Skąd kupować wysokiej jakości węgiel? - ewegiel24\nSkąd kupować wysokiej jakości węgiel?\nZarówno klienci detaliczni, jak i hurtowi planując zakup paliwa na sezon grzewczy coraz chętniej szukają sklepów internetowych oferujących sprzedaż sprzedaż miału węglowego oraz ekogroszku w workach. Rosnąca popularność tej formy sprzedaży powoduje, że liczba miejsc w sieci, w których możliwy jest zakup węgla, nieustannie rośnie. Niekoniecznie oznacza to utrzymanie jakości, dlatego klientom warto rekomendować tylko sprawdzone sklepy internetowe z węglem, które mogą pochwalić się doświadczeniem i są polecane przez użytkowników dotychczas korzystających z ich usług.\nWęgiel w workach ze sklepu internetowego – wygoda i oszczędność\nSprzedaż węgla zapakowanego w funkcjonalne worki jest rozwiązaniem lubianym zarówno przez sprzedawców, jak i przez klientów dokonujących zakupu. Dlatego nowoczesny sklep internetowy z ekogroszkiem oferuje go właśnie w takich opakowaniach. Pojemność opakowań bywa różna, w zależności od sklepu. Niektóre oferują worki zawierające 15 kilogramów, inne nawet do 25 kilogramów. Niezależnie od wielkości opakowania, węgiel w workach stanowi duże ułatwienie zarówno podczas przechowywania, jak i w trakcie rozładunku. Worki z miałem, ekogroszkiem czy innymi rodzajami węgla są też praktyczne w transporcie, gdyż można je ułożyć na paletach, a dowieźć do klienta może je profesjonalna firma kurierska.\nEkogroszek to nie całkiem to samo, co węgiel, chociaż czasami potocznie utożsamia się te pojęcia. Ekogroszek to paliwo wytwarzane z węgla, przeznaczone do spalania w piecach retortowych i tradycyjnych. Cechą charakterystyczną ekogroszku jest to, że produkuje się go z węgla wysokokalorycznego, a więc o kaloryczności powyżej 24 MJ/kg i niskiej zawartości siarki. W dobrych sklepach internetowych dostępnych jest zwykle co najmniej kilka rodzajów ekogroszku, różniących się przede wszystkimi takimi parametrami jak kaloryczność, granulacja, zawartość siarki i ilość popiołu powstającego po spaleniu paliwa. Dużym uznaniem wielu wymagających kupców cieszy się paliwo o kaloryczności wynoszącej 28 000 – 30 000 kJ/kg, zawartości siarki od 0,8% do 1% oraz do około 8% popiołu pozostającego po spaleniu. Przedrostek eko- w nazwie tego paliwa nie jest przypadkowy. Ekogroszek cechuje się obniżoną zawartością toksycznych substancji, w tym węglowodorów aromatycznych, furanów, dioksyn oraz pyłów i tlenku węgla w spalinach. Zgodność ekogroszku z wymaganiami niskiej emisyjności podlega certyfikacji, co ma ogromne znaczenie przede wszystkim z powodu obecności na rynku podróbek tego paliwa charakteryzujących się zdecydowanie gorszymi parametrami grzewczymi i emisyjnymi. Sprawdzony sklep z pewnością nie sprzeda nam falsyfikatu z miału i lepiszcza.\nZakupy w sklepie internetowym z ekogroszkiem – gdy liczy się komfort i szybkość\nZarówno sprzedaż miału węglowego, jak i ekogroszku czy innych rodzajów paliw, dokonuje się w sklepie internetowym w sposób łatwy i szybki. Od momentu rozpoczęcia transakcji do jej zakończenia upływa najwyżej parę minut, więc w porównaniu z zakupami w stacjonarnych składach opałowych, oszczędność czasu jest znaczna. Wystarczy kilka kliknięć, aby wybrać, a następnie zamówić wybrany rodzaj paliwa, określić jego ilość i wskazać adres, pod który ma zostać dostarczone. Zwłaszcza w branżach, w których liczy się czas, takie usprawnienie jest na wagę złota. Cenią je również klienci stawiający na nowoczesny sposób obsługi. Zamówienie przyjęte przez popularny sklep internetowy z ekogroszkiem jest zazwyczaj realizowane w ciągu kilku dni roboczych, choć trzeba się liczyć z tym, że w szczycie sezonu grzewczego czas oczekiwania na dostawę może się wydłużyć.\nPodobnie, jak w przypadku każdych innych zakupów przez sieć, warto zwracać uwagę, od kogo się kupuje. Jedynie sprawdzony dostawca, cieszący się zaufaniem dotychczasowych klientów, jest w stanie zagwarantować oczekiwaną jakość zakupów. Dlatego warto poszukać w internecie informacji na temat sklepu, w którym planuje się dokonać zakupu opału i sprawdzić opinie na jego temat.


Wrrr, jest zimno! » Quantanamera Blog\n« Znakowanie koni, czyli piętna rasowe.\nWalentynki w stajni »\nDość już tej pogody! Nie wiem jak Wy, ale ja z utęsknieniem wypatruję końca marca – od kwietnia aura jest już z reguły w miarę przyjazna. Pół biedy, kiedy się jeździ – jak tylko organizm się rozgrzewa, to na koniu jest nawet przyjemnie, chociaż i tak nie lubię łykać zimnego powietrza.\nAle jak przetrwać na hali, kiedy ma się do poprowadzenia kilka treningów pod rząd, z ziemi?\nJedyny ratunek dla ciepłoluba, który nawet w trzydziestostopniowe upały chodzi w golfie, to zostać wieszakiem na derki, kurtki i płaszcze.\nPoczułam się prawie jak:\nByle do wiosny! 😆\n13 lutego 2018 na 23:26\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nGenialne porównanie, ja dla kontrastu kocham zimno. Kurtkę ubieram gdy temp jest mocno na minusie, teraz dla przykładu na codzień chodzę w bluzie. Czapki i szalika nigdy nie miałam . Dla mnie zima mogłaby być zawsze.\n14 lutego 2018 na 01:07\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nOj nie, zima może być zawsze, ale w górach 😉 Przy koniach potrzebne nam ciepełko, słońce w grzywie, powiew letniego wietrzyka i trawka 😉\n14 lutego 2018 na 12:57\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nTAK! W Warszawie poproszę regularną wiosnę (bez owadów :P), a w górach zimę calutki rok. Kocham śnieg, kocham zimno (takie prawdziwe, a nie -3 😛 ), lód, wiatr.. ale w stajni nie idzie przeżyć.\n14 lutego 2018 na 18:38\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nNo, to jest na dwie, można jakąś zgrabną petycję napisać 😉 Tylko nie wiem, gdzie ją potem wysłać 😆\n14 lutego 2018 na 07:49\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nFuckin true story! Jezu, jak ja nienawidzę zimy! Łączę się z Tobą w bólu (chociaż już na szczęście muszę siedzieć na hali i prowadzić jazd) ale średnio od listopada do końca marca moje standardowe ubranie do stajni wygląda jak na zdobywanie K2 -.-\n14 lutego 2018 na 09:25\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nA ja wychodzę, z założenia, że większość zmarźlaków jest źle ubrana, obserwuję to często. Sama jestem ciepłolubna, więc mam wkładki do butów narciarskich, które mi podgrzewają stopy, do tego skarpety z wełny i buty na grubej podeszwie (też na kożuszku w środku). Do tego termobielizna, softshellowe bryczesy, wełniana czapka i puchowa kurtka, no termokubek z czymś ciepłym do picia i 3 h ciurkiem można stać nawet w metalowej hali.\n14 lutego 2018 na 18:51\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nJa bez czterech warstw na górze (golf + golf + włochata bluza + puchowy płaszcz albo kurtka) w ogóle nie wyściubię noga z domu. Ostatnio w przerwie między treningami wpadłam w takim zestawie do domu… poodkurzać przez kwadrans, żeby się trochę rozgrzać 😆\n14 lutego 2018 na 23:01\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nBo przy Twojej fizjonomii, to chyba nawet wrzątek z kawą wiele nie pomoże 😀\nJednak czasem mnie bawią laski w letnich cienkich bryczkach, markowej bluzie, które stoją i jęczą, jak to zimno, no ale przecież ubrać się nie łaska bo lans…. 😉\n14 lutego 2018 na 09:40\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nHahaha:D Made my day:D Szczególnie to porównanie:D\nA odnośnie powyższego komentarza – znam co najmniej dwie osoby, które ubierają się dokładnie tak jak opisałaś albo i cieplej – pod wszystkim mają też zagrzane wcześniej na kaloryferku produkty back on track… i nadal marzną.