„Nasz kościół parafialny, do którego uczęszczamy przynajmniej w niedzielę i święta, też jest domem Boga. Bóg w nim jest prawdziwie obecny. Jest w nim obecny jako miłosierna miłość zbawiająca nas w czasie i prowadząca do wieczności.”\n(Rozważania na rok Św. Marka)\nPierwszy budynek, kaplicę, w której odprawiano Mszę Świętą zbudował i parametrami ją obdarzył Jan Ocieski dzierżawca dóbr królewskich starosta olsztyński. Kaplicę tą do godności kościoła podniósł biskup krakowski kardynał Bernard Maciejowski. W dokumencie erekcyjnym są informacje o fundatorze kaplicy.\nJan Ocieski syn kanclerza koronnego także Jana Ocieskiego był starostą olsztyńskim do 1583 roku, potem nastąpiła cesja tego urzędu na rzecz jego brata Joachima Ocieskiego. Jeżeli zapisy są precyzyjne, to należy zakładać, że kaplica istniała w Poczesnej już przed 1583 rokiem.\nPrzypuszczalny wygląd kaplicy pierwszego kościoła w Poczesnej.\nBudynek ten służył wiernym do 1719 roku. W tym też roku 30 marca proboszcz Antoni Lechowicz położył kamień węgielny pod drugi kościół. Był to także kościół drewniany, który wybudowano nakładem starosty olsztyńskiego Antoniego Wiklińskiego. Kościół poświęcił w 1722 roku za zezwoleniem biskupa krakowskiego ks. Fabianowski kanonik Wszystkich Świętych. W 1786 roku kościół ten wewnątrz i zewnątrz odrestaurował ks. Wawrzyniec Gaździecki kosztem Teodora Potockiego ówczesnego starosty olsztyńskiego.\nKościół w Zrębicach stan obecny, wygląd tego kościoła bardzo odpowiada opisowi wyglądu drugiego kościoła w Poczesnej.\nDrugi kościół w Poczesnej 1870 roku rozebrano z powodu starości. Na miejscu starej świątyni w latach 1870 - 1878 zbudowano nową, murowaną, służącą nam do dnia dzisiejszego. Kościół ten z ofiar parafian zaczął budować ks. Falczyński, a dokończył budowę ks. Kapałczyński. Uroczystej konsekracji dokonał biskup włocławski Wincenty Popiel 14 września 1878 roku.\nWybudowany kościół nie ma określonego stylu, jest mieszaniną różnych elementów architektonicznych. Jego bryła jest jednonawowa, składa się z nawy głównej i prezbiterium. Na uwagę zasługuje symetryczne rozmieszczenie po bokach prezbiterium zakrystii i skarbczyka. To rozwiązanie z korpusem głównym tworzy lekko zaakcentowany plan krzyża łacińskiego.\nFront kościoła ozdobiony jest dwiema symetrycznymi wieżami, wyremontowanymi w ubiegłym roku, w trakcie kompleksowego remontu całego sklepienia i dachu kościoła. W ostatnim okresie wieże te ozdobiono zegarami z kurantami na okoliczność jubileuszu parafii. W miejscu centralnym dachu kościół zdobi trzecia mniejsza wieża na sygnaturkę.\nŚwiątynia posiada trzy wejścia: wejście główne, boczne oraz przez skarbczyk.\nWszystkie okna w kościele ozdobione są witrażami. Przedstawiają one między innymi: św. Jana Chrzciciela, Trójcę Przenajświętsza, św. Jadwigę Śląską, Matkę Boską Częstochowską, św. Maksymiliana Kolbę, św. Stanisława ze Szczepanowa, św. Andrzeja Bobolę. Witraż w oknie prowadzącym na chór kościelny przedstawia św. Cecylię patronkę muzykantów i chórów.\nWitraże wykonał w 1980 roku profesor Maciej Makarewicz z Krakowa.


Diabetologia po Dyplomie - Rozważania o podawaniu statyn\nGdy trafiają do mnie osoby przed 40. r.ż., niechorujące na cukrzycę, którym lekarz zlecił statynę w prewencji pierwotnej, nie mam żadnych wątpliwości, że muszę ją natychmiast odstawić. Nie mam jednak tak prostych rozwiązań w przypadku chorych na cukrzycę typu 1 przed 40. r.ż. Wiem, że cukrzyca typu 1 jest u nich najbardziej istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju chorób związanych z miażdżycą. Co więc w takich przypadkach zrobić? Zakładam, że celem naszych działań jest zapewnienie choremu na cukrzycę typu 1 tak samo długiego życia, jakiego oczekujemy u jego niechorujących na nią rówieśników.\nZakładając taki scenariusz, zadaję sobie pytanie, czy należy choremu na cukrzycę typu 1 włączyć do leczenia statynę w drugiej dekadzie życia, aby zażywał ją przez następnych 50 lat. Czy w ogóle ktoś kiedyś zrobi takie badanie, które udowodni, że stosowanie statyny przez ponad pół wieku jest skuteczne i bezpieczne? Odpowiedzi na te nurtujące mnie pytania szukam więc w zaleceniach towarzystw naukowych, które powinny skrupulatnie analizować wszystkie dostępne dowody. Zaczynam więc od zaleceń Amerykańskiego Towarzystwa Diabetologicznego (ADA) z 2017 roku. Znajduję w nich stwierdzenia, aby w prewencji pierwotnej u chorych na cukrzycę przed 40. r.ż. rozważyć zastosowanie statyny, jeżeli występuje przynajmniej jeden dodatkowy czynnik ryzyka chorób związanych z miażdżycą.\nNiestety, zalecenie to nie opiera się na silnych dowodach i zostaje zakwalifikowane jedynie do poziomu C. W tych samych zaleceniach pojawia się jasne stwierdzenie, aby u chorych na cukrzycę między 40. a 75. r.ż. włączyć do leczenia statynę, nawet gdy nie stwierdza się żadnych dodatkowych czynników ryzyka. To zalecenie akurat zostaje zakwalifikowane do poziomu opartego na najsilniejszych dowodach, czyli A. Wiadomo więc, że po 40. roku należy włączyć choremu na cukrzycę do leczenia statynę praktycznie z zamkniętymi oczami, ale nadal mam wątpliwości, co zrobić u chorego przed 40. r.ż. Wiem już, że u tych chorych bez dodatkowych czynników ryzyka nie należy włączać do leczenia tych środków, ale ilu chorych z tej grupy nie ma przynajmniej jednego z wymienianych czynników, takich jak stężenie cholesterolu LDL ≥100 mg/dl, podwyższone ciśnienie tętnicze, palenie papierosów, przewlekła choroba nerek, albuminuria czy wywiad rodzinny w kierunku przedwcześnie występującej choroby związanej z miażdżycą. Przy tak postawionych założeniach oznacza to, że prawie u każdego dorosłego chorego na cukrzycę przed 40. r.ż. powinienem włączyć je do leczenia.\nIdąc dalej tym tokiem rozumowania, zadaję sobie więc pytanie, czy może statyna powinna być już włączana do leczenia u nastolatków. Znajduję więc mało przekonywujące mnie badanie PADIT, w którym podawano atorwastatynę w dawce 20 mg przez 12 tygodni 51 chorym na cukrzycę typu 1 w wieku 10-21 lat. Wykazano w nim zmniejszenie sztywności tętnic po leczeniu atorwastatyną, choć wyniki tego badania były na granicy znamienności. Oprócz tego kilka lat temu zapowiadano badanie AdDIT, w którym zamierzano podawać atorwastatynę w dawce 10 mg chorym na cukrzycę typu 1 w wieku 11-16 lat z podwyższonym wydalaniem albumin w moczu. Niestety, nie udaje mi się znaleźć wyników tego badania, więc zakładam, że nadal jest w toku.\nBiorąc pod uwagę powyżej opisane fakty, dochodzę do wniosku, że nie mamy silnych dowodów na korzyści ze stosowania statyn w prewencji pierwotnej chorób związanych z miażdżycą u chorych na cukrzycę przed 40. r.ż. Pozostaje nam jedynie kierowanie się logiką, gdy musimy podjąć decyzję o włączeniu do leczenia statyny w tej grupie wiekowej. Opierając natomiast naszą decyzję na logice, nie należy zapominać, że podstawową zasadą w medycynie jest: Primum non nocere.\nW obecnym numerze „Diabetologii po Dyplomie” publikujemy artykuł „Mikrobiota jelitowa – jej związki z autoimmunizacją komórek β”, dotyczący jej wpływu na rozwój i przebieg cukrzycy. Temat ten stał się modny dzięki pojawieniu się nowych możliwości technicznych badania flory bakteryjnej. Prowadzone są liczne badania w tym zakresie i warto zapoznać się z tym zagadnieniem. Trudno jednak na obecnym etapie przewidzieć, czy wyniki tych badań przełożą się na wytłumaczenie patogenezy cukrzycy oraz na codzienną praktykę diabetologiczną.


Don Quijote, Tegucigalpa - recenzje restauracji - TripAdvisor\nWszystkie hotele w: Tegucigalpa Oferty hoteli w: Tegucigalpa Tegucigalpa Last minute\nHotele w pobliżu Museum Villa Roy\nTegucigalpa — wszystkie restauracje Tegucigalpa — popularne kuchnie\nTegucigalpa OSTATNIO PRZEGLĄDANE Brak wyników wyszukiwania DOŁĄCZw:Wyszukaj Informacje o lokalizacji TegucigalpaHoteleRestauracjeAtrakcjeLotyLinie lotniczeNajlepsze w 2017Centrum pomocyZaloguj się Dołącz Podróże Rezerwacje Przeglądaj\nAmeryka Środkowa Honduras Francisco Morazan Department Tegucigalpa Tegucigalpa Restauracje Don Quijote\nNr 105 wśród 165 Restauracje w lokalizacji Tegucigalpa Hiszpańska avda La Paz, four blocks below the USA Embassy, Tegucigalpa, Honduras37-0070+ Dodaj witrynę\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Omówienie 4,0 Liczba recenzji: 17Doskonałe55%B. dobre23%Średnie17%Złe0%Okropne5%Godziny otwarcia restauracji + Dodaj godziny otwarciaKUCHNIE Hiszpańska OCENY ObsługaJedzenieWartośćAtmosferaLOKALIZACJA avda La Paz, four blocks below the USA Embassy, Tegucigalpa, HondurasWszystkie szczegóły Ulepsz to ogłoszenieCzy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegetarian?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na lunch?Tak Nie Nie wiem Czy jest to hiszpańska restauracja? Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji można zjeść brunch?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje udogodnienia dla osób niepełnosprawnych?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia dla rodzin?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki bezglutenowe?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja jest odpowiednia na śniadanie?Tak Nie Nie wiem Czy w tej restauracji są serwowane dobre posiłki dla wegan?Tak Nie Nie wiem Czy ta restauracja oferuje dania na wynos?Tak Nie Nie wiem Dziękujemy za pomoc! Zanim się wylogujesz, opisz swoje wrażenia. Napisz recenzjęRecenzje (17)Oceny podróżnych Doskonałe1B. dobre0Średnie0Złe0Okropne0Typ podróżnegoRodzinyParyWyjazd w pojedynkęBiznesowaZnajomiOkres roku Mar–majCze–sieWrz–lisGru–lutJęzyk Wszystkie języki polski (1)hiszpański (15)angielski (2)Język polski (1)hiszpański (15)angielski (2)Zobacz opinie podróżnych: Ta recenzja została przetłumaczona maszynowo z języka angielskiego Co to jest? Aby można było uzyskać pomoc od jak największej liczby podróżników, ta recenzja zostanie automatycznie przetłumaczona na język polski; treść tłumaczenia może niedokładnie odpowiadać treści oryginału. Mamy nadzieję, że pomoże to w zaplanowaniu wycieczki. Wyświetlić tłumaczenia maszynowe? TakNieLondonJack_ounetLondon65Zrecenzowano 5 listopada 2009 Najlepsze paella poza Hiszpanii!Jak oceniasz to tłumaczenie?Dziękujemy za wprowadzenie poprawki. Zapoznamy się z nią. Oceń to Dobre OK Złe Popraw tłumaczenie Dziękujemy za przesłaną ocenę.\nTrwa aktualizowanie listy... Pytania i odpowiedziUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Don Quijote.Uwaga: pytanie zostanie opublikowane na stronie Pytania i odpowiedzi.Weryfikacja: Wskazówki dotyczące publikacjiPrześlij\navda La Paz, four blocks below the USA Embassy, Tegucigalpa, Honduras Lokalizacja:


Autor Wątek: Józefa z Mrozowskich Eysymonttowa (Przeczytany 5810 razy)\n« Odpowiedź #27 dnia: Marzec 17, 2021, 02:44:44 pm »\nCytat: Sławomir Olczyk w Kwiecień 28, 2020, 02:58:27 pm\nPoszukuję aktu zgonu Józefy z Mrozowskich Eysymonttowej. Urodziła się ok. 1785 roku, zapewne w dworze Trzeciaki, w roku 1808 poślubiła Wincentego Eysymonta (ok. 1769-1825), oboźnica grodzieńskiego, oficera wojsk polskich. Mieli co najmniej 10 dzieci. Do roku 1825/1828 mieszkała w dworze Kwatery, par. Wielka Brzostowica, a w 1828 jej najmłodsze dziecko umiera w folwarku Puszkarewszczyzna, par. Repla.\nDzieci, które udało się ustalić:\n1. Anna *Trzeciaki Dwór 15.11.1808\n2. Franciszek *Dwór Dublany 2.01.1813\n3. Leon *Dwór Dublany 2.01.1813-8.02.1813\n4. Wincenta *Dwór Dublany 1.08.1814\n5. Adelajda *Dwór Dublany 1.02.1816-15.11.1816\n6. Józef *Dwór Dublany 23.03.1817\n7. Januariasz *Dwór Dublany 30.10.1818\n8. Leon *Dwór Dublany 1.04.1820\n9. Klara Anna *Dwór Kwatery 26.07.1823\n10. Paulina Józefa *Dwór Kwatery 2.04.1825-Dwór Puszkarowszczyzna 12.05.1828 (par. Repla)\nWracam do pierwszej wiadomości w tym temacie. Nadal nie mamy metryki zgonu Józefy. Wyjaśniło się jednak kilka szczegółów z życia rodziny Wincentego i Józefy. Rodzina mieszkała również w dworze Dziaki parafii Mścibów (niedaleko Wołkowyska). Jednym z najzamożniejszych ziemian w tej parafii był Jakub Chodakowski, sędzia grodzki wołkowyski. On też został ojcem chrzestnym pierwszego syna państwa Eysymontów.\nPowtarzam w tym miejscu wszystkie znane dzieci tej pary:\n2. Paweł *Dwór Dziaki 30.06.1810-07.07.1810 (zmarł jako Leon w wieku 6 dni)\n3. Lucjan Ferdynand *Dwór Dziaki 12.09.1811\n4. Franciszek *Dwór Dublany 2.01.1813\n5. Leon *Dwór Dublany 2.01.1813-8.02.1813\n6. Wincenta *Dwór Dublany 1.08.1814\n7. Adelajda *Dwór Dublany 1.02.1816-15.11.1816\n8. Józef *Dwór Dublany 23.03.1817\n9. Januariasz *Dwór Dublany 30.10.1818\n10. Leon *Dwór Dublany 1.04.1820\n11. Klara Anna *Dwór Kwatery 26.07.1823\n12. Paulina Józefa *Dwór Kwatery 2.04.1825-Dwór Puszkarowszczyzna 12.05.1828 (par. Repla)\n"Bliźniaki" nr 3 i 4 Franciszek i Leon to prawdopodobnie jedno niemowlę dwojga imion Franciszek Leon. Jak widać rodzina życzyła sobie koniecznie syna o imieniu Leon na cześć dziada Leona Eysymonta.\n« Ostatnia zmiana: Marzec 17, 2021, 02:47:51 pm wysłana przez A. Rybalko »


