Warszawa – niecodziennik\n– Ej, gościu, głuchy jesteś?! – krzyczy muzyk na próbie przed koncertem do akustyka. – Sam jesteś głupi! – akustyk na to. Żarcik stary, ale dziś taka sytuacja mogła mieć miejsce podczas Jazzu na Starówce. Słyszałem głównie klawiszowca (i to nie tego z plakatu, tylko jakiegoś pożyczonego) i werbel. Reszta towarzystwa brzmiała, jakby grała w pokoju obok. Do tego ścisk, jazgot, upał… Odpuściłem sobie początek koncertu – poszedłem na taras widokowy. Czytaj dalej „Charnett Moffett’s Nettwork” →\nHa! Zaostrzę apetyty, wzmogę nadzieje: mówię o warszawskim Metrze. Podniosę nawet stawkę: dwa razy! Niestety – obydwa przegrane. Juniorzy MUKS Huragan przegrali dziś dwa spotkania z kolegami z Metra Warszawa. Urwali jednego seta, była walka, były emocje. Była – i minęła – niedziela.


Adam Loraj - Mediakrytyk\nDodany: 22 kwietnia 2020\nPod płaszczykiem pięknej strony wizualnej otrzymaliśmy pretensjonalną historię, która miała potencjał, lecz szybko go zmarnowała. Oczywiście, pod koniec wybrzmiewa główny morał, z którym nie mogę się nie zgodzić, ale droga do niego wydaje mi się ogromnym nieporozumieniem. Wystarczyło albo odpuścić sobie poruszenie tematu uchodźców lub zrobienie to z należytym szacunkiem, żeby z "Gdzie jest Anne Frank" zrobić dzieło przyjemne.\nJest to niezwykle przyjemne anime o realizowaniu marzeń i zmaganiu się z własnymi ograniczeniami. W końcu to historia o walce z pogodzeniem życia towarzyskiego i ściganiem postawionych sobie celów.\nZabierając się za oglądanie filmu, nie sądziłem, że otrzymam tak dobry tytuł, mogący spokojnie konkurować pod względem jakości nie tylko z innymi odsłonami serii, ale również generalnie z animacjami. Dlatego też nie pozostaje mi nic innego, jak polecić seans najnowszej odsłony przygód o niesamowitych stworzeniach. Dla fanów marki wydaje się to produkcją obowiązkową, a dla pozostałych może okazać się przyjemnym doświadczeniem.\nJest filmem, który spodoba się z pewnością fanom "Kimi no Na wa", jak również innych, podobnych tytułów anime o tematyce miłosnej. Makoto Shinkai wciąż zachwyca, dając widzom historię pełną wzruszeń i nadziei, że wszystko ma jakiś sens. Jak zwykle osiągnął on poziom mistrzowski w oprawie wizualnej, co stanowi już jego znak rozpoznawczy.\nJuż dawno nie widziałem tak dobrej produkcji, która pod pozorem prostej fabuły ukrywa ogrom poruszanych tematów. Warstwa muzyczna zachwyca, sprawiając, że nawet parę dni po seansie ostatniego odcinka włączałem sobie playlistę z piosenkami z anime, wciąż czując emocje, jakie towarzyszyły mi w czasie oglądania. Jest to po prostu ciepła, wywołująca wzruszenie oraz często rozśmieszająca produkcja.\nCzy "Czyj to dom?" jest dobrym filmem? Moim zdaniem tak. Opowieść przedstawiona została w sposób kameralny, odbywając się w zaledwie kilku lokacjach, skupiając się na parze głównych bohaterów i ich emocjach. Mimo to produkcja jest zarazem słabym horrorem. Przynajmniej pozornie, ponieważ prawdziwa groza jest tutaj wywołana nie zjawiskami paranormalnymi, a zwyczajnym tragizmem ludzkiego życia.\nJest filmem przyjemnym. Nie wyróżnia się niczym szczególnym, nie wykorzystując tym samym potencjału, jaki miał, wprowadzając temat radzenia sobie dziecka po rozwodzie rodziców, ale nie sprawia również wrażenia słabej produkcji. Jest to anime średnie, ale sprawdzi się ono idealnie, jeżeli będzie się chciało spędzić miły wieczór przy czymś niezobowiązującym.\nJeżeli jesteś Adam Loraj, to możesz połączyć konto z profilem krytyka i uzyskać dostęp do panelu administracyjnego krytyka. Połącz z krytykiem


Anioł stróż – Nicholas Sparks – chomikuj, ebook, pdf, epub, mobi\nStrona główna » Obyczajowe i romanse » Anioł stróż\nKilka słów o książce pt. “Anioł stróż”\nKsiążka prezentuje jasno sformułowane reguły, które pomogą utworzyć każdą formę czasownika. Przedstawia także najważniejsze regularne i nieregularne czasowniki w przejrzystych tabelach. W wyszukiwaniu czasownika pomaga alfabetyczna lista czasowników na końcu każdej książki. Dzięki tej książce można:...\nGłówne zmiany wprowadzone nowelizacją dotyczą: odformalizowania sposobu prowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, dotyczących usług niepriorytetowych o wartości poniżej progów unijnych, wprowadzenia fakultatywnej przesłanki wykluczenia wykonawcy, dotyczącej zawinionych i poważnyc...\nPrawo rzymskie w orzecznictwie Izby Lordów w latach 1876–2009\nObok prawa angielskiego, na Wyspach Brytyjskich powstał inny system prawny – Scots law, którego rozwój aż do XVIII w. pod wieloma względami był niezależny od rozwoju prawa angielskiego. Na prawo szkockie (od XV w.) bardzo silnie oddziaływała kontynentalna tradycja prawa, przede wszystkim tradycja pr...\nLucy Royall, pasierbica magnata medialnego z Waszyngtonu, pracuje w jego stacji telewizyjnej jako reporterka. Zatrudniony przez komisję Kongresu Hayden Black szuka dowodów przestępczej działalności jej ojczyma. Podczas rozmów z Haydenem Lucy ostro broni przybranego ojca. Tymczasem atmo...\nPorywająca opowieść o mrocznych sekretach, które mogą zabić! Andee Lawrence to była detektyw, której małżeństwo jest w rozsypce. Aby nie pogrążyć się w smutku, kobieta rzuca się w wir pracy i zaczyna prywatne śledztwo w sprawie tajemniczego zniknięcia nastolatki, która zaginęła dwa lata temu. Rowzee...\nChwile oderwane Konstantego Aleksandra Jeleńskiego (1922–1987) możemy czytać dzisiaj jak autobiografię intelektualną niezwykłej, tajemniczej postaci literatury polskiej i europejskiej sceny intelektualnej drugiej połowy XX wieku. Tytułowe „Chwile oderwane” to chwile pełne znaczeń i zbiegów okoli...\nPoniżej prezentujemy fragment książki autorstwa Nicholas Sparks\nCopyright © Nicholas Sparks Enterprises Inc. 2003\nPolish edition copyright © Wydawnictwo Albatros A. Kuryłowicz 2004\nPolish translation copyright © Elżbieta Zychowicz 2004\nRedakcja: Barbara Syczewska-Olszewska\nIlustracja na okładce: Mikhail Dudarev/Shutterstock\nProjekt graficzny okładki i serii: Andrzej Kuryłowicz\nWYDAWNICTWO ALBATROS A. KURYŁOWICZ\nHlonda 2a/25, 02-972 Warszawa\n2013. Wydanie elektroniczne\nNiniejszy produkt jest objęty ochroną prawa autorskiego. Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku osobę, która wykupiła prawo dostępu. Wydawca informuje, że publiczne udostępnianie osobom trzecim, nieokreślonym adresatom lub w jakikolwiek inny sposób upowszechnianie, kopiowanie oraz przetwarzanie w technikach cyfrowych lub podobnych– jest nielegalne i podlega właściwym sankcjom.\nLarry’emu Kirshbaumowi i Maureen Egen,wspaniałym ludziom,wspaniałym przyjaciołom.\nNa wstępie pragnę podziękować Cathy, mojej żonie od prawie czternastu lat. Jesteś najmilszą osobą, jaką znam, i kocham cię bardziej, niż potrafisz sobie wyobrazić.\nOczywiście, żadna książka nie mogłaby się obejść bez podziękowania dla moich dzieci. Miles, Ryan, Landon, Lexie i Savannah bywają niesforni, mimo to jednak są dla mnie źródłem nieustannej radości. Moje życie byłoby bez was niepełne.\nTheresa Park z Sanford Greenburger Associates również zasługuje na wyrazy mojej wdzięczności. Thereso, jesteś moją agentką i menedżerem, ale też dobrym duchem i życzliwą słuchaczką. Zaliczasz się do grona moich najukochańszych przyjaciół. Trudno uwierzyć, że współpracowaliśmy już przy siedmiu powieściach, i mam nadzieję, że będzie ich o wiele więcej w przyszłości.\nJamie Raab, mój redaktor, jest po prostu najlepszy w swojej branży, a ta książka, bardziej od innych wymagała jego cierpliwej pomocy. Jamie, nie ukończyłbym tej powieści bez ciebie, to dla mnie zaszczyt pracować z kimś tak mądrym i życzliwym jak ty.\nDenise DiNovi, producentka Listu w butelce orazJesiennej miłości, stała się dla mnie kimś szczególnym. Denise, dziękuję ci za to, że zmieniłaś moje życie na lepsze. Nie wiem, czy zdołam ci się kiedykolwiek odwdzięczyć.\nJulie Barer, agentka w Sanford Greenburger, była tak uprzejma, że przeczytała podczas urlopu mój maszynopis i podsunęła mi pewne propozycje. Julie, brak mi słów podziękowania za to, co dla mnie zrobiłaś, i mam nadzieję, że spodobała ci się główna bohaterka.\nChciałbym również podziękować Howiemu Sandersowi i Richardowi Greenowi, moim agentom filmowym w UTA, za ich wkład pracy nie tylko w odniesieniu do tej powieści, lecz do wszystkich moich książek. Są najlepsi w tym, co robią.\nScott Schwimer, mój prawnik, który fantastycznie zna się na swoim fachu, jest również przyjacielem i ogromnie ułatwia mi życie. Dzięki za to, że zawsze stoisz u mego boku.\nDave Park, mój telewizyjny agent w UTA, cierpliwie prowadził mnie przez zawiłości świata telewizji i należą mu się moje podziękowania za pracę, jaką włożył w realizację „Na ratunek”.\nWyrazy wdzięczności za ogromne zaangażowanie niech przyjmą również Lorenzo De Bonaventura i Courtenay Valenti z Warner Brothers, Lynn Harris z New Line Cinema oraz Mark Johnson, Hunt Lowry oraz Ed Gaylord II.