Zebranie Rady Osiedla Ró¿nówka\nDoda³: red Data: 2020-03-10 19:30:36 (czytane: 1032)\nW Szkole Podstawowej Nr 4 w Bi³goraju, odby³o siê dzi¶ zebranie sprawozdawcze Rady Osiedla Ró¿nówka. W zebraniu w³adze Miasta reprezentowali wiceburmistrz Jaros³aw Bondyra, sekretarz Rady Miasta Bi³goraj Bogdan Kowali oraz radni Rady Miasta Miros³aw Lipiñski i Bogdan Krêt oraz wiceprzewodnicz±cy Rady Miasta Tadeusz Ferens.\nNowa Rada wybrana zosta³a 26 kwietnia 2019 roku, w jej sk³ad weszli Halina Bartnik, Anna Blacha, Anna Brodziak, Danuta Pyszniak, Marcin Paluch, Krzysztof Maksymiuk, Piotr Jargie³o, Miros³aw Lipiñski, Grzegorz Oszajca, Andrzej Szwed, Emil Blacha, Dariusz Dziduch, Rafa³ Tutka, £ukasz Pawlicha i Wanda Zako¶cielna. Na przewodnicz±c± Rady Osiedla wybrana zosta³a Anna Blacha.\n-Zebrania Rady Osiedla odbywa³y siê w pomieszczeniach Szko³y Podstawowej Nr 4 w Bi³goraju, a w zebraniach poza Zarz±dem i radnymi Rady Osiedla uczestniczyli tak¿e zaproszeni go¶cie, w tym mieszkañcy Osiedla oraz przedstawiciele w³adz Miasta. Podczas posiedzeñ, rada Osiedla zajmowa³a siê sprawami bie¿±cymi, w tym m. in. wyra¿eniem opinii w przedmiocie nadania nazw ulic czy opinii punktów sprzeda¿y alkoholu. Jednym ze sta³ych zadañ, w które anga¿uje siê Rada Osiedla Ró¿nówka, jest organizacja wspólnie ze Szko³± Podstawow± Nr 4 i parafi± pw. Chrystusa Króla w Bi³goraju, parafiady promuj±cej Osiedle i „Czwórkê” - poinformowa³a Anna Blacha.\nRada Osiedla zg³osi³a do bud¿etu Miasta Bi³goraj, na rok 2020, ponad 20 wniosków. Do najwa¿niejszych nale¿y: wykonanie ci±gu komunikacyjnego ulic Parkowej i Makowej poprzez budowê ulicy Parkowej (w odcinku gruntowym) i ulicy Makowej; rozszerzyæ dokumentacjê techniczn± budowy ulicy Parkowej by po³±czyæ j± z ulicami Parkow± i Makow±; wykonanie ci±gu komunikacyjnego ulic Korczaka i Soko³owskiego przez budowê ulic Korczaka i Soko³owskiego; pozyskanie gruntów i doprowadzenie do przejezdno¶ci ulicy Klonowej, wykonanie utwardzenia ulic Ga³czyñskiego, Andersena i Fredry; wykonanie przy ulicy Weso³ej chodnika od strony wschodniej i parkingu od strony zachodniej w obrêbie skrzy¿owania ulic Polna - Weso³a; wykonanie o¶wietlenia ulic Wi¶niowej, Morelowej i Jagodowej oraz Makowej; poprawa nawierzchni alejek znajduj±cych siê pomiêdzy blokami komunalnymi przy ulicy Weso³ej i Korczaka; pozyskanie ¶rodków na odbudowê Dworku Szambelana w Parku Stanis³awa Nowakowskiego czy budowê placu zabaw w rejonie ulic Makowej, Wi¶niowej, Morelowej i Jagodowej.\n-Analizuj±c dzia³alno¶æ w³adz Miasta Bi³goraj w 2019 roku, rada Osiedla Ró¿nówka podkre¶la, ¿e we wskazanym okresie w naszym Osiedlu wykonano kilka oczekiwanych przez mieszkañców. Nale¿± do nich przygotowanie do realizacji zadania budowy ulic Parkowej, Soko³owskiego i Korczaka, wykonanie miejsc parkingowych wzd³u¿ ulicy Weso³ej, wykonanie nowego o¶wietlenia w ulicy Polnej na odcinku od ulicy Zielonej do ulicy Korczaka oraz wykonanie o¶wietlenia w ulicy Magnoliowej. Mimo tych inwestycji wiele wa¿nych zadañ od wielu lat oczekuje na swoj± realizacjê. Najbardziej pal±cym problemem pozostaj± regularnie powtarzane we wniosku do bud¿etu drogi gruntowe w zachodniej czê¶ci naszego Osiedla - podsumowa³a przewodnicz±ca Anna Blacha.\nO inwestycjach jakie miasto w tym roku planuje mówi³ wiceburmistrz Jaros³aw Bondyra. Podczas zebrania zaplanowano tak¿e czas na dyskusjê. Podczas niej mieszkañcy podnosili kwestiê bezpieczeñstwa i zak³ócania ciszy, przez osoby zachowuj±ce siê g³o¶no w Parku Nowakowskiego. Mieszkañcy zwrócili uwagê, i¿ weekendami, a w lecie niemal codziennie gromadz± siê tam w nocy osoby, które pal± ogniska, zak³ócaj± ciszê nocn± i spo¿ywaj± alkohol. Policja - w opinii mieszkaj±cych w s±siedztwie Parku osób - nie radzi sobie z tym problemem. Mieszkañcy apelowali tak¿e, by przywróciæ dawn± ¶wietno¶æ dawnemu Parkowi Nowakowskiego i sprawiæ by by³ bezpieczny i przyjazny dla mieszkañców.\nJaros³aw Bondyra podkre¶la³, ¿e przywrócenie ¶wietno¶ci Parkowi wymaga ogromnych nak³adów finansowych, w tej chwili Miasta na to nie staæ. -W tej chwili staramy siê o ¶rodki zewnêtrzne z Funduszy Norweskich na rewitalizacjê Bi³goraja. Czê¶æ ¶rodków chcemy w³a¶nie przeznaczyæ na odtworzenie tego Parku wraz z zagospodarowaniem alejek i miejsc rekreacji dla mieszkañców. W tej chwili czynimy wszystkie starania by te ¶rodki pozyskaæ, bo wiemy jak wa¿ne jest to inwestycja w wielu aspektach spo³ecznych - przekonywa³ wiceburmistrz Bondyra. Przedstawicie w³adz Miasta w kwestii bezpieczeñstwa apelowali, by mieszkañcy korzystali z Krajowej Mapy Zagro¿eñ, która zobowi±zuje policjantów do sprawdzenia zg³oszonych miejsc.\nMieszkañcy wnioskowali tak¿e o budowê ulicy Brzechwy.\nTagi: rada osiedla ró¿nówka zebranie rady osiedla ró¿nówka zebrania rad osiedli osiedla miasta bi³goraj\nDodane: 2020-05-29 14:20 - Komentarze (0) czytane (1045)\nZmar³ radny Rady Gminy Turobin 2020-05-29 13:30 - Komentarze (0)\nMarcin Romanowski o wyborach prezydenckich 2020 (VIDEO) 2020-05-29 09:11 - Komentarze (4)\nRuszy³a budowa ronda u zbiegu ulic Nadstawnej - Lubelskiej i Placu Wolno¶ci. S± tak¿e utrudnienia w ruchu 2020-05-22 12:40 - Komentarze (17)\nBiedny Marek ,chory na nienawi¶æ. Niech siê nauczy szanowaæ ludzi i oceniaæ indywidualnie, mi³o¶æ do bli¼niego lepsza od nienawi¶ci\nOsiedle (2020-03-11 08:15:40)\nPo co te rady osiedli? Mieszka u nas tysi±ce ludzi a przychodzi kilkana¶cie osób z rodzin. Wybieraj± tak± i potem dietê bierze. To z naszych podatków.\nMarek (2020-03-10 22:07:08)\nBo mulawa wspolpracowa³ z ludzi PSL . Liczyl ze siê nie dowiewdz± w³adze PiS\n£ukasz (2020-03-10 19:55:20)\nCzemu nikt nie pisze o naszym wicemarsza³ku Mulawie.\nPrzecie¿ dd tego tygodnia nie zarzadza ju¿ gospodark±?Dlaczego jest taka cisza?


