KLUB MAM I TATUSIÓW "BLIŻEJ DZIECKA"w Trzebini: października 2015\nDziś na spotkaniu wspaniała zabawa "HOLY WINS" - czyli Święty zwycięża, jako alternatywa dla innego święta obchodzonego w tych dniach, niekoniecznie sprzyjającego prawidłowemu psychologicznemu rozwojowi dziecka.\nZaśpiewaliśmy piosenkę z pokazywaniem "Święty uśmiechnięty" czyli ..."Taki mały, taki duży może świętym być"\nAniołki czasem też lubią porozrabiać i urządziły sobie bitwę poduszkową.\nDzieci świetnie się bawiły i nie muszą to być zabawy w strachy.\nNa koniec spotkania jak zawsze pożegnanka i nagrody.\nDziś na spotkaniu taniec animacyjny "Pada deszczyk" i zabawy jesienne z wykorzystaniem własnoręcznie zrobionego parasola techniką papierową origami połączoną z kredką.\nByły także zabawy z chustą, skoki przez kałuże, a dla Mam zapowiadana dyskusja na temat: Czy śpicie z dzieckiem w jednym łóżku - wady i zalety.\nWszystkie Mamy opowiedziały się że są za spaniem z dzieckiem dla wygody w karmieniu, dla poczucia bezpieczeństwa, dla nawiązania silnej więzi z dzieckiem - ale żeby przed ukończeniem drugiego roku życia oduczyć dziecka zostawania w łóżku rodziców, aby się za bardzo nie przyzwyczaiło i by nie było później kłopotu z oduczeniem wspólnego spania.\nPolecamy artykuły w tym temacie:\nZapraszamy za tydzień na godz 16.00 na spotkanie "HOLY WINS"\nDziś na spotkaniu cykl "Czytanie na dywanie", czytaliśmy dzieciom książeczki.\nPogoda za oknem nie sprzyja spacerom więc zaproponowaliśmy Wam dziś na spotkaniu zajęcia, na których poczytaliśmy dzieciom bajeczki.\nWspólnie stwierdziłyśmy, że czytanie bardzo zbliża, że dziecko czuje całkowite poświecenie mu czasu na czytaniu, bo nie da się wtedy robić czegoś innego, wpaja się dziecku zamiłowanie do książek dzięki czemu będzie miało łatwiej w szkole.\nPolecam ciekawy artykuł nt czytania dzieciom:\nWywiązała się też dyskusja na temat zagrożeń dla dzieci płynących z grania w gry komputerowe.\nZa tydzień dyskusja na temat: Czy śpicie z dzieckiem w jednym łóżku?\nNa koniec spotkania zabawy ruchowe: nasza ulubiona karuzela i balonik.\nDziękujemy wszystkim, którzy angażują się zarówno w porządkowanie sali po spotkaniu, za poczęstunek, za wspaniałą atmosferę i wspólnie miło spędzony czas w klubie.\nZapraszamy na spotkanie na godz. 16.00\nDziś na spotkaniu kasztanowe kreacje.\nLudziki kasztanowe i inne zwierzątka z kasztanów opanowały klub mam.\nPomysły do wykonania pięknych prac zaczerpnięte z Inspiracji Przedszkolanki na str. facebook.\nzdj ze strony facebook.com.inspirace przedszkolanki\nDziękujemy za spotkanie i zapraszamy za tydzień na godz 16.00\nDziś na spotkaniu gimnastyka smyka z mamą.\nKażde dziecko wymyślało własne ćwiczenie z woreczkiem lub z maskotką a pozostali uczestnicy gimnastyki mieli wykonać zadane ćwiczenie. W gimnastyce również uczestniczyły mamy.\nDzieci dobrze się bawiły a na koniec gimnastyki relaksacja z masażykiem na dużych piłkach.\nPóźniej luźne zabawy i huśtanie na linowej huśtawce.\nNastępnie zabawy w karuzelę z chustą animacyjną, która kręciła się coraz szybciej coraz szybciej a na końcu BĘC i to bęc cieszyło dzieci najbardziej.\nRuch to naturalna potrzeba dziecka i wpływa na rozwój ogólny, pomaga rozładować nagromadzone emocje więc ćwiczmy razem z dzieckiem. Poćwiczyliśmy dziś na dużych piłkach, z woreczkiem gimnastycznym, na matach, na jeżykach itp.\nSerdeczne podziękowania dla pani Małgorzaty Barczyk za artykuły papiernicze i higieniczne podarowane dla klubu mam.


