2003 NOWOŚCI I ZAPOWIEDZI WYDAWNICZE\n00.00.0000 "Alpinist" nr 5 23.12.2003\nJak przychodzi nowy numer "Alpinista", to w domu jest święto i jestem zwalniany z domowych obowiązków -- tak żartobliwie napisał niedawno na forum dyskusyjnym "Brytana" warszawski wspinacz Kuba Radziejowski. Jest to najlepsze -- czytamy dalej -- pismo o wspinaniu na świecie i nie prędko znajdzie się dlań konkurencja. Najnowszy numer 5 (winter 2003--2004), z mottem na grzbiecie "climbing is the periphery", zdaje się potwierdzać tę świetną opinię. W nowym zeszycie (jak zwykle o objętości prawie 100. stron) do najciekawszych artykułów zaliczyłbym pełną monografię patagońskiego Fitz Roya w kompetentnym opracowaniu Rolando Garibottiego. Całość zajmuje bitych 20 stron i zawiera wiele historycznych zdjęć i wspomnień z najważniejszych wejść. Ciekawostką jest, że większość dróg na Fitz Royu (a jest już ich prawie 20!) nie została dotąd powtórzona: nie ma powtórzenia zarówno najstarsza francuska droga Magnone-Terray z r. 1952, El Corozón z r. 1992 (przypuszczalnie najtrudniejsza na całym Fitz Royu), jak też linia polska Dąsala i towarzyszy z r. 1984. Innym ważnym tekstem jest wspomnieniowy artykuł o znakomitym włoskim soliście, Renato Casarottim (1948--1986), ciekawie napisany przez jego przyjaciela Roberta Mantovaniego. Warto też zwrócić uwagę na artykuł "Nuptse", zawierający m.in. wywiad Douga Scotta z braćmi Willie'm i Damianem Benegasami, poświęcony ich niezwykłej drodze z minionej wiosny "The Cristal Snake" na Nuptse, zrobionej w pięknym alpejskim stylu. W dziale personalnym tym razem znalazła się sylwetka Bruno Detassisa (ur. 1910), wielkiego przedstawiciela klasycznego wspinania z Dolomitów z lat 30. Kronika obejmuje okres całego lata (od 1 czerwca do końca sierpnia) i zawiera doniesienia z obu Ameryk, Grenlandii, Europy, Azji i Nowej Zelandii. W połowie grudnia ukazały się również nowe wydania dwóch innych popularnych amerykańskich czasopism. "Climbing" (nr 227, February 2004) zamieścił m.in. artykuł poświęcony Brytyjczykowi Mickowi Fowlerowi, jak się okazuje świetnie godzącemu alpinizm na najwyższym poziomie z pracą zawodową i życiem rodzinnym, co ponoć należy do wyjątków w naszym środowisku. Z kolei "Rock & Ice" (nr 130, January 2004) w tekście "The Great Unknown" przybliża postać znanej amerykańskiej himalaistki, Christine Boskoff. Nakłady obu pism stale rosną: "Climbing" rozchodzi się w ilości ponad 40 tys. egzemplarzy (z ogółem drukowanych ok. 70 tys.; 30 tys. to zwroty), zaś "Rock&Ice" w ok. 30 tysiącach. To drugie pismo może się pochwalić wyższym ostatnio wzrostem sprzedaży.\n00.00.0000 American Alpine Journal 2003 23.12.2003\nOstatni rocznik to 490 stron druku formatu nieco mniejszego od "Taternika" (15 x 22,5 cm). Po raz pierwszy zamieszczono blisko tuzin kolorowych mapek, w części satelitarnych (mapka). Cześć pierwszą, ok. 160 stron, stanowią ilustrowane relacje z najważniejszych ekspedycji. Najobszerniejszy dział to krótkie (choć czasem i do 3 stron, ze zdjęciami) notatki z wypraw, łącznie ponad 240 stron.. Do tego dochodzi solidna (30 stron!) porcja recenzji książkowych oraz po kilkanaście stron wspomnień pośmiertnych i notatek z życia klubów. Indeks jest obszerny (11 stron), choć nadal nieco dziurawy. Wszystko razem sprawia tradycyjnie solidne wrażenie i utwierdza w przekonaniu, że AAJ stanowi od paru dekad najbardziej miarodajny rocznik alpinistyczny na świecie. Dla członków liczącego kilka tysięcy osób AAC czasopismo jest gratisowe, w księgarniach cena tomów bieżących wynosi około 30$, co -- zależnie od wybranej opcji i miejsca zamieszkania -- stanowi 30--60% procent faktycznej składki członkowskiej (która na ogół też obejmuje całoroczne ubezpieczenie w górach).\nRocznik zajmuje się tylko "significant climbs", co oznacza, że zwykłe powtórzenia wejść na nawet najważniejsze szczyty zasługują co najwyżej na wzmiankę o charakterze statystycznym (i to gdy rzecz dotyczy Himalajów), natomiast więcej miejsca znajdzie się na przejścia poprawiające styl poprzedników, a już całkiem sporo mogą zajmować ciekawe próby, o ile autorzy zechcą to dobrze opisać. Rocznik bowiem preferuje relacje z pierwszej ręki i jeśli autor jest zbyt lakoniczny, redakcja stara się docenić rangę przejścia raczej nie przez omówienia, ale przez dodanie ilustracji. Materiały z Alp i innych gór, nie wymagających podejścia ekspedycyjnego, prawie się nie zdarzają (z lata 2002 jest wzmianka o przejściach bez asekuracji w Dolomitach, warto jednak przypomnieć, że jeśli było trzeba, odnotowywano nawet wieści z Tatr, jak np. samotne przejście zimowe grani Tatr Pochylego). Rocznik ukazuje się jesienią i obejmuje przełom poprzedniego roku.\nJeśli chodzi o polonica, bieżący tom poważniej odnotowuje cztery wydarzenia. Na okładce -- co prawda z tyłu i małe -- zdjęcie naszych z Mount Thor (zdjęcie). Czy to nie aby polska premiera na okładce AAJ? W środku naszemu zespołowi z tego szczytu też nie pożałowano dwóch świetnych ujęć z akcji (autorstwa Michała Bulika). Zaś w tekście redakcyjnym o Yosemite i El Capitan jest tylko jedno zdjęcie z akcji -- ale właśnie z Jackiem Czyżem, o którym dalsza notka Władka Janowskiego otwiera dział. Dopiero potem są informacje o przejściach ściany przez Huberów czy Caldwella oraz nowej drodze słynnego solisty Jima Beyera (który zdaje się nie przekazał redakcji szczegółowego opisu). W dalszej części rocznika są trzy obszerne notki (z Bear's Tooth na Alasce, wspomnianego Mount Thor i z K2 zimą). Towarzyszą im trzy foto-monografie "naszych" ścian, dobrze już podpisane co do autorstwa (CDW PZA -- za pomyłkę w podpisie diagramu ściany Mendenhall na zdjęciu Ryszarda Pawłowskiego bardzo serdecznie przeproszono). Ciepłych dwóch zdań doczekały się też błyskotliwe powtórzenia naszej młodszej dwójki na Alasce. Warto zaznaczyć, że pod względem zilustrowania i wizualnego promowania polskich dróg jest chyba całkiem nieźle. Ilość tego typu monografii w obecnym roczniku wynosi niespełna tuzin, ale z numeru na numer ich liczba rośnie.\nW omawianym roczniku uwagę zwracają dwie ważne rzeczy. Pierwsza dotyczy rozległego terenu dotąd przez Polaków wspinaczkowo nietkniętego (o drugiej, dotyczącej całokształtu spraw etycznych, wspominam na końcu). Na 160 stron artykułów o górach -- aż 50 stron odnosi się do Transhimalajów (Nanczen Tangla, około 7200 m) i gór Syczuanu. Składa się na to materiał Tamotsu Nakamury, podobny do znanego już z majowego numeru periodyku japońskiego "Japanese Alpine News", ale z innymi mapkami, bazującymi na obrazach satelitarnych. Do tego dochodzą raporty z wypraw, m.in. takich wspinaczy jak Mick Fowler i Paul Ramsden (pokonali lodową nitkę w prawej części efektownej ściany Siguniang 6250, przypominającej bliską Polakom ścianę Changabang) czy znani z Trango i Ziemi Baffina Jared Ogden i Mark Synnott (wejście ścianą Jarjinjabo 5812 m). Wiele gór ma tu śnieżną urodę Andów, w rodzaju Yerupaja (m.in. Kajaqiao vel Jajacho, 6447, zwany "Matterhornem" Nanczen Tangla), ale czasem są nieco wyższe, i do zdobywania na tuziny i kopy. Dla najbardziej wymagających -- są tu przytłaczające deniwelacje Minya Konka czy Namcha Barwa i jej sąsiada przez Brahmaputrę.\nWśród ciekawszych artykułów warto wspomnieć o wejściu wschodnią ścianą Góry Szabli w Uralu Północnym (niemal pionowy big wall około 800 m, struktura skał, sądząc ze zdjęć, podobna jak w ścianie Trolli). Wśród notatek jedna obudziła naszą czujność: o rekonesansie Rosjan na południe i wschód od Pika Pobiedy w Tien Szaniu Wysokim. Topografia tej strony została wstępnie alpinistycznie rozwikłana i otwiera się tam okres "żniw", czyli pierwszych wejść formacjami najbardziej wyzywającymi i trudnymi. Dotąd bywali tu tylko Japończycy, którzy w pięciu wyprawach zdobyli dwa szczyty 6500--6600 m. Względna bliskość granicy powoduje, że po rekonesansie można się spodziewać aktywności Rosjan i agencji przez nich prowadzonych, dotąd niemiłosiernie eksploatujących okolice Chan Tengri. W USA do wejść ścianowych dojrzało kilka szczytów rejonu Arrigetch w środku Gór Brooksa (szczyty o granitowych ścianach rozmiarów i wyglądu typu Piz Badile, jest nawet imiennik pisany przez dwa "l"). Na szczyty wchodzono tam od lat 60., teraz jednak zaczęła się eksploracja największych stromizn, m.in. południowej ściany wspomnianego Badille.\nTymczasem nasi wspinacze szukają celów tak oryginalnych i oddalonych jak Meru (nie ujmując powagi tej ścianie). Przegapiamy szansę eksploracji prawdziwie pionierskiej w trudno dostępnych i tajemniczych rejonach, na miarę naszych najlepszych odkryć, takich jak droga na Kunyang Chhish czy zdobycie całej kolekcji najwyższych szczytów węzła Matcza w Pamiro-Ałaju w 1970 i 1971 -- nie mówiąc o wczesnym Hindukuszu czy przedwojennych Andach.\nRocznik zawiera relacje z kilku wspinaczek na 800-metrowej ścianie El Gigante w Meksyku (w tym znanej z artykułu w "Górach" drodze Stefana Glowacza). Ale jakoś mi nie żal, że Polacy tam się nie zaznaczyli. Natomiast ściana posłużyła do szerszej dyskusji o etyce i logice, za sprawą wytyczonej w lecie 2002 i obficie ospitowanej ze zjazdu (dosłownie "zgwałconej spitami", rap-bolted) 28-wyciągowej linii "Logical Progression", 5.12, w której to robocie uczestniczył m.in. grafik magazynu "Climbing" (droga nawet nie jest szczególnie prosta, w pewnym miejscu trawersuje w poprzek innej już istniejącej). Po artykule autorów drogi jako wprowadzenie zamieszczono list samego Alexandra Hubera, umiejącego przecież używać spitów, który zapowiada -- uwaga! -- że sfinansuje akcję usuwania tych spitów. Mowa jest o desakralizacji przygody, a w szczególności parku narodowego i dzikiej okolicy El Gigante, dotąd zawsze zdobywanego od dołu. Temat stał się gorący i aktualny także i dla nas, po lecie 2003 w Tatrach. Warto by pokusić się o dobre przetłumaczenie podanych na 10 stronach kilkunastu opinii, wśród których znalazły się -- generalnie opowiadające się po stronie przygody -- głosy obecnych zdobywców wielkich ścian, także czasem wiercących, oraz Kurta Alberta, Chrisa Boningtona czy Royala Robbinsa. Ten ostatni ostrzega dosadnie, że jeżeli droga pozostanie, to powstanie więcej podobnych dróg zrobionych jedynie "w imię zadartych nosów" ("thumbing noses") ich autorów.\nPrzykład ten poglądowo pokazuje rangę omówionej również w tym roczniku AAJ tzw. Deklaracji Tyrolskiej, ogłoszonej we wrześniu 2002 w Innsbrucku, gdzie pod egidą UIAA zgromadziło się około setki najświetniejszych wspinaczy. Konferencja zamknęła pięcioletnie starania o opracowanie zwięzłego "górskiego kodu postępowania etycznego" (The Tyrol Declaration of Best Practice in Mountain Sports; np. punkt 8 mówi o stylu, punkt 9 o zasadach wytyczania nowych dróg, punkt ostatni, 10., o relacjach ze sponsorami). Krótkie wzruszające wprowadzenie "Freedom, with Boundaries" w AAJ napisał Tom Frost, jeden z kilku liderów i prelegentów spotkania, wśród których byli też Bonington, Messner, Doug Scott, Alex Huber i Heinz Zak.\nGrzegorz Głazek, CDW PZA\nAutor recenzji występuje w stopce roczników 2002 i 2003 jako regional contact -- Poland (Red.)\n00.00.0000 Karakorum zachodnie Heichela 10.12.2003\nWolfgang Heichel: "Chronik der Erschließung des Karakorum. Teil I -- Western Karakorum"; München 2003, format A4, s.342.