MGMiŻŚ w sprawie likwidacji rekompensat wodno-środowiskowych dla hodowców ryb karpiowatych – Raport Rolny\n1 czerwca 2017 -\t521 Views Brak komentarzy\tryby\nW odpowiedzi na wniosek samorządu rolniczego w sprawie planowanej w resorcie gospodarki morskiej realokacji środków przeznaczonych na inwestycje realizowane w ramach Priorytetu 2 działanie „Akwakultura świadcząca usługi środowiskowe” na rzecz Priorytetu 1, zawartych w Programie Operacyjnym „Rybactwo i Morze”, resort gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej poinformował, iż przesłankę dla realokacji środków pomiędzy Priorytetem 2 a Priorytetem 1 PO RYBY 2014-2020, w tym rezygnacji z działania „Akwakultura świadcząca usługi środowiskowe” stanowi przeprowadzona w resorcie gospodarki morskiej analiza wpływu rekompensat wodnośrodowiskowych na rentowność tradycyjnych gospodarstw akwakultury.\nZ doświadczeń perspektywy 2007-2013 wynika, iż pomoc finansowa oparta na systemie rekompensat zmniejsza rentowność gospodarstw akwakultury o blisko 20%. Środki publiczne zamiast zwiększyć przychody gospodarstw karpiowych, zwiększając jednocześnie ich zdolności inwestycyjne, spowodowały spadek cen karpia i zmniejszenie wydajności produkcji do poziomu ledwie rekompensującego koszty produkcji. Podkreślono, iż po zakończeniu perspektywy 2007-2013, kiedy wypłata rekompensat wodnośrodowiskowych ustała, gospodarstwa karpiowe zaczynają znowu konkurować o rynek i sprzedają swoje produkty po cenach zapewniających im dodatni wynik finansowy. Zdaniem resortu prowadzi to do wniosku, że zapewnienie rentowności powinno wynikać z prawidłowego bilansowania kosztów i przychodów, warunkujących długofalową żywotność ekonomiczną gospodarstw akwakultury. Przychody powinny pochodzić przede wszystkim ze sprzedaży ryb konsumpcyjnych oraz w mniejszym stopniu materiału zarybieniowego i obsadowego. Obecny udział rekompensat powinien zostać zredukowany. Wzrost obrotów i przychodów gospodarstw powinien być generowany poprzez działania inwestycyjne, obsługę turystyki wędkarskiej, agroturystyki oraz świadczenia usług wyspecjalizowanych np. restauratorskich, melioracyjnych i doradczych (wielofunkcyjność) wprowadzanych dzięki aktywizacji osób i menadżerów odpowiedzialnych za funkcjonowanie gospodarstw rybackich.\nPrzekazano ponadto, że dodatkową przesłanką dla rezygnacji z wdrażania działania „Akwakultura świadcząca usługi środowiskowe” jest obserwowany w ostatnich latach, dynamizm zmian uwarunkowań ekonomicznych w sektorze rybactwa spowodowany pogarszającym się stanem zasobów w Morzu Bałtyckim, co spowodowało z kolei znaczące pogorszenie sytuacji finansowej podmiotów działających w obszarze rybactwa. Szczególnie dotkliwie odczuwają to małe gospodarstwa rybackie, stanowiące nierzadko jedyne źródło dochodu prowadzących je rodzin. Stan zasobów w Morzu Bałtyckim już od kilku lat ulega stałemu pogorszeniu, co wielokrotnie podkreślano na forum spotkań państw członkowskich, Komisji Europejskiej i przedstawicieli ICES. Skutkiem powyższego jest rokroczne pomniejszanie narodowych kwot połowowych dorsza, czego przykładem jest przyznanie Polsce na rok 2017 kwoty mniejszej o ok. 55% w stosunku do stanu sprzed trzech lat. Pomimo sukcesywnego pomniejszania w ostatnich latach kwoty dorsza nie była ona wykorzystywana w 100%, zarówno w przypadku Polski, jak i innych państw członkowskich, co świadczy o braku tego gatunku ryb w wodach Morza Bałtyckiego, a szczególnie w jego strefie przybrzeżnej. Niestabilny stan zasobów, jak również niskie ceny rynkowe produktów rybołówstwa, wynikające ze złej kondycji poławianych ryb – powodują, iż coraz częściej działalność rybacka staje się nierentowna. Wykonujące ją podmioty zmuszone są do ograniczania swojej aktywności połowowej z uwagi na brak jej ekonomicznego uzasadnienia. Problem ten zauważalny jest szczególnie w ostatnich latach w odniesieniu do małych, rodzinnych gospodarstw rybackich poławiających w strefie przybrzeżnej, dla których tradycyjnie poławianym gatunkiem jest m.in. dorsz.\nPodkreślono, iż przesłanką decyzji o realokacji środków finansowych nigdy nie było i nie jest zahamowanie produkcji karpia, a wręcz przeciwnie – ze względu na olbrzymią wartość kulturową tego gatunku – wzrost jego produkcji i zapewnienie cen zbytu gwarantujących rzeczywistą rentowność gospodarstw. Dlatego też, zdaniem MGMiŻŚ wartość handlowa karpia nie powinna być w jakikolwiek sposób deprecjonowana. Jednocześnie, podkreślono, iż opracowywany obecnie projekt zmian PO RYBY 2014-2020 nie jest wersją ostateczną i w ramach prac rozważane są różne alternatywne warianty, poddawane sukcesywnie wnikliwiej analizie.\nNa zakończenie podkreślono, iż przeniesienie działu administracji rządowej rybołówstwo z resortu rolnictwa do gospodarki morskiej i żeglugi śródlądowej miało na celu usprawnienie zarządzania sektorem rybackim w Polsce. Stworzenie odrębnego resortu gospodarki morskiej, w którym duże znaczenie ma rybactwo, powoduje, że sprawy rybackie nabierają szczególnego znaczenia i nie giną, jak to miało miejsce w resorcie rolnictwa, w natłoku innych realizowanych wówczas priorytetów rolnych. Połączenie spraw rybackich z szeroko pojętą gospodarką morską i śródlądową w jednym resorcie nadaje, w ocenie resortu gospodarki morskiej, należną rangę i tworzy instytucjonalne warunki rozwoju, zapewniając jednocześnie podmiotom branżowym kompleksową i skuteczną obsługę administracyjną.\n← Czy można prawidłowo odżywiać dziecko bez mleka?\nAgroakademia BASF →\n5 września 2018 -\t0\nUbezpieczenia rolne – między suszą a powodzią\nPorozumienie Rolników Opolszczyzny chce zmiany przepisów o EFA\n23 lipca 2019 -\t0


TOP 10 najwspanialsze miejsca na majówkę 2018 z dziećmi! - Artykuł - Familie.pl\nTOP 10 najwspanialsze miejsca na majówkę 2018 z dziećmi! - Artykuł\nArtykuły » Wypoczynek » TOP 10 najwspanialsze miejsca na majówkę 2018 z dziećmi!\nOpublikowany przez: Katarzyna Parzuchowska Redakcja 2018-04-13 10:49:21\nBajkowe światy, miejsca bogate we wrażenia, poruszające wyobraźnie, sprawiające, że czas płynie swoim tempem - takie miejsca na majówkę 2018 z dziećmi wybieramy w naszym zestawieniu. Niektóre z nich to nowości otwarte w tym sezonie pod koniec kwietnia. Inne z kolei to legendy, które bawią kolejne pokolenia od lat. Niczego nie mogło zabraknąć na naszej liście. Teraz kolej na Was! Wybierz miejsce, które najbardziej Ciebie intryguje i zaplanuj wycieczkę na majówkę. Z naszej listy możesz korzystać także przez cały rok i zaliczać z rodzinką kolejne najwspanialsze miejsca. Wyśmienita zabawa na pewno Was nie ominie!\nCZYTAJ WIĘCEJ: Co zabrać na majówkę? >>\nMiejsca na majówkę z dziećmi? Otwórz mapę i przygotuj się na wyprawę!\nTOP 1 Miejsca na majówkę 2018 z dziećmi:\nBLIZINY: Świat Labiryntów\nNumer jeden na naszej liście na majówkę 2018 z dziećmi to znajdujący się w woj. pomorskim Świat Labiryntów w Blizinach. Labirynty zostały zaprojektowane przez znanego na świecie projektanta Adriana Fishera. W Blizinach są zarówno labirynty, które wymagają wędrowania, np. w polu kukurydzy (powierzchnia ok. 3 ha, a ścieżki liczą ponad 4 km), labirynt panelowy i wierzbowy, jak i łamigłówki, puzzle i inne labirynty, które uczą dzieci logicznego myślenia.\nZa co lubimy?: Wędrowanie po labiryntach to wspaniała przygoda, która ćwiczy wiele umiejętności. Dzięki obecności rodziców dziecko uczy się radzić sobie ze strachem, gdy czuje się niepewnie szukając drogi. W ten sposób ćwiczy się zarówno pamięć, jak i orientację w terenie. Poza tym wędrowanie po labiryntach jest wyjątkową przygodą i robi na dzieciach duuuuże wrażenie.\nTOP 2 Miejsca na majówkę z dziećmi:\nMiejsce drugie na majówkę to najstarszy lunapark w Polsce. Kiedyś zwykłe Śląskie Wesołe miasteczko, dziś nowoczesny park rozrywki Legendia, bo to prawdziwa legenda! Legendia podzielona jest na strefy tematyczne w których wszyscy zwiedzający znajdą coś ciekawego dla siebie. Prawdziwą furorę robi nowy spływ łodzią przez baśniową kopalnię diamentów – Diamond Rivers.\nZa co lubimy?: Poza świetną zabawą znajdziemy tutaj wiele nawiązań do baśni i legend, które mają charakter edukacyjny. Ponadto park ma tak zróżnicowane atrakcje, że odnajdują się tutaj dzieci w bardzo różnym wieku. Maluchy świetnie będą bawić się na kolorowych karuzelach i dmuchanych zamkach, a nastolatkowie padną z wrażenia po przejażdżce roller coasterem. Poza tym kto raz odwiedzi to miejsce ten zrozumie, że można tutaj pokochać największy w Polsce, imponujący diabelski młyn!\nTOP 3 Miejsca na majówkę 2018 z dziećmi:\nTrzeci na podium jest usytuowany w województwie małopolskim w Rabce-Zdrój – Rabkoland. Umieszczamy go tutaj ze względu na ilość atrakcji i sprzyjający zdrowiu małych i dorosłych klimat. W tym lunaparku znajduje się ponad 30 urządzeń, a każde gwarantuje nowe doświadczenia, zabawę i wrażenia. Tutaj również znajdziemy różne strefy tematyczne np. : Wikingowie, Kraina Trzmiela, Kredkowa Kraina, a w każdej znajdziemy coś zaskakującego.\nZa co lubimy?: Park posiada dwie naprawdę wyjątkowe i niespotykane w Polsce atrakcje. Pierwszą jest zabawne Muzeum Orderu Uśmiechu, które rozśmiesza do łez. Drugie to Muzeum Rekordów Osobliwości. Obie atrakcje koniecznie musicie zobaczyć!\nTOP 4 Miejsca na majówkę z dziećmi:\nMajaland - NOWOŚĆ !\nKolejne miejsce na majówkę 2018 z dziećmi zajmuje Majaland, czyli kraina kultowej pszczółki Mai w Kownatach w województwie lubuskim. Każde dziecko widziało bajkę z Mają i chyba nie ma takiego, które nie pokochałoby głównej bohaterki. Czasami dzieci marzą, żeby też tak odkrywać świat jak postaci z bajki. Takie właśnie dziecięce marzenia spełni Majaland. W tej krainie dzieci będą poruszać się jak oglądani przez nich bohaterowie. Zobaczą wielkie domy w kształcie kwiatów i będą mogły bawić się na karuzelach, zjeżdżalniach oraz ściankach wspinaczkowych.\nZa co lubimy?: Za bogatą wyobraźnię twórców, którzy potrafią zarazić zwiedzających bajkową atmosferą oraz za wielkie uśmiechy dzieci, które świetnie czują się w parku i biegają po nim zachwycone, bawiąc się doskonale.\nTOP 5 Miejsca na majówkę 2018 z dziećmi:\nNajwiększy w Polsce wodny tor przeszkód - NOWOŚĆ\nW połowie naszej listy mamy propozycję na wyjazd dla aktywnych rodzin. Możecie na niego zabrać nieco starsze dzieci. Największy w Polsce wodny tor przeszkód przygotuje w tym roku ośrodek Wake Zone Stawiki w Sosnowcu. Na gości czeka wiele atrakcji, a tą najciekawszą będzie tor przeszkód z dmuchanymi trampolinami, mostkami, drabinkami, zjeżdżalniami i ściankami wspinaczkowymi. Trzeba tylko umieć poruszać się w wodzie i kochać wodę, a z pewnością będziecie się wyśmienicie bawić!\nZa co lubimy?: Dzieci czują się tu jak ryby w wodzie. Oczywiście jak tylko się z nią oswoją. Mogą bawić się w wodzie godzinami. Warto wspierać i wykorzystywać w wakacje wszelkie możliwości zachęcania dziecka do aktywności fizycznej.