Archiwum Historii Mówionej - Jadwiga de Makay\nJadwiga de Makay „Jadwiga”\nNazywam się Jadwiga de Makay, z domu Gordon, urodzona 5 sierpnia 1924 roku.\nW jakiej dzielnicy pani przebywała w czasie Powstania i w jakim oddziale?\nNa Mokotowie w oddziale „Baszta”.\nW jakiej rodzinie pani przyszła na świat? Czym zajmowali się pani rodzice? Jaki wpływ wywarło na panią wychowanie w domu rodzinnym, w szkole?\nJa byłam jako trzecia córka, urodziłam się u moich rodziców. Rodzice, tata był budowlaniec i zaczynał od takiego niedużego domku, ale to bardzo niedużego, bo pamiętam, taki na Różanej 41, pamiętam parter długi. I na tym placu zaczął budować dom dwupiętrowy. Potem budował coraz większe i chyba na Mokotowie tych domów to jest ponad dziesięć. Naturalnie sprzedawał i budował następne, większe. W czasie Powstania, właśnie Puławska 132 to jest dom, [który] w tej chwili odzyskaliśmy, naturalnie połowę zajęte przez wykupione mieszkania.\nPięcioro nas. Dwóch braci i w tym jedna moja siostra, starsza ode mnie, brała udział w czasie Powstania – brat z dwudziestego szóstego i brat z trzydziestego – wszyscy braliśmy udział w czasie Powstania.\nJak się nazywało pani rodzeństwo?\nIrena Gordon, Maciej Gordon i Ryszard Gordon.\nGdzie państwo mieszkali przed wojną?\nNa Grażyny 20. My się w ogóle przenosiliśmy bez przerwy, dlatego że tata sprzedając dom, przenosił się do nowego domu. Tak że Różana, Bałuckiego z jednej strony, z drugiej i ostatni dom był Puławska 132. I tam jeszcze mieszkał do tej pory mój brat, a tak to są wszystko zajęte mieszkania.\nZapewne gdzieś w okolicy chodziła pani do szkoły.\nNa plac Unii Lubelskiej do Roszkowskiej i Popielewskiej. To było gimnazjum. I chodziłam do powszechnej szkoły przy gimnazjum, do powszechnej szkoły i do gimnazjum, i do liceum. W czterdziestym chyba drugim roku zrobiłam maturę.\nAle to już na kompletach.\nOficjalnie chodziłam do liceum i na komplety. A na komplety chodziłam pół roku w trzydziestym dziewiątym roku, a potem było oficjalnie, bo były otwarte szkoły przecież. I jak do liceum, to tylko można było do handlowego. I to był przekształcony z humanistycznego na handlowy. I mówię, dopełniałam historię, dopełniałam na kompletach. Ale to było wszystko oficjalnie, można było się uczyć, to wie pani chyba.\nOczywiście, chodziło mi o to, że przeważnie edukacja uzupełniająca była już w ramach tajnego nauczania.\nTajnego, tak. Nawet bardzo często w mieszkaniu moich rodziców, bo to było dosyć duże mieszkanie.\nA jaki wpływ na ukształtowanie pani postawy życiowej miał dom rodzinny czy też szkoła? Mówimy o czasach przedwojennych.\nTak, tak, tak. Moi rodzice byli wielkimi patriotami i kochali Piłsudskiego. Tak można powiedzieć?\nI szkoła to samo.\nCzyli w takim duchu patriotycznym pani dorastała.\nPatriotycznym, bardzo. No i dlatego wszyscy byliśmy w…\nJak zapamiętała pani wybuch II wojny światowej, dzień 1 września trzydziestego dziewiątego roku?\nNormalnie w bramie stałam i nagle leciał samolot i puścił bombkę (tak to wtedy nazywałam). Wtedy się cofnęłam, ale nie myślałam, że to jest w ogóle prawdopodobne, że jak wybuchła wojna, że mogły dolecieć samoloty. A 7 września tata zapakował nas w ciężarówkę jakąś, którą się udało gdzieś tam wynająć i wywiózł nas do Chylic i tam spędziłam całą… Znaczy, do połowy września tam mieszkałam, a potem zaczęła się szkoła i przez miesiąc dojeżdżałam na rowerze na plac Unii Lubelskiej do gimnazjum.\nZ tych Chylic właśnie.\nZ Chylic, tak, tak. Siostra, ja i mój brat. Bo ten najmłodszy to był jeszcze mały.\nCzy dom, w którym państwo mieszkali, na ulicy Puławskiej, nie ucierpiał?\nW trzydziestym dziewiątym roku.\n[…] Tylko dach, a za to mieszkanie na Grażyny, gdzie mieszkałam, to po prostu obrabowali ludzie, przypuszczam, że sąsiedzi, ale trudno mi jest powiedzieć. Nie sąsiedzi, tylko prawdopodobnie jakaś hołota.\nKiedy już wrócili państwo z Chylic do Warszawy, jak wtedy ułożyło się takie codzienne, normalne życie? Czy tata pracował w swoim zawodzie?\nNie, nie, nie mógł, no bo… Jak my się przenieśliśmy Puławska 132, to jedyni lokatorzy, to my byliśmy, bo dom był niewykończony. I w trzydziestym dziewiątym roku strasznie marzłam, bo to były piece, nie było węgla i w ogóle ten [dom] nie był [wykończony], był zupełnie w stanie surowym, gotowy niby do wprowadzenia, ale nikt nie mieszkał.\nCzyli ojciec dalej pracował, budował te domy i…\nTak, tak, tak. I ojciec wykończył, no do pewnego stopnia, wykończył ten dom w czasie okupacji i wprowadzili się lokatorzy.\nI to było źródło utrzymania rodziny?\nNie, nie, nie. Tata jeszcze po prostu miał trochę pieniędzy. Aha, w czasie jeszcze okupacji. Ja naprawdę w czasie okupacji nigdy nie byłam głodna i stosunkowo nam… Bo tata mój sprzedawał, co miał. Plac jeden, jeszcze tam coś, bo to duża rodzina była. I zawsze była gosposia u nas, w ogóle nie chciała odejść od nas. W czasie okupacji za darmo pracowała, bo nie chciała od nas odejść.\nCzuła się po prostu bezpieczniej.\nTak, po prostu była… Ja ją nauczyłam, bo ona z Polesia pochodziła i ja ją nauczyłam pisać i czytać. Ja. Akurat tak się złożyło, miałam zacięcie pedagogiczne.\nJak wyglądało takie codzienne życie, poruszanie się po mieście?\nO, bardzo nieprzyjemnie.\nCzy zdarzyły się pani jakieś niebezpieczne sytuacje?\nTak, jak najbardziej, jak najbardziej. Na przykład bardzo często jak jechałam tramwajem, bo przecież w czasie okupacji chodziłam do gimnazjum, właśnie tam na Bagateli, to jak jechałam, ale przeważnie szłam piechotą, bo po prostu całe życie się odchudzałam, choć byłam szczupła. Takie życie. I na przykład mama mnie dawała jakiś tam chleb ze smalcem, a ja po drodze mijając kościół, zawsze byli biedacy, oddawałam, żeby nie zjeść, żebym była chuda. I na przykład parę razy jak ten… Kto prowadzi tramwaj?\nMotorniczy zatrzymywał się nie na przystanku, to wszyscy ludzie wyskakiwali, bo to znaczy, wiedzieli, że jest łapanka. Bardzo często były łapanki i rozstrzeliwania.\nNie byłam świadkiem rozstrzeliwań.\nI nie znalazła się pani w jakiejś sytuacji zagrożenia dla siebie osobiście.\nNo zawsze uciekałam przed tym. Nie, żeby mnie osobiście kto złapał, to nie.\nA rodzina? Rodzeństwo, rodzice?\nTeż nie. Mieliśmy to szczęście. Tak jak w czasie Powstania – cztery osoby brały udział w czasie Powstania i wszystkie przeżyły.\nOd kiedy uczestniczyła pani w konspiracji? Jak to było? Kto dał pani kontakt, kto panią zachęcił?\nJa chodziłam, właśnie mówiłam, do gimnazjum i tam chyba z dwiema koleżankami i z moją siostrą nawiązałyśmy jakiś kontakt, już nie pamiętam. A mówię, przysięga była, tak jak już mówiłam: dojechałam, pamiętam, do Łowicza. To nas było chyba ze cztery. I jakiś tam pułkownik, starszy pan jakiś i do lasu piechotą, tam składałyśmy przysięgę.\nPamięta pani, jakie to…\nA wrażenie to wielkie, to wielkie, naprawdę. I pamiętam, w czasie Powstania, na początku, chyba jakiś tydzień albo dwa tygodnie, zawsze się śpiewało, do tej pory nie mogę odnaleźć tych słów, do Pana Boga. Taki hymn powstańczy jakiś był. Ale właśnie nie pamiętam, choć mam tę książeczkę i jakoś… Albo mnie się wydaje, że ja nie pamiętam. No nie mogę znaleźć tego.\nJaka to była formacja, do której pani przynależała w czasie konspiracji?\nW ogóle w naszym domu, w piwnicy – to chyba moja siostra przenosiła – była broń zakopana w piwnicy, tam gdzie była pralnia. Zresztą to była zamknięta i nikt nie używał. I tam były zakopane chyba, jeżeli chodzi o broń, to cztery sztuki i chyba z osiem lornetek. Odkopałyśmy to w czasie Powstania i dałyśmy właśnie…\nSkąd ta broń pochodziła? Jak ona się tam znalazła? Czy to była jeszcze taka broń z trzydziestego dziewiątego roku?\nNie, nie. Chyba wytwarzana w czasie okupacji. Ale lornetki to nie pamiętam. Ale te lornetki bardzo się przydały, bardzo nas potem chwalono.\nDo jakiej formacji pani należała w czasie konspiracji?\nByłam łączniczką po prostu.\nMówiła pani, że to były „Szare Szeregi”.\nTak, tak, ale… No po prostu przewoziłam bardzo często „bibułę” i dwa razy broń przenosiłam, a tak no to…\nPamięta pani, skąd dokąd, na czyje zlecenie?\nRaz to byłam w Puławach, raz byłam… Bo wtedy pamiętam, że pociąg zatrzymali. Jak nazywa się ta stacja tutaj pod Warszawą? Wiem, że wtedy pociąg się zatrzymał w polu i że łapanka. I wtedy bardzo dużo ludzi wyskoczyło.\nJak pani tę broń przewoziła?\nBroń to tylko z miejsca do miejsca. Tam wtedy to miałam tylko gazetki, a tak to z miejsca do miejsca, ale nie pamiętam.\nA gazetki gdzie były schowane? Jak pani je przewoziła, w czym?\nPrzeważnie w jakimś pasku albo między książką, zeszytami, różnie. Tak dokładnie ja już naprawdę nie pamiętam.\nA czy może pani pamięta nazwiska swoich bezpośrednich przełożonych, z którymi miała pani kontakt?\nNo, Kościukiewicz, to moja tego… I Halusia, i była ujawniona… I nie wiem właśnie, i bardzo się z nią przyjaźniłam, ze cztery lata ode mnie starsza i chyba nie żyje.\nTo ona była właśnie z okresu konspiracji.\nKonspiracji, tak. I też w czasie Powstania. Bo ja, siostra, właśnie Halusia Kościukiewicz i Wanda nie zdążyłyśmy…\nA Wanda jakie nosiła nazwisko?\nNo właśnie nie pamiętam.\nI nie zdążyły panie na miejsce zbiórki.\nTak. I się dlatego zgłosiłyśmy na drugi dzień.\nCzy jeszcze może coś pani pamięta z okresu okupacji? Jak już pani przystąpiła do konspiracji, jak wyglądały szkolenia?\nTo wszystko w lasach się odbywało.\nW mieszkaniach nie było takich wykładów.\nByły, były w mieszkaniach, tak, ale u nas chyba nigdy nie były, tylko gdzie indziej. Bo nas było za dużo, po prostu, dzieci. I tak między nami mówiąc, to ja nie wiedziałam, gdzie mój brat jeden należy i drugi. To tylko ja z siostrą. Tego się nie mówiło po prostu dla bezpieczeństwa drugiego, no bo to było niebezpiecznie.\nW państwa domu odbywały się tylko wykłady w ramach tajnego nauczania, tak?\nNauczania, tylko. Tak to nie. Ale gdzie ja chodziłam? Puławska… Marszałkowska, chyba 8, gdzieś z tego. [Zbiórki były] w wielu mieszkaniach.\nAle chodziła pani na wykłady, na lekcje, na Marszałkowską, czy na zbiórki konspiracyjne?\nZbiórki. Nie na wykłady, tylko [zbiórki].\nCzy uczestniczyła pani w takim przygotowaniu, czy wiedziała pani, jakie będą zadania w okresie wybuchu Powstania?\nTak, tak, tak, naturalnie.\nCzy była pani szkolona jako sanitariuszka i łączniczka?\nPamięta pani, kto prowadził szkolenie sanitarne?\nJa nie wiem, czy w ogóle wiedziałam nazwisko, na pewno. Tego się nie mówiło. Tylko potem mogłam, prawda? Ale to…\nBo pani miała pseudonim…\nTak jak imię po prostu.\nA siostry: „Marta”. Irena, a w tej chwili Irena Gordon-Żmirek. I niestety zginęła w czterdziestym siódmym roku, samochód wpadł na nią.\nW wypadku. Ale to ona była na trotuarze. Ten samochód w poślizg wpadł, bo prowadził milicjant pijany.\nCzy może jeszcze coś z okresu Powstania coś szczególnie utkwiło pani w pamięci?\nNo taka śmieszna bardzo historia. Bo szłam, nie wiem właśnie, z kim szłam, i nagle wyskoczył Niemiec. My się tak przeraziłyśmy, a on nam się poddał. Zresztą był w piwnicy do końca wojny, tylko nie wiem, czy… Dokładnie. Bo ja wyszłam z Powstania na Bałuckiego. Poddał się. I to był Węgier. Ale jak my się strasznie przestraszyłyśmy.\nCzy coś może utkwiło pani w pamięci z okresu okupacji, jeszcze sprzed wybuchu Powstania?\nNo tyle było tych, że ja już nie pamiętam. No byłam na Pradze, też coś tam się działo z Niemcami, ale…\nCzy rodzice też byli zaangażowani w konspirację, czy też pani nie wiedziała o tym?\nNie, nie, nie. Jeżeli chodzi o mamę, to na pewno nie, a tata przypuszczam, że tak. Został zresztą w Śródmieściu, bo tak go zastało Powstanie. […]\nWspominała pani, że zdążyła pani zdać maturę przed wybuchem Powstania. Jak wyglądał taki egzamin maturalny? To była taka oficjalna matura w tym liceum handlowym, tak?\nW liceum handlowym i potem w domu, prywatnie.\nZ tych przedmiotów, które nie były wykładane.