Dlaczego warto walczyć o Romagnoliego?\nBo jest bardzo dobrym piłkarzem, dziękuję za uwagę. Rozkładając tę sprawę na czynniki pierwsze, trzeba spojrzeć prawdzie w oczy, jest więcej plusów, niż minusów. Kapitan Milanu, będąc przez lata filarem defensywy kilkukrotnie zdążył spłacić te 25 milionów, które w 2015 roku Rossoneri wyłożył na Włocha. Warto przypomnieć trochę jego historie, ile dał, dawał i może dać temu klubowi.\nMiłość od pierwszego wejrzenia (początki)\nMimo słabego początku, kibice pokochali, grającego z niesłychaną elegancją lewonożnego stopera. Romagnoli trafił do Milanu z Romy, jednak w sezon 14/15 spędził na wypożyczeniu w Sampdorii, gdzie pokazał spory potencjał. Kiedy stoper reprezentował drużynę z Genui, jego macierzysty klub nie do końca w niego wierzył, przez co Włoch nie był chętny na powrót do ekipy Giallorossich. Bój o ówczesnego 20-latka stoczyli Napoli oraz Milan i gdy wszystkie znaki na niebie i ziemi wskazywały, że Romagnoli trafi do Neapolu, ten zablokował transfer. Alessio wybrał Mediolan, kierując się wielkością klubu i osobą trenera Sinisy Mihaliović’a, który mocno wierzył we Włocha. Pierwsze spotkania Romagnoliego były słabe, a czerwona kartka w swoim 6 meczu była tego potwierdzeniem, z pomocą nadciągnęła przerwa na kadrę, po której stoper wrócił odmieniony. Do końca sezonu, Alessio zdążył sobie wyrobić bardzo dobrą renomę i pokazał, jakim potencjałem dysponuje.\nKolejne sezony były pokazem jak Włoch zaczął dojrzewać na boisku i poza nim. Efektem była kompletna stabilizacja formy, próżno było szukać słabych występów, a łatwiej było znaleźć wybitne. W następnych latach w Milanie zmieniało się wszystko, od piłkarzy, przez trenerów, aż po zarząd i właścicieli klubu, jedną z niewielu niezmiennych rzeczy w na San Siro była obecność Romagnoliego. Włoch był czołowym graczem na swojej pozycji we Włoszech i Europie, chcieli go najwięksi, mówiło się o Barcelonie, Atletico czy legendarnym już Juventusie, wolą Alessio było jednak pozostanie.\nRok 2018 był przełomowy dla Włocha, po odejściu Bonnuciego, Alessio Romagnoli został kapitanem drużyny, a jego dobre występy i zdobyte doświadczenie zaowocowały nowym kontraktem. Umowa, jaką podpisał stoper obowiązuje do 2022 roku, a na jej mocy miał otrzymywać 3,5 miliona Euro. W ostatnim czasie wypłynęła informacja, że umowa jest progresywna i aktualnie Romagnoli inkasuje 5,5 miliona. Dzięki zaufaniu oraz swojej pozycji w drużynie, nowy kapitan doszedł do szczytu formy. Romagnoli obok z Virgila van Dijka, był najlepszym stoperem w Europie, wrażenie może zrobić fakt, że w 23 meczach nie został nawet przedryblowany. Sezon skończył się mieszanie, Milan był 1 punkt od awansu do Ligi Mistrzów, ale defensywa Rossonerich była 3 w lidze i czołowa w Europie, głównie dzięki Alessio Romagnoliemu.\nOstatnie 2 lata były mocno chwiejne, jednak istotnie w konteksie oceny Romagnoliego. Kiedy Giampaolo przejął Milan, klub dotknął dna, trzeba to śmiało powiedzieć, jednak „Il Capitano” był jednym z niewielu piłkarzy, do których nie można było mieć pretensji. Włoch grał swoje, był reprezentantem kraju i prawdziwym kapitanem, pewnym punktem drużyny. Po nieudanym epizodzie pod nazwą „Giampaolo”, Milan przejął Pioli, u którego Włoch dalej był kluczową postacią, a w styczniu 2020 roku, Alessio dostał nowego partnera do środka obrony Simona Kjaera. Włosko – Duński duet stoperów stał się skałą, a cała obrona zaczęła dobrze funkcjonować. Stabilizacja obrony była piekielnie ważna, w kontekście odrabiania punktów i rozwoju drużyny. Niestety, gdy po lockdownie, gdy Milan szczytował Romagnoli nie potrafił ustabilizować formy. Uraz łydki odniesiony w meczu z Sassuolo, był pewnego rodzaju gwoździem do trumny formy kapitana, a od momentu kontuzji przez rok oglądaliśmy najgorszego Alessio w Milanie. Jesienna runda zeszłego sezonu była tragiczna dla stopera, a w styczniu klub wypożyczył Tomoriego z Chelsea, który pod okiem Pioliego wyrósł czołowego stopera ligi. Na początku, trener rotował, jednak gdy Romagnoli znowu złapał uraz łydki, wykrystalizował się duet Kjaer – Tomori, a gdy Włoch się wyleczył, nie dał rady wrócić do podstawowej „11”.\nNowy sezon w pierwszym składzie zaczęli Anglik i Duńczyk, jednak Romagnoli walczył o swoje, a urazy kolegów pomogły w powrocie do gry. Kapitan rozegrał już 8 spotkań, w których pokazuje się z dobrej strony, trudno doszukiwać się błędów oraz lepiej wyprowadza piłkę. Da się zauważyć spory postęp wzgęledem poprzedniego sezonu, jednak to nie ten sam piłkarz co 3 lata temu. Kontuzja łydki mocno wyhamowała rozwój stopera i odbiła się na psychice, co było widać ostatni rok.\nPatrząc na to, że forma Romagnoliego rośnie, to warto spojrzeć mu w metrykę, ma dopiero 26 lat i wchodzi w najlepszy wiek dla stopera. Trzeba przyznać, że podwyżka w jego przypadku nie powinna wchodzić w grę, ale komentarze typu „dać 3 miliony i tak nie gra” to spora przesada. Tak naprawdę ciężko znaleźć stopera, najlepiej lewonożnego wychowanego we Włoszech, za relatywnie niską cenę i z niskimi zarobkami. Warto też spojrzeć realnie, ile Romagnoli może dać Rossonerim przez najbliższe 5 lat. Przykład Kjaera jest idealny, Duńczyk dopiero w wieku 31 lat wykonał prawdziwy skok jakościowy. Moim zdaniem kontrakt progresywny z obniżeniem zarobków o 20/25% i klauzulą 40/50 milionów byłyby najlepszym rozwiązaniem dla obu stron, zawodnik ma świadomość swojej pozycji, a klub wie, co zyskuje z nim na pokładzie, a Alessio wie, że może liczyć na dużo lepszy kontrakt. Odejście dwóch czołowych zawodników było bolesne dla drużny jednak przez rozwój, ta potrafiła zniwelować stratę, ale brak kapitana byłoby trudniejszy do przełknięcia. Włoch od lat jest duszą tej drużyny, a gdy nastały najgorsze czasy, trzymał Milan na powierzchni. Nawet teraz, gdy nie gra regularnie, to dalej jest ważny oraz przeszedł z piekła do nieba z Milanem w sercu.


Szwedo: Od początku wiedziałem, że jestem prezesem - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 01-10-2009, 10:13\nOd początku wiedziałem, że to ja jestem prezesem - powiedział PAP p.o. prezes TVP Bogusław Szwedo. W czwartek od rana wraz z najbliższymi współpracownikami urzęduje on w siedzibie telewizji, gdzie wcześniej nie był wpuszczany przez b. szefa spółki Piotra Farfała.\nW drodze do spółki jest też członek zarządu Małgorzata Wiśnicka-Hińcza. Nowy zarząd wszedł do budynku w efekcie korzystnego dla niego rozstrzygnięcia w Krajowym Rejestrze Sądowym.\nSzwedo nie chciał mówić o planowanych na dziś decyzjach. Pytany czy jeszcze w czwartek należy spodziewać się pierwszych odwołań odparł, że najpierw dowiedzą się o tym "zainteresowani".\nSzwedo nie zajął na razie gabinetu prezesa na dziewiątym piętrze nowego budynku TVP, urzęduje w pokoju rady nadzorczej. Pytany, czy wpuści do siedziby spółki b. prezesa Piotra Farfała powiedział: "nikt mu przepustki nie będzie unieważniał".\nNie wiadomo czy Farfał pojawi się w czwartek w budynku TVP. Pracownicy spółki otrzymali już od niego list pożegnalny, w którym życzy im "powodzenia" i dziękuje za trzy i pół roku współpracy.\nMedia, Marketing, PRTelewizja Polska (TVP)Rynek pracy\nErste obniżyło rekomendację dla Asseco\nMedia, Marketing, PR / Szwedo: Od początku wiedziałem, że jestem prezesem


Studia w Islandii - podstawowe informacje - TwojaEuropa.pl\nStudia w Islandii mogą być przygodą życia!\nŹródło: wikipedia.pl, autor: Andreas Tille\nAktualnie w Islandii jest osiem uczelni (w tym trzy prywatne). Najpopularniejszym uniwersytetem na wyspie jest University of Iceland. Można tutaj studiować między innymi kierunki humanistyczne i inżynierię oraz farmację. Jedną z popularniejszych uczelni wyspy jest University of Akureyri. Można zrobić tutaj dyplom np. z gospodarki morskiej. Na islandzkich uczelniach obowiązuje dziesięciostopniowa skala oceniania. Egzaminy w większości są pisemne.\nNauka na islandzkich szkołach wyższych podzielona jest na trzy etapy: studia licencjackie, magisterskie i doktoranckie - na każdym etapie student zdobywa punkty ECTS (minimum 60 rocznie).\nStudia w Islandii - rekrutacja\nWarunki rekrutacji samodzielnie ustalają uczelnie. Szczegóły znajdują się na ich stronach internetowych. Zazwyczaj jednak wystarcza dobrze zdana matura, egzaminy wstępne występują prawdopodobnie tylko na uczelni artystycznej. Na niektóre kierunki zawodowe można się nawet dostać bez matury – należy jednak udowodnić praktyczne doświadczenie w danym zawodzie.\nZagraniczni studenci mają czas na składanie aplikacji do 15 marca. Niektóre uczelnie przyjmują jednak kandydatów na semestr letni.\nWarto pamiętać, że zdecydowana większość zajęć odbywa się w języku islandzkim. Nie oznacza to jednak, że anglojęzyczni studenci nie są tutaj mile widziani. Większość uniwersytetów ma swoją ofertę w języku angielskim. Będąc na wyspie warto nauczyć się islandzkiego. Jest tam wiele szkół oferujących kursy tego języka. Ciekawą alternatywą jest nauka tego języka online dzięki stronie internetowej https://icelandic.hi.is/.\nPaństwowe uczelnie w Islandii są bezpłatne.\nIslandia nie należy do najpopularniejszych centrów studenckiego życia. Nie jest to dobre miejsce dla osób szukających imprez i szaleństwa. Jednak to miejsce ma swoje zalety. Z pewnością tamtejsze uczelnie mogą zaimponować stopniem komputeryzacji, infrastrukturą czy doskonałą organizacją.\nStypendia dla studentów z zagranicy, którzy chcą studiować w Islandii przyznaje tamtejsze Ministerstwo Edukacji.\nOdsłon: 4301 | ranking >>\nArtykuł Studia w Islandii - podstawowe informacje nie został jeszcze skomentowany - bądź pierwszy!


Niki Volou Apollon Larissa wyniki na żywo - SofaScore.com\nNiki Volou Apollon Larissa wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online*) zaczyna się 21.5.2017. at 14:00 czasu UTC na stadionie Panthessaliko, Volos, Greece w 3rd League, Group 2 - Greece.\nmożesz znaleźć wszystkie poprzednie mecze Niki Volou przeciwko Apollon Larissa.\nOdnośniki do Niki Volou w Apollon Larissa skrótów wideo możesz znaleźć w zakładce Media jak tylko zostaną udostępnione na serwisach typu Youtube lub Dailymotion. Nie ponosimy odpowiedzialności za udostępniane materiały, wszelkie kwestie związane z prawami autorskimi prosimy kierować do właścicieli filmów.\nMożesz obejrzeć Niki Volou - Apollon Larissa transmisje na żywo, jeśli jesteś zarejestrowanym użytkownikiem bet365, wiodącego bukmachera online udostępniającego transmisje ponad 70 000 wydarzeń sportowych na żywo przez cały rok.\nJeśli mecz jest transmitowany w bet365, możesz obejrzeć piłka nożna mecz Niki Volou - Apollon Larissa na swoim urządzeniu iPhone, iPad, Android oraz Windows Phone. Łatwo znajdziesz także powtórki oraz wiadomości z najpopularniejszych lig na świecie. Aktualne kursy bet365 możesz podejrzeć na SofaScore w sekcji piłka nożna wyniki na żywo.\nNiki Volou wyniki na żywo, terminarz i rezultaty\nApollon Larissa wyniki na żywo, terminarz i rezultaty\naplikację SofaScore i śledź Niki Volou Apollon Larissa na żywo na swoim\n- Sofascore.com we współpracy z bet365 oferuje ponad 70.000 transmisji na żywo rocznie. Prosimy jednak zwrócić uwagę na to,że prawa do transmitowania wydarzeń sportowych są własnością innych podmiotów w różnych krajach, dlatego w zależności od miejsca, w którym przebywasz niektóre transmisje mogą być nie dostępne. Zachęcamy do wcześniejszego dołączenia do bet365 aby móc obejrzeć Niki VolouApollon Larissa ub każde inne wydarzenie przez kanał serwisu bet365. Zalecamy również sprawdzenie poprzez bet365 czy