\nJennifer Romanello, Emi Battaglia, Edna Farley, pracujący w reklamie, redaktor John Aherne oraz Flag, pomogli mi wszyscy stać się tym, kim jestem. Serdeczne dzięki.\nI na koniec chciałbym podziękować Toddowi Robinsonowi za tak gorliwą pracę nad telewizyjnym serialem. Miałem szczęście, że mogłem być w jednym zespole z tobą.\nWigilia Bożego Narodzenia, 1998\nDokładnie czterdzieści dni po tym, gdy po raz ostatni trzymała męża za rękę, Julie Barenson siedziała przy oknie, wyglądając na spokojne ulice Swansboro. Było zimno. Od tygodnia niebo miało złowieszczy wygląd, deszcz stukał cicho o szyby. Nagie gałęzie drzew kurczyły się w lodowatym powietrzu jak powykręcane artretyczne palce.\nWiedziała, że z pewnością chciałby, by posłuchała dzisiaj muzyki – z głębi pokoju dobiegały ją dźwięki „White Christmas” w wykonaniu Binga Crosby’ego. Przystroiła też dla męża choinkę, choć zanim się zdecydowała na jej kupno, w supermarkecie zostały już tylko same drapaki, wyłożone na zewnątrz do wzięcia za darmo. Nie miało to najmniejszego znaczenia. Nawet gdy skończyła dekorowanie drzewka, nie potrafiła wykrzesać z siebie dość energii, żeby się nim interesować. Od czasu gdy guz mózgu odebrał życie Jimowi, trudno jej było odczuwać cokolwiek.\nW wieku dwudziestu pięciu lat została wdową i całym sercem nienawidziła tego słowa – jego dźwięku, wszystkiego, co oznaczało, sposobu, w jaki poruszały się jej usta, gdy je wymawiała. Unikała go za wszelką cenę. Kiedy ludzie pytali, jak się czuje, wzruszała po prostu ramionami. Czasami jednak, ale tylko czasami, miała wielką ochotę zareagować. Jesteście ciekawi, jak się czuję po stracie męża? – chciała odpowiedzieć pytaniem. Proszę bardzo, posłuchajcie więc.\nJim umarł, a teraz, gdy go nie ma, czuję się, jak gdyby ze mnie również uszło życie.\nCzy to właśnie, zastanawiała się Julie, chcą usłyszeć ludzie? A może woleliby komunały? „Poradzę sobie. Jest mi ciężko, ale jakoś przez to przebrnę. Dziękuję za zainteresowanie”. Przypuszczała, że potrafiłaby się zdobyć na żołnierską dzielność, nigdy jednak nawet nie próbowała. Łatwiej i uczciwiej było tylko wzruszyć ramionami i nic nie mówić.\nPrzecież wcale nie miała wrażenia, że wszystko będzie dobrze. Często wydawało jej się, że nie zdoła przeżyć dnia do końca, nie załamując się. A już zwłaszcza takiego wieczoru jak dzisiejszy.\nJulie przycisnęła dłoń do szyby, w której odbijały się kolorowe lampki świątecznej choinki, czując chłód szkła.\nMabel zaproponowała jej, żeby zjadła z nią dzisiaj kolację, Julie jednak grzecznie odmówiła. Nie przyjęła też zaproszenia Mike’a, Henry’ego i Emmy. Wszyscy ją zrozumieli, a raczej udawali, że rozumieją, ponieważ jasne było, że każde z nich uważa, iż nie powinna spędzić tego wieczoru sama. I może mieli rację. Wszystko w domu, co widziała, czego dotykała, zapachy, które wdychała, przypominało jej Jima. Jego ubrania zajmowały pół szafy, maszynka do golenia nadal leżała obok mydelniczki w łazience, wczoraj nadeszła w poczcie prenumerata „Sports Illustrated”. W lodówce stały dwie butelki Heinekena, jego ulubionego piwa. Gdy zobaczyła je na półce wcześniej tego wieczoru, szepnęła do siebie „Jim nigdy ich już nie wypije”, zatrzasnęła drzwiczki, oparła się o nie i przepłakała w kuchni całą godzinę.\nByła tak zatopiona w myślach, że widok za oknem rozmazywał jej się przed oczami, dobiegał ją tylko cichy stuk gałęzi o ścianę domu. Dźwięk był uporczywy, ciągły i niemal w tej samej chwili zdała sobie sprawę, że się myli, że to wcale nie gałąź.\nJulie wstała, poruszając się jak na zwolnionym filmie.\nZatrzymała się przed drzwiami, przeczesała palcami włosy, mając nadzieję, że uda jej się uspokoić. Jeśli to wpadł ktoś z jej przyjaciół, nie chciała sprawiać wrażenia osoby, która potrzebuje wsparcia i chce, żeby dotrzymać jej towarzystwa. Jednakże gdy otworzyła drzwi, okazało się, że stoi za nimi młody mężczyzna w żółtym błyszczącym płaszczu przeciwdeszczowym. W rękach trzymał duże, owinięte w papier pudło.\n– Pani Barenson? – spytał.\nNieznajomy postąpił niepewnie krok do przodu.\n– Mam to pani dostarczyć. Mój ojciec powiedział, że to bardzo ważne.\n– Pański ojciec?\n– Chciał być pewien, że dostanie to pani dzisiaj wieczorem.\n– Czy ja go znam?\n– Nie wiem. Bardzo nalegał, żebym dostarczył przesyłkę właśnie dziś. To prezent od kogoś.\n– Ojciec powiedział, że wszystko stanie się jasne, gdy rozpakuje pani prezent. Tylko proszę nie potrząsać pudłem i trzymać je tą stroną do góry.\nMłody mężczyzna wcisnął jej paczkę w ramiona, zanim zdołała go powstrzymać, po czym odwrócił się i ruszył przed siebie.\n– Chwileczkę – powiedziała Julie. – Nie rozumiem…\nChłopak obejrzał się przez ramię.\n– Wesołych Świąt! – zawołał.\nJulie stała na progu, patrząc za nim, gdy wsiadał do furgonetki. Wróciła do środka i postawiła pudło na podłodze przed choinką, po czym uklękła przy nim. Szybka inspekcja potwierdziła brak wizytówki oraz jakichkolwiek innych wskazówek co do nadawcy. Rozwiązała wstążkę, następnie podniosła pokrywę, owiniętą oddzielnie w kolorowy papier, i dosłownie odebrało jej mowę. Wpatrywała się bez słowa w prezent.\nBył pokryty meszkiem i przypominał karzełka, ważył około dwóch kilogramów. W rogu pudła kulił się szczeniak tak brzydki, jakiego nigdy w życiu nie widziała. Miał nieproporcjonalnie duży łeb w stosunku do reszty ciała. Spoglądał na nią, skomląc cicho, w kącikach oczu zebrała mu się bladawa wydzielina.\nKtoś, pomyślała, kupił mi szczeniaka. Brzydkiego szczeniaka. Do wewnętrznej ściany pudła była przyklejona taśmą koperta. Gdy po nią sięgnęła, zaświtało jej w głowie, że pismo jest jej znajome – i zamarła. Nie, pomyślała, to niemożliwe…\nZnała je z listów miłosnych, które do niej pisał z okazji kolejnych rocznic, z pośpiesznie nabazgranych liścików zostawionych obok telefonu, z papierów piętrzących się na biurku. Trzymała kopertę przed oczyma, odczytując w kółko swoje imię. Następnie wyjęła drżącymi palcami list. Jej oczy powędrowały do słów, napisanych w lewym górnym rogu.\nTak nazywał ją pieszczotliwie Jim. Julie zamknęła oczy, mając wrażenie, że jej ciało skurczyło się nagle. Wzięła głęboki oddech i zaczęła czytać od nowa.\nSkoro czytasz ten list, to znaczy, że nie ma mnie już na tym świecie. Nie wiem, kiedy odszedłem, ale mam nadzieję, że potrafisz się jakoś otrząsnąć. Zdaję sobie sprawę, że gdybym znalazł się na Twoim miejscu, byłoby to dla mnie bardzo trudne, pamiętasz jednak, że zawsze uważałem, iż z nas dwojga Ty jesteś silniejsza.\nJak sama widzisz, kupiłem Ci psa. Harold Kuphaldt był przyjacielem mojego ojca. Prowadzi hodowlę dogów niemieckich od czasów, gdy byłem dzieckiem, ponieważ jednak nasz dom był bardzo mały, mama nie zgadzała się na to, byśmy trzymali psa. Zgoda, są to duże psy, ale Harold twierdzi, że również najmilsze na świecie. Liczę na to, że on (a może ona) przyniesie Ci wiele radości.\nW głębi duszy chyba zawsze byłem świadomy, że nie uda mi się pokonać choroby. Odsuwałem jednak od siebie tę myśl, ponieważ wiedziałem, że nie masz nikogo, kto pomógłby Ci przejść przez to wszystko. To znaczy rodziny. Serce mi się kraje, gdy pomyślę, że zostaniesz sama. Nie mając pojęcia, co zrobić, poczyniłem starania, żebyś dostała psa.\nOczywiście, jeśli Ci się nie spodoba, nie musisz go zatrzymać. Harold powiedział, że bez problemu przyjmie go z powrotem. (W załączeniu powinnaś znaleźć numer jego telefonu).\nWierzę, że jakoś sobie radzisz. Od kiedy zachorowałem, nieustannie się o to martwiłem. Kocham Cię, Jules, naprawdę bardzo Cię kocham. Od momentu twojego pojawienia się w moim życiu byłem najszczęśliwszym facetem na świecie. Serce pękłoby mi z bólu, gdybym przypuszczał, że Ty nigdy już nie będziesz szczęśliwa. Proszę więc, zrób to dla mnie. Ciesz się życiem. Znajdź kogoś, kto Cię uszczęśliwi. Może to być trudne, możesz uważać, że to w ogóle niemożliwe, ale pragnę, żebyś spróbowała. Świat jest piękniejszy, kiedy się uśmiechasz.\nI nie obawiaj się. Gdziekolwiek się znajdę, będę Cię strzegł. Zostanę Twoim aniołem stróżem, kochanie. Możesz mi zaufać, postaram się, żebyś zawsze była bezpieczna.\nZe łzami w oczach Julie zajrzała znowu do pudła i sięgnęła do środka. Szczeniak przytulił się do jej dłoni. Wyjęła go i przysunęła bliżej do twarzy. Był malutki i drżał na całym ciele, wyczuwała pod skórą delikatne żebra.\nPomyślała, że to naprawdę małe brzydactwo. A gdy dorośnie, będzie wielkości niedużego konia. Co, u licha, pocznie z takim psiskiem?\nCzemu Jim nie załatwił dla niej szarego brodatego sznaucera miniatury albo jeszcze lepiej cocker-spaniela ze smutnymi okrągłymi oczami? Posłusznego, miłego psiaka, który od czasu do czasu sypiałby zwinięty w kłębek na jej kolanach?\nSzczeniak zaczął skomleć, dźwięk wznosił się i opadał niczym echo gwiżdżącego w oddali pociągu.\n– Cśś… wszystko będzie dobrze – wyszeptała Julie.\n– Nie bój się, nie zrobię ci krzywdy…\nNie przestawała mówić cicho do szczeniaka, chcąc, żeby się do niej przyzwyczaił i próbując pogodzić się z myślą, że Jim zrobił to dla niej. Szczeniak skowyczał dalej, niemal jak gdyby dostrajając się do melodii płynącej ze stereo, i Julie podrapała go pod brodą.