Temat: Karuzela Wto Sie 09, 2016 2:48 pm\nNa jednym ze ściśle otoczonych kamienicami placyków stoi dziecięca karuzela, niepozorna i upchnięta z boku, tuż w cieniu wiekowego drzewa. Najstarsi mieszkańcy tego skrawka Paryża zarzekają się, że karuzela była tutaj już w czasach ich młodości. Jest w tym trochę prawdy - farba dawno wyblakła, ozdoby poodpadały, a całość niemiłosiernie skrzypi, kiedy wieje silniejszy wiatr. Ale gdyby przyjrzeć się uważnie tej nadgryzionej przez ząb czasu karuzeli, po chwili można dostrzec, że dziecięce pojazdy wyrzeźbiła w drewnie pewna ręka, a gdzieniegdzie zachowały się jeszcze starannie wyżłobione szczegóły - choćby podkowy u konia.\nEwentualnego właściciela, który wprawiłby całość w ruch, nigdy nie widziano, ale dzieci chętnie się tu bawią, marząc o tym, że pewnego dnia mechanizm karuzeli ożyje.\nTemat: Re: Karuzela Pon Kwi 10, 2017 9:57 pm\nZacisnął palce na paczce papierosów, nagle zdając sobie sprawę, że bez skonfiskowanej zapalniczki są zupełnie bezużyteczne. Musiał wyglądać idiotycznie – z podbitym, sinym okiem, nieodpalonym petem, smętnie sterczącym z kącika ust, i rozciętym łukiem brwiowym, który wciąż pulsował bólem przy każdym drgnięciu mięśni twarzy. Te z kolei drgały nerwowo bez przerwy, zdradzając narastającą w Norwegu wściekłość – było to jedno z lodowatych, owianych legendą, dokładnie przemyślanych uczuć Magnusa, rozpełzających się po jego ciele niby trupie czerwie (i tak samo jak one przyjemnych).\nDu ser for jævlig ut, Sørensen.\nPapieros przewędrował z prawego kącika ust do lewego, zostawiając na czubku języka rozmiękły posmak filtra. Był tu zupełnie sam, obojętnie obserwując opustoszałe podwórko i karuzelę, która (jakimś cudem) stanowiła smętniejszy obraz od samego Magnusa. Tego wieczora, pierwszego od długich miesięcy łagodnego, znośnie chłodnawego wieczora, dającego nieco wytchnienia od siarczystych (dla dawnego mieszkańca Trondheim całkiem znośnych) mrozów, kiedy wiatr wreszcie zdaje się wiać z góry, od zimnych, srebrzystych gwiazd, a nie gdzieś z samego Niflheim, zaniedbana karuzela w dziewiątej dzielnicy Paryża wydaje się cicha i spokojna jak stajenka betlejemska. Słońce już zdołało ukryć się za jedną z kamienic, ale – według cierpliwie odmierzającego czas zegarka – do godziny policyjnej zostało dobre dziewięćdziesiąt minut. Magnus wątpił, aby czekające go spotkanie miało trwać dłużej niż kwadrans, jednak przezorność (w przeciwieństwie do zbędnego ryzyka) jeszcze nikogo nie zabiła. Niepotrzebnie zjawił się na omówionym miejscu wcześniej, skoro nie było mu dane zapalić nawet cholernego papierosa – z własnej winy skazał się na pełne odrętwienia wyczekiwanie, którego nie zakłóciło nawet pojedyncze, żałosne szczeknięcie psa.\nBył tylko Magnus, światła w oknach kamienic oraz wspomnienie zupełnie innego, odrealnionego świata, który opuścił z własnej woli – świata pełnego słońca, winnic i kwiecistych altanek. Nie poczuł zaskoczenia, kiedy jego myśli przekształciły się w zwiewną, choć całkiem cielesną, rozkoszną, gorącą niczym prowansalska noc, słodką obietnicę, jakąś zjawę roześmianą, chętną, łagodną, jasną i blondwłosą, ze skórą gładką, aksamitną jak kropelka mleka, w jakichś nieokreślonych koronkowych negliżach, w tych okowach fiszbinów i sprzączek. Zależność była cudowna – im więcej kilometrów dzieliło go od Ulli, tym lepiej dostrzegał jej sakralną anielskość i tym skuteczniej ignorował diabelski charakter.\nWciąż jeszcze rozleniwiony, z głową pełną tego łagodnego, miodowo-mlecznego poranka, złotego zmierzchu i falban, i haftek, i słodkich perfum, unosi lekko brwi, w skutek czego niemal natychmiast zaczyna rozumieć swój błąd.\nUkłucie bólu jest na wskroś nieznośne; tępe, na wpół realne pulsowanie odezwało się w rozciętej brwi i miarowym, do znużenia jednostajnym łupaniem po raz kolejny przypomniało o wszystkim, co zaszło w Le Dome przed trzema dniami. Było to dziwne uczucie, które – pomijając ewidentną bezużyteczność – działało w sposób odwrotny niż Magnus mógł się tego spodziewać. Im bardziej cierpiał, im mocniejszy wydawał mu się zagnieżdżony w podbitym oku i rozharatanym łuku brwiowym ból, tym on sam stawał zacieklejszy. W tej zaciekłości zrezygnował z wizyty w prosektorium, podejmując domowe leczenie obrażeń, co w dwudziestoośmioletnim życiu zdarzyło mu się\nwięcej razy niż bym chciał, zwłaszcza, kiedy masz czternaście lat i próbujesz ukryć sine, opuchnięte ślady duszenia\nprzynajmniej kilkukrotnie. Łuk brwiowy prawdopodobnie wymagał szycia, ale odkąd tylko Magnus zdołał zatamować krwawienie, odwlekał wizytę w czasie, najwyraźniej licząc na łut szczęścia i własną ostrożność, która zapobiegłaby ponownemu otworzeniu rany.\nDo dupy z tym, wymamrotał w myślach (dla odmiany po francusku), zerkając w stronę ciemnej bramy, przez którą kilka minut temu wszedł na podwórze i w której – przynajmniej taką miał nadzieję – lada moment pojawi się cierpliwie wyczekiwany towarzysz.\nTemat: Re: Karuzela Pon Kwi 10, 2017 11:19 pm\nJeżeli w wieku lat trzydziestu ockniesz się nagle w zatęchłym, ciemnym zaułku, siedząc na tlących się zgliszczach całego dotychczasowego życia, bez grosza przy duszy i na dodatek pokryty nie swoją krwią, to pewnie ostatnie czego byś chciał, to przekonanie się, że zgubiłeś kartkę na pikle. Albo że – myśl pełna grozy i niedowierzania – ktoś ci ją gwizdnął z kieszeni, kiedy akurat przeprowadzałeś amatorską lobotomię na pijanym kretynie (i chociaż sam znajdowałeś się odrobinkę pod wpływem, był to stan w pełni kontrolowany).\nWszedł do pierwszego, lepszego baru głównie dlatego, że niespodziewanie się rozpadało. Oraz może dlatego, że w ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin zamknęli jego ulubiony kiosk w pobliżu kamienicy, gdzie mógł kupować bilety oraz sto jeden krzyżówek dla starych kawalerów, musiał użerać się z pijanymi Niemcami, zgubił długopis, przestali dowozić jego ulubiony chleb, z niejasnych przyczyn na całą dobę zabrakło prądu, a sąsiad z góry postanowił złamać wszelkie konwenanse i kupił sobie flet. Seria katastrof niekoniecznie nastąpiła w tej kolejności, ale finał był jednoznaczny – na jego skutek Fiodor właśnie wchodził w jakieś zapyziałe podwórko, próbując urwać pojedynczą, żałośnie irytującą nitkę wiszącą z rękawa marynarki, i wbijał ponure spojrzenie w Allarda.\nSą takie dni. Czasami w punkcie, który stanowi podwaliny topografii prywatnego świata, nagle pojawia się wywieszka z napisem: „La liquidation”. Na mapie pojawia się biała plama. Jednak coś podobnego zachodzi raz na jakiś czas. Jeden punkt znika, a pojawiają się kolejne. Znajduje się nowe kioski, ulubione pieczywo, długopisy i Allardów, których broń pieczołowicie ukrywasz przez siedemdziesiąt dwie godziny, aż zaczynasz rozumieć, że trzy pistolety w mieszkaniu to już mały arsenał i jednego należy się pozbyć.\nFiodor miał bardzo jasne i sprecyzowane wrażenie, że dzisiejszego poranka obudził się w świecie, który poddano gruntownej korekcie, usuwając z niego wszystko, co było dla niego oswojone oraz przyjazne. Wstał, ogolił się i wyszedł z mieszkania tylko po to, żeby przekonać się, że wszystko co stanowiło dla niego drobne punkty odniesienia, nagle przepadło, zostało przeobrażone w stan likwidacji, zawaliło się, wybuchło i nie odpowiada na telefony. Jego osobista, dokładnie kreślona mapa pokryła się białymi plamami i w zasadzie przestała pełnić swoją podstawową funkcję.\nA jednak istniał ktoś – Fiodor musiał stwierdzić to z odpowiednią dozą zaskoczenia oraz grobowej satysfakcji – kto miał gorzej, wyglądał gorzej i rokował gorzej. Ktoś, kto póki co nie został kloszardem, jeszcze nie spadł na dno, ale wszystko wskazywało na to, że ma do tego cholernie blisko. To przecież bardzo łatwe. Dużo łatwiejsze niż ludzie sądzą – tak naprawdę dzieje się samo. W pewnym momencie lądujesz na zrogowaciałej rafie, na mieliźnie przeznaczonej dla zapomnianych przez świat rozbitków i jeśli cię to nie obchodzi, jeśli nie oburza, jeśli nie motywuje do dźwignięcia się z dna, to…\nTym tragiczniej dla ciebie.\n– Giroux, nigdy nie wyglądałeś dobrze, ale dzisiaj przeszedłeś samego siebie – początkowo w ogóle nie wiedział, co powiedzieć – najwyraźniej było tego zbyt wiele i kłębiło mu się w umyśle jak legowisko żmij. Zwykłe powitanie wydawało się banalne, a natychmiastowe przejście do rzeczy nie na miejscu, więc…\n– Co z Twoją twarzą? - wygłoszenie tego pytania nie wymagało szczególnych pokładów energii – nie większych niż te, które Fiodor wykorzystał podczas opadania na ławkę tuż obok Allarda i zaszczycania go kolejnym, ponurym zerknięciem przekrwionych z niewyspania oczu. – Też wyznajesz zasadę, że samiec alfa lekarza odwiedza dopiero wtedy, kiedy coś mu się urwie? – najwyraźniej zmotywowanie blondyna – apatycznego jak kawałek lodowej kry i równie przystępnego – do zabrania głosu, stanowiło dla Fiodora priorytet; gdyby Allard w ogóle nie reagował na niegroźne, słowne kuksańce, znaczyłoby to, że drobny incydent z Le Dome wciąż gotuje się w jego wnętrzu. To z kolei mogłoby go doszczętnie wypłaszczyć, z lodowej kry robiąc sześcienną kostkę lodu, której w obawie przed zatruciem lepiej nie wrzucać do drinka.\nTemat: Re: Karuzela Wto Kwi 11, 2017 6:08 pm\nJak zwykle pojawił się znikąd.\nCiemna wnęka bramy zafalowała, wybrzuszyła się pod wpływem nagłego zakłócenia nieruchomego spokoju, czknęła niespokojnie i w końcu wypluła z mroku wysoką, spokojną jak kurhan sylwetkę. Wzrok Magnusa, dotychczas skupiony na nieruchomym wpatrywaniu się w jeden, bliżej nieokreślony punkt, przeskoczył na wciąż skrytą w półmroku twarz, na z pozoru bezczynne dłonie, na całokształt brnącego naprzód ciała, jak gdyby zamierzały śledzić każdy ruch mężczyzny – jedynego człowieka w najbliższej okolicy, który nie odpowiadał wzorcom bezpiecznych kompanów do rozmowy. Nawet słaby smak nieodpalonego papierosa blednie w ustach, kiedy Lazare\nWierzysz, że to prawdziwe imię? Jesteś aż tak naiwny?\nzatrzymuje się obok, patrząc ponuro i przeciągle – zupełnie jak pracownik zakładu pogrzebowego, który musi poinformować rodzinę nieboszczyka, że ktoś zrobił im psikusa i ukradł ciało najbliższego. Niewesołej aparycji przeczą jednak słowa, które w samym Magnusie wywołują więcej niezdrowego rozbawienia niż faktycznej urazy.\nRzeczywiście wyglądał jak gówno, o czym dobitnie przekonał się jeszcze przed opuszczeniem mieszkania. Gdyby natknął się na siebie w jakimś zaułku, ciemnej uliczce lub, dlaczego nie, przy opuszczonej, starej karuzeli, spieprzałby gdzie raki zimują, nawet się nie oglądając. Lazare nie był jednak pod wrażeniem, a Magnus powoli zaczynał wątpić, czy cokolwiek jest w stanie go zaskoczyć – w każdym razie nie czynił tego widok mocno nadszarpniętej (i bez tego wątpliwej) urody Allarda.