Szukając nowych rozwiązań. Rozmowa z Michałem Wolińskim — SZUM\nSzukając nowych rozwiązań. Rozmowa z Michałem Wolińskim\nJakub Banasiak, Adam Mazur\nW Ameryce, w Zachodnich Niemczech czy w Londynie jest instytucja patronów, którzy fundują galerii miejsce albo pomagają artystom. Tutaj czegoś takiego nie ma. Polska wpadła teraz w dziurę: ani nie ma wsparcia ze strony ministerstwa, ani nie ma rynku.\nJakub Banasiak: Czym właściwie jest Not Fair po dwóch edycjach?\nMichał Woliński: Not Fair jest próbą odnalezienia się w sytuacji, jaka zaistniała w ostatnim czasie na rynku sztuki. Wszystko się zmienia i nic nie jest takie samo jak jeszcze kilka lat temu.\nJ.B.: Jak więc wygląda ta nowa sytuacja?\nModel targów sztuki został wymyślony pół wieku temu (Art Cologne w 1967, Art Basel 1970) i był związany z zupełnie inną rzeczywistością globalną – polityczną, ekonomiczną itp. Przede wszystkim, było coś takiego jak centra sztuki: w Londynie, w Zagłębiu Ruhry, w Nowym Jorku, w Paryżu, w krajach Beneluksu. A potem było długo, długo nic. To znaczy były lokalne, peryferyjne ośrodki sztuki, ale już nie rynku. Targi powstały w momencie, kiedy galerii na świecie było kilkadziesiąt, a teraz są ich tysiące. Kilkaset galerii jest w samym Berlinie. To po pierwsze. Po drugie – na fali globalizacji pojawiają się nowe pieniądze z nowych regionów typu Bliski Wschód, Chiny, Korea, Japonia, Brazylia, Meksyk. To są ogromne pieniądze, związane z olbrzymim rozwarstwieniem społecznym i oligarchicznymi tendencjami w tych krajach. Sztuka stała się tam sposobem na fajne i atrakcyjne życie, zwłaszcza dla dzieci bogatych ludzi, oligarchów, biznesmenów.\nJ.B.: Sztuka czy handel sztuką?\nSztuka, w tym handel sztuką. Niektórzy wchodzą w ten świat na przykład jako kuratorzy. Mogą sobie pozwolić na studia na historii sztuki i nie boli ich, że nie będą mieli potem solidnie płatnego zawodu. Tak jak zawsze mówi profesor Poprzęcka na pierwszym roku: „Drodzy państwo, proszę się poważnie zastanowić, bo po tym pieniędzy nie ma”. Tymczasem nowe galerie są dzisiaj często zakładane przez dzieci bogatych rodziców. Oczywiście to jest generalizacja, bo jest na przykład genialna galeria Vermelho założona przez dziennikarza, faceta, który pomagał młodym artystom. To jest teraz jedna z najfajniejszych galerii w Brazylii. Wielka, potężna, ale jej założyciel chodzi w t-shircie i jest świetnym, ciepłym facetem. Robi też targi art booków i czasopism, na które byłem zaproszony z „Piktogramem”. Wspiera dużo ciekawych inicjatyw. Niemniej widać, że jest bardzo dużo nowych galerii, które są założone przez ludzi z Ameryki Południowej czy z Bliskiego Wschodu, którzy mają po prostu kasę. A skoro mają kasę, to mogą się na targi dostać – bo żeby to zrobić, to oprócz tego, że jest się z peryferyjnego kraju, trzeba zaproponować coś spektakularnego, mieć potencjał nowych kolekcjonerów i tak dalej. Jak masz zaplecze finansowe i możesz sobie pozwolić na produkcję wielkich prac, to nagle masz też ciekawe nazwiska w swojej tak zwanej „stajni”. Masz kasę na logistykę, żeby przywieźć na targi niesamowite rzeczy i je wyprodukować. Przywozisz też kupców. Więc się dostajesz. I tak koło się zamyka. To są sytuacje dla większości z nas niewyobrażalne. Jeśli spojrzeć jak wygląda produkcja ich stoiska, a jak wygląda moja, gdy przyjeżdżam z Agnieszką i wiertarką robimy montaż… To są w ogóle nieporównywalne historie.\nJ.B.: Czyli powstał rodzaj oligopolu?\nTo jest ten sam jeden procent kontra reszta. Po kryzysie 2008 roku zmienił się paradygmat funkcjonowania sztuki – zarówno w szerszym kontekście społecznym, jak i tym rynkowym. Ostatnie raporty na temat rynku są takie, że mega-galerie mają wzrost kilkanaście procent, średnie mają minus pięć, a małe mają minus kilkanaście procent. W ostatnim czasie powstało dużo artykułów o galeriach, które się zamykają. One twierdzą, że coraz mniej kolekcjonerów przychodzi oglądać wystawy, za to jest ogromne ciśnienie, żeby jeździć na targi. Targi kosztują bardzo dużo, wynajęcie przestrzeni na galerie też kosztuje coraz więcej. Każdego roku rosną koszty, jest duża gentryfikacja, rosną czynsze, ale też rosną stawki za targi oraz presja, żeby pokazywać coraz bardziej kosztowne projekty… Oczywiście można powiesić kartkę papieru i też to zrobić dobrze, ale nie możesz robić tego co roku. Żeby powiesić tę kartkę papieru, czyli nie płacić za logistykę, to i tak w przypadku dobrych targów musisz zapłacić kilkadziesiąt tysięcy za udział.\nKrystian Truth Czaplicki, piktogram, Warszawa\nJ.B.: Czyli galerie się zamykają i działają jako biura?\nCzęść galerii, które są nastawione głównie na sprzedaż, staje się biurami – robią sprzedaż spod biurka. To jest redukcja działaności do handlu, ale i wynik konkretnych warunków rynkowych.\nAdam Mazur: No dobrze, ale czy ta sytuacja w ogóle dotyczy Polski? Tutaj nie ma oligarchów i ich dzieci, które otwierają galerie – no, może z bardzo nielicznymi wyjątkami. Nie ma takiej sytuacji, że galerie stają się biurami, radykalnie zmieniając stan skupienia.\nTeż się zamykają. Już widać ten ruch. Ale przede wszystkim nie ma już czegoś takiego jak Polska i reszta świata, bo to są naczynia połączone.\nA.M.: Czyżby? Z tego, co ja widzę, to jest ciągle osobna przestrzeń…\nZ pewnością mamy inne problemy niż inne części świata, ale je mamy. Jak byłem w Brazylii, to ogromne wrażenie zrobiła na mnie scena w São Paulo. Tam w zasadzie śródmieście jest wymarłe i w XVIII-wiecznych kamienicach robią się slumsy. Potem jest centrum biznesowe, a galerie są w dzielnicy willowej, daleko od centrum. Tam mieszkają bogaci ludzie i galerie są zlokalizowane po prostu w wykupionych willach bądź domach zbudowanych przez znanych artystów czy architektów. Tak wygląda scena w São Paulo. Nie ma tam galerii w centrum, jak w Berlinie czy w Warszawie. Powiedzmy 2-3 galerie, które próbują działać w centrum, udają, że są non-profit, ale zarazem też sprzedają. Orzą jak mogą, bo nie są z bogatych rodzin i kombinują, że trochę targi, trochę NGO, tańszy czynsz i tak dalej. U nas takich „willowych galerii” w zasadzie nie ma, ale i tak następuje sprzężenie zwrotne, bardzo odczuwamy obecność tych nowych, oligarchicznych struktur, teoretycznie też pochodzących z pół-peryferyjnych regionów. Jednocześnie pojawiają się długofalowe strategie muzealne, które są nastawione na zainteresowanie nowymi regionami. Tak naprawdę to jest krypto neokolonializm, polityki muzealne typu: „Teraz zajmiemy się abstrakcją azjatycką albo afrykańską nową falą, albo brazylijskim modernizmem”. W konsekwencji jak jedziesz na documenta na preview, to przy każdej pracy widzisz galerzystę, który o niej opowiada. Można łatwo sprawdzić, które prace z documenta lub z Wenecji jadą na które targi. Sztywne rozdzielanie świata komercyjnego od niekomercyjnego nie ma moim zdaniem już racji bytu.\nNastępuje odchodzenie od oldschoolowo-targowego myślenia, jest nastawienie na współpracę, na minimalizowanie kosztów, na eksperymentowanie.\nJ.B.: I to wszystko odbija się także na polskich galeriach?\nTak, bo ile możesz zaproponować lokalnej neoawangardy czy czegokolwiek innego? Więc teraz pojawia się zabawa w to, żeby trochę to przełamać. Powstają nowe, ciekawe miejsca na mapie światka sztuki. Na przykład w naszym regionie w Bułgarii, Rumunii, Kosowie. Not Fair też ma ambicje, żeby przekierować trochę uwagę w naszą stronę, pokazać, że region ma coś ciekawego do zaoferowania i że nie jest to oligarchiczny blichtr, tylko rodzaj pracy u podstaw, bezpretensjonalność.\nJ.B.: Masz na myśli region Europy Środkowo-Wschodniej, tak?\nTak. Powstaje bardzo dużo projektów mających na celu przełamanie modelu, który funkcjonuje i został wypracowany jakiś czas temu. Jeżeli mówimy o targach, to najpierw powstało Art Cologne i Art Basel, jeszcze na przełomie lat 60. i 70. Potem było długo nic. A później młode galerie, ludzie z pokolenia na przykład Andrzeja Przywary, zreflektowały się, że to nie jest model dla nich, tylko raczej klimat starych dilerów z Londynu, RFN, Paryża i oni chcieliby jednak czegoś innego. Na tej fali powstało na przykład Liste w Bazylei czy Art Forum. To była oddolna inicjatywa młodych galerzystów. Młodych wówczas, bo to była połowa lat 90. Potem dorastający, krzepnący berlińscy galerzyści stwierdzili, że formuła targów w hali, jaką prezentowało Art Forum, też nie do końca im odpowiada. Zrobili abc (art berlin contemporary), które miało być przede wszystkim wystawą. W tym klimacie utrzymane są także młode mniejsze targi, jak Sunday, Paris Internationale, DAMA itd. Ale i te formuły się w niektórych kontekstach wyczerpują, jak to się ma z abc.\nNot Fair jest próbą wypracowania nowego modelu współpracy z galeriami, stworzenia nowego networku w takiej a nie innej sytuacji globalnej. Dlatego pewnym nadużyciem jest mówienie o Not Fair jako o targach.\nJ.B.: I jaka jest odpowiedź kolejnego pokolenia młodych galerzystów?\nNastępuje odchodzenie od oldschoolowo-targowego myślenia, jest nastawienie na współpracę, na minimalizowanie kosztów, na eksperymentowanie. Powstaje coraz więcej pomysłów typu Condo, a teraz Okey-Dokey na bazie Condo. Albo Ruberta – to najnowsza inicjatywa. Kilka galerii z Ameryki Południowej wynajmuje wspólnie przestrzeń w Los Angeles, składa się na czynsz i robi wystawy. Z kolei Condo czy Okey-Dokey polega na tym, że galerie w Londynie czy Nowym Jorku goszczą po kilka galerii z całego świata. Powstaje 30 wystaw, targi bez targów. Teraz w Berlinie kilka młodych galerii wymyśliło jeszcze inną imprezę, która się nazywa It’s Good To Talk, całkowicie niekomercyjną, odbywającą się w Berghain Panorama Bar.\nJ.B.: Jak te projekty mają się do idei Not Fair?\nNot Fair także jest próbą wypracowania nowego modelu współpracy z galeriami, stworzenia nowego networku w takiej a nie innej sytuacji globalnej. Dlatego pewnym nadużyciem jest mówienie o Not Fair jako o targach. O targach można mówić w momencie, kiedy mamy kontekst czysto komercyjny. Może i bym chciał, żeby to były targi, ale od chciejstwa one się nimi nie staną. To jest raczej proces, który może doprowadzić do tego, że Not Fair zamieni się w targi, ale może też skończyć się tak, że będzie to coś zupełnie innego. Na razie sytuacja jest taka, że w Polsce trudno jest mówić o rynku – tutaj rynek sztuki może zacząć się kurczyć zanim się w ogóle rozwinął.\nK.r.m. Mooney, Reserve Ames, Los Angeles\nJ.B.: Ale Not Fair ma przecież wymiar rynkowy.\nProjekt musi się jakoś sfinansować, jako całość i musi mieć sens dla uczestniczących galerii. Przeznaczamy na to relatywnie mało kasy, a wszystko kosztuje. Mamy tylko tyle pieniędzy, ile zbierzemy od galerii. Stawka za uczestnictwo jest bardzo niska w porównaniu z udziałem w pozostałych targach – jak Art Basel czy Frieze – czy nawet na małych targo-wystawach, jak Paris Internationale czy DAMA. Wynosi 800 euro wobec kilku tysięcy euro za udział w wymienionych powyżej. Poza tym u mnie każda galeria przygotuje pokaz solowy. Galerie muszą czuć to, co tu proponujemy – nie każdy, kto się zgłasza, zostaje przyjęty.\nJ.B.: Ten model się sprawdza?\nTak, chociaż nie ukrywam, że w naszym kontekście trzeba naprawdę się mocno nagłówkować, żeby to zadziałało. To nie jest tak, że Warszawa jest jakąś Mekką i wszystkim nagle się tu chce przyjeżdżać. Ostatnio będąc na targach rozmawiałem z bardzo dobrym kolekcjonerem, który pisze również raporty, teksty, analizuje sytuację, wspiera młode galerie w kontrze do mega-galerii. Interesują go rzeczy odważne, a nie obrazki w ramce. I on mi powiedział: „Bardzo mi się to podoba, to jest ciekawe, ale dlaczego ten artysta miał tylko wystawy w Polsce, a nie za granicą?”. No i tutaj znów wracamy do obiegu zamkniętego – bo żeby ktoś twojego artystę zobaczył, musisz jechać na targi, a tam z kolei na niego patrzą i mówią, że nigdzie go nie widzieli… Jeżeli się nie zacznie ściągać ludzi tutaj, to oni nie zobaczą jak wyglądają galerie, jaki jest tutaj klimat, skąd ta sztuka jest i jaki jest potencjał sceny.\nJ.B.: Czy nie po to był Warsaw Gallery Weekend?\nTak, to jest świetna inicjatywa, ale dużo podróżując, miałem taki feedback, że jest to impreza za bardzo lokalna, polocentryczna. Że są to warszawskie galerie i artyści albo z Warszawy, albo z innych polskich miast. Oczywiście to jest fajne dla tych, którzy się interesują sztuką, ale nawet i tacy ludzie potrzebują czegoś dodatkowego i ciężko im proponować po raz siódmy tę samą formułę. Przyjechali raz, zobaczyli i to nie jest tak, że chcą wracać. A my mówimy o tym, żeby wracali raz do roku. W przypadku WGW ważne było, żeby zwrócić w ogóle uwagę, że Warszawa funkcjonuje na mapie, że nie ma tutaj 2-3 galerii, tylko jest ich trochę więcej i scena jest dosyć ciekawa. To się udało, tylko co dalej?\nJ.B.: No właśnie, co?\nZ mojego punktu widzenia kluczowe jest to, żeby przekierować uwagę na cały region, chociaż nie może być to ograniczeniem. Wysyłam zaproszenia do różnych galerii: z regionu, ale i z zachodnich Niemiec. Chodzi przede wszystkim o to, żeby współpracować z takimi galeriami, które chcą współpracować, które rozumieją sens tego projektu. I mieszać w dobrych proporcjach propozycje z naszego regionu i z Zachodu.\nA.M.: Czyli to jest ta idea kolaboracji, tak? A inne rzeczy, które są dla ciebie ważne?\nNiskie koszty udziału.\nA.M.: A ryzyko artystyczne?\nTeż. Ono się właśnie dzięki temu pojawia, bo jak nie ma presji komercyjnej, to pojawia się przestrzeń na ryzyko formalne, na eksperymenty. W zeszłym roku większość prac była robiona specjalnie dla Not Fair. To nie jest pakowanie do skrzyń dawno gotowych prac. Praca z artystą w takim trybie powoduje, że wiele się zmienia w procesie powstawania pracy. Teraz jest zielone, ale może będzie czerwone. Podam jeden przykład: galeria Exile sama się zgłosiła do udziału i zaproponowała projekt, który dotyczy sytuacji w Polsce. Jest to projekt z polską artystką, dotyczący Puszczy Białowieskiej. Nie jestem pewien, czy jestem tu precyzyjny, ale można przeczytać dokładny opis na stronie galerii. Artystka kupiła drewno z Puszczy, potem wyłożyła nim podłogę w galerii, w końcu ogłoszono na eBay’u, że ta podłoga jest na sprzedaż, ale nie jako sztuka, tylko zwykły towar komercyjny. Nie sprzedali tych desek przez eBay, więc zaproponowali, by przenieść je na Not Fair. Ta podłoga pojawi się w Pałacu Kultury, oczywiście jak ktoś będzie chciał je kupić, to proszę bardzo, ale jeśli nie, to następnym etapem projektu będzie zawiezienie desek z powrotem do Białowieży i wrzucenie ich do lasu – żeby tam zgniły. Taki jest jeden z projektów i dlatego trudno oceniać Not Fair przez pryzmat stereotypowego myślenia o komercyjnych galeriach i komercyjnych targach.\nSkończył się już świat, w którym możesz mieć prosty rozwój: zaczynasz z pokoleniowymi, młodymi artystami, rośniesz razem z nimi, po pięciu latach przenosisz się do większego lokalu, a z Liste przenosisz się na Art Basel. Czegoś takiego już nie ma, chociaż było jeszcze wczoraj.\nA.M.: Czyli Not Fair nie jest obliczone na prosty zysk i sprzedaż. A więc na co?\nBo teraz, w 2017 roku czegoś takiego jak „prosty zysk” po prostu już nie ma! W tym sensie Not Fair to jest czysto pragmatyczna sytuacja. Targi sztuki możesz traktować na trzech poziomach, tak jak się dzieli kapitał: na materialny, symboliczny i społeczny. Na różnych targach jest różny nacisk, ale tak naprawdę pracujesz na tych trzech poziomach. Galerie w zależności od możliwości, chęci, zapału i potencjału intelektualnego wybierają różne opcje na dane targi. 15 lat temu galeria Neugerriemschneider zamurowała całe wejście do standu na Art Basel. I jaki to jest kapitał? Przede wszystkim kapitał symboliczny – budowanie marki, budowanie wiedzy na temat tego, co się wydarza, gdy robisz radykalny ruch, na przykład wobec rynku. Czasem nie chodzi więc o to żeby coś sprzedać, tylko żeby skupić na sobie uwagę, zbudować „markę” artysty. Teraz, w momencie tak szalonej konkurencji, wielu tysięcy galerii, różnorodności regionów, pieniądze i zainteresowanie kuratorów i tak krążą wokół bardzo wąskiego kręgu. No i jest przesyt – wszystko jest nudne, wszystko jest przewidywalne, oczywiste, nikt nic nie może wymyślić. Gonienie za tym, żeby być taką samą galerią jak wszystkie inne, jest myśleniem bez sensu. Skończył się już świat, w którym możesz mieć prosty rozwój: zaczynasz z pokoleniowymi, młodymi artystami, rośniesz razem z nimi, po pięciu latach przenosisz się do większego lokalu, a z Liste przenosisz się na Art Basel. Czegoś takiego już nie ma, chociaż było jeszcze wczoraj.\nNora Turato, Lambdalambdalambda, Pristina\nA.M.: Not Fair to próba bycia na fali bez sprzedaży?\nŻeby nie było wątpliwości – musimy sprzedawać, bo rachunki za czynsz, produkcję prac, udział w targach – rosną.\nA.M.: No tak, ale paradoksalnie warunkiem sprzedaży jest częściowo niekomercyjny charakter imprezy.\nPowiedzmy. Zwykło się uważać, że są artyści, którzy robią prace polityczne i niekomercyjne albo galerzyści, którzy są kapitalistami i są nastawieni tylko na zysk, robią wszystko, żeby sprzedać prace bogatym kolekcjonerom. To jest oczywiście zafałszowanie sytuacji. Tak nie jest.\nA.M.: Ale co w tym jest dla ciebie ciekawego? Ja na przykład nigdy nie rozumiałem misyjnego charakteru WGW i Not Fair.\nNa przykład jest dla mnie ciekawe z czego utrzymują się artyści. No, z czego? W momencie, kiedy instytucje publiczne mają problem z tym, żeby zapłacić im honorarium, a z drugiej strony bardzo często kładziony jest nacisk na to, żeby to nie byli artyści z galerii komercyjnej – to z czego ci artyści mają żyć? Z piątego stypendium od prezydenta? Z ministerstwa, które jest jakie jest? Na czym polega zależność albo niezależność artysty? Czy bardziej jest niezależny, jeśli ubiega się o stypendium od Ministerstwa Kultury, czy bardziej jest niezależny, jeżeli fajna instytucja kupi od galerii pracę tego artysty i da mu jeszcze na jej wyprodukowanie?\nJ.B.: Wiadomo, że pieniądze dają największą niezależność, ale czy to jest ciągle misyjność?\nOdwracając sytuację – jak to jest z misyjnością hipotetycznej instytucji, która tnie koszty na pracownikach i zarabia na utrzymanie na przykład na płatnym parkingu. Niektóre instytucje są dobre w dotacjach, klikaniu ile osób przyszło, robieniu wystaw, które ściągają ludzi i załatwianiu sponsorów na wielką promocję. Wiadomo, że młode galerie nie mają pieniędzy na promocję. Not Fair skupia uwagę na młodych galeriach. Więc tak, to jest jej wartość.\nJ.B.: Czyli z tych trzech kapitałów dla ciebie najważniejszy jest ten symboliczny?\nTak. Symboliczny i społeczny, bo siatka kontaktów między galeriami uczy współpracy, rozwiązywania problemów w niestandardowy sposób. Na Not Fair nie ma też programu VIP, płatnego wejścia ani preview, bo tutaj nie ma to zupełnie sensu. Not Fair ma być maksymalnie otwarte.\nJ.B.: Mimo tego przesłania twoja diagnoza jest dość pesymistyczna.\nGalerie zagraniczne też mają się fatalnie. Na przykład galerie w Nowym Jorku mają tak olbrzymie koszty najmu i funkcjonowania, że nowym trudno jest wystartować, a starym utrzymać… Tak samo w Londynie. Z tym, że w Ameryce, w Zachodnich Niemczech czy w Londynie jest instytucja patronów, którzy fundują miejsce albo pomagają artystom. Tutaj czegoś takiego nie ma. Polska wpadła teraz w dziurę: ani nie ma wsparcia ze strony ministerstwa, ani nie ma rynku…\nA.M.: Bogaci mają jeszcze więcej, biedni jeszcze mniej.\nCzasami państwo na to reaguje. Na przykład galerie z Norwegii dostają dofinansowanie na targi. Mało tego – dostają dofinansowanie na lokale na miejscu. Artyści dostają pracownie. Podobnie jest w Japonii. Tam nie ma kolekcjonerów, więc chodzi o to, żeby artyści jakoś mogli funkcjonować w obiegu globalnym, i to państwo wspiera galerie, żeby podróżowały, żeby pokazywały narodowy potencjał.\nA.M.: Jak wygląda kwestia naboru na Not Fair?\nNie ma aplikacji. Ja zapraszam, ale słucham też poleceń. Teraz zaprosiłem kilkanaście galerii, a one proponowały kolejne. Niektóre się angażują bardziej, niektóre mniej. Jedna galeria zrezygnowała z powodów logistycznych i zaproponowała na swoje miejsce z tego samego miasta fajną, młodą galerię, która współorganizuje Okey-Dokey. Tak to działa. Czasem galerie zgłaszają się same. Niektóre nie zostają przyjęte, niektóre zostają. Muszą mieć tylko ciekawe propozycje.\nJ.B.: A jak wygląda sytuacja z polskimi galeriami? To jest celowa rotacja? Na przykład w zeszłym roku było Stereo, a teraz nie ma.\nIdea Not Fair polega na współpracy i dobrej chemii. To są takie galerie, które rozmawiają, proponują, są aktywne. Są też galerie które chciały brać udział, ale nic nie zaproponowały i w moim mniemaniu nie do końca pasowały do takiej idei, że robią coś w inny sposób niż sztywny model galeryjny, nie widziałem w tym nowej, rozwojowej sytuacji. A taką widzę na przykład we Wschodzie – Piotr Drewko jest nadaktywny, próbuje, robi bardzo dużo i robi to na swój sposób, zmienia sytuację.\nJ.B.: W tym roku przy Not Fair jest też wystawa kuratorska. Na czym to będzie polegać?\nZgłosili się do mnie Ewa Borysewicz i Romuald Demidenko, którzy powiedzieli, że mają projekt wystawy i bardzo chcieliby to zrobić w ramach Not Fair. Projekt mówi o zmianie sposobu pracy biurowej, o pracy poza biurem itd. Uznałem, że pomysł jest ciekawy. Powiedziałem: „Jeżeli macie na to grant, to dostaniecie tyle samo miejsca co każda galeria ze swoim projektem i zapłacicie tyle samo co każda galeria”. I oni rzeczywiście zdobyli grant i dostaną do podpisania taką samą umowę jak każdy inny – na 800 euro. I dla mnie jest to sytuacja „fair enough”.\n„Beyond The Desk”, kuratorzy: Ewa Borysiewicz i Romuald Demidenko\nA.M.: Ciekawe też jest to, że pracujesz z młodymi galerzystami samemu nie będąc już tak młodym galerzystą.\nZ młodymi przede wszystkim, ale chodzi też o tych ze starszego pokolenia, którym się chce coś zmieniać, pracują nieszablonowo… Jak Michał Manek czy Andrzej. W tym roku jest też z nami galeria Hubert Winter z Wiednia, z poważnymi artystami, bardzo established. Zgłosili się sami, bo usłyszeli od warszawskich kuratorów, że jest coś takiego jak Not Fair. Sami napisali maila i zaproponowali bardzo młodego, fajnego artystę z projektem, który powstanie specjalnie na Not Fair. I dlatego zostali przyjęci.\nJ.B.: Na ile symbioza z WGW jest dla ciebie koniecznością, a na ile wyobrażasz sobie Not Fair w innym czasie, miejscu, przestrzeni?\nAbsolutnie sobie to wyobrażam, bo też taka była geneza. O tym, żeby Not Fair było w tym samym czasie co WGW, zdecydowałem znienacka. Decyzja zapadła po tym jak pojechałem na Gallery Weekend do Berlina i porozmawiałem z berlińskimi galerzystami. Powiedziałem im, że jest u nas Gallery Weekend, ale chcę też zrobić Not Fair i może mieliby ochotę przyjechać. Pomyślałem o terminie, który z niczym by nie kolidował, ale żeby już było ciepło, bo w Warszawie jest przyjemnie jak jest ciepło… Jedna z galerzystek powiedziała mi, żeby nie popełnić błędu Berlina, gdzie Gallery Weekend i abc są imprezami w dwóch oddzielnych terminach, na czym jedna zdecydowanie zyskuje, a druga traci. Wtedy stwierdziłem, że być może to jest właśnie dobra okazja na zdynamizowanie WGW, połączenie sił, synergię – młodzi galerzyści z zagranicy przywiozą swoich artystów, sami się przejdą po galeriach, popatrzą na artystów polskich, ściągną znajomych, kolekcjonerów, krytyków. I rzeczywiście, przyjeżdżali z nimi zaprzyjaźnieni krytycy, kuratorzy. Mam nadzieję, że w tym roku to się ożywi jeszcze bardziej. Jednak prawdopodobnie już w przyszłym roku Not Fair nie będzie miało takiej formuły. Wyobrażam sobie, że to może być w innym mieście, a nawet w paru różnych miejscach równocześnie…\nKinga Kiełczyńska, E X I L E, Berlin\nA.M.: Jak w tym wszystkim wygląda działalność galerii Piktogram?\nPiktogram jest organizatorem.\nA.M.: No tak, ale jako galeria jeździsz też na inne targi?\nTak. Skoro zacząłem reprezentować artystów… W moim przypadku to jest dosyć zabawna sytuacja, bo mam poczucie, że po raz trzeci-czwarty w życiu zaczynam coś zupełnie od zera. Kapitał społeczny i symboliczny, który wypracowałem jako redaktor i kurator – bo materialnego nie wypracowałem nigdy – też utraciłem i muszę go budować od nowa. Jak jeszcze robiłem „Fluid”, a potem „Piktogram”, jeździłem na przykład na targi, znałem dyrektorów, galerzystów. I nagle się okazuje, że jak 15 lat później założyłem galerię, to już nie ma tych ludzi albo ci ludzie są na takim poziomie, że nie mamy o czym ze sobą rozmawiać, bo stoją za galeriami, które reprezentują wielkie gwiazdy i obracają olbrzymimi kapitałami.\nA.M.: Ale czy jak teraz zgłaszasz się jako Piktogram na targi komercyjne, to czy Not Fair nie jest dla ciebie obciążeniem? Reprezentujesz targi czy reprezentujesz siebie jako galerzystę?\nWiększość targów została założona przez aktywnych galerzystów: począwszy od Art Cologne, Art Forum, potem abc, NADA, Independent, Paris Internationale, Sunday itd. Także tutaj nie ma żadnego zgrzytu. Jak się zgłaszam na targi, to wiadomo, że zgłaszam Piktogram i nawet nie wszyscy kojarzą, że mam cokolwiek wspólnego z Not Fair, bo to nigdy nie było specjalnie eksponowane. Ale to jest normalne. To galerie są inicjatorami różnych nowych projektów, bo galerie wiedzą czego im potrzeba.\nA.M.: Jednak jesteś pierwszą osobą z Polski, która założyła targi, ale jednocześnie też galerzystą, który jeździ na inne targi. Jak to jest być kimś o takiej pozycji?\nMnie interesuje praca na każdym poziomie świata sztuki. Pracowałem już jako kurator, edytor, krytyk, robiłem wystawy w instytucjach, robiłem wystawy poza instytucjami, robię targi, robię galerię, robiłem project space… Doradzałem przy projektach publicznych, pół-komercyjnych… Byłem na biennale jako Bureau of Loose Associations, które jest fikcyjnym, paraartystycznym bytem. Mnie interesuje sprawdzenie wszystkich możliwych opcji, bo tylko to jest fascynujące.\nWystawa NOT FAIR 2017\nMiejsce PKiN, Warszawa\nCzas trwania 22–24.09.2017\nStrona internetowa facebook.com/events/588913321232251\nIndeks Adam Mazur Jakub Banasiak Michał Woliński Not Fair