Zimowa miłość - Elżbieta Rodzeń - opinia o książce (4226477) - Lubimyczytać.pl\n7,9 (346 ocen\ti\t75 opinii) Zobacz oceny\nliteratura polska, miłość, namiętność, pasja, relacje damsko-męskie, rozstanie, samotność, spotkanie, uczucie, wspomnienia\nJedna chwila może zmienić wszystko... Wcześniej: Poznali się na pierwszym roku medycyny. On dla studiów zrezygnował z kolarstwa górskiego, a ona z malarstwa. Stopniowo ich przyjaźń przeradza się w głębsze uczucie. Planują wspólną przyszłość. Nagle Anna po prostu z nim zrywa. Nie mówi, dlaczego odchodzi, a Michał ma nigdy nie dowiedzieć się prawdy. Teraz: Szesnaście lat od momentu, gdy się...\nMuminka | 2017-11-03\nKolejna historia powrotu do pierwszej wielkiej miłośći. Anka i Michał poznali się na studiach medycznych, było iom z sobą dobrze, wspólnie zrezygnowali z pasji by mieć dla siebei wioęcej czasu. Niestety w pewnym momenci nie mówiąc niz partnerowi Anna odchodzi. Po 16 laatch jest dyrektorem kliniki chirurgii, Michał aś pracuje w szpitalu dziecięcym. Małę maisto, wspólny wyjazd na konferencję- i stają przed historią z przeszłości.\nMichyał ma cóerkę, którą się opiekuje, kilkuletnią Zosię . Z wdziękiem i włąściwą dzieciom bezpośredniością dziewczynka zaprzyjaźnia się z Anką.Niestety prezydarza si wypadek samochodowy, Anka nie traci głowyu, Michał i mała majaą obrażenia.\nspecyficzna jest narracja, bo autorka przeplata historię poznania się pary z obecnymi wydarzeniami. Michał uczył Annę jazdy na rowerze, ta wzbraniałą się przed uczuciem, bo miała chłopaka.\nPo stłuczce trójka wylądopwuje gdzieś w Beskidzie, Michał dochodzi do siebie w szpitalu, a ana Annę spada opieka nad Zosią. Los daje jej drugą szansęe na szczęście, córka Michała szybko się do niej przywiązuje. Czy niewypowiedziana przeszłość może się zemścic na bohaterach? uczuciowe dylematy, konflikty wewnętrzne oraz wspólne sprawy zbliżają dawnych kochanków, a narracja jest sprawnie poporowadzona. Nieegoistyczny postępek Anny z przeszłości, widmo czającej się gdzieś choroby, poczucie włąsnej nieatrakcyjności i wybrakowania po przeżytej operacji kobiecej na pewno staną na przeszkodzie w szukaniu szczęścia. Piękna, słógko-gorzka opowieść o strasznej i podstępnej chorobie, atakującej młode, niedoświadczone istoty. jałowe życie może nabrac barw, tylko czy Anna dopuści Michała i jego córeczkę do swojego serca? pouczajaca, życiowa, wygrana na delikatnych uczuciach i emocjach lektura. stworzona z dużą empatią, prawdopodobna psychologicznie oraz wymagajaca zaangażowania czytelnika.


Poczta z Kwiatami Drezdenko - kwiaciarnia internetowa | Kwiatowa Dostawa\n» Kwiaciarnia internetowa Drezdenko\nWysyłkowa kwiaciarnia internetowa Drezdenko\nKwiaciarnia internetowa Drezdenko to rozwiązanie w każdej sytuacji i na każdą okazję lub... bez okazji! Podaruj bliskiej osobie kwiaty w piękny, oryginalny i efektowny sposób, wyrażając swoje uczucia. Zamawiając kwiaty online w Kwiatowej Dostawie, kupisz bukiet najwygodniej i najszybciej.\nDostarczamy kwiaty na terenie miasta Drezdenko i okolicach. Wystarczy, że złożysz zamówienie telefonicznie lub online, a my zajmiemy się resztą. Wybrany bukiet, kosz kwiatów czy inna kompozycja kwiatowa zostaną dostarczone pod wskazany przez Ciebie adres. Szybko i sprawnie lub w ustalonym dokładnie terminie. Kwiaty z dostawą do miasta Drezdenko to również najlepsza opcja, gdy nie możesz wręczyć kwiatów osobiście, a chcesz pokazać bliskiej osobie, jak jest dla Ciebie ważna.\nNasza kwiaciarnia internetowa Drezdenko to gwarancja nie tylko szybkiej dostawy kwiatów, ale i ich świeżości. Współpracujemy z dostawcami kwiatów w całej Polsce. Nasze bukiety przygotowują profesjonalni floryści i pasjonaci bukieciarstwa. Dlatego możemy Cię zapewnić, że Twój bukiet zostanie przygotowany z najwyższą starannością, z pięknych, świeżych i pachnących kwiatów.\nPoczta dostawa kwiatowa w mieście Drezdenko\nSzukasz kwiatów, które zostaną szybko dostarczone pod wskazany adres? Nasza poczta, oferująca dostawę kwiatów do miasta Drezdenko, pozwala na wybór pięknego bukietu, który trafi do obdarowywanej osoby lub wprost pod Twoje drzwi w określonym terminie. Nasza poczta to dostawa kwiatowa, która obejmuje nie tylko Drezdenko, ale także wiele innych okolicznych miejscowości.\nDostawa kwiatów pocztą w mieście Drezdenko oraz okolicach może być zrealizowana nawet w 2 godziny. Dzięki temu, że oferujemy różnorodne bukiety i kompozycje kwiatowe, z pewnością wybierzesz coś, co będzie pasowało do nadchodzącej okazji. Sprawdź nasze propozycje i wygodnie zamów wybrany bukiet pocztą. Kwiatowa Dostawa zadba o to, by przesyłka dotarła do Ciebie lub Twojego bliskiego sprawnie i bezpiecznie, a bukiet zachwycił obdarowywaną osobę!\nGdzie zamówić kwiaty w mieście Drezdenko?\nKwiaciarnia internetowa Drezdenko to najlepsze rozwiązanie, jeśli nie możesz wręczyć kwiatów bliskiej Ci osobie osobiście – na przykład, gdy przebywasz w innej części Polski lub świata. Wystarczy, że zamówisz kwiaty online i podasz adres dostawy oraz jej datę i godzinę. Nie musisz się o nic martwić – dostarczymy bukiet we wskazane miejsce i w określonym terminie.\nKwiaciarnia internetowa w mieście Drezdenko jest także doskonałym sposobem na szybki zakup kwiatów, które zostaną dostarczone pod Twój adres. W natłoku obowiązków zapomniałeś o ważnej rocznicy? A może brakuje Ci czasu, by kupić kwiaty na zbliżającą się uroczystość? Poszukiwania kwiaciarni stacjonarnej, dojazd do niej, a następnie samodzielny transport kwiatów mogą być sporym utrudnieniem – jednak rozwiązaniem są kwiaty z dostawą do miasta Drezdenko! Skorzystaj z usługi kwiaty Drezdenko wygodnie na naszej stronie – wybierz idealny bukiet oraz wskaż miejsce i termin dostawy. To wszystko!\nZamów kwiaty z dostawą do miasta Drezdenko!\nKwiaty, które zamówisz z dostawą w mieście Drezdenko, będą świeże i piękne – czyli dokładnie takie, jakich oczekujesz. Możesz wybierać spośród wielu urzekających swoją urodą bukietów lub samodzielnie stworzyć kompozycję kwiatową, korzystając z dostępnego na naszej stronie kreatora. W ten sposób zamówisz bukiet najlepiej odpowiadający nie tylko Twoim indywidualnym potrzebom i preferencjom, ale przede wszystkim wpisujący się w gust osoby obdarowywanej. Dodatkowo, dostawa kwiatów w mieście Drezdenko realizowana jest ekspresowo – zamówione bukiety doręczamy nawet tego samego dnia!\nDostawa kwiatów pocztą – Drezdenko\nDostawa kwiatów Drezdenko to naprawdę wygodne rozwiązanie, które daje Ci pewność, że kwiaty dotrą pod wskazany adres szybko, sprawnie i w ustalonym terminie. Wskazując datę doręczenia bukietu, z pewnością sprawisz obdarowywanej osobie miłą, niezapomnianą niespodziankę. Dostawa kwiatów pocztą Drezdenko to usługa, którą realizujemy bez żadnych ograniczeń i wyjątków!


W garze mieszane: Zupa Cukiniowa z testem rozdrabniacza\n1 cebula czosnkowa (biała)\nostra pasta paprykowa (na czubeczek łyżeczki) ewentualnie chilli posiekane, w płatkach itd\nok 2 litrów bulionu\nPosiekaną cebule podsmażyć do zeszkalenia na oleju. Dodać pokrojoną w kostkę cukinię oraz poszatkowane warzywa. Wszystko zmieszać, podsmażyć chwilkę, po czym zalać przygotowanym wcześniej bulionem.\nGotować ok 20 minut, pod koniec doprawiając do smaku solę, świeżo mielonym pieprzem czy ulubionymi ziołami. Dla ostrości dodaję również pastę paprykową. Bardzo delikatnie, bo jest upiornie ostra :)\nPod koniec dotowania zupę zmiksować na krem.\nPodawać z kleksem gęstej śmietany i, na przykład, tak jak my, z kopytkami delikatnie obsmażonymi na maśle.\nDo przygotowania zupy użyłyśmy sprzętu ze sklepu Redcoon. Rozdrabniacz Russell Hobbs Desire posiadający silnik o mocy 380 W, szklana miskę o pojemności 1 litra oraz ostrza ze stali szlachetnej, dla których nie ma rzeczy nie do poszatkowania.\nSprzęt jest łatwy w użytkowaniu. Z jego pomocą, bardzo szybko, można przygotować wiele dań czy komponentów do ich stworzenia. Często obsługuje go Kinga ponieważ rozdrabniacz jest urządzeniem lekkim i na prawdę dziecinnie prostym w obsłudze.\nJak dla mnie ma jeden mankament. Brakuje mi w nim choćby jednego kawałeczka gumy czy korka na spodzie misy, który powodowałby lepszą przyczepność urządzenia do blatu roboczego. Misa szklana jest estetyczna i daje pogląd na stopień poszatkowania warzyw, ale niestety, potrafi jeździć po całej szafce. Jest to szczególnie uciążliwe, gdy za gotowanie zabierają się dzieci :)


Huzar Bike Academy » » Obóz wędrowny A.D 2018\nObóz wędrowny A.D 2018\nObóz wędrowny HBA – A.D 2018\nZa nami drugi w historii obóz wędrowny HBA. Jak na razie nie zapuszczamy się w większe góry czując respekt do matki natury, po raz kolejny wybierając na nasze zimowe wędrówki Karkonosze. Góry bezpieczne, ale potrafiące zaskoczyć zmieniającą się pogodą, lodem na szlakach lub zaspami po pas. Ale góry stosunkowo łatwe z dobrze oznaczonymi szlakami pełnymi schronisk i miejsc gdzie w razie większego kryzysu można się posilić, odpocząć i schronić.\nW tym roku nasz obóz wędrowny trwał 4 dni. Rozpoczęliśmy w Jagniątkowie i przeszliśmy 75 km pokonując w pionie około 3500 metrów. Całość pokonaliśmy w grupie 10 osób dwukrotnie kończąc dzień z czołówkami i we mgle. To były piękne cztery dni, bez pośpiechu, bez wariactw, tylko natura, śnieg, szum wiatru i my. Z roku na rok jesteśmy coraz lepiej przygotowani sprzętowo, nabieramy też górskiego doświadczenia i być może już za rok wybierzemy sobie bardziej wymagające góry. Przez 4 dni Karkonosze można przejść w jedną i drugą stronę. My nastawiliśmy się na długie spokojne wędrówki oraz miło spędzony czas w schroniskach i te założenia w pełni udało się zrealizować.\nMieliśmy też 2 wieczory kiedy to musieliśmy się zmierzyć z dość wymagającą pogodą, ciemnościami i mgłą, ale przy dobrej orientacji w terenie i umiejętnością czytania mapy była to tylko wisienka na podróżniczym torcie. Góry zimą, wędrówki nocą, piękno natury i skrzypiący pod butami śnieg. I nawet dla kolarza zima potrafi być piękna.\nO hotelowo/schroniskowych niespodziankach typu sauna+kąpiel w lodowatej rzece na pewno będziemy opowiadać jeszcze długo.\nCzy kolarz/rowerzysta powinien biegać ?\nTVP Sport i HBA – dla początkujących cz1\nABUS również w 2019r.\nCopyright © 2002 - 2019 Unikalny projekt szkoleń z zakresu kolarstwa szosowego http://hba.huzarski.pl | All rights reserved | Polityka Plików cookies


Wrapy z tofu - Naura - BIO producent żywności\nCzy fast food może być zdrowy? Dziś przekonamy Cię, że tak! A to dlatego, że nie szybkość wykonania dania ma tu znaczenie, ale składniki jakich użyjesz.\nFast food nie jest daniem zarezerwowanym wyłącznie dla mięsożerców! Kotleciki wegańskie, nasiona roślin strączkowych czy tofu sprawdzają się w burgerze lub tortilli równie dobrze co mięso. Łapcie przepis na przepyszne, wegańskie wrapy, które zrobisz w minutę! Główną rolę w tym daniu zagra wysokobiałkowe, wędzone tofu.\n180 g tofu wędzonego Naura\n1 słoiczek pasty z batatów z rozmarynem Naura\nTofu pokrój w kostkę, przypraw solą oraz pieprzem i podsmaż na patelni z odrobiną oleju rzepakowego. Tortille posmaruj pastą i ułóż na nich liście sałaty, tofu oraz pokrojone na połówki pomidorki. Na koniec posyp wszystko natką pietruszki i zwiń tortille w rulony.


Rodzinne Wyprawy - dla dzieci Ogrodzieniec\nArtykuły dla: dla dzieci Ogrodzieniec\nNa górze ruiny zamku w Ogrodzieńcu. U stóp góry zamek w pełnej krasie. Wraz z innymi Orlimi Gniazdami znalazł się w „Parku Zamków Jurajskich” w miniaturze. Makiety zamków i warowni na szlaku od Częstochowy po Kraków, odtworzone zostały zgodnie z prawdą historyczną w skali 1:25.\nOgrodzieniec: Sabat Czarownic i Czarnoksiężników na Górze Birów\nNa Górze Birów, w sobotę (18.06), odbędzie się Sabat Czarownic i Czarnoksiężników. Do Ogrodzieńca przybędą wielbiciele czarnej magii, czarów, wróżb i straszydeł.\nOgrodzieniec: Wieczór z Duchami na Zamku\nW wakacyjne, piątkowe wieczory można będzie spotkać się z duchami na ogrodzienieckim zamku. Podczas podróży po zamkowych murach, przewodnik opowie legendy i historie. To będą niezapomniane wieczory z dodatkowymi atrakcjami.\nOgrodzieniec: Odyseja Historyczna na zamku\nNa własne oczy będzie można zobaczyć, jak zmieniały się stroje, uzbrojenie i obozowiska żołnierzy od czasów najdawniejszych do współczesności. W weekend (16-17.07), w Ogrodzieńcu odbędzie się "Odyseja Historyczna". Obok siebie staną rzymscy gladiatorzy i partyzanci z II wojny światowej. To niesamowita podróż w czasie.


