Różności dla przyjemności: grudnia 2014\nPogoda dziś nieprzyjazna dla zdjęć, bo chmury nadciągnęły, ale może coś będzie widać.\nKartka w różowościach na powitanie małej dziewczynki - powstała z papierów Balonik dla siostrzyczki Galerii Papieru z małym dodatkiem czerwonego kartonu z odzysku. Wykorzystałam mapkę cardabilities #113.\nAutor: Blanka o 13:07 2 komentarze:\nEtykiety: mapka, narodziny\nClean & simply z choineczkami\nBaza kraft, karton wizytówkowy i digi stempel od Wikuchy. I już :)\n- wyzwanie #2 w Project Prezent - jeśli Święta to tylko z choinką\n- wyzwanie #22 u SZMEKA - świąteczna dowolność\nAutor: Blanka o 12:01 8 komentarzy:\nEtykiety: Boże Narodzenie, clean & simply, wyzwania\nDziś jedna z zaległych prac - świąteczny exploding box, u nas na gotówkę dla chrześniaka, który stesty/niestety jest już w takim wieku, że to najbardziej oczekiwany prezent :)\nW środku boxa jest dodatkowe pudełeczko do chowania prezentu pieniężnego lub nie :)\nBox zgłaszam na wyzwania:\n- Craftowy ogródek - świąteczny prezent z Eco-Scrapbooking\n- SZMEK - wyzwanie #22 - świąteczna dowolność\nAutor: Blanka o 10:52 3 komentarze:\nEtykiety: Boże Narodzenie, exploding box, wyzwania\nDzisiaj nietypowo, bo zamiast kartki są bombki-karczochy. Trochę ich powstało, w różnych wersjach kolorystycznych. Poniżej kilka z nich.\nA na koniec bombka w wersji patriotycznej :)\nAutor: Blanka o 23:08 Brak komentarzy:\nNa niebiesko / In blue #2\nJak już wyciągnęłam niebieskie papiery, to z rozpędu zrobiłam z nich trzy kartki. To druga z nich - podobnie jak poprzednio wykorzystałam mapkę z wyzwania kartkowego Kwiatu Dolnośląskiego, ale tym razem inną.\nPonownie kartkę posyłam jeszcze na wyzwanie wyzwanie Clear it Out Challenge Blog.\nAutor: Blanka o 22:18 7 komentarzy:\nEtykiety: mapka, narodziny, wyzwania\nTo chyba moja pierwsza kartka gratulacyjna dla świeżo upieczonych rodziców małego chłopca. Skoro chłopiec, to kartka w niebieskościach od Galerii Papieru. Digi stempel od Agnes B. Kwiaty są z Wild Orchid Crafts, a listki wycięłam z zielonego papieru czerpanego Namaste.\nKartka powstała według jednej z czterech mapek z wyzwania mapkowego Kwiatu Dolnośląskiego.\nKartkę posyłam też na wyzwanie Clear it Out Challenge Blog - jego wymogi to kolor niebieski i wstążka - u mnie są nawet dwie :)\nAutor: Blanka o 15:32 5 komentarzy:\nŚwiąteczne clean & simply\nCały czas dłubię jakieś kartki albo bombki karczochowe, ale nie mam jak ich pokazać, bo pogoda jest taka, że szkoda słów, a nie umiem robić dobrych zdjęć przy sztucznym oświetleniu, niestety. Może w następnych dniach się uda.\nNa razie pokazuję jedną bardzo prostą kartkę z tych samych papierów, co poprzednio.\nKartka leci na świąteczne wyzwanie u SZMEKA #22:\nPosyłam ją też na wyzwanie w SCRAPCAFE: 748 - Zwierzęta - jakby nie patrzeć jelonek z kartki jest zwierzęciem :)\nDodatkowo przypadkiem pasuje do mapki Mojo Monday #375:\nAutor: Blanka o 15:41 5 komentarzy:


