Moje marzenie? Chciałbym grać w NBA - Sport\n2018-02-16 09:00:00 (ost. akt: 2018-02-16 16:41:37)\n— Po kilku latach ciężkiej pracy w Mrągowie, byłem gotów na to, aby zrobić krok wyżej — wspomina swoje początki w koszykówce Michał Kołodziej (z piłką)\n— W niektórych ośrodkach koszykówka uchodzi niemal za świętość, jednak w skali całego kraju przegrywa z piłką nożną. Czemu jako młody chłopak wybrałeś właśnie ten sport?\n— Myślę, że w pewnym sensie byłem „skazany” na koszykówkę. Mam na myśli wzrost, który wyróżniał mnie na tle rówieśników (dzisiaj to są 202 cm — red.). Odkąd pamiętam, zawsze byłem „tym najwyższym”, ale na koszykówkę trafiłem... właściwie przez przypadek.\n— Zanim wziąłem się za kosza, próbowałem sił w wielu innych dyscyplinach: siatkówce, tenisie stołowym, windsurfingu, piłce nożnej... No, ale szczęśliwym trafem wybudowano pod moim blokiem orlika, gdzie po raz pierwszy zacząłem rzucać do kosza. Od razu mi się to spodobało, starałem się systematycznie uczyć nowych elementów koszykówki, aż w końcu nasz animator, Arek Mierkowski — którego korzystając z okazji, serdecznie pozdrawiam — powiedział o tworzącym się klubie AS Mrągowo. Pomyślałem, że warto spróbować. I w ten sposób trafiłem do trenerów Sebastiana Kaczmarskiego i Barłomieja Koziatka.\n— Twój talent został dość szybko dostrzeżony i „zgarnęła” cię ekipa potężnego Asseco Gdynia. Ale zanim do tego przejdziemy... Wracasz czasem pamięcią do tych mazurskich czasów?\n— No pewnie, bo gra w Mrągowie to jest jedno z moich najlepszych wspomnień (uśmiech). Zwłaszcza ze względu na świetną drużynę. Może wyniki sportowe nie były najlepsze, ale były to nasze pierwsze kroki w poważniejszej koszykówce, więc musieliśmy jeszcze nabrać doświadczenia. Liczyło się jednak to, że mieliśmy fajną, zgraną paczkę, dla której każdy trening i mecz był prawdziwą przyjemnością.\n— Jest coś, czego ci brakuje z tamtych czasów?\n— Chyba właśnie tej niby beztroskiej koszykówki. Naprawdę świetny czas... Oczywiście, nie sposób pominąć mrągowskiej publiczności, która nigdy nas nie zawiodła, choć nie zawsze mieliśmy dobre wyniki.\n— Po kilku latach ciężkiej pracy w Mrągowie, byłem gotów do tego, aby zrobić krok wyżej. Postanowiłem, że będę mierzył wysoko i postaram się dostać do wówczas najlepszej możliwej szkoły koszykarskiej, czyli do SMS PZKosz we Władysławowie. Przeszedłem pozytywnie testy i rozpocząłem tam naukę w liceum. Było to spełnienie marzeń, które jednak dość szybko zweryfikowało mnie jako koszykarza.\n— Na pewno „zderzyłem się” z dużo bardziej ułożoną koszykówką. Nie miałem zbyt dużego ogrania na takim poziomie, a wymagano od nas wiele. Jak się okazało, spędziłem tam tylko rok. Niczego jednak nie żałuję, bo ten czas pokazał mi, ile jeszcze pracy przede mną, a przy okazji miałem szansę potrenować solidnie z polską elitą młodych koszykarzy. Dużo wyniosłem również od trenerów, jak na przykład od Janusza Kociołka, który pomógł mi znaleźć optymalne w tamtym czasie miejsce na rozwój. Dzięki niemu odbyłem kilka rozmów, po których otrzymałem ofertę od Asseco. I tak znalazłem się w Gdyni.\n— W pierwszej drużynie, występującej w Energa Basket Lidze, zagrałeś w tym sezonie tylko cztery mecze. Czego ci zabrakło, aby zagrzać na dłużej miejsce w wyjściowym składzie?\n— Nie jestem w stanie odpowiedzieć na to pytanie, bo nie chciałbym wchodzić w kompetencje trenerów. Myślę, że tak akurat potoczył nam się sezon: każdy mecz był zacięty, a realna szansa na play-offy poskutkowała tym, że stawiano raczej na bardziej doświadczonych zawodników. Na tym poziomie nie ma miejsca na sentymenty, liczy się wynik.\n— Byłeś za to jednym z kluczowych zawodników drugoligowych rezerw (w październikowym meczu ze Stomilem w Gdyni Michał Kołodziej rzucił 13 pkt — red.). I pokazywałeś się tam z na tyle dobrej strony, że postanowiła zawalczyć o ciebie ekstraklasowa Legia...\n— Wszystko potoczyło się bardzo szybko. Dostałem telefon od mojego agenta, który powiedział, że jest możliwość przeniesienia się do Warszawy, z czym wiązałyby się większa liczba minut i poważniejsza rola na boisku. Porozmawiałem z trenerem Asseco i z władzami klubu na temat ewentualnego wypożyczenia, zgodzono się na to, a ja musiałem podjąć decyzję od razu. Postanowiłem, że skorzystam z tej szansy... Cały proces — od rozmów do przeprowadzki — trwał cztery dni.\n— Trener warszawian Tane Spasev wypowiada się o tobie bardzo dobrze. W końcu kiedyś mieliście okazję już razem popracować...\n— Dobrze się znamy, bo trener Spasev przez dwa lata był szkoleniowcem w Gdyni i to pod jego wodzą w 2015 roku zdobyliśmy wicemistrzostwo Polski do lat 20. Pod jego skrzydłami bardzo szybko się wówczas rozwinąłem. Tak, mamy bardzo dobre relacje i to był jeden z ważnych argumentów przemawiających za tym, żeby przenieść się do Legii. To ułatwia pracę obu stronom, bo obaj wiemy, czego się po sobie spodziewać (uśmiech).\n— Jakie jeszcze widzisz plusy tego transferu? A może są też minusy?\n— W sytuacjach, kiedy wymagana jest szybka decyzja, wątpliwości są zawsze. No, ale kluczowe było to, że będę po prostu więcej grał. Potrzebuję tego, aby pójść wyżej ze swoim rozwojem. Minusów nie widziałem i nie widzę. Po przenosinach pojawia się konieczność zmiany przyzwyczajeń, dostosowania się do nowej drużyny i szybkiego poznania nowej taktyki, ale u koszykarzy, i nie tylko, to jest norma.\n— Jak przyjęli cię nowi koledzy z drużyny? W końcu niektórzy z nich zyskali rywala do walki o miejsce w pierwszym składzie...\n— Przyjęto mnie bardzo dobrze. Wszyscy są dla mnie mili, pomocni i to zaprocentowało tym, że bardzo szybko poznałem od wewnątrz taktykę, zasady, sposób gry Legii. A rywalizacja... Myślę, że to jest bardzo pozytywny aspekt, bo to dzięki rywalizacji na treningach, każdy dąży do tego, aby jak najszybciej podnieść poziom swoich umiejętności. Co później przynosi pozytywne skutki w meczach.\n— Z perspektywy czasu: czym się różnią między sobą treningi w Mrągowie, gdyńskim Asseco i stołecznej Legii?\n— Każde miejsce, w którym grałem, było inne. W Mrągowie ćwiczyliśmy praktycznie same podstawy, ponieważ dla wielu z nas była to pierwsza styczność z koszykówką w życiu. W Asseco były świetne warunki do treningów: od kadry szkoleniowej po wszystkie obiekty, z których mogliśmy korzystać. Po prostu najwyższy poziom. A połączenie tych dobrych treningów z dużą liczbą rozgrywanych meczów sprawiło, że dosłownie z dnia na dzień robiłem postępy. Z kolei w Warszawie nie ma tylu młodych zawodników co w Gdyni, więc — siłą rzeczy — treningi muszą być prowadzone pod zawodników bardziej doświadczonych. Ale to też daje mi bardzo dużo, poszerza horyzonty. Tak naprawdę jednak, wszędzie można stawać się lepszym. Wystarczy tylko chcieć.\n— Jaki cel wyznaczasz sobie jako zawodnik?\n— Od kiedy wziąłem się na poważnie za kosza, moim marzeniem i celem jest gra w lidze NBA (uśmiech). Myślę, że każdy zawodnik powinien zawieszać sobie poprzeczkę jak najwyżej, bo tylko w ten sposób można osiągnąć najwięcej. Z drugiej strony: jasne, te marzenia są bardzo ważne, ale zdecydowanie ważniejsze jest to, czy pracujesz codziennie na to, aby je kiedyś spełnić...