\n15 lutego 2018 na 19:23\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nA coś więcej o tych produktach Back on Track? W sensie jest jakiś ludzki odpowiednik? Idę szukać, to może mi uratować życie\nŁączę się w bólu, aktualnie pracuję w zestawie koszulka termiczna, koszulka zwykła, bluza narciarska z wełną i bluza grubsza na wierzch, plus ciepła kurtka… Ostatnio nawet była grana kurtka Anky Comfort+druga grubsza puchowa na wierzch Ale już trochę ciężko było ręce podnieść Zazdroszczę możliwości zawijania się w derkę, do masowania się nie ma jak zawinąć, a nie zawsze się człowiek przy tym jakkolwiek rusza… Z drugiej strony zawsze koń mnie trochę grzeje i o ile nie stoimy w jakimś nieosłoniętym, wietrznym miejscu, to jest nieźle, nawet stajnie angielskie w miarę dają radę pod tym względem. Najgorzej jest, jak trzeba wyjść od konia na dwór, wtedy trzęsę się podwójnie… Plus jest taki, że jeszcze tej zimy nie musiałam sięgać po wkładki grzejące – choć patrząc na prognozy na najbliższe dwa tygodnie, to prawdziwa krioterapia dopiero przed nami…\n15 lutego 2018 na 20:52\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nSama nie stosowałam, ale na codzień obserwowałam dwa zmarźluchy, które sobie zaserwowały rękawiczki BoT. Należało je przed założeniem nagrzać i założyć pod normalne rękawiczki, teoretycznie miały utrzymywać ciepło (mają w składzie specjalne ceramiczne włókna, które powinny odbijać ciepło generowane przez „użytkownika”), w praktyce nie dawały zbyt wiele niestety, mimo obchodzenia się z nimi zgodnie z instrukcją (początkowo zakłada się je na krótko, bodajże na godzinę, dopiero potem można ten czas wydłużać). Testowane w różnych warunkach – postoju na środku hali i łażenia po konie/siodłania/jeżdżenia. W obu przypadkach efekt ten sam.. Chyba jedynym skutecznym ratunkiem jest emigracja na Hawaje:P\n14 lutego 2018 na 10:47\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nPfffff… na hali? Toć to luksus :p Jest jeszcze krioterapia w postaci lekcji na wietrze i śniegu na nie osłoniętej ujeżdżalni.\nJa wyglądam jak bałwanek Michelina we wszystkich warstwach, które na siebie wkładam. Na wiosnę znowu usłyszę jak bardzo schudłam ;D\nA na nogi nie ma nic lepszego niż piankowe kalosze z wkładkami + ciepłe skarpety. Żadne termobuty nie mogą się z nimi równać. Od góry zakrywam je jeszcze spodniami narciarskimi z gumkami na końcu i da się przetrwać\n14 lutego 2018 na 19:10\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nBrzmi nieźle ten zestaw wyjściowy, który opisujesz, piankowe kalosze nakryte narciarskimi spodniami wydają się być bezpieczne 😆\nJa po tym zdjęciu wczoraj miałam jeszcze Cebulę do ruszenia i okryłam komin zaciągany na sznurek z troczkiem. Mam dziwacznie długą szyję i golfy, z którymi się nie rozstaję, czy wszelkie możliwe stójki, wysokie kołnierze w kurtkach nie załatwiają do końca tego problemu. Szalik podczas jazdy zawsze się rozwiąże albo przekręci. Kominem udało mi się zawinąć praktycznie pod sam nos i od razu zrobiło się całkiem znośnie. Widać ciepło mi uciekało właśnie przez komin, czy raczej jego brak 😉\n14 lutego 2018 na 22:45\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nPodoba mi się pomysł z takim kominem! Ja na codzień mam niezniszczalną, już blisko 35 letnią „arafatkę”, wyszperaną w rzeczach mamy z młodości. Odpowiednio zaplątana jest świetna, ale tylko do -5, przy -10 już nie daje rady. W tym roku ratowałam się maską pod spodem z jakimś magicznym systemem odprowadzającym wilgoć i dawała radę, ale… komfort pracy mocno średni przy ograniczonej przez maskę widoczności.\nMyślę, że jakby zorganizować zjazd instruktorów-zmarźluchów to można by się wiele od siebie nauczyć 😀\n15 lutego 2018 na 10:43\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nEch, w czasach gdy prowadziłam po 3 treningi pod rząd też miewałam problem z krioterapią. W końcu jednak udało mi się stworzyć super zestaw. Najważniejsze są buty. Dobre trekkingowe, górskie buty na grubej podeszwie. Do tego termo bielizna, spodnie narciarskie i puchowy długi płaszcz. Na głowę koniecznie czapka uszatka rodem z rosyjskiego sybiru 😀\n15 lutego 2018 na 21:33\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nMoja mama, też zmarźlak, w miarę możliwości bardzo lubi jeździć ze mną do stajni. Jej ostatnim odkryciem jest… elektycznie podgrzewana poduszka/kocyk. Także mogę polecić taki wynalazek na mroźne treningi\n16 lutego 2018 na 10:50\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nA mi na miniaturze tego zdjęcia przypominasz pulchną zakonnicę w welonie zakonnym ale się ubawiam super!\n17 lutego 2018 na 10:14\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nCała ja na tym zdjęciu mimo, że nie prowadzę jazd 😀\nI wolę -20 i sucho niż -3 i taką koszmarną wilgoć jaka jest teraz. Dwa razy szybciej przemarzam.\n18 lutego 2018 na 22:15\t(UTC 1) Link do tego komentarza\nMoja Trenerka do prowadzenia treningów używa podgrzewanej kurtki:\nMiałam przyjemność posiedzieć w niej na hali przy większych mrozach i uczucie jest niesamowite!


Devia Joy A9 TWS czarne - Ceny i opinie na Skapiec.pl\nDevia Smart EarPods USB-C białe\nDevia TWS Joy A10 czarne\nDefender Twins 637 białe\nDevia Joy A9 TWS czarne- opis i dane produktu\nDevia Joy A9 to douszne słuchawki bluetooth 5.0 TWS z pudełkiem ładującym. Słuchawki wspierają technologię TWS (True Wireless Stereo) - obie słuchawki łączą się ze sobą tworząc bezprzewodowy zestaw stereo. Przenośne pudełko z wbudowaną baterią oprócz funkcji ładowania pozwala bezpiecznie przechowywać słuchawki w kieszeni, torbie lub plecaku. Uwolnij swoje ręce i słuchaj muzyki, radia internetowego, podczas pracy, spaceru, treningu czy prowadzenia samochodu.\nDevia Joy A9 TWS czarne- opinie


Samoobrona demokracji – Tygodnik Wprost Wprost\nDemokracja - tak, Samoobrona - nie. Z takim hasłem mogliby defilować przed Sejmem zdominowanym przez partię Andrzeja Leppera liczni politycy, publicyści i intelektualiści. Właściwie już maszerują. A tymczasem Samoobrona jest polskiej demokracji bardzo potrzebna.\n"Sąd sądem, ale sprawiedliwość musi być po naszej stronie" - głosiła stara Pawlakowa w "Samych swoich", wręczając granat jadącemu do sądu synowi Kazimierzowi. Babcia Pawlakowa znalazła dziś dziesiątki naśladowców, zwłaszcza wśród dyżurnych autorytetów moralnych, które biadają, że demokracja demokracją, ale przecież rządzić muszą ludzie światli. Solą w oku ludzi światłych jest dziś motłoch z Samoobrony. Histeria wokół tej partii rośnie wraz z jej coraz lepszymi notowaniami. Obecnie sięgnęła zenitu, ale niewykluczone, że to dopiero rozgrzewka przed tym, co nastąpi, gdy stronnictwo Andrzeja Leppera na dobre zdystansuje w sondażach Platformę Obywatelską.\nStrach przed tłuszczą\nWśród polityków mistrzami w malowaniu czarnych scenariuszy z udziałem Samoobrony stali się nie politycy Platformy Obywatelskiej, lecz Sojuszu Lewicy Demokratycznej. Niby to PO toczy z Samoobroną śmiertelny bój (ochrzciła swych przeciwników mianem "barbarzyńców"), ale to ludzie Millera i Janika czują się przedmurzem zachodniej cywilizacji. Tak spokojny polityk jak Lech Nikolski ze zgrozą opowiada o nawiedzonych działaczach Samoobrony, którzy - niczym świadkowie Jehowy - nauczają wystraszonych pasażerów PKS. Nie są jeszcze groźni, ale mogą być - wieszczy Nikolski. Przesłanie tych opowieści jest oczywiste: trwajmy z tym parlamentem, może niedoskonałym, bo nadchodzi wielka czarna fala, która zmiecie nas wszystkich.\nStrach przed tłuszczą, którym emanuje lewica, jest o tyle zabawny, że zaplecze Samoobrony stanowią w dużej mierze wyborcy SLD, którzy mieli dość jego fatalnych rządów i przytulili się do smagłej piersi Andrzeja Leppera. Zabawne jest też to, że w podobny sposób jak Samoobronę jedenaście lat temu traktowano właśnie SLD. Głośno zastanawiano się, czy byli PZPR-owcy mają prawo w demokratyczny sposób przejąć władzę. Prawa owego ich nie pozbawiono, ale ich bezczelność budziła niesmak elit. Bo jakże to - ledwo oddali władzę, a już ją odbierają? Tak nie wypada.\nRównie elegancko zachował się dwa lata później Aleksander Kwaśniewski, wygrywając wybory prezydenckie. Do annałów myśli politycznej winna trafić zgłoszona po pierwszej turze wyborów propozycja Adama Michnika. Redaktor naczelny "Gazety Wyborczej" zaapelował do Kwaśniewskiego, by wycofał się z walki o prezydenturę i poparł Jacka Kuronia, który zajął w tej rozgrywce trzecie miejsce. Czyli Kwaśniewski miałby się wypiąć na miliony wyborców, które mu zaufały, i poprzeć kolegę Michnika, bo ten - jego zdaniem - lepiej nadawał się na głowę państwa. Lider SLD wolał się wypiąć na naczelnego "Wyborczej" niż na swoich wyborców.\nTradycja reglamentowania demokracji w Polsce sięga jej początków. Przy "okrągłym stole" tak urządzono wybory prezydenckie, by mógł je wygrać Wojciech Jaruzelski. Ofiarą pierwszej histerii padł Lech Wałęsa i bliskie mu wtedy Porozumienie Centrum, którzy chcieli zerwać umowy okrągłostołowe. Co prawda, to Wiesława Chrzanowskiego z ZChN nazywano "kolejnym führerkiem", ale i do Wałęsy, i do braci Kaczyńskich przylgnęły określenia "przyspieszacze z siekierą", "bolszewicy" i "dyktatorzy".\nNa szczęście dla Wałęsy w wyborach 1990 r. objawił się czarny koń, czyli Stanisław Tymiński. Miał on czelność zagrozić Tadeuszowi Mazowieckiemu. Za karę spadł na niego wściekły atak polityków i mediów, co tylko uwiarygodniło go jako kandydata protestu. Tymiński oczywiście pokonał Mazowieckiego, a prof. Bronisław Geremek wypowiedział wówczas słynne słowa o Polakach, którzy nie dorośli do demokracji. Geremek pewnie przeklina ten moment do dziś, ale po tym zdaniu stał się dożywotnim symbolem gabinetowej polityki, dziejącej się za plecami obywateli.