Głębokie fotele - Komnaty Drugiego Kręgu\nWysłany: Sob 11:59, 07 Cze 2008 Temat postu: Głębokie fotele\nWyobrażacie sobie to... głeboki fotel i dobra książka?\nJa tak, aż zaczęsto.\nGdyby nadać temu tematowi podtytuł to brzmiał by on po prostu "Czytelnia".\nWszysy wiemy co się robi w czytelni, prawda?\nA więc jest to miejse, w którym możesz się swobodnie oddać zgłebianiu fikcyjnyh światów.\nZatem proponuję, żeby umieszczać tu fragmenty książek, które chce się innym polecić, z krótkim komenterzem.\nWysłany: Sob 12:13, 07 Cze 2008 Temat postu: Gra o tron\nJeśli interesuje Was trochę fantasy, albo chielibyście, aby tak było to polecam zacząć od tej książki.\nOczywiście jeżeli preferujecie fantasy jako historie fikcyjnyh krain.\nChoć w tym przypadku to nawet nie tak całkiem z powietrza wziętyh.\nNazwy dwóch rodów wokół, których toczy się cała akcja budzą oczywiste skojarzenia.\nCykl: Pieśń Lodu i Ognia, t.1\nWydawnitwo: Zysk i S-ka\nRanek był pogodny, lecz zimny, co zwiastowało koniec lata. Wyruszyli o świcie, by zobaczyć egzekucję. Bran, ogromnie podniecony, był jednym z dwudziestu, którzy jechali. Po raz pierwszy uznano, że jest już na tyle dorosły, by pojechać z panem ojcem i braćmi i zobaczyć, jak wymierza się sprawiedliwość. Był to siódmy rok życia Brana, a dziewiąty rok lata.\nMężczyznę wyprowadzono już wcześniej przed ogrodzenie niewielkiego grodu wśród wzgórz. Robb sądził, że jest to dziki, zaprzysiężony Mance’owi Rayderowi, Królowi–poza–Murem. Na samą myśl o tym Bran poczuł gęsią skórkę. Przypomniał sobie opowieści Starej Niani. Od niej dowiedział się, że dzicy są okrutnymi ludźmi, kradną, mordują i handlują ludźmi. Zadawali się z olbrzymami i wampirami, nocą porywali dziewczynki i pili krew z wypolerowanych rogów. A ich kobiety w czasie Długiej Nocy sypiały z Innymi i rodziły na wpół ludzkie istoty.\nOjciec Brana siedział nieruchomo na koniu, a jego długie brązowe włosy powiewały na wietrze. Miał trzydzieści dwa lata, lecz postarzała go krótko przystrzyżona broda przetykana siwizną. Tego dnia w jego oczach czaiło się ponure spojrzenie, a on sam ani trochę nie przypominał człowieka, który opowiada wieczorem przy ogniu o czasach bohaterów i dzieciach lasu. Jakby zdjął maskę ojca, pomyślał Bran, i założył maskę lorda Starka z Winterfell.\nW chłodzie poranka zadawano pytania i padały odpowiedzi, lecz później Bran niewiele pamiętał z tego, co zostało powiedziane. Wreszcie pan ojciec wydał rozkaz i dwaj strażnicy przyciągnęli obdartego mężczyznę do pnia grabu na środku placu. Położyli mu głowę na twardym, czarnym pieńku. Lord Eddard Stark zsiadł z konia, a jego podopieczny, Theon Greyjoy, przyniósł jego miecz, Lód. Ostrze miał szerokie jak dłoń mężczyzny, a długością przewyższał nawet wzrost Robba. Wykute z valyriańskiej stali za pomocą magii, było ciemne jak dym i bez jakiejkolwiek szczerby.\nOjciec zdjął rękawiczki i podał je Jory’emu Casselowi, kapitanowi gwardii przybocznej. Ujął Lód w obie ręce i przemówił:\n— W imieniu Roberta z Domu Baratheonów, Pierwszego z Rodu, Króla Andalów, Rhoynarów oraz Pierwszych Ludzi, wyrokiem Eddarda z Rodu Starków, Lorda Winterfell i Namiestnika Północy skazuję cię na śmierć. — Po tych słowach uniósł miecz wysoko nad głowę.\n— Trzymaj mocno kuca — szepnął. — I nie odwracaj się. Ojciec zauważy, jeśli się odwrócisz.\nOjciec pozbawił głowy skazańca jednym pewnym cięciem. Krew trysnęła na śnieg, czerwona jak letnie wino. Jeden z koni stanął dęba i trzeba było go mocno trzymać, by się nie spłoszył. Bran nie mógł oderwać oczu od krwi. Patrzył, jak śnieg wokół pnia pije ją łapczywie, zmieniając barwę.\n— Błazen — mruknął Jon na tyle cicho, by nie usłyszał tego Greyjoy. Położył dłoń na ramieniu Brana, a ten spojrzał na przyrodniego brata. — Dobrze się spisałeś — przemówił Jon z powagą. Jon miał czternaście lat i już nie raz patrzył, jak wymierzano sprawiedliwość.\nKiedy wyruszyli w długą powrotne drogę do Winterfell, jakby się ochłodziło, chociaż ustał wiatr, a słońce stało wyżej na niebie. Bran i jego bracia jechali daleko z przodu przed całą grupą; jego kuc z trudem nadążał za końmi.\n— Dezerter umarł dzielnie — powiedział Robb. Był rosłym młodzieńcem, który z każdym dniem stawał się większy. Z karnacji podobny do matki: jasna cera, rudawobrązowe włosy i niebieskie oczy Tullych z Riverrun. — Przynajmniej nie okazał się tchórzem.\n— Nie — powiedział cicho Jon Snow. — To nie była odwaga. On był śmiertelnie przerażony. Widziałem to w jego oczach. — Oczy Jona były szare, prawie czarne, lecz były to oczy, przed którymi nic się nie ukryło. Jon miał tyle lat, co Robb. Wcale nie byli do siebie podobni. Jon był smukły i ciemnowłosy, Robb muskularny i jasnowłosy; Jon zwinny i pełen gracji, jego przyrodni brat zaś silny i szybki.\nRobb nie wydawał się zdziwiony. — Niech Inni wydrapią mu oczy — zaklął. — Umarł dzielnie. Ścigamy się do mostu?\n— Zgoda — powiedział Jon i ścisnął piętami boki konia. Robb zaklął i popędził za nim galopem, pokrzykiwał i śmiał się głośno, tymczasem Jon jechał w milczeniu, skupiony. Ich konie wyrzucały w górę kopytami tumany śnieżnego pyłu.\nZamyślony, nie usłyszał, kiedy ojciec i jego świta go dogonili. — Dobrze się czujesz, Bran? — spytał ojciec, który nieoczekiwanie znalazł się u jego boku.\n— Tak, ojcze — odpowiedział. Spojrzał w górę. Jego pan ojciec, owinięty w futra i skóry, patrzył na niego ze swojego ogromnego rumaka niczym olbrzym. — Robb twierdzi, że tamten człowiek umarł dzielnie, ale Jon twierdzi, że się bał.\n— A co ty myślisz? — spytał ojciec.\nBran zastanowił się. — Czy można okazać dzielność, bojąc się jednocześnie?\n— Tylko wtedy można być naprawdę dzielnym — odpowiedział ojciec. — Czy rozumiesz, dlaczego to zrobiłem?\n— To był dziki — powiedział Bran. — A dzicy porywają kobiety i sprzedają je Innym.\nJego pan ojciec uśmiechnął się. — Znowu słuchałeś opowieści Starej Niani. W rzeczywistości ten człowiek złamał przysięgę, zdezerterował z Nocnej Straży. Tacy są najbardziej niebezpieczni. Dezerter dobrze wie, że zginie, jeśli zostanie złapany, dlatego żeby się ratować, nie cofnie się przed żadną zbrodnią, nawet najpodlejszą. Ale mnie nie o to chodziło. Nie pytałem cię, dlaczego on zginął, lecz dlaczego ja muszę robić to osobiście.\nBran nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie. — Król Robert ma kata — odpowiedział niepewnie.\n— Tak — przyznał ojciec. — Podobnie jak jego poprzednicy, Targaryenowie. Lecz my postępujemy według starszych zwyczajów. W żyłach Starków wciąż płynie krew Pierwszych Ludzi. Wierzymy, że ten, kto wydaje wyrok, sam powinien go wykonać. Jeśli chcesz odebrać komuś życie, powinieneś spojrzeć mu w oczy i wysłuchać jego ostatnich słów. Jesteś mu to winien. Kiedy nie masz odwagi tego uczynić, skąd możesz wiedzieć, że ten człowiek zasługuje na śmierć?\n— Któregoś dnia ty, Bran, zostaniesz chorążym Robba, będziesz zasiadał we własnej twierdzy i sam wymierzał sprawiedliwość. Gdy nadejdzie ta chwila, musisz pamiętać, żeby nie stała się ona dla ciebie przyjemną, lecz też nie wolno ci odwracać wzroku. Władca, który chowa się za płatnym katem, szybko zapomina, czym jest śmierć.\nW tym momencie na grzbiecie wzgórza pojawił się Jon. Machając ręką, krzyczał: — Ojcze, Bran, chodźcie szybko, zobaczcie, co znalazł Robb! — W następnej chwili już zniknął za wzgórzem.\nPodjechał do nich Jory. — Jakieś kłopoty, panie?\n— Bez wątpienia — odparł pan ojciec. — Zobaczmy, co tam znowu nabroili moi synowie. Ruszył kłusem, a Jory, Bran i pozostali pojechali za nim.\nZnaleźli Robba na północnym brzegu rzeki. Jon siedział jeszcze na koniu obok niego. W końcu lata spadły obfite śniegi, dlatego Robb stał w zaspie po kolana z odrzuconym kapturem, tak że słońce odbijało się od jego jasnych włosów. Trzymał coś na rękach. Obaj rozmawiali podnieconymi i ściszonymi głosami.\nJeźdźcy zbliżali się do nich ostrożnie przez zaspy, starając się wybierać równą drogę na niepewnym gruncie. Pierwsi dojechali do nich Jory Cassel i Theon Greyjoy. Greyjoy jechał, śmiejąc się i żartując. Bran usłyszał, jak tamten wypuszcza z sykiem powietrze.\n— Bogowie! — zawołał, próbując utrzymać równowagę na koniu, kiedy sięgnął po miecz.\n— Robb, odsuń się od tego! — zawołał, a jego koń stanął dęba.\nMłodzieniec uśmiechnął się tylko i spojrzał sponad tego, co trzymał na rękach. — Ona już nic ci nie zrobi, Jory — powiedział. — Zdechła.\n— Na siedem piekieł, co to jest? — odezwał się Greyjoy.\n— Wilk — powiedział Robb.\n— Odmieniec — odpowiedział Greyjoy. — Popatrz, jaki jest duży. — Bran czuł, jak mocno bije mu serce, kiedy przebrnął przez zaspę sięgającą mu do pasa i stanął u boku brata.\n— To nie jest odmieniec — powiedział Jon spokojnie. — To jest wilkor. One są większe od wilków.\n— Nie widywano ich od dwustu lat na południe od Muru — wtrącił Theon Greyjoy.\n— Teraz jednak widzę — odparł Jon.\nBran oderwał wzrok od potwora i wtedy dokładniej przyjrzał się temu, co Robb trzyma na rękach. Wydał okrzyk radości i podszedł bliżej. Szczenię przypominało kulkę z szaroczarnego futra. Oczy miało jeszcze zamknięte. Popiskując smutno, macało pyskiem ślepo po piersi Robba w poszukiwaniu mleka. Bran niepewnie wyciągnął rękę. — Śmiało — zachęcił go Robb. — Możesz go dotknąć.\nBran pogłaskał szybko szczenię i odwrócił się do Jona, który powiedział: — Trzymaj. — Jego przyrodni brat podał mu drugie szczenię. — Jest ich pięć. — Bran usiadł na ziemi i przytulił wilczka do twarzy. Poczuł miękkość i ciepło jego sierści.\n— Wilkory w królestwie po tylu latach — mruknął Hullen, koniuszy. — To mi się nie podoba.\n— To znak — powiedział Jory.\nIch ojciec zachmurzył się. — Jory, to tylko zdechłe zwierzę — powiedział, choć sam wydawał się zatroskany. Kiedy obchodził wilka, śnieg zaskrzypiał pod jego butami. — Czy wiadomo, co ją zabiło?\n— Ma coś wbite w gardło — odezwał się Robb, dumny, że potrafi odpowiedzieć, zanim jeszcze spytał go ojciec. — Tam, pod samą szczęką.\nOjciec przyklęknął i wsunął dłoń pod łeb zwierzęcia. Potem szarpnął i podniósł rękę wysoko, tak by wszyscy zobaczyli. Trzymał w niej kawałek rogu, oderwaną rosochę umazaną krwią.\n— Dziwi mnie, że przeżyła na tyle długo, żeby się oszczenić — powiedział. Jego słowa przerwały krąg milczenia.\n— Może nie przeżyła — powiedział Jory. — Słyszałem… może wilczyca zdechła, zanim urodziły się szczenięta.\n— Zrodzone z martwych — wtrącił ktoś. — Jeszcze gorzej.\n— Nieważne — powiedział Hullen. — One też niedługo zdechną. Okrzyk rozpaczy zamarł w gardle Brana.\n— Im szybciej, tym lepiej — wtrącił Theon Greyjoy, wyciągając miecz. — Bran, dawaj tutaj tę bestię.\nSzczenię przytuliło się do niego, jakby rozumiało ludzkie słowa. — Nie! — zawołał gwałtownie Bran. — On jest mój!\n— Odłóż miecz, Greyjoy — powiedział Robb. Przez moment wydawało się, że przemawia jego ojciec, lord, którym kiedyś miał zostać. — Zatrzymamy te szczeniaki.\n— Chłopcze, nie możesz tego zrobić — powiedział Harwin, syn Hullena.\n— Okażemy serce, zabijając je — dodał Hullen.\nBran spojrzał na ojca pana, spodziewając się pomocy, lecz napotkał tylko jego nachmurzone oblicze. — Synu, Hullen ma rację. Lepiej zadać im szybką śmierć, niż pozwolić, by zdychały powoli z zimna i głodu.\n— Nie! — Odwrócił głowę, czując napływające do oczu łzy. Nie chciał płakać w obecności ojca.\nRobb także nie chciał ustąpić. — W zeszłym tygodniu oszczeniła się ruda suka ser Rodrika — powiedział. — Przeżyły tylko dwa szczeniaki, więc będzie miała dość mleka.\n— Rozerwie je na strzępy, gdy tylko spróbują się przystawić.\n— Lordzie Stark — odezwał się Jon. Ten oficjalny ton wywołał zdziwienie. Bran wpatrywał się w niego pełen nadziei. — Znaleźliśmy pięć szczeniaków — zwrócił się do ojca. — Trzy samce i dwie samice.\n— I co z tego, Jonie?\n— Ty masz pięcioro dzieci z prawego łoża. Trzech synów i dwie córki. Ta wilczyca jest jakby symbolem twojego Rodu. Przeznaczeniem tych szczeniąt jest zostać z twoimi dziećmi, panie.\nBran zauważył zmianę na twarzy ojca, dostrzegł też spojrzenia, jakie wymienili między sobą stojący dookoła mężczyźni. Poczuł ogromną miłość do Jona. Pomimo swoich siedmiu lat dobrze zrozumiał, czego dokonał jego brat. Liczba zwierząt i ludzi zgadzała się tylko dlatego, że Jon nie wymienił samego siebie. Wspomniał o dziewczynkach, nawet o niemowlęciu, Rickonie, lecz nie wymienił bękarta noszącego nazwisko Snow, nazwisko zwyczajowo nadawane ludziom na północy, którzy mieli pecha urodzić się bezimiennie.\nOjciec szybko zrozumiał. — A zatem, Jonie, nie chcesz szczenięcia dla siebie? — spytał łagodnie.\n— Wilkor widnieje na sztandarze Domu Starków — zauważył Jon. — Ja nie noszę ich nazwiska, ojcze.\nOjciec pan przyglądał mu się uważnie. Robb natychmiast wykorzystał chwilę milczenia.\n— Ojcze, sam się zajmę szczeniakiem — powiedział. — Namoczę ręcznik ciepłym mlekiem i dam mu do ssania.\n— Ja też! — krzyknął Bran.\nLord długo mierzył uważnym spojrzeniem swoich synów. — Łatwo powiedzieć, ale trudniej zrobić. Nie pozwolę, żebyście zawracali głowę służbie. Jeśli chcecie zatrzymać szczeniaki, sami musicie je karmić. Jasne?\nBran przytaknął mu gorliwie. Szczeniak poruszył się i polizał jego policzek ciepłym językiem.\n— Sami je też wytresujecie — dodał ojciec. — Wy i nikt inny. Obiecuję, że nikt z psiarni nie dotknie nawet palcem tych potworów. Niech was bogowie mają w opiece, jeśli zaniedbacie swoje zwierzęta, odniesiecie się do nich brutalnie albo źle je wytresujecie. To nie są jakieś tam kundle, które będą żebrać o jedzenie i uciekną przed kopniakiem. Wilkor urwie ci rękę z taką samą łatwością, z jaką pies rozrywa szczura. Czy wciąż chcecie je zatrzymać?\n— Tak, ojcze — powiedział Bran.\n— Tak — powtórzył jak echo Robb.\n— Szczeniaki mogą zdechnąć bez względu na to, jak bardzo będziecie się starali.\n— Nie zdechną — zapewnił go Robb. — Nie pozwolimy im zdechnąć.\n— A zatem zatrzymaj je, Jory. Desmond zabierz pozostałe. Czas wracać do Winterfell.\n— O co chodzi, Jon? — spytał ojciec pan.\n— Nie słyszycie?\n— Tam — powiedział Jon i pogalopował z powrotem przez most. Patrzyli, jak zsiada z konia w pobliżu zdechłej wilczycy i przyklęka. W następnej chwili jechał już do nich uśmiechnięty.\n— Pewnie odłączył się od pozostałych — powiedział Jon.\n— Albo został odpędzony — dodał jego ojciec, spoglądając na szóstego szczeniaka. Ten był zupełnie biały, a oczy miał czerwone jak krew skazańca, który został stracony tego ranka. Bran zauważył zdziwiony, że tylko ten jeden szczeniak otwiera już oczy.\n— Albinos — zauważył Theon Greyjoy z wymuszonym uśmiechem na ustach. — Zdechnie jeszcze przed tamtymi.\nJon Snow rzucił chłodne spojrzenie strażnikowi ojca. — Nie sądzę, Greyjoy — powiedział. — On należy do mnie.\nNo to próbka tego czym się tak w sesji zaczytuje.\nPierwszy, albo trzeci... (bywają różne wersje) tom cyklu o całkiem niecodziennej rodzinie Bedwynów.\nTo chyba jedna z najlepszych serii tego gatunku.\nCykl: Bedwynowie t.1\nTuluza, Francja 10 kwietnia 1814\nPatrzył na scenę znaną mu aż za dobrze. Wieloletnie doświadczenie nauczyło go, że pola bitew niewiele się od siebie różnią, zwłaszcza gdy walka jest już skończona.\nDym artylerii i niezliczonych muszkietów przerzedził się na tyle, by ukazać armię brytyjską i wojska sprzymierzone, umacniające świeżo wywalczone pozycje wzdłuż przełęczy Calvinet na wschód od miasta. Ciężkie działa zostały skierowane wprost na Tuluzę, do której niedawno wycofały się francuskie siły Soulta. Gryzący zapach prochu ciągle wisiał w powietrzu, mieszając się z kurzem, wonią błota, koni i krwi. Pomimo nieustającego zgiełku, głosów wykrzykujących komendy, rżenia koni, szczęku broni i turkotu kół, teraz, kiedy umilkła ogłuszająca kanonada dział, wokół zapanowała dziwna, dzwoniąca w uszach cisza. Ziemia była usłana ciałami zabitych i rannych.\nLord pułkownik Aidan Bedwyn ciągle jeszcze nie uodpornił się na ten widok. Wysoki, dobrze zbudowany, o smagłej, kamiennej twarzy i orlim nosie, budził strach wśród żołnierzy. Jednak zawsze po bitwie przemierzał pole walki, by pożegnać zabitych ze swego oddziału i ulżyć cierpieniom rannych, gdzie tylko mógł to uczynić.\nZ posępną miną spojrzał ciemnymi, nieprzeniknionymi oczami na leżącego człowieka i zacisnął ręce za plecami. Naga, zakrwawiona po bitwie szabla zakołysała się u jego boku.\n- To oficer - rzekł, wskazując głową czerwoną szarfę. Przepasany nią mężczyzna leżał twarzą do ziemi po upadku z konia. - Kto to?\nAdiutant schylił się i odwrócił go na plecy.\nMartwy zdawałoby się człowiek otworzył oczy.\n- To kapitan Morris - powiedział pułkownik Bedwyn. - Rawlings, wezwij sanitariuszy. Natychmiast.\n- Nie - powiedział kapitan słabym głosem. - Ja umieram, sir.\nPułkownik ledwie dostrzegalnym gestem powstrzymał adiutanta. Patrzył\nna umierającego człowieka, którego czerwony mundur był przesiąknięty szkarłatną krwią. Rannemu zostało nie więcej niż kilka minut życia.\n- Co mogę dla pana zrobić? - spytał pułkownik. - Może podać wody?\n- Proszę o przysługę. - Morris opuścił na gasnące oczy blade powieki. Pułkownik przez chwilę myślał, że kapitan już nie żyje. Ukląkł przy nim na jedno kolano, odsuwając na bok szablę. Powieki rannego nagle zatrzepotały i uniosły się. - Pański dług, sir. Powiedziałem, że nigdy nie zażądam jego spłaty.\n- A ja przysiągłem, że mimo wszystko go spłacę. - Pułkownik Bedwyn pochylił się nad rannym, by lepiej słyszeć. - Proszę powiedzieć, co mam zrobić.\nDwa lata temu kapitan Morris, wtedy jeszcze porucznik, uratował mu życie podczas bitwy o Salamankę. Pułkownik stracił konia i pieszo walczył z konnym przeciwnikiem, gdy został zaatakowany od tyłu. Porucznik zabił drugiego napastnika i zsiadłszy z konia, ofiarował go swemu dowódcy. W walce, która się potem wywiązała, Morris został ciężko ranny. W nagrodę awansował jednak do stopnia kapitana. Na kupienie tego patentu nie mógłby sobie pozwolić. Morris upierał się, że pułkownik Bedwyn nie jest mu nic winien, że w bitwie obowiązkiem żołnierza jest osłaniać towarzyszy walki, a zwłaszcza swoich dowódców. Oczywiście miał rację, ale pułkownik nigdy nie zapomniał o tym długu wdzięczności.\n- Moja siostra... - wyjąkał teraz kapitan, ponownie zamykając oczy. -Niech pan jej przekaże wiadomość o mnie.\n- Zrobię to osobiście - zapewnił pułkownik. - Powiem jej, że w ostatnich chwilach myślami był pan przy niej.\n- Niech po mnie nie płacze. - Kapitan z wysiłkiem chwytał powietrze. - Dość już miała smutku. - Proszę powiedzieć, że nie wolno jej nosić żałoby. To moje ostatnie życzenie.\n- Powiem jej to.\n- Niech mi pan obieca... - Głos rannego zamarł. Ale śmierć jeszcze nie zabrała kapitana. Nagle otworzył szeroko oczy i nie wiadomo, skąd znalazł siłę, by unieść rękę i dotknąć dłoni pułkownika lodowatymi palcami. Z natarczywością którą można było usprawiedliwić jedynie świadomością bliskiej śmierci, poprosił:\n- Proszę obiecać, że się pan nią zaopiekuje! Niech pan obieca! Bez względu na wszystko!\n- Obiecuję. Daję panu słowo honoru.\nGdy wymawiał te słowa, kapitan wydał z siebie ostatnie tchnienie. Pułkownik wyciągnął rękę, by zamknąć Morrisowi oczy. Przez chwilę klęczał przy nim, jakby się modlił. W rzeczywistości jednak rozważał obietnicę złożoną kapitanowi. Przyrzekł, że osobiście zaniesie pannie Morris wiadomość o śmierci brata, chociaż nie wiedział, kim ona jest ani gdzie mieszka. Obiecał przekazać jej ostatnie życzenie Morrisa, by nie nosiła po nim żałoby.\nI dał słowo honoru, że się nią zaopiekuje. W jaki sposób i po co - nie miał pojęcia.\n„Bez względu na wszystko!"\nEcho tych ostatnich słów umierającego człowieka zabrzmiało mu w uszach. Co mogły oznaczać? Co on właściwie obiecał?\nWysłany: Czw 13:56, 23 Paź 2008 Temat postu:\nLepszy niż John Corey... pełen charyzmy... glina w każdym calu.\nA żeby było jeszcze lepiej to tutejszy. Może nie dzisiejszy, ale jak najbardziej swojski.\nPrzechadzający się Krakowskim Przedmieściem, przecinający Plac Litewski i znikając w drzwiach Wydziały śledczego na Staszica.\nPrzemierzający ciemne zaułki przedwojennego Lublina w poszukiwaniu odpowiedzi. Może nie zawsze działający zgodnie z literą prawa, ale na pewno z jego duchem... podkomisarz Zygmunt "Zyga" Maciejewski.\nCzyli seria naprawdę wciągających, klasycznych kryminałów Marcina Wrońskiego.\nTytuł: Komisarz Maciejewski: Morderstwo bez cenzury\nSeria: Komisarz Maciejewski t. 1\n9 listopada 1930 r., niedziela\nListopad był całkiem ciepły, ale rano w sali gimnastycznej Wojskowego Klubu Sportowego panował ziąb jak za cara Mikołaja. Trener Szymański trząsł się z zimna, choć założył narciarski golf, grabiały też palce studentom. Liczyli, że w niedzielny poranek będą mieli całą salę dla siebie. Tymczasem połowę zajmował ring zwykle wciśnięty w róg i oparty o ścianę. Na nim od kilku minut boksowali dwaj faceci, a otwarte okno najwyraźniej wcale im nie przeszkadzało. Gdy na chwilę odskoczyli od siebie, ciężko dysząc, przypominali dwa parowozy buchające obłokami pary.\nZ wyglądu obaj mieli około trzydziestu pięcu lat. Jeden, wysoki i postawny, z dokładnie ogoloną twarzą, był w samym podkoszulku, sportowych pumpach i miękkich trzewikach. Drugi, nieco niższy i tęższy, boksował w zwykłych spodniach od garnituru i znoszonych półbutach. Nie zdjął nawet krawata, tylko go rozluźnił i wcisnął końce pod koszulę w cienkie granatowe paski. Kiedy się wyprostował, studenci zobaczyli kanciastą gębę z wczorajszym zarostem i z krzywym nosem – pewnie wiele łat temu złamanym na ringu.\n– No i znowu jestem mistrzem okręgu – wysapał, szczerząc się w uśmiechu, który nadawał jego twarzy sympatyczny wygląd. – Jeszcze rundka? Coś niewyspany jesteś, Stachu.\n– W dzień się wyśpię. Pan nie zamyka, panie Szymański! – zawołał wyższy bokser, widząc, że skulony trener zmierza w stronę okna. – Gorąco. Niech pan lepiej powie, ile punktów wyszło.\n– 36:20 dla pana Zygi, panie mecenasie.\n– No to powtórka.\nStudenci podeszli bliżej. Tak, teraz poznali twarze mężczyzn – te same, tylko młodsze widzieli nieraz na zdjęciach w korytarzu. Stali tam obok siebie, pozując z uniesionymi pięściami w rękawicach: Zygmunt Maciejewski – student, 1 miejsce, 1924 i Stanisław Lennert – prawnik, 2 miejsce, 1924. Ale na tych fotografiach nie wyglądali na rówieśników. Najwyraźniej kolejne lata nie oszczędzały Maciejewskiego, gdy na jego dawnym rywalu nie odcisnęły wyraźnego piętna i tym sposobem zrównały ich wiekiem.\nWłaśnie obaj znów zaczęli zbliżać się do siebie. Pierwszy zaatakował Lennert. Po serii krótkich ciosów kontrolnych wyprowadził mocniejsze uderzenie w korpus, ale Maciejewski przyjął cios na gardę i odciął się prawym prostym na odsłoniętą twarz. Tylko lekko zapunktował przeciwnika, jednak dawny wicemistrz okręgu cofnął się odruchowo.\n– Co to było, Stachu? – spytał ze śmiechem Zyga, machając dla rozgrzewki rękami. – Chyba forehand, bo nie sierpowy!\nZyga doskoczył i spróbował ponownego trafienia. Jednak przeciwnik był już czujniejszy. Nie dał Maciejewskiemu okazji do zdobycia punktu, choć sam kontrataku nie próbował.\n– Gong, panowie – powiedział w końcu trener Szymański. – Zamykam to cholerne okno.\nZeskoczywszy z ringu, Zyga chwilę szukał wzrokiem kapelusza, który z fantazją powiesił na słupku w narożniku. Znalazł go jednak pod deskami. Potem zabrał marynarkę i płaszcz z kozła w rogu sali. Co zdziwiło obserwujących pojedynek studentów, Maciejewski nie wyjął z ust osłony na zęby – po prostu jej nie używał.\nTymczasem Lennert sięgnął po portfel do kieszeni spodni i wyciągnął z niego dziesięć złotych.\n– Dziękuję, panie Szymański. – Przechylając się przez linę, podał banknot trenerowi.\n– Eee, za dużo, panie mecenasie.\n– Będzie dobrze. A my pokażemy się jeszcze na tygodniu, co, Zyga? – zapytał. – Rzucisz mi pulower?\n– No, koło środy. – Maciejewski cisnął przyjacielowi zwinięty sweter. Zdjął też jego płaszcz z kozła. – A prysznic działa, panie Szymański?\nNie radzę. – Trener aż się wzdrygnął. – Tam to dopiero zimno jak w psiarni.\nPrawnik przejechał dłonią po policzku. Zyga znał ten ruch z własnego doświadczenia. Tyle że on w ten sposób sprawdzał, czy warto się golić, i zwykle dochodził do wniosku, że jeszcze nie. Za to u Lennerta ów gest oznaczał zmęczenie albo niepewność. Gdy wszystko było w porządku, Staszek bez dotykania czuł, kiedy drobne włoski zaczynają przebijać skórę. I zaraz musiał się ogolić – robił to nawet trzy razy dziennie.\n– Podwieźć cię do domu, Zyga? – zapytał Lennert.\n– Nie, mam służbę – skrzywił się Maciejewski. – Złapię autobus.\n– Jak chcesz, ale auto czeka.\nKiedy wyszli, Szymański wsadził ręce do kieszeni spodni i skierował się ku drzwiom na zaplecze.\n– Panie trenerze, a co z tym? – Jeden ze studentów wskazał zagracający salę ring.\n– Chcecie ćwiczyć, to se złóżcie. O tam, pod ścianę.\nBordowy peugeot Lennerta ruszył w dół Lipowej. Zaczęło lekko kropić, więc Zyga postawił kołnierz płaszcza. Poszedł w przeciwną stronę, ku Ogrodowi Saskiemu. Wcale nie zamierzał łapać autobusu. Nie był szastającym forsą przedstawicielem prawnym Towarzystwa Przemysłowców jak przyjaciel, tylko skromnym podkomisarzem policji. I żałował czterdziestu groszy na bilet, zwłaszcza że do komisariatu miał piętnaście minut na piechotę.\nWmawiał sobie, że chodzenie do pracy na własnych nogach dobrze robi policjantowi na zmysł operacyjny. I chociaż na Rurach Jezuickich tuż koło jego domu miały pętlę „siódemka” i „ósemka”, codziennie oszczędzał osiemdziesiąt groszy, które potem z nawiązką wydawał na wódkę. A właśnie zbliżała się dobra okazja, żeby wypić w samotności na cześć odrodzonej ojczyzny. Umyślnie wziął służbę w niedzielę, żeby cały 11 listopada przespać zdrowym, pijackim snem.\nWidok paniuś zmierzających zapewne do kościoła przypomniał mu, że niecałe święto narodowe spędzi w domu. Będzie musiał pokazać się na mszy dla policjantów u misjonarzy, tuż koło komisariatu. Dotąd nie znalazł dobrego pretekstu, żeby jakoś ominąć ten niby nieobowiązkowy obowiązek. No ale zaprawi się później, do obiadu. Szkoda tylko, że kac przyjdzie rano, a nie przed nocą, gdy łatwo go zaleczyć klinem i porcją zdrowego snu.\nAle liczył na spokojną niedzielę, jeśli nawet nie dla całego Komisariatu Głównego, to przynajmniej dla Wydziału Śledczego, którym kierował. Zamierzał napić się kawy i nadgonić zaległości w papierach. Zrobić wszystko naraz, oczywiście rozrzucając akta po całym biurku, aby w poniedziałek jego zastępca, podkomisarz Eugeniusz Kraft, miał co z powrotem układać jak należy.\nMaciejewski był w na tyle dobrym nastroju, że wrzucił nawet pięć groszy do puszki kwestarza przebranego za monstrualną butelkę ze smoczkiem i z napisem: Na mleko dla ubogich dzieci. Jednak już na wysokości kościoła ewangelickiego mina mu zrzedła. W stronę Placu Litewskiego środkiem ulicy maszerował chyba cały hufiec harcerzy, wyśpiewując dziarsko „Szarą piechotę”. Prowadził ich pucołowaty instruktor z małym wąsikiem i masą odznak na mundurze, a wśród nich wyróżniał się krzyż jerozolimski z zeszłorocznego II Narodowego Zlotu Harcerzy w Poznaniu.\nZyga przypominał to sobie, bo czytał o zlocie w tym samym numerze „Expressu”, który donosił, że krakowski sąd uwolnił Aleksandra Swierżawina. „Oskarżony o morderstwo – ukarany za niezawiadomienie policji” – głosił tytuł. Zaś autor artykułu rozpisywał się o podobieństwach procesu ze słynną sprawą Janiny Borowskiej, która w 1909 roku zabiła swojego adwokata, a zarazem kochanka, jednak biegli lekarze nie zdołali wykazać, czy to nie on sam się zastrzelił.\nGdy harcerze doszli do skrzyżowania, instruktor dał komendę „na lewo marsz” i wkrótce chłopcy znaleźli się na środku placu. Zyga wiedział, że do popołudnia będą tam ćwiczyć patriotyczne pieśni. A że komisariat mieścił się na sąsiedniej ulicy Staszica, nie wątpił, że przyjdzie mu ich słuchać, choćby nawet szczelnie zamknął okno.\nLedwie minął róg Zielonej i Staszica, jeszcze przed bramką prowadzącą na zewnętrzny dziedziniec wpadł na niego goniec w służbowej czapce.\n– Jest wreszcie pan komisarz! Wszystkich oficerów szukam. – Odetchnął i pobiegł dalej.\nMaciejewski pożałował, że po drodze nie wypalił papierosa. Najwyraźniej mimo niedzieli coś się stało i zamiast odpocząć nad papierami, przyjdzie narobić wydziałowi kolejnych zaległości.\n„Czyżby sam marszałek postanowił odwiedzić stolicę naszego województwa?! – pomyślał z przekąsem. – Choć święto idzie, wszystko możliwe”.\n– Czołem – przywitał dyżurnego przodownika przy wejściu. – Co się dzieje?\n– Nie powiedział panu komisarzowi? – zdziwił się mundurowy, pokazując przez okno chodnik, na którym Maciejewski przed chwilą rozmawiał z gońcem. – No tak... – westchnął. – Zabili Bindera.\n– Tego Bindera? – Zyga aż zdjął kapelusz.\n– Tak jest, redaktora Bindera. Pan komendant bardzo zdenerwowany.\nWysłany: Sob 13:01, 20 Cze 2009 Temat postu:\nZbliżają się wakacje więc będzie więcej czasu na czytanie książek.\nOstatnio raczej siedzę w marnej literaturze, ale przypomniała mi się idealna letnia lektura.\nDużo akcji, dużo humoru i dużo starych samochodów. Moja ulubiona para bohaterów w pierwszym i chyba najmniej schematycznym tomie.\nSeria: Dirk Pitt t.1\nPanował żar jak w piekarniku i była niedziela. W wieży kontroli ruchu powietrznego dyżurny Bazy Lotnictwa Wojskowego Brady przypalił następnego papierosa, położył na przenośnym klimatyzatorze stopy w skarpetkach i czekał, aż się cokolwiek wydarzy.\nNie bez powodu nudził się jak mops: ruch powietrzny był zazwyczaj w niedziele marny, a praktycznie rzecz biorąc - bliski zera, bo w dni świąteczne samoloty bojowe niezmiernie rzadko latały nad Śródziemnomorskim Teatrem Operacyjnym, zwłaszcza że akurat nie dojrzewały żadne napięcia międzynarodowe. Od czasu do czasu siadała lub startowała wprawdzie jakaś maszyna, zwykle jednak chodziło tylko o uzupełnienie paliwa w samolocie, którym jakiś dygnitarz spieszył na konferencję gdzieś w Europie albo Afryce.\nPo raz dziesiąty od rozpoczęcia służby kontroler powiódł spojrzeniem po wielkiej tablicy z rozkładem lotów - żadnych startów, a od 16:30, przybliżonego czasu jedynego dziś lądowania, dzieliło go jeszcze bez mała pięć godzin.\nBył młody - niewiele po dwudziestce - i stanowił uderzający dowód przeciwko tezie, że blondyni opalają się kiepsko: każdy widoczny kawałek jego skóry przypominał ciemnoorzechowy fornir, intarsjowany platynową pajęczyną włosków. Cztery paski na rękawie świadczyły, że ma stopień sierżanta sztabowego, a jego mundurowa koszula koloru khaki była nawet pod pachami sucha jak pieprz, chociaż temperatura sięgała 37°C. Zwyczajem powszechnie tolerowanym w jednostkach Air Force, stacjonujących w regionach\no gorącym klimacie, miał rozpięty kołnierzyk i nie nosił krawata.\nWychylił się i ustawił klimatyzator w taki sposób, aby strumień chłodnego powietrza owiewał mu nogi. Rad z orzeźwiającego łaskotania uśmiechnął się, splótł dłonie na karku, rozparł się wygodniej i wbił wzrok w metalowy sufit.\nNatychmiast przed oczyma jego duszy zamajaczyła towarzysząca mu nieustannie wizja Minneapolis i dziewcząt paradujących po Nicollet Avenue - znów przeliczył w pamięci: jeszcze pięćdziesiąt cztery dni będzie się musiał męczyć, zanim w ramach rotacji wróci do Stanów. Każdą upływającą dobę odfajkowywał ceremonialnie w noszonym na piersi czarnym notesiku.\nZiewnąwszy po raz może dwudziesty wziął z parapetu lornetkę\ni spojrzał na samoloty, które stały na czarnym asfalcie pod budynkiem wieży kontroli.\nLotnisko zbudowano na leżącej w północnej części Morza Egejskiego wyspie Thasos, oddzielonej od kontynentalnej Macedonii greckiej szesnastomilowym pasem wody, zwanym - jakżeby inaczej - cieśniną Thasos. Lądowy masyw Thasos składa się z czterystu trzydziestu kilometrów kwadratowych skał porośniętych drzewami. Pełno tu starożytnych ruin, datujących się niekiedy z tysięcznego roku przed naszą erą. Baza, skrótowo określana przez jej personel mianem Lotniska Brady, została wybudowana pod koniec lat sześćdziesiątych na mocy traktatu pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i rządem greckim, a oprócz eskadry myśliwców złożonej z dziesięciu F-105 starfire na stałe stacjonowały w niej tylko dwa monstrualne transportowce C-133 cargomaster, które połyskując w oślepiającym egejskim słońcu, wyglądały teraz jak para spasionych wielorybów.\nW daremnym poszukiwaniu jakichkolwiek oznak życia sierżant kolejno przyglądał się uśpionym maszynom, lotnisko było jednak puste. Większość personelu albo krzepiła się piwem w pobliskim miasteczku Panaghia, albo zażywała na plaży kąpieli słonecznej, albo też drzemała w klimatyzowanych koszarach. Obecność ludzi sygnalizowała tylko samotna sylwetka żandarma, strzegącego bramy głównej, i pozostające w nieustannym ruchu anteny radarowe, obracające się na dachu betonowego bunkra. Dyżurny powoli uniósł lornetę i pobiegł wzrokiem ponad lazurowymi falami morza: w dniu równie jasnym i bezchmurnym jak dzisiejszy mógł z łatwością dostrzec szczegóły odległego greckiego lądu. Potem skierował szkła na wschód, chwytając fragment linii horyzontu, gdzie ciemny błękit morza stykał się z jasnym błękitem nieba, a po chwili z migotliwej mgiełki rozpalonego upałem powietrza wyłoniła się biała plamka statku, stojącego na kotwicy. Sierżant zmrużył oczy, poprawił ostrość i wreszcie z najwyższym trudem odcyfrował wymalowane na dziobie mikroskopijne czarne literki: Pierwsze Podejście.\nKretyńska nazwa, uznał. Nie potrafił dopatrzyć się w niej sensu. Na kadłubie statku widniały również inne oznakowania - śródokręcie pionową masywną krechą przecinał czarny napis NUMA - Narodowa Agencja Badań Morskich i Podwodnych.\nZwieszające się nad wodą zakrzywione ramię ustawionego na rufie żurawika dobywało z głębi jakiś podobny do kuli obły przedmiot; na widok krzątających się przy urządzeniu ludzi sierżant doświadczył cichej satysfakcji, że również cywile muszą harować w tym niedzielnym skwarze.\nNagle jego obserwacyjne rozrywki uciął dobiegający z interkomu odczłowieczony głos: - Wieża, tu Radar... Odbiór!\nSierżant odłożył lornetkę i wcisnąwszy guzik uruchomił mikrofon. - Zgłasza się Wieża Kontrolna, Radar. Kto umarł?\n- Mam kontakt mniej więcej szesnaście kilometrów na zachód.\n- Szesnaście kilometrów na zachód? - zagrzmiał sierżant. - To przecież w głębi wyspy. Praktycznie mamy ten wasz kontakt już nad głową. - Raz jeszcze zerknął na zapisaną wielkimi literami tablicę i upewnił się, że nie ma prawa oczekiwać żadnego lotu, który byłby zaplanowany. - Następnym razem dajcie mi cynk wcześniej, dobra?\n- Nie mam bladego pojęcia, skąd się wziął - zadudnił głos z bunkra radarowego. - Przez sześć minionych godzin nie mieliśmy na ekranie w promieniu stu sześćdziesięciu kilometrów dosłownie niczego, co by leciało w naszą stronę.\n- No to albo przestańcie kimać na służbie - warknął sierżant - albo sprawdźcie swój cholerny sprzęt. - Zwolnił przycisk mikrofonu, chwycił lornetę, wstał i uważnie popatrzył w kierunku zachodnim.\nBył tam... maleńki ciemny punkcik, sunący zaledwie parę metrów ponad wzgórzami. Nadlatywał powoli - z szybkością najwyżej stu\nczterdziestu kilometrów na godzinę. Przez kilka chwil wydawało się, że trwa w nieruchomym zawieszeniu, ale potem, niemal błyskawicznie, zaczął nabierać konkretnego kształtu i w okularach lornety zarysowały się wyraziście kontury kadłuba oraz skrzydeł. Tak wyraziście, że o pomyłce nie mogło być mowy. Sierżantowi ze zdziwienia opadła szczęka, gdy suche powietrze wyspy rozdarł terkocąco-dudniący hałas silnika stareńkiego jednomiejscowego dwupłatu o stałym podwoziu ze szprychowymi kołami.\nDziób, zdeformowany sterczącym zgrubieniem rzędowego silnika, miał poza tym opływowy kształt, który jednak na wysokości otwartej kabiny robił się kanciasty. Wielkie drewniane śmigło tłukło powietrze jak stary wiatrak, popychając antyczną maszynę z żółwią ospałością, pokryte zaś płótnem skrzydła o typowych dla wczesnych konstrukcji karbowanych krawędziach spływu płata dygotały i kołysały się na wietrze. Od kołpaka śmigła po koniuszki sterów wysokości cały samolot był wymalowany na jadowicie żółty kolor. Sierżant odjął od oczu lornetę dokładnie w chwili, gdy maszyna, ukazując dobrze znany krzyż maltański, niemieckie oznakowanie samolotów bojowych z czasów I wojny, przemknęła nad wieżą.\nŚciśle rzecz biorąc: przemknęła najwyżej półtora metra ponad nią. Gdyby coś takiego wydarzyło się w innych okolicznościach, sierżant padłby zapewne plackiem na podłogę, zdumienie jednak, wywołane widokiem tego niepojętego rozumowo, a tak przecież materialnego ducha spływającego z zamglonych niebios nad Frontem Zachodnim sprawiło, że stał jak słup soli. Kiedy samolot przelatywał nad wieżą, jego pilot bezczelnie pomachał ze swojej kabiny. Był tak blisko, że sierżant zdołał dostrzec jego rysy, przysłonięte nieco goglami, i wysłużoną czapkę-pilotkę. Widmo z przeszłości uśmiechało się od ucha do ucha, poklepując kolby zamontowanych na osłonie silnika sprzężonych karabinów maszynowych.\nCzy chodziło o jakiś monstrualny dowcip? Czy facet był szajbniętym Grekiem, który urwał się z cyrku powietrznego? A w ogóle, skąd przyleciał? Nagle zmysły sierżanta zarejestrowały fakt, iż gdzieś za śmigłem zamigotały dwa świetlne punkciki i oto roztrzaskane okna wieży kontrolnej przestały istnieć.\nCzas się zatrzymał i na uśpione Lotnisko Brady wtargnęła wojna. Pilot antycznego myśliwca zataczał kręgi wokół wieży kontroli lotów, schodząc nad ziemię atakował wysmukłe sylwetki leniwie rozpartych na pasie startowym odrzutowców i swymi muzealnymi ośmiomilimetrowymi pociskami dziurkował jak sito i rwał na strzępy cienkie kadłuby FS-105. Trzy z nich, trafione w zbiorniki paliwa, natychmiast stanęły w ogniu tak gwałtownym, że zdołał przemienić asfalt w dymiące kałuże smoły. Raz za razem latający eksponat wznosił się nad lotnisko i spadał, sypiąc ołowianym niszczycielskim gradem. Po trzech myśliwcach przyszła kolej na jeden z gigantycznych C-133 cargomasterów, który eksplodował z rykiem płomieni, sięgających wysokości stu metrów.\nW wieży kontrolnej pełniący służbę sierżant patrzył oszołomiony na sączącą się z jego piersi czerwoną strużkę krwi. Delikatnie wyszarpał z górnej kieszonki czarny notes i z hipnotyczną fascynacją spojrzał na małą, schludną dziurkę w samym środku okładki. Potrząsnął głową, żeby zrzucić czarny welon, który przesłaniał mu oczy, a potem z wysiłkiem dźwignął się na kolana i powiódł dokoła tępym spojrzeniem.\nDosłownie wszystko - sprzęt radiowy, umeblowanie, podłogę - zaścielały roziskrzone kawałki potłuczonego szkła. Klimatyzator leżał na grzbiecie jak śmiertelnie trafiony mechaniczny zwierzak: sztywne łapy sterczały do góry, a z kilku okrągłych dziurek wyciekał na podłogę płyn chłodzący. Sierżant nieprzytomnie popatrzył na, cudownym zbiegiem okoliczności, nietknięte radio i kalecząc dłonie i nogi ostrymi odłamkami poczołgał się w jego stronę. Sięgnął po mikrofon i chwycił go kurczowo, plamiąc krwią plastykową rączkę.\nCiemność zaczęła ogarniać myśli sierżanta, który zastanawiał się: "Jaka jest właściwa procedura? Co człowiek mówi w podobnej sytuacji?"\nByle co! Byle co!\n- Do wszystkich, którzy mnie słyszą. MAYDAY! MAYDAY! Tu Lotnisko Brady. Zostaliśmy zaatakowani przez nie zidentyfikowany samolot. To nie jest alarm ćwiczebny. Powtarzam: Lotnisko Brady zostało zaatakowane...\nMajor Dirk Pitt poprawił kabłąk słuchawek na swoich ciemnych gęstych włosach i powoli kręcąc gałką częstotliwości usiłował polepszyć odbiór. Potem, z błyskiem zdumienia w oczach koloru akwamaryny, uważnie słuchał przez moment, a na jego ogorzałym czole pojawiły się zmarszczki.\nNie o to chodzi, iż wiadomość, jaką odebrał, była niezrozumiała. Wręcz przeciwnie. Ale po prostu nie mógł dać jej wiary. Jeszcze raz wytężył słuch w zgiełku, jaki czyniły dwa silniki wodnosamolotu catalina. Słowa, które dobiegały jego uszu, słabły zamiast nabierać mocy. Potencjometr siły głosu był rozkręcony do oporu, od Lotniska Brady zaś dzieliło ich zaledwie czterdzieści osiem kilometrów: w tych okolicznościach meldunek kontrolera ruchu powietrznego powinien rozszarpać bębenki Pitta. Albo siada zasilanie na Wieży, albo kontroler jest poważnie ranny - uznał Pitt. Dumał może minutę, a potem sięgnąwszy w prawo potrząsnął uśpioną sylwetką w fotelu drugiego pilota.\n- Koniec drzemki, śpiąca królewno. - Jego głos, cichy z pozoru i naturalny, miał w sobie coś, co sprawiało, że z łatwością przebijał się przez hałas dudniącego silnika czy zgiełk zatłoczonego pokoju.\nKapitan Al Giordino ze znużeniem dźwignął głowę i donośnie ziewnął. W jego ciemnych podkrążonych oczach wyraźnie odbijały się trudy trzynastu godzin, jakie spędził w kabinie starej łodzi latającej bez przerwy wstrząsanej drgawkami. Wyrzucił w górę ramiona, nabrał powietrza w niezwykle pojemne płuca i przeciągnął się aż zatrzeszczały stawy. Potem siadł prosto i wysunąwszy głowę wbił spojrzenie w przestrzeń rozciągającą się za szybami kabiny.\n- Jesteśmy już nad Pierwszym Podejściem! - wymamrotał znowu ziewając.\n- Prawie - odparł Pitt. - Thasos na wprost przed nami.\n- O kurczę - mruknął Giordino, a potem skrzywił usta w uśmiechu. - Mogłem sobie jeszcze pospać dobrych dziesięć minut. Czemuś mnie obudził?\n- Przechwyciłem z Brady wiadomość, że lotnisko zostało zaatakowane przez nie zidentyfikowany samolot.\n- Chyba mnie podpuszczasz - powiedział z niedowierzaniem Giordino. - To musi być jakiś kawał.\n- Nie, wcale tak nie sądzę. Z głosu kontrolera nie wynikało, że wpuszcza mnie w maliny. - Pitt zawahał się, cały czas uważnie obserwując fale, które przemykały najwyżej piętnaście metrów pod kadłubem cataliny. Dla wprawy i utrzymania refleksu w dobrej formie, przez ostatnie kilometry leciał tuż nad morzem.\n- Niewykluczone, że Wieża Brady mówi zupełną prawdę - stwierdził Giordino, wciąż wpatrzony w okno. -Tylko spójrz tam, na wschodnią część wyspy.\nObaj mężczyźni skoncentrowali całą uwagę na wyłaniającym się z morza kopulastym skrawku stałego lądu. Opustoszałe plaże, graniczące z białą wstążką przyboju, były żółte, a stoki łagodnych pagórków pokrywała zieleń drzew. Kolory te, rozmyte przez fale ciepła, żywo kontrastowały z błękitem Morza Egejskiego. Gdzieś z południowego obszaru Thasos biła w bezwietrzne niebo wielka kolumna dymu, tworząc nad wyspą olbrzymią, spiralnie skręconą czarną chmurę. Gdy dziób cataliny przybliżył się do Thasos nieco bardziej, Pitt i Giordino dostrzegli migotanie płomieni.\nPitt chwycił mikrofon i wcisnął guziczek na jego rączce. - Wieża Brady, Wieża Brady, tu Papa-Bravo-Yankee-086, odbiór. - Nie było odpowiedzi i Pitt jeszcze dwukrotnie powtórzył wezwanie.\n- Cisza? - zapytał Giordino.\n- Grobowa - odparł Pitt.\n- Powiedziałeś: nie zidentyfikowany samolot. Rozumiem, że chodziło o jeden?\n- Dokładnie takich słów użyła przed zamilknięciem Wieża Brady.\n- To kompletnie bez sensu. Dlaczego jeden samolot miałby atakować bazę sił powietrznych Stanów Zjednoczonych?\n- Bóg raczy wiedzieć - odrzekł Pitt, pociągając lekko drążek sterowy. - Może to jakiś grecki kmieć, wpieprzony, że nasze odrzutowce płoszą mu kozy? Tak czy inaczej, nie jest to atak na dużą skalę, bo w takim razie Waszyngton już by nas powiadomił. Pożyjemy, zobaczymy. - Pitt potarł oczy, aby odegnać z nich senność. - Przygotuj się, zamierzam wznieść się wyżej, zatoczyć krąg nad tymi wzgórkami i mając słońce za sobą zejść na dół, żeby się dokładniej wszystkiemu przyjrzeć.\n- Tylko bez żadnych numerów, zgoda? - poprosił Giordino marszcząc brwi i uśmiechając się z powagą. - Ten stary karawan będzie mocno do tyłu, jeśli czeka tam na nas odrzutowiec uzbrojony w rakiety.\n- Nie bój bidy - powiedział ze śmiechem Pitt. - Mój główny cel w życiu polega na tym, żeby najdłużej, jak to możliwe, uchować się w zdrowiu. - Pchnął manetki przepustnicy i dwa silniki Pratt & Whitney Wasp wyraźnie zwiększyły obroty, a potem, zręcznie manipulując drążkiem skierował w słońce spłaszczony ryj samolotu; catalina z sekundy na sekundę zwiększała wysokość i nad górami Thasos ruszyła po łuku w stronę potężniejącej chmury dymu.\nNagle w słuchawkach Pitta zahuczał głos - ten sam co przedtem, ale teraz nierównie mocniejszy. Omal nie ogłuszył Pitta, zanim ten zdołał go wyciszyć.\n- Wzywa Wieża Brady. Zostaliśmy zaatakowani! Powtarzam: zostaliśmy zaatakowani! Odezwijcie się... Błagam, niech się ktokolwiek odezwie! - Głos brzmiał nieomal histerycznie.\n- Wieża Brady, tu Papa-Bravo-Yankee-086. Odbiór - powiedział Pitt.\n- Bogu dzięki - dobiegło w odpowiedzi westchnienie.\n- Próbowałem wywołać cię już wcześniej, Wieża Brady, ale zniknąłeś z eteru.\n- Zostałem trafiony podczas pierwszego ataku i... i chyba straciłem przytomność. Teraz już czuję się lepiej. - Głos się łamał, lecz słowa były zrozumiałe.\nJesteśmy w przybliżeniu piętnaście kilometrów od was na wysokości tysiąca ośmiuset metrów - powiedział powoli Pitt, nie powtarzając swoich namiarów. - Jak wygląda sytuacja?\n- Jesteśmy bezbronni. Wszystkie nasze jednostki zostały zniszczone na ziemi. Najbliższa eskadra myśliwców przechwytujących stacjonuje o kilkaset kilometrów stąd. Żadnym cudem nie dotrze tu na czas. Możecie nam pomóc?\nPitt odruchowo pokręcił głową. - To nie wchodzi w grę, Wieża Brady. Nie wyciągam nawet trzystu kilometrów na godzinę i na pokładzie mam zaledwie dwa karabiny. Walka z odrzutowcem byłaby tylko stratą czasu.\n- Proszę, pomóżcie - powiedział błagalnie głos. - Samolot, który nas zaatakował, nie jest odrzutowym bombowcem, lecz dwupłatem z czasów pierwszej wojny. Pomóżcie...\nPitt i Giordino, kompletnie zbici z pantałyku, popatrzyli po sobie i minęło pełnych dziesięć sekund, zanim Pitt wziął się w garść.\n- Dobra, Wieża Brady, lecimy. Miejmy tylko nadzieję, że nie dałeś plamy z identyfikacją napastnika, bo w przeciwnym wypadku dwie siwowłose matusie pogrążą się w cholernej żałobie, kiedy ja i mój drugi pilot kopniemy w kalendarz. Bez odbioru. - Potem Pitt odwrócił się do Giordino i zachowując niewzruszony wyraz twarzy wyrzucił szybko, pewnie i rzeczowo: - Idź na tył, otwórz luki, weź karabin i rób za snajpera.\n- Nie wierzę własnym uszom - powiedział oszołomiony Giordino.\nPitt pokręcił głową. - Ja też nie kupuję tego bez zastrzeżeń, ale musimy do chłopaków z ziemi wyciągnąć pomocną dłoń. A teraz zasuwaj.\n- Zrobię to - wymamrotał Giordino - ale wciąż nie wierzę.\n- Praca myślowa to nie twoja działka, brachu. - Pitt, z przelotnym uśmiechem, lekko szturchnął Giordino w ramię. - Powodzenia.\n- Tobie też się przyda. Krwawisz równie łatwo jak ja - odparł przytomnie Giordino, a potem, mrucząc pod nosem, wstał z fotela drugiego pilota i ruszył w głąb samolotu. Kiedy znalazł się w ładowni, wyjął z szafki ściennej karabin kaliber .30 i założył magazynek z piętnastoma nabojami. Otworzył luk, a rozgrzane powietrze smagnęło go po twarzy i wypełniło całą ładownię. Raz jeszcze sprawdził broń, a gdy zasiadł w oczekiwaniu, znów pomyślał o swym przyjacielu pilotującym samolot.\nGiordino znał Pitta od bardzo dawna. Bawili się ze sobą jako chłopcy, w szkole średniej byli członkami tej samej drużyny lekkoatletycznej, umawiali się z tymi samymi dziewczynami. Żaden facet na świecie nie znał Pitta tak dobrze jak Giordino... ani, skoro o tym mowa, żadna kobieta. W Picie mieszkało dwóch różnych ludzi. Był zatem ów kompetentny perfekcjonista Dirk Pitt, który rzadko popełniał błędy, a zarazem - co stanowi doprawdy nieczęstą kombinację przymiotów - nie miał w sobie szczypty zarozumiałości, za to mnóstwo humoru i wielką łatwość nawiązywania kontaktów i zawierania przyjaźni. Ale był jeszcze ten drugi Pitt, melancholijny Pitt, który na długie godziny zamykał się w sobie i jak gdyby pogrążony bez reszty w jakiejś fantastycznej mrzonce, stawał się człowiekiem nieprzystępnym i wyniosłym. Musiał wprawdzie istnieć klucz, zdolny otworzyć drzwi, dzielące tych dwóch Pittów, ale Giordino nigdy go nie znalazł. Wiedział tylko, że - odkąd w minionym roku opodal Hawajów Pitt stracił ukochaną kobietę - znacznie częściej niż kiedyś popadał w zmienne nastroje.\nGiordino przypomniał sobie jeszcze jedną przemianę: otóż na moment przed wyjściem z kabiny pilotów spostrzegł, że ciemnozielone oczy Pitta stają się w obliczu niebezpieczeństwa świetliście jasne. Takie oczy widział dotąd tylko raz w życiu; zerknął na swoją prawą dłoń, w której brakowało palca, i z lekka się wzdrygnął. Potem oderwał myśli od wspomnień i wróciwszy do teraźniejszości odbezpieczył karabin. I wtedy - rzecz osobliwa - poczuł się niczym nie zagrożony.\nTwarz siedzącego w kabinie Pitta mogłaby stanowić rzeźbiarskie studium męskości. Pitt nie był przystojniakiem w typie amanta filmowego, wręcz przeciwnie, i kobiety z rzadka - jeśli w ogóle - z własnej inicjatywy padały mu do stóp. Zazwyczaj w jego obecności nieco strwożone i zakłopotane, wyczuwały szóstym zmysłem, iż nie jest mężczyzną skłonnym czynić zadość niewieścim zachciankom czy też wdawać się w głupawe kokieteryjne gierki. Pitt przepadał za damskim towarzystwem i miękkością kobiecych ciał, a zarazem chorobliwie nie znosił owych sztuczek, kłamstewek oraz innych kretyńskich zabiegów, do jakich trzeba się uciec, aby uwieść\nprzeciętną samicę. Nie brakowało mu kunsztu w sztuce zwabiania kobiet do łóżka - zasługiwał w tej mierze na miano eksperta - po prostu musiał pokonać w sobie ogromne opory wewnętrzne, by podjąć tę grę. Preferował kobiety bezpośrednie i szczere, które jednak były towarem niezmiernie trudno dostępnym na rynku.\nPitt pchnął drążek sterowy i catalina obniżyła dziób, schodząc płytkim lotem nurkowym w kierunku piekła, jakie rozpętało się na Lotnisku Brady; białe wskazówki wysokościomierza cofając się po swojej czarnej tarczy rejestrowały powolne opadanie. Pitt wyostrzył kąt schodzenia i dwudziestopięcioletni samolot - skonstruowany z myślą o niezawodności, dużym zasięgu i powolnych lotach zwiadowczych, nie zaś rekordach szybkości - zaczął wyczuwalnie wibrować.\nPitt wystąpił o zakup tej maszyny, kiedy na żądanie admirała Jamesa Sandeckera, został - zachowując stopień majora - oddelegowany z Air Force do NUMY na okres, wedle dokumentów, nie określony. Oficjalna nazwa jego funkcji - Lądowo-Pokładowy Specjalista ds. Bezpieczeństwa - to, zdaniem Pitta, wyłącznie wydumany eufemizm. Pitt stał się bowiem szpeniem od wszelkich kłopotów. Ilekroć takie czy inne przedsięwzięcie rozbijało się o jakąś przeszkodę bądź problem natury nienaukowej, właśnie on miał usunąć trudności i przywrócić\nstatus quo ante. I stąd wziął się postulat kupna wodnosamolotu. Catalina-086 P była, powolna wprawdzie jak żółw, mogła jednak bez trudu przewozić pasażerów i ładunki, a także - co istotniejsze, skoro bez mała dziewięćdziesiąt procent operacji NUMY miało miejsce na otwartym morzu - lądować na wodzie i z niej startować.\nNagle uwagę Pitta przykuł barwny błysk na czarnym tle chmury. Był to jaskrawożółty samolot, który nagle skręcił ostro i zanurkował w obłok dymu. Pitt cofnął manetki przepustnicy, żeby zredukować prędkość, z jaką obniżała lot catalina, i nie przemknąć zbyt szybko obok niezwykłego przeciwnika. Żółty samolot niczym diabeł z pudełka wyprysnął z chmury po jej przeciwnej stronie i - co było doskonale widoczne - ponowił atak na Lotnisko Brady.\n- Niech mnie wszyscy diabli - zahuczał donośnie Pitt. - To stary niemiecki myśliwiec typu Albatros.\nCatalina nadlatywała wprost od strony słońca i pochłonięty bez reszty swym niszczycielskim zajęciem pilot albatrosa nie mógł jej widzieć. Pitt zbliżając się do przeciwnika uśmiechnął się ironicznie. Ubolewał jedynie, że w dziobie cataliny nie drzemią kaemy, gotowe rzygnąć ogniem. Lekko przycisnął lewy orczyk i odszedł w bok, żeby Alowi Giordino otworzyć lepsze pole ostrzału. Catalina, wciąż niepostrzeżenie, nadlatywała z rykiem silników, przez który jednak przebił się nagle odgłos karabinowych wystrzałów.\nZnajdowali się prawie nad albatrosem, kiedy stercząca z otwartej kabiny głowa w skórzanej pilotce zaczęła się obracać; byli tak blisko, że Pitt dostrzegł, jak na widok nadlatującego od strony słońca wodnosamolotu opadła szczęka faceta za sterami żółtej maszyny - myśliwy stał się ofiarą. Zanim wziął się w garść i przewaliwszy albatrosa na grzbiet zdołał uciec w bok, Giordino opróżnił w jego kierunku cały magazynek.\nPosępny, absurdalny dramat, rozgrywający się na zasnutych dymem niebiosach ponad Lotniskiem Brady wszedł w nowy etap, kiedy wodnosamolot z czasów drugiej wojny światowej stawił czoło myśliwcowi z pierwszej wojny. Catalina była szybsza, albatros jednak miał przewagę, jaką dają dwa karabiny maszynowe i nieporównanie większa manewrowość. Mniej znany niż współczesny mu fokker, był wszakże\ndoskonałym samolotem myśliwskim i w latach 1916-1918 prawdziwym wołem roboczym Cesarskiej Floty Powietrznej.\nAlbatros wykonał nagły zwrot z półbeczki i zaatakował catalinę. Pitt zareagował błyskawicznie: szarpnął do siebie drążek sterowy i modląc się gorąco, aby skrzydła nie oderwały się od kadłuba, wprowadził wodnosamolot w pętlę. Zapomniał o wszelkiej ostrożności i powszechnie stosowanych zasadach pilotażu; krew zawrzała w nim uniesieniem, jakie towarzyszy tylko walce jeden na jednego. Nieomal słyszał trzask nitów, kiedy łódź latająca przewaliła się na grzbiet. Jego nietypowy zwód kompletnie zaskoczył przeciwnika i bliźniacze nitki ognia z dziobu żółtego samolotu poszły Panu Bogu w okno.\nWykonawszy ostry skręt w lewo albatros znalazł się z cataliną na kursie kolizyjnym: Pitt widział ogniki pocisków smugowych mniej więcej trzy metry poniżej swojej kabiny. Dzięki Bogu, że facet jest kiepskim strzelcem, pomyślał, czując jednak, w miarę jak samoloty zbliżały się do siebie, narastający skurcz w żołądku.\nWyczekał do ostatniego momentu, pchnął nos cataliny w dół i szybkim nawrotem uzyskał dla swej maszyny na jedną krótką chwilę uprzywilejowaną pozycję ponad i za albatrosem; Al Giordino ponownie otworzył ogień. Żółty samolot wywinął się spod karabinowej salwy nurkując pionowo ku ziemi i Pitt na moment stracił go z oczu. Natychmiast odszedł w prawo, przepatrując niebo, ale było już za późno - przewidział raczej niż usłyszał łomot pocisków, wgryzających się w poszycie latającej łodzi. Jadowitemu żądłu małego samolociku uszedł tylko dlatego, że gwałtownie zmusił catalinę do wykonania manewru spadającego liścia, ale tym razem naprawdę niewiele brakowało.\nNierówny bój, mający za jedynych widzów grupkę wojskowych, którzy jak oczarowani obserwowali go z ziemi, trwał osiem pełnych minut. Potem samoloty minąwszy linię nadbrzeża przeniosły się nad morze, gdzie doszło do ostatniej rundy.\nPitt był już zlany potem: słone połyskliwe kropelki jedna za drugą, niczym zostawiający smugowy ślad mikroskopijne ślimaki, spełzały w dół jego twarzy. Przeciwnikowi nie brakowało sprytu, ale jeśli chodzi o strategiczne sztuczki, Pitt też nie wypadł sroce spod ogona. Z bezgraniczną cierpliwością, czerpaną z Bóg wie jakich rezerw, utajonych w jego organizmie, wyczekiwał odpowiedniego momentu, a kiedy ten wreszcie nadszedł - Pitt był przygotowany.\nAlbatros zdołał usytuować się za cataliną i nieco ponad nią, Pitt jednak nie zmieniał szybkości; pilot żółtego myśliwca, przekonany o rychłym zwycięstwie, podszedł na czterdzieści metrów do ogona wodnosamolotu, zanim jednak zagadały jego kaemy, Pitt przymknął przepustnicę i opuścił klapy sprawiając, że jego wielka maszyna nieomal stanęła w miejscu. Zaskoczony facet z albatrosa przemknął nad latającą łodzią, zaliczając przy okazji w silnik kilka dobrze i z bliskiej odległości wymierzonych kulek. Pitt ujrzał, że tuż przed kabiną wodnosamolotu albatros odszedł w bok, a jego pilot zsuwa gogle na czoło i z szacunkiem, jaki jeden odważny człowiek potrafi okazać drugiemu, unosi dłoń w krótkim salucie. Potem, ciągnąc za sobą czarną smugę dymu potwierdzającą umiejętności strzeleckie Ala Giordino, żółty samolocik zawrócił i mając pod sobą wyspę, skierował się na zachód.\nCataliną, wyhamowana niemal do zera, wchodziła teraz w lot nurkowy, więc Pitt przez kilka dramatycznych sekund musiał borykać się z urządzeniami sterowniczymi zanim wyrównał lot. Potem łagodnym łukiem rozpoczął wznoszenie. Znalazłszy się na wysokości tysiąca pięciuset metrów ponownie wyrównał lot i uważnym spojrzeniem omiótł wyspę oraz najbliższy spłacheć morza. Nie dostrzegł jednak jaskrawożółtej maszyny z krzyżem maltańskim. Zniknęła. Rozwiała się jak dym.\nTen żółty albatros był mu skądś znany i Pitt pomyślał, że oto zapomniany upiór z przeszłości powrócił, aby go prześladować. Niesamowite uczucie ustąpiło jednak równie szybko, jak się pojawiło; Pitt głęboko westchnął, napięcie zelżało, mógł się z ulgą rozluźnić.\n- No to kiedy załapuję się na oznakę strzelca wyborowego? - zapytał Giordino od drzwi kabiny. Mimo paskudnej rany na głowie uśmiechał się od ucha do ucha. Krew ściekając po prawej skroni i policzku, plamiła kołnierz jego jaskrawej, kwiecistej koszuli.\n- Musisz poprzestać na tym, że kiedy wylądujemy, postawię ci drinka - odparł Pitt, nie odwracając głowy.\nGiordino wsunął się w fotel drugiego pilota. - Czuję się tak, jakbym przed chwilą zaliczył w Disneylandzie przejażdżkę górską kolejką - oznajmił.\nPitt nie potrafił powstrzymać szerokiego uśmiechu. Przez chwilę milczał, rozluźniony i wygodnie rozparty, a potem spojrzał na Ala spod przymrużonych powiek. - Co ci się stało? Dostałeś kulkę?\nGiordino obdarzył Pitta kpiąco-żałosnym spojrzeniem. - Skąd ci strzeliło do łba, że możesz cataliną robić pętle?\n- Wtedy uznałem to za sensowny manewr - odparł Pitt z błyskiem w oku.\n- Następnym razem uprzedź pasażerów. Rzucało mną po ładowni jak piłką.\n- W co walnąłeś? - zapytał Pitt, unosząc brwi.\n- Musisz wiedzieć?\nGiordino był wyraźnie zakłopotany. - Jeśli naprawdę musisz: w klamkę od sracza.\nPo krótkiej chwili Pitt odrzucił głowę do tyłu i ryknął śmiechem tak zaraźliwym, że Al mu zawtórował. Zagłuszając silniki rechotali niemal przez trzydzieści sekund, potem jednak dotarła do nich powaga ich obecnego położenia.\nPitt wciąż miał trzeźwy umysł, ale z wolna zaczynało opanowywać go znużenie. Długie godziny lotu i napięcie ledwie skończonej walki przytłaczało go i przejmowało odrętwiającym chłodem jak gęsta wilgotna mgła. Rozmyślał o rozkosznym zapachu mydła pod zimnym prysznicem, o szorstkim dotyku wykrochmalonej pościeli - i nagle te rzeczy stały się dlań niezwykle istotne. Zerknąwszy przez szybę na Lotnisko Brady uświadomił sobie, że ich pierwotnym celem było Pierwsze Podejście, powodowany jednak instynktem czy też mętnym przeczuciem zmienił teraz plany.\n- Chyba powinniśmy odpuścić sobie lądowanie na wodzie obok Pierwszego Podejścia i jak Bóg przykazał siąść na ziemi. Coś mi mówi, że mamy w kadłubie kilka dziurek.\n- Nie głupi pomysł - odparł Giordino. - Nie mam nastroju na skakanie ze spadochronem.\nWielki wodnosamolot zszedł nad zasłany żelastwem pas startowy, a kiedy wylądował na wyżarzonym asfalcie, podwozie podskoczyło wśród jadowitego pisku gumy, jakie zwykle towarzyszy przyziemieniu.\nTrzymając się z dala od płomieni, Pitt pokołował na przeciwległy skraj płyty lotniska, gdy zaś catalina stanęła w miejscu - wyłączył zapłon i już po chwili dwa srebrne śmigła wytraciły obroty i zastygły nieruchomo, lśniąc w mocnym egejskim słońcu.\nPitt i Giordino przez jakiś czas siedzieli bez słowa, wchłaniając w siebie pierwsze rozkoszne sekundy ciszy, która zapanowała w kabinie pilotów po trzynastu godzinach zgiełku i wibracji, a potem Pitt odryglował boczne okienko, otworzył je i z beznamiętnym zainteresowaniem zaczął przypatrywać się zwalczającym ogniste piekło strażakom z bazy. Węże, jak autostrady na mapie samochodowej, wiły się dosłownie wszędzie, wrzeszczący zaś i miotający się ludzie powiększali tylko wrażenie ogólnego chaosu. Ogień trawiący FS-105 został prawie opanowany, ale jeden z cargomas-terów C-133 wciąż gwałtownie płonął.\n- Tylko tam popatrz - powiedział Giordino wyciągając ramię.\nPitt przechylił się nad tablicą rozdzielczą i przez okna Ala Giordino zobaczył, że po płycie lotniska zmierza slalomem w ich kierunku niebieski kombi Air Force, wiozący kilku oficerów, za samochodem zaś, niczym sfora ujadających ogarów, gna trzydziestu czy czterdziestu szeregowych, którzy wiwatują jak wściekli.\n- Oto co nazywam prawdziwie zajebistym komitetem powitalnym - powiedział rozbawiony Pitt, uśmiechając się szeroko.\nGiordino przetarł krwawiące rozcięcie chusteczką do nosa, a potem, gdy już dokładnie przesiąkła, zwinął ją w kłębek, wyrzucił przez okno i spojrzawszy na niedaleki brzeg morski utonął na moment w głębokiej zadumie. W końcu zwrócił się do Pitta: - Chyba nie muszę ci mówić, jaki mieliśmy cholerny fart, że tu siedzimy?\n- Nie, nie musisz - odparł Pitt głucho. - Przynajmniej dwa razy byłem pewien, że ten duch nas załatwi.\n- Chciałbym wiedzieć, kim, do diabła, był i o co chodzi w tej całej rozróbie.\nNa twarzy Pitta malowała się analityczna ciekawość. - Jedyną przesłanką jest ten żółty albatros.\nGiordino spojrzał na przyjaciela pytająco. - A jakie znaczenie mógłby mieć kolor tego latającego rupiecia?\n- Gdybyś przykładał się do lekcji z historii awiacji - odparł Pitt nie bez życzliwej ironii - byłbyś sobie zapewne przypomniał, że piloci niemieccy z czasów I wojny światowej zwykli malować samoloty na "prywatne", choć niekiedy dziwaczne kolory.\n- Odłóż ten wykład z historii na później - burknął Giordino. - W tej chwili chcę się tylko wykaraskać z tej sauny i skasować drinka, którego mi jesteś winien. - Wstał z fotela i ruszył w stronę wyjścia.\nSekundę później koło srebrzystej latającej łodzi gwałtownie zatrzymał się niebieski samochód. Wszystkie jego drzwi rozwarły się na oścież, a na płytę lotniska wysypali się pasażerowie, którzy wśród wrzasku zaczęli łomotać pięściami we właz cataliny. Zaraz potem cały samolot opadli rozentuzjazmowani żołnierze.\nPitt nie wstawał z miejsca i tylko machając zza szyby dłonią, odpowiadał na radosne powitania. Jego ciało było odrętwiałe i znużone, umysł jednak wciąż pracował na pełnych obrotach. Dwa\nsłowa kołatały nieustannie w myślach Pitta, który wreszcie wymruczał je na głos. "Jastrząb Macedonii".\n- Co mówisz? - zapytał Giordino odwracając się od wyjścia.\n- Nic, zupełnie nic - odrzekł Pitt, wzdychając długo i donośnie. - Chodźmy... postawię ci wreszcie tego drinka.\nWysłany: Sob 9:03, 08 Paź 2011 Temat postu:\nJeśli pewnym sentymentem darzy się sienkiewiczowską trylogię, albo Rycerzy Waligórskiego to jest książka, która siedemnastowieczną Rzeczpospolitą przedstawia w bardziej przystępny sposób jak twórczość pana pisarza Komudy.\nMamy tu barwny język, sporą dozę humoru, bohaterów których nie sposób nie polubić, ukochaną ojczyznę w niebezpieczeństwie, tytułowe diabły i rodzimą magię.\nTym, którzy czytali Dziedziczki Pilipiuka powinno się spodobać...\nSeria: A diabłu ogarek t. 1\nWydawnictwo: RM, 2011\nWysłany: Nie 14:05, 23 Paź 2011 Temat postu:\nA czy sienkiewiczowski patos albo kupokrzepieniusercyzm figuruje tu w nadmiarze?\nNie zauważyłem linku. Intryga zapowiada się ciekawie. Komuda pisze fajniej ale można poczytać i Lewandowskiego\nOstatnio zmieniony przez tmk dnia Nie 19:51, 23 Paź 2011, w całości zmieniany 1 raz