\nTOP 6 Miejsca na majówkę z dziećmi:\nWROCŁAW: Afrykarium i Hydropolis\nWrocław to cudowne miasto w którym znajduje się wiele ciekawych atrakcji dla rodzin. Do najbardziej popularnych należy Afrykarium. Jeśli Was tam jeszcze nie było – koniecznie musicie się wybrać. Zobaczycie na żywo: hipopotamy, pingwiny, krokodyle, płaszczki, a nawet rekiny. Następnie warto skierować swoje kroki do Hydropolis Centrum Edukacji Ekologicznej. Możesz wybrać się tam z dzieckiem powyżej 3. roku życia. Tu technologie multimedialne, interaktywne instalacje, repliki i modele oraz specjalne informacyjne ekrany dotykowe ukazują wodę z różnych fascynujących perspektyw.\nZa co lubimy?: Oba miejsca to olbrzymia dawka wiedzy. Dzieci poznają w ten sposób świat przyrody. Często znane jedynie z rysunków lub fotografii zwierzęta mogą zobaczyć po raz pierwszy na własne oczy. Niezapomniane doświadczenie!\nTOP 7 Miejsca na majówkę z dziećmi:\nW naszym zestawieniu nie mogło zabraknąć pozycji dla rodziców, którym marzy się dalsza wyprawa. Może Słowacja? Tatralandia to Aquapark położony blisko granicy, którego sercem jest źródło wody termalnej. Zatem wyjazd nie tylko dla świetnej zabawy, lecz także dla zdrowia i urody dzięki dobroczynnym właściwościom znajdującej się w basenach wody.\nZa co lubimy?: Za aż 9 całorocznych basenów z mnóstwem wodnych atrakcji: siedzenia do masażu, łóżka wodne, grzybki wodne, przeciwprądy, kurtyny wodne, gejzery, huśtawki ect. Mniej ekstramalna niż wcześniejsza wodna propozycja, ale za to bardzo relaksująca!\nTOP 8 Miejsca na majówkę z dziećmi:\nAbsolutny must na naszje liście „Najlepsze miejsca na majówkę z dziećmi”. Dlaczego? Czeka tutaj niezwykle popularna i wyjątkowa wystawa „Bajkowy Świat”, która właśnie w wielki świat wyobraźni wciąga nie tylko dzieci, lecz także rodziców. Po prostu przeniesiecie się w niezwykły świat bajki!\nZa co lubimy?: Za tradycje tego miejsca, gdzie bajka łączy wiele pokoleń. Wędrowanie po dziecięcym świecie bajek wzruszy niejednego rodzica, a dzieci są po prostu zachwycone!\nTOP 9 Miejsca na majówkę z dziećmi:\nŁÓDŹ: Se-ma-for: Muzeum Animacji\nPozostajemy w świcie bajki: „Miś Uszatek”, „Przygody Misia Colargola”, „Mały Pingwin Pik-Pok” i wiele innych! Pamiętacie te bajki? Pora by dzieci także zapoznały się z kultowymi animacjami. Odwiedzin w tym miejscu na pewno nie pożałujecie!\nZa co lubimy?: W Muzeum Animacji są organizowane warsztaty dla dzieci podczas których mogą nauczyć się tworzenia krótkich, animowanych produkcji. Coś niesamowitego!\nTOP 10 Miejsca na majówkę z dziećmi:\nGDYNIA: Centrum Nauki Eksperyment + GDAŃSK: Centrum Hewelianum\nOstatnie ale absolutnie wyjątkowe miejsce obfitujące w przeróżne atrakcje dla dzieci i rodziców to Trójmiasto! Jeśli planujecie w tym roku wybrać się nad morze po prostu musicie odwiedzić Centrum Nauki Eksperyment oraz Hewelianum. Centrum jest niecodzienną pracownią doświadczalną dla małych i dużych odkrywców . Z kolei Hewelianum to nowoczesne centrum nauki z aż ośmioma interaktywnymi wystawami.\nZa co lubimy?: Duża dawka wiedzy to za mało powiedziane! Tam nawet największy mały mądrala będzie otwierał swoje wielkie oczy ze zdziwienia. Dzieci mogą samodzielnie rozwiązywać zagadki i eksperymentować, a każda wystawa jest zaskakująca.\nZnacie inne wspaniałe i wyjątkowe miejsca na majówkę z dziećmi? Podzielcie się nimi! Stwórzmy w komentarzach pomocną listę miejsc dla każdego rodzica!\nMAJÓWKA – poznaj przepisy na pyszne dania! >>\nTagi: miejsca na majówkę z dziećmi, majówka 2018


Łódź na MIPIM - największych na świecie targach inwestycji i nieruchomości — Radio Łódź\nśro, 09 mar 2022 19:14:47 +0100\nŁódź zaprezentuje się na MIPIM - największych na świecie targach inwestycji i nieruchomości\nW tym roku Łódź po raz pierwszy bierze udział w targach w nowej formule. Zgodnie z ideą miasta współtworzonego miejska przestrzeń wystawiennicza została udostępniona lokalnym inwestorom.\nPromocja inwestycyjnego potencjału miasta\nOdzew na zaproszenie do współpracy był bardzo duży. Razem z firmami doradczymi i deweloperami miasto przygotowało trzy dedykowane wydarzenia promujące potencjał inwestycyjny Łodzi. Dodatkowo powstał folder prezentujący ofertę nieruchomości miejskich i prywatnych, który będzie rozpowszechniany wśród uczestników targów.\nCzytaj także: Łódź: Początek obchodów roku Romana Modzelewskiego\nPrzedmiotem rozmów z dużymi funduszami inwestycyjnymi będą też projekty, które mogą zostać zrealizowane w partnerstwie publiczno-prywatnym, stanowiące nowy model inwestowania w Łodzi.\nVirako będzie prezentować projekt na stoisku Łodzi\n- MIPIM, największe targi inwestycji i nieruchomości na świecie, jako pierwsze w marcu 2020 roku padły ofiarą światowej pandemii koronawirusa. Dlatego nie mogliśmy towarzyszyć firmie Virako, gdy odbierała nagrodę przyznaną wtedy Monopolis jako najlepszemu na świecie projektowi mixed-use. Ten „nieruchomościowy Oskar" znacznie przyczynił się do promocji inwestycyjnej naszego miasta, rozsławiając Łódź na arenie międzynarodowej. Mimo wyjątkowej sytuacji, cieszymy się, że Virako jako nasz partner będzie prezentować na stoisku Łodzi swój projekt, a goście targów MIPIM będą mieli okazję się z nim zapoznać, zobaczyć makietę i porozmawiać na jego temat - mówi Adam Pustelnik, wiceprezydent Łodzi.\nXIV Gala Wolontariatu w łódzkim Monopolis [ZDJĘCIA] Atrakcje dla dzieci w Łodzi. Monosfera Kreatywności wesprze ofertę Monopolis II etap budowy Monopolis. Spacer po wieży i spojrzenie na miasto z góry Nagrody Papieża Franciszka z galą w łódzkim Monopolis Muzeum Monopolis poświęcone łódzkim zakładom Monopolu Wódczanego już otwarte! [ZDJĘCIA]


Dr.Henry Makow: Wirus to komunizm – COVID jest wymówką – Killuminati.pl\nAgenda21/30 NWO ONZ Rockefeller Rothschildowie Syjonizm\n20 listopada 2020 Artur WWA Brak komentarzy\nautor dr Henry MakowZwykle myślimy o Nowym Porządku Świata jako o czymś, co nadejdzie w przyszłości.\nW rzeczywistości zawoalowana masońska żydowska dyktatura bankierów istnieje od jakiegoś czasu.Bankierzy żydowscy (iluminaci) przejęli dźwignie władzy, zachowując pozory demokracji i wolności. Zrobili to oszukując Żydów i masonów oraz ogół ludności za pomocą liberalizmu, socjalizmu, syjonizmu i komunizmu.\nNiedawno przypomniało mi się o tej de facto tyranii, kiedy przeczytałem, że główne instytucje powojennego świata zostały stworzone przez „sowieckich szpiegów”, tj. Ludzi pracujących bezpośrednio dla iluminatów (masońskich) żydowskich bankierów. Najbardziej znanym był Harry Dexter White, założyciel (i dyrektor) MFW, a także Banku Światowego.Jako asystent sekretarza skarbu, Henry Morgenthau, również radziecki agent, White (Żyd, pierwotnie „Weit”), również dostarczył Sowietom płyty drukarskie waluty okupacyjnej w Niemczech, co kosztowało 50 miliardów dolarów. Administracja FDR była pełna sowieckich szpiegów, głównie Żydów, chronionych przez samego FDR. Obejmowało to szpiegów z Projektu Manhattan, którzy dostarczyli Rosji plany bomby atomowej.\nWhite i Hiss (keft) mogli być naiwniakami wierząc w „zmianę świata”. Ale pomyślcie o tym, architekci MFW, Banku Światowego i Organizacji Narodów Zjednoczonych byli obaj „sowieckimi” agentami, zdrajcami, jest to dowodem na to, że potajemne przejęcie władzy przez Iluminatów zostało zakończone w latach trzydziestych XX wieku lub wcześniej.(Moim źródłem informacji szpiegowskich White and Hissa jest przesłuchanie CIA szefa Gestapo Heinricha Mullera, który przechwycił sowieckie depesze z Waszyngtonu do Moskwy. „Szef Gestapo”, tom III Gregory Douglas, s. 162–173. Zostało to później potwierdzone przez zeznania radzieckiej dezerterki Elizabeth Bentley i ujawnienia materiału VENONA przez wywiad wojskowy armii amerykańskiej.)\nSabatajczycy byli XVII-wieczną żydowską sektą, satanistycznym kultem, który zrodził iluminatów. Kult liczył ponad milion członków, byli wśród nich potężni bankierzy, tacy jak Rothschildowie. Kiedy ich przywódca Sabbatai Cvi udawał, że nawrócił się na islam (pod przymusem sułtana), sabatejczycy naśladowali go, infiltrując inne narodowości i religie. Stąd wzięła się żydowska asymilacja („haskala”), tym bardziej skuteczna, że większość Żydów była szczera.Zatwardziali sabatejczycy byli kabalistami zdeterminowanymi, by być Bogiem / Mesjaszem i sprawić, by świat ich wielbił. Rozszerzyli ten program, rekrutując nieżydowskie elity, które chcą zdradzić swój kraj, używając masonerii jako zasłony (Masoneria jest oparta na żydowskim kabalizmie).\nInnym żydowskim agentem „sowieckim” był opiekun LBJ, Abe Fortas, także sędzia Sądu Najwyższego, „sowieckim” agentem był też sam Victor Rothschild .Finansowany przez centralny kartel bankowy Zakon Iluminatów kontroluje agencje wywiadowcze oraz większość ważnych organizacji i korporacji. Zarówno FDR, jak i Stalin chcieli, aby wiceprezydent Henry Wallace, inny radziecki agent, objął prezydenturę. Ale zamiast tego zainstalowano Trumana, prawdopodobnie dlatego, że iluminaci chcieli, aby zimna wojna jeszcze bardziej zdegradowała Zachód. Podobnie jak wszystkie wojny, zimna wojna była mistyfikacją mającą na celu dalsze skoncentrowanie władzy i zysków w rękach bankierów iluminatów. Iluminaci zawsze potrzebują zewnętrznego wroga, aby odwrócić uwagę od siebie, wroga wewnętrznego.\nŚwiatowe wydarzenia i trendy społeczne są zaprojektowane tak, aby przyspieszyć tyranię światowego rządu. W zeszłym tygodniu ponownie usłyszeliśmy, jak Henry Kissinger oraz Brown, Merkel i Sarkozy opisują krach gospodarczy jako „szansę” na nowy porządek świata.W słynnym stwierdzeniu na posiedzeniu Grupy Bilderberg w czerwcu 1991 roku, David Rockefeller podziękował mediom za pomoc w tworzeniu „ponadnarodowej suwerenności Intelektualnej dla bankierów w świecie, która jest z pewnością korzystna dla krajowej auto-determinacji praktykowanej w minionych stuleciach.”\nŻyjemy w skolonizowanym, totalitarnym społeczeństwie udającym wolne społeczeństwo. Powinno to być oczywiste po sposobie, w jaki bezkarnie mordują Amerykanów. Zamordowali JFK, zabili marynarzy na USS Liberty, a później tysiące Amerykanów 11 września.Żyjemy w społeczeństwie totalitarnym, które pragnie zdjąć maskę w sposób, który sprawia, że tyrania wydaje się normalna, naturalna i konieczna, aby masy zaakceptowały zwiększoną degradację i zniewolenie.\n← Dr Henry Makow: Czy ten człowiek jest antychrystem?\nBrandon Smith – Wielki Reset i Rebelia →\n14 maja 2019 8 czerwca 2020 kuzla 0