\n- Co z moją twarzą? – wzruszył lekko ramionami, kiwnął głową niepewnie – przytakując? gardząc? okazując rezygnację? i zaraz po tym ponownie skupił wzrok na tylko sobie znanym punkcie, być może jednym z pieczołowitych, choć w mroku niemal niezauważalnych detali karuzeli. – Nic. Z taką się urodziłem, nic na nią nie poradzę – nawet, gdyby miał ochotę na uśmiech (a nieszczególnie miał), wolał nie ryzykować kolejną dawką bólu, która rozlałaby się z rozciętego łuku brwiowego na całe ciało – dlatego bezpieczniej było wbijać spojrzenie w końską podkowę i cierpliwie znosić kolejne pytanie, tym razem podsumowane cichym sarknięciem. Skoro Lazare równie doskonale znał się na meandrach męskiej psychiki, pewnie wiedział, że tak zwana duma nie pozwala mężczyźnie nawet na krótką chwilę słabości. Przyszło im żyć w świecie paranoi, w którym każda oznaka niedomagania może być wykorzystana przeciwko nim, w którym skamlanie i użalanie się na bolączki jest dobre dla kobiet – prawdziwy mężczyzna z problemami radzi sobie sam (i czyni tak wcale nie dlatego, że żona znajduje się na drugim końcu kraju i nie może obdarzyć podbitego oka pełnym pociechy pocałunkiem, od którego natężenie bólu drastycznie maleje).\n- Samo nigdy się nie urywa – odparł cicho, tak, aby nie fatygować górnych mięśni twarzy i dopiero wtedy ponownie zerknął na swojego kompana – Lazare co prawda nie miał za sobą bliższego spotkania z niemieckimi pięściami, ale daleko mu było do okazu rześkości i kipiącej witalnością energii. Nieodpalony papieros ponownie zmienił lokalizację, przesuwając się po dolnej wardze z lewego kącika ust do prawego, i tam zamarł w bezruchu na przynajmniej kilkanaście sekund – do momentu, w którym Magnus nie odezwał się ponownie.\n- Byłeś tak miły i przyniosłeś moją własność? – w przeciwieństwie do swojego towarzysza, Sørensen nie bawił się w subtelności – chciał jak najszybciej mieć za sobą część formalną i wrócić do chłodnego, cichego mieszkania, żeby przez resztę wieczoru gapić się z obojętnością na mozaikę wybroczyn i krwawych szram na własnym obliczu. Było to bezpieczniejsze niż wpatrywanie się w twarz Salko – w tą zaciekłą, drapieżną, uśmiechniętą po wilczemu twarz. Znajomą. Niestety, znajomą. Magnus z niechęcią przyznawał (właściwie przyznał zaledwie raz – i był to o jeden raz za dużo), że w pewnym stopniu podziwia stojącego obok mężczyznę. Gdzieś w głębi obmierzłej, pokrytej szronem duszy podziwia tego – tu nie miał żadnych wątpliwości – zabójcę, człowieka o wyraźnie żelaznej konstrukcji, który przez trzy lata wojny pewnie ani razu się nie ukorzył, nie skapitulował, ba, nie postąpił wbrew własnym przekonaniom. Kogoś, kto podskórnie dawał odczuć, że nie interesuje go altruizm i dobroduszność – znaczenie miał wyłącznie rachunek strat i zysków, z czego Magnus doskonale zdawał sobie sprawę, kiedy przygotowywał się na to spotkanie.\nByć może dlatego wsunął do kieszeni płaszcza starannie złożone kartki, te same, które zdołał wyrwać z niemieckiego notesu. Ich obecność w pewnym stopniu stanowiła gwarant dobicia targu – o ile Lazare będzie zainteresowany podobną wymianą.\nTemat: Re: Karuzela Pon Maj 01, 2017 2:38 pm\nZapewne obaj razem (i każdy z nich z osobna) mieli o wiele pilniejsze sprawy na głowie – z odpowiedniej perspektywy wszystko jest pilniejsze od spotkań wieczorową porą z kimś, kto nie jest wysoką, powabną blondynką o rubinowych ustach i spojrzeniu, w którym jednej nocy przynajmniej dwukrotnie zamierza się utonąć. Z nieszczególnie wygórowanego zestawu cech u Allarda zgadzały się zaledwie (aż?) dwie – blond i wysoki, będący antonimem doskonałym do określenia powabny i o spojrzeniu, w którym lepiej nie tonąć.\nZwłaszcza, jeśli doświadczenie sugeruje, że kąpiele w mroźnych przeręblach nie należą do tych z gatunku najprzyjemniejszych.\nPerspektywa Fiodora była odrobinę szersza i nie zakładała towarzystwa pięknej kobiety – dzisiejszego wieczora w zupełności wystarczyłaby obecność deszczu, lirycznie toczącego się po zimnej szybie okna, które tęskniło za porządnym myciem. Ciepła kolacja, potrzeba spędzenia choć jednej, spokojnej nocy w przypominającym niedokończony twór mieszkaniu, rozpustne sześć godzin snu, kawa smakująca kawą, nie zmiecionym z posadzki kurzem – Chirjakowa bawiły jego własne, niewygórowane wymagania, tak boleśnie przyziemne i jednocześnie znajdujące się poza zasięgiem wyciągniętego obojętnie ramienia. To, czego aktualnie pragnął, nie miało żadnego znaczenia – nie mogło mieć, skoro stanowił osiemdziesięciokilogramowy komplet wytrenowanych i wytresowanych mięśni rozpiętych na szkielecie długości metr osiemdziesiąt cztery, co obligowało go do jednego: powinien, zwłaszcza podczas wykonywania trwającej całą dobę misji, mieć w sobie równie wiele wrażliwości, co sprawna gilotyna.\nJednak dzisiejszego wieczora – nawet pomimo faktu, że dysponował arsenałem, który wystarczyłby na eksterminację średniej wielkości zakaukaskiego plemienia – na pewnym poziomie czuł się zwyczajnie mały i bezbronny. Mijał pogrążone w szarówce budynki, wstępował na niemal wymarłe podwórze i myślał ponuro, że widok struchlałego Paryża idealnie odpowiada jego nastrojowi. Szachownice opustoszałych uliczek ciągnęły się smętnie ku spłaszczonemu horyzontowi, zimny wiatr gnał po nich długie, wywołujące mimowolny dreszcz fale, a gdzieś nad głowami nielicznych, spóźnionych przechodniów przesuwały się niepowstrzymanie posępne, ołowiane chmury. Brakowało jedynie uschniętej brzozy, żeby się na niej powiesić i dopełnić tego beznadziejnego pejzażu.\nNie wiedział, skąd ten brak entuzjazmu – to spotkanie było jedynie standardową formalnością, taką samą, jak przynajmniej sześć poprzednich, w jakich brał wraz z Allardem udział i jak kilkadziesiąt podobnych, które miały miejsce w tym mieście w ciągu ostatnich miesięcy. Nie powinien narzekać, użalać się, grymasić – był szpiegiem. Praca jak każda inna, tyle że w ojczyźnie dobrze płatna. Na ogół męcząca, czasem nudna, częściej irytująca, zawsze niebezpieczna.\nAle wciąż praca.\n– Z taką się urodziłeś – niewiele brakowało, a zamiast powtórzenia słów Giroux, zwyczajnie sarknąłby z poirytowanym rozbawieniem, gratulując sobie towarzystwa i Allardowi poczucia humoru – ani jedno, ani drugie nie było szczególnie wybitne. – W starożytnej Sparcie zrzuciliby cię w przepaść i byłoby po sprawie – w przeciwieństwie do Francuza, Fiodor nie musiał uważać na taniec własnej mimiki – dlatego bez wahania posłał mu w półmroku jeden z tych uśmiechów, w których można było doszukiwać się wszystkiego… poza rozbawieniem. Rzeczywiście mógł uchodzić za profesjonalistę w dziedzinie meandrów męskiej psychiki – i jak na profesjonalistę przystało, doskonale wiedział, że prawdziwy mężczyzna rzadko się na coś skarży, nie lubi się zwierzać, nie dzieli się swoimi problemami i wszystko stara się rozpracować samodzielnie.\nA później przychodzi choroba, czyli epopeja tragiczna w czterech aktach i nawet najbardziej męscy spośród męskich przeobrażają się w skomlących hipochondryków.\n– Nie tylko samo się urywa, ale czasami też tłucze. Albo rozpada – wzdrygnął lekko ramionami, jakby przed momentem wcale, ale to wcale nie przyznał, że niejednokrotnie był naocznym świadkiem zaskakującej autodestrukcji przedmiotów (i nie tylko ich) codziennego użytku. Allard nie wyglądał na kogoś, kto mógłby odczuć zaskoczenie podobnym stanem rzeczy – podbite oko i rozorany łuk brwiowy skutecznie pozbawiały go prawa do oponowania przeciwko siłowym rozwiązaniom.\n– Czy byłem miły? Ostatnim razem w trzydziestym siódmym. I nieszczególnie popłaciło – przez moment po prostu obserwował jałową wędrówkę nieodpalonego papierosa z jednego kącika do ust do drugiego – niemy, dający czas na namysł taniec, który dobiegnie końca, gdy smak rozmiękłego filtra stanie się nieznośny, a woń suchego, uwięzionego w bibułce tytoniu drażniąca. Nie mieli czasu na smakowe doznania i teatr wahań – przynajmniej Fiodor go nie miał, dlatego spokojnym, niespiesznym ruchem sięgnął za pazuchę marynarki, zamierając w pół ruchu. – To już druga przysługa, którą jesteś mi krewny, Giroux. Po trzeciej będziesz mieć problemy ze spłaceniem długu – siedemnaście słów wystarczyło, by przetoczył spojrzeniem po okolicy, nie dostrzegając niczego niepokojącego – nie licząc zardzewiałej, opuszczonej karuzeli, która z zasady budziła niemiłe skojarzenia. – Chyba, że poznam twoją żonę. Wtedy wyjdziesz na zero – być może powinien uśmiechnąć się z soczystą dawką kpiny zaklętą w grymasie ust, ale daleko było mu do przejawów sarkastycznego rozbawienia – zwłaszcza z chłodnym metalem broni, którą pieczołowicie owinął w rąbek ciemnej szmatki i którą położył na ławeczce między sobą a Allardem. Dopiero wtedy – w połowie pozbawiony ciężaru pistoletu – zmierzył Giroux spokojnym wzrokiem, jakby dopytywał nie zainteresujesz się, skąd wiem o małżonce?\nTemat: Re: Karuzela Czw Cze 01, 2017 11:29 pm\nZapach wiatru i barowego zaduchu, do tego płytka siateczka zmarszczek przypominająca pęknięcie na autobusowej szybie – rozpoczynała się w kąciku prawego oka i rozpierzchała aż do skroni, pogłębiając przy każdym grymasie. Coś w tym widoku nadawało zaistniałej sytuacji realizmu; zupełnie, jakby odbite na skórze ślady mijającego czasu stanowiły punkt odniesienia w chłodnej aurze zapadającego zmroku. Lazare patrzył przed siebie nieruchomo, bez zbędnych zrywów emocji, za to z czujnością właściwą co bardziej nerwowym drapieżnikom – Magnus podświadomie odbierał jego spokój jako cieniutką skorupę pozorów, gotów w każdej chwili zostać świadkiem gwałtownego wyzbycia się pozornie niewzruszonej fasady.\nNie był pewien, czy zdoła odeprzeć ewentualny atak – uwite nad rozciętą brwią gniazdko bólu, pulsujące miarowo w rytm oszczędnych uderzeń serca, nie ułatwiłoby zadania; wystarczył przecież jeden, gwałtowniejszy grymas, by pozornie zasklepiona rana otworzyła się na nowo, zalewając powiekę lepką falą metalicznej krwi. To byłby dobry moment, aby pożałować odwleczonej w czasie wizyty w prosektorium – choć prędzej czy później każdy i tak tam trafi.\nWizja ewentualnej bójki, z pozoru nierealna (w rzeczywistości bardziej prawdopodobna niż można by tego chcieć), nie napawała Magnusa entuzjazmem – od niemal trzech lat nic nie było w stanie tego uczynić. Nie zdobywał się na przejawy radości, zaskoczenia, wahania; w dokładnie opracowanym trybie dnia, w niczym nieróżniących się od siebie porankach, w sekwencji wyuczonych gestów nie było miejsca na przypadkowość. Tkwiła w nich za to trybikowa mechanika dobrego, szwajcarskiego zegarka – pobudka przed pierwszymi dźwiękami budzika pod szarym, pozwijanym przez nocne koszmary kocem, codziennie o tej samej porze, codziennie w tej samej pozycji; wciśnięty w kąt między ścianą a pryczą, owinięty niedbale pledem, z rękami obejmującymi pierś, która ubiegłej nocy zamarła w bezdechu na zbyt długo. Budził się i wiedział, że za chwilę rozlegnie się nieznośny jazgot dzwonka, i że będzie miał dokładnie dwadzieścia minut na powrót do szarej rzeczywistości.