonistki i dźwigania na plecach balastu, jakim jest bycie nordycką boginią, nie są sielanką.\nOkładka komiksu Potężna Thor tom 2: Władcy Midgardu\nTytuł oryginalny: The Might Thor Vol. 2: Lords of Midgard\nRysunki: Russell Dauterman, Rafa Garres, Frazer Irving\negmont,, Frazer Irving, Jason Aaron, komiks, Marvel Comics, Marvel now 2.0!, Potężna Thor tom 2: Władcy Midgardu, Rafa Garred, recenzja, Russel Dauterman, thor,\nArticle ID = 97618


"Donald Tusk nie ma charakteru"\nDodano: 15 marca 2013, 10:19 / Zmieniono: 15 marca 2013, 10:19 5\n- W przypadku premiera Tuska to nie jest problem metryki, a problem braku charakteru - ocenił na antenie Radia Zet Władysław Frasyniuk, odnosząc się w ten sposób do słów Donalda Tuska, który wyjaśnił, że nie zdymisjonował Gowina, ponieważ na starość złagodniał.\nZdaniem Frasyniuka z konfliktu w PO z twarzą wyszedł minister Gowin, nie premier. - Było pięć czy sześć konferencji w sprawie ministra sprawiedliwości i jego wystąpienia w Sejmie. Po tej burzy i ładnej, romantycznej scenie, kiedy premier powiedział, że jest stary i ma miękkie serce, wyszedł Gowin i okazało się, że to Gowin ma charakter i poglądy - tłumaczył Frasyniuk.\nDodał, że szanuje poglądy Jarosława Gowina, mimo iż z nimi się nie zgadza. - To nie są moje poglądy, ale w polskiej polityce trzeba szanować ludzi, którzy mają poglądy, dlatego że wtedy możliwa jest debata. Jeśli wiem, że Gowin jest konserwatystą, to szukam tych obszarów, w których mogę się porozumieć - podkreślił Frasyniuk.


[24tp.pl] Zostańcie w domach. Nie narażajcie służb\nZostańcie w domach. Nie narażajcie służb\nMarcin Ratułowski, wójt Czarnego Dunajca, apeluje do mieszkańców, aby zostali w domach.\n- Najlepszym zabezpieczeniem przed koronawirusem jest izolacja domowa - przypomina wójt, który zabrał głos w tej sprawie na ostatniej sesji rady gminy. - Każdy powinien zostać w domu, żeby było jak najmniej zachorowań. Jeśli pandemia zacznie się rozszerzać, to możemy nad tym nie panować. Mamy proste zalecenie - zostać w domu. Apeluję do wszystkich mieszkańców, żeby bez względu na barwy polityczne wzięli sobie do serca ten przekaz. Nie narażajmy siebie i innych osób. Nie narażajmy służb, pracowników urzędu, ośrodków, straży - apeluje wójt. I przypomina, że jeśli ktoś zatai, że jest chory na koronawirusa, to szpitale mogą zostać później objęte kwarantanną i być wyłączone z użytku.\nOdwiedzin: 1273\tAktualizacja 2020-04-02 23:16:30\n2020-05-29 16:28\tTo łamanie kodeksu wyborczego\t2020-05-29 16:02\tPierwszy tom cyklu „Miłość i inne szaleństwa”. Konkurs dla czytelników\t2020-05-29 15:43\tTrwa przebudowa ronda w Krościenku\t2020-05-29 15:01\tMarne widoki na weekend\t2020-05-29 14:23\tNowotarskie lisy wyjechały do Mikołowa\t2\t2020-05-29 13:40\tBłoto, mgły, chmury i deszcz\t2020-05-29 13:25\tGODny. MAJ: MOJA MASKA MENTALNA\t2020-05-29 13:00\tKolizja na chodniku z radnym za kierownicą\t9\t2020-05-29 12:37\tNabici w wirtualne nauczanie - uwaga na telefony\t1\t2020-05-29 11:40\tTurbo-kpina czy tak się odkaża Zakopane?\t5\t2020-05-29 11:29\tW Małopolsce bez nowych zakażeń\t2020-05-29 10:54\tBezpieczniej na 62 przejazdach kolejowych\t2020-05-29 10:40\tMonsignor z zakopiańskiej Księżówki\t1\t2020-05-29 10:00\tCzerwona czapeczka\t1\t2020-05-29 09:14\tZapił i dachował\t1\t2020-05-29 09:00\tChodzi lisek koło drogi\t4\t2020-05-29 08:08\tNiższe czynsze dla najemców\t7\t2020-05-28 22:00\tPrzydrożne bobry na Słodyczkach\t1\t2020-05-28 21:15\tDyrektor "cacy", położna "be"\t9\t2020-05-28 19:47\tNie porwano żadnej ośmiolatki\t2\t2020-05-28 19:05\tMój ból jest mniejszy od kasy\t8\t2020-05-28 18:20\tWsiadajcie, jedziemy na Antałówkę (WIDEO)\t2020-05-28 18:00\tAni źdźbła nowej trawy\t2\t2020-05-28 17:30\t25 kierowców z ciężką nogą i chudszym portfelem\t2020-05-28 17:00\tZ uśmiechem i humorem przeżyła 110 lat\t1\t2020-05-28 16:38\tZderzenie 3 aut - w tym busa\t1\t2020-05-28 16:15\tZaginiona. Gdzie jesteś córeczko? (WIDEO)\t7\t2020-05-28 15:32\tGroźny wypadek w Klikuszowej\t1\t2020-05-28 15:00\tZa przemoc w rodzinie do aresztu\t4\t2020-05-28 14:00\tCOS nowego\t1\t2020-05-28 13:30\tPostojowe: sprawdź szczegóły przez internet\t1\t2020-05-28 13:00\tUlewy i gradobicie pod Giewontem\t2020-05-28 12:32\tNiełatwo na szlaku\t2020-05-28 12:02\tWirtualny Dzień Dziecka\t2020-05-28 11:00\tZłodziej wieczorową porą\t2020-05-28 10:00\tKto zabił? - to była straszna i okrutna zbrodnia\t1\t2020-05-28 09:30\tPaliły się sadze\t2020-05-28 08:52\tKrupówki i nowy biznes w parku kulturowym\t9\t2020-05-28 08:00\tPoranne przejaśnienia i to by było na tyle\t2020-05-28 07:00\tZaginiona\t2020-05-28 00:00\tWytwórnia Lodów Naturalnych - Dzień Dziecka\t2020-05-27 22:02\tZwierzęta królowej Beskidów\t1\t2020-05-27 21:01\tBudowa centrum narciarstwa zmierza do końca\t1\t2020-05-27 20:01\tRusza budowa kanalizacji\t2020-05-27 19:02\tBędzie kasa dla podwykonawców\t1\t2020-05-27 19:01\tPrezenty dla rodziców od pary młodej. Sprawdzone pomysły i ślubne inspiracje\t2020-05-27 18:10\tPijana nastolatka spowodowała kolizję\t4\t2020-05-27 17:30\tCovid-19 w zakopiańskich domach\t15\t2020-05-27 16:29\tZłodziejskie zakupy\t3\t2020-05-27 15:25\tMglisto i spokojnie nad Morskim Okiem (WIDEO)\n2020-05-29 16:31\t1.\tDopiero by klną gdyby na tej plamie rozwalił auto nic pandemia nie nauczyła pokory poniektórych ludzi.Dalej gonią swój własny ogon tylko kasa i czas a właściwie brak czasu.Tragedia!\t2020-05-29 16:30\t2.\tA gdzie jest tatus ?????\t2020-05-29 16:22\t3.\tA więc jednak, sprawiedliwości stało się zadość.\t2020-05-29 16:02\t4.\tPan Ryszard nie umie czytać paragrafów, a je wstawia :)\t2020-05-29 15:52\t5.\tTej sprawy nie powinno się tak zostawić. Może zainteresować nią funkcjonariuszy z archiwum X. Należy pomóc tej kobiecie. A pan mecenas - klucz do rozwiązania zagadki. On wie zdecydowanie więcej niż komukolwiek powiedział.\t2020-05-29 15:50\t6.\tI wielkie halo..Z igły widły.. Stało się coś komuś?Ktoś jest w szpitalu?Ranni? Trzeba mieć oczy dookoła głowy.rowerzysta tez musi patrzeć z czego zyje,a nie pozniej szukac winy wszedzie tylko nie u siebie. Ja mialem kiedys podobna sytuacje ale nikt o tym nie pisal.\t2020-05-29 15:35\t7.\tWedług ustawy Prawo o ruchu drogowym, jazda po chodniku rowerem jest dozwolona, gdy: 1. Jedziemy razem z dzieckiem do lat 10, który porusza się obok nas swoim rowerem. Kluczowe jest to, że dziecko porusza się również rowerem - własnym i oddzielnym. Przewożenie pociechy w przyczepce lub w foteliku nie kwalifikuje się do tego punktu, zatem w takim wypadku musimy jechać w ruchu ulicznym lub drogą rowerową. 2. Nie ma drogi dla rowerów lub wyznaczonego pasa ruchu, samochody mogą poruszać się z prędkością powyżej 50 km/h, a chodnik ma co najmniej 2 metry szerokości. Wszystkie trzy warunki muszą być spełnione jednocześnie. 3. Warunki atmosferyczne na jezdni są na tyle niesprzyjające, że poruszanie się ulicą byłoby dla nas niebezpieczne. Warto podkreślić, że w tym przypadku chodnik nie musi być odpowiednio szeroki, abyśmy mogli tamtędy pojechać. Czym są wspomniane "złe warunki atmosferyczne"? To oczywiście sprawa uznaniowa, ale z pewnością do takich należą gwałtowna śnieżyca, ulewa, silny wiatr, gęsta mgła i gołoledź. I nie ma co dyskutować, winna rowerzystka. Pan radny nie powinien przyjąć mandatu, gdyż został ukarany nie będąc winnym\t2020-05-29 15:18\t8.\tI bardzo dobrze,niech żyją bo mają do tego prawo tak jak my ludzie.\t2020-05-29 15:03\t9.\tA ja i inni wiemy co mieliśmy a co mamy (przestań bredzić -kuna-)\t2020-05-29 14:42\t10.\tW 100% zgadzam się z wypowiedzią Dorety .


Ila P (izabelasz19) Modelka kraków, portfolio, zdjęcia, wymiary - megamodels.pl\ntutaj jesteś: modelki » izabelasz19\nizabelasz19 Ila P\nTFP? Zaskocz mnie :)\nJak najbardziej polecam współpracę Bardzo dobrze przygotowana do zdjęć. Iza ma lekkie adhd ale w pozytywnym tego słowa znaczeniu, widać że pozowanie do zdjęć sprawia jej wiele przyjemności i radości :) nic tylko bra\nNo jasne, że polecam. Spontaniczna, bezstresowa, pogodna osoba z taaaaaką ilością pomysłów. Brać brać na sesje :)\nOczywiście polecam porwać ją na sesję!! Jest skłonna do poświęceń ale i wymagająca dobrych rezultatów :) Praca z nią to czysta przyjemność :)\nMłoda, zdyscyplinowana zdecydowana na osiąganie efektów. Miła i sprawna współpraca. Polecam Izkę :-)\nświetna fotografka :*\nIza poradziła sobie w baaaardzo trudnych warunkach, polecam współpracę : )\nPolecam współpracę :) Iza jest zaangażowana, skłonna do poświęceń, wytrzymała na ataki hord komarów a ponad to wszystko - dobrze pozująca :)\nmłoda miła osoba która lubi być przed obiektywem ;) wie czego chce i to realizuje POLECAM !!!!!\nUrocza i niewinna buzia:) pełna zaangażowania i chęci dziewczyna. Polecam jak najbardziej:)\nIza, ehh ta Iza :) modelka jest to piękna, zgrabna i bardzo wymownej mimice i choć na sesji byłem draniem to dzielnie się trzymała i pozowała... na uwagę zasługuje fakt że nie straszne jej warunki atmosferyczne ;)\nWspółpraca z Izą to czysta przyjemność. Profesjonalizm a do tego świetna zabawa! ;]\nPOLECAM SIĘ ! :D\nSuper współpraca:) Bardzo sympatyczna modelka, o naprawdę nieprzeciętnej urodzie. Głowa pełna pomysłów i skłonna do dużych poświęceń. Jak najbardziej polecam, bo obiektyw ja uwielbia! Czekam na dalszą współp\nModelka pełna energii, miła, piekna, pełna pomysłów i bardzo fotogeniczna! Polecam współpracę!\nIzka dobrze czuje się przed obiektywem, dzielnie znosiła wszystkie moje zachcianki, dużo własnych propozycji, współpraca jak najbardziej udana i liczę na więcej!\nPiękna Modelka.. Zgrabniutkie nogi.. Super ciało, Umie pozować.. POLECAM !\nSwietne pf ! Uwielbiam tu wracac\nO!, świetnie tu


Prokurator stawia zarzuty za podrzucenie psa do schroniska w Radlinie - Jarocinska\nProkurator stawia zarzuty za podrzucenie psa do schroniska w Radlinie\nOpublikowano: ndz, 19 kwi 2020 08:56 2020-04-19T06:56:00.000Z\nW niedzielne wrześniowe popołudnie kobieta i mężczyzna wdarli się do schroniska w Radlinie i porzucili psa. Całe zdarzenie zarejestrowała kamera monitoringu. Policji udało się ustalić ich personalia. Teraz staną przed sądem.\nJarocińska prokuratura skierowała do sądu akt oskarżenia przeciwko dwojgu mieszkańcom powiatu jarocińskiego. Sprawa dotyczy zdarzeń z ostatniej niedzieli września ubiegłego roku, kiedy to zdecydowali się podrzucić psa do przytuliska.\nCałą sytuację zarejestrowała kamera monitoringu. Podjechali autem pod schronisko w Radlinie [ZOBACZ TUTAJ].\nNajpierw próbowali bezskutecznie otworzyć bramę. Wreszcie mężczyzna zdecydował się przeskoczyć przez metalowe ogrodzenie. Wtedy zniknął na kilka minut z pola widzenia kamery, po czym otworzył bramę od wewnątrz posesji i razem weszli na teren schroniska. Kobieta wprowadziła psa na smyczy. Po chwili wyszła z terenu przytuliska. Mężczyzna na pożegnanie pogłaskał zwierzę. Zamknął bramę od wewnątrz, po czym przeskoczył przez nią.\nNa filmie widać, jak czworonóg bezskutecznie usiłował się wydostać pod bramą. Kierownictwo schroniska zgłosiło sprawę na policję. Funkcjonariuszom udało się ustalić dane personalne pary.\nŚledztwo w tej sprawie trwało kilka miesięcy. Dochodzeniowcy mieli ułatwioną sprawę, bo schronisko jest monitorowane. Efektem ustaleń jest akt oskarżenia, który obejmuje zarówno mężczyznę, jak i kobietę. Prokurator postawił im zarzut znęcania się na psem polegający na jego porzuceniu. 29-letniemu mężczyźnie i 65-letniej kobiecie grozi kara pozbawienia wolności do lat 3.


