Nina Wasiljewna Piasecka\nTemat: Nina Wasiljewna Piasecka Pią Lip 13, 2018 5:03 pm\ndr Nina Wasilijewna Piasecka\nChirurg | Ordynator oddziału Chirurgii Ogólnej\nData i miejsce urodzenia: 11 - 02 - 2034, Mińsk\nNazwisko panieńskie: Bohuń\nPo latach mieszkania w stolicy nieliczni potrafią w jej urodzie odnaleźć ślady przodków z Kresów Wschodnich, którzy mieszkali niegdyś wznosili głowy z dumą nad Dnieprem. Teraz przypomina bardziej jedną z zapracowanych Warszawskich myszy, zatopionych w codziennym życiu jak robak w bursztynie.\nOt niewysoka, bo metr siedemdziesiąt w niewysokim obcasie gdy pędzi do szpitala na swoją kilku dobową zmianę. O zmatowiałych od stresu i zmartwień brązowych włosach, zaplecionych w niedbały warkocz lub upiętych w luźny kok gdzieś na czubku ciemienia. Jasna skóra pracoholika która jedyne źródło witaminy D znajduje w suplementach diety a nie urlopie, pokryta jest różnego rodzaju znamionami. Piegi tu, piegi tam, od nosa po szyję i ramiona - blado brązowe, czasem między nimi zaplącze się ciemniejsza zmiana w postaci pieprzyka. Blizny wśród nich są mniej widoczne, nie skupiające na sobie wzroku choć prawie tak samo liczne. Nikt nie pyta, bo w tym świecie nie ma czasu na pytania. A poza tym nauczyła się je maskować, przed sobą i innymi. Twarzą przywodzi na myśl trochę chochlika, drobny podbródek, delikatnie zarysowana szczęka i zadarty nos którzym towarzyszą pełne malinowe usta i szare oczy w kształcie migdałów. Jednak nie jest to oblicze nastolatki, w kącikach oczu pojawiły się już zarysy kurzych łapek, tak samo jak i bruzdy na czole.\nZ delikatną twarzą kontrastuje jej sposób ubioru całkowicie przekreślający wszelkie atuty dane przez naturę. Ramiona ma trochę za szerokie, chociaż niektórzy by stwierdzili, że dodaje jej to elegancji. Niewielki biust świetnie ukrywa pod materiałem eleganckich luźnych koszul, tak samo jak wcięcie w talii. Wyraźne zaokrąglenie bioder zamaskowała prostymi luźnymi spodniami tak dobrze pasujące do jej aseksualnego wizerunku i tych wiecznie towarzyszących jej niewysokich obcasów. Na to zarzucony jest albo lekarski kitel, albo za duży płaszcz z brązowej wełny. Towarzyszy jej zapach papierosów mentolowych i lawendy.\nKiedyś nazywano ją Złośnicą, lub Furiatką. Jednak od tamtego czasu minęło już blisko dziesięć lat, a teraz każdy kto niegdyś ją znał, złapałby się za głowę nie wierząc jak bardzo się zmieniła.\nNina, przez przyjaciół nazywana Ninką, jest osobą nad wyraz spokojną i rzeczową. To typ pracoholika który całe swoje życie woli spędzić wśród swoich obowiązków niż choćby na chwilę wyściubić nos poza nie w obawie, że dopadną go problemy natury osobistej. Nie lubi użalać się nad sobą, ani nad innymi, empatię zachowuje dla umierających i śmiertelnie chorych. Reszcie każe brać się w garść i iść dalej. Mamy w końcu jedno życie i nie warto zmarnować go na na płakanie w kącie. Dlatego sama nie płacze, ale też się nie śmieje. Emocje schowała do kartonu i zostawiła w szafie w przedpokoju, zaraz pod zimowymi butami żeby przypadkiem nie zamieszały w jej życiu. Nina jest osobą do bólu rozsądną, jeśli musi działać pod presją czasu to wybierze opcję która doprowadzi do najmniejszych strat. Woli jednak sprawę przemyśleć, wypalić papierosa lub dwa od których jest uzależniona, a dopiero potem wydać werdykt.\nWidać, że ma jakiś problem, ale jaki to trudno orzec. Znaczy porządny psychologu usiadłby, posłuchał jej przez pięć minut i pewnie wszystko by wiedział, ale jest pewien problem. Ona wie lepiej, a do tego jest uparta jak osioł. Oj ciężka jest we współpracy. Może dlatego, jest sama a jedya istota towarzysząca jej w życiu to złota rybka (bo ciężko ją zagłodzić).\nPosiada umiarkowane umiejętności związane z magią, może wręcz liche. No dobra. To całkowite beztalencie.\nPrawo jazdy K i B: Jej rodzina pochodzi ze wsi spod Mińska, mieli dwa konie i samochód. Ninka już za dzieciaka była za pan brat z parzystokopytnymi. Dlatego też wyrobienie prawa jazdy gdy przyjechała do Warszawy na studia było już czystą formalnością. Zdała za pierwszym razem. Jeśli chodzi o kategorię B to zdała za drugim a robiła to prawko na prośbę przełożonego zanim wysyłali ją na front na praktyki. Uczelnia opłaciła, za dobre wyniki w nauce. Drugie podejście opłacił jej Grzesiek. Próbowałeś kiedyś prowadzić karetkę? A ona musiała. Podczas strajku ratowników medycznych. Nie jest może wybitnym kierowcą, ale w razie czego prowadzić potrafi.\nPamięć fotograficzna: To zarówno zaleta jak i wada. Pod kątem nauki jest to całkiem przydatna umiejętność. Co zobaczy to zapamięta.\nSpecjalizacja z chirurgii ogólnej: Medycyny uczyła się na Uniwersytecie Medycznym w Warszawie, praktyki początkowo odbywała w Mazowieckim Szpitalu Bródnowskim, potem przez chwilę w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym im. prof. W. Orłowskiego a na koniec na froncie.\nStalowe nerwy: Nie ważne, wali się czy pali, ona jest w stanie opatrywać, operować czy też łatać rannego i nawet ręce jej nie zadrżą. Odbija się to niestety tym, że prawie w ogóle nie ma empatii. W końcu swoje spędziła na froncie jako lekarz polowy.\nBiegacz: Jeśli akurat nie ma wyjątkowo dyżuru i musi gnić w mieszkaniu, to woli wyjść pobiegać, najczęściej robi odcinki wzdłuż Wisły lub jedzie na Pola Mokotowskie.\nZnajomość języków: Biegle mówi po białorusku, rosyjsku i ukraińsku. W języku polskim z ledwo wyczuwalnym akcentem wschodnim pomimo lat spędzonych w stolicy. Zna również podstawy angielskiego, francuskiego i niemieckiego - raczej na poziomie komunikatywnym niż biegłym, ale nie raz się przydaje. Modli się w starocerkiewnym a medycyny uczyła w łacinie.\nŁadny głos: Mało kto o tym wie, ale śpiewa, ładnie i czysto z rodzimym akcentem. Kiedyś, gdy jeszcze robiła praktyki na froncie, często śpiewała chłopakom w kantynie gdy ją prosili. Od powrotu do Warszawy to tak po prawdzie przestała. Nie ma dla kogo już śpiewać.\nJuż pomijając, że jest pracoholiczką uzależnioną od papierosów i tabletek z kofeiną, to oczywiście ma też kilka innych wad. Przede wszystkim, największą jej wada jako lekarza jest bycie nieczułą s... kobietą. Brak jej wyczucia w tym względzie z czego jest znana, bez skrupułów powie pacjentowi, że ma niewyleczalnego raka a jedyny przejaw ludzkich odczuć będzie taki, że poradzi mu gdzie może spędzić przyjemnie ostatnie tygodnie życia. Czasem przez to ciężko jej zaakceptować pewne zachowania społeczne.\nKolejną sprawą jest to, że jest uczulona na magię. Tak, nie mylicie się. Zarówno oddziaływanie magią na jej organizm jak i próby używania magi z jej strony kończą się wstrząsem anafilaktycznym. Pal licho jak po Kata ma uciążliwą wysypkę lub migrenę. Każde czary medyczne potrafią u niej więcej napsuć niż naprawić. Ma przechlapane w tym świecie i to porządnie. Przez tą przypadłość postanowiła na razie nie podejmować się operacji niezłośliwego guza który znajduje się przy ośrodku wzroku w płacie potylicznym, jeszcze na niego nie naciska, ale kwestią czasu jest ot gdy zacznie przez niego tracić wzrok.\nKłamać Córeńko nieładnie\nNina urodziła się w Mińsku, trzecie dziecko państwa Bohuń, mieszkających na co dzień w sporym gospodarstwie pod wsią Bystrzyce. Kilka dni po narodzinach została zabrana przez rodziców do domu, żeby tam siać niepokój swoim wiecznym płaczem i krzykami. Uspokoiła się dopiero po chrzcie, stając się dzieckiem względnie spokojnym i względnie mało problematycznym - w końcu miała dwóch starszych braci którzy pochłaniali więcej uwagi. Gdy wyrosła z kołyski to większość czasu spędzała przy matczynej spódnicy, od czasu do czasu odczepiając się od niej by poganiać kury lub upaćkać w błocie kalosze oraz siebie lub też nakarmić kunia marchewką. No i tak jej płynęło życie, dość spokojnie, jak na światową sytuację. Chodziła często do kościoła, czasem do szkoły, od święta darła koty z braćmi by chwilę później być ich słodką małą siostrzyczką którą należy bronić. Jakoś w międzyczasie nadeszła jeszcze kolejna dwójka rodzeństwa, a Ninka mocniej wciągnęła się naukę. Marzyło jej się wyrwać ze swojej wsi i zostać kimś! A nie wiecznie tylko w gnoju i smrodzie.\nUczyła się po nocach, za dnia pomagając rodzicom w gospodarstwie. Swoje niewyspanie zawsze tłumaczyła po prostu problemami ze snem a nie tym, że w nocy zajmuje się czym innym niż snem. W szkole gdy już mogła się pojawić to osiągała naprawdę świetne wyniki, ale życia towarzyskiego nie miała za grosz, rodzinie zaś wciąż kłamała, że jak skończy szkołę to poświęci się pomocy im. W końcu gospodarstwo było wręcz rodzinnym interesem.\nPo skończeniu szkoły rodzice się zgadzają żeby pojechała z koleżankami ze szkoły na dwa tygodnie do Warszawy, oczywiście wszystko za odłożone pieniądze. Dziwnym trafem wyjazd zbiega się z terminem egzaminów wstępnych na Uniwersytet Medyczny, oraz wynikami. Równie dziwnym zbiegiem okoliczności Ninka nigdy nie wraca do rodzinnej wsi, wysyłając rodzicom tylko przepraszając list i dobre wieści, że dostała się na studia.\nMamo, Tato, nic mi nie jest, dobrze się uczę i dostałam stypendium\nA mówili, Ninka, że nieładnie jest kłamać? Otóż owszem, dostała się i to nawet z dobrym wynikiem na studia, ale nie z wynikiem wybitnym. Więc nie miała stypendium, właściwie to nie miała prawie, że środków do życia. Mieszkała w akademiku z czterema innymi dziewczynami w pokoju, a za stancję płaciła z pieniędzy zarobionych na prowadzeniu korepetycji dla młodzieży Warszawskiej oraz z dorabiania jako kelnerka po pubach. W stolicy miała w przeciwieństwie do rodzimej wsi, jakiś znajomych. Przyjaciółki ciągały ją po domówkach i prywatkach, a ona z międzyczasie kuła do egzaminów - miała już w tym wprawę.\nTak poznała Grzegorza Piaseckiego - ambitnego studenta WATu, któremu marzyła się kariera wojennego bohatera, patriotę i romantyka - przynajmniej takim człowiekiem zdawał się być dla wszystkich wokół. Grzesiek był marzeniem chyba każdej studentki która zawitała na chwilę chociaż na imprezach WATowskich, Ninki też.\nMiała farta, a może pecha? Grzesiek zwrócił na nią uwagę, przez kilka tygodni kręcił się wokół niej podchodząc jak pies do jeża i w końcu chwilę przed zimową sesją przyszedł z kwiatami i zaprosił do kina. Schodzili się i rozchodzili kilkakrotnie. Jednak wszystko wskazywało, że koniec końców pewnie skończą wspólnie w kościele przed ołtarzem mimo, że potrafili kłócić się o głupoty. Mało kto wiedział, że to nie były wcale aż takie głupoty i, że Grzesiek sięgał nieraz po ciężkie argumenty po których musiała nakładać tonę makijażu i od niego uciekała. Tyle, że go kochała. Na dobre i na złe.\nZdawała kolejne egzaminy, dostawała się na praktyki. W międzyczasie Grzesiek skończył WAT i poszedł na front. Tak wyszło. W końcu wciąż chciał być bohaterem. Tęsknili i pisali listy, on obiecywał jej, że się zmieni, że już więcej nie podniesie na nią ręki, a ona, że już nie będzie złośliwa i zacznie go słuchać. Podjęła w końcu decyzję, że chce być tam gdzie on, złożyła wtedy prośbę o przydzielenie praktyk na froncie. A tam potrzebowano zdolnych i chętnych medyków którzy nie mdleją na widok oderwanej ręki.