Jak oszczędzać wodę w domu i ogrodzie - systemy zbierania deszczówki - Ekologicznie i energooszczędnie - Budowa i remont - budnet.pl\nŻar znów leje się z nieba, a ocieplanie klimatu już dawno przestało być elementem fikcji, którym straszyły nas postapokaliptyczne książki czy filmy. Postępujące w zatrważającym tempie zmiany w obrębie całej planty są faktem, z którym jako ludzkość musimy się wreszcie skonfrontować. Jednym z naturalnych bogactw, które w związku z tym powinniśmy szczególnie chronić i szanować jest woda. Co można na własną rękę zrobić, aby ograniczyć jej zużycie, ale też pozyskiwać w prawie bezkosztowy, w pełni ekologiczny sposób?\tCzytaj dalej\nWoda to związek chemiczny bez którego człowiek nie może funkcjonować. Do obecności H2O w naszym życiu jesteśmy przyzwyczajeni, traktujemy ją jako coś oczywistego, odkręcamy kran i zwykle nie zastanawiamy się czy tego życiodajnego płynu może kiedykolwiek zabraknąć. Tymczasem jego zasoby nie są nieskończone, łagodne zimy nie pozwalają na dostateczne uzupełnianie poziomu wód gruntowych, a związane ze zmianami klimatycznymi ulewne deszcze szybko spływają do morza. Znaczna część Polski dotknięta jest więc suszą hydrologiczną, co skutkuje ograniczeniami w dostawach wody i ograniczeniami lub zakazami dotyczącymi np. wykorzystywania jej do podlewania ogródków. Skutecznemu przenikaniu życiodajnej cieczy do ziemi staje też na przeszkodzie postępująca urbanizacja i niekontrolowane „rozlewanie się” miast, które pokrywają betonem, asfaltem i kostką kolejne tereny zielone. - Dobrze, że wiedza na temat zmian klimatu dociera do coraz większej liczby osób – mówi Anna Góral, ekspert firmy Galeco, polskiego producenta systemów rynnowych.\n– Obserwujemy to chociażby w powstających obecnie projektach architektonicznych, których twórcy przeznaczają coraz więcej miejsca na tereny zielone i stosują rozwiązania pozwalające na lepsze wchłanianie wody do gruntu np. geokraty. O oszczędzaniu wody z pewnością należy myśleć globalnie i wprowadzać dalekosiężne rozwiązania systemowe, jednak jest również wiele działań, które możemy przedsięwziąć na własną rękę, aby ograniczyć zużycie H2O w obrębie własnego gospodarstwa domowego. Przyniesie to same korzyści, bo z jednej strony odczujemy zmianę w wysokości rachunków, z drugiej zrobimy coś dobrego dla naszej planety.


