Tuwim rasistą? « Dziennik gajowego Maruchy\n« Ku nowej cyfrowej normalności\nZapomniane mniejszości »\nProfesor poseł Maciej Gdula ponownie odnalazł się na froncie walki z wydumanym rasizmem. Zaatakował wiersz Juliana Tuwima „Murzynek Bambo”, a konkretnie jego inscenizację. Poświęciłem już kiedyś profesorowi felieton, więc nie będę się powtarzał.\nZa mnie, w obronie klasyki polskiej poezji dziecięcej, stanęła córka Juliana Tuwima, p. Ewa Tuwim-Woźniak.\nCzekam tylko aż prof. Gdula zabierze się za niektóre wiersze Tuwima skierowane przeciwko hmm, żydowskim ortodoksom, czy tez za podobne w wyrazie artykuły Antoniego Słonimskiego. To dopiero będzie zabawa – polscy poeci pochodzący z zasymilowanych rodzin żydowskich jako rasiści i antysemici. Zabawa na cztery fajery!\nNeo-lewica nie ma nic do zaoferowania z wartości dawnej lewicy, pochylającej się nad krzywdą i nędzą ludzką. Polska neo-lewica zamiast pochylać się nad nędzą mieszkańców XIX-wiecznych kamienic, dajmy na to na Pradze, czy nad milionami Polaków żyjących w błędnym kole zadłużenia, na siłę próbuje zaimportować obce ideologie i narzucić Polakom, że są rasistami, no i walczy o „prawa” LGBT.\nPewnie – jeżdżący Jaguarami, czy innymi Rolls-Roycami neo-lewicowcy na Pragę nie pojadą (jeszcze im ktoś samochodziki za setki tysięcy zarysuje), ale na paradzie dziwaków chętnie się pokażą. To tak jak ich zachodnie wzorce, np. gwiazdeczki Hollywoodu, które już nie wiedzą na co wydawać swoje miliony, więc kupują wyspy, ale przy okazji walczą z rasizmem i ze strasznie prześladowanymi LGBT-owcami, nie chcąc widzieć, ani ubrudzić się na ulicach nędzy w dziesiątkach miast USA, co można łatwo obejrzeć na YT. Z dawnej lewicowej wrażliwości została nomen-omen d…\nTen wiersz dedykuję profesorowi posłowi Gduli. Zaznaczam przy tym jednoznacznie, że żadnych pretensji poetyckich w związku z tym nie wysuwam.\nDo profesora Neo-Lewicy\nProfesor Gdula w ojczyźnie mieszka.\nTropi rasistów ten nasz koleżka.\nPostępy rasizmu na całym świecie\nśledzi od rana. Gdzie? W internecie.\nA gdy do domu z Wiejskiej powraca\npsoci i knuje – to jego praca.\nAż żona pyta – Macieju drogi,\nkomu przyprawisz rasisty rogi?\nGdy żona podsuwa mleka szklaneczkę\nMaciej dodaje Houtena łyżeczkę.\nBo Maciej nawet w wywarze z jajek\nkoszulę barwi, by biel wywabić trwale.\nMurzynów z języka tnie Maciej srogi\nI Bambo, i Dziesięciu, i z Narcyza załogi.\nCo dalej? Co jeszcze? Gdzie tego kraniec?\nTo polskich rasistów ostatni trwa taniec.\nLecz Gdula mógłby, choćby z łaski swojej\nwyjaśnić czym było królestwo Dahomej?\nCzy Cobra Verde był aby Polakiem?\nA Matołek handlarzy wstrętnym żołdakiem?\nPośle Gdulo, ty antypostępu papugo\ni pol-poprawności najgorliwszy sługo,\nwracaj do kraju i stań na obrony froncie\nBiałych nędzarzy z debetem na koncie.\nMoim zdaniem wszelka próba dyskusji z idiotami niepotrzebnie nobilituje idiotów. Na nich można tylko warknąć albo splunąć, nie wdając się w żadne spory merytoryczne.\nThis entry was posted on 2021-07-08 (Czwartek) @ 14:01:41\tand is filed under Kultura, Polityka. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. Both comments and pings are currently closed.\nKomentarzy 11 do “Tuwim rasistą?”\n2021-07-08 (Czwartek) @ 14:44:38\nTemu Gduli to coś brakuje…wystarczy na niego popatrzeć !\n2021-07-08 (Czwartek) @ 14:51:44\nZ lewakami nie da się rozmawiać. Sam wiem z doświadczenia.\nGeneralnie pustka umysłowa, nienawiść do wszystkiego, co nie zlewaczałe i 0 refleksji. Jakby dostali broń do ręki, strzelali by bez mrugnięcia okiem FASZYSTOM w potylicę…\n2021-07-08 (Czwartek) @ 15:07:26\nKażdy wykonuje swoja pracę. Niektórzy z powołania, inni z konieczności utrzymania rodziny. Może ta gduła dostała jakieś znaczące cyferki na konto? Może ma wnuki na studiach?\n2021-07-08 (Czwartek) @ 15:59:49\nNiestety dyskusja z pozytecznymi idiotami jest potrzebna ale jest nie mozliwa bo potrzebny idiota nie moze miec rozsadku bo by przestal byc idiota\n2021-07-08 (Czwartek) @ 16:34:33\nw afrika meszka\nten nasz ….. parchatek\n2021-07-08 (Czwartek) @ 19:17:23\nRe 1: Poszukałem w sieci i zobaczyłem to:\nRzeczywiście, facet wygląda na wiejskiego głupka (większość wsi miała takiego)\nRe 2: „Z komunistami się nie rozmawia, do komunistów się strzela” (Józef Mackiewicz )\n2021-07-08 (Czwartek) @ 20:50:51\nTym co spali na lekcji polecam:\n„Matce w Polsce lub najukochańszemu Jej cieniowi.\nI od razu słyszę pytanie: „Skąd to MY?” Pytanie w pewnym stopniu uzasadnione. Zadają mi je Żydzi, którym zawsze tłumaczyłem, że jestem Polakiem, a teraz zadadzą mi je Polacy, dla których w znakomitej większości jestem i będę Żydem. Oto odpowiedź dla jednych i drugich.\nJestem Polakiem, bo mi się tak podoba. To moja ściśle prywatna sprawa, z której nikomu nie mam zamiaru zdawać relacji, ani wyjaśniać jej, tłumaczyć, uzasadniać. Nie dzielę Polaków na „rodowitych” i „nierodowitych”, pozostawiając to rodowitym i nierodowitym rasistom, rodzimym i nierodzimym hitlerowcom.\nDzielę Polaków jak Żydów i jak inne narody, na mądrych i głupich, uczciwych i złodziei, inteligentnych i tępych, interesujących i nudnych, krzywdzonych i krzywdzących, gentlemenów i nie-gentlemenów itd. (…)\nPolak – bo przejąłem od Polaków pewną ilość ich wad narodowych. Polak – bo moja nienawiść dla faszystów polskich Jest większa, niż faszystów innych narodowości. I uważam to za bardzo poważną cechę mojej polskości.\nMy Żydzi Polscy… My, wiecznie żywi – to znaczy ci, którzy zginęli w ghettach i obozach, i my widma – to znaczy ci, którzy zza mórz i oceanów wrócimy do kraju i będziemy straszyć wśród ruin (…)\nMy nad rzekami zamorskich krain siedzący i płaczący. Jak ongi nad rzekami Babilonu. Po całym okręgu świata płacze Rachel dzieci swoje, aleć ich niemasz! Nad rzeką Hudson, nad Tamizą, nad Eufratem, Nilem, Gangesem i Jordanem błąkamy siew rozproszeniu naszym, wołając: „Wisło! Wisło! Wisło! Matko rodzona! Szara Wisło, nie od brzasku różowa, ale od krwi!”\nMy, którzy nawet grobów dzieci naszych i matek nie odnajdziemy – tak się warstwami poukładają, tak się na całą ojczyznę wszerz rozpostrą w jedno pogrzebanie! I nie będzie upatrzonego miejsca, żebyś mógł na nim kwiaty położyć, ale, jak siewca ziarno, będziesz je szerokim rozmachem rąk rozrzucał. Może przypadkiem trafisz. (…)” Julian Tuwim, kwiecień 1944.\nLech Marek Jaworski said\n2021-07-08 (Czwartek) @ 22:47:05\nWarto o tym mówić i pisać. Kto się uczy tylko na wŻasnych błędach – ma głupiego nauczyciela.\n2021-07-09 (Piątek) @ 09:07:22\nNoo w niektórych przypadkach zasadne jest odebranie tytułów naukowych, albo zasądzenie pobytu w zamkniętej placówce leczniczej, gdy biegli psychiatrzy się wypowiedzą\n2021-07-09 (Piątek) @ 10:13:06\nDokument ZGROMADZENIE OGÓLNE Organizacji Narodów Zjednoczonych, Rok 2020// jest DOWODEM prawdziwości ŚPIEWU masona nowojorskiego i Wielkiego Masona Polski, żyda chazarskiego Juliana Tuwima CAŁE ZŁOTO ŚWIATA W PIWNICACH SYNAGOG z przeniesieniem do skarbców izraelskich: Znaczyło to, że złoto NIE DLA GŁUPICH BAB, ALE SPERMY JEROZOLIMSKIEJ a właściwie jezuickiej, bo Każdy Rabin to Jezuita czyli babski mózg w męskim ciele.\nPieniądz Elektroniczny ZLIKWIDUJE GOTÓWKĘ, co Wymusi walutę hitlerowską: Reichsmarka dla Żydów i Rentenmarka dla Niewolników, których będzie już można Kastrować, żeby nie rodzili się Możebni i można było zapładniać Głupie Baby spermą dupy cherubina.\nRządy nad światem spermy jezuickiej czyli pederastów wzięły się z ZASTĄPIENIA przez Wielką Rewolucję Francuską sądów biskupich WINTOJRY sądami rabinackimi DONTOJRĄ czyli Lożą Masońską. Tak jak książka SPISEK, KTÓRY ODMIENIŁ ŚWIAT obnażyła działanie tajnych kont izraelskich dla judenknechtów, tak książka HITLER BYŁ AGENTEM BRYTYJSKIM obnaża Masońską Strukturę Władzy z żydowskiego haremu największego wampira seksualnego: Królewięta rządzą pedofilami-wampirami; pedofile homoseksualistami; pederaści masonami a masoni Jurysdykcją, Policją, Wojskiem i Nauką, co zapewnia im Bezkarność.\nJ, P, W. i N. są AWANSOWANE przez Wampirów, o których wiedzy nie mają, więc muszą się podlizywać Pederastom jako skoneksjonowanym z Wampirami. Pod Arkadami widziałem książkę: Jaroszyński, OD ARCHEOLOGII DO POSTHISTORII… W Niemczech przekwalifikowałem Historię na Politologię.\nNazwa Wawel Zakłamany pochodzi od Wawelu jako zamku BISKUPIEGO.\n2021-07-10 (Sobota) @ 07:04:23\nTuwim mógł być satanistą, względnie okultystą, bo opublikował takie pozycje jak „Czarna msza” albo „Czary i czarty polskie”. Ale rasistą nie był, bo kpił z misterium Krwi Aryjskiej z pozycji ignoranta i przygłupa („wypierdy germańskiego ducha, gdy krew swoją i waszą sprawdzę jedna będzie jucha”, itd. – z utworu o wiele mówiącym, prostackim tytule „Całujcie mnie wszyscy w dupę”). Krew oznacza ducha, a Tuwim właśnie Z INSPIRACJI DUCHA swojego żydowskiego, podświadomie zabiegał o mieszanie ras jako żydowski strategiczny interes plemienny!!!


Jogurty pitne wypierają piwo i colę - Ciekawostki - Forum Kopalni Wiedzy\nBy KopalniaWiedzy.pl, April 6, 2007 in Ciekawostki\nStudium Gorące produkty globu: Rzut oka na wzrost popularności napojów i żywności objęło 66 rynków całego świata i ponad 100 różnych kategorii. W uwzględnionych krajach wytwarza się ponad 90% światowego PKB i mieszka w nich ponad 75% ludności Ziemi. Kraje pogrupowano na pięć regionów (według wielkości rynku): 1) Europę, 2) Amerykę Północną, 3) Azję i kraje Pacyfiku, 4) Amerykę Łacińską i 5) rynki wschodzące.\nSondaż ujawnił, że pitne jogurty to pozycja odnotowująca największe wzrosty nie tylko na liście napojów, ale także wśród wszystkich uwzględnionych produktów. Na czele rankingu znalazły się Chiny z 49-proc. zwyżką popularności jogurtów do picia. Za nimi uplasowały się Grecja, Rumunia, Finlandia oraz Włochy (tutaj wzrosty wynosiły ok. 40%).\nW społecznościach wegetariańskich jogurt jest doceniany już od dawna, gdyż stanowi doskonałe źródło białek, a także zawiera właściwe ilości witamin i minerałów, ponieważ jest przefermentowany.


