Powrócić do Leningradu | Goniec Górnośląski\nRozmowa z Paulliną Simons, autorką „Sześciu dniu w Leningradzie”\nWygląda na to, że wspomnienia są Twoją siłą. Nadzwyczajnie dużo pamiętasz z czasów, gdy byłaś 10-latką. Jak to jest w ogóle możliwe?\nPaullina Simons: Moje dzieci padłyby ze śmiechu, gdyby usłyszały, że pamięć jest moją siłą. Wciąż powtarzają mi, że nie potrafię zapamiętać jednej prostej rzeczy. I że nie pamiętam, czym się różnią jabłka, tytułów filmów czy tego, o czym rozmawialiśmy w ostatnią niedzielę podczas spaceru w parku. No i naprawdę nie pamiętam tak wiele, jak bym chciała, o moim życiu w Rosji. Ale masz rację. Mam dość silną pamięć, zwłaszcza jeśli chodzi o widoki i zapachy. To rodzaj pamięci zmysłowej, która mnie nigdy nie zawiodła. Korzystałam z niej, pisząc „Sześć dni w Leningradzie”.\nPS: Mam przed sobą obraz niezbyt ruchliwego miasta. Nie ma tam żadnych tłumów czy pośpiechu wielkiej metropolią. Nie słyszę muzyki czy radości mieszkańców. Na początku lat 70. dużo spacerowałam z rodzicami. Byłam mała, więc sporo się bawiłam w parku, czasem z przyjaciółmi, czasem sama. Potrafię przywołać zapach metra i smak lodów z czarnej porzeczki. Potrafiłabym też rozpoznać zapach piwa mojego ojca i jego wódki. To samo dotyczy jego przyjaciół. Unosi się w mojej zmysłowej pamięci także dym papierosowy. No i przedszkole i ta woń szpitalna, chlor… Kojarzy mi się to z czasem, w którym zostałam opuszczona przez najbliższych mi ludzi. Mój ojciec był wtedy w więzieniu, mama chodziła do pracy, a ja byłam posyłana do sowieckiego przedszkola, gdzie nikt mnie nie kochał.\nA jednak przeczytałaś wtedy całego Czechowa i Verne’a, mając zaledwie 10 lat. Próbuję sobie wyobrazić, co właściwie zrozumiałaś z tych dzieł wtedy, zwłaszcza z Czechowa.\nPS: Nie zapominaj też o Dumas, Dickensie i Viktorze Hugo…\nPS: Cóż, Verne był prosty. To była literatura przygodowa. Czechow wcale nie należał do moich ulubionych autorów. Jego pisanie miało w sobie coś suchego. Za mało się tam dla mnie działo, jako dziecko szukałam czegoś innego: akcji przede wszystkim. Dickens za to opowiadał wspaniałe historie o małym porzuconym chłopcu. Dumas był najlepszy, najwspanialszy, najbardziej inspirujący. Wiesz, że moją pierwszą miłością był D’Artagnan?\nPS: Tak! A to, o czym przeczytałam w „Nędznikach”, mając dziewięć, może osiem lat, ciągle tkwi we mnie, po dziś, chociaż przecież tyle razy, już jako dorosła, czytałam ponownie tę książkę. Perypetie Jeana Valjeana i Cosette, jego desperackie pragnienie zatrzymania jej za wszelką cenę i odsunięcia jej od Mariusa, odwaga Enjolrasa, śmierć Gavroche’a, świeczniki płonące pod koniec życia Jeana Valjeana… To wszystko wywarło na mnie wrażenie i określa to, kim jestem obecnie. To nie są wspomnienia, to ukształtowało moją tożsamość. Mój tata miał rację. Inni ludzie poważali czasem jego decyzję i to że pozwalał mi czytać te wszystkie książki. Ale on się uparł. Twierdził, że będę rozumieć to co zrozumiem a wszelkie inne treści, te niewłaściwe, przeznaczone dla dorosłych, po prostu przelecą przez moją głowę. Nie pomylił się. Faktycznie tak było (na przykład nie zdawałam sobie sprawy z tego, że Fantine była prostytutką, ponieważ nie wiedziałam, kto to jest prostytutka).