Pudła i pudełeczka Hani: listopada 2016\nAutor: Hania o 20:56 6 komentarzy: Linki do tego posta\nSpiderman, kultowa postać, która ciągle fascynuje coraz to nowe osoby i to coraz młodsze. Pudełko przygotowałam z okazji urodzin fana. Spiderman wprawdzie po mieście porusza się za pomocą nici pajęczych, ale jak się tym zmęczy może przesiąść się do samochodu :-)\nAutor: Hania o 19:00 1 komentarz: Linki do tego posta\nJak wspomniałam koleżance, poprzednia kartka tego typu tak zachwyciła, że zostałam poproszona o zrobienie kolejnej. Tym razem kartka na 60 urodziny kobiety. Taką dostałam podpowiedź: "solenizantka z powołania jest położną, lubi i chyba ma psa malamuta, a marzy o samochodzie BMW i3, uwielbia też zwiedzać świat" Z tych wskazówek powstało coś takiego. Jak ją oceniacie?\nAutor: Hania o 21:54 7 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Hania o 11:47 4 komentarze: Linki do tego posta\nKartka świąteczna, trochę przestrzenna, ale jednak można wysłać ją w kopercie.\nAutor: Hania o 15:35 1 komentarz: Linki do tego posta\nEtykiety: 3D, kartki, święta\nW światku scrapowym kartki świąteczne o tej porze to nie nowość. Nie zaskoczę więc Was. Od tej pory co jakiś czas będę Was nimi raczyła. Dzisiaj dwie karteczki z tym samym motywem, ale w różnej kolorystyce.\nAutor: Hania o 15:33 1 komentarz: Linki do tego posta