Call of Juarez - poradnik do gry [Jacek 'Stranger' Hałas] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00042 005348 21532021 na godz. na dobę w sumie\nNieoficjalny poradnik GRY-OnLine do gry Call of Juarez autor: Jacek „Stranger” Hałas (c) 2002 GRY-OnLine sp. z o.o. Prawa do użytych w tej publikacji tytułów, nazw własnych, zdjęć, znaków towarowych i handlowych, itp. należą do ich prawowitych właścicieli. Call of Juarez – Poradnik GRY-OnLine S P I S T R E Ś C I Wprowadzenie _________________________________________________________ 3 Opis przejścia gry ______________________________________________________ 4 Epizod I: Część pierwsza _______________________________________________ 4 Epizod I: Część druga_________________________________________________ 12 Epizod I: Część trzecia ________________________________________________ 20 Epizod I: Część czwarta _______________________________________________ 26 Epizod II: Część pierwsza _____________________________________________ 31 Epizod III: Część pierwsza_____________________________________________ 41 Epizod III: Część druga _______________________________________________ 54 Epizod IV: Część pierwsza _____________________________________________ 66 Epizod IV: Część druga________________________________________________ 72 Epizod IV: Część trzecia _______________________________________________ 83 Epizod IV: Część czwarta ______________________________________________ 89 Epizod V: Część pierwsza ______________________________________________ 92 Epizod V: Część druga _______________________________________________ 100 Epizod V: Część trzecia_______________________________________________ 108 Epizod VI: Część pierwsza ____________________________________________ 115 Epizod VI: Część druga_______________________________________________ 122 Epizod VII: Część pierwsza ___________________________________________ 135 Epizod VII: Część druga ______________________________________________ 140 Epizod VII: Część trzecia _____________________________________________ 153 Epizod VIII: Część pierwsza___________________________________________ 162 Epizod VIII: Część druga _____________________________________________ 168 Epizod IX: Część pierwsza ____________________________________________ 178 Epizod X: Część pierwsza _____________________________________________ 192 Epizod XI: Część pierwsza ____________________________________________ 206 Epizod XII: Część pierwsza ___________________________________________ 214 Epizod XIII: Część pierwsza___________________________________________ 222 Epizod XIV: Część pierwsza ___________________________________________ 228 Epizod XV: FINAŁ ___________________________________________________ 242 Przydatne porady_____________________________________________________ 251 Wydawnictwo GRY-OnLine sp. z o.o. ul. Królewska 57, 30-081 Kraków tel.(+48 12) 626 12 50, fax.(+48 12) 626 12 70 Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest (c) 2002-2006 GRY-OnLine sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone. zabronione bez pisemnego zezwolenia GRY-OnLine sp. z o.o. Dodatkowe informacje na temat opisywanej w tej publikacji gry znajdziecie na stronach serwisu GRY-OnLine. www.gry-online.pl Strona: 2 Call of Juarez – Poradnik GRY-OnLine Wprowadzenie Witaj w nieoficjalnym poradniku do gry „Call of Juarez”. Poniższy tekst zawiera dokładny opis przejścia kampanii singleplayer gry, na którą składa się kilkanaście rozbudowanych poziomów. W miarę możliwości staram się przedstawić najlepszą ścieżkę, pozwalającą w szybszy i bezpieczniejszy sposób dotrzeć do celu. „Call of Juarez” jest stosunkowo liniowym produktem, aczkolwiek w kilku miejscach będziesz mógł wybierać pomiędzy paroma różnymi ścieżkami (szczególnie w miasteczkach). Warto również zauważyć, iż poziomy Ray’a oraz Billy’ego w zdecydowany sposób się pomiędzy sobą różnią. Więcej o tym będziesz sobie mógł poczytać w końcowej części tego poradnika. Zawarłem tam bowiem szereg cennych wskazówek. Wiele z nich może ci się przydać, szczególnie, jeśli marzy ci się sprawne pokonywanie kolejnych plansz. Wskazówki w głównej mierze dotyczą tych kwestii, które są unikatowe dla każdej ze wspomnianych wcześniej postaci. Radziłbym się więc z tym podpunktami bliżej zapoznać, aczkolwiek sądzę, iż w miarę rozwoju zabawy wszystkie te kwestie staną się dla Ciebie bardzo oczywiste. Korzystając z okazji pragnę też już teraz przypomnieć o konieczności częstego zapisywania stanu gry i to najlepiej na kilku różnych slotach (gra na szczęście wykonuje też autosave’y). „Call of Juarez” jest dość wymagającą strzelanką, szczególnie na najwyższym poziomie trudności. Wyjątkowo łatwo jest tu więc zginąć, szczególnie w tych etapach, w których główną rolę odgrywa Billy. Niejednokrotnie będzie też tak, iż o porażce będzie decydował jakiś inny czynnik, na przykład upływający czas. Warto się więc odpowiednio zabezpieczyć i dysponować co najmniej kilkoma save’ami. Tradycyjnie już życzę owocnej gry oraz przeprowadzania samych udanych akcji. Mam nadzieję, że mój poradnik pomoże ci w sprawnym ukończeniu tej gry. Powodzenia! Jacek „Stranger” Hałas Strona: 3 Call of Juarez – Poradnik GRY-OnLine Opis przejścia gry E p i z o d I : C z ę ś ć p i e r w s z a Kim sterujemy: Billy Świeca Główny cel misji: Musisz dotrzeć do miasteczka Hope, a następnie odnaleźć farmę Thomasa i Marisy. Najtrudniejsze momenty: Najwięcej problemów sprawi ci zapewne ucieczka przed bandytami. Będziesz musiał w bezpieczny sposób wydostać się z miasta. To pierwszy poważny sprawdzian ze skradania się. Tego typu zachowania musisz opanować do perfekcji, gdyż Billy bardzo często będzie musiał pozostawać w ukryciu. Strona: 4 Call of Juarez – Poradnik GRY-OnLine Opis przejścia misji: Zaczynasz w lesie (#1). Gra co pewien czas będzie wyświetlała na ekranie dodatkowe podpowiedzi, z którymi powinieneś się oczywiście bliżej zapoznawać. Nie musisz teraz ćwiczyć żadnych ruchów, gdyż wszystkie podstawowe akcje zostaną przedstawione w dalszej części tego etapu. Ruszaj więc przed siebie (#2). Zgodnie z sugestią gry, zerkaj często na kompas, tak aby wiedzieć gdzie znajduje się Twój aktualny cel. Powinieneś jednak pamiętać o tym, iż niejednokrotnie do zaznaczanych punktów będziesz musiał docierać okrężną drogą. Po dotarciu do niewielkiego wodospadu skieruj się w stronę lewych półek. Postaraj się nie wpaść do wody, choć nic złego ci się tu nie stanie. W dwóch miejscach będziesz musiał przeskoczyć na kolejne półki (#1). W tym celu skorzystaj ze SPACJI. Skieruj się teraz w lewo. Do celu prowadzi tylko jedna ścieżka (#2), tak więc nie możesz się zgubić. Strona: 5 Call of Juarez – Poradnik GRY-OnLine Dojdziesz do miejsca, w którym załączy się bardzo ładna scenka przerywnikowa (#1). Jak się zapewne domyślasz, będziesz musiał przedostać się na dół. Nie jest to jednak tak proste, jak mogłoby się początkowo wydawać. Nie możesz po prostu zeskoczyć na dół, gdyż oznaczałoby to natychmiastową śmierć. Zauważ natomiast, że gra wyświetli nową podpowiedź. Będziesz musiał ześlizgiwać się, rozsądnie wybierając kolejne półki. Na początek skieruj się w prawo (#2). Rozsądnie wybieraj kolejne miejsca do ześlizgiwania się. Pamiętaj również o korzystaniu z klawisza S, dzięki czemu zwiększyć szanse na powodzenie takiej akcji. Po każdej udanej operacji zapisuj stan gry. W pewnym miejscu będziesz musiał skręcić w lewo (#1). Przeskocz nad niewielkim głazem i podejdź do kolejnej krawędzi (#2). Ruszaj na dół, cały czas korzystając ze wspomnianego klawisza. Strona: 6 Call of Juarez – Poradnik GRY-OnLine Ponownie będziesz musiał skierować się w prawą stronę. Rozsądnie wybieraj sobie kolejne półki (#1). W miarę możliwości staraj się też nie uderzyć w okoliczne głazy, tak aby nie stracić punktów zdrowia. W końcowej części czeka Cię kilka zdecydowanie trudniejszych zeskoków. Jeden z nich ukazałem na screenie (#2). Bez obaw, jeśli tylko odpowiednio szybko wciśniesz S, to nic złego nie powinno ci się stać. Po kilku chwilach powinno ci się wreszcie udać zeskoczyć na ziemię (#1). Nie zapomnij zapisać w tym miejscu stanu gry! Obróć się teraz w lewo, a następnie zacznij kierować w stronę niewielkiej farmy (#2). Po chwili załączy się nowa scenka przerywnikowa. Po raz pierwszy będziesz się musiał skradać. Zanim cokolwiek zrobisz, dokładnie przeczytaj wyświetlane przez grę podpowiedzi! Strona: 7\n


Uchwała Nr ZO/077/21o z dnia 23 czerwca 2021 r. Zespołu Orzekającego w sprawie o sygn. akt: KER/068/21 - Rada Reklamy\n● Mikołaj Janicki – przewodniczący;\n● Ewelina Czuba – członkini;\n● Jacek Pawlak – członek;\nFeniks Sp. z o.o., z siedzibą w miejscowości Chocianowice, zwany dalej „Reklamodawcą”.\nDo Komisji Etyki Reklamy wpłynęła skarga o sygnaturze akt KER/068/21. Przedmiotem skargi była reklama internetowa Skarżonego zachęcająca do zakupu produktu służącego do stosowania jako opał.\nSkarżący w prawidłowo złożonej skardze poinformował, iż w reklamie dopatrzył się naruszenia prowadzenia reklamy w zakresie niewprowadzania potencjalnych konsumentów w błąd oraz przekazywania błędnych informacji o charakterze ekologicznym.\nProdukt firmy FENIKS podpałki w przekazie reklamowym ukazany jako „ekologiczne podpałki”.\nReklama, że to są̨ ekologiczne podpałki jest bzdurą i kłamstwem. Podpałka jest w drewna i stearyniany – te produkty nie są̨ przyjazne środowisku i nie są̨ w spalaniu ekologiczne. Powodują̨ zanieczyszczenia i emitują̨ pyły zawieszone. Nie mogą̨ być́ reklamowane jako ekologiczne. Używanie określenia eko wprowadza w błąd i naciąga naiwnych, którzy nie mają pojęcia, na czym polega ekościema. [pisownia oryginalna]\nZespół Orzekający pragnie podkreślić, iż pojęcie wykorzystane przez reklamodawcę, tj. podpałka ekologiczna, jest wewnętrznie sprzeczne. Każdy proces spalania wytwarza określone emisje, które wpływają negatywnie na środowisko. Posługiwanie się sloganem reklamowym o treści „podpałka ekologiczna” może wprowadzać potencjalnych konsumentów poprzez nie sposób uznać go za rzetelną informację o charakterze ekologicznym. Za niedopuszczalne należy bowiem uznać nakłanianie konsumenta do dokonania danego wyboru stwarzając jedynie pozory tego, że może być przyjazny dla środowiska lub ekologiczny.\nZespół Orzekający pragnie zauważyć, iż reklamodawca może wykorzystać określenie np. naturalna podpałka, natomiast przestrzega przed wykorzystywaniem pojęcia „ekologiczna”, zważywszy na fakt konieczności oddzielenia pojęcia ekologiczności od produktów przeznaczanych do spalania, a więc generowania emisji.\nW świetle powyższych ustaleń Zespół Orzekający zdecydował, iż skarżona reklama przekroczyła dopuszczalne normy reklamowe.\nW razie jakichkolwiek dodatkowych pytań prosimy o kierowanie ich do Związku Stowarzyszeń́́ Rada Reklamy w sposób wskazany na naszej stronie internetowej www.radareklamy.pl Postaramy się̨̨ udzielić́́ wszelkich możliwych informacji oraz porad mogących zagwarantować́́ najwyższe standardy etyczne oraz przestrzeganie dobrych praktyk rynkowych na rynku reklamowym w Polsce.\nW związku z powyższym, mając na uwadze treść́́ Wniosku oraz na podstawie pkt. 49 lit. c) Regulaminu Rozpatrywania Skarg, Zespół ocenił przedmiotową reklamę̨̨, jak w osnowie niniejszej Uchwały.\nFeniks Sp. z o.o., KER/068/21, opinia, uchwała, ZO/077/21o\nUchwała Nr ZO 01/07 z dnia 30 stycznia 2007 roku Zespołu Orzekającego w sprawie sygn....