\nZ historii. Bo ja musiałam się uczyć niemieckiego. Historii, geografii i z polskiego – dodatkowy. I to nie jestem pewna, czy to nie było u nas prowadzone, u nas w domu. Nie pamiętam.\nCo pani robiła po skończeniu nauki? Czy gdzieś pani pracowała?\nTak, tak, żeby mieć kartę, to zgłosiłam się… Ja zawsze strasznie lubiłam szyć. I na placu Napoleona była taka żona generała i miała taką pracownię, z pięć dziewcząt było, i ja tam u niej pracowałam. Zresztą, że miałam dobrą figurę i trochę inną twarz niż te panienki, to ciągle jako modelka służyłam.\nCo pani szyła?\nNie, no raczej…\nCzy cokolwiek, czy jakiekolwiek było zlecenie?\nTak, tak, tak, bo ja w ogóle dobrze szyję. Ale co szyłam? No sukienki, ale to raczej fastrygowałam, przypuszczam. Nie, nie, nie, żeby tak tego, to nie. Tak się dobrze nie nauczyłam.\nCzyli była pani taką pomocnicą krawcowej.\nTak, tak, tak. Nie, to było… Ona miała z pięć panienek albo sześć i była krojczyni. To oficjalnie wszystko szło i dlatego miałam papiery.\nA co w tym czasie robiło pani rodzeństwo?\nSiostra pracowała jako administrator, a brat chodził do szkoły, bo był młodszy od nas, [to znaczy] jeden sześć lat ode mnie młodszy, drugi dwa lata, więc normalnie chodzili do szkoły.\nCzy pamięta pani atmosferę przed wybuchem Powstania?\nO, taki wielki niepokój. Było wiadomo, że będzie Powstanie. Do końca tak się wszystko wahało, ale na ulicy było widać bardzo dużo młodych ludzi, wie pani, te długie buty oficerskie. Zresztą ja też miałam i siostra. My też przenosiłyśmy wypchane jakieś pod paltem, zresztą bardzo nieraz nieudolnie schowane rzeczy. No to było widać, naturalnie. Przynajmniej tydzień albo dziesięć dni przed Powstaniem był taki ruch.\nJakie pani miała przydzielone zadania i pani oddział?\nMiałam być na Starówce i nie dotarłam.\nMiała się pani stawić…\nTak, tak, jako łączniczka, naturalnie.\nI tam pani nie dotarła.\nNie dotarłam i tu się zgłosiłam.\nJuż się nie dało przejść czy za późno dotarło zawiadomienie?\nNie, nie można było przejść już. I w cztery one specjalnie do nas przyjechały. Dlaczego?\nNo bo siostra, ja i dwie, mówiłam, koleżanki. Razem należałyśmy i miałyśmy się stawić na Starym Mieście, na Starówce.\nI do pewnego odcinka panie doszły i okazało się, że dalej nie można przejść?\nTak, tak. I potem, tak.\nI wróciły panie do domu.\nZ powrotem, tak do domu.\nNo i mówię, zgłosiłyśmy się…\nNastępnego dnia. Ja nie jestem pewna: albo w sąsiedniej kamienicy, albo w naszej była…\n„Baszta”, jeden z oddziałów „Baszty” stacjonował.\nTak, tak, tak. Ale to dowództwo. No i tam się zgłosiłyśmy i nas przyjęto.\nTak między nami mówiąc, to byli przerażeni. Mają czworo dzieci, bo piąte dziecko było w Puławach, siostra najstarsza (właśnie 5 sierpnia urodziła dziecko, zresztą okazało się, córkę urodziła), więc mama była przerażona. Moja mama była bardzo wierząca. I u nas stała Matka Boska, taka bardzo piękna figura. Mama wystawiała tę figurę na balkon i się modliła. A Puławska była bardzo niebezpieczna, bo właśnie Niemcy przechodzili Puławską.\nI czwórka dzieci wyszła z domu 1 sierpnia.\nTak, tak, to sobie pani wyobraża. Ale mama była bardzo dzielna i bardzo, mówię, wierząca.\nWiedziała, że taka jest konieczność i nie zatrzymywała.\nTak, tak. I co mogła, to właściwie wszystkie zapasy żywnościowe, jakie miała, to wszystko dała. Bo w sąsiedniej kamienicy gotowało się…\nTaka była jadłodajnia.\nKuchnia taka, polowa, tak można nazwać.\nDla Powstańców czy dla ludności cywilnej?\nNie, nie, nie, dla Powstańców.\nI mama tam dostarczała swoje…\nCo miała. Nie to, że [co jakiś czas, tylko] od razu oddała. Potem na pewno wszyscy głodowaliśmy.\nCzyli bracia poszli gdzieś w nieznanym kierunku, a pani z siostrą i koleżankami zgłosiły się do „Baszty”.\nProszę powiedzieć, jak to dalej wyglądało. Jakie miałyście zadania? Czy stacjonowałyście panie w jednym miejscu…\nNie zawsze w jednym, ale ja przeważnie…\nCzy razem z oddziałem podążałyście?\nNie, nie, nie. To było, że mogłyśmy w piwnicy mieszkać w naszym domu, wszystkie cztery mieszkałyśmy. Byłyśmy łączniczkami albo sanitariuszkami.\nTaka była potrzeba po prostu, tak?\nTak, tak. I nawet w sąsiednim domu… Zresztą nie wiem, czy pani się orientuje, gdzie jest szpital…\nElżbietanek. I tam…\nTak, tak. To ja mieszkałam parę kroków [dalej], Puławska 132, bardzo niedaleko. I tam chodziłyśmy bardzo często. I ranni byli w sąsiednim domu, w piwnicach, w mieszkaniach. Zresztą na naszym podwórku dwóch mego brata kolegów zginęło 4 sierpnia. I groby były. Jak pani na pewno słyszała, po podwórkach niestety było dużo grobów powstańczych. No i potem i ludności zarazem.\nCo pani szczególnie utkwiło w pamięci z tych dni sierpniowych, z tego czasu, kiedy była pani i sanitariuszką, i łączniczką, w zależności od potrzeb? Gdzie pani biegała jako łączniczka?\nBiegałam dosyć często właśnie do tego szpitala. I tam pamiętam, jak szłam, to kiedyś właśnie… Bo to ja nie wiem, czy pani słyszała, jak to się nazywało? „Krowy”, te strzelające. To strasznie – to nakręcenie i nie wiadomo, gdzie uderzą. A to były tak silne pociski, że całe kamienice rozwalały. To tak właśnie kiedyś [było] przed samym szpitalem. I wtedy najlepiej się nigdzie nie chować, bo to nie wiadomo, gdzie upadnie. W ogóle tak między nami mówiąc, to specjalnie się nie bałam. Po prostu byłam bardzo lekkomyślna.\nByła pani w cywilnym ubraniu czy też jakieś ubranie…\nNie, nie, przeważnie… Nie, nie miałam tego, tylko zawsze opaskę miałam. No i byłam po prostu, jakby powiedzieć, ciemno ubrana. Takie jak miałam najlepsze. A tak to kobiety nie chodziły w mundurach. Zresztą moi bracia też nie, bo nie było tego, to tylko oficerowie.\nSpotkała pani braci w czasie Powstania?\nNaturalnie, tak, tak.\nCzy cały czas pani kwaterowała w piwnicy swojego domu?\nTak, tak, cały czas. Chyba jedną noc tylko nie, ale nie… Chyba… Tak, [byłam] z pięć nocy na Bałuckiego. Bo podeszli Niemcy i tam przesuwaliśmy się, i tam gdzie ja byłam, to zajęli Niemcy chyba dwudziestego ósmego… To już dwudziestego piątego. I wyszłam z Powstania…\nAle już mówi pani o wrześniu czy jeszcze sierpień?\nJeszcze o sierpniu mówimy w tej chwili.\nNie, ja już w tej chwili, w sierpniu, bo… Zaraz, zaraz, nie o sierpniu, tylko o wrześniu. Wrzesień, dwudziestego ósmego, Mokotów się poddał. A dwudziestego piątego albo dwudziestego czwartego przeszłam z rodziną i chyba z moim bratem, tym młodszym, i siostrą, wycofaliśmy się i na Bałuckiego poddałam się tam, no [jak] cała ludność.\nPuławska 130 to niedaleko Królikarni i niedaleko szkoły na Woronicza. Tam były ciężkie walki…\nTak, tak, to przechodziłam i z góry… Tak, bardzo silne. I tam właśnie ten mój brat jeden brał udział.\nW jakim on był oddziale?\nPo prostu ogólnie w „Baszcie”, ale już nie pamięta pani, gdzie dokładnie?\nCzyli pani na teren Królikarni się wyprawiała?\nTeż, też, ale to bardzo było niebezpieczne, bo bardzo niebezpieczna była Puławska. Ale w pewnym momencie… bo to na początku, a w pewnym momencie to ten odcinek, tak mniej więcej do Dworca Południowego od Narbutta był w rękach polskich na sto procent, to pamiętam. A jak się Powstanie zaczęło, to Niemcy strzelali i właśnie zabili jednego z moich przyjaciół, co mówiłam, że grób był na naszym podwórku. Dom mój był 132, a tam dwa domy dalej i tam Niemcy. I ostrzeliwali strasznie przez dwa dni. Ale to takim językiem powiem: wykurzyli ich Powstańcy. Po prostu uciekli nocą.\nJak wyglądała sprawa wyżywienia w czasie Powstania?\nNo muszę powiedzieć, że raczej byłam wyjątkowo głodna cały czas, ale jakoś sobie… Jakoś nikt nie umarł z głodu. Mówiłam, że moja mama w ciągu trzech, czterech dni właściwie wszystko co miała, jakieś zapasy, to właściwie oddała wszystko do kuchni. A potem jadłam w kuchni powstańczej.\nCzy duże były straty osobowe w pani oddziale?\nJuż nie pamiętam. No raczej duże w ogóle. Ogólnie biorąc, to duże. No i bardzo dużo ginęło też właśnie przez te „krowy”, domy się zawalały. Z piwnic ludzie wychodzili – albo się udało, albo nie.\nJeżeli chodzi tutaj na Mokotowie, to uważam, że bardzo życzliwy, nie było żadnych… To byli raczej ludzie kulturalni, inteligentni. Nie było żadnych jakichś [nieporozumień]. A ogólnie biorąc, to chyba w czasie Powstania nie było jakichś takich ludzi, którzy byli… Różnie, tak, było?\nZależy, w jakiej dzielnicy to było.\nAle jeżeli chodzi o [Mokotów], tu, to nie. Ja nie spotkałam się, żeby ktoś mnie… Bo przecież zawsze miałam tę opaskę i wiadomo było, że jestem Powstaniec.\nCzęściej pracowała pani jako sanitariuszka, czy jako łączniczka?\nCzy w jakieś odległe tereny się pani wyprawiała?\nNo właśnie odległe to… Najodleglejsze… To właśnie musiałam przebiec Puławską i tam w dół.\nW dół Królikarni?\nKrólikarni, tak. Ale najczęściej to tu w okolicach do Narbutta, zacząwszy od Woronicza, tak mniej więcej w tym odcinku.\nCzy miała pani może kontakt z prasą powstańczą wydawaną w czasie Powstania?\nNie. A! Prasę wydawaną – tak, tak, ale nie mam za… Miałam jakąś chyba gazetkę, ale już nie pamiętam, gdzie mam. […]\nCzy słuchała pani radia, radiostacji powstańczej?\nChyba nie słuchałam, w ogóle nie miałam na to czasu.\nCzy życie religijne było jakoś zorganizowane? Czy były może msze tam, gdzie pani przebywała?\nByły, były, tak, tak, mówię. I dziesięć dni to były właśnie te modlitwy. I właśnie nie mogę sobie przypomnieć… Zaczęłam nawet tę rozmowę [od tego].\nNo tak, mówiła pani o tym hymnie.\nTak, taki hymn…\nA oprócz tego jakieś piosenki też śpiewaliście?\nA tak, tak, ale to właściwie po Powstaniu.\nNie było tutaj czasu i sił, żeby śpiewać.\nTak, tak. Osobiście nie, na pewno.\nCzy miała pani taki bezpośredni kontakt z wrogiem, z Niemcami? Wspomniała pani już o tym Węgrze w niemieckim mundurze.\nTo jest tak śmieszny [epizod], tak. I do końca, do końca… Jak odchodziliśmy, to sam nie wiedział, co ma robić: czy z nami, czy zostać.\nPowstańcy go po prostu jako jeńca trzymali w piwnicy.\nTak, tak, w piwnicy, dla jego bezpieczeństwa.\nCzy oprócz tego miała pani jakieś zdarzenia, żeby…\nBezpośrednio z Niemcem?\nNie, już potem. Zaraz, zaraz, gdzieś miałam, ale…\nCzy była pani uzbrojona? Miała pani jakąś broń swoją osobistą?\nNie, broni nie miałam żadnej osobistej. I bardzo mało dziewczyn [miało], bo ja nie miałam przygotowania, jeżeli chodzi o broń. Nigdy w lesie nie było takiego przeszkolenia.\nNie, takiego ja osobiście nie miałam.\nCzy zetknęła się pani może z przypadkami egzekucji, które Niemcy popełniali na ludności cywilnej czy na Powstańcach?\nTak, tak. Ale w czasie Powstania?\nTo widziałam ginących ludzi, naturalnie. Ale w czasie okupacji słyszałam, po prostu uciekałam z tego, bo to było bardzo niebezpiecznie. Bo sama pani nawet słyszała, że przecież było mnóstwo egzekucji, jak zginął jakiś Niemiec, jako z tego… Zetknęłam się, owszem, na placu, jak Kutschera zginął, w Alejach Ujazdowskich. To dużo przed Powstaniem. W jakim to miejscu byłam? Gdzieś jakoś byłam, wszyscy ludzie uciekali i ja też.\nA czy w czasie Powstania była pani świadkiem lub słyszała o zbrodniach popełnianych na ludności cywilnej?\nNaturalnie, że słyszałam.\nW jakiejś najbliższej okolicy, w której pani przebywała.\nAleż naturalnie. Od strony Szustra… Tam zresztą moja koleżanka z kolei zginęła. Proszę pani, mniej więcej od strony Dolnej albo Szustra… Szustra to teraz jest Dąbrowskiego, bo ja tam w okolicy mieszkałam, bo to na Bałuckiego (zresztą w wielu miejscach, bo mówiłam, że tak przenosiłam się), to jechali Niemcy, wyciągali ludzi, rozstrzeliwali.\nI to na pani oczach się działo?\nNie, na oczach nie, tylko słyszałam. I słyszałam, że dwie albo trzy kamienice przed nami też wyciągnęli ludzi z domów i na podwórkach rozstrzeliwali. Jeden chłopiec, jakiś taki piętnastoletni, była tam piekarnia i on schował się, na piec wszedł. A wszyscy z kamienicy zostali rozstrzeleni. Ten chłopiec miał ile? Ze trzynaście, czternaście lat, więc mógł dokładnie opowiadać.