Saska Kępa - luksusowe nieruchomości na sprzedaż - Lions Estate\nSaska Kępa Dzielnica sprzedaż (5) wynajem (1)\nSaska Kępa - Europa w sercu Warszawy\nSaska Kępa Europa w sercu Warszawy\nAwangarda w dzielnicy luksusu\nSaska Kępa jest częścią dzielnicy Praga Południe, położonej w prawobrzeżnej części Warszawy. Uznawana jest za jeden z najpiękniejszych zakątków stolicy. Ma w sobie czar małego francuskiego miasteczka, elegancję i styl. Mieszkańcy Warszawy doceniają jej urok i niepowtarzalny charakter. Unikalna architektura, zieleń, spokój, mnogość restauracji i kawiarni oraz znakomite połączenie z centrum miasta sprawia, że Saska Kępa niezmiennie pozostaje w czołówce najbardziej atrakcyjnych miejsc do życia w stolicy – nigdy nie wychodzi z mody.\nMieszkając na Saskiej Kępie\nPoczątkowo Saska Kępa – elegancka dzielnica willowa, usytuowana z dala od zgiełku zatłoczonej, lewobrzeżnej części miasta – została zaprojektowana z myślą o bogatszych mieszkańcach przedwojennej Warszawy. Reprezentacyjne, modernistyczne osiedle miało także stanowić wizytówkę Polski na wystawie światowej, planowanej na połowę lat 40.\nDzisiejsza Saska Kępa sąsiaduje z Kamionkiem, Grochowem i Gocławiem. Zabudowa willowa zachowała architekturę międzywojenną. Kilka osiedli mieszkaniowych, a także kilka pojedynczych apartamentowców zbudowanych zostało na przełomie lat 50. i 70. XX wieku. Wiele przykładów przedwojennego modernizmu, nadaje Saskiej Kępie określony klimat i odrębność, jakich próżno szukać w innych częściach Warszawy. Swoje miejsce znalazły tu także ambasady i rezydencje ambasadorów.\nSaska Kępa to idealne miejsce do mieszkania zarówno dla rodzin z dziećmi, które szukają wytchnienia od miejskiego pędu, jednocześnie chcąc być blisko centrum miasta, jak i dla tych, którzy szukają prestiżowej lokalizacji oraz cenią wysmakowaną architekturę. Nieprzypadkowo nieruchomości na Saskiej Kępie cieszą się więc coraz większym zainteresowaniem.\nArchitektura na Saskiej Kępie jest mieszana, znajduje się tu wiele starych kamienic i domów, ale zdarzają się również nowoczesne apartamenty. Na tym obszarze popyt zdecydowanie wyprzedza podaż, zainteresowanie nieruchomościami na Saskiej Kępie jest duże i stale rośnie. Wiąże się to również z kosztami, gdyż jest to druga po Powiślu najdroższa dzielnica w Warszawie. Ceny na rynku pierwotnym zaczynają się od 20 000 złotych za metr kwadratowy. Są one wysokie, jednak według ekspertów z Lions Estate w najbliższym czasie prognozowane jest ich utrzymanie ze względu na atrakcyjność oraz panującą modę na tę dzielnicę.\nJakość życia na Saskiej Kępie\nDzisiejsza Saska Kępa należy do ulubionych miejsc Warszawiaków. Tempo życia jest tu wyraźnie wolniejsze niż w centrum miasta. Można tu odpocząć, spacerując wśród zieleni urokliwych uliczek, nacieszyć oczy perełkami modernistycznej architektury, wypić kawę w jednej z dziesiątek okolicznych kawiarni, zjeść wykwitną kolację i napić się wina w ulubionej restauracji.\nNajbardziej charakterystyczną dla Kępy jest ulica Francuska, przypominająca raczej spokojny deptak w miejscowości wypoczynkowej, niż ulicę w sercu stolicy. Tutaj znajdują się sklepiki , cukiernie, kawiarnie i restauracje – choć wiele równie ciekawych miejsc odkrywać można przemierzając boczne uliczki i zakamarki całej Saskiej Kępy.\nMieszkańcy tego osiedla (tak zwykło się mówić o całym rejonie Saskiej Kępy) mają tu wszystko co potrzebne jest im do życia.\nChoć Saska Kępa leży na prawym brzegu Wisy, jest znakomicie skomunikowana z centrum miasta. Most Poniatowskiego ułatwia szybki przejazd samochodem, autobusem lub tramwajem. Rozbudowana sieć połączeń pozwalają sprawnie dotrzeć do Dworca Centralnego i centrum handlowego Złote Tarasy, nawet w godzinach szczytu. W pobliżu Stadionu Narodowego położonego tuż za granicą Saskiej Kępy znajduje się stacja drugiej linii metra oraz przystanek kolejowy PKP Stadion. Saska Kępa jest bardzo lubiana przez rowerzystów. To spokojna dzielnica, z wieloma ulicami o niewielkim natężeniu ruchu. Przy głównych arteriach znajdują się ścieżki rowerowe.\nSaska Kępa należy do bardzo bezpiecznych, spokojnych i zadbanych rejonów, a komfort życia tutaj należy do najwyższych w mieście. Nie bez powodu okolica nieprzerwanie cieszy się ogromnym zainteresowaniem. W tej części miasta po prostu dobrze się mieszka.\nSaska Kępa to miejsce wyjątkowe pod wieloma względami. Mnóstwo tajemniczych uliczek, bliskość Wisły i wiele ciekawych miejsc do zwiedzenia zachęca do spacerów, po których warto zajrzeć do jednej z licznych restauracji, kawiarni lub herbaciarni, aby ugasić pragnienie i zaspokoić apetyt.\nBiała zjedz i wypij – ul. Francuska 2\nPINSA – ul. Francuska 6 – kuchnia włoska\nThink Love Juices & Vegan Food – ul. Francuska 14 – kuchnia wegetariańska\nVegan Ramen Shop – Finlandzka 12 a\nParki i tereny zielone na Saskiej Kępie\nSkaryszak – tak potocznie nazwany został przez mieszkańców Warszawy – to jeden z największych zabytkowych parków Warszawy. Na terenie parku funkcjonują:\nStadion – obecnie użytkowany przez klub Drukarz\nEkskluzywna Restauracja „Figaro Park”\nPub „Pod Pstrągiem”- równocześnie jest wypożyczalnią sprzętu żeglarskiego\nAtrakcje na Saskiej Kępie\nNa Saskiej Kępie istnieje duże środowisko artystyczne, co sprawia, że odwiedzający to miejsce mogą poczuć wyjątkowy mikroklimat stworzony przez współczesnych artystów. Jeśli ktoś kocha kulturę i sztukę, bez wątpienia się tutaj odnajdzie.\nPrzy ul. Obrońców zlokalizowana jest Galeria Sztuk Pięknych oraz Doświadczalna Pracownia Litografii, zaś przy ul. Jakubowskiej Dom Funkcjonalny. Przy ul. Brukselskiej w pobliżu Ronda Wolframa działa Klub Promocji Kultury PROM, które mieści kino Kępa, teatr, kawiarnię na dachu, galerię sztuki oraz salę widowiskową.\nPoza kulturą, Saska Kępa zachęca ofertą sportową.\nEdukacja na Saskiej Kępie\nSaska Kępa to dzielnica o tradycjach artystycznych i inteligenckich, nie dziwi więc duży wybór świetnych placówek edukacyjnych i ośrodków kultury. Na Saskiej Kępie znajdują się dwie publiczne szkoły z nauczaniem dwujęzycznym. Wysoki poziom edukacji zapewnia prywatne liceum oraz gimnazjum francuskie. Saską Kępę na swoją lokalizację wybrała prestiżowa Szkoła Antoine de Saint – Exupery prowadząca trójjęzyczne nauczanie w języku polskim, francuskim i angielskim.\nSpędzanie czasu wolnego na Saskiej Kępie\nKlimat Saskiej Kępy tworzy bogata oferta handlowo – usługowa. Tutaj, co należy już do rzadkości w Warszawie, zachowały się tradycyjne zakłady rzemieślnicze i małe rodzinne sklepiki. Moda na Saską Kępę przyciągnęła też młodych przedsiębiorców, którzy otwierają tu swoje butiki, kawiarnie i restauracje w których można znaleźć wytchnienie po dniu pełnym pracy.\nInfrastruktura rowerowa z każdym rokiem się poprawia. Przez Saską Kępę przebiega wyjątkowa ścieżka wzdłuż brzegu rzeki. Latem można przeprawić się promem na lewy brzeg Wisły, by eksplorować centralne dzielnice miasta. Mieszkańcy Kępy chętnie odpoczywają w pobliskim Parku Skaryszewskim, który zachęca swoją bogatą ofertą kulturalno-rozrywkową lub w jednym z kilku klubów sportowych.\nRodziny z dziećmi mogą spędzić czas na słynnej plaży pod Mostem Poniatowskiego, gdzie od 2018 roku działa nowy plac zabaw na którym znajdują się koła młyńskie, tamy oraz kaskady, a także mały park linowy oraz huśtawki.\nNajpopularniejsze inwestycje na Saskiej Kępie\nDo najlepszych inwestycji na Saskiej Kępie możemy zaliczyć Dom Saski, luksusowe apartamenty przy Londyńskiej 5 oraz Berezyńskiej 46.\nZobacz oferty na wynajem i kupno na Saskiej Kępie?\nPosiadasz nieruchomość na sprzedaż lub wynajem na SASKIEJ KĘPIE?\nDzielnica z klimatem Zobacz więcej »


Krew Olimpu. Tom V Olimpijscy herosi [Rick Riordan] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00142 008907 19945527 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Rick Riordan Liczba stron:\nISBN: 978-83-64297-35-9 Data wydania: 2014-10-29\nRICK RIORDAN KREW OLIMPU OLIMPIJSCY HEROSI Przełożyła Agnieszka Fulińska Wydawnictwo Galeria Książki Kraków 2014\nTytuł oryginału The Heroes of Olympus Book Five The Blood of Olympus Copyright © 2014 by Rick Riordan. All rights reserved. Zezwolenie na niniejsze wydanie zostało uzyskane za pośrednictwem agencji Nancy Gallt Literary Agency. Permission for this edition was arranged through the Nancy Gallt Literary Agency. Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Fulińska, 2014 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo Galeria Książki, 2014 Jacket design by Joann Hill Jacket illustration © 2014 by John Rocco Map illustration © Kayley LeFaiver Opracowanie redakcyjne i DTP Pracownia Edytorska „Od A do Z” (oda-doz.com.pl) Redakcja Ewa Wiąckowska Korekta Katarzyna Kierejsza, Katarzyna Kolowca-Chmura Opracowanie okładki oraz DTP Stefan Łaskawiec Wydanie I, Kraków 2014 ISBN 978-83-64297-35-9 Wydawnictwo Galeria Książki www.galeriaksiazki.pl biuro@galeriaksiazki.pl Opracowanie wersji elektronicznej: Karolina Kaiser\nDla moich cudownych Czytelników. Przepraszam za przeprosiny za ostatnie zakończenie – a raczej jego brak. Postaram się unikać takich rozwiązań w tej książce. No, może z wyjątkiem kilku malutkich… ponieważ kocham Was wszystkich.\nPodjąć musi herosów siedmioro wyzwanie, inaczej pastwą ognia lub burz świat się stanie. Przysięga tchem ostatnim dochowana będzie, a wróg w zbrojnym rynsztunku u Wrót Śmierci siędzie.\nI JASON Jason nienawidził być stary. Stawy go bolały. Nogi były niepewne. Kiedy usiłował wspiąć się na wzgórze, w płucach grzechotało mu jak w pudełku z kamykami. Na szczęście nie widział swojej twarzy, ale palce miał powykręcane i chude. Wierzch dłoni pokrywała siateczka niebieskich żył. Wokół niego roztaczał się nawet ten charakterystyczny zapach starości: kulki przeciwmolowe i rosół z kurczaka. Jak to możliwe? W ciągu sekund zmienił się z szesnastolatka w siedemdziesięciopięciolatka, ale ten zapach pojawił się natychmiast, szast-prast. Gratulacje! Śmierdzisz! – Już prawie jesteśmy na miejscu. – Piper uśmiechnęła się do niego. – Świetnie ci idzie. Łatwo jej mówić. Piper i Annabeth były przebrane za śliczne greckie służące. Mimo że miały na sobie białe sukienki bez rękawów i sandały z rzemyków, bez problemu poruszały się po skalistej ścieżce. Kasztanowe włosy Piper były upięte w spiralny kok. Jej ramiona ozdabiały srebrne bransolety. Przypominała starożytny posąg swojej mamy Afrodyty, co Jasona nieco peszyło. Chodzenie z piękną dziewczyną było wystarczająco kłopotliwe. Chodzenie z dziewczyną, której matka jest boginią miłości… cóż, Jason zawsze bał się, że zrobi coś nieromantycznego, a mama Piper popatrzy z dezaprobatą z Olimpu i zamieni go w dzikiego wieprza. Jason spojrzał w górę drogi. Szczyt wciąż znajdował się jakieś sto metrów dalej. – To był wyjątkowo głupi pomysł. – Oparł się o cedr i otarł czoło. – Magia Hazel jest zbyt dobra. Jeśli będę miał walczyć, to na nic się nie przydam. – Nie dojdzie do tego – zapewniła go Annabeth. Ona chyba nie czuła się dobrze w kostiumie służącej. Kuliła się nieustannie, usiłując zapobiec zsuwaniu się sukienki z ramion. Blond włosy, upięte wysoko, rozsypały się z tyłu i opadały teraz na plecy jak nogi pająka. Znając jej niechęć do pająków, Jason postanowił o tym nie wspominać. – Dostaniemy się do pałacu – powiedziała. – Zdobędziemy potrzebne nam informacje i wyjdziemy. Piper postawiła na ziemi amforę, wysoki ceramiczny dzban, w którym ukryty był jej miecz. – Możemy przez chwilę odpocząć. Musisz złapać oddech, Jasonie. U jej paska wisiała kornukopia – magiczny róg obfitości. A gdzieś w fałdach szaty miała ukryty sztylet o nazwie Katoptris, czyli Zwierciadło. Piper nie wyglądała groźnie, ale w razie potrzeby potrafiła walczyć dwoma ostrzami z niebiańskiego spiżu albo strzelać nieprzyjaciołom w twarz dojrzałymi owocami mango. Annabeth zdjęła amforę z ramienia. Ona też miała ukryty miecz, ale nawet bez niego wyglądała na śmiertelnie niebezpieczną. Jej szare jak gradowa chmura oczy lustrowały okolicę w poszukiwaniu zagrożeń. Jason wyobrażał sobie, że gdyby jakiś facet zaprosił