#1 Suplementy diety bez kontroli » poPRAWNY.pl - poznański serwis prawny\nSuplementy diety bez kontroli\nRynek suplementów diety wymaga pilnej poprawy regulacji dotyczących tych produktów. Polscy konsumenci spożywają coraz więcej suplementów diety, traktując je nierzadko jako panaceum na różne dolegliwości. Nie wiadomo jednak dokładnie, co spożywamy, gdyż wprowadzanie do obrotu i sprzedaż są praktycznie poza skuteczną kontrolą. Badania laboratoryjne\nsuplementów diety zlecone przez NIK wykazały, że wiele suplementów nie wykazuje cech deklarowanych przez producentów, a zdarzają się też po prostu szkodliwe dla zdrowia. W sprzedaży, w tym internetowej, ale także w sklepach stacjonarnych i aptekach, obok rzetelnych preparatów znajdowały się suplementy diety zafałszowane zawierające np. bakterie chorobotwórcze, substancje zakazane z listy psychoaktywnych, czy stymulanty podobne strukturalnie do amfetaminy, czyli działające jak narkotyki. NIK zwraca także uwagę na problem oszukańczych praktyk, jakie stosują producenci i dystrybutorzy, którzy - kreując popyt - reklamują nierzadko suplementy jako równoważne produktom leczniczym. NIK wskazuje, że dzieje się to przy biernej postawie organów państwa i ostrzega, że taki stan może rodzić zagrożenie dla zdrowia, a nawet życia konsumentów. Cały raport na stronie NIK.\nData: 10.02.2017, godzina: 10:13:22.