\nNowego słońca blask wypali nam powieki, zobaczymy świat nagi nagusieńki\nW bazie gdzie służyła szybko zdobyła miłość towarzyszy. Była energiczną optymistką, która głośno się śmieje, ładnie śpiewa i zaraża nadzieją. Chłopaki z oddziału zazdrościli Starszemu Sierżantowi Grzegorzowi Piaseckiemu takiej dziewczyny i gdy nie patrzył to kradli każdy jej uśmiech, każde ciepło które mogła im ofiarować a które mogło ich uratować, gdzieś tam dalej, gdy dojdzie do starcia i gdzie wiara w przyszłość dawała największe szanse na przeżycie. Mówili o niej, że kocha najmocniej, gniewa się najbardziej i wybacza najpiękniej. Złośnica i furiatka która zdawało się, że za zniewagę z życia uczyni piekło, a chwilę później już wybaczała ze swoim pięknym kresowym uśmiechem.\nGdy po roku musiała wracać bronić dyplomu, to żegnali ją wszyscy życząc powodzenia. Wróciła do nich już z oficjalnym tytułem naukowym i szczęściem w oczach. Wtedy też Grzesiek jej się oświadczył, klęknął przed nią na jedno kolano i zapytał czy zostanie jego panią Pasecką.\nA ona powiedziała, tak.\nMiał być syn i córka, dwa psy i kot.\nA był wybuch miny. Zwykłej, najzwyklejszej miny. Najechali na nią podczas zwiadu. Oni znaczy oddział Grześka. Z pięcioosobowej załogi samochodu, przeżył on i jego kolega. Przywieźli ich do szpitala polowego akurat podczas zmiany Ninki. Nie dopuścili jej do narzeczonego z wiadomych względów, więc w tym czasie składała jego towarzysza niedoli. Kilkanaście godzin po których zamiast iść się umyć i odpocząć trafiła na salę na której leżał ukochany. Pod naciskiem Grześka wojskowy kapelan udzielił im wtedy ślubu. Nie odbyło się to tak jak chcieli, w kościele na starym Mokotowie na którym wychował się jej ukochany, nie było białej sukni ani welonu, nie było polnych kwiatów a przy jej boku nie było ojca. Jej rodzina nawet nie wiedziała, że ma narzeczonego... A miała już po kilku chwilach męża. Do dziś zastanawia się czy tamtego lipcowego popołudnia to był ślub czy pogrzeb. To był ostatni raz gdy z nim rozmawiała. Potem ją przeniesiono, a niespełna dwa miesiące później Grzesiek zginął.\nPochowano go na cmentarzu Powązkowskim, w rodzinnym grobie, jak bohatera. Był utalentowany w kwestiach magii, udało mu się przekierować siłę wybuchu tak żeby poraziło jego a nie jego towarzyszy. Prawda była taka, że nie żył już od dawna, od momentu wybuchu miny podczas zwiadu. Potem był to już tylko wrak człowieka który szukał śmierci. Nikt nie mówił jednak tego głośno, przez wzgląd na wdowę. Przełożeni zdecydowali, że Ninka nie powinna wracać na front, psychologowie doradzali dużo odpoczynku i spokoju. Zaszyła się więc w ich mieszkanku na Dolnym Mokotowie w bliskim sąsiedztwie pomnika Polski Walczącej, wypełniła cztery ściany dymem z papierosów i wspomnieniami. Egzystowała.\nKtóregoś dnia się ocknęła na brzegu wanny, ubrana w jedną z tych letnich sukienek które tak uwielbiał na niej oglądać Grzegorz, w rękach trzymała wymieszane tabletki. Wyrzuciła je do kosza i poszła w jedyne miejsce w którym przyszło jej na myśl szukać pomocy. Poszła do swojego promotora, dr Józefa Czapskiego, ordynatora oddziału Chirurgii w Szpitalu Bródnowskim, wybitnego kardiochirurga który stanowił dla niej wzór na studiach. On zalecił jej coś innego niż psychologowie. Pracę, pracę i jeszcze raz pracę.\nŁapała po ile dyżurów się tylko dało, gdy w końcu zmuszano ją do powrotu do domu w celach bezpieczeństwa zdrowotnego i psychicznego skupiała się na remoncie mieszkania - pozbywaniu wspomnień, tych dobrych i złych. Paliła na potęgę, czasem biegała. Dokarmiała bezpańskie koty pod blokiem i hodowała kaktusy na parapecie. Często odwiedzała cerkiew przy parku Praskim, jeśli zaś święta dopadały ją na dyżurze to chociaż zaglądała do szpitalnej kaplicy.\nPrzez lata wyzbyła się więc dawnej siebie, zakopała wspomnienia będące w jej umyśle niczym fotografie gdzieś pod papierosowym dymem i pracą. Tak jej dobrze. Czasem chadza ze znajomymi z uniwersytetu na kawę lub kieliszek wódki. Rzadko pisze do rodziny, ale pisze. I dalej kłamie, że wszystko dobrze.\nTrzy miesiące temu wykryto u niej niezłośliwy guz. W mózgu. To ukryła jeszcze głębiej niż wspomnienia o Grześku. Żyje póki może. Zwłaszcza, że dopiero co przyjęła propozycję zastąpienia dr Czapskiego na posadzie Ordynatora Chirurgii po tym jak ten zdecydował przejść na emeryturę.\n※ Jako prawosławna wybrała na swoją patronkę Sofiję Rimskają.\n※ Jest masochistką, uspokaja ją ból. Przypadkiem potrafi przypalić się papierosem, szyjąc wbić igłę w palec, czy też po prostu zaciskać pięści tak mocno by paznokcie przebiły skórę. Dlatego ma opinię niezdary i pechowca. Raczej mało kto uznałby ją za normalną i zdolną do wykonywania obowiązków gdyby wiedział, że pani dr potrafi na przykład ćwiczyć tak długo aż straci oddech i z bólu nie będzie w stanie się podnieść.\n※ Od czasu Grześka nie szukała kontaktu z żadnym mężczyzną ani żadną kobietą.\n※ Udziela się w kręgach uniwersyteckich, nie tylko na Uniwersytecie Medycznym. Nie raz, nie dwa robiła za konsultanta przy skomplikowanych przypadkach. Zwłaszcza jako konsultant na odległość dla wojska, ponieważ ze względu na znieczulicę, nie robią na niej wrażenia obrażenia od wybuchów, ataków furii ani sadystycznych wyładowań.\n※ Jej złota rybka ma na imię Kamil. Właściwie to jest trzecia złota rybka o tym imieniu i jest prawdopodobnie kobietą, ale nie zmienia to faktu, że i tak nazywa się Kamil.\n※ Nienawidzi ziemniaków i marchewki. Za to jak ma okazje to zajada się aż po uszy wszystkim innym, uwielbia zwłaszcza mięso i ryby.\n※ Gdy ma czas to dokarmia cały ten bezpański zwierzyniec mieszkający na jej osiedlu, ale żadnego z futrzaków nie wzięła do siebie do domu. Zbyt często jej nie ma na dłużej.\n※ Małżeńską srebrną obrączkę nosi na wisiorku, ukrytą pod koszulą. Nie wie czemu.\n※ Kiedy nie ma co robić w szpitalu (a zdarza się to rzadko) to czyta. Ostatnio przeżywa etap zafascynowania Richarda Morgana.\nTemat: Re: Nina Wasiljewna Piasecka Nie Lip 15, 2018 8:39 pm\nSzanowna Nino Wasilijewna Piasecka!


Walcowanie na zimno Chiny dostawca płyta ze stali nierdzewnej, producent, fabryka, eksporter i sprzedawcy - produkty - Huitong Special Steel Co., Ltd\nHtongsteel pojawił się jako czołowy dostawca rozwiązań jeden przystanek za wszystkie wymagania blachy zimno walcowane ze stali nierdzewnej. Jesteśmy jednym z największych eksporterów idealna dystrybutorów zimno walcowane ze stali nierdzewnej St\nHuitong specjalne Steel Co., Ltd jest słynny Chiny zimno walcowane ze stali nierdzewnej płyty producenta i dostawcy, wyposażone w produkcyjnych fabryki i firmy i profesjonalne zimnowalcowane ze stali nierdzewnej płyty eksportera i sprzedającego, zawsze Witamy możesz kupić i hurtowym wysokiej jakości zimnowalcowane blachy ze stali nierdzewnej, stali nierdzewnej zimno walcowane arkuszy, zimno walcowane ze stali nierdzewnej płyty , walcowane na zimno ze stali nierdzewnej, stali nierdzewnej blachy zimno walcowane z naszej fabryki.\nHtongsteel pojawił się jako czołowy dostawca rozwiązań jeden przystanek za wszystkie wymagania blachy zimno walcowane ze stali nierdzewnej. Jesteśmy jednym z największych eksporterów i dystrybutorów blachy zimno walcowane ze stali nierdzewnej w Chinach. Nasze produkty mają były szeroko stosowane w wielu dziedzinach zarówno w kraju jak i zagranicą. Każdy dział są doskonałe zarządzanie i pełni zautomatyzowanej produkcji tak, aby oferować produkty najwyższej jakości i szybkiej usługi dla naszych klientów.\nKlasy i jakości:\nGrubość: 0.33 mm - 3 mm\nSzerokość i długość: 1219 * 2438mm, 1250 * 2500mm lub wymagania następujących klientów.\nPowierzchni i wykończeniowe: 2B & BA & NO.4 & lustro\nDoskonałej jakości, ze stali nierdzewnej zimne Walcowanie blachy produkowane przez Htongsteel jest szeroko stosowane w konstrukcji stalowej, inżynieria mostowa, roślin i budynek mieszkalny, ropy naftowej i przenoszenia rurociągów gazowych, ogólne maszyna produkcji, takich jak moja wiertarka, koparka, moc wózka, ciężarówki, ładowarka, skrobak, Żuraw i itp.\nOpakowania: standardowe funkcje eksportu pakiet; drewniane karton lub na dostosowywanie.\nPodobne wyszukiwania: nierdzewnej stali płytki, blach ze stali nierdzewnej, blachy ze stali nierdzewnej, blacha ze stali nierdzewnej, stali nierdzewnej metalowej płyty, płyta SS, płyta stali nierdzewnej walcowanej na zimno, zimne Walcowanie blachy ze stali nierdzewnej, zimno blacha walcowane ze stali nierdzewnej, stali nierdzewnej walcowanej na zimno płyty, zimno walcowane ze stali nierdzewnej blachy, ze stali nierdzewnej blachy zimno walcowane.\nHot Tags: Walcowanie na żimno blachy stalowej nierdzewnej, walcowane na zimno ze stali nierdzewnej, walcowane na zimno ze stali nierdzewnej, walcowanych na zimno ze stali nierdzewnej płyty, zimno walcowane blacha ze stali nierdzewnej, zimno blacha ze stali nierdzewnej, walcowane, Chiny Dostawca, producent, fabryka, eksporter, sprzedawcy, firmy, hurtownia, kupić, najlepiej, wysokiej jakości


Pierwsza wiosna – Powieści i opowiadania – LIBERTAS.PL\nPowieści i opowiadania > Zdaniem Siwmira\nCoś było ze Ślimakiem nie tak. Od kilku tygodni chodził jakiś nieswój, spuszczał oczy na widok Biedronki, grzebał odnóżem w glebie i w ogóle zachowywał się tak, jakby jakąś ważną rzecz chciał powiedzieć, ale nie mogło mu to przejść przez gardło. Biedronka nawet zamierzała zapytać, zawsze jednak pojawiały się jakieś rozpraszacze. A to żuki z nową dostawą patyków przybyły, a to na zakupy trzeba było pójść z koleżanką, innym razem czas i nerwy straciła na uwalnianie się od kolejnego namolnego fotografa. Dopiero na przyjęciu grillowym u znajomych pojawiła się okazja do poważnej rozmowy. Ślimak nieco podchmielony nabrał odwagi i przemówił.\n– Bo widzisz... no, ja... tego, tentego... mam kłopot.\n– Konkretnie jaki? – Biedronka zlizała z twarzy resztki mszycowego soku. – Znowu Urząd Skarbowy cię męczy? Czy tym razem ZUS dla odmiany?\n– A nie, nie. Nie o to chodzi. Znaczy o to też, ale nie bardzo. No, martwię się, czy emeryturę mi kiedyś tam dobrze naliczą, tyle że mam jeszcze jeden problem. Bardziej, no, bieżący...\n– Palący znaczy. – Biedronkę zaczęło męczyć jąkanie przyjaciela. – Wykrztuś wreszcie.\n– Błeee... – Wykrztusił z siebie resztki liścia Ślimak.\n– Nie na nowe buty! – jęknęła Biedronka i odsunęła się. – Mówiłam o wykrztuszeniu problemu, nie pożywienia!\n– Aaa... bo widzisz – Ślimak ściszył głos – ja... no, jakby tu, ja... do tej pory nie wiem, jak to się robi. – Pąs na skorupie był widoczny nawet w szybko zapadających ciemnościach.\n– Yyyhhh... I co?\n– Jak to co? – nieśmiałe mamrotanie ledwo dotarło do uszu Biedronki. – Może byś mi objaśniła? W końcu starsza o cały miesiąc jesteś.\n– O kurczę! – Biedronka pomachała czułkami i rozejrzała się, jakby szukała pomocy. – O kurczę! – powtórzyła. – Słuchaj, ja ci na przykładzie ludzi spróbuję wytłumaczyć. Widziałeś takiego jednego, co tu przychodzi? Taki łysawy. Spotka jakąś kobitkę i od razu płaszcz rozpina... Nie, zaraz, to niedobry przykład. A taką panią z psem pamiętasz? Ona ciągle cmoka na tego psa i w pysk całuje... Nie, to też zły przykład. Poczekaj, może tych dwóch nastolatków w krzakach... Ajć, chyba nie da rady w ten sposób. Wiem, co zrobimy. Po prostu ci pokażę. Umówię się na jutro ze swoim Flimonem, na tej gałęzi pod okapem, ty się zaczaisz w pobliżu i sobie zobaczysz co i jak, chcesz?\nJak uradzili, tak zrobili. Ślimak z wypiekami na rogach obserwował ekscesy Biedronek. Potem cichutko, acz z wielką determinacją i z rozmarzeniem widocznym na całym ciele, próbował opuścić rodzinny dom, który nagle stał się dla niego za ciasny. Ba, gotów był ten swój dom zburzyć, rozebrać płytka po płytce, młotkiem przyklepać. Jeszcze sam o tym nie wiedział, ale właśnie przyszła po niego pierwsza wiosna.