\nTymiński, co prawda, z Polski wyjechał, ale pozostawił kukułcze jajo w postaci Partii X - groteskowej zbieraniny postaci, z których najgłębiej zapadł w pamięć Antoni Czajka - konstruktor maszyny do gnoju Czajka. Solidarnościowe elity były zaniepokojone istnieniem Partii X. Skłócone po "wojnie na górze" zdołały się jednak porozumieć przeciwko motłochowi. Zgodzono się co do tego, że formacja Tymińskiego zagraża raczkującej demokracji, więc postanowiono ją wyeliminować. Zrobiono to zresztą legalnie i w białych rękawiczkach. Państwowa Komisja Wyborcza zakwestionowała prawdziwość wielu podpisów na listach poparcia kandydatów Partii X. W rezultacie działacze Tymińskiego startowali jedynie w kilku okręgach i wprowadzili do Sejmu ledwie trzech posłów. To był koniec Partii X, ale i pierwsza rysa na polskiej demokracji. Formalnie wszystko przebiegło zgodnie z prawem, ale gdyby tak pod lupę wzięto inne listy poparcia kandydatów, czy nie znaleziono by podobnych usterek?\nOd czasu upadku Partii X i późniejszych sukcesów SLD scena polityczna została podzielona między ugrupowania postsolidarnościowe i postpeerelowskie. Klasa polityczna wprawdzie toczyła z sobą boje, ale łączyło ją wiele kwestii ponadpartyjnych: obsadzanie stanowisk po wygranych wyborach, czerpanie pieniędzy ze spółek skarbu państwa na działalność polityczną itd.\nUkład ten był przekonany o swoim bezpieczeństwie, obrastał w tłuszczyk i degenerował się. Tymczasem w Polakach narastała potrzeba zmian. Kompromitujące rządy AWS i Unii Wolności doprowadziły do zmiecenia tych formacji. W Sejmie pojawiły się natomiast ugrupowania znikąd - Samoobrona i Liga Polskich Rodzin. I teraz to one stały się celem ataku elit. Przerażona wynikami wyborów samorządowych w 2002 r. "Gazeta Wyborcza" apelowała o tworzenie "europejskich" koalicji w sejmikach wojewódzkich (od SLD po PO i PiS), byle tylko zatrzymać pochód ekstremy po władzę. A że ostatnią rzeczą, której chciał wyborca PiS, byłaby koalicja z SLD? Takimi detalami nasi nauczyciele demokracji się nie przejmowali.\nSLD powielił wszelkie grzechy AWS i dodał trochę własnych. Nic dziwnego, że społeczeństwo zawyło. I wyje do dzisiaj.\nOczywiście, można sarkać na czcicieli Leppera, że wybrali sobie kogoś takiego na swego przedstawiciela, ale trzeba pamiętać, że nie zrobiliby tego, gdyby mieli poczucie jakiejkolwiek więzi z elitami.\nSamoobrona, czyli szansa\nSamoobrona, wbrew pozorom, może dziś w Polsce odegrać rolę pozytywną. Jej istnienie oznacza ogromną presję na elity. Walcząc o życie, muszą amputować te swoje cechy, które napędzają popularność Leppera. Muszą zniszczyć układ, w którym dotychczas spokojnie sobie wegetowały. I ten proces trwa. Warto podkreślić ewolucję Platformy Obywatelskiej, która rozumie, że w starciu z szastającym oskarżeniami Lepperem musi być partią czystą jak łza. Stąd oczyszczanie szeregów i spychanie na dalszy plan takich polityków, jak Paweł Piskorski czy Wojciech Kozak, będących symbolami tzw. układu warszawskiego. Stąd antyestablishmentowa krucjata, której przewodzi Jan Rokita. I stąd próby wyjścia PO z getta partii liberalnej. Ale by stać się formacją ludową, same deklaracje nie wystarczą - trzeba jeździć po Polsce, nocować w nędznych hotelach i nie denerwować się na głupszych od siebie.\nPodobnie próbuje sobie radzić lewica. Powstanie partii SDPL Marka Borowskiego, która łatwo zrezygnowała z dużego majątku SLD, ma przekonać wyborców, że po tej stronie sceny politycznej są ludzie nieskompromitowani. Bez silnej Samoobrony, bez poczucia zagrożenia takie zmiany nie nastąpiłyby w ogóle albo następowałyby znacznie wolniej. Poza tym byłyby rodzajem kamuflażu, a opinia publiczna musi poczuć, że elity wyzdrowiały naprawdę, a nie, że pacykują się telewizyjnym makijażem, by lepiej wyglądać.\nIstnienie radykałów w krajach zachodnich (Jean-Marie Le Pena we Francji czy Jörga Haidera w Austrii) powoduje mobilizację historycznych formacji, egzystujących w nieustającym samouwielbieniu. Ma to jednak i inny aspekt - dzięki populistom na światło dzienne wychodzą sprawy ważne dla wyborców, ale dotychczas tchórzliwie chowane za pazuchę politycznej poprawności. Rasizm i nieasymilowanie się Arabów we Francji były faktem i bez Le Pena. Ale dopiero jego pojawienie się sprawiło, że tradycyjne elity przestały udawać, iż ten problem nie istnieje. Tak też stało się w Polsce. Partie nagle na wyścigi zaczęły walczyć z korupcją (z wyjątkiem PiS, które przez lata było samotnie wołającym na puszczy), bo Samoobrona zaczęła wrzeszczeć, że wszyscy wokół są przekupni. Kiedy mówili o tym jedynie bracia Kaczyńscy, nikt się tym nie przejmował. Bo nie mieli szans przejąć władzy. A poza tym mimo wszystko byli "swoi".\nIstnienie Samoobrony może być szansą na odrodzenie się normalnego życia publicznego. Elity muszą jednak tę szansę wykorzystać. Ci, którzy tak chętnie porównują Leppera do Hitlera, powinni pamiętać, że przyszły führer został kanclerzem w wyniku słabości i intryganctwa weimarskich elit politycznych. NSDAP w wyborach nigdy nie zdobyła samodzielnej większości w parlamencie. W 1933 r. partia Hitlera była osłabiona, groził jej rozłam, a sytuacja gospodarcza Niemiec szybko się poprawiała. Gdyby nie małość konserwatysty Franza von Papena, który wyobrażał sobie, że będzie sterował Hitlerem ze stanowiska wicekanclerza, NSDAP prawdopodobnie nie zdobyłaby władzy. Potem von Papen mógł się jedynie cieszyć, że podczas "nocy długich noży" w ostatniej chwili wykreślono go z listy ludzi przeznaczonych do likwidacji.\nPanoszący się w Polsce obrońcy tezy, że "nie ma demokracji dla wrogów demokracji", powinni się skupić raczej na zwalczaniu przyczyn popularności populistów niż na zwalczaniu ich samych choćby dlatego, że to działanie nieskuteczne. Oczywiście można wzruszać ramionami, kiedy namawia się Leppera, by wycofał się z polityki, bo ani to poważne, ani lider Samoobrony tym się nie przejmuje. Zupełnie inaczej jednak trzeba reagować, kiedy wprost stawia się tezę, że "za żadną cenę nie wolno dopuścić Samooobrony do władzy, nawet za cenę porzucenia dogmatu, że wyborcy zawsze mają rację". Bo cóż miałoby znaczyć owo "za żadną cenę"? Metody policyjne, aresztowania działaczy, fałszowanie wyborów?\nA może to tylko licentia poetica publicysty? W takim razie on i tłum jemu podobnych przypominają wspominanego już Kazimierza Pawlaka, który przyznawał, że "za demokracją to on od czasu do czasu był". No właśnie, od czasu do czasu.\nWiosna 1992 - okupacja Ministerstwa Rolnictwa. Powstanie Samoobrony. Andrzej Lepper zostaje przewodniczącym.\nLato 1993 - okupacja urzędu miejskiego w Praszce. Wywiezienie burmistrza na taczce.\nJesień 1995 - Andrzej Lepper kandyduje na prezydenta. Dostaje 1,32 proc. głosów.\n1997 - akcja wysypywania importowanego zboża z wagonów kolejowych.\nZima 1999 - wymierzona w rząd Jerzego Buzka ogólnopolska akcja blokowania dróg. Dochodzi do starć z policją.\nZima 1999 - blokowanie przejścia granicznego w Świecku.\nSierpień 2000 - aresztowanie Leppera ubranego w koszulkę z wielkim białym orłem.\nJesień 2000 - w wyborach prezydenckich Lepper dostaje 3 proc. głosów.\nJesień 2001 - sukces wyborczy Samoobrony, która wprowadza do Sejmu 53 posłów. Klub Samoobrony jest trzeci co do wielkości (po SLD i PO), a Lepper zostaje wicemarszałkiem Sejmu.\n2002-2004 - Samoobrona organizuje zadymy w Sejmie, blokuje mównicę, przerywa posiedzenia. Lepper, odwołany ze stanowiska wicemarszałka, oskarża polityczne elity o przekupstwo.\nWiosna 2004 - Samoobrona rywalizuje z PO o pierwsze miejsce w rankingach wyborczych. Może liczyć na ponad 20 proc. głosów.\nPopulizm przebija socjalizm\nDobry wynik w wyborach do europarlamentu stworzy presję, aby Lepper zaczął tworzyć rząd. Chyba że on sam woli przeczekać w opozycji do przyszłorocznych wyborów prezydenckich" - prognozuje "The Economist". Ten prestiżowy tygodnik w najnowszym numerze analizuje przyczyny ogromnej popularności, jaką w Polsce cieszy się Samoobrona i jej lider Andrzej Lepper. Krytykując jego populistyczny program, "The Economist" podkreśla, że Lepper nie robi nerwowych ruchów, lecz spokojnie czeka, aż zdobędzie na tyle silną pozycję w kraju, aby móc samodzielnie rządzić. Tym - według tygodnika - różni się od Jana Rokity, lidera Platformy Obywatelskiej, który nie może się już doczekać objęcia steru rządu. "Być może dopiero przekazanie władzy w ręce populistów sprawi, że pójdą oni w rozsypkę. Przy okazji jednak w rozsypkę pójdzie cały kraj" - ostrzega "The Economist".