\nZgodnie z naszą zapowiedzią w GG 09/03 z 17.09.2003, jako tom 36 cieszącej się świetną opinią serii "Wissenschaftliche Alpenvereinshefte" DAV i ÖAV ukazała się w listopadzie długo oczekiwana książka Wolfganga Heichela "Chronik der Erschließung des Karakorum. Teil I -- Western Karakorum", München 2003, s.342. Autor dzieli zachodnią połać Karakorum na 10 sekcji i w ich obrębie zestawia chronologicznie wyprawy. Omawia je w standardowych notach, nie ogranicza się jednak do suchych sprawozdań, co sprawia, że książka jest "do czytania". Teksty ilustruje 140 fotografii i ok. 100 rysunków szczytów i ścian. Fotografie krajobrazowe są szczegółowo opisane, wartość sentymentalną mają zdjęcia dawnych ekip wyprawowych -- Masonów, Visserów, Rebitschów i innych górskich vipów sprzed lat. Jest nawet wspólne zdjęcie Grąbczewskiego i Younghusbanda z towarzyszami z r. 1889. Swego rodzaju rarytas stanowi skomentowana fotografia rejonu Shispare i Batury, wykonana w r. 1937 przez niemiecką Ju-52. Warto tu dodać, o czym autor nie wspomina, że podczas tego przelotu wykonano też pierwsze zdjęcia wschodniej części Hindukuszu Wysokiego, z Kohe Tezem i Akher Chaqem. Ważne uzupełnienie książki stanowi 17 map Jerzego Wali, bogatych w szczegóły i nowych w stosunku do wcześniejszych opracowań tego autora. Jerzy Wala był głównym konsultantem Wolfganga Heichela, który pisze o tym w przedmowie: "Skomplikowana ale też bardzo owocna była współpraca z polskim kartografem Jerzym Walą. Jeden z największych znawców Karakorum mieszka w Krakowie (Polska), w oddaleniu 600 km ode mnie. Do tego dochodzi fakt, że nie posługuje się techniką komputerową, a wszystkie fachowe rozmowy musiały się toczyć z pomocą tłumacza." Autor wykonał wielką i żmudną pracę poszukiwawczą, w której trakcie przebił się przez mnóstwo częściowo trudno dostępnej literatury, z której większość -- jak twierdzi Alek Lwow -- ma w rozległych własnych zbiorach. Materiał zgromadził bardzo bogaty i z wielu źródeł, w tym i naszych. Polskich nazwisk jest w indeksie ok. 40. Słowian miło uderza dbałość autora o wolną od pomyłek pisownię imion i nazwisk z całym kompletem znaków diakrytycznych, na zachodzie z reguły lekceważąco pomijanych. Lektura książki otwiera czytelnikowi oczy na ogrom pracy eksploracyjnej, jaka w tej części Karakorum jest jeszcze do wykonania: najwyższe szczyty mają co prawda wejścia, ale 95% pozostałych, w tym wiele sportowo bardzo atrakcyjnych, czeka na pierwszych ludzi. Z polskich sukcesów eksploracyjnych najcenniejszym jest oczywiście pierwsze wejście polsko-niemieckiej wyprawy Janusza Kurczaba na piękny i trudny szczyt Shispare (7611 m) w r.1974. Podczas tej wyprawy śmierć poniósł niemiecki alpinista Heinz Borchers, którego pamięć autor książki uczcił nazywając bezimienny P.6305 m "Borchers Peak". Wejście na Shispare miało dotychczas tylko jedno powtórzenie (Japończycy 1994).\nCiekawostką jest, że ta ważna pozycja książkowa -- edytorsko utrzymana w stylu niskobudżetowych zeszytów naukowych -- ukazuje się poprzez wydawnictwo "Góry i Alpinizm" Alka Lwowa i wydrukowana została w podwrocławskiej Sobótce. Dla zainteresowanych nią (a na półce będzie chciał ją mieć niejeden alpinista wyprawowy czy poważniejszy miłośnik gór najwyższych) informacja, że w sprawie jej zakupu mogą się kontaktować z Alkiem Lwowem, P.o.box 1030; 50-950 Wrocław 2; e-mail gia@alpinizm.pl tel. +48-602-34-90-74 i +48-74-814- 77-10. Nakład zaledwie 500 egzemplarzy!\n00.00.0000 Domeyko -- życie i dzieło 04.09.2003\nZdzisław Jan Ryn: Rok Ignacego Domeyki. Pod auspicjami UNESCO. Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2003.\nKsiążka stanowi podsumowanie Roku Domeykowskiego. Pierwszy rozdział "Kalendarium" zawiera przegląd konferencji i wydarzeń kulturalnych związanych z dwusetną rocznicą jego urodzin. Wiele z nich miało zasięg międzynarodowy. Konferencje na Litwie i Białorusi, dofinansowane przez UNESCO, były połączone ze zwiedzaniem stron rodzinnych Domeyki, podzielonych dzisiaj pomiędzy Litwę i Białoruś.\nW drugim rozdziale uporządkowano alfabetycznie nazwy własne zawierające nazwisko Domeyki (ok. 130 eponimów). Obejmują one m. in. nazwy geograficzne, instytucjonalne i naukowe. Niewielu sławnych Polaków doczekało się tak pokaźnej liczby imion własnych (np. Cordillera Domeyko, Pueblo Domeyko, Glacier Domeyko).\nTrzecia najobszerniejsza część to bibliografia podmiotowa i przedmiotowa I. Domeyki za rok 2002. Warto zwrócić uwagę na 20 publikacji książkowych, w tym materiały konferencyjne i katalogi wystaw. Interesujące są pozycje ikonograficzne, filatelistyczne, numizmatyczne czy medalierskie. Bibliografia za rok 2002 przekracza tysiąc pozycji! Hasło Ignacego Domeyki w internecie sięga kilkuset pozycji.\nJubileuszowy Rok nie tylko przypomniał dotychczasowy stan wiedzy o życiu i dziele romantycznego Żegoty, przyjaciela Adama Mickiewicza, emigranta, uczonego, odkrywcy, wieloletniego rektora Uniwersytetu Chilijskiego i doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, lecz skłonił uczonych różnych specjalności -- geologów, mineralogów, chemików, etnografów, historyków nauki, bibliografów -- do oceny jego dorobku w świetle współczesnej nauki.\nKsiążka ukazała się w wersji polsko-hiszpańskiej. Na okładce pomieszczono herb rodowy Domeyków.\n00.00.0000 Kolorowe "Góry Azji" 15.07.2003\nJiři Šlégl z zespołem: Góry Azji. Mapy przeglądowe i szczegółowe. Trasy turystyczne. Alpinizm. Sport. Fauna i flora. Klimat. Przekład z czeskiego Andrzej Czcibor-Piotrowski. Wyd. Horyzont. Grupa Wydawnicza Bertelsmann Media. 2002. S.288. Polskiej konsultacji specjalistycznej brak.\nPrzewodnik po górach Azji był potrzebny od dawna i pod tym względem książka jest "strzałem w dziesiątkę". Z bezliku azjatyckich pasm i krain górskich wydawcy wybrali ok. 50 ważniejszych z geograficznego i turystycznego punktu widzenia. Zgrupowali je w 28 rozdziałów, do których prowadzą barwne mapy przeglądowe, wspierane 45 szczegółowymi graniówkami typu "Wala". Opisy regionów (jak zapewnia wydawca, w większości znanych autorom z autopsji) dzielą się na stałe człony, takie jak topografia, geologia, klimat, sieć wód, zasiedlenie etc. Koncepcja przemyślana i wydawnictwo edytorsko efektowne, użyteczne przy tym jako źródło inspiracji podróżniczej i wybór wstępnych wiadomości ogólnych o upatrzonych pasmach górskich, z których co najmniej kilka w polskiej literaturze nie miało dotąd prezentacji. Pytani o ocenę nasi znajomi wysokogórcy, mówią o książce z uznaniem, okazuje się jednak, że żaden z nich nie próbował wgłębić się w jej teksty. A niestety właśnie tu "zaczynają się schody": realizacja autorska i redakcyjna szwankuje, a księga w miarę wertowania nastraja do siebie coraz bardziej nieufnie.\nMateriał zebrano ze źródeł różnej wartości, a uczynili to różnej wiarygodności autorzy, zabrakło też kompetentnego redaktora, który potrafiłby objąć okiem całość wielkiego kontynentu i stworzyć dzieło zadowalające pod względem naukowym, popularyzatorskim i turystycznym. Tłumacz nie zadbał o przyswojenie sobie polskiej terminologii górskiej -- szczególnie razi "zespół" w znaczeniu masyw lub rejon górski (np. "zespół Lhotse"). Przy nazwiskach i nazwach pozostają czeskie końcówki fleksyjne (s. 34 pod Scheldou, s. 134 z Dawa Lamou, s.135 Josefa Rakoncaje). Karakorum występuje raz w rodzaju męskim, jak 150 lat temu "ten Himalaya", to znów w liczbie mnogiej lub w rodzaju nijakim. Jezioro u stóp Bogda Feng (s.115) nazywa się Niebieskie zamiast Niebiańskie, "Kamienie Pasterzy" w miejsce "Skał Pastuchowa" (s.43) wytknął tłumaczowi Andrzej Skłodowski w "Taterniku" 1--2/2003. Nie widać zasady transkrybowania nazw. W Hindukuszu czy Karakorum są one spolszczane (Szaszan, Czogolisa, Czogori), w Himalajach zaś pozostawiane w pisowni angielskiej (Kishtwar, Jannu, Cho Oyu). W górach Chin pisownia stanowi coctail angielsko-chińsko-polski. Na s.73 czytamy, że Pik Komunizma w r. 1999 przemianowano na "Pik Somori", ale na s.88 i 90 ta nowa nazwa brzmi "Pik I. Samoniego" i "Pik I. Samaniego" (poprawna jest wersja druga, choć współczesna literatura wciąż nie rozstaje się z Pikiem Kommunizma). W tekstach moc błędów korektowych: s.10 Konchenjunga, s.34 Dychtan, s. 75 Dastaghil Sar; s.85 lodowiec Sanktdara, s.129 Cahngabang, Shivaling, s.138 lodowiec Kuhumb, s.134 Louis Lechenal, s.135 Bharirathi... Biełałakaja ma na s.44 trzy pisownie: Belalakaj, Belalakaja i Belala-kaja, na ss.151--157 górny bieg Brahmaputry występuje jako Tsangpo, Cangpo, nawet Gangpo (na mapach chińskich Zangbo Jiang) -- wszystko to tylko próbki redakcyjnej "dojrzałości" dzieła.\nW książce zaledwie kilka rozdziałów opracowano na przyzwoitym poziomie: góry Japonii, Taiwan, Pamiro-Ałaj (choć o polskiej eksploracji Matczy czy słowackiej "Fanów" ani słowa). O głównych pasmach kontynentu -- Karakorum, Pamirze, Tien-szaniu, Ałtaju -- niemal tyle samo, co z "Gór Azji", dowiemy się z encyklopedii powszechnych lub dzieł ogólnogeograficznych. Wiadomości topograficzne są mało ścisłe i zwykle ogólnikowe, aczkolwiek jest wyjątek: na ss.118--130 szczegółowy podział Himalajów, dobry, bo odpisany z pracy Adamsa Cartera, zamieszczonej w American Alpine Journal 1985. Tytuł "Góry Azji" wskazuje, że książka poświęcona jest górom, ale w 9-stronicowym opisie Hindukuszu z tysiąca wysokich szczytów tego ogromnego pasma wymieniono zaledwie... cztery: Tirich Mir, Noshaq, Istor-o Nal i Shkhawr. Nie ma nawet Saraghraru. Jakby dla kontrastu, rozdział "Góry Iranu" składa się z rządków niewiele mówiących nazw gór, tyle, że brakuje wśród nich tej dla alpinistów najważniejszej: Alam Kooha. Jednym z ostatnich wielkich sukcesów eksploracyjnych w Azji Centralnej było w r.1992 wejście na wschodni bastion Himalajów, dziką Namcha Barwa (7782 m zdjęcie). Szczyt pojawia się w tekście (s.118, 151), szkoda że tylko jako nazwa i kota. Słynna Gongga Shan (7556 m) jest wzmiankowana dwa razy: w górach Minya Gang (s.159) i w górach Daxue Shan (s.205). Nazwa ma trzy warianty, brak jednak tej, pod jaką masyw od lat figuruje w literaturze zachodniej, mianowicie Minya Konka. Wejście na ten szczyt Terrisa Moore i Richarda Burdsalla w r. 1932 należy do najbłyskotliwszych sukcesów alpinizmu wyprawowego. W książce nie wspomniano o nim, podobnie jak o bojach o pobliski Meili Xue Shan (6740 m, s.206), najwyższy w Jünnanie, na którym w styczniu 1991 rozegrała się jedna z największych tragedii himalajskich: w nocnej lawinie straciło życie 11 alpinistów japońskich i 6 chińskich. Nawiasem mówiąc, szczyt ten na nowszych mapach chińskich figuruje z nazwą Moirigkawagarbo, choć przez miejscowych zwany jest Kang Karpo.\nO mimowolny humor zadbano serwując takie np. stwierdzenia: S.63 -- "Chociaż Hindukusz wchodzi w skład Himalajów, jego położenie odsuwa go na margines zainteresowania alpinistów i turystów. Najwyższy szczyt, Tiricz Mir, cieszy się opinią jednego z najbardziej niebezpiecznych miejsc na świecie." S.115 -- "Ałatau Dżungarski jeszcze nie był odwiedzany przez alpinistów. Są tu odcinki o piątym stopniu trudności." Zdjęcie. S.80 -- "K2 i sąsiednie szczyty pierwszy pokonał Godwin Austen w 1861 roku." S.130 -- "Nanga Parbat (...) Od najbliższego zespołu himalajskiego Dhaulagiri oddalona jest o 1100 km". S.134 -- "Do północnych ścian tak ważnych szczytów jak Lhotse czy Gyachung Kang nikt dotychczas się nie zbliżył." Zdjęcie. S.173 -- "Alpiniści mają wiele możliwości -- wciąż jeszcze -- pierwszych wejść na Ałtaj. Oblodzenie utrudnia wspinaczkę na szczyty."\nW podtytule dzieła czytamy "Alpinizm", a mapki graniowe żywo przypominają strony "Taternika" czy "Alpine Journal". Jednak to, co o alpinizmie napisano, górołazów mocno rozczaruje. Nawet podrozdział o wejściach czesko-słowackich jest płytki i pobieżny. Trudno w to uwierzyć, ale w książce "Góry Azji" nie pomyślano o podaniu nazwisk pierwszych zdobywców Everestu czy pierwszych ludzi na K2, podobnie jak zdobywcy Pika Kommunizma, Jewgienija Abałakowa. Są natomiast szczegółowe dane (osoby, daty) odnoszące się do wejść np. na Demirkazik, Noszak, Biełuchę, Munku Sardyk czy kaukaski Elbrus (choć Łysenkow nie stanął z "Haszyrowem" na wierzchołku 5621 m, nie było go nawet w składzie wyprawy; s.44). Książkę wydano dla czytelnika polskiego, ten jednak nie może jej czytać bez irytacji. Wiemy dobrze, że w górach Azji Polacy zrobili niemało -- tak np. w trzecim co do wysokości masywie świata, Kangchendzöngi, z 5 głównych szczytów na trzy (dwa po 8500 m) weszli jako pierwsi ludzie. Z 10 najwyższych 7-tysięczników na 4 Polacy też stanęli jako pierwsi. Tymczasem na prawie 300 stronach "Gór Azji" autorzy nie wymieniają ani jednego polskiego alpinisty!! "Legendarny Messner" pojawia się szereg razy -- o Kukuczce, Wandzie Rutkiewicz, Zawadzie, Wielickim, Kurtyce czescy pisarze górscy (a tym bardziej polscy wydawcy!) chyba w ogóle nie słyszeli. Podobnie jest z literaturą. Książek o górach Azji wydano na świecie setki i są wśród nich pozycje bardzo dobre a nawet kluczowe, jak dzieła Dyhrenfurtha, Masona, Yakushiego, Jill Neate, Kiełkowskiego. Próżno ich jednak szukać w bibliografiach "Gór Azji". Na s.7 "Podstawowa literatura przedmiotu": 14 tytułów, wszystkie o trzeciorzędnym znaczeniu i wszystkie w języku czeskim, w tym "Guinnessova kniha rekordu" (!). Podobnie jest z bibliografiami do poszczególnych rozdziałów, a odesłania do źródeł takich, jak "Biul. ARGS 1975" czy "tom zbiorowy ČSGS nr 4 (1991)" świadczą o zupełnej bezmyślności wydawców. Przy Himalajach łaskawie wymieniono Kowalewskiego i Kurczaba i to jest chyba jedyny polski ślad literacki. Rady praktyczne wyrywkowe i częściowo zdezaktualizowane, m.in. przez rozluźniające przepisy decyzje Nepalu, Pakistanu, Chin. O Iranie czytamy, że "zdobycie wizy turystycznej graniczy -- i zapewne jeszcze długo będzie graniczyć -- z cudem". A przecież kraj ten reklamuje swoje szczyty, jest w ofertach biur podróży, a wejścia na Damavand sypią się jak z rękawa (o polskich m.in. GS 11/02, "Tygodnik Podhalański" 25-26/03). Tom urywa się "oszczędnościowo" jak nożem uciął. Indeksu nie ma -- bo i do czego?