"Omni-commerce. Kupuję wygodnie”. Nowy raport e-Izby\n16 maja 2018 16 maja 2018 / Izba Gospodarki Elektronicznej, Visa\nZakupy to obecnie wielokanałowy proces. Sklepy stacjonarne już nie są numerem jeden na liście ulubionych miejsc zakupowych Polaków. Współcześni konsumenci migrują między różnymi kanałami sprzedaży, kierując się przede wszystkim wygodą. Retailerzy powinni być jak ich klienci: smart, social i przede wszystkim omnicommerce – podkreśla Patrycja Sass – Staniszewska, Prezes Izby Gospodarki Elektronicznej.\nCo siódmy internauta regularnie kupuje produkty spożywcze…\n41 proc. internautów dokonało ostatniego zakupu wielokanałowo, a 43 proc. wskazało, że kupuje produkty konkretnej marki w więcej niż jednym kanale sprzedażowym. Porównując wyniki obecnego badania do wyników w raporcie – “M-Commerce. Kupuję mobilnie” z 2016 roku – widać wyraźny wzrost wykorzystania w procesie zakupowym smartfonów (56 proc., +6p.p.), kosztem tabletów (21 proc., -4p.p.), co może być podyktowane rozszerzeniem linii smartfonów wiodących marek o modele z dużym ekranem. Co ciekawe, wzrostowi zainteresowania urządzeniami mobilnymi, w szczególności smartfonem, nie towarzyszy spadek wykorzystania urządzeń pełnowymiarowych, jak laptop czy komputer stacjonarny. Konsumenci po prostu w różnych okolicznościach wykorzystują najwygodniejsze dla siebie urządzenia.\nDetaliści muszą sprostać oczekiwaniom dzisiejszych konsumentów, którzy chcą dokonywać zakupów na urządzeniach mobilnych (np. poprzez aplikacje), przy pomocy urządzeń ubieralnych, na komputerach, a także osobiście w „fizycznym” sklepie. Oczekują też, że sprzedawcy będą rozpoznawać ich w miarę, jak oni sami przemieszczają się między urządzeniami, w internecie i w fizycznym sklepie. Sprostanie temu jest trudne dla akceptantów każdej wielkości, a szczególnie wiele problemów może przysparzać małym przedsiębiorstwom, które generują dwie trzecie zatrudnienia i ponad połowę aktywności gospodarczej w Europie. Z drugiej strony, e-commerce otwiera rynki i możliwości niewyobrażalne w świecie offline. 25 lat temu baza klientów drobnego detalisty była ograniczona do osób znajdujących się w fizycznym sąsiedztwie; dziś obszar, na jakim sprzedawca może znaleźć klienta, nie ma praktycznie granic – mówi Jakub Kiwior, dyrektor generalny Visa na Polskę i Węgry.\nUrządzenia mobilne wykorzystywane są średnio w ponad dwóch miejscach. Najczęściej Polacy wciąż korzystają z nich w domu (60 proc., +9p.p.), a następnie w podróży (39 proc.). Dość mocno w stosunku do 2016 roku wzrosło wykorzystanie urządzeń mobilnych w miejscach zakupowych (34 proc., +7p.p.), Dziś w punkcie sprzedaży korzysta z nich co 3 ich posiadacz. Natomiast wsród e-kupujących wykorzystanie urządzeń mobilnych w punktach sprzedaży jest obecnie aż o 7.p.p. wyższe niż w 2016 roku i wynosi 43 proc., zaś wśród m-kupujących o 2 p.p. i wynosi 39 proc.\nPolscy konsumenci mają różne typy jeśli chodzi o ulubione miejsce zakupowe, a sklepy stacjonarne nie mają już monopolu w tym zakresie. Wsród badanych, zapytanych o ulubione miejsce, 32 proc. wskazało sklepy stacjonarne, a 41 proc. wskazało jakieś miejsce wirtualne, w tym 14 proc. oddało swój głos na platformy zakupowe, 12 proc. na e-sklepy, a 8 proc. na media społecznościowe. Dla 7 proc. internautów ulubionym miejscem zakupowym są aplikacje mobilne.


kalendarze reklamowe produkty warszawa\nzabawki gadzetyreklamowe warszawa\nstandy promocyjne artykuly warszawa\nzapalniczek importer warszawa\nfirmowe prezenty markowe warszawa\ndo kuchni gadzetyreklamowe warszawa\nekspozycyjne stojaki warszawa\nbreloczki importer warszawa\nramki cyfrowe artykuly warszawa\nKażdy znaczek ma znaczenie\nPrzejdź do artykułów odzieżowych »\nWybierz dowolny rodzaj odzieży, a my sprawimy,\nże stanie się ona prawdziwą wizytówką Twojego zespołu.\nStosujemy wszelkie dostępne techniki nadruku, w tym technikę druku bezpośredniego - sitodruku, druku pośredniego - termotransferu - oraz sublimacji na tkaninach poliestrowych. Nadruki wykonujemy przy użyciu farb plastizolowych, wodnych oraz rozpuszczalnikowych, w zależności od rodzaju tkaniny.\nWysoką estetykę naszych wyrobów gwarantuje użycie nowoczesnych technologii. Oznaczenia na odzieży znajdą się dokładnie w wybranym przez Ciebie miejscu i będą wyglądały tak, jak oczekujesz. Oferujemy pomoc przy wyborze rodzaju znakowania i doborze kolorów.\nJest najbardziej trwałą techniką znakowania. Przy znakowaniu tą techniką stosujemy zazwyczaj nici z trwałego jedwabiu poliestrowego w olbrzymiej gamie kolorystycznej.\nProdukty haftowane nie ulegają zniszczeniu w praniu w temp. 95 °C , a nawet podczas prasowania w najwyższej temperaturze.\nHaft nie ulega odbarwieniu oraz zachowuje trwałość i połysk przez cały okres użytkowania. Jego największym atutem jest to, że pozwala na prawie zupełną dowolność wykonania projektu.\nMożesz przedstawić własny pomysł, skorzystać z naszej bazy, albo zlecić nam opracowanie projektu od podstaw. Przyjmujemy zamówienia każdej wielkości, oferujemy krótkie terminy realizacji.\nZobacz nasz park maszynowy »


Królewskie śluby: czy ten Kate i Williama będzie tak samo romantyczny?\nPoznajcie nieznane ciekawostki związane ze słynnymi ślubami współczesnych książąt i księżniczek.\nKrólewskie śluby: Diana i Karol\nŚlub Williama i Kate Middleton uruchomił niesamowitą falę ekscytacji i na nowo zwrócił uwagę świata na panujące rodziny królewskie i, nie zawsze szczęśliwe, małżeństwa książąt i księżniczek poprzedzone spektakularnymi uroczystościami.\nKiedy w dniu 29 kwietnia zadzwonią weselne dzwony Katedry Westminsterskiej Kate Middleton stanie się księżną Catherine. Nie tylko w Wielkiej Brytanii, ale na całym świecie królewski ślub marzeń jest mocno oczekiwany.\nKrólewskie wesela oczywiście zdarzają się od czasu do czasu, ale niewątpliwie to ślub Williama i Kate będzie największym ślubem europejskiego domu królewskiego od czasu ślubu księcia Karola i Lady Diany Spencer w dniu 29 lipca 1981 r. Prawie 30 lat później, ślub Williama i Kate ma przywrócić blask brytyjskiej Koronie, a miliardy ludzi z niecierpliwością czekają na tę uroczystość.\nPrzyjrzyjmy się królewskim ślubom w ostatnich dziesięcioleciach. Łzy księżnej Mette-Marit z Norwegii, 9-letnie oczekiwanie na małżeństwo Sonii i Haralda, cmoknięcia w policzek Felipe i Letizii... Ciekawostki i niezapomniane wrażenia.\nFrederik & Mary: książęce łzy\nŁza za łzą spływała w dół po policzkach duńskiego księcia Fredrika, kiedy jego wybrankę prowadził do ołtarza jej ojciec. 14 Maja 2004 r. w Kopenhadze trwało prawdziwe święto miłości. Prosta suknia Mary z sześciometrowym trenem w kolorze perłowym sprawiała, że panna młoda oszałamiała pięknem. Dla uczczenia swojej australijskiej ojczyzny, Mary miałaa wpięte w bukiet gałązki eukaliptusa.\nWillem-Alexander & Maxima: najdłuższy pocałunek\nHolenderska para książęca w dniu swojego ślubu 2 lutego 2002 r. w Amsterdamie dała się zapamiętać jako bardzo namiętni kochankowie. Książę Willem-Alexander całował swoją nowo poślubioną żonę na oczach tysięcy poddanych od nowa i od nowa. Najprawdopodobniej był to najdłuższy książęcy pocałunek w historii.\nKarol Gustaw & Sylwia: ach, co to był za ślub!\nKarol Gustaw, który poznał Niemkę Sylwię Sommerlath w 1972 roku na olimpiadzie w Monachium (była tam zwykłą hostessą), aż cztery lata czekał, aby rząd wyraził zgodę na ich ślub. Błogosławieństwa swojego dziadka, Gustawa Adolfa, nie doczekał się wcale. Dla starszego pokolenia związek z Niemką bez jednej kropli błękitnej krwi był nie do pomyślenia. Za to opinia publiczna była zachwycona decyzją.\nŚlub rozpoczął się w prawdziwie żółwim tempie. Parę stąpającą po ślubnym kobiercu poprzedzała dziewczynka rzucająca kwiaty. Dziecko szło tak wolno, że Karol Gustaw musiał nieco je popchnąć, bo nie wiadomo, czy para w ogóle dotarłaby do ołtarza.\nUroczystość jednak szczęśliwie się odbyła. Na weselu na część pary młodej zespół ABBA wykonał swój przebój "Dancing Queen".\n© HENRIK MONTGOMERY/SCANPIX SUEDE/SIPA\nKarol Gustaw & Sylwia: bryczka\nSylwia w dzień swojego ślubu ubrana była w prostą suknię i welon z koronki brukselskiej, który od ponad 150 lat był w szwedzkiej rodzinie królewskiej. Po ceremonii zaślubin poddani mieli wiele okazji, by przyjrzeć się parze z bliska w trakcie jej przejażdżki bryczką przez Sztokholm oraz rejsu złotą barką po zatoce. 34 lata później, kiedy to następczyni szwedzkiego tronu, księżniczka Wiktoria wychodziła za mąż, scenariusz był podobny...\nVictoria & Daniel: szwedzki mezalians\nWiktoria płakała ze wzruszenia, kiedy wypowiadała sakramentalne „tak”, Danielowi Westlingowi, a jemu trzęsły się ręce, kiedy nakładał ukochanej obrączkę.\nNa tę chwilę musieli długo czekać. Daniela Westlinga Wiktoria poznała osiem lat wcześniej, kiedy jej siostra Magdalena zaciągnęła ją do klubu fitness. Daniel był jego współwłaścicielem. Potem został osobistym trenerem księżniczki. Wbrew obiekcjom ojca, zaczęli się spotykać. Ona - następczyni szwedzkiego tronu i on - syn skromnych urzędników, z małego miasteczka, bez wykształcenia, bez znajomości języków i niewielkimi pieniędzmi. Miłość jednak wygrała.\n© ANDERS WIKLUND/SCANPIX SUEDE/SIPA\nHaakon & Mette-Marit: ślub najczulszych pocałunków\nSyn króla Haralda V i królowej Soni musiał walczyć o swoją miłość. Nikt nie rozumiał wyboru młodego księcia, a Mette-Marit poddano publicznej, surowej krytyce (była samotną matką, posądzaną o kontakty w światku narkotykowym).\nAle w końcu doszło do szczęśliwego zakończenia: królewskie wesele odbyło się 25 sierpnia 2001 r. w Oslo. A cały naród stanął za młodą parą murem i wiwatował na ich cześć, kiedy na balkonie pałacu zaprezentowali najczulszy książęcy pocałunek. Ciekawostka i niespotykana podczas książęcych ślubów w Norwegi: para pocałowała się publicznie jeszcze pięć razy!\nHaakon & Mette-Marit: wyznanie miłości\nPodczas wesele norweski następca tronu zaskoczył zebranych wzruszającą mową-toastem adresowaną do nowo poślubionej żony. Było to wystąpienie pełne miłości i czułości, niezwykle szczere i wzruszające. Książę mówił szczerze, z głębi serca nie bojąc się używać wielkich słów. "To ty wydobywasz ze mnie wszystko, co najlepsze. Nie mogę obiecać, że życie ze mną będzie łatwe i pozbawione problemów, ale będzie interesujące. Jestem dumny mogąc nazwyać siebie Twoim mężem" - mówił książę Haakon.\nFelipe & Letizia: deszcz szczęścia\nTego dnia słoneczny Madryt zaskoczył weselników rzęsistym deszczem. Ślub hiszpańskiego następcy tronu Felipe z prezenterką telewizyjną Letzią Ortiz Rocasolano w Almudena mimo niepogody, zgromadził dziesiątki tysięcy ludzi.\n31-letnia Letizia wystąpiła w sukni z wysokim kołnierzem i szerokim dołem, z długim na cztery i pół metra trenem, projektu hiszpańskiego kreatora mody Manuela Pertegaza. Na głowie miała tiarę, która niegdyś stanowiła ślubną ozdobę jej teściowej, królowej Sofii.\nFelipe & Letizia: pocałunek? Tylko w policzek!\nPrzyjazd panny młodej do katedry został opóźniony ze względu na deszcz, książę Felipe nerwowo czekał na wybrankę przy ołtarzu. To były z pewnością najdłuższe minuty jego życia. Kiedy Letizia w końcu pojawiła się, została przywitana przez Felipe pocałunkiem w policzek. Na bardziej namiętny pocałunek poddani czekali tego dnia na próżno, bo zgodnie z hiszpańskim protokołem, para młoda mogła sobie pozwolić tylko na delikatne pocałunki w policzek i czoło.\n© EFE P/SIPA\nPara podróżuje po świecie i dzieli się ze światem swoją miłością i szczęściem. Zobacz piękną galerię ZDJĘĆ\n"Szukam chłopaka z pociągu". Romantyczny list gończy prosto z warszawskich ulic. Pomożecie?\nPocałunek w królewskim stylu\nNajbardziej romantyczny i namiętny fotograficzny projekt roku\n10 romantycznych faktów, które naprawdę MIŁO usłyszeć\nRomantyczna miłość - jak ją pielęgnować?\nRanking komedii romantycznych - wybrałyśmy 10 najlepszych!\n"Drogi (przyszły) ukochany, kiedyś Cię znajdę, a wtedy..."