Annabeth na drinka, miałby szansę zarobić kopniaka w bifurcum. Usiłował uspokoić oddech. Pod nimi migotała zatoka Afales, której woda była tak błękitna, że sprawiała wrażenie zafarbowanej barwnikiem spożywczym. Kilkaset metrów od brzegu stał na kotwicy „Argo II”. Jego białe żagle wyglądały z tej odległości na nie większe od znaczków pocztowych, a dziewięćdziesiąt wioseł jak wykałaczki. Jason wyobraził sobie kumpli znajdujących się na pokładzie, obserwujących ich postępy, zmieniających się przy lunecie Leona, usiłujących powstrzymywać śmiech, kiedy dziadek Jason dreptał pod górę. – Głupia Itaka – wymamrotał. W sumie wyspa była dość ładna. Przez jej środek biegł grzbiet porośniętych lasem wzgórz. Kredowobiałe zbocza opadały do morza. W małych zatoczkach kryły się skaliste plaże i przystanie, gdzie na wybrzeżu przykucnęły domy o czerwonych dachach i biało tynkowane kościółki. Wzgórza były usiane makami, krokusami i dzikimi czereśniami. Wiatr niósł ze sobą zapach kwitnącego mirtu. Wszystko to byłoby bardzo przyjemne – gdyby temperatura nie wynosiła około czterdziestu stopni. Powietrze było parne jak w rzymskiej łaźni. Jason nie miałby problemów z ujarzmieniem wiatru, żeby polecieć na sam szczyt wzgórza, ale nieee. Trzeba było tam dotrzeć niepostrzeżenie, musiał więc wlec się pod górę jako śmierdzący rosołem starzec o chorych kolanach. Przypomniała mu się poprzednia wspinaczka, dwa tygodnie wcześniej, kiedy razem z Hazel zmierzyli się z bandytą Skironem na klifach Chorwacji. Wtedy przynajmniej Jason był w pełni sił. A to, z czym mieli się teraz spotkać, było znacznie gorsze od bandytów. – Jesteście pewne, że to właściwe wzgórze? – zapytał. – Jest tu dosyć… no, nie wiem… spokojnie. Piper przyglądała się wzgórzom. We włosy miała wpięte błękitne piórko harpii – wspomnienie ataku z poprzedniej nocy. Pióro nie pasowało szczególnie do jej przebrania, ale Piper zdobyła je na swojej warcie, pokonując w pojedynkę całe stado demonicznych ptasich kobiet. Z pozoru nic sobie nie robiła z tego osiągnięcia, ale Jason wiedział, że była z niego bardzo zadowolona. Pióro przypominało jej, że nie jest tą samą dziewczyną, którą była poprzedniej zimy, kiedy po raz pierwszy przybyli do Obozu Herosów. – Ruiny są tam – zapewniła go. – Widziałam je w ostrzu Zwierciadła. No i słyszałeś, co mówiła Hazel. „Nigdy jeszcze… – …nie wyczułam aż tak wielkiego zgromadzenia złych duchów”. – Jason pamiętał. – Aha, to brzmi fantastycznie. Ostatnią rzeczą, z jaką miał ochotę się zmierzyć po przedarciu się przez podziemną świątynię Hadesa, były kolejne złe duchy. Ale ważyły się losy misji. Załoga „Argo II” musiała podjąć ważną decyzję. Jeśli wybiorą źle, mogą ponieść klęskę, a cały świat ulegnie zagładzie. Sztylet Piper, magiczne zmysły Hazel i instynkt Annabeth jednogłośnie wskazywały, że odpowiedź leży tu, na Itace, w starożytnym pałacu Odyseusza, gdzie hordy złych duchów zebrały się w oczekiwaniu na rozkazy Gai. Wedle planu mieli się zakraść pomiędzy nie, sprawdzić, co się dzieje, po czym wybrać właściwy kurs. A potem się wydostać, najlepiej żywi. Annabeth poprawiła swój złoty pas. – Mam nadzieję, że nasze przebrania wytrzymają. Zalotnicy byli paskudnymi typkami już za życia. Jeśli się dowiedzą, że jesteśmy herosami… – Magia Hazel wytrzyma – oznajmiła Piper. Jason usiłował w to wierzyć. Zalotnicy: setka najbardziej chciwych, najwredniejszych rzezimieszków, jacy kiedykolwiek chodzili po ziemi. Kiedy Odyseusz, grecki król Itaki, zaginął po wojnie trojańskiej, ten tłum książąt drugiej kategorii zawładnął jego pałacem i nie chciał odejść, wszyscy bowiem mieli nadzieję poślubić królową Penelopę i przejąć królestwo. Odyseusz zdołał w tajemnicy wrócić i pozabijał ich wszystkich – taki radosny powrót do domu. Ale jeśli wizje Piper były prawdziwe, zalotnicy zjawili się ponownie, nawiedzając miejsce swojej śmierci. Jason nie wierzył, że odwiedzi prawdziwy pałac Odyseusza – jednego z najsłynniejszych greckich bohaterów wszech czasów. Ale ta misja była całą serią niesamowitych wydarzeń. Annabeth wróciła właśnie z wiecznej otchłani Tartaru. Na myśl o tym Jason uznał, że może nie powinien narzekać na bycie starcem. – Cóż… – Podparł się na lasce. – Jeśli wyglądam równie staro, jak się czuję, to moje przebranie musi być doskonałe. Chodźmy dalej. Podczas wspinaczki pot zalewał mu czoło. Łydki bolały. Pomimo upału czuł dreszcze. I choćby nie wiadomo co robił, nie potrafił przestać myśleć o swoich niedawnych snach. Od czasu Domu Hadesa stały się one znacznie wyraźniejsze. Czasami Jason stał w podziemnej świątyni w Epirze, a nad nim unosił się gigant Klytios przemawiający całym chórem pozbawionych ciał głosów: „Musiało was być tylu, żeby mnie pokonać. Co zrobicie, kiedy Matka Ziemia otworzy oczy?”. Kiedy indziej Jason znajdował się na szczycie Wzgórza Herosów. Bogini Gaja unosiła się z ziemi – wirująca postać z kurzu, liści i kamieni. „Biedne dziecko”, jej głos niósł się echem po okolicy, wstrząsając skałą pod stopami Jasona. „Twój ojciec jest pierwszym wśród bogów, ale ty jesteś zawsze na drugim miejscu: po swoich rzymskich towarzyszach, po swoich greckich kumplach, nawet po swojej rodzinie. Jak zamierzasz się wykazać?” Najgorszy sen zaczynał się na dziedzińcu Wilczego Domu w Sonomie. Przed nim stała bogini Junona w srebrzystej poświacie. „Twoje życie należy do mnie”, dudnił jej głos. „Prezent na zgodę od Zeusa”. Jason wiedział, że nie powinien patrzeć, ale nie potrafił zamknąć oczu, kiedy Junona zamieniała się w supernową, pokazując się w swojej prawdziwej boskiej formie. Mózg Jasona rozdzierał ból. Jego ciało płonęło kolejnymi warstwami niczym cebula. A potem sceneria się zmieniała. Jason przebywał wciąż w Wilczym Domu, ale teraz był małym chłopcem. Przed nim klęczała kobieta, którą otaczał znajomy cytrynowy zapach. Jej rysy były rozmazane i niewyraźne, ale on znał ten głos: jasny, chłodny, niczym cieniutka warstwa lodu na rwącym strumieniu. „Wrócę po ciebie, kochanie”, mówiła. „Wkrótce się zobaczymy”. Ilekroć Jason budził się z tych koszmarów, twarz miał pokrytą potem. Oczy piekły od łez. Nico di Angelo ich ostrzegał: Dom Hadesa poruszy ich najgorsze wspomnienia, sprawi, że zobaczą i usłyszą rzeczy z przeszłości. Ich duchy poczują niepokój. Jason miał nadzieję, że ten konkretny duch będzie się trzymał z daleka, ale każdej nocy sen stawał się coraz gorszy. A teraz Jason wspinał się ku pałacowi, gdzie zebrała się armia duchów. „To nie oznacza, że ona tam będzie” – powtarzał sobie. Ale jego ręce nie przestawały drżeć. Każdy kolejny krok wydawał się trudniejszy od poprzedniego. – Już prawie jesteśmy na miejscu – powiedziała Annabeth. – Trzeba… BUUUM! Wzgórze zadrżało. Gdzieś za grzbietem tłum ryknął z aprobatą jak widzowie w amfiteatrze. Jason poczuł, że na ten dźwięk przebiega go dreszcz. Nie tak dawno sam walczył o życie w rzymskim Koloseum przed wiwatującą widmową publicznością. Nie miał najmniejszej ochoty powtarzać tego doświadczenia. – Co to był za wybuch? – zastanawiał się. – Nie mam pojęcia – odparła Piper. – Ale brzmi to tak, jakby się nieźle bawili. Chodźmy poznać paru martwych kumpli.\nII JASON Oczywiście sytuacja okazała się gorsza, niż Jason się spodziewał. Inaczej nie byłoby zabawy. Wyjrzawszy spomiędzy oliwek na szczycie wzniesienia, dostrzegł coś, co wyglądało jak impreza zombie, która wymknęła się spod kontroli. Same ruiny nie były szczególnie imponujące: kilka kamiennych ścian, zachwaszczony centralny dziedziniec, urwana klatka schodowa wykuta w skale. Kilka kawałków dykty zakrywało dziurę, a metalowe rusztowanie podtrzymywało popękany łuk. Ale na te ruiny nałożona była inna warstwa rzeczywistości – widmowy obraz pałacu w jego najlepszym okresie. Biało tynkowane ściany z galeryjkami wznosiły się na wysokość trzech pięter. Kolumnowe portyki otaczały centralny dziedziniec z wielką fontanną i brązowymi koksownikami. Przy tuzinie wielkich stołów siedziały upiory, śmiejąc się, jedząc i przepychając. Jason spodziewał się około stu duchów, ale tu kłębiło się ich dwa razy tyle, goniąc widmowe służące, rozbijając talerze i puchary i w ogóle zachowując się okropnie. Większość z nich wyglądała jak lary z Obozu Jupiter – przezroczysto fioletowe upiory w tunikach i sandałach. Kilku imprezowiczów miało rozkładające się szare ciała o zmierzwionych kępkach włosów i paskudnych ranach. Jedni wyglądali jak zwykli żywi śmiertelnicy – niektórzy w togach, inni w nowoczesnych garniturach lub wojskowych mundurach. Jason dostrzegł nawet jednego kolesia w fioletowym podkoszulku Obozu Jupiter i w zbroi rzymskiego legionisty. W samym środku dziedzińca ghul o szarej skórze i w podartej greckiej tunice przechadzał się wśród tłumów, trzymając nad głową marmurowe popiersie niczym sportowe trofeum. Inne duchy wiwatowały i klepały go po plecach. Upiór zbliżył się. Jason zauważył, że gardło ghula jest przebite strzałą – jej pióra wystawały mu z grdyki. Ale jeszcze bardziej niepokojące było popiersie, które trzymał w rękach… czy to był Zeus? Trudno to było stwierdzić. Większość posągów greckich bogów wygląda podobnie. Ale brodata posępna twarz zdecydowanie przypominała Jasonowi ogromnego Zeusa hipisa z Domku Pierwszego w Obozie Herosów. – Następna libacja! – krzyknął upiór głosem brzęczącym z powodu strzały w gardle. – Musimy nakarmić Matkę Ziemię! Imprezowicze wrzasnęli w odpowiedzi i uderzyli kubkami w stoły. Upiór podszedł do stojącej na środku dziedzińca fontanny. Tłum się rozstąpił i Jason uświadomił sobie, że w fontannie nie ma wody. Z wysokiego na metr postumentu wytryskał w górę gejzer piasku, wyginający się w parasolowatą kurtynę białych cząsteczek, zanim opadał z powrotem do okrągłego zbiornika. Upiór cisnął marmurowe popiersie do fontanny. Gdy tylko głowa Zeusa znalazła się w strumieniu piasku, marmur rozsypał się, jakby został zmielony. Piasek połyskiwał złotem, barwą ichoru – boskiej krwi. Następnie cała góra zatrzęsła się ze stłumionym BUM, jakby odbiło jej się po posiłku. Martwe hulaki ryknęły z zadowoleniem. – Mamy więcej posągów?! – krzyknął upiór w kierunku tłumu. – Nie? W takim razie, jak sądzę, będziemy musieli zaczekać, aż zjawią nam się prawdziwi bogowie na ofiarę! Jego towarzysze zaśmiali się i bili brawo, kiedy upiór opadł na ławę przy najbliższym stole. Jason zacisnął palce na swojej lasce. – Ten koleś właśnie obrócił w proch mojego tatę. Za kogo on się uważa? – Sądzę, że to jest Antinous – oznajmiła Annabeth – jeden z przywódców zalotników. O ile pamiętam, to Odyseusz wbił mu tę strzałę w szyję. Piper skrzywiła się. – Myślałby kto, że to faceta powstrzyma. A co z pozostałymi? Dlaczego jest ich aż tylu? – Nie mam pojęcia – odparła Annabeth. – To pewnie nowi rekruci Gai. Część z nich musiała ożyć, zanim zamknęliśmy Wrota Śmierci. Inni to po prostu duchy. – Niektórzy to ghule – dodał Jason. – Ci z otwartymi ranami i szarą skórą, jak Antinous… Zdarzało mi się już z nimi walczyć. Piper bawiła się swoim niebieskim piórkiem harpii. – Da się je zabić? Jason przypomniał sobie misję w Obozie Jupiter kilka lat temu w San Bernardino. – Nie jest to łatwe. Są silne, szybkie i inteligentne. No i żywią