Pomoc Drogowa Samochody Osobowe | Hol Wiesiek\nBydgoszcz - województwo kujawsko-pomorskie\nGdzie możesz znaleźć nasze pomoce drogowe w Bydgoszczy?\nHolujemy samochody osobowe na przede wszystkim terenie Bydgoszczy, ale także w całym województwie kujawsko-pomorskim.\nJakie auta osobowe holujemy?\nHolujemy samochody powypadkowe\nHolujemy samochody nowe, salonowe, gwarancyjne\nHolujemy busy, vany, autokempingi\nPrzewozimy każdy pojazd osobowy, zarówno samochody osobowe zarejestrowane jako zabytki jak i zupełnie nowe auta, prosto z salonu samochodowego.\nAuto sportowe o obniżonym, gwintowanym zawieszeniu. Prześwit niecałe 2 cm. Zawieźliśmy bezpiecznie auto do warsztatu wskazanego przez Klienta. Wozimy auta sportowe na targi samochodowe więc mamy doświadczenie z tego typu zleceniami. Samochód nie został w żaden sposób uszkodzony.\nKlienta zadzwoniła do nas około 23:00 w nocy z niedzieli na poniedziałek. Przerażonym głosem oznajmiła, że zakopała się w lesie i nie może wyjechać. Pani Magda wracała ze swojej działki. Przyjechaliśmy i za pomocą mocnej wyciągarki wyciągnęliśmy jej samochód sprawnie i bezpiecznie. Cała akcja nie trwała dłużej niż 20 minut.\nLas pod Bydgoszczą\nWielu naszych partnerów dzwoni do nas z prośbą o holowanie auta do ich warsztatu. Nie raz te telefony dzwonią w święta i w nocy. Zawsze jesteśmy dyspozycyjni, więc od przyjęcia zgłoszenia do jego realizacji nie mijają godziny. Pracujemy od lat w systemie 24h/7 i zawsze jesteśmy gotowi do wyjazdu.\nPani Ola zadzwoniła do nas, że słyszy niepokojące szuranie metalu i samochód wolno jedzie, mimo iż wracała z warsztatu samochodowego. Przyjechaliśmy i okazało się, że silnik nie został poprawnie przymocowany, przez co po paru kilometrach silnik zapadł się i obcierał o nawierzchnię. Podnieśliśmy go, zabezpieczyliśmy, a samochód załadowaliśmy na lawetę i pojechaliśmy do warsztatu z reklamacją.\nDostaliśmy zgłoszenie o poważnym wypadku. Dzwonił do nas poszkodowany, chciał zawieźć samochód do domu. Po naszym przyjeździe Klient skarżył się na mocne bóle głowy i mdłości. Zasugerowaliśmy mu aby został zabrany przez karetkę do szpitala. Zapewniliśmy go, że auto zabierzemy i bezpiecznie dostarczymy. Poczekaliśmy aż policja skończy oględziny i zabraliśmy samochód poszkodowanego. W wielu przypadkach klient nie musi być obecny przy holowaniu auta - sugerujemy takie rozwiązanie, jeżeli jest taka możliwość. Osoba po wypadku powinna wracać do zdrowia i odpoczywać, a nie stresować się przewiezieniem auta. To nasze zadanie.\nDroga krajowa 10 koło Nakła\nRodzina z czworgiem dzieci jechała na upragniony weekend nad morzem, ale przejeżdżając przez Bydgoszcz w aucie nastąpiła awaria. Czuliśmy poddenerwowanie głowy rodziny całą sytuacją. Uspokoiliśmy Klienta, że mogą i wyjadą na swój rodzinny urlop. Przyjechaliśmy pomocą drogową i autem zastępczym typu VAN, aby mógł pomieścić rodzinę z dziećmi i ich bagażami. Auto zabraliśmy do warsztatu i ustaliliśmy z mechanikami, że postarają się naprawić auto do końca weekendu. Rodzina pojechała nad może zastępczym samochodem i wracając w niedzielę odebrali już naprawione swoje auto. Ważne jest uspokojenie nerwowej atmosfery. Zawsze da się znaleźć odpowiednie rozwiązanie problemu. Klient wystarczy, że do nas zadzwoni, a my zajmiemy się całą resztą.\nHolowanie samochodu z automatyczną skrzynią biegów - wiemy jak to zrobić dobrze.\nPrzewożenie samochodów z automatyczną skrzynią biegów to bardzo delikatna sprawa. Należy niezwykle uważać, aby nie uszkodzić skrzyni biegów. Dlatego zawsze używamy specjalistycznych wózków pod koła, dzięki czemu zapewniamy bezpieczeństwo i pewność, że skrzynia biegów nie zostanie uszkodzona\nPrzy holowaniu pojazdu trzeba pamiętać aby dźwignia do zmiany biegów była ustawione w pozycji N (czyli na tak zwanym luzie), jest to konieczne jeżeli samochód trzeba przestawić na kołach, aby np. móc bezpiecznie go załadować na platformę pomocy drogowej.\nJeżeli nie jest możliwe przełączenie skrzyni biegów w pozycję neutralną to warto zwrócić uwagę na to, że samochód można przestawić tylko jak oś napędowa jest unieruchomiona np. poprzez podniesienie na tak zwanym motylu holowniczym, czy postawienie na specjalistycznych wózkach do kół. Nie wolno holowań/przestawiać samochodu jeżeli oś napędowa ma styczność z ziemią, a dźwignia skrzyni biegów nie jest ustawiona w pozycji N.\nZawsze samochód osobowy z automatyczną skrzynią biegów wyciągamy za pomocą specjalistycznych wózków pod koła oraz transportujemy na platformie. Jest to gwarancją bezpiecznego transportu drogowego.\nCo zrobić jeżeli masz nietypową awarię samochodu osobowego?\nW branży pomocy drogowej widzieliśmy już wiele i pomożemy w każdej drogowej sytuacji. Wyciągaliśmy Klienta z opresji, kiedy mu silnik zapadł się i był ciągnięty po jezdni. Wyciągamy auta zapadnięte w grząskim piasku, które nie mogą się ruszyć. Wciągamy na platformę pojazdy, które latami stały nieużywane oraz mają niesprawny układ hamulcowy i kierowniczy.\nCzy stan techniczny samochodu osobowego ma znaczenie przy holowaniu?\nTak, na tej podstawie decydujemy jakiego sprzętu użyć i której pomocy drogowej, a także ustalamy koszt usługi. Jednak stan techniczny pojazdu nie jest przeszkodą do wykonania usługi. Przewozimy samochody powypadkowe, często bez kół, lub co gorsze, z kołami odwróconymi każde w inną stronę.\nPrzewozimy każde auto osobowe niezależnie od jego stanu technicznego.\nPomoc Drogowa Bydgoszcz - strona główna


Własny sklep – co zrobić, by przyciągnąć zadowolonych konsumentów? • Fashion news\nMusisz przekonać mieszkające w pobliżu osoby, rozmaitych potencjalnych klientów, że jest sens u ciebie robić zakupy, że jesteś solidny, uczciwy i że spośród wszystkich innych sklepów warto się wybrać właśnie do ciebie.\nCzy posiadasz kłopot ze znalezieniem fascynujących informacji na opisywany temat? Jeżeli tak, to nie przejmuj się, tylko prześledź treść (https://www.pap.pl/mediaroom/869455,ulga-od-dlugu-zawiera-kolejne-porozumienia-z-wierzycielami-swoich-klientow.html), a z pewnością się nie zawiedziesz.\nAle na pewno nie będzie to łatwe zadanie.\nPrzede wszystkim skoncentruj się na reklamie. Postaraj się, aby było o twojej firmie głośno. Dotyczy to zwłaszcza najbliższej okolicy. W końcu, jeśli chodzi o dobór sklepów, w których robimy zakupy, decydujące jest z reguły właśnie to, by było w miarę blisko. Nikt z nas raczej nie jedzie po bułki, czy masło na drugi kraniec miasta, chyba że do marketu, który lubimy lub w którym jest naprawdę tanio. Ale zazwyczaj wybieramy raczej sklepy położone po sąsiedzku.\nNa pewno przyda Ci się kluczowa witryna, jeśli masz zamiar przeczytać dużo informacji na ten temat. Zapraszamy więc, abyś kliknął w ten link.\nOdpowiednim rozwiązaniem jeśli chodzi o reklamę będą z pewnością plakaty i ulotki. Zarówno jedne, jak i drugie można wydrukować na zwyczajnej domowej drukarce, chociaż będą one lepszej jakości, jeśli zyskam dostęp do profesjonalnego sprzętu. Jeśli chodzi o plakaty, to porozwieszajmy je w różnych miejscach w okolicy, niech każdy mieszkaniec je zobaczy. Rozdanie ulotek można powierzyć nastolatkom. Z pewnością chętnie sobie one w ten sposób dorobią. Zatroszczmy się także o to, aby sklep był jak najbardziej widoczny i to najlepiej z oddali. Dobrym pomysłem są na przykład litery podświetlane od tyłu, które każdy zauważy nie tylko w dzień, ale także nocą.\nO zdobycie klientów należy zadbać już od początku, od pierwszego dnia prowadzenia firmy. Jeżeli będą oni zadowoleni, to później na pewno do nas powrócą. Co zatem możemy zrobić? Warto przygotować atrakcyjne przeceny i promocje. Możemy również wymyślić interesujące konkursy z jakimiś nagrodami, takimi jak chociażby naklejki. Grunt, żebyśmy dali się zauważyć (w pozytywny sposób) i zapamiętać, a na pewno nie będziemy musieli się martwić o zalegający na magazynie asortyment.