\n– Śpiewasz dla mnie? – spytała, uśmiechając się łagodnie po raz pierwszy od dawna. – Tak to brzmi, wiesz?\nPies przestał na chwilę skomleć i popatrzył na nią, wytrzymując jej spojrzenie. Potem rozkwilił się znowu, choć tym razem nie wydawał się już tak bardzo przerażony.\n– Śpiewak – powiedziała szeptem. – Myślę, że dam ci na imię Śpiewak.\nCztery lata później\nPrzez lata, które upłynęły od śmierci Jima, Julie Barenson udało się jakimś cudem znaleźć sposób, żeby zacząć znowu żyć. Nie nastąpiło to od razu. Pierwsze dwa lata po jego śmierci były trudne i samotne, ale czas uczynił w końcu cud dla Julie, łagodząc poczucie straty. Mimo że kochała Jima i wiedziała, że na zawsze pozostanie w jej sercu, ból nie był już tak ostry jak kiedyś. Pamiętała swoje łzy i kompletną pustkę, jaką stało się jej życie, gdy Jim odszedł na zawsze, ale przejmujący ból tamtych dni był już za nią. Teraz wspominała męża z uśmiechem, wdzięczna, że przez pewien czas był częścią jej życia.\nByła mu również wdzięczna za Śpiewaka. Jim postąpił słusznie, kupując jej psa. W pewnym sensie to Śpiewak sprawił, że udało jej się jakoś przejść przez to wszystko.\nW tej chwili, leżąc w łóżku pewnego wczesnego wiosennego poranka w Swansboro, w Karolinie Północnej, Julie nie koncentrowała się bynajmniej na tym, jak cudownym wsparciem był dla niej Śpiewak podczas minionych czterech lat. Przeklinała natomiast jego niezwykle namacalną obecność, próbując schwytać oddech i powtarzając w myśli: Nie mogę uwierzyć, że umrę w taki właśnie sposób.\nRozgnieciona na placek przez własnego psa.\nŚpiewak leżał na niej, przygważdżając ją swoim ciężarem do materaca, i Julie widziała już oczyma wyobraźni, jak wargi zaczynają jej sinieć z powodu braku powietrza.\n– Złaź ze mnie, ty wstrętne leniwe psisko – wyrzęziła. – Mordujesz mnie.\nChrapiący głośno Śpiewak nie słyszał jej, toteż Julie zaczęła się wiercić, próbując wyrwać go ze snu. Dusząc się pod ciężarem psa, czuła się, jak gdyby owinięto ją w koc i wrzucono do jeziora, jak to bywa podczas mafijnych porachunków.\n– Mówię serio – wymówiła z trudem. – Nie mogę oddychać.\nŚpiewak podniósł w końcu ogromny łeb i uniósł powieki, patrząc na nią półprzytomnym wzrokiem. „O co ten cały krzyk?” – zdawał się pytać. „Nie widzisz, że próbuję odpoczywać?”.\n– Złaź! – wychrypiała Julie.\nPies ziewnął, przytulając zimny nos do jej policzka.\n– Tak, tak, dzień dobry – wymówiła z trudem. – A teraz spadaj.\nParsknął i zaczął gramolić się na łapy, nie przestając przygniatać podczas procesu wstawania różnych fragmentów ciała Julie. Wyżej. I wyżej. Po chwili stał, górując nad nią potężnym cielskiem niczym potwór z niskobudżetowego filmu grozy, smużka śliny lśniła na jego wargach. Dobry Boże, pomyślała Julie, ależ on jest wielki. Chyba powinnam była już się do tego przyzwyczaić. Zaczerpnęła tchu i zmierzyła go groźnym spojrzeniem, marszcząc brwi.\n– Czy pozwoliłam ci włazić na moje łóżko? – spytała.\nŚpiewak zwykle sypiał w nocy w kącie jej pokoju, jednakże przez ostatnie dwie noce tarabanił się za nią do łóżka. A ściślej mówiąc, kładł się na niej. Zwariowany pies.\nTeraz pochylił łeb i polizał ją po twarzy.\n– Nie, nie wybaczyłam ci. – Julie odepchnęła psa. – Nie próbuj nawet się wymigać. Mogłeś mnie zabić. Ważysz dwa razy więcej ode mnie, wiesz przecież doskonale. A teraz wynocha z łóżka.\nŚpiewak zakwilił jak nadąsane dziecko, po czym zeskoczył na podłogę. Julie usiadła, masując obolałe żebra, i zerknęła na zegar, myśląc, już? Oboje przeciągnęli się w tym samym momencie, zanim Julie odrzuciła kołdrę.\n– Chodź – powiedziała. – Wypuszczę cię na dwór, a potem wezmę prysznic. Ale pamiętaj, nie wolno ci kręcić się znowu przy pojemnikach na śmiecie naszych sąsiadów. Zostawili mi nieprzyjemną wiadomość na automatycznej sekretarce.\nPies popatrzył na nią wymownie.\n– Wiem, wiem, to tylko śmiecie, ale niektórzy ludzie mają takie dziwactwa.\nŚpiewak wyszedł z pokoju, kierując się w stronę drzwi wyjściowych. Julie podążyła za nim, obejmując się ramionami i zamykając na chwilę oczy. Poważny błąd. Wychodząc z sypialni, walnęła się z całej siły w duży paluch o komodę. Ostry ból przeszył jej nogę od czubka palca aż do uda. Krzyknęła głośno, po czym zaczęła kląć, łącząc przekleństwa w najrozmaitsze wymyślne wiązanki. Skacząc na jednej nodze w różowej piżamie, pomyślała, że musi wyglądać jak zepsuty reklamowy króliczek baterii Energizer. Śpiewak posłał jej tylko spojrzenie, które zdawało się mówić: „Co cię zatrzymało? Kazałaś mi przecież wstać, pośpiesz się więc. Mam sprawy do załatwienia na dworze”.\n– Nie widzisz, że się uderzyłam? – jęknęła Julie.\nPies ziewnął znowu i Julie roztarła palec, po czym pokuśtykała za nim do drzwi.\n– Dzięki, że pośpieszyłeś mi na ratunek. Jesteś wprost nieoceniony w nagłych wypadkach.\nŚpiewak wybiegł na dwór, następując przedtem Julie na obolały palec – była pewna, że zrobił to naumyślnie. Zamiast skierować się do pojemników ze śmieciami, powędrował w stronę niezabudowanej zalesionej działki, przylegającej z jednej strony do jej domu. Julie śledziła wzrokiem psa, który kręcił potężnym łbem we wszystkie strony, jak gdyby chciał się upewnić, że nikt nie zasadził nowych drzew ani krzewów poprzedniego dnia. Wszystkie psy lubią zaznaczać swój teren, ale Śpiewak uważał chyba, że jeśli znajdzie jakimś sposobem wystarczająco dużo miejsc, żeby się załatwić, zostanie namaszczony jako Psi Król Całego Świata. Dzięki temu przynajmniej na króciutką chwilę oderwie się od swojej pani.\nDzięki niebiosom za drobne łaski, pomyślała Julie. Przez kilka ostatnich dni Śpiewak doprowadzał ją do szału. Chodził za nią trop w trop, nie spuszczał jej z oczu nawet na dwie minuty, chyba że wyprowadzała go na dwór. Nie mogła nawet pochować naczyń, żeby nie wpaść na niego po drodze kilkanaście razy. Jeszcze gorzej było w nocy. Wczorajszego wieczoru warczał przez godzinę, od czasu do czasu urozmaicając tę czynność szczekaniem, aż w końcu Julie zaczęła marzyć o nabyciu dźwiękoszczelnej budy lub strzelby dużego kalibru.\nFaktem jest, że zachowanie Śpiewaka nigdy nie było, powiedzmy sobie… normalne. Poza siusianiem, pies zachowywał się tak, jak gdyby sądził, że jest człowiekiem. Nie chciał jeść z psiej miski, nigdy nie musiał chodzić na smyczy, a gdy Julie oglądała telewizję, wskakiwał na kanapę i gapił się w ekran. Kiedy mówiła coś do niego – a właściwie, kiedy ktokolwiek coś do niego mówił – wpatrywał się w tę osobę z natężeniem, przechylając łeb na bok, jak gdyby wszystko rozumiał. W większości przypadków chyba rzeczywiście tak było. Bez względu na to, co kazała mu zrobić, nieważne, jak idiotyczne było polecenie, Śpiewak je wypełniał. „Czy możesz przynieść moją torebkę z sypialni?”. Po chwili pies nadbiegał, niosąc ją w pysku. „Zgaś światło w sypialni”. Śpiewak stawał na dwóch łapach i pstrykał wyłącznik nosem. „Wstaw tę puszkę z zupą do spiżarni, dobrze?”. Brał puszkę w zęby i stawiał ją na półce. Oczywiście, inne psy też bywają dobrze wyszkolone, ale nie tak. Poza tym Śpiewak nie potrzebował szkolenia. Wystarczyło, że tylko raz pokazała mu, co ma robić, a natychmiast już to potrafił. Znajomym wydawało się to zdecydowanie dziwne, ale ponieważ dzięki temu Julie czuła się jak współczesny doktor Doolittle, nawet jej się to dość podobało.\nChociaż oznaczało to, że mówiła do swojego psa pełnymi zdaniami, kłóciła się z nim i od czasu do czasu pytała go o radę.\nPrzecież nic w tym dziwnego, prawda? – pomyślała Julie. Przebywamy ze sobą tylko we dwoje od śmierci Jima, i na ogół Śpiewak jest świetnym kompanem.\nDziwne zachowanie psa zaczęło się, gdy znowu umawiała się na randki. Nie polubił żadnego faceta, który stanął na progu jej domu w ciągu dwóch ostatnich miesięcy. Julie właściwie się tego spodziewała. Od swoich szczenięcych czasów Śpiewak warczał na każdego obcego mężczyznę, gdy widział go po raz pierwszy. Julie myślała często, że pies ma szósty zmysł, który pozwala mu odróżnić porządnych facetów od tych, których powinna unikać, ostatnio jednak zmieniła zdanie. Nie potrafiła oprzeć się myśli, że jest to po prostu wielka futerkowa wersja zazdrosnego mężczyzny.\nTo zaczyna stanowić problem, stwierdziła. Będą musieli odbyć poważną rozmowę. Śpiewak nie chce, żeby spędziła życie w samotności, prawda? Jasne, że nie. Być może upłynie sporo wody w rzece, zanim przyzwyczai się do czyjejś obecności, ale w końcu zrozumie. Do licha, kiedyś będzie prawdopodobnie cieszył się jej szczęściem. Ale jak ma to wszystko najprzystępniej mu wytłumaczyć?\nStanęła, zastanawiając się nad tym, zanim zdała sobie sprawę z tego, co sugeruje tok jej myślenia.\nWytłumaczyć mu to wszystko? Dobry Boże, pomyślała, naprawdę tracę rozum.