Stół ST12 - okrągły z prostymi nogami - BatDom.pl\nJesteś tutaj: Strona główna › Stoły › Stół ST12 - okrągły z prostymi nogami\nStół rozkładany ST12 - okrągły z prostymi nogami\nWybarwienie/tapicerka: Czereśnia antyczna\nKażdy miłośnik okrągłych blatów powinien dobrze przyjrzeć się właśnie temu modelowi.\nStół ST12 to funkcjonalny mebel, który może stać się ozdobom różnej wielkości pomieszczeń. Będzie doskonale prezentował się zarówno w sypialni, jak i salonie, a po rozłożeniu można wykorzystać go jako stół na małe przyjęcie. Jego okrągły blat i proste nogi sprawiają, że mimo klasycznego kształtu doda on pomieszczeniu, w którym zostanie postawiony, nietuzinkowego charakteru.\nStół ST12 pokryty jest w całości naturalną okleiną dębową, która nadaje mu wygląd bardzo zbliżony do mebli dębowych. Dzięki czemu wygląda on niezwykle elegancko i ma gwarancję, że po latach użytkowania będzie wyglądał tak samo dobrze jak w momencie dokonania jego zakupu. Pod okleiną dębową blatu znajduje się płyta fornirowa, która jest tworzywem nie tylko wyjątkowo trwałym, ale i łatwo wymiennym, dzięki czemu stół ST12 może służyć swoim właścicielom przez naprawdę długie lata.\nNogi zrobione są z trwałego litego drewna.\nBlat kończy się na wysokości 76cm (+/-1 cm).\nBlaty dostępne są w naszej ofercie w trzech rozmiarach o średnicach 90, 100 i 110 cm. Do każdego stołu dołożone są w komplecie 1, 2 lub 3 wkładki (w zależności od wybranego wariantu cenowego) o rozmiarach po 45 cm każda. Dzięki którym blat stołu można powiększyć o 45, 90 lub 135 cm. Do rozłożenia mebla służą trwałe i łatwe w użyciu synchroniczne prowadnice.\nJeśli szukasz prostej elegancji i okrągłego blatu, który dowolnie, w zależności od okazji można przedłużyć, to stół ST12 jest meblem skrojonym na miarę Twoich potrzeb. Zamów go i ciesz się jego klasycznym kształtem wraz z rodziną i przyjaciółmi. Ten stół będzie ozdobą każdego pomieszczenia, w którym stanie.\nOpinie klientów o meblu Stół ST12 - okrągły z prostymi nogami\nStół świetny,solidny i nie zajmuje dużo miejsca.Nadaje pokojowi elegancji.\nNie zajmuje dużo miejsca, łądnie prezentuje się we wnętrzu. Rzetelne wykonanie.\nByły tam jakieś problemy logistyczne, ale wszystko od strzała rozwiązane w ekspresowym tempie.


17 marca 2017 | 14:10\nProf. Andrzej Koźmiński (Maszewski/REPORTER / REPORTER)\nWykazaliśmy niezbicie, że w systemie opartym na centralnym planowaniu nie da się racjonalne gospodarować. Dlaczego to przeszło? Ponieważ żaden cenzor tego nie zrozumiał, a przecież żaden nie mógł się do tego przyznać.\nProf. Andrzej Koźmiński opowiada o najważniejszym człowieku w jego życiu.\nNauczył mnie, że trzeba mieć własne zdanie i że w nauce należy oddzielać emocje i poglądy od rzeczowej analizy. Choć jednocześnie lubił mówić, że ekonomia jest nauką impresjonistyczną, bo oddziałuje na rzeczywistość za pośrednictwem ludzkiej świadomości. Powtarzał: nie wolno się przywiązywać do żadnych koncepcji, trzeba być w każdej chwili gotowym do zburzenia tego, do czego się już doszło, i postawienia wszystkiego od nowa. Uformował mnie nie tylko jako ekonomistę, ale również jako człowieka.\nProfesor Aleksy Wakar - mój promotor i mistrz. To mój ojciec, który z Wakarem pracował i przyjaźnił się przez lata, uważał go za wybitnego ekonomistę i nalegał, bym u niego studiował. To się udało i kiedy zrobiłem magisterium, zostałem asystentem w Katedrze Ekonomii Politycznej. Wtedy słynna Szkoła Główna Handlowa funkcjonowała jako SGPiS (Szkoła Główna Planowania i Statystyki), a ja dzięki podpowiedzi ojca miałem szczęście pracować pod kierunkiem jednej z największych osobowości tamtych lat.\nBiałogwardzista, spolszczony Rosjanin\nAleksy Wakar był profesorem ekonomii. To postać wybitna i z niezwykłym życiorysem - spolszczony Rosjanin. Urodził się w Warszawie grubo przed pierwszą wojną światową, jego ojciec był wysokim oficerem rosyjskim, chyba nawet wojskowym prokuratorem. Wakar po gimnazjum został posłany do wojskowej szkoły medycznej w Petersburgu i tam go zastała rewolucja. Na ochotnika wstąpił do słynnej Korniłowskiej Dywizji Uderzeniowej - przeszedł z białą armią cały tzw. korniłowski szlak od granic Finlandii aż po Krym. Dwukrotnie został przy tym odznaczony rosyjskim Krzyżem św. Jerzego. (To ciekawe - bo z jego wszystkich odznaczeń właśnie te dwa krzyże żona włożyła mu do trumny w 1967 r. już w Polsce.).