\nPS: To co kochasz, zawsze ma nad tobą władzę. Trzeba jednak uczciwie powiedzieć, że przeczytałam Dostojewskiego czy „Annę Kareninę” Tołstoja, gdy byłam już dorosła. Wpływ tych lektur na mnie miał więc bardziej intelektualny charakter. Ale po dziś dzień podziwiam i zazdroszczę Dostojewskiemu umiejętności analizowania każdego najdrobniejszego szczegółu psychologicznej warstwy zachowań charakterów. Miał do tego pióro – niezależnie od tego, czy to jest kwestia istnienia Boga czy odpowiedzi na pytanie, dlaczego któryś z jego bohaterów zbyt długo wyleguje się w łóżku. Mam wrażenie, że obecnie czytelnicy nie są już tak cierpliwi w wielu kwestiach. Teraz wymagają akcji i dojścia do finału o wiele szybciej niż za czasów, gdy swoją prozę tworzył Dostojewski.\nMoże to więc dobry moment, by spytać Cię o to, co znaczy w Twoim przypadku zdanie „Ameryka była życiem po śmierci”?\nPS: To akurat bardzo proste i odnosi się do czegoś bardzo jasnego po czasie, w którym doświadczałeś bardzo trudnego życia bez światła.\nPS: Wyjaśniam to w książce. Leningrad jest dla mnie nazwą miasta, które doświadczyło śmierci i głodu podczas wojny. To zmieniło oblicze tego miejsca na zawsze.\nGdy czytałem o Twoim Leningradzie, myślałem o „nostalgii”. Co to słowo znaczy dla Ciebie?\nPS: Nostalgia niesie w sobie tak wiele znaczeń, że nie sposób ich wyliczyć w jednym zdaniu. Gro z nich faktycznie odnosi się do historii, którą poruszam w książce „Sześć dni w Leningradzie”. Jest to więc tęsknota za domem, ale także tęsknota za młodością i życiem, które miało się wtedy, gdy było się bardzo młodym. To także smutek związany z ludźmi, których trzeba było zostawić za sobą, tęsknota za zmarłymi, smutek upływającego czasu i przemijania, melancholia za tym, co pozostało gdzieś i do czego nie można już wrócić. Nostalgia to słowo, które oznacza wszystkie te rzeczy dla mnie jednocześnie, a nawet coś więcej, zwłaszcza gdy myślę o mojej rosyjskiej rodzinie. Większość z tych ludzi już przecież nie żyje.\nPS: Przed wyjazdem nic specjalnie nie czytałam. Jechałam do Leningradu bez żadnych uprzedzeń. Gdy wróciłam, coś się uruchomiło. Wpłynęły na to opowieści mojego ojca i jego przyjaciół. Wtedy zaczęłam pisać. Szukałam obrazów na określenie tego, co zobaczyłam. W trakcie pracy nad książką wiele się nauczyłam.\nPS: …że się zmienił na lepsze. Jest czystszy, ma trochę więcej świeżego powietrza, jest bardziej kolorowy. I zawsze zachęcam, by pojechać tam i zobaczyć miasto na własne oczy. Dobrze jest mieć własny ogląd. Oczywiście część miasta pozostała taka jak dawniej. Przyjaciel mojego taty ciągle mieszka tam, gdzie mieszkał, a budynek, w którym żyje, nadal wygląda tak samo, jak wyglądał w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych czy dziewięćdziesiątych, gdy ja tam mieszkałam. Zderzenie się z taką rzeczywistością bywa wyzwaniem, ale może warto temu podołać. Jakoś lżej jest na duszy, gdy konfrontujemy się czasem z czymś trudnym. Poza tym naprawdę warto zobaczyć piękny Leningrad – Sankt Petersburg to perła Północy.\nJako motto swojej książki użyłaś cytatu z Menandera: „Żyjemy nie tak jak byśmy chcieli, lecz tak jak możemy”. Odnosi się to do Twojego życia po opuszczeniu Związku Radzieckiego czy także do życia, do którego zmuszeni są Twoi przyjaciele wciąż żyjący w Twoim Leningradzie?\nPS: Do jednego i drugiego. Życie, jakie usiłowaliśmy zbudować w Ameryce, różnie się układało. Czasem nam się powodziło, czasem nie. Dostawaliśmy na przykład mniej niż planowaliśmy czy mieliśmy nadzieje dostać. Oczywiście odnosi się to także w dużej mierze do tego, jak żyją nasi przyjaciele w Rosji. Oni potrafią zrobić coś z niczego. Mają tak wiele do zaoferowania, jedzą, piją, śmieją się z przyjaciółmi jak zwyczajni ludzie, ale nie zawsze dostają to, czego pragną.