Bayer Kiltix Obroża przeciw pasożytom 38cm - porównaj ceny z Najtaniej.co\nBAYER Kiltix - Obroża dla psów Obroża dla psa przeciw kleszczom – wydajność i wygoda w rewelacyjnej cenie\npsy co jest dla nich istotnie niebezpieczne. Obroża zwalcza oraz równocześnie broni przed\ninwazją nowych pasożytów. Posiada ubstancje czynne odpowiedzialne za zwalczanie pasożytów. Substancje te nie stanowią zagrożenia na psa a jedynie działa na insekty. Wchłanianie substancji przez skórę jest znikome. Nie stanowi obszerniejszego zagrożenia dla psa. Działa w zdecydowany i kontaktowy sposób na pchły oraz kleszcze. Substancje odpowiedzialne za zwalczanie pcheł i kleszczy uwalniają się w sposób ciągły. Rozprzestrzeniają się błyskawicznie zabijając insekty. Nie stanowią absolutnie żadnego zagrożenia dla psów. Obroża Bayer Kiltix pomoże ostatecznie uporać\nsię z problememm pcheł i kleszczy na skórze naszego psa. Należy uważać w trakcie używania u psów chorych i w trakcie rekonwalescencji.\n- działa szczególnie długo do 7 miesięcy,\n- zwalcza obecne i chroni przed inwazją nowych.\nPsom, które uwielbiają spacery, szaleństwo w trawie, buszowanie po lasach, łąkach i parkach, a którym nie przeszkadza noszenie obroży, gorąco polecamy obrożę przeciwpchelną Bayer Kiltix. Wartość jej nie jest wysoka, solidność pozytywnie zaskakuje, a skuteczność gwarantuje czworonogom bezpieczeństwo i ochronę przed szkodliwym działaniem insektów. Obroża dla psa Bayer to efektywne zabezpieczenie przed pchłami i kleszczami, jak w dodatku przed zachorowaniem na dużo przenoszonych przez te owady chorób. Kiltix to gwarancja skuteczności, bezpieczeństwa i wygody. Usatysfakcjonuje nie tylko właściciela, lecz także czworonoga. Jest lekka i wygodna, nie drażni, zabezpiecza i pozwala cieszyć się zdrowiem bez problemów.\nObroża antykleszczowa Kiltix – trzy wymiary, jedna skuteczność\nNiezależnie od tego, czy posiadają Państwo niewiele znaczącego czy ogromnego czworonoga, znajdą Państwo obrożę rewelacyjną dla Waszego pupila. Bayer Kiltix ma w swej ofercie trzy rozmiary obroży, dzięki temu każdy piesek – niezależnie od wymiaru, może skorzystać z obroży na kleszcze kiltix i uniknąć ryzyka pojawienia się w jego sierści kleszczy i pcheł. W zależności od rozmiaru obroża kiltix najróżniejszą ilość substancji czynnej, zapewniając efektywność działania obroży i jej bezpieczeństwo dla pupila. Obroża kiltix dla znacznych psów mieści 4,5 grama propoksuru i 1,013 grama flumetryny, dla średnich psów 3,02 grama propoksuru i 0,68 grama flumetryny, natomiast obroża dla najmniejszych piesków posiada najmniejszą liczba substancji czynnych: 1,25 grama propoksuru oraz 0,28 grama flumetryny.\nObroża antykleszczowa dla psa marki Bayer Kiltix skutecznie działa przez siedem miesięcy, dzięki temu perfekcyjnie wystarcza na cały sezon wiosenno-letni, kiedy obserwujemy największy wysyp kleszczy. Żeby zapewnić jej jak najdłuższe, aktywne, antykleszczowe działanie należy przechowywać obrożę w temperaturze pomiędzy 15 a 25 poziomów Celsjusza.\nJak każdy preparat zawierający substancje czynne działające owadobójczo, zwalczające pchły i kleszcze oraz przeciwdziałające przenoszonym przez nie chorobom wymaga zastosowania specjalnych środków ostrożności. Należy unikać używania obroży Kiltix u psów chorych, z osłabioną odpornością, znajdujących się po zabiegu, operacji albo podczas rekonwalescencji. Warto także zadbać o to, by niemowlęta i drobne dzieci nie miały kontaktu z psem noszącym antykleszczową obrożę. Po założeniu psu obroży należy pamiętać o tym,dokładnie umyć ręce mydłem pod bieżącą wodą. Po zdjęciu obroży powinno się przechowywać ją w bezpiecznym miejscu, które nie będzie dostępne dla dzieci. W razie wystąpienia jakiejkolwiek reakcji alergicznej, podrażnienia skóry, zaczerwienia czy wysypki u właściciela czworonoga, powinien on unikać kontaktu z preparatem, zakładanie czy zdejmowanie obroży zlecić komuś innemu, opornemu na działanie substancji czynnych. Warto także pamiętać, iż substancje znajdujące się w obroży mają toksyczne działanie dla pszczół, a także ryb.\nObroża o masie 12,5 g (dł. 38 cm) mieści 1,25 g propoksuru oraz 0,28 g flumetryny.\nObroża o długości 53 cm i masie 30,2 g posiada 3, 02 g propoksuru, a także 0,68 g flumetryny.\nObroża o długości 70 cm i masie 45 g posiada 4,5 g propoksuru oraz 1,013 g flumetryny.\nPrzechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci. W trakcie zakładania obroży unikać zbyt długiego kontaktu z preparatem. Po założeniu umyć precyzyjnie ręce. Osoby, u których wystąpiło uczulenie na składniki preparatu powinny unikać bezpośredniego z nim kontaktu. Nieduże dzieci i niemowlęta nie powinny mieć bezpośredniego kontaktu z psami noszącymi obrożę. Kiltix gromadzi elementy toksyczne dla pszczół i ryb.\nNajtaniej.co > Sport i hobby > Zwierzęta > Psy > Witaminy dla psów >\nCena od 45.89 zĹ\n45.53 zł zobacz\n45.89 zł zobacz\nVETOSKIN 60 KAP.\n44.46 zł zobacz\nVetoSkin na sierść i skórę 90 kapsułek\n45.04 zł zobacz\n42.18 zł zobacz


obóz koncentracyjny – Dziennik Złożony\nprzez Dziennik Złożony · Published 5 września 2015 · Last modified 20 lutego 2016\nKochana Mateczko Ogromnie się ucieszyłam Pani kartką. Byłam i jestem jeszcze chora. Prócz woreczka żółciowego mam, zdaje się, wrzód na dwunastnicy i stąd ogromnie bolesne, częste ataki. Potrzebna jest mi koniecznie „sonda...\nOkoło 25 km na północ od miasta powiatowego Celle, znajdującego się w okręgu Hannower, położone jest małe miasteczko Bergen, a 4 km od niego wioska Belsen. Mało kto wiedziałby o istnieniu tych...\nprzez Dziennik Złożony · Published 8 września 2014 · Last modified 21 lutego 2016\n[…] Natychmiast po naszym przybyciu do tego straszliwego obozu spada na nas grad morderczych ciosów. Od razu jesteśmy pędzeni do pracy, która polega na nabieraniu na taczki piachu z jednej góry i...\n„Mamo wstawaj, chodźmy do domu!”\nBirkenau – miejsce bez adresu…


Informacje na temat witaminy B12 | XA\nWitamina B12 to wyłącznie jedna z niezbędnych witamin z grupy B, potrzebnych do utrzymania zdrowego ciała a umysłu. Kobalamina to alternatywna nazwa witaminy 12b. Organizm potrzebuje witaminy B12 do wielu różnych procesów, w tymże do przekształcania tłuszczów, węglowodanów oraz białek ze wszystkich spożywanych pokarmów w energię. Jednym z najważniejszych procesów, dla których witamina B12 jest konieczna, jest mienie zdrowych czerwonych krwinek. Zapobieganie chorobom serca polega na produkcji zdrowych krwinek, dlatego witamina B12 jest niezbędna. Witamina B12 jest również konieczna do utrzymania maksymalnej wydajności układu odpornościowego. Nie właśnie to, ale witamina B12 działa też, tworząc ochronną powłokę wszystkich komórek nerwowych w organizmie.\nProdukcja czerwonych krwinek to nie jedyny rodzaj komórek, dla których witamina B12 jest niezbędna. W rzeczywistości wszystkie komórki organizmu wymagają witaminy B12, w tym białe krwinki i komórki nerwowe. Białe krwinki są ważną częścią układu odpornościowego, a bez witaminy b2 skuteczność odporności organizmu na zarazki i wirusy jest znacznie zmniejszona. Komórki nerwowe potrzebują witaminy B12, aby wytworzyć warstwę tłuszczową, która zabezpieczy je przed uszkodzeniem. Komórki mózgowe są szczególnie podatne na choroby i uszkodzenia, jeżeli nie ma dostatecznej ilości witaminy B12, aby utworzyć tę warstwę ochronną.\nChociaż witamina B12 jest zatrudniona w tak mnóstwo niezbędnych procesów, rzeczywista zalecana dzienna dawka, której potrzebuje organizm, jest nieco mała. Faktem jest, iż większość ludzi spożywa znacznie więcej witaminy B12, niż potrzebuje ich organizm. Jedynym problemem jest toż, że organizm nie może nader łatwo wchłonąć witaminy B12 i musi samodzielnie stworzyć pomoc w tym procesie. Wewnętrzny czynnik wytwarzany przez organizm pomaga organizmowi wchłonąć witaminę B12, której potrzebuje z pożywienia, ale nadal stanowi to jedynie połowę całkowitej dostępnej witaminy B12. Niedobór witaminy B12 jest ogromnie rzadki u większości ludzi a jest coraz mniej prawdopodobny, albowiem organizm może odzyskać wchłoniętą witaminę B12.\nU kilku grup osób może rozwinąć się anemia z powodu braku witaminy B12 w diecie. Małe dzieci niejednokrotnie mają problem z dostaniem wystarczającej ilości witaminy B12, albowiem mogą być wyjątkowo wybredne i istotne jest, ażeby zachęcić je do spożywania jak największej różnorodności pokarmów. Dotyczy to nie tylko witaminy B12, ale również wszystkich niezbędnych witamin i minerałów.\nTags: witamina B12witaminy\nPrevious Przewodnik po witaminie C