\nKiedy Wakar wrócił do Warszawy po zwycięstwie rewolucji radzieckiej, zaczął studiować na ówczesnej Szkole Głównej Handlowej. I tu zrobił błyskawiczną karierę - w ciągu sześciu lat został docentem, w związku z czym przyjął polskie obywatelstwo. W czasie wojny prowadził podziemną SGH wraz z Edwardem Lipińskim i Leonem Koźmińskim. To działało pod przykrywką handlowej szkoły zawodowej.\nPo wojnie Wakar postanowił jednak dołączyć do nowych porządków, zapisał się do partii i został rektorem Szkoły Głównej Służby Zagranicznej, co się dla niego skończyło fatalnie, bo zaczęły się nim interesować służby bezpieczeństwa. W 1949 r. został przewieziony do Moskwy i jak obywatel rosyjski, mimo że z polskim paszportem, skazany na łagier w Mołdawii. Przetrwał m.in. dzięki temu, że pracował jako obozowy księgowy. Wrócił w 1956 r. - tym razem podlegał repatriacji jako Polak. To był okres odwilży, wielu profesorów którym wcześniej zabroniono wykładać wracało na uczelnie. I Wakar na ówczesnym SGPiS objął Katedrę Ekonomii Politycznej.\nStudentów oceniał pies\nWakar miał taki zwyczaj - nie czytał naszych prac, ale pozwalał nam je sobie odczytywać na głos. To się odbywało na uczelni, najczęściej w kawiarni, ale często szło się do jego mieszkania przy pl. Konstytucji. Wakar siadał w fotelu i milkł. Często milczał przez całą lekturę, dopiero na koniec przystępował do krytyki.\nMiał też ukochanego psa, wilczura Szurę. Kiedy się przychodziło do jego domu, żeby czytać prace, pies leżał u jego stóp, przy fotelu. Jeśli delikwenta lubił, układał się pyskiem do niego. Tych, których nie lubił, nie zaszczycał nawet spojrzeniem - oni oglądali tylko jego psi ogon. Mnie na szczęście Szura lubił. Wychodził na powitanie aż do drzwi, widocznie jakoś sobie na jego względy zasłużyłem.\nPamiętam, kiedy przyniosłem prof. Wakarowi pierwszy rozdział mojej pracy doktorskiej, to była analiza literatury do tematu. Czytam tekst, profesor nic nie mówi, oczywiście. W końcu powiedział tylko jedno zdanie: - Rozumiem, że pan wie, co ci wszyscy autorzy mają do powiedzenia. Teraz niech mi pan powie, co pan o tym sądzi.\nNie byłem szczególnie strachliwy, ale nogi się pode mną ugięły. I wtedy, i potem czułem przed Wakarem respekt i obawę, czy zdołam zaspokoić jego oczekiwania. Szybko mnie nauczył, że w pracy naukowej trzeba prezentować własne, oryginalne pomysły, nie podchodzić odtwórczo do przedmiotu analizy. To była najlepsza szkoła, jaką otrzymałem.\nA Szura odszedł tak, jak jego pan - na zawał, tylko kilka miesięcy wcześniej niż prof. Wakar.\nKrytyka socjalizmu bez cenzury\nKolejna zasada przejęta od Wakara - pracujemy zawsze w zespole. Każdy z członków zespołu otrzymuje własne zadania, ale kolejne etapy pracy dyskutujemy wspólnie.\nZ takim właśnie zespołem, w którym miałem okazję pracować, z prof. Wakarem opracowaliśmy w latach 60. całkowicie unikalną tzw. teorię rachunku bezpośredniego. Wakar oparł ją nie na mechanizmie rynkowym, znanym z gospodarki kapitalistycznej, lecz na bilansowaniu wielkości fizycznych i centralnym planowaniu - bo w taki sposób działała gospodarka socjalistyczna. W uproszczeniu: potrzebujemy ileś ton stali, ileś par butów, ileś bochenków chleba - tyle produkujemy czy kupujemy. Co z tego wyszło? Najbardziej zasadnicza krytyka gospodarki socjalistycznej, jaka kiedykolwiek powstała! I to było publikowane w Polsce przez całe lata 60. i 70. Bez przeszkód. A my wykazaliśmy w tej pracy niezbicie, że w systemie opartym na centralnym planowaniu nie da się racjonalne gospodarować. Dlaczego to przeszło? Ponieważ napisane było językiem ezopowym oraz okraszone dużą liczbą wzorów i wykresów. Żaden cenzor tego nie zrozumiał, a przecież żaden nie mógł się do tego przyznać.