\nPS: Mojego tatę kochałam najbardziej na świecie. Nigdy nikogo tak nie pokochałam jak jego. I, tak, on miał olbrzymi wpływ na to, kim byłam i kim się stałam. Jego akceptacja znaczyła dla mnie bardzo wiele, podobnie jak brak akceptacji z jego strony. Byłam najbardziej dumna na świecie, gdy on był ze mnie dumny. Chciałam zostać prawnikiem, bo on powiedział, że byłabym w tym dobra. Chciałam zostać agentem CIA, ponieważ on powiedział, że to poważne zajęcie, dobre dla mnie. Urodziłam dzieci, bo wiedziałam, że sprawi mu radość, gdy będzie miał kogo zabierać na ryby. Chciałam pisać książki takie, które jemu się podobałyby. Jego śmierć położyła się cieniem na moim życiu. Nie podniosłam się po niej nigdy. I już nigdy się nie podniosę.\nPaullina Simons SZEŚĆ DNI W LENINGRADZIE (premiera 7 października 2015)


March 23, 2011 in Buty\nPoproszę o listę rozm. 9.5-10 UK\nfan_dobrego_buta 408 posts\nbratdominik 286 posts\nŻorż Ponimirski 83 posts\neye_lip 67 posts\nNo O.K. Wywołany do tablicy przez Marcina postanowiłem w końcu zabrać się za trzewiki z ostatniej akcji, w których posiadanie dzięki jego (Marcina) grzeczności, wszedłem. Nadarzyła się wyśmienita okaz\nSylwester przyniósł wyczekiwaną niespodziankę z fabryki AS. Gdy były robione lat temu x, były jednym tchem wymieniane w czołówce butów tej konstrukcji (veldtschoen). Prawdziwe wodoodporne czołgi, prze\nJestem zainteresowany rozmiarem 6,5-7\nTeż chętnie zobaczę listę w rozmiarze 8.\nChętnie zobaczę listę dla rozmiarów 7.5-8.\nJeśli koledzy z forum byliby skłonni doradzić co do rozmiaru i modelu to też chętnie zobaczyłbym co AS ma do zaoferowania.\nNosze Yanko 915 w rozmiarze 8 więc obstawiam, że rozmiar którym byłbym zainteresowany to 7,5-8,5 w zależności od kopyta.\nU mnie 915 w tym samym rozmiarze co kopyta AS. Mam niskie podbicie. Jeśli mógłbym coś zasugerować, poszukaj też lupką, był ten temat omawiany tu w wątku oraz w wątku o kopytach AS.\n2 hours ago, chylonczyk said:\nJa się dołączę do tej prośby.\nJeżeli zamówienie będzie planowane w drugiej połowie września, to też się chętnie przyłączę. 9,5-10UK\n3 godziny temu, Jerzy01 napisał:\nW zależności od kopyta, które będzie dostępne na pewno coś spróbujemy poradzić. Ja mam dziś na sobie AS na kopycie 109 w tym samym rozmiarze co 915, noszę od dwóch lat, ale przy każdym zakładaniu myślę sobie, że pół rozmiaru dłuższe by były lepsze\nJutro przysiądę i wrzucę listy\n@fan_dobrego_buta będzie co czytać w piątkowy wieczór\nEdycja: niedzielny wieczór\nDopiero dziś otrzymałem potwierdzenie, że buty będa wyceniane indywidulanie na podstawie wybranej ilości, ale również specyfikacji, podeszwy itd.\nPoniżej umiściłem 2 załączniki:\nII gatunek - różne rozmiary ( to jest lista kt zawsze otrzymywaliśmy) - to mamy buty od 180 GBP w górę\nI gatunek - powystawowe - tylko rozmiar UK8 - ceny od 280 - 350 GBP\n@fan_dobrego_buta ja poprosze o sprawdzenie wad ponizszych par:\npoproszę o sprawdzenie wad i informację o cenie:\n20573 - 7RAMSEYBLACK CALF DOUBLE MONK SHOE99 FBAKERS OAK BARK 8\n20727 - 2ALFRED-ESPRESSOALFRED-ESPRESSO CALF CAP OXFORDAS24BAKERS OAK BARK 8\n20696 - 1B3008-SP7807MAHOGANY PLAIN TOE BOOT3050 FX 8,5\nedycja: proszę o info co jeszcze jednego modelu: 20449 - 720449-7SCOTCH GRAIN CAP TOE DEMI BOOT 8\nPoprosiłbym o wady poniższych modeli w rozmiarze 8:\nI wadę tego modelu w rozmiarze 7,5\nI jeszcze jeśli można prosić:\n20573-1 Ramsey w rozm. 7,5\nWitam , poprosze o info . 