Kalifat - historyczne muzułmańskie państwo i marzenie dzisiejszych wyznawców islamu. Jak doszło do jego powstania? | Konflikty.pl\nStrona główna » Historia » Starożytność » Kalifat – historyczne muzułmańskie państwo i marzenie dzisiejszych wyznawców islamu. Jak doszło do jego powstania?\nKalifat - historyczne islamskie państwo religijne, początkowo skupiające wszystkich muzułmanów, do dzisiaj jest marzeniem każdego wyznawcy islamu. Wydaje się oczywistym, że czasy, kiedy wszyscy muzułmanie byli zjednoczeni pod władzą jednego władcy nigdy nie powrócą.\nTomasz Czechowski — 8 czerwca 2007\nKalifat – historyczne islamskie państwo religijne, początkowo skupiające wszystkich muzułmanów, do dzisiaj jest marzeniem każdego wyznawcy islamu. Wydaje się oczywistym, że czasy, kiedy wszyscy muzułmanie byli zjednoczeni pod władzą jednego władcy nigdy nie powrócą. Oczywiste także jest to, że walka islamskich terrorystów o przywrócenie idei kalifatu w dzisiejszym świecie jest z góry przegrana i w dobie globalizacji pozostaje jedynie ideą, która nawet jeśli miałaby szansę zrealizowania, zapewne nie przyjęłaby się i poniosła ostatecznie klęskę. Jednak historia ma to do siebie, że z jednej strony lubi się powtarzać i niczego nie powinno się wykluczać. Z drugiej strony każde wydarzenie ma swoje miejsce i swój czas, kiedy wszystko ze sobą współgra i wzajemnie się uzupełnia. Okoliczności społeczno – polityczne do powstania i istnienia kalifatu były sprzyjające w czasie, kiedy istniał i wydaje mi się, że dzisiaj nie miałby racji bytu.\nJednak postanowiłem zająć się nieco tym tematem, gdyż wydaje mi się, że wypadałoby opisać zagadnienie, które jest tak ważne dla świata Bliskiego Wschodu i jego mieszkańców, którzy zaczęli odgrywać ogromną rolę we współczesnej polityce, zwłaszcza po atakach 11 września.\nNa początku VII wieku nikt nie podejrzewał, że coś może zagrozić potędze i dominacji dwóm imperiom Bliskiego Wschodu: Bizancjum i Persji. Daleko na południe od bizantyjskiej Palestyny i perskiej Mezopotamii, w mieście leżącym na szlaku karawan w Mekce na Półwyspie Arabskim w 610 r. rozpoczęła się misja Proroka Mahometa. Mahomet pochodzący ze szlachetnego rodu mekkańskiego Kurajszytów , ogłosił, że otrzymał objawienie od Boga. Mieszkańcom Mekki wyjaśniał, że dąży do likwidacji politeizmu i ustanowienia monoteizmu. Przekonywał, że Kaaba w Mekce była pierwotnie świątynią jednego Boga, którą z czasem przekształcono w świątynię politeistyczną. W swych kazaniach przywoływał postać proroka Abrahama, który miał pobudować tę świątynię wraz ze swym synem Izmaelem . Izmaela uważał za protoplastę Arabów. Mahomet pragnął wpoić im także wiarę w zmartwychwstanie i rozrachunek ze swoich uczynków w dniu sądu przed Bogiem. Ostrzegał, że jeśli nie poprawią się, czeka ich ciężka kara. Swą misję nazywał islamem, czyli wezwaniem do poddania się jednemu Bogu. Te dogmaty były całkowicie obce mekkańczykom. Mahomet realizował misję w sposób pokojowy. Za sprawą wytrwałości, nieposzlakowanej osobowości, a przede wszystkim Koranu, który, jak twierdził, został mu objawiony przez Boga, podążyło za nim wielu prozelitów. Reakcja politeistów z Mekki była ostra, bo nie godzili się na zmianę dotychczasowego stanu rzeczy. Byli przywiązani do tradycji swych przodków, a uważali, że ich protoplaści czcili bożki. Postanowili przerwać misję Mahometa bojkotując jego i prozelitów: wyłączyli ich ze społeczności mekkańskiej. Konsekwencje tego posunięcia były takie, że wyznawcy misji Mahometa szybko zubożeli, groziła im śmierć głodowa. Mało tego, przeciwnicy Mahometa torturowali słabszych spośród prozelitów, aby odstąpili od monoteistycznej wiary. Wtedy nastąpił przełom w misji Mahometa. Uważa się, że wyznawcy misji Mahometa czekali na sygnał do rewolucji, tryumfu wiernych nad szerzącym się uciskiem ze strony niewiernych. Nie mieli wyboru, w Mekce byli słabi (mustazaf), więc musieli ją opuścić. Emigracja z Mekki była z góry zaplanowanym posunięciem. Mahomet, wykorzystując swe kurajszyckie pochodzenie, kontaktował się z Arabami przybywającymi do Mekki na handel i w celach kultowych. Widząc upór możnych w swym mieście, szukał przystani dla swej misji w innych rejonach Arabii. Znalazł ją w Medynie, mieście leżącym na północ od Mekki. Mieszkańcy tej osady przystali na to, żeby Mahomet stał się ich przywódcą religijnym i politycznym. Będąc jeszcze w Mekce, zawarł z przedstawicielami Medyny pakt. Przygotowawszy grunt pod nowe społeczeństwo wiernych (umma ), ogłosił prozelitom, aby udawali się do Medyny w niedużych grupach i pod osłoną nocy. W ten sposób udało mu się uśpić czujność politeistów mekkańskich. Gdy zorientowali się, co się dzieje, większość wyznawców islamu dotarła już spokojnie do Medyny. W Mekce pozostał jedynie Mahomet i kilka bliskich mu osób. Możni mekkańczycy widząc, że Mahomet pozostał bez ochrony wiernych, postanowili go zabić. Ze względu na szlachetne pochodzenie Mahometa nie było to jednak proste. Postanowili, że w zamachu na jego życie, musi brać udział jak największa liczba ludzi, aby nie dać nikomu pretekstu do wendety, zwłaszcza medyneńczykom. Planu nie zrealizowano, bo Mahomet wyemigrował zanim zamachowcy zdołali otoczyć jego dom. Z emigracją Mahometa do Medyny (622 r.) zaczęła się nowa era, era hidżry.\nMedyna była osadą rolniczą, w której żyły rody arabskie i żydowskie. Mahomet i prozelici z Mekki byli emigrantami (muhadżirun), nowym elementem społecznym w mieście. Początkowy pakt, zawarty jeszcze w Mekce, musiał być zrewidowany. Mahomet dążył do podkreślenia roli prozelitów mekkańskich w nowym społeczeństwie wiernych, ze względu na to, że cierpieli w ojczyźnie z powodu swych przekonań, a ponadto pozostawili tam swój dobytek. Nakłonił społeczność medyneńską do ułożenia nowego paktu, który oprócz określenia jego roli, stanowiłby prawa i obowiązki pozostałych członków ummy. Spisano porozumienie zwane w publikacjach naukowych konstytucją medyneńską. Do społeczności wiernych włączono także żydów, ze względu na to, że wyznawali monoteizm. Tą drogą Mahomet zdołał wprowadzić ład i porządek wewnętrzny, bo misja przechodziła w kolejny etap. Będąc przywódcą religijnym i politycznym na obszarze Medyny i dysponując zalążkiem terytorium państwa, rozpoczyna aktywną politykę zewnętrzną. Chce przekonać innych Arabów do wiary islamu i skupić ich pod swoim przywództwem. Pamięta także o prześladowaniach, które doznał on i prozelici w Mekce. Widzi, że możni jego rodzinnego miasta, nie myślą o porozumieniu z nim, jako władcą Medyny.\nSkoro metody pokojowe zawodzą, sięga do metod siłowych.\nLudność Mekki żyła z handlu, a ich karawany kursowały między Jemenem a Palestyną. Na tej trasie handlowej leżała Medyna. Mahomet zamierzał nałożyć blokadę na Mekkę, podciąć jej ekonomiczną siłę, aby wymusić pertraktacje pokojowe. Możni Kurajszyci odczytali to jako wypowiedzenie wojny, a czuli się na tyle silni, że nie zamierzali pertraktować z Mahometem. W 624 r. doszło do pierwszej bitwy, pod osadą Badr, leżącą na jednym ze szlaku karawan. Szczęście było po stronie Mahometa, bo jego słaby oddział pokonał dziesięciokrotnie liczniejszy oddział kurajszycki wysłany na północ, aby odblokować ruch na trasie. Tak zaczęła się kilkuletnia wojna, która objęła zachodnie regiony półwyspu Arabskiego. Po klęsce pod Badr, mekkańczycy zorganizowali szeroką koalicję przeciwko Mahometowi. Zdołali otoczyć Medynę, lecz oblężenie nie udało się. Doszło do bitwy na przedpolach, z której obie strony wyszły na równi osłabione. Mahomet udowodnił, że zdołał zbudować miasto-państwo, które dorównuje potędze Mekki. Przemienił pyrrusowe zwycięstwo w sukces polityczny, bo zdołał przekonać plemiona arabskie ze wschodnich regionów półwyspu Arabskiego do powodzenia swej misji. Mało tego, nawiązał kontakt z przywódcami innych państw (Etiopia, Persja, Bizancjum), posyłał do nich swych emisariuszy z listami wyjaśniającymi misję islamu. Od bitwy na przedpolach Medyny, stale rósł w siłę. Nadszedł czas, że to on na czele oddziałów udał się na Mekkę, lecz nie po to, by zdobywać, lecz w celach kultowych. Zamierzał przywrócić pradawny zwyczaj proroka Abrahama – pielgrzymowania do świątyni jednego Boga w Mekce. Mekkańczycy nie mieli wyboru, musieli wpuścić pielgrzymów, lecz Mahomet uczynił w ich stronę pojednawczy gest, godząc się na wiele warunków, które mu przedstawili. Od tej chwili wie, że to wyłącznie kwestia czasu, aby Mekka została przyłączona do państwa medyneńskiego, bo Kurajszyci są gotowi na pertraktacje, a poza tym, to muzułmanie są silniejsi. I rzeczywiście w 630 r. muzułmanie zajmują Mekkę bez rozlewu krwi. Mahomet jest wspaniałomyślny wobec mieszkańców rodzinnego miasta, bo zabrania swym oddziałom rozlewu krwi i rabunków. Łaskawością zdobywa serca Kurajszytów, którzy tłumnie przyjmują islam. Od tego momentu mekkańczycy i medyneńczycy wspólnie prowadzą misję islamu. Zachodnie tereny Arabii zostają zjednoczone pod przywództwem Mahometa, jednakże Mekka nie odzyskuje swej pozycji pośród miast arabskich. Mahomet zachował dominująca rolę Medyny w państwie. W kolejnym roku państwo obejmuje wiele terenów wschodniej Arabii, po tym, gdy tamtejsze plemiona przyjmują islam u Mahometa. Podporządkowanie się nowemu organizmowi państwowemu z ich strony, jest raczej świadectwem obawy przed Mahometem. Za taką interpretacją mogą świadczyć wydarzenia, które miały miejsce zaraz po jego śmierci. Mianowicie, pojawia się we wschodnich regionach uzurpator, noszący imię Musajlima , który uważa, że także ma misję od Boga. Szybko udaje mu się zjednoczyć plemiona, które pozostają zewnętrznie muzułmańskie, lecz odrzucają władzę z zachodu, bo jest to władza spoza ich rodu (asabijja). Kroniki muzułmańskie odnotowują, że członkowie rodu Musajlima uważali go za kłamcę, ale ze względu na pokrewieństwo, godzili się, aby był ich przywódcą i nimi rządził. Śmierć Mahometa mogła być więc początkiem końca nowego państwa, tak się jednakże nie stało. Grono najbliższych współpracowników Mahometa pragnęło zachować państwo za wszelką cenę. Misja Mahometa jako przywódcy i proroka się skończyła, lecz zaczynała się nowa epoka, epoka kalifów prawowiernych, czyli następców proroka Mahometa (od 632 do 661). Pierwszy kalif Abu Bakr (rządził 632 – 634) zdołał szybko odbudować państwo, które poszło w rozsypkę po śmierci Mahometa. Jego dzieło kontynuowali następni trzej kalifowie – Omar (634 – 644) , Osman (644 – 656) i Ali (656 – 661).\nPo zamordowaniu kalifa Alego w 661 roku doszło wśród muzułmanów do sporu o sukcesję. Nowym kalifem został niespokrewniony z Mahometem Mu’awija . Jego przeciwnicy odeszli od nurtu sunnickiego, dając początek szyizmowi . Nowy kalifat Omajjadów przeniósł stolicę Kalifatu do Damaszku. W 750 roku Omajjadzi zostali obaleni przez Abbasydów . Nowa dynastia przeniosła stolicę państwa muzułmańskiego do Bagdadu. Ocalali przedstawiciele rodu Omajjadów wyemigrowali do Kordoby w Hiszpanii, gdzie powołali nowy kalifat. Utrzymał się on do wygaśnięcia dynastii w 1031. W roku 909 szyicki ród Fatymidów powołał w Kairze własny kalifat, konkurencyjny wobec kalifatu sunnickiego. Utrzymał się on do 1171. Kres kalifatowi bagdadzkiemu położył nagły najazd Mongołów w 1258 roku, zdobyli oni i zrównali z ziemią, stolicę kalifatu, Bagdad. Kalif Al-Mustasim został zamordowany, a świat muzułmański pogrążył się w chaosie. W 1261 w Kairze wskrzeszono kalifat, rządzony przez boczną linię dynastii Abbasydów. Nowi kalifowie byli jednak tylko marionetkami w rękach władców Egiptu i nie posiadali faktycznie żadnej władzy. Kalifat Kairski upadł wraz z podbojem Egiptu przez Turków Osmańskich. Ostatni abbasydzki kalif zmarł w Konstantynopolu jako więzień sułtana tureckiego. Odtąd tytuł kalifa nosili formalnie władcy Imperium Tureckiego.\nKoniec kalifatu był nieunikniony i nic nie mogło powstrzymać jego końca. Na początku XX w. bowiem instytucja państwa była ostatecznie ukształtowana, a odrębność państwowa poszczególnych części składowych kalifatu stawała się na tyle silna, że chciały tę odrębność zaznaczyć stworzeniem nowych, samodzielnych organizmów politycznych, niekoniecznie pod władzą kalifa. Tak więc trwająca ponad 1000 lat instytucja, która miała być (i była, choć nie zawsze) idealnym rozwiązaniem dla społeczności muzułmańskiej, aby zjednoczyć ją pod jednym sztandarem jednak ostatecznie upadła. Jednak chciałem jeszcze poruszyć tutaj pewien problem.\nPo pierwsze, czy faktycznie muzułmańskie społeczeństwo wraz z jego przywódcami religijnymi wierzy, że przywrócenie kalifatu i zjednoczenie państw muzułmańskich jest możliwe i przyniesie islamowi wyczekiwane przez nich zwycięstwo, zapewniając władzę na tym świecie kalifowi i jego poddanym? Okazuje się, że tak i wyznawcy islamu są społeczeństwem na tyle przesiąkniętym ideologią islamskich grup terrorystycznych i ich przywódców (będących świetnymi oratorami), że faktycznie byliby skłonni oddać wszystko i poświęcić życie tysięcy ludzi, byleby swój cel osiągnąć.\nMnie jednak wydaje się być oczywistym fakt, że muzułmanie nie potrzebują żadnego sztucznego tworu politycznego, aby być społecznością silnie zjednoczoną. To, co sprawia, że są tak związani to przecież fakt, iż religia stanowi najważniejszą część ich życia, że nie ma podziału na sfery sacrum i profanum tak charakterystycznego w zachodnich, coraz bardziej zlaicyzowanych społeczeństwach. W czasie, gdy chrześcijaństwo przeżywa kryzys religijny, islam cieszy się ponownym rozkwitem i zdaje się mieć coraz większy wpływ na życie polityczne całego świata. Wydaje mi się więc zupełnie niepotrzebne i niezrozumiałe ślepe dążenie do ponownego powołania instytucji kalifatu, która nie będzie w stanie uczynić nic w kierunku większego scalenia wyznawców islamu. Faktem jest jednak, że być może państwa muzułmańskie zjednoczone w np. republikę islamską stanowiłyby silniejszą całość niż poszczególne organizmy polityczne dzisiejszego świata Bliskiego Wschodu i zapewne byłyby partnerem bardziej liczącym się, jeśli chodzi o główne wydarzenia polityczne całego świata, partnerem, którego głos miałby duże znaczenie, z którym zachodnie cywilizacje musiałyby się liczyć, jako że skupiałby ok. 1,3 mld ludzkich istnień. Tak więc przywódcy państw muzułmańskich mają wielki problem, jaką strategię przyjąć. Czy oddać władzę i zjednoczyć się pod jednym przywódcą (kwestia jego wyboru byłaby kolejnym problemem), czy też pozostać w obecnym stadium i pogodzić się z małym wpływem swojego kraju na międzynarodową politykę? Wypada jednak zaznaczyć, że wydaje się trudne pogodzenie i zapomnienie wzajemnych krzywd i wojen prowadzonych wewnątrz Bliskiego Wschodu. Czy uda się to jednak zrobić? Myślę, że dowiemy się jeszcze w XXI wieku.\nKonrad Gadera, 1 grudnia 2018\nPierwsza zgoda na brodę u muzułmanina w US Air Force\nJacek Zemło, 23 listopada 2018\nAndrzej Pawłowski, 17 września 2017\nO autorze Tomasz Czechowski\nJestem człowiekiem poukładanym, z pasjami historycznymi i nie tylko. Studiuję arabistykę w Łodzi. Zainteresowania: Kino, muzyka, historia, świat arabski i islam, gitara elektryczna :)


Zbliża się czas zastosowania regulatorów w rzepaku – jaki produkt wybrać ? - komentarze - Ochrona roślin\ninf. 2013-09-17 09:52:14\nzapraszamy do zadawania pytań poprzez strefę farmera, jest tam m.in. ekspert firmy Basf\njarki 2013-09-17 09:14:13\n@kujawiak który liść masz w rzepaku że się denerwujesz ?\nkujawiak 2013-09-17 06:45:13\nCo zrobić jak nie idzie wjechać na pole i co zrobić z opryskiem do kiedy mozna przedłużyć oprysk


Bankowy bankrut ma uranu na bombę - TVN24 Biznes\n15 kwietnia 2009, 16:25\n15 kwietnia 2009, 16:06 Aktualizacja: 15 kwietnia 2009, 16:25\nTVN24LB siedzi na bombie\nLehman Brothers Holding siedzi na wystarczającej ilości kawałku uranu, by zbudować bombę atomową. Według inwestorów i nuklearnych ekspertów, zbankrutowany bank czeka jedynie na odbicie ceny surowca.\nLehman, niegdyś jeden z czterech największych inwestycyjnych banków, który po bankructwie pod koniec ubiegłego roku jest cieniem dawnego siebie, ma ok. 226 796 kg uranu (pół miliona funtów). Według Gienadija Pszakina, rosyjskiego eksperta, to tylko trochę mniej niż potrzeba do budowy bomby atomowej. Taka ilość wystarczyłaby też na roczne zasilenie nowoczesnej elektrowni atomowej.\nCzeka na koniec kryzysu\nWartość uranu, którą posiada Lehman to ok. 20 mln dol przy obecnej wycenie 40 dol za funt, twierdzą ludzie zajmujący się handlem takimi materiałami. Bryan Marsal, prezes banku twierdzi, że trzymanie uranu jest rozsądne ze strony firmy, bo jego cena spadała przez ostatnie pięć miesięcy. Jeszcze w grudniu, funt uranu wyceniany był prawie 15 dol więcej niż obecnie. Spadek notowań to skutek opóźnienia budowy w Chinach i Indiach elektrowni nuklearnych ze względu na trwający kryzys. Dlatego Marsal mówi, że bank planuje stopniową sprzedaż surowca w ciągu następnych dwóch lat.\nUran z reguły jest sprzedawany pomiędzy brokerami-dilerami albo bezpośrednio pomiędzy firmami wydobywczymi i zakładami nuklearnymi. Na giełdzie w Nowym Jorku również możliwe jest otwieranie kontraktów na uran, jednak handel jest jedynie elektroniczny nie ma powiązania z fizyczną dostawa surowca.\nRynek ten jest regulowany przez rząd, który kontroluję transport radioaktywnych materiałów i limituje ilość nabywców i sprzedawców poprzez przyznawanie licencji. Jak twierdzi jeden z dilerów, Lehman dostał swoją licencję na miesiąc przed ogłoszeniem bankructwa.