\nBez partii nie ma habilitacji\nTo prof. Wakar mobilizował mnie do jak najszybszego zdobywania tytułu naukowego. Doktorat zrobiłem już w wieku 24 lat, do habilitacji byłem gotów dwa lata później i to dzięki stałej pracy z profesorem. Tylko że wtedy Wakar już nie żył, a mi postawiono warunek: albo zapiszę się do PZPR, albo nie zrobię habilitacji. Nie zgodziłem się, nie mogłem więc zostać docentem w Katedrze Ekonomii Politycznej. Moja habilitacja została wstrzymana, a ja zostałem karnie zesłany do Katedry Zarządzania. To zabawne, bo wtedy uważano, że zarządzanie jest pozaideologiczne. Jestem przekonany, że gdyby żył Wakar, udałoby mu się przeforsować moją habilitację bez tych partyjnych cyrków. A tak habilitację mogłem zrobić dopiero dwa lata później na wydziale socjologiczno-ekonomicznym w Łodzi.\nElementy świadczą sobie względy\nKiedy go poznałem, był już bardzo spokojnym, starszym panem. Nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek podniósł głos. Miał natomiast taki autorytet, że nikomu nie przychodziło nawet do głowy, żeby go w czymś nie posłuchać. To było w ogóle nie do pomyślenia. Potrafił też ostro skrytykować, był złośliwy, ale w inteligentny sposób - nie niszczył ludzi, nie polemizował brutalnie, tylko zawsze konstruktywnie.\nPo polsku mówił bardzo dobrze, prawie bez akcentu. Starannie unikał rusycyzmów, był chyba świadom ryzyka. Jeśli mówił po rosyjsku, to tylko po rosyjsku, nie wtrącał słówek z polskiego i na odwrót też nigdy mu się nie zdarzało.\nZawsze w dwurzędowym garniturze i pod krawatem. Strój formalny, dokładnie wyczyszczone buty. Był bardzo elegancki, również w języku. Przypominam sobie, kiedy poszedłem do niego z koleżanką z wydziału - Urszulą Liburą, dziś nadal czynną profesor ekonomii. A przy pl. Konstytucji, również na klatce profesora uprawiano wówczas najstarszy zawód świata. Profesor starał się to ignorować, ale jakoś poczuł obowiązek, aby wytłumaczyć się z tego przed moją koleżanką, i powiedział: - Wiecie państwo, proszę wybaczyć, ale u mnie na klatce schodowej tak już jest, że różne elementy świadczą sobie względy.\nPrzywiozłem jego ciało\nPamiętam, że tuż przed śmiercią prof. Wakara jeździłem do niego do Wisły, akurat spędzał wakacje w jakimś ośrodku Społem. Nie odpoczywał, pisał swoją ostatnią książkę. Czytałem mu kolejne rozdziały mojej habilitacji - zdążyłem ją zakończyć, zostało mi jeszcze wprowadzić ostatnie zalecone przez Wakara poprawki.\nNie zdążyłem mu jednak pokazać poprawionej całości. Zawał. Pojechałem znów do Wisły, tym razem przywieźć ciało profesora.\nByłem już wtedy adiunktem i rektor polecił mi sprowadzenie zwłok do Warszawy. Jechaliśmy po dziurawych drogach rozlatującą się uczelnianą warszawą - z moim kolegą, Stefanem Kwiatkowskim, i żoną profesora. To było traumatyczne przeżycie, zwłaszcza że trzeba było wesprzeć profesorową w identyfikacji zwłok. Bardzo to przeżyłem. Czułem, że w taki dramatyczny sposób zamyka się jakiś etap mojego życia.\nProf. Wakar uczył mnie, żeby zawsze wysłuchać opinii przeciwnych w stosunku do tego, co uważam. Żeby zawsze analizować słowa przeciwników. Podobnie powtarzali moi mistrzowie z drugiego kierunku studiów - bo równocześnie z ekonomią studiowałem socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. I to u sław światowych, jak Maria i Stanisław Ossowscy, Janina Kotarbińska, Klemens Szaniawski, Stefan Nowak. Kiedy jeździłem za granicę i mówiłem o moich wykładowcach, zdobywałem natychmiast szacunek.\nNa socjologii przeszedłem kompletnie inny rodzaj formowania - tam panowały stosunki raczej koleżeńskie, tam się chodziło z kadrą na wódkę. SGPiS i Wakar - to było wszystko bardzo sformalizowane, ale w takim dobrym, XIX-wiecznym stylu.\n***KONKURS Z NAGRODAMI\nKim jest najważniejszy człowiek w twoim życiu.