20573-24 ANTIQUE MAHOGANY 7,5 20573-1 ESPRESSO CALF 7,5\n@fan_dobrego_butaJeśli da się uzyskać fotę stanu oraz skaz na poniższych parach - bardzo bym poprosił:\nOur Style N°\n20578 - 8\nBLACK CALF WING BROGUE\n20585 - 6\nESPRESSO/OAK BALMORAL BOOT\n20241 - 26\nESP CALF CAP TOE BALMORAL\nZapowiada się niezłe zamówienie\nProszę info o poniższych modelach:\n1.20724 - 2 EDGAR-BLK BLACK CALF PCH CAP BRG OXF AS24 BAKERS OAK. 7UK\n2. 20585 - 6 HOLMES II ESPRESSO/OAK BALMORAL BOOT 109F Leather. 7UK\n3. 20733 - 1 RUFUS-BLK RUFUS-BLK CALF WHOLECUT OXFORD AS24 BAKERS OAK. 7UK\nProsiłbym o informację dotyczącą następujących pozycji:\n20573 - 24\nANTIQUE MAHOGANY DBL BKL MONK SHOE\n20696 - 1\nMAHOGANY PLAIN TOE BOOT\n20034 - 18\nESPRESSO DOUBLE MONK STRAP\n20761 - 1\nESPRESSO CALF CAP TOE SEMI-BRG\nkażda z par w rozmiarze 9.\nPozdrawiam i dziękuje za zorganizowanie kolejnej akcji.\nJa sprawdzam jeszcze wymiary kopyta AS24 i zazdroszczę pozytywnie posiadaczom większej gotówki i szczupłej stopy w rozmiarze 8UK. W pliku butów I gat. macie kilka istnych perełek. Ramsey i Hunt w ciekawym zestawieniu kolorystycznym to coś, czego nie znajdziecie nigdzie indziej. Natomiast nawet za 350 funtów warto (jeżeli ktoś sobie może pozwolić) zainteresować się dwoma modelami: Benson (czarne) i Keats (burgund) z tej przyczyny, że są to buty handgrade, których normalna cena idzie w grube setki funtów. No chyba, że te nazwy są użyte dla innych butów. Tak czy siak, ja bym się zainteresował\nBardzo jestem ciekaw co kryje się pod tym oznaczeniem:\n20573-24 / 2801 / SHOE / 87F /\n@maciato ANTIQUE MAHOGANY DBL BKL MONK SHOE\n20573 - 24 2801 ANTIQUE MAHOGANY DBL BKL MONK SHOE 87 F Leather 6,5\n20696 - 1 B3008-SP7807 MAHOGANY PLAIN TOE BOOT 3050 FX Leather 6,5\n20034 - 9 20034 - 9 ATM BRN CALF DBLE MNK STRAP 99 EX Leather 7\n20241 - 26 20241 - 26 ESP CALF CAP TOE BALMORAL 99 EX BAKERS OAK BARK 7\n20589 - 6 HOWARD ACORN CALF BROGUE BOOT 7WK Leather 6,5


Chaber Pracownia Architektury Krajobrazu : bilgorajska.pl (, warszawa, katalog firm)\n> Start > Katalog firm > Dom i ogród > Architektura krajobrazu > Chaber Pracownia Architektury Krajobrazu\nProjektowanie ogrodów jest naszą pasją\nAutorem projektów jest architekt krajobrazu, który dzięki dodatkowemu wykształceniu w kierunku historii sztuki, potrafi łączyć w swoich pracach, artystyczną wrażliwość z fachową wiedzą ogrodniczą. Do zespołu należy również przyrodnik oraz rzeźbiarz. Dzięki zdobytej wiedzy i doświadczeniu, tworzymy nowoczesne, ciekawe i funkcjonalne rozwiązania ogrodowe. Staramy się jednocześnie, by pozostawały one w harmonii z otaczającym krajobrazem i rodzimą tradycją. Doskonale rozumiemy, że odczuwają Państwo potrzebę przebywania w pięknym otoczeniu. Chętnie pomożemy w urzeczywistnieniu tych marzeń. Realizujemy ogrody w stylu japońskim, wiejskim, angielskim, ogrody skalne i wiele innych. Budujemy elementy małej architektury, jak: tarasy, schody, grille, altany, oczka wodne, fontanny, stawy kąpielowe.\nW pracy kierujemy się rzetelnością, określamy jasne zasady współpracy, konstruujemy szczegółowe kosztorysy i umowy. Jesteśmy świadomi, że tylko zadowolony klient poleci nasze usługi innym osobom, dlatego ważna jest dla nas Państwa satysfakcja.