Rodzina toczy spór o spadek. Czy da się tego uniknąć? - Infor.pl\nStrona główna » Prawo » Sprawy rodzinne » Spadki » Testament » Rodzina toczy spór o spadek. Czy da się tego uniknąć?\nTestament jest jedynym i wyłącznym wyrażeniem woli, kształtującym sytuację majątkową spadkobierców względem szeroko rozumianego majątku spadkodawcy./Fot. Shutterstock\nNajprościej mówiąc jest to czynność prawna bądź dokument, w którym zawarte jest oświadczenie woli testatora na wypadek jego śmierci.\nW świetle prawa cywilnego testament może sporządzić i odwołać tylko osoba posiadająca pełną zdolność do czynności prawnych - oznacza to, że sporządzenie testamentu przez osobę niepełnoletnią lub osobę ubezwłasnowolnioną powoduje bezwzględną nieważność testamentu.\nW jaki sposób należy prawidłowo sporządzić testament?\nIstnieje kilka sposobów na sporządzenie testamentu. Najpopularniejszym sposobem sporządzenia testamentu jest testament własnoręczny czyli holograficzny. Należy przy tym pamiętać, że o skuteczności takiego testamentu decydują następujące przesłanki:\nSpadkodawca sporządzający testament własnoręczny powinien osobiście napisać go w całości własnym pismem ręcznym. Oznacza to, że niedopuszczalne jest sporządzenie takiego testamentu na komputerze lub innym urządzeniu elektronicznym. Przy sporządzeniu testamentu własnoręcznego nie ma znaczenia czy testator użyje w tym celu długopisu, pióra czy też innego tego rodzaju przedmiot - ważne jest zachowanie naturalnych linii pisma. Bez znaczenia jest również na jakim przedmiocie testator sporządzi swoje oświadczenie woli - może to być zwykła kartka papieru.\nW przypadku sporządzenia testamentu własnoręcznego istotne jest aby, oświadczenie woli spadkodawcy zostało opatrzone jego własnoręcznym podpisem, który powinien być umieszczony pod tekstem testamentu oraz datą sporządzenia testamentu.\nTestament własnoręczny/Fot. Santana Nowak\nTestament może zostać również sporządzony w formie aktu notarialnego. Przy dokonywaniu czynności notarialnej notariusz obowiązany jest przede wszystkim ustalić tożsamość osoby zamierzającej sporządzić testament - odbywa się to najczęściej na podstawie okazanego dowodu osobistego. Testament w formie aktu notarialnego w swojej komparycji powinien zawierać m.in. numer Repertorium A pod którym został wpisany sporządzony akt notarialny, datę i miejsce jego sporządzenia oraz imię, nazwisko i siedzibę kancelarii notariusza, a także dane osobowe stron stawających do aktu. W dalszej części akt zawiera rozrządzenie testamentowe obejmujące m.in. powołanie spadkobiercy - przy czym osoba powołana do całości lub części spadku musi być przez testatora określona w sposób umożliwiający jej identyfikację.\nTestament może zawierać także wydziedziczenie - oznacza to pozbawienie uprawnionego prawa do zachowku wówczas gdy zachodzą ku temu ustawowe przesłanki - w oparciu o art. 1008 Kodeksu cywilnego spadkodawca może w testamencie pozbawić zstępnych, małżonka i rodziców zachowku (wydziedziczenie), jeżeli uprawniony do zachowku:\n1) wbrew woli spadkodawcy postępuje uporczywie w sposób sprzeczny z zasadami współżycia społecznego - chodzi tu przede wszystkim o długotrwałe działanie podejmowane w sposób umyślny, którego przykładem może być m.in. prowadzenie nagannego stylu życia, czerpanie korzyści z działalności przestępczej np. z nierządu, alkoholizm, czy też narkomania.\n2) dopuścił się względem spadkodawcy albo jednej z najbliższych mu osób umyślnego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub wolności albo rażącej obrazy czci - dotyczy to na przykład naruszenia nietykalności cielesnej, spowodowania utraty wzroku, słuchu, mowy, innego ciężkiego kalectwa, pomówienia lub zniewagi.\n3) uporczywie nie dopełnia względem spadkodawcy obowiązków rodzinnych - oznacza zachowanie, które prowadzi do faktycznego zerwania kontaktów rodzinnych i ustania więzi uczuciowej, normalnej w stosunkach rodzinnych, a także brak zainteresowania sprawami rodzinnymi, uchylanie się od obowiązku alimentacyjnego.\nPomimo, iż przepisy prawa cywilnego umożliwiają wydziedziczenie to jednak spadkodawca zobowiązany jest w sposób jednoznaczny i niebudzących najmniejszych wątpliwości wyraźnie określić przyczyny swojego rozrządzenia pozbawiającego uprawnionego prawa do zachowku - inaczej mówiąc powinien skonkretyzować jakie zachowanie uprawnionego przyczyniło się do jego wydziedziczenia.\nDokonując sporządzenia testamentu notarialnego należy pamiętać, że nie wymienia się w nim poszczególnych składników majątkowych - można to zrobić jedynie w drodze zapisu windykacyjnego.\nWarto pamiętać, że sporządzenie testamentu w formie aktu notarialnego umożliwia zarejestrowanie sporządzonego testamentu w notarialnym rejestrze testamentów tzw. NORT prowadzonym przez Krajową Radę Notarialną, którego celem jest zmniejszenie ryzyka, że testament pozostanie po śmierci spadkodawcy nieujawniony lub odnaleziony z opóźnieniem. Rejestr może także umożliwić odszukanie testamentu, gdy jego sporządzenie albo miejsce przechowywania nie są całkowicie pewnie - należy w tym celu złożyć wniosek o poszukiwanie informacji w notarialnym rejestrze testamentów, którego wzór przedstawiam poniżej:\nWniosek o poszukiwanie informacji w Notarialnym Rejestrze Testamentów\nCo istotne, osoba ubiegająca się o poszukiwanie informacji w notarialnym rejestrze testamentów do wniosku musi załączyć odpis skrócony aktu zgonu testatora - nie dotyczy to jednak samego testatora, który składa wniosek o poszukiwanie sporządzonych przez niego testamentów.\nSpadkodawca może sporządzić testament także w ten sposób, że w obecności dwóch świadków oświadczy swoją ostatnią wolę ustnie wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starosty, marszałka województwa, sekretarza powiatu albo gminy lub kierownika urzędu stanu cywilnego - jest to tzw. testament allograficzny inaczej urzędowy.\nW celu sporządzenia testamentu allograficznego należy złożyć wniosek o sporządzenie protokołu zawierającego ostatnią wolę spadkodawcy. We wniosku spadkodawca powinien wskazać imię i nazwisko, adres zamieszkania świadków, którzy będą uczestniczyć w sporządzeniu testamentu allograficznego, a także przedłożyć dowód wniesienia opłaty skarbowej.\nPrzy czym spadkodawca musi wziąć pod uwagę, iż świadkiem nie może być osoba niemająca pełnej zdolności do czynności prawnych, osoba niewidoma, głucha lub niema, niepotrafiąca czytać ani pisać, nie władająca językiem, w którym spadkodawca sporządza testament, skazana prawomocnie wyrokiem sądowym za składanie fałszywych zeznań czy też osoba, dla której w testamencie została przewidziana jakakolwiek korzyść. Nie może być również świadkiem małżonek spadkodawcy, jego krewni lub powinowaci pierwszego i drugiego stopnia oraz osoby pozostające ze spadkodawcą w stosunku przysposobienia.\nOświadczenie spadkodawcy powinno być spisane w protokole na okoliczność sporządzenia testamentu allograficznego, który następnie odczytuje się spadkodawcy w obecności dwóch świadków. Po odczytaniu protokołu testamentu urzędowego konieczne jest także jego podpisanie przez spadkodawcę, świadków oraz osobę urzędową, wobec której wola spadkodawcy została oświadczona.\nNależy także pamiętać o tym, aby w protokole, w którym spisane zostaje oświadczenie woli spadkodawcy, wpisana została data sporządzenia protokołu (dzień, miesiąc i rok dokonania tej czynności.\nW przypadku niezachowania któregoś z omówionych powyżej wymogów formalnych, testament urzędowy będzie nieważną czynnością prawną.\nProtokół na okoliczność sporządzenia testamentu alograficznego\nPrzepisy prawa cywilnego umożliwiają także sporządzenie testamentu ustnego w przypadku zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności są nimi obawa rychłej śmierci istniejąca w chwili sporządzenia testamentu (np. gwałtowne pogorszenie stanu zdrowia, uczestnictwo w wypadku), lub gdy spadkodawca nie ma możliwości sporządzenia testamentu zwykłego (np. w wyniku katastrofy żywiołowej. Istota sporządzenia tego testamentu sprowadza się do oświadczenia złożonego w formie ustnej w obecności co najmniej trzech świadków. Treść testamentu ustnego może zostać stwierdzona poprzez spisane oświadczenia ostatniej woli spadkodawcy przez któregoś ze świadków lub przez jedną z osób uczestniczących w czynności testowania ze wskazaniem dokładnej daty i miejsca zarówno samego oświadczenia woli spadkodawcy jak i pisma, które powinno zostać podpisane przez spadkodawcę oraz świadków - należy przy tym pamiętać, że musi to nastąpić przed upływem roku od jego złożenia. W przypadku gdy w okolicznościach sprawy nie nastąpiło stwierdzenie treści testamentu ustnego poprzez spisanie oświadczenia spadkodawcy istnieje możliwość jego stwierdzenia przez zgodne zeznania co najmniej dwóch świadków testamentu złożone przed sądem w ciągu sześciu miesięcy od dnia otwarcia spadku.\nTestament można również sporządzić podróżując polskim statkiem morskim lub powietrznym czyli tzw. testament podróżny polegający na tym, że testator oświadcza swoją wolę na wypadek śmierci przed dowódcą danego statku lub jego zastępcą w obecności dwóch świadków. Kluczowe jest, aby pismo zawierające treść testamentu podróżnego zostało sporządzone przez dowódcę statku bądź jego zastępcę ze wskazaniem dokładnej daty. Po czym zostaje ono odczytane osobiście przez dowódcę lub jego zastępcę oraz podpisane przez spadkodawcę, świadków testamentu a także dowódcę statku lub jego zastępcę.\nCzy możliwe jest unieważnienie testamentu?\nTak, zarzut nieważności może zostać skutecznie podniesiony tylko wówczas, gdy testament został sporządzony w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli, pod wpływem błędu uzasadniającego przypuszczenie, gdyby spadkodawca nie działał pod wpływem błędu, nie sporządziłby testamentu tej treści, lub pod wpływem groźby. Możliwość powoływania się na nieważność testamentu wynikającą z wystąpienia wady oświadczenia woli testatora przy sporządzeniu testamentu jest ograniczona terminem tj. do 3 lat od dnia, w którym osoba mająca w tym interes dowiedziała się o przyczynie nieważności, a także w każdym razie do 10 lat od otwarcia spadku - po upływie tego czasu nikt nie może powoływać się na nieważność testamentu wynikającą ze sporządzenia pod wpływem wady oświadczenia woli, w konsekwencji czego nieważny testament będzie wywoływał wszelkie skutki prawne związane z jego sporządzeniem. Co ważne, nie wystarczy samo wystąpienie okoliczności uzasadniających unieważnienie testamentu - zarzut nieważności musi zostać udowodniony przez osobę, która uważa, że oświadczenie woli spadkodawcy, będące podstawą dziedziczenia jest nieważne.