\nOczywiście, każdemu się zdaje, że potrafi dobrą książkę napisać, ten i ów umie ją nawet wydać i sprzedać. Ale żeby tak słabo i niechlujnie opracowany tytuł tłumaczyć i proponować nacji, która coś tam jednak o górach wie i coś do ich eksploracji wniosła, a na dodatek ma własnych, nieporównanie kompetentniejszych autorów? Cóż, pieniądze są ważniejsze, niż wydawnicze ambicje, nie mówiąc już o czymś takim, jak honor firmy. Czekajmy na następne tomy serii "Gór Świata", a nuż zdarzy się cud i okażą się lepsze?\n00.00.0000 Pokolenie z pobliża nieba 20.06.2003\nStanisław Worwa: Bliżej nieba. Zbiór wspomnień górskich. Redakcja: Barbara Morawska-Nowak. Współtwórca i wydawca: Zofia Barutowicz-Worwa. Wydano z pomocą przyjaciół z Klubu Wysokogórskiego. Kraków 2003, s.232 + wkładki ilustracyjne barwne i czarnobiałe. Główny dystrybutor: "Góry i Alpinizm".\nIm więcej zmarszczek żłobi nasze czoła, tym chętniej wracamy myślami do tamtych odległych lat, do wypiękniałych przez upływ czasu zdarzeń, młodych twarzy naszych przyjaciół i tego dawno wygasłego entuzjazmu, jaki budziły w nas góry, w które jeździliśmy zatłoczonymi pociągami, ochoczo stojąc w ciżbie po kilkanaście godzin. Wszystkie ówczesne biedy dzisiaj już nie bolą, przeciwnie -- dodają smaku przygodom i stają się zabawną anegdotą, w której prawdziwość młodzi szczerze powątpiewają. Zbiór wspomnień Staszka Worwy (zdjęcie) jest takim powrotem do przeszłości, z -- jak mawiał zakopianiec Makuszyński -- uśmiechem w lewym, i łezką smutku w prawym oku. Wraz z narratorem przeżywamy przygody z lat 1940--1980, emocjonujące (zjazdy z Aiguille Noire), groźne (lawina z Czeskiego Szczytu), zabawne, także dramatyczne, jak poszukiwania Nunberga i Woźniaka na Ganku czy ofiar lawiny nad Hińczowym Stawem. Przebieg wielu zdarzeń znamy z innych relacji, mimo to chętnie do nich wracamy, bo przecież każdy interpretuje fakty na swój sposób. Tak np. przygodę z wybuchem "granatu" Jan Długosz opowiadał jako swoją, i to rozegraną w Kurniku, w dodatku w obecności kontrolerów "p-poż", przypadkiem właśnie na ten moment przybyłych służbowo z Zakopanego. "Granaty" wybuchały zresztą częściej, a w taternickiej gawędzie historyczny detal nie jest ważny, może być nawet przeszkodą -- o gawędziarzu Oppenheimie mawiano, że "gospodarował faktami na miarę fantazji i nastroju chwili".\nDo swoich sportowych sukcesów Staszek odnosi się z godnym siedemdziesiątki dystansem, nie robi też z siebie literata, choć pisze z wdziękiem i zgrabnie buduje dramaturgię opowieści. Jego wzór, to przede wszystkim "Komin Pokutników". Jak sam przyznaje, wspomnienia zaczął pisać dopiero jako emeryt i z wieloma tematami (Spitsbergen, Hindukusz...) nie zdążył się już uporać. Nic też nie napisał o swoich związkach ze sportami wodnymi, zwłaszcza kajakarstwem górskim (m.in. wysokie miejsca w chyba ośmiu edycjach MSKnD). Szkoda, ale cieszmy się z tego, co zdołał utrwalić i obronić od zapomnienia. Zbiór wspomnień przygotowały do druku i wydały Zosia Barutowicz-Worwowa i Basia Morawska w iście rekordowym tempie 2 miesięcy, bądźmy więc wyrozumiali dla przeoczeń a także drobnych merytorycznych i redakcyjnych potknięć. Roboty było niemało: Staszek nosił się z myślą o książce, teksty powstawały więc pod tym kątem, a większość z nich ukazywała się drukiem na łamach GiA i "Pamiętnika PTT", trzeba je jednak było pozbierać, ująć w całość, ujednolicić redakcyjnie i graficznie, no i zgromadzić ilustracje, których liczba i jakość są doprawdy imponujące. Dzięki nim wracamy w czasy pumpek, trampek, skafandrów, sisalowych lin, cienkich kocyków, a ten i ów z dawno pożegnanych kolegów, dotąd znany tylko z nazwiska (Westfalewicz, Korek), teraz nagle uzyskuje... twarz i sylwetkę. Można przyjąć, że gdyby nie starania wydawczyń, część tych skarbów nigdy nie ujrzałaby światła dziennego. Ponieważ Staszek dużo miejsca poświęca kolegom i przyjaciołom (Hellerówna, "Palant", "Druciarz", "Hierz" mają nawet osobne rozdziały), książka staje się też wizerunkiem pokolenia, niestety, po części i jego epitafium, wielu bohaterów nie ma już bowiem pośród żywych. W tym sensie tytuł "Bliżej nieba" otrzymuje drugie, już alegoryczne znaczenie.\nSzkoda, że tomu nie opatrzono notą edytorską, informującą o pierwodrukach poszczególnych tekstów, a także o istnieniu innych lub częściowo innych wersji relacji, jak np. Alpy 1947 w "Pamiątkowej księdze" Stanisława Siedleckiego 1992 ("Wspomnienia z wyprawy", ss.63--76). Bogatą szatę ilustracyjną książki uzupełniamy jeszcze jedną zbiorową (fotką), którą kilka lat temu Staszek Worwa dla "Głosu Seniora" z pomocą kolegów opatrzył nazwiskami stojących na tle Niżnich Rysów osób\n"Bliżej nieba" rozchodzi się bardzo dobrze a nakład nie jest duży. Książkę można zamówić u Alka Lwowa w GiA, box 1030; 50-950 Wrocław (e-mail), cena 25 zł wraz z wysyłką. Rozprowadza ją też kielecki Filar (e-mail). I uwaga: w biblioteczce seniora pozycja obowiązkowa!\n00.00.0000 Tatry w ugrach, sepii i brązach 14.01.2003\nTeresa Jabłońska, Anna Liscar, Stefan Okołowicz, Lech Majewski: Tatry. Fotografie Tatr i Zakopanego 1859--1914. Wydawnictwo BOSZ w Lesku i Muzeum Tatrzańskiego, Olszanica 2002. Format 27 x 30 cm, stron 251.\nPod choinkę otrzymaliśmy długo oczekiwany prezent: okazale wydany album starej fotografii zakopiańskiej i tatrzańskiej. Dominuje krajobraz: 135 fotogramów, z których część oglądamy po raz pierwszy, a te już znane z kart pocztowych czy książek otrzymujemy w nowoczesnej reprodukcji, z wyblakłych odbitek pozwalającej wydobyć cały ich walor i czar. Zebrane zdjęcia dowodzą, że pionierzy fotografii postrzegali Tatry podobnie, jak my dzisiaj, a sztuka pokazywania gór z pomocą oka kamery -- jeśli pominąć nowinki techniczne -- przez półtora wieku nie zrobiła dużych postępów. Ukształtowane przez malarstwo zasady kompozycji, zabudowy płaszczyzny, gry walorami, wykorzystania perspektywy powietrznej znane były już Rzewuskim i Szubertom, a fotogramy Karłowicza, Krygowskiego czy Jaroszyńskiego i dziś byłyby ozdobą dobrej krajoznawczej wystawy. Wiele starszych zdjęć straszy bielą pozbawionego chmur nieba -- to nie nieudolność twórców, lecz wynik cechy ówczesnych klisz, "ślepych" na barwy zimne, szczególnie fiolety i błękity. W albumie zręcznie niwelowano te braki, zgęszczając ton tła nad górami.\nJako zapis historii najcenniejsze są rozdziały poświęcone folklorowi (60 zdjęć) i wkraczaniu XIX-wiecznej cywilizacji w sielskie opłotki Zakopanego (60 zdjęć). Wiele z pojawiających się twarzy znamy z wcześniejszych publikacji, jednak dopiero zgromadzone razem cofają nas one w całą dokumentarnie autentyczną rzeczywistość góralską tamtych lat. Tytuł albumu brzmi "Tatry", szkoda więc, że ani jednym zdjęciem nie zaznaczono obecności pod Tatrami Spiszaków, Liptaków, Orawian czy też miejscowości innych, aniżeli Zakopane. Dawne wycieczkowanie obrazuje 45 zdjęć, zaś tworzenie się bazy turystycznej -- portrety 6 schronisk i schronów (z ogółem ok. 30 po stronie polskiej). Rozdział o nartach i taternictwie wypada słabiej, gdyż połączone zbiory są pod tym względem niebogate: 15 zdjęć narciarskich i ok. 10 luźno związanych z taternictwem, z tego zaledwie jedno stricte wspinaczkowe, i to reprodukowane z "Taternika" 1909. Ciekawa zbiorowa fotografia z r. 1910 na s. 235 zasługiwała na nieco większą działkę, niż jej przydzielono (zdjęcie). Wyjściem poza temat książki wydaje się natomiast być włączenie do niej eksperymentów Witkacego -- kontrowersyjnych artystycznie, a częściowo w ogóle nie związanych z Tatrami czy Zakopanem.\nAnna Liscar i Stefan Okołowicz piszą, że Walery Eljasz (podobnie jak później Chmielowski) korzystał z aparatu jako "notatnika" do prac nad swoimi przewodnikami. Dodajmy od siebie, że nie miał on tej biegłości rysowniczej, co np. Compton, więc z pomocą obiektywu tworzył matryce do sporządzania widoków i panoram ze szczytów. Jako przykład wymieńmy rozkładówkę nr 186 w albumie, która w formie ryciny występuje -- z drobnymi zmianami -- w wydaniu IV (1891) przewodnika na s.129, podobnie jak "Pasterka w Tatrach" (wyd. 1896 s.35 i 1900 s.28), będąca graficzną repliką postaci Hanki Gomboski (zdjęcie nr 155) (reprodukcja). Korzystanie przez Eljasza z materiałów cudzych dokumentuje rycina "Dolina za Bramką" w wydaniu 1896 s.154 -- wierna rysunkowa kopia zdjęcia nr 139. Podobne przykłady można by mnożyć.\nNa stronach albumu miejsca było dosyć, szkoda więc, że autorzy tak skąpili informacji w podpisach do zdjęć. Brak nazwisk wielu pokazywanych osób. Czytając, że mamy przed sobą Jaworowy, Szeroką Jaworzyńską, Świstowy musimy mieć sporą wiedzę topograficzną, by zorientować się, "kto jest kim" w tłumie gór na zdjęciu. Nierzadko podawana jest tylko nazwa stawu czy potoku, podczas gdy wzrok oglądającego błądzi po anonimowych szczytach (nry 55, 61, 125, 283). Pozostawione bez wyjaśnień żartobliwe podpisy Karłowicza budzą zdziwienie, jak np. ten przy rozkładówce nr 260, gdzie zamiast "równin Galicji" widzimy (galicyjską wprawdzie) Dolinę Gąsienicową, Magurę, Kopy Królowe i do cna wyrąbaną ubocz Nosala. A już uśmiech budzi podpis do jego zdjęcia zrobionego z... "Brodawki" (nr 5). Kto dzisiaj pamięta, że Staroleśna nazywała się po węgiersku Bibircs, co oznaczało "brodawkę" i ocalało w słowackiej "Bradavicy"? Jak słusznie stwierdzono w artykułach wstępnych, album jest pochwałą efektów walki o ochronę Tatr i działań Tatrzańskiego Parku Narodowego -- przy wielu zdjęciach można było na to zwrócić uwagę, albo nawet dorzucić dwie-trzy porównawcze fotki współczesne, unaoczniające dzisiejszy zasięg lasu czy kosodrzewiny.\nMimo zdawkowości podpisów, nie ustrzeżono się drobnych usterek. Oto parę przykładów: Zdjęcie nr 79 to ani Głodówka, ani lata 1876--78 -- wystarczy zauważyć nową, obramioną słupkami szosę. Kamienna chatka z r. 1875 (nr 113) została zniszczona przez lawinę nie na Krzyżnem lecz w Dolinie Waksmundzkiej -- na Krzyżne przeniesiono obiekt (bo nie mury) w r.1880. Schron w drodze na Świnicę (nr 111) stał nie pod Przełęczą Świnicką, lecz nad nią, na tzw. Karbie, zresztą zdjęcie przedstawia nie ten budynek, lecz całkiem inny: utulnię w załomie Miedzianego w Dolince za Mnichem. Szczyt Marty, to oczywiście Żłobisty, a Szczyt Katarzyny, to Mała Pośrednia Grań. Stwierdźmy jednak uczciwie, że dostrzeżonych usterek jest na palcach policzyć -- jak na 340 jednostek ilustracyjnych jest to niewątpliwy sukces.\nWszystkie teksty tłumaczone są na angielski i tu, niestety, zabrakło redaktorskiego oka, a Witold H. Paryski, wymieniony jako konsultant, z pewnością "przewraca się w grobie". Tłumaczka, biegła w angielskim "w ogóle", nie zna terminologii fachowej ani problematyki tatrzańskiej i jakoś nikt na to nie zwrócił uwagi. "Harnasie" są dla niej operą, razi przymiotnik "Tatran", niewłaściwy termin stanowi "fell" w znaczeniu turni, "pass" dla Rozdziela (277) czy "tarn" w odniesieniu choćby do Czarnych Stawów lub typowych "lakes", Pięciu Stawów Polskich. Często wracający "threshold" to próg domu, w geomorfologii przyjęty jest termin "rock step". Na Polski Grzebień czy Rysy prowadzą nie, jak powinno być, route albo path, lecz "road", czyli szosa lub co najmniej droga kołowa. Nieporozumieniem jest nazywanie Sekcji Turystycznej TT "Hiking Section" (s. 245 i inne), Dworzec Tatrzański w Zakopanem pojawia się parę razy jako "Tatran Railway Station" -- Tatrzańska Stacja Kolejowa (197, 198, 325). W nazwach geograficznych takie potknięcia, jak "Krzyżne Mountain" (nr 60, 113), "Beskidy peak" zamiast Beskid (nr 316), "The Tatras of Bielsko" (nr 141, na s.246 jeszcze gorzej, bo "Tatras around Bielsko"), nazwane przecież od Białej Spiskiej a nie od Bielska-Białej. Na s. 247 Karłowiczowi dopisano "linguist and lexicographer", myląc go z ojcem Janem.