DNI KLĘSKI – marzec 1915 r. - Miasto Przemyśl\nDNI KLĘSKI – marzec 1915 r.\naut. Jacek Błoński, „Nasz Przemyśl”, marzec 2008 (Nr 42)\nW ostatnich tygodniach oblężenia żołnierze przemyskiej twierdzy oraz mieszkańcy miasta zmuszeni byli stawić czoło nie tylko trzymającym Przemyśl w żelaznych kleszczach wojskom rosyjskim, lecz także dwóm równie bezlitosnym wrogom: zimie i głodowi.\nMróz, częste opady śniegu bardzo utrudniały codzienne życie obrońcom i zwykłym przemyślanom. Mundury żołnierzy austro-węgierskich nie zdawały egzaminu w niskich temperaturach panujących w lutym i marcu. Szczególnie źle dotkliwe zimno i mróz znosili żołnierze pochodzenia włoskiego i z krajów bałkańskich. Było to powodem licznych chorób wśród załogi twierdzy. Aby choć częściowo zapobiec niedoborom w zapasach ciepłej bielizny i mundurów jeszcze na początku drugiego oblężenia komendant Kusmanek wydał rozkaz uruchomienia wszystkich zakładów krawieckich w mieście i stworzenia nowych. Część kobiet pozostałych w Przemyślu z własnej inicjatywy zorganizowała szwalnie, chcąc pomóc wyczerpanym bojem i zimnem żołnierzom. W pomieszczeniach sądu przy ul. Wodnej żony przemyskich urzędników i oficerów szyły ciepłą bieliznę oraz skórzane kamizelki dla wartowników pełniących warty. Zużyto na ten cel ponad 6.000 wojskowych tornistrów z cielęcej skóry, zupełnie nieprzydatnych w ówczesnych warunkach. W celu zdobycia jak największej ilości sukna rozpoczęto magazynowanie materiałów. W związku z tym przerabiano ubrania cywilne, flagi, zasłony i wszystko, z czego można by było pozyskać chociaż metr tkaniny. Kolejnym problemem był brak ciepłego obuwia. Buty używane przez żołnierzy ulegały szybko znoszeniu. Zdesperowani obrońcy próbowali reperować obuwie w doraźnych warsztatach, często zakładanych obok ich miejsc zakwaterowania, gdzie z czasem rozpoczęto wytwarzanie sabotów z drewna. Zniszczone buty naprawiano czym popadnie. Każdy znaleziony kawałek skóry, derki, a nawet blachy, drewna w sprawnych rękach służyły do ratowania rozpadających się żołnierskich butów. Niestety, zrozpaczeni żołnierze ściągali niejednokrotnie buty z nóg poległych w boju Rosjan. Było to zabronione przez dowództwo z powodu realnej groźby zakażenia się „trupią zarazą”.\nNa terenie przemyskiej twierdzy i w samym mieście uruchomiono doraźną produkcję przedmiotów codziennego użytku i broni.. Metodą chałupniczą wytwarzano zapałki, pastę do zębów, gwoździe, lampy, nożyce do cięcia drutu – 4.000, a także granaty ręczne - 8.000, pistolety sygnałowe -100 szt., podstawy obrotowe do ckm i dział przeciwlotniczych oraz wiele innego sprzętu wojskowego. Wyprodukowano także 18 miotaczy min z rur kanalizacyjnych. W przemyskich warsztatach powstał też pociąg pancerny uzbrojony w 2 działa M. 73 i 4 karabiny maszynowe. Intendentura zorganizowała również fabrykę mydła i skóry. Wyprodukowano ponad 10.000 konserw z wątroby końskiej, 3.000 łoju końskiego. W dziesiątkach małych warsztatów powstało dziesiątki tysięcy przedmiotów, takich jak podkowy, klamry, papa i inne, bez których funkcjonowanie w odciętej od świata twierdzy ponad stu tysięcy żołnierzy nie byłoby możliwe. Ponadto wytworzono kilkaset tysięcy kg obroku z drzewa bukowego, wierzbowego i brzozowego na paszę dla koni.