\nPokuśtykała do łazienki, by przygotować się do pracy. Po drodze zdjęła piżamę. Stojąc nad umywalką, wykrzywiła się do swego odbicia w lustrze. No proszę, pomyślała, mam dwadzieścia dziewięć lat i kompletnie się rozpadam. Żebra bolały ją przy każdym oddechu, palec rwał, a widok w lustrze bynajmniej nie wpłynął na poprawę jej nastroju. W ciągu dnia brązowe włosy były długie i proste, teraz jednak, po całej nocy, wyglądały, jak gdyby zaatakowały je poduszkowe gnomy, niszczące grzebienie. Były potargane i nastroszone, „jakby trafił w nie piorun” (tak określał to kiedyś czule Jim). Na jednym policzku widniały smugi tuszu do rzęs. Czubek nosa był zaczerwieniony, zielone oczy zapuchnięte z powodu wiosennego uczulenia na pyłki. Prysznic powinien pomóc na te kłopoty, prawda?\nCóż, chyba nie na alergię. Otworzyła apteczkę i połknęła tabletkę claritinu, po czym znowu spojrzała w lustro, jak gdyby liczyła na natychmiastową poprawę.\nMoże wcale nie musiała dokładać zbyt wielu wysiłków, żeby zniechęcić Boba, który się nią zainteresował. Od roku strzygła mu włosy, a raczej to, co z nich zostało. Dwa miesiące temu Bob wreszcie zdobył się na odwagę, żeby umówić się z nią na randkę. Szczerze mówiąc, Boba trudno raczej uznać za adonisa – łysiejący, z okrągłą twarzą, zbyt blisko osadzonymi oczami oraz zaczątkami brzucha – ale był kawalerem i dobrze mu się powodziło, a Julie od śmierci Jima nie umówiła się z nikim ani razu. Pomyślała, że to okazja, żeby przekroczyć pewien próg i zacząć znowu się umawiać. Myliła się. Nie bez kozery Bob był samotny. Poza tym, że nie grzeszył urodą, był tak nudny podczas randki, że nawet ludzie siedzący przy sąsiednich stolikach w restauracji spoglądali na nią ze współczuciem. Potrafił rozmawiać wyłącznie o rachunkowości. Nie wykazywał najmniejszego zainteresowania niczym innym – ani nią, ani kartą dań, pogodą czy sportem lub małą czarną, w którą się wystroiła na spotkanie. Tylko rachunkowością. Przez trzy godziny słuchała, jak Bob ględzi bez chwili wytchnienia o odliczeniach wyszczególnionych, dystrybucji i amortyzacji zysku kapitałowego, i tak dalej, i tak dalej. Gdy pod koniec kolacji pochylił się nad stolikiem i wyznał, że zna „ważne persony z urzędu skarbowego”, oczy Julie były tak szkliste jak tafla lodu.\nNie trzeba dodawać, że Bob bawił się wspaniale. Od tamtego spotkania dzwonił trzykrotnie w ciągu tygodnia, pytając, „czy mogliby spotkać się na drugą konsultację, chi, chi, chi”. Był bez wątpienia wytrwały. Denerwujący jak diabli, ale wytrwały.\nNastępnym facetem, z którym się umówiła, był Ross. Ross lekarz. Ross przystojniak. Ross zboczeniec. Wystarczyła jedna randka, żeby się na nim poznała. Serdeczne dzięki.\nNie można pominąć poczciwca Adama. Powiedział jej, że pracuje w administracji hrabstwa, że lubi swoją pracę. Po prostu równy gość.\nWkrótce odkryła, że Adam jest kanalarzem.\nNie czuła od niego brzydkiego zapachu, nie miał pod paznokciami substancji nieokreślonego pochodzenia ani tłustych włosów, Julie wiedziała jednak, że do końca życia nie zdoła pogodzić się z ewentualnością, że któregoś dnia mógłby stanąć w progu, wyglądając właśnie tak. „Miałem wypadek w pracy, kochanie. Przykro mi, że wracam do domu w takim stanie”. Na samą myśl o tym dostawała dreszczy. Nie potrafiła też wyobrazić sobie, że po czymś takim bierze od niego rzeczy do prania. Ich związek był skazany od początku na niepowodzenie.\nWłaśnie gdy zaczęła wątpić, czy w ogóle jeszcze istnieją tacy normalni mężczyźni jak Jim, kiedy zaczęła się zastanawiać, co ma w sobie takiego, że zdaje się przyciągać różne dziwolągi męskiego rodzaju niczym neon ze świecącymi literami: „JESTEM DO WZIĘCIA! NORMALNOŚĆ NIE JEST KONIECZNYM WARUNKIEM!”, w jej życiu pojawił się Richard.\nI dziw nad dziwy, nawet po pierwszej randce, nadal sprawiał wrażenie… normalnego. Konsultant w J.D. Blanchard Engineering z Cleveland, w firmie remontującej most łączący nabrzeża po obu stronach kanału, zawarł z nią znajomość, gdy przyszedł do salonu, żeby się ostrzyc. Na randce otwierał przed nią drzwi, uśmiechał się w odpowiednich chwilach podczas rozmowy, podał kelnerowi jej zamówienie, gdy byli na kolacji, i nie próbował nawet jej pocałować, kiedy odwiózł ją do domu. A w dodatku był przystojny w artystycznym stylu – miał mocno zarysowane kości policzkowe, szmaragdowe oczy, czarne włosy i wąsy. Gdy wysiadła z jego samochodu, miała ochotę wykrzyknąć: „Alleluja! Widzę światełko w tunelu!”.\nŚpiewak natomiast nie wydawał się wcale taki zachwycony. Gdy Julie pożegnała się z Richardem, odegrał jedną ze swoich ról z cyklu „Ja tu jestem panem!”. Warczał, dopóki Julie nie otworzyła frontowych drzwi.\n– Och, przestań – skarciła go. – Nie bądź dla niego taki surowy.\nŚpiewak usłuchał jej, ale wycofał się do sypialni, gdzie dąsał się przez całą noc.\nGdyby mój pies był jeszcze odrobinę bardziej cudaczny, pomyślała Julie, moglibyśmy stworzyć zespół i znaleźć pracę w wesołym miasteczku, gdzie występowalibyśmy tuż obok faceta, który zjada żarówki. Ale wtedy moje życie też nie byłoby normalne.\nJulie odkręciła kurek i weszła pod prysznic, próbując powstrzymać napływające wspomnienia. Po co wracać myślą do trudnych chwil? Często myślała, że jej matka miała zgubny pociąg do dwóch rzeczy: alkoholu oraz toksycznych mężczyzn. Już jedno byłoby złe, ale ta kombinacja stała się dla Julie wręcz nie do zniesienia. Matka używała mężczyzn, tak jak dzieci używają papierowych ręczników, a gdy Julie wkroczyła w wiek dojrzewania, w obecności niektórych czuła się bardzo nieswojo. Ostatni próbował się do niej dobierać. Kiedy Julie powiedziała o tym matce, ta w napadzie pijackiej płaczliwej wściekłości oskarżyła ją, że to ona go prowokowała. Nie minęło wiele czasu, a matka wyrzuciła ją z domu.\nMieszkanie na ulicy było straszliwym doświadczeniem, nawet przez te pół roku, zanim poznała Jima. Prawie wszyscy, z którymi się stykała, brali narkotyki i żebrali lub kradli… albo jeszcze gorzej. Przerażona, że niebawem zacznie przypominać udręczonych uciekinierów, których widywała co noc w schroniskach i w bramach, szukała gorączkowo dorywczych prac. Dzięki temu nie rzucała się w oczy i miała coś do jedzenia. Kiedy po raz pierwszy spotkała Jima w taniej restauracji w Daytona, siedziała nad filiżanką kawy, na którą wysupłała ostatnie drobniaki. Jim kupił jej śniadanie, a kierując się do drzwi, obiecał, że jutro też jej zafunduje, jeśli Julie tu przyjdzie. Przyszła, ponieważ zmusił ją do tego głód, a gdy podała w wątpliwość jego intencje (przypuszczała, że zna prawdziwe powody, którymi mężczyzna się kieruje, i pamięta, że wygłosiła raczej żenującą publiczną tyradę na temat facetów lubiących młode dziewczęta, jak również odpowiedzialności karnej), Jim zapewnił ją, że w jego zainteresowaniu nią nie ma nic zdrożnego. Pod koniec tygodnia, gdy szykował się do wyjazdu do domu, przedstawił jej propozycję: jeśli Julie postanowi przenieść się do Swansboro, w Karolinie Północnej, on pomoże jej zdobyć pełnoetatową pracę i załatwi miejsce, gdzie mogłaby się zatrzymać.\nPamięta, że gapiła się na niego, jak gdyby zobaczyła, że z uszu wyłażą mu robaki.\nPo miesiącu, zwłaszcza że raczej nie miała zaplanowanego kalendarza towarzyskiego, zjawiła się w Swansboro. Wysiadła z autobusu, myśląc, co ja, u diabła, robię w tej zapadłej mieścinie. Niemniej jednak odwiedziła Jima, który – mimo jej wiecznego sceptycyzmu – zaprowadził ją do salonu i przedstawił swojej ciotce Mabel. I rzeczywiście, od tej pory zamiatała podłogi, otrzymywała wynagrodzenie od godziny i mieszkała w pokoju nad salonem.\nZ początku Julie odczuwała ulgę z powodu braku zainteresowania Jima. Później, o dziwo, zaczęło ją to irytować. W końcu, gdy mimo iż ciągle na niego „przypadkowo” wpadała i robiła – według niej – bezwstydne aluzje, nadal nie zwracał na nią uwagi, nie wytrzymała i zapytała Mabel, czy jej zdaniem jest dla Jima mało atrakcyjna. Chyba dopiero wówczas poszedł po rozum do głowy. Umówili się na randkę, potem kolejną, a po miesiącu spotkań hormony zagrały. Potem nie trzeba było długo czekać na miłość. Oświadczył się jej, stanęli na ślubnym kobiercu w kościele, w którym odbył się kiedyś chrzest Jima, a później przez kilka pierwszych lat małżeństwa Julie rysowała bezwiednie uśmiechnięte buźki, rozmawiając przez telefon. Czy ktoś mógłby sobie wymarzyć lepsze życie? Czego tu jeszcze chcieć?\nWkrótce zdała sobie, niestety, sprawę, że o wiele więcej. Kilka tygodni po ich czwartej rocznicy ślubu Jim dostał ataku w drodze z kościoła do domu i został przewieziony karetką do szpitala. Po dwóch latach choroby zmarł na nowotwór mózgu i nagle okazało się, że dwudziestopięcioletnia Julie musi zaczynać wszystko od nowa. Gdy dodać jeszcze do tego nieoczekiwane pojawienie się Śpiewaka, młoda kobieta znalazła się w takim momencie życia, kiedy już nic nie było w stanie jej zdziwić.\nObecnie, pomyślała, w życiu liczą się drobiazgi. O ile w jej przeszłości nadawały mu ton najważniejsze wydarzenia, to teraz codzienne zdarzenia stanowią o tym, kim jest. Poczciwa Mabel okazała się aniołem. Przyszła jej z pomocą w zdobyciu uprawnień, dzięki czemu Julie mogła strzyc włosy i zarabiać całkiem wystarczająco, a może nawet lepiej, na życie. Henry i Emma, dwoje dobrych przyjaciół Jima, nie tylko pomogli jej znaleźć własne miejsce w miasteczku, gdy się tu sprowadziła, ale utrzymywali z nią bliskie kontakty po śmierci jej męża. No i był Mike, młodszy brat Henry’ego i najlepszy przyjaciel Jima od czasów dzieciństwa.