Venezia Czółenka - MU11 S TAU-SC - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Czółenka › Czółenka - MU11 S TAU-SC\nVenezia Czółenka - MU11 S TAU-SC\nTe Czółenka - MU11 S TAU-SC kupisz tanio w sklepie www.venezia.pl. Venezia projektując czółenka damskie, zwraca uwagę nie tylko na komfort użytkowniczek, ale również dopasowanie styl obuwia i trendów w obecnym świecie mody. Czółenka - MU11 S TAU-SC z pewnością posiadają obie te funkcje, dlatego są wybierane przez tak wiele pań.. więcej »\nTe Czółenka - MU11 S TAU-SC kupisz tanio w sklepie www.venezia.pl. Venezia projektując czółenka damskie, zwraca uwagę nie tylko na komfort użytkowniczek, ale również dopasowanie styl obuwia i trendów w obecnym świecie mody. Czółenka - MU11 S TAU-SC z pewnością posiadają obie te funkcje, dlatego są wybierane przez tak wiele pań poszukujących idealnych czółenek dla siebie. Interesujący, kobiecy design powoduje, że obuwie to przykuwa uwagę na dłużej.\nCzółenka - MU11 S TAU-SC. Kolor: brązowy Wierzch: skóra cielęca, lakierowana, wytłaczana . Futrówka: skórzana . Podeszwa: skórzana . Wys. obcasa: 11 cm.\nCzółenka - MU11 S TAU-SC nie spełniają Twoich oczekiwań w pełni? Zobacz inne buty marki Venezia i zobacz jak mnóstwo ciekawych propozycji zawierają w ofercie. Bez dwóch zdań znajdziesz poniżej czółenka damskie które wpadną Ci w oko. Zachęcamy do systematycznego odwiedzania naszej strony, do której codziennie przybywają nowe czółenka damskie.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Czółenka - MU11 S TAU-SC


V Art Clip Dance - konkurs online | Kalendarz taneczny\nV Art Clip Dance - konkurs online\n01 Kwiecień 2020 - 16 Kwiecień 2020\nTaniec jest Twoją wielką pasją? Chcesz w przyszłości tańczyć na znanych światowych scenach? Masz teraz sporo czasu i chciałbyś go dobrze wykorzystać? Nie czekaj wyślij zgłoszenie oraz nagranie swojego tańca i weź udział w konkursie V „Art Clip Dance” bez wychodzenia z domu!\nWadowickie Centrum Kultury pragnie zaktywizować Was do działania i rozwijania swoich pasji. Pomimo tego, że nie możemy wychodzić z domu, nie poddawajmy się i działajmy! Mamy dla Was świetne rozwiązanie. Jeśli lubicie tańczyć, podzielcie się z nami swoimi zainteresowaniami i spróbujcie siły w konkursie online na najlepszy clip taneczny. Nasi jurorzy ocenią wszystkie przesłane clipy, a wyniki ogłosimy na naszej stronie internetowej www.wck.wadowice.pl i profilu facebookowym Wadowickiego Centrum Kultury 29 kwietnia 2020 r. Najlepsi otrzymają nagrody, które prześlemy pocztą. W tym roku formuła musiała zostać zmieniona, dlatego też udział w konkursie zostaje bezpłatny i przeprowadzony wyłącznie online.\nV edycja Ogólnopolskiego Konkursu o tematyce tanecznej „Art Clip Dance” jest kierowana zarówno do solistów, jak i duetów. Zasada jest prosta: nagraj filmik prezentujący Twoje umiejętności taneczne i wyślij go do nas, a także wypełnij formularz zgłoszeniowy. Nie można przesyłać filmów, które brały udział w konkursie w latach ubiegłych. Zgłoszenia przyjmowane będą wyłącznie poprzez formularze zgłoszeniowe dostępne poniżej. Clipy taneczne prosimy przesyłać po wysłaniu zgłoszenia do 16 kwietnia 2020 r. na adres zapisy@wck.wadowice.pl. Prosimy o zapoznanie się z regulaminem.\nFormularz zgłoszenia dostępny: https://wck.wadowice.pl/art-clip-dance/


Jak ubezpieczyć samochód za granicą? | klaro.pl\nStrona główna Ubezpieczenia komunikacyjne Jak ubezpieczyć samochód za granicą: kiedy Zielona Karta, kiedy Assistance?\nJak ubezpieczyć samochód za granicą: kiedy Zielona Karta, kiedy Assistance?\nPaweł Potaczek 9 maja 2019\nBrak odpowiedniego ubezpieczenia samochodu za granicą może kosztować majątek. Planując podróż, sprawdź, gdzie obowiązuje polskie OC i czy będzie Ci potrzebna Zielona Karta. Rozważ także zakup polis AC i Assistance, które zapewnią Ci pomoc w razie kłopotów.\nZakres komunikacyjnego OC dla firm sprzedających ubezpieczenia definiuje Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Mimo identycznego zakresu dla wszystkich towarzystw ubezpieczeniowych ceny ubezpieczeń u poszczególnych ubezpieczycieli mogą różnić się aż o kilkaset złotych. Skąd te różnice?\nPolskie OC za granicą a obowiązkowa Zielona Karta\nStandardowe, polskie ubezpieczenie OC jest ważne w państwach należących do Unii Europejskiej i krajach, które podpisały porozumienie wielostronne. Zielona Karta będzie Ci potrzebna, jeśli planujesz wyjazd do następujących państw: Albania, Azerbejdżan, Białoruś, Bośnia i Hercegowina, Iran, Izrael, Macedonia, Maroko, Mołdawia, Rosja, Czarnogóra, Tunezja, Turcja i Ukraina.\nJedynym krajem w Europie, który znajduje się poza systemem Zielonej Karty, jest Kosowo. Aby wjechać do tego niewielkiego państwa, musisz wykupić ubezpieczenie graniczne, o którym przeczytasz poniżej.\nCo ciekawe, aby dotrzeć do chorwackiego Dubrownika, trzeba przejechać przez teren Bośni i Hercegowiny. Jeśli planujesz taką podróż, potrzebujesz Zielonej Karty, choć na samym terytorium Chorwacji nie będzie Ci potrzebna.\nZielona Karta: co to jest, jak ją zdobyć, ile kosztuje?\nZielona Karta to dokument, który potwierdza za granicą wykupione ubezpieczenie OC w Polsce. Wydawana jest na okres od 15 dni do maksymalnie roku. Zielona Karta podzielona jest na dwie identyczne części. W przypadku kolizji odrywasz dolną część i wręczasz ją poszkodowanemu. Koszty szkody bierze na siebie ubezpieczyciel.\nZieloną Kartę zazwyczaj wyrabia się w towarzystwie ubezpieczeniowym, w którym masz wykupione OC. Wystarczy zgłosić taką potrzebę. Zielona karta nie jest wydawana od ręki, dlatego należy się po nią zwrócić z minimum dwutygodniowym wyprzedzeniem.\nWiększość ubezpieczycieli wydaje Zieloną Kartę bezpłatnie lub za symboliczną złotówkę. U tych ubezpieczycieli, którzy pobierają opłatę za Zieloną Kartę, ceny wahają się między 100 a 400 zł. Wszystko zależy od towarzystwa ubezpieczeniowego, kraju wjazdu, czasu pobytu za granicą i standardowych czynników.\nZa granicą bez Zielonej Karty? Wykup ubezpieczenie graniczne\nJeśli zapomnisz wyrobić Zieloną Kartę przed wyjazdem, na granicy nie będzie to możliwe. Wtedy jedyną opcją umożliwiającą wjazd na teren kraju samochodem będzie drogie ubezpieczenie graniczne. To dokument, który wystawia się na okres 15 lub maksymalnie 30 dni.\nCenę ubezpieczenia granicznego, które działa jak standardowe OC, ustala państwo, w którym kupujesz polisę. W jednych krajach kosztuje ono kilka lub kilkanaście euro (7 euro w Mołdawii i 12 Euro na Ukrainie), w większości przypadków kilkadziesiąt (w Macedonii zapłacisz aż 70 euro).\nAutocasco czy assistance za granicą?\nZielona Karta i ubezpieczenie graniczne działają tak jak OC (omówienie ubezpieczenia OC znajdziesz w tym poradniku), chronią jedynie przed koniecznością płacenia odszkodowania innym osobom z własnej kieszeni.\nJeśli chcesz otrzymać pieniądze na naprawę swojego auta uszkodzonego z Twojej winy, musisz wykupić zagraniczne AC. Autocasco ochroni Cię również przed kosztami w przypadku zdarzeń niezależnych od Ciebie (takich jak np. uszkodzenia pojazdu wskutek wandalizmu, pożar czy kradzież). Jeśli:\nnie znasz języka kraju, do którego jedziesz,\nwybierasz się w tereny odludne,\nzabierasz ze sobą dzieci,\nnie wiesz, jak wezwać pomoc drogową,\nnie nosisz przy sobie gotówki,\nwarto rozważyć assistance. To wygodne rozwiązanie na wypadek wszelkich sytuacji awaryjnych.\nAssistance może obejmować holowanie, naprawę, pokrycie kosztów zakwaterowania czy wynajęcia samochodu zastępczego, opiekę medyczną i prawną oraz pomoc tłumacza.\nPrzy wyborze ubezpieczenia samochodu za granicą najważniejsza jest znajomość swoich potrzeb. Najlepiej jest wybrać rozwiązanie skrojone jak frak na zamówienie.\nPrzed wyjazdem zagranicznym sprawdź, w których państwach wystarczy Ci polskie OC, a gdzie wymagana jest Zielona Karta (spis powyżej).\nWiększość ubezpieczycieli wystawia Zieloną Kartę za darmo.\nJeśli zapomnisz Zielonej Karty, będziesz musiał wykupić drogie ubezpieczenie graniczne, które kosztuje od kilkunastu do kilkudziesięciu euro (w zależności od państwa).\nZielona Karta i ubezpieczenie graniczne działają jak OC. Jeśli chcesz pełnej ochrony, wybierz autocasco i assistance dopasowane do swoich potrzeb.\nJestem miłośnikiem dalekich podróży. Objechałem prawie całą Amerykę Północną, część Azji oraz większość Europejskich krajów. W trakcie podróży spotkałem się z wieloma problemami ubezpieczeniowymi. Chętnie o nich opowiem i podzielę się swoimi doświadczeniami!\n5 trików na najtańsze OC – kalkulator Mubi pod lupą\nUbezpieczenie OC na raty – dla kogo, za ile, na ile rat?\nKrótkoterminowe OC na miesiąc — kiedy i gdzie kupić? [LISTA OC na 30 dni 2019]\nCo daje ubezpieczenie komunikacyjne NNW?\nNa naszym blogu dowiesz się wszystkiego o ubezpieczeniach samochodu. Podpowiemy Ci, jak poradzić sobie z odszkodowaniem. Mamy też dla Ciebie ciekawe porównania związane z cenami ubezpieczeń komunikacyjnych.