ZPS II Oddział Kraków - KOŁO 10 bpd - Wspomnienia\nZPS jest członkiem Europejskiej Federacji Spadochroniarzy\nWSPOMNIENIA Koło 10 bpd\nOkres lipiec 1968 do lipiec 1970 Kazimierz Rutkowski\nOd lipca 1968 do lipca 1970 roku odbyłem czynną służbę w 6 Pomorskiej Dywizji Powietrzno Desantowej w 10 Batalionie Powietrzno Desantowym w Oświęcimiu. Autor książki "My spadochroniarze z dziesiątego" Tadeusz Dytko napisał: O słynnym "dziesiątym" batalionie zawsze mówiło się dobrze i z szacunkiem, nawet wówczas, gdy "czarne chmury" zawisły nad 6 PDPD, co było efektem odpowiednio negatywnie nastawionej do "Czerwonych Beretów " kierowniczej kadry MON".\nNa początku służby znalazłem się w 2 kompanii szturmowej d-ca por. Karol Gryzowski, (w 1973-1977 rok st. instruktor spadochronowy w stopniu kapitana), dowódca plutonu sierż. Adam Habant a następnie po 6 miesiącach przeniesiono nas do 3 kompanii szturmowej d-ca kpt. Stanisław Król (zostałem wybrany jako kelner do obsługi balu sylwestrowego 68/69, dobrze widocznie się spisałem więc w styczniu 69 na obozie narciarskim w Istebnej opiekowałem się żoną kapitana Króla i jej siostrą, zawsze rano chodziłem do wsi gdzie miały wynajęty pokój, napaliłem im w piecu, omijała mnie poranna zaprawa. Stary drewniany góralski dom wielkie łóżka i ogromniaste pierzyny. (ppłk dypl. Stanisław Król od 25.01.77 do 18.08.78 pełnił funkcję szefa sztabu 6 PDPD).\nNastępny dowódca mojej 3 kompanii to por. Piotr Kokoszka od roku 1970 kapitan, (przyszedł z Dziwnowa był d-cą 56 Kompanii Specjalnej sformowanej w 1967 na bazie 5 kompanii rozpoznawczej 1 Batalionu Szturmowego z Dziwnowa. Kompania początkowo stacjonowała w Bydgoszczy.) Szykowaliśmy w czwórkę mieszkanie dla jego rodziny na osiedlu w Oświęcimiu, malowanie, drobne naprawy następnie przeprowadzka. Spotkałem się z nim przypadkowo w Krakowie w latach 90-tych był w stopniu podpułkownika. W grudniu 2014 na Facebooku w grupie czerwone berety odnalazłem żołnierza Dariusza Maliszewskiego który służył jako żołnierz zawodowy wraz z ppłk Kokoszką w latach 80-tych WRZKB w Krakowie do czasu swego przejścia na emeryturę. Na 3 kompanii był sierż. Jerzy Chuchro (nie jestem pewien czy czasem nie jemu robiłem remont silnika w jego motocyklu Jawa, puścił mnie z Marianem Gadulą na Wigilię 69 r. wieczorem do Krakowa, tylko powiedział, jak was złapią ja o niczym nie wiem, miał służbę pomocnika oficera dyżurnego batalionu).\nMoja przygoda z wojskiem rozpoczęła się po otrzymaniu biletu z DSzW, zlecono mi wyjazd z Krakowa do miejscowości Jedwabno na Mazurach (batalion miał obóz nad jeziorem Głęboczek) aby nie pobłądzić po Szczytnie bo jak dojechaliśmy pociągiem z Krakowa pod dworcem stały już samochody wojskowe, patrole nie miały specjalnie trudności ze znalezieniem w tłumie rekrutów bo po wielogodzinnej podróży większości aż z Krakowa "słanialiśmy" się na nogach i faktycznie to była pierwsza i ostatnia przyjazna przysługa jaką od wojska otrzymałem. Po przerobieniu z cywila na rekruta stałem się żołnierzem rekrutem. Do dywizji pobór odbywał się w tamtym okresie w lipcu i styczniu, trafiłem tam ze swym sąsiadem z Ludwinowa Jasiem Szelągiem on do baterii ja do 2 kompanii. Przez 3 tygodnie przeszedłem solidne szkolenie zwłaszcza poligon Muszaki za moich czasów mówiło się "idziemy na Małgę". Śpiew w maskach pozwalał na wyrównanie oddechu i wzmocnienie płuc co przydało mi się na koniec służby na szkoleniu płetwonurka.\nPo wojnie w 1947 roku poniemiecki poligon przejęło Wojsko Polskie powiększono obszar poligonu, równając z ziemią wsie : Małga, Ulesie, Retkowo, Piec, Rude Wały, Kanwezy. Ocalała tylko wieś Muszaki, tutaj umieszczono komendę poligonu JW 1414, zbudowano osiedle mieszkalne dla kadry 34 mieszkania. Całkowity obszar poligonu wynosił ponad 14 tys ha lasu i pól.\nPoligon Muszaki na którym nas szkolono oraz pobliskie lotnisko Szymany miejsce naszych skoków które leży wzdłuż drogi Wielbark - Szczytno w połowie odległości po lewej stronie drogi widać na mapach prostokąt mało widoczny. Rano w każdy dzień skoków pobudka koło 3-4 w nocy i wyjazd na Szymany, siedzenie ze spadochronem na plecach wzdłuż pasa na brezentowych płachtach a dopiero za chwilę i to dłuższą słychać jak odpalają Antki, (podejrzewam, że piloci mieli pobudkę z 3 godz po nas) po skoku układanie spadochronu, każdy układał swój pod okiem kontrolującego układanie instruktora.\nPrzechodziłem dodatkowo szkolenie w karczowaniu nocnym pniaków po sosnach za pomocą saperki, mam nadzieję, że tego mój kapral nie przeczyta - razem z kolegą za podpadnięcie już nie pamiętam co to za przewinienie ale przypuszczam o co chodzi miałem pewien feler, jak mnie kapral wołał - chodźcie tu!! to ja nie reagowałem, jak podszedł i pyta - co nie słychać - to ja grzecznie, ale ja tu jestem sam. Więc możliwe, że i za to strasznie mego kaprala denerwowało i otrzymałem karę, kazał nam kapral wykopać po pniaku, poszedł wskazał które to są i do pracy po godz. 22:00, jako iż już nie pierwszy to był pniak u którego sprawdziłem długość korzeni wiedziałem, że pół nocy mamy z głowy, poczekaliśmy aż odgłosy w obozie umilkną i z namiotu gospodarczego "pożyczyliśmy" łopoty i siekierę. Siekierą obcięliśmy wystający pień tak aby był na równo z ziemią a raczej z piaskiem, pięknie posprzątaliśmy resztki drewienek, przekopali łopatą wokół pniaka aby było wszystko świeże i przeciągliśmy na to miejsce inne pniaki przez kogoś wcześniej wykopane, o północy byliśmy po robocie. Rano zaliczono nam odbytą karę. Możliwe, że szczęśliwym dla uratowania tego rejonu Mazur były wydarzenia związane z Czechosłowacją bo inaczej do końca poligonu wykarczowano by wszystko co było ścięte i to co jeszcze rosło.\nPotem zabroniono stosowania tej kary bo "młodzież" spała na zajęciach, jak również wycofano piwo z kantyny i tego drugiego do dzisiaj żałuję. Lecz poligon to tylko mgnienie oka bo już po powrocie na jesień do Oświęcimia było piwo w kantynie. Śpiewanie w maskach gazowych było uciążliwe i do dzisiaj nie odzyskałem dobrego słuchu, nawet podobno fałszuję "góralu czy ci nie żal". A jeszcze jedno dość istotne, wieczorami było kino letnie, ekran zawieszony pomiędzy drzewami nawet dobre szły filmy, kopciliśmy strasznie aby komary odpędzić, piwko się popijało było super ale wszystko co dobre zawsze się kończy.\nJezioro Głęboczek miejsce obozowania naszego batalionu, miejsce uroczych kąpieli oraz główna myjnia naszych menażek, raki miały tam używanie. "Najprzyjemniejsze" chwile to ranne pobudki i zaprawa czyli bieg wokół jeziora. Wówczas nie było kładów i aby pokonać leśne ścieżki biegaliśmy w pepegach ( obecnie tenisówki zwane). Najbardziej ulubionym zajęciem naszych kaprali było zebranie nas na pomoście nad jeziorem i kąpiel, skakaliśmy w czwórkach z pomostu do wody. Fakt, może to i hartowało o 6 rano mojego ducha bojowego ale organizm pomimo końskiej dawki "delbety" oburzył się na takie działanie i jego reakcją były czyraki, potężna gula z rdzeniem i szklanką ropy wewnątrz. Miałem dwa lub trzy które nasz batalionowy lekarz po ich dojrzewaniu w brutalny sposób wycisnął i miało być dobrze, niby fakt żyję do dzisiaj. Jeszcze miałem przygodę z wojskową medycyną po 2 tygodniach na spodzie stopy miałem odgniata średnicy z 4 cm, zaprowadził mnie kapral do medyka, sanitariusz popsikał stopę z aerozolu, wyszedł pan doktor z namiotu popatrzył, kapral trzymał mnie pod rękę, stałem na jednej nodze, drugą nogę trzymał sanitariusz a doktor wyciął mi skalpelem całego odgniata patrzę a ja mam w stopie dziurę o średnicy spokojnie mogącej robić jako spodek do szklanki. Pomyślałem no to fajnie mam z głowy z miesiąc w szpitalu, a ten mówi abym sobie ubrał pepega i kazali iść do obozu, nawet na drugi dzień nie dali mi wolnego od zajęć. Prawdopodobnie to, że żyję zawdzięczam wyjazdowi do Czechosłowacji inaczej w tych lasach nie dożyłbym do przysięgi... -:).\nCały czas był pewien niepokój bo mówili, że w Czechosłowacji jest sytuacja niestabilna. Pracowałem przed wojskiem w Krakowie w Borku Fałęckim w bazie transportu, koło zakładu przez Górę Borkowską jechały na wiosnę rosyjskie transporty wojskowe na podczołgowych przyczepach wieźli czołgi. Mój pobyt to inna historia obecnie nie jest dobrze widziana więc jedynie wspomnę iż byłem żołnierzem i moim obowiązkiem było wykonywanie rozkazów. Wyjazd ten skrócił czas do przysięgi i byliśmy jedynym rocznikiem który po 26 dniach w wojsku miał przysięgę w polu w obecności miejscowej ludności bez rodzin.\nW książeczce skoczka spadochronowego wpisano mi pierwsze dwa skoki treningowe przed wojskiem Aeroklub Podkarpacki w Krośnie a następnie 4 skoki w Szymanach w dniach 13,14, 21, 22 sierpień 1968 r. Kolejne dopiero po dłuższej przerwie 22.05.1969, 24.05.1969 Lipowa i 16.06.1969, 30.06.69 Pobiednik ostatni nocny. Skoki były planowane na następne dni sierpnia i byłbym z kolegami pierwszym rocznikiem który na samym początku służby skakał tyle razy lecz dobrą passę przerwał nam wyjazd do Czechosłowacji. Moje wspomnienia już się zatarły, pamiętam popołudniowy alarm godz. 17:00 24.08.68, likwidacja obozu palenie ognisk wydawano ostrą amunicję paliliśmy pudełka kartonowe w których były pociski następnie Szymany godz. 23:45 odlot samolotami An-12 oraz Ił i AN-2 przelot nocą całą dywizją z lotniska Szymany do Wrocławia, reszta transport kołowy za nami, z lotniska we Wrocławiu stąd o 4:00 transport kołowy do Międzylesia samochodami z Podoficerskiej Szkoły Samochodowej z Ostrowia Wielkopolskiego, postój w Niegocicach koło Międzylesia gdzie jako jedyny po wojnie rocznik z uwagi iż nie byliśmy po przysiędze składaliśmy ją w Niegocicach na łące pod Międzylesiem, padał deszcz szybko organizowano sztandar i tak zamiast 2 miesięcy już po 26 dniach służby składaliśmy przysięgę żołnierską bez naszych rodzin równo o godz. 13. Następny postój w Pisary. Wyjazd do Czechosłowacji 6 września godz. 20 przekroczenie granicy 21. Korespondecja bez znaczków bez adresów jedynie numer poczta polowa JW 4116 i nie należało pisać gdzie się jest, w domu mama miała moje listy a na kopercie pieczątka "cenzura wojskowa". Znalazłem się w grupie jako obstawa jednostki Czechosłowackiej w miasteczku Rokietnica, kąpiel w leśnym strumieniu gdzie jeden pluton szedł z ręcznikami gotowy do mycia a drugi z bronią jako ochrona. Były z nami chyba 4 czołgi, działka bezodrzutowe i moździerze 120 mm. Służba co 24 godz na placówkach w lesie, teraz mogę napisać już mnie nie zdegradują bo mam i tak tylko stopień szeregowy rezerwy, na placówce noc, ręki własnej nie widać, szumią drzewa a my w czwórkę siedzimy pod drzewem i nadsłuchujemy czy ktoś aby się nie zbliża, to była warta na "słuch", nikt nie był na tyle odważnym aby w nocy iść kontrolować tak ustawione placówki gdzie siedziało czterech żołnierzy z ostrą amunicją, emocje były ogromne. Następna służba to już mieliśmy ze sobą pałatki i koce. Do dzisiaj mnie łupie w ramieniu po tych spędzonych w lesie nocach gdzie spaliśmy ułożeni w czwórkę jeden koło drugiego a pomiędzy nami broń, przykryci kocem który rano od rosy był cały mokry a zmiana przełożenia ciała na drugi bok odbywała się jednocześnie przez wszystkich. W taki to oto sposób wiązała nas coraz mocniejsza przyjaźń oparta na zaufaniu. Papierosy "Silesia" które dostawaliśmy za darmo i bez ograniczeń o ile dobrze pamiętam miały granatowe opakowania, prasę i listy rozwoził helikopter. Odwiedzały nas delegacje z zakładów pracy, pamiętam jak przywieźli na każdy namiot po radiu tranzystorowym. Powrót do Polski 24.IX. do miejscowości Gawory następnie od 28.IX. przeniesiono nas do ośrodka kolonijnego Bolesławowa. Powrót do Oświęcimia miał miejsce 17 października przewieziono 10 bpd dwoma eszelonami. 4.XI.68 r powitanie batalionu odbyło się w Kętach, ja byłem w kompanii reprezentacyjnej wysłany do Krakowa na defiladę która odbyła się 30.X.1968 roku.\nGrupa jaka przebywała w Rokytnica w której się znalazłem. Dowódcą grupy Rokytnica został mjr dypl. Józef Biegun. Oprócz niego działali w niej także por. Tadeusz Urbańczyk, por. Roman Baszczuk (nie jestem pewien czy to nie d-ca kompanii artyleri), por. Karol Gryzowski (mój dowódca na 2 kompanii), sierż. Adam Habant (mój dowódca plutonu na 2 kompanii), sierż. Czesław Szymanowicz, plut. Tadeusz Guzik, plut. Zygmunt Pyc, plut. Janusz Walczak, kpr. ndt. Dyrbosz, kpr. ndt. Bolesław Piegza. W skład grupy wchodziły 2 kompania szturmowa i pluton czołgów.\nWycofywanie jednostek 6 PDPD z Kotliny Kłodzkiej do rejonów stałej dyslokacji rozpoczęto 15 października. Oddziały stacjonujące w okolicach Międzylesia (za wyjątkiem 16 batalionu powietrzno desantowego i pododdziałów zabezpieczenia znajdujących się na terenie Czechosłowacji) zaczęto przerzucać transportem kołowym i kolejowym do garnizonów macierzystych. 16 października wyprowadzono z podporządkowania 2 Armii 1 Warszawski Pułk Czołgów i 61 kompanię rozpoznawczą z 16 Dywizji Pancernej. Po 17 października w rejonie Kłodzka pozostała jedynie grupa operacyjna dowództwa 6 DPD w celu zapewnienia dowodzenia jednostkom pozostającym nadal na terenie Czechosłowacji. 18 października „czerwone berety” dotarły do Łobzowa w Krakowie. 21 października w godzinach wieczornych rozpoczął wycofywanie się do kraju 16 bpd.\nTym sposobem w październiku 1968 roku zobaczyłem po raz pierwszy moje koszary w Oświęcimiu.\nPo kilku tygodniach było powitanie desantu przez mieszkańców Krakowa, znalazłem się w kompanii reprezentacyjnej 10 bdp uroczystości odbyły się na krakowskich Błoniach sporo ludzi, przemówienia i defilada, potem na samochód i do Oświęcimia. Wcześniej ćwiczyliśmy krok w jednostce i na pasie startowym lotniska Rakowice, wiele lat później spacerując ze swym psem po pasie startowym widziałem miejsca gdzie pas się załamywał widać od naszych uderzeń butami w beton.\nPo 6 m-cach z drugiej kompanii przeniesiono mnie na 3 kompanię. Od początku na 3 kompanii szturmowej stworzyliśmy zgrany zespół, Jan Bochenek - Libiąż (mam kontakt), Ryszard Gałuszka pięknie rysował - Kraków, Piotrek Muc - Zabrze, Janek Kaczmarek pisarz 3 kompanii - Kielce (Włoszczowa), Mietek Jóźwik - Kielce, Bodgdan Warchoł - Kraków z cywila miał ponad 60 skoków na koniec poszedł na układacza, Leszek Kuchciński - Ostrołęka, Leszek Zieliński - Kielce, Zdzisław Grabarek - Kraków, Józef Mirek - Kraków, Witek Głąb - Lublin dow. mojej drużyny, Jurek Leszczyński - Oświęcim, Tadeusz Kosmulski - Końskie, Stefan Korona - Nowy Sącz, Józef Grela - Trzebinia, Tadeusz Grzyb - Kraków, Zbigniew Wierciak - Tarnów (mam kontakt), Marian Gadula - Kraków (mam kontakt), w czasie ćwiczeń 25 wrzesień 1969 r. "Odra-Nysa" w okolicach Ustki ratował się na zapasowym spadochronie główny nie odpalił, oraz wielu, wielu innych kolegów, smutne to, bo patrzę na zdjęcia i nie przypominam sobie już wszystkich nazwisk a do końca służyliśmy razem.\nW jednostce życie było już na całkiem dobrych warunkach, prawie nowy budynek w którym byliśmy zakwaterowani, małe sale, przystosowane dla większej ilości ludzi łazienki po prostu można było sobie spokojnie pomieszkać. Życie kulturalne się poprawiło z kompanii st. szeregowy (brak nazwiska) organizował nam wyjścia poza jednostkę w ramach klubu filmowego, była nas grupka może z 10 żołnierzy, było to za porozumieniem z plutonowym Bogusławem Głów który zajmował się w sztabie sprawami kultury jako instruktor młodzieżowy. Wyjścia organizowane były raz w tygodniu do kina na osiedlu w Oświęcimiu po filmie było wolne i wieczorem na 22:00 powrót do jednostki. (Bogusław Głów działa z sukcesami w Kole 10 bpd przy ZPS II Oddział w Krakowie)\nWszystko co dobre szybko mija i już jest zima 1969 rok, (My spadochroniarze z Dziesiątego strona.44 podaje) 11 stycznia batalion (wspomnienia st. sierż. sztab. Mientkiewicz podaje datę 2 stycznia) przetransportowano eszelonem na poligon do Drawska Pomorskiego gdzie dwa dni później była inspekcja z MON. Jak pisałem powyżej na Sylwestra byłem w grupie kelnerów dlatego szef kasyna wybrał naszą czwórkę do obsługi kasyna na poligon.\nW tym momencie moja opowieść zmienia się w horror, opowiem jak odbył się nasz wyjazd na poligon. Całe kasyno zapakowane było w skrzyniach metalowych, każdy talerz owinięty w papier (gazety) policzone i szef kasyna kazał nam o to dbać, było nas czterech, batalion ładował się na eszelon w Oświęcimiu zawieźliśmy stoliki, krzesła i skrzynie z kasyna na dworzec wsadziliśmy do towarowego wagonu bez PIECA - ledwie to się wszystko zapakowało to pociąg ruszył. To było nieprawdopodobne, mróz jak diabli, późny wieczór a pociąg jak ruszył to nie ma zamiaru się zatrzymać, jak tu spać, no dobrze, mamy plecaki, ubieramy na siebie wszystko co mamy na głowie beret, czapa zimowa i ręcznik pootulani próbujemy usnąć, jednak ściągam buty i tak przejechaliśmy całą noc i pociąg nie stanął. Rano dotykam butów a one jak ze stali, nie ma szans ich ubrać, odwijam z talerzy papiery i dopiero po przepaleniu w bucie gazetą but dał się ubrać. Rano wreszcie to wszystko stanęło, przenieśliśmy się do plutonu do wagonu z piecem, patrzyli na nas jak na ufoludki, wróciliśmy z zaświatów jeszcze jeden dzień takiej podróży i mają mrożone mięso do kuchni - jednak jakoś przeżyliśmy, dlatego ten batalion tworzyli ludzie nie do zniszczenia, teraz nie pamiętam ale nie wiem chyba było tak spore zamieszanie, że nikt nie zauważył iż 4 ludzi zginęło. Oni chyba pomyśleli, że my tam w wagonie mamy super.\nW 1969 roku w dniu 12 lutego pluton saperów wyjechał do Istebnej aby przygotować obóz narciarski, w dniu 12 lutego trasa Oświęcim - Istebna, wymarsz piękna słoneczna niedziela okna uchylone i słychać hejnał z wieży Mariackiej, postój w Kozach w szkole spanie i dalej w drogę koło Węgierskiej Górki potyczki z powracającymi z Istebnej nie pamiętam chyba 16 Batalion z Kraków wracał do koszar. Jazda właściwie cały dzień na nartach, instruktorzy z krakowskiej Akademii Wychowania Fizycznego, przedni ubaw na drewnianych nartach marki "Beskid" koloru niebieskiego wiązanego paskami do żołnierskiego buta. Dobrze nas szkolili bo uzyskałem dwie odznaki zjazdowe. Na koniec marsz na Szyndzielnię i nartostradą zjazd pod Bielsko.\nPamiętam jak w dniu 2 kwietnia 1969 r. kilka minut po godz. 16, samolot AN-24 PLL "Lot" lecący z Warszawy do Krakowa, rejs nr LO-165, uderzył w północne zbocze Policy koło Zawoi, niespełna sto metrów poniżej szczytu. Na pokładzie znajdowały się 53 osoby. Wszyscy zginęli. Po godz 16 ogłoszono alarm, 3 kompania szturmowa, załadowali nas na samochody i zawieźli do miejscowości Zawija. Było sporo śniegu czekaliśmy w kolumnie około 3 godzin następnie nas odwołano.\nCzerwiec tego roku był bardzo deszczowy w dniach od 3 - 13 czerwca odbyły się ćwiczenia w Bieszczady, miały być skoki start w Krośnie i na Ustianowej skok, po naradzie doszli w sztabie do wniosku iż nie ma gdzie suszyć spadochronów i zawieziono nas samochodami. Po dotarciu w miejsce rozpoczęcia działań rozproszonych przez prawie dwa tygodnie ucieczki przed wojskami KBW, w tym czasie dalej bez przerwy padało, bieganie po górach w Bieszczadach, wchodzenie korytem strumienia pod górę bo ścieżki były jedną bryją z uwagi na nieznośnie padający deszcz, nowy typ plecaków, krótki sięgał mi do połowy pleców miałem zawieszony z boku na plecaka hełm spowodowało to ruch wahadłowy plecaka i ranę na moich plecach. Był ze mną Jasiu Szeląg, zrobili na noc przerwę w marszu, spaliśmy we dwóch pod pałatkami pod drzewem w nocy zalało nas dokładnie dopiero rano zobaczyliśmy iż na pniu był rowek wycięty do zbierania żywicy i to była strużka wody prosto pod nas, co ciekawe nie ściągaliśmy butów bo były przemoczone jak i reszta odzieży. Żywność się kończyła jakiś miły żywnościowiec dał na każdą grupę ileś kilo ziemniaków, w pałatce na kiju niosło się ziemniaki na zmianę. Nosiło się po dwóch, zawsze szło się na końcu grupy więc aby ulżyć losowi idący z tyłu spuszczał co kilka kroków po kilka ziemniaków. Zapasy znikły, suchy prowiant też, dali nam namiar przez radiostację na punkt żywnościowy który znajdował się na przyczepie, kilka petard, trochę ślepaków ci co pilnowali uciekli więc mamy jedzenie a tam były w skrzynkach żywe kury, grupy były 30 osobowe, radzista i rozjemca. Panowie oficerowie mieli dość więc rozjemca i dowódca grupy w tym ciężkim dla nas czasie na końcówce ćwiczeń dogadali się i za kury kupiliśmy płyny wzmacniające i dwie doby siedzieliśmy w stodole we wsi susząc nasze przemoczone mundury tylko przez radiostację podawali nasze pozycje marszowe do sztabu.\nW końcowej dekadzie czerwca troszkę pogoda się poprawiła i od razu na skoki, start lotnisko Balice do miejscowość Lipowa koło Bielska Białej (W książeczce skoczka mam daty wykonania skoków, Lipowa 22 i 24.05.69 r). A więc doszedł i obóz spadochronowy. W lipcu część na defiladzie w Warszawie w sierpniu Mazury. Na wrzesień część do Oświęcimia a reszta przygotowanie do ćwiczeń Układu Warszawskiego Odra-Nysa desant w okolicach Ustki.\nBrak mi w okresie od września 1969 do wiosny 1970 faktów jakie jeszcze były ćwiczenia, książka "My spadochroniarze z Dziesiątego" również nie zawiera żadnej informacji z tego okresu, zniknął mi prawie rok służby. Znalazłem skrótowe zapiski w książce "6 PDPD" Huberta Królikowskiego 1969 rok w dywizji rozpoczęto ciekawymi przedsięwzięciami w lutym 48 kompania rozpoznawcza przebywała na eksperymentalnym obozie zimowym w Bieszczadach realizowano program sztuki bytowania w warunkach naturalnych, żołnierze mieszkali w szałasach. Podczas trwania obozu w Istebnej wykonano około 100 skoków ze śmigłowca, (skaczący mieli przypięte narty) na stok wzgórza Złoty Groń. W czerwcu żołnierze 6 PDPD po raz pierwszy skakali zespołowo z samolotu An-12, z 35 sekundowym opóźnieniem otwarcia stabilizatora. Przełom lata i jesieni 1969 r ćwiczenia Odra-Nysa 25 września desant w rejonie Elbląga (inne źródło).\nDalej szukam żywych świadków którzy może podpowiedzą co robiliśmy w tym okresie. Wspominam, że prawdopodobnie to był przełom 69 - 70 rok była bardzo śnieżna zima, sypało bez przerwy wysłano nas na pomoc kolejarzom w Trzebini przy odśnieżaniu zwrotnic. Pracownicy nie nadążali odśnieżać. Było kilka takich akcji gdzie wojsko szło z pomocą ludności.\nW czerwcu 70 roku przed wyjściem do rezerwy byłem na pozostałości w Oświęcimiu, kuchnia, warty i szef pozostałości mjr. Trólka a jego oczko w głowie strzelnica w Rajsku i prace ziemne. Z kolegą robiłem kulochwyt podsypywaliśmy ziemię i tak pomału do szczytu aż przeszliśmy na drugą stronę i całe na nieszczęście z góry widać było knajpkę w Rajsku więc porzuciliśmy "broń" i obrali kierunek na knajpkę, parę piwek i do jednostki. Po południu nas major dokładnie obwąchał i skazał na areszt chyba po 7 dni, trafiliśmy we dwóch z desantu i już siedzących było z 10 z jednostki kolejowej, robili chłopaki torowiska na stacji w Oświęcimiu. Zadanie aresztantów - rozbiórka murowanych na terenie jednostki garaży, koledzy aresztanci ładowali a ja z kolegą jechałem na przyczepie traktorkiem za Sołę i szukałem kto potrzebuje gruzu, za pieniądze uzyskane jako darowizna za gruz kupiliśmy "soczki" i wieczorem areszt był zalany. Po kilku dniach takich zabaw w areszcie przyszedł rozkaz o przeszkoleniu na płetwonurka grupy żołnierzy z pozostałości, Pan major wywalił nas z aresztu na Mazury. Tym sposobem znalazłem się w dywizyjnej kompanii saperów na Mazurach gdzie odbyłem z kilkoma kolegami kurs płetwonurków. Było to niezapomniane przeżycie, po pierwsze przyjechaliśmy chyba w 8 osób z Oświęcimia z pozostałości, baki poniżej ucha, włosy na karku, prawie rezerwa więc na luzie a tu patrzymy w kompanii nie ma różnicy, młody czy stary wystrzyżeni panuje tu dyscyplina aż strach się bać, rano na apel, spojrzał dowódca kompanii chyba major i delikatnie powiedział s...ć mi z obozu, więc szybko manatki do plecaków i z dobytkiem poza rejon kompanii, namioty ze sprzętem płetwonurków były na samym brzegu jeziora koło 60 m od namiotów kompanii i już nie pamiętam ale osoba prowadząca nasze szkolenie pozwoliła nam postawić tam swój namiot. Było super do kompanii chodziliśmy tylko po posiłki zawsze bokiem aby nie wpaść na dowódcę. Nurkowanie na swobodny ustnik i chyba "foka" się to zwało taki kombinezon który we dwóch ubierało się trzeciemu, szkolenie w dzień było super a wieczorem spacer do sklepu do miejscowości Rekownica z uwagi na dodatkowy deputat za nurkowanie czyli konserwy i czekolady robiliśmy wymianę za trunki owocowe. O jeszcze zapomniałem dodać iż pod kombinezon "foka" dostaliśmy wełniane białe rajtki i golfy, więc ósemka chłopców szła sobie w butach i spodniach wojskowych lecz góra białe golfy wyglądaliśmy jak jakaś zorganizowana grupa młodzieży na obozie. Na piersiach golfy kiedyś miały czarne litery WP lecz było to sprane i prawie niewidoczne. Nasza przewaga nad innymi wojakami z dywizji była widoczna na zabawach, pełno było obozów dziewcząt co pracowały w okolicy w PGR-ach jak przyjeżdżał patrol to koledzy żołnierze w polówkach znikali po krzakach a my siedzieliśmy na sali i czekamy co będzie, wszedł oficer stanął w drzwiach zlustrował wzrokiem salę i nawet mu do głowy nie przyszło, że chłopcy w białych golfach to wojaki. Każdy rozumie dlaczego później mieliśmy jako tancerze rwanie z braku konkurencji.\nOczywiście były również chwile spędzone na rozrywce naszym najlepszym trunkiem był "złocisty płyn" do dzisiaj piwem zwany, odwiedzaliśmy Oświęcim i jego okolice najczęściej na zabawy jeździło się Brzeszcze, Przecieszyn, Jawiszowice lub z drugiej strony Wisły Libiąż i Chełmek. W czerwcu 2014 roku w Warszawie grupa braci miała spotkanie w "Wieżycy" oglądałem na Facebooku zdjęcia i widziałem ogromniaste kufle i pękate dzbany z piwem, u nas piwo szło wówczas z beczki kufle były standardowe małe piwo na jeden raz duże na cztery łyki i potrzebne było następne. No jednak jest to dla mnie zrozumiałe nasze młode organizmy dwudziestolatków a tu zaprawieni w bojach panowie z dużymi możliwościami więc i kufle większe.\nA czy Ty masz swoje wspomnienia z okresu pobytu w wojsku? Czy jeszcze pamiętasz swoich kolegów, ciekawe przygody, to miejsce przeznaczamy dla Ciebie, opisz i przyślij do nas swoje wspomnienia.\n© Koło byłych spadochroniarzy z 10 bpd przy Związku Polskich Spadochroniarzy w Krakowie - 2015