Ubezpieczenie szkolne - kiedy warto je brać, Czas Dzieci\nDzieci w wieku szkolnym są tak samo narażone na zachorowania i wypadki jak dorośli, a jeśli uwzględnić pewną niefrasobliwość najmłodszych, ich naturalną ruchliwość, aktywność i zapominanie o zasadach ostrożności, to nawet bardziej. Poważna choroba dziecka, chwila jego nieuwagi albo splot nieszczęśliwych okoliczności może doprowadzić do sytuacji, w której rodzice muszą ponosić poważne koszty leczenia i rehabilitacji.\nStan polskiej służby zdrowia znany jest wszystkim Polakom. Leczenie, czy to siebie, czy osoby bliskiej, w tym ukochanego dziecka, to przeważnie gehenna. Jeśli do tego dodać nieuchronnie powstające koszty, może być jeszcze gorzej – dlatego warto pomyśleć o dobrym szkolnym ubezpieczeniu. Dobrym, co oznacza: indywidualnym, albowiem ubezpieczenia grupowe dzieci szkolnych to przeważnie niska składka, ale i niskie świadczenia, wypłacane zresztą tylko w określonych sytuacjach. Ochrona ubezpieczeniowa zapewniana przez polisy grupowe jest dość skromna, ponadto rodzice nie mają wpływu na umowę między dyrekcją szkoły a firma ubezpieczeniową.\nJak optymalnie ubezpieczyć swoje dziecko?\nAby ochrona ubezpieczeniowa była pełna, powinna obejmować wszelkie zdarzenia, bez względu na miejsce, w którym one zaistnieją. Nie tylko więc szkołę, ale i czas wolny, w tym wakacje – również zagraniczne.\nPolisa NNW dla dziecka obejmuje z reguły trwały uszczerbek na zdrowiu, koszty leczenia i rehabilitacji, a także pobyt w szpitalu. Więcej na ten temat przeczytać można pod adresem https://www.metlife.pl/o_metlife/blog/ubezpieczenie_szkolne/.\nJak w każdym innym wypadku, także umowy ubezpieczenia dzieci szkolnych należy przed zawarciem uważnie przeanalizować. Poszczególne oferty różnią się między sobą zakresem ochrony i wysokością świadczeń (a także składek, ma się rozumieć). Biorąc pod uwagę szeroki zakres urazów i kontuzji, jakich doznać może każde dziecko, trzeba zadbać o to, by ubezpieczyciel płacił za wszystkie lub większość z nich, a nie tylko niektóre, starannie wybrane. W Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia zawsze znajduje się lista wyłączeń, a więc sytuacji, w której wypłata nie przysługuje. O ile jest dość naturalne, że odszkodowanie nie zostanie wypłacone np. w sytuacji, gdy nastolatek, który uległ wypadkowi, znajdował się pod wpływem alkoholu, o tyle niektóre inne wyłączenia (np. konkretne urazy) mogą skłaniać do poszukania innej oferty. Naprawdę nie sposób przewidzieć, co może się zdarzyć.\nDodatkowe aspekty ochrony\nDobra polisa dla dziecka obejmuje także poważne zachorowania, w tym na nowotwory. Nie ma znaczenia, że w nazwie jest mowa o następstwach nieszczęśliwych wypadków: zakres ochrony może być naprawdę szeroki. Polisa ma często warianty dodatkowe, rozszerzające listę okoliczności, w których należy się odszkodowanie.\nWarto również rozważyć pakiety assistance, gwarantujące pewną ilość świadczeń w postaci wizyt lekarza lub pielęgniarki, badań, zabiegów i usług rehabilitacyjnych.\nNa wypadek najgorszego, czyli śmierci dziecka, polisa również przewidywać powinna wypłatę odszkodowania.\nPojęcie „dziecko” jest dość szerokie i może obejmować przedszkolaka z jednej, a studenta z drugiej strony. Niektóre towarzystwa ubezpieczają więc także małe dzieci oraz studentów do ukończenia 26. roku życia. Można też napotkać oferty dostosowane do różnego wieku dziecka – inne dla uczniów szkół podstawowych, inne dla młodzieży w szkołach średnich itp.\nStopień ryzyka też się liczy\nZastanawiając się nad wyborem polisy, warto również wziąć pod uwagę stopień ryzyka. Dziecko, które ma blisko do szkoły i jest raczej typem mola książkowego, będzie nieco mniej narażone na kontuzje niż młody sportowiec albo uczeń, który do szkoły codziennie dojeżdża, pokonując ileś kilometrów. Mały szachista lub skrzypek ryzykuje nieco mniej niż np. uczeń – karateka. Statystycznie, ma się rozumieć, bo wypadkowi można ulec nawet we własnym domu, wychodząc z wanny albo wchodząc na krzesło, by odłożyć książkę wysoko na półkę…\nData modyfikacji: 22 października 2019


Gdzie szukać najtańszych kredytów gotówkowych?\nObowiązki informacyjne ciążące na banku Co robić gdy kredyt hipoteczny staje się niemożliwy do spłaty?\nOn 21 maja 2015, in Kredyty, by abtarasew3\nNajtańszy kredyt gotówkowy wcale nie jest taki prosty do znalezienia. Wystarczy przejrzeć większość ofert popularnych banków czy też nawet i instytucji pozabankowych oferujących szybkie pożyczki, żeby zobaczyć reklamy i promocje głoszące, że tylko u nich jest naprawdę tani kredyt gotówkowy i nigdzie indziej nie znajdzie się taniej.\nOczywiście nie należy do końca wierzyć w takie oferty, ponieważ po dokładnym przeanalizowaniu parametrów kredytu oraz dodatkowych kosztów, może się okazać, że gdzie indziej jednak można znaleźć atrakcyjniejszą ofertę.\nDlatego zawsze warto zachować czujność, zwłaszcza, kiedy chce się zaciągnąć jakikolwiek kredyt gotówkowy. Jedynie rozważni kredytobiorcy, którzy dokładnie przeanalizowali wszystkie parametry oraz koszta oferty bankowej, będą zadowoleni z pożyczki, ponieważ będą całkowicie świadomi wszystkich parametrów kredytu. Unikną więc przykrych niespodzianek wynikających z dodatkowych kosztów, o których wcześniej wcale nie miało się pojęcia. Kredyty gotówkowe mogą mieć bowiem dodatkowe koszta, prowizje czy opłaty, dlatego podczas rozmowy z przedstawicielem banku warto o to dopytać lub też sprawdzić wszystkie ogólnodostępne informacje na stronie internetowej danego banku.\nPonadto dużym ułatwieniem w wyborze naprawdę najtańszego kredytu gotówkowego mogą być różnego rodzaju rankingi kredytów ostatnio często publikowane w Internecie. Dzięki nim można w łatwy sposób sprawdzić, jak aktualnie przedstawiają się oferty większości banków działających w Polsce. Zamiast więc dzwonić do kilku banków i marnować na to cenny czas oraz pieniądze, można sobie wieczorem usiąść przed ekranem komputera czy przy laptopie i poszukać takich rankingów, które publikują różnego rodzaju zestawienia ofert kredytów oferowanych w większości banków.\nW ten sposób będzie można naprawdę szybko wyłonić najlepsze oferty bankowe. Wtedy będziemy mieli znacznie łatwiejszy wybór, bo zamiast kilkunastu czy kilkudziesięciu propozycji, zostanie nam tylko kilka, którymi faktycznie warto się zainteresować.\nTagged with: kredyty gotówkowe • najlepsze kredyty • najlepsze kredyty gotówkowe • oprocentowanie kredytów • ranking kredytów


renata czarnecka - Bonito\nPo śmierci Barbary Radziwiłłówny Bona Sforza ma nadzieję, że wkrótce powróci na Wawel, odzyska wpływ na Zygmunta Augusta i skojarzy nowe małżeństwo syna. Królowa matka wciąż uważa Habsburgów za wrogów i pragnie połączyć dynastie Jagiellonów i Walezjuszy. Jednak trzydziestotrzyletni władca wbrew życzeniu matki wybiera na ż...\nAutorki, wychodząc naprzeciw decyzji MEN dotyczącej edukacji dziecka sześcioletniego, przygotowały propozycję edukacyjną Dziecko sześcioletnie w szkole – dobry start, której celem jest między innymi: – wspomaganie dobrego startu dziecka sześcioletniego w szkole; – przedstawienie charakterystyki rozwoju dz...\nXV-wieczny Mediolan – czasy Ludwika Sforzy, wojen włoskich i dzieł Leonarda da Vinci. W 1489 roku Gian Galeazzo Sforza po raz pierwszy spotyka się z poślubioną per procura Izabelą Aragońską, wnuczką króla Neapolu. Młody książę Mediolanu z trudnością ukrywa rozczarowanie urodą małżonki. Nie bez znaczenia jest jednak p...\nDostępność: pozycja niedostępna (ostatnio dostępna: 14.10.2021 23:17)\nPrzełom XV i XVI wieku. Przez Półwysep Apeniński przetaczają się wojny o Królestwo Neapolu i Księstwo Mediolanu Izabela Aragońska, pozbawiona Księstwa Mediolanu przez Ludwika Sforzę, wciąż ma nadzieję na odzyskanie należnej jej pozycji. Naiwnie wierzy w pomoc króla Francji, ale szybko pozbywa się złudzeń. Rozdarta między t...\nDostępność: pozycja niedostępna (ostatnio dostępna: 13.07.2021 09:40)\nMadonny z Bari. Matka i córka. Księżna Mediolanu i królowa Bona\nItalia, schyłek XV wieku Przez kraj przetaczają się wojny o Neapol i Mediolan. Jednocześnie w siłę rośnie Francja, która zgłasza pretensje do księstw włoskich. Izabela Aragońska, pozbawiona księstwa Mediolanu przez Ludwika Sforzę, wciąż ma nadzieję na odzyskanie należnej jej pozycji. Naiwnie wierzy w pomoc nowego króla Fra...\nDostępność: pozycja niedostępna (ostatnio dostępna: 08.01.2019 09:38)\nDzieje Izabeli Aragońskiej, matki królowej Bony Gdy w 1489 roku dziewiętnastoletni książę Mediolanu Gian Galeazzo Sforza spotyka po raz pierwszy swą poślubioną per procura małżonkę, z trudem kryje rozczarowanie. Izabela Aragońska nieświadoma jeszcze niechęci męża pragnie kochać i rządzić Mediolanem. Tymczasem Lodovico Sfor...\nDostępność: pozycja niedostępna (ostatnio dostępna: 31.07.2020 07:33)


Jakie piękne samobójstwo [Rafał A. Ziemkiewicz] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00199 006880 21546548 na godz. na dobę w sumie\nJakie piękne samobójstwo - ebook/epub\nAutor: Rafał A. Ziemkiewicz Liczba stron: 400\nISBN: 978-83-7574-984-7 Data wydania: 2014-06-18\nDlaczego Polacy walczyli o swoje zniewolenie?\nWielka klęska może być początkiem wielkiego sukcesu. Wielki sukces może poprowadzić wprost do wielkiej klęski.\nRafał A. Ziemkiewicz otwiera nowy rozdział swojej twórczości, do którego dojrzewał w trakcie ostatniej dekady. To już nie jest zwyczajna publicystyka, to błyskotliwa analiza powodów, dla których na przestrzeni dziejów nasze bohaterstwo obracało się przeciw nam.\nŚwietnie zaobserwowane i znajdujące potwierdzenie w dokumentach źródłowych analogie i procesy nieuchronnie prowadzące do niepotrzebnego rozlewu polskiej krwi na frontach całego świata.\nSiedemdziesiąt lat od zakończenia II Wojny Światowej można już bez kompleksów obalać mity i bajki, którymi karmiono nas z pokolenia na pokolenie.