Którymkolwiek spośród najistotniejszych substratów któregokolwiek obiekcie są okna. Obiecują alienację termiczną, uspokajają komponowaniu się pleśni dodatkowo zgredów. Niewypowiedzianie niejednokrotnie przy ich przekroju nastawiamy się przede całym ich kosztem importu także ich fasonem pozornym. Żal to zauważanie wywołuje wyrazistymi rachunkami zanadto rozgrzewanie oraz robieniem się dużych dziury. Przechodząc do biznesu z oknami, jesteśmy także tandetnie przygotowani oraz nie zapamiętujemy choćby najmniej duszyczce w owym rozmiarze, co mocno zwłaszcza operuje na przewaga sklepowych, jacy zachwalają nam nie przyimek szalenie hołubiony fason z tymczasową gwarancją poprzez co nuże po trochę latach będziemy przymuszeni nabyć prekursorskie egzemplarze.\nSłowa kluczowe: dźwiganiu, fundowaniu, zawiązywaniu, budzeniu\nUrodziwa a jasna cera ostatnie cudo niemało obywatelek niczym a także typków. Nie demonstruje się, że punkty skórne zajmują coraz znacząco kobiet. Co pasjonujące są aktualne nie owszem chłopcy, jednakowoż jeszcze figury pełnoletnie. Wentylacja, uraz i niezbyt prawowity klucz odżywiania...