10 mld zł na tegoroczne dopłaty bezpośrednie i płatności obszarowe PROW dla rolników - Jagodnik\nStrona główna aktualności 10 mld zł na tegoroczne dopłaty bezpośrednie i płatności obszarowe PROW dla...\n10 mld zł na tegoroczne dopłaty bezpośrednie i płatności obszarowe PROW dla rolników\nPłynnie przebiegają wypłaty zaliczek w związku z płatnościami bezpośrednimi oraz obszarowymi z PROW za 2021 rok. Do dnia 12 listopada na konta rolników przelano prawie 10 mld zł w ramach dofinansowania.\nW bieżącym roku ponad milion rolników złożyło wnioski o przyznanie dopłat bezpośrednich i ta część otrzymała już zaliczki o wartości blisko 8 mld zł. Natomiast, ok. 836 tys. korzystających odebrało nieco ponad 2 mld zł zaliczkowych płatności obszarowych PROW. Wypłata tegorocznych zaliczek rozpoczęła się 18 października.\nDofinansowania są wypłacane na najwyższym dopuszczonym poziomie w Unii Europejskiej. W wypadku dopłat bezpośrednich wynoszą 70 proc., a płatności obszarowe to 85 proc. należnych dopłat.\nPrzekazanie zaliczek trwa do końca listopada, a od 1 grudnia br. zostanie rozpoczęte przekazywanie pozostałych kwot dopłat bezpośrednich i płatności obszarowych z PROW. W tym roku wnioski o dopłaty bezpośrednie złożyło ok. 1,3 mln rolników, natomiast koperta finansowa przydzielona na ich realizację wynosi 15,63 mld zł. Całość budżetu na płatności obszarowe z PROW za 2021 rok osiąga niewiele ponad 3 mld zł.\nUwaga: Rolnicy oczekujący na wypłatę zaliczek, powinni sprawdzić, czy ARiMR posiada właściwe dane dotyczące numerów ich kont bankowych – jeżeli okażą się one nieaktualne, pieniądze wrócą do Agencji. Wszelkie zmiany dotyczące rachunku należy zgłaszać do biur powiatowych ARiMR.\nŹródło: gov.pl – ARiMR\nPoprzedni artykułWzrost eksportu borówek do USA o 4500%. Jak to jest możliwe!\nNastępny artykułPierwsze truskawki odmiany ‘Fortuna’ właśnie trafiły na włoski rynek\nXI Międzynarodowa Konferencja Rubus-Ribes (cz. I)


/ Białe krzesło drewniane Louise Brown\n589,50 zł Oceń ten produkt jako pierwszy Kolekcja: Louise Brown\nSzerokość 42 cm Wysokość 99 cm Głębokość 54 cm\nSocial Opis Niezastąpione w kuchni i jadalni krzesło drewniane białe z solidnym siedziskiem. Doskonale skomponuje się ze stołem z kolekcji Louise. Orzechowy kolor siedziska doskonale komponuje się z bielą mebla, nadając mu lekki, nieprzytłaczający charakter. Kolekcja Louise doskonale oddaje klimat prowansalski. Meble, dzięki niezwykłej lekkości i subtelności, odcina cię od ciężkich, klasycznych brył. Dobierając kwiatowe dodatki, wazony, liczne, delikatnie zdobione poduchy uzyskamy ciepłe, proste i jasne wnętrze bez przesadnego przepychu.Meble z kolekcji Louise doskonale wpasowują się w styl shabby chic, gdzie mebel powinien wykazywać oznaki zużycia i być celowo postarzany. Meble z kolekcji Louise celowo i w sposób zamierzony otrzymały liczne przetarcia i nierówności, zarówno na drewnie jak i w sposobie wybarwienia. Nadaje im to specyficzny charakter. Meble powstały z drewna Poulownia, wykorzystywanego często do produkcji instrumentów muzycznych.Specyfikacja technicznaProducentEnzo DesignKolekcjaLouise BrownMateriałDrewno PoulowniaSzerokość42 cmGłębokość54 cmWysokość99 cmMiejsce przeznaczeniaJadalnia, KuchniaTermin realizacjiok. 8 tyg.Gwarancja2 lataStan produktuZmontowany Zapytaj o produkt


Rolety Dachowe - Katalog wartościowych stron\nGdy zbyt bardzo dużo światła wpada do naszego pokoju, bądź jest on zbyt widoczny z ulicy przydatne są rolety dachowe. Przy sporym nasłonecznieniu, w szczególności pomieszczeń tuż pod dachem, zmniejszyć temperaturę mogą rolety do okien dachowych. Zabezpieczą one przed sporym nasłonecznieniem i pomogą skontrolować promienie słoneczne wpadające do pokoju. A dodatkowo, nie zdajemy sobie nawet sprawy jak bardzo upiększają wnętrza stylowe rolety na okna dachowe. Wrocław ze względu na własne położenie , a dodatkowo wielkość, jest miastem o sporym zapotrzebowaniu na taki przedmiot jak roleta na okno dachowe.