Tag: Turcja Stambuł co zobaczyć\nOpublikowane w 26 sierpnia 2018 1 stycznia 2021\nNasza podróż do Turcji: Stambuł i Kapadocja, odbyła się na początku maja. Do Turcji latałam służbowo kilka razy w roku, a w samym Stambule byłam już ok. 20 razy. Nigdy jednak nie miałam czasu, żeby zwiedzić to miasto, zachwycić się jego zabytkami i zagłębić się w jego historię. Mój mąż był w Turcji również kilka razy, ale nigdy w Stambule, to zatem idealna okazja, aby odkryć to miejsce razem. Planując kilkudniowy pobyt w Stambule, od razu wiedziałam, że to idealny moment, żeby połączyć ten wyjazd z wizytą w Kapadocji. Nie ma bezpośrednich połączeń z Polski z Kapadocją, trzeba lecieć z przesiadką w Stambule, więc przy okazji warto go zwiedzić.\nKapadocja to marzenie, które zrodziło się we mnie rok wcześniej. Przeczytałam o tym, jakie to wspaniałe przeżycie lot balonem nad Goreme. Obejrzałam kilka zdjęć i filmów i od tego czasu nie mogłam przestać o tym myśleć. „Zaraziłam” tą myślą męża i od tej pory stała się ona naszym wspólnym planem.\nStambuł i Kapadocja\nOrganizacja całego wyjazdu nie zajęła mi dużo czasu, ale hotele i wycieczki w Kapadocji wraz z lotem balonem – miałam już zarezerwowane w lutym (na 3 miesiące wcześniej).\nPoniżej opisuję mój pomysł na zwiedzanie: “Stambuł i Kapadocja: autorski plan podróży”. Pobyt w Stambule (dzień 2 i 3) oraz dwa pierwsze dni w Kapadocji (dzień 5 i 6) były zaplanowane z dużym wyprzedzeniem i po przeczytaniu kilku przewodników turystycznych. W Stambule jest tyle wspaniałych atrakcji, że trudno zdecydować z czego zrezygnować, a co odwiedzić w pierwszej kolejności. Przy planowaniu konkretnych punktów wycieczki, warto było sprawdzić w jakich dniach i w jakich godzinach dane atrakcje są czynne, bo na miejscu możemy się natknąć na zamknięte drzwi. Wiedzieliśmy również przed wyjazdem, że Blue Mosque (Błękitny Meczet) będzie zamknięty w czasie naszego pobytu, dlatego nie planowaliśmy na to zwiedzanie dużo czasu.\nPoniższy plan jest napisany w formie pamiętnika. Ciekawa jestem czy taka forma pisania wam odpowiada. Piszcie w komentarzach.\n1 dzień – Stambuł\nPrzylatujemy do Stambułu po południu, po dojechaniu z lotniska do hotelu (metro + tramwaj, łącznie ok. 45 min) jest już ciemno. Ponieważ nasz hotel znajduje się w centrum Starego miasta, wieczorem idziemy na spacer nad zatokę Złoty Róg, podziwiamy panoramę miasta i górującą nad nim wieże Galata. Przy moście Galata robimy zdjęcia odpływającym promom i gołębiom, które latają nisko nad głowami przechodniów. Na kolację idziemy do restauracji na moście Galata, gdyż serwują tam świeże ryby i owoce morza.\nStambuł – Zatoka Złoty Róg i most Galata\n2 dzień – Stambuł\nZ samego rana ruszamy pod muzeum Hagia Sofia. Jest jeszcze wcześnie, 8.30 rano, muzeum otworzą dopiero o 9.00, ale przed wejściem już ustawiona jest kolejka. Przed nami ok. 30 osób. Bazylika Haga Sofia, czyli „Kościół Mądrości Bożej” uważany jest za najwspanialszy obiekt architektury i budownictwa całego pierwszego tysiąclecia naszej ery, co by tłumaczyło długie kolejki przed wejściem. Zwiedzanie muzeum zajmuje nam ok. 1 godzinę, pamiętamy jednak, żeby koniecznie wejść na górne balkony muzeum, z których rozciąga się przepiękny widok na cały kościół.\nNastępny punkt naszego zwiedzania to Cysterna Bazyliki, czyli ogromny podziemny zbiornik na wodę, który mimo, że nie znajduje się na mapie głównych atrakcji turystycznych Stambułu, to jednak warto go odwiedzić. Nie ma drugiego takiego miejsca na świecie, tym bardziej warto poświęcić na to zwiedzanie 30-40 min. Przed wejściem nie ma kolejki, w środku zachwyca nas specyficzna atmosfera tego miejsca, jego ogrom oraz architektura.\nPo wyjściu z bazyliki udajemy się w stronę Błękitnego Meczetu (Blue Mosque). Niestety, już przed przyjazdem do Turcji wiedzieliśmy, że w trakcie naszej podróży meczet będzie zamknięty dla zwiedzających z powodu remontu, jednak można wejść na teren wewnętrznego dziedzińca. Pomimo tego, że meczet był nieczynny dla zwiedzających – na wewnętrznym dziedzińcu było wielu turystów, a część osób modliła się pod zacienionymi filarami.\nPo południu wsiadamy w tramwaj i jedziemy do stacji końcowej Kabatas. Stamtąd ok. 5 min spacerkiem i naszym oczom ukazała się brama Pałacu Dolmabahce. Pomimo ulewnego deszczu – przed wejściem stała długa kolejka oczekujących po bilety. Staliśmy w kolejce ponad 30 minut. Ponieważ było już po 15.00, mogliśmy kupić bilet tylko na jedną atrakcję: pałac lub harem. Wybraliśmy wizytę w pałacu. Niestety wewnątrz pałacu nie można robić zdjęć, a znajduje się tam m.in. największy kryształowy żyrandol na świecie! W Haremie można obejrzeć między innymi Różowy Hol oraz apartament, należący do matki sułtana. W tym apartamencie mieszkał również Atatürk i tutaj zmarł w roku 1938. Obecnie, łoże śmierci Atatürka przykryte jest turecką flagą, a wskazówki zegara wskazują godzinę jego śmierci.\nStambuł, Pałac Dolmabahce – Brama Sułtana\nPo zwiedzaniu Pałacu wracamy na stację Kabatas. Tam wsiadamy do kolejki podziemnej – Funnicular (F1). Jest to nowoczesna kolejka metra, która ma tylko jeden przystanek do stacji Taksim. Podróż trwa 2,5 minuty, ale dzięki temu nie trzeba wchodzić pod górkę.\nDzielnica Beyoglu oraz wieża Galata\nTam spacerem przez İstiklal Caddesi, – jedną z najbardziej popularnych i zatłoczonych ulic handlowych w mieście. Idziemy niesieni falą gęstego tłumu, a przez środek ulicy mozolnie przedziera się zabytkowy tramwaj. Po drodze, na małym obwoźnym straganie kupujemy świeże obwarzanki. Spacer tą ulicą, bez wchodzenia do sklepów i zatrzymywania się na kawę/ herbatę zajmuje nam ok. 30 min.\nNa końcu ulicy widzimy wieżę Galata, pochodzącą z 1348 roku. Jest już późne popołudnie, ok. godziny 19.00. Przed wejściem do wieży stoi długa kolejka. Zadzieramy głowy do góry i widzimy, że tłumy kłębią się również na górnym zewnętrznym tarasie wieży – rezygnujemy z wejścia.\nNa Stare Miasto i do naszego hotelu wracamy spacerem. Nad zatoką Złoty Róg przechodzimy mostem im. Atatürka. Stąd rozciąga się przepiękny widok na dzielnicę Fatih i Eminönü, nad którymi górują meczety: Sulejmana, Błękitny Meczet oraz Muzeum Hagia Sofia. Na brzegu widać przystań i odpływające z niej statki pasażerskie.\nStambuł – zatoka Złoty Róg, widok z mostu im. Atatürka\nWieczorem wracamy na most Galata, żeby po raz kolejny posmakować świeżej ryby.\nTo był długi i pełen atrakcji dzień. Licznik kroków pokazuje, że przeszliśmy ich ponad 34 tyś., co daje imponujący wynik – 27,7km. Aż trudno w to uwierzyć, że daliśmy radę, bo na co dzień nie pokonujemy takiego dystansu na piechotę. W Stambule jednak atrakcji jest tyle po drodze, że nie czuć tego, że cały dzień spaceruje się po mieście.\nMuzeum Hagia Sofia. Bilet wstępu 40 TL (ok. 32 zł), Od listopada do połowy kwietnia, muzeum zamknięte jest poniedziałki.\nBłękitny Meczet – Blue Mosque. Wstęp wolny.\nCysterna Bazyliki, obiekt można zwiedzać codzienne. Bilet wstępu kosztuje 20 TL (ok. 16 zł).\nPałac Dolmabahce. Bilet wstępu do pałacu kosztuje 40 TL (ok. 32 zł). Bilet do haremu kosztuje 30 TL (ok. 24 zł). W kasie biletowej sprzedawany jest również bilet łączony na obie atrakcje, w cenie 60 TL (ok. 48 zł). Uwaga, Pałac zamknięty jest w poniedziałki i czwartki.\n3 dzień – Stambuł\nNasz hotel położony jest 10 min spacerem od Pałacu Topkapi. Ruszamy tam zaraz po śniadaniu, żeby uniknąć stania w długiej kolejce po bilety. Mamy nadzieję, że o 9.00 rano jeszcze tłumów nie będzie. Na miejscu jest już jednak kilkanaście osób, które czekają na otwarcie kas. Stoimy w kolejce po bilety ok. 15 min. Kupujemy bilet na zwiedzanie pałacu oraz haremu. Tego dnia znowu pada deszcz, więc chodzenie po parku nie sprawia nam szczególnie dużej radości.\nZwiedzanie pałacu i haremu zajmuje nam w sumie ok. 2 godziny, ale gdyby był ładny dzień – warto byłoby zostać tam na trochę dłużej, bo to niezwykłe miejsce. Wychodząc z pałacu widzimy, że przed wejściem kolejka do kas wije się długą serpentyną przez parkowe alejki. Turystów, którzy stoją w strugach deszczu czeka min. 1 godzina zanim dojdą do kasy. Cieszymy się zatem, że zaplanowaliśmy zacząć ten dzień właśnie od pałacu Topkapi, bo dużo czasu moglibyśmy stracić w kolejce po bilety.\nStambuł – Pałac Topkapi\nW drodze powrotnej na Stare Miasto idziemy przez Park Gülhane, który jest najstarszym parkiem w mieście. Ponieważ leje deszcz, nie robimy zdjęć, ale dzięki tej brzydkiej pogodzie – park jest zupełnie pusty, co pozwala nam nacieszyć się jego widokami.