\nProblemem był również brak maskujących mundurów. Ciemne sylwetki żołnierzy austro-węgierskich na tle białego śniegu były doskonałym celem dla rosyjskich strzelców. Powodowało to wysokie straty wśród żołnierzy biorących udział w dziennych patrolach na przedpolu twierdzy. Dowództwo wydało rozkaz, aby służbę patrolową obrońcy pełnili tylko i wyłącznie po zapadnięciu zmroku. Nocne wypady stworzyły wspaniałą okazję dla żołnierzy, którzy mieli już dość przeciągającego się oblężenia i przekładali rosyjską niewolę, gdzie mogli dostać ciepłą strawę, nad służbę w armii najjaśniejszego pana Franciszka Józefa I. Większość uciekinierów była pochodzenia ruskiego Zdarzały się jednak przypadki dezercji wśród Rumunów, Czechów a nawet Węgrów.\nJeden z honvedów z węgierskiego 8 pułku został schwytany podczas próby dezercji. Karą za ten czyn rzecz jasna była kara śmierci. Biedny Madziar, któremu przyszło się już żegnać z ziemskim padołem, usłyszał z ogromnym zdziwieniem, że z łaski gen. Tamasy’ego został ułaskawiony i może wrócić do służby w swoim pułku. Okazało się, że oficerowie postanowili za wszelką cenę uratować życie biednego żołnierza i chociaż wyrok sądu wojskowego był bezlitosny i jednoznaczny zwrócili się do dowódcy 23 Dywizji Honvedów.\nPod datą 6 marca anonimowy oficer – autor pamiętnika znalezionego razem z tzw.:„archiwum Molnara” wspomina o tym szczególnym wydarzeniu, udowadniającym, że nawet w warunkach krwawych działań wojennych, gdzie wydawałoby się, iż życie ludzkie nie ma żadnej wartości, istnieją wartości które nazywamy człowieczeństwem „…Było już godz.11.30 w nocy wręczyliśmy ją (petycję o ułaskawienie żołnierza)i Jego Ekscelencji (gen. Arpad Tamasy – dowódca 23 Dywizji Honvedów) który w ogóle nie chciał o tym słyszeć i nawet nie zamierzał czytać petycji. Ale kiedy spojrzał na nas, przypuszczalnie zorientował się z wyrazu naszych twarzy, że oczekujemy zupełnie czegoś innego poprosił o kodeks i po chwili czytania udzielił łaski, na co my powiedzieliśmy cicho „Niech żyje” i odetchnęliśmy z ulgą. Wszyscy ucieszyli się z takiego obrotu sprawy, bo przecież jest nas tak mało, że powinniśmy przebaczać nawet najgorszym złoczyńcom, mając nadzieję, że każdy dostrzeże swój błąd i stanie się dobrym i pożytecznym żołnierzem”.\nBrak żywności, wyczerpanie spowodowane zimnem, liczne choroby były przyczyną częstych zgonów wśród załogi Twierdzy Przemyśl. W ostatnich dniach obrony przemyskich fortów ponad 24 tysiące żołnierzy było niezdolnych do pełnienia służby. Do dnia 10 marca poniosło śmierć w boju bądź zaginęło 4490 żołnierzy (F. Forstner „Twierdza Przemyśl” Warszawa 2000). Setki obrońców umierało z powodu wyczerpania organizmu bądź zamarzało w trakcie służby wartowniczej w okopach i na wysuniętych posterunkach. Dla przykładu wiadomo, że w dniach 8-10 marca 1915 roku zmarło 27 żołnierzy.