Age of Wonders III | DualShock Podcast\n← DualShock Podcast #184\nRok 1999 był dla fanów gier strategicznych tym, czym dla historii świata odkrycie Ameryki przez Kolumba – początkiem nowej epoki. Wtedy to właśnie na rynek weszła trzecia część Heroes of Might and Magic i wszyscy zaczęli w nią grać. Nawet dziś, 15 lat po premierze, Herosi mają liczne grono wiernych fanów. To wyczyn niebagatelny, a sama gra weszła do panteonu gier kultowych. Cóż, historię piszą zwycięzcy i obecnie mało kto pamięta, że w tym samym roku miało premierę pierwsze Age of Wonders. Pomimo dosyć ciepłego przyjęcia, to podobnie jak Disciples (ten sam rok!), stały się tytułami „w stylu Heroes” i żyją do dziś z tą łatą na plecach. Heroes III skalą sukcesu zdefiniowało już na zawsze siebie jako podgatunek turowych strategii. Lata mijały, pojawiały się nowe tytuły, znane serie zaliczały swoje wzloty i upadki (ostatnimi czasy głównie spektakularne upadki) aż nadszedł dzień premiery Age of Wonders III. Ewolucja? Rewolucja? Rewelacja? A może wręcz przeciwnie? Postaram się tutaj w sposób uporządkowany podzielić wrażeniami, aby potencjalni nabywcy wiedzieli w co się pakują. Gotowi? No to jedziemy! Drobna uwaga – tekst ten powstał niedługo po premierze i do teraz gra dostała dwa naprawdę sporych rozmiarów patche, które balansują, naprawiają i nadają blask przeogromnej masie elementów. Tym niemniej nie zmieniają one mechaniki samej w sobie, więc sądzę, że poniższe wywody są nadal aktualne. Z tego powodu dla fanów patche te to powód do radości, zaś dla osób sceptycznych w zasadzie bez znaczenia. Start!\nNajważniejsze jest pierwsze wrażenie – słów kilka o oprawie graficznej i dźwiękowej.\nJest ładnie. Klimatem postawiono na baśniowe epic fantasy. Mapa mieni się kolorami i jest śliczna. Widać płynącą wodę w strumykach, latające motylki na zielonych terenach i inne tego typu smaczki. Ogląda się to z przyjemnością i ma poczucie, że kraina żyje własnym życiem. Przy maksymalnym oddaleniu widoku zmienia się ona na styl klasycznej papierowej, starożytnej mapy. Świetny patent.\nNieco gorzej oceniam widok bitewny. Owszem, nadal jest ładnie, ale pole bitwy jest stosunkowo spore, kamera oddalona i niewielkie modele jednostek nie sprzyjają łatwemu rozpoznaniu sytuacji. Owszem, nie ma ich dużo, owszem jest interfejs więc ciężko się pogubić, ale ogólna przejrzystość na tym cierpi. Dodatkowo efekty czarów i animacji są ledwie poprawne i ostrzały, szarże czy inne taktyczne manewry nie wzbudzają szybszego bicia serca. Minus za sytuacje, gdy modele przenikają się z elementami terenu (rzadko, ale się zdarza).\nUdźwiękowienie również prezentuje nierówny poziom. Ścieżka dźwiękowa jest bardzo fajna, ale już pozostałe efekty dźwiękowe są ledwo przyzwoite. Dziwnym wyborem jest decyzja projektantów aby w kampanii głos podłożony bohaterom był tylko na odprawach. Podczas misji występuje tylko tekst.\nPodsumowując – oprawa AoW3 jak na turową strategię jest solidna, acz tu i ówdzie czułem niedosyt i/lub nie do końca przemyślane decyzje.\nNa dobry początek zaczynamy od kampanii…\n… i szybko zaczynamy tego żałować. Jest słabo! Jest bez polotu! Jest mdło! Ta historyjka jest pisana i opowiadana z wdziękiem i stylem pisarza amatora zafascynowanego czytadłami dla nastolatków. Ręce lecą, oczy bolą, a głowa sama odwraca się od monitora aby tego nie czytać. Serio. Ja wiem, że często kampanie stanowią tylko rozbudowany tutorial, czy to przed skirmishami, czy multiplayerem, ale naprawdę nie widzę sensu umieszczania takiego kampanijnego gniota w produkcie końcowym. Disciples 2 dowiodło, że się da? Tak! Więc jeśli chcemy uznania, chcemy sukcesu, to celujmy w najlepszych, a nie w produkt końcowy trawienia…\nNie samą kampanią człowiek żyje. Czy AoW3 ma coś jeszcze do zaoferowania?\nNa szczęście tak. Jest kilka scenariuszy, jest multiplayer (którego jednak nie testowałem), jest tryb hot seat. Co najważniejsze jest tryb skirmish, gdzie sami sobie określamy garść ustawień i komputer generuje nam świat do zabawy. I to właśnie wydaje się być daniem głównym całej gry. Ustawiamy preferencje, tworzymy bohatera (lub wybieramy z listy gotowych) i skaczemy w ten światek celem zabawy. Ilość ustawień i możliwości customizacji bohatera ratują tą grę przed klęską. Scenariuszy jest garść, kampania to porażka i to właśnie na losowych mapkach spędzimy 99% czasu gry. (O ile damy jej szansę.)\nNo dobrze. Teraz najważniejsza kwestia. Gameplay!\nRozgrywkę, jak przystało na wariację Herosów dzielimy na dwie warstwy. Mapa globalna to miejsce gdzie poruszamy się po świecie, rozwijamy gospodarkę, eksplorujemy i robimy inne ciekawe rzeczy. Mapa taktyczna zaś, to jak chyba każdy się spodziewa miejsce toczenia bitew.\nSkala makro gry jest porównywana często do tej z serii Civilization. Hmmm… Dla mnie to bardziej przypomina Warlock – Master of the Arcane. Jasne Warlock brał z Civki garściami więc siłą rzeczy porównanie słuszne, ale każdy kto grał w ten drugi tytuł szybko zrozumie co mam na myśli. Całość działań prowadzonych tutaj jest ograniczona do wojny. Wszystkie stawiane budynki w swoim przełożeniu dotykają w efekcie sfery militarnej i do niej się sprowadzają. Nie ma czegoś takiego jak zwycięstwo ekonomiczne czy polityczne (albo lot na Alpha Centauri:P) Jest za to jedna (niezbyt) wielka zbrojeniówka. Za złoto stawiamy budynki i rekrutujemy jednostki, za manę rzucamy czary a za punkty nauki prowadzimy badania. Proste to i zrozumiałe. Teraz zacznę się czepiać. Wspomniałem o Warlocku nie bez przyczyny. Tak jak tam, tutaj też nauka to w pewnym stopniu placebo. Jasne, są ważne i potężne czary, które wykorzystamy zarówno w walce jak i mapie globalnej. Są też ciekawe zdolności pasywne. Konieczne (?) wręcz staje się wynajdywanie jednostek specjalnych… Tyle tylko, że toną one w morzu rzeczy, bez których można się spokojnie obejść. Jest tego multum, co rusz wynajdujemy lub ulepszamy dany czar lub umiejętność ale nie idzie za tym poczucie rzeczywistej potęgi. Jest tego po prostu tak dużo, że za dużo.\nDruga istotna rzecz do której się przyczepię to brak urozmaicenia poszczególnych ras. O ile praktycznej różnorodności klas bohaterów można próbować bronić, o tyle różnice w rasach są ledwo kosmetyczne i nie mają w zasadzie żadnego wpływu na sposób prowadzenia rozgrywki. To karygodne, nudne i bez sensu. Po trzecie i ostatnie – zarządzanie miastami aż prosi się aby większy wpływ na nie miała okolica. W Civilizacji nasza ekspansja terytorialna miała na celu zapewnienie koniecznych do rozwoju i przetrwania surowców. Tutaj nie ma żadnych zależności przekładających się na możliwości wytwórcze, lub są one marginalne. Liczy się wspomniany już wyżej pieniądz, mana i punkty badań. Ewentualne profity z budynków należących do naszego państewka to przede wszystkim ta trójca. Chcesz produkować jeźdźców, machiny oblężnicze, łuczników? Stawiasz odpowiedzialny za to budynek (za kasę) i produkujesz daną jednostkę (za kasę). Koniec. Mapa służy tylko do pomnażania tej skromnej puli surowców, nabijania expa i ew. ubierania się w znajdowane czasem przedmioty. Biednie, chociaż żeby być sprawiedliwym, to eksploracja sprawia przyjemność i zwiedzanie ślicznej mapy wynagradza poniekąd ubogość mechaniki. Żeby było weselej, wśród przeciwników niezależnych, z którymi przyjdzie nam walczyć trafia się ciekawa menażeria wzbogacająca pulę o coś spoza głównego nurtu dostępnych ras. Możliwość zakładania własnych miast niesie też pewne ryzyko, nazwijmy to utraty komfortu gry. Odpaliłem sobie małą mapkę, najmniejszą z możliwych, oraz ustawiłem jednego oponenta. Efekt? Chcąc grać jedną główną armią nie osiągniemy NIC. Bo zawsze gdy burzyłem jedno miasto i kontynuowałem triumfalny pochód do zwycięstwa, mój komputerowy oponent zakładał mi za plecami kolejne. A, że militarnie bardzo szybko takie miasta stanowią potencjał wytwórczy, taki mini spam może stanowić problem. Nie wyobrażam sobie teraz gry na bardzo dużej mapie. Wymaksowana armia bogów wygra każdą bitwę, ale wojny nie wygra bo komputerowej hydrze głowy odrastają za szybko. Oczywiście to zarzut nie do końca słuszny, bo przecież nikt nie mówił, że należy grać minimalnymi środkami (czytaj jedną armią). Tym niemniej za dużo tutaj rozdrobnienia sił, co na dużych mapach może stanowić problem. Dużo bardziej wolałbym rozwiązanie, że armia musi mieć dowódcę, a jednostki samopas wesoło ganiać nie mogą. Byłoby mniej uciążliwego berka i można by wtedy skupić się na prawdziwym planowaniu, a nie odganianiu się od komarów, które za wiele nie zrobią, ale są strasznie męczące.\nNo dobrze. Tyle mapa globalna. A co z bitewną? Gorzej. Małe urozmaicenie jednostek, ich unikalne cechy nie mają przełożenia na taktyki i po prostu manewrujemy nimi wg klasycznych wojennych schematów. Nasz bohater w zależności od klasy będzie dawał buffy, leczył, czarował, albo po prostu brał udział w walce. Nie ma tutaj sztywnych ram klasowych i możemy być stosunkowo elastyczni, oczywiście do pewnego stopnia i granicy rozsądku. Niestety. Modele są malutkie i nie wzbudzają respektu. Ot, gramy w takie warcaby mróweczkami na polu bitwy. Nawet jeżeli na początku dostarcza to jakichś emocji, to szybko się przejada i, przynajmniej w moim wypadku, w ruch idzie automatyczne rozstrzyganie bitew. Te spisuje się zaskakująco dobrze, co pozwala nam zaoszczędzić ziewania i frustracji z cyklicznego rozgrywania tych samych malutkich potyczek…\nA o czym by tu jeszcze… Bohater! To brzmi dumnie!\nKwestia naszego bohatera przedstawia się tak jak cała gra – niejednoznacznie. Z jednej strony mamy fajne możliwości customizacji z wyglądem włącznie. Mamy kilka ras, klas i tonę cech i statystyk, które będziemy sobie według naszego widzimisię rozwijać. Po raz kolejny jednak powtórzę – nie ma tutaj nic spektakularnego. Brakuje poczucia potęgi, znanej z Heroes. Fani Excela i statystyk będę zachwyceni, dla mnie to taka sztuka dla sztuki. No jest niby ten bohater, jakąś tam korzyść z niego mamy i tyle…\nOptymalizacja, czyli czy trzeba kompa z NASA?\nCiężko mi to osądzić. Kompa mam stosunkowo mocnego, więc i gra działa płynnie. Wątpliwości budzą się we mnie dwie. W tego typu grach, to że wszystko działa płynnie na małej mapie nie znaczy, że komp nie dostanie zadyszki na dużej, w zaawansowanym stadium rozgrywki. Po męczeniu się z SI na małej mapie („berkowanie” z CPU) nie mam ochoty odpalać mapy dużej. Obawa wydaje się jednak uzasadniona, gdyż mimo płynnego działania na max detalach wszystko w budzie furczy i griluje, co zdarza mi się tylko przy bardziej wymagających tytułach. Z tego co czytałem też w internecie ludzie na optymalizację się skarżą… Czyli cała sprawa jest nie do końca jednoznaczna i nie da się łatwo odpowiedzieć czy i jak komuś będzie gra działać.\nDo Age of Wonders III podszedłem z czystym sercem i nadzieją na dobrą herosową turówkę. Czy tym właśnie jest? Osobiście mam cały czas poczucie, że grę wypuszczono za szybko. Brak konkretnego urozmaicenia ras, nie do końca przemyślane/chybione mechanizmy i jakaś taka dostrzegalna kątem oka budżetowość sprawiają, że AoW3 mojego serca nie zdobyło. Co gorsze, nie widzę perspektyw na przyszłość. Bo o ile wychodzą patche i można starać się grę rozbudować, to przy takich a nie innych założeniach w mechanice, nie wiem co można by tutaj zrobić. Owszem, dodatkowe scenariusze, czy wzbogacenie świata jak najbardziej, ale tego czym ta gra jest w swoim jądrze już nie zmienią… Czy to jednak znaczy, że jest to gra zła? Nie. To solidny (ponad?) średniak. Mocne 7/10 w moich oczach, nie warte jednak premierowej ceny. Jeśli stanieje o połowę i ktoś lubi tego typu gry powinien spróbować i samemu się przekonać, ile słuszności jest w moim narzekaniu.\n5 odpowiedzi na „Age of Wonders III”\n2014/06/27 o 21:12 odin(Cytuj)\nPrzeczytałem z zainteresowaniem i… w sumie nie rozwiało to moich wątpliwości. Wręcz niemal wszystko się potwierdziło. Muszę przyznać, sama gra ciekawiła mnie bardzo – nie tyle ze względu na żywą chęć zagrania, a raczej ze względu na czyste zainteresowanie tego typu tytułami, ich rozwojem na przestrzeni lat, rozwiązaniami w kwestii gameplayu. Cały czas coś mi przeszkadzało, a chyba koronnym przykładem było brak „tego czegoś” w samych potyczkach. Wszystko było dość ślamazarne, nie czułem specjalnie siły swojego wojska ani też argumentów jakie mogłyby wyłożyć dobrze wyszkolone jednostki. Brakowało i brakuje doszlifowania – ale takiego porządnego. Rok, bądź nawet dwa lata i gra mogłaby wyeksploatować swoje rozwiązania do całkiem bogatej rudy zainteresowań (see what I did there…!).\n2014/06/28 o 12:02 Iroks(Cytuj)\nSerio to jak zwykle praca nad grafiką, gameplay i możliwości taktyczne jak zwykle okrojone do maksimum. Szkoda! Jednego nie zauważyłem, czy czarodziej ma jakieś globalne czary, które powodują na mapie świata totalne zniszczenia ? Typu jestem magiem lev over 9000 i mogę pstryknięciem zniszczyć armie ? Czy jak ostatnio modne, że rzucę kulą ognia i zabije 5 chochlików. W tym czasie wojak rozrąbie 3/4 armii.\n2014/06/28 o 12:31 ChrisAenSidhe(Cytuj)\nSzczerze i bez ściemy – nie pamiętam. Sprawdziłem jednak teraz na szybko w encyklopedii gry (bardzo dobrze zrealizowana kompletna baza wiedzy o grze, dostępna pod ręką, o czym chyba w tekście nie wspomniałem) i jakichś mega destrykcyjnych globali nie znalazłem.\n2014/07/03 o 01:37 RAdesign(Cytuj)\nAoW: Shadow Magic na modach miażdży AoW3.\nMiodność grania w stare AoW jest chyba jeszcze większa niż H3:WOG (taka mała herezja ;) ).\nZaś pod względem skomplikowania i zasad rozgrywki nadal nie znalazłem nic, co było by lepsze niż starusieńki Master of Magic, czyli pierwowzór.\nNaprawdę – albo to deweloperzy są w większości debilami, albo mają graczy za w większości debili. Nie widzę innego wytłumaczenia, dlaczego nikomu nie chce się przyłożyć do stworzenia gry o spójnej i dobrej mechanice….\n2014/08/31 o 16:12 ChrisAenSidhe(Cytuj)\nCo by nie mówić o AoW3, to twórcy wkładają naprawdę sporo pracy w wydawane patche. Wkrótce natomiast wyjdzie pierwszy addon z, m.in. niziołkami – http://store.steampowered.com/app/299230/ Aż się chyba skuszę i dam tytułowi druga szansę.