\nKolejną zaplanowaną atrakcją na ten dzień jest Targ Korzenny, nazywany również Targiem Egipskim. Część targu jest zadaszona. Stoiska z kolorowymi przyprawami powodują zawroty głowy. Spacerujemy długimi alejkami wypełnionymi kolorami, aromatem oraz magiczną atmosferą. Wychodzimy na zewnątrz i wchodzimy w kręte uliczki, które są ciągiem dalszym bazaru. Zwiedzanie Targu zajmuje nam ok. 1h.\nNastępny cel naszego zwiedzania to Meczet Sulejmana. Ponieważ była akurat pora modlitwy, wiedzieliśmy, że nie będziemy mogli wejść do środka przez kolejne 40 min. Idąc pod górę, na której stoi meczet znajdujemy jakąś miła kawiarenkę, gdzie zatrzymujemy się na lunch i kawę. Droga do meczetu wiedzie przez kilka bram i murowanych korytarzy. Nie mamy pewności czy idziemy w dobrą stronę, ale idziemy cały czas pod górkę. W końcu oczom naszym ukazuje się przepiękny, meczet. Jest ogromny i majestatyczny. Przed wejściem do meczetu, widzimy jaki piękny widok roztacza się z tego miejsca na miasto. Stajemy tam na chwilę i robimy zdjęcia. W międzyczasie widzimy, że modlitwa już się skończyła, możemy zatem wejść do środka.\nMeczet robi na nas duże wrażenie. Panuje tam cisza, atmosfera zadumy i przyjemny spokój. Siedzimy na dywanie i …odpoczywamy. Spędzamy tam ok. 30 min. W drodze powrotnej pamiętamy, żeby wejść na pobliski mały cmentarz, który mieści się na tyłach meczetu. Niewiele osób o tym wie, ale na tym cmentarzu znajduje się mauzoleum Sulejmana Wspaniałego oraz Roksolany (Hürrem), jego ukochanej żony. Cały cmentarz porastają kwiaty irysów. Miejsce magiczne, koniecznie trzeba je zobaczyć.\nStambuł – meczet Sulejmana\nOstatnią atrakcją tego dnia jest odwiedzenie Grand Bazaaru – nazywanego również „Krytym Bazarem”. Tak to prawda, być w Stambule i nie odwiedzić tego miejsca to wielka strata. Grand Bazaar jest tak bardzo wpisany w to miasto, że od kilku stuleci jest jego integralną częścią. Bazar robi niezwykłe wrażenie, przede wszystkim pod względem architektonicznym. Jest cały zadaszony, a powierzchnia, którą zajmuje to ok. 4,5h. Znajduje się tam ponad 60 alejek i ok. 3500 stoisk. Prawdziwy zawrót głowy! Trudno nam się zorientować, gdzie jesteśmy, w którą stronę skręcić i którą bramą wyjść, bo jest ich tu łącznie ponad 20.\nStambuł – Kryty Bazar (Grand Bazaar)\nSpacerując po długich i nie kończących się korytarzach, w końcu udaje nam się wyjść z bazaru po ok. 1h. Nasza radość nie ma końca, kiedy widzimy, że wyjście które znaleźliśmy jest wprost na przeciwko przystanku tramwajowego. Tramwajem, który ma tu przystanek możemy wrócić do naszego hotelu.\nWieczorem znowu spacer nad port, po drodze znajdujemy jakaś miłą restaurację, w której zostajemy na kolację. Tego dnia zrobiliśmy ponad 30 tyś. kroków, czyli ponad 24 km. Jesteśmy maksymalnie zmęczeni, ale pełni wrażeń i emocji. To już nasz ostatni dzień w Stambule, rano czeka nas kolejna podróż i kolejna wielka przygoda – Kapadocja.\nPałac Topkapi, muzeum nieczynne jest we wtorki. Bilet wstępu do pałacu 40 TL (ok. 32 zł), bilet do Haremu – 25 TL (ok. 20 zł).\nWięcej informacji o moim pobycie w Stambule znajdziesz na moim blogu:\nStambuł – jak poruszać się po mieście, gdzie znajdziesz przydatne informacje na temat podróżowania komunikacją miejską oraz podpowiedzi jak dojechać do głównych atrakcji w mieście.\nStambuł – tajemnice miasta, gdzie opisuje co warto zobaczyć w mieście, gdzie są długie kolejki po bilety i o czym nie piszą w przewodnikach a warto zobaczyć.\n4 dzień – Podróż do Kapadocji\nJak dojechać na lotnisko IST, dokłądnie napisalam w innym poście. Sprawdź link poniżej\nW przypadku lotów z lotniska Sabiha Gokcen, najłatwiej dojechać zorganizowanym transportem prywatnym. Na obie oferty 5% rabatu.\nPrivate Transfer Sabiha Gokcen Airport [SAW] to Hotel or Airport ceny od 6,50€ (ok. 30 zł). W zależności od ilości osób w samochodzie.\nSabiha Gokcen Airport Transfer SAW [Shared Shuttle], Cena od osoby 21 Euro (ok. 96 zł), przed rabatem.\nPo przylocie do Kapadocji zaskakuje nas całkowicie puste lotnisko – poza naszym samolotem stoi tylko samolot transportowy linii kurierskiej. Na przylotach czeka już nasz kierowca. Zamówiliśmy transport łączony, co oznacza, że kierowca czeka na kilka osób jednocześnie. W naszym przypadku czekał już tylko na nas, wszyscy pasażerowie siedzieli już w autobusie.\nPodróż do Goreme trwa ok. 1 godzinę. Po drodze zostają rozwiezieni wszyscy pasażerowie, nasz hotel jest na końcu trasy, ale kiedy wysiadamy przed naszym miejscem zamieszkania wiemy już, że to jedno z ładniejszych miejsc w miasteczku.\nPrzed wejściem do hotelu czeka na nas jeden z właścicieli. Zaprasza nas na herbatę i formalności związane z zameldowaniem. Mówi nam, że hotel prowadzony jest przez jego rodzinę: dwóch braci (Irfan i Ibrahim), ich mamę i kilku kuzynów. Opowiada w czym mogą nam pomóc i że recepcja czynna jest przez całą dobę. W tym czasie nasz bagaż zostaje zaniesiony (trzecie piętro) do naszego pokoju. Zaskakuje nas tu bardzo miła, rodzinna atmosfera oraz niezwykłe widoki jakie widzimy z okien i tarasu naszego pokoju. Jesteśmy zachwyceni.\nKapadocja – Charming Cave Hotel\nSpacer po Goreme\nJest już późne popołudnie. Marzymy o krótkim spacerze po okolicy oraz o smacznym lunchu. Właściciel hotelu poleca nam miłe miejsce w centrum miasteczka. Po kilkuminutowym spacerze, trafiamy do poleconej nam restauracji. Jedzenie jest bardzo smaczne, obsługa bardzo miła. Nasz pobyt w Kapadocji zapowiada się całkiem nieźle.\nW drodze powrotnej do hotelu spacerujemy jeszcze po miasteczku. Zachwycają nas widoki, niezwykłe formacje skalne, mieszkania i restauracje wykute w skałach, mili ludzie, kolorowe lampiony, stragany z ceramiką i dywanami.\nKapadocja – Goreme\nNa zachód słońca idziemy na punkt widokowy, do którego z naszego hotelu jest ok. 15 min spacerkiem (pod górkę). Widoki na Goreme są niesamowite.\nKolację jemy w restauracji, która znajduje się w pobliżu naszego hotelu. Przed wejściem do restauracji rozpalone ognisko a w nim piecze się lokalny przysmak: kebab gotowany w glinianym dzbanku (Testi Kebab). Sala główna w tej restauracji wykuta jest w skale. Obsługa bardzo sympatyczna, stoliki szybko zapełniają się gośćmi. Jedzenie bardzo smaczne, ceny przystępne, bardzo udana kolacja.\nWracając po kolacji do naszego pokoju, w ogrodzie czeka na nas jeden z właścicieli naszego hotelu. Informuje nas, że nasz jutrzejszy lot balonem, został właśnie odwołany z powodu silnego wiatru. Jesteśmy rozczarowani, ale mamy jeszcze 4 kolejne szanse.\nCharming Cave Hotel – nasz hotel w Kapadocji\n5 dzień – Kapadocja, wycieczka czerwona\nDzisiaj mamy zaplanowaną całodzienną wycieczkę. Jest to wycieczka czerwona (RED TOUR). Cena od osoby 28 Euro (ok. 120 zł).\nZ hotelu zabiera nas minibus o godzinie 9.30 rano. Po przywiezieniu nas do siedziby głównej organizatora wycieczki, przesadzają nas do innego (większego) minibusu i dołącza do nas lokalny przewodnik.\nWycieczka jest bardzo interesująca, a przewodnik fantastycznie wciąga wszystkich w autobusie w rozmowę. Jest wesoło i każdy czuje, że to będzie miły dzień. Po drodze zwiedzamy m.in. Goreme Open Air Museum, czyli parkowy, kamienny “skansen”, oraz Paşabağ fairy Chimnyes. Jest to miejsce wyjątkowe również jak na Kapadocję. Znajdują się tutaj jedne z najbardziej efektownych bazaltowo-tufowych, strzelistych skalnych grzybków z podwójnymi, lub nawet potrójnymi czapami skalnymi (kapturkami). Miłym elementem naszej wycieczki jest również wizyta w mieście Avanos, które słynie z ręcznego wytwarzania przedmiotów z ceramiki. Odwiedzamy jednego z lokalnych producentów. Uczestniczymy w pokazie, podczas którego z kupki lepkiej gliny – na naszych oczach powstaje dzbanek na herbatę. Bardzo nam się tutaj podoba.\nAvanos, miasto słynące z wyrobów ceramicznych\nDo hotelu wracamy po południu, ok. 16.00. Po krótkim odpoczynku, znowu ruszamy na spacer po miasteczku. Zachwycają nas ukwiecone ogródki, otwarte drzwi do wszystkich domów gościnnych i hoteli, gdzie każdy może wejść na wewnętrzny dziedziniec i zrobić zdjęcia. Schodząc w dół, w kierunku centrum miasta – zaczyna się zachód słońca. Stoimy na tarasie i robimy zdjęcia, bo panorama Goreme z tej perspektywy wygląda naprawdę pięknie.\nKolacja w centrum miasta, powrót do hotelu. Dzisiaj znowu czeka na nas jeden z właścicieli hotelu i mówi, że nasz lot balonem jutro znowu się nie odbędzie. Z powodu silnego wiatru wszystkie loty są odwołane. Znowu jest nam przykro, ale… – do trzech razy sztuka. Wierzymy, że jeszcze nam się uda przeżyć tą przygodę.\n6 dzień – Kapadocja, wycieczka zielona\nDzisiaj znowu czeka nas całodzienna wycieczka. Tym razem jest to wycieczka „Zielona” (Green Tour). Cena od osoby 33 Euro (ok. 144 zł).