Rick Riordan - Percy Jackson i bogowie olimpijscy - Morze potworów - Mama z różową torebką\nJaka szkoda, że tych książek nie było, kiedy po raz pierwszy zmagałam się z mitologią. Choć w sumie zmagałam się to dużo powiedziane, bo ją lubiłam, jednak skandynawska bardziej przypadła mi do gustu, może dlatego, że lekturą nie była.\n276 stron uciekło mi nie wiem kiedy. Fajnie, szybko, lekko. Od razu uprzedzam, że to młodzieżówka, więc nie dla każdego, choć w sumie to raczej kwestia preferencji. Mam 33 lata i nie widzę powodu do wstydu, że po takie pozycje sięgam.\nTo już moje kolejne spotkanie z autorem, mimo, że Rick Riordan jest płodnym twórcą. Z Percym, natomiast spotykam się już 2 raz, po raz pierwszy wspominałam o nim jeszcze w lipcu, Rick Riordan – Percy Jackson i bogowie olimpijscy – Złodziej pioruna.\nZnowu zaczynamy od perypetii głównego bohatera pod koniec roku. To będą intensywne w atrakcje wakacje. Jak to się dzieje, że cyklop zostaje jego młodszym bratem? Co ma do tego złote runo? Czy tatuś, Posejdon, zaistnieje w jego życiu bardziej niż do tej pory?\nTo była książka na przełamanie, mojego zniechęcenia zbyt dużą ilością romansów, czytanych w ostatnim czasie. I spełniła swoje zadanie w 100%. Moja dobra passa czytelnicza trwa nadal.\nZ czystym sumieniem mogę polecić wszystkim, od naście w górę. Czysta rozrywka. Już mam ochotę na kolejne tomy, które wołają do mnie z regału.


W taką pogodę o kolizję bardzo łatwo – policjanci apelują o zachowanie ostrożności | Portal Esanok.pl | Telewizja Sanok - Aktualności - Ogłoszenia - Firmy\nW taką pogodę o kolizję bardzo łatwo – policjanci apelują o zachowanie ostrożności\nSANOK / PODKARPACIE. Opady deszczu powodują znaczne utrudnienia na drogach powiatu sanockiego. Dlatego apelujemy o rozważną jazdę oraz zachowanie bezpiecznej odległości od poprzedzającego pojazdu. Apelujemy również do pieszych o ostrożność. Pamiętajmy, że na mokrej nawierzchni droga hamowania jest znacznie wydłużona.\nNa drogach powiatu sanockiego panują trudne warunki. Opady deszczu znacznie ograniczają widoczność oraz wydłużają drogę hamowania. Wczoraj na terenie powiatu doszło do trzech kolizji drogowych.\nPierwsza miała miejsce na ul. Przemyskiej w Sanoku kwadrans przed godz. 8. Kierujacy koparko- ładowarką wyjeżdżając od strony ul. Witkiewicza nie zachował należytej ostrożności i najechał na tył pojazdu marki Chrysler.\nDo kolejnej kolizji doszło na skrzyżowaniu ulic Traugutta i Jana Pawła II w Sanoku około godz. 10. Kierujący volkswagenem najechał na tył pojazdu marki Daewoo, który stał przy osi jezdni sygnalizując zamiar skrętu w lewo. Kieruąca z Daewoo została przewieziona do szpitala, gdzie stwierdzono u niej ogólne stłuczenia ciała.\nKwadrans przed 13. w Niebieszczanach również doszło do zdarzenia drogowego. Kierujący pojazdem marki Renault skręcał w lewo na posesję. W tym czasie manewr wyprzedzania wykonywał kierujący chevroletem. W wyniku zderzenia pojazdów nikt nie ucierpiał.\nPolicja apeluje o ostrożną i rozważną jazdę, a także dostosowanie prędkości do warunków panujących na drodze. Dotyczy to szczególnie godzin wieczorowo-nocnych oraz porannych, kiedy drogi są śliskie, a widoczność ograniczona. Apelujemy również do pieszych o prawidłowe korzystanie z jezdni i poruszanie się poboczem po właściwej stronie, tak aby widzieć jadące z przeciwka pojazdy i w razie niebezpieczeństwa móc prawidłowo zareagować. Pamiętajmy o tym, że nic nie zastąpi zdrowego rozsądku.\nTagi: apel, ciemność, kolizja, policjanci apelują, W taką pogodę o kolizję bardzo łatwo, wypadek