\nCzy mama cały czas przebywała w domu?\nA tata był w Śródmieściu.\nCzyli tam zastał go wybuch Powstania i już nie mógł się przedostać?\nTak. Nie mógł się przedostać.\nCo robił w tym czasie? Dołączył do jakiegoś oddziału czy był razem z ludnością gdzieś w jakiejś piwnicy?\nMnie się wydaje, że nie dołączył nigdzie, bo był zaangażowany chyba w [konspiracji], ale nie wiem. Nigdy tata nie mówił, bo dopiero tata wrócił… My uciekłyśmy z Powstania. Najpierw mama z bratem, potem my obie, […] a tata dopiero się zgłosił do nas przed Bożym Narodzeniem. Miał różne problemy, ale właściwie nigdy nie mówił o tym. Nie, tata był na pewno zaangażowany, bo trudno, żeby ta broń, ta… Wszystko to za wiedzą taty przecież było.\nTa broń, która była schowana w piwnicy, którą pani z siostrami przekazała Powstańcom.\nTak, tak. Lornetki… […] Od razu przecież [przekazałam]. Miałam po to, miałyśmy właściwie.\nNa czas Powstania.\nPani rodzina nie wiedziała, co się z ojcem dzieje przez cały czas Powstania?\nNie, nie, to jest w ogóle niemożliwe, nie było żadnej wiadomości.\nA czy mama wiedziała, co się dzieje z braćmi? No bo z panią to zapewne tak, skoro pani mieszkała.\nTak, tak. Ale ten starszy brat to zaczął Powstanie na… Dworzec Południowy, wie pani gdzie?\nTo z tamtego miejsca. I był w domu chyba piątego. I nawet zdobył jakąś broń, że jakby czołg podjechał, to by mógł do niego strzelić, jakby się udało. Ale szczęśliwie nie podjechał i nie strzelał. Wiem, że na Narbutta była wielka walka i on tam brał udział. A potem go jeszcze raz tylko widziałam. A młodszego brata widziałam bardzo często. On miał czternaście lat wtedy, w czasie Powstania. I mówię, przeszedł kanałami z rozkazami, chyba trzy razy kanałami.\nBył łącznikiem kanałowym.\nTak, tak, tak. Ale mówię, na pewno miał czternaście lat.\nCzy jakieś dramatyczne wydarzenia z czasów Powstania utkwiły pani w pamięci?\nNo najbardziej dramatyczne to było, jak właśnie poddaliśmy się wszyscy. Kazano nam wyjść z piwnic, na Bałuckiego, czołgi skierowane na nas. No i to było dramatycznie. Wtedy po prostu byłam pewna, że zginiemy.\nAle czy było takie zdarzenie, że ludność była pędzona przed czołgami jako osłona?\nNie, nie, nie, to już było koniec Powstania.\nA kiedy pani z Puławskiej przeniosła się na Bałuckiego?\nUciekłam właściwie. To kazano nam przejść tam. No jakieś, cztery dni, dwudziestego czwartego. I właśnie od 24…\nOd 24 września do dwudziestego ósmego tylko wodę piłam.\nI tam w piwnicy pani przebywała…\nTak, tak, z siostrą.\nRazem z ludnością już cywilną?\nTak, tak, tak. I zdjęłam opaskę, bo miałam taki rozkaz.\nWyszła pani razem z ludnością cywilną?\nCzy przytrafiły się pani w czasie Powstania jakieś przyjemne chwile, które zapadły w pamięć? Ta przyjemność mogła polegać na jakimś smakołyku, jakiejś chwili radości w gronie kolegów.\nA było, było. Koledzy, koledzy… Ale to nie brat, tylko koledzy, to wydali… Na Narbutta był jakiś magazyn wódek, takich kolorowych, porter, nie porter, nie pamiętam już. No, świetny alkohol. Ja w ogóle nie piłam żadnego alkoholu specjalnie, no bo… I pamiętam, że to taki no, powiedziałabym, że… Przecież byłam dziewczyną i miałam różne sympatie. […] Właśnie, że za butelkę jakiegoś alkoholu można było dużo chleba dostać czy coś do jedzenia, a my, ile tam osób mogło być, z pięć osób albo sześć, wypiliśmy tę butelkę. No to tak wesoło było, bo oni…\nHumory się poprawiły.\nOni zdobyli tam, mówię, że to był w ogóle przedwojenny alkohol jakiejś wspaniałej marki, ale już nie pamiętam. W każdym razie bardzo mnie to smakowało. To to na wesoło, tak?\nTak, czy ma pani jeszcze jakieś miłe wspomnienia miłych chwili w tragicznym czasie?\nNie powiem, nie pamiętam, chyba tak specjalnie, nie.\nCzyli wracamy na Bałuckiego. Mokotów się poddał…\nTak, tak, tak. No, częściowo, bo Bałuckiego to też jest Mokotów.\nI ludność cywilna wychodzi z miasta.\nI przechodziła, tak.\nJak ta droga wyglądała? Czy pani była wtedy z całą rodziną?\nTak, z całą rodziną.\nTo znaczy mama była, siostra…\nMama, siostra i brat.\nTak. I chciałam powiedzieć, że jedyny nas taki… Mama moja miała wszyte jakieś tam pieniądze czy jakieś tam jeszcze dolary, nie orientuję się, w futro, bo to w futrach człowiek wychodził. My też miałyśmy takie „foki”, futerka, a to był przecież wrzesień, ale nie upalny ten koniec września był. I po prostu wypruła się ta podszewka i mama wszystko zgubiła, tak że zostaliśmy bez żadnych… I idąc w tym wielkim transporcie, chciałam powiedzieć, że w rowach kopiący młodzi chłopcy, dla Niemców kopali rów. I między innymi nagle krzyk: „Ciociu, uciekaj!”. Okazało się, że to mój brat cioteczny, który mógł mieć wtedy osiemnaście lat, dwadzieścia, trudno mnie jest powiedzieć. I ludzie zaczęli uciekać. A jednak ten transport to tak wyglądał… Najpierw mama uciekła z tego transportu…\nW jakiej to było okolicy?\nW okolicy? No to dokładnie pamiętam. […] Przed Pruszkowem to co jest?\nTo w Podkowie Leśnej uciekłyśmy. Najpierw mama, a potem ja z siostrą. I wpadłyśmy do jakiejś izby, do chłopa i wpakowaliśmy…\nMama. Wy jeszcze chleb znalazłyście.\nA! No właśnie, jeszcze chleb.\nNo to było jeszcze przed tym.\nTo przed tym, tak, tak.\nTo proszę opowiedzieć o tym.\nOdeszłam od transportu, bo tak pomału szedł, i chciałam usiąść na chwilę, i okazało się… Myślałam, że to kamień, a to był tak ułożony niemiecki chleb, taki czarny, wojskowy. Można powiedzieć, o takie długie, tak. I tak z dziesięć. A byliśmy… No ja mówię, że pięć dni to może piłam wodę tylko i też wody nie było przecież. Orientuje się pani, że nie było w Powstaniu wody. I ja podniosłam ten chleb i rozdawałam. Ledwo sobie jeden chleb zostawiłam. Ludzie tak byli głodni. O to. Na chleb usiadłam, taki wojskowy, niemiecki.\nTo już było po wyjściu z Warszawy, z miasta, tak, czy jeszcze w obrębie miasta?\nNie, nie, nie, to tak plus minus dziesięć kilometrów od Warszawy piechotą.\nA jak długo trwał ten przemarsz z Bałuckiego…\nNo stąd rano… Ja przecież nie doszłam do Pruszkowa, tylko uciekłam z transportu, więc nie wiem, jak długo. A uciekłam, właśnie mówię…\nAle czy to wieczorem było?\nNie, ja uciekłam z siostrą, to mniej więcej około czwartej, piątej, a transport zaczął się od rana chyba. No to ja już naprawdę nie pamiętam.\nI gdzie wtedy panie trafiły?\nI do jakiejś izby trafiłyśmy, do jakiejś prostej baby. I wpakowałyśmy się w łóżko, pod pierzynę, bo bałyśmy się, że za nami pójdą… Jak zaczęła ta baba wrzeszczeć: że ją zabiją, Niemcy wpadną, uciekać. No ale my nie słuchałyśmy i potem za godzinę wyszłyśmy i zaczęłyśmy szukać mamy i brata.\nGdzie się znaleźli?\nW jakiejś innej chałupie, która była bardzo przyjemna, i nawet mnie poczęstowali i mamę też. Bo ta baba to nas wyrzuciła, okropna była, taka prosta strasznie. Chyba jakby nienawidziła wszystkich ludzi.\nGdzie państwo się zatrzymali?\nI do pociągu wsiedliśmy. Nigdzie tam się nie zatrzymaliśmy, nie mieliśmy żadnych znajomych. Do pociągu, do Radomia. Aha, a mnie się zrobił zastrzał w ręku, w palcu. To jest strasznie bolesne. I nie patrząc, co się dzieje, poszłam do lekarza niemieckiego i on mnie wycisnął. Zakażenie było chyba dotąd, taka pręga. Wycisnął mnie i opatrunek wsadził. Zresztą naprawdę wyleczył mnie tym opatrunkiem.\nNie pytał, skąd pani jest?\nNie, nie, nie, to potem, po Powstaniu.\nA gdzie był ten lekarz, gdzie on przyjmował?\nNie, w ogóle w Radomiu na stacji. Tata miał rodzinę w Ostrowcu i my chciałyśmy jechać… Zresztą pojechałyśmy do Ostrowca, no po prostu, żeby gdzieś mieszkać. Bo przecież słyszała pani, przecież po całej Polsce Powstańcy rozjeżdżali się. My akurat do Ostrowca, bo tam tata miał dosyć dużą rodzinę.\nA kiedy tata się odnalazł?\nNo mówię, przed Bożym Narodzeniem.\nAle czy wiadomo było, jaki był jego los po upadku Powstania w Warszawie, czy nikt niczego nie wiedział?\nNie, nie, nie. Był pod Warszawą i usiłował się dostać do Warszawy. To Niemcy byli. Zresztą my wiedziałyśmy, tylko nie wiedziałyśmy, w którym miejscu, tata miał w piwnicy zakopane dolary. My nawet kopałyśmy, bo mama pamiętała, ale w którym miejscu on te… I tata wrócił, i chwała Bogu, odkopał.\nNo po Powstaniu. Nie wiem, bo do nas przyszedł mniej więcej pod koniec października. Co ja mówię – początek grudnia.\nAle też wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną?\nI gdzieś po prostu się…\nNie, nie, nie. Był pod Warszawą i jakimś cudem, ale to nie powiem jak, dostał się z powrotem do Warszawy, no i właśnie do tej piwnicy. I mieliśmy z czego żyć po prostu.\nCzyli przyjechał później tam do…\nDo Ostrowca, tak. A my miałyśmy z siostrą przygodę okropną, bo dokąd tata nie pojechał… Rodzina fantastyczna, bo naprawdę moi rodzice trochę pomagali. Ale jak mama wróciła z pustymi rękoma i nic nie miała, i biedna była, to tak sobie zaczęli nas traktować. I my z Ireną, z siostrą, zarabiałyśmy w ten sposób, że jeździłyśmy pod Kraków, przywoziłyśmy tytoń i sprzedawałyśmy. I kiedyś na dworcu, ale nie wiem, na jakim, w jakim mieście, czekałyśmy na przesiadkę i dwóch Niemców bardzo eleganckich, takich oficerów, na pewno widziała pani w filmach, taka butność, pewny siebie, i my w tych futerkach, w takich chusteczkach… Kupę ludzi i nas wybrali, mnie i siostrę. A miałyśmy dowody, że mieszkamy w Warszawie, więc od razu: „bandyta, bandyta”. I wzięli nas i straszyli cały czas, jakieś dwie godziny, że nas wyślą do Niemiec. No płakałyśmy okropnie. Trochę znałyśmy, bo trudno, żebyśmy nie znały języka niemieckiego, bo się trochę uczyłyśmy. I okazało się na koniec, że nas chcieli potraktować jako dziewczyny na sylwestra. Żebyśmy przywiozły, bo pod tym warunkiem nas puszczono. Ale my dałyśmy [dane], bo [wypytywali], gdzie mieszkamy, gdzie tego, bo miałyśmy, prawda, dowody warszawskie, więc „bandyta”. I my szczęśliwie inne miasto podałyśmy i inną ulicę. No i przyrzekłyśmy im nieomal, że przyjedziemy, przywieziemy jakieś jedzenie, jaką szynkę, nie szynkę i pójdziemy na sylwestra. No i…\nAle naprawdę byłyśmy z siostrą strasznie przerażone. I była nasza kuzynka. Ale wie pani, ja to do dzisiaj myślę: jak mogli nas rozpoznać? Bo my w takich chusteczkach byłyśmy. Taka była, powiedziałabym, że szara rzeczywistość. No nie byłyśmy brzydkie dziewczyny wtedy, no ale wyglądałyśmy w jakichś chusteczkach… Specjalnie nawet się tak [ubierałyśmy], żebyśmy nie rzucały się w oczy. Zresztą to była okupacja. Tylko jedną rzecz, którą miałyśmy, bo jedyną, to te futerka fokowe, nic więcej.\nUdało się wrócić do Ostrowca z zapasem tytoniu?\nTak, tak, z tym tytoniem, tak. Ale więcej już mama nas nie puściła. Po prostu to było niebezpiecznie z tymi dowodami.\nJak długo państwo mieszkali w Ostrowcu?\nNo tutaj do Warszawy my z siostrą przyjechałyśmy raz i byłyśmy pięć dni, żywiłyśmy się tylko miodem, bo nic nie było. To wiedziałam.\nMyślę, że jakiś czterdziesty… Wiosną.\nPiąty, tak. To czterdziesty piąty, bo mi się pomyliło z moim ślubem, przepraszam. W czterdziestym piątym. Nie, koniec czterdziestego czwartego. I wróciłyśmy. I szłyśmy piechotą. Aha, ja zapomniałam powiedzieć, że jak weszli Sowieci… Że ja miałam siostrę w Puławach, która urodziła dziecko. Postanowiłyśmy z siostrą przez Wisłę, Kazimierz, do Puław, bo ona mieszkała w Puławach, piechotą. Wyszłyśmy z domu 18 stycznia, dotarłyśmy do Puław. Okazało się, że siostra urodziła, ale jest piętnaście kilometrów [dalej], w jakiejś chałupie. Też byli Niemcy, też ich wysiedlili. Nie Niemcy, tylko Sowieci. Orientuje się pani, że nad Wisłą… jaka była radość, zapomniałam powiedzieć. Sowieci kiedy dotarli do Warszawy?\n17 stycznia. Dotarli wcześniej, ale…\nNie, nie, nie, 17 stycznia to przekroczyli Wisłę, a mnie chodzi [o czas, kiedy doszli] do Warszawy, co myśleliśmy, dlatego Powstanie. To tyle to pani wie z historii. Dlatego że Niemcy mieli przekroczyć Wisłę i dalej do Berlina przez Warszawę. Dlatego to Powstanie wyszło. A oni nad Wisłą usadowili się… Radość. Którego, 6 czy 7 sierpnia? Ja pamiętam, jaka radość była. A oni stali i koniec na tym.