\nGoreme panorma i Derinkuyu Underground City\nTym razem przyjeżdża po nas autobus, który od razu zabiera nas na wycieczkę. Zaczynamy od fantastycznego punktu widokowego – Goreme panorma. Następnie jedziemy zwiedzić podziemne miasto. Czytałam o tym dużo przed wyjazdem do Turcji i bardzo chciałam takie miasto zobaczyć. Czuję, że to będzie bardzo interesująca część programu. W Derinkuyu Underground City, spędzamy ok. 1 godzinę. Po zwiedzaniu nie czuję już ekscytacji i nie wiem dlaczego, ale mam wrażenie, że trochę mnie to miejsce rozczarowało.\nNastępnym punktem programu jest Ihlara Valley. Przewodnik prowadzi nas najpierw do lasu, gdzie nad brzegiem rzeki znajduje się bardzo ładnie położona restauracja. Na rzece rozstawione są pływające podesty, gdzie siedząc na dywanie można zjeść obiad. Nasz stolik, jest jednak przygotowany na dwupoziomowym tarasie. Zaskakuje nas duża liczba grup turystycznych jaka się tam znajduje. Na zamówienie czekamy dość długo, do wyboru mamy dwa dania. Pomimo, że obsługa uwija się z zamówieniami i biega wokół nas z ogromnymi tacami pełnymi talerzy – czekamy dość długo na nasz posiłek. Niestety nie jest on również specjalnie smaczny, więc to nasze pierwsze kulinarne rozczarowanie od początku naszej przygody w Turcji.\nZaraz po lunchu idziemy zwiedzić przepiękną, zieloną dolinę Ihlara. Jest to najgłębszy wąwóz w całym regionie Anatolii. Trzy kilometrowy spacer wzdłuż koryta rzeki Melendiz trwa ok. 1 godzinę. To niezapomniane przeżycie. Dolina jest wspaniała i zachwycająca. Na naszej trasie nie ma na szczęście tego tłumu turystów, których widzieliśmy w restauracji w lesie. Jest przepiękna pogoda, otacza nas bujna zieleń i wysokie skały, w tle słychać szum rwącej rzeczki i odgłosy natury.\nKapadocja – Ihlara Valley\nW drodze powrotnej do Goreme odwiedzamy jeszcze Selime Monastery – największy skalny klasztor w Kapadocji z dużą katedrą i zapierającymi dech w piersiach widokami na okolicę. Ostatnią przyrodniczą atrakcją tego dnia jest Pigeon Valley („Dolina Gołębi”) – jedna z najdłuższych dolin w regionie. Nad doliną latają gołębie, co idealnie wkomponowuje się w roztaczającą się przed nami panoramę.\nKapadocja – Dolina Gołębi (Pigeon Valley)\nTuż przed powrotem do hotelu, przewodnik zabiera nas jeszcze na wizytę w lokalnej fabryce onyksu. Są tu przede wszystkim długie gabloty z lokalnie wyrabiana biżuterią. Ogromny wybór, ceny bardzo przystępne – warto kupić tu sobie jakąś małą lokalną pamiątkę 😊.\nDo hotelu wracamy ok. 18.30. Po całym dniu jesteśmy mocno zmęczeni. Na kolację idziemy do restauracji, która znajduje się tuż obok naszego hotelu. Po raz kolejny jemy smacznie i syto.\nNa drodze do naszego pokoju, czeka na nas jeden z właścicieli i z uśmiechem „od ucha do ucha” informuje nas, że jutro rano lecimy balonem. Huuuurrra, nasza radość nie ma końca.\nKładziemy się spać mocno podekscytowani. Sprawdzamy jeszcze kilka razy czy mamy naładowane akumulatorki do naszych aparatów fotograficznych i czy budziki ustawione są na 3.50 rano! O 4.00 rano mamy odbiór z przed hotelu, więc nie możemy się spóźnić.\n7 dzień – Kapadocja, balony\nW krainie balonów\nBudzę się jeszcze zanim budzik zdążył obwieścić, że już pora wstawać. Wyglądam przez okno, ale jest zupełnie ciemno. Widzę jednak, że po ulicach miasteczka poruszają się już minibusy, co oznacza, że firmy organizujące loty balonem zaczęły już odbierać swoich klientów z hoteli. Cieszę się na ten dzień.\nWstaje mój mąż, szykujemy się do wyjścia, kiedy w naszym pokoju dzwoni telefon. Pierwsza moja myśl jest, że już na nas czekają na dole. Kiedy jednak podnoszę słuchawkę, to co słyszę nie jest tym czego się spodziewałam. Dzwoni nasza hotelowa recepcja i nas przeprasza za pomyłkę. Twierdzą, że jest tylu chętnych na dzisiejsze loty balonem, że nasza rezerwacja gdzieś się zapodziała, i firma, która organizuje nasz lot balonem – nie ma dla nas dzisiaj miejsca w gondoli. Jest mi przykro, jestem rozczarowana, słyszę jednak zapewnienie, że na następny dzień mamy 100% rezerwację. I co teraz? Jesteśmy już ubrani, gotowi do wyjścia, aparaty w dłoniach. Po krótkiej naradzie postanawiamy nie stracić tego dnia i obejrzeć start balonów przy wschodzie słońca z pobliskiego punktu widokowego. Ruszamy pod górkę i po 15 minutach docieramy do punktu widokowego. Jest 4.30 rano, wokół nas jeszcze ciemno.\nHor air balloon – Kapadocja\nPunkt widokowy w Goreme\nNa punkt widokowy (Sunset Point) zaczęli przychodzić ludzie zaraz po nas. Niektórzy mieli foteliki turystyczne do siedzenia, niektórzy wielkie statywy i teleobiektywy wycelowane w stronę wschodzącego słońca. Tuż przed 5.00 rano naszym oczom ukazały się pierwsze balony, Stały jeszcze na ziemi, ale zaczęły być podgrzewane gorącym powietrzem, więc z naszej perspektywy wyglądało to tak jakby lizały je jęzory ognia.\nStart balonów zaczął się o 5.00 rano, 150 balonów na raz zaczęło wznosić się w górę. Oglądaniu takiego spektaklu towarzyszą bardzo silne emocje. Po kilku minutach od startu, balony zaczęły płynąć po niebie na różnych wysokościach. Kilka z nich przelatuje niemal tuż nad naszymi głowami. Zaczyna się wschód słońca, jest pięknie!\nW punkcie widokowym spędzamy ponad 1,5 godziny. Czekamy niemal do ostatniego balonu, żeby wylądował. Wraz ze wschodzącym słońcem, zmienia się barwa światła, chcemy zatem uwiecznić na zdjęciach każdy możliwy moment. To jest chłodny poranek, ale to, że zmarzliśmy czujemy dopiero po powrocie do hotelu.\nCały dzień w Goreme\nPo śniadaniu ruszamy na spacer po miasteczku Goreme. Celowo błądzimy po wąskich, krętych uliczkach i podziwiamy widoki. To miejsca, w których znajduje się sporo hotelików i domów podróżnych, wszędzie widzimy ukwiecone balkony i tarasy, zadbane i czyste dziedzińce. W oddali widzimy Pink Valley (Różowa Dolina), która po południu naprawdę ma różowy kolor.\nWieczorem idziemy na kolację do miejsca zarezerwowanego przez właścicieli naszego hotelu. Polecili nam specjalne miejsce, które słynie z tradycyjnej metody przygotowywania kebaba w glinianym dzbanku. Podobno kebab pieczony jest w ognisku przez 3 godziny przed kolacją. Kiedy rano zakładaliśmy rezerwację na stolik, musieliśmy od razu powiedzieć jakie mięso chcemy zjeść wieczorem.\nKiedy przychodzimy do restauracji nasz stolik już na nasz czeka, siadamy w sali wykutej w skale. Nasz kebab zjawia się na stole po kilkunastu minutach. Kelnerka przynosi dwa gliniane dzbanki na tacy i stawia je na naszym stole. Bierze do ręki młoteczek i przy nas rozbija dzbanki. Z wnętrza wylewa się aromatyczny gęsty gulasz mięsno warzywny i ląduje na naszych talerzach. Kolacja jest naprawdę wyśmienita.\nW hotelu czeka na nas jeden z właścicieli i przypomina, że rano lecimy balonem. Warunki pogodowe zapowiadają się być idealne na tą okoliczność, zaczynamy czuć ekscytację na nadchodzący poranek. Dzisiaj przeszliśmy ponad 18 tyś kroków, czyli niemal 15 km. Jesteśmy zmęczeni, ale dzień był bardzo przyjemny a spacer po mieście bardzo udany.\n8 dzień – Kapadocja\nLot balonem, organizacja\nO 4.00 rano z hotelu odbiera nas firma, która organizuje lot. Na zewnątrz jest jeszcze ciemno i dość chłodno (mimo, że jest początek maja). W drodze na miejsce zbiórki otrzymujemy instrukcję jak należy zachowywać się w balonie w trakcie startu i lądowania. Na naszej instrukcji jest również napisane imię pilota naszego balonu – Kemar.\nPo drodze zbierani są pozostali turyści, z rozsianych po Goreme hoteli. Po ok. 30 minutach, przyjeżdżamy do siedziby głównej organizatora naszego lotu, gdzie przygotowane jest lekkie śniadanie (bułeczki, kawa, herbata, soki). W dużej poczekalni siedzi ok. 100 osób. Tuż przed 5.00 rano, wychodzi do nas główny organizator i informuje, że loty balonów dzisiaj są oficjalnie dozwolone, i czas zacząć naszą przygodę! W błyskawicznym tempie zaczynają pakować nas do autobusów. Za przednią szybą każdego minibusu, znajdują się kartki z imionami pilotów, wsiadamy więc tam, gdzie jest tabliczka z napisem Kemar. Po ok. 10 minutach wysiadamy pod naszym balonem.\nNasz balon jest już nadmuchany gorącym powietrzem. W środku, w gondoli pracuje już nasz pilot – Kemara i z uśmiechem zaprasza nas do środka. Pakują nas do gondoli i minutę później balon odrywa się od ziemi!\nLot trwa 45 minut. Emocje jakie nami targają są nie do opisania. Zaczyna się wschód słońca, przed nami przepiękna panorama Goreme i pozostałe balony. O dziwo – nie czuć, że lecimy. Balon lekko płynie po niebie, wznosimy się cały czas w górę. Wlatujemy w chmury i przestajemy widzieć pod spodem ziemię. Przez cały czas balon delikatnie kręci się wokół własnej osi. Jest wspaniale.