\nSpis treści Okładka Karta tytułowa Przeszłość trzeba leczyć Trzy Polski Między Prezesem a Komendantem Kwadratura „wersalskiego bękarta” Mocarstwo z ducha Katastrofa Dorzynanie Życie w micie Rafał A. Ziemkiewicz Karta redakcyjna Okładka\nKiedy Don Kiszot wędrował przez świat... Akacja – jabłoń – czarne wąsy w winie – Wciąż świszczał za nim okrutny bat, Mszczący się srogo na chudej oślinie. Don Kiszot przebył wiele, wiele dróg... Kobiety, dzbany, rude włosy nocą – A Sanczo osła tłukł, tak jak mógł, Osioł zaniemógł. A Pansa szedł boso. I wtedy rycerz napotkał Ją – Biodra – księżyce. Oczy – ostre piki... Sanczo żarł kiszkę z bydlęcą krwią, Oczyszczał gnaty zagiętym nożykiem. I wreszcie rycerz obumarł. Klap!... Trumna i wieńce. Świece do nieba, A Pansa spłodził szesnaście bab, Pięciu chłopaków do tego, co trzeba. I ten, co domy – i ten, co cię wiezie, I ta, co idąc, nie idzie, a tańczy – I nawet w sklepie obwiną ci śledzie W moje liryki – wnuka Sanczo Pansy Stanisław Grochowiak\nPrzeszłość trzeba leczyć Po raz drugi w swej pisarskiej działalności (pierwszym było „Polactwo”) czuję się zmuszony rozpocząć książkę nie od zapowiedzi, o czym ona będzie traktować, ale właśnie przeciwnie – czemu poświęcona nie jest. Otóż nie jest to, wbrew recenzenckim streszczeniom i zapowiedziom, które zapewne już do czytelnika dotarły, książka o tym, że trzeba było w 1939 roku dogadać się z Hitlerem. Że wobec znikomości środków, jakie Polska była w stanie przeznaczyć na wojsko, należało zaakceptować przyłączenie do Rzeszy w 95 proc. niemieckiego i w trzech czwartych nazistowskiego Gdańska, zwłaszcza że i tak nie byliśmy w stanie sprawować nad Wolnym Miastem zwierzchnictwa. Że trzeba było podpisać wzajemne eksterytorialne tranzyty, no i przede wszystkim – zerwać nieszczęsny sojusz wojskowy z Francją, a tym bardziej nie podpisywać go z Anglią, gdyż oba te kraje wywiązywać się z sojuszniczych zobowiązań wobec Polski nie miały ani możliwości, ani interesu, ani najmniejszej chęci. Nie jest to również książka o tym, że gdy już zostaliśmy we wrześniu 1939 roku rozgromieni, należało przyjąć to do wiadomości, skapitulować i wycofać się z wojny, jak Francuzi. Ani o tym, że na zagranie przez Niemców wiadomością o zbrodni w Katyniu należało zareagować dokładnie odwrotnie, niż to nasz rząd emigracyjny zrobił. Ani też nie jest to książka o tym, że skoro w końcu oczywiste się stało, iż wojna przebiegła w sposób dla sprawy polskiej maksymalnie niekorzystny i wszystko zostało przegrane, w żadnym wypadku nie należało dawać rozkazu do akcji „Burza”, a szczególnie wywoływać powstania w Warszawie. Owszem, te stwierdzenia – dla wielu obrazoburcze, ale w istocie oczywiste, co zostanie na dalszych stronach bez trudu udowodnione – także się tutaj pojawią. Ale naprawdę chodzi o sprawę znacznie głębszą i ważniejszą. O pytanie, czy jako Polacy w ogóle jesteśmy zdolni do samodzielnego państwowego bytu i co nam w tym przeszkadza. Na usprawiedliwienie tych, którzy spłaszczać będą moje wywody do „trzeba było iść z Hitlerem na ruskich”, mogę przyznać, że praca niniejsza u zarania wychodziła właśnie z podobnych założeń. W istocie, pod wpływem lektur, pierwszych przemyśleń i niezwykle inspirujących rozmów z nieodżałowanej pamięci profesorem Pawłem Wieczorkiewiczem zabierałem się przez wiele lat do włożenia kija w mrowisko książką stawiającą mocno tezę, iż w 1939 roku należało przyjąć ultimatum Hitlera. Ale zanim się do tej pracy wziąłem, wykonał ją kto inny – mój młodszy redakcyjny kolega Piotr Zychowicz. Spotkał się, jak można było oczekiwać, z falą krytyki, niekiedy merytorycznej, częściej histerycznej i przeważnie w małym stopniu odnoszącej się do faktów. Jednak parę ważnych, a wcześniej uporczywie odrzucanych tez zostało wreszcie dzięki niemu trwale wprowadzonych do debaty publicznej. Tym skuteczniej, że mniej więcej równolegle zaczęły także trafiać do polskiego czytelnika prace historyków zagranicznych nowego pokolenia – niemieckich, włoskich, rosyjskich, amerykańskich – podważające mit, w którego kadzidłach wychowano kilka kolejnych pokoleń, mit opowiadający o jedynie możliwym przebiegu heroicznego starcia demokracji ze złem wcielonym w osobę Hitlera. Mit ten wciąż trzyma się mocno ludzkich głów. Rosyjski historyk Mark Sołonin – jeden z tych, na których ustalenia będę się tutaj często powoływał – napisał, że ilekroć na publicznym spotkaniu, nawet z wyselekcjonowaną, inteligencką publicznością, czy nawet w gronie historyków, stwierdzi na przykład fakt, że Wehrmacht i Waffen SS były doskonale wyszkolone, bitne i do samego końca wojny zachowywały wysokie morale, słyszy natychmiast buczenie i gniewne okrzyki, a potem odpowiadać musi na pytania zaczynające się od słów: „Pan tu twierdzi, że hitlerowcy walczyli w słusznej sprawie... pan tu gloryfikuje nazistowskich zbrodniarzy...”. Podobnie jest i u nas. Obserwowałem ludzi z naukowymi tytułami, poważnych dziennikarzy, wnikliwych analityków życia politycznego, którzy słuchając logicznie zazębiających się argumentów Zychowicza, dostawali małpiego rozumu. Hańba, zaczynali krzyczeć, tu się poniża Polskę, pluje się na groby bohaterów, tu się twierdzi, że jesteśmy idiotami, a cała nasza historia nie ma sensu, tu się przyznaje rację rewizjonistom z Berlina i napędza agitację wrogich Polsce ośrodków... Emocje wywołane łamaniem tabu chroniącego wspomniany wyżej mit odwracają racjonalną kolejność rozumowania od przyczyny do skutku. Nie z takich a takich przesłanek wyciągamy taki a taki wniosek, ale – ponieważ wniosek musi, MUSI być taki, do jakiego przywykliśmy jak do powietrza i wody, odrzucamy wszelkie argumenty, które mu przeczą, i kolekcjonujemy te „za” bez badania ich logicznej spójności, bez poddawania ich krytyce, nawet bez odróżniania sensownych od jawnie bzdurnych, bo każdy się przyda – im więcej argumentów zgromadzę, tym łatwiej nimi oponenta przysypię. W dyskursie obrońców mitologii II wojny światowej wszystko miesza się ze wszystkim i cokolwiek z czymkolwiek. Miałkość wywodu skłania do podnoszenia głosu i szarpania emocjami, z nieśmiertelnym „komu to służy, kto za tym stoi” i jeszcze bardziej nieśmiertelnym „w obecnej sytuacji, w obliczu zagrożeń dla polskości, to nie jest dobry moment...”. Odrzucam wszystkie te okrzyki. Bez złości, bo rozumiem przyczynę i siłę emocji skłaniających zacnych ludzi do zachowań histerycznych – ale stanowczo. Począwszy od ostatniego. „To nie jest dobry moment”, bo Niemcy kręcą załgane filmy o antysemickiej jakoby Armii Krajowej, bo środowiska żydowskie eskalują oszczerstwa o rzekomej obojętności czy wręcz współudziale Polaków podczas holocaustu, bo Kreml oficjalnie podtrzymuje stalinowską propagandę o „koniecznym” pakcie Ribbentrop-Mołotow i przyjściu z pomocą na ich własną prośbę prześladowanym przez „polskich panów” mniejszościom narodowym, bo Zachód ochoczo podchwytuje i nagłaśnia Grossowe łgarstwa o Jedwabnem, a postkolonialne elity III RP nadskakują wszystkim wymienionym, stawiając pomniki krasnoarmiejcom, przepraszając oficjalnie za niebyłe winy oraz posyłając w świat zakłamujące historię, poniżające nas filmy. W takich czasach rozważać głośno alternatywy dla pięknego samobójstwa, jakie II Rzeczpospolita popełniła siedemdziesiąt lat temu w interesie Anglii, Francji oraz Sowietów i USA, znaczy pomagać najgorszym wrogom Polski w ich podłej robocie... Fakty dotyczące „polityki historycznej” Niemiec, Rosji i naszych byłych „aliantów” są niezaprzeczalne, więc trudno, wydaje się, odmówić racji brązownikom naszej historii, gdy – na stronie, w gronie wtajemniczonych, tonem pojednawczym – powiadają: „Kiedyś przyjdzie moment właściwy, gdy zabezpieczona zostanie należycie nasza pozycja międzynarodowa, a skołowane społeczeństwo otrząśnie się ze skutków bombardowania go przez całe dziesięciolecia ogłupiającą propagandą i tresowania »pedagogiką wstydu«. Wtedy będziecie sobie mogli do woli teoretyzować o Becku, Śmigłym-Rydzu i Sikorskim. Ale teraz nie czas na to!”. Tylko w tym właśnie cała rzecz, że jeśli nie będziemy wracać do przyczyn naszego upadku, jeśli tego intelektualnie nie przepracujemy, nie zrozumiemy i wniosków nie wprowadzimy w życie, to ten moment właściwy nigdy nie nadejdzie. Dając posłuch mitotwórcom i brązownikom, stawiamy się w sytuacji tego dziecka z kawału, któremu nadopiekuńcza mama zabrania wchodzić do wody, dopóki się nie nauczy pływać. Wszystkie przywołane powyżej antypolskie stereotypy i oszczerstwa mogą bowiem funkcjonować w najlepsze nie dlatego, żeby miały cokolwiek wspólnego z rzeczywistością, żeby coś je uprawdopodobniało, ale dlatego, że jesteśmy słabi. A nasza słabość ma swe źródło między innymi właśnie w umysłowym paraliżu, którego decydującą przyczyną jest ucieczka powojennych pokoleń od obowiązku przemyślenia i zanalizowania tego, co się stało. * W znanym musicalu Tewje Mleczarz śpiewa, że gdyby był bogaty, to cokolwiek by rzekł, wszyscy i tak uważaliby jego słowa za tak mądre, jakby je wypowiedział sam król Salomon. Nader trafna obserwacja – tak właśnie zwykli ludzie myśleć. I nie tylko pojedynczy ludzie, lecz całe narody. Jesteś mądry – w oczach innych – dlatego, że jesteś bogaty, a nie dlatego jesteś bogaty, że jesteś mądry. Państwa silne, zwycięskie piszą swoją historię na miarę odniesionych sukcesów, niewiele patrząc na to, co faktycznie miało miejsce. Co więcej, tak samo piszą też historię słabym, biednym i przegranym. I to, co było kiedyś, dopasowują do potrzeb dzisiejszej sytuacji. Historia tych bogatych i silnych musi być historią bohaterstwa, prawości i poświęcenia. Historia przegranych – historią nikczemności i głupoty. Inaczej opinia publiczna pomyślałaby, że podłość i cynizm popłacają, a szlachetność jest karana. A przyjęcie tego do wiadomości wprawiałoby ją w dyskomfort, przez psychologię zwany „dysonansem poznawczym”. To ten sam odwieczny mechanizm, który – sięgnę po przykład z innej zupełnie beczki – kazał naszemu narodowemu wieszczowi, Adamowi Mickiewiczowi, dopuścić się grubego oszczerstwa wobec nieżyjącego ojczyma drugiego naszego narodowego wieszcza, Juliusza Słowackiego. Ojczym ów, doktor Bécu, miał bowiem nieszczęście zginąć od pioruna. Piorun, jak wiadomo, to kara boża. A Bóg nie może przecież być niesprawiedliwy. Więc z Bogu ducha winnej ofiary porażenia piorunem zrobił Mickiewicz, dla morału, ku przestrodze potomnym i dla usatysfakcjonowania powszechnego poczucia sprawiedliwości, straszną kreaturę, zdrajcę, kolaboranta i nikczemnika. Choć w istocie wszystko, co o doktorze wiemy, wskazuje, że był to człowiek niewinny, w niczym nie gorszy od większości współczesnych, a może i lepszy. Ale jakie to ma znaczenie wobec przemożnej potrzeby morału, którą na użytek wielu pokoleń zaspokoił tak znakomicie Mickiewicz? * Polska, choć była pierwszą ofiarą Hitlera, choć pierwsza powiedziała mu „stop” i poniosła z tej racji ogromne straty, choć nie było frontu, na którym by Polacy nie przelewali krwi w walce z nazizmem i nie padali ofiarą jego zbrodni – do grona zwycięzców nad Hitlerem się nie załapała. Garstka polskich żołnierzy w maju 1945 wzięła wprawdzie z łaski Stalina symboliczny udział w szturmie na Berlin, ale jako jego niewolnicy, jako przepuszczone przez krwawą maszynę łagrów i egzekucji mięso armatnie Armii Czerwonej. A polskich żołnierzy na Zachodzie, równie symbolicznie, na niewypowiedziane głośno żądanie tegoż Stalina do londyńskiej defilady zwycięstwa zwyczajnie nie dopuszczono. Polska straciła miliony obywateli, zwłaszcza społeczne elity, połowę swego rdzennego terytorium, niepodległość i przynależność do cywilizacji zachodniej. Alianci, którym swój straszny los zawdzięcza, musieli i nadal muszą to w jakiś sposób uzasadniać. Muszą tę Polskę, dziwnie zawieszoną między stronami zmitologizowanego konfliktu, między