się ludzkim mięsem. – Cudownie – mruknęła Annabeth. – Nie widzę innego wyjścia, jak trzymać się pierwotnego planu. Rozdzielamy się, infiltrujemy, dowiadujemy się, dlaczego są tutaj. Jeśli coś pójdzie nie tak… – Wdrażamy plan rezerwowy – dokończyła Piper. Jason nienawidził planów rezerwowych. Zanim zeszli ze statku, Leo dał każdemu z nich racę ratunkową wielkości urodzinowej świeczki. Ponoć jeśli wyrzucić ją w górę, rozbłyśnie strumieniem białego fosforu, powiadamiając „Argo II”, że drużyna jest w niebezpieczeństwie. Od tej chwili Jason i dziewczyny mieliby kilka sekund na to, żeby znaleźć schronienie, zanim okręt zacznie ostrzeliwać ich pozycje, zalewając pałac greckim ogniem i wybuchami szrapneli z niebiańskiego spiżu. Nie był to najbezpieczniejszy plan, ale przynajmniej Jason czuł satysfakcję na myśl o tym, że mógłby przypuścić atak powietrzny na ten hałaśliwy tłum umarlaków, jeśli sytuacja okaże się ryzykowna. Oczywiście to przy założeniu, że i on, i jego towarzyszki zdołają się wydostać. I że wybuchowe świeczki nie eksplodują przez przypadek – wynalazkom Leona zdarzało się to od czasu do czasu – bo w takim razie zrobiłoby się naprawdę gorąco i światu groziłaby ogniowa zagłada. – Uważajcie tam na siebie – zwrócił się do Piper i Annabeth. Piper skradała się wokół lewej ostrogi grani. Annabeth skierowała się w prawo. Jason podparł się laską i pokuśtykał w kierunku ruin. Przypomniał sobie, jak ostatnim razem skoczył w tłum złych duchów w Domu Hadesa. Gdyby nie Frank Zhang i Nico di Angelo… Bogowie… Nico. Przez kilka ostatnich dni ilekroć Jason poświęcał porcję swojego posiłku Jupiterowi, modlił się do swojego taty o pomoc dla Nica. Ten chłopak tyle przeszedł, a mimo to zgłosił się na ochotnika do najtrudniejszego zadania: przeniesienia posągu Ateny Partenos do Obozu Herosów. Jeśliby mu się nie udało, rzymscy i greccy herosi pozabijaliby się wzajemnie. A wtedy, niezależnie od tego, co wydarzy się w Grecji, „Argo II” nie będzie miał dokąd wracać. Jason wszedł w widmową bramę pałacu. W ostatniej chwili uświadomił sobie, że znajdujący się tuż przed nim kawałek mozaikowej podłogi jest iluzją przykrywającą trzymetrowy wykop. Ominął go i skierował się w głąb dziedzińca. Dwie warstwy rzeczywistości przypomniały mu fortecę tytanów na górze Othrys – mącący w głowie labirynt ścian z czarnego marmuru, które losowo rozpływały się w mrok i zestalały z powrotem. W tamtej bitwie Jason przynajmniej miał ze sobą setkę legionistów. Teraz posiadał jedynie ciało starego człowieka, laskę i dwie towarzyszki w skąpych sukienkach. Piętnaście metrów przed nim Piper przeciskała się przez tłum, uśmiechając się i napełniając winem puchary upiornych imprezowiczów. Nawet jeśli się bała, nie było tego po niej widać. Jak na razie duchy nie zwracały na nią szczególnej uwagi. Magia Hazel najwyraźniej działała. Po jego prawej Annabeth zbierała puste talerze i puchary. Nie uśmiechała się. Jasonowi przypomniała się rozmowa z Percym przed opuszczeniem okrętu. Percy został na pokładzie, żeby wyglądać niebezpieczeństw w morzu, ale nie podobało mu się, że Annabeth wybiera się na wyprawę bez niego – zwłaszcza że mieli się rozdzielić po raz pierwszy od powrotu z Tartaru. Odciągnął Jasona na bok. – Słuchaj… Annabeth by mnie zabiła, gdybym zasugerował, że potrzebuje opieki. Jason roześmiał się. – Owszem, zabiłaby cię. – Ale uważaj na nią, dobrze? Jason uścisnął rękę przyjaciela. – Zrobię wszystko, żeby bezpiecznie do ciebie wróciła. A teraz Jason zastanawiał się, jak ma dotrzymać tej obietnicy. Dotarł na skraj tłumu. Jakiś chrapliwy głos zawołał: – IROS! Antinous, ten ghul ze strzałą w gardle, wpatrywał się prosto w niego. – To ty, stary żebraku? Magia Hazel działała. Zimne powietrze owiało twarz Jasona, kiedy Mgła delikatnie zmieniła jego wygląd, pokazując zalotnikom to, co spodziewali się zobaczyć. – To ja! – przytaknął Jason. – Iros! Tuzin innych duchów zwrócił się ku niemu. Niektóre spoglądały nieufnie i chwytały za rękojeści błyszczących fioletowo mieczy. Za późno Jason zaczął się zastanawiać, czy ten Iros jest jakimś ich nieprzyjacielem, ale już zdecydował się grać tę rolę. Niepewnym krokiem podszedł bliżej, starając się przybrać wyraz twarzy jak najlepiej pasujący do stukniętego starca. – Wygląda na to, że spóźniłem się na ucztę. Mam nadzieję, że zostawiliście mi coś do zjedzenia. Jeden z duchów zaśmiał się szyderczo i z pogardą. – Niewdzięczny stary dziad. Mam go zabić, Antinousie? Jason poczuł zimno na karku. Antinous przyglądał mu się przez krótką chwilę, po czym zaśmiał się. – Jestem dziś w dobrym humorze. Chodź, Irosie, usiądź przy moim stole. Jason nie miał wyboru. Usiadł naprzeciwko Antinousa, a wokół zbierało się więcej duchów, przepychając się, jakby się spodziewały wyjątkowo brutalnego meczu bokserskiego. Z bliska oczy Antinousa były wyraźnie żółte. Jego cienkie jak kartka usta otaczały ostre zęby. W pierwszej chwili Jason sądził, że ciemne kręcone włosy ghula rozpadają się. Potem uświadomił sobie jednak, że z czaszki Antinousa kapie strumyczek ziemi, opadając na jego ramiona. Grudki mułu wypełniały stare rany od miecza w szarej skórze ghula. Ziemia wylewała się z podstawy rany od strzały w jego szyi. „Moc Gai” – pomyślał Jason. – „To ziemia utrzymuje tego kolesia w całości”. Antinous popchnął przez stół złoty puchar i talerz wypełniony jedzeniem. – Nie spodziewałem się tu ciebie ujrzeć, Irosie. Ale sądzę, że nawet żebrak może szukać odpłaty. Jedz. Pij. W pucharze przelewał się gęsty czerwony płyn. Na talerzu leżał dymiący brązowy kawał tajemniczego mięsa. Żołądek Jasona buntował się. Nawet jeśli upiorne pożywienie go nie zabije, jego wegetariańska dziewczyna zapewne nie pocałuje go przez miesiąc. Przypomniał sobie coś, co powiedział mu Notus, Wiatr Południowy: „Wiatr, który wieje bez celu, nikomu nie służy”. Cała kariera Jasona w Obozie Jupiter była zbudowana na ostrożnych decyzjach. Mediował między herosami, wysłuchiwał wszystkich stron podczas sporów, znajdował kompromisy. Nawet kiedy ścierał się z rzymskimi tradycjami, myślał, zanim zaczynał działać. Nie był impulsywny. Notus ostrzegł go, że takie wahanie może go zabić. Jason musiał przestać się zastanawiać i zacząć brać to, czego potrzebował. Skoro jest niewdzięcznym żebrakiem, musi zachowywać się jak taki żebrak. Oddarł kawałek mięsa palcami i wepchnął go sobie do ust. Wlał do gardła nieco czerwonego płynu, który na szczęście smakował jak rozwodnione wino, a nie krew albo trucizna. Jason musiał walczyć z odruchem wymiotnym, ale na szczęście nie przewrócił się ani nie eksplodował. – Mniam! – Otarł usta. – A teraz opowiedz mi o tej… jak to nazwałeś? Odpłacie? Gdzie mogę się zapisać? Upiory wybuchnęły śmiechem. Jeden z nich klepnął go w ramię, a Jason z niepokojem stwierdził, że poczuł dotyk. Lary z Obozu Jupiter nie miały fizycznego bytu. Te duchy najwyraźniej go miały, co oznaczało kolejnych nieprzyjaciół zdolnych bić, pchnąć nożem albo uciąć mu głowę. Antinous nachylił się ku niemu. – Powiedz mi, Irosie, co masz do zaoferowania. Nie potrzebujemy, żebyś nosił dla nas wiadomości, jak dawnymi czasy. Z pewnością żaden z ciebie wojownik. O ile pamiętam, Odyseusz złamał ci szczękę i wrzucił cię do chlewu. Połączenia neuronowe w mózgu Jasona ożyły. Iros… starzec, który nosił wieści dla zalotników w zamian za ochłapy ze stołu. Iros był dla nich kimś w rodzaju oswojonego bezdomnego. Kiedy Odyseusz powrócił w przebraniu żebraka, Iros uznał, że ten nowy facet chce mu odebrać terytorium. Zaczęli się kłócić… – Zmusiłeś Irosa… – Jason zawahał się. – Zmusiłeś mnie do walki z Odyseuszem. Robiliście zakłady o jej wynik. A nawet kiedy Odyseusz zdjął swoją koszulę i pokazał, jaki jest silny… nadal kazałeś mi z nim walczyć. Nie obchodziło cię, czy będę żył, czy zginę! Antinous wyszczerzył ostre zęby. – Oczywiście, że mnie nie obchodziło. Nadal mnie nie obchodzi! Ale skoro jesteś tutaj, to Gaja musiała mieć powód, żeby pozwolić ci wrócić do świata śmiertelników. Powiedz mi, czemu miałbyś być godny udziału w naszych łupach. – Jakich łupach? Antinous rozłożył ręce. – Cały świat, przyjacielu. Kiedy spotkaliśmy się tu po raz pierwszy, chodziło nam tylko o ziemie Odyseusza, jego majątek i jego żonę. – Zwłaszcza o jego żonę! – Łysy duch w łachmanach dał Jasonowi kuksańca pod żebro. – Ta Penelopa to niezła ślicznotka! Jason zerknął na Piper podającą napoje przy sąsiednim stole. Dyskretnie zbliżyła palce do ust w geście „Zaraz rzygnę”, po czym wróciła do flirtu z umarlakami. Antinous prychnął pogardliwie. – Ty jękliwy tchórzu, Eurymachu. Nigdy nie miałeś żadnych szans u Penelopy. Pamiętam, jak bełkotałeś, błagając Odyseusza o życie, zwalając całą winę na mnie! – Na wiele mi się to zdało. – Eurymach uniósł potarganą koszulę i pokazał szeroką na trzy centymetry widmową dziurę w środku klatki piersiowej. – Odyseusz przestrzelił mi serce tylko dlatego, że chciałem ożenić się z jego żoną! – W każdym razie – Antinous zwrócił się do Jasona – teraz zebraliśmy się w nadziei na znacznie większy łup. Kiedy tylko Gaja zniszczy bogów, podzielimy między siebie pozostałości świata śmiertelników! – Zaklepuję Londyn! – wrzasnął ghul przy sąsiednim stole. – Montreal! – krzyknął inny. – Duluth! – ryknął trzeci, na chwilę uciszając wszelkie rozmowy, ponieważ wszystkie pozostałe upiory spoglądały na niego ze zdumieniem. W żołądku Jasona mięso i wino zamieniły się w ołów. – A co z pozostałymi z tych… gości? Naliczyłem co najmniej dwustu. Połowy z nich nie znam. Żółte oczy Antinousa rozbłysły. – Wszyscy ubiegają się o względy Gai. Wszyscy mają pretensje i zaszłości z bogami i ich ulubionymi herosami. Ten łajdak tam to Hippiasz, były tyran Aten. Został wygnany i spiskował z Persami, żeby zaatakować swoich rodaków. Zero moralności. Dla władzy zrobi wszystko. – Dziękuję! – zawołał Hippiasz. – Ten łajdak z udkiem indyka w ustach – ciągnął Antinous – to Hazdrubal z Kartaginy. On ma porachunki z Rzymem. – Ehem – odmruknął Kartagińczyk. – A Michael Varus… Jason omal się nie udławił. – Kto? Stojący przy piaskowej fontannie ciemnowłosy chłopak w fioletowej koszulce i zbroi legionisty odwrócił się ku nim. Jego postać była niewyraźna, zamglona i rozmazana, więc Jason uznał, że musi też być jakimś rodzajem ducha, ale legionowy tatuaż na jego przedramieniu nie pozostawiał wątpliwości: SPQR, głowa boga Janusa o dwóch twarzach i sześć kresek za lata służby. Na napierśniku miał odznakę urzędu pretora i emblemat Piątej Kohorty. Jason nigdy nie spotkał się z Michaelem Varusem. Niesławny pretor zginął w latach osiemdziesiątych XX wieku. Mimo to poczuł gęsią skórkę, kiedy napotkał wzrok Varusa. Jego zapadnięte oczy zdawały się przenikać przebranie Jasona. Antinous machnął pogardliwie ręką. – To rzymski heros. Utracił legionowego orła… na Alasce, zgadza się? Nieważne. Gaja pozwala mu trzymać się z nami. On twierdzi, że ma pewne informacje, jak pokonać Obóz Jupiter. Ale ty, Irosie… ty nadal nie odpowiedziałeś na moje pytanie. Dlaczego miałbyś być dla nas pożądanym towarzyszem? Martwe oczy Varusa niepokoiły Jasona. Czuł, że Mgła wokół niego robi się rzadsza, reagując na jego