\nLot balonem, lądowanie\nPrzed lądowaniem Kemar informuje nas, że czas przyjąć bezpieczną pozycję do lądowania. W tej pozycji nasz wzrok jest poniżej górnej krawędzi gondoli, nie widzimy więc jak daleko jeszcze jest do ziemi. Po chwili na koszyk wskakuje dwóch pracowników naszego organizatora i chwytają się jego zewnętrznej krawędzi. Przestraszyłam się, bo jeden z nich wylądował na wysokości mojego wzroku, ale już po chwili razem się z tego śmiejemy. Minutę później nasza gondola stała już na naczepie samochodowej. Lądowanie niesłychanie płynne i bez niespodzianek.\nPo wylądowaniu ekipa organizatora krząta się przy zwijaniu olbrzymiej czaszy balonu, Kemar otwiera dwie butelki szampana bezalkoholowego i częstuje wszystkich swoich pasażerów. Do tego są słodkie ciasteczka i zdjęcia pamiątkowe. Każdy uczestnik otrzymujemy imienny dyplom, świadczący o tym, że lecieliśmy balonem. Miła pamiątka.\nzwijanie czaszy balonu\nDo hotelu wracamy ok. 6.30 rano. Zaraz zaczyna się nasze śniadanie więc od razu idziemy do hotelowej restauracji.\nKapadokya Ballons (nasz organizator): gondole na 20 osób, ceny od 150 Euro (od 630 zł)\nAssiana Balloons: gondole na 12-20 osób, ceny od 200 Euro (od 860 zł)\nTürkiye Balloons: gondole na 16-20 osób, ceny od 160 Euro (od 670 zł)\nRoyal Balloon: gondola do max 16 osób, cen brak na stronie internetowej\nButterfly Balloons: max. 16 osób, ceny od 175 Euro (od 740 zł)\nCeny z maja 2018.\nGoreme i Open Air Museum\nReszta dnia nie jest przez nas zaplanowana. Chcemy ten dzień spędzić na spacerze po miasteczku i okolicy. Ponieważ po wizycie w Open Air Museum, która odbyła się dwa dni wcześniej – czujemy niedosyt, dzisiaj postanawiamy tam wrócić.\nPrzed południem ruszamy do muzeum. Od naszego hotelu to dystans ok. 30-40 minut na piechotę, ale zajmuje nam to więcej czasu z uwagi na piękną przyrodę na trasie naszej wycieczki. Robimy kilka przystanków i dużo zdjęć. Mijamy stadninę koni, wypożyczalnie skuterów i …. dwa wielbłądy, które siedzą przy drodze wraz z opiekunem i czekają na turystów.\nW Open Air Museum spędzamy ok. 1,5 godziny. Bilet wstępu 30 TL (ok. 18 zł).\nKapadocja – Open Air Museum\nPo południu, siedzimy na tarasie w naszym hotelu i delektujemy się biernym wypoczynkiem.\nWieczorem jedziemy na kolację do Avanos na pokaz „Turkish Night”.\nDo miasteczka Avanos zawozi nas jeden z właścicieli hotelu. U nich robiliśmy rezerwację stolika na wieczór, więc czują się w obowiązku, żeby nas tam zabrać.\nKolacja odbywa się dużej restauracji. Stolik stoją w wykutych w skale wnękach, środek jest przygotowany dla artystów, w rogu szykuje się orkiestra. Pokaz zaczyna się po ok. 15 minutach. Na scenę wbiegają tancerze. Łącznie było siedem różnych pokazów i narodowych tańców, w tym taniec brzucha. w programie miał być pokaz tańca derwiszy, ale ten się nie odbył.\nKolacja przygotowana jest w konwencji, wg której w kulminacyjnym momencie wszyscy tańczą razem na scenie. Bardzo wiele osób, które uczestniczyły w kolacji – tańczyło na scenie razem z artystami. Panowała miła i rozluźniona atmosfera, sporo śmiechu i klaskania, bo pokazy były mocno okraszone spontanicznością i dobrą zabawą. „Turkish Night” to wieczór mający na celu przybliżenie lokalnej kultury oraz tureckich zwyczajów. Warto obejrzeć, ale nastawić się na dobrą zabawę i luźną atmosferę. Dla mnie osobiście wieczór zbyt mocno nastawiony na tureckich turystów, bo poza nimi pozostali goście raczej nie znali kroków, więc nie chcieli tańczyć. Gdybym mogła raz jeszcze zdecydować czy wziąć w tej kolacji udział – nie zdecydowałabym się, ale o gustach się nie dyskutuje. Każdy sam musi zdecydować jaka forma rozrywki mu odpowiada.\nDo hotelu wracamy po 22.00 i pakujemy walizki, bo rano czeka nas powrót do domu.\nGoreme Open Air Museum. Wstęp kosztuje 30 TL (ok. 18 zł).\nTurkish Night Dinner – Restauracja Evranos. Turkish Night (wraz z kolacją) – 120 TL od osoby (ok. 75 -80 zł).\nWięcej informacji na temat mojego pobytu w Kapadocji znajdziesz na moim blogu. Kapadocja – kraina pięknych koni: opisuję tutaj poszczególne atrakcje i wycieczki. Znajdziesz tu również znacznie więcej zdjęć i osobistych rekomendacji.\n9 dzień – czas wracać do domu\nPodróż na lotnisko w Kayserii zajmuje nam ok. 1 godzinę. Na lotnisku jesteśmy wcześnie, mamy czas na kawkę. Lotnisko jest bardzo małe, nie ma zbyt wielu miejsc, żeby zrobić jakieś ostatnie zakupy. Poza kioskiem ruchu nic innego tu nie ma. Na odloty (które znajdują się tuż za bramkami bezpieczeństwa), wpuszczają nas dopiero kiedy ogłaszają, że czas na odprawę. Służby celne wpuszczają tylko pasażerów naszego lotu, wszyscy inni siedzą w hali głównej.\nLot odbywa się bez zakłóceń. Lądujemy na czas w Stambule, na lotnisku Atatürka. Ponieważ przylatujemy lotem wewnętrznym, a nasz kolejny lot jest międzynarodowy, musimy zmienić terminal. Niestety mamy ze sobą nasz bagaż, gdyż w Kayserii nie udało nam się nadać walizek bezpośrednio do Warszawy. Przejście przez terminal zajmuje nam ok. 15 minut, ale drugi raz musimy przejść przez kontrolę bezpieczeństwa i drugi raz stać w kolejce po karty pokładowe, bo tylko tu możemy nadać nasze walizki (opis ten dotyczy jeszcze starego lotniska w Stambule).\nLot do Warszawy również odbywa się zgodnie z planem.\nWycieczka: Stambuł i Kapadocja dobiegła końca. W domu, pierwsza rzecz po przylocie to … zgrywanie wszystkich zdjęć na dysk twardy. Mamy ich łącznie ok. 4 tyś. Minie sporo czasu zanim je wszystkie przejrzę, przesegreguję i wybiorę na bloga. Po głowie chodzą mi już tytuły moich kolejnych wpisów, a serce podpowiada, że … czas zaplanować jakiś kolejny wyjazd 😊\nTurcja – autorski plan podróży


mojerzs.bloog.pl - strona głównaSzczękościski (09.10.2017)Bolesny poranek (24.09.2017)Coś się dzieje... (18.09.2017)Godzina duchów.... (08.09.2017)Co dalej (03.09.2017)Sierpniowe nastroje (26.08.2017)Zmagania (01.07.2017)Koniec snu? (30.06.2017)Dalsze leczenie (25.06.2017)Czy się boję? (17.06.2017)Na wozie (19.04.2017)Kumpelskie rozterki (19.04.2017)Dołek 2 (06.04.2017)Dołek (06.04.2017)Face_książkowe grupy (12.03.2017)\nponiedziałek, 09 października 2017 23:16\nWeszłam na krótko, bo zaraz muszę iść spać... Jutro czeka mnie wczesne wstawanie, a chciałam zanotować kilka rzeczy.\nZnów boli mnie żuchwa - ale żeby nie było zbyt nudno i monotonnie, dziś przyszła kolej na stronę LEWĄ. Yeah! Ale jak to znienacka podpełzło... Najpierw poczułam ukłucie, znieruchomiałam, próbuje otworzyć paszczę, czuję lekki opór, ból stopniowo narastał... Tzn nie tyle ból, ale takie uczucie sztywnienia szczęki. Ból i opór pojawia się dopiero przy próbie otwarcia buzi. Ale spoko, dam radę mówić i jeść, więc nie ma tragedii... Zobaczę, jak będzie rano.\nAh, i czas na ograniczenie słodyczy... Pofolgowałam sobie ostatnio i co? 56 kilo na wadze. Niby tylko dwa kilo więcej, ale czuje to już w brzuchu i na udach, chore to jakieś, bo przecież aż tak tego na pewno nie widać... Ale ja to CZUJĘ i jest mi z tym źle. Tak więc lekkie herbaty, minimalna ilość posiłków... Tak, wiem, powinnam jeść normalnie! I postaram się, serio. Ograniczę tylko cukry i słodycze. I drożdżówki, które jest najwygodniej kupić, gdy jedzie się rano do roboty...\nUff, dziewczyno, wpadasz w złe nawyki!\nNo ale postaram się je naprostować... A wtedy może i stawy się nieco uspokoją...(?)\nniedziela, 24 września 2017 8:03\nNapiszę krótko i treściwie... Bolą mnie oba barki. OBA. Staram się nie panikować, bo miałam już takie "chwilowe" bóle, ale szczerze powiedziawszy, mam ochotę schować się w mysią dziurę i sobie pochlipać... No ale nie zrobię tego, bo i tak żaden byłby tego efekt.\nKurde, ale jestem taka podminowana... Jeden bark można ścierpieć, bo druga ręka zawsze sprawna. A teraz nie mogę unieść do góry obu rąk :-( W dodatku od dłuższego czasu mam znów tą poranną sztywność palców i chyba mi odrobinę popuchły co poniektóre. I guzki mi się robią. No i wciąż boli żuchwa.\nEh, cholera... Jeśli będzie trzeba, to wrócę do tych przeklętych sterydów, byleby znów było dobrze. Dla zdrowia wszystko!\nLekarka już za tydzień.\nponiedziałek, 18 września 2017 23:12\nPalce mam coraz sztywniejsze... Tzn rano. Ok, spędzam dużo czasu przy kompie, ale mam też w pracy "ściskacz do dłoni", którym co jakiś czas ćwiczę. Więc to raczej nie z bezruchu...?\nŻuchwa mnie boli dalej. Prawa strona. A teraz tak jakby... zaczęłam czuć też lewą? Co się, do cholery, dzieje?! Sterydów nie biorę już przecież od ponad dwóch miesięcy... I dopiero teraz mój organizm zaczynałby wariować? A może to jakieś... ja wiem... przesilenie jesienne? Może to wina pogody? Większa wilgoć, zimno... Rany, mam nadzieję, że to tylko chwilowe, bo nie chce wracać do tych głupich sterydów\npiątek, 08 września 2017 0:43\nJakoś już po północy... Zaraz idę spać. Jutro mam dermatologa - może podziała coś dalej na te moje plecy. W następną środę kardiolog.