\nJulie uśmiechnęła się pod strugami wody z prysznica. Mike.\nTo jest facet, który pewnego dnia uszczęśliwi jakąś kobietę, nawet jeśli czasami wydaje się nieco zagubiony.\nPo kilku minutach, wytarłszy się do sucha ręcznikiem, Julie umyła zęby i wyszczotkowała włosy, umalowała się dyskretnie i ubrała. Ponieważ jej samochód był w naprawie, musiała iść do pracy piechotą – około półtora kilometra – toteż włożyła wygodne buty. Zamykając drzwi na klucz, zawołała Śpiewaka, omal nie przeoczywszy tego, co dla niej zostawiono.\nKątem oka zauważyła kartkę wetkniętą w szparę skrzynki na listy, tuż przy drzwiach wejściowych.\nOtworzyła ją z ciekawością i przeczytała, stojąc na werandzie, gdy tymczasem Śpiewak wypadł z lasu i podbiegł do niej.\nWspaniale spędziłem czas w sobotę. Nie mogę przestać myśleć o Tobie.\nA więc to dlatego Śpiewak wariował wczorajszej nocy.\n– Widzisz – powiedziała, pokazując kartkę psu – mówiłam ci przecież, że to sympatyczny facet.\nŚpiewak odwrócił pysk.\n– Nie rób mi tego. Mógłbyś przyznać, że się myliłeś. Myślę, że jesteś po prostu zazdrosny.\nŚpiewak zaczął się do niej łasić.\n– O to chodzi? Jesteś zazdrosny? – Julie nie musiała schylić się tak jak w przypadku innych psów, żeby pogłaskać go po grzbiecie. Był wyższy niż ona w czasach, gdy rozpoczynała naukę w szkole średniej.\n– Nie bądź zazdrosny, dobrze? Ciesz się moim szczęściem.\nŚpiewak obszedł Julie dookoła i spojrzał na nią.\n– No, chodźmy. Musimy iść piechotą, ponieważ Mike nie skończył jeszcze naprawiać dżipa.\nSłysząc imię Mike’a, Śpiewak pomachał ogonem.\nTeksty piosenek Mike’a Harrisa pozostawiały wiele do życzenia, a głos nie sprowadzał szefów firm nagraniowych pod drzwi jego domu w Swansboro. Mimo to grał na gitarze, ćwicząc codziennie w nadziei, że jego wielki dzień jest tuż-tuż. Od dziesięciu lat pracował z kilkunastoma różnymi zespołami – zarówno długowłosymi facetami grającymi hałaśliwego rock and rolla lat osiemdziesiątych, jak i kapelami uprawiającymi muzykę w stylu country, słuchaną chętnie przez kierowców ciężarówek. Na scenie wkładał na siebie wszystko, poczynając od skórzanych spodni i węża boa, a kończąc na skórzanych ochraniaczach na spodnie i kowbojskim kapeluszu, i chociaż grał z ogromnym entuzjazmem, a członkowie zespołu nie mogli go nie lubić, zwykle rozstawano się z nim po kilku tygodniach, tłumacząc, że z jakiegoś powodu im nie wyszło. Zdarzyło się to tyle razy, że nawet Mike zrozumiał, że nie wynika to raczej z niezgodności charakterów, choć nadal nie odważył się przyznać, że być może nie jest taki dobry.\nMike miał notatnik, w którym zapisywał w wolnym czasie swoje myśli z zamiarem wykorzystania tych impresji w przyszłej powieści, jednak sztuka pisania okazała się znacznie trudniejsza, niż przypuszczał. Rzecz nie polegała na tym, że brakowało mu pomysłów, raczej miał ich za dużo i nie potrafił zadecydować, co powinno, a co nie powinno znaleźć się w książce. W ubiegłym roku próbował napisać powieść kryminalną, której akcja dzieje się na statku wycieczkowym, coś w stylu Agaty Christie, u której zwykle występuje kilkunastu podejrzanych. Fabuła nie wydawała mu się dość intrygująca, toteż starał się ją ubarwić, wykorzystując każdy pomysł, jaki mu kiedykolwiek przyszedł do głowy, wliczając w to głowicę nuklearną, ukrytą w San Francisco, nieuczciwego policjanta, który był świadkiem zabójstwa Johna Kennedy’ego, irlandzkiego terrorystę, mafię, chłopca oraz jego psa, niegodziwego inwestora dostarczającego kapitału wysokiego ryzyka, jak również uczonego podróżującego w czasie, który uciekł przed prześladowaniami Świętego Cesarstwa Rzymskiego. W rezultacie prolog osiągnął objętość stu stron, a główni podejrzani nie pojawili się jeszcze na scenie. Nie trzeba dodawać, że na tym się skończyło.\nW przeszłości próbował również swoich sił w rysunku, malowaniu, układaniu witraży, ceramice, rzeźbił w drewnie, wykonywał prace techniką makramy. Obecnie, w przypływie twórczej inspiracji, stworzył dzieło sztuki o nieregularnej formie, co oderwało go od pracy na tydzień. Zespawał i umocował drutem fragmenty starych samochodów, komponując trzy ogromne chwiejne konstrukcje, a gdy zakończył pracę, usiadł na stopniach werandy, przyglądając się z dumą efektowi i czując całym sercem, że wreszcie odnalazł swoje powołanie. To uczucie nie opuszczało go przez tydzień, dopóki rada miejska na pośpiesznie zwołanym zebraniu nie wydała rozporządzenia, zakazującego zaśmiecania podwórek. Podobnie jak wielu ludzi, Mike Harris marzył i pragnął zostać artystą. Niestety, nie miał talentu.\nPotrafił za to naprawić praktycznie wszystko. Był niezastąpioną „złotą rączką”, prawdziwym rycerzem w lśniącej zbroi, gdy pod kuchennym zlewem tworzyły się kałuże albo nawalały młynki do rozdrabniania odpadków. O ile jednak Mike był dobry w naprawach sprzętu domowego, to można go nazwać współczesnym Merlinem, kiedy szło o cokolwiek, co wiązało się z czterema kółkami i silnikiem. On i jego brat Henry byli właścicielami najbardziej obleganego warsztatu naprawczego w miasteczku. Do Henry’ego należała przede wszystkim papierkowa robota, Mike natomiast wykonywał właściwą pracę. Potrafił naprawić każdy samochód, czy to zagraniczny, czy krajowy, od czterocylindrowych fordów escortów do porsche 911 z turbosprężarką. Słyszał stukanie i brzęki w silniku, gdy inni ich nie słyszeli, i zazwyczaj potrzebował niecałych dwóch minut, żeby wykryć usterkę. Znał się na kolektorach, zaworach wlotowych, amortyzatorach, popychaczach i tłokach, chłodnicach i regulacji kolumny kierownicy, umiał ustawić z pamięci zapłon właściwie w każdym samochodzie, który kiedykolwiek wjechał do jego warsztatu. Potrafił złożyć z powrotem silnik bez zaglądania do instrukcji. Palce miał wiecznie poplamione smarem i chociaż zdawał sobie sprawę, że jest to całkiem niezły sposób zarabiania na utrzymanie, czasami marzył o tym, żeby móc zastosować cząstkę tego talentu w innych dziedzinach swego życia.\nMike’a ominęła tradycyjna sława bawidamka, towarzysząca mężczyznom, wykonującym zawody mechanika czy muzyka. Miał w życiu dwie dziewczyny, z którymi chodził na poważnie, a ponieważ pierwszy z tych związków sięgał czasów liceum, a drugi, z Sarą, zakończył się trzy lata temu, można by wyciągnąć wniosek, że Mike nie chce się wiązać na dłuższą metę, a nawet choćby na lato. Mike też się nad tym czasami zastanawiał. Bez względu na to, jak bardzo sobie życzył, żeby było inaczej, większość randek kończyła się pocałunkiem w policzek, gdy kobieta dziękowała mu za to, że jest takim dobrym przyjacielem. W wieku trzydziestu czterech lat Mike Harris był niemal ekspertem w subtelnej sztuce obdarzania braterskimi uściskami kobiet, podczas gdy one wypłakiwały mu się na ramieniu, skarżąc się, jakim palantem był ich poprzedni chłopak. Nie chodziło o to, że Mike był nieatrakcyjnym facetem. Był przystojny w typowo amerykańskim stylu: miał ciemnoblond włosy, niebieskie oczy, miły uśmiech i szczupłą budowę ciała. Nie można też powiedzieć, żeby kobiety nie lubiły przebywać w jego towarzystwie, ponieważ lubiły. Jego brak szczęścia wiązał się raczej z faktem, że kobiety, z którymi się spotykał, wyczuwały, iż Mike’owi tak naprawdę wcale na nich nie zależy.\nJego brat Henry doskonale wiedział, czemu tak się dzieje, jego bratowa Emma również. Mabel też znała przyczyny, jak zresztą właściwie wszyscy znajomi Mike’a Harrisa.\nWszyscy oni wiedzieli, że jest zakochany w kimś innym.\n– Hej, Julie, zaczekaj.\nJulie, która dotarła właśnie na peryferie dzielnicy handlowej, wybudowanej w starodawnym stylu, obejrzała się, słysząc wołanie Mike’a. Śpiewak popatrzył na nią, zadzierając łeb do góry. Julie pokiwała przyzwalająco głową.\n– Leć – powiedziała.\nŚpiewak pogalopował, spotykając Mike’a w pół drogi. Mężczyzna, nie zatrzymując się, pogłaskał go po głowie i po grzbiecie, a następnie podrapał za uszami. Gdy Mike zabrał rękę, pies zaczął trącać go nosem, domagając się więcej pieszczot.\n– Na razie dosyć, wielkoludzie – rzekł Mike. – Pozwól mi porozmawiać z Julie.\nPo chwili zrównał się z Julie, a Śpiewak usiadł obok niego, w dalszym ciągu podstawiając łeb pod jego dłoń.\n– Cześć, Mike – powiedziała Julie z uśmiechem. – Co się stało?\n– Nic szczególnego. Chciałem ci tylko powiedzieć, że dżip jest gotów.\nPamiętała, że dokładnie to samo powiedział jej w piątek, gdy zostawiała samochód w warsztacie.\n– Trzeba było zamontować nowy?\n– Tak. Twój kompletnie wysiadł. Drobiazg, diler miał ich mnóstwo w magazynie. Przy okazji zlikwidowałem też wyciek oleju. Musiałem wymienić uszczelkę przy filtrze.\n– Wyciekał olej?\n– Nie zauważyłaś plam na podjeździe?\n– Nie, ale prawdę mówiąc, nie przyglądałam się.