jego zwycięzcami i przegranymi, odrzeć ze współczucia, z zasług i wytłumaczyć, że sobie na taki los zasłużyła. Inaczej potrzeba morału doznałaby uszczerbku i, jako się rzekło, młode pokolenia Amerykanów, Anglików i innych, karmione opowieścią o zwycięskiej, heroicznej walce dobra, reprezentowanego przez zachodnie demokracje i sprzymierzonych z nimi komunistycznych idealistów, ze złem, uosabianym przez Hitlera, mogłyby doznać przykrego uczucia dysonansu poznawczego. * Czasem zdarza się pech, czasem fart. Także całym narodom. Historyczny fart mieli na przykład Belgowie. U schyłku XIX i na początku XX stulecia dopuścili się potwornego ludobójstwa w Kongo. Faktem jest, że nie byli wiele gorsi od innych kolonizatorów, ale zamorskie imperium króla Leopolda ustanowione zostało na nader kruchych podstawach ekonomicznych i właśnie dlatego gdy kraje od Belgii potężniejsze zaczęły się zbrodni dokonywanych na czarnych „podludziach” wstydzić, Belgowie nadawali się idealnie na modelowy wzorzec do publicznego rozliczenia. Zaczął się wzbierający na sile ruch antykolonialny, w końcu doszło nawet do publicznego procesu, wskutek którego oburzona i zdumiona Europa oraz jeszcze bardziej zdumiona i oburzona Ameryka dowiedziały się o potwornościach dokonywanych w „jądrze ciemności” (czy raczej „sercu mroku”, bo tak sławny Conradowski tytuł noweli nawiązującej do zbrodni w Kongo należałoby tłumaczyć). No i już, już Belgowie staliby się na wiele lat ucieleśnieniem zła kolonializmu, gdyby nie wybuchła wojna światowa. Wojna, w której niesprowokowane w żaden sposób Niemcy pogwałciły brutalnie belgijską neutralność, co było pretekstem do przystąpienia do zmagań na kontynencie Wielkiej Brytanii, a pośrednio i USA. Obywateli krajów anglosaskich trzeba było jakoś przekonać, że muszą iść masowo ginąć w okopach, a tych, którzy już dali się na to namówić, wprowadzić w bojowy szał. Rozpętano więc na Zachodzie istną propagandową histerię wokół szalonych okrucieństw, jakich dopuszczali się Niemcy na biednych Belgach. Niemcy oczywiście, jak to Niemcy, faktycznie, gdziekolwiek weszli, rozstrzeliwali cywilów, szczególnie z warstw wyższych, z zimną krwią i jak na owe czasy, na skalę masową, aby podbity kraj sterroryzować – ale anglosaska i francuska propaganda zwielokrotniły ich zbrodnie do absurdu, karmiąc społeczeństwa andronami o dzikich Hunach pożerających żywcem belgijskie dzieci. Skoro zaś Belgowie potrzebni byli zachodniej propagandzie jako ofiary ludobójstwa, to przecież nie mogli być sami sprawcami innego, wcześniejszego ludobójstwa. Kto by szedł na wojnę ginąć za jakichś morderców, nawet jeśli sami są teraz mordowani? Więc z dnia na dzień problem zbrodni w Afryce zniknął. Wyparował. Osiem czy tam dziesięć milionów zabitych Afrykanów, wyniszczonych głodem i pracą nad siły, konających z obciętymi dłońmi, nie mówiąc o torturowanych i gwałconych, musiało się pójść czochrać – w końcu zresztą byli to tylko Murzyni. I po wojnie tak już zostało, także dzięki staraniom samych Belgów. Adam Hoschild, który po latach zrekonstruował cały ogrom Leopoldowego ludobójstwa w Kongo, zdumiewając naszą współczesność tą na śmierć zapomnianą historią, pisze, że gdy po kilkunastu latach starań o wpuszczenie go do belgijskich archiwów wreszcie uzyskał dostęp, był pierwszym – pierwszym! – który przeczytał dotyczące ludobójstwa dokumenty i zeznania, od czasu gdy je tam złożono. Belgowie mieli fart, po prostu. Geopolityczny i historyczny. Nikt im niczego nie zarzuca, a król Leopold ma do dziś pomnik przed głównym wejściem do gmachu Europarlamentu. A na przykład my, Polacy, ściągnęliśmy sobie na łeb potwornego geopolitycznego i historycznego pecha, wskutek którego na podstawie paru nader wątpliwych oskarżeń cały świat chętnie sobie dziś opowiada o Polakach jako o ciemnych antysemitach, którzy wcale z Hitlerem nie walczyli, tylko gorliwie z nim kolaborowali. „Kiedyś w Karlowych Warach byłem zaproszony na obiad z amerykańskim aktorem Rodem Steigerem. W pewnym momencie Rod wzniósł toast: »za bohaterską Czechosłowację, która jako jedyna w Europie stawiła tak długi opór faszystowskiemu najeźdźcy«” – wspominał Jerzy Stuhr. Można się śmiać, że to tylko hollywoodzki głupek, który wiedzę o wojnie czerpał z filmu „Casablanca”, ale kto zna Amerykanów, ten wie, że jest on reprezentatywnym przykładem stanu wiedzy ich elit intelektualnych. Wiedzy, która jest dla nich wygodna, przydatna do zachowania dobrego samopoczucia i przekonania, że historia ma sens, a ich kraj zawsze odgrywał w niej rolę szlachetną i − jak wbija się do głowy każdemu amerykańskiemu dziecku – „nigdy nie zdradził swych sojuszników”. Mit. Dawniej powiedziano by „bajka”, „fabuła” – dziś mówi się na to „narracja”. Opowieść przykrojona do potrzeb tych, dla których jest przeznaczona, mająca coś uzasadnić, coś zilustrować. W świecie masowej komunikacji wszystko opędza się narracjami. Także historię wojny, która ukształtowała współczesny świat. I o tych narracjach, produkowanych na Zachodzie i Wschodzie, będzie w dużej części traktowała ta książka. * Narracją można zmienić kryzys w prosperity, kapusia w herosa, sprawców w ofiary i odwrotnie. Dla narracji fakty istnieją tylko jako materiał, z którego robi się dowolne wycinanki. Czechosłowacja stawiała faszystom bohaterski opór i ponosiła z ich rąk cierpienia – któż na Zachodzie nie słyszał o zamachu na Heydricha, o Lidicach, czeskich pilotach w bitwie o Anglię i obrońcach Tobruku? A Polska – zdaje się, było o tym w telewizji, że mieli jakieś paramilitarne oddziały... Armia Krajowa się to nazywało czy jakoś tak, które wraz z Niemcami prześladowały Żydów. Kto na Zachodzie słyszał o jakichś polskich aktach oporu? No, powstanie w Warszawie, tak, ale to byli przecież Żydzi. A o „polskich obozach zagłady” słyszeli wszyscy wielokrotnie. Jeśli historyczne fakty nie mają dla dzisiejszych narracji znaczenia, to co je ma? Przyjrzyjmy się jeszcze jednemu przykładowi. Zobaczmy, ile miejsca w święcącej niedawno triumfy historii II wojny światowej pióra Anthony’ego Beevora zajmuje Armia Krajowa i inne formacje zbrojne Polskiego Państwa Podziemnego, a ile francuska Resistance. Jakkolwiek by patrzeć, wychodzi na to, że to ta druga była organizacją poważną, silną, która przysporzyła Niemcom problemów i znacząco ułatwiła ich pokonanie. Polacy zaś, no cóż, też się starali... Bóg zapłać Beevorowi i za tyle, bo i takie docenienie naszych ofiar jest w zachodniej historiografii ewenementem – na przykład w poważnym i poważanym opracowaniu „Monte Cassino” Davida Hapgooda i Davida Richardsona (dostępnym także w wydaniu polskim) na 270 stron o udziale w tej bitwie II Korpusu Polskiego traktuje tylko jedna. A teraz weźmy do ręki – też niedawno w Polsce wydaną – monografię Amerykanina Roberta Paxtona „Francja Vichy”. I już we wstępie, na 15 stronie, trafiamy na liczby, które na przekór mitologicznej narracji przywracają faktyczne proporcje. Oto na podstawie niemieckich archiwów ustala historyk, że siły okupacyjne Hitlera we Francji liczyły sobie do 60 batalionów. Czyli – oblicza Paxton – w różnych okresach od 30 do 40 tysięcy ludzi. Przypomnijmy, że Francję w roku 1939 zamieszkiwało (nie licząc kolonii) 45 milionów obywateli. Ba, rzecz nie tylko w liczbie. Owe 60 niemieckich batalionów to były bez wyjątku tzw. Landesschützen, obrona terytorialna, formowana z poborowych niezdolnych do służby frontowej. Dość powiedzieć, że średnia wieku w owych okupacyjnych jednostkach wynosiła (wciąż opieramy się na tych samych, zgromadzonych z przysłowiową pruską sumiennością archiwach) 48 lat. Można się łatwo domyślić, że uzbrojenie i wartość bojowa Landesschützen były do niej adekwatne. Oczywiście na terenie Francji stacjonowały też doborowe jednostki bojowe, zwłaszcza wzdłuż północnego wybrzeża, ale Paxton słusznie wyłącza je z rachunku, udowadniając, że nigdy nie wykonywały one żadnych zadań okupacyjnych, skupione były wyłącznie na przygotowaniu obrony przed spodziewaną aliancką inwazją. Słowem, jeśli ktoś szuka prawdy o niemieckiej okupacji we Francji i francuskim ruchu oporu, więcej jej znajdzie w popularnym sitcomie „Allo, allo” niż w opracowaniach historycznych. Dla porównania – w Polsce, o połowę mniej ludnej i wykrwawiającej się nieustannie od pierwszych dni września 1939, Armia Krajowa liczyła sobie 380 tysięcy aktywnych konspiratorów. Nawiasem mówiąc, jeśli się zastanowić – po cóż byłoby III Rzeszy utrzymywać we Francji cokolwiek więcej niż owe sześćdziesiąt podtatusiałych batalionów bez broni ciężkiej? Cóż właściwie mieli Niemcy w okupowanej Francji do roboty? Całą lokalną administrację, włącznie z zadaniami policyjnymi, mogli swobodnie pozostawić w dotychczasowych rękach, bez podejrzeń o sabotaż. Na mocy podpisanego w 1940 roku sojuszu francusko-niemieckiego, w ramach wstecznego poprawiania historii nazywanego dziś kapitulacją, Francja zachowała swój rząd, swoje siły porządkowe i siły zbrojne oraz wszelką autonomię. Niemcy nie musieli się nawet trudzić wyłapywaniem francuskich Żydów – listy do deportacji przez komin sporządzały stosowne miejscowe urzędy, potem według tych list aresztowała przeznaczonych na zagładę francuska policja i za pomocą francuskich kolei dostarczała wprost do Auschwitz lub innego obozu zagłady. Nie musieli Niemcy przeciwdziałać żadnym szczególnym akcjom partyzanckim, bo przez większość czasu, niemal do samej inwazji, prawie takowych nie było. Nie musieli przeprowadzać masowych akcji odwetowych z tej samej przyczyny. Nie trudzili się też żadnymi masowymi akcjami eksterminacyjnymi, jak Palmiry, Wawer i inne pacyfikacje w odległej Polsce. Na pomnikach, które Francuzi skrupulatnie wystawili ku czci każdego rozstrzelanego członka ruchu oporu, napisy głoszą „rozstrzelany przez nieprzyjaciela” (par les ennemies). Pewien mój znajomy, będąc tam na wycieczce, zaprotestował kiedyś przeciwko tej posuniętej do absurdu politycznej poprawności – dlaczego nie jest napisane wprost, że przez Niemców, przecież to historyczne fakty. Gospodarze wytłumaczyli mu z pewnym zawstydzeniem, że, hm, fakty to były takie, iż złapanych konspiratorów nie rozstrzeliwali wcale Niemcy. Robiła to francuska policja i tzw. rozejmowe wojsko. Może ktoś odnieść wrażenie, że powyższe słowa pełne są jadu i goryczy i że należy je rozumieć jako dowód, iż autor niniejszej książki Francuzów nie lubi. Nic podobnego. Wprost przeciwnie – ja Francuzów, z racji sposobu, w jaki wykręcili się od tej samej wojny, która nam przyniosła zagładę, wręcz podziwiam. A w każdym razie im zazdroszczę. Zazdroszczę, że w trudnym historycznym momencie trafił im się u władzy Petain, a nie jakiś idiota, który by ogłosił, iż priorytetem francuskiej polityki zagranicznej ma być honor, bo honor to jedyna w życiu narodów rzecz bezcenna. I że dla tego honoru warto zaryzykować