Po co właściwie trzymać psa? - Ryszard Marek Groński - opinia o książce (108476) - Lubimyczytać.pl\nPo co właściwie trzymać psa? /\npies, przyjaźń, obowiązki, dylematy\nźródło opisu: http://www.empik.com/po-co-wlasciwie-trzymac-psa-g...(?)\nźródło okładki: http://www.empik.com/po-co-wlasciwie-trzymac-psa-g...»\nKsiążeczki synka-i-córeczki | 2013-02-08\nNa półkach: Przeczytane, Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne\nGdyby to moje dziecko miało recenzować samodzielnie tę książeczkę z pewnością na samym początku napisałaby, że pytanie zawarte w jej tytule jest zupełnie nie potrzebne. Moja Ala jest wielką miłośniczką czworonogów z pieskami na czele i jestem pewna, że nigdy nawet nie zastanawiała się nad tym, po co taki pupil potrzebny jest człowiekowi. A ponieważ niestety mam alergię na sierść, córka musi zadowolić się pluszakami, których mamy w domu zatrzęsienie. Oprócz tego często zaglądamy do książeczek o zwierzętach. To ulubiona tematyka Alicji.\nTym razem sięgnęłyśmy po tę właśnie lekturę. A prostą i bardzo satysfakcjonującą odpowiedź na zadane na okładce pytanie otrzymałyśmy już w pierwszym wierszyku na początku książki. Bowiem ta lektura to zbiór różnorodnych rymowanek o psach. O tym jakie są, co lubią, jak są przez ludzi postrzegane, czym się zajmują i wiele wiele innych. Moje dziecko najbardziej chyba upodobało sobie jeden z dłuższych wierszyków o wystawie psów. Śmiała się w głos, gdy nagle wszystkie pieski biorące w nim udział pognały za kotem i w rezultacie pokaz się nie odbył!\n"Po co właściwie trzymać psa?" to lektura nie tylko dla miłośników piesków. Jestem pewna, że każdy brzdąc będzie się świetnie bawił przy tych utworach. Wiersze czyta się bardzo fajnie. Wszystkie się rymują i są bardzo rytmiczne. A przy tym ciekawa tematyka każdego z nich zainteresuje każde małe dziecko.\nU nas sprawdziła się idealnie. Alicja lubi gdy czytam jej tę książeczkę czasem wypytując mnie o niektóre rzeczy. Np., dlaczego rzeczywiście na furtce ludzie piszą "zły pies" a nie "dobry pies". Albo czy smycz to zabezpieczenie, żeby piesek od nas nie uciekł i nie zgubił się? Podobały jej się także pomysły autora tekstu związane z tym, co psiaki robią same z domu. Wierszyki są mądre i ciekawe. Czasem dające do myślenia, czasem bardzo zabawne. I wszystkie opowiadają o najlepszych przyjaciołach człowieka - psach.\nZapomniałam jeszcze dodać, że wszystkie strony w tejże książce ozdobione są bardzo pomysłowymi ilustracjami autorstwa Aleksandry Szarzała. Jak sami widzicie grafika jest kolorowa i bardzo wesoła. Fajnie pasuje do czytanych tekstów i idealnie je uzupełnia. Dzięki nim lektura jest jeszcze weselsza i ciekawsza.\nChoć książeczek z wierszykami jest na rynku literatury dziecięcej całe mnóstwo, wiem, że takie utwory nie nudzą się małym słuchaczom. Moja Alicja uwielbia wierszyki i kolejna pozycja z rymowankami w jej kolekcji jest zawsze mile widziana. A już szczególnie, gdy utwory opowiadają o jej ulubieńcach - pieskach. Sprawdźcie sami :)


Techniki zdobienia - Ferpol Odzież robocza*BHP\nHaft uznawany jest za jedną z najstarszych technik ozdabiania odzieży, uważany jest też za technikę najszlachetniejszą i zarazem oferującą najlepszą jakość. Jeśli zastosowane zostaną odpowiednie nici wykazuje on znakomitą odporność na gotowanie i pranie chemiczne.\nW sitodruku transferowym wzór wykonywany jest na specjalnym papierze z którego następnie może zostać przeniesiony (najprostszy sposób to zwykłe żelazko, bardziej zaawansowany to specjalna prasa) na docelowy materiał. Termotransfery są idealne w przypadku dużych ilości towaru i konieczności umieszczenia loga w trudno dostępnych miejscach (np kieszonki, patki kieszonek) lub na odzieży która nie toleruje bardzo wysokich temperatur. Koniecznych przy utrwalaniu zwykłego sitodruku (np płaszcze przeciwdeszczowe).\nWzór jest nadrukowywany na specjalnej folii a następnie wycinany i naklejany (np. w przypadku kasków) lub też wprasowywany (w przypadku np. rękawic) dla uzyskania ostatecznego efektu.\nW dotyku technika nieco podobna do Subliflocka. Bardzo trwała, odporna na pranie i uszkodzenia mechaniczne. Flock występuje w predefiniowanych kolorach (biały, czarny, czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, szary, granatowy) , dlatego też technika ta jest idealna w przypadku jednokolorowych nadruków pozbawionych przejść tonalnych.\nTechnika bardzo ciekawa, stosowana wszędzie tam gdzie konieczne jest zapewnienie sobie odpowiedniej widoczności. Możliwy jest nadruk zarówno w formie tradycyjnych pasów (popularne jest np. dogrzewanie pasów na ubraniach Master) jak i bardziej skomplikowanych form jak loga czy napisy (również niestandardowymi czcionkami).