niepewność. Nagle koło Antinousa pojawiła się Annabeth. – Więcej wina, mój panie? Och! Rozlała zawartość srebrnego dzbana na kark Antinousa. – Aaaach! – Ghul wygiął się w tył. – Głupia dziewucha! Kto cię wypuścił z Tartaru!? – Tytan, mój panie. – Annabeth spuściła przepraszająco głowę. – Czy mam przynieść wilgotne chusteczki? Z twojej strzały kapie. – Wynocha! Annabeth zerknęła na Jasona – milczący wyraz wsparcia – po czym znikła w tłumie. Ghul otarł się, dając Jasonowi czas na zebranie myśli. Był Irosem… dawnym posłańcem zalotników. Po co miałby być tutaj? Dlaczego mieliby przyjąć go do swojego towarzystwa? Podniósł leżący najbliżej nóż do mięsa i wbił go w blat stołu, aż zebrane wokół duchy podskoczyły. – Dlaczego miałbym być dla was pożądanym towarzyszem? – warknął Jason. – Bo nadal noszę wiadomości, wy głupie ofermy! Przybyłem właśnie z Domu Hadesa, żeby zobaczyć, co planujecie! To przynajmniej było prawdą i najwyraźniej zaintrygowało Antinousa. Ghul wpatrywał się w niego ze złością, a wino wciąż spływało z drzewca strzały tkwiącej w jego gardle. – Chcesz, żebym uwierzył, że Gaja wysłała ciebie, żebraka, żebyś nas sprawdzał!? Jason roześmiał się. – Byłem wśród ostatnich, którzy opuścili Epir, zanim zatrzasnęły się Wrota Śmierci! Widziałem salę, gdzie Klytios stał na straży pod sklepieniem z nagrobków. Przeszedłem wysadzane klejnotami i kośćmi posadzki Nekromantejonu! To też było prawdą. Zgromadzone wokół stołu duchy przestępowały z nogi na nogę, mamrocząc. – A zatem, Antinousie… – Jason skierował palec na ghula. – Może to ty powinieneś mi wyjaśnić, dlaczego wy jesteście godni względów Gai. Widzę tu tylko tłum leniwych, obijających się umarlaków, zabawiających się, zamiast pomagać w wysiłkach wojennych. Co mam powiedzieć Matce Ziemi? Kątem oka dostrzegł, że Piper uśmiecha się do niego z aprobatą. Po czym powraca do mieniącego się fioletem greckiego kolesia, który usiłował posadzić ją sobie na kolanach. Antinous zacisnął palce na rękojeści noża, który Jason wbił w blat. Wyciągnął go i przyglądał się ostrzu. – Skoro przybywasz od Gai, musisz wiedzieć, że mamy rozkazy. Wydał je Porfyrion. – Antinous przesunął ostrzem noża po wnętrzu swojej dłoni. Zamiast krwi z rany wysączyła się sucha ziemia. – Oczywiście znasz Porfyriona…? Jason usiłował powstrzymać mdłości. Pamiętał doskonale Porfyriona z bitwy pod Wilczym Domem. – Król gigantów… zielona skóra, dwanaście metrów wzrostu, białe oczy, broń wpleciona we włosy. Oczywiście, że go znam. Robi znacznie większe wrażenie niż ty. Jason postanowił nie wspominać o ostatnim spotkaniu z królem gigantów, kiedy to uderzył go w głowę błyskawicą. Wydawało się, że Antinous wreszcie zaniemówił, ale jego łysy widmowy przyjaciel Eurymach objął Jasona ramieniem. – No, no, przyjacielu! – Eurymach cuchnął jak skwaśniałe wino i nadpalone kable elektryczne. Jego widmowy dotyk sprawił, że przez klatkę piersiową Jasona przeszedł dreszcz. – Oczywiście nie zamierzaliśmy cię wypytywać o referencje! Chodzi o to, że rozumiesz, gdybyś rozmawiał z Porfyrionem w Atenach, wiedziałbyś, dlaczego tu jesteśmy. Zapewniam cię: działamy dokładnie według jego rozkazów! Jason usiłował ukryć zaskoczenie. Porfyrion w Atenach. Gaja obiecała wykorzenić bogów. Chejron, mentor Jasona w Obozie Herosów, uważał, że w tym celu giganci będą usiłowali obudzić boginię ziemi na greckim Olimpie. Ale to… – Akropolis – powiedział Jason. – Najstarsze świątynie bogów w samym środku Aten. Tam przebudzi się Gaja. – Oczywiście! – zaśmiał się Eurymach. Rana w jego piersi wydała pyknięcie podobne do odgłosu otworu oddechowego morświna. – A żeby się tam dostać, ci nieznośni herosi będą musieli podróżować po morzu, co? Wiedzą, że droga lądowa jest zbyt niebezpieczna. – Czyli na pewno miną tę wyspę – dopowiedział Jason. Eurymach przytaknął gorliwie. Cofnął rękę z ramion Jasona i zanurzył palec w winie. – Wtedy będą zmuszeni podjąć decyzję, co? Narysował na blacie linię brzegową, a czerwone wino zalśniło nienaturalnie na drewnie. Grecja miała kształt nieforemnej klepsydry – wielki kleks zwisający z północnego lądu, a potem kolejny kleks pod nim, niemal równie duży: wielki kawał ziemi znany jako Peloponez. Pomiędzy nie wcinała się wąska linia morza: Zatoka Koryncka. Jason nie potrzebował obrazka. Razem z resztą załogi spędził ostatni dzień na morzu, studiując mapy. – Najprostsza droga – ciągnął Eurymach – będzie stąd na wschód, przez Zatokę Koryncką. Ale jeśli spróbują tej drogi… – Dosyć – warknął Antinous. – Za dużo gadasz, Eurymachu. Duch zrobił obrażoną minę. – Nie zamierzałem opowiadać mu wszystkiego! Tylko powiedzieć o armii cyklopów zgromadzonej na obu brzegach. I wściekłych duchach burzy w powietrzu. I tych straszliwych morskich potworach, które Keto wysłała do morza. I oczywiście jeśli statek dopłynie na wysokość Delf… – Idiota! – Antinous rzucił się przez stół i chwycił ducha za nadgarstek. Z jego ręki wystrzeliła cienka skorupka ziemi wprost w widmowe ramię Eurymacha. – Nie! – jęknął Eurymach. – Proszę! Ja… ja tylko chciałem… Duch wrzasnął, kiedy ziemia pokryła jego ciało skorupą, po czym popękał i została z niego jedynie sterta pyłu. Eurymach zniknął. Antinous usiadł z powrotem i otrzepał ręce. Pozostali zalotnicy przy stole wpatrywali się w niego w ostrożnym milczeniu. – Wybacz, Irosie. – Ghul uśmiechnął się lodowato. – Wystarczy, żebyś wiedział, że drogi do Aten są dobrze strzeżone, jak obiecaliśmy. Herosi będą musieli albo zaryzykować przeprawę przez zatokę, a potem cieśninę, co jest niemożliwe, albo opłynąć cały Peloponez, co nie jest wiele bezpieczniejsze. Tak czy siak, mają małe szanse przeżyć dość długo, by stanąć przed tym wyborem. Będziemy wiedzieli o ich przybyciu w okolice Itaki. Zatrzymamy ich tutaj, a Gaja zobaczy, ile jesteśmy warci. Możesz zanieść tę wiadomość do Aten. Serce Jasona waliło o jego mostek. Nigdy nie widział niczego takiego jak ta skorupa, którą Antinous przywołał, żeby zniszczyć Eurymacha. Nie miał ochoty przekonywać się, jak ta moc działa na herosów. Poza tym Antinous wydawał się pewny, że wyczują obecność „Argo II”. Magia Hazel najwyraźniej zdołała na razie ukryć statek, ale trudno było ocenić, jak długo ta zasłona wytrzyma. Jason uzyskał informacje, po które tu przybyli. Ich celem były Ateny. Bezpieczniejsza droga – a w każdym razie ta nie niemożliwa droga – prowadziła wokół południowego wybrzeża. Był dwudziesty lipca. Pozostało im raptem dwanaście dni do pierwszego sierpnia, planowanego przebudzenia Gai w starożytne Święto Nadziei. Jason i jego przyjaciele muszą stąd odpłynąć, póki mają szanse. Ale coś innego nie dawało mu spokoju – lodowate przeczucie, że jeszcze nie usłyszał najgorszych wieści. Eurymach wspomniał Delfy. Jason w głębi duszy miał nadzieję, że odwiedzi starożytną siedzibę wyroczni Apollina, może zobaczy coś dotyczącego jego osobistej przyszłości, ale jeśli to miejsce jest pełne potworów… Odepchnął od siebie talerz zimnego jedzenia. – Wygląda na to, że wszystko pod kontrolą. Liczę na to ze względu na twoje dobro, Antinousie. Ci herosi są bardzo pomysłowi. Zamknęli Wrota Śmierci. Nie chcemy, żeby ci się wymknęli i na przykład otrzymali pomoc z Delf. Antinous zarechotał. – Nie ma takiej możliwości. Delfy nie są już pod kontrolą Apollina. – Ach… rozumiem. A jeśli herosi wybiorą drogę wokół Peloponezu? – Zanadto się przejmujesz. Ta droga nigdy nie była bezpieczna dla herosów, a poza tym jest zbyt długa. No i Wiktoria szaleje w Olimpii. A dopóki to się nie zmieni, nie ma szans, żeby herosi wygrali tę wojnę. Jason nie miał pojęcia, co to miało oznaczać, ale przytaknął. – Doskonale. Przekażę te wieści królowi Porfyrionowi. Dziękuję ci za ten, hm, posiłek. Od strony fontanny dobiegł ich głos Michaela Varusa. – Czekaj! Jason zdusił w gardle przekleństwo. Usiłował nie zwracać uwagi na martwego pretora, ale teraz Varus podszedł do nich, otoczony mglistą białą aurą, z oczami zapadniętymi jak leje krasowe. U jego boku zwieszał się złoty imperialny gladius. – Musisz tu zostać – oznajmił Varus. Antinous rzucił duchowi poirytowane spojrzenie. – O co chodzi, legionisto? Jeśli Iros chce odejść, pozwól mu. Paskudnie śmierdzi! Pozostałe duchy zachichotały nerwowo. Z drugiej strony dziedzińca Piper rzuciła Jasonowi zaniepokojone spojrzenie. Nieco dalej Annabeth obojętnym ruchem wyciągnęła nóż z najbliższego półmiska z mięsem. Varus położył dłoń na głowicy miecza. Pomimo upału jego napierśnik był pokryty lodem. – Straciłem moją kohortę na Alasce dwa razy: raz za życia, raz po śmierci przez Graecusa zwanego Percy Jackson. A mimo to przybyłem tu w odpowiedzi na wezwanie Gai. Wiesz dlaczego? Jason przełknął ślinę. – Przez upór? – To miejsce tęsknoty – wyjaśnił Varus. – Siła, która nas tu przyciąga, podtrzymywana jest nie tylko przez moc Gai, ale również nasze najmocniejsze uczucia. W przypadku Eurymacha była to chciwość. W przypadku Antinousa okrucieństwo. – Pochlebiasz mi – mruknął ghul. – U Hazdrubala była to nienawiść – ciągnął Varus. – U Hippiasza gorycz. U mnie ambicja. A u ciebie, Irosie? Co cię tu przyciągnęło? Czego najbardziej pragnie żebrak? Może domu? Jason poczuł niepokojące łaskotanie u podstawy czaszki… takie samo, jakiego doznawał, kiedy miała się rozpętać wielka burza z piorunami. – Powinienem już iść – odpowiedział. – Mam wiadomości do przekazania. Michael Varus wyciągnął miecz. – Moim ojcem jest Janus, bóg o dwóch twarzach. Umiem przenikać przez maski i oszustwa. Czy wiesz, Irosie, dlaczego mamy taką pewność, że herosi nie miną naszej wyspy niezauważeni? Jason w milczeniu przeszukiwał swój repertuar brzydkich słów łacińskich. Usiłował obliczyć, ile zajmie mu wyciągnięcie racy i odpalenie jej. Miał nadzieję, że zdoła zwlekać na tyle długo, żeby dziewczyny znalazły schronienie, zanim ten tłum umarlaków go zabije. Zwrócił się do Antinousa. – Słuchaj, ty tu dowodzisz, prawda? Może powinieneś przywołać do porządku swojego Rzymianina. Ghul wziął głęboki oddech. Strzała zagrzechotała w jego gardle. – Ach, ależ to może być niezłą rozrywką. Mów dalej, Varusie. Martwy pretor uniósł miecz. – Nasze pragnienia nas ujawniają. Pokazują, kim naprawdę jesteśmy. Ktoś przyszedł po ciebie, Jasonie Grace. Tłum stojący za Varusem rozstąpił się. Do przodu podpłynął migotliwy duch kobiety, a Jason poczuł, że jego kości zamieniają się w pył. – Mój kochany – powiedział duch jego matki. – Wróciłeś do domu.\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna I Jason II Jason III Jason IV Jason V Reyna VI Reyna VII Reyna VIII Reyna IX Leo X Leo XI Leo XII Leo XIII Nico XIV Nico XV Nico XVI Nico XVII Piper XVIII Piper XIX Piper XX Piper XXI Reyna XXII Reyna XXIII Reyna XXIV Reyna XXV Jason XXVI Jason XXVII Jason XXVIII Jason XXIX Nico XXX Nico XXXI Nico XXXII Nico XXXIII Leo XXXIV Leo XXXV Leo XXXVI Leo XXXVII Reyna XXXVIII Reyna XXXIX Reyna XL Reyna XLI Piper XLII Piper XLIII Piper XLIV Piper XLV Nico XLVI Nico XLVII Nico XLVIII Nico XLIX Jason L Jason LI Jason LII Jason LIII Nico LIV Nico LV Nico LVI Nico LVII Piper LVIII Leo Słownik\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Krew_Olimpu__Tom_V_Olimpijscy_herosi-ebookRO/p02040145i020" target="_blank" title="Krew Olimpu. Tom V Olimpijscy herosi [Rick Riordan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Krew Olimpu. Tom V Olimpijscy herosi [Rick Riordan] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Starające się z rocznika 90' - W oczekiwaniu na testowanie - strona 69 - Forum OvuFriend\nWysłany: 3 maja 2017, 21:17\nDziewczyny szukam wspomagaczy i juz sama nie wiem... jade jutro na łąkę szukać bociana nie mam lepszego pomysłu\nWysłany: 3 maja 2017, 21:49\nZuza, a ja próbuję znaleźć w sobie jakąś siłę, chęci do czegokolwiek..