\nRadość w Warszawie powstańczej, że idzie odsiecz.\nTak, że wyrzucą Niemców. Przecież to byli wtedy sojusznicy w pewnym sensie, nasi. A oni zatrzymali się. To już pani wie z historii. I dopiero przekroczyli 17 stycznia. A ja wtedy byłam u siostry i zrobiłam tyle kilometrów, mogę powiedzieć, z Ostrowca do Puław, z Puław do Warszawy (byłam trzy dni w Warszawie, miodem się tylko sztucznym żywiłyśmy), potem do Ostrowca przez Radom. Tak byłam strasznie zmarznięta, bo to bardzo groźna zima i bardzo dużo śniegu było, że przytuliłam się – ciotkę miałam w Radomiu – przytuliłam się do pieca i miałam pęcherze, bo nie odczuwałam tego ciepła. Ale ludność w ogóle wiejska była bardzo przychylna Polakom, tego, bardzo.\nTak, tak. Nie, nie, w ogóle wtedy warszawiankom, bo przecież już nie [tylko powstańcom]. Ale muszę powiedzieć, że nas karmili bardzo przyzwoicie, naprawdę. Bo ludzie byli bardzo ubodzy, to jakąś kartoflanką, jakieś… I zawsze jak wychodziłyśmy, dostałyśmy kawałek chleba jeszcze na drogę, tak że naprawdę to…\nMówi pani o tej drodze.\nO tej drodze, tak.\nO ludziach napotkanych w czasie tego marszu.\nA wejście do Warszawy zburzonej, zrujnowanej. Jakie to wrażenie było?\nAle to straszne wrażenie. Bo do Warszawy to my z tamtej strony od Pragi weszłyśmy. To ja mówię… To wszystko czterdziesty piąty rok, jak Sowieci przekroczyli, tak? Dobrze mówię, czterdziesty piąty, początek. To był 17 stycznia, to w Warszawie mogłam być wtedy dwudziestego, bo na pewno tyle szłyśmy. Ale to straszne wrażenie. I przecież żadnego mostu nie było i przechodziłyśmy Wisłę w pantofelkach. A chciałam powiedzieć, że jedyna rzecz, którą… Przy mrozie dwudziestostopniowym, byłam w pantofelkach. Naturalnie nie było żadnych rajstop, tylko pończochy. I tylko się śmieję, przepraszam, że pan to słyszy, i nie miałam na pewno ciepłych majtek, bo nie miałam. Jakoś się nie przeziębiłam.\nCo zastała pani na Puławskiej 132, jeśli tam panie dotarły.\nTak, ale tam ograbione było wszystko.\nAle dom nie był zburzony?\nNie, nie, nie, tylko dach. Nie, w czasie Powstania nie był dach, tylko ograbione wszystkie piwnice. Mieszkanie też, tak. Wie pani, bardzo źle się zachowali ludzie, chyba chłopi, nie wiem kto, spod Warszawy. Pani sobie nie wyobraża. Wie pani, gdzie było, gdzie jest… Vis-à-vis Królikarnia, a ja… Vis-à-vis było gimnazjum Giżyckiego, nie wie pani, taki park, teraz są domy. To tam był taki wielki plac. Meble, takie zabytkowe, książki. To wszystko w pewnym momencie zostało okradzione. Tak strasznie kradli, wywozili z domów. Strasznie.\nNie zdecydowały się wtedy panie zostać w swoim domu.\nJak mogłyśmy… My byłyśmy obie, mama była w Ostrowcu. Nie, nie, nie, no nie, po prostu… I przyjechałyśmy dopiero, według mnie, latem, no, może wiosną, nie pamiętam.\nMieszkanie nie było zajęte?\nNie, nie, nie, nie było zamknięte, ale wszystko było wyniesione. Nawet takie rzeczy z domu, taka śmiesznotka, takie do robienia lodów, takie coś i do kręcenia. Bo moim rodzicom się zupełnie nieźle powodziło. Zawsze była gosposia. Zresztą moja mama tacie bardzo pomagała. To nawet ta do robienia lodów, to było steal, skradzione. Strasznie. Myślę, że to jednak ze wsi ludzie, nie wiem. Poza tym, że naprawdę Niemcy wykończyli, palili. Przecież jak ja wychodziłam, to nie… O! Wszystkie piwnice były spalone przez Niemców. Niemcy bardzo palili po Powstaniu jeszcze domy.\nCała rodzina się odnalazła i wróciła do swojej siedziby na Puławskiej.\nI już się zaczęła powojenna, powiedzmy, stabilizacja. Czy z tego powodu, że pani uczestniczyła w Powstaniu, spotykały panią jakieś represje, jakieś nieprzyjemności?\nNie. Ujawniłam się, nie pamiętam już w którym roku. […] Bo za ten medal, tak śmiesznie to jest, jednak trzeba było sześć funtów zapłacić. Ja dostałam dyplom, owszem, taki mnie przysłano, ale nie dostałam tego odznaczenia. Po prostu w tym okresie, w którym dostałam, to po prostu nie miałam żadnych pieniędzy. Byłam u niej w Londynie, tak, ale to nie jest istotne.\nA rodzeństwo się ujawniło czy też nie?\nSiostra wcześniej ode mnie, a brat dostał się do niewoli.\nAle czy się ujawnili.\nUjawnili, tak. Ale w jakim okresie, pani się pyta. Wszyscy jesteśmy ujawnieni.\nChodziło o to, czy zaraz po wojnie się ujawnili.\nNie, nie, nikt się nie ujawnił. Zaraz po wojnie nie, bo to byłyby represje. Nie, nie, nie, nikt się nie ujawnił. Mój mąż też się… Tylko nie był w czasie Powstania [w Warszawie], tylko był w lesie i w ogóle [był] w konspiracji, i ujawnił się też ze mną, dosłownie. Po prostu miałby kłopoty w pracy, a pracował w handlu zagranicznym i by go nigdzie nie puścili za granicę.\nJaki zawód pani wykonywała po wojnie?\nJa? Ja nie [pracowałam].\nZajmowała się pani dziećmi.\nJak pani dzisiaj myśli o tamtych czasach, o Powstaniu, o tym zrywie, o zaangażowaniu młodych ludzi?\nPowiem szczerze, że bym się nigdy nie cofnęła. To, co robiłam, uważam, że dobrze robiłam. No, wolałabym i myślę, że na pewno moje dzieci tego nie przeżyją.\nWarszawa, 10 kwietnia 2019 roku\nJadwiga de Makay Pseudonim: „Jadwiga” Stopień: łączniczka, sanitariuszka Formacja: Pułk „Baszta” Dzielnica: Mokotów


FilmPolski.pl - CHRZESTNY DAR\nPo II wojnie światowej dla nowych władz Polski stało się bardzo ważne, by znaleźć potwierdzenie, że ziemie, które znalazły się w jej granicach, powróciły do macierzy w wyniku sprawiedliwości dziejowej. Na całym Pomorzu - od Gdańska aż po Szczecin - podjęto badania archeologiczne. Wykopaliska miały potwierdzić polskość Wybrzeża. Naukowcy uświadomili sobie wówczas, że stan badań polskiej archeologii jest dalece niedoskonały. Paradoksalnie, wiecej wiedziano o tym, jak żyli ludzie w czasach Biskupina, a więc 500-600 lat p.n.e., niż o tym, jak przebiegał rozwój tych ziem i procesy dziejowe we wczesnym państwie polskim w X i XI wieku n.e. Badania prowadzone w okolicach Gdańska stały się szansą dla świeżo upieczonych absolwentów studiów archeologicznych. Powoli odsłaniano kolejne warstwy osadnicze. Odkopano resztki miasta spalonego przez Krzyżaków. Potem - pod nimi - ślady osady rybackiej. Zgromadzono setki przedmiotów i ich fragmentów, a nawet odcięty warkocz rudawych włosów. W 1954 roku, po 7 latach intensywnych prac, naukowcy dotarli do warstwy z końca X wieku. Pracowano już w wodzie i błocie. Wreszcie osiągnięto calec, czyli pierwszą warstwę osadniczą. Doszło wówczas do sensacyjnego odkrycia. Odnaleziono drewniany krzyżyk - dwie wąskie deszczułki spojone drewnianym gwoździkiem - otoczony pływakami z kory. Znalezisko świadczyło o tym, że ten, kto tak ułożył krzyżyk i pływaki, pragnął, by siła nowej wiary przyniosła pomyślne połowy. Symbol tej wiary zaś musiał pochodzić z czasów św. Wojciecha i był chrzestnym darem ofiarowanym nowym wyznawcom przez niego samego albo też Gaudentego, lub św. Bernarda. Znalezisko pokazało europejskość Polski. Było namacalnym śladem myśli politycznej Mieszka I i Bolesława Chrobrego. Mówiono o tym na konferencjach naukowych, lecz nigdy na szerszych forach. Na ten temat był zapis cenzorski. Zdjęcia, na których zarejestrowano okoliczności i przedmiot odkrycia, usunięto z Kroniki Filmowej. Nie był to odpowiedni czas na mówienie o dowodach wielowiekowej obecności chrześcijaństwa na ziemiach polskich. Prace archeologiczne prowadzone w okolicach Gdańska i to ważne odkrycie wspominają w filmie uczestnicy badań: Jerzy Kmieciński, Zofia Hołowińska, Waldemar Chmielowski, Aleksandra Chmielowska, Eleonora Kaszewska, Romana Barszycz-Gubieniec, Zdzisław Kaszewski i Henryk Paner. Włodzimierz Rekłajtis mówi o losach negatywów wyciętych z kroniki. Natomiast ks. Józef Tischner (film powstał w 1997 roku) wyjaśnia, czym dla mieszkańców Pomorza było zetknięcie się z nową wiarą i jakim szokiem mogło dla nich być naruszenie ich sacrum przez misjonarzy. [TVP]


Martin – Auto-Blog.pl\nStrona główna Posts tagged Martin\nAktualności Luksusowe Marki Porsche\nPorsche Panamera Sport Turismo – luksusowe kombi\nRedakcja auto-blog.pl 02/03/2017 Napisz komentarz\nPorsche Panamera Sport Turismo – luksusowe kombi oficjalnie zaprezentowane. Zobacz pierwsze zdjęcia i informacje.\nAktualności Aston Martin Auta Sportowe Luksusowe Targi\nAston Martin N420 Roadster\nAston Martin N420 Roadster – Seria „N” Astona Martina oznacza jedno: wyścigowe emocje oferowane na publicznych drogach. Właśnie takie jest N420 Coupe, do którego dołączy w najbliższym czasie Roadster. Podobnie jak Coupe, także nadwozie Roadstera pochodzi w większości z włókna węglowego. Równie lekkie są aluminiowe obręcze oraz potężny dyfuzor, zintegrowany z tylnym\nAktualności Aston Martin Auta Sportowe Filmy Super Samochody\nAston Martin One-77 z mocą 760 koni\nRedakcja auto-blog.pl 22/09/2010\nAston Martin One-77 – Premierę czwartego odcinka opowieści o Astonie Martinie One-77, zaakcentowano oficjalnymi danymi o silniku tejże bestii. Od dziś wiemy, że jednostka 7.3 V12 produkuje 760 KM i moment obrotowy w liczbie 750 Nm. Nadal nie znamy jednak osiągów. Prototypowy egzemplarz może pochwalić się prędkością maksymalną równą 355 km/h. Pierwsze dostawy Astona\nAktualności Aston Martin Auta Sportowe Luksusowe\nRedakcja auto-blog.pl 07/07/2010\nAston Martin V8 Vantage N420 – Kontynuując tradycję sportowych bolidów przeznaczonych na drogi publiczne (N400 z 2007 roku), Aston Martin opracował nową, specjalną edycję V8 Vantage, określaną mianem N420. Linia N420 wyróżnia się karbonowym spojlerem zderzakowym oraz czarnymi wykończeniami bocznych wlotów powietrza i tylnego dyfuzora. Pod nadkola wpasowano zaś\nAktualności Aston Martin Auta Sportowe Luksusowe Super Samochody\nAston Martin DB9 2011MY\nRedakcja auto-blog.pl 28/06/2010\nAston Martin DB9 2011MY – Właśnie przed chwilą, światło dzienne ujrzały oficjalne zdjęcia, odświeżonego Astona Martina DB9 na 2011 rok modelowy. W stosunku do poprzednika zmieniło się niewiele. Nowy jest kształt przedniego zderzaka, kolor wykończenia osłony chłodnicy i sześciokątnych wlotów powietrza, a także reflektory i progi boczne. Patrząc na auto z profilu, w\nAktualności Aston Martin Auta Sportowe Luksusowe Super Samochody Tuning\nAston Martin DB9-DBS – W świecie super samochodów panuje niepodważalna zasada „O pieniądzach ani słowa”. Co jednak zrobić gdy posiadamy i pieniądze i Aston Martina DB9, a po nocach śnimy o modelu DBS? Odpowiedź jest prosta. Skorzystać z konwersji jaką oferuje Edo Competition. W ciągu sześciu miesięcy, niemieccy inżynierowie zastępują aluminiową karoserię, karbonem.\nAktualności Aston Martin Auta Sportowe Ciekawostki Filmy Luksusowe Super Samochody\n10 sztuk Aston Martina One-77 w jednym garażu\nAston Martin One-77 – Pewien człowiek (personalia nie zostały ujawnione) kupił 10 (słownie: dziesięć) sztuk Aston Martina One-77. Cała transakcja zamknęła się kwotą 14,000.000€. Plotka głosi, że każdy egzemplarz posiada unikalny lakier nadwozia i równe wyjątkowe wykończenie wnętrza. Do napędu służy dwunastocylindrowa jednostka w układzie V o pojemności 7.3 litra.\nAktualności Aston Martin Auta Sportowe Ciekawostki Luksusowe Super Samochody\nRedakcja auto-blog.pl 09/04/2010 2\nAston Martin Gauntlet – Turecki stylista Ugur Sahin siedząc w swym holenderskim biurze, rozmyślał nad nowym Aston Martinem. Eleganckim i niebanalnym a jednocześnie nawiązującym do innych modeli AM. Z tych przesłanek narodził się model Gauntlet. Trzeba przyznać, że efekt finalny jest zdumiewający. Potężna atrapa chłodnicy z wąskimi reflektorami i agresywnymi wlotami\nAktualności Aston Martin Ciekawostki\nRedakcja auto-blog.pl 12/02/2010 Napisz komentarz\nAston Martin Veloce – Dwudziestoczteroletni stylista Marouane Bembli, przedstawił własną wizję następcy Astona Martina DB9 pod nazwą Veloce. Trzeba przyznać, że samochód prezentuje się ciekawie. Za wizjonerskim Szwedem przemawia, również fakt innego conceptu: Audi R10 V10.