\nDość czasu, by odkryć w sobie nowe pokłady niechęci.\nOd miesiąca nawet zakupy, dotychczas stanowiące najbardziej emocjonujący element dnia, obdarte były ze zwyczajowej emocjonalności – odkąd reglamentowano żywność, na sklepowych półkach, krótko mówiąc, nie było nic… choć nie należy przesadzać, albo raczej pomniejszać sukcesów: coś tam jednak było. Dwa rodzaje cukierków, rozmiękłe od wilgoci wafelki, herbatniki, konserwy, na stoisku rybnym rzecz najokropniejsza – zamrożone, sprasowane dorsze, które utraciły swoją dawną formę; tylko gdzieniegdzie na szaroróżowej powierzchni brykietów widniały rozchylone paszcze, które przywędrowały do Paryża z krainy wiecznych mgieł.\nI nawet one prezentowały się dziś lepiej od Magnusa.\n- W nowożytnym Paryżu mogliby zrobić to samo z tobą. Nawet efekt byłby podobny – cierpliwie zniósł swobodny, choć wyraźnie pozbawiony wesołości uśmiech rozmówcy, zastanawiając się, co by było, gdyby teraz postanowił wybić mu odsłonięte w grymasie niemego triumfu zęby.\nŚmierć byłaby szybka i skuteczna czy zbędnie przeciągnęłaby się w czasie?\nDuch małego odkrywcy uleciał z Magnusa równie prędko, jak się pojawił – na jego miejscu pozostała wyłącznie herezja myśli, kołaczącej się jeszcze przed chwilą pod czaszką i będącej zupełnie jak czkawka po wyjątkowo miernym winie. Przecież obaj wiedzieli – Lazare, Sørensen, nawet pełna detali karuzela – że świat, w którym przyszło im umierać, nie funkcjonował spontanicznie i bez żadnego nadzoru. Nie mógł funkcjonować.\n- Krótko mówiąc, jesteś świadkiem zjawisk paranormalnych – w ostatniej chwili zwalczył nieodpartą ochotę uniesienia brwi w przejawie krystalicznie czystego pobłażania; delikatne pulsowanie nad podbitym okiem skutecznie odwiodło Magnusa od tego pomysłu, ale nie potrafiło powstrzymać przed przeniesieniem wzroku na Salko. – Nie martw się, znam miejsce, w którym ci pomogą – nim Lazare zdołał pomyśleć o zbędnej ekspresji i posłaniu swemu rozmówcy zawadiackiego kuksańca, Sørensen zanurzył dłoń w kieszeni marynarki, kątem oka obserwując niemal bliźniaczy ruch z boku. Dopiero słowa Salko – to skrupulatne wyliczanie długów, przywoływanie wspomnień z Nocy Piwa, wytykanie pośrednich błędów – skłoniły Magnusa do zaciśnięcia palców na szeleszczącej, porządnie wymiętej kartce z notesu.\n- Moją żonę? – włożył zbyt wiele wysiłku w to, by głos – dotychczas wyrażający emocjonalność godną przydrożnego głazu – zachował ten sam, bezbarwny ton. Coś jednak musiało zdradzić: zbyt długie przeciągnięcie ostatniego wyrazu? Ledwie zauważalne drgnięcie brzmienia przy pierwszej sylabie? Palce, nagle kurczowo mnące skrawek papieru?\n- Nie noszę obrączki, skąd ten pomysł? – dłoń z kartką notesu, niespiesznie wyciągnięta w stronę rozmówcy, miała odciągnąć jego uwagę od tematu, który wypłynął na wierzch bez ostrzeżenia – w rzeczywistości stanowiła odpowiedź na zadane przed momentem pytanie, choć sam Magnus, zbyt zajęty odpychaniem od siebie mirażu smukłej sylwetki i słabego wspomnienia woni perfum, nie potrafił dostrzec wskazówki.\n- Lektura na wolny wieczór. Najwyraźniej nasz przyjaciel z piwiarni wziął mnie za kogoś istotniejszego, niż jestem w rzeczywistości – zbędna skromność połączona z nieskromnym spuszczeniem wzroku – spojrzenie Magnusa na ułamek sekundy zamarło na broni, aż dłoń w końcu nakryła owinięty w szmatkę pistolet, wsuwając go za poły marynarki.\nRównie dobrze mógłby teraz wstać i odejść, ale coś – najwyraźniej niezdrowa ciekawość – nakazała zostać mu na miejscu. Przynajmniej do chwili, w której Lazare nie zareaguje na przekazaną wiadomość.\nTemat: Re: Karuzela Nie Cze 04, 2017 8:59 pm\nW chłodnym, zawilgoconym jak stara piwnica powietrzu wisiało niejasne wrażenie – produkt rozbuchanej wyobraźni, owoc ulotnego przypuszczenia bądź wypadkowa niezachwianej dedukcji – które powracało do Fiodora z uporem właściwym co bardziej wysłużonym bumerangom. Od lat – już dawno przestał liczyć, ilu – towarzyszyło mu nieracjonalne przeczucie, że wystarczy przelotny kontakt z kimś, aby poczuć coś (może woń, może nieokreśloną otoczkę), co pozwalała wiedzieć o drugim człowieku niemal wszystko. Czasem na zatłoczonej ulicy mijał obcego mężczyznę, przez sekundę jego twarz szczelnie wypełniała świadomość, a Chirjakow już wiedział, jaki kolor mają ściany w mieszkaniu faceta, czuł zapach perfum jego żony, smak ulubionych potraw – albo przynajmniej takie odnosił wrażenie.\nNiemniej, uczucie było przyjemne.\nTym razem było podobnie. Wystarczyła przelotna chwila w obecności Allarda, krótkie, pozornie zobojętniałe spojrzenie na jego twarz, a bodźce już napierały jak wygłodniała wataha. Fiodor wyczuł atmosferę osamotnienia, które – choć znośne – odbijało na Francuzie wyraźne piętno, widział ascetyczną prostotę jego mieszkania: drewno, wysłużona kanapa, nic osobistego w zasięgu wzroku, domyślał się, że Giroux nie ma dzieci, a każdą wolną chwilę poświęca na rozdrapywanie ledwie zasklepionych ran. Może powracał wspomnieniami do lepszych czasów – do czasów, gdy urządzał kolacyjki przy świecach i wpatrywał się w twarz ukochanej kobiety w banalnie romantycznej aranżacji. Gdyby Fiodorowi kiedykolwiek zależało na podobnej scenerii życia, być może aż zapiekłoby go w dołku z zazdrości; w jednej chwili był dzieckiem, a w następnej dorosłym uginającym się pod ciężarem obowiązków i powinności, zupełnie jakby przeoczył piętnaście lat młodości, której przywileje przeznaczone zostały dla kogoś innego.\nJednak nie zazdrościł Allardowi – czuł się znakomicie, nie użerając się z nikim (poza, rzecz jasna, Lykovem), nie prowadząc żadnej małżeńskiej gierki, nie pogrążając się w bezustannym pośpiechu pomiędzy domem a pracą, bo ktoś tam nie może za długo zostawać z dziećmi. Fiodor czuł się tak dobrze, jakby posiadał całkowitą kontrolę nad własnymi decyzjami, tak dobrze, że nie miał nawet ochoty załamywać rąk nad swoim sakramencko schrzanionym życiem. Być może powinien w pewien sposób współczuć Allardowi samotności, na którą (mniej bądź bardziej sprawiedliwie) został skazany – jednak od dawna nie mógł sobie pozwolić na żałowanie kogokolwiek; należał przecież do grona ludzi potrzebujących wokół siebie mnóstwo przestrzeni, której lepiej nie naruszać. Gigantyczny kontrast pomiędzy tą dwójką przywoływał skojarzenie z gwoździem wbitym w aortę – nie było to nic zwyczajnego, nic powszedniego, nic, czego można samemu sobie zażyczyć, a jednak w jakiś sposób zdołali pokonać drastyczne różnice, skupiając energię na tym, co posiadali wspólnego.\nParadoksalnie połączyła ich niechęć wobec ludzi – zwłaszcza tych gadatliwych.\n– Znajdź klif, a sam z niego skoczę – cichy pomruk, którego źródło leżało gdzieś w głębinach szerokiej piersi, wyjałowiony został z wcześniejszej wesołości. Teraz, kiedy broń swobodnie leżała na szczebelkach ławki i cierpliwie wypatrywała powrotu do właściciela, rozbawienie było nie na miejscu – wzrok musiał dokładnie przeczesywać okolicę, nie oszczędzając ciemnych okien kamienicy, a usta, zamiast na uśmiechu, miały skupić się na cedzeniu kolejnych słów.\n– Co za szczęśliwy zbieg okoliczności. Tobie pomogli? – spojrzenie, okraszone powłoczką pozornego spokoju, zamarło na dziś wyjątkowo niewyjściowej twarzy Allarda, całą uwagę poświęcając rozoranej brwi oraz nabrzmiałej od krwi powiece. Fiodor wiedział, że boli – przynajmniej dwukrotnie cierpiał na podobną przypadłość – i domyślał się, że nawet najlżejsze drgnięcie mięśni wzbudza kolejną falę pulsującej udręki.\nA jednak Allard wciąż mówił, wyraźnie błagając o dodatkową porcję martyrologicznych katuszy.\n– Nie noszę ze sobą kufli, ale to nie sprawia, że przestaję być barmanem.\nAni że tak naprawdę zaczynam nim być – choć to akurat kwestia dobrze spreparowanych referencji.\n– Zdjęcie obrączki nie wystarczy – czuł się jak nauczyciel, który po raz kolejny cierpliwie tłumaczy wyjątkowo nielotnemu uczniowi tajniki ułamków dziesiętnych – cierpliwie, choć ze znużeniem, w którym tkwiła tęsknota za straconymi minutami życia.\n– Wciąż masz blady ślad tam, gdzie skóra nie była opalona. Wakacje na Balearach czy zamieniłeś południe Francji na Paryż? – nagle okolica przestała mieć znaczenie; jasne, nieruchome jak kriosfera tęczówki zamarły na twarzy Allarda, najwyraźniej gotowe uchwycić nawet najlżejszy cień zawahania w jego mimice, coś, co samo w sobie będzie odpowiedzią na zadane pytanie. Wybawienie przed zdradziecką chwiejnością nadeszło jednak prędzej, niż Fiodor śmiał zakładać – kartka, którą Giroux kurczowo zaciskał w palcach, nagle znalazła się w zasięgu dłoni radzieckiego agenta, ledwie kilka centymetrów nad leżącą na ławce bronią.\n– Sam musisz przyznać, że nie wygląda to na sprawiedliwą wymianę.\nPapier zaszeleścił cicho, kiedy Chirjakow wysunął kartkę spomiędzy palców Allarda, najwyraźniej przechodząc do porządku dziennego z jawną niesprawiedliwością rotacji. Spojrzenie Giroux, jeszcze przed momentem skupione na broni, teraz przeniosło się na twarz Fiodora, wyrażając niezdrowe zainteresowanie reakcją towarzysza – czegokolwiek nie oczekiwał Francuz, musiał poczuć gorzkie rozczarowanie, gdy Chirjakow wsunął złożoną kartkę do wewnętrznej kieszonki marynarki, ledwie moment później wygładzając jej materiał tak, jakby nie zaszło nic nadzwyczajnego.\n– Sądzę, że nasz przyjaciel z piwiarni wcale się nie pomylił – lekkim szarpnięciem poprawił rękaw, dopiero po chwili ponownie przenosząc spojrzenie na Allarda – tym razem, poza niewzruszonym spokojem, wyrażające szczere zaskoczenie. – Coś jeszcze?\nTrudno o bardziej wyraźny znak, że to spotkanie właśnie dobiegło końca.\nTemat: Re: Karuzela


Wczoraj w Boguszach odbył się Piknik Rodzinny Bogusze 2015 [Zdjęcia]\nponiedziałek, 21 wrzesień 2015 09:59\nWczoraj w Boguszach odbył się "Piknik Rodzinny Bogusze 2015".\n- Piknik Rodzinny pierwszy raz zorganizowaliśmy w ubiegłym roku. Dzisiaj mamy drugą edycję. Pomagają nam w tym lokalne firmy. Impreza przyciąga wiele osób i to w różnym wieku. To taka integracja pokoleniowa. - powiedział nam sołtys Tomasz Tolko.\nNa gości czekała masa atrakcji: rozgrywki o Puchar Sołtysa w Piłce Nożnej, zjeżdżalnie, trampoliny, strzelanie z łuku, malowanie twarzy, pokaz iluzji Łukasza Granta. Przygotowano także poczęstunek i pieczenie kiełbasek.