Wojewódzki podsyca plotki o romansie z Muchą. Udostępnił zdjęcie z napisem "Ania" na swoim bladym brzuchu... (FOTO) - Pudelek\naktualizacja 18.11.2019 9:22\nAtencyjny showman za wszelką cenę próbuje zwrócić na siebie uwagę. Wyszło zabawnie?\nByły czasy, gdy Kuba Wojewódzki zaliczał się do grona największych gwiazd polskiego show biznesu. Autorskie talk show samozwańczego "króla TVN-u" cieszyło się przed laty gigantyczną popularnością, a dumny showman chętnie wykorzystywał swój gwiazdorski status, przebierając w kobietach i inwestując szybkie samochody. Niestety, z czasem program przestał przyciągać przed telewizory tylu widzów, co kiedyś. W związku z tym zaniepokojony Kuba zmuszony jest dziś podejmować coraz to bardziej desperackie próby wzbudzenia zainteresowania. Najnowszym sposobem 56-latka na zwrócenie na siebie uwagi jest podsycanie plotek o romansie z byłą partnerką, Anną Muchą. Co gorsza, aktorka również postanowiła zagrać z byłym w tę dziwną grę.\nAnna Mucha pozuje z bentleyem Kuby Wojewódzkiego: "Popływasz w tej samej rzece?" (FOTO)\nWygląda na to, że mimo znużenia internautów, celebryta wcale nie zamierza skończyć z publikowaniem kolejnych "dowodów miłości" dedykowanych Musze. W niedzielę aktor udostępnił na Instagramie swoje zdjęcie sprzed 15 lat, na którym widać, jak na scenie festiwalu Top Trendy eksponuje swój blady brzuch z wielkim napisem "ANIA".\nFestiwal #toptrendy #2004 z @kayahofficial... Zresztą co tu pisać, jak wszystko jest napisane..._\nPod zdjęciem pojawiła się lawina komentarzy, w której fani próbowali dociec, czy showman faktycznie zapałał na nowo uczuciem do ex-ukochanej.\n_"Uuu.. ktoś tu kogoś kocha, powodzenia!", "Tęsknisz?", "Kubuś, co Ty gadasz", "Czyli jednak stara miłość nie rdzewieje..." _- pisali.\nPewnie cos tam jest na rzeczy, a samo gadanie o wielu kochankach kuby to tylko jego chwyt.\nDwa sydki , pasowali do siebie\nMega się cieszę z nowego Pudelka jest super można też Pjardziocha poczytać he he :))))))) najlepszy komentujący kibicuje mu\nteraz to po ptakach, ale oby nie wszystko stracone. Jakby myślalo się głową, to wygraloby się prawdziwą miłość. I Kuba się rozstaje non stop z kobietami, i Ania się rozwiodła - trzeba było walczyc kiedyś o to uczucie. Szkoda, że teraz mogą tylko ze sobą żartować i grać w "gry dziennikarsko-plotkarskie". Kuba, serio - no postaw wszystko na 1 kartę, zawalcz!!\nKuba Wojewódzki jest przystojnym mężczyzną.\nNa milion procent to akcja marketingowa pewnie stacji benzynowej ;)\nMoże to być np Lewandowska czy Dymna\nCo by o nim nie powiedzieć.. ma program , który jest na antenie z 17 lat , a poza tym on sie wcale nie zmienił.\nEl Dursi to koleżanka po fachu Krupy z Dubaju. Stąd to faworyzowanie.\nPudelek to syyyfff