\nNadal boli mnie żuchwa. Teraz jakby bardziej, bo ziewam jak opętana, a takie szerokie otwieranie paszczy sprawia dodatkowy ból... Ale czy nie wspominałam kiedyś czegoś o tym, że do bólu się można przyzwyczaić? Aczkolwiek nie jestem pewna, czy to aby taka dobra opcja... Bo gdzie się kończy granica tego bólu? Bark boli mnie cały czas -raz mniej, a raz bardziej - lecz już do tego przywykłam i nauczyłam się mniej używać prawej ręki i jakoś instynktownie na nią uważać, czyli np nie wykonywać gwałtownych ruchów. A co z innymi bólami? Czy powinnam też przywyknąć do bólu żuchwy i nauczyć się jeść, mówić i funkcjonować tak, aby ograniczać ten ból do minimum, jakby miał mi już towarzyszyć zawsze? Czy może jest to jeszcze do wyleczenia? Tylko jak? Większa dawka metotrexatu? Pewnie tak, chociaż wtedy to bym już całkiem wyłysiała chyba :( Tak, włosy znów mi lecą na potęgę... Tylko że w alternatywie mam jeszcze powrót do sterydu... Czego też bym nie chciała. Uh... No to może smarowanie gęby olfenem? Chyba spróbuję...\nReumatologa mam 2 października.\nniedziela, 03 września 2017 22:28\nCo to ja miałam pisać... Ah. Cholera. Boli mnie żuchwa. Właśnie. Chodziło o żuchwę. O jej prawą stronę. Znowu. Bo to już nie pierwszy raz. I to znów ta prawa strona. Powinnam się martwić?\nReuma 2 października. Zobaczę, co mi powie... Od jej odpowiedzi uzależnię chyba moją decyzję o dalszym leczeniu u niej. Być albo nie być... jej pacjentką. Powiem jej o moich sztywnych, ale nie spuchniętych palcach, których ostatnio jakoś konkretnie nie skomentowała... Tzn ostatnio był to tylko jeden palec. Teraz są ze trzy... Więc co ona na to? Pobolewają też stawy skokowe, chociaż akurat ostatnio nieco mniej. No i ta żuchwa, której ból co i rusz powraca... a to dość kłopotliwe. Kilka tygodni temu miałam wręcz problem z jedzeniem :/ Cóż....\nTagi: reumatolog, żuchwa, ból, stawy, rzs, toczeń\nsobota, 26 sierpnia 2017 21:14\nIle to już minęło, odkąd wycofano mi metypred? Jakieś dwa miesiące... To dużo czy mało?\nMój dzisiejszy stan przedstawia się... dostatecznie. Wzięłam olfen 75. A to już o czymś świadczy... Non stop boli mnie bark - raz mniej, raz więcej - a ostatnio także sporo dokuczał mi lewy staw skokowy, lecz przeciwbólowe zostawiam tylko na "specjalne okazje". Dzisiaj już wymiękam... Plecy, kark, nogi, ręce... Za mną pracowity dzień, toteż jestem wykończona.\nDo tego... Sama nie wiem. Nie mam jakoś szczególnie spuchniętych palców u rąk, a rankiem są sztywne i z trudem mogę je zgiąć. Musi minąć sporo czasu, zanim je rozruszam. Czy to dlatego, że mało pracuje rękami? W pracy najwięcej czasu spędzam przy komputerze... Może powinnam więcej ćwiczyć dłonie? Trzeba o tym pomyśleć... No ale nie tylko. Pomyśleć i zadziałać! Samo myślenie to psu o dupę można rozbić... ;)\nsobota, 01 lipca 2017 12:09\nNo dobra. Jest kicha. Spuchł mi staw skokowy. I boli.\nNo ale nic to. Wstrzymam się z pójściem do lekarki, ile się da. O ile nie popuchną mi bardziej jakieś palce... Staram się nie denerwować. Bo w końcu zeszłam ze sterydu, ale też jednocześnie mam podwyższoną dawkę metotrexatu, który brałam notabene dopiero raz - a dziś drugi. Bo bierze się go raz w tygodniu. Organizm się musi przestawić do nowych dawek, więc to chyba normalne, że trochę fiksuje?\nTak więc spoko. Jak mówię - o ile nie popuchną mi palce i nadgarstki, które potrzebuje mieć sprawne w kiosku do wydawania reszty, o tyle staram się nie martwić na zapas. Aczkolwiek jestem nieco zaniepokojona, żeby nie było...\nLecz wciąż dobrej myśli! Bo tak właśnie trzeba!\npiątek, 30 czerwca 2017 22:37\nNo dobra, ale nie załamujmy się na zapas, czyż nie?\nBolą mnie stawy skokowe. Lewy bardziej. I chyba troszkę spuchł. Póki co, wmawiam sobie, że może za dużo ostatnio chodziłam. Wprawdzie jak wysiadałam z tramwaju, bolały mnie też trochę kolana, ale może to po prostu od dłuższego siedzenia w jednej pozycji?\nWidzicie, jakie myśli chodzą nam, chorym, po głowach? Przejmujemy się każdą PIERDOŁĄ.\nA wspominałam może o tych krostkach, które mam na nogach? Z przodu, na samym dole, na zgięciu ze stopami. Drobne, swędzące krostki. Takie same zrobiły mi się na łokciach. Cholernie swędzą i drażnią. A wspominałam, że ostatni raz miałam takie kilka lat temu, gdy zachorowałam na sukę? Jakoś same mi znikły... No, chyba o tym pisałam. I o tym, że zapytam o to we wtorek dermatologa, do którego idę. Bo to takie trochę... niepokojące.\nCzemu teraz szczególnie zwracam uwagę na każdy bolący stawik? Bo ODŁOŻYŁAM STERYDY. I niemal drżę na samą myśl, że miałabym do nich wrócić i za jakiś czas znów próbować schodzić do zera... Znam masę takich osób, lecz wciąż jakoś tak, może naiwnie, ale co tam, myślę że mnie ten problem jednak ominie... Tylko czy można mieć aż tyle szczęścia???\nDzisiaj taki wieczorek westchnień. No mam nadzieję, że mimo wszystko będzie dobrze. Będę o to walczyć - jak zawsze.\nTagi: krosty, sterydy, toczeń, rzs, reumatyzm, choroba, stawy, swędzenie\nniedziela, 25 czerwca 2017 20:35\nW ostatni wtorek byłam u mojej pani reumatolog i mam kolejne zmiany w leczeniu. Po pierwsze - schodzę do zera ze sterydu. Koniec z braniem metypredu. Czy ostatecznie? Z pewnością nie, ale byle na jak najdłużej! Tym samym mam znów podniesioną dawkę metotrexatu - do 20 mg tygodniowo. Mam nadzieję, że dobrze zniosę te zmiany i mi się znów nie pogorszy... Nie chciałabym wracać do sterydu, chociaż też dobrze go tolerowałam.\nZ kolei wyszły mi na nogach takie swędzące krostki... Dziwne. Pamiętam, że już kiedyś miałam coś podobnego. Mianowicie, gdy zachorowałam na RZS. W którymś momencie miałam wtedy podobne skupiska krostek na przedramionach, łokciach, na przedniej części łydek przy łączeniu ze stopą. Po jakimś czasie same mi zeszły. Tyle że to okropnie swędzi....\nJednakże 4 lipca mam wizytę u dermatologa w związku z moimi plecami, które wciąż mi się nie wygoiły po "lutowych" masażach... I jeśli do tego czasu nie zejdą mi te krostki, to przy okazji zapytam o nie lekarki. Może coś na to poradzi? Nie wiem, od czego mi się mogą robić. Po lekach? W związku z rzs? Bo nie sądzę, żeby miały coś wspólnego z toczniem... Siedem lat temu go nie miałam.\nEh, i znowu mi włosy lecą... Może to przez zwiększaną dawkę metotrexatu? Mam nadzieję, że uda mi się ZNÓW dojść z nimi do ładu, bo ZNÓW mam ich jakby CORAZ MNIEJ....\nLicznik odwiedzin: 24 558


Auto Szrot Guzary – tanie części Kasacja Pojazdów\nPotrzeba Ci porządnych części samochodowych? Znalazłeś idealne miejsce – Auto szrot Guzary. Na naszych półkach namierzysz przede wszystkim auto części – nie tylko blacharskie, ale też mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszej oferty każdą osobę, która jest zainteresowana świetną jakością i niewiarygodnie niską ceną. Na to składają się wymagania, które opisują nasz auto szrot Guzary.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Guzary\nKasacja pojazdów Guzary. Rozbieramy wszystkie auta na części w ofercie wszystkie marki i modele. Giełda części używanych.\nSKUP AUT Guzary\nSkup aut amerykańskich, japońskich i francuskich w Guzary. Waarto zadzwonić i zapytać o dostępność. Kontakt: 703 500 202 – części używane Guzary. Zapytaj sprzedawcę o dostępność. Szybko – tanie i bezpiecznie. Części używane z gwarancją.\nAUTA ZŁOM Guzary\nU nas możesz mieć pewność, że złomowanie auta przebiega w prawidłowych warunkach i przede wszystkim bezpiecznie. Dzięki temu możemy wydobywać komponenty z aut w bezproblemowy i ekologiczny sposób.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Guzary? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nkasacja pojazdów Guzary\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Guzary\nNajlepszym sposobem na zdanie sobie sprawy o naszej jakości jest naturalnie odwiedzenie naszego szrotu – w pierwszej kolejności jednak zapraszamy do skorzystania z naszego numeru telefonu w celu kontaktu. Nasi pracownicy codziennie starają się znaleźć odpowiednie komponenty dla naszych klientów – tylko tak możemy być pewni, że nasi klienci będą zadowoleni z naszych usług. Nasze wieloletnie doświadczenie przekonuje nas o tym, że nie ma sklepu, gdzie kupisz części taniej niż właśnie na szrocie. Jest tak, bo towary sprzedajemy bez pośrednictwa – prosto z naszego placu.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Guzary.\nNa szrot Guzary znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Guzary. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Guzary.