\nDo układu graficznego wrócimy na innym miejscu, można by też dyskutować z artykułami wstępnymi, ale nie bądźmy zbyt grymaśni: nie ma dzieł doskonałych, a księga jako całość robi imponujące wrażenie i śmiało wkracza do tatrzańskiej klasyki. Najstarszym z nas, pamiętającym jeszcze chatę TT na Gąsienicowej czy autentycznych, śniadych od dymu juhasów na halach, dostarcza nostalgicznych wspomnień, a zakopiańskim góralom rodowych wizerunków ich pra-pradziadków. Maniacy dłubania we wszystkim, co tatrzańskie, otrzymują zajęcie na długie zimowe wieczory. W bibliotece tatrzańskiej album "Tatry" jest na pewno największym wydarzeniem wydawniczym ubiegłego roku i zgarnie edytorskie nagrody, czego jego autorom szczerze życzymy. Mimo iż zajmuje sporo miejsca i kosztuje całe 120 zł -- nie można go nie mieć na półce. I, oczywiście, w sercu.\narchiwum nowości wydawniczych z roku 2002 i lat wcześniejszych\n10.12.2002 Baintha Brakk i Everest\n26.11.2002 "Taternik" 4/2001\n23.11.2002 Mnich i Zamarła\n04.11.2002 Nowości prasowe z USA\n24.10.2002 Powrót Karłowicza\n24.10.2002 Nowy Rokendais\n18.10.2002 Lynn w pionowym świecie\n12.10.2002 Jerzy Kolankowski o sobie\n07.10.2002 Biografia Lorda Hunta\n07.10.2002 For climbers by climbers\n07.10.2002 "Taternik" 4/2001\n02.10.2002 Bonatti po hiszpańsku\n27.09.2002 Tatrzańskie nowości\n21.09.2002 Przewodnik po górach Nepalu\n21.08.2002 MASTER TOPO -- przewodniki-plakaty\n26.07.2002 Wznowienie książki Alka Lwowa\nO Tatrach ze sklepu do supermarketu\nAconcagua na mapie\nNepal -- nowy przewodnik trekkingowy\nZłe lata stolicy Tatr


Rozmowa z Joanną Chmielewską - Literatura - rp.pl\nAktualizacja: 02.04.2012, 08:00\nZ Joanną Chmielewską, pisarką, rozmawia Maja Narbutt\n2 kwietnia 2012 Joanna Chmielewska kończy 80 lat. Przypominamy wywiad z dodatku Plus Minus z listopada 2009 Poniżej dalsza część artykułu\n„Liczę na to, że wszystkie kasyna uczynią mnie honorowym gościem, ze wstępem gratis i wolnym drinkiem, co ich z pewnością nie zrujnuje, bo koniaku i szampana nie lubię, a więcej niż pół litra bardzo mi szkodzi”. Tak napisała pani we wstępie do książki poświęconej hazardowi. I co, ma pani tę wejściówkę?\nOczywiście. Jako stały klient, który nigdy nic nieodpowiedniego nie zrobił i zachowuje się przyzwoicie.\nRozumiem, że dotyczy to kasyn polskich. Ale gra pani też w zagranicznych.\nJak się gdzieś często bywa, to nie trzeba legitymować się paszportem, ma się kartę wstępu. No i dostaję żeton do toalety dla inwalidów i osób starszych, która znajduje się na tym samym poziomie co kasyno.\nAferze hazardowej towarzyszy również aura pewnej moralnej nagany, a może nawet potępienia wobec zjawiska hazardu. Politycy chcą, by automatów było znacznie mniej. Troszczą się o nieszczęsnych ludzi, którzy lekkomyślnie tracą pieniądze.\nAutomaty są szkodliwe? A co, czy ten, co stoi przy automacie, zapada na grypę? A może dostaje osteoporozy? Zajęty jest tak bardzo, że nawet alkoholu się specjalnie nie napije, co najwyżej jakieś piwo. Nie ma przymusu gry. Nie można traktować ludzi jak niemowlęta, które nie wiedzą jeszcze, co im szkodzi, a co nie. Uważam, że za tą całą nagonką na hazard stoją jakieś wściekłe żony.\nMogłaby pani rozwinąć ten wątek?\nKiedyś taka facetka wpadła do kasyna w Marriotcie i żądała kategorycznie, by kasyno bezwzględnie zamknąć. A jeśli nie, to przynajmniej nie wpuszczać jej męża, który wszystko z domu wynosi i sprzedaje, by mieć za co grać. Powiedziano jej, że nie można wydać zakazu wpuszczania tego człowieka. Zachowywał się zawsze absolutnie przyzwoicie, żadnej awantury nie zrobił. A że ta pani nie umiała sobie dać z nim rady? Widziały gały, co brały. To jej sprawa prywatna, nie może wciągać do tego społeczeństwa.\nWiele osób straciło jednak sporo pieniędzy, grając na automatach czy ruletce.\nSzanowna pani, jeśli pójdzie pani do restauracji, spożyje śledzika i setkę albo jakiś obiad, to nie oczekuje od kelnera, że odda potem pieniądze. Dlaczego, na litość boską, w kasynach ma być inaczej? Hazard jest przyjemnością lub namiętnością, jak wszystkie inne. Ale, w przeciwieństwie do reszty, tu można jednak uzyskać zwrot wydatkowanych pieniędzy.\nTo żałosny widok, który można zobaczyć w każdym kasynie: człowiek, który stracił fortunę, ale nie potrafi się od hazardu oderwać. Nie stać go na grę, będzie więc krążył wokół innych graczy, starając się wyłudzić żeton lub im kibicując\n„Won mi stąd!” i „Proszę tego pana natychmiast zabrać”. W takich kwestiach zwracam się do obsługi i jestem bezlitosna. Przepraszam bardzo, ja gram za swoje pieniądze i dla mojej przyjemności. Nienawidzę, jak ktoś patrzy mi na ręce, nawet jak kroję cebulkę, a co dopiero, gdy gram. Dlaczego nie współczuję takim przegranym typom? Było się opanować.\nNo właśnie, hazard może kompletnie zniszczyć życie. To jak narkomania.\nNarkoman jest wrakiem. Człowiek, który gra w kasynie, potrafi z zainteresowaniem przeczytać książkę, chodzi do pracy. Bo tak w ogóle pieniądze powinno się zarabiać w pracy. Do kasyna chodzi się dla rozrywki. Jeśli idzie pani, by wygrać, z zaciętością, zaciśniętymi zębami i rozczapierzonymi pazurami, to przegra pani, co ma, i jeszcze trochę\nZ drugiej strony niektórzy przy automatach czy ruletce wygrali, i to sporo.\nW duńskim Tivoli widziałam, jak taka nędzna baba, widać, że niebogata, znalazła na podłodze obok automatu jeden żeton, wrzuciła. Wygrała 14. Skończyła grę, gdy miała tych żetonów 200.\nMoże ta kobieta nie miała szczęścia w miłości, bo przecież twierdzi pani, zgodnie ze znanym powiedzeniem, że istnieje taka prawidłowość.\nRadziła pani nawet w książce o hazardzie, by przymknąć oko, jeśli ukochana osoba romansuje, bo może nam to pomóc w grze.\nTa baba z Tivoli była w takim wieku, a w dodatku nie była cudnej urody, że szczęście w miłości raczej jej nie interesowało.\nPrędzej była z gatunku tych, co to strasznie się starają o dom, w którym jest niewdzięczny mąż i dzieci.\nAlbo była wdową, tak sobie ją wyobrażam. W sumie ta wygrana była jej potrzebna i jakoś się należała.\nCzy można powiedzieć, że komuś należała się wygrana, a innemu nie?\nOczywiście. Kiedyś w Marriotcie był w jednym automacie jackpot wynoszący prawie milion...\nLudzie ustawiali się w kolejce jeszcze przed otwarciem kasyna.\nWysyłali rodziny, by okupowały automat. Aż w końcu czy się spóźnili, czy na chwilę zrezygnowali, dość, że do automatu podeszła Chinka.\nWrzuciła trzy monety po pięćdziesiąt groszy. I momentalnie wygrała.\nLudzie byli wściekli. Ja zjawiłam się w Marriotcie ze dwa dni później.\nW kasynie nadal była atmosfera sensacji — przyszła taka wredna, skośna, żółta i natychmiast zainkasowała wszystko, a inni wrzucali bez końca i im się bardziej należało. Tak byłoby bardziej sprawiedliwie.\nWygrana na automatach jest kwestią przypadku. A tymczasem przy ruletce, jak pani sugeruje, niekiedy wcale nie decyduje ślepy los.\nWprawny krupier może kontrolować kulę. Złapać numer, który chce, by wyszedł. Na przykład może grać przeciwko niesympatycznemu typowi, który jest ogromnie awanturniczy. Nie na tyle jednak, by lać po mordzie i wywołać incydent, po którym wyrzuci się go z kasyna. Ale taki typ potrafi tak zirytować krupiera, że ten nie da mu wygrać.\nNaprawdę pani tak sądzi?\nJa nie sądzę, po prostu wiem. Jest taka książka zatytułowana „Wygrać\nw kasynie”, a może „Przegrać w kasynie”. Jej autor, dawny krupier, nie ma wątpliwości, że krupier może decydować o tym, gdzie trafi kula.\nRozmawiamy o kobietach grających w kasynach, a przecież grają one znacznie rzadziej niż mężczyźni.\nKobiety są tchórzliwsze. Bardzo niewiele kobiet sięga po przyjemności ryzykowne dla życia. Himalaistki, kobiety płynące w samotny rejs po oceanie – takich jest znacznie mniej niż mężczyzn mających te pasje. Ta niechęć do ryzyka jest zakodowana w nas biologicznie. Kobieta zawsze zostawi sobie jakiś kawalątek bezpieczeństwa\nNa przykład nie zgra się do końca, zostawi sobie choćby parę groszy na bilet do domu.\nBez przesady, dlaczego miałaby sobie zostawiać na bilet? Ja po wyścigach w Kopenhadze nie miałam już na transport miejski i wracałam 7 km na piechotę. No i co mi się stało?\nNapisała pani kiedyś, że chodzenie na wyścigi to bardzo przyjemne i rekreacyjne zajęcie. Na świeżym powietrzu...\nTeren zielony, można zabrać żonę i dzieci. A jak się człowiek uprze, to i grosza nie wyda, bo przecież nie ma przymusu gry. Jeśli ktoś mnie irytuje na wyścigach, to idioci, którzy się ekscytują, że mają absolutnie pewny typ.\nA co, nie ma pewnych typów?\nCały biznes na wyścigach opiera się właśnie na idiotach wierzących w pewniaki. Taki idiota, któremu umysł sklęsł do reszty, ulega szeptanej propagandzie o pewnym faworycie, wynosi wszystko z domu, spienięża i stawia na tego konia.\nA skąd się bierze informacja o tym pewniaku? Od chłopca stajennego, który widzi, że w jego stajni jest dobry koń, ale nie ma zielonego pojęcia, że w innej jest jeszcze lepszy. 35 lat chodziłam na wyścigi, zapisywałam wszystko, znałam stajnie, znałam ludzi ze stajni i rwałam włosy z głowy, kiedy ktoś przychodził i szeptał: „Dwójka na pewno przyjdzie pierwsza”.\nTo co pomaga wygrać na wyścigach?\nElementarna wiedza. Jeśli jeden koń ma wąskie kopytka, a inny szerokie kopyta, to który przyjedzie pierwszy, jeśli jest błoto?\nWystarczy wiedza o koniach?\nLudzie ze stajni nie mogą się zgodzić, by tylko jedna z nich wygrywała. Uzgadnia się, komu ma przypaść zwycięstwo. Jedni mają prawo do częstszych zwycięstw, inni rzadszych. Jeśli między stajniami panują dobre stosunki, sprawy załatwiane są przyzwoicie. Gorzej, jeśli wkrada się wrogość. Przez blisko rok pewien facet nie mógł wygrać ani jednej gonitwy i zdobyć stopnia dżokeja, bo koledzy mu nie pozwalali. Dlatego że się uparł i nie chciał im postawić pół litra. I ja, i inni wtajemniczeni czekali, aż się złamie i te pół litra im jednak postawi.\nWygrywanie na wyścigach wydaje się dość skomplikowane. A jednak są tacy, którzy dosyć systematycznie wygrywają.\nPewien znajomy wygrał na trzypokojowe mieszkanie spółdzielcze, domek letniskowy nad Liwcem oraz ich wyposażenie. I jeszcze na samochód. Grał przez 20 lat, stawiał na to, co sam sobie wyliczył. Mój syn też wygrywał, wyliczając sobie wszystko matematycznie. Ale on, w przeciwieństwie do mamusi, zna wyższą matematykę.\nA pani raczej wygrywała czy przegrywała na wyścigach i w kasynach?\nNie miałam ani wielkiego pecha, ani wielkiego szczęścia. Bywały okresy, w których wygrywałam, i takie, kiedy przegrywałam. Bo to się zawsze układa okresami. A w ogóle co się pani mnie tak uczepiła z tym hazardem?\nPrzecież gra nie tylko pani, ale grają również bohaterowie pani powieści. Chociaż hazard nie pochłania pani chyba tak bardzo. Nie miałaby pani inaczej czasu, by tak często wydawać książki. Chyba że w jednej ręce trzyma pani żeton, a drugą pisze...\nA w trzeciej ręce trzymam kieliszek wódki. Tak to sobie chyba niektórzy wyobrażają. Nie słyszała pani plotek, że byłam na odwyku? Albo że już umarłam?\nTak sobie myślę, że z naszej rozmowy można wysnuć sprzeczne wnioski. Bo przecież mówi pani, że krupier może decydować, gdzie trafi kula, a o wyniku wyścigów rozstrzyga umowa. A z drugiej strony wierzy pani w dobrą lub złą passę, zależność między grą a miłością.\nTo co, jest w końcu jakaś metafizyka gry czy nie?\nProszę mnie nie naciskać. Ja strasznie nie lubię stawiać kropki nad „i”.\nRozmowa z Joanną Chmielewską „Można stracić pieniądze, ale nie rozum” została opublikowana w wersji nieautoryzowanej przez rozmówczynię.