Dzień Matki w CCC -20% na damskie zegarki! | Felicity Lublin\nTak, to już! Już czas na wybór prezentu na Dzień Matki. Teraz w CCC stylowe zegarki damskie aż 20% taniej! W sam raz na elegancki i gustowny prezent na lata. Pospiesz się - Dzień Matki coraz bliżej! Do zobaczenia w CCC!


Wiadomości: I liga M: Nowi zawodnicy w Będzinie, Wrześni, Kluczborku i Bielsku-Białej\nStrona Główna > Aktualności > I liga mężczyzn > I liga M: Nowi zawodnicy w Będzinie, Wrześni, Kluczborku i Bielsku-Białej\nKolejne wieści transferowe napływają z TAURON 1. Ligi. Na powrót do Mickiewicza Kluczbork zdecydował się Artur Pasiński, będziński kierunek obrał Kacper Gonciarz, natomiast ofertę Krispolu wybrał Wojciech Wachowicz.\nNa powrót do Kluczborka zdecydował się Artur Pasiński. Pierwsze siatkarskie kroki stawiał on w Wifamie Łódź. Następnie trafił do SMS-u PZPS Spała, gdzie szlifował swoje umiejętności. Kolejnymi przystankami w jego karierze były Austria (Posojilnica AICH/DOB) oraz Dania (Ishoj Volley). Przed sezonem 2017/2018 zdecydował się jednak na powrót do Polski. Trafił wówczas do Krispolu Września, z którym wywalczył brązowy medal I ligi.\nKolejne dwa sezony spędził w Mickiewiczu Kluczbork. Był jednym z jego filarów, zdobywając w jego barwach łącznie 666 punktów, a w sezonie 2019/2020 został najlepiej zagrywającym zawodnikiem I ligi. Jego dobra postawa zauważona została przez działaczy Czarnych Radom. Stąd też w minionych rozgrywkach przyjmujący zasilił szeregi klubu z Mazowsza. W swoim debiutanckim sezonie w PlusLidze wystąpił w 23 spotkaniach, ale nie był pierwszoplanowym zawodnikiem. Na swoim koncie zapisał 28 punktów, a po roku spędzonym w Radomiu zdecydował się na powrót do Kluczborka.\nZ kolei do BBTS-u dołączył Jan Lesiuk. W przeszłości występował on w Łuczniczce Bydgoszcz, Ślepsku Suwałki, Chrobrym Głogów, a miniony sezon spędził w BAS-ie Białystok. Był podstawowym zawodnikiem beniaminka TAURON 1. Ligi. Zdobył dla niego 252 punkty, w tym 17 w polu serwisowym i 37 w bloku. – Janek wywarł na nas pozytywne wrażenie w meczach z naszą drużyną. Pokazał się w nich z dobrej strony. Mamy nadzieję, że w naszym klubie pokaże w pełni swoje umiejętności – powiedział prezes BBTS-u, Mirosław Krysta.\nRadości z przenosin do zespołu z Bielska-Białej nie ukrywa sam zawodnik. – Od paru lat nie miałem okazji grać w klubie walczącym o najwyższe cele. Cieszę się, że jest dla mnie miejsce w BBTS-ie, bo to oznacza, że stać mnie na grę na coraz wyższym poziomie ligowym – powiedział Jan Lesiuk, który liczy, że w ekipie z Beskidów stanie się lepszym zawodnikiem. – Jesteśmy w gronie drużyn, które mają wiadomy cel na najbliższy sezon. Domyślam się na jaki poziom trzeba wejść, aby móc walczyć o medale i upragniony awans. Moim celem dalej jest polepszanie swoich cech motorycznych i umiejętności siatkarskich, żeby wspiąć się na wyższy poziom niż w zeszłym sezonie – dodał nowy siatkarz BBTS-u.\nKrispol Września poinformował o zakontraktowaniu nowego rozgrywającego. Został nim Wojciech Wachowicz. To 21-letni zawodnik, który w minionym sezonie bronił barw TKS-u Tychy. O miejsce w podstawowym składzie rywalizował będzie z doświadczonym Piotrem Lipińskim. Wcześniej do ekipy z Wielkopolski przenieśli się także: Adrian Kopij i Mateusz Łysikowski (przyjmujący), Bartosz Zieliński (libero), Konrad Bączek i Łukasz Rymarski (środkowi) oraz Paweł Cieślik (atakujący).\nKolejne wieści transferowe dochodzą także z MKS-u Będzin. Potwierdziły się spekulacje dotyczące przejścia do spadkowicza z PlusLigi Kacpra Gonciarza. To niespełna 29-letni rozgrywający, który przez swoją dotychczasową karierę podróżował głównie między Czarnymi Radom i Ślepskiem Suwałki. Od nowego sezonu ma prowadzić grę będzińskiego MKS-u.\nKaruzela transferowa TAURON 1. Ligi mężczyzn na sezon 2021/2022\nźródło: bbtsbielsko.pl, inf. własna, Krispol Września - Facebook, Mickiewicz Kluczbork - Facebook, MKS Będzin-Facebook\nArtur Pasiński, BBTS Bielsko-Biała, I liga mężczyzn, Jan Lesiuk, Kacper Gonciarz, Krispol Września, Mickiewicz Kluczbork, MKS Będzin, transfery, Wojciech Wachowicz