Giewont - Wiadomosci.gazeta.pl\nTurysta przebywający w Tatrach zauważył w czwartek rano, że na krzyżu na Giewoncie ponownie pojawił się ogromny baner z napisem "Byłem przybyszem, przyjęliście mnie". Ten sam cytat z Biblii, będący odniesieniem do dramatycznej sytuacji uchodźców n...\nW czwartek na Giewoncie rozpięto potężnych rozmiarów baner z napisem: "Byłem przybyszem, a nie przyjęliście mnie". Hasło, cytat z ewangelii wg św. Mateusza, odnosi się do solidarności z uchodźcami na polsko-białoruskiej granicy. Pracownicy TPN...\nPolicja i strażnicy Tatrzańskiego Parku Narodowego zukają mężczyzny, który w poniedziałek wspiął się na am szczyt krzyża na Giewoncie. Zostanie na niego nałożona kara w wysokości 500 zł.\nRemont szlaku na Giewont. Łańcuchy zostaną. "Ludzie dostaliby fałszywy sygnał, że jest bezpiecznie"\nPo burzy, która przeszła przez Tatry 22 sierpnia, konieczny jest remont szlaku na Giewont. Jak informuje Tatrzański Park Narodowy, rozpocznie się on już 2 września. Ma on potrwać około dwóch tygodni, o ile pozwolą na to warunki atmosferyczne.\nBurza na Giewoncie. Ksiądz mówi, że został trzykrotnie rażony piorunem. Na szczycie rozgrzeszał rannych\nJedną z osób poszkodowanych podczas burzy na Giewoncie, w wyniku której zginęły cztery osoby, był ksiądz, który aż trzykrotnie miał zostać rażony piorunem. Po pierwszym uderzeniu, zaczął na głos udzielać innym turystom rozgrzeszenia. - Podejrzewał...\nTuryści wchodzą na zniszczony szlak na Giewont mimo zakazu wydanego przed Tatrzański Park Narodowy. - Chcemy zobaczyć krzyż - tłumaczą w rozmowie z "Tygodnikiem Podhalańskim". Podczas burzy w Tatrach zginęło 5 osób, w tym dwoje dzieci oraz Czech p...\nRadio Maryja straszy "lewakami", którzy "chcą zdjąć krzyż z Giewontu". - Jeżeli ktoś chce się przekonać, jaka będzie siła tego oporu, zwłaszcza ze strony górali, to niech próbuje podnieść rękę na krzyż - mówi ks. prof. Paweł Bortkiewicz, rozmówca...\nSzlak na Giewont jest zamknięty do odwołania. Po czwartkowej burzy, która nawiedziła Tatry, wymaga on gruntownej naprawy. Nie powstrzymało to jednak dwóch mężczyzn, którzy w nocy z czwartku na piątek weszli na szczyt, żeby... podpisać się na krzyżu.\nInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej ostrzega przed kolejnymi burzami. W Tatrach, ale również w Sudetach, Beskidach i Bieszczadach mogą wystąpić wyładowania atmosferyczne. Mogą im towarzyszyć silne opady deszczu i drobnego gradu. Po tragedii ...\n- Przebywanie na Giewoncie w trakcie burzy jest tak niebezpieczne, jak w kraju, w którym toczą się działania wojenne. Ludzie kompletnie nie zdają sobie sprawy z ryzyka - mówi w rozmowie z Gazeta.pl przewodnik tatrzański Bartek Dobroch. Jak dodaje,...\nW czwartkowe popołudnie w Tatrach rozegrał się prawdziwy horror. W pobliżu Giewontu rozpętała się burza, a piorun uderzył w grupę turystów. Zginęło pięć osób, a 140 zostało rannych. Jak informuje Tatrzański Park Narodowy, szlak z Wyżniej Kondracki...\nRatownicy z Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego planują przeszukanie północnej ściany Giewontu. W wyniku wczorajszej burzy w Tatrach zginęło pięć osób - cztery po stronie polskiej, w tym dwoje dzieci, a ponad sto osób było...\nW wyniku czwartkowej burzy w Tatrach zginęło pięć osób - cztery po stronie polskiej i jedna na Słowacji. Poszkodowanych zostało 140 osób. Szlak na Giewont został zamknięty do odwołania, służby ratownicze w piątek mają ponownie sprawdzić teren....\nTragiczna burza w Tatrach. Naczelnik TOPR Jan Krzysztof poinformował, że piorun najprawdopodobniej najpierw uderzył w krzyż Giewontu, a następnie "rażenie poszło po łańcuchach". - Wyglądało to dramatycznie. W pewnym momencie pod kopułą leżało...\nDwoje dzieci i dwie osoby dorosłe zginęły w trakcie gwałtownej burzy, która przeszła przez Tatry. Najlżej poszkodowani - 89 osób - trafili do szpitala w Zakopanem, pozostali do szpitali w Nowym Targu, Myślenicach, Suchej Beskidzkiej i Krakowie. W...\nZakopane w związku z tragedią w Tatrach odwołało m.in. czwartkowe wydarzenia organizowane w ramach 51. Międzynarodowego Festiwalu Folkloru Ziem Górskich, a Galę Jubileuszową 100-lecia Związku Podhalan zastąpiła modlitwa. - Solidaryzujemy się nie...\nPremier Mateusz Morawiecki potwierdził, że 4 osoby zginęły, a ponad 100 osób zostało rannych podczas burzy, która w czwartek przeszła nad Tatrami. Przed godziną 20 służby poinformowały, że kończą akcję ratunkową w wysokich partiach gór - głównie n...\nCzeski turysta zginął, a dwie osoby zostały ranne podczas burzy w słowackiej części Tatr Zachodnich. Z kolei w polskich Tatrach w okolicach Giewontu zginęły cztery osoby, a ponad 80 zostało rannych. To efekt uderzenia piorunów.\nW Tatrach trwa akcja ratunkowa w związku z uderzeniem pioruna w okolicach Giewontu. Jak informuje Radio Kraków powołując się na słowa naczelnika Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego Jana Krzysztofa, zginęły cztery osoby, a kilkadziesią...\nPiotr van der Coghen, ratownik górski: W Tatrach nie ma gdzie uciec. A linia żelaznych łańcuchów na Giewoncie jest idealną "drogą" dla pioruna\n- Doświadczeni ludzie gór są w stanie odczuć narastającą elektryzację powietrza, mogą przewidzieć załamanie pogody dobę wcześniej. Mimo to nikt nie jest w stanie przewidzieć ani gwałtownego nadejścia burzy, ani tym bardziej miejsca uderzeń piorunó...\nNieoficjalnie 3 osoby nie żyją, w tym 13-letni chłopiec. Kilkanaście zostało rannych. Gwałtowne burze przeszły w różnych rejonach Tatr wczesnym popołudniem. W okolicach Giewontu uderzył piorun. W akcję ratowniczą zaangażowane jest nie tylko...\nNaczelnik TOPR Jan Krzysztof poinformował, że w wyniku gwałtownych burz w Tatrach zginęły 4 osoby, w tym dwójka dzieci. Około 80 ma być rannych. W Tatrach, szczególnie w okolicy Giewontu, trwa akcja ratunkowa, w której bierze udział kilka śmigłowc...\nNieznani sprawcy pomazali skały na szlaku prowadzącym na Giewont, umieszczając na nich nie tylko nazwy miejscowości, ale również wulgarne napisy i rysunki. - Tydzień temu tych napisów nie było - mówi w rozmowie z Gazeta.pl Paweł Stanuch, który...\nstraż graniczna szuka mężczyzny W sieci pojawił się film, na którym widać mężczyznę wspinającego się na krzyż na Giewoncie, został on jednak usunięty z internetu na żądanie Tatrzańskiego Parku Narodowego. Władze parku nie chciały, aby nagranie zachęcało innych do podobnych, nieodpowiedzialnych zachowań\nNa ramionach krzyża na Giewoncie widać potężnych rozmiarów baner, który widoczny jest nawet z Zakopanego. Na płachcie widnieje napis: "Byłem przybyszem, a nie przyjęliście mnie". Jest to gest solidarności z uchodźcami, którzy przebywają przy polsko-białoruskiej granicy. Cytat\nOlbrzymi transparent z czerwoną błyskawicą i hasłem "Przemoc domowa to nie tradycja" pojawił się na zabytkowym krzyżu na Giewoncie w ramach akcji Strajku Kobiet. "Giewont zdobyty! Wydupcać z przemocą!" - czytamy na profilu Strajk Kobiet Podhale, gdzie zamieszczono też\nW środę "Tygodnik Podhalański" zamieścił na Twitterze zdjęcie przedstawiające baner wyborczy starającego się reelekcje Andrzeja Dudy powieszony na krzyżu na Giewoncie. Czy to prawdziwa fotografia, czy fotomontaż? Nasz czytelnik, który nadesłał nam zdjęcie twierdzi, że dziś ktoś\nW Tatrach doszło pod koniec lutego do wypadku , który mógł skończyć się tragicznie. Jeden z turystów spadł prawie z samej kopuły szczytowej, schodząc z Giewontu . Wszystko nagrała kamerka. Mężczyzna opublikował nagranie w sieci, opisał wszystkie swoje błędy i dodał, że ma nadzieję, że będzie to\nKrzyż na Giewoncie osłabiony piorunami\nKrzyż na Giewoncie to jeden z najbardziej charakterystycznych pejzaży w naszym kraju. Dla katolików jest miejscem symbolicznym. 6 czerwca 1997 Jan Paweł II podczas nabożeństwa w Zakopanem powiedział góralom: "Ten krzyż na Giewoncie jest niemym, ale wymownym świadkiem\n. Zaparkowanych jest mnóstwo samochodów, niektórzy mają widok nawet na Giewont - potwierdza rozmowie z "Onetem" Roman Wieczorek, rzecznik prasowy zakopiańskiej policji. Kolejki i wiele szlaków działa Tym samym okazuje się, że wielu Polaków nie zniechęcił szereg obostrzeń wprowadzonych\nPrzedmieściu. Baner Andrzeja Dudy na Giewoncie. "Skandal, jak tak można!" OMZRiK w odpowiedzi na stanowisko prawicowych polityków, napisał, że PiS "zawiesił ohydny baner na świętym polskim krzyżu na Giewoncie". "Skandal, jak tak można! Prawo i Sprawiedliwość\nJak podaje " Wyborcza ", Sąd Rejonowy w Zakopanem odrzucił zażalenie Stowarzyszenia Fidei Defensor, które wpłynęło po tym, jak zakopiańska prokuratura odmówiła zajęcia się sprawą tęczowej flagi na Giewoncie. Flaga miała zdaniem organizacji obrażać uczucia religijne - innego


Góry Bez Granic - Google Chrome\nGóry Bez Granic » Nie tylko górami człowiek żyje » Archiwum tematów » Google Chrome\nWysłany: 2013-09-24, 20:13 Google Chrome\nUżywa ktoś przeglądarki Google Chrome?\nSzukam jakiegoś sposobu na blokowanie reklam, coś jak w FF Adblock.\nCałkiem fajna i dużo szybsza od FF to przeglądarka ale reklamy (od których odwykłem) wkurzają na maxa\nWysłany: 2013-09-24, 20:17\nChyba o to Ci chodzi, chociaż dziwne, bo ja używam Chrome od kilku dobrych lat i wcale za dużo reklam mi nie wyskakuje. Ale może się po prostu przyzwyczaiłem. Co do szybkości to wg mnie też dużo szybsza od FF, tym bardziej, że wcześniej kilka lat używałem FF, więc mam porównanie.\nWysłany: 2013-09-24, 20:48\nDzięki to jest to.\nAle może się po prostu przyzwyczaiłem.\nPrzyzwyczaiłeś się. Jest znaczna różnica, nie żeby w FF ich w ogóle nie miałem ale jednak sporo mniej. Jak przeglądam teraz w Chrome strony, które dobrze znam wizualnie to wyraźnie reklam przybyło-gdzieś z boku, nad tekstem, albo otwiera się okno.\nAle teraz z tą blokadką którą mi podsunąłeś jest ok\nI przede wszystkim na swojej stronie nie muszę się gapić na ten pieprzony baner reklamowy.\nA sama Google Chrome bardzo fajna, idzie ją tak poustawiać, że dużej różnicy w stosunku do FF nie ma. Nawet zakładki mi z FF pobrało\nWysłany: 2013-09-24, 23:40\nUżywam w około 75% (nie do wszystkiego się nadaje), żadnych reklam nie mam, nic mi nie wyskakuje, może po prostu posciagales sobie jakiegoś szajsu\nZ Googli więc ze źródła.\nWysłany: 2013-09-25, 09:36\nWięc poszukaj w ustawieniach, zablokuj lub usuń wszystkie paski zadań, sprawdź, co masz w rozszerzeniach przeglądarki, przeczesz system jakimś programem anty-advare, sprawdź, co uruchamia Ci się przy starcie systemu (start - uruchom - msconfig), sprawdź, jakie masz wpisy w Rejestrze Chroma, wierz mi, nie zdarzyło mi się, by kiedykolwiek wyskoczyła mi jakakolwiek reklama z Chrome.\nWysłany: 2013-09-25, 10:01\nJuż jest ok , po zainstalowaniu Adblocka co Vision dał sporo reklam wypadło i jest już tak w FF miałem.\nAle poprzeglądam te ustawienia, kilka rzeczy i tak będę chciał jeszcze zmienić. Ogólnie bardzo przyzwoita przeglądarka.\nWysłany: 2013-09-25, 10:08\nBo ogólnie tak jak mówię, niektórzy się przyzwyczaili do reklamy i nie zwracają na nie uwagi, bo Tobie nie chodzi właściwie o wyskakujące dodatkowe okna w formie pop-up, bo takie to blokuje sam standard, tylko raczej chodzi Ci o reklamy takie jak na Twojej stronie prywatnej czy youtube, a takich to już nie blokuje. W ogóle nie wiem czy widziałeś, ale w tym linku co Ci podałem, na dole są jeszcze podobne i bardziej zaawansowane rozszerzenia: osobno do poszczególnych rzeczy, ale to by się już bawić trzeba. Zresztą tych rozszerzeń jest mnóstwo jak wejdziesz w aplikacje. No ale w FF też to w sumie było. Tutaj za to o wiele lepiej działa opcja: "zbadaj element", bardzo przydatne jak się tworzy strony internetowe, żeby sprawdzić jak co będzie wyglądać po drobnej modyfikacji, w FF miałem z tym problemy w przypadku tego forum. A tu działa bez zarzutu. Chociaż w operze też działa bez zarzutu. W ogóle Opera też wg mnie szybciej chodzi niż FF, no ale jakoś nigdy się do niej do końca nie przekonałem.\nOstatnio zmieniony przez Vision 2013-09-25, 10:10, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 2013-09-25, 10:20\ntylko raczej chodzi Ci o reklamy takie jak na Twojej stronie prywatnej czy youtube, a takich to już nie blokuje.\nDokładnie. Takie reklamy miałem od razu po zainstalowaniu ale dzięki temu Adblockowi pozbyłem się badziewia.