Różaniec, 2017 – Idźcie i głoście! Z Maryją podejmuję powołanie do głoszenia Chrystusowej Ewangelii! - Rozważania Różańcowe - www.slowo.redemptor.pl\nRozważania różańcowe 2017\nZ Maryją podejmuję powołanie\ndo głoszenia Chrystusowej Ewangelii!\nAby Chrystus narodził się w moim sercu!\nWypełniając wolę swego Ojca, zstąpiłeś na ziemię, aby podać zbawienną dłoń człowiekowi błąkającemu się w ciemnościach grzechu.\nTę wspaniałą nowinę pragniemy rozważać wraz z Twoją Najświętszą Matką, która całkowicie poświęciła się Tobie. Chcemy od Niej uczyć się tego. Chcemy, abyś Ty, Panie, rodził się w naszych sercach i je przemieniał. Amen.\n1. Zwiastowanie – Nie bój się!\nCzy to widok Anioła, czy też wiadomość, którą Ci przekazał, sprawiły, że po prostu się bałaś, Maryjo?\nAnioł musiał Cię uspokoić.\nJa też się boję różnych sytuacji. Boję się nawet tego, by Chrystus tak naprawdę, zajął najważniejsze miejsce w moim życiu.\nAle spróbuję, tak jak Ty, Matko!\n2. Nawiedzenie – Błogosławiona jesteś!\nJak wielką radość odczułaś, Maryjo, na widok swojej krewnej! Jak bardzo ona się ucieszyła, że po prostu do niej przyszłaś, że nie będzie sama w tak ważnym dla siebie momencie.\nŚpiewałyście więc: Magnificat!\nJa też się cieszę, gdy uda mi się sprawić radość innym. Oni pewnie też czują się wtedy lepiej.\nBiorąc z Ciebie, Matko, przykład, postaram się nieść radość moim bliźnim.\n3. Narodzenie – Położyła Go w żłobie!\nMyślałaś tylko o jednym, Maryjo: aby Twoje Dzieciątko mogło się szczęśliwie urodzić. Nieważne było, gdzie i jak. Ważne, że Ty byłaś przy Nim i oddałaś Mu swoje serce.\nTo był Twój czas!\nPragnę również oddać Jezusowi do dyspozycji całe moje serce. Niech On je wypełni sobą, abym mógł nieść Go moim braciom i siostrom.\n4. Ofiarowanie – Przynieśli Je do Jerozolimy…\nWraz z Józefem, Maryjo, wiernie wypełniałaś przepisy Prawa. Ofiarowaliście swego pierworodnego Syna w świątyni. Panu Bogu należy składać ofiary, nawet gdy wiele kosztują. On jest tego godzien.\nWszystko przecież od Boga mamy i Jemu wszystko jest poświęcone.\nPragnę jeszcze bardziej należeć do Pana, by On mógł czynić ze mnie ZNAK.\nŚwiatło na oświecenie pogan!\n5. Odnalezienie – Chodzili co roku do Jeruzalem!\nTo był bardzo konkretny wyraz Waszej wiary, Maryjo. Pilnowaliście jako rodzina tej tradycji. Chodziliście do świątyni, aby dziękować za cuda, które Pan Bóg działał w Waszym życiu. Ale tym razem coś się wydarzyło:\nZostał Jezus w Jerozolimie!\nChcę, by moje zwyczaje religijne coraz bardziej zbliżały mnie do Pana Boga. Chcę zawsze chodzić w Jego obecności.\nPowinienem być w tym, co należy do mojego Ojca!\nMaryjo, moja Matko!\nPrzyjęłaś Jezusa w swoje życie. Oddałaś Mu do dyspozycji siebie. W ten sposób stałaś się pierwszą Uczennicą Pańską, która niosła Go innym.\nPomagaj mi, proszę, otwierać serce na przychodzącego Pana. Niech On narodzi się w nim i je wypełni. A wtedy i ja będę mógł zanosić Go moim braciom i siostrom. Amen.\nAbym stał się uczniem Pana!\nTy jesteś najlepszym nauczycielem. Zapraszasz mnie do swej szkoły. W niej czynisz ze mnie swego ucznia, który stanie się jak jego Mistrz. Chcesz, Panie, upodabniać mnie do siebie.\nProszę, niech rozważanie tajemnic światła, pomoże mi zrozumieć tę prawdę, iż potrzebuję Ciebie, potrzebuję Twojej szkoły, że tylko wtedy będę mógł iść i głosić Ewangelię.\nMaryjo, moja Matko, bądź ze mną w szkole Jezusa!\n1. Chrzest Pana Jezusa w Jordanie – Przyszedł Jezus nad Jordan.\nWraz z innymi stanąłeś w kolejce, by przyjąć chrzest od Jana. Byłeś bez grzechu, ale w ten sposób chciałeś pokazać, że bierzesz na siebie nasze grzechy, aby nas od nich uwolnić.\nChcę uczyć się od Ciebie tej sztuki. Muszę zrozumieć, że pójście do innych z Dobrą Nowiną wymaga najpierw ode mnie przyjęcia jej jako programu życia.\n2. Cud w Kanie Galilejskiej – A kiedy zabrakło wina…\nZaproszono Cię na wesele i Ty tam poszedłeś. Po to zstąpiłeś na ziemię, aby dzielić nasze radości i smutki. Co więcej, już tam pokazujesz, że chcesz zaradzać naszym brakom i leczyć nasze słabości.\nChcę uczyć się od Ciebie, Panie, bycia z innymi i dla innych. Niech moja obecność pośród ludzi, pomaga im uwierzyć w Ciebie.\n3. Pan Jezus głosi królestwo Boże i wzywa do nawrócenia – …obchodził wszystkie miasta i wioski…\nPo latach spędzonych w ukryciu wyruszyłeś na palestyńskie drogi, by każdemu człowiekowi głosić Bożą miłość. Uzdrawiałeś chorych, wskrzeszałeś umarłych, wypędzałeś złe duchy. Ale również wzywałeś do nawrócenia, do radykalnego wyboru Pana Boga i odrzucenia zła.\nChcę uczyć się od Ciebie, Panie, trwania w ukryciu, na modlitwie, by następnie iść tam, gdzie mnie poślesz. Niech nie brakuje mi zapału i gorliwości.\n4. Przemienienie na górze Tabor – Przemienił się wobec nich…\nWziąłeś ze sobą najbliższych uczniów i ukazałeś im rąbek swojej chwały. W ten sposób chciałeś umocnić ich wiarę przed czekającymi ich trudnościami.\nChcę wpatrywać się w Ciebie, Panie. Chcę trwać na adoracji, by coraz bardziej zachwycać się Tobą. Wtedy z jeszcze większym entuzjazmem będę mógł opowiadać innym o Tobie.\n5. Ustanowienie Eucharystii – Bierzcie i jedzcie… bierzcie i pijcie…\nZaprosiłeś swych uczniów na niezwykłą ucztę: sam zastawiłeś stół, przygotowałeś Pokarm i Napój. I w nim zawarłeś swoją odwieczną i nieskończoną miłość. Tak bardzo nas ukochałeś!\nChcę uczyć się od Ciebie, Panie, że aby być Twoim wiarygodnym świadkiem, trzeba najpierw oddać wszystko i stać się wszystkim dla wszystkich.\nDziękuję Ci, że nieustannie mnie pouczasz. Wybacz moją opieszałość i lenistwo. Pragnę, by Twoje światło padło na moje serce i pociągnęło mnie do Ciebie. Amen.\nMaryjo, pierwsza Uczennico Pana! Pomagaj mi nieustannie. Amen.\nAbym umiał dzielić los Mistrza!\nKto chce iść za Mną… niech weźmie swój krzyż…\nTak mówiłeś, Panie, do swoich uczniów. Tak mówisz i do mnie. Proszę, niech rozważanie bolesnych tajemnic różańca, pomoże mi lepiej zrozumieć tę prawdę i pobudzi mnie do wierności Tobie nawet wtedy, gdy spotkają mnie trudności.\nMatko Bolesna – módl się za nami!\n1. Modlitwa w Ogrójcu – Módlcie się, abyście nie ulegli pokusie.\nPrzeraża mnie perspektywa cierpienia, trudności. Chciałbym od nich uciec. Chciałbym łatwą drogą przejść przez życie.\nTy, Panie Jezu, dzielisz mój los. Ale wskazujesz inne rozwiązanie: Nie moja wola, lecz Twoja, Ojcze, niech się stanie!\n2. Biczowanie – Jezusa kazał ubiczować.\nJakże mnie boli, gdy ktoś źle o mnie mówi, gdy wyciąga na światło moje grzeszki. Jakże lepiej się czuję, gdy potrafię wykazać błędy innych. Nie zwracam uwagi, że może to być jak biczowanie.\nTy, Panie Jezu, przyjmujesz na siebie, każdy taki cios, który ktoś mi zadał i który ja zadałem innym. Pomóż mi zło dobrem zwyciężać.\n3. Cierniem ukoronowanie – ...wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę.\nNie lubię być zabawką dla innych. Ale jakże mnie bawi, gdy naśmiewam się z drugiego człowieka.\nTy, Panie Jezu, pozwoliłeś szydzić z siebie, abym bardziej się przekonał, jak okrutną rzeczą jest bawić się kosztem innych. Ucz mnie stawać w obronie pogardzanych.\n4. Dźwiganie krzyża – ...odprowadzili Go na ukrzyżowanie.\nLubię żyć łatwo, wygodnie, przyjemnie. Uciekam od trudów, problemów, cierpienia. Odrzucam to, co można nazwać krzyżem.\nA Ty, Panie Jezu, bierzesz cały mój krzyż na siebie. Niesiesz go wytrwale. Nawet gdy upadasz, podnosisz się, by iść dalej. Ucz mnie wierności zwłaszcza wtedy, gdy mój krzyż będzie wydawał się zbyt ciężki.\n5. Śmierć na krzyżu – Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mego.\nChcę żyć! Chcę brać życie pełnymi garściami. Nie chcę umierać! Iluż ludzi żyje tak, jakby śmierci nie było.\nTy, Panie Jezu, umierasz na krzyżu, oddajesz swoje życie w akcie największej miłości. Ucz mnie, że żyć w pełni można tylko wtedy, gdy kocha się do końca.\nTy, Panie Jezu, dajesz nam najlepszy przykład wierności do końca. My tak często ją tracimy. Ale chcemy wracać nieustannie do Ciebie. Chcemy trzymać się Ciebie, bo tylko z Tobą możemy wytrwać do końca.\nAbym osiągnął niebo!\nNosiłaś w swym sercu wielkie pragnienia. Ale Pan Bóg przygotował dla Ciebie tak wielkie rzeczy, których sama nie przewidywałaś. Ty zgodziłaś się na to, a Pan obdarzył Cię chwałą nieba.\nBądź z nami w tajemnicach chwalebnych i otwieraj nasze serca na to, co Pan przygotował dla nas. Pomóż nam pokonać nasze obawy i całkowicie zdać się na Pana Boga.\n1. Zmartwychwstanie Pana Jezusa – Nie bójcie się!\nBoję się tego, co nowe, czego nie znam. Boję się tego, co po śmierci.\nAle dlaczego mam się bać, skoro wierzę w Ciebie, Panie Jezu! Przecież to Ty z grobu uczyniłeś bramę życia wiecznego.\n2. Wniebowstąpienie Pana Jezusa – Pan Jezus został wzięty do nieba.\nPatrzę w niebo i widzę tylko gwiazdy, jakąś ogromną przestrzeń. Może nawet mnie ona przytłacza.\nAle niebo to Ty, Panie Jezu! Jeśli żyję z Tobą, jestem w niebie.\n3. Zesłanie Ducha Świętego – On was wszystkiego nauczy.\nSkończyłem różne szkoły, życie nieustannie daje mi lekcje. A ciągle tak niewiele pojmuję.\nAle przecież Ty, Panie Jezu, dałeś mi swego Ducha. Przyjdź do mnie, Duchu Święty!\n4. Wniebowzięcie Matki Bożej – Niewiasta obleczona w słońce.\nŁudzę się, że przyjemności tego świata zaspokoją moje największe pragnienia. Chciałbym często tylko brać.\nA Ty, Panie Jezu, uczysz mnie, że biletem do nieba jest dawanie. Dawanie siebie innym!\n5. Ukoronowanie Matki Bożej – Na Jej głowie korona z gwiazd dwunastu.\nChcę panować w moim małym światku. Chcę mieć zawsze ostatnie zdanie.\nA Ty, Panie Jezu, pokazujesz mi, że panować znaczy służyć. I za wzór dajesz mi swoją Matkę.\nMatko moja najlepsza!\nChwytam się Twojej dłoni i proszę: prowadź mnie do nieba, do Twojego Syna. Bądź mi wzorem zasłuchania w Jego słowo i wprowadzania go w czyn.\nUczyń moje serce tak czułym, bym był wrażliwy na los moich braci i sióstr. Obym przez to pomagał im wytrwale podążać drogą do nieba.