nie tylko istnienie państwa francuskiego, ale nawet biologiczną zagładę francuskiego narodu. Czy Francja w II wojnie światowej honor straciła? Z naszego punktu widzenia pewnie tak, ale nie sposób zauważyć, by ktokolwiek na świecie tak ją kiedykolwiek traktował. Nie zauważam, aby ktoś dziś wyrzucał Francuzom łatwość, z jaką poddali się Hitlerowi – a Polakom owszem, chętnie i wbrew wszelkim faktom wypomina się, że „ulegli praktycznie w dwa tygodnie”. Nie do pomyślenia jest, by w hollywoodzkim filmie przedstawiono Francuzów jako współsprawców zbrodni holocaustu – a Polaków, wbrew wszelkim faktom, owszem. Nie mieści się w głowie, by niemiecka telewizja publiczna wyprodukowała parszywy propagandowy film prezentujący francuską Resistance jako bandę brudnych i prymitywnych antysemitów – a Armię Krajową tak. Nie, proszę państwa, Francuzi są w porządku, nikt nie wątpi, że w pokonaniu zagrażającej światu bestii mieli swój godziwy udział. I co tu mają do rzeczy fakty? Francja dla ocalenia honoru nie rzuciła się na stos całopalenia. Tak jak Czechom paru pilotów i cichociemnych, tak jej wystarczył do tego zbuntowany przeciwko swym legalnym władzom generał de Gaulle, symboliczna konspiracja, trochę wojsk kolonialnych, które przeszedłszy w stosownym czasie na stronę aliantów, zasłynęły bardziej gwałceniem Włoszek niż dokonaniami na polu walki, i całe dwie – słownie dwie – dywizje, które Wolni Francuzi zdołali wystawić do wyzwalania własnego kraju u boku Amerykanów i Anglików (i które, nawiasem, samowolnie porzuciły front, zostawiając walkę z Niemcami innym, bo ich priorytetem było jak najszybsze zainstalowanie w Paryżu de Gaulle’a). Wystarczyło, że wyczekawszy do momentu, aż jasne się stało, kto tę wojnę wygrał, Francuzi wyszli na ulicę witać kwiatami wkraczających zwycięzców. Zważywszy, jaką cenę zapłaciła za swój honor, niczego za tę straszliwą cenę w świecie nie uzyskując, Polska – chapeau bas! Podwójne chapeau bas, gdy pomyśli się, że równie dobrze wyszłaby Francja z historycznej opresji, gdyby jakimś cudem to Hitler wygrał tę wojnę. Zdrajcą byłby nie Petain, lecz de Gaulle, powodem do dumy SS Charlemagne, a nie Druga Pancerna Leclerca – słowem, sięgnięto by nad Sekwaną po inną narrację, ale wino i sery smakowałyby tam nadal równie wyśmienicie. Czemu tak różne są nasze wizerunki w świecie i tak bardzo odwrotne do tego, jak naprawdę historia wyglądała? Bo za cenę dania Hitlerowi ciała zachowała Francja realny potencjał, który sprawił, że i w czasie wojny, i w polityce powojennej pozostawała wciąż liczącym się podmiotem. Czy ktoś umie sobie wyobrazić Unię Europejską bez Francji? Czy można by było utworzyć NATO, gdyby nie pozyskano Francji do co najmniej życzliwej neutralności wobec tego projektu? A gdyby się obraziła i poszła na współpracę z Sowietami, czym de Gaulle wielokrotnie groził, tak jak w latach II wojny groził wycofaniem Wolnych Francuzów z walki z Niemcami, to co by było? Tego, kto się liczy, nie depcze się i nie poniża, bo jeśli się za to obrazi, oznaczać to będzie realną stratę. Polacy zaś, postawiwszy wszystko od razu na jedną kartę, wszystko z punktu stracili na samym początku wojny. Od tego momentu liczyć mogli ze strony świata – i liczyli, i wciąż to robią – co najwyżej na wdzięczność i współczucie. Ani jedno, ani drugie nie jest zaś, niestety, w światowej polityce walutą wymienialną. Jako w czasie wojny światowej, tak i dziś. * Tyle na razie w tej kwestii. Teraz co nieco o innej, równie ważnej. Przywołany wyżej Robert Paxton musiał swe badania Francji Vichy i jej „armii rozejmowej” oprzeć na archiwach niemieckich. Francuskie bowiem, jak pisze w swej książce, okazały się dla zagranicznego badacza zamknięte na cztery spusty. I o ile mi wiadomo, pozostają zamknięte do dziś. Bezpośrednio po wojnie urządzono liczne pokazowe procesy kolaborantów (załatwiając przy okazji polityczne porachunki i zlecenia sądowych mordów z Londynu i Moskwy), a potem wszystkie możliwe dokumenty, nawet stenogramy z owych procesów, zamknięto pod kluczem, odsyłając historyków z kwitkiem. Państwo francuskie wiedziało i nadal wie doskonale, że ułatwianie historykom opisywania spraw takimi, jakimi były naprawdę, jest sprzeczne z jego żywotnym interesem. Podobnie Dania i Norwegia przez wiele lat bez szemrania wypłacały emerytury byłym ochotnikom Waffen SS (jeszcze w latach dziewięćdziesiątych w samej Danii pobierało takowe sześć tysięcy osób), bo próba odebrania tych świadczeń, jakkolwiek by patrzeć, nabytych jak najbardziej legalnie, zwróciłaby uwagę świata na fakt i skalę ich zaangażowania w wysiłek militarny Rzeszy, niwecząc pielęgnowany obraz ofiar faszystowskiej przemocy i okupacji. Faszystowska przemoc w takiej na przykład Danii wyglądała zaś w ten sposób, że dzięki niestawianiu Hitlerowi oporu i zasileniu SS licznymi ochotnikami przez cały okres wojny zachowywała ona nie tylko swój rząd, administrację i siły porządkowe, ale nawet własne siły zbrojne. Armia duńska podlegała jedynie takiemu okupacyjnemu ograniczeniu, że kiedy chciała urządzić ćwiczenia poligonowe dłuższe niż 5 dni, musiała to zgłosić w niemieckiej komendanturze. Dobrze by było, gdyby wiedzieli o tym różni zawodowi mściciele holocaustu, którzy wyrzucając Polakom, że „nie postarali się” w obronie swoich Żydów, kłują nas w oczy przykładem odważnych Duńczyków, którzy swoich wszystkich sześciuset starozakonnych współobywateli odesłali zamiast do Niemiec do Szwecji. Dobrze by było, gdyby wiedzieli, ale nie wiedzą, bo przez wszystkie powojenne lata rząd duński prowadził przemyślaną i skuteczną „politykę historyczną”. Tak jak wszystkie inne rządy. Narracja, mit, bajka, polityka historyczna – jakkolwiek to nazwiemy – jest elementem wizerunku państwa, wizerunek przekłada się na wymierne korzyści polityczne, dostarcza uzasadnień i usprawiedliwień. Więc jest normalną częścią państwowego pijaru. Wszędzie. Poza Polską. III RP bowiem zamiast profesjonalnej „polityki historycznej” ma jakiś kuriozalny, bardzo silny instynkt „niezadrażniania” i „niekomplikowania”. Stąd polskie elity, zarówno polityczne, jak i intelektualne, na każde nawiązanie do historii zawsze, odruchowo reagują według kilku żelaznych zasad. Po pierwsze – nie wypominać Niemcom tego, że nas napadli, wymordowali i zrujnowali, by nie narażać świeżej przyjaźni z naszym najlepszym przyjacielem i adwokatem w Europie. Po drugie – nie wypominać tego samego Rosjanom, bo Niemcom i Europie bardzo zależy na tym, żebyśmy mieli z nimi przyjazne stosunki. Po trzecie – nie protestować, kiedy Żydzi dla podkreślenia wyjątkowości i spotęgowania blasku swego męczeństwa fałszują wspólną historię, negując cierpienia nieżydowskie i oczerniając naszych przodków, bo z Żydami po holocauście po prostu nie można się w żaden sposób spierać. Po czwarte wreszcie – nie wypominać Ukraińcom zbrodni na Wołyniu ani Litwinom wymordowania polskich lokalnych elit w Ponarach i nie prostować, gdy zakłamują oni i tę część naszej historii, bo to by zaszkodziło naszym jagiellońsko-giedroyciowym rojeniom o braterstwie z narodami, które odkąd zyskały narodową świadomość, nigdy do bratania się z nami nie przejawiły najmniejszej chęci. Za to chętnie przyznawać się, gdy ktokolwiek coś zarzuci nam, i terroryzować własne społeczeństwo rzekomą intelektualną odwagą tudzież szlachetnością elit „uznających bolesną prawdę”, że „sprawy nie były czarno-białe”, że „Polacy nie byli tylko ofiarami, bywali także i oprawcami”. No cóż, nie możemy sprawić, żeby Niemcy, Amerykanie czy Rosjanie kierowali się w swych narracjach prawdą, ale z tą samą żarliwością, z jaką nasi przodkowie wierzyli, iż wojna to starcie dobra ze złem, w którym musimy się zachowywać dobrze i bohatersko, a zostaniemy za to sprawiedliwie nagrodzeni – z tą samą idiotyczną wiarą kupujemy cyniczne podszepty, żeby się przed światem rozliczać z każdej niedoskonałości, nie oglądając się na innych. „Trzeba, prawda, wiecie, powiedzieć sobie tę bolesną prawdę, że, prawda, nie wszyscy Polacy byli bohaterami, że zdarzali się także zdrajcy, kolaboranci, szmalcownicy”. Choćby ich było tylko kilkunastu, cała III RP, jej instytucje państwowe i elity dołożą starań, aby wiedział o nich cały świat, tak samo jak Czechosłowacja latami dokładała i wciąż dokłada starań, aby cały świat wiedział o kilkunastu czeskich pilotach z bitwy o Anglię, a Francja czy Skandynawia – aby o ich masowej, zorganizowanej i państwowej kolaboracji zapomniano. Choćby oskarżenia o polskie sprawstwo zbrodni w Jedwabnem, oparte na jednym jedynym zeznaniu byłego ubeka, były nie tylko nieudowodnione, ale w oczywisty sposób sprzeczne z archiwami niemieckimi i dowodami materialnymi wydobytymi z grobu, III RP będzie o tej „plamie na polskiej historii” trąbić i przepraszać do upojenia z tą samą zaciekłością, z jaką Czesi nie pomijają żadnej okazji, by przypominać światu, że była też u nich taka jedna wioska, Lidice, którą naziści spalili i wymordowali. Mieszanka uległości i kajania się w przekonaniu tych, którzy ją praktykują, ma zagwarantować, że wszyscy będą nas lubili. A na zapewnieniach, że jesteśmy fajni, i na poklepywaniu przez przedstawicieli Zachodu po plecach zależy naszej klasie panującej jak chyba w żadnym innym kraju. To nie jest polityka. To jest zaburzenie psychiczne. Gdyby istniał taki gabinet psychoanalityczny, do którego przychodzić mogłyby całe narody, nasz powinien być pierwszym pacjentem. Niczym byśmy zresztą psychiatry narodów nie zaskoczyli – jak pisałem już w „Myślach nowoczesnego endeka”, ten syndrom traumy po przeżytym gwałcie i chorobliwie zaniżonej samooceny, graniczącej z napadami żywiołowego wstrętu do samych siebie, jest dość typowy dla wszystkich krajów postkolonialnych. Typowy jest też jego skutek: dojmująca potrzeba zasłużenia na cudze pochwały, dowartościowania się nimi, sprawiająca, że dotknięta nią zbiorowość skupia się na zadowalaniu oczekiwań cudzych, przedkładając je ponad potrzeby własne. Prawdopodobnie bez trudu znajdą Państwo w bliższym czy dalszym otoczeniu osobę, która tak właśnie ma (bo to częsta przypadłość i dziwnie się składa, że cierpią na nią najczęściej kobiety – a pod tym względem zgodzę się z feministkami, że Polska jest kobietą). Całe życie ważne było dla niej, żeby spełnić oczekiwania mamy i taty, żeby dogodzić mężowi, dzieciom, i nijak nie jest w stanie pojąć, dlaczego im bardziej się o to stara, tym mocniej od wszystkich obrywa. Rodzice ją tyranizowali i stale krytykowali, mąż bije, dzieci nie okazują za grosz szacunku ani wdzięczności, a ona sama siebie ma dosyć i nie może ze sobą wytrzymać. I wszystko to tym bardziej, im bardziej stara się nie myśleć o samej sobie i podporządkować wszystko im. Tak właśnie jest z Polską po katastrofie II wojny. Łakniemy pochwał Europy i świata jak Sahara deszczu. Najmarniejsza książka zachodniego