Plac zabaw w domu? - Dobra, towary i prezenty luksusowe - SPEND IT | SPEND IT\nDo prawidłowego rozwoju dzieci potrzebują aktywności. Poprzez zabawy ruchowe stymulowany jest rozwój fizyczny, duchowy, emocjonalny. W ten sposób dziecko ma możliwość poznania własnego ciała oraz otaczającego świata. Idealnie byłoby, gdyby każdego dnia maluchy mogły szaleć do woli na placu zabaw wśród drabinek i huśtawek. Niestety bardzo często rodzice nie mają tyle czasu albo pogoda za oknem nie sprzyja spacerom. A może by tak urządzić plac zabaw w domu?\nNa pewno każdy pamięta czasy, gdy jako dziecko wymyślał coraz to nowe zabawy w domu: tor przeszkód z poduszek, indiański namiot pod stołem, tunele z krzeseł i koca. Dzieci mają niesamowitą wyobraźnię. Uwielbiają bawić się bez względu na pogodę i porę roku. Jednak rodzice nie zawsze mogą sprostać wymaganiom małych urwisów. Życie w ciągłym biegu, brak czasu i szybko zmieniająca się pogoda wcale nie muszą oznaczać dla twojego dziecka nudnego siedzenia w domu. Łóżko piętrowe ze zjeżdżalnią, kryjówka idealna do gry w chowanego, ścianka wspinaczkowa, tablica do rysowania, drabinki – a wszystko to w dziecięcym pokoju. Bajka? Nie! – rzeczywistość w zasięgu ręki.\nAmerykańska firma CedarWorks jest producentem drewnianych mebli i placów zabaw dla dzieci. Kolekcja Rhapsody to doskonałe rozwiązanie na urządzenie dziecięcego pokoju funkcjonalnie i zgodnie z potrzebami naszej pociechy. Połączenie łóżka z placem zabaw jest idealnym pomysłem na zaaranżowanie małego pomieszczenia. Piękne wykończenia, radosne wzory, jasne kolory i naturalne materiały są najważniejszymi atutami tych mebli. W tak urządzonym pokoju żadne dziecko nie będzie się nudzić, nawet w najbardziej deszczową pogodę. CedarWorks dba nie tylko o komfort zabawy, ale także o spokój rodzica – wszystkie meble wykonane są z największą starannością i dbałością o bezpieczeństwo najmłodszych.\nNa stronie producenta obejrzeć można przykładowe inspiracje lub pokusić się o stworzenie własnego projektu, według którego zostaną wykonane meble. A może wspólnie zaprojektujecie plac zabaw, który stanie w dziecięcym pokoju? Daj się ponieść wyobraźni i stwórz razem z dzieckiem królestwo, w którym będzie się czuło jak w bajce.\nWięcej informacji i projektów na: www.cedarworks.com


Samochód elektryczny w leasing | kalkulator-leasingowy.pl\nSamochód elektryczny w leasing ? Przyszłość to samochody elektryczne oraz Leasing samochodów elektrycznych i leasing samochodów hybrydowych. Jak wziąć samochód elektryczny lub hybrydowy w leasing? Oto kompendium wiedzy na temat leasingu samochodów elektrycznych i hybrydowych.\nRynek samochodów elektrycznych w Europie i w USA rozwija się choć oczywiście daleko mu do skali sprzedaży samochodów spalinowych na benzynę lub olej napędowy. Jednak eksperci są zgodni – samochodów elektrycznych lub spalinowo-elektrycznych przybywa. Zalet takich aut nie trzeba nikomu przedstawiać – to przede wszystkim bardzo niskie koszty eksploatacji, ochrona powietrza którym oddychamy oraz dużo niższa awaryjność takich podzespołów jak silnik czy skrzynia biegów w autach elektrycznych. Wady to wciąż wysoka cena, mała dostępność sieci szybkiego ładowania oraz nieporównywalny z tradycyjnymi silnikami zasięg. Jednak wyniki sprzedaży Tesli oraz powodzenie samochodów hybrydowych takich marek jak Toyota, zwiastują nowy trend od którego nie ma odwrotu.\nLeasing nowych samochodów elektrycznych\nLeasing samochodów elektrycznych w Polsce już istnieje. Nie wszystkie firmy leasingowe są jeszcze przekonane do leasingu tego rodzaju aut, ale kilka leasingów finansuje samochody elektryczne i hybrydowe. Czy warto brać samochód elektryczny w leasing ? W porównaniu do leasingu zwykłego samochodu należy liczyć się jednak z bardziej dogłębną analizą wyników finansowych leasingobiorcy oraz podwyższonym nieco wkładem własnym. Okres leasingu i inne parametry finansowania samochodów elektrycznych są podobne, jak samochodów z tradycyjnym zasilaniem.\nMożna jedynie dodać, że aktualnie leasinguje się jedynie nowe samochody elektryczne takich marek jak Tesla, Renault, Toyota, Honda.\nNieco inaczej przedstawia się sytuacja w segmencie elektrycznych pojazdów miejskich – tutaj przewidujemy bardzo szybki rozwój finansowania w leasingu samochodów elektrycznych dla przedsiębiorstw transportowych, autobusów oraz taksówek. Prognozujemy, że w ślad za społeczeństwami zachodnimi duże miasta będą w najbliższych latach wprowadzać obowiązek świadczenia usług przewozowych taksówkami za pomocą już tylko samochodów z napędem elektrycznym.\nObecnie to jeszcze tylko przewidywania, więc skupmy się na liście samochodów elektrycznych jakie można finansować za pomocą leasingu. Jak można wziąć samochód elektryczny w leasing lub samochód hybrydowy w leasing czy wynajem długoterminowy.\nAktualnie najbardziej znanym producentem samochodów elektrycznych który sprzedaje je w ilościach wielkoprzemysłowych jest Tesla. Największym zainteresowaniem Tesla cieszy się oczywiście w USA a w Europie w krajach Beneluksu oraz… Norwegii. Sporo zamówień spłynęło również ze Szwajcarii.\nSamochód elektryczny w leasing – gdzie?\nJest kilka firm leasingowych, które umożliwiają finansowanie Tesli kupowanej za granicą. W praktyce procedura polega na tym, że klient wybiera i zamawia konkretny model u zagranicznego dealera Tesli, podpisuje umowę z firmą leasingową, która płaci za samochód do dealera. Następnie firma leasingowa odbiera samochód i sprowadza go do Polski, gdzie załatwia formalności celno-podatkowe i wydaje gotowy, zarejestrowany samochód Leasingobiorcy. Tam więc można w Polsce wziąć samochód elektryczny w leasing.\nTesli nie można jednak kupić od krajowego importera, ponieważ aktualnie jeszcze takiego w Polsce nie ma. Można natomiast kupić lub wziąć w leasing samochody elektryczne Renault, Mitsubishi, BMW, Mitsubishi.\nMarka BMW oferuje w pełni elektryczny model BMW i3, Renault proponuje elektryczny Renault Twizy, Kangoo Z.E oraz ZOE. Samochód elektryczny w leasing – Nissan z kolei proponuje kompaktowy model Leaf oraz mały samochód dostawczy e-NV200. Mitsubishi informuje o zainteresowaniu modelem i-MiEV.\nLeasing samochodów hybrydowych w Polsce\nJak widać, droga do szerokiej sprzedaży i leasingu osobowych samochodów elektrycznych jest w Polsce jeszcze daleka i pełna wybojów, szybciej doczekamy się elektrycznych pojazdów transportu miejskiego. Dużo szybciej rozpowszechniać się będą natomiast tzw. hybrydy i zakup w leasingu samochodów hybrydowych. Sprawdzisz u nas ofertę i kalkulację leasingu.\nDla przypomnienia – samochód hybrydowy to konstrukcja łącząca w sobie benzynowy silnik spalinowy oraz silnik elektryczny. Taki mariaż daje w pewnym stopniu połączenie zalet obydwu rodzajów zasilania, jak również auta tego rodzaju są zdecydowanie bardziej przystępne cenowo dla Klientów i powszechnie leasingowane. Dowodzi tego sukces hybrydowych modeli Toyoty.\nJakie hybrydy możemy wyleasingować w Polsce?\nLeasing samochodu hybrydowego. Zacznijmy od wymienienia przede wszystkim hybrydowych modeli Toyoty: możemy wziąć w leasing hybrydowe modele Toyota Yaris, Auris, Prius, RAV. Ford oferuje Hybrydowego Mondeo 2.0, Peugeot 508 RXH a Lexus hybrydowe modele CT, IS, NX, GS. Mercedes z kolei modele Hybrydowe klasy C, E, S a BMW hybrydowe wersje 3,5, 7 Active Hybryd. Audi nie pozostaje w tyle i proponuje w Polsce hybrydowe A3, Q5 i A8 hybryd. Hybrydowe wersje można kupić i wyleasingować również w Porsche i Land Rover.\nSamochód hybrydowy w leasing – również Volvo oferuje hybrydy spalinowo-elektryczne modeli V60, XC 90. Hybrydowe wersje dostaniemy też w Infiniti. W Volkswagenie można dostać hybrydowego e-Golfa ale hybrydowy e-Up za około 100.000 zł pozostanie z pewnością tylko ciekawostką katalogową.\nPrzyszłość samochodów elektryczny i hybrydowych w Polsce.\nO ile powszechne wprowadzenie do użytku samochodów elektrycznych zapewne potrwa jeszcze lata, to samochody hybrydowe są już z nami – ekologiczne, tańsze w eksploatacji, w miarę dostępne cenowo. Leasing samochodów hybrydowych nie różni się niczym od leasing samochodów z napędem tylko tradycyjnym.\nNaszym zdaniem w niedalekiej przyszłości hybrydy będą wypierać samochody z sinikiem diesla. Obecnie leasing samochodu hybrydowego wydaje się bardzo dobrym posunięciem.\nPoprzedni Artykuł Ubezpieczenie GAP – co to jest?\nNastępny Artykuł Gdzie leasing dla nowej firmy?


Przedstawiciele władz, samorządowcy, delegacje szkół oraz liczne organizacje uczestniczyły we wtorkowych uroczystościach Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych.\nZ tej oto okazji, tradycyjnie w kościele pw. św. Trójcy odprawiona została 1 marca msza święta pod przewodnictwem ks. Macieja Lisieckiego, proboszcza parafii. Homilię do licznie zgromadzonych uczestników nabożeństwa, wygłosił ks. Michał Sołomieniuk. W swoich słowach nawiązał on do księgi Daniela, w której znalazła się przypowieść o młodzieńcach, którzy przymuszeni, nie chcieli oddać czci pogańskiemu bogu, za co zostali skazani na wrzucenie do rozpalonego pieca, przez co planowano zatrzeć po nich wszelki ślad: - Księgę tę spisano wtedy, kiedy przeciwko narodowi wybranemu szaleli władcy helleńscy. Żydzi mieli wyzbyć się swojej wiary, języka, przejść na ich religię i mówić językiem najeźdźców. Szukano wtedy w historii przykładów męstwa w obliczu prześladowań i dlatego przekaz ten zredagowano i umieszczono w księdze proroka Daniela. To właśnie czytanie pasuje do losów Żołnierzy Wyklętych, których wspominamy w tych latach, kiedy przywraca się ich pamięć, kiedy żyją ostatni z nich. Ci ostatni zostają w końcu uhonorowani przez polskie państwo - mówił ks. Michał Sołomieniuk.\nPo nabożeństwie, które zakończyło wspólne odśpiewanie pieśni Boże coś Polskę, uroczystość przeniosła się pod tablicę upamiętniającą Żołnierzy Wyklętych, odsłoniętą przed dwoma laty. Tam zgromadzonych przywitał w imieniu organizatorów poseł Krzysztof Ostrowski: - Cieszy nas udział w tej uroczystości tak licznej reprezentacji mieszkańców naszego miasta, zwłaszcza młodzieży oraz kapłanów, którzy na przestrzeni wieków byli duchowymi przywódcami wszelkich naszych zrywów niepodległościowych. Następnie przewodnicząca Klubu Gazety Polskiej Maria Wichniewicz odczytała list prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Andrzeja Dudy z okazji Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych:\nFragment listu Prezydenta RP (całość tutaj)\nNastępnie wszystkie przybyłe na uroczystość delegacje złożyły znicze i kwiaty pod tablicą poświęconą bohaterom polskiego podziemia antykomunistyczngo oraz ofiarom narzuconego im siłą systemu, a którzy oddali swoje życie za wolną Polskę. Uroczystość zakończyło wspólne odśpiewanie Roty.