Ogromny odzew po apelu internautki-klientki baru na Muranowie w Warszawie - Dobre Wiadomości\n29 września 2017 15 grudnia 2017 Dariusz W 0 Comments\nBar Gastronomiczny przy al. Solidarności 64 prowadzi pani Marzena wraz z mężem. Funkcjonujący od 2002 roku lokal znalazł się na krawędzi bankructwa. Wszystko zmieniło się, kiedy na Facebooku pojawił się wpis, nawołujący do odwiedzania baru.\n„Pomóżmy utrzymać się małym przedsiębiorcom! Przychodźcie tutaj, bierzcie i jedzcie!” – napisała pani Krystyna, zachwalając serwowaną tam grochówkę.\nKochani, jest sprawa, na której każdy może skorzystać. Spożyłam właśnie pyszną grochówkę, a ja generalnie nie lubię grochówki. Bar Gastronomiczny przy Alei Solidarności 64 z panią Marzeną, technologiem żywności, wspaniałą kucharką. Prowadziła kiedyś stołówkę w Urzędzie Wojewódzkim przy Bankowym. Wykopsał ją stamtąd wojewoda, robiąc miejsce swojej żonie w ten sposób, że podniósł pani Marzenie czynsz. Z 3 000 do 15000. Aktualnie bar z tradycyjną przepyszną polską kuchnią jest na skraju bankructwa. Pomóżmy utrzymać się małym przedsiębiorcom! Przychodźcie tutaj, bierzcie i jedzcie! Trzy kroki przed Vege Miasto idąc od stacji metra. Pani Marzena będzie wdzięczna, jak udostępnicie ten post. I ja dziękuję.\nJak pisze pani Krystyna, w tej chwili pani Marzena nie chce rozmawiać z dziennikarzami. „Zdaje się, że bywają tam teraz tłumy i chyba niechcący zrobił się mały problem z nadmiarem frekwencji” – pisze. Pytanie, czy to tylko chwilowe, czy może naprawdę uda się uratować bar.\n← Humbak Migaloo – jedyny wieloryb albinos- był widziany w wodach przy wschodnim wybrzeżu Australii\nDlaczego samotnik to najbardziej lojalny kompan, jakiego poznasz? →


Berlin Maraton (66)\nw dniu 16.9.18\n66 start, 13 w tym roku, 10 maraton.\nJedno marzenie spełnione. Start w jednym z sześciu najważniejszych, największych maratonów świata. Cudowne przeżycie, które pozostanie we mnie na zawsze. 44 tysiące biegaczy z całego świata, większość z nich to szczęśliwie wylosowani. I ja wśród nich. Drugie marzenie musi poczekać, mimo ogromnej pracy jaką włożyłem w przygotowanie. Trzecie marzenie się pojawiło…Wierzę, że wszystko dzieje się nie bez przypadku…\nMeta i wymowne gesty osób za metą - uściski, sprawdzanie zegarka, łapanie się za głowę - wszystko na jednym ujęciu\nPorównanie z Mundialu\nPolacy dostali się na Mistrzostwa Świata. Narodowa euforia, pompowanie tzw. „balonika”. Start w Mundialu, wielkie oczekiwania, a potem wielki zawód, bo nawet minimum (wyjście z grupy) nie zostało osiągnięte. Chyba nikt nie wspomina dziś radości z awansu – zresztą ja sam brałem udział w meczu decydującym o awansie (Polska-Czarnogóra 4:2) i pamiętam euforię.\nCiągle, aktualne marzenie\nUżyłem takiego porównania, może nie we wszystkim jest adekwatne, ale chciałbym być dobrze zrozumiany. Gdy stawiam sobie duże wymagania, poświęcam dużo czasu na trening i mam duże oczekiwania wobec siebie, to nie mogę powiedzieć sobie, że jestem w pełni szczęśliwy. „Dużo osiągnąłeś”, „Nie narzekaj”, „Wielu marzy o takim wyniku” – to mnie nie przekonuje.\nMoże z czasem podejdę inaczej do tego wyniku, ale po maratonie w Berlinie czuję lekki zawód, mimo że nie wszystko w sumie zależało ode mnie. Z jednej strony jest spełnienie jednego marzenia tj. start w jednym z sześciu najważniejszych maratonów świata z serii Abbot World Marathon Major. Drugie marzenie czeka. Złamanie 3 godzin w maratonie to marzenie każdego amatora maratończyka, który z każdym startem stawia sobie wyżej poprzeczkę.\nWaleczne Serce dostało szansę\nBieg w Berlinie był, jakby moje małe Mistrzostwa Świata. Sam „awans” był cudem, nieoczekiwanym prezentem, który udało się wywalczyć podczas konkursu. Na facebooku AZS AWF Masters ogłosił pewnego dnia, że da możliwość startu w Berlinie dla osoby, która najciekawiej uzasadni swoją decyzję. Napisałem wtedy: „Dlaczego ja miałbym pojechać na maraton do Berlina? Bo jestem Walecznym Sercem. Bo żyję dewizą „kto kocha czas zawsze odnajdzie nie mając ani jednej chwili”, dlatego jest też czas na pasje, która układa wiele w moim życiu.\nRęce mówią wszystko "Jak się nie ma co się lubi, to się lubi, co się ma"\nWszystko do czego doszedłem w życiu okupione było ciężką pracą, poświęceniem. Nie wybierałem drogi na skróty. Kilka lat temu podjąłem walkę z otyłością, wygrałem ją w pewien sposób, czego dowodem są moje historie (www.walecznesercerd.blogspot.com). Kilka lat temu wystartowałem też w pierwszym swoim maratonie, osiągając czas 5 godzin. Dziś do złamania 3 godzin na 42 km trasie brakuje mi 91 sekund. Wierzę, że jestem w stanie przybliżyć się do elity amatorskiej właśnie w Berlinie. Proszę o szansę na łzy radości na mecie Berlin Maraton”\nAmbitny amator kontra…\nPo kilku dniach przyszła radosna nowina. Jadę. W treningu wiele nie zmieniłem, bo przecież cały czas trenowałem z myślą o maratonie na jesień. Wiosną zrobiłem sobie przerwę i w maratonie nie wystartowałem. Trochę jednak zmieniła się intensywność, bo termin maratonu dość zaskakujący. Połowa września to między innymi zgaduj-zgadula, jaka może być pogoda. Gdy trenowałem w lecie jesień, to był temat dość odległy. Na szczęście w dzień maratonu nie było tropiku, ideału o jakim marzy maratończyk-Europejczyk, czyli kilku, kilkunastu stopni też nie.\nNiejednokrotnie zdarzało mi się z braku możliwości trenować przy pełnym słońcu. Łączenie pracy, domowych obowiązków i wielu innych pasji, czy społecznego zaangażowania w różne inicjatywy z treningiem w prawie każdy dzień tygodnia, to zadania trudne.\nCzęsto dochodzi do tego, że trening, jego intensywność, oczywiście na moją amatorską miarę, porównywalny jest z tym z jaką mierzą się profesjonaliści. Z tym, że oni zajmują się głównie treningiem. Znalezienie odpowiedniego balansu między treningiem, pracą, a odpoczynkiem to kolejna przeszkoda z którą zmagamy się – my ambitni amatorzy.\nZ rodziną pod słynną Bramą\nDo Berlina udało mi się wybrać wraz z całą rodziną. Logistyka była cudowna. Droga na lotnisko do Balic trwała tyle, co lot. Umysł ludzki czasem próbuje nas wyprowadzić z równowagi. Lot mieliśmy w sobotę o 12:45. Głowa wmawiał mi, że może być strajk (na szczęście był tylko w środę i nawet moi znajomi wracali z Berlina autobusem). Na szczęście pierwsza obawa pokonana. Ruga dotyczyła odbioru pakietu i dużych kolejek. Na lotnisku czekał na mnie kuzyn.\nPakiet odbierałem na Tampelhof – byłym lotnisku w Berlinie. Około 15 nie było już kolejek. Jedyne kolejki były np. do możliwości zrobienia sobie zdjęcia na podium przy pamiątkowej tablicy i w wielu innych tego typu miejscach. Do bezpośredniej strefy odbioru numeru startowego wszedłem sam na podstawie karty startowej. Przy wejściu otrzymałem specjalną opaskę (niczym w hotelu dla gości all inclusive). Na podstawie tej opaski i numer startowego byłem dzień później wpuszczany do strefy startowej przy Bramie Brandeburskiej.\nPrzed snem meczyk\nDzięki propozycji kolegi Piotrka Ptaka noc przed maratonem spędziłem u jego rodziny, która mieszkała dosłownie kilometr od startu. Zamiast dojeżdżać od rodziny kuzyna i wcześnie wstawać, miałem kilka minut spaceru na start i duży komfort w dzień maratonu. Każdy może marzyć o takiej lokalizacji, gdy przed nim bieg z ponad 44 tysiącami bieagaczy. Kolejną obawą była pogoda. W tygodniu poprzedzającym start przeżywaliśmy upały do 30 stopni. Na szczęście, jak już pisałem, „tropiki” nie zabiły całkiem biegu. Z numerem startowym mogłem spokojnie położyć się spać. Spokojnie? Nie do końca. Zanim zamknąłem oczy ze znajomymi z Rozbieganych Dobczyc na naszej specjalnej konwersacji poświęconej kibicowaniu śledziliśmy mecz Wisły z Lechią. Trzymałem też kciuki za Klub Kulturalnego Kibica (jestem jego koordynatorem), który był obecny na tym meczu Duże emocje, wygrana mojej ulubionej drużyny i szczęśliwie mogłem oczekiwać startu w 45. maratonie w stolicy Niemiec.\nNa twarzy grymas bólu i lekkiego zawodu\nRanek nieco mnie zaniepokoił. Czułem od samego początku, że to może być dzień z bólem głowy jakich ostatnio przeżywałem więcej. Liczyłem, że emocje oddalą ból. Udaliśmy się z Piotrem na start. Byliśmy w swoich strefach na godzinę przed startem. Korzystając z tego czasu usiadłem na kilkanaście minut, zamknąłem oczy licząc, że te na razie lekkie bóle i mżenie na głowie uda się, jak to często bywa pokonać odpoczynkiem. Wszedłem do swojej strefy – mimo, że przydzielono mnie do tej oznaczonej w granicach 3:00-3:15, była to dopiero strefa „D”.\nPamiątkowy plakat rozdawany przez sponsora BMW z miejscem na numer startowy\nPrzeżyłem wielkie wzruszenie na starcie, oczekując gdy ruszę. Muzyka, piękne obrazy wyświetlane na telebimie budowały napięcie. Czułem się szczęśliwy, stojąc wśród 44 tysięcy ludzi kochających bieganie, którzy latami czekają na start w tej imprezie. To tutaj najczęściej bity był rekord świata na dystansie nieco ponad 42 kilometrów. Balony poleciały w górę i ruszyliśmy. Zazwyczaj biegałem w imprezach, gdzie najwyżej pierwsze kilometry biegnie się w tłumie, a potem tłum się rozpierzcha, zwłaszcza w strefach czasowych, gdzie biegam tzn. do liderów brakuje mi sporo, ale mam zazwyczaj też sporo przewagi nad większą częścią stawki biegu. Tu było inaczej. Wrażenie, że robi się luźniej miałem dopiero na 35 kilometrze.\nZaklejenie brodawek niewiele pomogło...super glue byłby przydatny\nSam bieg to walka. Walczyłem o czas. Mało jest biegów, w których biegnę dla relaksu. Jeśli już zapisuje się na zawody to z myślą o dobrym wyniku, chyba że kogoś prowadzę na wynik, chyba że to bieg taki jak Sylwestrowy. Berlin Maraton to start, w którym przymierzałem się do złamania trzech godzin. Przygotowanie było przyzwoite. Treningi 5-6 razy w tygodniu, dłuższe wybiegania, do tego wzmacnianie się na siłowni, suplementacja, na ile to możliwe prawidłowe odżywianie i rezygnacja, ograniczania tego co przyjemne ale co nierzadko zabija trening. Start w połówce 3 tygodnie przed maratonem prognozował dobrze. Czas poniżej 1:25.\nBerlin Maraton ukończony\nDało o sobie znać małe przesilenie, może to było przemęczenie organizmu. Ostatni bieg-test połączony z treningiem (Bieg Tesco) był męczarnią okupioną małą gorączką i kilkudniowym zwolnieniem z treningami. Raczej nie miało to większego wpływu na mój starty główny, ale być może okaże się po badaniach, że już wtedy ból dawał o sobie znać, a emocje, endorfiny go odpychały. Przez 27 kilometrów udawało mi się utrzymywać założone tempo w okolicach rekordu życiowego, by potem nieznacznie 2-3 sekundy przyśpieszyć. Niestety napięcie rosnące w głowie wygrało ze mną, swoje zrobiła też na pewno temperatura. Ale przede wszystkim ten nieznośny ból, który osłabia mimo, że cały czas go odsuwałem. Moja głowa się poddała. Nie byłem w stanie utrzymać tempa i to nie była raczej „maratońska ściana” bo założone tempo było adekwatne do moich umiejętności na ten czas.\n„Wiara i walka”\nOstatnie 15 km to tempo niższe od zakładanego o kilkadziesiąt sekund. Zdarzyło mi się nawet trzykrotnie zatrzymać na punktach z wodą, by nie tyle napić się wody, izotonika, co złapać powietrze i „oddalić” ból głowy. Mimo wszystko uzyskany czas nie był najgorszy 3:13, chodź daleki od oczekiwań. Moja głowa przetrwała zawód i marzenie, by w Berlinie osiągnąć pełny sukces, jednak w zasadzie czy w takich okolicznościach nie jest to sukcesem? Mały smutek był, ale było też wzruszenie gdy pojawiła się meta, tysiące ludzi przy barierkach. Była radość, gdy na kilkaset metrów przed metą usłyszałem i zobaczyłem najbliższych. Padają mi na myśl słowa, których do końca nie lubię „Jak się nie ma co się lubi, to się lubi co się ma”. Bardziej jednak przyswajam do serca słowa powtarzane przy każdym wpisie przez kolegę biegacza: „Wiara i walka”. To one nadal mi będą towarzyszyły.\nNauka ze strefy mety\nDostałem też naukę na mecie. Nauka taka, że warto zabierać do depozytu telefon…Strefa mety wygląda zupełnie inaczej dzień wcześniej, gdy człowiek jest wypoczęty i nogi niosą. Po jej przekroczeniu w dniu biegu staje się ogromna i żeby się z niej wydostać w jakimkolwiek kierunku trzeba zataczać wielkie koła. Wielkie „koło” zatoczyłem też wracając do mieszkania, gdzie pozostawiłem rzeczy.\nPo drodze źle pokierowany (jednak nie zawsze „koniec języka za przewodnika”) przemaszerowałem jakieś 4-5 kilometrów zamiast 1,5. Może i dobrze dla nóg, których proces roztrenowania się rozpoczął, gorzej dla całego ciała, które marzyło o ciepłym prysznicu i odpoczynku. Po powrocie do domu zająłem się badaniami, chciałbym w końcu przekonać się czego efektem są coraz częściej pojawiające się bóle głowy i czy to poważne.\nDziękuję wszystkim, którzy przyczynili się do tego, że udało się wystartować. Przede wszystkim mojej rodzinie. Wyrazy wdzięczności dla AZS AWF Masters Kraków za szanse startu. Koledze Piotrowi i jego wspaniałej rodzinie w Berlinie oraz kuzynowi Marcinowi z żoną Sławką za gościnę mnie i rodziny w stolicy Niemiec.\nCałej ekipie Rozbieganych za trzymanie kciuków, wspieranie we wspólnej biegowej pasji. Jakie to ważne, gdy się biegnie, gdy mimo że drużyny nie ma obok, ale wiem, jak mocno trzymają kciuki.\nDziękuję trenerowi Kacprowi z runonline.pl za roztropne prowadzenie mnie, dzięki temu przy moim charakterze i upartości nie ocieram się o poważne kontuzję i ciągle mam motywację, by chcieć czegoś więcej.\nNa berlińskiej ściance zostawiłem pamiątkę...\nSpełniłem marzenie – start w Berlinie, drugie czeka – złamanie trzech godzin na tym dystansie. A trzecie się wyłania. Wiecie jakie? Abbot World Marathon Major do kolekcji, czyli brakuje mi jeszcze pięciu startów (Nowy Jork, Boston, Chicago, Boston i Tokio).\nPotrzeba do tego wiele szczęścia, czasu, zdrowia, ale też finansów. Marzenia są, by je spełniać. Wierzę, że się kiedyś uda. Wierzę, że nie kosztem rodziny, czy zdrowia. Wierzę, że jak zawsze uda się połączyć pracę, pasję i obowiązki. Ta umiejętność łączenia tej „układanki” to taka ciągła „życiówka” – taka życiówka codzienności amatora biegacza.\nPoniedziałek upłynął na tzw. "rozchodzeniu" - zobaczyliśmy kilka ważnych miejsc\nTaki krasnal jak z Wrocławia, tylko w Berlinie