Najpopularniejszy wykres według "Pelplin"\nWyszukaj raport trendów dla "Pelplin":\nLiczby reprezentują zainteresowanie wyszukiwaniem względem najwyższego punktu na wykresie dla danego regionu i czasu. Wartość 100 to najwyższa popularność terminu „Pelplin”. Wartość 50 oznacza, że termin ten jest w połowie tak popularny. Wynik 0 oznacza, że nie było wystarczających danych dla tego terminu.\nSprawdź, w której lokalizacji termin „Pelplin” był najpopularniejszy w określonym przedziale czasowym. Wartości są obliczane w skali od 0 do 100, gdzie 100 jest lokalizacją o największej popularności jako ułamek wszystkich wyszukiwań w tej lokalizacji, wartość 50 wskazuje lokalizację, która jest w połowie tak popularna. Wartość 0 wskazuje lokalizację, w której nie było wystarczającej ilości danych dla tego terminu.\nUwaga: wyższa wartość oznacza wyższy odsetek wszystkich zapytań, a nie wyższą bezwzględną liczbę zapytań. Tak mały kraj, w którym 80% zapytań dotyczących „Pelplin” uzyska dwukrotność wyniku w gigantycznym kraju, w którym tylko 40% zapytań dotyczą „Pelplin”.


wtorek, 07 stycznia 2014 19:48\nDlaczego szkoła teatralna? Kiedy podjął Pan decyzję i co było takim impulsem, dla którego odważył się Pan zdawać do Akademii Teatralnej?\nW którymś momencie po prostu stwierdziłem - zdając na 3 inne kierunki - że skoro moja przygoda teatralna trwa już tyle lat (właściwe od piątej klasy szkoły podstawowej, już nie licząc zabawy w przedszkolu, bo to prawie wszyscy przerabiamy), to warto ją kontynuować. Po moich występach podstawówkowo-licealnych i konkursach recytatorskich, dzięki którym miałem już w głowie opracowany spory repertuar tekstowy, postanowiłem, że chyba będę żałował do końca życia, jeżeli nie pójdę na egzamin do Akademii Teatralnej.\nZdawał Pan tylko do Akademii Teatralnej w Warszawie?\nTak, tylko tam. W związku z tym, że w Warszawie zdawałem na 3 inne kierunki na uniwersytet, było po prostu najwygodniej, między innymi egzaminami, pójść do szkoły teatralnej.\nTo dosyć nietypowe, bo zazwyczaj zdaje się na wszystkie uczelnie teatralne w Polsce. Po części dzieje się tak ze strachu przed wykluczeniem z tej najbardziej atrakcyjnej uczelni.\nWiem, spotykałem zresztą kolegów na egzaminach, którzy próbowali już dwa lata z rzędu dostać się do szkoły teatralnej albo byli już po którymś etapie w Łodzi albo w Krakowie i jeździli po całej Polsce i próbowali to jakoś logistycznie sobie ułożyć, żeby na każdym egzaminie w poszczególnych szkołach się pojawić. Ja zrobiłem to głównie z takiego poczucia, że jeżeli nie spróbuję, to będę żałował do końca życia, że tyle lat zabawy w teatr nagle sobie odłożę w kąt i o tym zapomnę. Wydawało mi się to mało realne. Chciałem zobaczyć, na ile moja zabawa amatorska w teatr będzie miała przełożenie na oczekiwania szkoły teatralnej. Oczywiście gdzieś tam z tyłu głowy cały czas to było moim marzeniem. Traktowałem moją przygodę teatralną bardzo poważnie. To było moje hobby. Nawet odnosiłem małe sukcesy, chociażby w konkursach recytatorskich. Moi przyjaciele, znajomi i opiekun licealnego teatru „Matysarek” - Andrzej Motak (mój polonista) - namawiali mnie, żebym spróbował. Tak to się wydarzyło, ale w każdym razie łatwo nie było.\nA jakie miał Pan alternatywy?\nChciałem zająć się naukami politycznymi. Generalnie, ciągnęło mnie w stronę polityki. Gdzieś tam, w dalszym planie, również było dziennikarstwo. Ale na egzamin na nauki polityczne już nie dotarłem, bo wtedy oblewałem część teoretyczną w Akademii Teatralnej - będąc już studentem polonistyki i prawa.\nCzy ma Pan lub miał jakiś wzór aktora?\nTak, dzięki niemu zdecydowałem się zostać w szkole - bo ten wybór nie był taki zerojedynkowy, że jak już dostałem się do szkoły, to na sto procent zostanę aktorem i nic mnie nie powstrzyma. Podczas pierwszego roku studiów kilka razy chciałem rezygnować ze szkoły.\nTo było coś na zasadzie łamania kręgosłupa, o którym często wspominają absolwenci szkół teatralnych?\nSamemu sobie łamałem kręgosłup. Takim wzorem, mistrzem i inspiracją był Zbigniew Zapasiewicz. Przez pierwszy rok był taką osobą, którą trudno było odgadnąć, z którą trudno było wejść w bliższą relację. Jemu się przyglądało jak jakiemuś żywemu pomnikowi, był dla mnie jakimś zjawiskiem. Na pierwszym roku podczas rożnych perturbacji, wycofywania się oraz sugestii niektórych z profesorów, że może dałbym sobie spokój z aktorstwem, trochę z wrodzonej przekory, postanowiłem zawalczyć o swoje. Stwierdziłem też, że chociażby ze względu na zajęcia z profesorem Zapasiewiczem, które mnie bardzo inspirowały, zostanę i spróbuję. Rzeczywiście, drugi rok był jakimś wybuchem euforii i totalnego zaangażowania się w robotę w szkole i szaleństwa na zajęciach, właśnie z profesorem Zapasiewiczem.\nA jak Pan sobie wyobrażał pracę aktora przed szkołą teatralną? Czy myślał Pan, że będzie dużo propozycji zawodowych, że nigdy nie nastąpi taki okres, że będzie Pan siedział w domu i czekał na telefon, aż w końcu pojawi się praca? Czy liczył się Pan z tym , że może nie być kolorowo?\nW ogóle o tym nie myślałem. Zostałem w szkole, bo ona zaczęła mnie absolutnie absorbować i była dla mnie miejscem inspiracji, spotykania się z fantastycznymi ludźmi, którzy mieli wiele do zaproponowania. To były tuzy aktorstwa i ludzie, którzy mnóstwo w swoim życiu zrobili. Nie miałem poczucia, że jestem materiałem na aktora. W ogóle, bawiąc się w aktora i idąc do szkoły aktorskiej, nie myślałem o sobie jako o aktorze, że jestem jakimś materiałem, który można ulepić i potem sprzedać na rynku albo żebym umiał sam siebie sprzedawać. Chyba do tej pory nie potrafię tego robić.\nAle przecież Pan gra w wielu teatrach.\nCały czas uważam, że jednak nie potrafię siebie sprzedawać. Wydaje mi się, że zyskuję dopiero w bliższym kontakcie z reżyserem czy reżyserem castingów, który decyduje o tym, czy będę w obsadzie, czy nie. Mam długi rozbieg i był on widoczny już na samym początku, zarówno przed szkołą aktorską, jak i na pierwszym roku, który stanowił swego rodzaju „rozbiegówkę”, podczas której niewiele się wydarzyło, patrząc z zewnątrz. Wydarzyło się natomiast dużo wewnątrz mnie, biłem się ze swoimi myślami i ze swoim wstydem, blokadami. To później zaprocentowało. Na drugim roku już poszło. Á propos myślenia o tym, co będzie po szkole - tego kompletnie nie było i trochę odciąłem się od środowiska zewnętrznego, niemalże spałem w szkole. Mieliśmy mnóstwo dodatkowych zajęć i prób, które odbywały się poza zajęciami.\nPodczas Bitwy o kulturę w Teatrze Starym pani Katarzyna Kwiatkowska stwierdziła, że szkoła teatralna przez pierwsze lata jest szklanym kloszem. Czy nie jest tak, że przez to zamknięcie zapomina się, że przygoda ze szkołą kiedyś się skończy i trzeba będzie zawalczyć o pracę?\nTak, to jest swoisty inkubator, trochę szklarnia i też ze strony profesorów nie dostawaliśmy takiej informacji, że po szkole może być trudno. Oczywiście, w miarę nabierania świadomości w czasie szkoły, jak już odchodziły kolejne roczniki, z którymi się znaliśmy, docierało do nas, że rzeczywiście może być problem z dostaniem się do teatru. A ja jestem z ‘81. Kończyłem szkołę w 2004 roku, to jeszcze był czas przed takim totalnym zamknięciem się teatrów, przed kryzysem, cięciami. Ale już wtedy mówiło się, że szkoły teatralne powinny przejść gruntowną reformę i może powinny przestać nazywać się teatralnymi, bo dla znaczącej większości absolwentów nie ma pracy w teatrach. Wcześniej był rocznik, który prawie w całości dostał się do teatrów. Taki wyjątkowy zupełnie rok. Duża grupa dostała się do Teatru Dramatycznego w Warszawie i jeszcze pojedyncze osoby do rożnych innych. Także mieliśmy uzasadnione obawy, że oni nam już zabrali wszystkie miejsca i dla nas już nic nie zostanie. Rzeczywiście, już na początku 4. roku wyglądało to bardzo krucho.\nA jak Pan trafił do zespołu Teatru Narodowego?\nZaprosił mnie Jan Englert. I to było zaskoczenie. Kiedy byłem na 4. roku, dyrektorem po Jerzym Grzegorzewskim został Jan Englert. To był teatr, który mnie inspirował, ale którego nie rozumiałem. Nie rozumiałem sposobu myślenia Jerzego Grzegorzewskiego, ale w jakiś dziwny sposób, bardzo intuicyjny, podskórnie go odbierałem i fascynował mnie. Mimo że chodziłem na wszystkie spektakle Teatru Narodowego, nie myślałem o nim jako o przyszłym miejscu mojej pracy. Miałem zupełnie inne plany, chciałem wyjechać do Niemiec. Wtedy byłem zafascynowany teatrem niemieckim, politycznym, społecznie zaangażowanym. Trudno jednak było odrzucić taką propozycję i możliwość pracy z aktorami, których podziwiałem wcześniej na scenie.\nCzy trudno jest pogodzić pracę na planie serialu z pracą w teatrze?\nNie. Zawsze produkcja dostosowuje się do grafiku prób i spektakli, które są w Narodowym. W ogóle to jest bardzo dobry układ i świetnie się ta współpraca układa.\nCzy pamięta Pan jakąś rolę, która była wyjątkowo trudna?\nTak, był to na pewno Puk w Lublinie. Są takie role, postaci w literaturze, z którymi można zrobić niemal wszystko. Mając tak szeroką przestrzeń do zagospodarowania, można łatwo się pomylić i zostać z niczym. W którymś momencie pojawia się mętlik w głowie i taką postacią jest na pewno Puk, ale też i Ariel. To postaci z pogranicza rzeczywistości i mary, jakiegoś snu. Są to bardzo trudne role. „Sen nocy letniej” wydarzył się w momencie, kiedy już przeszedłem pewną drogę i nabrałem świadomości tego, co potrafię, gdzie jestem, kim jestem. Wcześniej zdarzyła się przygoda w Teatrze Narodowym, z Mają Kleczewską, z którą bardzo chciałem współpracować. Poznaliśmy się wcześniej, przed pracą, i wydawało mi się, że złapaliśmy bardzo fajny kontakt i że ta współpraca jest mi potrzebna i będzie owocna. Ale okazało się w praniu, na próbach i na scenie, że źle się zrozumieliśmy. Przy tym zadaniu - dopisanym przez nią, bo przecież w „Fedrze” nie ma postaci Minotaura, upośledzonego dziecka - poległem. To była przestrzeń, którą Maja mi dała dodatkowo do zorganizowania i można było zrobić wszystko. Tak naprawdę mógł powstać z tego osobny spektakl. Ja nie podołałem temu zadaniu i właściwie im bliżej było premiery, tym więcej rzeczy było wyrzucanych do kosza i został tylko kadłubek z postaci Minotaura. Dla mnie to była klęska.\nCzy duży wpływ na kreację postaci ma reżyser?\nTo wychodzi w praniu, ale współpraca jest niezbędna, bo to on musi te klocki poskładać i zbudować spójny świat. Tak naprawdę to zależy od spotkania. Czasem jest tak, że reżyser przychodzi i ustawia wszystko aktorowi - ruch, gest, sposób intonacji. Są też tacy, którzy dają generalny obrys postaci, świata i spektaklu, a całą resztę wypełniają aktorzy. Ja najbardziej cenię sobie taką współpracę, w której dużo zależy ode mnie. Gdzie jest otwartość i zaufanie - takie spotkanie, w którym reżyser wie, co chce powiedzieć, ma opracowany spektakl i pozwala wpuszczać w ten świat wyobraźnię aktora.\nCzęsto słyszymy, że aktor grający w serialach musi informować o każdej zmianie wyglądu. Spowodowane jest to tym, że sceny nie są kręcone po kolei. Czy w teatrze również występują tego typu ograniczenia?\nTak, jeżeli w teatrze chce się wykorzystać naturalny wizerunek aktora. Ale podczas ustalania charakteryzacji do spektaklu myśli się pod kątem ewentualnych zajęć niezwiązanych z teatrem. Teatr daje nam możliwość pełnej charakteryzacji, peruk, doklejanych wąsów, makijaży, kostiumu. Inaczej funkcjonuje charakteryzacja na scenie, a inaczej na planie. Łatwiej oszukać jednak na scenie niż przed kamerą, która zagląda w oczy, więc i wszelkie doklejki, doczepki są często widoczne, trudno je ukryć. Staram się pogodzić jedno z drugim.\nA aktorstwo pomaga czy przeszkadza w życiu codziennym? Czy miał Pan jakieś dobre lub przykre sytuacje związane z pańskim wizerunkiem kojarzonym z rolą, którą Pan zagrał?\nNajczęściej są to bardzo miłe spotkania, mimo że w serialu gram w kontrowersyjnym wątku. Rzeczywiście czasami bycie „gęba z telewizji” pomaga w pewnych sytuacjach. Ale też nie lubię tego nadużywać, wolę się wycofać, podziękować i stanąć sobie grzecznie w kolejce.\nCzy swoje umiejętności, nabyte w szkole teatralnej, wykorzystuje Pan w relacjach prywatnych?\nOdnośnie „bycia aktorem na życie”, to ja tego kompletnie nie potrafię. Pracując jako aktor na scenie, rozpoznając pewne schematy psychologiczne, mam świadomość pewnych rzeczy, ale ja na co dzień nie potrafię z tego korzystać. Bardziej czerpię z życia na scenę, niż ze sceny na życie. W związku z tym, że jednak udajemy coś na deskach teatru (ma to być cudownym oszustwem), to jednak wolałbym życie traktować nieco bardziej na serio, chociaż nie wiem, czy się da. (śmiech) Wszyscy zakładamy na życie jakieś maski, niezależnie od tego, czy jesteśmy aktorami, czy nie. Ja nad tym pracuję na scenie. Moja praca nie przychodzi mi z łatwością, to nie jest „na pstryk”. Są to rzeczy, które lubię rozpoznawać i robię to na scenie. Biorą się one z obserwacji, które, oczywiście, dokonują się w czasie tego „prywatnego życia".\nJak Pan zaczął współpracę z Teatrem im. Juliusza Osterwy w Lublinie?\nDzięki Arturowi Tyszkiewiczowi, dyrektorowi teatru. W 2008 r. pojawił się w Teatrze Narodowym i reżyserował „Mrok”, w którym grałem Wiktora, który jest przedtaktem dla demonicznego Puka z naszego „Snu nocy letniej”. Potem spotkaliśmy się przy „Balladynie” i zdaje się, że te dwa spotkania były tymi spełnionymi. Rozumiemy się i mamy podobne oczekiwania odnośnie teatru, stąd zaproszenie Artura do Lublina.\nA jak Pan reaguje na wieść, że niektórzy przychodzą na Pańskie spektakle po 2-3 razy ze względu na to, że Pan gra jedną z ról?\nTo bardzo cieszy. Nie myślę o sobie w kategorii „aktor-traktor”, który wszystko potrafi, wszystko wie i wie, jak zagrać. Czasami to, co robię, po prostu nie wychodzi. To nie jest tak, że spotka się dobry reżyser, dobrzy aktorzy w dobrym teatrze i powstanie dobry spektakl. Nie ma takiej gwarancji. Jest to uzależnione od wielu okoliczności, których my nie jesteśmy w stanie rozpoznać. To jest poza nami. Czasami jest tak, że podczas trudnej pracy, z której chce się rezygnować, w efekcie powstaje coś, co zachwyca ludzi. Przy „Śnie nocy letniej” tak nie było, ale też nie dało się przewidzieć, że Puk i cały spektakl w ten sposób zafunkcjonują. Na coś się umówiliśmy, zrobiliśmy sobie pewien schemat działania, zdefiniowaliśmy postać, ale jak to wszystko wypadnie w konfrontacji z widzem – tego nigdy nie wiemy. Prawdopodobnie ten spektakl zupełnie inaczej by zafunkcjonował w Warszawie, Poznaniu czy Wrocławiu. To jest związane z ludźmi, przestrzenią, widownią. To coś magicznego, niedookreślonego, co jest od zawsze w teatrze i co mnie fascynuje. Czasem się zdarza, czasem nie.\nJakie elementy są najistotniejsze w pracy aktora, a które składają się na specyfikę postaci?\nWszystkie elementy są bardzo ważne (głos, ruch, mimika, ciało, wrażliwość) i one składają się na rolę. Przecież ja na życie nie mówię tak jak Puk, nie czaruję, nikogo nie próbuję wciągnąć w otchłań piekła. To, jaka jest postać, wypracowuje się podczas prób i często sprawdza się wiele wariantów. Jednak z kreacyjności aktora coraz rzadziej się korzysta, reżyserzy wolą obsadzać aktora po warunkach.\nA czy to jest dobre według Pana? Bo wtedy widzowie utożsamiają postać z aktorem.\nJuż się na to nie obrażam. Ale staram się jednak, w ramach tych samych zadań, które dostaję z powodów związanych z moimi warunkami, zawsze wygospodarować taką przestrzeń, która jest poza mną i ją sobie rozpoznawać podczas pracy, żeby nie iść tą najprostszą linią, najprostszymi rozwiązaniami\nPrzekłada się to także na dubbing. Zupełnie inaczej mówi Pan w „Kocie w butach”, „Garfieldzie” czy „Spangebobie”.\nTak, też dlatego uwielbiam zabawę w dubbing (bo jednak przy tej pracy jest duża doza zabawy). Sam czasami się śmieję w czasie nagrań – z siebie, jak również z efektu, który powstaje. To jest praca, która daje nam możliwość bycia kimkolwiek się zechce – starcem, dzieckiem, kobietą. Różne zadania, pełen przekrój wiekowy. Do tego jeszcze wchodzenie w emocjonalność postaci, która jest narysowana, dostosowywanie się do rysunku. To mnie bardzo kręci, uwielbiam tę robotę. Ale jest też pewne niebezpieczeństwo z tym związane. Trzeba się bardzo pilnować, żeby łatwość wydobywania emocji i modulowania głosu, którą nabiera się w dubbingu, nie przeniosła się na pracę na scenie i żeby postaci sceniczne nie brzmiały jak z kreskówki.\nBył Pan niedawno na „Profesjonalnym spotkaniu teatrów amatorskich” w Chełmie. Co Panu dają spotkania z amatorami sztuki teatralnej?\nZ tego samego punktu zaczynałem. Po skończeniu szkoły nigdy nie myślałem o sobie jako pedagogu czy osobie, która mogłaby asystować profesorowi w szkole. Spróbowałem tego w Studiu Teatralnym „Koło”, które ma też cały program edukacyjny poza głównym działaniem, czyli produkcją spektakli i wydarzeń okołoteatralnych. Wyjazd do Chełma jest wynikiem współpracy z „Kołem” i naszych kontaktów w Polsce z różnymi ośrodkami kultury, w których się pojawiamy i z którymi chcemy współpracować, budować długofalowe programy edukacyjne, warsztatowe, aby się wspierać nawzajem i robić wspólne projekty teatralne.\nZbigniew Zapasiewicz mówił, że został pedagogiem, bo chciał sobie pewne rzeczy dotyczące zawodu lepiej rozpoznać i ponazywać. Te elementy w pracy aktora, które są trudne do nazwania, aby móc precyzyjniej postawić zadanie, lepiej komunikować się z aktorami czy reżyserem. Ale także inspirować się wyobraźnią młodszych kolegów. Tego samego chciałem dotknąć podczas warsztatów, które prowadziłem w Chełmie.\nCzy uważa Pan, że sztuka aktorska powinna dostosowywać się do widowni?\nNasz warsztat wciąż ewoluuje, przecież inaczej grało się 50 lat temu, a inaczej teraz. Zbigniew Zapasiewicz opowiadał nam kiedyś, jak wspólnie z Andrzejem Łapickim oglądali podczas jakiegoś oficjalnego spotkania w szkole film z udziałem jakiegoś ich wspólnego mentora z lat szkolnych i wspólnie stwierdzili, że jest to okropne. Ale warsztat aktorski, który był obowiązujący, kiedy oni byli młodzi, zmienił się i oni podążali za tymi zmianami.\nWielu aktorów uważa, że nie powinni zatrzymać się tylko na aktorstwie, ponieważ to by ich ograniczyło, nie uzyskaliby wtedy pełnego obrazu sztuki teatralnej. Nie myślał Pan, aby rozwijać się też na tle reżyserii?\nNie wykluczam, ale nie mam jeszcze tej gotowości, żeby wykreować na tyle interesujący świat albo żeby moje spojrzenie na rzeczywistość było na tyle interesujące, żeby zajmować tym widzów. Może kiedyś? Kto wie?\nJakie ma Pan plany na przyszłość? Może jeszcze jakaś współpraca z Teatrem im. Juliusza Osterwy?\nBardzo bym chciał. Bardzo dobrze pracowało mi się w Lublinie. Jest coś w planach i mam nadzieję, że te plany zrealizują się i pojawię się w Lublinie w kolejnym spektaklu.\nW takim razie, czekamy.\n#9 Raymond 2019-05-17 08:12\nStop by my site :: Jolka: http://szczepan.waw.pl/\n#8 bojudeyekoyat 2019-04-20 17:16\nBuy Amoxicillin Online: http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/ Amoxicillin 500mg syn.viuy.gazeta.3lo.lublin.pl.pgo.nr http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/\n#7 aqidatabeuroz 2019-04-20 16:47\nAmoxicillin 500 Mg: http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/ Buy Amoxil 500mg ebl.rfdi.gazeta.3lo.lublin.pl.ljq.ca http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/\n#6 iroloyice 2019-03-14 09:50\nAmoxicillin No Prescription: http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/ Amoxicillin http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/\n#5 gyuqifedinq 2019-03-14 09:22\n#4 iyuixuoteriw 2019-03-14 07:31\nAmoxicillin: http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/ Buy Amoxil 500mg http://theprettyguineapig.com/amoxicillin/\n#3 ugoriubovup 2019-03-14 07:23\n#2 Irwin 2019-02-01 09:53\nWhat's up mates, how is the whole thing, and what you wish for to\nFeel free to surf to my web page :: pan.baidu.com: http://pan.baidu.com\n#1 profile 2018-10-31 17:28