Milonga Piernikowa Wiosna 2019 – Kulturalny Toruń\nMilonga Piernikowa Wiosna 2019\nCentrum Kultury Dwór Artusa, 13.04.2019 (sobota), godz. 18.00\nPrawdopodobnie najsłodsza milonga…\nВероятно, самая сладкая милонга…\nProbably the sweetest milonga…\n1. Nie jest wymagana rejestracja. Bilet na Milongę Piernikową w przedsprzedaży kosztuje 30 zł. Sprzedaż prowadzona jest przez internet oraz w kasie Centrum Kultury Dwór Artusa w normalnych godzinach pracy.\n2.1 W dniu wydarzenia – 13 kwietnia – dostępne będą bilety normalne w cenie 35 zł.\n2.2 W dniu wydarzenia będą dostępne bilety promocyjne w cenie 30 zł, ale tylko z kartą Moja Starówk@ – specjalna karta umożliwiająca wiele promocji na terenie Starówki Toruńskiej w kasie Dworu Artusa do godziny 21.00. Kartę Moja Starówk@ można bezpłatnie otrzymać i zarejestrować w kasie Dworu Artusa!\n2.3 Po godzinie 21.00 – do godziny 23.59 – będzie możliwość zakupu biletu normalnego (35 zł) wyłącznie przez aplikację internetową na www.artus.torun.pl.\n3. Dostępna będzie kafeteria. Dostępne będą napoje, kanapki…\n4. Milondze Piernikowej towarzyszą warsztaty z Warsztaty Piernikowe z Tymoteuszem Ley & Agnieszką Stach, tu konieczna jest rejestracja.\n5. Wycieczka po Centrum Kultury Dwór Artusa – start 17:00, dla uczestników Milongi zwiedzanie bezpłatne. Ze względu na aurę nie przewidujemy wycieczki po Toruniu.\n6. After Party odbędzie się w Kawiarni WEJśCIóWKA w niedzielę 14 kwietnia o 15.00 parkietowe (10 zł) na miejscu.\nPiernikowe Warsztaty: Sebastian Smyczyński 604 091 454\nBilety · 30 zł – 35 zł


O Polsce i Polonii na Forum Ekonomicznym w Krynicy | Blog Polonia\nWrzesień 26, 2016 Krystyna Koziewicz Okiem dziennikarza No comments\nNa najważniejsze spotkanie biznesowe roku, jakim jest Forum Ekonomiczne w Krynicy, przyjechali, jak zwykle, politycy, przedstawiciele wielkich firm, eksperci, przedsiębiorcy, samorządowcy. Na krynickim Deptaku spotkać można było cały polityczny skład Polski, począwszy od premier i marszałka Senatu po prezesów wszystkich partii. Widocznie łatwiej rządzącym rozmawiać z samorządowcami o Polsce w warunkowych plenerowych, w przyjaznej atmosferze, z kawą w ręku aniżeli siedząc za masywnymi biurkami z całą armią telefonów.\nW Krynicy rokrocznie odbywa się największa debata o Polsce i Polakach, tym razem z motywem przewodnim „Europa w obliczu wyzwań – zjednoczeni czy podzieleni”?\nXXVI edycja Forum Ekonomicznego została zdominowana przez kierownictwo rządzącej partii PIS z prezesem Jarosławem Kaczyńskim na czele, premier Beatą Szydło, podległymi jej ministrami i senatorami. Miałam okazję zobaczyć przejazd delegacji rządowej i przemarsz prezesa przez Deptak z jego liczną świtą. Pokazowa pompatyczność odbierana była jednak z (nie)wątpliwą powagą.\nJeszcze rok temu miało się poczucie, że człowiek znalazł się w centrum polskiego biznesu i ma okazję zetknąć się z ekonomistami, przedsiębiorcami, szefami największych firm w Polsce, Europie Środkowej, z samorządowcami i politykami. Teraz ekonomiści na własnym wydarzeniu zostali wyparci z pierwszego szeregu przez rządzących polityków.\nObecne były liczne media, które także w tym roku miały wiele sensacyjnych tematów, np., kiedy Człowiekiem Roku ogłoszono premiera Węgier Viktora Orbána, idola Jarosława Kaczyńskiego. Dla przypomnienia w ubiegłym roku to zaszczytne miano otrzymał sam Prezes.\nPremier Orbán znalazł się na liście kandydatów do nagrody Człowieka Roku Forum Ekonomicznego w Krynicy obok papieża Franciszka, lidera Komitetu Obrony Demokracji Mateusza Kijowskiego, Adama Nawałki, trenera reprezentacji Polski w piłce nożnej, przewodniczącego Trybunału Konstytucyjnego Andrzeja Rzeplińskiego, profesora prawa Andrzeja Zolla, prezydenta Ukrainy Petra Poroszenki i prezydenta Rumunii Klausa Iohannisa.\nW debatach wiele mówiło się o patriotyzmie gospodarczym, o tym, że kapitał ma narodowość – jak podkreślał minister finansów Mateusz Morawiecki – z czego ma wypływać zadanie ochrony własnego, polskiego kapitału. W praktyce dla zwykłego śmiertelnika ma to oznaczać preferowanie polskich produktów. Chciałabym to widzieć, jak Polacy zaczynają kupować garnitury z Bytomia, koszule z Wólczanki, buty z Otmętu, które jakością niczym sie nie różnią od zachodnich marek. Jednak lobbingu dla polskich marek nie uraczysz w żadnej gazecie, nawet w narodowej. Zobaczymy, na ile ta idea chwyci? Jestem ZA! W końcu to normalne, że każde państwo powinno dbać o własne interesy, w myśl zasady, że interes narodowy jest najważniejszy, i ta koncepcja przyświecała niemal w każdej debacie biznesowej.\nZ uwagi na poszerzony program Forum o panel polonijny zrezygnowałam z uczestniczenia w tematach ekonomiczynch na rzecz polonijnych debat.\nPo raz pierwszy, jak podają organizatorzy Forum, sprawom Polonii poświęcony został cały panel, którego inicjatorem był marszałek Senatu Stanisław Karczewski. Nie do końca zgadzam się z tym stwierdzeniem, ponieważ już rok temu Wspólnota Polska z prezesem Longinem Komołowskim zapoczątkowała sesję polonijną na Forum Ekonomicznym 2015 roku. Jak zatem widać, trzymanie się faktów nie jest mocną stroną obecnej ekipy rządzącej.\nFaktycznie, w tym roku przez trzy dni rozmawiano o Polakach za granicą. Odbyło się 13 paneli dyskusyjnych, w których brali udział niemal wszyscy przedstawiciele rządu odpowiedzialni za współpracę z Polonią i Polakami za granicą na najwyższym szczeblu.\nO polityce państwa wobec Polonii i Polaków za granicą, o emigracji zarobkowej – szansach czy zagrożeniu? Z relacji korespondentów polonijnych i Sekretarza Stanu MSZ Jana Dziedziczaka wynikało, iż Polacy nie będą masowo wracać do kraju. Odniosłam wrażenie, że „odpuszczono sobie” nasze powroty do kraju i że wszyscy bardziej się skupiają na powstrzymywaniu emigracji zarobkowej.\nW związku z powyższym zmieniły się priorytety polskiej polityki wobec Polonii, w większym stopniu planuje się wykorzystanie intelektualnego potencjału Polaków za granicą, a szczególną opieką mają zostać otoczone dzieci emigrantów. Chodzi tu o wspólną politykę edukacyjną, naukę języka polskiego, jako podstawowy instrument podtrzymania polskości na obczyznie.\nMarszałek Senatu zapewniał również, że państwo polskie chce realizować tak zwane „cele strategiczne” głównie w dziedzinie ochrony dziedzictwa narodowego, ochrony miejsc pamięci i tworzenie polskich elit. Słowo ELITY polonijne było dla mnie miłym zaskoczeniem, bo to swoiste novum. Do tej pory ścisła współpraca polskich władz ograniczała się do kontaktów Polonii zorganizowanej czyli prezesów czy przewodniczących stowarzyszeń i związków. Elit w ogóle nikt nie dostrzega, jakby ich – w odczuciu polskich władz – wcale nie było. A przecież nie brakuje na emigracji osób wybitnych, znanych, odnoszących sukcesy, wyróżniających się w środowisku. Dlaczego nie korzysta się z ich potencjału intelektualnego, nie wspiera finansowo pisarzy, artystów, dziennikarzy, muzyków, nauczycieli, którzy swoimi sukcesami i pozycją podnoszą prestiż Polaków za granicą? Wielcy Polacy są najzwyczajniej nieznani w Polsce, dlaczego tak się dzieje?