Szczegóły: Tablitek - www.kongresgenetyki2016.pl\nTablitek | Zdjęcia do dokumentów poznań\nDo każdego dokumentu, np. dowodu osobistego, legitymacji szkolnej, prawa jazdy, paszportu, potrzebna jest profesjonalna fotografia. Zdjęcia do dokumentów w Poznaniu można wykonać w firmie Tablitek. Dzięki użytemu najlepszemu sprzętowi oraz zaawansowanym technikom fotografie identyfikacyjne są najwyższej jakości.\nPrzed wydrukowaniem kompletu zdjęć każdy klient ma możliwość wyboru najlepszego ujęcia, a także dokonania retuszu i korekty koloru. Na życzenie istnieje też możliwość zapisania zdjęć na nośniki cyfrowe, a także wysłanie ich na adres e-mail. Zdjęcia są do odbioru na poczekaniu w ciągu zaledwie trzech minut. Na stronie firmy fotografie-pieczatki-wizytowki.pl można zapoznać się z całą ofertą. Oprócz wykonywania zdjęć poznańska firma zajmuje się też wytwarzaniem pieczątek i drukiem wizytówek.\n61 84 77 883


Potwierdzenie naukowe OOBE - Poza Ciałem - Paranormalne.pl\nPrzyznam, że całe "dorastające" życie wierzyłem w istnienie oobe. Czytałem Monroe'a, osiągałem "wibracje" i ...\nNo właśnie. W tym momencie zawsze czar pryskał. Nigdy nie udało mi się osiągnąć niczego więcej.\nDziś, kilkanaście lat później, przekroczywszy trzydziestkę, często zadaję sobie pytanie, czy oobe naprawdę istnieje, czy jest może wytworem wyobraźni, snem, czy jeszcze czymś zupełnie innym...\nZ wiekiem moje podejście do wielu spraw zupełnie się zmieniło. I tak na przykład nie wierzę już we wszystko na słowo: "bo kolega wychodzi z ciała", "bo jest forum, na którym się o tym rozmawia", "bo napisano o tym tony książek", itd.\nCzy ktoś zna jakieś naukowe dowody na istnienie OOBE?\nW sumie, to chyba mogę to pytanie trochę poszerzyć...\nCzy ktoś zna jakieś naukowe dowody na istnienie jakichkolwiek ponad naturalnych, paranormalnych, pozazmysłowych rzeczy, spraw, tematów? Czy ktoś ma niepodważalny dowód na istnienie UFO, czy innych cywilizacji?\nDo tematu podchodzę jako ex entuzjasta zjawisk paranormalnych, więc proszę nie traktować mnie jako sceptyka raczej jako kogoś, kto przeczytał już zbyt wiele, aby nadal w to wszystko wierzyć.\nMam nadzieję, że uda się nawiązać ciekawą, merytoryczną dyskusję.\nSłyszałem, że OOBE można wywołać sztucznie pobudzając jaki fragment mózgu za pomocą impulsów lub środków chemicznych. Ludzie opisują wtedy uczucie oderwania się od ciała i tym podobne. Samo OOBE to zatem złudzenie opuszczania ciała, stan kiedy człowiek zachowuje świadomość, ale nie jest świadomy odbieranych bodźców z organizmu - wydaje mu się, że nie znajduje się w swoim ciele.\nOOBE jak najbardziej istnieje, lecz nie jest to prawdziwe opuszczanie ciała przez jakaś duszę lub coś podobnego do niej.\nFizyczna śmierć jest jedynie dowodem na zaprzestanie fizycznego życia. Nic więcej.\nOczywiście poprzez ich potwierdzenie.\nDo momentu, w którym coś nie zostanie udowodnione / potwierdzone w świetle dowodów naukowych, można mieć bardzo poważne wątpliwości, co do prawdziwości założeń.\njeśli natłok informacji Ciebie nie przekonuje bo wcale nie musi, gdyż są to czyjeś doświadczenia, próbuj coś sprawdzić czy potwierdzić - o ile to bezpieczne - na własnej skórze.\nNo właśnie przez blisko 10 lat (nieregularnie) próbowałem - i nic\nW sumie, to właśnie to skłoniło mnie do rozpoczęcia tej rozmowy.\nDziwna nazwa tematu. Po pierwsze Monroe nie dość, że nie jest żadnym rzetelnym naukowcem, to jest wręcz przeciwieństwem racjonalnego podejścia do sprawy. Był parapsychologiem! . Na dodatek przez swoje "naukowe zabawy z mózgiem" dostał raka...\nPo drugie, wszystkie eksperymenty i badania jakie były prowadzone nad oobe, okazały sie potwierdzać to że dzieje sie to wyłącznie w mózgach. Nikt nigdy nie zobaczył co jest poza pomieszczeniem w którym rzeczywiście się znajdując. Wykluczam tu pseudo-badania napalonych parapsychologów takich jak R.Monroe czy innych naciągaczy. Po trzecie sami praktykujący oobe w ogromnej większości nie są pewni, czy to realistyczna projekcja ich mózgu czy rzekomy "astral".\nPo czwarte jak już ktoś wspomniał można osiągnąć oobe na kilka sposobów - ketaminy i inne środki psychoaktywne, elektrody, urazy mózgu w odpowiednich jego częściach. Po piąte można też kogoś zasugerować na oobe w głębokim transie hipnotycznym, ale co z tego jeżeli można mu wmówić cokolwiek - nawet żeby oślepnął(D.Brown). Po piąte dla wszystkich naiwniaków i niedouków pozostaje J.Randi\nOczywiście trening autogenny, autohipnoza czy nawet medytacja może być bardzo ciekawym przeżyciem, lecz trzeba pamiętać że mózg bardzo łatwo zasugerować i może to być niebezpieczne. Później robią się jakieś "nawiedzenia" dochodzi do jakiś "egzorcyzmów" i tak sugeruję się wciąż mózg na różne nieciekawe projekcje. Najlepiej więc ostrożnie podchodzić do zabaw z mózgiem, bo może sie to skończyć poważną chorobą umysłowa. Medytacji np wręcz nie wolno praktykować gdy się ma np schizofrenie. Stan będzie sie zdecydowanie pogarszał.\nProponuje więc takie kwestie jak oobe, istnienie duszy czy życia po śmierci zostawić wierze, bo dowodów naukowych nie ma żadnych i wręcz z założeń wszechświata widać że niby czemu miało by coś takiego być. Ludzka zdolność myślenia abstrakcyjnego wymyśla wiele rzeczy które jej pasują. Oczywiście nie każdy chce po śmierci zniknąć na zawsze(stracić świadomość), a gdy do tego dochodzi możliwość manipulacji mamy potężne narzędzie w postaci religii.\nPozostaje kwestia rzekomych wizji w stanie śmierci klinicznej. W ogromnej większości przypadków odratowani nie mieli żadnych wizji, a jedyni mówili że nie było tam po prostu nic(taki sen bez marzeń sennych). Ci którzy mieli odczucie wychodzenia, świetlistej postaci, tunelu itp Po zweryfikowaniu ich relacji np co znajduję sie w budynku naprzeciwko były one błędne w 100% Poza tym najważniejsze- jeżeli mieli w mózgu jakikolwiek obraz i ich świadomość pracowało to oznaczało to tylko i wyłącznie że żyli. Zresztą mózg elektrodami można pobudzać dość długi czas po śmierci.\nDla wierzących w wyższy byt,dusze,życie po śmierci...o tak mając hipokamp jest taki nasz biologiczny wynalazek.\nCo do OOBE to można śmiało wysunąć stwierdzenie, że jakby zebrać wszystko co o tym zjawisku wie ludzkość to nie ma w nim żadnych tajemnic. Jest to jak z ludźmi którzy śniąc wierzyli że podczas snu naprawdę byli w miejscach ze swoich marzeń Temat był już wałkowany wielokrotnie i nie widzę sensu sie rozpisywać. Zawsze znajdą się nowi "wierzący". Proponuję poczytać coś o mózgu biologii i fizyce, ewolucji i cząstkach elementarnych.\nScpt, a gdzie udowodniono, że rak mózgu powstał u niego na skutek, jak Ty to nazwałeś 'naukowych zabaw z mózgiem?' Idąc tym tokiem myślenia, można stwierdzić, nie powinno się praktykować LD, bo można się nabawić jakiejś choroby. Błagam, nie musiał w tym istnieć jakikolwiek ciąg przyczynowo-skutkowy.\nCo do samego tematu - Autorze, może gdyby Ci się udało, przestałbyś zadawać takie pytania a cieszył się z tego, co masz?\nZ mojej strony mogę tylko Ci doradzić byś sam szukał! Byś sam doszedł do jakiejs swojej racji bez wzgledu na to ile ma Ci to czasu zajac;)\nBo uwierz ani Aquila, ani scpt racji nie mają! ( Wybaczcie panowie moja indywidualna opinia i wiem, że słuszna )\nP.S. scpt kurcze nie wiedziałem, ze oobe powuduje raka. No cóż... to jest naukowe podejscie!\npowiedz mi, dlaczego naukowcy badający to zjawisko (i mam tu na myśli także tych entuzjastów jeśli chodzi o oobe) nie potrafili przeprowadzić skutecznego eksperymentu dotyczącego odczytania tekstu znajdującego się na kartce znajdującej się w innym pokoju przez tego, kto podjął się próby?\nPonieważ nie stworzył się myślokształt tej kartki\nDlatego że to nie jest tak łatwe jak się wydaje. Po za tym nie zależy mi na tym by ludzie w to wierzyli bo to właściwie nic nie daje po za podnietami i chęcią zobaczenia tego innego świata widoków, istot itp. ale duchowo to nie rozwija, przynajmniej w takim stopniu jak medytacja.\nWięc powiedz po co mam wam na siłę wmawiać że to prawda jak faktem jest że nie mam żadnych dowodów które miałbym na uzasadnienie swojej poglądu do omawianego tematu.\nW tej chwili narażam się na ośmieszenie na forum bo gadać to każdy może, ale nie mogę powiedzieć że to nie istnieje bo też bym skłamał, a wiec wybór pozostawiam wam, chcecie to spróbujcie i doświadczcie tego sami i tyle.\nPrzyznam, że trochę dziwi mnie takie wybiórcze podejście do tematu.\n- w życiu codziennym (każdej godziny - nawet w tej chwili korzystacie z dobrodziejstw nauki,\n- pracujecie / uczycie się po to, aby jeszcze bardziej korzystać z dokonań naukowców, jak również zapewnić sobie lepszy fizyczny byt.\nPrzykładów zresztą można by długo mnożyć...\nJeśli jednak dochodzi do konfrontacji nauki z wiarą, czy sprawami niezbadanymi, to ośmieszacie dokonania tych samych naukowców, a próby naukowego podejścia do tego (czy jakiegokolwiek innego) paranormalnego tematu wyśmiewacie. Trochę to pachnie hipokryzją


Modne trencze podkreślające talię 2018\nModne płaszcze damskie i męskie\nJak wybrać płaszcz? Jak dobrać fason?\nTrencz z paskiem w talii, kokardką, peleryną\nTrencz jest rodzajem płaszcza, który powinien znajdować się w szafie każdej kobiety. Jeśli więc w swojej garderobie posiadasz już długi tradycyjny płaszcz, teraz zastanów się nad kupnem stylowego i modnego trencza z paskiem w talii. Taki płaszczyk znakomicie podkreśla kobiecą sylwetkę, więc musisz go mieć.\nTrencz to zazwyczaj jedno lub dwurzędowy płaszczyk, który może posiadać duży kołnierz, naszywane kieszenie oraz pasek przewiązany w talii. Jak się okazuje, tego rodzaju płaszcz został zaprojektowany jako alternatywa dla dawnych płaszczy wojskowych. Klasyczne trencze niegdyś były noszone między innymi przez oficerów brytyjskich w czasie I wojny światowej.\nPierwsze trencze były produkowane w głównej mierze z nieprzemakalnych tkanin, dzięki czemu już wtedy zaczęto doceniać funkcjonalność tego rodzaju okryć wierzchnich. Płaszcze te były tak wygodne, że bardzo szybko zaczęły cieszyć się popularnością w wielu krajach na całym świecie.\nDopiero po wojnie po trencze zaczęły sięgać kobiety. To właśnie wtedy zaczęły pojawiać się stylowe trencze z paskiem w talii, które przepięknie kształtowały kobiecą sylwetkę, nadając jej płynności i atrakcyjności. Obecnie trencze są dostępne w rozmaitych wzorach, krojach oraz kolorach. Najbardziej klasyczne płaszcze szyte są jednak w barwach kremowych oraz beżowych.\nTrencze swoją popularność zawdzięczają przede wszystkim temu, iż można je zakładać właściwie do wszystkich rodzajów ubrań. Trencze z paskiem w talii można nosić zarówno jesienną, jak i wiosenną porą. Taki płaszczyk można wkładać do legginsów, dżinsów oraz spódnic. Można też zestawiać go z żakietami czy kamizelkami, otrzymując w ten sposób modne i ciekawe stylizacje.\nObecnie w sprzedaży możemy znaleźć wiele różnego rodzaju fasonów trenczy z paskiem w talii. Projektanci proponują nam trencze wyprodukowane z błyszczących tkanin, płaszczyki ze skórzanymi rękawami czy niebanalne trencze ozdabiane ćwiekami. Można też postawić na klasyczny trencz, który właściwie zawsze będzie w modzie.\nChociaż tradycyjny trencz można wkładać do większości ubrań, należy pamiętać, że nie w każdym przypadku będzie on się dobrze prezentował. Aby nie popełnić gafy należy unikać przede wszystkim sportowych stylizacji, z którymi trencze po prostu nie współgrają. Należy też zrezygnować z noszenia trenczy oraz spódnic sięgających do połowy łydki, gdyż takie stroje mogą optycznie skracać sylwetkę (na takie zestawienia powinny w szczególności uważać panie o niewysokim wzroście).\nDługi klasyczny płaszcz\nStylowe płaszcze zimowe\nPastelowe płaszczyki na wiosnę\nJesienny płaszcz w kratę, kropki, romby\nPolarowy płaszcz sportowy\nOryginalny z rękawami ze skóry\nCzerwony, niebieski, biały krótki płaszczyk\nKąpielowe z kapturem dla kobiet i mężczyzn\nKozaki damskie z ażurową cholewką\nSkórzane rękawiczki damskie z ćwiekami\nModne płaszcze damskie i męskieProudly powered by WordPress\nWarning: file_put_contents(): Only 0 of 17694 bytes written, possibly out of free disk space in /home/dxf/public_html/906.pl/wp-content/plugins/comet-cache/src/includes/traits/Ac/ObUtils.php on line 430\nFatal error: Uncaught exception 'Exception' with message 'Comet Cache: failed to write cache file for: `/trencz-z-paskiem-w-talii/`; possible permissions issue (or race condition), please check your cache directory: `/home/dxf/public_html/906.pl/wp-content/cache/comet-cache/cache`.' in /home/dxf/public_html/906.pl/wp-content/plugins/comet-cache/src/includes/traits/Ac/ObUtils.php:435 Stack trace: #0 [internal function]: WebSharks\_CometCache\_Classes\_AdvancedCache->outputBufferCallbackHandler('<!DOCTYPE html>...', 9) #1 /home/dxf/public_html/906.pl/wp-includes/functions.php(3743): ob_end_flush() #2 [internal function]: wp_ob_end_flush_all('') #3 /home/dxf/public_html/906.pl/wp-includes/class-wp-hook.php(286): call_user_func_array('wp_ob_end_flush...', Array) #4 /home/dxf/public_html/906.pl/wp-includes/class-wp-hook.php(310): WP_Hook->apply_filters('', Array) #5 /home/dxf/public_html/906.pl/wp-includes/plugin.php(453): WP_Hook->do_action(Array) #6 /home/dxf/public_html/906.pl/wp-includes/load.php(679): do_action('shutdown') # in /home/dxf/public_html/906.pl/wp-content/plugins/comet-cache/src/includes/traits/Ac/ObUtils.php on line 435


Sprzedam działkę: Warszawa Wawer, 6861 m2, 1970000 PLN - Archiwum Domiporta.pl\n1 970 000 PLN 287 zł/m2\nDZIAŁKA LEŚNA 6861 m2 - WARSZAWA WAWER - LILIOWA Przedmiotem sprzedaży są trzy zalesione działki o pow.2343 m2, 2445 m2 i 2073 m2 położone przy ul.Liliowej w Warszawie, w cichej i spokojnej okolicy. Media: do działki doprowadzony jest prąd i gaz, woda i kanalizacja własna. Teren nie jest objęty MPZP. W sąsiedztwie znajduje się osiedle domów w zabudowie bliźniaczej. Dojazd do działki drogą asfaltową. Zapraszam na prezentację. Lucyna Porzelska Tel.502599161 Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nwojewództwo: mazowieckie powiat: Warszawa miejscowość: Warszawa dzielnica: Wawer ulica: Liliowa\nDo sprzedaży działka o powierzchni 696m2 na budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej lub wolnostojący. Działka znajduje się w drugiej linii zabudowy. Wymiar działki: szerokość 20,30m, długość 2...