Jurata Dzikie Winoapartamenty - mieszkania\nCena od: 390 PLN / 1 dzień Obiekt Jurata Dzikie Wino znajduje się w Juracie, 800 metrów od molo, w okolicy, gdzie można jeździć na rowerze. Goście mają do dyspozycji balkon.\nW naszej ofercie m.in.: bezpłatne WiFi, pokoje dla niepalących, prywatny parking, parking na miejscu, dostęp do Internetu, winda, windsurfing, pokoje rodzinne, klimatyzacja, parking, bezpłatny parking, ogrzewanie, piesze wycieczki, jazda na rowerze, WiFi, całkowity zakaz palenia.\nProsimy o wcześniejsze poinformowanie obiektu Jurata Dzikie Wino o planowanej godzinie przyjazdu. Aby to zrobić, możesz wpisać treść prośby w miejscu na życzenia specjalne lub skontaktować się bezpośrednio z obiektem, korzystając z danych kontaktowych widniejących w potwierdzeniu rezerwacji.


DESZCZ DO KOŃCA TYGODNIA. SŁUŻBY KRYZYSOWE W STANIE GOTOWOŚCI - Aktualności - Bieruń, Lędziny, Imielin, Chełm Śląski, Bojszowy\nDESZCZ DO KOŃCA TYGODNIA. SŁUŻBY KRYZYSOWE W STANIE GOTOWOŚCI\nPrzed nami pora deszczowa. Po brzydkim weekendzie przyszedł pogodny poniedziałek, jednak od wtorku znowu ma padać. W związku z ulewami w nocy interweniowali bieruńscyi strażacy. Wypompowywali wodę z niecki przy ul. Jagiełly.\n„Dzięki monitoringowi prowadzonemu przez służby gminne i kryzysowe możliwe było podjęcie działań wyprzedzających” – dowiadujemy się z komunikatu na stronie internetowej miasta. I dalej: „służby kryzysowe informują, że stan wód stabilizuje się, nie stanowiąc zagrożenia”.\nJednak w kolejnych dniach ma padać. U nas deszcz, a w górach deszcz ze śniegiem i śnieg. Np. na Tatrzańskiej Łomnicy w czwartek może go spaść nawet do 30 cm! Spora pokrywa leży już w Alpach, a w najbliższych dniach ma się jeszcze powiększyć.\nOdpowiedzialny za weekend z ulewami układ niskiego ciśnienia już odsunął się na północny-wschód kraju. We wtorek od rana wciąż dość pogodnie, jednak z biegiem dnia chmur będzie przybywać. Wieczorem niewykluczone słabe opady deszczu. Temperatura maksymalna wzrośnie do około 16/17°C. Wiać będzie z kierunków wschodnich, na ogół słabo.\nW środę od rana do wieczora niebo szczelnie będzie pokryte deszczowymi chmurami. Opady nie powinny być wielkie - słabe utrzymywać się będą cały dzień. Temperatura wzrośnie do około 13°C. Wiatr w porywach do 40km/h, z północy.\nW czwartek czeka nas kontynuacja typowo jesiennej aury. W ciągu dnia należy się spodziewać przelotnych, słabych opadów deszczu bądź mżawki (nie ma co liczyć na jakiekolwiek chwile ze słońcem). Temperatura oscylować będzie w okolicach 14/15°C. Wiatr na ogół słaby, północny.\nWedług najnowszych prognoz w piątek do naszego regionu wkroczy mocno nawodniony front atmosferyczny, który tego dnia przyniesie solidne opady deszczu. O pogodnym niebie tego dnia znów będziemy mogli tylko pomarzyć. Temperatura nie przekroczy 13°C.\nW sobotę początkowo sporo chmur, jednak z biegiem dnia front atmosferyczny będzie opuszczał nasz region. Pojawią się przejaśnienia i rozpogodzenia, a po przejściu frontu pojawi się adwekcja chłodnej masy powietrza. Co to oznacza? Mogą pojawić się burze. Temperatura tego dnia osiągnie nawet 17-18 kresek. Wiatr będzie słaby.\nRównież w niedzielę czeka nas sporo rozpogodzeń. Niestety, tak jak w sobotę pojawi się konwekcja, a wraz z nią możliwość przelotnych opadów deszczu i burz. Temperatura wzrośnie do około 18°C.


CYKL MENSTRUACYJNY WPŁYWA NAWET, GDY NIE MIESIĄCZKUJESZ - ZDROWIE - 2021\nKobiety są tak różne, ale mają coś wspólnego: cykl menstruacyjny, proces, który dotyka wszystkich na równi, i chociaż występują różnice w czasie trwania, nie są one zwolnione z odczuwania zmian nastroju, bólu brzucha, skurczów, między innymi irytujących objawów.\nPrzez długi czas mówiono, że tylko podczas krwawienia te zmiany występują w ciele; niemniej jednak ostatnie badania potwierdzają, że cały miesiąc podlega ciągłej ewolucji. Teraz łatwiej będzie zrozumieć, dlaczego dni przed okresem emocje są zdenerwowane.\nZgodnie z opisem, który położnik i ginekolog w Suzanne Gilberg-Lenz z Beverly Hills przedstawia na stronie HealthySELF, cykl menstruacyjny dzieli się na cztery fazy: miesiączkową, pęcherzykową, owulacyjną i lutealną, co oznacza zmiany nastroju z powodu braku równowagi Hormony płciowe, estrogen i progesteron, ponieważ powiększają macicę i praktycznie przygotowują ją do możliwej ciąży.\nCykl miesiączkowy trwa zwykle od dwóch do siedmiu dni, co 21 i 35 dni, w zależności od kobiety; ma to związek ze stylem życia, dietą, aktywnością fizyczną itp. Niezbędne jest prowadzenie rejestru każdej owulacji w celu wykluczenia problemów zdrowotnych lub ciąży.\nAby wyjaśnić tę fazę, Karen Faith Berman i Jean-Claude Dreher z Narodowego Instytutu Zdrowia Psychicznego w Stanach Zjednoczonych zbadali aktywność mózgu 15 kobiet za pomocą obrazowania rezonansu magnetycznego (MRI) podczas typowego testu oceniającego ich system. nagrody.\nKobiety musiały zdecydować, czy włożą pieniądze do wirtualnej gry automaty do gier, nagroda wynosiła 20 $ lub nic, ale zależało od maszyny. Test został przeprowadzony podczas fazy pęcherzykowej i lutealnej (podczas krwawienia), kiedy występuje większa reaktywacja układu mózgowego ze względu na fakt, że w pierwszej połowie okresu estrogen działa jako zachęta, ponieważ kobiety, w których dominuje aktywacja mózgu. obwód nagrody jest większy; Przeciwnie, gdy obecny jest progesteron, aktywacja jest zmniejszona.\nW pierwszym tygodniu miesiąca nawroty obrony i energii, podczas gdy przepływ krwi uwalnia toksyny i płyny zatrzymane przed rozpoczęciem procesu; Następny tydzień jest odwrotny, poziom energii się rozprzestrzenia i generuje dobry humor, na tym etapie włosy i skóra wyglądają promiennie, zwiększa się libido, a orgazm jest częstszy.\nKiedy zaczyna się druga faza menstruacji, czyli trzeci tydzień, wszystkie powyższe zaczynają zanikać, a słabość jest odczuwalna, skóra jest wysuszona, apetyt wzrasta i nerwowość; Wskazane jest, aby ćwiczyć, ponieważ przyrost masy ciała jest bardzo prosty. Czwarta, ale nie mniej ważna faza, z powodu zatrzymywania płynów, pojawia się z obrzękiem, ciężkością, udręką i fizycznym rozkładem, i znowu zaczyna się krwawienie.\nZalecenia wskazują, że zanim konieczna będzie jakakolwiek zmiana lub nienormalny dyskomfort, udaj się do lekarza, aby położyć kres problemowi i dolegliwościom. Każda kobieta jest inna i dlatego wymaga innej opieki.\nJak wygląda świat BEZ SEKSU? – 7 metrów pod ziemią (Styczeń 2021)