\nSzeroko omawiany był aspekt wizerunkowy, dyskutowano m.in. o roli Polaków w kreowaniu marki państwa na arenie międzynarodowej, dbałość o dobre imię kraju. Często zapomina się, że pierwsze kroki polscy przedsiębiorcy chcący inwestować za granicą kierują do Polonii. Także Polonia może nawet bardziej niż Polacy w Polsce skutecznie walczą z negatywnymi stereotypami. Jednak to wcale nie oznacza, że powinniśmy być bezkrytyczni wobec polskiej polityki i ich przedstawicieli.\n„Polonia to wielki skarb” – słyszy się często z ust przedstawicieli Senatu i rządu. To wyświechtane hasło nie wzbudza już wzniosłych emocji. Działam w środowisku mediów polonijnych od 20 lat i wiem, jaki jest stosunek polskich urzędników państwowych do Polonii. Interesują się nami, dopóki trwają na stanowiskach. Co gorsze, każda nowa ekipa zaczyna od negacji dorobku poprzedniej. Dobiera się doradców wg klucza partyjnego, zapominając, że na emigracji jesteśmy w większości neutralni. Szanujemy każdy nowo wybrany rząd, przedstawicieli Sejmu, Senatu i mało kogo, poza nielicznymi, interesuje przynależność partyjna.\nW debatach panelowych uczestniczyło sporo przedstawicieli środowisk polskich z całego świata, także polscy politycy, samorządowcy, którzy przybyli na osobiste zaproszenie marszałka Senatu Karczewskiego. Polonia niemiecka, która de facto jest bardzo liczna i niezwykle aktywna w przestrzeni publicznej Niemiec, widocznie popadła w niełaskę marszałkowi, skoro nie zaproszono nikogo do zabrania głosu w panelach.\nJeśli chodzi o finansowanie Polonii to w tym zakresie nie zmieniło się nic. Wciąż trudno zrozumieć, dlaczego z naszych polonijnych pieniędzy realizuje się działalność mniejszości polskich na Wschodzie? Czyż na ten cel nie powinny być przewidziane inne środki finansowe.\nO czym jeszcze rozmawiano na Forum w panelu polonijnym?\nWłaściwie żaden temat panelowy nie był czymś odkrywczym. Sytuacja Polaków w każdym kraju emigracyjnym jest inna, mówili dziennikarze polonijni, łączą nas jednak wspólne cele – pielęgnujemy mowę polską, kształtujemy tożsamość poprzez POLONIJNE MEDIA. To właśnie media odgrywają potężną rolę w propagowaniu polskości, które są nie wystarczająco wspierane przez rząd polski. Wydawcy, dziennikarze, fotoreporterzy muszą ponosić koszty i pracować dla idei podczas, gdy pieniądze marnowane są na kosztowne projekty o małym zasięgu społecznym? Jak długo jeszcze?\nDziennikarze polonijni – gdyż tę grupę reprezentuję – tworzą kontakty środowiskowe, pomagają w utrzymaniu więzi z krajem i promują Polskę w świecie. Jesteśmy wszędzie tam, gdzie coś się dzieje, gdzie mowa o Polakach. Ponosimy koszty dojazdu, opłacamy strony internetowe, kupujemy aparaty fotograficzne. Wprawdzie to nasza pasja, ale z jej owoców korzystają wszyscy, w tym państwo polskie.\nWnioski i postulaty kierowane do marszałka Senatu, by stworzyć fundusz reprezentacyjny Polonii na wyjazdy dziennikarzy, przedstawicieli różnych środowisk (pisarzy, artystów) pozostają wciąż bez echa. Promowanie polskości na emigracji państwo polskie nic nie kosztuje i jak słyszałam na Forum Polonijnym w Krynicy jesteśmy do tej roli najbardziej predystynowani.\nJeśli nowa władza deklaruje poważne otwarcie się na głos Polaków, to niech ten głos po krynickim panelu dotrze do naszych decydentów. W końcu wszyscy służymy jednej sprawie – krzewieniu dobrego imienia Polski poza granicami kraju.


Reumatoidalne zapalenie stawów, ból nóg- Ból nóg - Medivon\nOpublikowano 17 czerwca 2019 9 lutego 2022 by Jolanta Winiarczyk\nReumatoidalne zapalenie stawów, w skrócie RZS, to przewlekła choroba atakująca nie tylko nasze stawy, ale i narządy. Osoba borykająca się z tym problemem może najczęściej doświadczać bólu, obrzęku stawów rąk oraz nóg, uczucia sztywności, a także zniekształceń. Nieleczone RZS może prowadzić do zniszczenia stawu bądź narządu, a w najgorszym wypadku nawet śmierci. Ważne, aby w momencie zaobserwowania pierwszych objawów choroby, podjąć się jej jak najszybszego leczenia. Na jakie symptomy należy zwrócić uwagę i jak wygląda leczenie reumatoidalnego zapalenia stawów?\nNie ma jednoznacznej opinii, która orzeka co jest głównym powodem reumatoidalnego zapalenia stawów. Uwarunkowania genetyczne oraz defekt naszego układu odpornościowego, to dwie najczęściej podawane przyczyny. Natomiast uznaje się dodatkowo iż stres, palenie papierosów, płeć oraz różnego rodzaju wirusy i bakterie, również mogą mieć duży wpływ na rozwój choroby.\nJakie objawy wskazują na reumatoidalne zapalenie stawów?\nGłównymi i jednocześnie najczęstszymi objawami z jakimi przychodzi zmagać się osobie chorej jest ból nóg, poranna sztywność stawów oraz obrzęk. Im bardziej choroba postępuje, tym częściej mamy do czynienia z innymi oznakami, którymi mogą być:\nniszczenie chrząstek oraz powierzchni stawowych,\nzwichnięcia, unieruchomienia i zesztywnienia stawów,\nReumatoidalne zapalenie stawów to choroba, która 2-3 razy częściej dotyka płeć żeńską. Zachorowalność u mężczyzn jest niższa, aczkolwiek sam przebieg choroby wygląda tak samo. Należy pamiętać, że choroba ta, to nie jest wyłącznie ból nóg i nie atakuje jedynie stawów, ale i narządy takie jak: serce, oczy, nerki oraz płuca.\nLeczenie prowadzone przez lekarza celem pokonania choroby, bywa często długotrwałe. Niesamowicie istotnym elementem podczas mozolnych, trudnych oraz wymagających ćwiczeń, jest systematyka. Osoba, która cierpi na reumatoidalne zapalenie stawów i odczuwa coraz to większy ból nóg, zaczyna przyjmować leki. Silna, przeciwbólowa farmakologia musi zostać koniecznie skonsultowana z lekarzem. Dodatkowo, zbawienne bywają również kąpiele w wodach radoczynnych i siarczanych.\nPrzyjmowanie przez chorą osobę lekarstw, bywa często nieuniknione. Farmakologia przeciwbólowa ma nie tylko zadanie uśmierzyć ból nóg u pacjenta, ale często zapobiec dalszemu rozwojowi choroby. Ważne, aby ich przyjmowanie zostało wdrożone możliwie jak najwcześniej, bowiem wtedy jest szansa największej pomocy.\nReumatoidalne zapalenie stawów potrafi bardzo mocno uprzykrzyć życie pacjentowi. Poza bólem nóg z jakim przychodzi mu się zmagać, jest coś jeszcze. Często występujące podenerwowanie i frustracja wynikająca z braku możliwości wykonania pewnych czynności fizycznych, wymaga wsparcia bliskich osób. Osoba powinna dużo i systematycznie ćwiczyć, w miarę możliwości jak najwięcej odpoczywać oraz czuć, że bliskie mu osoby są i ją wspierają. Jedną z wielu możliwości odpoczynku oraz błogiego relaksu, który może być zbawienny dla bólu naszych mięśni są maty masujące MEDIVON. Dopasowują się do każdego siedziska dzięki czemu leczenie bóli oraz napięcia naszych mięśni może odbywać się dosłownie wszędzie.\nJako, że RZS nie tylko atakuje nasze stawy, ale i inne narządy, musimy zadbać o odpowiednią dietę. Chory powinien wystrzegać się otyłości oraz zbędnej nadwagi bowiem to może prowadzić do zbędnych obciążeń stawów. Dieta winna być zbilansowana, bogata w witaminę D oraz wapń. Jeżeli pacjent jest osobą palącą powinien jak najszybciej pożegnać się z nałogiem.\nRZS często dopada jeden, konkretny staw. Dlatego też istnieje kilka metod, które mają nam w tym pomóc np.:\nendoproteza – proteza zastępuje zniszczony staw\npunkcja – leki zapalne podawane są do środka\nartrodeza – usztywnienie danego stawu aby załagodzić jego ból\nReumatoidalne zapalenie stawów to choroba, której nie sposób wyleczyć do końca bez pomocy farmakologii. Z tego też powodu należy bacznie obserwować pojawiające się objawy i konsultować je z lekarzem.