Tomografia komputerowa - kiedy zalecane jest takie badanie? - ePiotrkow.pl - Piotrków Trybunalski\nWtorek, 28 kwietnia 2020 1206\nTomografia komputerowa (TK) to nieinwazyjne, bezbolesne i szybkie badanie, które pozwala na trafne zdiagnozowanie wielu chorób i schorzeń, a także monitorowanie postępów leczenia. Badanie polega na wykonaniu serii zdjęć rentgenowskich - z różnych stron i pod różnymi kątami, które po nałożeniu na siebie przez specjalistyczne oprogramowanie dają w efekcie obraz wnętrza konkretnej części ciała.\nTomografia wykonywana jest z użyciem tzw. promieniowania jonizującego, które przyjmowane w zbyt dużych ilościach może uszkadzać DNA komórek. Nie jest więc tak bezpieczna dla organizmu jak choćby rezonans magnetyczny. Należy jednak pamiętać o tym, że jest niezwykle precyzyjnym badaniem diagnostycznym, które pozwala rozpoznać zmiany, w przypadku których inne metody są niewystarczające - dlatego gdy są ku temu podstawy, warto to badanie wykonać.\nWskazania i przeciwwskazania do wykonania tomografii\nTomografia komputerowa znajduje bardzo szerokie zastosowanie, zalecana jest zwłaszcza w przypadku chorób nowotworowych i neurologicznych. Dzięki natychmiastowym i precyzyjnym wynikom, stosowana jest także w nagłych przypadkach, gdy pacjent uległ urazowi bądź podejrzewa się u niego udar, zawał serca lub krwotok wewnętrzny.\nO wykonaniu tomografii komputerowej decyduje lekarz (potrzebne jest skierowanie). Najczęściej wykonuje się TK głowy, jamy brzusznej, klatki piersiowej oraz kręgosłupa.\nBezpośrednim przeciwwskazaniem do wykonania tomografii komputerowej jest ciąża. Zwykle większym problemem niż samo badanie okazuje się konieczność podania kontrastu. TK z kontrastem nie powinno się wykonywać u osób: z niewydolnością nerek, wątroby, z astmą, alergią, rozedmą płuc, alergią na środek cieniujący, nadczynnością tarczycy, cukrzycą insulinozależną, nadciśnieniem, jaskrą, a także u pacjentów, u których planowane jest leczenia raka tarczycy promieniotwórczym jodem.\nPrzygotowania do każdego badania mogą wyglądać odmiennie - np.: tomografia komputerowa brzucha będzie wymagała pozostania na czczo przez minimum 6 godzin poprzedzających badanie, TK jelit z kolei - wykonania lewatywy na dzień przed. O konkretne wytyczne najlepiej zapytać personel danej placówki. Więcej informacji na ten temat znajdziesz także na stronie https://badania.znanylekarz.pl/blog/tomografia-komputerowa-na-czym-polega-badanie/.\nNależy zabrać ze sobą skierowanie, dowód osobisty, a jeśli badanie dotyczy dziecka, to koniecznie książeczkę zdrowia. W dniu badania biżuterię i zegarek lepiej zostawić w domu, ubranie powinno być wygodne i nie zawierać metalowych elementów.\nJak wygląda badanie - tomografia komputerowa?\nPacjentowi zostaje podany kontrast (o ile jest takie wskazanie ze strony lekarza). Następnie pacjent kładzie się na specjalnym łóżku w pozycji, którą wskaże technik przeprowadzający badanie. Łóżko wjeżdża do aparatury, która przypomina szeroką obręcz lub tunel. Ważne, by podczas badania pacjent pozostawał nieruchomo. Rozpoczyna się badanie, które jest całkowicie bezbolesne. Zostaje wykonana seria zdjęć rentgenowskich, o ich wykonaniu pacjenta „informuje” metaliczny dźwięk wydawany przez tomograf. Badanie wykonuje technik radiolog, a nadzoruje lekarz - oboje znajdują się w pomieszczeniu obok, jednak są cały czas w kontakcie z pacjentem.\nBadanie trwa od kilkunastu do kilkudziesięciu minut - w zależności od badanego obszaru ciała.\nCzy na badanie przyjść z osobą towarzyszącą?\nTomografia komputerowa nie wpływa negatywnie na funkcjonowanie pacjenta. Bezpośrednio po badaniu może on prowadzić samochód oraz wrócić do innych codziennych czynności. Jeśli w trakcie TK pacjentowi podano kontrast, wówczas powinien on pozostać przez około 20-30 minut w przychodni, celem sprawdzenia czy nie wystąpi reakcja niepożądana. Czy na badanie przyjść z osobą towarzyszącą? Nie ma takiej potrzeby, ale wsparcie drugiej osoby może pozytywnie wpływać na samopoczucie pacjenta i niwelować stres związany z badaniem. Warto podkreślić, że osoba towarzysząca nie może brać udziału w badaniu (będzie musiała poczekać przed gabinetem).\nTomografia komputerowa - ile kosztuje, gdzie zrobić badanie?\nNie wiesz, gdzie wykonać tomografię komputerową? Sprawdź na stronie Badania.znanylekarz.pl - znajdziesz tu listę placówek, które oferują badanie TK, porównasz ceny (ich wysokość zależy między innymi od wielkości badanego obszaru, kwoty zaczynają się średnio od 130 zł) i w razie potrzeby umówisz się online na wykonanie badania - bez kolejek i stresującego oczekiwania.\n"Wakacyjna trasa Dwójki" przejedzie przez Piotrków (25811)\nPolicja odebrała prawa jazdy małżeństwu (22131)


"Chłopacy z mennicy". Już jest nowy singiel zespołu Sielska z Bydgoszczy - NaszeMiasto.pl\n"Chłopacy z mennicy" zespołu Sielska w internecie zadebiutowali trzy dni temu. Utwór ma prawie 500 wyświetleń i jest singlem z płyty "Słowo dla Miasta III".\nBydgoszcz Wciąga Legendarnie to autorski projekt Agencji ON/OFF. W jego ramach organizowane są różne wydarzenia związane z naszym miastem. Biorą w nich udział lokalni artyści, a jednym z punktów jest wydanie płyty, na której muzycy przedstawiają własne wersje bydgoskich legend.\nTym razem na płycie "Słowo dla Miasta III" będzie można usłyszeć również Signals, Pokój Numer 3 z Magdą Rosła i Juliana Popławskiego. W narratora wcielił się Waldemar Graban.\naktualizacja: 01.10.2018 11:38\nŹródło: "Chłopacy z mennicy". Już jest nowy singiel zespołu Sielska z Bydgoszczy - Bydgoszcz NaszeMiasto.pl\nświatełko dla gdańsk...\nMieszkańcy Fordonu w Bydgoszczy solidaryzują się z Gdańskiem. Wczoraj wieczorem (18 stycznia) zapalili światełko, aby uczcić pamięć zmarłego prezydenta Pawła Adamowicza.


Wkład z efektem 3D Infrared- NOWOŚĆ! - Kominki elektryczne\nW dniu dzisiejszym znowu wyskoczę z nowościami, które niebawem mają pojawić się na naszym polskim rynku:)\nOstatni mój artykuł poświęciłem na to, aby przedstawić wam nową technologie grzania we wkładach elektrycznych, która polega na grzaniu podczerwienią i które niedawno weszły do sprzedaży. Jak to zawsze mówię i piszę “technologia gna do przodu” co chwilę pojawia się coś super nowoczesnego co zadziwia ludzi, aż czasem ciężko nadążyć 😀\nNo dobra już przestaję ględzić o niczym i zacznę temat nowości 🙂\nW ostatnich dniach doszły do mnie informacje, że do polski mają wejść nowe, zupełnie nowe kominki elektryczne LED, których producent utwierdza nas w przekonaniu, że płomień nigdy wcześniej nie był tak realistyczny jak w tych wkładach elektrycznych.\nProducent Classic Flame skupił się bardzo na efekcie płomienia w 3D, który w zestawie z grzaniem na podczerwień robi szał 🙂\nWkłady 3D mają standardowe wymiary od 23 do 33 cali, które dedykowane są pod ich obudowy kominkowe, ale również spróbowali nas zaskoczyć, co im na prawdę się udało.\nDo Polski wejdą wkłady, które mają niespotykane wymiary – stworzyli oni wkład 32 i 42 cale!\nPoniżej przedstawię parę atutów tych wkładów:\nRegulowany termostat 17°C – 27°C\nAutomatyczny timer 0,5h – 9h\nWkład elektryczny 3D z funkcją grzania na podczerwień zrobią ogromny hałas. Sama funkcja grzania wywarła duże wrażenie na potencjalnych kupcach, a co dopiero z efektem 3D i jeszcze w takich rozmiarach.\nWkład 3D infrared 42 cale na prawdę dorodnym okazem:\nWkład kominkowy 42 cale 3D infrared\nszerokość: 108,7 cm\nWkład elektryczny 3D 32″ infrared\nWkład elektryczny 32 cale 3D Infrared www.allewnetrze.pl\nTakich wkładów jeszcze nie spotkałem na swojej drodze. Są to jedyne takie produkty, w takich rozmiarach, które zjawią się na naszym rynku. Ich panorama w dodatku z efektem 3D musi pięknie się wyróżniać i wyglądać zabudowana w sypialni, czy w salonie. Koszty eksploatacji się nie zmieniają, mimo nowoczesnego efektu płomienia w 3D pobiera dalej 11,2 W, a przy efekcie grzania podczerwienią 1500 W 🙂\nPoniżej film przedstawiający wygląd i efekt płomienia 3D.\nCo myślicie o tym efekcie, wymiarach i ogólnym wyglądzie? Jak dla mnie całkiem niezły produkt 🙂\nPrevious Article← Kominek elektryczny LED – jaki wybrać?\nNext ArticleNajnowszy TREND – duży kominek ścienny! →


Szkoła Podstawowa im. Króla Zygmunta Augusta w Wasilkowie - Świetlica wydarzenia\nSZKOŁA PODSTAWOWA IM. KRÓLA ZYGMUNTA AUGUSTA\nGazetka szkolna "Usta Augusta"\nUKS SET Wasilków\nLogowanie do e-Dziennika Vulcan- instrukcja\nSzkolny Office 365\nDzień ze Stanisławą Adamowiczową w świetlicy\n15 października, w Światowym Dniu Mycia Rąk, uczniowie świetlicy "gościli" u siebie... Stanisławę Adamowiczową - wybitną lekarkę, epidemiologa, społecznika. Pani Stanisława przez całe życie starała się poznać choroby, szczególnie te zakaźne, by zdobyć wiedzę niezbędną do ich zwalczania. Propagowała zasady higieny jako skuteczną broń w walce z nimi.\n10 października minęło 55 lat od jej śmierci, warto zachować jednak ją w pamięci. Świetliki zapoznały się z jej życiorysem i dokonaniami bawiąc się i ucząc w ramach prowadzonego w świetlicy programu "Być jak Ignacy". Zapraszamy do obejrzenia krótkiej prezentacji podsumowującej te działania:\nŚwietliki, Ignacy i zdrowie\n15 października obchodzimy co roku Światowy Dzień Mycia Rąk. Z tej okazji uczniowie i nauczyciele świetlicy prezentują (premierowo) pracę końcową z ubiegłorocznej edycji programu "Być jak Ignacy" poświęconą zdrowiu i, w sposób szczególny, higienie rąk. Serdecznie zapraszamy do lektury, życząc wszystkim duuużo zdrowia!\nPREZENTACJA (do pobrania)\n25 września świetlica szkolna dołączyła do ogólnopolskiej akcji „Dzień Pustej Klasy”. Święto, zainaugurowane w 2012 roku przez grupę londyńskich nauczycieli, miało na celu promowanie edukacji terenowej, poza budynkiem szkoły.\nOd rana do późnego popołudnia na świetliki czekało wiele atrakcji. Dzieci były na tropie i na łonie przyrody: obserwowały przy użyciu lup otoczenie, odwzorowywały korę drzew, wypełniały kartę badacza przyrody, rysowały kredą, puszczały bańki i …bawiły się korzystając z pięknej pogody. Dzień Pustej…Świetlicy przyniósł wszystkim dużo wrażeń i radości!\nchcielibyśmy pożegnać się z Wami w nietypowy sposób. Zapraszamy do obejrzenia prezentacji świetlicy )\nByć jak Ignacy - nominacja do nagrody!\nZ radością informujemy, że praca końcowa naszego koła "Mali Naukowcy" w ramach ogólnopolskiego programu "Być jak Ignacy" została nominowana do nagrody wojewódzkiej dzięki czemu możemy uzyskać tytuł Naukowej Szkoły Ignacego. Trzymajcie za nas kciuki. Rozstrzygnięcie nastąpi 23 czerwca o godz. 10:00 w formie transmisji na profilu programu na portalu Facebook.\nWirtualna świetlica - wspomnień moc!\ndawno się nie widzieliśmy! Świetlica tęskni za Wami, mamy nadzieję, że Wy tęsknicie za świetlicą! Aby umilić Wam ten czas rozłąki, zapraszamy Was do chwilowego pogrążenia się we wspomnieniach ze świetlicy.\nWirtualna świetlica programuje\nWirtualna świetlica na łące\nWirtualna świetlica - odsłona...\nWirtualna świetlica - odsłona .... kolejna\nCopyright © Szkoła Podstawowa im. Króla Zygmunta Augusta w Wasilkowie. All Rights Reserved.


Autobusy elektryczne: po Warszawie będzie jeździć 10 takich pojazdów | Warszawa Nasze Miasto\nKarolina Kowalska 25.03.2014\nAutobusy elektryczne dla Warszawy. materiały prasowe\nNajkorzystniejsza jest propozycja złożona przez BYD Europe Rotterdam Holland, która za ponad 15,5 mln zł zamierza dostarczyć autobusy produkowane w Chinach. Drugą ofertę na autobusy elektryczne złożył polski producent Solaris, jednak jest ona o 6,3 mln droższa.\nWyłoniony w przetargu wykonawca autobusów elektrycznych będzie miał pół roku na dostawę nowego taboru. Autobusy elektryczne mają jeździć trasą linii 222 (która wiedzie m.in. przez Trakt Królewski) i będą obsługiwane przez zajezdnię Woronicza.\nPojazdy zasilane energią elektryczną nie emitują spalin, a ich silniki pracują prawie bezgłośnie. Autobusy elektryczne mają też być dużo tańsze w eksploatacji.\nPrzetarg na dostawę autobusów elektrycznych został ogłoszony w lutym br. MZA przeznaczyły na zakup ponad 23,3 mln złotych. Będą to pierwsze w spółce pojazdy zasilane w taki sposób.\nW czerwcu 2013 r. MZA testowały dostarczony przez firmę BYD autobus elektryczny chińskiej produkcji. Był to model BYD K9 12-metrowy, klimatyzowany, z dwojgiem drzwi oraz obniżoną podłogą. Ładowanie jego ważących trzy tony baterii trwało trzy godziny, co wystarczało na 250-300 km jazdy. Rok wcześniej MZA testowały też polski, w pełni elektryczny autobus marki Solaris, którego zasięg na jednym ładowaniu wynosił około 100 km.\nOd 2007 r. MZA kupiły 811 autobusów. Na początku marca br. do stolicy trafiła pierwsza partia z 47 przegubowych Solbusów, a w przyszłym roku w Warszawie ma pojawić się 35 autobusów gazowych, zasilanych skroplonym metanem (LNG). W ciągu dwóch lat MZA planuje też zakup kolejnych 20 autobusów elektrycznych. Wraz z zakupami wycofywany jest z użytkowania starszy tabor.\nautobusy elektryczne przetarg\nautobusy elektryczne mza\ngonia 25.03.2014 18:44:41\nSuper! trzymam kciuki za BYD! Jechałam tym autobusem i jest naprawdę świetny. Poza tym jeżdżą w baardzo wielu krajach, więc niech wreszcie zagoszczą na naszych drogach.