Kreatywowy Przegląd Filmowy | kreatywa.net | blog lifestylowy o kulturze, rozwoju i życiu\nPrzegląd CzytelniczyTop-10Przegląd filmowyCzytaj z ZosiąKącik JęzykowyMisja włoskiMIS-ja kreatywnaZosia poznaje światKlub DyskusyjnyRekomendacjeWyzwania • O mnieWspółpraca 15 października 2011\nIdzie zima. Naprawdę okrutnie mnie to przygnębia, ale trzeba się pogodzić z tym, że cieplej już nie będzie. Zbliża się więc ten czas, w którym coraz częściej będziemy szukali ciekawych filmów na długie, zimne wieczory. Mam nadzieję, że mój dzisiejszy "przegląd filmowy" ułatwi Wam nieco wybór./zdjęcia z filmów są podlinkowane do stron, z których pochodzą/William i Kate (William & Kate)reż. M. Rosman • Wielka Brytania, 2011Niesamowicie kiczowata produkcja, stworzona tylko po to, by podkręcić całą tę machinę, która ruszyła wraz z zaręczynami księcia Williama i Kate Middleton. Beznadziejny, naciągany obraz, nie mający właściwie ani jednej zalety (poza tą, że odtwórca głównej roli męskiej prezentuje się nieco lepiej, niż oryginał).Najbardziej razi w tym filmie wyciekająca zewsząd sztuczność. Zarówno dialogom, bohaterom, jak i scenerii brakowało naturalności. Mam poza tym wrażenie, że i pewne wydarzenia były mocno naciągane - Kate przedstawiono jako głupie cielę, lecące na księcia, a Williama jako idiotę, którym manipuluje cały świat.Można lubić lekkie, bajkowe historyjki, ale ta akurat idealnie wpisuje się w schemat głupawych, naciąganych filmów, stworzonych "na szybko" i "na siłę"._______________________________________________________________________________________________Oświadczyny po irlandzku (Leap Year)reż. A. Tucker • USA, Irlandia, 2010Ten film to najlepszy przykład naprawdę niegłupiej, mało wymagającej i pełnej uroku komedii romantycznej. Bardzo odprężająca i miła historia, idealna na zimne, jesienne wieczory we dwoje.Na szczególną uwagę zasługują świetne kreacje aktorskie, zabawne dialogi i przepiękna sceneria. Ja wiem, że Irlandia kojarzy się teraz z Polakami myjącymi gary, ale dla mnie to jeden z najpiękniejszych krajów świata. Marzę, by kiedyś się tam znaleźć..._______________________________________________________________________________________________Była sobie dziewczyna (An Education)reż. L. Scherfig • USA, Wielka Brytania, 2009Niezwykle pouczająca i piękna historia o poszukiwaniu siebie i odnajdywaniu w życiu tego, co naprawdę ważne. Obłędna Carey Mulligan, która czaruje swym urokiem, zachwycająca sceneria Londynu lat sześćdziesiątych i fenomenalna ścieżka dźwiękowa - ta mieszanka czyni An Education filmem niezwykłym.Polecam szczególnie kobietom, które wierzą, że są w stanie poświęcić wszystko w imię miłości..._______________________________________________________________________________________________Paul (Paul)reż. G. Mottola • USA, 2011Wyjątkowo głupawa, średnio zabawna i mocno bluźniercza historyjka o kosmicie, marzącym o powrocie do domu i dwóch półmózgach, którzy mają mu w tym pomóc.Film na pewno spodoba się miłośnikom sci-fi i amerykańskich komedii oraz przeciwnikom kościoła. Inni raczej niewiele w nim znajdą..._______________________________________________________________________________________________Julie i Julia (Julie & Julia)reż. N. Ephron • USA, 2009Niezwykle nastrojowy i ciepły film o dwóch skrajnie różnych kobietach, które łączy jedno - miłość do gotowania. Jedna jest mistrzynią, druga uczennicą i obie spełniają marzenia, realizując się w kuchni.Kolejny raz - niepowtarzalny klimat, znakomita muzyka i genialna gra aktorska, zasługujące na najwyższe uznanie. To jeden z tych filmów, które rozgrzewają i niezwykle cieszą wszystkie zmysły..._______________________________________________________________________________________________Szkoła uczuć (A Walk to Remember)reż. A. Shankman • USA, 2002Jak przystało na film, mający związek z twórczością Nicholasa Sparksa - jest słodko, uroczo i wzruszająco. Istnieje tylko kilka produkcji, którym wybaczam obrzydliwe przelukrowanie - do nich należy właśnie Szkoła uczuć. Warto czasem całkowicie się zapomnieć i zapewnić sobie solidną dawkę najprostszych wzruszeń.Bardzo lubię też soundtrack z tego filmu - znajduje się na nim sporo nastrojowych, ciepłych nut._______________________________________________________________________________________________To tylko seks (Friends with Benefits)reż. W. Gluck • USA, 2011Kolejna całkiem niegłupia amerykańska komedia z piękną Milą Kunis w roli głównej i ze wspaniałym Nowym Jorkiem w tle. Film może tendencyjny i mocno naciągany, ale całkiem klimatyczny i zabawny. Myślę, że warto się przy nim odprężyć.Radzę jednak poczekać, aż film ten pojawi się na DVD. Nie warto wydawać pieniędzy na kino - takie filmy nie potrzebują szczególnej oprawy...Znaleźliście coś dla siebie?