Kupno w sklepach internetowych niesie nieraz ze sobą niebezpieczeństwo z kilku powodów. Niekiedy kupimy produkt złej jakości bądź inny niż był opisany na stronie. Kupując jednak w sklepie ocieplenie. pl masz pewność, że produkty są bezpośrednio od producentów. Jesteśmy poważną firmą, która obsługuje już kilka sklepów. Sklep ten przyciąga coraz więcej osób dzięki atrakcyjnym cenom i produktom dobrej jakości. Jeśli będziesz potrzebował pomocy to uzyskasz ją od profesjonalnego fachowca dostępnego za darmo.\nSzczegóły wpisu strony internetowej www.ocieplenie.pl:\nData dodania: 2014/06/11 - 10:59\nSłowa kluczowe: ocieplenie, pasaż handlowy\nPodlinkuj wpis strony internetowej www.ocieplenie.pl:\n7 70 1 24


Ciastolina inaczej - tocusiowo - blog parentingowy - O życiu i rodzicielstwie\nCiastolina inaczej - zabawy ciastoliną\nO rozwój motoryki małej, czyli sprawność ruchową dłoni, warto dbać już od najwcześniejszych lat życia dziecka. Już od pierwszych tygodni, miesięcy, mięśnie dłoni maluszka ulegają stopniowemu, jednak szybkiemu rozwojowi.\nDzięki regularnym doświadczeniom możliwy staje się precyzyjny chwyt oraz rozwija się koordynacja wzrokowo-ruchowa. W miarę rozwoju naszych maluszków powinniśmy stwarzać możliwość aktywności wzmacniających całą dłoń, stąd konieczne wydaje się włączanie substancji o różnej konsystencji i temperaturze, jak na przykład ciastolina. Zabawa tą popularną od dłuższego już czasu kolorową, mięciutką i pachnącą masą wcale nie musi ograniczać się tylko do odciskania i wyciskania gotowych kształtów. Bajeczne zestawy kreują codzienne scenki. Gaszenie pożaru, wizyta u fryzjera… Producentom nie brakuje pomysłów. Jednak pamiętajmy, że ciastolinę możemy przecież wykorzystać na wiele innych, bardziej kreatywnych sposobów.\nDo wykonania tej wesołej zabawy będą potrzebne:\n- zwykłe, tekturowe pudełko (np. po butach), w którym wycinamy dziurkę\n- gotowy rysunek potworka (zalaminowany) z dużą szeroką buzią, którą wycinamy a następnie przykładamy na wierzch pudełka tak aby przykryć wycięty otwór (możemy też wspólnie go narysować na dużej kartce A4 i wyciąć).\nFantazją nie zna granic…. Rozwijając dziecięcą wyobraźnię tworzymy wspólnie rozmaite kształty np. niewielkie ciasteczka. Zabawa wymagają od dziecka użycia większej siły mięśni co korzystnie wpływają na ćwiczenie sprawności wszystkich palców. Wasze pociechy pokochają wrzucanie ciastek wprost do paszczy potwora. A ile radości sprawi im zaglądanie później do brzuszka!!! Starsze dzieci mogą rzucić kostką i ,,nakarmić’’ głodomora liczbą ciastek odpowiadającej ilości wyrzuconych oczek.\nTak przygotowane pudełko może posłużyć nam również do wielu innych, ciekawych zabaw. Dzieci uwielbiają, kiedy coś chowamy w sekrecie by mogły wyciągnąć ukryty przez nas przedmiot z ,,magicznego’’ pudełka lub zwyczajnie w świecie zaglądnąć do środka.\nWystarczy kawałek kartki np. A4 lub większej, na której odrysowujemy wybrane kształty - trójkąty, kółka czy też kwadraty.\nI tutaj możemy wykonać pracę na dwa sposoby w zależności od wieku i umiejętności naszych pociech. Próbujemy wypełnić kształty ciastoliną lub wersja nieco trudniejsza – oblepiamy starannie kontury danego kształtu. Dodatkowo każdy kształt możemy narysować w innym kolorze. To świetna więc okazja do nauki kolorów i kształtów jednocześnie. Taka aktywność ma również bardzo duży wpływ na prawidłowy rozwój dłoni, trenuje motorykę małą.\nFantazja nie zna granic-maty\nSamodzielnie wykonane maty do zabawy z ciastoliną są świetnym urozmaiceniem prac ręcznych. Maty, drukujemy i laminujemy, aby starczyły na dłużej. Znowu świetna okazja ćwiczenia sprawności małych rączek, ale przede wszystkim wspaniała zabawa, pobudzająca wyobraźnie naszych pociech.\nStworzony samodzielnie od początku do końca rozwinie twórcze myślenie i przyniesie mnóstwo radości. Są bardzo łatwe do przygotowania. Zaczynamy od uformowania w dłoni z ciastoliny prostokąta, a następnie spłaszczamy go palcem z obu stron tworząc niewielkie wgłębienia. Następnie przyklejamy po bokach kolorowe, spłaszczone kuleczki jako koła. Gotowe!!! Na kartce rysujemy flamastrem tor wyścigowy i zabawa gotowa!!!\nBy tocusiowo.pl - 13:28:00


3GSM: nowy komórkowy Walkman pogromcą iPoda - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n3GSM: nowy komórkowy Walkman pogromcą iPoda\n16.02.2006, godz. 11:42\nProducent telefonów komórkowych Sony Ericsson pochwalił się, że sprzedał już ponad 3 miliony komórek z serii Walkman. Pierwszy telefon Sony Ericsson sygnowany logo słynnego odtwarzacza muzycznego pojawił się na rynku pół roku temu.\nW trakcie Światowego Kongresu 3GSM w Barcelonie szwedzko-japoński producent telefonów komórkowych przyznał, że wprowadzenie marki Walkman do komórek Sony Ericsson było jednym z lepszych posunięć firmy w 2005 roku, co zaowocowało sprzedażą ponad trzech milionów telefonów Walkman. Jednocześnie koncern pokazał światu szósty telefon komórkowy z serii sygnowanej logo Walkman. Sony Ericsson W950i obsługuje technologię UMTS i ma wbudowane 4 GB pamięci - tyle samo, co najnowszy odtwarzacz mp3 iPod nano. Analitycy uważają, że oznacza rozpoczęcie wojny pomiędzy Apple, a producentami telefonów komórkowych. Najbliższe miesiące pokażą, czy producent popularnego iPoda będzie musiał odstąpić rynek muzycznych odtwarzaczy przenośnych producentom komórek, czy na razie może spać spokojnie.\nSony Ericsson W950i posiada dotykowy ekran, funkcję rozpoznawania pisma odręcznego, czytnik RSS, przeglądarkę internetową Opera 8.0 i wiele innych nowinek technicznych. Co ciekawe, nie posiada wbudowanego aparatu fotograficznego, co wielu uzna pewnie za zaletę. Aparat działa pod kontrolą systemu operacyjnego Symbian. Sony Ericcson podkreśla, że wybór brytyjskiego producenta oprogramowania świadczy o tym, iż Symbian przestał być domeną ekskluzywnych, drogich i zaawansowanych technologicznie smartfonów. Coraz więcej tańszych i dostępnych dla zwykłych ludzi telefonów komórkowych będzie będzie wyposażanych w to oprogramowanie.


Pobrykajmy z Tygryskiem! – MiPBP Nowy Tomyśl\nMiPBP Nowy Tomyśl > Imprezy > Pobrykajmy z Tygryskiem!\nPobrykajmy z Tygryskiem!\nW ramach cyklu Godziny dla Rodziny, 25 stycznia (piątek), o godz. 17:00 serdecznie zapraszamy dzieci i rodziców do wspólnej zabawy z rozbrykanym Tygryskiem. W rolę znanego i lubianego mieszkańca Stumilowego Lasu wcieli się aktor Piotr Witoń.


Zielony zestaw spacerowy dla kota Zolux - Maxandmrau.pl\nZolux zielony zestaw spacerowy dla kota\nPrzed wyjściem na spacer z kotem warto zaopatrzyć się we właściwe akcesoria - takie jak zielony zestaw spacerowy Zolux, zawierający odblaskową smycz i szelki. Ich regulowany rozmiar będzie niezwykle komfortowy nawet dla najbardziej ciekawskiego zwierzaka!\nChoć każdy kot przyzwyczaić się musi do chodzenia na smyczy i zawsze wybierał będzie własne ścieżki, wiele z nich naprawdę uwielbia spacery! Tylko w czasie przechadzki po lesie będą miały okazję zapolować na prawdziwego motyla lub wskoczyć na drzewo, co stanowi dla nich prawdziwą atrakcję. Koty to zwierzęta terytorialne, lecz warto zapewnić im możliwość przechadzki poza mieszkaniem. Po zapoznaniu z nowym miejscem mogą doskonale odnaleźć się w niecodziennej sytuacji i poczuć zew natury - tak jak nasz firmowy pupil Mrau, który zawsze gotowy jest na kolejny spacer na swojej wyjątkowej smyczy Zolux! Jeśli zachowanie Twojego kota wskazuje na to, że gotów jest odważnie zmierzać ku nowym przygodom, zabieraj go na spacery jak najczęściej!\nZielony zestaw spacerowy - doskonały na letnie dni\nSłoneczna i ciepła pogoda zachęci nawet największego domatora do spaceru pełnego przygód. Liczy się jednak przede wszystkim bezpieczeństwo czworonoga. Dzięki zestawowi odblaskowych szelek i smyczy w kolorze zielonym, Twój kot będzie dobrze widoczny. Wygodne zapięcie regulowanych szelek na klipsy będzie bezpieczne dla zwierzaka zajętego obserwowaniem ptaków lub przekradaniem się pomiędzy krzakami. Z idealnie dobranym zestawem spacerowym Zolux wspólnie spędzicie udany czas na świeżym powietrzu! Zestaw zawiera smycz o długości 1.2m oraz regulowane szelki. obwód szyi: 18-27 cm, obwód klatki piersiowej 25-40 cm.


Jąkanie u dorosłych, przyczyny i jak leczyć? - Okiem-Lekarza.pl\nPrawdopodobnie nie ma osoby, która nie miałaby w swoim otoczeniu kogoś, kto ma problemy z jąkaniem się. Czasami jest to dziecko, ale zdarza się również, że spotykamy dorosłych, u których jąkanie jest większym lub mniejszym problemem. Czasem pojawia się w określonych sytuacjach, ale również może być tak, że będzie towarzyszyło danej osobie przez cały czas, co może prowadzić do tego, że będzie ona mniej pewna siebie, a więc też rzadziej będzie się odzywała w towarzystwie. Dlatego warto wiedzieć, że proponowana jest terapia jąkania u dorosłych. Oczywiście będzie ona wymagała sporego zaangażowania, nie tyko podczas spotkań w specjalistycznym gabinecie, ale również w domu. Nie mniej, warto zobaczyć jak wygląda taka terapia jąkania u dorosłych, bo może się okazać, że jeśli się na nią zapiszemy, to uda nam się zwalczyć ten problem, a co się z tym wiąże, zyskamy na pewności siebie i łatwiej będzie nam nawiązywać nowe znajomości.\nIm szybciej zostanie podjęta taka terapia jąkania u dorosłych, tym większa będzie szansa, że zakończy się ona sukcesem.\nOczywiście zanim zostanie wprowadzona terapia jąkania u dorosłych, musimy w pierwszej kolejności sprawdzić, dlaczego występuje ten problem. Zazwyczaj jest tak, że schorzenie to pojawia się w wieku dziecięcym, a ponieważ wówczas nie były podjęte odpowiednie kroki, aby je zwalczyć, utrwaliło się ono w dorosłych życiu. Czasami jednak jest tak, że terapia jąkania u dorosłych będzie opierała się na ćwiczeniach, mających pokazać, w jaki sposób radzić sobie ze stresem, jeśli okaże się, że to właśnie w takich momentach pojawia się problem z jąkaniem. To też oznacza, że najpierw trzeba będzie rozpoznać problem, co jest przyczyną, że ktoś się jaka. Dopiero wówczas będzie mogła być wdrożona terapia jąkania u dorosłych, bo będzie wiadomo, czy trzeba walczyć ze stresem, czy może problemem jest niewłaściwa budowa aparatu mowy.\nIm lepiej będzie postawiona taka diagnoza, tym łatwiej będzie sprawić, że terapia jąkania u dorosłych zakończy się sukcesem.\nDzięki temu również będziemy ćwiczyli nasz aparat mowy, jak i będziemy uczyli się panować nad stresem, a to oznacza, że za pewien czas jąkanie przestanie być naszym problemem. Koniecznie zobaczmy jak działa terapia jąkania u dorosłych. Im więcej będziemy o niej wiedzieli, tym większa będzie szansa, że się na nią zapiszemy, jeśli to właśnie jest naszym problemem. Warto także powiedzieć, że terapia jąkania u dorosłych może być prowadzona indywidualnie, jak i grupowo, a więc będziemy mogli wybrać to, co najbardziej będzie nam odpowiadało. Nie mniej, pamiętajmy, że najważniejsza będzie tutaj systematyczna praca. To, aby każdego dnia, po kilka razy wykonywać ćwiczenia, które zostaną dla nas opracowane przez logopedę.\nCo więcej, musimy również mieć świadomość, że taka terapia jąkania u dorosłych może trwać przez różny czasu, u różnych ludzi. Będzie to zależało nie tylko od naszego zaangażowania w ćwiczenia, ale również od tego, jak poważne jest nasze jąkanie, jak i od przyczyny jego pojawiania się. Dlatego też powinniśmy się nastawić na wytężoną pracę, ale jednocześnie mieć świadomość, że jeśli się nie poddamy, to będziemy widzieli postępy, które zakończą się tym, że przestaniemy mieć problem z jąkaniem się.