Kolorowe litery z efektem 3D - "K" - Plakat - Decor Mint\nJuż od jakiegoś czasu bardzo modne stały się motywujące hasła na domowych ścianach. Koniecznie pisane stylizowanym, ozdobnym pismem i koniecznie z krzepiącym przesłaniem. Mamy i takie w naszej kolekcji plakatów z typografią. Jednym z nich jest plakat Kolorowe litery z efektem 3D - "K", może on dodać uroku każdemu wnętrzu. Oferowany przez nas plakat z typografią drukujemy na sztywnym papierze. Nasza technologia wydruku pozwala na osiągniecie wysokiej jakości barw i przejść tonalnych. Przez co plakat Kolorowe litery z efektem 3D - "K" będzie wyglądała na ścianie bardzo artystycznie. Plakaty z naszej kolekcji typografi, to świetna opcja na wprowadzenie pozytywnego klimatu do każdego wnętrza. Plakaty z typografią będą działać na podświadomość domowników, szczególnie dodane Do pokoju dziecka Do wnętrza użytkowego.\nPlakat Kolorowe litery z efektem 3D - "K" uzupełni Skandynawski Klasyczny Minimalistyczny styl Twojego mieszkania. W naszej kolekcji plakatów z typografią znajdziesz jeszcze wiele więcej innych, pięknych haseł i cytatów motywujących do działania Ciebie i Twoich bliskich.\nSpecjalnie dla Was zebraliśmy w jednym miejscu chyba wszystkie najbardziej motywujące hasła na świecie.Plakaty z typografią to opcja na wniesienie do Twojego domu najmodniejszych sloganów i współczesnych powiedzonek. Z tej kategorii plakat Kolorowe litery z efektem 3D - "K" zaskoczy cię dobrze dobranymi kolorami, oraz jakością wykonania. Plakat Kolorowe litery z efektem 3D - "K", drukowany jest w technologii przyjaznej środowisku. Przez co to wybór trwały i łatwy do czyszczenia.\nJeśli marzy Ci się motywujące hasło dla całej rodziny w Twoim domu to plakat z naszą typografią będzie dla Ciebie idealny. Plakaty z typografią ozdobią różnie wykończone wnętrza, szczególnie dobrze się prezentują tam, gdzie króluje styl Skandynawski Klasyczny Minimalistyczny. Plakat Kolorowe litery z efektem 3D - "K" ubogaci niemal każde wnętrze, wyjątkowo nada się Do pokoju dziecka Do wnętrza użytkowego. W naszej kolekcji typografii znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych, najbardziej popularnych haseł i sloganów o uniwersalnym przesłaniu.\nTypografia na plakacie to absolutny hit ostatnich sezonów. Popularność dekoracji z napisami nie słabnie już od kilku lat, a wręcz przeciwnie - typograficzne plakaty są coraz bardziej pomysłowe i dopasowane do wnętrz. Kolorowe litery z efektem 3D - "K" sprawdzi się z pewnością i w twoim mieszkaniu.\nPlakaty łatwo wkomponować w pomieszczeniach o różnym przeznaczeniu. Do pokoju dziecka Do wnętrza użytkowego - gdzie trafi twój plakat ? W każdym pomieszczeniu prezentować się będzie świetnie. Możesz łączyć go z innymi dekoracjami tego typu albo tak zaaranżować przestrzeń, by to Kolorowe litery z efektem 3D - "K" był w jej centrum.\nPlakat Kolorowe litery z efektem 3D - "K" drukowany jest na sztywnym, śnieżnobiałym papierze o matowym wykończeniu.Do produktu dołączona jest zawieszka. Wzór dostępny w kilku formatach do wyboru, gotowy do powieszenia na ścianie już po dostarczeniu przez kuriera. Montaż na zwykłym haczyku lub gwoździu. Przy mniejszych rozmiarach można wykorzystać też taśmy i haczyki wielokrotnego użytku.\nObraz [ Kolorowe litery z efektem 3D - "K" ] Plakat [ Kolorowe litery z efektem 3D - "K" ] Obraz w ramie[ Kolorowe litery z efektem 3D - "K" ] Plakat samoprzylepny[ Kolorowe litery z efektem 3D - "K" ] Plakat w ramie[ Kolorowe litery z efektem 3D - "K" ]


wrzesień 2018 - Punkt Informacji Turystycznej w Sępólnie Krajeńskim\nStudio piosenki – zajęcia organizacyjne\n21 września 2018 / PIT\n„Aktywny wypoczynek” – zajęcia edukacyjno-plastyczne dla dzieci\n7 września 2018 / PIT\nW Punkcie Informacji Turystycznej przy Stowarzyszeniu „Dorośli – Dzieciom” odbyły się zajęcia edukacyjno-plastyczne pn. „Aktywny wypoczynek”. Spotkanie rozpoczęliśmy od prezentacji na temat wypoczynku, który sprzyja odzyskiwaniu sił i energii, a także zapewnia dobre samopoczucie.\nOferta sekcji CKiS na rok 2018/2019\n6 września 2018 / PIT\nCentrum Kultury i Sztuki w Sępólnie Krajeńskim pragnie zaprezentować Państwu nową ofertę edukacyjno-kulturalną jak zwykle podzieloną tematycznie na wyselekcjonowane sekcje i grupy wiekowe.\nPociąg specjalny „SĘPOLANIN”\nMiędzynarodowy Dzień Bluesa 2018 w Sępólnie Krajeńskim\nPo raz kolejny będziemy w Sępólnie Krajeńskim świętować Międzynarodowy Dzień Bluesa. I jak przystało na tak wyjątkowe święto, możemy je uczcić tylko w jeden sposób – zapraszając Państwa na żywiołową porcję muzyki bluesowej na żywo!\nKuchnia polska i polska muzyka w Lutowie\n3 września 2018 / PIT\nWiejski Ośrodek Kultury w Lutowie zaprasza „Dania kuchni polskiej” czyli wspólne poszukiwanie kulinarnych inspiracji naszego regionu. Wydarzenie, które zorganizowane zostało w ramach tegorocznej edycji Europejskich Dni Dziedzictwa.\nDożynki w rytmie disco-dance\nPrzed nami Dożynki Powiatowo – Gminne, które w tym roku odbędą się w Sępólnie Krajeńskim. Coroczne ludowe święto połączone z obrzędami dziękczynnymi za ukończenie żniw i prac polowych nie może odbyć się bez dobrej zabawy.


, Strategia handlu rybackiego\nStrategia handlu rybackiego.\nPreferowanym przedziałem czasowym jest D1: metoda implikuje, że inwestor patrzy na wykres raz dziennie i podejmuje decyzję o otwarciu transakcji. Mówi się, że w takim przypadku wartości znacznie odbiegają od normy, a prawdopodobieństwo ponownego rozwoju silnego ruchu w kierunku ucieczki jest wysokie. Musisz tylko przestrzegać dwóch zasad i odpowiednio ustawić SL i TP. Ucieczka może być oceniana na podstawie cen zamknięcia świecznika: jak tylko dzień handlu się skończy, a korpus świecznika znajdzie się poniżej linii, możemy mówić o odłamku na pełną skalę.\nTermin i miejsce składania wniosków: Wnioski o dofinansowanie można składać w terminie: od 19 do 30 kwietnia r. Wnioski nadesłane pocztą, faksem lub drogą elektroniczną nie będą uwzględniane.\nWniosek powinien być podpisany we wskazanych miejscach przez osoby uprawnione do reprezentowania podmiotu oraz zawierać adres Wnioskodawcy. Wniosek składany jest przez Wnioskodawcę osobiście, albo przez osobę do tego upoważnioną na podstawie pisemnego upoważnienia.\nWarunki udzielenia wsparcia: a Zgodność operacji z Lokalną Strategią Rozwoju, w tym: - zgodność operacji z naborem m.\nKarta oceny zgodności operacji z Lokalną Strategią Rozwoju dla Przedsięwzięcia 2. Lokalne kryteria wyboru operacji obowiązujące dla Przedsięwzięcia 2.\nMaksymalna liczba punktów możliwych do zdobycia wynosi: 89 punkty. Wykaz dokumentów niezbędnych do wyboru projektów: - Wniosek o dofinansowanie wraz z załącznikami wg.\nPrzed wypełnieniem wniosku o dofinansowanie wraz z załącznikami należy zapoznać się w szczególności z Instrukcją wypełniania wniosku o dofinansowanie oraz Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej Strategia handlu rybackiego dnia 6 września r. Wysokość dostępnych środków Wysokość dostępnych środków w ramach naboru wynosi


przewody do destylacji - rurki do fermentacji - przewody silikonowe do wody - przewody igielitowe\n>Przewody / rurki / węże / uszczelki\n31.71 Oczekiwanie na dostawę\n64.96 W magazynie\nAutomatyczny nalewak do butelek FERRARI. Urządzenie do precyzyjnego napełniania butelek metodą grawitacyjną.\n9.35 W magazynie\nPrzewód fi 18 miękki\nPrzewód igielitowo-silikonowy fi 18 miękki przeznaczony do kontaktu z żywnością.\n78.05 W magazynie\nAutomatyczny nalewak do butelek SUPER\nNalewak automatyczny służy do łatwego i szybkiego napełniania butelek. Butelka czy gąsiorek musi mieć średnicę szyjki umożliwiającą wciśnięcie uszczelki szyjki butelki nalewaka od 16 do 21 mm.


Filet Z Min - Przepisy w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: filet z min\n...lub obrany i drobno posiekany czosnek. Marynatę dopraw do smaku solą oraz pieprzem. Włóż filety z kurczaka. Odstaw w chłodne miejsce na około 60 minut. 3 Po tym czasie mięso wyjmij z marynaty. Ułóż(...) czas 30 min; porcja – 220 kcal, cena 3,90 zł 1 Pierś kurczaka opłucz starannie pod bieżącą wodą, a następnie osusz papierowym ręcznikiem kuchennym. Usuń...\nSkładniki: 4 duże filety z ryby morskiej, sok wyciśnięty z cytryny , 1 duży por, 2-3 ząbki czosnku, 1 pęczek natki, 4 łyżki masła, 1 łyżeczka mielonej przyprawy do ryb, sól, pieprz...\n...1 Mięso nacieram solą, pieprzem, skrapiam olejem. Odstawiam na godzinę. Potem piekę w temp. 180ºC ok. godziny. 2 Żurawinę zasypuję cukrem, skrapiam wodą i rozgotowuję (dżem wystarczy podgrzać). Łączę ją z rozpuszczoną żelatyną. 3 Do formy wlewam trochę tężejącej galarety, dobrze ją schładzam, kładę na niej zimne mięso, zalewam resztą galarety, znów schładzam. Przygotowanie 110 min • Porcja...\n...✓ 6 porcji • przygotowanie: 15 min • pieczenie: 75 min • 287 kcal/porcja • 7 zł/porcja 1 Rozgrzej piekarnik do 180 st. C. Połóż mięso na desce skórą do(...), następnie zwiń je w długi rulon, pospinaj wykałaczkami lub zwiąż sznurkiem. 3 Ułóż mięso na blasze, skrop resztą oliwy, przypraw do smaku i wstaw do piekarnika. Piecz 75 minut, od czasu do czasu...\n...czas ok. 30 min; porcja – 390 kcal, cena 3,20 zł 1 Mięso umyj starannie pod bieżącą wodą, usuń ewentualne błonki lub przerosty, podziel na cztery porcje o tej(...) w proszku i curry. Odłóż na kilkanaście minut. 3 W tym czasie kaszkę kuskus wsyp do miski. Zalej taką ilością wrzącej wody, aby sięgała 1 cm ponad powierzchnię kaszki. Wkrusz pół kostki bulionowej...\nPrzepisy na temat: filet z min\n..., a następnie zmniejsz ogień i gotuj 30 min. 2. Przygotuj warzywną salsę. Pomidory sparz i obierz ze skóry. Pokrój na ćwiartki, usuń gniazda nasienne, a miąższ potnij w drobną kostkę. Dymki oczyść(...), osusz. Tymianek opłucz, osusz, z połowy oderwij listki. Wymieszaj je z olejem, słodką i ostrą papryką. Marynatą posmaruj mięso i grilluj je na mocno rozgrzanym ruszcie po 4-5 min z każdej strony...\nDyskusje na temat: filet z min\nmam podgrzewane pudelko na lunch. kosztowalo 50zl. robie stirfry 200g z roznych warzyw ryzu kasz 100g na glowny posilek ok 300kcal. Na sniadanie pije diet shake 190kcal z 30 vit i min. Po pracy jem rybe albo filet z kurczaka z warzywami posilem max 400kcal. posilek na dzien dla mezczyzny pracujacego w biurze, dojezdzajacym samochodem nie majacym zbyt wiele ruchu na dzien.\nbrzucha. Na początek po 10 na stronę. następnie pozostajemy w pozycji leżącej, ręce wzdłuż tułowia, nogi zgięte w kolanach, podnosimy biodra do góry, 50 powtórzeń. Do tego zestawu 10 min jazdy na rowerze treningowym i tak w 20 min dziennie stajemy się zdrowsi i szczuplejsi, Aha, słodycze i chipsy do kosza, grilla można jeść ale bez piwa i najlepiej warzywa grilowane, ryba bądź filet z kurczaka.To działa\nLubię karpia 1. Składniki: 0,5 kg oczyszczonych i umytych filetów z karpia +2 średnie cebule +2 średnie pomidory + 3 dojrzałe papryki słodkie +2 łyżki masła 82%+2 łyżki (35-40g) mąki łowickiej typ 500 +kubek 150g śmietany do zupy 12% +ok.1/2 szklanki wody+ trochę praktyki w kuchni :) >>>>> Filet pokroić na kawałki ok. 2,5 na 4 cm, lekko osolić i odstawić w chłodne miejsce na 20-30 minut. Mąkę\nja wam powiem robię różne rolady z różnych mięs i zapewniam że każda smakuję inaczej i jest robiona w inny sposób, lubię kurczaka bo jest chudy ale lubię też wieprzowinę. Dzisiaj zrobię: filet podwójny z kurczaka, najpierw marynuję to mięso, u mnie już w lodówce od 7-mej w ulubionych przyprawach lubię na ostro tak też podaję, rozbijam filet delikatnie żeby był duży nie robiąc w nim dziur potem\nSkładniki: 0,5 kg oczyszczonych i umytych filetów z karpia +2 średnie cebule +2 średnie pomidory + 3 dojrzałe papryki słodkie +2 łyżki masła 82%+2 łyżki (35-40g) mąki łowickiej typ 500 +kubek 150g śmietany do zupy 12% +ok.1/2 szklanki wody+ trochę praktyki w kuchni :) >>>>> Filet pokroić na kawałki ok. 2,5 na 4 cm, lekko osolić i odstawić w chłodne miejsce na 20-30 minut. Mąkę przesiać przez\nmarynata na pore\njak smażyć bakłażan\nszynka bez kosci z piekarnika