Czechy: Romowie zagrożeni przemocą podczas demonstracji radykalnej prawicy – Amnesty International\nCzechy: Romowie zagrożeni przemocą podczas demonstracji radykalnej prawicy\nCzeskie władze muszą chronić społeczności romskie przed przemocą i zastraszaniem - apelują Amnesty International i Europejskie Centrum Praw Romów tuż przed planowanymi w całym kraju anty-romskimi demonstracjami.\nSkrajnie prawicowe grupy organizują anty-romskie protesty w 13 miastach Czech w ten weekend. Jedna z demonstracji planowana jest w mieście Witków. W mieście tym, w 2009 r. radykalni prawicowcy omal nie zabili 2-letniej dziewczynki, Natalki, kiedy podpalili dom należący do Romów.\nApproximately 500 far-right demonstrators marched through the town chanting anti-Roma slogans during a rally organized by the far-right Workers’ Social Justice Party. 12 March 2011, Nový Bydžov, Czech Republic\n– Rząd musi zapewnić, że te demonstracje nie doprowadzą do przemocy wobec społeczności romskich, a osoby zagrożone otrzymają ochronę – mówi Draginja Nadaždin, Dyrektorka Amnesty International Polska.\nEuropejskie Centrum Praw Romów (ERRC) udokumentowało w Czechach 9 anty-romskich zgromadzeń od kwietnia 2013, wiele z nich w tych samych miastach.\n– Sytuacja w Czechach w tym momencie jest bardzo napięta, a skrajnie prawicowe organizacje szybko zyskują wpływy. Wiele romskich rodzin i aktywistów, z którymi rozmawialiśmy obawia się o swoje bezpieczeństwo, w szczególności przed takimi demonstracjami, jak planowane jutro – powiedział 2 sierpnia Dezideriu Gergely, Dyrektor Wykonawczy ERRC.\nMatka 2-letniej Natalki niedawno powiedziała ERRC: “Boimy się kolejnych ataków. Nie potrafimy zrozumieć dlaczego rząd pozwala im maszerować w tym mieście, kiedy wszyscy wiedzą kim oni są. Te marsze jeszcze bardziej zwiększą przemoc przeciwko nam i boimy się, że więcej romskich rodzin zostanie zaatakowana”.\nObecnie w Czechach żyje od 150 tys. do 300 tys. Romów. Społeczności romskie były już w przeszłości i nadal są przedmiotem szerzącej się dyskryminacji, rasizmu i uprzedzeń. Dyskryminacja wpływa na Romów w każdej sferze życia społecznego, m.in. prawa do mieszkania, służby zdrowia i zatrudnienia. W ostatnich latach widziano nagły wzrost liczby brutalnych ataków na Romów. Między styczniem 2008, a grudniem 2012 ERRC odnotowało ich 48.\nOstatnio czeska Informacyjna Służba Bezpieczeństwa (BIS) wyraziła poważne obawy dotyczące nasilenia się anty-romskiej atmosfery w Czechach, podczas gdy Wysoki Komisarz Rządu ds. Praw Człowieka zwołał 1 sierpnia specjalne posiedzenie grupy roboczej, by uporać się z tą sytuacją.\nW czerwcu tego roku Rada Praw Człowieka ONZ wyraziła obawa dotyczące anty-romskiego klimatu w Czechach, wyliczając dyskryminujące wypowiedzi czeskich polityków w mediach i demonstracje organizowane przez skrajną prawicę.\n– Przez ostatni rok byliśmy świadkami bardzo zasmucającego trendu, gdy zakorzeniona dyskryminacja przeciwko Romom sięgnęła wyżyn. To fundamentalna kwestia, której czeski rząd nie może zignorować – mówi Draginja Nadaždin.\nW czerwcu Europejski Trybunał Praw Człowieka orzekł w sprawie marszów przez romskie osiedla na Węgrzech, że prawo do pokojowego gromadzenia się może zostać ograniczone, jeśli jest konsekwentnie wykorzystywane, by prześladować lokalnych mieszkańców.\nAktualność Czechy Europa i Azja Centralna Prawa ekonomiczne/społeczne/kulturalne


Czym jest tworzenie stron www przez WordPress?\nWordPress to popularna platforma CMS dzięki, której możemy założyć swój sklep internetowy albo blog. Strona oparta na tym systemie pozwoli własnoręcznie edytować stronę bez jakiejkolwiek wiedzy informatycznej. Każdy początkujący będzie wiedział jak modyfikować, dodawać i usuwać teksty, grafiki, będzie w stanie edytować podstrony i działy jednym kliknięciem. Dlaczego? Bo platforma WordPress jest intuicyjnym systemem. Jeśli jednak stworzenie strony będzie sprawiało Ci problemy warto zlecić ją ekspertom od WordPressa.\nDlaczego warto założyć stronę na systemie WP?\nZastanawiając się czym kieruje się potencjalny klient przy wyborze danego produktu bądź usługi można wymienić wiele aspektów. Jednak najistotniejszym i tym, który przeważa jest pierwsze wrażenie. To początkowe miejsce w którym ląduje klient, więc powinno nie tylko dobrze wyglądać, ale również działać bez błędów. Dobre logo, ładna wizualnie strona czy umiejętne pozycjonowanie strony w Google wpływają na to ile klientów odwiedzi twoją stronę i dokona zakupu. Dlatego tak ważny jest wybór dobrej platformy CMS. WordPress to zdecydowanie najlepszy system z pośród wszystkich platform CMS dostępnych na rynku. Znacznie bardziej przyjemniejszy niż system Joomla! Oferuje on nam gotowe, darmowe szablony i wtyczki, które wpasują się w aktualne trendy i oczekiwania potencjalnego klienta. Optymalizacja treści na stronie internetowej nie będzie nigdzie indziej prostsza. Z łatwością dokonasz szeregu zmian w edycji tekstu i wzbogacisz content o grafiki.\nStrona internetowa WordPress - zrób pierwszy krok\nJeśli już wiesz dlaczego warto mieć stronę na platformie WordPress i że jest to najlepsze narzędzie, to czas nabyć wiedzę, która pozwoli Ci wystartować ze stroną bez konieczności wydawania ogromnych zasobów pieniężnych. W przedstawiony poniżej sposób z łatwością stworzysz prostą, ale funkcjonalną stronę, która ułatwi Ci sprzedaż twoich produktów i usług, a nawet tworzenia treści na bloga. Oto kroki tworzenia strony internetowej, które musisz znać, aby postawić sklep, stronę czy blog będąc początkującym.\nPrzeanalizuj potrzeby potencjalnych klientów\nPrzed założeniem strony internetowej warto zadać sobie kilka pytań, które pozwolą nakierować Cię na odpowiednie tory i dopasować twoje usługi bądź produkty do grupy klientów, która Cię interesuje.\nJakie jest zapotrzebowanie rynkowe na twoją branże?\nJakie usługi i produkty będą na twojej stronie internetowej?\nW jakiej formie będzie można dokonać zakupu?\nW jaki sposób chcesz promować swój biznes w internecie?\nJak wypozycjonować markę w oczach klienta?\nOdpowiedzi na te pytania pozwolą na stworzenie strony internetowej, która spełni twoje oczekiwania i będzie zdolna do spełnienia zadań, które zostaną jej założone.\nZarys budowy strony internetowej na WordPress\nIstotnym kolejnym krokiem jest zaplanowanie, a następnie zbudowanie schematu strony i jej podstron. Warto sobie rozpisać ilość podstron, rozmieszczenie contentu, sposób prezentacji menu głównego czy logo oraz inne dostępne funkcjonalności, które przydadzą się na stronie.\nPrzydatne informacje znajdziesz w tym poradniku: https://siriuspro.pl/wordpress-tworzenie-strony-krok-po-kroku\nJak zbudować stronę WordPress? - kolejne kroki\nJeśli już wiesz jak ma wyglądać mniej więcej twoja strona internetowa to możesz zacząć ją tworzyć. Pierwszym krokiem jest wybranie niezawodnego serwera na którym będzie stała strona. Dzięki niemu będzie można instalować rozszerzenia, aktualizować oprogramowanie, wgrywać nowe skórki i dodawać na stronę niestandardowe funkcje. W czasie instalacji WordPressa trzeba będzie ustalić hasło i login dla administratora strony internetowej. Po zalogowaniu wystarczy uzupełnić bazowe informacje takie jak np. „tytuł witryny” czyli nazwa strony. Kolejnym krokiem jest zamieszczenie swojego loga. Grafika powinna być wyraźna i ładna. Logotyp wstawisz po otwarciu zakładki „Wygląd”, a następnie „Nagłówek”.\nTeraz czas na wybranie odpowiedniego szablonu strony internetowej. WordPress oferuje nam 3 podstawowe darmowe szablony, ale jeśli chcesz, aby twoja strona była bardziej oryginalna warto skorzystać z innych motywów. Pamiętaj jednak, że nie które z nich mogą być płatne. Jeśli szablon został wybrany to teraz trzeba dodać podstrony, które już wcześniej zostały rozpisane na kartce. Jeśli masz już przed oczami plan wystarczy przejść do zakładki „Strony”, a następnie „ Dodaj nową”. Ukaże się prostu edytor, który wyglądem przypomina ten z Worda. Możesz teraz edytować swoją treść, która znajdzie się stronie internetowej. Są tutaj opcje wybrania stylu nagłówków, koloru i wyglądu czcionek. Można również wstawić zdjęcie czy film. Jeśli chcesz sprawdzić jak będzie wyglądać twoja przyszła strona internetowa możesz ją podglądnąć naciskając przycisk „Podglądnij”.\nJeśli twoja strona będzie posiadać kilka podstron przydatna funkcją jest „Kolejność”, która umożliwia uporządkowanie ich alfabetycznie. Aby decydować co ma być jako pierwsze, a co następne wystarczy ponumerować zakładki. Jeśli takie ustawienia Cię satysfakcjonują musisz zaktualizować stronę, wtedy dopiero będzie widać zmiany.\nPo ustawieniu wszystkich potrzebnych pól tak na prawdę twoja strona jest gotowa do zaistnienia w sieci. Jednak jeśli chcesz, aby pięła się ona w górę i zarabiała coraz więcej pieniędzy musisz ją cały czas rozwijać. Ten artykuł ukazuje tylko początek drogi, którą trzeba przebyć w tworzeniu strony internetowej. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o stronie WordPress odwiedź blog Sirius Pro albo skorzystaj z pomocy ekspertów firmy Sirius Pro.


Kujawsko-pomorskie: Wkrótce koniec prac na DW-241 - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\n| Edyta Wsół ⚫ źródło: RynekInfrastruktury.pl ⚫ 20.05.2015 ⚫ ▶\nNa przełomie czerwca i lipca zakończą się prace remontowe na drodze wojewódzkiej nr 241 z Mroczy do miejscowości Wiele. W zeszłym tygodniu udało się przełożyć ruch na moście przez rzekę Rokitkę – informuje Zarząd Dróg Wojewódzkich w Bydgoszczy.\nPrace przebiegają zgodnie z harmonogramem i powinny się zakończyć 30 czerwca tego roku. Wykonawca zajmuje się aktualnie modernizacją zachodniej części mostu na Rokitce. Ułożono też warstwę profilowej nawierzchni i wykonano poszerzenie drogi.\nJeżeli warunki będą sprzyjające, do końca maja zostanie ułożona również warstwa ścieralna asfaltu. Niemal zakończono prace przy budowie zatok, a w czerwcu prowadzone będą roboty przy wymianie oznakowania pionowego i wykonywania oznakowania poziomego.\n– Należy jeszcze liczyć się też z pracami na moście (zachodnia część) oraz robotami wykończeniowymi (zagęszczanie poboczy, zagospodarowanie przyległego terenu zielenią, drobne prace brukarskie) – informuje Mirosław Kielnik, dyrektor ZDW w Bydgoszczy.\nRealizacja inwestycji pochłonie 9 mln zł i jest finansowana ze środków samorządu województwa oraz dodatkowych pieniędzy z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Kujawsko-Pomorskiego.