historyka, który zdobędzie się na kilka kurtuazyjnie ciepłych słów o nas, staje się nad Wisłą megabestsellerem, a jej autor zyskuje prawo do pouczania nas z pozycji białego człowieka edukującego dzikusów, jak się powinniśmy zachowywać i na kogo głosować, choćby w oczywisty sposób bredził i nie miał o bieżących polskich sprawach zielonego pojęcia. Dla przyjazdu i paru standardowych duserów amerykańskiego prezydenta gotowiśmy się zrujnować na wysłanie w drugi koniec świata całkiem za bezdurno wszystkich posiadanych żołnierzy i zapomniawszy o prawie międzynarodowym, oddać swe tajne bazy na najbrudniejszą robotę podległym mu służbom. Nie szanujemy siebie samych za grosz, czemu się więc dziwimy, gdy od czasu do czasu inni boleśnie okazują nam brak szacunku? W sferach społecznych, z których się wywodzę, mawiano: na pochyłe drzewo wszystkie kozy skaczą. Otóż Polska ze swoim kompleksem niższości, z obsesją „niezadrażniania”, z lękiem przed okazaniem narodowej dumy, z postkolonialną elitą stale poniżającą naród, z którego pochodzenia się wstydzi, i strofującą go za rzekomą „narodową megalomanię” – co jest już najbezczelniejszą hucpą, jaką można sobie wyobrazić – jest w światowej debacie publicznej takim właśnie pochyłym drzewem. Jeśli potrzeba jakiegoś szwarccharakteru, Polak nadaje się idealnie. Polska się przecież nie obrazi, a choćby się obraziła, co niby zrobi? * Nie piszę tego wszystkiego dla wyrzutów czy urągania, bo publicysta powinien być jak lekarz, który diagnozuje pacjenta przecież nie po to, by go obrazić, ale by pomóc wrócić do dobrej formy. Porównaniem naszych zbiorowych problemów z tożsamością do problemów, które ludzkie indywidua miewają z psychiką, wskazać się staram racjonalny aspekt sprawy. Ludzie miewają kompleksy, natręctwa et cetera z jakichś konkretnych przyczyn. Te przyczyny są logicznie wytłumaczalne i wyleczalne. Przyczyną główną jest – ciągnąc medyczne analogie – szok pourazowy. Dokładnie tymi słowami zdiagnozował polski problem z self-esteem sławny amerykański psycholog społeczny Philip Zimbardo w wywiadzie udzielonym podczas wizyty w Polsce. Mówił tam o wykształceniu się w Polakach „typowego stresu pourazowego ze wszystkimi objawami”, do objawów tych zaliczając niewiarę w siebie i chorobliwy brak nadziei. Ja osobiście do objawów przez niego wymienionych dodałbym jeszcze jeden: odrętwienie. Wie to każdy, kto zetknął się z ofiarami nagłych, przekraczających wyobrażenie katastrof. Poraniony organizm ratuje się zapadnięciem w rodzaj letargu. Tak się stało z Polakami po zagładzie wojennej. Zapadliśmy na kilka pokoleń w całkowite intelektualne odrętwienie. Nie z powodu cenzury – bo w odrętwieniu tym utkwiła także, bardziej nawet, emigracja, szybko zapominając o podejmowanych w pierwszych latach wojny próbach analizy i rozliczenia odpowiedzialności za wrześniowy dramat. Dociekania takie stały się dla rozbitków z polskiej Atlantydy wymuszanym z całą mocą tabu, czego doświadczyli boleśnie najwybitniejsi przedstawiciele emigracji, zwłaszcza Józef Mackiewicz, którego między innymi za próbę rewizji mitu o nieomylności dowódców AK ukarano najcięższym z możliwych pomówień i dożywotnią anatemą. Tragedia, która nas dotknęła, stała się świętością, niepodlegającą żadnej refleksji, żadnym dociekaniom. Na kilka pokoleń przyjęto założenie, że wszystko to, co się stało, stać się musiało – dokładnie tak jak w wypadku męki Pańskiej. Polska po prostu musiała pójść na krzyż, bo wymagała tego Wyższa, Nadprzyrodzona Racja. I ktokolwiek chciałby temu przeczyć, ktokolwiek by w ową Wyższą Rację śmiał wątpić, tym samym odbierając ofierze nadprzyrodzoność i świętość, jest po prostu świętokradcą, bluźniercą, uderzającym w samo serce polskości. * Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nTrzy Polski Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nMiędzy Prezesem a Komendantem Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nKwadratura „wersalskiego bękarta” Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nMocarstwo z ducha Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nKatastrofa Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nDorzynanie Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nŻycie w micie Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.\nCOPYRIGHT © BY Rafał A. Ziemkiewicz COPYRIGHT © BY Fabryka Słów sp. z o.o., LUBLIN 2014 WYDANIE I ISBN 978-83-7574-984-7 Wszelkie prawa zastrzeżone All rights reserved Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. PROJEKT I ADIUSTACJA AUTORSKA WYDANIA Eryk Górski, Robert Łakuta PROJEKT OKŁADKI Szymon Wójciak GRAFIKA NA OKŁADCE © Mary Evans / East News REDAKCJA Rafał Dębski KOREKTA Magdalena Byrska SKŁAD „Grafficon” Konrad Kućmiński SPRZEDAŻ INTERNETOWA ZAMÓWIENIA HURTOWEFirma Księgarska Olesiejuk sp. z o.o. sp.j. 05-850 Ożarów Mazowiecki, ul. Poznańska 91 tel./faks: 22 721 30 00 www.olesiejuk.pl, e-mail: hurt@olesiejuk.pl WYDAWNICTWOFabryka Słów sp. z o.o. 20-834 Lublin, ul. Irysowa 25a tel.: 81 524 08 88, faks: 81 524 08 91 www.fabrykaslow.com.pl e-mail: biuro@fabrykaslow.com.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Jakie_piekne_samobojstwo-ebookRO/p02013184i020" target="_blank" title="Jakie piękne samobójstwo [Rafał A. Ziemkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jakie piękne samobójstwo [Rafał A. Ziemkiewicz] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Depresja | choroba cywilizacyjna XXI wieku\nDepresja jest obecnie uznana za chorobę cywilizacyjną XXI wieku. Schorzenie to było znane ludziom od czasów Hipokratesa jako melancholia. Osoby z temperamentem zbliżonym do melancholika są wrażliwe, spokojne, lękliwe, smutne, przygnębione, zmęczone, nic ich nie cieszy. Mają trudności z koncentracją uwagi, gorszą pamięć, słabo śpią, budzą się wcześnie, martwią się o przyszłość, są często pesymistycznie nastawione do życia. Charakteryzuje je stan zobojętnienia, zmniejszenie energii, poczucie wewnętrznego napięcia i niepokoju. Unikają kontaktów ze znajomymi i kolegami, nie chcą wychodzić z domu. Sami określają swój stan jako odczucie niemocy, bycie w czarnej dziurze, przeżywanie wewnętrznej pustki, mają wrażenie, że nie są sobą.\nW średniowieczu melancholię spostrzegano jako wpływ szatana na człowieka. Kościół uważał, że melancholia jest wynikiem grzechu. W XIX i XX wieku po raz pierwszy niemiecki psychiatra Emil Kraepelin wyodrębnił manię i depresję jako psychozy okresowe występujące naprzemiennie. Obecnie używa się terminu choroba afektywna dwubiegunowa. Po drugiej wojnie światowej liczne badania naukowe pokazały, że depresja nie jest jednolitą chorobą. Obejmuje nie tylko nastrój ale i doświadczenia fizyczne i psychiczne. Depresja jest chorobą całego organizmu. Wpływa na ciało fizyczne, psychikę człowieka, jego sposób myślenia i działania. Ogranicza podstawowe funkcje życiowe takie jak spanie, myślenie i jedzenie. To zespół różnych objawów różnego pochodzenia pojawiających się we wszystkich sferach życia człowieka.\nObecnie problematyka depresji jest szeroko opisana w literaturze, gdzie znajduje się różne nazewnictwo i podziały depresji. Wg kwalifikacji ICD-10 wyróżnia się: 1. depresję łagodną, 2. Depresję umiarkowaną, 3. Depresję ciężką i 4. Depresję ciężką z objawami psychotycznymi. Wg DSM - 4 są to: 1. Zaburzenia afektywne jednobiegunowe, 2. Zaburzenia afektywne dwubiegunowe, 3. Inne zaburzenia nastroju.\nNieznane są dobrze przyczyny rozwoju depresji. Duża rolę przypisuje się czynnikom genetycznym, biologicznym, psychodynamicznym, poznawczo-behawioralnym, interpersonalnym. Depresja stała się problemem medycznym i społeczno-ekonomicznym XXI wieku. Więcej przydatnych informacji na temat radzenia sobie z depresją można znaleźć na stronie psychologdlakobiet.pl.\nNiewątpliwie jednym ze skutecznych sposobów poradzenia sobie nie tylko z depresją jest metoda odpinania psychologdlakobiet.pl/metoda-odpinania. To nowatorski sposób uwalniający wszelkiego rodzaju problemy emocjonalne i zdrowotne poprzez usuwanie negatywnych wzorców myślowych.


Afera mailowa. Dworczyk miał alarmować: "wywalamy dziesiątki mln zł w błoto". O Macierewiczu: głupota | Polityka - Wiadomości Gazeta.pl\nPłaszcze damskie zimowe\nWorkery na zimę\nDługie spódnice na zimę\nWyprzedaż bluz na zimę\nAfera mailowa. Dworczyk miał alarmować: "wywalamy dziesiątki mln zł w błoto". O Macierewiczu: głupota\nmb 08.12.2021 08:37\nW sieci pojawił się kolejny mail, który ma pochodzić ze skrzynki Michała Dworczyka. Tym razem szef Kancelarii Premiera - jak wynika z ujawnionych wiadomości - miał wysłać Mateuszowi Morawieckiemu artykuł dotyczący zakupów dokonywanych przez Ministerstwo Obrony Narodowej. "Ciekawy i niestety prawdziwy" - czytamy w wiadomości.\nZobacz wideo AgroUnia może być zagrożeniem dla PSL? Pytamy posłankę Pasławską\nKolejny ujawniony mail jest datowany na marzec 2019 roku. Odbiorcami wiadomości są: Mateusz Morawiecki, Zbigniew Jagiełło (ówczesny prezes PKO Banku Polskiego) i Wojciech Myślecki (współpracownik premiera). Michał Dworczyk - jak wynika z ujawnionej korespondencji - miał wysłać im skan wywiadu, którego "Dziennikowi Gazecie Prawnej" udzielił prezes WB Electronics, Piotr Wojciechowski. Z artykułu wynikało, że Ministerstwo Obrony Narodowej "mimo wielokrotnych próśb" nie dopuściło firmy do złożenia oferty w postępowaniu dotyczącym zakupu samolotów bezzałogowych. Resort zamówił je w Polskiej Grupie Zbrojeniowej za 800 mln zł. - Według naszych analiz nasza cena byłaby zdecydowanie niższa niż te 800 mln zł. Ta cena jest szokująca - mówił w rozmowie Wojciechowski.\nMorawiecki miał pisać ws. TVP Info: Po co wystawiam mordę do obicia?\nAfera mailowa. Tym razem wątek działań Macierewicza. "Bo nie będzie kupował od prywaciarza"\nDo tego artykułu właśnie miał odnieść się Michał Dworczyk. "Panowie, ciekawy i niestety prawdziwy artykuł w załączniku. Najgorsze jest to, że niekompetencja, nieudolność, głupota, a czasem różne ciemne interesy, są zawsze podlewane w MON, PGZ i u nas w polityce - obrzydliwym sosem bogoojczyźnianych frazesów" - miał napisać. Jak czytamy w dalszej części wiadomości, chodzi m.in. o stwierdzenia takie jak "dobro Sił Zbrojnych" i "przyszłość polskiego przemysłu".\nTak naprawdę wywalamy dziesiątki milionów w błoto lub zgadzamy się na rozkradanie środków budżetowych. Jeden przykład jak wyglądają zakupy w wojsku. W 2017 roku zablokowałem podpisanie wielomilionowego kontraktu na drony uderzeniowe z PGZ, narażając się na złość Kownackiego i Macierewicza\n- miał podkreślić szef Kancelarii Premiera, dodając, że "zażądał testów porównawczych z Warmetami - produktem WB Electronics". "Okazało się, wiem, że trudno w to uwierzyć, że drony PGZ istnieją wyłącznie w fazie wstępnych prototypów. Najpierw trzeba było czekać, aby skonstruowali trzy sztuki, a potem okazało się to totalną klęską - testy na poligonie w Zielonce. Nie mogły trafić w cel lub nie wybuchały. Natomiast testy Warmetów wyszły świetnie. To wprowadziło wszystkich w konsternację, ale i tak zakup A. Macierewicz zablokował - 'bo nie będzie kupował od prywaciarza'" - miał napisać Dworczyk.