\ngalopek15 października 2011 17:42Ten komentarz został usunięty przez autora.OdpowiedzUsuńLúthien15 października 2011 17:53Ja oglądałam ostatnio "Oświadczyny po irlandzku" i po prostu się w nim zakochałam. Bardzo podobała mi sie obsada, sceneria i w ogóle wszystko. "Szkołę uczuć" dopiero co muszę przeczytać, dlatego filmu jeszcze nie oglądałam, co by sobie nie zepsuć wrażenia. Pozdrawiam! :)OdpowiedzUsuńLinka15 października 2011 18:05"Oświadczyny po irlandzku" całkiem mi się podobały, nawet mój chłopak nie wyrzucał mi potem, że każę mu oglądać głupoty. ;) A "Była sobie dziewczyna" i "Julie i Julia" mam w planach. :)OdpowiedzUsuńcara15 października 2011 18:23Zarzucanie produkcjom Lifetime że są marne to jakby zrzucać harlequinom że są sztampowe. Ogólnie najlepiej trzymać się od nich jak najdalej - zwłaszcza, że to produkcja która z prawdziwą historią nie ma nic wspólnego bo przecież jak naprawdę było widzą pewnie sami zainteresowani. Ja Oświadczyny po Irlandzku obejrzałam ale muszę stwierdzić że to jednak strasznie sztampowa komedia - co więcej mnie nie rozbawiła. Natomiast muszę stwierdzić że nie rozumiem zarzutów pod adresem Paula - Paul to naprawdę dobra komedia z mnóstwem świetnych i inteligentnych nawiązań do popkultury i sf. Nie wiem skąd pomysł by nazwać bohaterów półmózgami - to zwykli fani sf przejęci tym że znaleźli się w US Nie widziałam w tym filmie naśmiewania się z kościoła tylko z fundamentalizmu. Z reszta akurat wydaje mi się że każdy scenarzysta ma prawo wyjść z założenia że Boga nie ma - moim zdaniem ten scenariusz nie jest antykościelny w najmniejszym stopniu. Z kolei Friends with Benefits to straszna sztampa - serio trudno znaleźć tam coś co nie jest sztampowe.OdpowiedzUsuńAla15 października 2011 18:25Ze wszystkich filmów, które wymieniłaś oglądałam tylko "An education". Zresztą bardzo, bardzo, bardzo go lubię :)OdpowiedzUsuńzaczytana-w-chmurach15 października 2011 18:39Ja nabrałam chęci na Oświadczyny po irlandzku i 3 ostatnie. Choć Szkołę uczuć chyba kiedyś oglądałam ;)OdpowiedzUsuńEireann15 października 2011 19:05Oglądając "Oświadczyny po irlandzku" miałam nieodparte wrażenie, iż twórcy myślą, że w sali kinowej siedzi stado baranów. Facet, który po chamsku beka w obecności kobiety i w ogóle zachowuje się jak prostak, nagle okazuje się idealnym mężczyzną na życie, no ludzie! Irlandia była ładnie sfotografowana, co dostarczyło mi miłych wrażeń estetycznych, aczkolwiek nieco przesłodzonych; ale nie czepiajmy się, takie wymogi gatunku. "Julie i Julia" uwielbiam, Meryl Streep jest rewelacyjna :-). I bardzo chętnie zobaczyłabym "Była sobie dziewczyna", bo nie dotarłam na to do kina.OdpowiedzUsuńMery15 października 2011 19:20Jasne, że znaleźliśmy:)Myślę, że "Oświadczyny po irlandzku" i "Julie i Julia" powinny się spodobac. No i może jeszcze "Była sobie dziewczyna"...OdpowiedzUsuńMirandaKorner15 października 2011 19:52Na obejrzenie czeka już "Była sobie dziewczyna" i wręcz nie mogę się doczekać. ;)OdpowiedzUsuńFutbolowa15 października 2011 19:55Wiesz Cara,ja generalnie takich filmów nie lubię. Kosmici, mało śmieszne żarty i oklepane gagi nie przemawiają do mnie. Nie był to czas zmarnowany, ale nie zrobił na mnie ten film na tyle dobrego wrażenia, abym miała go komuś polecać z czystym sumieniem.Co do ostatniego filmu - zgadzamy się. Mocno tendencyjna historia, jakich wiele. Ale klimat Nowego Jorku bardzo mi się podobał, dlatego nie uważam, aby był to zły wybór.Eireann,Meryl to mistrzyni!OdpowiedzUsuńVampire_Slayer (Magda Saczuk)15 października 2011 20:05Oglądałam "Oświadczyny po irlandzku" i spodziewałam się czegoś lepszego, ale nie było też najgorsze. "Szkołę uczuć" oglądałam wiele razy i chętnie do niej wracam, mimo, że to romansidło. "Była sobie dziewczyna" mnie nie zachwyciła, a "To tylko seks" mam w planach. :)OdpowiedzUsuńeM15 października 2011 20:36oj tak niektóre już oglądałam ale te których nie widziałam napewno obejrzę;)OdpowiedzUsuńAlexei Kaumanavardze15 października 2011 20:49Paul jest dla mnie świetny, mimo iż jestem praktykującym katolikiem. Czasami trzeba nabrać odpowiedniego dystansu. No i Sigourney Weaver w fajny sposób zakpiła z swoich filmów:)Julie i Julia to moim zdaniem jeden z lepszych filmów w swoim gatunku.I właściwie tyle mogę napisać.Reszta filmów nie dla nmnie i nie mam zamiaru nawet ich oglądać.OdpowiedzUsuńcyrysia15 października 2011 20:51Bardzo rzadko oglądam filmy, jak już to raczej horrory, choć i one