Program wyborczy Jedności – LEPSZE JUTRO\nFundusze unijne dla Zalasowej\nZachęcamy pozostałe komitety wyborcze oraz partie polityczne do prezentowania na blogu programów dotyczących rozwoju gminy, powiatu i województwa. az\nPermalink do tego artykułu: https://lepszeryglice.cba.pl/program-wyborczy-jednosci/\nSzacun on 22 września 2018 at 13:51\nTo były piękne dni. Synowie proboszczów na forum pisali hee\nAnonim on 11 listopada 2014 at 10:01\nOddaj pan szacunek Panu Antoniemu Gilskiemu! Czeka na to od roku 2002!\nAnonim on 11 listopada 2014 at 11:14\nA kto to jest ten gilski? Bog jakis zeby mu czesc oddawac?\nDo PiSowskich uczciwych on 7 listopada 2014 at 15:50\nUczciwość po PiSowsku\nAnonim on 7 listopada 2014 at 15:41\nto Jo on 5 listopada 2014 at 16:12\nSzanowny panie Bernardzie ! Padło tu wiele pytań do pana odnośnie dorzecza.Jak pan ma zamiar rozwiązać ten problem będący m.i.n.pana pomysłem ???\nAnonim on 3 listopada 2014 at 08:39\nKampania rusza coraz ostrzej. Olszówka na swojej stronie pisze listy do mieszkańców. Karasiewicz pisze eseje na forum. Połoskowa dzwoni po ludziach. A wybory wygra Paweł Augustyn.\nniech on 3 listopada 2014 at 09:26\nbędzie Paweł , Karasiewicz to zły człowiek\nniech będzie on 3 listopada 2014 at 13:58\nAnonim on 3 listopada 2014 at 09:39\nGdy dzwoni z urzędu to nielegalna agitacja\nAnonim on 3 listopada 2014 at 10:08\nJezior do raportu!\nSprawdzić czy Pani dzwoni z domowego?\nJak nie, donieść, wykonać !!!\nBernard Karasiewicz on 2 listopada 2014 at 21:22\nSzanowni czytelnicy tego blogu obiecałem że odpowiem na pojawiające się pytania, jeżeli będą konkretne. Jestem zwolennikiem czczenia świąt , a niewątpliwie nasza wiara i odwieczny zwyczaj święta wszystkich świętych i dnia zadusznego jest okazją do wspomnień wśród najbliższych dlatego w ostatnich dniach poświęciłem się temu zadaniu. Widzę jednak że dla wielu z Państwa życie blogu jest bardzo ważne dlatego postaram się kilkoma zdaniami odpowiedzieć na pytania , choć zdaję sobie z tego sprawę że tak jak w ulotce ta forma może być jedynie hasłowa. DO DRUHÓW :Racjonalne wydatki na OSP to przede wszystkim starania o fundusze pomocowe na zakup pojazdu a dostępne dzisiaj środki przedstawiają się przykładowo : 100 tyś Kom. Woj. PSP, 150 tyś. Kom. Główny PSP. 150 tyś. Zarząd Wojewódzki OSP. Reszta pieniędzy pożyczka w WFOŚ w Krakowie ok. 250 do 300 tyś. Zł jest umarzalna do 40 %. Zakładając cenę samochodu nowego na 650 tyś zł. Gmina czyli podatnicy zapłacą za samochód ok 150 tyś zł. Czy tak właśnie włodarze gminy postąpili? Cztery lata temu proponowaliśmy rozbudowę tej remizy dlatego nigdy nie wyraził bym zgody na budowę szopy bo tak trzeba nazwać 4 słupy i dach jako garaż na Lublina, za tak duże pieniądze. Racjonalne wydatki na straż to także stworzenie miejsc pracy dla ochotników i chyba wszyscy pamiętają że trzon Zlikwidowanego Zakładu Komunalnego stanowili właśnie strażacy. Bez ZK i OSP nie poradzili byśmy sobie z katastrofalną powodzią 2010roku.Przygotowane wtedy przez nas wnioski, kosztorysy , protokoły zniszczeń stanowiły bazę do zakupów sprzętu potrzebnego strażakom, zwłaszcza usprzętowienia remizy w Ryglicach i Lubczy. Te starania przyniosły także efekty w finansowaniu dróg i mostów w latach 2010, 2011 i późniejszych.\nJuż nie pytania a napaść na moją osobę dotyczącą Pełnienia funkcji Dyrektora MORD w Tarnowie skłania mnie do przytoczenia publicznie pewnych faktów. Otóż już na dwa lata przed moim przyjściem zaczęły się w MORD problemy anonimy i wzajemne oskarżenia w wyniku tego zostało sformułowane parę aktów oskarżenia , które zakończyły się wyrokami ale też uniewinnieniem. W jesieni 2010 r. odwołano dyrektora i rozpisano konkurs, w którym w grudniu tegoż roku uczestniczyłem. Ponieważ kontr kandydatem był jeden z pracowników uznano że musi być ktoś nowy i powierzono mi tę funkcję z zadaniem MA PAN ZROBIĆ PORZĄDEK. Wspólnie z kierownictwem opracowano metody ,które wdrażaliśmy a także rozpoczęła się ścisła współpraca z organami ścigania efekt był szeroko komentowany w mediach. Na nieszczęście nazwano ją „aferą w MORD” i tak już przylgnęło . Natomiast główne oskarżenie brzmi „powoływanie się na wpływy w tarnowskim Małopolskim Ośrodku Ruchu Drogowego.” Logicznym jest że w większości podejrzanymi są osoby z poza pracowników naszej firmy na około 170 osób podejrzanych było 5 pracowników z tego 1 osoba to emeryt a drugi był wówczas na wypowiedzeniu (nikt z nich już nie pracuje). Dzisiaj MORD Tarnów jest jednym z nielicznych ośrodków które są po restrukturyzacji i przynoszą dochody . Mimo niżu demograficznego , który spowodował spadek ilości petentów uruchomiliśmy szkolenie zawodowe na szeroką skalę zapewniając odpowiedni poziom. Dzięki pewnym innowacjom z zakresu kontroli zarządczej uzyskujemy zdawalność 50 % co się przekłada na to że co drugi zdający otrzymuje pozytywny wynik za pierwszym razem.\nPonieważ nie ma zgody co do debaty telewizyjnej to w najbliższym tygodniu zobaczycie Państwo nagranie telewizyjne w którym bardziej szczegółowo odniosę się do Naszego programu. Czytając wpisy niektórych osób mam wrażenie jakby to były sesje Rady Miasta z przed 2011 roku, kiedy byłem burmistrzem szkoda że nie wpadłem na pomysł właśnie wówczas ich transmisji uważam że wprowadzenie zapisów utrwalonych na wizji jest olbrzymim krokiem do otwartości życia publicznego. Już na koniec pamiętam jak mnie szykanowano za prace podjęte przy spichlerzu dzisiaj widzę że te osoby które wyśmiewały i szykanowały te przedsięwzięcie prężą pierś do odznaczeń.\nŻyczliwa on 2 listopada 2014 at 21:37\nPanie Bernardzie myślę, ze nal33ży odpuścić dla Pana dobra\nAnonim on 2 listopada 2014 at 21:57\nBernard już dawno odpuścił zawistnikom, a widać oni nadal ryją.\nAnonim on 2 listopada 2014 at 22:30\nJesteś naiwny, Bernard nigdy nie odpuszcza to jego cecha\nbywaja w świecie on 3 listopada 2014 at 15:15\nkatastrofalne powodzie z ofiarami i zniszczeniami ,u nas były szkody ale bym nie przesadzał z tą katastrofalną powodzią . bo tak może być dopiero.\nAnonim on 3 listopada 2014 at 18:41\nA jak czytam to wszystko to krew mnie zalewa z nerwów. Czy to też jest katastrofa? To jakie auto dostanę? A może ponton?\npoświęcam.sklerotykom on 3 listopada 2014 at 18:55\nFilm dla zapytania Ryglice powódż 2010 r.► 4:06► 4:06\ni on 3 listopada 2014 at 20:05\nte filmiki wielką katastrofę niby pokazują ? a Ryglice sa wielkim miastem w takim razie\nAnonim on 4 listopada 2014 at 05:54\nduren jakis pewnie na gorce mieszka wody z 2010 nie widzial a komentarze stawia Dla poszkodowanych to była katastrofa\ntia on 2 listopada 2014 at 21:54\nmord przynosi dochody , a młodzi łatwiej w Londynie zrobią prawo jazdy . i szykanowany biedaczek , wszystko się robi żeby młodzi ludzie do Polski podchodzili ze wstrętem ,\nuzi on 2 listopada 2014 at 22:43\nbo on 2 listopada 2014 at 22:56\nten piernik do tego doprowadza.\nAnonim on 3 listopada 2014 at 07:21\nPodchodzą ze wstrętem bo tacy jak ty cały czas jeszcze w Polsce żyją i ja niszcza\ntacy on 3 listopada 2014 at 13:00\njak ja na tym cierpią niestety .\nniezdecydowany wyborca on 31 października 2014 at 21:46\nSzanowny Panie Karasiewicz tyle padło konkretnych pytań do Pana a odpowiedzi brak chociaż pisał Pam że odpowie czekamy na to\nAnonim on 31 października 2014 at 21:52\nCierpliwości, przeznaczmy teraz nasz czas dla tych, których już nie ma wśród nas.\nDlaczego? on 30 października 2014 at 23:04\nPan i pani Nowa Jakoś nie startują pod tym szyldem ? Ten powiew świeżości z przed 4-ech lat coś śmierdzi. Wstydzą się własnych pomysłów bezsensownych wydatków na nikomu nie potrzebny plac handlowy. Zlikwidowany Zakład komunalny i oddane 600tyś do Tuchowa. Jak sobie wyobrażają ? że wejdą po wyborach z innym szyldem i obarczą winą za te skandaliczne wybryki ekonomiczne Nową Jakość ?. Otóż Przypominam winni zadłużenia gminy do 50 % i działań nikczemnych , niszczących finanse gminy są następujące osoby Teresa Połoska popierana przez PiS dzisiaj Gmina Razem, Andrzej Jezior, Grzegorz Wojtanowski, Józef Dębowski, Marek Dudowicz , Konstanty Stepek. Dzisiaj jeszcze Nowa Jakość Jutro Razem Dla Dobra Mieszkańców . Tak teraz się robi reformy ten sam towar starszy o 4 lata tylko że w innym opakowaniu – Kpina z Ludzi.\nnajstarszy syn proboszcza on 30 października 2014 at 20:19\nAnonim on 30 października 2014 at 15:58\nW tym smutnym dniu proszę o zachowanie powagi!!!\nTakie komentarze jak poniżej nie licują z godnością człowieka.\nKażdy ma prawo krytykować działania, ale oszczędzajcie ludzi.\nkażdy on 30 października 2014 at 17:01\ndzień na świecie jest taki że dla kogoś smutny dla innego radosny lub przeciętny\nnajstarszy syn proboszcza on 30 października 2014 at 17:31\nA co jest w nim takiego smutnego? Benkowi spadło poparcie?\nAA spod sklepu on 30 października 2014 at 15:26\nJEDNOŚĆ TO pe ło .Nic dodać tylko nie wybrać\nmord on 30 października 2014 at 21:07\nAnonim on 30 października 2014 at 21:17\nW całym cywilizowanym świecie i cywilizowanym społeczeństwie za podległe sobie instytucje odpowiada Szefff a gdzie jest nasz Dyr. MORD????\nrepublika on 30 października 2014 at 21:42\nkolesi ,wybory mogą coś zmienić\nAnonim on 30 października 2014 at 22:08\nDyrektor nie jest szefem Ośrodków Szkoleniowych. To że ktoś pisze tutaj że jest Donem nie oznacza że nim jest. A szkoda. OJCIEC CHRZESNY DUŻO WAS BY NAUCZYŁ.\nWaszym tokiem rozumienia Andrzej Jezior jako szef na górze Św. Marcina odpowiada za śmierć strażaków?\njeżeli on 30 października 2014 at 22:23\njest jakieś nagłe zdarzenie to trochę inna sytuacja niż gdy coś trwa miesiącami i latami ale oczywiście dowódca,dyrektor odpowiada. To jest jakieś kuriozum że dyskutujemy o tak oczywistej rzeczy .I jestem przekonany że gdyby był jakimś cudem dyrektor nie z PO ty już dawno by był byłym dyrektorem. I wcale nie chodzi o to że osobiście popełnił przestępstwo .Odpowiada moim zdaniem za jakość pracy firmy w tym przypadku publicznej. W prywatnej właściciel sprawę by załatwił pewnie od ręki.Chodzi o jakość naszego Państwa Polski z którego młodzi uciekają min. dzięki takim procederom jak w mordzie\nlogika on 30 października 2014 at 22:03\nZa księży i biskupów PEDOFILÓW odwołać papieża.\nAA spod sklepu on 30 października 2014 at 15:24\ndo jakiego sejmu\nbliżej na Konarskiego/Dąbrowskiego\nmoże on 30 października 2014 at 17:51\nczasy bezkarności się kiedyś skończą ? choć chyba coraz mniej takich co w to wierzą\nAnonim on 30 października 2014 at 18:01\nPijakom taki jak ty pewnie tak. Po mimo DUŻYCH wysiłków i znajomości Karasiewicza nie usadzili. Usadzili natomiast DUŻĄ kupe w swe gacie.\nteż on 30 października 2014 at 18:28\nmyślę że znajomości głownie zaważyły na rozstrzygnięciu sprawy\nkibic on 30 października 2014 at 15:22\non to mówił 20 lat temu\na co zrobił dużą śmierdzącą kupę\nkucharek on 30 października 2014 at 14:09\nBurmistrz to nie bigos. Odgrzewany nie smakuje.\npowiedzmy on 30 października 2014 at 13:18\notwarcie,będą złoty góry ! dla każdego coś miłego ( naturalnie tych z jedności )\nTomek on 30 października 2014 at 20:36\nnajlepiej obramować każdego, nawet tego kto chce coś zrobić i wrzucanie takich osób do jednego worka…W gminie liczy sie tylko obługa i tyle kto najwięcej nasmaruje na drugą osobe ten wygra, brawo tego chcieliście i do tego dążyliśie???Nic tylko pogratulowac… żygać sie chce a nie mieszkać w tej gminie, wystarczy jak młodzi wyjad i zostana same stare osoby i wtedy trzeba będzie zatrudniać ukrainki do opieki ….\nAnonim on 30 października 2014 at 21:06\nNaucz się koleś jak gramatycznie i ortograficznie wyrażać swoje myśli , bo puki co ….\nwitia on 30 października 2014 at 22:59\n“puki” co to marcin uczy marcina\nLiberał z Jonin II on 30 października 2014 at 11:05\nDziwię się, że w programach wyborczych podobnie jak w programach telewizyjnych na końcu nie dopisuje się uwagi: “Redakcja (komitet wyborczy) zastrzega sobie możliwość zmian (po wyborach) w programie”. Zarówno program wyborczy jak i telewizyjny zawsze różni się od rzeczywistości więc taki dopisek sprawiłby, że umieszczane w mediach czy na płotach programy zawierałyby treści prawdziwe. A tak to bywa jak bywa.\nStrażacy on 30 października 2014 at 07:41\nJedno małe pytanie do Pana Bernarda Karasiewicza: co znaczy ” RACJONALNE\nwspieranie działalności Ochotniczych Straży Pożarnych”? Proszę nie zapominać że OSP jest największym stowarzyszeniem działającym na terenie gminy Ryglice i zrzesza największą liczbę potencjalnego elektoratu. W większości są to społecznicy zaangażowani i znający tematykę samorządową. Trwająca kadencja pokazała dwukrotne zwiększenie wydatków na OSP w stosunku do lat 2006 – 2010. Czy Pan “racjonalnie” doprowadzi do tego by środki na działalność straży pożarnych uległy zwiększeniu? Proszę również pamiętać, że świat ciągle idzie z postępem, rosną wymagania i oczekiwania społeczeństwa w zakresie ogólnie pojętego bezpieczeństwa. Same chęci nie wystarczą a słowo “racjonalne” ma szerokie pojęcie w związku z tym prosimy o konkrety.\nZe strażackim pozdrowieniem: Druhowie\nchodziło on 30 października 2014 at 08:16\nW Zalasowej prezes z Połoskowa idzie to powyżej taczek bojowych nie dostaną na pewno .\nno tak on 30 października 2014 at 13:04\nSzopa obok remizy w Ryglicach za 50 tyś.\ndalej druchu on 30 października 2014 at 13:06\nZatrudnianie strażaka za poparcie w wyborach\na to swołocz on 30 października 2014 at 14:05\nSzanowni druchowie czy to oferta korupcji politycznej? Taka licytacja kto da (obieca) więcej?\nAnonim on 29 października 2014 at 21:40\nzalasowianie opluwaja sie nawzajem a burmistrzem zaden nie zostanie ludzie opanujcie sie cala Polska sie z was śmieje nie sra sie do własnego gniazda;to tylko wybory zzyc dalej trzeba\nAnonim on 29 października 2014 at 22:49\nMasz racje trzeba zacząć odbudowywać spokój i jedność,\nAnonim on 29 października 2014 at 14:48\nTak sobie patrzę na zdjęcie tego Karasiewicza i tak sobie myślę, że jednak wygląda zdecydowanie gorzej niż Połoskowa. Chociaż to ją na zebraniu w Zalasowej wysyłał na emeryturę.\nAnonim on 29 października 2014 at 17:27\nFakt albo zdjęcie fatalne, albo gorszy dzień, nieogolony jakiś.\nAnonim on 30 października 2014 at 21:01\nWygląda strasznie, na jakieś 68 lat niedogolony, krawat żle dobrany – typowy emeryt\nBzdura on 30 października 2014 at 21:06\nJuż któryś tu komentarz krytykujący foto i BK i TB i Olszówkę i innych Na monitoriach wygląda to różnie. macie jakieś stare ekrany to raz a po wtóre na plakatach ekstra wyglądają . Pracownie drukarskie ti nie byle dziadowskie klitki\nAnonim on 30 października 2014 at 21:10\nDlaczego więc tak bardzo masakrujecie plakaty Władka\nTrwa kampania, więc on 30 października 2014 at 21:33\nw całej Polsce generalnie masakrowane są plakaty z ludźmi z PiS. PiS i tak wygra w naszej gminie .\nwyborca on 29 października 2014 at 14:22\nSzacunek dla ludzi przywrócą, to znaczy, że mieszkańcy będą przyjmowani przez trzeźwego burmistrza.\nno on 29 października 2014 at 17:19\nnie wiem ,niektórzy liczą na jednego jak dawniej ,dla nich to brak szacunku, staropolskiej gościnności\nwyborca on 29 października 2014 at 13:40\nTyle co zrobił Władek dla Zalasowej to się Karasiewicz umywa.\nAnonim on 29 października 2014 at 15:34\nWymien jedna rzecz! Nie zrobił nic !\nZa tu uwielbia kłamać, knuć i przypisywać sobie zasługi innych


Przenośne nowości HP: ProBook 5330m, EliteBook 2560p i 2760p - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nPrzenośne nowości HP: ProBook 5330m, EliteBook...\nPrzenośne nowości HP: ProBook 5330m, EliteBook 2560p i 2760p\n09.05.2011, godz. 22:31\nEliteBook 2560p i 2760p\nW ofercie firmy HP zagościły oficjalnie trzy nowe biznesowe komputery przenośne noszące oznaczenia ProBook 5330m, EliteBook 2560p i EliteBook 2760p. Dwa pierwsze to "zwykłe" notebooki, natomiast ostatni może się pochwalić dotykowym, obracanym ekranem.\nMSI GX780 - 17 cali dla graczy\nMożna już zamawiać notebooki Asus Lamborghini VX7\nPierwsza z nowości HP - model ProBook 5330m - to niewielki komputer przenośny wyposażony w 13,3-calowy wyświetlacz o rozdzielczości 1366 x 768 pikseli. Urządzenie dysponuje obudową wykonaną ze szczotkowanego aluminium, waży 1,82 kg i mierzy 32,8 x 22,5 x 2,52 cm. W jego wnętrzu można zainstalować procesor Intel Core i3-2310M (2,10 GHz) lub Core i5-2520M (2,50 GHz) oraz 4 GB pamięci DDR3 i 500-gigabajtowy dysk twardy (można też wybrać dysk typu SSD).\nUżytkownik otrzymał ponadto do dyspozycji zintegrowaną grafikę Intel GMA HD 3000, podświetlaną klawiaturę, czytnik linii papilarnych oraz akumulator pozwalający urządzeniu na 5,5 godziny pracy z dala od gniazdka. Warto też wspomnieć o braku napędu optycznego oraz o tym, że za generowanym przez notebook dźwiękiem stoi firma Beats Audio.\nDruga z nowości - EliteBook 2560p - dysponuje 12,5-calowym wyświetlaczem LCD (1366 x 768 pikseli) oraz, podobnie jak poprzednik, pozwala na wybór pomiędzy procesorami Intel i5/i7. Urządzenie przechowuje dane na dysku twardym o maksymalnej pojemności 500 GB (lub dysku SSD o maksymalnej pojemności 160 GB) i oferuje wbudowaną nagrywarkę DVD.\nZa przetwarzanie grafiki odpowiada zintegrowany układ graficzny Intel GMA HD 3000, natomiast maksymalna pojemność pamięci RAM to 8 GB. EliteBook 2560p oferuje też użytkownikowi możliwość skorzystania z modemu HSPA+ oraz czytnika linii papilarnych.\nOstatnia z propozycji - model noszący oznaczenie EliteBook 2760p - dysponuje w odróżnieniu od poprzedników obracanym dotykowym wyświetlaczem o przekątnej wynoszącej 12,1 cala (jego rozdzielczość to 1280 x 800 pikseli). Co więcej, cechuje go konstrukcja spełniająca surowe wymagania standardu wojskowego (MIL-STD 810G) dotyczące odporności na drgania, kurz, wilgoć, wysokość n.p.m. i wysoką temperaturę. Sprzęt można wyposażyć maksymalnie w 16 GB pamięci DDR3, procesory i5/i7, dysk twardy o pojemności 320 GB (lub SSD o pojemności 128/160 GB) oraz modem HSPA+.\nFirma HP ustaliła ceny "bazowe" nowych komputerów na następującym poziomie:\n- ProBook 5330m: od 799 USD (dostępny od dzisiaj)\n- EliteBook 2560p: od 1099 (dostępny od 25 maja)\n- EliteBook 2760p: od 1499 (dostępny od dzisiaj).\nZapoznaj się z dokładnymi specyfikacjami urządzeń: ProBook 5330m, EliteBook 2560p, EliteBook 2760p.