\n"Dopiero późną jesienią, jak media zaczęły obśmiewać go, że drony, które zapowiadał, to kolejna niespełniona obietnica - na szybko kazał kupić 100 sztuk. Oczywiście 'obrońcy prawdziwych polskich produktów' tzn. PGZ doprowadzili do powstania tajnych raportów, które stwierdzały, że Warmety mają problemy z łącznością (można je zakłócić) i Błaszczak wstrzymał kolejne zakupy. Na marginesie powiem, że Warmety kupują m.in. Turcy, Ukraińcy i Arabowie, tzn. kraje, które prowadzą wojnę, oceniając, że jest to lepszy produkt niż odpowiedniki izraelskie czy amerykańskie" - miał zaznaczyć polityk. Dworczyk miał też podkreślić, że drony PGZ "nie powstały do dziś".\n"I na koniec najlepsze. Na koniec zażądałem, aby przedstawiono, jaki procent 'drona' z PGZ jest produkowany w Polsce. Okazało się, że jest to sama głowica bojowa - tzn. ładunek i zapalnik, obudowa z tworzywa (też produkowana w prywatnej firmie poza PGZ) i kilka drobnych części. Cała reszta jest sprowadzana - głównie Chiny i chyba Izrael, a my w Polsce tylko staramy się z tych części coś złożyć. Kurtyna" - miał podsumować swojego maila Michał Dworczyk.\nNa tę wiadomość - jak wynika z ujawnionej korespondencji - odpowiedział Zbigniew Jagiełło. "To na pewno wina Rosjan albo Niemców" - miał napisać.\nWyciekły kolejne wiadomości, tym razem o Witek. "Są granice nadęcia"\nAfera mailowa - jakie jest stanowisko rządu?\nPrzypomnijmy, że na początku czerwca Michał Dworczyk poinformował, że służby specjalne wyjaśniają sprawę włamania na skrzynkę mailową jego, jego żony, a także ich konta w mediach społecznościowych. Od tamtego czasu w sieci pojawiają się materiały, które rzekomo mają pochodzić ze skrzynek mailowych szefa Kancelarii Premiera i innych polityków.\nKPRM nie komentuje prawdziwości wiadomości, ale też nie dementuje poszczególnych informacji w nich zawartych. W odpowiedzi na pytania dot. afery mailowej Centrum Informacyjne Rządu przekazało Gazeta.pl, że "Polska doświadczyła ataku cybernetycznego i dezinformacyjnego prowadzonego z terenu Federacji Rosyjskiej". Amerykańska firma zajmująca się cyberbezpieczeństwem (Mandiant) oceniła w ubiegłym miesiącu, że grupa hakerów odpowiedzialna za operację "Ghostwriter" jest powiązana z rządem Białorusi.\nNieoficjalnie: Kaczyński chce więcej głosów, zaczęło się "łowienie". Przewija się jedno nazwisko\nPiS osacza Banasia, a ten wbija szpilę Kaczyńskiemu. Kulisy wojny wokół "pancernego Mariana"\nLech Wałęsa jest zakażony koronawirusem. "Nie mogę uwierzyć!"\nSuski próbuje tłumaczyć się ze słów o "kilkuset" inwigilowanych Pegasusem. "Zjawisko nie występuje"\nDziennikarka Radia Eska obnaża na Tik Toku manipulacje TVP. "Nie warto wierzyć we wszystko"\n23:01 "Wall Street Journal": Niemcy zablokowały dostawę broni z Estonii na Ukrainę\n22:41 Praca zdalna w urzędach, "każdy będzie mógł wejść do apteki i zrobić test". Jest nowe rozporządzenie\n22:37 Pora na copiątkowy trening umysłu. Dacie radę?\n21:52 Zyta Michalska została zamordowana 28 lat temu, gdy poszła zbierać kwiaty. Sprawca prawomocnie skazany\n21:45 USA rozważają ewakuację rodzin dyplomatów z Kijowa, Zełenski boi się o Charków. "Może zostać zajęty"\n"Wall Street Journal": Niemcy zablokowały dostawę broni z Estonii na Ukrainę\nPraca zdalna w urzędach, "każdy będzie mógł wejść do apteki i zrobić test". Jest nowe rozporządzenie\nZyta Michalska została zamordowana 28 lat temu, gdy poszła zbierać kwiaty. Sprawca prawomocnie skazany\nUSA rozważają ewakuację rodzin dyplomatów z Kijowa, Zełenski boi się o Charków. "Może zostać zajęty"\nWyniki losowania EuroJackpot 21.01.2022 [Multi Multi, Kaskada, Mini Lotto, Ekstra Pensja]\n"Rolą Kukiza jest przypilnować marszałek Witek". Sejmowa komisja śledcza ws. Pegasusa coraz bliżej\nWieczny quiz. Spróbuj sił w sprawdzianie wiedzy o nieśmiertelności\nPytanie 1 z 15 Pokarm greckich bogów, który zapewniał im nieśmiertelność, to:\nKurtki damskie na zimę


Naszyjnik Łańcuszek Pozłacany 24K z Wisiorkiem KULA ZIEMSKA dla Podróżnika Srebro p.925 Bridge-Art\n» Naszyjnik Łańcuszek Pozłacany 24K z Wisiorkiem KULA ZIEMSKA dla Podróżnika Srebro p.925\nwybierz 38cm +4cm regulacji 42cm +4cm regulacji 46cm +4cm regulacji 50cm +4cm regulacji 54cm +4cm regulacji 58cm +4cm regulacji\nKod produktu: 2094_20170829202607\nNaszyjnik pozłacany wykonany z łańcuszka rolo 1,5mm i okrągłego wisiorka 12/14mm w kształcie kuli ziemskiej. Możliwośc dodania grawerunku z tyłu wisiorka, maks. 20 liter.\nSrebro p.925, próba wybita na elementach. Całość pozłacana 24 karatowym złotem.\nBransoletka srebrna celebrytka łańcuszek i zawieszka w kształcie aparatu fotograficznego wykonana ze srebra p.925. Możliwość personalizacji...\nNaszyjnik srebrny łańcuszek z aparatem fotograficznym wykonany ze srebra p.925. Możliwość dodania osobistego grawerunku...\nKolczyki pozłacane sztyfty z kuleczkami 6mm. Srebro p.925...\nPozłacany Naszyjnik Choker z KULECZKAMI Łańcuszek SREBRO p.925\nPozłacany naszyjnik wykonany z łańcuszka rolo i wisiorków w kształcie kuleczek 4mm...\nPozłacany Naszyjnik Łańcuszek z KULKAMI Choker SREBRO p.925\nNaszyjnik pozłacany wykonany z łańcuszka rolo i wisiorków w kształcie kulek...\nDługie Kolczyki Pozłacane KULKI Sztyfty SREBRO p.925\nDługie, pozłacane kolczyki srebrne kulki 8mm na sztyftach...\nSrebrny naszyjnik GAJA łańcuszek z gałązką i ażurową kulą ziemską wykonany ze srebra p.925...\nBransoletka Celebrytka Łańcuszek z Kulką SREBRO p.925\nBransoletka srebrna celebrytka łańcuszek z kulką 6mm wykonana ze srebra p.925...\nSrebrna Bransoletka Sznurkowa z Dużą Kulką Nitka 1mm Srebro p.925 / 18 Kolorów\nBransoletka wykonana z wodoodpornego sznurka jubilerskiego o gr. 1mm, ozdobiona kulką 8mm i serduszkiem wykonanymi ze srebra p.925 (nabita próba). Obwód bransoletki regulowany przy pomocy węzełków zderzakowych. Bransoletka dostępna w trzech rozmiarach: damskim, męskim i dziecięcym (powyżej 7 roku życia)...\nSrebrna Bransoletka Sznurkowa na Nogę Kostkę Kulka Srebro p.925 / 18 Kolorów\nSrebrna bransoletka na nogę wykonana z wodoodpornego sznurka jubilerskiego o gr. 1mm, ozdobiona kulką 6mm i serduszkiem wykonanymi ze srebra p.925 (nabita próba). Obwód bransoletki regulowany przy pomocy węzełków zderzakowych...\nSrebrna Bransoletka na Nogę Łańcuszek z Kulką SREBRO p.925\nSrebrna bransoletka na nogę łańcuszek z kulką 6mm wykonana ze srebra p.925...\nPozłacany Naszyjnik Łańcuszek z Kulkami SREBRO p.925\nNaszyjnik pozłacany wykonany z łańcuszka rolo i wisiorków w kształcie kulek. Srebro p.925...\nKolczyki Kule Shamballa Siam Swarovski Srebro p.925\nKolczyki srebrne wykonane z kul o średnicy 12mm wysadzanych kryształkami Swarovski Elements w kolorze Siam na angielskich biglach. Srebro p.925...\nSrebrna Bransoletka z Kuleczkami i Chłopczykiem na Sznurku SREBRO p.925\nSrebrna bransoletka wykonana z wodoodpornego sznurka jubilerskiego o grubości 1mm, czterech kuleczek o średnicy 6mm, blaszki cechowniczej 6mm w kształcie serduszka i zawieszki chłopczyka 19/7mm z możliwością personalizacji. Srebro p.925...\nBransoletka Sznurkowa ze Srebrnymi Kuleczkami Nitka 1mm Srebro p.925 / 16 Kolorów\nBransoletka wykonana z cienkiego, wodoodpornego sznurka jubilerskiego o gr. 1mm, ozdobiona kulkami 4 i 6mm i serduszkiem 6mm. Srebra p.925...\nBransoletka Sznurkowa Pięć Kulek Nitka 1mm Srebro p.925 / 16 Kolorów\nBransoletka wykonana z cienkiego, wodoodpornego sznurka jubilerskiego o gr. 1mm, ozdobiona pięcioma kulkami 4, 5 i 6mm i serduszkiem 6mm. Srebra p.925...\nPrezent od mamy na święta, wyjątkowy, oryginalny. Mam nadzieje, że będzie się nosił przez długi czas tak jak teraz.


Zniżki weekendowe - gdzie najlepsze okazje? - Gdzie Promocja\nZniżki weekendowe - gdzie najlepsze okazje?\nNie macie planów na weekend? Chcecie zagospodarować swój wolny czas? Na pewno pomogą Wam w tym zniżki! Dzięki nim nie ma możliwości, że będziecie się nudzić! Nasz plan na weekend - zakupy!\nJak co tydzień nasz redakcyjny zespół dwoił się i troił, żeby przed nadchodzącym weekendem przygotować dla Was zastrzyk najlepszych promocji, z których warto skorzystać w sobotę i niedzielę. Tym razem również nie obejdzie się bez rabatów! Na naszej liście tradycyjnie pojawiły się najlepsze okazje tego weekendu, z których warto skorzystać chcąc zrobić zakupy. Szukacie nowej kurtki, sweterka, a może polujecie już na letnie buty? Zerknijcie na spis poniżej!\nZanim jednak dacie się wciągnąć w wir zakupów przypominamy, że jeszcze do 14 maja włącznie możecie skorzystać z dodatkowej zniżki w wysokości 15% na wszystkie oferty Groupona. Kod rabatowy dostępny tylko u nas do jednorazowego wykorzystania na dowolne zamówienie. Szczegóły promocji znajdziecie w tekście dotyczącycm ofert z całej Polski tańszych o 15%. No to teraz możemy przejść do listy :-)\nLista rabatów na weekend\n5.10.15: 40% rabatu na odzież dziecięcą, kod: WIOSNA\n50style: 50 zł przy zakupach za min. 250 zł, kod: bon50\nAlfasan: zniżka 10% na cały asortyment, kod: JY6DE3ZA\nAnswear: weekend zakupów do -25%, kod: SPRING\nCentrum Rowerowe: buty marki Mavic taniej o 15%\nChocolissimo: czekoladowe upominki z całkowicie darmową dostawą\nChodnik Literacki: kultowe klasyki z rabatem 48%\nDenley: 10% zniżki na wszystko, kod: WIECEJZAMNIEJ\neKobieca: 5% rabatu na kosmetyki z kodem: KOTKI2\nGardenowo: rabat 10% na cały asortyment\nGino Rossi: dodatkowe -10% na buty i torebki w outlecie, kod: OUT10\nKids Showroom: 12 topowych marek przecenionych o 20%\nLa Redoute: obniżka 30% na wszystko, kod: 5593\nMęskie Gacie: 20% zniżki na bieliznę męską z kodem: 0520\nMIVO: -20% na wszystkie buty i torebki, kod: SWEET\nNexterio: gres do wnętrza ze zniżką 20%, kod: WEEK2\nOffice Shoes: -40% na drugą parę\nOneMarket: stylowe meble nawet 40% taniej\nOutlet RTVAGD: -15% na wszystkie produkty\nPerfumesco: darmowa wysyłka zamówień, kod: 5KXAJY8S\nPhase Eight: do -50% na wybrane sukienki i eleganckie kombinezony\nSmyk: -20% na wszystko -25% na ubrania i buty przy zamówieniu min. 3 sztuk\nSzkla.com: odbierz kod na darmową dostawę: MYD\nTelimena: bielizna nocna 20% taniej, kod: BN0517\nTextil Market TXM24: Mid season SALE do -60%\nWittchen: darmowa dostawa przez cały weekend\nZooplus: obniżka na karmę premium dla psa\nPrzed nami nareszcie perspektywa pięknego weekendu. Nie tylko za sprawą pogody i słońca, ale również dzięki zniżkom w sklepach :-) To doskonała szansa żeby spotkać się z przyjaciółkami, poplotkować i obłowić się z promocyjne zdobycze. A najlepiej plotkuje się oczywiście przy kawie! Mamy dla Was kupony na aromatyczną kawę i coś słodkiego :-)