Kredyt konsolidacyjny to 1-en z najbardziej popularnych towarów finansowych, które jesteśmy wstanie aktualnie znaleźć na naszym rynku usług kredytowych. Nie ma w tym nic osobliwego, jako że jego zalety są szeroko ukazywane przez wszelkiego rodzaju biuletyny specjalistyczne. Co więcej faktycznie każdy bank w Polsce posiada w swej ofercie takową propozycję. W związku z tym coraz więcej naszych rodaków zaciąga go, aby w ten sposób doprowadzić do realizacji swoje marzenia lub po prostu podratować prywatny budżet.\nJuż niebawem rozpoczęcie kolejnego roku szkolnego a co za tym idzie znaczące wydatki dla rodziców. Policzono, iż wartość wyprawki dla 1-ego dziecka to kwota minimum kilkuset zł. W tego typu wypadku Kredyt konsolidacyjny okazuje się wybywaniem dla niemałej rzeszy mieszkańców naszego państwa. Warto wybrać taki, aby nie stanowił zbytecznego ciężaru dla prywatnego budżetu. Dlatego też starajmy się jedynie o taką sumę, jaka jest nam konieczna, żeby przetrzymać ten trudny okres.\nWnioskowanie o większą kwotę kredytu gotówkowego nie ma sensu, jako że bez potrzeby możemy pogrążyć się w zadłużenie. Bardzo istotnym jest, bowiem to, aby w miarę możliwości monitorować swe koszta. Starajmy się nie wydać nigdy więcej niż faktycznie zarabiamy. Natomiast możliwość zaciągnięcia kredytu zostawiajmy zawsze na koniec. Wielu dłużników to potwierdza, że niekontrolowanie osobistych zobowiązań prowadzi do pętli kredytowej.\nSporo naszych rodaków staje w obecnej chwili przed pytaniem, w jaki sposób odszukać bezkonkurencyjny Kredyt konsolidacyjny. Odpowiedź na tak narzucone pytanie nie jest łatwa i domaga się paru zdań charakterystyki. W pierwszej kolejności pozostaje zadać sobie zapytanie czy takiego kredytu istotnie wymagamy i czy w inny sposób nie mamy możliwość sobie poradzić z naszymi pieniężnymi potrzebami. Inną sprawą jest to, aby uzgodnić dokładną bądź chociażby szacunkową sumę, jakiej to potrzebujemy. Nie ma, albowiem sensu zaciągać zobowiązania na wyższe sumy, żeby później nie być w stanie regulować swoich zadłużeń.\nKredyt konsolidacyjny posiada, bowiem to do siebie, że faktycznie każdy bank może go nam użyczyć, naturalnie najpierw sprawdzając naszą zdolność kredytową i obecnie posiadane pożyczki. Wśród tego rodzaju bogactwa ogłoszeń nieraz trudno zdecydować się na jedną ofertę. Pierwszy bank oferuje niewielkie oprocentowanie kredytu, za to 2-gi nie nalicza odsetek za wcześniejszą spłatę. Wybór nie jest prosty.\nZdaje się, że najlepszym rozwiązaniem, tak aby osiągnąć Kredyt konsolidacyjny na optymalnych postanowieniach jest skorzystanie ze wsparcia zawodowych asystentów kredytowych. Każdego dnia obserwują świeże oferty i dzięki temu są na czasie z najsolidniejszymi ofertami. Co więcej mogą nam doradzić, na co w szczególności zwracać uwagę, jeżeli już dojdzie do zatwierdzania kredytu. Ich honorarium jest zwykle pokrywane z kwoty kredytu a zatem nie musimy się zamartwiać na wstępie żadnymi opłatami.\nJestem ekspertem kredytowym i mnóstwo ludzi zadaje mi pytanie, na co zwracać wyjątkową uwagę, jeśli decydujemy się na Kredyt konsolidacyjny? Zazwyczaj odpowiadam, iż jest szereg fundamentalnych reguł, które decydują o atrakcyjności konkretnej oferty. Sporo banków licytuje się w ofertach przedkładanych artykułów finansowych. W pierwszej placówce uzyskujemy szczególnie korzystne oprocentowanie kredytu, z kolei druga spółka oferuje nam niewielkie raty. Jak zatem w takim natłoku dobrać optymalną ofertę?\nKredyt konsolidacyjny tak samo jak odmiennego rodzaju kredyty ma orientacyjny wskaźnik, który to określa jego kompleksowy koszt. Jest to RRSO, to znaczy Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania. Jeżeli znamy jej wartość to bez jakichkolwiek przeszkód posiadamy możliwość skonfrontować oferty wszystkich instytucji bankowych. Co ciekawe rzadko ten współczynnik jest podawany w przekazach promocyjnych. Na ogół informacja o nim jest zlokalizowana maleńkim druczkiem na dole reklamy lub bannera.\nKolejną niesłychanie zasadniczą sprawą, na którą musimy zwrócić uwagę, wówczas gdy ciekawi nas Kredyt konsolidacyjny jest wielkość ubezpieczenia. Jest to ważne, jako że w minionym czasie mieliśmy do czynienia z wieloma patologiami, zarówno w sektorze bankowym jak i pozabankowym. Ponieważ suma narzuconego ubezpieczenia była równa lub przewyższała nawet kwotę kredytu, którą dostaliśmy na rękę, jest to tzw. kwota netto.\nKredyt konsolidacyjny i jego pozytywy to bardzo obszerny temat do dyskusji a co za tym idzie nadzwyczaj interesujący w swoich detalach. W tym czasie jesteśmy w stanie dostrzec jego rosnącą popularność wśród rodzimych klientów. Powody tego stanu sprawy są różnorakie i bardzo ciężko ustalić jedną decydująco. Bez wątpienia na tak ogromny popyt wpływ ma jego dostępność. Nawet bez wychodzenia z domu jesteśmy zalewani materiałami promocyjnymi, które namawiają nas na poszczególną propozycję. Roześmiani emeryci w tv, spoty reklamowe w radiu a w Sieci wyskakujące bannery.\nWszystko to powoduje, że Kredyt konsolidacyjny jest dostępny de facto na wyciągnięcie ręki. Jakaś osoba może spytać, po co instytucje finansowe sprawdz innych uzytkownikow tak swobodnie chcą „pozbywać” się gotówki, wszak jest wielu ludzi nieodpowiedzialnych, którzy zaciągniętych zobowiązań nie regulują w wyznaczonym czasie. Odpowiedź jest nader łatwa, banki czerpią kolosalne dochody i traktują udzielanie kredytów, jako intratną lokatę nagromadzonego kapitału.\nKredyt konsolidacyjny jest z 1-ej strony nadzwyczaj przystępny, ale z 2-giej koszta, które łączą się z jego zaciągnięciem również nie są małe. Aby zorientować się ile one w rzeczywistości sięgają trzeba zapytać doradcę kredytowego o ogólną kwotę, którą finalnie będziemy musieli zwrócić do banku. Dodatkowo należałoby zorientować się ile wynosi Rzeczywista Roczna Stopa Oprocentowania naszego kredytu, dzięki temu będziemy mieli możliwość zestawić oferty większości banków.\nKredyt konsolidacyjny to świetny środek, żeby sfinalizować swoje pomysły urlopowe. Jednak nim pobiegniemy do banku warto wziąć pod uwagę szereg istotnych kwestii, które ułatwią nam jego spłatę i ustrzegą przed kłopotami finansowymi w przyszłości. Okres wakacyjny to bardzo specyficzna pora, wszyscy relaksują się a jeśli są w pracy to funkcjonują jakby na mniejszych obrotach. W tego rodzaju okolicznościach nader łatwo poddajemy się emocjom i podejmujemy decyzje, które nie są do końca przemyślane. Jednakowo rzecz się mam z finansowaniem naszych wczasów.\nZ jednej, bowiem strony Kredyt konsolidacyjny ułatwia nam wprowadzenie w życie własnych marzeń, ale z drugiej jest podstawą naszego długu. Dlatego też, w przypadku gdy się już na niego decydujemy to musimy przestrzegać kilka fundamentalnych zaleceń. Przede wszystkim nie bierzmy w żadnym razie więcej niż faktycznie potrzebujemy, wczasy niesłychanie szybko się skończą a kwota zobowiązania do spłaty pozostanie. Abstrahując od tego sprawdźmy ile precyzyjnie wynosi zupełna suma, którą będziemy zobowiązani zwrócić.\nKredyt konsolidacyjny (szczególnie na wczasy) mamy możliwość nader łatwo zaciągnąć, ale jak wskazują ostatnie statystki z jego zwrotem bywa już różnie. Najwygodniejszym rozwiązaniem jest korzystanie z pomocy kompetentnych konsultantów kredytowych. Posiadana przez nich wiedza oraz uzyskane przez lata doświadczenia z pewnością pomogą nam wystrzec się dużej ilości pomyłek.