Ortopeda czy neurochirurg – kto pomoże na ostry ból pleców?\nHome>Baza wiedzy>Ortopeda czy neurochirurg – kto pomoże na ostry ból pleców?\n#Aktualności / #Poradniki\nOstry ból kręgosłupa może pojawić się niespodziewanie, może być też efektem urazów czy nieprawidłowości nasilających się z wiekiem lub upływem czasu. Bez względu na przyczynę – warto, aby zdiagnozował go specjalista i wdrożył odpowiednie leczenie.\nDo kogo zgłosić się w przypadku problemów z kręgosłupem? Którego specjalistę wybrać? Jak przygotować się do wizyty? O roli ortopedy i neurochirurga w procesie leczenia schorzeń i bólu kręgosłupa opowiadają eksperci z kliniki Carolina Medical Center w Warszawie: lek. Przemysław Rychtik – ortopeda oraz lek. Jurij Kseniuk – neurochirurg.\nOstry ból pleców – pierwszy kontakt z lekarzem\nW przypadku silnego bólu pleców czy problemów z kręgosłupem bardzo często udajemy się do lekarza pierwszego kontaktu, zwłaszcza jeśli do tej pory nie mieliśmy tego typu problemów zdrowotnych. Lekarz pierwszego kontaktu w takiej sytuacji zazwyczaj proponuje leki przeciwbólowe, które wpłyną na ból, natomiast nie zlikwidują jego przyczyny.\nOrtopeda będzie najlepszą opcją do pierwszego kontaktu w przypadku silnego bólu kręgosłupa. Podczas wizyty przeprowadzony zostanie wywiad, który jest niezwykle istotny przy podejmowaniu dalszych kroków leczenia. Dzięki niemu dowiemy się: jakie są konkretne dolegliwości, jak długo trwają, kiedy i czy się nasiliły – takie informacje dają nam jasny obraz sytuacji i pomagają w podjęciu dalszych kroków leczenia. W zależności od wstępnie postawionej diagnozy pacjentowi proponujemy albo leczenie farmakologiczne, wsparte dodatkowo np. ćwiczeniami u rehabilitanta, albo kierujemy na pogłębioną diagnostykę, która umożliwi znalezienie przyczyny bólu – wyjaśnia lek. Przemysław Rychtik.\nSzukając podłoża dolegliwości ortopeda może skierować pacjenta na badania, które pomogą znaleźć przyczynę bólu i wdrożyć odpowiednie leczenie.\nJeśli przyczyną bólu jest np. upadek czy nadmierne przeciążenie – to wówczas bardzo często pacjenci kierowani są na badanie RTG danego odcinka bądź całego kręgosłupa. W sytuacji gdy podłoże bólu znajduje się powierzchownie, w tkance podskórnej bądź mięśniowej, użyteczne może także okazać się wykonanie badania USG danego obszaru. Kiedy ból jest efektem poważnego upadku, dużego urazu, bądź badanie RTG nie oddaje pełnego obrazu – bez wątpienia pacjent kierowany jest na tomografię kręgosłupa, której wyniki są niezbędne do podjęcia dalszych kroków. Bardzo często również bóle kręgosłupa wynikają np. z układu nerwowego na tle wady postawy, wcześniejszego złamania bądź zmian zwyrodnieniowych – wówczas zalecamy wykonania badania rezonansu magnetycznego – dodaje ekspert.\nDo ortopedy powinniśmy się również udać, jeśli ból pleców pojawił się nagle, bez wcześniejszych historii urazowych czy wypadkowych. Wówczas jego podłożem mogą być np. wady postawy, stany zapalne czy wady wrodzone kręgosłupa, które specjalista jest w stanie zweryfikować na podstawie zleconych badań.\nBól pleców – kiedy to sprawa neurochirurga?\nDo neurochirurga trafia pacjent, którego ból związany jest z układem nerwowym i występuje w postaci np. promieniowania bólu do kończyn, drętwienia kończyn czy kłopotów z utrzymaniem moczu i stolca.\nTo są objawy związane z patologią ośrodkowego i obwodowego układu nerwowego i mogą wymagać leczenia chirurgicznego. Podczas wizyty przeprowadzany jest wywiad z pacjentem, przeprowadzane jest badanie fizykalne oraz analizowane są badania obrazowe. To bardzo ważne aby na pierwszej wizycie mieć wykonany komplet badań, w tym zwłaszcza rezonans magnetyczny – to znacznie skraca czas diagnozowania i nie wymaga odbycia kilku wizyt. Dzięki takiemu badaniu obrazowemu z dużym prawdopodobieństwem jesteśmy w stanie znaleźć przyczynę i podjąć decyzję o sposobie leczenia – wyjaśnia lek. Jurij Kseniuk.\nZazwyczaj pacjenci trafiający do neurochirurga dzielą się na kilka grup.\nPierwsza większa grupa to pacjenci, u których zespoły bólowe kręgosłupa związane są ze zmianami w krążkach międzykręgowych i w przypadku pacjentów neurochirurgicznych będą to konflikty wypadniętych krążków nerwowych między korzeniami nerwowymi – które powodują promieniowanie bólu do kończyn, drętwienie i mrowienie, itp. Druga mniejsza grupa to pacjenci ze złamaniami wysokoenergetycznymi – urazowymi, związanymi z gwałtownym działaniem, oraz złamaniami niskoenergetycznymi – do których dochodzi np. w wyniku osteoporozy – tego typu złamania mogą występować samoistnie, zwłaszcza u starszej grupy wiekowej – dodaje ekspert.\nOprócz wspomnianych, statystycznie dwóch największych grup, do neurochirurga zgłaszają się również pacjenci z objawami bardzo zbliżonymi do problemów neurochirurgicznych i są to np. schorzenia onkologiczne, zapalenia kręgosłupa czy stawów, a także choroby systemowe.\nCzy wizyta u neurochirurga oznacza operację?\nDo neurochirurga kierowani są pacjenci u których leczenie zachowawcze nie przyniosło oczekiwanych skutków i jedyną metodą na wyleczenie jest zabieg chirurgiczny. Należy jednak pamiętać, że metody leczenia stosowane przez neurochirurgów nie zawsze oznaczają poważną operację, a mogą być tylko zabiegami małoinwazyjnymi.\nStwierdzając patologię u danego pacjenta zawsze staramy się dobrać leczenie, które będzie adekwatne do danego schorzenia. Bywają sytuacje, że ciężkie zabiegi inwazyjne są koniecznością, gdyż nie jesteśmy w stanie inaczej pomóc pacjentowi, mam tu na myśli np. operacje dysków szyjnych lub lędźwiowych kręgosłupa czy nerwów obwodowych po urazach oraz szereg innych sytuacji. Tam gdzie jest to możliwe, stosujemy metody mało inwazyjne i są to np.: iniekcje, terapie bólu czy endoskopowe usunięcie przepukliny dysku – podkreśla lek. Jurij Kseniuk.\nWarto dodać, że w sytuacji problemów z kręgosłupem, lekarz prowadzący bardzo często uzupełnia leczenie skierowaniem na rehabilitację, która ma ogromne znaczenie w procesie dochodzenia do zdrowia. Fizjoterapeuta stosuje wówczas zabiegi, które nie są bolesne – a wręcz przeciwnie – przynoszą pacjentowi ulgę oraz przyśpieszają procesy gojenia uszkodzonych bądź nadwyrężonych miejsc.\nOrtopeda czy neurochirurg – kto pomoże na ostry ból pleców_word_informacja prasowa_Carolina Medical Center\n(DOCX 157.52 KB)\nOrtopeda czy neurochirurg – kto pomoże na ostry ból pleców_pdf_informacja prasowa_Carolina Medical Center\n(PDF 239.46 KB)\nOrtopeda czy neurochirurg – kto pomoże na ostry ból pleców_zdjęcie_informacja prasowa_Carolina Medical Center\n(JPG 168.27 KB)


II TURNIEJ SPORTÓW SIŁOWYCH O PUCHAR DYREKTORA ZSO W KOMOROWIE – rozstrzygnięty – UKS Komorów\nprzez Marcin Jagiello · 31 października 2019\nTurniej odbył się 31 października 2019r na siłowni w szkole . W turnieju wzięli udział uczniowie naszego Zespołu Szkół – uczniowie klas 8-ych oraz klas licealnych Turniej obejmował 6 konkurencji. Podczas turnieju uczestnicy rywalizowali zacięcie we wszystkich konkurencjach. Na początku zaczęli od pompek tradycyjnych na wspornikach. Następną konkurencją było podciąganie podchwytem na poręczy – liczyła się największa liczba powtórzeń, tak jak przy pompkach.\nDalej było wyciskanie sztangi leżąc, gdzie każdy uczestnik miał za zadanie wycisnąć jak najwięcej powtórzeń 20% swojej m.c. Kolejna konkurencja polegała na tym ,aby w wyznaczonym czasie przenieść talerze o różnym ciężarze z wyznaczonego pola na drugie pole. Potem uczestnicy przeszli do sprawdzenia swojej siły ramion , gdzie każdy miał jak najdłużej na wyciągniętych ramionach utrzymać kettle.\nWreszcie ostatnia potyczka polegała na wykonaniu jak największej ilości przysiadów z obciążeniem.\nKażdemu uczestnikowi w danej konkurencji przyznawane były punkty, które na końcu zbilansowano i ostatecznie wyłoniono zwycięzców. Zwyciezcy (pierwsze trzy miejsca) otrzymali pamiątkowe statuetki wraz z wieloma różnorodnymi nagrodami rzeczowymi, zaś wszyscy pozostali uczestnicy zostali obdarowani nagrodami rzeczowymi, napojami i batonami sportowymi.\nOczywiście uroczystego wręczenia nagród zwycięzcom i uczestnikom turnieju dokonała w zastępstwie Pani Dyrektor ZSO w Komorowie, Pani V-ce Dyrektor Edyta Pająk wraz z Panem Marcinem Jagiełło, życząc wszystkim dalszych sukcesów sportowych oraz rozwijania tężyzny fizycznej.\nprzez Marcin Jagiello · Published 12 marca 2016\n„Si?owe” Miko?ajki UKS Komor�w\nprzez Marcin Jagiello · Published 6 grudnia 2016\nNastępny post VII Turniej o Puchar Wójta Gminy Michałowice – zaproszenie\nPoprzedni post ZAPISY – SEKCJA SIATKÓWKI


Wiertnice, jakie stosować? | Logitech Sklep\nCzy to w trakcie remontu, czy też wykonywania prac budowlanych, bardzo często pojawia się potrzeba wykonania otworu w ścianie czy posadzce. Jeśli chodzi o miękkie materiały i niewielkie otwory, wystarczy nam w tym przypadku zwykła domowa wiertarka o większej mocy. Kiedy jednak mówimy o twardych powierzchniach, to niezbędne będą wiertnice.\nWiertnice mają różną moc i dzielą się na ręczne oraz stosowane do poważniejszych zadań, oparte na odpowiednim stojaku, który zapewnia im stabilność. Wiertnice wykorzystuje się do wykonywania dziur o średnicy od sześć do tysiąca pięćset milimetrów, głównie w powierzchniach betonowych i murowanych. Najmocniejszy sprzęt tego typu, zwłaszcza wiertnice diamentowe bez problemu dadzą sobie radę nawet ze ścianami zbrojonymi. Dodatkowo wiertnica pozwala nam na wywiercenie dziury, minimalizując występowanie pyłu, który doskonale utrudnia pracę osobie wykonującej wiercenie.\nJaką wiertnicę kupić?\nW tym przypadku wszystko zależy od zakresu prac, jakie musimy wykonać. Na rynku znajdziemy wiertnice wyposażone w napęd elektryczny i hydrauliczny o zróżnicowanej mocy. To właśnie moc decyduje o tym, jak działa wiertnica. Musimy jednak pamiętać, że im jest ona większa, tym też większy będzie koszt samego urządzenia oraz jego waga. Mocniejsza wiertnica jest dodatkowo bardzo ciężka i trudna w utrzymaniu podczas wiercenia oraz w transporcie. Jeśli zatem nie przewidujemy jej wykorzystania i wszystkich jej właściwości, raczej wybierzmy prostszy model. Sama wiertnica może pracować na sucho lub na mokro. W tym pierwszym przypadku raczej mówimy o niewielkich otworach do dwustu milimetrów. Praca na mokro jest znacznie wygodniejsza. Ponieważ wszelkie kruszywo oraz pył jest natychmiast wypłukiwany w czasie dokonywanego przewiertu. Dzięki temu nie tylko unikamy latającego dookoła nas pyłu, ale też łatwiej nam wywiercić dany otwór. Koszt zakupu wiertnicy jest bardzo zróżnicowany i zależy głównie od jej mocy i jakości. Niekorzystnym rozwiązaniem jest korzystanie z urządzeń mało znanych marek.


Gmina Wojcieszków: co się stało z Agatą Chmiel? Trwają poszukiwania 23-latki. - Kurier Łukowski - Głos Ziemi Łukowskiej\nStr. głównaAktualnościGmina Wojcieszków: co się stało z Agatą Chmiel? Trwają poszukiwania 23-latki.\n14 listopada 2019 Redaktor Aktualności, Łuków, Wojcieszków 0\nPolicjanci z łukowskiej komendy ponownie informują, iż poszukują Agaty Chmiel. 23-latka 30 września bieżącego roku wyszła z mieszkania i do chwili obecnej nie powróciła do domu jak również nie nawiązała kontaktu z rodziną. Ktokolwiek widział zaginioną lub posiada informacje na temat miejsca jej pobytu proszony jest o kontakt z Policją.\nZ ustaleń policjantów wynika, że młoda kobieta 30 września 2019 roku wyszła z mieszkania i do chwili obecnej nie powróciła do domu, jak również nie nawiązała kontaktu z rodziną. W chwili zaginięcia poszukiwana przez policjantów 23-latka ubrana była w kurtkę jesienną koloru niebieskiego, czarne materiałowe spodnie, brązowe pantofle na obcasie i miała ze sobą torebkę z czarnym paskiem..


W bogatej ofercie Teletorium znalazły się uniwersalne uchwyty do nawigacji, smartfona i kamery. Wśród nich cieszące się doskonałymi opiniami modele:\nUniwersalne uchwyty samochodowe do telefonu, nawigacji albo kamery to doskonałe akcesoria motoryzacyjne, które doceni każdy posiadacz czterech kółek. Taki uchwyt gwarantuje wygodny dostęp do smartfona lub innego urządzenia, a także jego solidne zamocowanie. Z nim dojedziesz do celu wygodnie i bezpiecznie. W Teletorium wszystkie uchwyty samochodowe do telefonu (uniwersalne!) są dostępne w dobrych cenach.\nPolecamy praktyczne akcesoria motoryzacyjne dostępne w ofercie naszego sklepu. Wśród nich znalazły się między innymi ładowarki, słuchawki Bluetooth, kamerki, czy cieszące się doskonałymi opiniami uchwyty na telefon do samochodu Baseus. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą oraz do składania zamówień, uniwersalny uchwyt samochodowy pasuje do każdego smartfona.