\nZ tego miejsca organizatorzy zapraszają na niedzielne spotkanie z dr Agnieszką Łuczak, naczelnikiem poznańskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej i Karoliną Wichrowską, autorką książki "Łączka", które odbędzie się 6 marca br. w Centrum Kultury eSTeDe o godzinie 16:00\ntablica upamietniajaca zolnierzy wykletych\nLink do komentarza\t piątek, 04 marca 2016 00:26\tnapisane przez\twilk\nkibolo-ja rozmawiam z wieloma świadkami tamtych dni i co każdy uważał żołnierzy niezłomnych za jedynych obrońców POLSKI przed bandytami żydobolszewickimi przybyłymi ze wschodu i ich kolaborantami oraz zwykłymi bandytami !!! To właśnie CI ŻOŁNIERZE Wojska Polskiego,bo tak należy ich tytułować,często stanowili prawo i OCHRONĘ LUDNOŚCI,szczególnie wiejskiej,także tutaj w Wielkopolsce,ale o tym nie wiesz,bo stałeś po stronie swołoczy czerwonej i najadłeś się strachliwej propagandy,właściwych zbrodniarzy,którzy ze strachu przed nimi próbowali PRAWDĘ o NICH oczerniać albo wymazać !!!! Dlatego,że ŻOŁNIERZE NIEZŁOMNI budzili STRACH w zdrajcach narodu POLSKIEGO do dziś ten strach budzą !!!!! A to był ZRYW WOLNYCH POLAKÓW przeciwko okupantom i ich kolaborantom !!!! Tego nie zrozumiesz,kibolo,ze ......STRACHU !!!!!!\nLink do komentarza\t czwartek, 03 marca 2016 14:00\tnapisane przez\tczytelnik\nLemIng do końca życia zostanie lemingiem i nawet żaden lekarz ani psychoterapeuta mu nie pomoże. I tyle w temacie. Amen.\nLink do komentarza\t czwartek, 03 marca 2016 12:42\tnapisane przez\tkibolo\nMożna porozmawiać ze świadkami tamtych dni,którzy mieli kontakt z "wyklętymi'. Dlaczego ich nikt nie zaprasza na spotkania?Może klub Gazety Polskiej zaprosi takie osoby?Może Ostrowski?Dlaczego zbrodnie przez nich popełnione idą w zapomnienie?Kiedy muzeum dla ofiar?Do końca rozwinięty patriota-idiota, mający klapy na oczach jak inni to zwykłe potwory chwalące mordy na Żydach,Litwinach,ludobójstwo na Polakach, Białorusinach, Ukraińcach dokonywane przez "wyklętych". To przecież zwykła manipulacja historią i ludźmi nie mający o prawdzie pojęcia.Jechać na Podlasie i porozmawiać z ludźmi żyjącymi w tamtych czasach.Żeby oczy się otworzyły.Żeby poznać prawdę,jeżeli ktoś chce ją poznać,musi się spieszy.Starzy ludzie szybko odchodzą do krainy wiecznych łowów.Pojedziesz patrioto?Nie chcesz poznać prawdy?Okaże się że nie jesteś do końca rozwinięty.Ja byłem.Ludzie z tamtych stron boją się o zbrodniach,popełnionych przez "wyklętych",rozmawiać.A kiedy ktoś na rozmowę się zdecyduje to płacze wspominając zamordowanych rodzinę,znajomych przez wyklętych.Wierzyć się nie chce do czego ci ludzie zdolni.Ciarki przechodzą.To nie była walka ze Stalinem i jego porządkami.To były... jedź i się dowiesz co.\nLink do komentarza\t czwartek, 03 marca 2016 12:05\tnapisane przez\tpatriota\nNiech ten nie do końca rozwinięty komentator podpisujący się kibolo przeczyta i jeżeli ma rozum, może coś z tego pojmie.\nLink do komentarza\t czwartek, 03 marca 2016 11:45\tnapisane przez\tprzeklętywalenty\nświęto to będzie dopiero, kiedy takie elementy jak kibolo znikną z internetu. Widać, że stalinizm się trzyma, skoro retoryka przez tyle lat wciąż jest ta sama :)\nLink do komentarza\t czwartek, 03 marca 2016 09:22\tnapisane przez\tkibolo\nDla pomordowanych przez tych żołnierzy,ponad 5000,proponuję jako święto resztę dni w roku.\nLink do komentarza\t środa, 02 marca 2016 16:10\tnapisane przez\tbom_bardier\nPozdrowienia dla żołnierzy spod znaku Tryzuba to też ich "święto"\nLink do komentarza\t środa, 02 marca 2016 08:16\tnapisane przez\tArek\nChuck Norris - a kto to te "milicyjne trutnie dowodzące i panoszące się w KPP" ?\nLink do komentarza\t środa, 02 marca 2016 00:39\tnapisane przez\tMarek\n@ okej - to znak dla wyborców, by mądrzej stawiali krzyżyki na listach w kolejnych wyborach. Gnieźnieński samorząd zarówno z lewej, ale także z prawej strony potrzebuje pilnej wymiany. Wstyd za niektórych radnych i ich wypowiedzi. No i oczywiście "okej" ma rację. Ich miejsce powinno być na takich uroczystościach.\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 23:01\tnapisane przez\tb\nWojciech Wencel o żołnierzach podziemia niepodległościowego po II wojnie światowej (tekst z 2015 r.):\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 22:30\tnapisane przez\tz37\nA Budaszowi za zimno i się nie chciało?\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 19:46\tnapisane przez\tk-m\nPomyślcie tylko jak trudną decyzję musieli podjać ci młodzi ludzie. I w jak beznadziejnej sytuacji się znaleźli... A chcieli zwyczajnie jak najlepiej dla swojej ojczyzny. Tak, trudno ich jednoznacznie pozytywnie oceniać, ale oni z pewnością nie kalkulowali politycznie. Zanim zatem śmiesz ich oceniać, pomyśl abyś nie znalazł się w ich położeniu. Bo naprawdę nie wiesz jaką decyzję byś podjął.\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 19:19\tnapisane przez\tokej\nRadnych prawicowych jak na lekarstwo... ciekawe czy pofatyguja się na spotkanie w niedzielę\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 15:23\tnapisane przez\tJa_Jestem\n@:uczestnik napisał: ( Oby nigdy Polacy nie musieli walczyć we własnym kraju z Polakami .)\nSzanowny panie, I ja tak samo życzę sobie, panu, oraz wszystkim Polakom, abyśmy nigdy nie podnosili rękę na współrodaków. Jest jednak wysoce prawdopodobne, że kiedyś może dojść, do takich sytuacji, jak nie przymierzając w Syrii, czy też Ukrainie itp. Nienawiść, jaką można na co dzień zobaczyć wśród społeczeństwa, jest wystarczającym argumentem do tego, abyśmy sobie rzucili się do gardeł. Dostatecznym dowodem tej nienawiści jednego do drugiego, są nawet tutejsze wpisy — no może nie akurat w tym wątku, ale w innych..... to aż tryska nienawiść. Społeczeństwo jest już wystarczająco skłócone i podzielone, że tylko patrzeć jak zacznie się większa rozróba. Swoją drogą, winę za taki stan rzeczy ponoszą tylko i wyłącznie politycy.\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 14:46\tnapisane przez\tUczestniczka\nDziękujemy organizatorom, to Wasza zasługa, że z roku na rok coraz większe grono. Byłam na każdych obchodach, więc widzę zmiany na lepsze. Za pewne byłoby więcej osób ale to dzień pracy. Gratulacje!\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 14:19\tnapisane przez\tLady\nA na urzędzie miejskim...ani jednej flagi.\nI jak w tym mieście ma być normalnie.\nCzyż dla władzy obecnej naprawdę liczy się: tylko bycie tu i teraz???\nLink do komentarza\t wtorek, 01 marca 2016 13:50\tnapisane przez\tuczestnik\nMimo nie najlepszej pogody spora grupa gnieźnian uczciła pamięć niezłomnych bohaterów polskiego podziemia powojennego. Oby nigdy Polacy nie musieli walczyć we własnym kraju z Polakami - zdrajcami będącymi na usługach obcego mocarstwa o wolność i prawdziwą suwerenność naszej Ojczyzny.


Archive | 2020/09/08\nCesarz i król Aleksander I Romanow w gabinecie króla na Zamku Królewskim w Warszawie, akwarela-gwasz wykonana po 1817 r. / Muzeum Narodowe w Warszawie\nMarie Elisabeth-Louise Vigée-Lebrun, Cesarz Aleksander I, obraz olejny wykonany po 1801 r. / Muzeum Narodowe w Warszawie\n13 marca 1813 r. Aleksander I powołał Radę Najwyższą Tymczasową Księstwa Warszawskiego, która objęła zwierzchnictwo nad administracją, sądownictwem i szkolnictwem. Monarcha starał się pozyskać polskie elity polityczne dla swego planu odrodzenia państwa polskiego i przekonać je, że może to nastąpić tylko pod jego panowaniem. Do najważniejszych zwolenników ugody i powiązania losów Polski z Rosją należał książę Adam Jerzy Czartoryski, którego poglądy podzielało wielu arystokratów. W kręgach politycznych i wojskowych coraz większą popularność zdobywała wizja Rzeczypospolitej istniejącej pod berłem cesarza-króla. Wielkie nadzieje z odtworzeniem państwa polskiego wiązała społeczność żydowska, borykająca się z wprowadzonymi w okresie Księstwa Warszawskiego przepisami, ograniczającymi swobodę osiedlania się i prowadzenia działalności gospodarczej. Bardzo dotkliwie utrudniały one życie żydowskich mieszkańców Warszawy i całego księstwa.\nStiepan Szczukin, Mikołaj Mikołajewicz Nowosilcow, portret olejny wykonany przed 1808 r. / Rosyjskie Muzeum Państwowe, Petersburg, Wikimedia Commons\nPlan Aleksandra I, by przekształcić Księstwo Warszawskie w Królestwo Polskie, powiódł się, aczkolwiek ze względu na roszczenia Prus i Austrii jego terytorium było znacznie mniejsze, niż tego chciał cesarz. Utworzenie królestwa nastąpiło na mocy porozumień podpisanych przez Rosję z Austrią i Prusami 3 maja 1815 r., włączonych do postanowień końcowych kongresu wiedeńskiego z 9 czerwca tego roku. Odrodzone państwo było nie w pełni samodzielne, ponieważ wiązała je z Rosją unia personalna i wspólna polityka zagraniczna. Niemniej jego powstanie wzbudziło wielki entuzjazm polskich elit.\nPrzedstawiciele warszawskiej społeczności żydowskiej niestrudzenie kontynuowali zabiegi o zniesienie przepisów utrudniających życie żydowskich mieszkańców stolicy oraz Królestwa Polskiego. Latem 1815 r. Ettinger Rawski, Kohn i Neuding, kierując się wskazówkami i zachętami Nowosilcowa, udali się do Paryża, gdzie przebywał wówczas cesarz Wszech Rosji i król polski Aleksander I. Dodajmy, że poszli w ślad za polskimi elitami politycznymi, które skierowały do Paryża delegację hołdowniczą złożoną z przedstawicieli senatu, izby poselskiej oraz warszawskich władz miejskich.\nWielki książę Konstanty Pawłowicz i jego żona Joanna z Grudzińskich, portret olejny z około 1820 r. / Wikipedia\nWe wrześniu 1815 r. delegaci warszawskich Żydów uzyskali posłuchanie u wielkiego księcia Konstantego, a dzięki jego poparciu zostali przyjęci przez cesarza i króla Aleksandra I jako reprezentanci ogółu Żydów Królestwa Polskiego. Przekazali władcy petycję zawierającą liczne postulaty w sprawach kluczowych dla Żydów w królestwie. Jednakże monarcha nie ustosunkował się do próśb, odkładając ich rozpatrzenie na później. 19 września 1815 r. delegaci otrzymali od księcia Konstantego list polecający do Nowosilcowa, który miał im ułatwić zabiegi o kolejną audiencję u władcy. Czytamy w nim:\n„Mikołaju Mikołajewiczu, upraszam Waszą Ekscelencję, abyś doręczycielom pisma niniejszego, deputatom żydowskim Królestwa Polskiego, którzy byli przedstawieni tutaj J[ego] C[esarskiej] Mości, okazał wszelką możliwą pomoc swoją celem uczynienia zadość ich prośbie w czasie obecności J[ego] C[esarskiej] Mości w Berlinie, a korzystając z tej sposobności proszę przyjąć zapewnienie szczególniejszego mego zawsze dla Pana poważania”.\nDelegaci warszawskiej gminy żydowskiej dotarli do Berlina jeszcze przed cesarzem Aleksandrem I i nawiązali kontakt z Nowosilcowem, który przybył z Warszawy na spotkanie z władcą. W dzień po przyjeździe Aleksandra I do Berlina, 25 października 1815 r. złożyli na ręce Nowosilcowa memoriał przeznaczony dla monarchy. Był on kolejną próbą uzyskania jego przychylności dla postulatów społeczności żydowskiej, co mogło utorować drogę do uchylenia niekorzystnych dla niej praw przez władze Królestwa Polskiego. Tymczasem cesarz i król Aleksander I nie chciał ingerować w sprawy znajdujące się w gestii rządu królestwa, uprawnionego do kształtowania statusu Żydów polskich. Memoriał dotarł do władcy, ale postanowił on zająć się postulatami społeczności żydowskiej po przyjeździe do Warszawy.\nCesarz Wszech Rosji i król polski Aleksander I przybył do Warszawy 12 listopada 1815 r., a gdy przy dźwięku dzwonów jechał na koniu przez odświętnie udekorowane ulice, tłumy mieszkańców witały go okrzykiem „Niech żyje Aleksander, nasz król”. Na ulicach i placach rozdawano ulotki z poematami na jego cześć. Nieopodal zamku Aleksander został powitany przez duchowieństwo rzymsko-katolickie, a na placu Saskim odbyła się defilada wojskowa. Podczas trzytygodniowego pobytu władcy w Warszawie do zamku królewskiego przybywali reprezentanci różnych środowisk, by złożyć mu wiernopoddańcze hołdy, zabiegać o urzędy i awanse oraz wnieść petycje w ważnych sprawach.