\nChociaż jeszcze przed zainstalowaniem go to jak Onet przeglądałem, to mi wyskakiwało okno z reklamą-taka płachta co zasłania cały ekran. Więc standard chyba jednak wszystkiego nie blokuje.\nZ tymi dodatkowymi rozszerzeniami narazie nie będę kombinował, bo póki co wystarcza jak jest teraz.\nWysłany: 2013-09-25, 20:26\nNiestety, nie tak pięknie jak się zapowiadało\nPrzeglądam sobie zdjęcia u siebie na stronie i po którymś z kolei nie chce mi przejść dalej, wraca do poprzedniego. Myślałem, że album mam zwalony więc wgrałem od nowa-problem nie zniknął.\nSprawdziłem w FF i IE i w tych przeglądarkach nie ma tego problemu.\nSprawdziłem w Chrome inne albumy, to samo, w pewnym momencie stop, nie chcą zdjęcia iść dalej.\nI wyszło mi jak liczyłem, że więcej niż 50 fotek nie puszcza. Dziwne to dla mnie i niezrozumiałe\nWysłany: 2013-09-25, 20:33\nChrome również nie czyta jpg powyżej 20000 pks, nie obsługuje niektórych stron szyfrowanych bez zgłoszenia do centrali Google i dlatego trzeba mieć w rezerwie inna przeglądarkę\nWysłany: 2013-09-25, 20:51\nSprawdziłem na operze i jest to samo co na Chrome, też potem się zatrzymuje nie puszcza dalej zdjęć, co więcej w jakiekolwiek klikniesz wraca do tego samego na którym stanęło , więc to nie problem przeglądarki, tylko mniejszej uniwersalności Twojej strony bym rzekł. W sumie to raczej, Ci co ją przeglądają mają problem...\nW ogóle masz tam coś dziwnie, bo wchodząc za pierwszym razem z linka bezpośedniego do zdjęcia, to przekierowuje do pierwszego zdjęcia, w każdej przeglądarce\nWejdź sobie nawet z FF, kliknij w powyższy link i cofa na początek do zdjęcia DSCF5625. Dopiero za drugim razem wchodzi, normalnie w tym samym oknie, bo w nowym już nie.\nOstatnio zmieniony przez Vision 2013-09-25, 21:09, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: 2013-09-25, 22:09\nTych albumów zdjęć nie robię ręcznie, generuje je w znanym i powszechnym JAlbumie. Na wielu stronach ludzie go używają. Zerknąłem czy w ustawieniach jest coś co określa tam limit ale nie ma nic. Sądzę raczej że to ułomność tych przeglądarek (Opera, Chrome), z reszta Dogmar też wskazał, że i z innymi rzeczami są problemy.\nNatomiast co do tego, ze wraca do pierwszego zdjęcia to akurat jest, powiedzmy, wada tej skórki której używam, tak już jest zrobiona No ale tego jakoś wcześniej nie sprawdzałem. Jak już to kopiuję adres ze zdjęcia i wtedy wchodzi.\nBo n.p. w innej skórce z JAlbumu nie wraca do pierwszego tylko wyświetla to co jest w głównym adresie\nCosik czuję, że po odtrąbieniu fanfar na cześć Chrome trąby trzeba będzie schować do szafy\nOstatnio zmieniony przez Piotrek 2013-09-25, 22:09, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 2013-09-25, 22:12\nRaczej pomyśl o tych co mają te przeglądarki i oglądają Twoją galerię. Bo dla mnie to jest raczej wina, tego programu własnie, co to za program który generuje kod, co nie działa poprawnie pod tak popularnymi przeglądarkami.\nWysłany: 2013-09-25, 22:25\nJutro spróbuję zrobić na próbę inny album, może nawet w innym programie i zobaczę czy przechodzi. Choć prawdę mówiąc jest to totalny bezsens z tym nie zsynchronizowaniem przeglądarek. W końcu jeżeli w 2 przeglądarkach działa coś dobrze to człowiek powinien mieć już tą pewność, że wszystko jest ok. i w innych też będzie. Przecież w kodzie nie pisze, że w Chromie ma dojsć do 50 zdjęć i finito.\nNie lubię takich niespodzianek, używam czegoś od dłuższego czasu i niby wszystko gra a tu się okazuje, że to wszystko ściema.\nTo tak jakby mi żona po latach powiedziała, że jest chłopem, fiuta obcięła a wąsy zgoliła.\nOstatnio zmieniony przez Piotrek 2013-09-25, 22:27, w całości zmieniany 1 raz


Co obecnie mają do dyspozycji aktualnie miłośnicy jazdy na rowerze na terenie naszego kraju. » emtravel.pl\nWielbiciele jazdy na rowerze mają u nas coraz lepsze warunki do uprawiania tego przyjemnego sportu. Wprawdzie dość daleko nam jeszcze do krajów zachodnich, gdzie rowerzyści są traktowani w zupełnie inny sposób, lecz po okresie zaniedbań wreszcie widać spore zmiany.\nPrzede wszystkim w wielu małych i dużych miastach powstają specjalne wytyczone ścieżki i trasy rowerowe Kraków, na których można się bezpiecznie poruszać na jednośladzie - poznaj dodatkowe informacje. To bezpieczeństwo właśnie powoduje, że coraz większa liczba osób decyduje się na zakup roweru.\nJeśli zainteresował Cię przedstawiony problem, poznaj serwis kuchnia podlasia, gdzie odnajdziesz dodatkowe informacje. Poszerz swoją wiedzę!\nPrzy poziomie kultury naszych kierujących jeżdżenie po ruchliwych ulicach jest zwyczajnie niebezpieczne, i wiele osób po protu się tego obawia. Ścieżki rowerowe pozwalają na jeżdżenie z daleka od pojazdów, dzięki czemu nawet mniej doświadczone osoby czują się tam bezpiecznie.\nZwiększającą się ofertę aktywnego spędzania wolnego czasu na rowerze mają również rozmaite turystyczne rejony. W nich wyznaczane są odpowiednie trasy, biegnące mało ruchliwymi ulicami, jakie niejednokrotnie odwiedzają najciekawsze miejsca w danej okolicy. Są one dopasowane do różnych możliwości turystów, dzięki czemu spędzić można na siodełku całe dnie - całkiem pomocna strona, warto zajrzeć.\nCzy chcesz poznać dodatkowe materiały? Jeśli tak, to zobacz w witrynie (https://www.podtatrami24.pl/noclegi/zakopane) podobne informacje dotyczące tej kwestii - odsyłacz jest tu.\nSzlaki rowerowe w Polsce można spotkać w wielu miejscach, zarówno w górach, jak i nad jeziorami czy też morzem.\nDynamicznie rozwija się także infrastruktura rowerowa, powoli doganiając zachodnie standardy. W wielu miejscach zaczynają działać liczne rowerowe wypożyczalnie, dzięki czemu nawet jadąc na krótki urlop można skorzystać z tej formy wypoczynku.\nTags: jeziora, bezpieczeństwo, zakup


• P - jak Państwo\nP - jak Państwo\n0 Komantarzy 2016-03-01 09:31:22\tPoniżej przedstawiam kolejne poglądy na temat państwa p. Stanisław Wójtowicz przedstawione na jego stronie: Paternalizm polega na przyznaniu osobom należącym do grupy A (opiekunom) prawa do podejmowania decyzji dotyczących życia osób należących do grupy B (podopiecznym), jeśli działania osób należących do grupy B okazać miałyby się szkodliwe dla nich samych. Paternalizm pozwala zakazywać działań, które nie stanowią naruszenia praw osób trzecich, a które uderzają (w subiektywnym przekonaniu zakazujących) tylko i wyłącznie w osobę, która się ich dopuszcza.\nWzorem relacji paternalistycznych są relacje między rodzicami a dziećmi (pater = ojciec). Rodzice mają prawo zabraniać dzieciom podejmowania nie tylko takich działań, które naruszać będą prawa innych (np. bić inne dzieci), ale także działań, które szkodzić będą tylko i wyłącznie tym dzieciom (np. zabawy nożyczkami). Prawo to wynika z faktu, że dzieci nie są w pełni ukształtowanymi jednostkami i pozostawione same sobie, działałyby wbrew swoim własnym interesom. Jednak paternalistyczna relacja między rodzicami i dziećmi ustaje w momencie, gdy dzieci dojrzewają i stają się dorosłymi. Innym typem relacji paternalistycznej może być relacja między kimś, kto w wyniku nieszczęśliwego wypadku czy choroby utracił zdolność dbania o swe interesy, a kimś, kto wziął takiego kogoś pod opiekę. Przykładowo, gdy osoba zaburzona umysłowo chce zrobić sobie krzywdę, jej opiekun może starać się jej to uniemożliwić. Robiąc to, opiekun ten działa w interesie chorego, wie bowiem, że chory tak naprawdę nie chce zrobić sobie krzywdy, ale działa pod wpływem impulsów, które są niejako zewnętrzne względem niego, impulsów wywołanych przez chorobę (to choroba chce zabić chorego, nie zaś on sam).\nIstotą państwowego paternalizmu jest uznanie, że tego typu relacja – racjonalnego opiekuna i irracjonalnego podopiecznego – powinna mieć miejsce w wielu wypadkach w stosunkach między państwem a obywatelami. Państwo wciela się tu w rolę ojca, który zabrania obywatelom-dzieciom robić rzeczy, na które mają oni ochotę, a które są dla nich – w subiektywnym przekonaniu państwa-ojca – niekorzystne. Tak jak ojciec wyjmuje dzieciom z ręki nożyczki i zezwala im na jedzenie jedynie niewielkich ilości słodyczy, tak państwo wyjmuje z rąk obywateli narkotyki, ogranicza spożycie alkoholu i dostęp do prostytucji, zmusza do zapinania pasów bezpieczeństwa czy zakładania kasku. Zwolennicy państwowego paternalizmu wskazują, że państwo ma prawo stosować przemoc względem jednostek, gdyż – pozostawione sobie – jednostki działałyby na sposoby, które okazałyby się dla nich w dłuższym trwaniu niekorzystne. Niektóre jednostki – obdarzone pełnią wolności – nie umiałyby z tej wolności korzystać i krzywdziłyby same siebie, dlatego państwo ma prawo ograniczyć wolność tych osób.\nTrudno jednak zrozumieć, skąd miałoby brać się prawo państwa do traktowania jednostek niczym dzieci, którym wolno wydawać polecenia i zakazy, by uchronić je przed zrobieniem sobie krzywdy. Każda osoba ma prawo sama decydować, które działania są dla niej dobre (przyjemne, korzystne, zdrowe, bezpieczne), które zaś uznaje za złe (niemiłe, nieopłacalne czy ryzykowne). Jeżeli jakaś osoba ma ochotę nadużywać alkoholu, brać narkotyki czy korzystać z usług prostytutek, jeżeli w taki sposób wyobraża sobie szczęście, nikt nie ma prawa zabraniać jej działań, które ją do tego szczęścia przybliżają (o ile działania te nie stanowią inicjacji przemocy względem innych). Każda jednostka ma prawo sama ocenić, jakie są jej życiowe cele i jakie środki przybliżają ją do tych celów. Choć mamy prawo mieć opinię o celach, które obrały sobie inne osoby, nie mamy prawa decydować za innych, czy wolno im do tych celów dążyć. Każdy z nas spędza pewną ilość czasu na tej planecie i ma prawo spożytkować ten czas w taki sposób, jaki uważa za słuszny.\nPaternalizm jest więc ostatecznie formą rasizmu, uznaniem, że pewni ludzie mają prawo decydować, w jaki sposób inni ludzie powinni żyć. Według paternalistów ludzie dzielą się na dwie rasy – rasa wyższa wie, co jest dla niej dobre i podejmuje właściwe wybory, rasa niższa nie potrafi wybierać i dlatego ta pierwsza ma prawo kontrolować działania tej drugiej, tak by osoby niezdolne do podejmowania decyzji nie zrobiły sobie krzywdy. Paternalistyczna teza mówiąca, że ludzie nie zawsze działają w zgodzie ze swoim własnym interesem, uderza w samą istotę człowieczeństwa – być człowiekiem oznacza bowiem samemu decydować o swoich życiowych celach, samemu określać, co jest, a co nie jest dla nas dobre. Każdy, kto próbuje decydować za innych, w jaki sposób powinni szukać szczęścia, stawia się w pozycji Boga – nie tylko uznaje się za godnego wyrokować, jak żyć powinni inni, ale również rości sobie prawo, by wizję tę wcielać w życie za pomocą przemocy.\nJest istotne, by nie postrzegać zwolenników paternalizmu jako ludzi, których charakteryzują dobre intencje, którzy „chcą dobrze”, ale niepotrzebnie mieszają się w życie innych. W istocie paternalizm – zarówno po stronie państwa, które go egzekwuje, jak i po stronie „troszczących się o dobro ogółu grup”, które domagają się jego wprowadzenia – wyrasta z tego samego korzenia co totalitaryzm. Paternalizm jest totalitaryzmem niepewnym swojej siły, dopiero próbującym, jak dalece wolno mu kontrolować życie innych. By uzasadnić paternalizm trzeba stworzyć strukturę uzasadnień, która ma totalitarny charakter.\nIstnienie niektórych regulacji paternalistycznych uzasadnia się dodatkowo faktem, że jednostka, która szkodzi sobie, szkodzi również całemu społeczeństwu. Przykładowo, alkoholik nie tylko niszczy swoje życie, ale również przestaje być produktywnym członkiem społeczności. Co więcej, społeczność musi często ponosić koszty leczenia takich osób. Tym samym paternalizm zyskuje dodatkowe uzasadnienie – jest dobry nie tylko dla jednostek, które państwo bierze pod swą ojcowską opiekę, ale i dla całego społeczeństwa.\nArgument wskazujący, że mamy prawo zabronić komuś pogrążania się w nałogu, gdyż robiąc to, przestaje być produktywny społecznie, jest absurdalny. Nikt nie ma obowiązku bycia produktywnym (i czym w ogóle miałaby być ta społeczna produktywność?). Tak jak mnich ma prawo zamknąć się w klasztorze i spędzić resztę życia na modlitwie czy medytacji (o ile znajdą się chętni, by go utrzymywać), tak alkoholik ma prawo oddawać się swemu nałogowi, nie zważając na to, że gdyby był trzeźwy, jego praca mogłaby przynieść społeczeństwu wiele dobra. Ludzie nie są pszczołami czy mrówkami, które mają obowiązek dbać o pomyślność roju czy mrowiska.