„Mieszkanie plus” 2x tańsze niż inne? - eGospodarka.pl - Aktualności\neGospodarka.pl › Nieruchomości\t› Aktualności\t› „Mieszkanie plus” 2x tańsze niż inne?\n„Mieszkanie plus” 2x tańsze niż inne? © polsen - Fotolia.com\nPrzeczytaj także: Mieszkanie Plus raczej nie wstrząśnie rynkiem\nPlanowane limity maksymalnego miesięcznego czynszu w programie Mieszkanie Plus\nPlanowane stawki dla najmu bez opcji wykupu wynoszą od 9,16 do 13,43 zł/mkw.\nZmiany średnich czynszów w 6 metropoliach\nW Warszawie przeciętny koszt rynkowego najmu w 2016 r. przekroczył 50 zł/mkw.\nWięcej na ten temat: Mieszkanie plus, rynek mieszkaniowy, wynajem mieszkania, rynek najmu, czynsz najmu


Śmiertelny wypadek w Nowym Sączu. Okoliczności tragicznego zdarzenia, w którym zginął taksówkarz | Gazeta Krakowska\nStanisław Śmierciak 18 października 2021, 23:28\nW tragicznym wypadku na skrzyżowaniu ulic Sucharskiego i Batalionów Chłopskich w Nowym Sączu życie stracił 73-letni sądecki taksówkarz. Ten wypadek wydarzył się po południu w piątek, 15 października 2021 r. i wówczas poinformowaliśmy o tym bardzo smutnym zdarzeniu. Jednak Miejska Komenda Państwowej Straży Pożarnej w Nowym Sączu dopiero teraz udostępniła zdjęcia z miejsca zderzenia taksówki skody octavi i opla vectry.\nW tragicznym wypadku na skrzyżowaniu ulic Sucharskiego i Batalionów Chłopskich w Nowym Sączu życie stracił 73-letni sądecki taksówkarz. Tak tamto tragiczne zdarzenie z piątkowego popołudnia szczegółowo relacjonuje starszy brygadier Paweł Motyka, zastępca komendanta miejskiego PSP w Nowym Sączu.\n15 października o godzinie 17.30 zastępy z Jednostki Ratowniczo Gaśniczej nr 1 PSP w Nowym Sączu zadysponowane zostały do działań na ulicę Sucharskiego. Tam, na dwupasmowej drodze doszło do zderzenia czołowo-bocznego samochodów osobowych marki skoda octavia oraz opel vectra.\nPojazdem marki Opel podróżowały trzy osoby - dwie osoby dorosłe i dziecko, które opuściły pojazd o własnych siłach, a żadna z nich nie uskarżała się na jakiekolwiek dolegliwości.\nPo zderzeniu Opel przejechał przez pas zieleni na przeciwny kierunek jezdni o po drodze uszkodził podstawę nowo stawianej latarni drogowej. Samochód całkowicie blokował ruch drogowy.\nSkodą, oznakowana jako TAXI, podróżował sam kierujący, który w wyniku zderzenia wypadł z samochodu i znajdował się nieprzytomny na chodniku. Skoda przejechała na drugą stronę skrzyżowania po drodze uszkadzając latarnię uliczną i blokując całkowicie ruch drogowy.\nNa miejsce zdarzenia równocześnie z zastępami straży dotarła karetka Pogotowia Ratunkowego. Poszkodowany mężczyzna, którego reanimowano na miejscu wypadku, został zabrany do szpitala.\nW trakcie prowadzonych działań na miejsce zdarzenia dotarła druga karetka, której ratownicy przebadali pasażerów samochodu marki Opel. Po badaniu pozostali oni na miejscu zdarzenia.\nGość 20.10.2021 10:17:49\nWypadł z auta, czyli miał niezapięte pasy. Czy nadal obwiązuje stary PRL-owski przepis w PORD, że złotówy nie muszą zapinać pasów?


Jarosław "Mexicano" Andrzejewski – kononopedia\nMexicano w czasie posiłku bożego\nMexicano, Menel, Czarny, Pedro, Jareczek Zasrany, Likierowy Jaruś, Najstarszy Polski Nastolatek, Tołdi + wszystkie zakończone na -ano\nbezrobotny... tzn. reżyser, vloger, streamer, saper, raper, kucharz, piłkarz, podróżnik, budowlaniec, technik transportu kolejowego, instruktor szkoły przetrwania\nJarosław "Mexicano" Andrzejewski, znany także jako Czarny, Menel, Tołdi, Pedro albo Azerbejdżano, Watykano, Najebano, Menelikano, Olkoholikano, Uryniano, Korzonkano, Warszawiano, Zodiakano, Chorotrzuskano, Transseksualistano, człowiek z końcówką -ano lub też Jareczek Zasrany (ur. 22 lutego 1976 r. w Białymstoku) - redaktor ulicy Szkolnej 17 w latach 2017-2018 oraz na początku 2019, redaktor naczelny telewizji Mexico TV, białostocki biznesmen, doświadczony reżyser, najwybitniejszy współczesny polski filmowiec, mieszkaniec domu na ul. św. Andrzeja Boboli 10 (ulicę dalej od Szkolnej), który do Szkolnej 17 ma około 4 minut drogi - dzięki sąsiedztwu z Kononem i Majorem mógł na bieżąco nagrywać ich niecodzienne przygody.\nSyn Olgierda i Barbary Andrzejewskiej. Skonfliktowany z matką, wychowywał się bez ojca. Wybitny podróżnik. Kucharz amator, koneser surowego mięsa, moczu (naprawdę) i denaturatu. W chwilowej abstynencji od początku maja 2019 r. do prawdopodobnie 14 maja 2019 roku, choć może to być działanie środków psychotropowych.\n2 Cechy programów realizowanych przez Jarosława A.\n3 Zamach na Majora\n4 Związek z Ewą i ciąża\n5 Najpopularniejsze cytaty\n6 Dom Jarosława "Mexicano" Andrzejewskiego\n9 Upadek marki MexicanoTV\n10 Redaktor Szkolnej 17\n10.2 od 2019\nPo okresie względnego spokoju doszło do pogorszenia relacji między Mexicano a Panem Przewodniczącym. Przyczyn tego należy się dopatrywać w wydarzeniach Czarnego marca, kiedy to stabilność psychiczna Krzysztofa została solidnie nadwątlona przez liczne afery, w tym najgłośniejszą Wielką Aferę Nerkową. Ponieważ Krzysztof jest istotą idealną, niezdolną do czynienia zła, winnymi wszelkich nieszczęść były tylko i wyłącznie osoby z jego otoczenia, m.in. Mexicano. Świadectwem nieuchronnie zbliżającego się konfliktu między panami były kłótnie i riposty, do jakich dochodziło w pierwszej połowie kwietnia, a których kanwę stanowiły wzajemne oskarżenia o pijactwo, mitomaństwo i nibembeństwo.\nDnia 22 kwietnia Mexicano zamieścił na swoim kanale film o wymownym tytule no i wojna, który można interpretować jako oficjalne zakończenie Rozejmu pod Zodiakiem i rozpoczęcie Wojny meksykańsko-warmińskiej. Dzień po wypowiedzeniu wojny został okaleczony przez nóż podczas nagrywek gniota kuchennego, prawdopodobnie był to zamach przez Przewodniczącego opozycji. 28 kwietnia doszło do kłótni Jarka z Knurem w której się kłócą przed rezydencją. Mexicano ucieka przed wpierdolem od potężnego Krzyśia (nagranie).\nOd 5 maja przebywał w szpitalu (Gigant) w związku skutkami ubocznymi odstawienia alkoholu po roku ciągłego picia Żuberków. Zdiagnozowano dla niego zapalenie trzustki. Szybko jednak opuścił szpitalne mury i powrócił do kariery youtubera.\n8 maja 2019 rozpoczął (jak sam twierdzi) życie osoby nie spożywającej alkoholu.\n15 lipca Jarosław pogodził się z Potężnym Warmianinem i od tej pory ponownie zajmuje stanowisko redaktora.\nUżywanie do nagrywania kamery ojakości nawet 1080p, oczywiście w standardzie SD- Starosielce Definiton. Dzięki niej możemy dostrzec jeszcze więcej parch na twarzy Przewodniczącego oraz kolejne wydzieliny z nosa prof. Tomasza.\nBrak fabuły w wielu filmikach - preferowane spontaniczne dyskusje.Jednocześnie bohaterowie są przez to autentyczni i nie grają narzuconych ról, jak u Niemca.\nMexicano TiVi dziś was zadziwi!\nPrawdopodobnie 21.01.2019 r. został zwinięty z ulicy szkolnej na "dołek 48" mając w sobie 3.60 ‰ zaraz po wyjściu od Krzysztofa. Powodem może być pozew matkożony z powodu nękania (?). Prawdopodobnie otrzymał zakaz zbliżania się. Bardzo wychwalał obsługę, darmowe obiady, bezpieczeństwo, rytualne zawiadamianie dzwonkiem swojej potrzeby oraz możliwość defekacji na porcelanie. Oświadczył też, że poszukuje mieszkania. Dziwny zbieg okoliczności.