Premier Morawiecki przyjedzie do Konina - Wiadomości lokalne Konin\nPremier Morawiecki przyjedzie do Konina\nSzykuje się gorący polityczny wtorek w Koninie. Do naszego miasta przyjedzie Mateusz Morawiecki, który z pewnością wesprze w kampanii Zenona Chojnackiego, kandydata Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta. Platforma Obywatelska też czeka na gościa z Warszawy. Tego samego dnia Piotra Korytkowskiego, jak się nieoficjalnie dowiedzieliśmy, poprze zwycięzca wyborów w stolicy, czyli Rafał Trzaskowski.\nMateusz Morawiecki przyjedzie do Konińskiego Domu Kultury około godziny 18.00. Spotkanie ma odbyć się w formie konwencji wyborczej dla działaczy PiS-u. Na pewno więc premier wesprze wtedy w kampanii Zenona Chojnackiego, który walczy w drugiej turze wyborów samorządowych o fotel prezydenta Konina.\nPiotr Korytkowski, jak się nieoficjalnie dowiedzieliśmy, w przyszłym tygodniu również będzie mógł liczyć na wsparcie polityków znanych w całej Polsce. Także we wtorek prawdopodobnie przyjedzie do Konina Rafał Trzaskowski, który już w pierwszej turze wygrał wybory prezydenckie w Warszawie.\nTo już drugi wyrok panie Mateuszku w czasie 2 tygodni. Co będzie dalej?\nNa spotkanie nie weszli nawet działacze pis, którzy byli zapisani na tzw. LIŚCIE. Misiewicze weszli bocznymi drzwiami. Tak samo będzie gdy pan Ch. będzie zmuszony się odwdzięczać. Tylko Korytkowski gwarantuje normalność\nMateuszek kłamczuszek przejdzie wspomóc katechetę, może zaraz przejdzie Rydzyk... ŻAŁOSNE! Morawiecki to chorągiewka !\nJózefa już nie ma i co dalej będzie z tramwajem wodnym i bulwarami to przeciesz przyszłość Konina


Święto FIFA na koszt RPA - rp.pl\nŚwięto FIFA na koszt RPA\nMistrzostwa świata są bonanzą finansową, ale tylko dla wąskiej grupy ludzi związanych z władcami futbolu\nPublikacja: 22.06.2010 23:17\nSzef FIFA Sepp Blatter i prezydent RPA Jacob Zuma przed meczem otwarcia\nPodział jest prosty: jedyną instytucją, która zarobi na finałach mistrzostw świata, będzie FIFA. RPA jako państwo, a zwłaszcza zwykli mieszkańcy kraju, straci, i to nie tylko złudzenia co do jakości własnej reprezentacji.\nO tym, jak bardzo FIFA dba, żeby nawet jeden dolar nie dostał się w niepowołane ręce, świadczy zupełnie groteskowe przesłuchanie, któremu poddanych zostało 30 Holenderek ubranych w pomarańczowe spódniczki mini. Spódniczki służyły ponoć do nielegalnej reklamy browaru. Miejscowa linia lotnicza musiała się wycofać z akcji promocyjnej w bardzo zawoalowany sposób nawiązującej do mistrzostw.\n[srodtytul] 26 strajków [/srodtytul]\nNielegalna reklama jest w RPA przestępstwem i w zasadzie FIFA ma pełne prawo ścigać kobiety w minispódniczkach, linie lotnicze nadmiernie demonstrujące barwy flagi RPA, a nawet użytkowników wuwuzeli pomalowanych w podejrzane kolory. Zakazane przez prawo jest również “przesyłanie obrazu, opisu, rezultatu jakiegokolwiek wydarzenia” do sieci, np. wymiana informacji czy zdjęć z mundialu na Facebooku. Te wszystkie przepisy wymusza organizacja, która jeszcze zanim rozpoczęła się impreza, zarobiła na sprzedaży praw do transmisji i reklamy 3,2 miliarda dolarów. Koszty poniesione przez FIFA ocenia się na ok. 1,2 miliarda dolarów, co oznacza, że na koniec imprezy firma zanotuje zysk w wysokości 2 miliardów.\nDla porównania: koszty poniesione przez rząd RPA na modernizację infrastruktury drogowej i budowę nowych stadionów wynoszą ok. 5 miliardów dolarów (niektóre źródła przewidują, że ostateczny koszt imprezy przekroczy nawet 8 miliardów). To wszystko odbywa się w kraju, w którym bezrobocie sięga 46 procent, a 40 procent ludzi żyje za 2 dolary dziennie.\nMożna by pomyśleć, że rozwój infrastruktury napędza gospodarkę i zwiększa bogactwo ludzi. Można, gdyby nie kilka faktów. 80 procent zatrudnionych na budowach otrzymywało kilkumiesięczne kontrakty i pensje na poziomie 280 dolarów (minimalne koszty utrzymania w RPA to 400 dolarów). Od dwóch lat pracownicy budów związanych z mistrzostwami strajkowali 26 razy, zwykle zresztą uzyskując podwyżki. Po imprezie obowiązek utrzymania obiektów spadnie na i tak biedne lokalne samorządy.\nJak to wszystko ma się do FIFA? Sepp Blatter od dawna próbuje stworzyć jej obraz jako organizacji, której głównym celem jest kontynuacja misji Matki Teresy za pomocą futbolu. “FIFA to nie jest zwykła instytucja kierująca sportem – mówił w niedawnym wywiadzie prasowym. – Ma wymiar społeczny, kulturowy, polityczny i sportowy, a jej celem jest edukacja dzieci i walka z biedą”.\nPo przyznaniu RPA mistrzostw szef FIFA twierdził, że ich celem ma być “pomoc dla całego kontynentu afrykańskiego”. Po takich deklaracjach można by oczekiwać, że główna impreza organizowana przez FIFA przyczyni się do wzbogacenia RPA, a nie wpuszczenia i tak biednego kraju w spiralę kolejnych długów. A jednak.\n[srodtytul] Kosztowne turnieje [/srodtytul]\nFIFA ma wiele na swoją obronę. W ramach budżetu liczonego w cyklu czteroletnim od finałów do kolejnych finałów FIFA organizuje wiele imprez, które przynoszą tylko straty. Mistrzostwa świata do lat 17 czy 20, nie mówiąc o zawodach kobiecych, kosztują ją regularnie kilkadziesiąt milionów każde. Ostateczny zysk FIFA wynosi “zaledwie” około 200 milionów dolarów w cyklu czteroletnim.\n[srodtytul] Miliard dolarów w zapasie [/srodtytul]\n700 milionów z budżetu FIFA w ostatnim cyklu przeznaczono na rozwój futbolu na całym świecie. Jednak na tzw. koszty operacyjne, czyli pensje pracowników, organizowanie kongresów, utrzymanie pałacu w Zurychu (koszt 200 milionów dolarów), FIFA przeznacza 800 milionów. Dla porównania: na program “Goal”, który ma być podstawą systemu rozwoju futbolu na świecie, FIFA wydała zaledwie 170 milionów dolarów w ciągu dziesięciu lat. FIFA zarejestrowana jest w Szwajcarii jako organizacja non profit, co pozwala jej nie płacić podatków, a przy tym zupełnie swobodnie określać własne cele rozwojowe. Między innymi dlatego jej rezerwa budżetowa wynosi obecnie ponad miliard dolarów. To są pieniądze na wszelki wypadek, gdyby coś złego miało się stać.\nWypominanie bogatemu jego majątku trąci małostkowością, ale w przypadku FIFA ważne jest, by pozbyć się złudzeń. Czy taki obraz finansów futbolu może ulec zmianie? Nie może. Takie są prawa futbolowej fizyki i nikt ich nie zmieni. FIFA jest prywatną firmą, dzielić się swoim bogactwem może z kim chce i jak chce. Jeśli ktoś nie ma na to ochoty, nie musi wchodzić z nią w układy biznesowe. Mieszkańcy RPA właśnie się o tym dowiadują.


> Edukacja > SZTUKA > SZTUKowanie > 2011 > SZTUKowanie 11.- Kosałka, Piotrowski\nSZTUKowanie 11.- Kosałka, Piotrowski\n25 lipca spotkaliśmy się z grupą dziesięciu pań biorących udział w warsztatach integracyjnych. Zwiedziliśmy wystawę Jerzego Kosałki a także Grzegorza L. Piotrowskiego. W trakcie oglądania prac Kosałki udzieliło się zwiedzającym poczucie humoru artysty i jego ironiczna postawa w stosunku do historii i przywar Polaków.\nPodczas warsztatu pierwszym zadaniem było wymyślenie przez dwie grupy uczestniczek pozytywnych i negatywnych cech Polaków. Następnie każda z grup przedstawiła wybraną cechę w formie stop-klatki. Uczestniczki miały do dyspozycji różnego rodzaju przedmioty, które dzięki swojej pomysłowości zamieniły w znaczące rekwizyty. Kolejnym etapem pracy było powielenie wybranego zdjęcia na arkuszu papieru. Grupa przedstawiająca pozytywną cechę (gościnność) malowała swoją pracę w ciepłych kolorach, natomiast druga grupa w kolorach zimnych (cecha negatywna - pijaństwo). Powstały prace inspirowane tematyką wystawy Jerzego Kosałki z wykorzystaniem techniki malarskiej oraz używanego często w malarstwie współczesnym rzutnika multimedialnego.


dodał: Oskar Szatraj | źródło: Francja.goal.pl | 31.10.2020 23:01\nPiłkarze Stade Rennais przegrywali 0:1 ze Stade Brest, ale poprawili skuteczność i ostatecznie wygrali 2:1. Z dobrej strony ponownie zaprezentowało się PSG, które pokonało na wyjeździe Nantes 3:0.\nStade Rennais - Stade Brest\nPo środowej wyjazdowej porażce w Lidze Mistrzów z Sevillą, piłkarze Stade Rennais wrócili do rywalizacji o kolejne ligowe punkty w Ligue 1. Ich rywalem było czternaste Stade Brest, więc teoretycznie nie powinni mieć większych problemów z odniesieniem zwycięstwa. Musieli jednak zachować koncentrację, ponieważ lekceważenie przeciwnika przeważnie kończy się źle.\nPiłkarze z Rennais już od pierwszych minut starali się zaznaczyć, która drużyna będzie podawać piłkę, a kto zostanie zmuszony do biegania za nią. Gospodarze mieli wyraźną przewagę w posiadaniu piłki (69% do 31%) oraz kontrolowali tempo gry. Ponadto oddali na bramkę rywali aż dziesięć, ale żaden z nich nie był celny. Ani razu w światło bramki nie uderzyli także goście, lecz oni próbowali zaledwie raz. Wynik z początku meczu nie zmienił się.\nDruga połowa był dużo lepsza, ponieważ Stade Brest zagrał bardziej odważnie, za co zostało nagrodzone golem na 1:0. W 57. minucie Steve Mounie zagrał głową do będącego w polu karnym Francka Honorata, który poczekał, aż futbolówka spadnie na ziemię. Następnie z pierwszej piłki uderzył precyzyjnie w prawy dolny róg bramki.\nGospodarze ruszyli do ataku i niespełna dziesięć minut później doprowadziło do remisu. Romain del Castillo dośrodkował z rzutu wolnego w szesnastkę, gdzie nabiegał Damien Da Silva, który uderzeniem głową pokonał bramkarza. Cztery minuty później zespół z Rennais był już na prowadzeniu, gdy z rzutu rożnego dośrodkował Benjamin Bourigeaud, a najwyżej wyskoczył Nayef Aguerd, który trafił do siatki w ten sam sposób, co wcześniej Da Silva. Jak się później okazało, był to zwycięski gol.\nW następnej kolejce Rennais zagra na Parc des Princes z PSG. Z kolei Brest podejmie u siebie Lile.\nW sobotni wieczór na Stade de la Beaujoire o ligowe punkty rywalizowały zespoły, które do tego spotkania przystąpiły mocno osłabione. Nantes podejmowało u siebie PSG, które musiało radzić sobie bez największych gwiazd, jak Neymar, Di Maria, czy Icardi.\nParyżanie dominowali od początku tego spotkania i mieli wyraźną przewagę nad Nantes. Aktualni mistrzowie Francji byli mocno osłabieni, ale mają na tyle jakościowych zawodników, że powinni być bardziej skuteczni. W pierwszej połowie oddali na bramkę rywali sześć strzałów, ale żaden z nich nie był celny. Trzy razy bezskutecznie próbowali gospodarze.\nW drugiej części tego spotkania PSG wyglądało już dużo lepiej, a strzelanie w 47. minucie rozpoczął Ander Herrera. Hiszpan wykorzystał podanie od Kyliana Mbappe i uderzył pewnie prawy dolny róg bramki.\nW 65. minucie Mbappe wychodził na wolną pozycję, ale w polu karny sfaulował go Jean-Charles Castelletto. Arbiter wskazał na wapno, a do piłki podszedł sam poszkodowany, który z dużym spokojem pokonał bramkarza.\nOstatni gol w tym spotkaniu miał miejsce w 88. minucie, gdy gospodarze stracili piłkę, a ta trafiła do Pablo Sarabii. Hiszpan zauważył wysuniętego bramkarza i skutecznie go przelobował. Nantes właściwie dziś nie istniało i zasłużenie przegrało.\nKolejny mecz piłkarze Nantes rozegrają na wyjeździe z Lorient. Z kolei PSG zmierzy się u siebie z Rennais.\nPrzed 9. kolejką Ligue 1. Zapowiedź, kursy, typyNeymar poznał diagnozę. Czeka go przerwa