\nMike uśmiechnął się.\n– Cóż, jak powiedziałem, to również naprawione. Czy chcesz, żebym podrzucił ci kluczyki?\n– Nie, odbiorę je po pracy. Dopiero później będą mi potrzebne. Przez cały dzień mam klientów. Wiesz, jakie są poniedziałki – wyjaśniła z uśmiechem. – A jak ci poszło w „Clipper”? Żałuję, że nie udało mi się przyjść.\nMike przez cały weekend grał grunge rocka z zespołem chłopaków, którzy rzucili naukę w szkole średniej i nie mieli większych marzeń niż podrywanie dziewczyn, popijanie piwa i oglądanie ciurkiem MTV. Mike był od nich starszy o kilkanaście lat i gdy pokazał Julie workowate spodnie i złachany podkoszulek, które zamierzał włożyć na występ, Julie pokiwała głową i powiedziała: „O, fajne”, co naprawdę znaczyło: „Będziesz w tym wyglądał absolutnie idiotycznie”.\n– Chyba dobrze – odpowiedział.\n– Tylko dobrze?\nMike wzruszył ramionami.\n– Nie jest to raczej mój szczególnie ulubiony rodzaj muzyki. Julie przytaknęła ze zrozumieniem. Mimo że bardzo lubiła Mike’a, jego śpiewnie budził jej zbytniego zachwytu. Śpiewak najwyraźniej był innego zdania. Uwielbiał go. Zawsze gdy Mike śpiewał dla przyjaciół, pies wtórował mu, wyjąc głośno. Zgodnie z lokalną opinią trudno przewidzieć, który z nich pierwszy zdobędzie rozgłos.\n– Ile jestem winna za naprawę? – spytała.\nMike zdawał się rozważać to pytanie, drapiąc się z roztargnieniem po brodzie.\n– Myślę, że dwa strzyżenia będą w sam raz.\n– Daj spokój. Pozwól, że tym razem zapłacę. Przynajmniej za części. Mam pieniądze.\nW ciągu ostatniego roku jej dżip, starszy model CJ7, był trzykrotnie w naprawie. Mike’owi udawało się jakimś sposobem utrzymywać go w dobrej formie między kolejnymi wizytami.\n– Przecież płacisz – zaprotestował Mike. – Chociaż moje włosy lekko się przerzedziły, potrzebują od czasu do czasu dobrego strzyżenia.\n– Ale dwa strzyżenia to chyba niespecjalnie dobry interes.\n– Naprawa nie zajęła mi dużo czasu, a części dostałem tanio. Facet był mi winien przysługę.\nJulie zadarła lekko brodę.\n– Czy Henry wie, że to robisz?\nMike rozłożył ręce z niewinną miną.\n– Oczywiście, że wie. Jestem przecież wspólnikiem. Poza tym to był jego pomysł.\nJasne, pomyślała Julie.\n– No cóż, dzięki – powiedziała wreszcie. – Jestem ci bardzo wdzięczna.\n– Cała przyjemność po mojej stronie. – Mike umilkł. Miał ochotę porozmawiać z nią dłużej, ponieważ jednak nic nie przychodziło mu do głowy, spojrzał na Śpiewaka. Pies przyglądał mu się bacznie, z przekrzywionym na bok łbem, jak gdyby go ponaglał: „No, Romeo, zbierz się na odwagę. Obaj znamy prawdziwy powód, dla którego z nią rozmawiasz”. Mike przełknął ślinę. – Jak ci poszło z… eee… – Starał się ze wszystkich sił, żeby zabrzmiało to całkiem swobodnie.\n– Z Richardem?\n– Tak, z Richardem.\n– Było sympatycznie.\nMike pokiwał głową, czując, że na czoło występuje mu kroplisty pot. Dziwiło go, że wczesnym rankiem może być tak gorąco.\n– A więc… eee… Dokąd się wybraliście? – spytał.\n– Do „Slocum House”.\n– Bardzo szykowne miejsce jak na pierwszą randkę – zauważył.\n– Miałam do wyboru to albo „Pizza Hut”. Pozwolił mi zadecydować.\nMike przestąpił z nogi na nogę, czekając, czy Julie powie coś więcej. Nie powiedziała.\nNiedobrze, pomyślał. Richard różnił się zdecydowanie od Boba, romantycznego pożeracza liczb, czy Rossa, maniaka seksualnego. A także Adama z wnętrzności Swansboro. Mike uważał, że wytrzymuje konkurencję z facetami tego pokroju. Ale Richard? „Slocum House”? „Było sympatycznie”?\n– Czyli… spędziłaś miło czas? – spytał.\n– Tak, oboje bawiliśmy się dobrze.\nBawili się? Jak dobrze? Nie podoba mi się to ani trochę, pomyślał.\n– Cieszę się – skłamał, starając się jak najlepiej udawać entuzjazm.\nJulie położyła mu dłoń na ramieniu.\n– Nie przejmuj się, Mike. Wiesz, że i tak ciebie będę zawsze kochała najbardziej.\nMike wepchnął ręce do kieszeni.\n– To dlatego, że naprawiam twój samochód.\n– Masz o sobie zbyt niskie mniemanie – zaprotestowała Julie. – Pomogłeś też załatać mój dach.\n– I doprowadziłem do stanu używalności twoją pralkę.\nJulie wspięła się na palce i pocałowała go w policzek, a następnie poklepała po ramieniu.\n– Cóż mogę powiedzieć, Mike? Jesteś po prostu porządnym facetem.\nJulie czuła na sobie wzrok Mike’a, gdy szła w kierunku salonu, choć nieco inaczej niż w przypadku innych mężczyzn, którzy się nią interesowali. Ani trochę nie irytowało jej, że się na nią gapił. Jest dobrym przyjacielem, pomyślała, po czym szybko dodała w myślach: nie, nie dobrym, lecz naprawdę dobrym, kimś, kogo nie zawahałaby się poprosić o pomoc w trudnej sytuacji. Przyjacielem, dzięki któremu jej życie w Swansboro jest znacznie łatwiejsze, ponieważ wie, że może na niego liczyć teraz i w przyszłości. Rzadko ma się takich przyjaciół, dlatego też czuła się podle, nie wtajemniczając go w bardziej prywatne aspekty swojego życia – jak na przykład ostatnia randka.\nNie miała serca opowiadać o niej ze szczegółami, ponieważ Mike… cóż, uczucia Mike’a do niej nie były raczej tajemnicą i nie chciała sprawić mu przykrości. Co miała powiedzieć? „W porównaniu z poprzednimi facetami, z którymi się umawiałam, Richard jest fantastyczny! Jasne, że znowu się z nim spotkam!”. Wiedziała, że Mike chce się z nią umówić przynajmniej od dwóch lat. Ale jej uczucia do niego – poza tym, że uważała go za najlepszego przyjaciela – były skomplikowane. Jak mogły nie być? Jim i Mike przyjaźnili się od dziecka. Mike był drużbą na ich weselu, a potem to on pocieszał ją po śmierci Jima. Traktowała go raczej jak brata i trudno jej było przestawić się nagle na inny układ.\nAle to nie wszystko. Ponieważ Jim i Mike byli bardzo bliskimi przyjaciółmi, a Mike stanowił część ich życia, nawet myśl o randce z nim pozostawiała jej niejasne poczucie zdrady. Gdyby zgodziła się z nim umówić, czy nie oznaczałoby to, że w głębi duszy zawsze tego pragnęła? Co powiedziałby na to Jim? A ona, czy potrafiłaby patrzeć na Mike’a, nie myśląc o Jimie i o tamtych czasach, kiedy byli jeszcze wszyscy razem? Nie miała pojęcia. A co by się stało, gdyby się umówili, ale z jakichkolwiek powodów randka by się nie udała? Ich stosunki zmieniłyby się, a Julie nie zniosłaby utraty takiego przyjaciela. Będzie lepiej, jeśli wszystko pozostanie między nimi po staremu.\nPrzypuszczała, że Mike również zdaje sobie z tego sprawę, i prawdopodobnie właśnie dlatego nigdy nie zaproponował jej spotkania, mimo że najwyraźniej miał na to wielką ochotę.\nJednakże czasami – tak jak ubiegłego lata, gdy popłynęli łodzią z Henrym i Emmą, żeby pojeździć na nartach wodnych – miała wrażenie, że Mike zbiera się na odwagę, żeby to zrobić. Zachowywał się trochę komicznie, gdy wpadł w taki nastrój. Mike, zwykle dusza towarzystwa, beztroski facet, który śmieje się pierwszy z dowcipów, nawet robionych jego kosztem, i który chętnie skacze po piwo do sklepu wtedy, gdy nikomu innemu się nie chce, niespodziewanie stał się milczący, jak gdyby podejrzewał, że cały jego problem z Julie bierze się stąd, iż ona nie uważa go za dość odlotowego faceta. Zamiast śmiać się z tego, co mówili inni, krzywił się, robił miny albo przyglądał się swoim paznokciom, a gdy uśmiechnął się do niej na łódce, wyglądało to tak, jak gdyby próbował powiedzieć: „Hej, dziecinko, a może rzucimy to wszystko w diabły i pójdziemy się naprawdę zabawić?”. Jego starszy brat był bezlitosny, kiedy Mike zachowywał się w ten sposób. Zauważywszy tę nagłą zmianę nastroju, Henry spytał go, czy nie zjadł za dużo fasoli na obiad, ponieważ nie wygląda najlepiej.\nMike natychmiast popadł w przygnębienie.\nJulie uśmiechnęła się na to wspomnienie. Biedny Mike.\nNazajutrz był znowu sobą. Tę wersję Mike’a lubiła zdecydowanie najbardziej. Uprzykrzyli jej się faceci, mający tak wysokie mniemanie o sobie, że uważają, iż każda kobieta powinna być szczęśliwa, że się nią interesują. Jak również tacy, którzy udają zimnych twardzieli albo wdają się w bójki w barach, żeby pokazać światu, że nie dadzą sobą dyrygować. Faktem jest, że bez względu na jej podejście do tej sprawy tacy mężczyźni jak Mike są w cenie. Ma dobre serce, jest miły i przystojny. Podobały jej się drobne zmarszczki, które tworzyły mu się wokół oczu, gdy się uśmiechał, uwielbiała dołeczki w jego policzkach. Zaczęła wysoko cenić sposób, w jaki otrząsał z siebie złe wiadomości zwykłym wzruszeniem ramion. Lubiła mężczyzn, którzy się śmieją, a Mike śmiał się bardzo często.\nI naprawdę, naprawdę lubiła jego śmiech.\nJak zawsze, gdy zaczynała myśleć o tym, usłyszała natychmiast wewnętrzny głos, który ją ostrzegał: daj sobie spokój. Mike jest twoim przyjacielem, najlepszym przyjacielem, nie chcesz chyba tego zepsuć, prawda?\nGdy tak szła, pogrążona w myślach, Śpiewak trącił ją nosem, przywracając do rzeczywistości. Patrzył na nią wymownie.\n– Tak, tak, leć, ty włóczykiju – powiedziała.\nŚpiewak pobiegł przodem, minął piekarnię i skręcił w otwarte drzwi salonu Mabel. Dostawał od niej codziennie herbatnika.