Zestawienie biegów niepodległościowych 2014 - MagazynBieganie.pl\nZestawienie biegów niepodległościowych 2014\nJedenastka na 11 listopada. Fot. Klub Biegowy ZADYSZKA\n11 listopada w tym roku wypada we wtorek. Na szczęście jest dniem wolnym od pracy. A co zrobić z takim dniem wolnym od pracy w środku (prawie) tygodnia? No oczywiście, że wystartować w biegu! Przedstawiamy wybrane propozycje.\nDystanse: 5 km, 10 km, nordic walking\nBieg uliczny w Zakopanem wystartuje spod Urzędu Miasta na ul. Kościuszki. Zawodnicy będą biegli wzdłuż ul. 3 Maja i Zamoyskiego – od Ronda Solidarności do Ronda Jana Pawła II, gdzie będzie nawrót i prosto ulicą Chałubińskiego, a następnie Sienkiewicza – do mety. To przebieg 5-kilometrowej pętli, którą uczestnicy biegu na 10 km pokonają dwa razy. Limit czasu to 1,5 godziny. Każdy zawodnik otrzyma medal, koszulkę oraz bilet do aquaparku – ważny w dniu zawodów. Niższa opłata startowa obowiązuje do 25 października – 20 zł dla mieszkańców Zakopanego, 40 zł dla pozostałych. Po tym terminie wpisowe wzrośnie o 20 zł. W przeddzień i w dniu zawodów za start trzeba będzie zapłacić 75 zł.\nWięcej informacji: www.mosir.zakopane.eu/64-1-zakopianski-bieg-niepodleglosci\nTrasa Zakopiańskiego Biegu Niepodległości\nBieg Niepodległości – Gdynia\nDystanse: 10 km, biegi młodzieżowe, nordic walking\nStart: godz. 15:00 (bieg główny)\nGdyński bieg niepodległości to również bieg uliczny, a trasa będzie posiadać atest PZLA. Zawodnicy wystartują ze Skweru Kościuszki na wysokości ORP „Błyskawica”. Limit czasu na pokonanie trasy to 2 godziny. Zapisy internetowe potrwają do 27 października, później będzie się można zapisać tylko w dniach 10 i 11 listopada, przy czym liczba pakietów startowych jest ograniczona, a przy zapisach tuż przed biegiem opłata za start jest dużo wyższa. Opłata startowa dla biegu głównego (10 km) wynosi 30 zł (w przeddzień biegu – 100 zł), a udział w Marszu Niepodległości oraz w biegach młodzieżowych jest bezpłatny. Przed startem biegu głównego odbędą się Marsze Niepodległości (nordic walking) oraz biegi młodzieżowe – w podziale na rywalizację szkół podstawowych (1 km), szkół gimnazjalnych (2 km) oraz szkół ponadgimnazjalnych (2 km). Odpowiedzi na najważniejsze pytania dotyczące biegu dostępne są TUTAJ.\nWięcej informacji: www.gdyniasport.pl/bieg-niepodleglosci/bieg-na-10-km-regulamin-bn\nBieg Niepodległości – Żagań\nDystanse: 10 km (bieg główny), 3 km (bieg hobby)\nObie trasy biegu niepodległościowego w Żaganiu będą poprowadzone po nawierzchni asfaltowej, obie wystartują ze Stadionu Arena przy ul. Kochanowskiego 6, gdzie będzie też meta. Limit czasu na pokonanie biegu hobby o długości 3 km wynosi 40 min, a biegu głównego 10 km – 100 minut. Do 31 października opłaty startowe wynosić będą: w biegu hobby – 15 zł (w przypadku startu także w biegu głównym – 10 zł), w biegu głównym – 55 zł. Wszyscy uczestniczy w ramach wpisowego dostaną numer startowy z agrafkami, pamiątkowy medal, napój i posiłek na mecie oraz wodę na trasie. Uczestnicy biegu głównego otrzymają dodatkowo gadżet biegowy.\nWięcej informacji: www.biegniepodleglosci.zagan.pl\nJedenastka na 11 listopada – Oświęcim\nOrganizatorem biegu jest Oświęcimski Klub Biegowy ZADYSZKA. Start i meta biegu będą zlokalizowane na oświęcimskim Rynku, a uczestnicy pobiegną ścieżkami spacerowo-rowerowymi nad Solą (nawierzchnia szutrowo-asfaltowa). Limit czasu na pokonanie trasy to 80 minut. Zapisywać się można do samego dnia biegu, ale tylko przy zapisach i wpłatach dokonanych do 6 listopada jest gwarantowany pamiątkowy medal. Na mecie zawodnicy mogą liczyć na pyszny salezjański bigos oraz gorącą herbatę.\nWięcej informacji: www.zadyszka.org.pl/biegi-zadyszki/jedenastka-na-11-listopada.html\nNiepodległościowa Jedenastka – Biały Kościół k. Krakowa\nBieg odbędzie się na terenie gminy Wielka Wieś znajdującej się ok. 15 km od Krakowa. Z dawnej stolicy Polski na start można bez problemu dojechać autobusem 210 lub busami jeżdżącymi w stronę Olkusza. Trasa – poprowadzona w większości asfaltem, a tylko na odcinku ok. 1 km drogą polną – będzie przebiegać przez samo serce Ojcowskiego Parku Narodowego. Limit czasu na ukończenie biegu to 110 minut. Oprócz klasyfikacji w kategoriach wiekowych będzie prowadzona także klasyfikacja małżeństw – w dodatku w podziale na staż (1-10 lat, 11-20 lat, 21-30 lat i powyżej 30 lat). Do 10 listopada opłata startowa wynosi 60 zł, w dniu biegu – 100 zł. Dla osób zameldowanych na terenie gminy Wielka Wieś opłata startowa wynosi zaledwie 11 zł, o ile przelew zostanie wykonany do 31 października. Dla osób powyżej 70. roku życia oraz urodzonych 11 listopada udział w biegu jest bezpłatny.\nWięcej informacji: www.niepodleglosciowa11.pl\nBieg Niepodległości… z wąsem – Wrocław\nTrasa biegu poprowadzona będzie alejkami Parku Grabiszyńskiego (nawierzchnia szutrowa) – do pokonania będą dwie pętle o długości 5500 m. Limit czasu wynosi 90 minut. Organizatorzy przygotują jeden punkt nawadniania, odżywiania i odświeżania na trasie. Dokładna zawartość pakietów startowych nie jest jeszcze znana, ale organizatorzy zapewniają, że nie zabraknie w nich symbolicznego wąsa. Pierwszych 500 zgłoszonych zawodników otrzyma na mecie pamiątkowy medal. Do 30 października opłata startowa wynosi 40 zł, do 7 listopada i w dniu zawodów – 50 zł. Po zakończeniu biegu głównego odbędzie się Bieg Krasnala na dystansie 100 m, na który nie będą prowadzone zapisy.\nWięcej informacji: www.pro-run.pl/index.php/bieg-niepodleglosci\nI Górski Bieg Niepodległości Skawina – Mogilany\nBieg – jak sama nazwa wskazuje – będzie prowadzić z miejscowości Skawina do miejscowości Mogilany. Organizatorzy określają trasę jako średnio trudną. Na całym dystansie nawierzchnia będzie asfaltowa, a różnica wzniesień to 160 m. Organizator zapewnia transport bagażu zawodników ze startu na metę. Podczas biegu należy mieć na sobie koszulkę techniczną, którą każdy uczestnik otrzyma w pakiecie startowym. Wpisowe do 8 listopada wynosi 40 zł (dla mieszkańców Gminy Skawina i Mogilany – 30 zł), a płatne gotówką w dniu zawodów – 55 zł. Wśród wszystkich uczestników biegu, którzy ukończą zawody, zostanie wylosowany telewizor LED 40″.\nWięcej informacji: www.facebook.com/bieg.skawinamogilany\nTrasa Górskiego Biegu Niepodległości Skawina – Mogilany\nBieg Niepodległości – Rzeszowska Dycha\nTrasa będzie poprowadzona ulicami Rzeszowa – zawodnicy będą przebiegać m.in. przez Most Zamkowy na Wisłoku oraz Rynek. Limit czasu na pokonanie całej trasy to 90 minut. Podczas biegu będą prowadzone następujące klasyfikacje: w kategoriach wiekowych (z podziałem na płeć), najlepszy rzeszowianin i rzeszowianka, klasyfikacja służb mundurowych studentów oraz rzeszowskich debiutantów („Mój pierwszy bieg w Rzeszowie”). Do 3 listopada wpisowe wynosi 55 zł. W dniu zawodów – 75 zł. W ramach opłaty startowej każdy uczestnik otrzyma koszulkę, numer startowy, chip oraz ciepły posiłek, a po ukończonym biegu – pamiątkowy medal.\nWięcej informacji: www.runrzeszow.pl\nBiegi Niepodległości – Turek\nStart: godz. 12:45\nTypowy bieg uliczny – 95% nawierzchni asfaltowej, 5% dróg utwardzonych. Trasa będzie oznaczona co kilometr, ale nie ma atestu PZLA. Po drodze będzie jeden punkt z wodą. Limit czasu to 90 minut. Wysokość wpisowego przy zgłoszeniach do 5 listopada to 30 zł, a w dniu biegu – 60 zł. W ramach opłaty startowej każdy uczestnik otrzyma numer startowy, pamiątkową koszulkę, a na mecie posiłek regeneracyjny oraz pamiątkowy medal. Przed biegiem głównym, od godz. 10:45, na stadionie 1000-lecia odbywać się będą biegi młodzieżowe.\nWięcej informacji: www.bieginiepodległości.pl\nBędzie to pierwszy tak duży bieg zorganizowany w centrum Obornik. Trasa będzie poprowadzona na 5-kilometrowej pętli, którą uczestnicy będą musieli pokonać dwa razy. Start i meta będą usytuowane na Rynku. Trasa będzie oznaczona co 1 km. Każdy uczestnik biegu otrzyma koszulkę techniczną, napój izotoniczny, posiłek regeneracyjny na mecie (parzona kiełbasa lub zupa oraz Rogal Świętomarciński), a wszyscy, którzy ukończą, dostaną pamiątkowy medal. Do 2 listopada opłata startowa wynosi 30 zł, później – 50 zł.\nWięcej informacji: www.biegi.oborniki.pl\nProjekt tegorocznego medalu Biegu Niepodległości w Obornikach nawiązujący do 100. rocznicy utworzenia Legionów Polskich. Fot. archiwum organizatora