\nArgument mówiący, że alkoholik obciąża inne osoby kosztami leczenia chorób wywołanych nadużywaniem alkoholu, jest dobrym argumentem, ale jest to dobry argument nie za paternalizmem, a przeciw istnieniu państwowej służby zdrowia. W systemie państwowej opieki medycznej koszty szkodliwych dla zdrowia zachowań są zeksternalizowane (płacą zaś za nie wszyscy), zyski zaś pozostają zinternalizowane. Gdy koszty jakiegoś działania są zeksternalizowane, a zyski zinternalizowane, do czynienia będziemy mieli z nadprodukcją tego działania. W systemie prywatnych ubezpieczeń nadużywanie alkoholu wiązałoby się z podniesieniem składki ubezpieczeniowej (bądź odmową udzielenia opieki medycznej), co spowodowałoby radykalne ograniczenie tego typu zachowań. To samo dotyczy np. ryzykownych zachowań – miast zmuszać ludzi, by jeżdżąc na nartach, zakładali kaski, firmy ubezpieczeniowe mogłyby zamieszczać klauzulę, że nie będą wypłacały odszkodowań za urazy powstałe w wyniku braku kasku (co dawałoby o wiele bardziej efektywne zachęty, by postępować rozważnie). Innymi słowy, państwo najpierw samo stwarza warunki, w których opłaca się nie dbać o zdrowie bądź zachowywać nieracjonalnie, by potem z tego typu zachowaniami walczyć. Wiele osób postrzega to jako oznakę irracjonalizmu państwa (rządzący są głupi, nie widzą bowiem, że sami tworzą problemy, które rozwiązują). Jest jednak błędem uznawać za irracjonalnych tych, którzy potrafią utrzymać się na szczycie społecznej hierarchii. Nie, nie należy mylić zła z głupotą.\nWiele osób lekceważy zło regulacji paternalistycznych, gdyż zabraniają one aktywności, których osoby te i tak nie chciałyby podejmować. Cóż z tego, że państwo zabrania spożywania narkotyków, skoro ja nie chcę ich brać, co więcej, prawdopodobnie zyskam na tym, że państwo zakaże brać je innym? Ale czy gdyby państwo zabroniło ci robić czegoś, co ty uznajesz za ważne dla twojego szczęścia, nie chciałbyś, by inni uderzyli wraz z tobą w państwo, by odzyskać dla ciebie prawo do poszukiwania szczęścia na sposób, który uznajesz za właściwy? Gdyby na przykład państwo zabroniło wyznawania twojej religii, nie oczekiwałbyś od osób, które nie są jej wyznawcami, by wsparły cię w walce o wolność wyznania? Dlatego winniśmy upominać się nie tylko o wolność robienia rzeczy, które są dla nas ważne, ale o wolność jako taką, o wolność do samodzielnego decydowania, co chcemy robić ze swoim ciałem i swoją własnością. To właśnie miał na myśli Mises, gdy wskazywał, że „Wolność jest niepodzielna”. To miał na myśli Bakunin, gdy mówił, iż: „Cała moja wolność jest właśnie w tej jej części, którą chcesz mi odebrać”. Oddając państwu prawo do zabraniania np. produkcji narkotyków, oddajesz mu tak naprawdę prawo do kontrolowania całego twojego życia. W danym momencie prawa, które narzuca państwo, mogą nie uderzać bezpośrednio w ciebie, ale za moment, to twoje zwyczaje, potrzeby czy wierzenia staną się obiektem kontroli. Ktoś, kto uznaje, że regulacje paternalistyczne są uzasadnione, powinien pomyśleć, czy podtrzymałby to twierdzenie, gdyby władzę przejęła grupa, która miałaby dokładne przeciwstawne do niego poglądy i która wprowadziłaby regulacje, które uniemożliwiłyby jej poszukiwania szczęścia w zgodzie z własnymi wyobrażeniami?


Imię doktor Wandy Błeńskiej otrzymał nowy budynek Szpitala Miejskiego w Toruniu, fot. Mikołaj Kuras dla UMWKP\n- Szpitale miejskie i powiatowe są ważnym elementem systemu opieki medycznej, stąd regularne wsparcie samorządu województwa dla ich projektów rozwojowych i modernizacyjnych. Uważam, że wybór patronki nowego budynku jest ze wszech miar trafny. Ta postać ucieleśnia to, co w medycynie najbardziej cenimy: wiedzę i wysokiej klasy umiejętności zawodowe wzmocnione empatią i oddaniem pacjentom – podkreśla marszałek Piotr Całbecki.\nWanda Błeńska (1911-2014), polska lekarka, która rozpoczynała karierę zawodową jako stażystka w toruńskiej lecznicy, a po zakończeniu drugiej wojny światowej została jej pierwszym dyrektorem, znana jest szerzej ze swojej działalności w Ugandzie, gdzie w latach 1950-1993 stworzyła i prowadziła nowoczesny ośrodek leczenia trądu. Kiedy rozpoczynała swoją misję w Afryce trąd był w tamtym rejonie świata chorobą praktycznie nieuleczalną i budzącą lęk, a dotknięci nim ludzie spychani na margines społeczności i izolowani. Dokta, bo tak ją nazywali współpracownicy i pacjenci, poświęciła ugandyjskiej placówce większość życia.\nOddane do użytku 12 miesięcy temu nowe skrzydło lecznicy, oznaczone jako budynek R, mieści oddział udarowy, oddział neurologiczny, odział przeszczepowy, oddział intensywnej opieki medycznej i pracownię biologii molekularnej. Koszt wzniesienia i wyposażenia obiektu wyniósł 26 milionów złotych. W ramach kolejnego etapu rozbudowy szpitala powstaje nowoczesny oddział ratunkowy. Planowane zakończenie tej inwestycji wiosną przyszłego roku.\nOstatnia aktualizacja: 16 grudnia 2021 r.


Atmosphere apartments Praha - Noclegi.pl\nAtmosphere apartments Praha\nMečislavova 5 , 14000 Praga (Czechy)\nAtmosphere apartments Praha ×\n1 zdjęcie na 174\nPokoje, usługi Atmosphere apartments Praha zaprasza wszystkich gości do Praga, na pobyt w komfortowych pokojach. Niektóre pokoje posiadają balkon lub taras, pozwalając Ci cieszyć się jasnym porankiem bez potrzeby opuszania pokoju. Jeżeli chcesz sie dowiedzieć więcej nt. dokładnego zakresu dostępnych usług Atmosphere apartments Praha (również wszystkie dostępne za dodatkową opłatą) lub odnośnie wyposażenia pokojów, możesz znaleźć kompletną listę w informatorze poniżej i w informatorze konkretnego pokoju.\nPłatność Twoja rezerwacja może być opłacona w następujący sposób: gotówka i przelew. Atmosphere apartments Praha wymaga 100% zaliczkowej płatności po zakończeniu Twojej rezerwacji.\nPrzyjazd, godziny otwarcia Najwcześniejsza pora zameldowania to 13:00, najpóźniejszy czas wymeldowania to 10:00. Personel hotelu może rozmawiać po czesku z Tobą.\nAtmosphere apartments Praha - informacje o pokojach - informacje o pokojach\nDomek letniskowy 4-osobowy z prysznicem z własną kuchnią (możliwa dostawka)\nOdpoczynek: Fitnes (w odległości 250 m), Bilard (w odległości 2600 m), Squash (w odległości 2000 m), Pole golfowe (w odległości 14600 m), Minigolf (w odległości 1800 m), Bowling (w odległości 260 m), Casino (w odległości 1700 m), Nightclub (w odległości 2000 m), Wypożyczalnia rowerów w pobliżu obiektu (darmowe w odległości 3100 m), Siatkówka Plażowa (w odległości 1200 m), Turystyczne możliwości\nAquapark - w pobliżu, Wspinaczka górska w pobliżu, Kono w pobliżu, Dyskoteka w pobliżu, Droga rowerowa w pobliżu, Aerobics w pobliżu, Symulator golfa w pobliżu, Sala gimnastyczna / hala sportowa w pobliżu, Strzelnica w pobliżu, Teatr w pobliżu\nPersonel obcojęzyczny, Winiarnia w pobliżu, Kawiarnia w pobliżu, Bar w pobliżu, Plac zabaw w pobliżu, Piwiarnia w pobliżu, Centrum zdrowia w pobliżu, Kantor wymiany walut w pobliżu, Masaż w pobliżu, Centrum handlowe w pobliżu, Park w pobliżu, Strefa dla niepalących, Express check-in, Express check-out, Przystanek tramwajowy w pobliżu, Zewnętrzny kort tenisowy w pobliżu, Odkryta pływalnia w pobliżu, Dworzec kolejowy w pobliżu, Cukiernia w pobliżu, Fryzjer / salon piękności w pobliżu, Lotnisko w pobliżu, Przystanek autobusowy w pobliżu\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Atmosphere apartments Praha


ELMedica - Leczenie zaburzeń rytmu serca, poradnie kardiologiczne\nEPS - inwazyjne badanie elektrofizjologiczne\nAblacja RF - inwazyjna metoda leczenia zaburzeń rytmu serca\nAblacje - RF przy użyciu systemu 3D\nImplantacje rozruszników serca\nImplantacje i kontrola ICD\nImplantacje i kontrola CRT\nAblacja z systemem 3D redukcja promieniowania rtg, GPS w sercu i serce jak w kinie 3D\nPromieniowanie rentgenowskie (rtg) towarzyszy nieodłącznie zabiegom elektrofizjologicznym. Współczesne systemy rtg, osłony, doświadczenie i przepisy ochrony radiologicznej pozwalają zminimalizować dawką rtg. Jednocześnie wprowadzone w ostatnich latach systemy mapowania i nawigacji trójwymiarowej (3D) pozwalają wykonywać zabiegi z (prawie lub) całkowitym wyeliminowaniem promieniowania rtg.\nZabiegi takie wykonywane są według mapowania opartego o system Ensite NavX pozwalający w sposób bezpieczny i precyzyjny monitorować położenie elektrod w ciele człowieka.Zabiegi takie wykonywane są w szczególności u dzieci i młodych chorych, u kobiet w wieku prokreacyjnym i u kobiet w ciąży oraz u osób z koniecznością bezwzględnej eliminacji promieniowania rtg. U większości chorych system 3D pozwala znacznie ograniczyć promieniowanie rtg lub zbliżyć się do wartości 0 - co odpowiada przyjętym przez nas 2 strategiom postępowania - blisko zero promieniowania rentgenowskiego (Near Zero - X - RAY-NO-X-RAY) i tak niska dawka promieniowania jak tylko rozsądnie uzasadniona (As Low As Reasonable Achievable - ALARA).\nZaletą wykorzystania systemów 3D jest również możliwość zbadania dodatkowych elementów arytmii - określenia dokładnego jej punktu wyjścia, właściwości elektrycznych wybranych obszarów serca i zaznaczenia kluczowych dla powodzenia ablacji obszarów na wirtualnej, trójwymiarowej mapie serca. Posługując się systemem 3D lekarze wykonujący zabieg mają możliwość stałego monitorowania położenia elektrod i wykonywania ruchów naprowadzających końcówki elektrod w odpowiednie miejsca. System 3D, prawie jak system GPS, pozwala na szczegółowe zaplanowanie poruszania się elektrody w odpowiednie obszary serca i kieruje poszukiwaniami obszarów arytmicznych. Mapowanie arytmi serca w systemie 3D tworzy obraz trójwymiarowy wybranego obszaru z zaznaczeniem miejsc kluczowych i poddawanych aplikacjom prądu. Kolorowa mapa powstająca w czasie mapowania i ablacji tworzy indywidualny kolorowy "obraz arytmii i serca" pacjenta, który w razie potrzeby można dodatkowo odtworzyć jako animowany film lub obraz 3D. Posługiwanie się skomplikowanymi systemami 3D wymaga zespołowego współdziałania - doświadczenia i współpracy lekarza, technika radiologicznego i pielęgniarki.


Łóżko dziecięce piętrowe Toms - 160x80, 180x80, 180x90, 190x80, 190x90, 200x90 - Łóżka piętrowe - | WNM Group\nŁóżko dla dzieci piętrowe Toms zostało wykonane z najwyższej jakości drewna sosnowego w połączeniu z lakierowanym MDF-em. Dla bezpieczeństwa najmłodszych wszystkie krawędzie zostały zaokrąglone, a lakiery użyte w produkcji są bardzo bezpieczne dla dzieci. Zaletą naszych łóżek jest stosowany w nich stelaż. Wykonany jest z czternastu drewnianych listew łączonych taśmą co sprawia, że maksymalne obciążenie wynosi ok. 150 kg, a więc znacząco więcej niż w stelażach typu Flex. Drewno użyte do produkcji posiada Certyfikat FSC.\nModel Toms posiada możliwość rozdzielenia na dwa niezależne łóżka.\nsolidne łóżko, polecam\nŁóżko fajnie sprawdza się przy dwójce dzieci, tez super ze są szuflady bo to dodatkowa przestrzeń do przechowywania kołdry. Dość długi czas dostawy niestety.


Samochody Marka , Model Suburban, - SE.pl\nSuburban TQT 4WD\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji TQT 4WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. Silnik ...\nSuburban TQT LS 4WD\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji TQT LS 4WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. ...\nSuburban TQT LT 2WD\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji TQT LT 2WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. ...\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji LTZ 4WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. Silnik ...\nSuburban TQT LS 2WD\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji TQT LS 2WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. ...\nSuburban LTZ 2WD\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji LTZ 2WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. Silnik ...\nSuburban LT 2WD\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji LT 2WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. Silnik ...\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji LT 4WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. Silnik ...\nSuburban LS 2WD\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji LS 2WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. Silnik ...\nSuburban to samochód o nadwoziu typu SUV. W wersji LS 4WD nadwozie jest 5 drzwiowe i oferuje miejsc 7. Silnik ...