\n– No i jak poszła jej randka? – spytał Henry, patrząc na brata znad plastikowego kubka. Stał oparty o framugę drzwi warsztatu, obok ekspresu do kawy.\n– Nie pytałem jej o to – odpowiedział Mike. Jego ton sugerował, że już sam pomysł jest idiotyczny. Wciągał kombinezon, nie zdejmując dżinsów.\n– Nie przyszło mi to do głowy.\n– Hm – mruknął Henry.\nTrzydziestoośmioletni Henry był o cztery lata starszy od Mike’a i pod wieloma względami stanowił jego dojrzalsze alter ego. Był wyższy i potężniejszy, w miarę jak wkraczał w wiek średni, obwód w pasie zwiększał mu się mniej więcej w tym samym tempie, w jakim łysiał. W ciągu dwunastu lat małżeństwa Emma urodziła mu trzy córeczki, mieszkał we własnym domu, a nie w mieszkaniu, jego życie było ustabilizowane. W przeciwieństwie do Mike’a nigdy nie miał żadnych ciągot artystycznych. W college’u specjalizował się w finansach przedsiębiorstw prywatnych. Jak większość starszych braci, nie potrafił zapanować nad uczuciem, że musi czuwać nad młodszym braciszkiem, by mieć pewność, że wszystko u niego w porządku, że nie robi nic, czego by potem żałował. To jego braterskie wsparcie przejawiało się czasami w dokuczaniu, bezceremonialnych uwagach, a niekiedy nawet w złośliwościach, które miały sprowadzić Mike’a na ziemię, i mogło niektórym wydawać się nieczułością, ale jak inaczej miał postępować? Henry uśmiechnął się. Ktoś musi troszczyć się o Mike’a.\nMike’owi udało się wciągnąć poplamiony smarem kombinezon do pasa.\n– Chciałem tylko powiedzieć jej, że samochód jest gotowy.\n– Już? Zdawało mi się, że mówiłeś coś o wycieku oleju.\n– I tak szybko naprawiłeś?\n– Zajęło mi to zaledwie kilka godzin.\n– Uhm… – Henry pokiwał głową, myśląc: Gdybyś był jeszcze odrobinę bardziej rozpalony, braciszku, można by na tobie smażyć jajecznicę.\nNie powiedział tego jednak na głos i odchrząknął.\n– No więc, co robiłeś podczas weekendu? Naprawiałeś jej samochód?\n– Nie przez cały czas. Grałem też w „Clipper”, ale chyba o tym zapomniałeś, prawda?\nHenry podniósł ręce obronnym gestem.\n– Wiesz, że jestem raczej fanem Gartha Brooksa i Tima McGrawa. Nie podoba mi się ta nowoczesna muzyka. Poza tym rodzice Emmy przyszli na kolację.\n– Mogłeś ich zabrać ze sobą.\nHenry parsknął śmiechem, omal nie rozlewając kawy.\n– Tak, jasne. Potrafisz wyobrazić sobie, że zapraszam tych dwoje do „Clipper”? Uważają, że muzyka, którą puszczają w windach, jest zbyt głośna, a muzyka rockowa to narzędzie szatana, umożliwiające mu zapanowanie nad ludzkimi umysłami. Dostaliby krwotoku z uszu, gdyby wybrali się do „Clipper”.\n– Naskarżę Emmie, co powiedziałeś.\n– Zgodzi się ze mną – odparł Henry. – To były jej słowa, nie moje. No więc, jak ci poszło? Mam na myśli „Clipper”.\nHenry pokiwał głową ze zrozumieniem.\nMike wzruszył ramionami, zapinając kombinezon na suwak.\n– Ile policzyłeś Julie tym razem za naprawę samochodu? Trzy ołówki i kanapkę?\n– Błyszczący kamyk?\n– Cha, cha.\n– Pytam poważnie. Po prostu jestem ciekaw.\n– Jak zwykle.\n– Dobrze, że ja prowadzę księgi rachunkowe naszego warsztatu.\nMike rzucił mu zniecierpliwione spojrzenie.\n– Wiesz dobrze, że ty potraktowałbyś ją tak samo.\n– Dlaczego więc się czepiasz?\n– Ponieważ chcę wiedzieć, jak się jej udała randka.\n– Co ma wspólnego to, ile jej policzyłem za naprawę, z jej randką?\nHenry uśmiechnął się.\n– Nie jestem pewien, braciszku. A ty jak sądzisz?\n– Przypuszczam, że wypiłeś za dużo kawy dzisiaj rano i nie myślisz logicznie.\nHenry odstawił kubek.\n– Pewnie masz rację. Jestem pewien, że nic a nic nie obchodzą cię randki Julie.\nHenry sięgnął po dzbanek z kawą i nalał jeszcze jeden kubek.\n– Wobec tego prawdopodobnie nie interesuje cię też, co o tym sądzi Mabel.\nMike popatrzył na niego.\nHenry dodał hojną ręką cukru i śmietanki.\n– Tak, Mabel. Widziała ich razem w sobotę wieczorem.\n– Ponieważ rozmawiałem z nią wczoraj po kościele i powiedziała mi o tym.\nHenry odwrócił się do Mike’a tyłem i skierował do kantorku, uśmiechając się pod nosem.\n– Skoro twierdzisz, że nic cię to nie obchodzi, to lepiej dajmy temu spokój.\nSiadając przy biurku, Henry wiedział z doświadczenia, że Mike długo jeszcze będzie stał jak słup soli za drzwiami.\nMimo że Andrea Radley zdobyła uprawnienia rok temu i została zatrudniona przez Mabel dziewięć miesięcy temu, nie była najlepszym pracownikiem. Nie tylko miała tendencję do brania bez uprzedzenia wolnych dni na załatwienie spraw osobistych – zazwyczaj nie zadawała sobie nawet trudu, żeby zadzwonić – ale w dni, kiedy udało jej się dotrzeć do pracy, rzadko bywała punktualna. Nie była też raczej mistrzynią w strzyżeniu i układaniu włosów i nie brała pod uwagę wskazówek klientów. Nawet jeśli klienci przynosili jej zdjęcie albo wyjaśniali jasno, powoli i precyzyjnie, o jaką fryzurę im chodzi, Andrea strzygła wszystkich dokładnie w taki sam sposób. Było to jednak bez znaczenia, bowiem Andrea miała prawie taką samą liczbę klientów co Julie, i to, jak można się było spodziewać, samych mężczyzn.\nDwudziestotrzyletnia blondynka o długich nogach, z których nigdy nie znikała opalenizna, wyglądała, jak gdyby przyjechała tu prosto z kalifornijskich plaż, a nie z małego górskiego miasteczka Boone, z Karoliny Północnej, gdzie dorastała. Robiła też co w jej mocy, żeby się odpowiednio do tego ubrać – bez względu na pogodę, nawet gdy było zimno, nosiła w pracy minispódniczki. Latem uzupełnieniem stroju były obcisłe trykotowe bluzki z odkrytymi plecami, zimą długie skórzane kozaki. Do każdego klienta zwracała się per „złotko”, trzepotała długimi, pogrubionymi tuszem rzęsami i bez przerwy żuła gumę. Julie i Mabel chichotały, widząc rozmarzone spojrzenia, które posyłali Andrei mężczyźni, gapiący się na jej odbicie w lustrze. Podejrzewały, że nawet gdyby Andrea przypadkiem ogoliła któregoś klienta do gołej skóry, i tak by do niej wracał.\nPomimo wyzywającego wyglądu Andrea była dość naiwna w kontaktach z mężczyznami. Owszem, myślała, że wie, czego chcą, i na ogół miała rację. Nie wiedziała natomiast, jak zatrzymać przy sobie mężczyznę. Nigdy nie przyszło jej do głowy, że taki wygląd może przyciągać określony typ mężczyzn, a odstraszać innych. Andrea nie miała najmniejszego problemu z umawianiem się z wytatuowanymi harleyowcami, pijakami snującymi się po „Clipper” czy więźniami wypuszczonymi warunkowo, nigdy jednak nie udało jej się umówić z mężczyzną mającym stałą pracę. Tak przynajmniej twierdziła, gdy wpadła w nastrój użalania się nad sobą. W rzeczywistości Andreę regularnie zapraszali na randki solidni, pracujący mężczyźni, ale to nie oni, lecz ona błyskawicznie traciła nimi zainteresowanie, a potem natychmiast zapominała, że w ogóle chcieli się z nią spotkać.\nW ciągu trzech minionych miesięcy zaliczyła różnych mężczyzn; trzydziestojednoletniego wytatuowanego, sześciu harleyowców, dwa pogwałcenia przepisów zwolnienia warunkowego oraz zero pracujących, toteż w tej chwili była w płaczliwym nastroju. W sobotę musiała zapłacić za kolację i kino, ponieważ jej partner był goły jak święty turecki, ale czy zadzwonił dzisiaj rano? Nie, oczywiście, że nie. Nie przyszło mu nawet do głowy, żeby zadzwonić. Jej faceci nigdy nie telefonowali, chyba że potrzebowali pieniędzy albo „czuli się trochę samotni”, jak wielu z nich lubiło to określać.\nZa to Richard zadzwonił rano do salonu, pytając o Julie.\nCo gorsza, Julie zapewne nie musiała fundować mu kolacji, żeby go do tego nakłonić. Dlaczego, zastanawiała się, do Julie lgną wszyscy fajni faceci? Przecież nawet się dobrze nie ubiera. Często wygląda po prostu pospolicie w tych swoich dżinsach, workowatych swetrach i – powiedzmy szczerze – brzydkich butach. Nie kiwnęła palcem, żeby dobrać stroje, w których byłoby jej do twarzy, nie robiła sobie manikiuru i nie była w ogóle opalona, chyba że w lecie, kiedy wszyscy są opaleni. Dlaczego więc spodobała się tak bardzo Richardowi? Były obie w salonie, gdy Richard przyszedł się ostrzyc w zeszłym tygodniu, obie miały akurat przerwę między kolejnymi klientami i obie jednocześnie powiedziały: „Dzień dobry”. Jednak Richard poprosił Julie, żeby go ostrzygła, a nie ją, i jakimś sposobem zaowocowało to randką. Andrea skrzywiła się na samo wspomnienie.\nWyrwana tym okrzykiem z rozmyślań, Andrea spojrzała na odbicie swojego klienta w lustrze. Był prawnikiem, niedawno przekroczył trzydziestkę. Pocierał teraz głowę. Andrea cofnęła dłonie.\n– Co się stało, złotko?\n– Dziabnęłaś mnie nożyczkami.\n– Tak. Zabolało mnie.\nAndrea zatrzepotała rzęsami.\n– Przepraszam, złotko. Nie chciałam sprawić ci bólu. Nie jesteś na mnie wściekły, co?\n– Nie… właściwie nie – powiedział w końcu prawnik, zabierając rękę. Spojrzał znowu w lustro, przyglądając się jej dziełu. – Nie sądzisz, że moje włosy są trochę nierówne?\n– Tutaj. – Pokazał jej palcem. – Zanadto wystrzygłaś bak z tej strony.\nAndrea zamrugała dwukrotnie, potem powoli przechyliła głowę z boku na bok.\n– Lustro jest chyba krzywe.\n– Lustro? – powtórzył.\nPołożyła mu dłoń na ramieniu i uśmiechnęła się.\n– Myślę, że wyglądasz bardzo przystojnie, złotko.