\nSomaliano, Trzęsoręcano, Droniano, Survivalano, Golonkano, Moczyniano, Ślimaczano, Wątrobo-marskowiano, Kloaczano, Najebano, Obszczyniano, Wątrobiano, Oregano, Tadżykistano, Kambodżano, Afganistano, Mohikano, Pepsicano, Obciągano, Alkoholikano, Jareczek zasrany, Pakistano, Majerano, Narzygano, Watykano, Zasrano, Pojebano, Browariano, Osikano, Szczanodzbano, Moczowód, Moczopijano, Kotletano Spuchnięty, Białostaczano, Cyganiano, Firankaniano, Zodiakano, Azerbejdżano, Choroszczano, Serbiano, Milicjano, Beztoaletano, Szampaniano, Armagediano, Makłowiczano, Zawersalkowypróżniano, Osranościano, Deliriano, Bezpodstawnozatrzymano, Niezłomniano, Patologiano, Łańcuchano, Wypróżniano, Bezdomniano, Czelendżano, Szczawiowano, Wytrzeźwiano, Grzybościano, Trzęsącrano, Zajebanopięćdziesięciogroszano, Załamano, Gniotano, Szybkopozdrawiano, Pocztówkano, Nigdyniewytrzeźwiano, Pomniejszano, Warszawiano, Gołąbiano, Stulejkano , Kalmarano, Zmiennicano, Sombrerano, Otwierawamdrzwiano, Chorotrzuskano,Niezdziwiano, lunaparkano, gryllano\nUpadek marki MexicanoTV\nOd czasu przemiany i zaprzestania picia w połowie roku 2019 r. i sprzedaży boboli 10 można jednoznacznie uznać byłego redaktora za upadłego w swojej roli, to za co go pokochaliśmy go w postaci publicznego cringe czy picia olkoholu już nie ma miejsca. Stał się zwykłym casuwalowym jutuberem, który czasem wspomni coś o Krzysztofie, nawet do niego pójdzie (w zależności od dostępności innych redaktorów). Marka której u podstaw leżał olkohol przepadła, a sam redaktor nawet piwa nie wypił w sylwestra roku 2020.\nUżytkownik portalu wykop.pl, Andrzej_Jewski napisał :\nPrzedstawiam państwu najbardziej bezużyteczną postać w US17 czyli Jarosław "Menel" Andrzejewski:\n-Główną jego cechą była ogromna ilość spożywanego alkoholu na filmach i nie tylko, obecnie zgrywa abstynenta\n-Mieszkał w chacie z gówna, miał obsraną ścianę w swoim pokoju i odpadającą tapetę, to wszystko w otoczeniu mebli z dwudziestolecia międzywojennego, obecnie przebywa w dobrze wyposażonym, schludnym mieszkaniu\n-Brak łazienki oraz kibla co było jego drugą główną cechą, oczywiście po przeprowadzeniu się do cywilizacji problem naturalnie zniknął\n-Niechlujny wygląd, rzadko strzyżone włosy, spuchnięta czerwona morda, ogólna stylówka "na wieśniaka", to wszystko, oprócz spuchniętej co jakiś czas mordy, zniknęło wraz z jego rzekomym nawróceniem\n-Format filmów mocno odbiega od tego co robił na początku swojej samodzielnej kariery na yt, było wchodzenie na dachy, schodzenie do zalanych piwnic, wycieczki po ruinach, dzisiaj mamy gotowanie w ludzkich warunkach, bez lindsey stirling i bez potraw "z dodatkiem olkoholu" a także nudne vlogi i wypowiedzi które znaczą tyle co zeszłoroczny śnieg\n-Praktycznie każda ksywka np: bobolak, bobolska kurwa, starosielski żul, menel z boboli, już do niego nie pasuje wraz z przeprowadzką i zmianą stylu życia\nCały urok menela i to co za co go "polubiliśmy" gdzieś zniknął. Nie mówię że menel powinien być śmieciem do końca życia bo obiektywnie to nikomu czegoś takiego nie życzę ale skoro w ciągu roku aż tak zmienił swoje życie to może pora znaleźć pracę i przestać robić z siebie błazna? I celowo mówię tutaj że "zmienił swoje życie" a nie że osiągnął sukces w swoim życiu bo osiągnąć to mogła co najwyżej pani basia że udało jej się w miarę ogarnąć tego menela by się nad nią nie znęcał i nie pił tyle olkoholu co kiedyś. Wszystko to efekt przypadku na który menel ani trochę nie miał wpływu.\n↑ Pseudonim z wojska.\nJareczek podczas swojego comingout o swoim transseksualizmie\nTę stronę ostatnio edytowano 21 sty 2020, 21:45.


Legislacja ROK 2009 NR 72 POZ 18 - Dziennik urzędowy UE - e-prawnik.pl\ne-prawnik.pl Dokumenty Legislacja Rok 2009 Nr 72Po 18\nLegislacja ROK 2009 NR 72 POZ 18\nTreść dokumentu: Legislacja ROK 2009 NR 72 POZ 18\nDECYZJA KOMISJI z dnia 16 marca 2009 r. dotycząca wprowadzania do obrotu, zgodnie z dyrektywą 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, goździka (Dianthus caryophyllus L., linia 123.8.12), genetycznie zmodyfikowanego w celu uzyskania koloru kwiatu (notyfikowana jako dokument nr C(2009) 1673)\nWłaściwe organy innych państw członkowskich zgłosiły zastrzeżenia wobec wprowadzenia produktu do obrotu. Dnia 12 marca 2008 r. Europejski Urząd ds. Bezpieczeń stwa Żywności (zwany dalej EFSA) wydał opinię (opubli kowaną dnia 26 marca 2008 r.) (2), w której stwierdził, na podstawie wszystkich przedłożonych danych, że biorąc pod uwagę planowane wykorzystanie produktu do celów ozdobnych, cięte kwiaty goździka zmodyfiko wanego genetycznie (Dianthus caryophyllus L., linia 123.8.12) nie powinny mieć negatywnego wpływu na zdrowie ludzi i zwierząt ani na środowisko. EFSA uznał również, że zakres planu monitorowania przedło żonego przez zgłaszającego jest zgodny z planowanym wykorzystaniem goździka. Po zbadaniu pełnego zgłoszenia, dodatkowych informacji dostarczonych przez zgłaszającego, konkretnych zastrzeżeń zgłoszonych przez państwa członkowskie oraz opinii EFSA stwierdzono, że nie ma powodów, aby przypuszczać, że wprowadzenie do obrotu ciętych kwiatów zmodyfikowanego genetycznie goździka (Dian thus caryophyllus L., linia 123.8.12) mogłoby mieć nega tywny wpływ na zdrowie ludzi lub zwierząt bądź na środowisko, biorąc pod uwagę planowane wykorzystanie produktu do celów ozdobnych. Do celów rozporządzenia (WE) nr 1830/2003 Parla mentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. dotyczącego możliwości śledzenia i etykietowania organizmów zmodyfikowanych gene tycznie oraz możliwości śledzenia żywności i produktów paszowych wyprodukowanych z organizmów zmodyfikowanych genetycznie i zmieniającego dyrektywę 2001/18/WE (3) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. w sprawie ustanowienia systemu opracowywania i przypisywania niepowtarzalnych iden tyfikatorów dla organizmów genetycznie zmodyfikowa nych (4), zmodyfikowanemu genetycznie goździkowi (Dianthus caryophyllus L., linia 123.8.12) przypisano niepowtarzalny identyfikator.\nuwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, uwzględniając dyrektywę 2001/18/WE Parlamentu Europej skiego i Rady z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych gene tycznie i uchylającą dyrektywę Rady 90/220/EWG (1), w szczególności jej art. 18 ust. 1 akapit pierwszy, po zasięgnięciu opinii Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, a także mając na uwadze, co następuje:\nNa mocy dyrektywy 2001/18/WE wprowadzenie do obrotu produktu zawierającego lub składającego się z organizmu zmodyfikowanego genetycznie albo kombi nacji organizmów zmodyfikowanych genetycznie zależy od pisemnego zezwolenia udzielanego przez właściwy organ państwa członkowskiego, który otrzymał zgło szenie dotyczące wprowadzenia produktu do obrotu zgodnie z procedurą ustaloną w powyższej dyrektywie. W marcu 2007 r. spółka Florigene Ltd z Melbourne, Australia, przedstawiła właściwemu organowi Nider landów zgłoszenie dotyczące wprowadzenia na rynek zmodyfikowanego genetycznie goździka (Dianthus caryop hyllus L., linia 123.8.12). Zgłoszenie obejmuje przywóz, dystrybucję i sprzedaż detaliczną goździka Dianthus caryophyllus L., linia 123.8.12, tak jak w przypadku wszystkich innych odmian goździków. Zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 14 dyrektywy 2001/18/WE właściwy organ Niderlandów sporządził sprawozdanie z oceny, które zostało przedłożone Komisji i właściwym organom innych państw członkow skich. W sprawozdaniu z oceny stwierdzono, że nie ma powodów do nieudzielenia zezwolenia na wprowadzenie do obrotu ciętych kwiatów zmodyfikowanego gene tycznie goździka (Dianthus caryophyllus L., linia 123.8.12) przeznaczonego do celów ozdobnych, jeśli spełnione są określone warunki.\nLegislacja ROK 2009 NR 72 POZ 18 - pozostałe dokumenty