\nNie potrafię sobie ostatnie dni poradzić z sama sobą, łatwo zaczynam płakać, średnio mnie cokolwiek cieszy..\nTym bardziej mnie doluje to że M. Sie bardzo stara a ja się tak zachowuje.. Nie potrafię w sobie znaleźć jakiegoś pozytywnego nastawienia, próbuję.. Na parę minut się uda, już myślę że będzie ok, a potem humor wraca jak bumerang..\nNajchętniej bym to przespala, ale mam problemy ze spaniem. Jedyne co mi przychodzi do głowy to się konkretnie Opic i żeby mnie tak podtrzymało dłużej..\nZuza, a ja próbuję znaleźć w sobie jakąś siłę, chęci do czegokolwiek.. Nie potrafię sobie ostatnie dni poradzić z sama sobą, łatwo zaczynam płakać, średnio mnie cokolwiek cieszy.. Tym bardziej mnie doluje to że M. Sie bardzo stara a ja się tak zachowuje.. Nie potrafię w sobie znaleźć jakiegoś pozytywnego nastawienia, próbuję.. Na parę minut się uda, już myślę że będzie ok, a potem humor wraca jak bumerang.. Najchętniej bym to przespala, ale mam problemy ze spaniem. Jedyne co mi przychodzi do głowy to się konkretnie Opic i żeby mnie tak podtrzymało dłużej.. Kiedy to się zmieni? :(\nIbisha chciałabym, naprawdę chciałabym znać odpowiedź\nNie obwiniaj się to sa emocje, dużo ostatnio przeszlas. Może coś na uspokojenie, a już napewno na sen? Wiem po sobie, że noce są najgorsze\nU mnie te starania też dużo szkód robią, przez 8 lat znajomości się tyle sie kłóciliśmy co teraz\nA jak sie czujesz? Ból ustał? Mocno trzymam kciuki, żeby wszystko szybko się skończyło, żeby cykl wrócił i myślę, że wtedy wroci nadzieja i zapał\nIbisha chciałabym, naprawdę chciałabym znać odpowiedź :( Nie obwiniaj się to sa emocje, dużo ostatnio przeszlas. Może coś na uspokojenie, a już napewno na sen? Wiem po sobie, że noce są najgorsze U mnie te starania też dużo szkód robią, przez 8 lat znajomości się tyle sie kłóciliśmy co teraz A jak sie czujesz? Ból ustał? Mocno trzymam kciuki, żeby wszystko szybko się skończyło, żeby cykl wrócił i myślę, że wtedy wroci nadzieja i zapał :)\nMnie też dopadła obojętność, niewiara? Sama nie wiem\nNiby nie odpuszczam i nadzieje niby mam, ale przestałam wierzyć, że "to ten cykl"\nMam coraz częściej przekonanie, że moj limit szczęścia chwilowo sie wyczerpał i inny scenariusz jest dla mnie pisany\nMnie też dopadła obojętność, niewiara? Sama nie wiem Niby nie odpuszczam i nadzieje niby mam, ale przestałam wierzyć, że "to ten cykl" Mam coraz częściej przekonanie, że moj limit szczęścia chwilowo sie wyczerpał i inny scenariusz jest dla mnie pisany\nGRATULACJE! Obyś nas wszystkie pozarażała!\nGRATULACJE! Obyś nas wszystkie pozarażała! :)\nZuza ma racje cos na sen i uspokojenie.\nDziewczyny u mnie to samo jeszcze mój mnie drażni wie że zależy mi ze mam teraz potencjalnie dni płodne to nie mowi że mu sie nie chce i że zmuszać się nie będzie.Rozumiem go ale mógłby raz jeden sie przemóc.\nZuza ma racje cos na sen i uspokojenie. Dziewczyny u mnie to samo jeszcze mój mnie drażni wie że zależy mi ze mam teraz potencjalnie dni płodne to nie mowi że mu sie nie chce i że zmuszać się nie będzie.Rozumiem go ale mógłby raz jeden sie przemóc.\nWysłany: 4 maja 2017, 06:15\nAgu powiem Ci, że ja w ubiegłym cyklu spróbowałam przerwy przez dniami plodnymi i wyszlo super\nTeraz też tak planuje po 5-6 dniach bez przytulanek nikt nikogo namawiać nie musiał\nAgu powiem Ci, że ja w ubiegłym cyklu spróbowałam przerwy przez dniami plodnymi i wyszlo super :) Teraz też tak planuje po 5-6 dniach bez przytulanek nikt nikogo namawiać nie musiał :D\nJa w tym miesiącu też próbuję tej przerwy Wczoraj się powstrzymałam jak zobaczyłam płodny śluz i nie wiem czy dziś też się nie powstrzymać Wtedy jutro już będą szanse że plemniczki nie polecą bez celu, a w sobotę wieczorem/niedzielę rano poprawka No nic zobaczymy. Po za tym, takie kilu dniowe plemniczki są trochę epszej jakości przecież Póki co to w sobotę mam monitoring, mam nadzieję, że endo będzie lepsze. W każdym razie wreszcie przekonałam sama siebie, że bez diety nei da rady.\nPoczytałam trochę wątek na forum z zakładce " starając się z pomocą medyczną" jest tam temat - wygrałyśmy z PCOs. I dziewczyny, którym się udało piszą własnie, że udało się to dopiero gdy zaczęły stosować dietę o niskim IG. W sumie, moja biochemiczna, bez stymulacji też mi się trafiła gdy byłam na takowe (tylko, że wtedy miałam wysoki TSH o czym nie wiedziałam) Liczę więc, że jak nei w tym, to w przyszłym miesiącu, moze za 2 się uda jeśli będę stosować dietkę I Wam też polecam\nEhh... Rozpisałam się trochę ;P\nWiadomość wyedytowana przez autora: 4 maja 2017, 13:29\nJa w tym miesiącu też próbuję tej przerwy :) Wczoraj się powstrzymałam jak zobaczyłam płodny śluz i nie wiem czy dziś też się nie powstrzymać :) Wtedy jutro już będą szanse że plemniczki nie polecą bez celu, a w sobotę wieczorem/niedzielę rano poprawka :D No nic zobaczymy. Po za tym, takie kilu dniowe plemniczki są trochę epszej jakości przecież ;) Póki co to w sobotę mam monitoring, mam nadzieję, że endo będzie lepsze. W każdym razie wreszcie przekonałam sama siebie, że bez diety nei da rady. Poczytałam trochę wątek na forum z zakładce " starając się z pomocą medyczną" jest tam temat - wygrałyśmy z PCOs. I dziewczyny, którym się udało piszą własnie, że udało się to dopiero gdy zaczęły stosować dietę o niskim IG. W sumie, moja biochemiczna, bez stymulacji też mi się trafiła gdy byłam na takowe (tylko, że wtedy miałam wysoki TSH o czym nie wiedziałam) Liczę więc, że jak nei w tym, to w przyszłym miesiącu, moze za 2 się uda jeśli będę stosować dietkę :) I Wam też polecam :D Ehh... Rozpisałam się trochę ;P\nZuza u nas jest tak ze jak ja miałam gorsze dni i nie chciałam to miał pretensje a jak teraz mam mega wielgasne libido to on nie chce. Ale go w koncu dorwe dzis u fryzjera byłam może to coś pomoże\nEmi mi gin mówił że powinnam stosować właśnie diete że pomaga\nZuza u nas jest tak ze jak ja miałam gorsze dni i nie chciałam to miał pretensje a jak teraz mam mega wielgasne libido to on nie chce. Ale go w koncu dorwe ;D dzis u fryzjera byłam może to coś pomoże ;D Emi mi gin mówił że powinnam stosować właśnie diete że pomaga\nWiem, ze pomaga, ale trudno było mi się zmotywować ;/ Wydawało mi się, że jeśli cukrzycę mam wyrównaną to po co ścisła dieta ? Nie myślałam o PCO. Ale dziś się trzymam - oby tak dalej\nWiem, ze pomaga, ale trudno było mi się zmotywować ;/ Wydawało mi się, że jeśli cukrzycę mam wyrównaną to po co ścisła dieta ? Nie myślałam o PCO. Ale dziś się trzymam - oby tak dalej :)\nWysłany: 4 maja 2017, 18:14\nja tez staram się trzymać ale ostatnio bardzo trudno...\nMotywacja najgorsza u mnie zniknęła jak przestałam chudnąć..\nja tez staram się trzymać ale ostatnio bardzo trudno... Motywacja najgorsza u mnie zniknęła jak przestałam chudnąć..:(\nWysłany: 4 maja 2017, 19:22\nJa chętnie schudnę, ale nie zmniejszenie wagi jest dla mnei teraz motywacją, ale to jak dziewczyny na forum piszą, że starały się długo i zaszły dopiero jak przeszły na dietę - może i u mnei się sprawdzi ? Mam taką nadzieję\nJa chętnie schudnę, ale nie zmniejszenie wagi jest dla mnei teraz motywacją, ale to jak dziewczyny na forum piszą, że starały się długo i zaszły dopiero jak przeszły na dietę - może i u mnei się sprawdzi ? Mam taką nadzieję :)\nWysłany: 5 maja 2017, 00:35\nEmi A IO nie masz? Bo czesto pco i Io chodza razem.\nWysłany: 5 maja 2017, 08:47\nDziewczyny jak tam samopoczucia ?\nU mnie pogoda ponura, cały dzień sama w domu bede siedzieć niech się ciepło zrobi do ludzi będzie można wyjść\nDziewczyny jak tam samopoczucia :)? U mnie pogoda ponura, cały dzień sama w domu bede siedzieć :( niech się ciepło zrobi do ludzi będzie można wyjść\nKamiszka, a co to się tam u Ciebie wyprawia?\nU mnie też pogoda brzydka. Kiedy to się zrobi ładnie żeby móc po korzystać ze sloneczka\nTo przesyłam wam troszkę mojego pozytywnego słońca :* siedzę sobie z kawą na tarasie i patrzę na zaparowane lasy i mam przypływ nadziei.. Wczoraj się wzięłam za siebie i mam nadzieję że takie nastawienie będę mieć bardzo długo\nJadranka, emi2016, Zuza_22 lubią tę wiadomość\nTo przesyłam wam troszkę mojego pozytywnego słońca :* siedzę sobie z kawą na tarasie i patrzę na zaparowane lasy i mam przypływ nadziei.. Wczoraj się wzięłam za siebie i mam nadzieję że takie nastawienie będę mieć bardzo długo :)\nWysłany: 5 maja 2017, 09:33\nIbishka to bardzo dobrz3 oby jak najdłużej ! zazdroszcze widoku na las.\nJa mam widok na przedszkole ktore mam pod blokiem.\nJa w tym cyklu jakos nie mam nadzieji na nic.\nIbishka to bardzo dobrz3 oby jak najdłużej ! :D zazdroszcze widoku na las. Ja mam widok na przedszkole ktore mam pod blokiem. Ja w tym cyklu jakos nie mam nadzieji na nic.\nWysłany: 5 maja 2017, 10:22\nAgu to zaklinaj bociana, kolo przedszkola powinien sie jakis trafic, skus go jakimis ciasteczkami:)\nWysłany: 5 maja 2017, 10:25\nIbisha mieszkasz na wsi? Daleko masz do miasta? Do pracy dojezdzasz? Ja narazie mieszkam z rodzicami moimi na wsi. Ja bym chciała wyprowadzić się do miasta, nie lubię wsi. natomiast mój mąż ma swoje gospodarstwo i chciał by zostać u siebie na wsi. I w tym momencie jedno z marzeń któregoś z nas legnie w gruzach. Eh mój mąż mi ustąpi i kupi mieszkanie ale jakoś się z tym ociąga i doprowadza mnie do szału...\nWiadomość wyedytowana przez autora: 5 maja 2017, 10:17


Idea Ekoautonomii | ChceszOgrzewanie.pl\nEkoautonomia to racjonalne zastosowanie urządzeń oraz ich integracja w jeden spójny system energetyczny. Zapewnia autonomiczność odbiorcy, a więc niezależność energetyczną od dostawcy lub dostawców sieciowych.\nEfektem końcowym takiego działania jest darmowe wytwarzanie energii elektrycznej oraz możliwość wytwarzania najtańszej energii cieplnej. Dążenie do autonomii energetycznej to faktyczne działanie proekologiczne.\nSercem systemu są wyjątkowo starannie zaprojektowane i wykonane kominki Hibana. Swoją wyjątkowość zawdzięczają projektantowi, którym jest inżynier Konrad Wyppich. Wszystkie zaprojektowane przez niego innowacyjne rozwiązania oraz udoskonalenia są dokładnie testowane i dopiero wtedy wprowadzane do produkcji. Dzięki temu kominki Hibana są tak trwałe i ekonomiczne w eksploatacji. Wszystkie wykonywane są ręcznie. Elementy wodne w otoczeniu paleniska spawane są obustronnie, co pozwala uzyskać najwyższą jakość. Poszczególne elementy z blach stalowych cięte są strumieniem wodnym oraz laserowo, zachowując ekologiczne standardy. W procesie technologicznym moduły zespołu wodnego, między etapami, poddawane są próbom ciśnieniowym wytrzymałości i szczelności konstrukcji.