Vivus Włoszczowa, Vivus pożyczka Włoszczowa, Vivus pożyczki we Włoszczowie\nZamów pożyczk?/a> Vivus Włoszczowa\nPrzez aktualn?stron?internetow?możesz zamówi?pożyczk?w Vivus.\nAby uzyska?pożyczk?Vivus wypełnij wniosek na naszej stronie i czekaj na telefon od naszego doradcy w przeci±gu kilkunastu minut skontaktuje si?z tob? nasz doradca który po zweryfikowaniu Twoich danych dostarczy ci pieni±dze.\nNajważniejsz?zasad?jest dla nas uczciwe traktowanie Klientów. Wierno¶ć dobrym praktykom w tym obrębie odzwierciedla zadowolenie Klientów i przekłada si?na nasz sukces.\nVivus Polska wykonuj?niskie, krótkoterminowe, nie wymagaj±ce zabezpiecze?pożyczki dla nowych ludzi od 300 do 3 000 PLN, a dla obecnych nawet do 7000 PLN, które s?dostarczane w wygodny i terminowy sposób.\nPożyczka Vivus Włoszczowa to pożyczka dla mieszkańców z Włoszczowy\nPożyczka gotówkowa Vivus Włoszczowa dostępna jest do zamówienia poprzez nasz?stron? zapraszamy do zapoznania si?z ofert? pożyczki online Vivus\nPożyczka gotówkowa Vivus jest skierowana dla mieszkańców we Włoszczowie\npożyczka od ręki Vivus jest przydzielana jeszcze tego samego dnia. Zamów ju?teraz chwilówki Vivus z Włoszczowy, chwilówka z Włoszczowy jest dostarczana w pare godzin we Włoszczowie\npożyczki dla zadłużonych Vivus.pl Włoszczowa\npożyczki na dowód Vivus.pl Włoszczowa\npożyczki w domu klienta Vivus.pl Włoszczowa\npożyczki pod zstaw Vivus Włoszczowa\npożyczki bez bik Vivus Włoszczowa\npożyczki społeczno¶ciowe Vivus Włoszczowa\npożyczki prywatne Vivus Włoszczowa\npożyczki online Vivus Włoszczowa\npożyczki poprzez internet Vivus Włoszczowa\npożyczki bankowe Vivus Włoszczowa\npożyczki dla firm Vivus Włoszczowa\nVivus pożyczka Włoszczowa\nVivus pożyczki we Włoszczowie\nVivus pożyczka gotówkowa Włoszczowa\nVivus.pl online Włoszczowa\nVivus chwilówki we Włoszczowie\nPożyczka Vivus Błonie\nPożyczka Vivus Radymno\nPożyczka Vivus Recz\nTagi :Włoszczowa pożyczka od ręki\nWłoszczowa pożyczka poprzez internet\nWłoszczowa pożyczka provident\nLudno¶ć - 10 685\nWojewództwo - ¶więtokrzyskie\nGęsto¶ć zaludnienia - 354,2os/km2\nVivus pożyczki w domu klientaPrzyjedziemy do każdego we Włoszczowie\nVivus oprocentowanieVivus wykonuj?niskie oprocentowanie


Pomoc dla kredytobiorców. Poprawki w Senacie | Z kraju\n01 PAŹDZIERNIKA 2015, 18:42\nFoto: Pixabay (domena publiczna) Foto: Pomoc jest skierowana do wszystkich kredytobiorców, zarówno złotowych, jak i walutowych\nRozwiązania zawarte w przyjętej w ubiegłym tygodniu przez Sejm ustawie o wsparciu kredytobiorców, znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej, którzy zaciągnęli kredyt mieszkaniowy, skierowane są do wszystkich kredytobiorców - zarówno złotowych, jak i walutowych. W myśl ustawy - której projekt przygotowało Ministerstwo Finansów, ale zgłoszony został w Sejmie przez posłów Platformy Obywatelskiej - pomoc do 1,5 tys. zł - maksymalnie przez 18 miesięcy - otrzymywać mają kredytobiorcy znajdujący się w tarapatach finansowych.\nJedna z przyjętych w czwartek poprawek senatora Kleiny modyfikuje te kryteria. Dodatkowym kryterium byłoby, jak napisał senator w uzasadnieniu do poprawki, "określone w polskim porządku prawnym spełnienie warunków do otrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej". To, jak przypomniał, progi dochodowe 634 zł w jednoosobowym gospodarstwie domowym i 514 zł na osobę w gospodarstwach wieloosobowych. - Uzupełnienie kryteriów o te kryterium dochodowe pozwoli uzyskać uprawnienie do wsparcia wielu gospodarstwom będącym w trudnej sytuacji - uzasadniał poprawkę Kleina. Senatorowie zgodzili się z jego stanowiskiem.\nqku 2015-10-01 21:39:53\ntzn oni - zachęceni tym - zaczną nie płacić i im państwo da, a ja dalej do śmierci będę spłacał?


Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Buty sportowe › Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black\nPrezentowane Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. buty sportowe damskie są przeznaczone dla kobiet aktywnych, które nie lękają się wzmożonego fizycznego wysiłku. Dokładnie dla takich pań zostały zaprojektowane buty Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black, które zaspokoją.. więcej »\nPrezentowane Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black kupisz tanio w sklepie www.eobuwie.pl. buty sportowe damskie są przeznaczone dla kobiet aktywnych, które nie lękają się wzmożonego fizycznego wysiłku. Dokładnie dla takich pań zostały zaprojektowane buty Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black, które zaspokoją wszystkie oczekiwania kobiet. Dopasowanie do stopy sprawia, że buty te cechuje szczególnie wysoki komfort noszenia, przez co są wyborem wielu kobiet pasjonujących się swoją sportową dyscypliną. Poniżej jest dokładniejszy opis tego modelu:\nTrampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black - Buty sportowe damskie\nTen model butów sportowych Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black nie jest idealny dla Ciebie? Chcesz zerknąć na inne modele Converse? Na buty360.pl możesz poznać propozycję innych modeli tej marki lub powrócić do zamieszczonych butów i kupić te, które spełnią w 100% Twoje oczekiwania.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Trampki CONVERSE - Ctas Coral Ox 555903C Blue Coast/White/Black


ul Kmicica Wroclaw Zerniki\nRóg ulicy Kmicica i Rumiankowej\nMapa pokazująca ulicę Kmicica we Wrocławiu\nPłot moich sąsiadów\nPsychotesty kierowców na Kmicica 3 we Wrocławiu\nNa ulicy Andrzeja Kmicica we Wrocławiu mieszkam od kilkunastu lat. Tam przeprowadziłem się z ulicy Komeńskiego na tym samym osiedlu (z domu Rodziców).\nJestem lokalnym patriotą i raczej nie przeniosę się już nigdzie więcej, do końca mojego skromnego żywota. Tutaj również kwitnie moje życie i kariera zawodowa. Tutaj prawdopodobnie też się kiedyś skończy.\nNa Kmicica 3 mieścił się mój gabinet medycyny pracy, ale po przeprowadzce na Żernicką 215 pozostała jedynie pracownia psychotestów dla kierowców.\nPoniżej i powyżej masz dwa filmy przedstawiające mój krótki spacer po tej ulicy. Zabudowa jest z początku lat 90-tych ubiegłego wieku, ale jeden dom pamiętają starzy Żerniczanie /gdzieś z lat 70-tych/.\nW tej chwili Kmicica jest miejscem zamieszkania raczej dla średniej klasy naszego społeczeństwa /lekarze, zawody prawnicze czy właściciele firm/. Jest również kilku emerytów.\nUlica Kmicica jako pierwsza na osiedlu była skanalizowana, ma w miarę nową magistralę gazową oraz szeroką asfaltową nawierzchnię. Resztę można obejrzeć na filmach. Również Ty możesz opowiedzieć coś ciekawego na temat tej lub innej ulicy na tym osiedlu.\nKliknij w linki poniżej aby skomentować.\nZdjęcie zrobione w domku na ulicy Kmicica 3. Miłościwie tam mieszkający sobie spokojnie Państwo Kraśniccy\nOpuszczony dom na Kmicica 32. Widać resztki jego dawnej świetności.\nKoniecznie skomentuj tą ciekawą wrocławską ulicę!! Oczywiście na sam koniec moja pracownia psychotestów na Kmicica 3\nCiągle się mieści w domku, który pomógł mi budować mój Ojciec i na razie nie zanosi się na przenosiny w inne miejsce.\nOto domek w sąsiedztwie:\nZabudowa poniemiecka w Żernikach:\nOd 24 września 2012 Wrocław Żerniki\nSlajdy z moich wycieczek po osiedlu i nie tylko:


Seria meetupów Lisk w Polsce - podsumowanie - Kryptowaluty\nSeria meetupów Lisk w Polsce – podsumowanie\nSeria meetupów Lisk w Polsce dobiegła końca. “Nasza pierwsza wizyta w Polsce okazała się wielkim sukcesem” – mówi Michael Borowiec, Szef Komunikacji w Lisk. Spotkania zgromadziły blisko 300 uczestników zainteresowanych projektem Lisk. Giełda BitBay była oficjalnym partnerem tej trasy.\nMeetupy odbyły się w trzech miastach Polski między 3 a 5 lipca w Krakowie, Wrocławiu i Warszawie. Uczestnicy spotkań otrzymali sporą dawkę wiedzy na temat strategii, nowości i przyszłych planów rozwoju ekosystemu Lisk, jak również oferty Akademii Lisk. Każde spotkanie zakończyło się sesją pytań publiczności oraz czasem przeznaczonym na networking.\n– Miło nam oznajmić, że nasza pierwsza wizyta w Polsce była dużym sukcesem – kontynuuje Michael – Podczas tych trzech dni, mieliśmy szanse przedstawić naszą wizję i móc poznać osobiście przede wszystkim tą część naszej społeczności. Organizowanie takich spotkań w Polsce traktujemy bardzo poważnie i dostrzegamy już pozytywne rezultaty naszej działalności na tym rynku. Na pewno wrócimy niedługo, żeby zainspirować jeszcze więcej Polaków naszym projektem.\nKategorie Wiadomości Tagi meetup


UNIQA Rolnicze OC rolników\nUbezpieczenie odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu posiadania gospodarstwa rolnego to obowiązkowe ubezpieczenie dla posiadaczy gospodarstw rolnych.\nPrzedmiotem ubezpieczenia jest odpowiedzialność cywilna związana z posiadaniem gospodarstwa rolnego, co oznacza, że chroniono rolnika oraz osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym lub pracujące w gospodarstwie rolnym rolnika przed dotkliwymi finansowymi konsekwencjami, które mogą wynikać z różnego rodzaju nieprzewidzianych szkód.\nUbezpieczenie OC adresowane jest do wszystkich rolników będących osobami fizycznymi, zarówno posiadaczy, jak współposiadaczy gospodarstw rolnych. Ubezpieczenie zawierane jest na okres12 miesięcy .Jeżeli nie wypowiesz umowy przed upływem okresu na jaki została zawarta, to następuje automatyczne przedłużenie jej na okres kolejnych 12 miesięcy, pod warunkiem, że składka opłacona jest za cały okres ubezpieczenia.\nZ ubezpieczenia OC przysługuje odszkodowanie, jeśli rolnik, osoba żyjąca z nim we wspólnym gospodarstwie lub w nim pracująca zostali pociągnięci do odpowiedzialności za szkodę powstałą w związku z posiadaniem gospodarstwa rolnego, której następstwem jest:\nrozstrój zdrowia ,\nutrata lub zniszczenie mienia.\nOdszkodowanie przysługuje również , jeżeli szkoda powstała w związku z ruchem pojazdów wolnobieżnych, będących w posiadaniu rolników posiadających gospodarstwo rolne i użytkowanych w związku z posiadaniem tego gospodarstwa rolnego .\nSuma gwarancyjna (w przeliczeniu na euro przy zastosowaniu kursu średniego ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski w dniu wyrządzenia szkody) w ubezpieczeniu OC rolników wynosi w odniesieniu do umów zawieranych w okresie od 11 grudnia 2009r. do dnia 10 czerwca 2012 r :\nw przypadku szkód na osobie - 2. 500 000 euro w odniesieniu do jednego zdarzenia , którego skutki są objęte ubezpieczeniem bez względu na liczbę poszkodowanych ,


Kto kupuje szczególnie często artykuły tapicerskie? | UH OH Clothing\nKto kupuje szczególnie często artykuły tapicerskie?\nWrzesień 13, 2018Wrzesień 13, 2018\tadminKto kupuje szczególnie często artykuły tapicerskie?\t0 Comment\nTagi: materiały, produkcja, sprzedaż\nOzdobne, lecz równocześnie solidne materiały tapicerskie, to nasze najistotniejsze produkty z oferty. Wśród naszych klientów nazwać możemy zakłady tapicerskie. Długie starania o jak rewelacyjną jakość zostały docenione, chociaż pracujemy nadal nad jej udoskonalaniem. Do osób wybierających profesjonalnie przygotowane artykuły tapicerskie zaliczamy również renomowanych producentów mebli i projektantów wnętrz.\nWysokiej jakości tkaniny obiciowe a ich najważniejsze cechy\nPrzygotowane przez rozmaite firmy tkaniny (www.infinitex.pl/tkaniny-ogniotrwale/) obiciowe są wskazane na stronie w sieci razem ze szczegółowym opisem. Projektanci wnętrz i klienci indywidualni już jakiś czas temu dostrzegli potencjał proponowanej przez nas oferty oraz dlatego sprzedaż materiałów tapicerskich odbywa się tak sprawnie. Poszczególne tkaniny są dostępne w zróżnicowanych kolorach, więc możemy swobodnie dobierać te idealne według nas. Do szczegółowej weryfikacji kolorów stosowany jest profesjonalny próbnik, jaki określi odcień. Tkaniny tapicerskie oraz te z przeznaczeniem do samochodów cechuje jakość!\nRekomendowane przez specjalistów artykuły do tapicerkiWiększe firmy zajmujące się tapicerstwem nie mogą pozwolić sobie na to, by wybierane przez nich artykuły tapicerskie były nieciekawej jakości oraz prędko ulegały jakimkolwiek zniszczeniom. Chcąc zadbać o wygodę pracy naszych klientów, wykonuje się dziś materiały tapicerskie o różnorodnych cechach (dostępne na ). Między innymi niesamowicie popularna pianka poliuretanowa, nazywana również gąbką tapicerską, jest do kupienia w różnej wielkości arkuszach. Ich różnorodna grubość umożliwia dobranie tej odpowiedniej, natomiast niskie ceny zachęcają do zakupu kilku jej rodzajów od razu.\nStosowane z sukcesem tkaniny obiciowe w nowej ofercie\nProfesjonalne tkaniny meblowe mają różną grubość, co klienci uznają za duży atut. Wśród materiałów można znaleźć także tkaniny ozdobne o różnych wzorach i w rozmaitych kolorach, ale także materiały sztuczne, syntetyczne i naturalne. Producent zatroszczył się o to, by tkaniny – skorzystaj z promocji na nadruk na tkaninach http://www.tritex.pl/ – robione pod obicia były dostosowane do warunków ich użytkowania.


Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy, I ty możesz zostać Świętym Mikołajem czy Szlachetna paczka to ogólnopolskie akcje charytatywne, które zna każdy z nas. Kraków i działające w mieście instytucje każdego roku mocno tę listę uzupełniają. Bo przecież można dobrze się bawić i przy okazji po prostu komuś pomóc. Hotele Best Western Old Town i Galicya chętnie włączają się w tego typu projekty.\nWe wrześniu krakowskie hotele Best Western Kraków Old Town i Best Western Galicya wzięły udział w dwóch akcjach charytatywnych. 6 września odbyła się czwarta edycja Kraków Business Run, imprezy charytatywnej o charakterze sportowym, podczas której rywalizują ze sobą sztafety. Trasa biegu wynosi 19 km, a zatem każdy zawodnik ma do pokonania niecałe 4 km.\nW tegorocznej imprezie wzięło udział ponad 4 000 biegaczy, będących przedstawicielami małopolskich firm. Na starcie pojawili się również pracownicy hoteli Best Western Kraków Old Town i Best Western Galicya. Pieniądze z opłat startowych zostały przekazane na zakup protez dla Ani, Łukasza i Piotrka, podopiecznych fundacji Jaśka Meli. W sumie podczas Kraków Business Run 2015 udało się zebrać ponad 300 000 zł.\nNasza ekipa na Kraków Run Business\n12 września odbył się z kolei IV Bieg Charytatywny organizowany przez Fundację Tesco Dzieciom. Uczestnicy mogli wziąć udział w jednym z trzech biegów: rodzinnym o długości 3,5 km, dla biegaczy bardziej zaawansowanych (10 km) i na szpilkach (100 m).\nImpreza odbywa się rokrocznie od 2012 roku, a patronat nad nią sprawują Prezydent Miasta Krakowa, Wojewoda Małopolski i Rzecznik Praw Dziecka. Pieniądze zebrane podczas biegu są przekazywane na poprawę warunków leczenia pacjentów Uniwersyteckiego Szpitala Dziecięcego w Krakowie, w szczególności na remonty i doposażanie placówki. Ogromnie się cieszymy, że także nasze hotele mogły się włączyć w działania Fundacji i pomóc w zebraniu funduszy na tak szczytny cel.\nPrzedstawicielki krakowskich hoteli Best Western wzięły udział w biegu na szpilkach\nKoncerty, bale, imprezy\nW Krakowie nie brak również koncertów, imprez, balów i wydarzeń organizowanych w celu wsparcia konkretnej osoby lub fundacji. I tak w roku 2013 odbył się koncert charytatywny „Kraków dla Beaty”. Na uczestników wydarzenia czekały atrakcje sportowe (maraton zumby) i muzyczne (koncert finalistki X Factor). Akcja miała na celu wsparcie finansowe rehabilitacji Beaty, fizjoterapeutki i instruktorki fitness, która uległa ciężkiemu wypadkowi w drodze do pracy: spadł na nią skaczący z 7 piętra samobójca.\nW roku 2014 w Operze Krakowskiej odbyło się widowisko „Diversity Rock Opera”. Dochód ze sprzedaży biletów przeznaczono na zakup protez nóg dla 22-letniej Renaty o wyjątkowym talencie muzycznym. Imprezy charytatywne organizują również restauracje, stowarzyszenia i fundacje. Częstym elementem tego typu wydarzeń są aukcje przedmiotów podarowanych przez sportowców, aktorów czy muzyków.


Morsowanie - czy zimna woda zdrowia doda? - Dietetyk Iwona - Projekt EatMe\nW okresie zimowym coraz większą popularnością cieszą się kąpiele w zimnej wodzie, czyli morsowanie.\nJak grzyby na deszczu powstają grupy sympatyków morsowania.\nCzy jest to rodzaj sportu, rekreacji, a może kuracji zdrowotnej? Dziś przybliżę Ci ten temat i udowodnię, że zimna woda zdrowia doda!\nOd kiedy leczenie zimnem jest znane?\nTrochę poszperałam w artykułach, badaniach i książkach. I jak się okazuje, całkiem sporo można dowiedzieć się o leczeniu zimnem.\nI tak po dziś dzień robi się badania, które potwierdzają tę tezę, że zimno leczy i uśmierza ból.\nCo jest ważne w terapii zimnem?\nWażnym elementem całego procesu leczenia zimnem jest temperatura. Efekty biologiczne stosowania zimna uzależnione są głównie od zakresu stosowanych temperatur, prędkości ochładzania tkanek, czasu ekspozycji oraz indywidualnej wrażliwości organizmu. W zależności od tych parametrów zimno może spowodować zarówno zniszczenie tkanek zmienionych patologicznie, jak i pobudzenie procesów fizjologicznych \nPadaczka (chociaż ja uważam, że jest to naprawdę indywidualna sprawa jeśli chodzi o ekspozycję na zimno przy epilepsji. Wszystko zależy od rodzaju padaczki oraz tego jak organizm reaguje na taki typ stresu)\nRównież stare przekonania naszych babć i mam przeszły na nasze pokolenie i powiela się błąd, wciąż powtarzając, że chodzenie z mokrą głową na zimnie czy boso po domu może powodować przeziębienie organizmu. A nie od tego chorujemy.\nKategorie Zdrowie Tagi dieta, epilepsja, morsowanie, odchudzanie, zdrowie, zima Zobacz wpisy


wagę nie tylko na cenę i jakość, ale również na to z czego są one wykonane. W ostatnich latach w rankingach sprzedaży na prowadzenie wysuwają się naturalne kosmetyki. Są bardziej przyjazne środ\nDodane: 20-07-2019 07:45\nBranża kosmetyczna nieustannie się rozwija. Z roku na rok, polepsza się jakość kosmetyków i różnorodność ich właściwości. Klienci zwracają uwagę nie tylko na cenę i jakość, ale również na to z czego są one wykonane. W ostatnich latach w rankingach sprzedaży na prowadzenie wysuwają się naturalne kosmetyki. Są bardziej przyjazne środ\nmyjnia samoobsługowa kosztPozycjonowanie stron internetowych w WarszawieImprezowanie w plenerzeTwój samochód - to warto wiedzieć12 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak Leczyć zębySauna w domu? Świetny pomysłDbaj o swój samochódWybór oprogramowania- dedykowane czy gotoweCar service - keep you safeReklama - co powinieneś wiedziećWycieczki, zjazdy lub mecze. A co z transportem?Oto Jak Szybko I Bezpieczenie transportować ponadgabarytyO skutecznym pozycjonowaniu GdańskJak uzyskać lepsze i wydajniejsze ogrzewaniePipes are leaking? Better call for helpO maszynach budowlanychW góryCzy sprzęt rehabilitacyjny pomaga powrócić do zdrowia?9 Wypowiedzi O Tym Jak szkolić z bhp, Które Nie Powinny Nigdy PaśćSzybalski-stomatologia.plKomu przyda się oprogramowanie za zamówienie?Na temat pomocy statystycznejZdrowe zęby. Kilka poradZ osobą starszą jak z dzieckiem, trzeba dużo czasu, a co jak go nie ma?Planowanie wesela - kwestia muzykiSkuteczne pozycjonowanieGabinet dentystyczny zabrzeObsługa BHPO kartkach zaproszeniowych na ślubPompy ciepła i rekuperacja, czy się opłaca