\nPrzedstawiciele społeczności żydowskiej, Ettinger Rawski, Kohn i Neuding, dzięki protekcji Nowosilcowa uzyskali 24 listopada 1815 r. audiencję u wielkiego księcia Konstantego, którego poprosili o poparcie ich próśb do cesarza i króla Aleksandra I. Następnie zostali przyjęci przez władcę, złożyli mu hołd w imieniu wszystkich współwyznawców w Królestwie Polskim oraz wręczyli „Hymn w czasie szczęśliwego przybycia naszego najmiłościwszego pana cesarza i króla Aleksandra I w hołdzie najgłębszej pokory przez starszych Izraelitów miasta Warszawy odśpiewany”. Został on wydrukowany w czterech językach: hebrajskim, polskim, niemieckim i francuskim, i był wyrazem nadziei wiązanych z nowym panowaniem:\nKilkanaście lat później, w mowie wygłoszonej na nabożeństwie poświęconym pamięci cesarza Wszech Rosji i króla Polski Aleksandra I, Szachna Neuding tak wspominał audiencje u władcy:\n„Sam byłem świadkiem po kilkakroć tej wspaniałomyślności [monarchy]. Gdym był deputowany z niektórymi członkami [kahału warszawskiego] do złożenia u stóp Jego hołdu imieniem współwyznawców z całego Królestwa Polskiego, tak w stolicy Francji, jako i tutejszej, słyszałem Jego ojcowskie wyrazy zapewnienia: Biorę was pod moją własną protekcję i zajmę się polepszeniem waszego losu”.\nNiestety, hołdy złożone Aleksandrowi I i przedstawione mu prośby nie przyniosły spodziewanych efektów. Wbrew zapewnieniom cesarza i króla, władze nie podjęły działań, które zaowocowałyby całościową zmianą sytuacji ludności żydowskiej w królestwie, chociaż starania przedstawicieli społeczności żydowskiej przyniosły pewne efekty. Wydany przez władze Księstwa Warszawskiego dekret zabraniający Żydom zajmowania się produkcją i handlem alkoholem został ponownie odroczony (do 1 lipca 1816 r.), a później zawieszony na czas nieograniczony.\nStało się to dzięki interwencji Nowosilcowa, od grudnia 1815 r. komisarza pełnomocnego przy Radzie Stanu, który przedstawił sprawę cesarzowi i królowi Aleksandrowi I i przekonał go, że należy powstrzymać wprowadzenie dekretu w życie. W dniu jego publikacji przekazał namiestnikowi Królestwa Polskiego generałowi Józefowi Zajączkowi list, w którym w imieniu władcy zażądał zaniechania tego kroku. W efekcie dekret nigdy nie wszedł w życie, za co społeczność żydowska odwdzięczyła się Nowosilcowowi prezentem w wysokości 120 tysięcy złotych. Przy tej okazji komisarz uświadamiał jej przywódcom, że monarcha ma wobec Żydów dobre zamiary i zmieniłby ich sytuację, gdyby nie sprzeciw rządu królestwa. Wówczas i przy innych okazjach starał się wpoić starozakonnym przekonanie, że nie powinni spodziewać się po rządzie Królestwa Polskiego niczego dobrego, mogą natomiast zawsze liczyć na łaskawość Aleksandra I. A oferując swe pośrednictwo w kontaktach z władcą, liczył na wysokie łapówki, jakie za każdym razem otrzymywał.\nEntuzjazm a brutalna rzeczywistość\nOdrodzone Królestwo Polskie było tworem odrębnym od cesarstwa rosyjskiego, posiadało własny sejm i senat, polski język urzędowy, polską administrację i własny system monetarny. Armia polska pod dowództwem despotycznego wielkiego księcia Konstantego i polskich generałów stała się jedną z najnowocześniejszych i najlepiej wyszkolonych w Europie. Wszystko to wywoływało zadowolenie polskich elit politycznych oraz kulturalnych i rodziło nadzieję na lepszą przyszłość. Rok po utworzeniu królestwa poeta i dramatopisarz Alojzy Feliński ułożył z inicjatywy wielkiego księcia Konstantego Hymn na rocznicę ogłoszenia Królestwa Polskiego…, zwany również Pieśnią narodową za pomyślność króla. Utwór ten, opublikowany 20 lipca 1816 r. w „Gazecie Warszawskiej”, zaczynający się od słów „Boże, coś Polskę przez tak liczne wieki”, zdobył sobie wielką popularność. W pierwotnej wersji refren brzmiał:\nOstatnia zwrotka zawierała odwołanie do braterstwa łączącego Polaków i Rosjan oraz przekonanie, że Polska odzyska swą świetność pod panowaniem cesarza i króla Aleksandra I:\nEntuzjazm Polaków podzielało wielu Żydów, aczkolwiek byli członkami społeczności, która nie powinna mieć wielkich powodów do optymizmu. Wprawdzie opracowane przez polskich przywódców politycznych Zasady konstytucji Królestwa Polskiego, przedstawione Aleksandrowi I po raz pierwszy jeszcze we wrześniu 1814 r., podpisane przez monarchę w Wiedniu 25 maja 1815 r., zawierały osobny artykuł poświęcony Żydom, który brzmiał następująco:\nOgłoszenie „Zasad konstytucji” Królestwa Polskiego, fragment z: „Kompozycja patriotyczna ukazująca sześć portretów i sceny historyczne z początków Królestwa Kongresowego”, litografia wydana we Lwowie w latach 1848-1863 / BN, Polona\n„Ludowi izraelskiemu zachowane będą prawa cywilne, które ma już sobie dotąd zapewnione przez ustawy i urządzenia teraźniejsze. Szczególne przepisy oznaczą warunki, pod któremi łatwo będzie starozakonnym uzyskać obszerniejsze uczestnictwo dobrodziejstw społecznych”.\nJednakże artykuł ten nie znalazł odzwierciedlenia w konstytucji Królestwa Polskiego, przygotowanej przez kilkunastoosobowy zespół polskich arystokratów z księciem Adamem Jerzym Czartoryskim na czele. Prace nad tekstem nadzorował cesarz i król Aleksander I, a znaczący wpływ na zawarte w nim zapisy miał Nowosilcow. Powstała w ten sposób konstytucja, podpisana przez władcę 27 listopada 1815 r., odbiegała od liberalnych zapisów zawartych w Zasadach konstytucji. Przyznawała prawa obywatelskie wyłącznie chrześcijanom, tym samym wykluczając Żydów spośród osób, które mogły z nich korzystać.\nW myśl podpisanego przez Aleksandra I 1 grudnia 1815 r. Statutu organicznego o Reprezentacji Narodowej prawa polityczne miały przysługiwać tylko osobom zarejestrowanym w księgach obywatelskich, a prawo wpisania do nich przyznano jedynie tym, którzy posiadali prawa obywatelskie w czasach Księstwa Warszawskiego. Nie było pośród nich Żydów, ponieważ dekret króla saskiego i księcia warszawskiego Fryderyka Augusta z 1808 r. zawieszał prawa obywatelskie i polityczne Żydów na dziesięć lat.\nTak więc w konstytucji oraz statucie nie było śladu po zawartym w Zasadach konstytucji zapewnieniu, że uprawnienia społeczności żydowskiej zostaną poszerzone. Co więcej, Rada Administracyjna w początkach 1817 r. postanowiła, by wspomniany dekret Fryderyka Augusta z 1808 r. oraz inne ustawy ograniczające prawa ludności żydowskiej, pozostały ważne. Cesarz i król Aleksander I ukazem z 17 czerwca 1817 r. potwierdził decyzję Rady, która miała obowiązywać aż do wydania nowego prawa regulującego całościowo sytuację starozakonnych.\nTymczasem władze Królestwa Polskiego były przeciwne zmianom sytuacji prawnej ludności żydowskiej. Twierdziły, że cechuje ją niski stan świadomości, uparte trwanie w odmienności i odrębności od otoczenia. Ministrowie dowodzili, że społeczność żydowska wymaga gruntownych zmian wewnętrznych, a za ich podstawę uważali podniesienie poziomu oświaty. Wymagali od Żydów, by upodobnili się do otoczenia pod względem języka, stroju i trybu życia, stali się godnymi dopuszczenia do grona obywateli. Dopiero gdy to nastąpi, będzie można nadawać im stopniowo prawa przysługujące chrześcijańskim mieszkańcom państwa.\nGroźba rugów i wymuszonej asymilacji\nPierwsze kilkanaście lat istnienia Królestwa Polskiego było okresem dynamicznego rozwoju gospodarczego. Władze państwowe dbały o odrodzenie przemysłu, do kraju napłynęło z zagranicy wielu przedsiębiorców, wykwalifikowanych pracowników przemysłowych i rzemieślników. Rozwijało się szczególnie górnictwo, przemysł metalowy i włókienniczy. Produkcja, przeznaczona w dużej części na eksport do Rosji, przynosiła znaczne zyski. Rozbudowywano sieć utwardzonych dróg oraz modernizowano transport rzeczny.\nRozwijały się miasta, a przede wszystkim Warszawa, która odzyskała funkcję stolicy. Na powrót przyciągała osadników jako centrum administracyjne i jednocześnie jako ośrodek gospodarczy. Wabiła przybyszów szybkim tempem rozwoju i polorem wielkiego miasta. Wytyczano nowe ulice i porządkowano stare. Władze państwowe remontowały lub wznosiły budynki użytku publicznego i wspierały finansowo budowę murowanych domów mieszkalnych. W mieście rozwijał się handel, rzemiosło oraz przemysł, głównie tekstylny (tkaniny wełniane) i spożywczy.\nWarszawa skupiała coraz większą liczbę mieszkańców, a jednocześnie rozrastała się społeczność żydowska. W 1815 r. liczyła ona 17 620 osób, stanowiła więc 21,7 % ogółu stałych mieszkańców stolicy ujętych w oficjalnych rejestrach (81 020 osób). Musimy jednak zdawać sobie sprawę, że faktyczna liczba mieszkańców Warszawy była wówczas nieco wyższa, ponieważ żyło w niej liczne grono osób przybyłych na pobyt czasowy. Około 1820 r. było ich w przybliżeniu 15 tysięcy. Ponadto w stolicy stacjonowało około 9 tysięcy żołnierzy polskich i rosyjskich.\nWładze Warszawy podejmowały kroki mające na celu ograniczenie napływu Żydów do miasta i usunięcie ich z jego centrum. Przeprowadzony w 1815 r. spis starozakonnych miał służyć m.in. ustaleniu, jak wielu z nich mieszka poza dozwolonymi ulicami oraz wynajmuje mieszkania niezgodnie z zapisami dekretu króla saskiego i księcia warszawskiego z 1809 r. Na tej podstawie pod koniec września 1815 r. radca stanu Aleksander Linowski polecił Wydziałowi Policji wydanie zarządzeń o wyrugowaniu Żydów z nielegalnych miejsc zamieszkania. Zgodnie z wynikami spisu przesiedlenia miały objąć 2 604 rodziny, czyli około 2/3 żydowskich mieszkańców stolicy. Co więcej, nielegalni lokatorzy mieli przeprowadzić się w ciągu dwóch tygodni, tj. do 16 października 1815 r.\nTo radykalne posunięcie wywołało sprzeciw żydowskiej starszyzny, która 2 października 1815 r. wniosła do radcy Linowskiego prośbę o wstrzymanie rugów. Jednakże udało się uzyskać jedynie ich odroczenie do kwietnia 1816 r. Prezydent Warszawy Karol Woyda ogłosił 6 lutego 1816 r. zarządzenie o wysiedleniu żydowskich kupców z głównych ulic miasta, przy czym operacja ta miała zakończyć się 18 kwietnia tego roku. Na szczęście, dzięki interwencji Mikołaja Nowosilcowa, który w obronie warszawskich Żydów zwrócił się do cesarza i króla Aleksandra I, władze wycofały się z przeprowadzenia rugów. Jednakże było to jedynie odroczenie działań, które miały ograniczać liczbę Żydów w Warszawie i spowodować usunięcie ich z centrum miasta.\nMikołaj Nowosilcow udzielił wsparcia społeczności żydowskiej także wówczas, gdy w 1818 r. powołana przez Radę Stanu deputacja postanowiła pod przewodnictwem Stanisława Potockiego, prezesa Komisji Rządowej Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, że prawo do handlu alkoholem zachowają jedynie ci Żydzi, którzy zmienią strój na europejski i będą posyłali swe dzieci do szkół publicznych. Zaniepokojeni tą decyzją starsi warszawskiego kahału złożyli na ręce Nowosilcowa notę protestacyjną zaadresowaną do cesarza i króla Aleksandra I. Na tej podstawie Nowosilcow interweniował w Radzie Stanu, a gdy nie odniosło to skutku, przedstawił notę monarsze i uzyskał przychylne załatwienie sprawy. Poinformował o tym kahał w następującym piśmie:\n„Na prośbę deputowanych kahału warszawskiego do tronu podaną, którą miałem szczęście pod dniem 3(15) września b.r.  Najjaśniejszemu Cesarzowi i Królowi przedłożyć, Monarcha polecić mi raczył, iżbym upewnił suplikantów o Wysokiej Jego opiece dla ludu wyznania mojżeszowego i uwiadomił ich teraz, że Najjaśniejszy Pan nie spuszcza z oka zapewnienia losu tegoż ludu stałemi urządzeniami, ze sprawiedliwością i dobrem powszechnem zgodnemi”.