Firma nie jest po to, aby szukać winnych i ich karać - MamBiznes.pl\n5 grudzień 2019 (07:36) | 0\n– Przeżywamy w Polsce paradoksy intrygujące mnie jako psychologa społecznego i biznesu: zbudowaliśmy „zieloną wyspę”, przetrwaliśmy kryzys i jednocześnie zachowywaliśmy do niedawna w naszych firmach feudalne relacje — mówi w rozmowie z MarketNews24 dr Jacek Santorski, dyrektor programowy Akademii Psychologii Przywództwa. – Nasi przedsiębiorcy byli bardzo pracowici, mieli wizję, ale jednocześnie wyciskali z ludzi to, co ma być uzyskane, zamiast pozyskać opinie pracowników i zachęcić ich do udziału we współzarządzaniu.\n– Obecnie coraz więcej firm konsultuje swoje projekty z pracownikami, powstaje atmosfera prawdy, dotycząca także wyjaśniania przyczyn porażek, ale już nie po to, aby szukać winnych i ich ukarać — wyjaśniał J.Santorski podczas konferencji „Dobra Luksusowe – mieć czy być”, zorganizowanej w budynku Złota 44 w Warszawie.\nWiele firm może zostać ukaranych za naruszenie praw. Część z nich o tym nie wie\nfirma kara pracownik zarządzanie


narciarskich tras biegowych i tras rowerowych\npod numerami telefonów: 600 070 948 lub (18) 33-75-800,\nPŁATNA WYPOŻYCZALNIA SPRZĘTU (od 02.01.2020r.):\ntel. 600 070 948, (18) 3375 800 - PCIT Limanowa\n7 dni w tygodniu w godz. od 9.00 do 17.00\nSprzęt sportowy do wypożyczenia:\nNarty biegowe, buty, kijki, (buty w rozmiarach od 27 do 48):\nNarty biegowe dla osób niepełnosprawnych\nKijki nordick walking\nw Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego przy Klubie Sportowym „Zalesianka”\n/ROWERY GÓRSKIE, NARTY BIEGOWE, KIJKI NORDICK WALKING,\nROWERY GÓRSKIE I NARTY BIEGOWE DLA OSÓB NIEPEŁNOSPRAWNYCH/\nNiniejszy Regulamin obejmuje zasady korzystania, warunki, zakres praw i odpowiedzialności osób korzystających z wypożyczalni sprzętu sportowego.\nDziałalność wypożyczalni sprzętu sportowego prowadzona jest przez Starostwo Powiatowe w Limanowej Wydział Obsługi Obiektów Rekreacyjno-Sportowych z siedzibą w Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego przy Klubie Sportowym „Zalesianka” (zwaną dalej „Wypożyczalnią”)\nPrzez sprzęt sportowy rozumie się: rowery górskie, narty biegowe, kijki nordick walking, rowery górskie dla osób niepełnosprawnych lub narty biegowe dla osób niepełnosprawnych.\nRegulamin Wypożyczania sprzętu sportowego udostępniony jest w budynku Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego przy Klubie Sportowym „Zalesianka”, i na stronie internetowej http://www.trasymogielica.pl w sposób umożliwiający zapoznanie się z jego treścią.\nZASADY OGÓLNE KORZYSTANIA Z WYPOŻYCZALNI\n1) Warunkiem wypożyczenia sprzętu sportowego jest akceptacja przez Wypożyczającego postanowień niniejszego Regulaminu.\n2) Wypożyczający zobowiązuje się przestrzegać warunków Regulaminu, w szczególności używać sprzętu sportowego zgodnie z przeznaczeniem oraz na określonych w Regulaminie zasadach.\n3) W chwili podpisania druku oświadczenia o zapoznaniu się z niniejszym regulaminem, zaakceptowaniu jego treści oraz przyjęciu sprzętu sprawnego technicznie, Wypożyczający zawiera Umowę wypożyczenia sprzętu sportowego z Powiatem Limanowskim.\n4) Wypożyczanym sprzętem sportowym dysponuje Powiat Limanowski.\n5) Godziny otwarcia wypożyczalni zamieszczone są na drzwiach wypożyczalni oraz na stronie http://www.trasymogielica.pl\n6) Sprzęt sportowy można wypożyczyć na miejscu wypożyczalni pod adresem: Budynek Centrum Obsługi Ruchu Turystycznego przy Klubie Sportowym „Zalesianka”w Gminie Kamienica lub przez wcześniejszą rezerwację.\n7) Sprzęt sportowy jest specjalnie oznakowany.\n8) Aby wypożyczyć sprzęt sportowy, należy spełnić następujące warunki:\na) posiadać ukończone co najmniej 16 lat.\nb) przedstawić aktualny dokument tożsamości ze zdjęciem, z którego pracownik wypożyczalni spisze dane,\nc) podpisać oświadczenie o wypożyczeniu sprzętu sportowego i o zapoznaniu się\nz niniejszym regulaminem, zaakceptowaniu jego treści oraz przejęciu sprzętu sprawnego technicznie,\nd) osoba poniżej 16 roku życia może wypożyczyć sprzęt sportowy wyłącznie za zgodą osoby pełnoletniej upoważnionej do pieczy nad nią, która bierze pełną odpowiedzialność za wypożyczony sprzęt oraz osobę\nz niego korzystającą.\ne) osoba wypożyczająca sprzęt sportowy nie może być pod wpływem alkoholu oraz innych środków odurzających, substancji psychotropowych, lub środków zastępczych w rozumieniu przepisów o przeciwdziałaniu narkomanii; innych leków, które z definicji zabraniają, lub zalecają powstrzymanie się od, kierowania pojazdami.\nWypożyczający zobowiązuje się do: korzystania ze sprzętu sportowego oraz jego wyposażenia zgodnie z przeznaczeniem, zwrotu sprzętu sportowego do miejsca wypożyczenia wraz z wyposażeniem, sprawnego technicznie, w stanie nieuszkodzonym, w terminie zgodnym z zadeklarowanym czasem zwrotu, korzystania ze sprzętu sportowego wyłącznie w celach niekomercyjnych i wyłącznie dla użytku osobistego Wypożyczającego,przestrzegania zakazu użyczania sprzętu sportowego osobom trzecim, nie używania sprzętu sportowego w celu skoków, sztuczek kaskaderskich, wyścigów itp. oraz wykorzystywać dla ciągnięcia lub pchania czegokolwiek, niezwłocznego zgłoszenia problemów związanych z korzystaniem ze sprzętu sportowego pracownikowi wypożyczali i odstawienia go do wypożyczalni w przypadku stwierdzenia podczas użytkowania jakiejkolwiek usterek sprzętu sportowego, zaniechania samodzielnego dokonywania jakichkolwiek napraw, modyfikacji, wymiany części w wypożyczonym sprzęcie, pokrycia kosztów naprawy uszkodzonego sprzętu lub jego wyposażenia, wynikłych z winy wypożyczającego i pokrycia kosztów zakupu nowego sprzętu przypadku całkowitego zniszczenia sprzętu wypożyczonego.\nWypożyczający zgadza się pokryć wszystkie szkody i kary związane z użytkowaniem sprzętu wynikające\nz nieprzestrzegania przepisów prawa obowiązujących w Polsce w tym wynikające z Kodeksu Ruchu Drogowego.\nPełną odpowiedzialność za wypadki, wszelkie szkody powstałe w czasie korzystania z wypożyczonego sprzętu sportowego ponosi Wypożyczający. Wypożyczający będąc uczestnikiem ruchu drogowego jest obowiązany przestrzegać zasad poruszania się po drogach i czyni to tylko i wyłącznie na własną odpowiedzialność. Użytkownik zrzeka się wszelkich roszczeń wobec Powiatu z tytułu wypadków, poniesionych szkód lub obrażeń powstałych w okresie korzystania z wypożyczonego sprzętu sportowego.\nWypożyczający ponosi wyłączną odpowiedzialność za wszelkie szkody wyrządzone osobom trzecim związane z korzystaniem z wypożyczonego sprzętu sportowego.\nW przypadku wypożyczenia sprzętu sportowego przez grupę zorganizowaną konieczne jest wcześniejsze uzgodnienie terminu oraz ilości sprzętu sportowego z pracownikiem Powiatowej Wypożyczalni.\nW przypadku nie zwrócenia sprzętu sportowego do momentu zamknięcia Wypożyczalni\nw dniu zwrotu, dane Wypożyczającego będą przekazane policji z informacją o prawdopodobieństwie popełnienia czynu karalnego przez Wypożyczającego.\nJeżeli pracownik wypożyczalni uzna, że osoba chcąca wypożyczyć sprzęt sportowy nie da gwarancji spełnienia warunków Regulaminu, może odmówić wypożyczenia sprzętu bez podania przyczyny.\nWypożyczający zobowiązuje się przestrzegać warunków Regulaminu w szczególności zapłacić należności wynikające z regulaminu wypożyczalni na rzecz Powiatu oraz używać sprzętu sportowego zgodnie\nSprzęt sportowy można wypożyczyć na miejscu w Wypożyczalni, na dowolny okres czasu zgodnie z deklaracją wypożyczającego.\nWarunkiem wypożyczenia sprzętu sportowego przez grupy zorganizowane (szkoła, firma) jest dokonanie wcześniejszej rezerwacji.\nRezerwacja odbywa się telefonicznie poprzez kontakt z pracownikiem centrum obsługi ruchu turystycznego przy klubie sportowym „Zalesianka” pod nr telefonu 600070948\nRezerwacja powinna zawierać następujące dane: Data oraz godzina planowanego wypożyczenia, ilość i rodzaj sprzętu sportowego, z podaniem rozmiaru oraz wieku użytkowników,dane osoby Wypożyczającej (opiekuna grupy), numer kontaktowy.\nDane osobowe są przetwarzane, przechowywane i zabezpieczone przez Starostwo powiatowe w Limanowej zgodnie z zasadami określonymi w obowiązujących przepisach prawa.\nWszelkie awarie powinny być zgłaszane do Wypożyczalni na miejscu lub telefonicznie.\nZabronione jest samodzielne dokonywanie jakichkolwiek napraw, modyfikacji oraz wymiany części w wypożyczonym sprzęcie.\nZWROT SPRZĘTU SPORTOWEGO\nWypożyczający jest zobowiązany do zwrotu sprzętu sportowego zgodnie z deklaracją wypożyczającego (umową wypożyczenia)\nPrzy zwrocie wypożyczonego sprzętu sportowego pracownik podpisuje odbiór sprzętu na umowie wypożyczenia\nZwrócenie sprzętu sportowego po ustalonym terminie traktowane jest jako naruszenie Regulaminu.\nWypożyczenie sprzętu sportowego jest płatne, zgodnie z cennikiem wypożyczalni.\nCennik dostępny jest w kasie Wypożyczalni i na stronie http://www.trasymogielica.pl\nW związku z Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z 27.04.2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (dalej RODO), Starostwo Powiatowe w Limanowej informuje Klientów, że, administratorem danych osobowych Klientów będzie Starostwo Powiatowe, ul. J. Marka 9, 34-600 Limanowa.\nDane osobowe Klientów będą przetwarzane wyłącznie w celu realizacji umowy wypożyczenia sprzętu, wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na Starostwie Powiatowym w Limanowej oraz dla realizacji celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów Starostwa Powiatowego.\nPodstawą przetwarzania danych jest: umowa cywilnoprawna łącząca strony w zakresie: imię, nazwisko, PESEL/numer dokumentu tożsamości, jeżeli osoba której dane są przetwarzane nie posiada PESEL. Administrator przetwarza dodatkowo: adres, NIP – jeżeli osoba, której dane są przetwarzane wystąpi z wnioskiem o wystawienie Faktury, przepisy prawa powszechnie obowiązujące np. w zakresie prowadzenia dokumentacji księgowej i rozliczeń finansowych, w tym podatkowych. Zapewnienie bezpieczeństwa pracowników, klientów i innych osób oraz ochrona mienia Powiatu np.: poprzez wprowadzenie monitoringu wizyjnego w budynkach oraz w miejscach prowadzenia działalności, dochodzenie roszczeń, prowadzenia ewentualnych postępowań sądowych, rozpatrywania reklamacji, ustalenie, dochodzenie lub obrona przed roszczeniami, zawiadamianie odpowiednich organów ścigania w przypadku kradzieży/ przywłaszczenia lub zniszczenia sprzętu.\nOdbiorcami danych osobowych Klientów będą: podmioty uczestniczące w realizacji umowy wypożyczenia sprzętu i ewentualnych roszczeń z nią związanych, podmioty działające na zlecenie administratora w zakresie obsługi technicznej, organy kontrolne i nadzorcze, prowadzące audyty oraz inne podmioty upoważnione na podstawie przepisów prawa.\ndane będą przetwarzane przez okres trwania łączącej Strony umowy, jak również przez okres trwania wymagalności ewentualnych roszczeń z tym związanych, a więc przez co najmniej 6 lat od rozwiązania umowy – zgodnie z ogólnym terminem przedawnienia w myśl Kodeksu cywilnego a także zgodnie z ustawą o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach oraz instrukcją kancelaryjną dla organów powiatu,\nkażda osoba posiada prawo dostępu do treści swoich danych oraz prawo ich sprostowania, usunięcia, ograniczenia przetwarzania, prawo do przenoszenia danych, sprzeciwu, wg szczegółowych przepisów prawa,\nkażda osoba ma prawo wniesienia skargi do organu nadzorczego, gdy uzna, iż przetwarzanie dotyczących go danych osobowych narusza przepisy RODO,\npodanie danych osobowych jest dobrowolne ale niezbędne w celu zawarcia umowy wypożyczenia sprzętu i/lub korzystania z udostępnionej infrastruktury,\ndane osobowe nie będą przekazywane do państwa trzeciego/ organizacji międzynarodowej, ani nie będą wykorzystywane do zautomatyzowanego podejmowania decyzji ani profilowania.\n1. Powiat Limanowski jest uprawniony do wprowadzenia zmian w Regulaminie ze skutkiem na przyszłość. Informacje o zmianach do niniejszego Regulaminu są dostępne na stronie internetowej http://www.trasymogielica.pl.\n2. W kwestiach nieuregulowanych w niniejszym Regulaminie, zastosowanie mają obowiązujące przepisy prawa w szczególności Kodeks Cywilny.


Cysterna z mlekiem wpadła do rowu - ZDJĘCIA - Portal asta24.pl - Piła - informacje i wydarzenia\nCysterna z mlekiem wypadła z drogi. Do wypadku doszło w miniony wtorek na trasie Miasteczko Krajeńskie – Miasteczko Huby.\nCiężarówka z mlekiem zjechała ze skarpy i przewróciła się na bok. Kierowca sam zdołał wyjść z kabiny jeszcze przed przybyciem ratowników, ale nie udało się go uratować. Mężczyzna prawdopodobnie miał zawał. Zmarł w szpitalu.\n- Działania strażaków polegały na zabezpieczeniu miejsca zdarzenia, udzieleniu kwalifikowanej pierwszej pomocy kierowcy. Następnie poszkodowanego przejął zespół Państwowego Ratownictwa Medycznego. Nadzór nad dalszymi działaniami objął partol policji z Komendy Powiatowej w Pile. W trakcie prowadzonej akcji droga chwilowo była zamknięta. Nie doszło do wycieku płynów eksploatacyjnych z uszkodzonego pojazdu. Niestety wyciekło kilka tysięcy litrów przewożonego mleka - relacjonuje kpt. Krzysztof Gajewski z PSP w Pile.\nNa miejscu pracowali strażacy z OSP z Miasteczka Krajeńskiego i Brzostowa, a także zastępy z JRG 1 i JRG 2 KP PSP Piła.\nfot. pt. Krzysztof Gajewski z PSP w Pile\nPrzeczytaj więcej o: Cysterna z mlekiem wpadła do rowu , psp piła, straż pożarna w pile, cysterna z mlekiem miasteczko ,