\nSiedząca przy oknie po drugiej stronie salonu Mabel podniosła głowę znad czasopisma. Zauważyła, że facet po prostu roztapia się w fotelu. Pokręciła głową, gdy Andrea puściła znowu w ruch nożyczki. Po chwili uspokojony mężczyzna usiadł prosto.\n– Wiesz co, mam bilety na koncert Faith Hill w Raleigh za dwa tygodnie – powiedział. – Może wybrałabyś się tam ze mną?\nNiestety, myśli Andrei krążyły znowu wokół Richarda i Julie. Mabel powiedziała jej, że byli w „Slocum House”. „Slocum House”! Wiedziała, choć nigdy tam nie była, że „Slocum House” jest wytworną restauracją, w której na stolikach stoją świece. Jeśli sobie zażyczysz, wieszają twój płaszcz w specjalnym pomieszczeniu. I są tam prawdziwe obrusy z materiału, a nie plastikowe w biało-czerwoną kratkę. Faceci, z którymi się umawiała, nigdy nie zabierali jej do takich eleganckich lokali. Przypuszczalnie nie mają nawet pojęcia, gdzie ich szukać.\n– Przykro mi, ale nie mogę – odpowiedziała bezmyślnie.\nRichard na pewno przysłałby też kwiaty. Może nawet róże.\nCzerwone róże! Widziała je wyraźnie oczyma wyobraźni. Dlaczego Julie dostają się ci najlepsi?\n– Och! – Z ust mężczyzny wymknął się jęk zawodu.\nPowiedział to takim tonem, że wyrwał ją z zamyślenia.\n– Słucham? – spytała.\n– Nic. Powiedziałem tylko: „Och”.\nAndrea nie miała pojęcia, o czym on mówi. Jeśli masz wątpliwości, pomyślała, uśmiechaj się. Tak też uczyniła. Po chwili mężczyzna stopniał znowu jak śnieg.\nSiedząca w kącie Mabel stłumiła śmiech.\nPo chwili, gdy do salonu wpadł Śpiewak, Mabel zobaczyła Julie w drzwiach. Chciała się z nią przywitać, ale przeszkodziła jej w tym Andrea.\n– Dzwonił Richard – powiedziała, nie starając się nawet ukryć niesmaku. Piłowała swoje idealnie wymanikiurowane paznokcie z taką zajadłością, jak gdyby usiłowała zetrzeć z nich niewidoczne mikroby.\n– Naprawdę? – spytała Julie. – Czego chciał?\n– Nie pytałam – odparła ostrym tonem Andrea. – Nie jestem twoją sekretarką.\nMabel pokręciła głową, jak gdyby chciała powiedzieć Julie, żeby się nie przejmowała.\nSześćdziesięciotrzyletnia Mabel była jedną z najbliższych przyjaciółek Julie – i fakt, że była zarazem ciotką Jima, niewiele miał z tym wspólnego. Jedenaście lat temu Mabel zaoferowała Julie pracę oraz kąt do mieszkania i młoda kobieta wiedziała, że nigdy jej tego nie zapomni, lecz jednocześnie był to na tyle długi okres, by Julie zdała sobie sprawę, iż towarzystwo Mabel cieszyłoby ją również, gdyby żadna z tamtych rzeczy nie miała miejsca.\nNie przeszkadzało jej, że Mabel była, łagodnie to ujmując, nieco ekscentryczna. Po wielu latach spędzonych w miasteczku Julie zdołała na tyle poznać wszystkich jego mieszkańców, że miała świadomość, iż każdy z nich jest barwną postacią. Jednakże Mabel była ekscentryczką przez duże „E”, zwłaszcza w tym małym konserwatywnym południowym miasteczku, i to wcale nie dlatego, że miała dwa nieszkodliwe dziwactwa. Mabel różniła się od innych i dobrze o tym wiedziała. Mimo dwóch propozycji małżeństwa nie wyszła za mąż i już choćby to wykluczało ją z rozmaitych klubów oraz kręgów towarzyskich osób w jej wieku. Jeśli nawet pominąć jej inne dziwne przyzwyczajenia – fakt, że jeździ motorowerem, nosi z upodobaniem ubrania w kropki i uważa swój zbiór pamiątek po Elvisie za dzieła sztuki – Mabel nadal uznawano by za osobę dość dziwną z powodu tego, co zrobiła ponad ćwierć wieku temu. Gdy miała trzydzieści sześć lat, po całym dotychczasowym życiu spędzonym w Swansboro, zniknęła nagle, nie mówiąc nikomu, dokąd wyjeżdża, a nawet, że w ogóle wyjeżdża. Przez kolejne osiem lat przysyłała swojej rodzinie widokówki z całego świata – Ayers Rock w Australii, Kilimandżaro w Afryce, fiordy w Norwegii, port w Hongkongu, Wawel w Polsce. Gdy wreszcie wróciła do Swansboro – zjawiając się w rodzinnym mieście równie niespodziewanie, jak kiedyś zniknęła – rozpoczęła dokładnie od tego miejsca, które opuściła, wprowadzając się z powrotem do tego samego domu i zaczynając znowu pracę w salonie. Nikt nie wiedział, dlaczego to zrobiła ani skąd zdobyła pieniądze na podróż albo na kupno salonu rok później, ona też nigdy nie odpowiedziała na to pytanie, gdy je zadawano. „To tajemnica” – mówiła, robiąc oko, co dolewało jeszcze oliwy do ognia i mieszkańcy miasteczka szeptali po kątach, że jej przeszłość nie tylko jest trochę podejrzana, ale że majątek Mabel jest znacznie większy niż parę skorup w serwantce z porcelaną.\nMabel nie przejmowała się tym, co myślą o niej ludzie, ale dla Julie stanowiło to część jej uroku – ubierała się, jak chciała, przestawała z tym, z kim chciała, i robiła to, co chciała. Julie zastanawiała się wiele razy, czy dziwactwa Mabel są prawdziwe, czy też starsza pani po prostu wymyśla je po to, żeby wiecznie intrygować ludzi. Tak czy owak, Julie uwielbiała w niej wszystko. Nawet skłonność do wścibiania nosa w nie swoje sprawy.\n– A więc jak się udała randka z Richardem? – spytała Mabel.\n– Szczerze mówiąc, martwiłam się trochę o ciebie przez cały czas – odparła Julie. – Obawiałam się, że możesz naciągnąć sobie mięsień szyi, jeśli będziesz dalej wykręcała głowę, próbując podsłuchać naszą rozmowę.\n– Och, nie musiałaś tak się przejmować – uśmiechnęła się Mabel. – Tabletka tylenolu i nazajutrz czułam się jak nowo narodzona. Nie zmieniaj tematu. Jak było?\n– Całkiem nieźle, biorąc pod uwagę, że dopiero się poznaliśmy.\n– Stamtąd, gdzie siedziałam, wyglądało to prawie tak, jak gdyby cię już skądś znał.\n– Dlaczego tak myślisz?\n– Nie wiem. Może sprawiła to jego mina, a może sposób, w jaki się w ciebie wpatrywał przez cały wieczór. Odniosłam wrażenie, że jego spojrzenie jest przytwierdzone do twojej osoby niewidzialnymi sznurkami.\n– To nie rzucało się chyba aż tak bardzo w oczy, co?\n– Kochanie, on wyglądał jak marynarz, który uzyskał pozwolenie zejścia na ląd i ogląda kabaret z gołymi panienkami.\nJulie roześmiała się, wkładając kitel.\n– Przypuszczam, że musiałam zrobić na nim piorunujące wrażenie.\nCoś w tonie Mabel uderzyło Julie.\n– O co chodzi? Nie podoba ci się?\n– Tego nie powiedziałam. Przecież jeszcze go nie znam, zapomniałaś o tym? Nie było mnie tutaj, kiedy przyszedł do salonu, a w sobotę nie przedstawiłaś nas sobie. Byłaś zbyt zajęta odwzajemnianiem spojrzeń. – Mabel puściła do niej oko. – Poza tym w głębi duszy jestem starą romantyczką. Dopóki mężczyzna słucha z takim zainteresowaniem tego, co mówisz, wygląd nie jest taki ważny.\n– Według ciebie nie jest przystojny?\n– Och, znasz mnie, mam słabość raczej do facetów, którzy przychodzą do Andrei. Te tatuaże na ramionach są takie seksowne.\nJulie parsknęła śmiechem.\n– Uważaj, żeby Andrea nie usłyszała tego, co mówisz. Mogłaby się obrazić.\n– Nie ma obawy. Dopóki nie zacznę rysować, nie domyśli się, o kim rozmawiamy.\nW tym momencie otworzyły się drzwi i do salonu weszła kobieta. Pierwsza poniedziałkowa klientka Julie. Po chwili zjawiła się klientka Mabel.\n– No więc… czy zamierzasz się z nim znowu umówić? – spytała Mabel.\n– Nie wiem, czy mnie o to poprosi, ale jeśli tak, to chyba się zgodzę.\n– A chciałabyś, żeby tak się stało?\n– Tak – przyznała Julie. – Raczej tak.\n– Hm… a co na to powie twój cukiereczek, Bob? – spytała Mabel z błyskiem z oku. – Złamiesz mu serce.\n– Może jeśli zadzwoni znowu, powiem mu, że jesteś zainteresowana.\n– Och, bardzo proszę, koniecznie zrób to, potrzebuję kogoś, kto pomógłby mi obliczyć podatek. Obawiam się jednak, że będzie uważał, iż jestem dla niego nieco zbyt śmiała. – Mabel umilkła na chwilę. – A jak to przyjął Mike?\nWidziała ich przez okno, jak rozmawiali.\nJulie wzruszyła ramionami. Wiedziała, że Mabel ją o to zapyta.\n– To świetny facet, wiesz o tym.\nMabel nie naciskała więcej, mając świadomość, że jej wtrącanie się może tylko pogorszyć sytuację. Próbowała już kilkakrotnie, niestety, bez skutku. Żałowała jednak, że sprawy między tymi dwojgiem dotąd się nie ułożyły. Uważała, że Mike i Julie stanowią świetną parę. I bez względu na to, co każde z nich sobie wyobraża, była pewna, że Jim nie miałby absolutnie nic przeciwko temu.\nKto może lepiej od niej to wiedzieć? Przecież była jego ciotką.\nGdy poranne słońce zaczęło nieźle dopiekać, klucz francuski Mike’a zablokował się we wnętrznościach silnika. Usiłując go uwolnić, szarpnął trochę za mocno, kalecząc się przy tym w rękę. Zdezynfekował ranę i założył opatrunek, po czym spróbował jeszcze raz z dokładnie takim samym skutkiem. Zaklął pod nosem i odszedł ze złością od samochodu, mierząc go lodowatym spojrzeniem, jak gdyby próbował wymusić na nim, żeby poddał się jego zabiegom. Przez cały ranek Mike robił błąd za błędem w naprawianiu, zajęciu, które było jego drugą naturą, a teraz nie potrafił nawet wyswobodzić głupiego klucza. Oczywiście nie była to jego wina. Winą obarczał Julie. Jak mógł się skoncentrować na pracy, skoro nie potrafił przestać myśleć ojej randce z Richardem?\nSympatycznej randce. Świetnej zabawie.\nCo w niej było, zastanawiał się, takiego sympatycznego?\nI co Julie rozumiała przez zabawę?