Chowańce. Pałac snów by iuvi - Issuu\nP A ∕L A C S NO N O´ W\nKocia Ziemia (Maidenmer)\nMost Zdrady kupiecka osada\nPonure Wzgórza Międzyrzecze\nKamienny Potok Las Pod Drzewami\ni cz n e o g\nBezkresji Czaropisa według\nP A ∕L A C S NO N O´ W Ilustracje Dave Phillips\nPrzełożyła Anna Bereta-Jankowska\nTytuł oryginału The Familiars, Book 4: Palace of Dreams Text copyright © 2014 by Adam Jay Epstein and Andrew Jacobson Illustrations copyright © 2014 by Dave Phillips Map copyright © 2012 Greg Call Jacket art and illustrations pp. 343–351 © 2014 by Peter Chan and Kei Acedera Jacket design by Cara E. Petrus Icons p. 5 made by Freepik from www.ﬂaticon.com All rights reserved. Copyright © for the Polish translation by Anna Bereta-Jankowska, 2016 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo IUVI, 2016\nOpracowanie redakcyjne i DTP Pracownia Edytorska „Od A do Z” (oda-doz.pl) Redakcja Marzena Kwietniewska-Talarczyk Korekta Ewa Cebo Opracowanie graﬁczne okładki i DTP Stefan Łaskawiec\nWydanie I, Kraków 2016 ISBN 978-83-7966-021-6\n∕A SZKL UJAWNIAJA˛CE iele się zmieniło w Nowym Pałacu w Bronzhaven. Po pierwsze, unosił się wewnątrz olbrzymiej szklanej bańki, a wokół prószył śnieg. Co dziwniejsze, poza kulą kilometrami ciągnęła się pustynia. Aldwyn stał u stóp długich schodów, które wznosiły się ku oknu sypialni królowej, lecz kończyły się w pół drogi. Sama Loranella stała na balkonie, a włosy unosiły jej się nad głową, jakby była pod wodą. Kot skakał ze stopnia na stopień, desperacko próbując dotrzeć do monarchini. Coś do niego wołała, ale z jej ust nie wydobywał się żaden dźwięk. Słowa\nwydostawały się jedynie w postaci liter, rozwiewanych przez wiatr niczym strony wyrwane z książki. Aldwyn zbudził się gwałtownie i odkrył, że leży pod dębem w sercu kniei kryjącej Szlak Przemytników. Skylar i Gilbert siedzieli przy nim. – Zasnąłeś – poinformowała go sójka. – Powinniśmy ruszać dalej. – W głosie kota zabrzmiał pośpiech. Los królowej ciążył mu na sercu. – A co z obiadkiem? – spytała rzekotka. – Nie mamy czasu na kolejne prace porządkowe – odparł kocur. – Obawiam się, że nie odczekaliśmy jeszcze wystarczająco długo, by minął nas pościg – martwiła się Skylar. – Zatem musimy zaryzykować – powiedział Aldwyn. Przepowiedziana Trójka zebrała swój skąpy dobytek i wróciła na szlak. – Gilbercie, czy ktoś pozwolił ci to zabrać? – spytała modrosójka. Kot odwrócił się i stwierdził, że Skylar mówi o ślimolu podróżującym teraz na ramieniu żaby. – Nie sądzę, żeby zauważyli, że jednego im brakuje – wytłumaczyła się rzekotka.\nSkierowali się Szlakiem Przemytników na zachód, ku szczytom Kailasy. – Kiedy wyjdziemy z lasu, rzucę kolejną iluzję – zapowiedziała Skylar. – Droga do Ebs przez równiny nie powinna być długa. – W co nas zmienisz tym razem? – chciał wiedzieć Gilbert, łapiąc długim językiem latające w powietrzu muchy. – W kozę? Lisa? Bardzo malutkiego kucyka? – Złowił kolejną porcję owadów. – Myślałam o prosiaku – powiedziała Skylar, patrząc na wypływające z ust żaby robactwo. – Skąd ci to przyszło do głowy? – zdziwiła się rzekotka. W normalnych okolicznościach kocur zdrowo by się uśmiał z rozmowy przyjaciół, ale teraz nawet się nie uśmiechnął. – Dobrze się czujesz, Aldwynie? – zatroszczyła się sójka. – Odkąd się obudziłeś, nie wydajesz się sobą. – Miałem sen – zdradził kot. – Ujrzałem w nim królową Loranellę. Chyba prosiła mnie o pomoc, ale nie byłem w stanie do niej dotrzeć. – Robimy, co w naszej mocy – starała się go uspokoić Skylar.\n– Próbowała mi coś powiedzieć, ale treść wypływała z jej ust w postaci liter, które wiatr rozwiewał, zanim złączyły się w słowa. – Próby przekazania wiadomości z Krainy Snów nie należą do rzadkości – powiedziała sójka. – I często nie są oczywiste. Tam, gdzie nasz umysł wędruje podczas snu, nie ma zasad. – Coś słyszałem! – syknął w panice Gilbert. – Szybko, kryjcie się! – Nie ma potrzeby – odpowiedziała niewzruszona modrosójka. – Przypomnij sobie, co mówił brodaty wróżbita. Knieja nie wyda osoby, która nie chce się ujawnić. Pofrunęła na brzeg ścieżki, by nie zderzyć się z kimś, kto nadchodził. Aldwyn i Gilbert dołączyli do niej, schodząc z drogi. Stamtąd patrzyli, jak w ich kierunku galopuje konno zastęp odzianych w czarne zbroje wojowników. Batalion Zmroku. Na przedzie jechał wielkooki lemur. Kot wiedział, że stworzenia te posiadały moc widzenia nawet przez przedmioty stałe, i prowadzącemu oddział żołnierzowi najwyraźniej powierzono funkcję zwiadowcy. Lemur kręcił głową w lewo i w prawo, przeszukując wzrokiem\nleśną gęstwinę. Drugiego konia dosiadali razem Navid i Marati, a za nimi podążała reszta batalionu. Nagle lemur podniósł łapy, wstrzymując grupę. Konie zatrzymały się o kilka kroków od chowańcow, ale było oczywiste, że jeźdźcy nie widzą zbiegów. Zaczarowany las spełniał swe zadanie. – Zauważyłem coś, o tam – wskazał zwiadowca, wyciągając palec w kierunku gęstej kępy drzew. – Mignęło mi coś niebieskiego. Marati zeskoczyła na ziemię i mijając Przepowiedzianą Trójkę, pobiegła w las. Aldwyn zerknął na żołnierzy Batalionu Zmroku, którzy dobywali przytroczonych na plecach kijów z pętlami.\nMangusta wróciła po chwili, niosąc ogromne błękitne pióro. – Za duże, by mogło pochodzić ze skrzydła Skylar – oceniła. – Pewnie zgubiła je jakaś papuga albo wróżka – stwierdził Navid, patrząc z wysokości końskiego grzbietu. – Jeśli przyczaili się w lesie, nie będą tu mogli zostać na zawsze – powiedziała Marati. Mangusta przeszła tuż obok Aldwyna, niemal muskając jego łapę. – Jedźmy dalej. Kobra królewska zwiesiła ogon, by pomóc przyjaciółce zasiąść z powrotem w siodle. Konie ruszyły z kopyta na wschód, pozostawiając ściganych pod czarodziejską osłoną kniei. – Wiedziałam, że powinniśmy byli odczekać dłużej – zdenerwowała się sójka. – Tak, ale przynajmniej dowiedzieliśmy się, że Batalion Zmroku obrał przeciwny kierunek niż ten, w którym my zmierzamy – zauważył Aldwyn. Dalsza droga Szlakiem Przemytników minęła spokojnie i chowańce nikogo już nie spotkały. A przynajmniej nie były tego świadome.\nGdy wyłonili się z lasu, kot znów wiózł przyjaciół na grzbiecie, i tym razem przemieszczali się jako kozioł śnieżny. Do Ebs nie było daleko, w dodatku maszerowało się całkiem przyjemnie. Rolnicy pracowali przy wiosennych uprawach, zbierając zimowe dynie i mrozogórki. Kwitły tulipany i krokusy. Przez kilka kilometrów Przepowiedziana Trójka wędrowała w towarzystwie krowy i prowadzącego ją mleczarza. Nie rezygnując z przebrania, Skylar przeprowadziła z krasulą strategiczną pogawędkę dotyczącą głównie miejsc występowania najsmaczniejszej trawy, zawierającą jednak również kilka sprytnych pytań, dzięki którym dowiedzieli się, że wieści o upadku Loranelli nie wydostały się na razie poza zamkowe mury. Oznaczało to, że status chowańców jako zbiegów nie jest jeszcze powszechnie znany. Minęli osadę kupiecką i Aldwyn wspiął się na niewielkie wzgórze, skąd przyjaciele spojrzeli w dół na szeroką, błękitną wstęgę rzeki Ebs, z obu stron ozdobioną pasmami żwiru. Iskierki słońca tańczyły na wodzie. – Hej, widzicie tę karczmę? – spytał Gilbert, wskazując opatrzonym przyssawką palcem\ndrewniany budynek stojący tuż przy głównym trakcie. – Nie przypomina wam czegoś? Aldwyn nie mógł się nie uśmiechnąć. – Wygląda zupełnie jak u Tammy – przyznał. Imię to nosiła rudo-biała kotka domowa, która zaoferowała chowańcom schronienie w stodole gospodarza podczas ich pierwszej wspólnej podróży przez Bezkresję. – W drzwiach jest nawet klapka dla kota. Łodzie wyładowane przyprawami i kutry rybackie płynęły w górę rzeki, pchane wiatrem wydymającym widmowe żagle lub napędzane srebrnymi wiosłami. Brzegi łączył złoty most unoszący się nad wodą, niewsparty na żadnych słupach. – Myślicie, że Galleon i Banshee maczali w tym palce? – spytała Skylar. – Nie wiem, ale jakiś czarodziej zdecydowanie chciał się popisać – odparł Gilbert. – A więc to na pewno dzieło Galleona – skwitowała sójka. Podobne mosty wznoszono za pomocą magii w całej krainie w miejsce zniszczonych przez smoki rzeczne podczas powstania. Banshee i Galleon, dumni członkowie kręgu bohaterów, przemierzali Bezkresję, przywracając jej dawną świetność.\nOba krańce mostu opatrzono punktami kontrolnymi. Każdy z nich obstawiony był przez dwóch żołnierzy. Kolejki ludzi i zwierząt ciągnęły się wzdłuż drogi. Czterej strażnicy przykładali do oczu soczewki powiększające, badając każdego przechodzącego wędrowca. – To szkła ujawniające – wyjaśniła modrosójka. – Wykrywają iluzję, otaczając ją żółtą aurą. – Jest jakiś sposób, by to obejść? – zaniepokoiła się rzekotka. – To niezawodne urządzenia. – Przyjaciółka nie miała pocieszających wieści. – Stworzył je znakomity wynalazca Oraknis Proto, by przeciwdziałać Fantasmanianom, okrutnej sekcie iluzjonistów, spiskujących, by pozbawić tronu króla Brannfalka. Nigdy nie sądziłam, że zostaną użyte przeciwko mnie. – Musimy poszukać innego przejścia przez rzekę – zawyrokował Gilbert. – Niekoniecznie – zatrzymał go Aldwyn. – Może zamiast uniemożliwić działanie szkłom, sprawimy, że będą działać aż za dobrze. – Nie nadążam – przyznała szczerze żaba. – Skylar, potraﬁłabyś wytworzyć iluzję na każdej osobie w kolejce? – chciał wiedzieć kot.\n– Nie jestem pewna. Nigdy nie próbowałam czarować na taką skalę. Nawet gdyby mi się udało, nie wiem, jak długo byłabym w stanie utrzymać miraż. Dlaczego pytasz? – Jeśli każdy mężczyzna, kobieta i zwierzę próbujący przekroczyć most wyda się kryć pod iluzją, żołnierze mogą pomyśleć, że szkła się popsuły. – Cóż, wśród ptaków z Leśnej Ptaszarni rekord wyczarowania największej liczby iluzji naraz należy właśnie do mnie. – Sójka nie kryła dumy. – Warto spróbować. Modrosójka uniosła skrzydło, które po chwili zaczęło drżeć. I wtem przed oczami Aldwyna i Gilberta… nie stało się nic. Oczekujący na przejście przez rzekę wyglądali zupełnie tak samo jak przed czarami Skylar. – Nie chciałbym wyjść na tępaka, ale chyba dalej nie łapię – wyznał Gilbert. – Nie widzę żadnych iluzji. – O to właśnie chodzi – zaczęła wyjaśniać sójka. – Dla każdego przywołałam iluzję jego własnej postaci. W ten sposób, kiedy dotrą do mostu, strażnicy zobaczą wokół nich żółtą aurę, ale zamiast podejrzewać, że wszyscy próbują ich oszukać, nie będą\nmieli innego wyjścia, jak tylko uznać, że szwankują okulary. – Tak. Dlatego właśnie pozwalam wam dwojgu opracowywać plany działania – wyraziła aprobatę rzekotka. Przed nimi strażnicy zaczęli wstrzymywać strumień istot, kolejno prosząc ludzi i zwierzęta o zejście z trasy. Zrobiło się zamieszanie, przeradzające się powoli w ogólną frustrację. Wściekli wędrowcy zaczęli wznosić okrzyki zniecierpliwienia. – O co chodzi?! – huknął ktoś. – No, dalej! Nie wstrzymywać tam ruchu! – rozległ się inny głos. – Proszę państwa, prosimy o spokój! – zawołał jeden ze strażników. – Wkrótce zaprowadzimy porządek. Jednak przecieranie soczewek szkieł ujawniających nie na wiele się zdało. Aldwyn, Skylar i Gilbert, nadal w postaci kozła śnieżnego, pospiesznie dołączyli do kolejki, a za nimi zaraz ustawili się kolejni podróżni. Z każdą chwilą rosło zniecierpliwienie tłumu. Gdyby tylko sójka utrzymała miraż, sztuczka mogłaby się udać.\nWreszcie żołnierzom nie pozostało nic innego, jak przepuścić napierającą falę pieszych. Kozioł śnieżny chowańców wmieszał się w tłum przekraczający most. Aldwyn niosący na grzbiecie Gilberta i Skylar dotarł w pół drogi do zachodniego brzegu, gdy nagle usłyszał z dziobka przyjaciółki pełen niepokoju jęk. – Dłużej nie dam rady – wysapała. – Jeszcze odrobinę – zagrzewał ją do boju kot. – Przykro mi – odparła sójka. Zmęczone skrzydło opadło wzdłuż ciała, a chowańce objawiły się światu w swej prawdziwej postaci, jako kot, ptak i żaba. Zwierzęta i ludzie przekraczający most nie zmienili się wcale, ale okrywające ich iluzje również zniknęły. – Musimy się stąd wydostać – rzucił Aldwyn. – I to już. Kot i żaba rzucili się biegiem przed siebie, a Skylar pofrunęła nad ich głowami, jednak ich nagły pośpiech tylko przyciągnął uwagę straży. Dostrzegł ich jeden z żołnierzy na wschodnim punkcie kontrolnym. – Tam są! – wrzasnął. – Uciekinierzy!\nPiesi na moście nie mieli pojęcia, co się dzieje, ale czterech strażników natychmiast sięgnęło po broń. Zaczęli się zbliżać do zbiegów z obu stron. Aldwyn, Skylar i Gilbert, stojąc pośrodku kładki, znaleźli się w pułapce. Żołnierze już nadbiegali, wymachując szablami. Kotu przemknęło przez myśl, by stanąć do walki, ale prawdę mówiąc, przeciwnik miał przewagę liczebną. Zerknął w wartki nurt poniżej, wypatrując smoków rzecznych. Miały w zwyczaju pławić się w wodach Ebs, dając lokalnym mieszkańcom oraz przejezdnym dobry powód, by nie pokonywać rzeki wpław. Wtem Aldwyn spostrzegł kuter rybacki wyłaniający się spod mostu i ciągnący za sobą sieć. Od pokładu dzieliła ich spora wysokość, ale jeśli mieli skoczyć, trzeba było podjąć błyskawiczną decyzję. – Poddajcie się – rozkazał jeden ze strażników. – Upoważniono nas do użycia siły w razie konieczności. – Skylar, leć na statek – polecił Aldwyn. – Gilbercie, za mną. Rzekotka zorientowała się, co planuje kot.\n– Szczęściara! Ze skrzydłami to łatwo – zakumkała rzekotka do sójki. Żołnierze z obnażonymi szablami już dopadali chowańców. Zanim jednak zdążyli uderzyć, Aldwyn i Gilbert rozpędzili się i dali susa z mostu w toń. Kocur leciał w dół jak kamień, wymachując w powietrzu łapami, i już po chwili zdał sobie sprawę, że źle obliczył moment skoku. Nie wylądują na łodzi. Zamiast tego z głośnym pluskiem wpadli do wody za kutrem. Uderzenie było jak cios młotem i Aldwyn stracił oddech. Odruchowo spróbował nabrać w płuca powietrza, ale łyknął rzecznej wody. Nurt natychmiast wciągnął go w głębinę. Stracił kontakt z Gilbertem, lecz chwilowo najważniejszy był jeden cel: wydostać się z powrotem na powierzchnię. Z tym że, niestety, coraz bardziej pogrążał się w toni. Wreszcie łapy kota otarły się o coś: sznur! Traﬁł na jedną z ciągniętych przez kuter sieci. Z całych sił podciągnął się w górę i pokonując oko po oku, wylazł po siatce nad wodę. Żaba już mocno zaplotła błoniaste dłonie na grubym węźle powyżej, a na relingu statku przysiadła Skylar, patrząc na przyjaciół z wyraźną ulgą.\nJednak nie czas było świętować sukces. Z mostu posypał się na zbiegów grad strzał, traﬁając w wodę i wbijając się ostrymi grotami w rufę kutra. Aldwyn i Gilbert, uchylając się przed pociskami, jak szaleni wspinali się na pokład. Spiczasty bełt świsnął tuż obok żaby, o mało nie przebijając jej karku, ale na szczęście przeszył tylko nasiąkniętą wodą płócienną mapę, którą niosła przewieszoną przez ramię. Kocur zerknął w górę na czterech stojących na moście żołnierzy. Jeden z nich wyjął z kołczanu srebrną strzałę i napiął cięciwę łuku. Jednak zamiast wymierzyć w uciekinierów, odwrócił się i posłał ją w niebo ku północnemu wschodowi. Wzleciała niezwykle wysoko w chmury, gdzie zniknęła wszystkim z oczu. – Strzała kurierska – stwierdziła Skylar. – Batalion Zmroku wkrótce się dowie, dokąd zmierzamy. – Raz już przetrwaliśmy podróż przez góry Kailasy – zauważył Aldwyn. – Ciekawe, czy wojownicy z oddziału pościgowego mogą się pochwalić tym samym. Nagle coś połechtało kota w nozdrza. Obrócił się szybko i odkrył, że piętrzy się przed nim stos rzecznych ﬂąder. Po raz pierwszy od dwóch dni pyszczek kota rozświetlił uśmiech.


Czy dieta pudełkowa jest droga? – EM 4\nMarian Opania\tOpublikowane w 5 lipca 2021\nPewnie zastanawiałeś się, czy taka dieta się opłaca? Wiesz, że kosztuje, choć nigdy nie sprawdzałeś cen. Utarło się, że catering dietetyczny to droga opcja żywienia. Często nawet nie zbierając żadnych informacji, z góry blokujesz się na taką możliwość konsumowania posiłków. Zalet jedzenia z pudełka jest więcej niż wad, a jeśli przeanalizujesz wszystkie za i przeciw może się okazać, że taka forma odżywiania opłaca się podwójnie.\nTo odpowiedni plan żywienia, który w postaci zbilansowanych posiłków jest dostarczany Ci pod wskazany adres. Produkty, to najczęściej 5 posiłków dziennie, które są przywożone przez firmę cateringową w pudełkach. Powinieneś je spożywać w regularnych odstępach czasowych, na przykład co 3 godziny. Posiłki są tak skomponowane, że odpowiadają śniadaniu, drugiemu śniadaniu, obiadowi, podwieczorkowi i kolacji. Pojemniki są odpowiednio oznakowane i możesz jeść prosto z nich. Głównym zamysłem takiej diety jest codzienne wchłanianie stałej liczby kalorii.\nCzy opłaca się jeść z pudełka?\nMusisz to przeanalizować. Ile wydajesz w tygodniu na regularne zakupy? Jeśli jest to około 400 zł, to sprawdź, ile z tego artykułów się marnuje? Czy zanim robisz kolejne wyjście do sklepu, zjadasz wszystko to, co kupiłeś? Okazuje się, że pomimo regularnych zakupów dużo produktów po prostu wyrzucamy. Dieta z pojemników to wydatek około 60-80 zł dziennie. Mnożąc to przez 7 dni w tygodniu, otrzymujesz kwotę od 420 do 560 zł za tydzień. Plusem tego jest poczucie, że nic się nie marnuje. Poza tym tydzień zazwyczaj nie kończy się na jednym wyjściu do sklepu. Zawsze musisz coś dokupić, a skoro już jesteś w sklepie, to wrzucasz do koszyka rzeczy zupełnie niepotrzebne. Takie jedzenie uniezależnia Cię od robienia zakupów spożywczych. Dodatkowo jeszcze, jeśli skrupulatnie trzymasz się planu, chudniesz i oszczędzasz sporo czasu, który możesz poświęcić na dodatkowy zarobek lub odpoczynek.\nDieta pudełkowa jest niedroga\nReasumując, catering dietetyczny się opłaca. Zrzucasz nadprogramowe kilogramy, nie marnujesz jedzenia i jesz dokładnie tyle, ile potrzebujesz. Dodatkowo nie przeznaczasz pieniędzy na niepotrzebne przekąski, a jeśli odliczysz pieniądze, które wydajesz w restauracji lub cukierni, okazuje się, że taka dieta jest nawet tańsza, niż tradycyjny model żywienia, który stosowałeś do tej pory. I jest jeszcze coś. Jesz zdrowo. Masz pewność, że na Twoim talerzu niczego nie brakuje, bo posiłki są odpowiednio zbilansowane, a dieta ułożona pod okiem profesjonalnego dietetyka.\nOtagowano:cateringcatering dietetycznydietadieta pudełkowa\nPoprzedni wpisKostka brukowa w ogrodzie – wizytówka Twojego domu\nNastępny wpisSprzęty budowlane – koparko-ładowarka\nMarian Opania 15 maja 2018\nMarian Opania 27 października 2017