Zakażona koronawirusem kobieta poszła na zakupy. 52-latka trafiła do aresztu [foto] : Informacje z Polski i Świata – info112.pl\nZakażona koronawirusem kobieta poszła na zakupy. 52-latka trafiła do aresztu [foto] 15:52 01-06-2020\nSkrajną nieodpowiedzialnością wykazała się 52-latka z Warszawy, która zlekceważyła obowiązek izolacji domowej i wyszła na zakupy. Sąd podjął decyzję o tymczasowym aresztowaniu kobiety. Grozi jej do 5 lat pozbawienia wolności.\nW miniony piątek 52-letnia kobieta wiedząc, że jest zakażona koronawirusem, ryzykując tym samym zdrowie i życie innych, wyszła z mieszkania i udała się na zakupy do jednego z warzywniaków.\nWracając bez maseczki na twarzy, przed wejściem do budynku kobieta natknęła się na policyjny patrol kontrolujący osoby będące na kwarantannie i w izolacji domowej.\nPolicjant poprzez domofon próbował skontaktować się z jedną z takich osób. Nikt nie podnosił słuchawki, więc funkcjonariusz spytał 52-latki czy jest może jej sąsiadką i czy nie wie co się z nią dzieje.\n(fot. KRP I Śródmieście, źródło KRP I Śródmieście)\nno dobra macie mnie\nzakażona koronawirusem poszła na zakupy


Strona główna » Choroby i zdrowie » Choroby Kobiece » Cykl bezowulacyjny – leczenie i diagnostyka, przyczyny występowania\n1 Cykl bezowulacyjny przyczyny\n3 Objawy cyklu bezowulacyjnego\n4 Brak owulacji a okres\nCykl bezowulacyjny jest cyklem, w którym nie występuje uwolnienie komórki jajowej, czyli owulacja niezbędna do zapłodnienia. Taki cykl uniemożliwia zajście w ciąże co dla jednych jest skutkiem pozytywnym, dla innych nie lada utrapieniem. Co ciekawe cykl bez owulacji nie jest prosty do rozpoznania, bowiem mimo braku owulacji może dojść do krwawienia.\nCykl bezowulacyjny przyczyny\nPodczas cyklu bezowulacyjnego nie dochodzi do jajeczkowania. Czasem sytuacja taka występuje w pierwszych latach dojrzewania, a czasem wymaga interwencji farmakologicznej i diagnostyki. W tym pierwszym przypadku mogą pojawiać się skąpe brązowawe miesiączki, jednak nie jest to powód do leczenia. Cykle bezowulacyjne to również typowe objawy po porodzie. Co do zasady cykl bezowulacyjny u zdrowej kobiety, bez przyczyny nie powinien zaistnieć i wymaga kontroli lekarskiej.\nJedną ze zmian jaka powoduje bezowulacyjne cykle jest zmiana w podwzgórzu i przysadce mózgowej. Zaburzenia w wydzielaniu się hormonów odpowiedzialnych za dojrzewanie komórek jajowych to zasadnicza przyczyna cyklu bezowulacyjnego. Zmiany te powodują rozmaite czynniki takie jak stres, nerwica, depresja czy guzy, stany zapalne itp. Ponadto przyczyną cyklu bezowulacyjnego mogą być choroby jajników, zapalenie przydatków, torbiele oraz choroby tarczycy, czy tez zaburzenia hormonalne.\nCzasem przyjmowanie niektórych leków może powodować zaburzenia cyklu w tym bezowulacyjny cykl. Do takich leków należą liczne psychotropy, leki przeciwhistaminowe. Wieloletnie przyjmowanie leków antykoncepcyjnych również przyczynia się do występowania bezowulacyjnych cyklów podobnie jak anoreksja, czy nadmierna aktywność fizyczna.\nBy rozpoznać cykl bezowulacyjny należy mieć nie lada wprawę w znajomości swego ciała. Zwykle podczas owulacji odczuwa się ból w podbrzuszu tzw. ból owulacyjny objawiające się kłuciem w okolicy jajników. Ponadto obserwuje się wydzielinę z pochwy przypominająca białko jaja kurzego, a także zmiany w temperaturze w pochwie.\nW przypadku cyklu bezowulacyjnego nie występują te objawy. Jeżeli jednak nie ma się tendencji do odczuwania owulacji zidentyfikowanie braku tych objawów może być trudne. Sama nieregularność cykli może wskazywać na brak owulacji, zwłaszcza gdy cykle są krótkie i liczą po naście dni do 21.\nBrak owulacji a okres\nmimo braku owulacji miesiączka może się pojawić. Zazwyczaj okres występuje z przesunięciem. Często zamiast krwawienia pojawia się plamienie. Prócz badania ginekologicznego pacjentki aby zdiagnozować cykle bezowulacyjne i znaleźć ich przyczynę należy wykonać badania endokrynologiczne, a także badania hormonalne.\nUsuniecie przyczyny występowania cyklów bezowulacyjnych jest bardzo ważne dla zdrowia kobiety i jej płodności. Leczenie zależy przede wszystkim od wykrytej przyczyny. Najczęściej polega na hormonoterapii, czasem wymagany jest zabieg chirurgiczny, czy też wyleczenie stanu zapalnego. Wskazane są wizyty kontrolne u ginekologa i obserwacja cyklu, bowiem nawet raz wyleczona powtarzalność cyklu bezowulacyjnego może być nawrotowa.\nŁagodne guzki w piersiach – przyczyny i rodzaje\nZwężenie ujścia zewnętrznego szyjki macicy – objawy\nKrople do oczu – rodzaje kropli, najlepsze krople do oczu na zaćmę\nZęby ósemki (zęby mądrości) – usuwanie ósemki, transplantacja zębów\nZespół oporności na hormony tarczycy – przyczyny, objawy


Kulma Dariusz. Kwadratolandia - matematyczne wyzwania.\nKuratowski Kazimierz. Biblioteka matematyczna tom 22: Rachunek różniczkowy i całkowy - funkcje jednej zmiennej.\nDelikatnie przybrudzona obwoluta. Na stronie tytułowej pieczątka pobiblioteczna, numer "17761" wykonany niebieskim długopisem oraz na stronie 33 pieczątka pobiblioteczna.\nKuratowski Kazimierz. Rachunek różniczkowy i całkowy - funkcje jednej zmiennej.\nSeria Biblioteka Matematyczna tom 22.\nObwoluta przybrudzona, przetarta, ponaddzierana (do 1,5 cm), na przedniej cena wykonana niebieskim długopisem, wewnątrz przedniej pieczątka pobiblioteczna. Na stronie tytułowej pieczątka pobiblioteczna, skreślenie wykonane niebieskim długopisem oraz na stronie 17 i 247 pieczątka pobiblioteczna.\nKuratowski Kazimierz. Rachunek różniczkowy i całkowy. Funkcje jednej zmiennej.\nBrak obwoluty. Okładki i boki książki lekko przybrudzone. Na pierwszej stronie w lewym, górnym rogu mała notatka napisana długopisem. Książka delikatnie rozłamana na str. 254/255.\nKuratowski Kazimierz. Wstęp do teorii mnogości i topologii.\nBiblioteka Matematyczna tom 9.\nObwoluta przybrudzona, ponaddzierana na rogach do 1 cm. Boki książki lekko przybrudzone.\nBrak obwoluty, okładki i boki książki przybrudzone. Na stronie tytułowej podpis wykonany długopisem, na boku książki niewielki mazak wykonany dlugopisem.\nKurczab, Kurczab, Świda. Matematyka - zbiór zadań do liceców i techników klasa 3. Zakres podstawowy.\nKurczab, Kurczab, Świda. Matematyka 1 - zbiór zadań do liceum i technikum zakres podstawowy.\nDelikatnie przetarte okładki przy krawędziach z lekko pozaginanymi rogami, przednia naderwana u góry przy grzbiecie ok. 1 cm. Boki książki lekko przybrudzone.\nKurczab, Kurczab, Świda. Matematyka dla licealistów - zbiór zadań do I klasy liceum i technikum.\nOkładki przetarte (mocno w rogach), na nich słabo widoczne ślady zarysowań, mocno zagięty dolny róg tylnej okładki. Delikatnie przybrudzony górny bok książki.\nNa okładkach słabo widoczne ślady zarysowań, lekko zagięty górny róg przedniej okładki.\nKurczab, Kurczab, Świda. Matematyka podręcznik do liceum i technikum 2 - zakres podstawowy. Geometria, funkcje, ciągi.\nDelikatnie pozaginane rogi okładek, na tylnej stara naklejka z ceną. Od strony tytułowej do 57 widoczne ślady po zalaniu.\nKurczab, Świda. Matematyka 1 zakres podstawowy. Podręcznik dla liceów i techników.\nKurczab, Świda. Matematyka 2 zbiór zadań dla liceów i techników zakres podstawowy: Geometria płaska - czworokąty, Funkcja kwadratowa, Elementy geometrii analitycznej, Wielomiany, Funkcje wymienne.\nOkładki przetarte przy krawędziach. Mocno zagięty górny róg przedniej okładki. Delikatnie przybrudzony górny bok książki.\nOkładki lekko przybrudzone, przetarte przy krawędziach na nich słabo widoczne ślady po zagięciach. Na przedniej okładce podpis poprzedniego właściciela książki wykonany niebieskim długopisem.\nKurczab, Świda. Matematyka klasa 2 zakres podstawowy: Geometria płaska - czworokąty, Funkcja kwadratowa, Elementy geometrii analitycznej, Wielomiany, Funkcje wymienne.\nKurczab, Świda. Matematyka klasa 3 - podręcznik do liceum i techników zakres podstawowy: Funkcja wykładnicza i funkcja logarytmiczna, Elementy kombinatoryki, Rachunek prawdopodobieństwa, Elementy statystyki opisowej, Geometria przestrzenna...


Spotkanie. - Weronika Klonowska\nWczoraj przyjechała do mnie Marika. Nie widziałyśmy się prawie rok ! Więc fajnie było usiąść i po prostu pogadać, pośmiać się :) Znamy się od przedszkola i nadal utrzymujemy kontakt, chociaż nie mieszkamy w tej samej miejscowości. Cały czas rozmawiamy na skype. W planach miałyśmy się spotkać na kilka dni, miałam jechać do niej. Jednak nie wyszło. Chociaż jeden dzień to i tak dobrze.\nMam nadzieje że niedługo znów się spotkamy. ;d\nNie wierze w to że już piątek. ;o Jeszcze tylko tydzień i do szkoły....\nPrzy okazji zapraszam na mojego instagrama, aska, tumblr'a i drugiego bloga :\nSpotkanie. Pooozytywna 13:56\nJuliett 21 February, 2014\nJa też dawno nie widziałam się z moją koleżanką, mam nadzieję, że spotkam się z nią niedługo : )\nFifth Avenue 21 February, 2014\nSuper zdjęcia! Obserwuję ;*\nGreta 21 February, 2014\nUlkaa_xD 21 February, 2014\nJagoda Skrzypczak 21 February, 2014\nFajny post, cudowne zdjęcia.\nSNOOKIE 21 February, 2014\nśliczne zdjęcia. Moja znajoma również mieszka w innej miejscowości, ale gadamy na skype, przez tel godzinami ;)\nRooni-Rooni's 21 February, 2014\nTeż nie wierzę że jeszcze tylko tydzień i do szkoły :(\nRównież niedawno, znów przywróciłam kontakt z moimi znajomymi z przedszkola, fajna sprawa :D\nKasia S. 21 February, 2014\nja od tyg mam szkołe i już chce wakacje :/ Zapraszam pasjenazawsze.blogspot.com\nJucia 21 February, 2014\nto super że masz przyjaciółkę! mi się nie udało... nie narzekam ;)\nproszę skomentujesz nową notkę na moim blogu? ;(\nklaudia kwiatkowska 21 February, 2014\nzapraszam do mnie ! p.s. świetna notka :)\nTalik naTalik 21 February, 2014\nświetnie, że masz taką przyjaciółkę. Ja niestety nie znam tego uczucia... :/\njesteś strasznie sliczna *.*\navaloth 21 February, 2014\nśliczne zdjęcia :) wpadnij do mnie :)\npapilot26 21 February, 2014\nja tez kocham czytac twojego bloga :)\nagadiar 21 February, 2014\nFajnie że się spotkałaś ze swoją przyjaciółką po roku :)\nNatalia Kalkowska 21 February, 2014\nJaka ty piękna jesteś :) Bardzo uroczy blog, z przyjemnością czy ta się posty. Zapraszam do mnie :)\nSyl Wia 21 February, 2014\nJestem tu po raz pierwszy a blog super! *.*\nJustyna Książek 22 February, 2014\npapilot26 22 February, 2014\nzdjecia masz super nie powiem ze nie i jestes sliczna i tak wygladasz :)\njula steven 22 February, 2014\nPiękne zdjęcia *o* Fajnie się tak czasem spotkać i pogadać ;)\nMisiaa kamaa 22 February, 2014\nextra post, uwielbiam je czytać !!\nzaobserwowałm teraz ty <33\nBaśku uu 22 February, 2014\nDru Bla 22 February, 2014\nUrocze zdjęcia .!♥\nIzabela Kowalska 22 February, 2014\nZapraszam do mnie + konkursik ;)\nWiktoria Sztuczka 22 February, 2014\nŚwietny blog ;) Ślicznie wyszłyście ;D\nMaja Czubaj 22 February, 2014\nSorry , obserwacja za obserwaję , źle napisałam :)\nDaria xx 22 February, 2014\nŚliczna różowa bluza .\nBęde tu zaglądać i zapraszam do siebie !\nWerr 22 February, 2014\nW realu jest czerwona. :))\nendrie e 22 February, 2014\nładna koszula mam taką samą ;)\ntwoja kol. jest gruba.\nI pisze to anonim.................\nMarika 22 February, 2014\nJestem tego świadoma, spokojnie. :) Ale ja nie komentuję twojego wyglądu, zresztą szkoda, że nie napiszesz z konta. :)\nPiękne imię, widać że Marika jest przyjazną osóbką :)\nkinga2500 22 February, 2014\nCudny blog, miło się czyta zapraszam do zaobserwowania mojego bloga a przy okazji proszę o kliknięcie w baner eRmail, który znajduje się po prawej stronie dziękuję z góry i zapraszam na pewno się odwdzięcze obserwacją jeżeli ty również to zrobisz:)\nKostecka 22 February, 2014\nFajnie tak spotkać się po roku <3\npaulina kołecka 22 February, 2014\nAnia Helena 22 February, 2014\nfajnie tak spotkać się i pogadać :)\nmiłego odpoczynku :D\nwerusia xa 22 February, 2014\ntakie spotkania są najlepsze :))\nBy-julqa.blogspot.com 22 February, 2014\nWidać, że to prawdziwa przyjaźń!!\nSara Brych 22 February, 2014\nfajne takie spotkania po długim czasie :)\nohvictorria 22 February, 2014\ndobrze, że Wasza przyjaźń jest mocna i nadal trwa od przedszkola. Mam nadzieję, że wkrótce znów się zobaczycie.. :)\nehh.. czas leci nieubłaganie szybko. :/\n~Katis 22 February, 2014\nUroczo razem wyszłyście! Obie macie piękne włosy. :) Miło tak się spotkać z kimś po długiej przerwie :) Ja już nie mam ferii od prawie miesiąca.... Skomentujesz może u mnie? :)\n♡★☽☯❀ HAVE-FUN-INLIFE.BLOGSPOT.COM ♡★☽☯❀\nAnia Zembrzuska 22 February, 2014\nZazdroszczę ferii, moje niestety dawno odeszły w niepamięć, gdyż mieszkam w województwie, które miało je pierwsze :cc\nAleksandra Grand 23 February, 2014\nFajnie, że spotkałyście się i utrzymujecie kontakt :) a ja zapraszam do mnie http://lexilux.blogspot.com/\nPatrycja Miluska 23 February, 2014\nAle ladna ;o fajnie wam znacie sie tyle lat i macie ze soba kontakt :) pozdrawiam i zapraszam do mnie www.swiattyski.blogspot.com\ni m △ g i n e 23 February, 2014\nMi już ferie się skończyły :(( Wykorzystaj ten tydzień jak najlepiej. Śliczne zdjęcia! ;*\nAngelika 23 February, 2014\nL.O.L 23 February, 2014\nnajgorsze jest to, że trzeba nadrobić tak dużo czasu w dosłownie chwilę ;)\nAga 27 February, 2014\nFajnie spoktac sie ze znajomymi ktorych sienie widzi jakis czas. A Marike osobiscie znam i bardzo lubie. :)