Historia obronności i fortyfikacji w Toruniu - Atrakcje Torunia - Przewodnik po Toruniu | Toruń Tour Toruński Portal Turystyczny\nJesteś w: Strona główna » Poznaj Toruń » Historia Torunia i historie toruńskie » Historia obronności i fortyfikacji w Toruniu\nW Toruniu można prześledzić cały rozwój dzieł fortyfikacyjnych i obronnych począwszy od wczesnośredniowiecznych wałów grodu, poprzez średniowieczne mury obronne, nowożytne bastiony, aż po fortyfikacje XIX-wieczne. Zawsze rozwój związany był z unowocześnianiem techniki wojennej.\nW każdym etapie swojego istnienia, w każdym okresie historycznym Toruń stanowił silną obronna twierdzę.\nPrzez pierwszych siedem wieków swojego istnienia (tj. do pocz. XX w.) Toruń był zawsze jedną z najpotężniejszych twierdz obronnych. Poczynając już od pierwszych silnych wałów drewniano-ziemnych, które oparły się najazdowi księcia Świętopełka w 1242 r., przez ceglane mury obronne, będące najstarszymi murami na ziemiach polskich, budowanymi od 1246 r., przez bastionowe obwarowania z XVII w., po wielką, jedną z największych w naszej części Europy, XIX-wieczną fortową Twierdzę Toruń, zachowaną do dziś w dużym stopniu.\nToruń, który w kolejnych okresach znajdował się pod panowaniem różnych państw był miastem nadgranicznym, siedzibą bądź rezydencją osobistości państwowych oraz siedzibą rządów, a nawet bastionem wypadowym. Leżał w miejscach ważnych strategicznie w kampaniach wojennych, bitwach i operacjach (zobacz: Toruń w konfliktach wojennych. Historia wojenna Torunia).\nW okresie zanim powstał krzyżacki Toruń lokacyjny (przed 1231 r.) na terenie dzisiejszego zamku krzyżackiego stał od ok. IX w. gród drewniany osłonięty drewniano-ziemnym wałem, rozplanowany na rzucie przypominającym podkowę otwartą częścią zwrócony w kierunku Wisły. Przez kolejne lata stanowił on osadę targową oraz strzegł przeprawy przez Wisłę (znajdującej się na wysokości późniejszej Bramy Mostowej), prowadzącej z Kujaw i z południa nad Bałtyk i na północny-wschód.\nPóźniej w tym miejscu, nad Wisłą u ujścia nieistniejącego już dziś strumienia Postolsk, Krzyżacy lokowali Toruń, który wkrótce stał się jednym z największych miast i jedną z najpotężniejszych twierdz obronnych.\nToruńskie średniowieczne mury obronne należały do najpotężniejszych w państwie krzyżackim, a jednocześnie na obszarze obecnych ziem polskich. Ceglane mury w Toruniu zaczęto wznosić tuż przed połową XIII w. - najwcześniejszej na obecnych ziemiach polskich. Toruński zespół miejski, składający się ze Starego Miasta, Nowego Miasta i zamku krzyżackiego, otoczony był powiązanym wzajemnie systemem podwójnych murów z mokrą fosą pomiędzy nimi, a od zachodu był mur potrójny z drugą fosą, suchą. W ciągu murów istniały ok. 54 baszty, 13 lub 14 bram. Szczytową formę obronną średniowieczne fortyfikacje toruńskie osiągnęły w XV w., kiedy powstały dwa barbakany typowe: Starotoruński (1429 r.) i Chełmiński (1449 r.), jednocześnie były to również pierwsze takie formy obronne na obecnych ziemiach polskich.\n► Więcej o średniowiecznych murach obronnych Torunia tutaj.\nJuż wkrótce po lokacji Torunia, bo w 1246 r. Krzyżacy przekazali miastu jego obwarowania, a w 1262 r. z rąk krzyżackich przejęli mieszczanie cały ciężar obrony Torunia. Toruńska załoga zbrojna, złożona z pospolitego ruszenia, miała bronić miasta w przypadku zagrożenia zewnętrznego, a od ok. 1352 r. formalnie zajmowało się tym powołane Bractwo Strzeleckie (zobacz: Dom Bractwa Strzeleckiego).\nOkres nowożytny: twierdza bastionowa\nW okresie nowożytnym, tj. po włączeniu Torunia do Królestwa Polskiego, miasto to cieszyło się szczególną, wyjątkową i autonomiczną pozycją uzyskaną na podstawie przywilejów króla Kazimerza Jagiellończyka z 1457 r. oraz wynikającą z jego potencjału ekonomicznego (zobacz: Królowa Wisły: Toruń w czasach świetności). To wpłynęło też na na militarne znaczenie i funkcje Torunia w okresie wojen szwedzkich, które trzykrotnie w tym okresie nawiedziły Toruń.\nWspomniany wysoki stopień niezależności Torunia w kwestii militarnej przejawiał się przede wszystkim samodzielnym podejmowaniem modernizacji i przebudowy miejskich obwarowań, a także tworzeniem przynajmniej zaczątków niektórych innych elementów nowoczesnej infrastruktury militarnej, takich jak stałe oddziały wojsk miejskich, zbrojownie (arsenały) itp. Wprawdzie nie dorywnywał Toruń wtedy bogatemu Gdańskowi, to jednak tendencje, schematy i możliwości postępowania podobne były w obu tych miastach.\nW zakresie szeroko rozumianej obronności Toruń działał samodzielnie - królewska czy państwowa akceptacja tych poczynań miała przeważnie charakter formalny.\nW podejmowanych na przełomie XVI i XVII w. w Toruniu przedsięwzięciach o charakterze obronnym chodziło w pierwszej kolejności o bezpieczeństwo, ale także prestiż i znaczenie miasta, nie zaś o umiejscowienie go w systemie obrony całego państwa. Niebezpieczeństw upatrywano zresztą nie tylko ze strony zewnętrznych nieprzyjaciół. Dał temu wyraz w 1591 roku toruński burmistrz Henryk Stroband, który sformułował kilkanaście przyczyn, dla których niezbędne jest podjęcie przez Toruń budowy nowoczesnych fortyfikacji. Wśród nich znajdujemy wprawdzie niebezpieczeństwo tureckie, ale przyczyny natury wewnątrzpaństwowej, jak zagrożenie wolności religijnej zwłaszcza ze strony jezuitów, wstrząsające Rzeczpospolitą interregna, wreszcie konieczność ochrony przywilejów miasta, dominują w tym zestawieniu.\n- prof. Bogusław Dybaś, 2001\nZmiana techniki wojennej, rozwój broni artyleryjskiej w czasach nowożytnych wysunęły konieczność zbudowania skutecznego zabezpieczenia miasta, gdyż średniowieczne mury miejskie już nie wystarczały i przestawały być skuteczne. Coraz szersze stosowanie broni palnej podczas działań wojennych zmusiło Radę Torunia do rozważenia budowy umocnień bastionowych na zewnątrz murów średniowiecznych.\nJuz w 1563 roku Rada opodatkowała mieszczan i rozpoczęto sypanie pierwszego wału - od wschodu, przy Nowym Mieście i ruinach zamku krzyżackiego (bastion Menniczy). Prace te zakończono w roku następnym, jednocześnie na Kępie Bazarowej przystąpiono do sypania szańca, mającego za zadanie osłonę mostu na Wiśle. W ciągu najbliższych lat nie podejmowano jednak nowych takich budów.\nW końcu XVI w. Toruń nadal był jednym z największych i najsilniejszych miast-twierdz w całej Rzeczypospolitej, gdzie wyróżniały się: potężny Kamieniec Podolski będący symbolem „przedmurza chrześcijaństwa", Zamość - twierdza rodu Zamoyskich, oraz pruskie miasta - Gdańsk, Toruń, Elbląg i Malbork, które dzięki swemu należytemu wyposażeniu obronnemu wzbudzały respekt wrogów i wielokrotnie potrafiły skutecznie odpierać najazdy. W XVI w. nowe fortyfikacje powstały w Przemyślu, Jarosławiu, Samborze, Przeworsku, Opatowie i Pułtusku. Zmodernizowano też umocnienia Krakowa i Lwowa. W pierwszej połowie XVII w. nowożytne mury obronne uzyskały Gdańsk, Elbląg i Toruń. Umocnienia ziemne otrzymały Warszawa („wał zygmuntowski"), Lublin i Lwów.\nInicjatywa burmistrza Torunia Heinricha Strobanda, rzecznika unowocześnienia miasta, spotkała się w 1590 r. z formalną akceptacją króla Zygmunta III Wazy budowy nowożytnych obwarowań bastionowych. Z powodu pilniejszych zadań budowę jednak Toruń odłożył i dopiero niebezpieczeństwo szwedzkie (wojna 1626-1629) przyspieszyło realizację strobandowskich planów (zobacz: Obrona Torunia przed Szwedami w 1629 r.). Po zakończeniu wojny szwedzkiej w 1629 r. przystąpiono do rozbudowy fortyfikacji.\nPlan projektowanych fortyfikacji Torunia z ok. 1629 r.