\nW ten sposób Mikołajowi Nowosilcowowi udało się sparaliżować podejmowane przez rząd Królestwa Polskiego próby ograniczenia praw Żydów do zajmowania się handlem alkoholem, czym pozyskał sobie ich wdzięczność i zaufanie. Dla przywódców warszawskiej społeczności żydowskiej sprawa ta była kolejnym dowodem, że w walce o zachowanie praw mogą liczyć na przychylność władz w Petersburgu, gotowych pohamować dyskryminacyjne zapędy rządu w Warszawie.\nWzrost niechęci do Żydów\nNiestety, z biegiem czasu stosunek cesarza Wszech Rosji i króla polskiego Aleksandra I oraz jego petersburskich ministrów do ludności żydowskiej stawał się coraz mniej przychylny. Było to spowodowane rozwojem rosyjskiej, prawosławnej sekty subotników, uznających za podstawę wiary Stary Testament i praktykujących żydowskie obrzędy religijne. Władze rosyjskie zaczęły podejrzewać społeczność żydowską o wspomaganie tego ruchu i zachęcanie chrześcijan do przechodzenia na judaizm. Rozpoczęło się wysiedlenia Żydów z miejsc, w których działała sekta, a następnie ograniczanie przysługujących im uprawnień.\nZafascynowany mistycyzmem i koncepcją chrześcijańskiego państwa cesarz Aleksander I sprzyjał rozwojowi działalności misyjnej wśród wyznawców judaizmu. W ich nawróceniu na chrześcijaństwo widziano coraz częściej drogę do rozwiązania problemu odrębności Żydów i ich integracji z otoczeniem. Zachętą do chrztu było nadawane neofitom prawo do kupowania ziemi lub swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej. Zmiany w nastawieniu monarchy do Żydów wykorzystywały władze Królestwa Polskiego, realizując swą politykę ograniczania ich praw. Łatwiej niż dotąd było im zyskać akceptację Aleksandra I dla posunięć zmniejszających uprawnienia gmin żydowskich, ograniczających ich członkom możliwość wyboru miejsca zamieszkania i prowadzenia działalności gospodarczej.\nBoleśnie odczuli to żydowscy mieszkańcy Warszawy. 31 lipca 1821 r. cesarz Wszech Rosji i król polski Aleksander I wydał na wniosek namiestnika Królestwa Polskiego ukaz, na mocy którego obszar otwarty dla osadnictwa żydowskiego (zwany rewirem) został poważnie zmniejszony. Do wielu ulic już niedostępnych dla starozakonnych dodano dziesięć następnych: Zakroczymską, Leszno, Chłodną, Elektoralną, Żabią, Graniczną, Królewską, Nowy Świat aż do Łazienek, Marszałkowską i Nowojerozolimską (Aleje Jerozolimskie). Ponadto ukaz zabraniał starozakonnym mieszkania w wielu ulicach sąsiadujących z wymienionymi, np. zakaz dotyczący Zakroczymskiej odnosił się także do Gwardiackiej, Bitnej i Fawory. Żydowskim mieszkańcom wszystkich tych ulic nakazano wyprowadzić się do 24 października 1824 r. Co więcej, we wrześniu 1821 r. namiestnik Królestwa Polskiego Józef Zajączek powiększył obszar zamknięty dla osadnictwa żydowskiego o ulice w południowej części miasta: Mokotowską, Aleje Ujazdowskie, Wiejską, Piękną i Górną. Na szczęście jednocześnie przesunął termin eksmisji na 1 maja 1825 r. Niemniej było to posunięcie szkodliwe dla warszawskiej społeczności żydowskiej, pogarszające jej sytuację, ponieważ w powyższych ulicach mieszkała aż 1/3 starozakonnych.\nDodajmy, że 7 maja 1822 r. cesarz i król Aleksander I podpisał ukaz umożliwiający tworzenie rewirów dla Żydów w całym Królestwie Polskim. Na jego podstawie namiestnik królestwa miał na wniosek Komisji Rządowej Spraw Wewnętrznych i Policji wyznaczać miasta, „w których z powodów miejscowych oraz policyjnych uznane zostanie dogodnem wskazać i przeznaczyć oddzielną stronę miasta na zamieszkania i budynki żydowskie”. Ten akt prawny był wielkim sukcesem rządu królestwa, dążącego od wielu lat do izolowania starozakonnych w rewirach.\nPretekstu do ingerencji w wewnętrzne sprawy gmin żydowskich dostarczały toczące się w ich obrębie spory, podczas których zwaśnionym stronom zdarzało się odwoływać do władz państwowych z prośbą o interwencję. Był to okres nasilającego się konfliktu między misnagdami (ortodoksami) i chasydami z jednej strony, a szermierzami oświecenia żydowskiego (maskilami) z drugiej. Zwolennicy różnie rozumianej tradycji, pomimo dzielących ich różnic i ostrych sporów, potrafili zjednoczyć się przeciwko zwolennikom oświeceniowych zmian, postrzeganych przez jednych i drugich jako zagrożenie.\nZwaśnione stronnictwa walczyły o miejsca w zarządzie warszawskiej gminy, chcąc mieć jak największy wpływ na społeczność żydowską. W początkach 1818 r. przeprowadzono wybory nowego zarządu gminy. W ich efekcie ortodoksom i chasydom udało się wyeliminować maskilów i przejąć władzę w kahale. Maskile zareagowali na to wydaniem broszury Pinkusa Eliasza (Pinchasa Eliachu) Lipszyca z Opoczna, zatytułowanej Prośba czyli usprawiedliwienie się ludu wyznania Starego Testamentu. Autor zarzucił zarządowi warszawskiej gminy nadużycia przy poborze podatków i gospodarowaniu zebranymi w ten sposób funduszami, utrudnianie zakładania szkół świeckich, a w efekcie utrzymywanie członków gminy w zacofaniu i izolacji od otoczenia. Pinkus Eliasz domagał się likwidacji kahału oraz bractw religijnych, zakazania rabinom rzucania klątw na zwolenników zmian i powierzenia władzy nad społecznością żydowską ludziom światłym.\nBroszura ta dostarczyła polskim elitom politycznym argumentów przeciwko funkcjonowaniu kahałów na dotychczasowych zasadach, ukazała konieczność przeprowadzenia gruntownej reformy żydowskich struktur wyznaniowych. W efekcie cesarz Wszech Rosji i król polski Aleksander I, przychylając się do wniosku rządu królestwa, wydał 1 stycznia 1822 r. ukaz, na podstawie którego zarządy gmin (kahały) zostały rozwiązane. W ich miejsce powołano dozory bożnicze, których kompetencje miały ograniczać się do organizacji życia religijnego oraz dobroczynności. W praktyce ich uprawnienia były jednak znacznie szersze i obejmowały m.in. ściąganie podatków. Warszawski dozór zarządzał bożnicami oraz służbą bożniczą, nadzorował szkoły, szpitale, cmentarze i instytucje dobroczynne.\nNiezwykle istotnym posunięciem było powołanie komitetu do spraw ludności żydowskiej w Królestwie Polskim, zwanego Komitetem Starozakonnych, który, podobnie jak kolejne Komitety Urządzenia Żydów działające w Petersburgu, miał się zajmować sprawami społeczności żydowskiej, zmianą jej statusu prawnego i reformą wewnętrzną. Cesarz Wszech Rosji i król polski Aleksander I, powołując warszawski komitet, wskazał w swym ukazie z 3 czerwca 1825 r. na potrzebę nowego uregulowania sytuacji prawnej Żydów oraz zainicjowania oświeceniowych przemian w obrębie społeczności:\n„Zwróciwszy uwagę naszą na teraźniejszą liczbę starozakonnych istniejących w naszem Królestwie Polskiem oraz na potrzebę zastąpienia stanu tymczasowego, któremu podlegają, stałym porządkiem rzeczy, chcąc oprócz tego polepszyć takowych, o ile to zgadzać się będzie mogło z pomyślnością ogółu mieszkańców pomienionego Królestwa i dobrem kraju, zważywszy na końcu, że cel powyższy osiągnięty być może przez nadanie cechy jednostajnej przepisom, urządzeniom, widokom dotyczącym się onychże (…)”.\nPowołany przez cesarza i króla Komitet Starozakonnych składał się z Polaków, przedstawicieli arystokracji i inteligencji. Jedynie jego pierwszym sekretarzem był Ezechiel (Stanisław) Hoge, chasyd, a następnie maskil, który w 1825 r. przeszedł na chrześcijaństwo. Członkowie komitetu nie znali się na sprawach żydowskich, toteż zaprosili do współpracy jako rzeczoznawcę pochodzącego z Włoch księdza Alojzego Ludwika Chiariniego, który uważał judaizm za religię wrogą chrześcijaństwu, a główne źródło ciemnoty i fanatyzmu widział w Talmudzie. Natomiast Żydzi wchodzili w skład Izby Doradczej, kierowanej przez radcę dworu Marka Aureliusa Müllera, składającej się z pięciu członków i pięciu zastępców. Członkowie izby byli przedstawicielami żydowskiej elity, reprezentującymi społeczność ortodoksów, maskilów, a nawet chasydów.\nKomitet Starozakonnych zajmował się takimi sprawami, jak zmiany w funkcjonowaniu dozorów bożniczych, opodatkowaniu ludności żydowskiej oraz sposobie wyznaczania rewirów. Debatowano także o potrzebie zmian w strukturze zawodowej starozakonnych, organizacji szkół elementarnych dla młodzieży żydowskiej, ograniczeniu importu książek hebrajskich i założeniu drukarń, które produkowałyby odpowiednią literaturę religijną. Izba Doradcza domagała się zniesienia płaconych przez starozakonnych specjalnych podatków, zaprzestania rugowania ich z Warszawy i innych miast, przyznania żydowskim rzemieślnikom prawa należenia do cechów oraz założenia szkół zawodowych dla młodzieży żydowskiej. Komitet stwierdzał, że odosobnienie starozakonnych w rewirach jest sprzeczne z planami przeprowadzenia reform, ponieważ sprzyja utrzymaniu ich odrębności i uniemożliwia integrację z otoczeniem. Niestety, ogromna większość postulowanych przez komitet zmian była odrzucana przez rząd Królestwa Polskiego.\nPo śmierci Aleksandra\nCesarz Wszech Rosji i król polski Aleksander I zmarł 1 grudnia 1825 r. w Taganrogu nad Morzem Azowskim. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Petersburgu 25 marca 1826 r. Ceremonie żałobne zorganizowano także w Królestwie Polskim. 7 kwietnia 1826 r. na zamku królewskim w Warszawie zgromadzili się najwyżsi rangą dostojnicy państwowi, parlamentarzyści i członkowie rządu, oficerowie i dyplomaci, którzy wraz z oczekującym pod zamkiem wojskiem, przedstawicielami władz miejskich, duchowieństwa i szkół uformowali orszak żałobny i przeszli okrężną drogą, Krakowskim Przedmieściem, przez plac Saski, ulicami Wierzbową, Długą i Miodową do katedry. Podczas uroczystego nabożeństwa żałobnego biskup krakowski i senator królestwa Jan Paweł Woronicz wygłosił kazanie, w którym wychwalał zasługi Aleksandra I dla pokoju w Europie oraz odrodzenia państwa polskiego:\nUroczystości żałobne w szpitalu starozakonnych, rycina z: Opis żałobnego obchodu po wiekopomnej pamięci najjaśniejszym Aleksandrze I, cesarzu Wszech Rosji, królu polskim w Warszawie, w dniach 7, 9, 10, 11, 12, 13, 17, 19, 23 kwietnia 1826 roku uroczyście odbytego, Warszawa 1829\n„O bracia! To samo, że dzisiaj króla własnego opłakujem, dowodzi przed światem, że żyjem! że królów i kochać i żałować umiemy, że łańcuch naszych Mieczysławów i Bolesławów, na czas przerwany, na nowo się skleił, że imieniem ojców naszych zwać się nam i pokoleniom naszym nie zabroniono (…). A kiedy i wewnątrz i zewnątrz ten wielkomyślny Wskrześca imienia naszego wszystko zabezpieczył, roztoczył dla nas nieocenione dary swobód, spokojności i narodowości naszej”.\nNabożeństwa upamiętniające zmarłego cesarza i króla odbyły się w następnych dniach w kościele ewangelicko-reformowanym oraz kościele ewangelicko-augsburskim. Podczas uroczystości w kościele ewangelicko-reformowanym superintendent generalny Karol Diehl wygłosił kazanie, w którym stwierdził, że po klęsce 1812 r. Polska mogła spodziewać się jedynie zagłady, niemniej Aleksander I „ocalił, pomimo wielu sprzeciwiań się i oporu, choć części jednej naszej ojczyzny: nazwisko, język i narodowość”. Dalej podkreślał zasługi monarchy dla Warszawy: „Gdziekolwiek tylko spojrzemy, nad czemkolwiek zastanowiemy się, wszędzie dostrzegamy widoczne ślady wspaniałej gorliwości podniesienia naszej stolicy i zapomożenia jej mieszkańców. Warszawa sama jedna będzie wymownym pomnikiem dobroci i łaskawości Aleksandra, nieodżałowanego naszego monarchy”.