ciekawe filmy - wszystko na temat ciekawe filmy w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : ciekawe filmy (103)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia ciekawe filmy. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku ciekawe filmy) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem ciekawe filmy posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania ciekawe filmy jesteśmy w stanie zaprezentować Ci ciekawe filmy materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 02.05.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania ciekawe filmy ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu ciekawe filmy.


Puzon – Wikipedja, wolna encyklopedia\nWersja ortograficzna: Puzon\ntrąbka, rug, tuba\nYamaha, Vincent Bah, Thein, Edwards, Shagerl, S.E.Shires, B.A.C.\nPuzon (wł. trombone, skrut: tbn. lub trbn.) – instrument dęty blaszany z grupy aerofonuw ustnikowyh lub językowy głos organowy (najczęściej szesnastostopowy) umieszczany w sekcji puzonu, o silnie kożennej barwie i średnim bżmieniu. Do grupy aerofonuw ustnikowyh należą także: rug (waltornia), trąbka, tuba i wiele innyh.\n2 Rodzaje puzonuw\n3 Dzieła z wykożystaniem puzonu\nPuzon, należący do grupy instrumentuw dętyh blaszanyh, najbardziej spokrewniony jest z rodziną trąbek, z kturej wyodrębnił się około XIII wieku, kiedy proste dotyhczas trąbki zaczęto budować w kształcie litery S. Trąbki, wydłużając się coraz bardziej, pżybrały nową postać: środkowy odcinek rury stał się prosty, a części zakżywione pżybrały w stosunku do niego położenie ruwnoległe. Na tym etapie puzon wykształcił się jako największa rozmiarami trąbka. Postać, z kturej wywodzą się bezpośrednio instrumenty wspułczesne, otżymał najprawdopodobniej w XV wieku, hoć te dawniejsze (renesansowe i barokowe) miały inną menzurę, a więc i bżmienie. Pierwszym zahowany egzemplaż tego instrumentu jest pżehowywany w Germanishes Nationalmuseum. Pohodzi z roku 1551 i został wykonany pżez Erasmusa Shnitzera. Od 1820 pojawiła się wersja zaworowa.\nRodzaje puzonuw[edytuj | edytuj kod]\nW XVI wieku powstała cała rodzina puzonuw, ktura obejmuje instrumenty rużnej wielkości, odpowiadające rejestrom głosu ludzkiego: puzon dyszkantowy B, altowy F i Es, tenorowy B, basowy F i kontrabasowy B. Wkrutce jednak puzon dyszkantowy wyszedł z użycia, a po nim także puzon kontrabasowy, puzon basowy zaś z czasem zastąpiono tenorowym z większą menzurą. W puźniejszym okresie wprowadzono w budowie puzonu kilka ulepszeń. Najważniejszym z nih było zastosowanie w XIX wieku wentyla kwartowego (użądzenia pozwalającego na obniżenie skali dźwiękuw o kwartę), co ostatecznie zlikwidowało potżebę budowania kilku wielkości tego instrumentu. Do czasu wynalezienia wentyla kwartowego basowe partie wykonywano na puzonie F. Puzon ten był niewygodny w użyciu, zwłaszcza pży wykonywaniu utworuw wymagającyh sprawności tehnicznej, gdyż miał pżedłużony suwak z dorobioną rączką, ktura pżeszkadzała w szybkiej zmianie pozycji.\nPuzon występuje w licznyh odmianah:\n1. Krąglik do strojenia; 2. ustnik; 3. czara; 4. zawur do usuwania skroplin; 5. głuwny suwak; 6. drugi uhwyt suwaka; 7. pierwszy uhwyt suwaka; 8. pierścień do skręcenia instrumentu\nW puzonie suwakowym zmiana długości instrumentu odbywa się za pośrednictwem teleskopowego elementu - rury w kształcie litery U (suwaka) połączonej pżesuwnie z głuwną częścią instrumentu. Luz pomiędzy dwiema rurami twożącymi teleskop jest na tyle mały, by utżymać odpowiednie ciśnienie wewnątż instrumentu, lecz zarazem na tyle duży, by umożliwić swobodne pżesuwanie się rur względem siebie. Materiał, z jakiego wykonywane są trące elementy, jest tak dobrany, by zminimalizować siły tarcia. Zwykle są to stopy niklu. W nowoczesnyh instrumentah trące elementy mogą być pokryte twożywem sztucznym, np. teflonem. Dla każdego położenia instrumentalista może grać dźwięki z szeregu harmonicznego. Całkowity suw suwaka dobierany jest tak, by zapewnić interwał pomiędzy drugą a tżecią składową harmoniczną pomiędzy skrajnymi położeniami. W pżypadku puzonu tenorowego jest to B do E, czyli siedem interwałuw pułtonowyh. W związku z tym suwak pżejmuje siedem standardowyh pozycji, wliczając w to dwie skrajne. Są one rozłożone nieliniowo na długości suwaka. I tak odległość pomiędzy pierwszą a drugą pozycją wynosi ok. 8 cm, a pomiędzy szustą a siudmą około 12 cm. Całkowita długość puzonu tenorowego wynosi ok. 2,74 m. Nowoczesne puzony posiadają dodatkowy zawur rotacyjny sterowany kciukiem lewej ręki (zakładając, że prawa operuje suwakiem) dołączający dodatkowy kanał o długości około 91,4 cm zwiększający całkowitą długość instrumentu do ok. 3,66 m obniżając zarazem struj instrumentu do f. Taki właśnie puzon oznaczany symbolem 12'B/F (długość w stopah i dwa stroje) stał się wspułczesnym standardem puzonu suwakowego wypierając inne wymienione powyżej. Mimo, że jest to praktycznie jedyny używany wspułcześnie standard, ciągle często nazywany jest puzonem tenorowym.\nW partyturah z XVIII wiek i XIX wieku występują jeszcze tży rodzaje puzonuw: altowy, tenorowy i basowy. I i II głos partii puzonowyh pisany jest w kluczu wiolinowym, altowym, tenorowym lub basowym, III głos - w basowym.\nObecnie w użyciu są tży rodzaje puzonuw: altowy, tenorowy i tenorowo-basowy z wentylem kwartowym - wszystkie są nietransponujące (in C), hoć posiadają rużne tony podstawowe, podobnie jak tuba.\nPolska nazwa puzon pohodzi od niemieckiego Posaune, a ta z kolei wywodzi się z nazwy arhaicznego włoskiego instrumentu Buisine. W angielskim Trombone wywodzi się bezpośrednio z włoskiego trombone, co oznacza „wielka trąba”.\nPuzon sopranowy jest w stroju B wysokim lub C znany jako sopran (dyszkant) puzon. Często nazywany ruwnież trąbką suwakową, ze względu na podobieństwa w zadęciu, skali i wielkości. Nie był nigdy wykożystywany w orkiestrah i soluwkah, ale używano go, wraz z pozostałymi, do wykonywania horałuw kościelnyh w każde święto. Został wyparty w XVIII wieku pżez puzon tenorowy, wraz z ulepszeniem tehnik gry na tym instrumencie.\nDawny puzon altowy był w stroju F lub Es. Czara tego puzonu miała ok. 170–180 mm średnicy, a menzura ok. 12 mm. Obecnie używa się w dużyh orkiestrah symfonicznyh instrumentuw w stroju Es, do wykonywania partii orkiestrowyh napisanyh na ten instrument. Do obowiązkuw pierwszego puzonisty (principal trombone) wielkiej orkiestry symfonicznej należy umiejętność gry na puzonie altowym za dodatkowym wynagrodzeniem.\nPuzon tenorowy z dodatkowym zaworem, obniżającym dźwięk o kwartę (tzw. kwartwentylem). Ten typ puzonu wyparł wszystkie inne uwczesne puzony pżez swoją uniwersalność, stosunkowo małe rozmiary i możliwość grania w większości pżydatnyh rejestruw.\nW stroju B, puzon ten nazywany był ruwnież tuba minor. Skala E do f².\nPuzon podwujny, w stroju B niskim. Inne jego nazwy to puzon oktawowy, kontrapuzon lub tuba maxima.\nInstrument wynaleziono w 1820, niewiele lat po wyprodukowaniu pierwszej trąbki wentylowej. Zastosowano w nim tży zawory (jak w trąbce), dające siedem kombinacji odpowiadającyh siedmiu położeniom suwaka. Niekture modele wyposażane były w dodatkowy zawur obniżający struj instrumentu o kwartę. Alternatywną konstrukcją był sześciozaworowy puzon Saxa, w kturym każdy zawur odpowiadał jednemu położeniu suwaka, pży czym wszystkih sześć w położeniu neutralnym odpowiadały położeniu siudmego suwaka. Puzon wentylowy dzięki brakowi suwaka, stał się instrumentem nieco mniejszym, co ułatwiło jego wykożystanie w praktyce muzycznej. Powstały także wersje pżeznaczone specjalnie dla orkiestr marszowyh oraz konnyh – wersja pionowa i cylindryczna. W poruwnaniu z puzonem suwakowym, puzon wentylowy miał pewne zalety – większą zwartość oraz możliwość gry w żywszyh tempah. Wadą był natomiast brak możliwości gry glissando. W XIX wieku puzony wentylowe używane były w składah orkiestrowyh obok suwakowyh. Wspułcześnie jednak używa się ih sporadycznie.\nDzieła z wykożystaniem puzonu[edytuj | edytuj kod]\nPuzon jako instrument solowy używany był już na pżełomie XVI i XVII w. W tym okresie powstało wiele wirtuozowskih utworuw solowyh i kameralnyh z partią puzonu, pisano też utwory na zespoły składające się z puzonuw, w kturyh najwyższą partię często grały cynki.\nDo znanyh dzieł klasycznyh z wykożystaniem puzonu należą:\nRihard Wagner – uwertura do opery Tannhäuser;\noraz tacy kompozytoży wspułcześni jak Luciano Berio, Paul Hindemith, Iannis Xenakis, Ernest Bloh i inni.\nMieczysław Drobner: Instrumentoznawstwo i akustyka. Krakuw: PWM, 1997 (1960), s. 271 (łącznie). ISBN 83-224-0469-7. Sprawdź autora:1.\nJuzef Pawłowski: Puzon od A do Z. Krakuw, PWM 1978, 336 s.


25 stycznia 2017 - Ototłumaczenie – opinie, opisy, fakty\nTłumaczenia stron internetowych – porady\nTłumaczenia stron internetowych są niezwykle istotne. Strona internetowa, która jest naszą wizytówką, powinna być odpowiednio przetłumaczona. Dzięki temu nasze usługi mogą dotrzeć do szerszej grupy odbiorców, niekoniecznie zamieszkujących nasz kraj.\nOd tego w jaki sposób zostanie przetłumaczona nasza witryna, będzie zależeć sukces naszej zagranicznej promocji. Poniżej znajdują się wskazówki, dzięki którym będzie można uniknąć trudności związanych z tłumaczeniem stron internetowych.\nOdbiorcy stron internetowych\nŻeby dotrzeć do potencjalnego klienta z zagranicy, nie wystarczy jedynie przetłumaczyć materiałów zawartych w oryginalnej wersji strony www. Proces dostosowywania tekstu źródłowego do wymogów rynku docelowego nosi miano lokalizacji stron internetowych.\nSłowa kluczowe na stronach www\nWażnym elementem strategii związanej z promocją firmy, powinno być pozycjonowanie strony. Polega ono na procesach, dzięki którym witryna pojawia się na atrakcyjnych pozycjach w wyszukiwarkach.\nAby to osiągnąć potrzebny jest dobór odpowiednich słów, wyszukiwanych przez zagranicznych konsumentów. W takim przypadku tłumaczenie stron internetowych powinno być dopasowane do wymagań danego rynku, tak aby tłumaczona strona wyglądała naturalnie i dobrze trafiała do zagranicznego odbiorcy.\nCzasem się zdarza, że zwroty, które są popularne w języku źródłowym, w docelowym już takie nie są. W takich przypadkach można rozwiązać ten problem za pomocą synonimów.\nLokalizacja regionu, nie języka\nJeśli chcemy dotrzeć do hiszpańskojęzycznych rynków musimy mieć na uwadze, że stosując jedną wersję językową, nie będzie można dotrzeć do danych rynków, w równie skuteczny sposób.\nJest to niezwykle ważna kwestia, jeśli chodzi o tłumaczenia stron internetowych. Wyjątkiem są strony techniczne, w których istnieje niewielka dowolność jeśli chodzi o język i styl.\nPrzy lokalizacji strony www należy brać pod uwagę elementy takie jak: lokalne słownictwo i zwroty, waluty, tradycja i historia. Jeśli to zrobimy, jest szansa, aby przetłumaczony serwis internetowy spełniał później swoje zadanie.\nTłumaczenia głównych treści strony www\nW zależności od używanej platformy można wyeksportować zawartość przy pomocy web developera, lub po prostu skopiować materiały do pliku WORD, a następnie przesłać do tłumaczy.\nTłumaczenia stron internetowych, jak widać, mogą być bardziej złożone, niż się wydaje.\nPrzy tłumaczeniach stron WWW wie wolno zapominać o takich detalach jak: tekst w obrazkach, nagłówki, linki.\nTłumaczenie zmieniającej się zawartości\nWarto zaznaczyć te fragmenty strony, które często są aktualizowane, jak produkty, wydarzenia i promocje. Są to szczególne elementy, na które trzeba zwrócić uwagę podczas tłumaczenia stron internetowych.\nPamiętaj, że tłumacz nie jest robotem i potrzebuje odpowiedniej ilości czasu na wykonanie zadania. Z tego powodu należy przesłać materiały źródłowe z odpowiednim wyprzedzeniem. A tłumaczenia stron WWW składają się z wielu elementów.\nNiektóre z nich mogą sprawić niespodzianki. Wtedy czas przeznaczony na tłumaczenie podobnej strony internetowej nagle się wydłuża. Slavis Tłumaczenia to biuro tłumaczeń specjalizujące się w tłumaczeniach witryn. Dobre biuro tłumaczeń, właśnie ze specjalizacją w tłumaczeniu stron www jest w stanie znacznie dokładniej ocenić zarówno koszty, jak i czas przeznaczony na tłumaczenie witryny.\nAutor Oti.Opublikowano 25 stycznia 2017 Kategorie szybkie-tlumaczenie