ostatnio mało straszą, chyba że swą kiczowatością.Z powyższych pozycji oglądałam ,,Szkołę uczuć'' i muszę przyznać, iż mimo swojej lukrowatości, spodobała mi się ta produkcja.Zaciekawiły mnie natomiast ,,Oświadczyny po irlandzku'' i wydaje mi się, że może będzie bardzo fajny, odprężający film. Poszukam go w wypożyczalni i obejrzę.Pozdrawiam.OdpowiedzUsuńHiliko15 października 2011 20:52"Szkołę uczuć" bardzo lubię, co dziwne, bo nigdy nie przepadałam za romansidłami. Za to zainteresowałaś mnie filmami "Była sobie dziewczyna" i "Oświadczynami po irlandzku". Koniecznie obejrzę w wolnej chwili :) I czekam na kolejny przegląd filmowy.OdpowiedzUsuńDomi15 października 2011 22:02Chętnie bym obejrzała "Oświadczyny po irlandzku" :)OdpowiedzUsuńPatka15 października 2011 22:12Ja uwielbiam "Oświadczyny po irlandzku" za tę scenerie i tak jak Ty marzę, aby się tam znaleźć, bo to moje miejsce na ziemi:D Jest to jedna z nielicznych komedii romantycznych, które akceptuję;p Pozdrawiam:)OdpowiedzUsuńFutbolowa15 października 2011 23:25Alex,ja jestem agnostykiem, więc tym bardziej te teksty nie robią na mnie wrażenia :)OdpowiedzUsuńBujaczek16 października 2011 02:02Wszystko!! Chyba mamy podobne gusta filmowe ;DOdpowiedzUsuńPatrycja Antonina16 października 2011 04:35Julie &Julia to świetny film, ubawiłam się na nim, trochę mnie podtrzymał na duchu :) i zapędził do kuchni. Same dobre sprawy!OdpowiedzUsuńAlexei Kaumanavardze16 października 2011 10:17No to spoko, tylko napisałaś, że jest obrazoburcza. Wydaje mi się, że po takich filmach jak "Antychryst", "Stygmaty" takie rzeczy nie robią już na nikim wrażenia. POza tym to wszystko było podane w absurdalno-groteskowej konwencji:)OdpowiedzUsuńdm199416 października 2011 13:28oglądałam większość z nich i zgadzam się z twoimi opiniami ;DOdpowiedzUsuńAgna16 października 2011 16:531 - jak zobaczyłam zapowiedź w tv, to prawie z krzesła spadłam. Z daleka pachniało stratą czasu. Czasem sobie wyobrażam sobie, że W&K oglądają sobie ten "film" oparty na "faktach" i jeszcze zbierają znajomych na wspólny seans.2 - sztampowy, ale go lubię. Zachęcona informacjami o inspiracji filmem "Jab we met", zapamiętałam scenę zerżniętą z "Cheeni kum". A tak słodka Amy, szorstki Goody i seans upłynął jakoś tak lekko i przyjemnie.3 - nie zrobiła takiego wrażenia jak szum jaki powstał wokół filmu, ale daje do myślenia.4 - unikam filmów z panem na plakacie po prawej stronie. 5 - uroczy, sympatyczny i odkrył przede mną legendę amerykańskich gospodyń. Meryl wspaniała, co doceniłam szczególnie po serii filmików z Julią Child. 6 - mam na koncie kilka seansów. Myślałam, że wyrosłam z tego filmu, ale zobaczyłam w tv i nawet reklamy nie były straszne.7 - wciąż przede mną. Porównam sobie z "Sex story" i przy okazji zobaczę czy Timberlake dalej nie umie grać. ;)OdpowiedzUsuńCassin16 października 2011 19:28Jeśli chodzi o Oświadczyny po irlandzku po miałam bardzo podobne uczucia. Reszta propozycji jeszcze do nadrobienia ;)OdpowiedzUsuńKasia16 października 2011 20:43Cieszę się, że poświęciłaś nieco miejsca "An Education", które jest mi bardzo bliskie. Szkoła uczuć oraz film o Willu i Kate również są mi bliskie i Twoje opinie na temat obu z nich podzielam :) Uświadomiłaś mi, że mam ogromne zaległości filmowe, które czym prędzej muszę nadrobić! I z radością informuję, że już powróciłam do blogowej społeczności :) Pozdrawiam Cię bardzo ciepło!OdpowiedzUsuńkatrusa16 października 2011 23:06"Oświadczyny po irlandzku" - nie spodziewałam się niczego szczególnego i zostałam mile zaskoczona. A główny bohater.. świetny ;)Jeśli chodzi o "To tylko seks" to tu właśnie spodziewałam się czegoś lepszego. Średnia rozrywka.OdpowiedzUsuńAdminki17 października 2011 21:03Cześć ;) Mamy małą prośbę. Prowadzimy bloga, który startuje w konkursie. Potrzebne są nam komentarze i ocena naszej pracy. Byłybyśmy bardzo wdzięczne za poświęcenie minuty czy dwóch na napisanie dla nas paru słów. Serdecznie zapraszamy na eureka-ue.blogspot.com. Z góry dziękujemy za pomoc! ;POdpowiedzUsuńKaJa18 października 2011 21:34"Była sobie dziewczyna" - muszę zdobyć ten film! Po przeczytaniu recenzji czuję, że to coś dal mnie:-)A oprócz tego z wymienionych przez Ciebie filmów bardzo bliska jest mi "szkoła uczuć" - darzę ten film ogromnym sentymentem, oglądałam go wielokrotnie, a jednak wciąż mi się nie znudził.pozdrawiam!OdpowiedzUsuńshapeofmyheart119 października 2011 22:24Julia&Julia-film o dziwo lepszy niż ksiażka..Oświadczyny po irnandzku-lekki i przyjemnyTO TYLKO SEKS-taka trochę inna komedia romantyczna-wartoOdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...