\nNabożeństwa żałobne odbyły się także w synagogach, przy czym szczególnie uroczysty charakter miało nabożeństwo odprawione 17 kwietnia w szpitalu starozakonnych. W Opisie żałobnego obchodu po wiekopomnej pamięci najjaśniejszym Aleksandrze I… (Warszawa 1829) czytamy:\n„Wielka sala szpitala starozakonnych przy ulicy Zielonej przeistoczona została w synagogę. Ściany pokryte kirem żałobnym i oświecone światłem jarzącem miały postać dosyć poważnej świątyni, pośród której wystawiona była arka przymierza. Zgodne pienia pobożnych Izraelitów przy odgłosie muzyki zbudowały nawet chrześcijan temu obrzędowi obecnych. Po stosownych mowach uczonych rabinów w języku polskim, niemieckim i hebrajskim zakończyło się nabożeństwo modlitwą”.\nPodczas nabożeństwa zabrał głos Jan Jakub Glücksberg, ówczesny sekretarz Izby Doradczej Komitetu Starozakonnych, który powiedział o zmarłym monarsze: „W dobroci swojej pamiętał o poniżonych Izraelitach, litował się naszej nędzy a raczył nas szczególną swą opieką zasłaniać. Dobroć jego była nieprzebrana. Poruczył władzy krajowej sprostowanie i ułożenie rozporządzeń, by polepszyć byt i położenie nasze, za co niech będzie w gronie świętych policzony”.\nDzięki Aleksandrowi I odrodziło się państwo polskie powiązane z Rosją osobą cesarza-króla. W ocenie historyka i politologa Andrzeja Andrusiewicza „Aleksander był pierwszym z rosyjskich władców, który bliższe stosunki z Polską oparł na ideałach, a nie na lufie karabinu”. Królestwo Polskie wkroczyło w okres trwającego 15 lat rozwoju, podczas którego polska administracja pokazała, jak sprawnie rządzić państwem i doprowadzić jego gospodarkę do rozkwitu. Rozwijało się również życie naukowe, a artyści mieli dobre warunki do uprawiania swej twórczości.\nWprawdzie pod koniec panowania Aleksander I wyrażał niezadowolenie z polityki władz Królestwa Polskiego. Zarzucał im brak konsekwencji w rządzeniu państwem, ostrzegał, że niepokoje wszczynane przez opozycjonistów mogą okazać się groźne dla funkcjonowania państwa. Z kolei polskie elity coraz krytyczniej odnosiły się do monarchy, twierdząc, że jest obłudnikiem traktującym Polaków jak niewolników, surowo rozprawiającym się z opozycją polityczną.\nWbrew obietnicom, Aleksander I nie polepszył sytuacji ludności żydowskiej w Królestwie Polskim. Choć był zwolennikiem przeprowadzenia reform, które zmieniłyby jej status prawny i doprowadziłyby do wewnętrznych przeobrażeń, nie chciał ingerować w kompetencję władz królestwa i zdawał sobie sprawę, że jego elity polityczne były przeciwne zniesieniu ograniczeń obowiązujących Żydów. Toteż za panowania Aleksandra I nie zaszły kompleksowe zmiany położenia żydowskich mieszkańców ziem polskich. Niemniej władca ten sprzeciwiał się posunięciom rządu Królestwa Polskiego godzącym w podstawy byty społeczności żydowskiej. Niestety, pod koniec panowania, pod wpływem niechęci do wyznawców judaizmu wywołanej przez prawosławną sektę subotników, Aleksander I akceptował politykę władz królestwa mającą na celu ograniczanie praw społeczności żydowskiej.\nThis entry was posted on 2020/09/08, in Ze Swiata and tagged Najwiekszy blog emigracji marca'68, Reunion68 Reunion 68 Reunion’68 Reunion-68.\nArabski antysemityzm za europejskie pieniądze\nPopularna brytyjska gazeta „Daily Mail” twierdzi, że ich artykuł z lutego skłonił ministerstwo do działania. Trudno się dziwić, że się chwalą. We wszystkich krajach na świecie „czwarta władza” lubi widzieć, że te trzy pierwsze ją dostrzegają i reagują. W tym przypadku gazeta ujawniła informację, że Wielka Brytania wsparła drobną sumą 120 milionów funtów szkoły w Gazie i na Zachodnim Brzegu, gdzie już sześciolatki dowiadują się z podręczników wydrukowanych za pieniądze brytyjskich podatników o męczennikach, zamachach i radości oddawania życia za Allaha w dżihadzie.\nPo tym artykule rząd obiecał, że wspólnie z Unią Europejską powierzy zbadanie sprawy bezstronnym specjalistom.\n31 sierpnia „Daily Mail” donosiła, że rząd słowa dotrzymał, zbadanie sprawy powierzono działającemu w Niemczech Georg Eckert Institute, a końcowy raport ma ukazać się w październiku. Chwilowo ujawniono raport wstępny, który, zdaniem „Daily Mail”, pokazuje jak te „bezstronne” badanie zmieniono w farsę.\nKtokolwiek wie cokolwiek o tych podręcznikach, czytając liczącą 177 stron prezentację widzi wyłącznie rażące braki. Najbardziej drastyczne przykłady przemocy i antysemityzmu, jakie są w tych książkach, z „niewyjaśnionych” powodów zostały przeoczone.\nNajbardziej jednak zdumiewające w tym wszystkim jest jednak to, że „niezależnym” badaczom coś się pomyliło i wzięli również pod uwagę podręczniki drukowane po arabsku dla arabskich dzieci, ale przez Izrael i przedstawili je jako podręczniki Autonomii Palestyńskiej. Badacze chwalili te podręczniki jako dowód, że palestyńskie podręczniki szkolne „zmieniły” się na lepsze. W szczególności pokazują podręczniki do przedmiotów ścisłych promujące pokój i dobrze pokazujące naukę.\nW rzeczywistości — pisze „Daily Mail” — prawdziwie palestyński podręcznik wyjaśnia na przykład fizyczne zjawisko w podręczniku fizyki dla klas 11, prezentując palestyńskiego chłopca mierzącego z procy do izraelskiego żołnierza.\nTen wstępny raport, czytamy dalej w doniesieniu, nie wspomina nawet o nacechowanym przemocą języku i ilustracjach w palestyńskich podręcznikach, włącznie z opisem spalenia żydowskiego autobusu przez obrzucenie go koktajlami Mołotowa i nazywając to „zabawą w grilla”.\nPominięto również nauczanie języka arabskiego przez gloryfikację zamachów bombowych zilustrowanych na przykład obrazkiem pokazującym izraelskich czołgistów zabitych przez palestyńskiego snajpera.\nGazeta cytuje list grupy Konserwatywnych Przyjaciół Izraela podpisany przez byłego ministra Stephena Crabba, w którym stwierdza się, że ten wstępny raport budzi szereg pytań na temat tego badania programów gloryfikujących przemoc.\nSą tu niepokojące problemy włącznie z istotnymi błędami translatorskimi i oczywistymi pominięciami. […] Palestyńskie dzieci zasługują na więcej. Jest rzeczą nieakceptowalną, że te dzieci będą nadal korzystały z podręczników promujących przemoc i nienawiść do Izraela i Żydów, nauczaną przez nauczycieli opłacanych przez Wielką Brytanię.\nDyrektor izraelskiego instytutu badawczego, Marcus Sheff powiedział, o tym raporcie krótko, że jest „od początku do końca komedią pomyłek”.\nGazeta pisze, że dyrektor Georg-Eckert Institute odmówił komentarza. Tymczasem rzecznik brytyjskiego Departamentu Międzynarodowego Rozwoju (DFID) zapewnił, że „rząd Wielkiej Brytanii ma zerową tolerancję wobec podżegania i przemocy i oczekiwał od swoich europejskich partnerów gruntownego zbadania podręczników używanych na okupowanych terytoriach palestyńskich i takie badanie jest prowadzone”. Dodał również, że przecież końcowy raport jeszcze się nie ukazał. Przedstawiciel Unii Europejskiej postanowił zaprzeczyć, że publikowane przez Izrael podręczniki są izraelskimi podręcznikami i orzekł, że to wersja palestyńskich podręczników „troszkę zmodyfikowana przez Izrael”, zapewniając, że końcowy raport uwzględni specyfikę i różnice między tymi podręcznikami.\nIJF published a story on its website that celebrated the accord, saying, “What if we also told you that it is a judo-inspired agreement? Many would not believe us, although they should.”\nTwelve Israeli judokas brought home five medals from the Abu Dhabi Grand Slam in 2017 and they were all forced to compete under the banner of the IJF. When Israeli judoka Tal Flicker was awarded a gold medal, the IJF flag was raised, and he quietly sang “Hatikvah” to himself as the IJF’s anthem played in the background.\nThe IJF subsequently suspended the Abu Dhabi Grand Slam tournament in an effort to take a “firm and constructive stance in the fight against discrimination in sport.”\nIn its story last week, the IJF recalled the sporting breakthrough between Israel and the UAE in October 2018 at the Abu Dhabi Glam Slam when Israeli judokas Sagi Muki and Peter Paltchik individually won gold medals, which led to the raising of the Israeli flag and the playing of “Hatikvah” for the first time in the history of the competition.\nJudo smashed down the walls of misunderstanding and anger and for that we want to congratulate the signatories of the agreement from here. If Donald Trump wishes to appropriate the success and paternity of the gestation of the pact, it seems great to us because, after all, Trump himself organized an international judo tournament in Florida a few years ago, before he was ever a candidate for the White House. Maybe he drew on memories, maybe our values were a source of inspiration. In any case, his mediation has been decisive. But, if you allow us an ephemeral exercise of false modesty, we claim our share in this historic development.”\nMuki told The Algemeiner this week that judo had in fact served as “a bridge” for normalization between UAE and Israel, starting in 2015, when Israeli judokas first competed in the Abu Dhabi Glam Slam, and especially with the accomplishments Israel achieved at the 2018 competition in terms of the country’s flag being displayed and “Hatikvah” being played.\nThe gold medalist, 28, even recalled Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu calling him after his 2018 victory in Abu Dhabi and thanking him for helping the national efforts to create peace between the two countries.\nIsraeli Olympic judoka Ori Sasson similarly told The Algemeiner that the accomplishment of having “Hatikvah” played at the 2018 Abu Dhabi Glam Slam helped “pave the road for an open, strong and lasting peace” between the two countries.\n“Our reality in the Middle East consists of over 100 years of conflict, but the sports competitions that give everyone a chance to compete show that it is possible otherwise,” Paltchik added. “I was excited and happy about the opportunity to come to Abu Dhabi and compete, and I was even happier to do so when I represent the State of Israel and not the World Judo Association.”\nHe said, “I know we will be happy to host them here and will be very happy to fly there as ambassadors of goodwill representing a message of peace and brotherhood. I hope the walls that separate us fall.”\nThis entry was posted on 2020/09/08, in Izrael and tagged Najwiekszy blog emigracji marca'68, Reunion68 Reunion 68 Reunion’68 Reunion-68.


Turbosprężarki i turbiny Iveco Daily - Ivemax - Academiadelalengua.pl\nTurbosprężarki i turbiny Iveco Daily - Ivemax\nZachęcamy do skorzystania z oferty sklepu internetowego Ivemax, dystrybutora części do dostawczych samochodów Iveco Daily. W asortymencie sklepu znajdują się zamienniki i części oryginalne, a także szeroki wybór akcesoriów. Ivemax poleca swoim klientom zarówno część nowe, jak i używane w dobrym stanie. Oferowane produkty wyróżniają się nie tylko wysoką jakością, ale także atrakcyjnymi cenami. Dodatkowo dla stałych klientów firma przygotowała korzystne rabaty. Sklep internetowy Ivemax zapewnia błyskawiczną dostawę zamówionych części do aut. Istnieje możliwość wysyłki jeszcze w dniu złożenia zamówienia.\n© 2018 Turbosprężarki i turbiny Iveco Daily - Ivemax