O transformacji | Niepoprawni.pl\nFree Your Mind - 12 Listopada, 2009 - 08:25\nB. Musiał w swoim tekście o kooperacji RFN-u z sowietami w okresie zimnej wojny, kooperacji otwarcie idącej pod prąd amerykańskiej koncepcji izolowania i osłabiania ZSSR, stawia tezę następującą: „gdyby projekt gazociągu Jamał – Europa został zrealizowany parę lat wcześniej i według pierwotnych planów (dwie nitki), a koniunktura na surowce byłaby nadal stosunkowo dobra, jak to było w latach wcześniejszych, to Związek Sowiecki zapewne by się nie rozpadł. A fakt ten „zawdzięczalibyśmy” „rozsądnej”, „realistycznej” i „nieromantycznej” polityce rządów Helmuta Schmidta i jego następcy oraz pozostałych krajów zachodnioeuropejskich.”\nSam jednak chwilę wcześniej dodaje: „Zawirowania drugiej połowy lat 80., upadek reżimów komunistycznych w Polsce i pozostałych krajach bloku wschodniego, a na koniec rozpad Związku Sowieckiego opóźniły ostatecznie budowę gazociągu o całe lata. Pierwszy gaz z Jamału popłynął do Niemiec dopiero w 2001 r., gdy Związek Sowiecki należał już do historii” - jednocześnie przypomina o spadku cen ropy, embargu, „wyścigu zbrojeń” oraz katastrofie w Czarnobylu. Wobec tego należałoby raczej przyznać, iż o wiele więcej czynników przesądzało o trwaniu ZSSR i bloku sowieckiego, nie zaś wyłącznie dobra koniunktura na rynku energetycznym i perspektywicznie pomyślany projekt rurociągu. Skoro tak, to powinniśmy przyjąć, iż inne względy zadecydowały czy też „stymulowały” sowieciarzy do „demontażu” systemu, a nie tylko powody stricte surowcowo-gospodarcze.\nOczywiście czerwoni zdawali sobie sprawę, że egzystowanie w międzynarodowym sowieckim koncłagrze wiąże się z cywilizacyjną zapaścią i nędzną stopą życiową zniewolonych obywateli, ale to przecież nigdy nie było ich, tychże czerwonych, zmartwieniem. Ludzie, którzy dla zdobycia i utrzymania władzy, potrafili bezlitośnie eksterminować setki tysięcy, jeśli nie miliony osób, przetrzymywać innych w więzieniach, torturować, skazywać bez sądu, poniewierać na wszelkie nieludzkie sposoby – nie łamali sobie głów, „jak się żyje” poddanym w koncłagrze zwanym „obozem socjalistycznym” czy „krajami demokracji ludowej”. Jedyne, czym się sowieciarze rzeczywiście martwili, to był ich własny los, a więc los „klasy rządzącej”, która w sposób feudalny przekazywała „insygnia” z jednego pokolenia zbrodniarzy na następne.\nSpołeczeństwami zsowietyzowanymi czerwoni interesowali się wyłącznie pod kątem potencjalnego wybuchu skierowanego przeciwko „organom władzy”. Totalna inwigilacja prowadzona we wszystkich obszarach działalności społecznej (od wczesnego nauczania po „zakłady pracy” oraz najprzeróżniejsze „organizacje i stowarzyszenia”) zmierzała do wczesnego rozpoznawania antysowieckich zagrożeń, kanalizowania „kontrrewolucyjnych” nastrojów, rozpowszechniania propagandy szeptanej („protestowanie nie ma sensu”) i jednocześnie dostarczania sowieciarzom informacji o „bieżącym stanie ducha oporu” u zniewolonych obywateli.\nNie zmienia to naturalnie faktu, iż system oparty na „gospodarce planowej” był niewydolny, bo i nie mógł być ekonomicznie efektywny, skoro w istocie rzeczy korzystał z pracy niewolniczej. Myślę, że skala tępoty rozmaitych „zarządców” zwanych „dyrektorami” czy „prezesami” i skala marnotrawstwa środków produkcji to było nic w porównaniu ze skalą niewolnictwa „osób zatrudnianych”. Młodzi pewnie nie wiedzą, że (oczywiście dla dobra ludu) istniał tzw. przymus pracy, a więc nie można było po szkole podstawowej, średniej (jeśli ktoś na tym etapie kończył edukację) czy studiach „nie pracować”, gdyż wtedy władza sowiecka ścigała „niebieskiego ptaka” z „mocy prawa” ludowego. Raj na ziemi wymagał zatrudnienia wszystkich możliwych niewolniczych rąk do pracy, a nie bumelowania czy sypiania piachu w tryby niezwyciężonej machiny rewolucji. To zaś, jakie były głodowe płace w sowieckim raju, to sądzę, że każdy wie.\nTa cała maszyneria mogła działać dalej na tej samej zasadzie. W ostateczności schodziło się do poziomu komunizmu wojennego, czyli systemu kartkowego i pustych półek sklepowych, a więc do wyzerowania konsumpcji na rzecz militarnego zabezpieczenia władzy sowieckiej (jak to było choćby w Polsce w latach 80.) - wtedy też niewolnikom przypominało się za pomocą czołgów na ulicach i spacerujących pod oknami uzbrojonych patroli, że od niedostatku, głody czy poniewierki zawsze gorsze jest ciężkie kalectwo od postrzału lub po prostu śmierć. Ktoś mógłby powiedzieć, że w warunkach komunizmu wojennego, a więc militaryzacji społeczeństwa, nie da się długo pożyć, stąd też sowieciarze musieliby z czasem odpuścić – choćby pod wpływem oporu społecznego. Nie musieliby, co widać na przykładzie Korei Północnej (komunizm wojenny w wersji radykalnej) czy Chin Ludowych, gdzie po długich dekadach trzymania niewolników na poziomie wegetacji, władza komunistyczna zaczęła wprowadzać stopniową „kapitalizację” różnych sfer gospodarczych, zachowując cały czas nie tylko silnie represyjny system penitencjarny, niewolniczą pracę, ale i pełnię kontroli nad sytuacją społeczno-polityczną. To zresztą Chiny najwcześniej zaczęły dokonywać swoistej „pieriestrojki”, przy czym zrobiły to o wiele sprytniej aniżeli kraje bloku sowieckiego, ponieważ bez bawienia się w „demokratyzację” (poza tym tam opozycjoniści zwykle dokonywali żywota w obozach i nie stanowili żadnej „siły społecznej” mogącej być „partnerem” dla „ludowej władzy”). Krajom Zachodu zresztą w stosunkach handlowych z Chinami nic to nie przeszkadza, ponieważ represje represjami, ale pieniądz jest najważniejszy.\nW bloku sowieckim w politbiurach wiedziano nie tylko o „chińskiej drodze”, ale i zdawano sobie sprawę, że stopień rozwoju cywilizacyjnego na Zachodzie jest nieosiągalny dla „gospodarki sowieckiej”. Rzecz jasna, wyszydzano „zbytek”, „przepych” i marnotrawstwo imperializmu. W latach 80., gdy w Polsce nie było w sklepach nic prócz octu – swoją drogą niezła symbolika, bo przywołująca ocet podany Chrystusowi konającemu na krzyżu – w propagandzie telewizyjnej pojawiały się wymowne obrazki (z państw wolnego świata) spychaczy niszczących jedzenie, wjeżdżających w stosy świeżych pomarańczy itd. Przekaz ten był jednoznaczny: wy tu nie macie co do ust włożyć, a patrzcie, co wasi sojusznicy z żarciem wyrabiają, zamiast wam dać. Nie przeszkadzało to samym komuchom w korzystaniu z luksusów zachodniego życia.\nJak wspominałem już w kilku innych miejscach – sowieciarze bali się tylko jednego: kontrrewolucji, która drogą powszechnego linczu zmiecie ich z powierzchni ziemi. W związku z tym, musieli dążyć do takiego przekształcenia systemu sowieckiego, by możliwość pojawienia się sytuacji „rewolucyjnej” oddalić najlepiej raz na zawsze, a jednocześnie zapewnić sobie „święty spokój”, no i wysoką stopę życiową, no bo nie mogło tak być, by sowieciarz żył na poziomie niewolnika, którego trzymał pod swym butem. Takim rozwiązaniem była pozorowana westernizacja sowietyzmu, a więc droga do kapitalizmu politycznego, która zaczęła się w drugiej połowie lat 80., przy czym, na co słusznie zwróciła uwagę J. Staniszkis w „Postkomunizmie”, polegała ona na tym, że specsłużby (Staniszkis mówi o „rewolucji wojskowej”) nadzorują proces demontowania komunizmu i uruchamiają stopniowo „mechanizmy kapitalizacji”, ale dba się usilnie o to, by pominąć fazę wolnorynkową pozwalającą na wykształcenie się „klasy średniej”. Innymi słowy, sowieciarze pozostają tam, gdzie byli, dokonują transformacji ustrojowej, przerzucając jej koszty społeczne ponownie na obywateli, ale nie pozwalają za żadne skarby na „wilczy kapitalizm”, w którym każdy dzięki swojemu sprytowi, talentowi i przedsiębiorczości może działać gospodarczo i się stać „kapitalistą”. Kapitalizm polityczny zmierza bowiem do zachowania pewnej hierarchizacji społecznej wykształconej już za czasów komunizmu, a więc jest nienaruszalna nomenklatura (chroniona przez siły bezpieczeństwa i wojsko) i jest masa obywateli przeznaczonych do służby nomenklaturze.\nSukces takiej operacji mógł być zapewniony tylko w jeden sposób, tj. poprzez stworzenie spektaklu, w którym to „sami obywatele” za pomocą „swoich reprezentantów” dokonują transformacji – nie zaś, że dokonują jej sowieciarze. Pod koniec lat 80. czerwoni mogli liczyć jedynie na zerowe zaufanie społeczne, wobec tego gdyby rzucili hasło (ponownego po latach nędzy komunistycznej) zaciskania pasa, to ten pas zacisnąłby się na szyi niejednego genseka. Musieli zatem wyreżyserować spektakl pt. „pokojowe przekazywanie władzy”, gdyż tylko „schodząc z politycznej sceny”, mogli sobie zapewnić „nowy start”. Jak wiemy, aktorzy ze styropianu, którym sowieciarze powierzyli przeprowadzanie „reform”, sami stali się nową nomenklaturą i grę zaproponowaną przez czerwonych podjęli, jak dziś widzimy, dla własnych wymiernych korzyści. W istocie rzeczy więc, żadna transformacja się nie dokonała, lecz jedynie kapitalizacja socjalizmu. Nadzieję może jednak budzić fakt, że ustrój hybrydalny, a z takim mamy do czynienia jest na długą metę bezproduktywny i kosztochłonny (co zresztą już widzimy po stanie funduszy publicznych czy rosnącym deficycie budżetowym). Jak każda bowiem złodziejska machina, tak i system pseudokapitalistyczny, może funkcjonować wyłącznie dzięki machlojom i – znów – niewolniczej pracy. Owszem, w tym systemie można zarobić nieco więcej aniżeli w koncłagrze, ale też o wiele większy (niż w peerelu) haracz się z tego powodu państwu płaci, które znowu, jak za komunizmu marnotrawi pieniądze obywateli w niewyobrażalny sposób, co wielu politykom kompletnie (dokładnie jak za poprzedniego reżimu) nie przeszkadza, bo oni i tak sobie żyją ponad stan – pomijam już kwestię pogłębiającej się niewoli kredytowej podatników. Im bardziej jednak patologizuje się system, tym mniej można z niego po złodziejsku wycisnąć, co w ostateczności kończy się załamaniem finansowo-gospodarczym, czyli wariantem argentyńskim - czego ciemniakom i tym, co wciąż ciemniaków popierają, szczerze życzę. Być może bowiem dopiero taki zimny prysznic będzie stanowił dla wielu Polaków sygnał do pobudki po 20-letniej egzystencjalnej drzemce.\nNie ma co liczyć że kryzys wymusi demokrację\nBacz - 12 Listopada, 2009 - 14:44\nSkoro czerwona "szlachta" tak sprawnie przeszła z PRL-u do RP, to małe w porównaniu do tamtych wydarzeń zawirowania, takie jakie są w gospodarce generalnie przecież rynkowej i która nie zmienia zasady działania, tej "szlachty" nie ruszą. Kryzys w Argentynie pokazał, że oligarchowie bez trudu utrzymują się przy władzy. Jedyny sposób aby obalić ustrój oligarchiczny, skrywający się za fikcyjną demokracją, to uświadomić lud w jaki sposób jest oszukiwany i wprowadzić ascetyczny ustrój republikański odsuwający oligarchów od władzy.\nTo se ne da ,Mr Bacz ,\nandruch2001 - 12 Listopada, 2009 - 17:52\nJedyny sposób aby obalić ustrój oligarchiczny, skrywający się za fikcyjną demokracją, to uświadomić lud w jaki sposób jest oszukiwany i wprowadzić ascetyczny ustrój republikański odsuwający oligarchów od władzy.\nI to panie Bacz jest nie do przejścia ..\nPrzynajmniej nie za mojego ( naszego ) żywota .\nBacz - 12 Listopada, 2009 - 18:37\nWystarczy jak ludzie mądrzy i uczciwi będą wiedzieć co robić. Wskazówki znajdą tu: http://niepoprawni.pl/blogs/bacz\na więcej tu: http://niepoprawni.pl/users/bacz/track\nRe: O transformacji\nJaku - 12 Listopada, 2009 - 14:19\nBez urazy ale pod wpływem Twojego tekstu popadłem w zadumę nad pytaniem - ile razy można napisać to samo innymi słowami;)\nOczywiście nie neguję faktu, że promowanie przemyśleń Mitrochina i innych krytyków-analityków transformacji 89' jest ważne.\nandruch2001 - 12 Listopada, 2009 - 15:34\nBez urazy... ale przy tak "tępym" i "głuchym" społeczeństwie może tylko jak najczęstsze przypominanie - wręcz bombardowanie go argumentami ..może przynieść jakikolwiek skutek ..\nJestem wręcz pełen podziwu że miast pisać o innych też ważnych być może ważniejszych sprawach , autor (FYM) z uporem maniaka tłumaczy i prosi o chwilę zadumy nad przeszłością po to by ustrzec te w większości tępe "baranie łby" przed popełnianiem znowuż tych samych bądź podobnych błędów w przyszłości ..\nJaku - 30 Listopada, 2009 - 18:52\nDlatego właśnie napisałem, że nie neguje wartości takiego sposobu pisania. Sam bym tego nie zdzierżył.\nGadający Grzyb - 12 Listopada, 2009 - 16:55\nPodobnie jak Bacz, uważam, że kryzys, nawet w ostrym, argentyńskim wariancie niczego nie zmieni. Międzynarodowe instytucje "pomogą", by uniknąć destabilizacji, a tę "pomoc" po staremu będą spłacać przez pokolenia rzesze wyrobników - podatników.


eBook Fallen Saint. All The Pretty Things. Tom 2 mobi epub w sklepie TaniaKsiazka.pl\nKto czytał "Bad Saint", ten koniecznie musi zabrać się za drugą część, która jeszcze bardziej nakręca całą akcję i powoduje, że ciężko odłożyć książkę na półkę. Niby mamy tutaj prawie 400 stron, ale czyta się bardzo szybko. Dwa wieczory i byłam już po przeczytaniu. Zawsze jak kończę takie historie jak ta, mam tylko jeden żal do autora/ki - dlaczego to się w ogóle kończy? Dlaczego nie jest to taka historia bez końca, która trwałaby i trwałaby? W każdym razie - jestem bardzo zadowolona z tego, co się dzieje. Wszystko zmienia się jak mrugnięcie okiem, budząc we mnie ogromny zachwyt i emocje czytelnicze.\nTytuł: Fallen Saint. All The Pretty Things. Tom 2\nOryginalny tytuł: Fallen Saint. All The Pretty Things\nISBN wersji papierowej: 9788366890268\neBook Ten zły mobi epub\neBook Tego nie mogę ci powiedzieć mobi epub\nKryminał nordic noir, który wyjawia mroczne sekrety islandzkiej polityki. Książka nagrodzona The Icelandic Crime Novel Award. Ursula Aradottir, nowa minister spraw wewnętrznych w islandzkim rządzie, szybko zostaje wciągnięta w wir polityki. Gdy pierwszego dnia pracy obiecuje zająć się sprawą...\neBook Mów mi Charlie mobi epub\neBook Pies i ja. Opowieść o szukaniu sensu życia mobi epub