\nDo budowy władze miasta zatrudniły jako fortyfikatora Antona Petersena i dwóch inżynierów gdańskich: Petera Mönninga i Kaspra von Wanken. Swój udział w tworzeniu fortyfikacji miał też wybitny torunianin, Adam Freytag. Do 1631 roku usypano wokół Starego Miasta i Nowego Miasta bastiony, które jednak nie objęły rozbudowanych toruńskich przedmieść w całości. Przez blisko trzy wieki umocnienia te stanowiły główną siłę obronną Torunia - były wielokrotnie bronione i zdobywane, przebudowywane i wzmacniane przez Polaków, Szwedów, Francuzów, Rosjan i Prusaków.\nW 1634 r. zakończono wszystkie prace objęte początkowym planem fortyfikacji.\nBastiony nosiły nazwy (od wschodu): 1: Menniczy (Nowy; rozbudowany w 1658 roku i najlepiej zachowany do dziś między ul. Wola Zamkowa a Bulwarem Filadelfijskim, zobacz tutaj), 2: Kawaler (św. Jakuba; najpotężniejszy zaopatrzony w liczne działa), 3: św. Katarzyny, 4: Odcinkowy (Główny; Kawaler II), 5: św. Wawrzyńca (jego wnętrze objęło kościół św. Wawrzyńca), 6: Chełmiński (Kawaler III), 7: Nowy, 8: Starotoruński (Kawaler Mniejszy; dziś teren Doliny Marzeń).\nDodatkowym elementem tej imponującej twierdzy bastionowej była szeroka (25-30 m) mokra fosa o głębokości około 3 m. Wały bastionów i kurtyn miały szerokość około 40 m, a wysokość ich wynosiła około 8 m.\nDo tej twierdzy prowadziły cztery bramy, z których trzy (Starotoruńska, Chełmińska, św. Katarzyny) wzniesiono na osi odpowiadających im bram średniowiecznych o tych samych nazwach (zobacz tutaj), a czwartą bramę stanowiła średniowieczna Brama św. Jakuba.\nO wielkości fortyfikacji tego okresu świadczy fakt, że utrzymywanie i konserwacja potężnych fortyfikacji pochłaniały w drugiej połowie XVII wieku niemal połowę budżetu miejskiego.\nOtaczające miasto gwiaździste obwarowania ziemne z tego okresu wiernie przedstawia widok perspektywiczny Torunia według sztychu Matthäusa Meriana z 1641 roku.\nW latach 30. XVII wieku zbudowano więc zasadniczą część nowoczesnych fortyfikacji bastionowych typu staroholenderskiego: wały ziemne umocnione palisadami, w których umieszczono osiem pięciobocznych bastionów otoczonych fosami; w części zachodniej i północnej nowa linia umocnień była znacznie oddalona od starych średniowiecznych murów miejskich, przez co w obszarze przez nie objętym znalazły się części przedmieścia Rybaki i kościół św. Wawrzyńca. Jednak większość przedmieść leżących poza wałami głównymi, otoczono jedynie lekkimi szańcami. W ten sam sposób ufortyfikowano Kępę Bazarową i teren przedmościa na lewym brzegu Wisły.\nNiedługo po wybudowaniu fortyfikacji bastionowych nastąpił drugi najazd szwedzki na Polskę. W wyniku presji szlachty polskiej (która zjechała z okolic szukając w Toruniu schronienia) i mieszczan poddano w 1655 r. Toruń. Szwedzi zajęli miasto i przystąpili do dalszego umacniania fortyfikacji - rozbudowywali je i przystosowali do potrzeb i możliwości obronnych załogi, zbyt szczupłej do obrony całej długości linii obwarowań. W czasie tej rozbudowy, jak i w czasie późniejszych walk szwedzko-polskich zburzony został średniowieczny kościół Ducha św. z klasztorem Benedyktynek nad Wisłą na Rybakach.\nOd końca września 1657 r. do listopada 1658 r. załoga szwedzka broniła Torunia przed atakami wojska polskiego. W wyniku tego oblężenia ucierpiało całe miasto, uszkodzeniu uległy średniowieczne mury miejskie i domy, a całkowitej zagładzie uległy przedmieścia.\nZubożone wojną miasto dopiero w 1673 r. przystąpiło do naprawy zniszczonych murów i bastionów.\nPrace przy naprawie fortyfikacji przyspieszono w wyniku wybuchu wojny północnej (1700-1721). Poza naprawami średniowiecznych baszt i fos założono nowe palisady, wybudowano dodatkowe dzieła obronne - lunety między bastionami 3 i 4 oraz 7 i 8, rozbudowano system stanowisk dla artylerii i piechoty, przebudowano w końcu bastion 7 (Nowy), który praktycznie uległ wcześniej całkowitemu zniszczeniu, a na jego miejscu powstało mniejsze dzieło bliżej murów średniowiecznych.\nPo kolejnym, najtragiczniejszym w dziejach Torunia oblężeniu w 1703 r. Szwedzi zdobyli miasto. Król szwedzki Karol XII nakazał rozebranie fortyfikacji, w wyniku czego zniszczono dwa barbakany średniowieczne, północny odcinek muru obronnego Nowego Miasta, rozkopano bastiony i zasypano fosy.\nDo rekonstrukcji zniszczonych bastionów przystąpiono w 1733 r., w momencie walk o tron polski między Stanisławem Leszczyńskim popieranym przez Francję i Szwecję, a Fryderykiem Augustem, elektorem saskim, protegowanym Rosji i Austrii. Prace te były jednak niewystarczające i w 1734 r. wojska rosyjskie zajęły Toruń.\nPo wojnie prace ustały, do roku 1769 całkowitemu rozpadowi uległy bastiony 7 (Nowy) i 8 (Starotoruński), a osuwająca się ziemia zasypała fosy. Dopiero zagrożenie ze strony konfederatów barskich w 1769 r. doprowadziło do działań naprawczych, których efektem było doprowadzenie umocnień do stanu z 1703 r. (poza umocnieniami Kępy Bazarowej, które pozostały nieodbudowane).\nTaki stan fortyfikacji toruńskich zastali Prusacy, którzy zajęli w 1793 r. Toruń w wyniku II rozbioru Polski.\nW okresie napoleońskim i Księstwa Warszawskiego (1807-1813) w wyglądzie miasta zaszły kolejne zmiany związane z jego zadaniami wojskowymi: Toruń został bowiem uznany za dogodny punkt w systemie obronnym i był znowu rozbudowywany jako twierdza. Podjęto odbudowę dawnego systemu barokowych urządzeń fortyfikacyjnych oraz modernizowano je kosztem zabudowy miejskiej, zwłaszcza w obliczu wojny rosyjsko-napoleońskiej w 1813 r.\nW wyniku tego zniszczonych zostało – nie bez protestów torunian - wiele cennych obiektów historycznych, np. średniowieczny kościół św. Jerzego wraz z domami szpitalnymi, średniowieczny cmentarz i kościół św. Katarzyny oraz inne domy, w sumie 109 posesji, zwłaszcza przedmiejskich.\nXIX-wieczna twierdza fortowa\nPo kongresie wiedeńskim w 1815 r. zakończyła się epoka Księstwa Warszawskiego, a Toruń został przyznany Prusom. Granica prusko-rosyjska przebiegała ok. 10 km na wschód od Torunia, co spowodowało, że utrzymanie twierdzy toruńskiej i dalsza jej rozbudowa stała się sprawą nadrzędną. Przede wszystkim strategiczna rola Torunia jako miasta położonego blisko granicy z Rosją sprawiła, że musiało zostać przekształcone w twierdzę.\nPrzyczyniło się to do zahamowania, przynajmniej na pewien czas, procesów urbanistycznych, które zaistniały choćby w sąsiedniej Bydgoszczy, decydując tym samym o jej szybszym rozwoju.\nRozpoczął się okres budowy w Toruniu twierdzy fortowej, podzielony na dwa etapy: w pierwszym do roku 1871 powstał tzw. wewnętrzny pierścień fortyfikacji, później zaczęto budować pierścień zewnętrzny - Twierdzę Toruń I stopnia, w skład której wchodzi 15 dużych fortów i kilkaset mniejszych obiektów. Ten drugi etap był rezultatem szybkiego rozwoju artylerii i zwiększenia jej donośności, co spowodowało, że pojawiły się nowe koncepcje budowy fortyfikacji, polegające m.in. na zwiększeniu obwodu twierdzy.\nZa właściwy moment początku budowy XIX-wiecznej fortowej twierdzy Toruń można uznać rok 1818, kiedy to rozpoczęto prace nad pogłębieniem i powiększeniem stawu Kaszownik, który - zasilany wodą Strugi Toruńskiej - miał w okresie zagrożenia nawadniać fosy wokół poszczególnych bastionów. Z materiału wydobytego przy pogłębianiu wyprodukowano cegły, które posłużyły do wzniesienia Lunety II nad Kaszownikiem. Była to wysunięta na przedpolu reduta w formie otwartego od tyłu bastionu, który otaczały wody Kaszownika.\nW latach 1819-1824 prowadzono prace mające na celu pogłębienie fos i przebudowę wałów. Od 1822 do 1836 r. wzniesiono także lunety nr V i VI, będące wysuniętymi na przedpolu obiektami także o charakterze redut. Największą inwestycją fortyfikacyjną w pierwszym etapie budowy twierdzy było wzniesienie fortu św. Jakuba, broniącego miasta od wschodu.\n► Więcej o XIX-wiecznej twierdzy fortowej tutaj