\nZ każdym dniem narastała świadomość, że upadek twierdzy jest coraz bardziej realny. Śmierć towarzyszy broni nie na polu bitwy, lecz z głodu bądź z zimna powodowały upadek morale wśród żołnierzy. Sytuację pogarszały również wiadomości o licznych aferach i szerzącej się korupcji wśród wyższych oficerów związanych z intendenturą. Jeden z jej szefów Rausch popełnił samobójstwo po ujawnianiu informacji o przekazaniu olbrzymich ilości żywności swojej kochance. Głośno było też o przyjaciółce gen. Tamasy’ego, czy o tzw: „księżniczkach-pilotkach”. Były to „damy do towarzystwa” umilające czas pomiędzy lotami przemyskim lotnikom. Zresztą w każdej kawiarni, restauracji, czy też zwykłej żołnierskiej kantynie pełno było pań lekkich obyczajów. Niejednokrotnie były to kobiety, które głód i nędza zmusiły do uprawiania nierządu. Tym bardziej że ceny żywności z dnia na dzień rosły w przerażającym tempie. Rozwijał się również handel wymienny. Za bochenek chleba dawano srebrne pierścionki i zegarki. W cenie było nie tylko pieczywo, drób, czy też wołowina, lecz również mięso z wszystkiego co żyło. Dla przykładu cena krowy wynosiła 1600 koron, kury – 48 koron, 1 kg koniny – 12 koron. Trudnym do zdobycia były psy w cenie 5 koron za sztukę i koty, za które płacono po 3 korony. Nie gardzono również mięsem myszy i szczurów. Za dziesięć szkodliwych, lecz „smacznych” gryzoni płacono jedną koronę.\nSytuacja ludności cywilnej była jeszcze gorsza. Szczupłe zapasy żywności, jeśli tylko się zachowały, były często zabierane przez wojskowe komisje, które konfiskowały ubogie zapasy w domach prywatnych. Ich działalność nasiliła się zwłaszcza w ostatnich dwóch tygodniach oblężenia. Wielokrotnie już wymieniana Helena z Seifertów Jabłońska wspomina pod datą 11 marca: „…Komisje chodzą teraz coraz częściej zabierając towar u ludności cywilnej. Zostawiają tak mało na głowę, że zaledwie na 8-10 dni wystarcza. Magazyny już nic nie wydają”.\nLudność cywilna dostawała przydziały żywności na podstawie kartek wydawanych przez starostwo. Następnie cywilny mieszkaniec Przemyśla musiał ją zanieść do intendentury, gdzie po przydzieleniu odpowiedniej ilości mąki, cukru, herbaty, soli, ryżu i innych produktów żywnościowych mógł ją odebrać po kilku dniach. Jednak tutaj dopiero się zaczynała „gehenna” cywila. Żywność wydawano w zależności od rodzaju w różnych magazynach rozrzuconych po wewnętrznym pierścieniu Twierdzy Przemyśl. Oddajmy jeszcze raz głos pani Helenie:, „… Jeśli już i tego szczęścia się dostąpi i kartkę dostanie trzeba z nią latać po wszystkich grupach magazynów, gdyż na każdej grupie wydają co innego. Mąka np. na Bakończycach, sól – inna grupa, cukier, ryż, kawa – inna, mięso inna, i t.d.. Grymasić nie wolno, trzeba brać co dadzą, płaci się z góry. Wymienić nie wolno np. jeden dostanie krupy (pęcak lub ryż), drugi 5 kg mięsa końskiego, ocet, zgniłej cebuli 30 dkg i 25 dkg fleischsmalz. Mąkę tak umniejszyli, że na głowę 5 kg na miesiąc, a cukier to już nawet na kostkę na dzień nie przypada, tłuszczu – 25 dkg, t.j. kawałki wielkości włoskiego orzecha, mięsa wędzonego, zalanego tłuszczem-tego razem 25 dkg, a gdy to się oddzieli, zostaje 2 łyżki. I to wszystko na cały miesiąc ma wystarczyć.\nPrzy tem dzieją się straszne nadużycia przy wadze, na każdy towarze ogromny procent brakuje. Dają także po 1 kg zwibacka ordynarnego. Ludzie to biorą chętnie. Rozparzy się gorącą, słoną wodą i jest zupa lub kolacja cała. Od wczoraj posyłam moją donnę rano i po południu. Stoi przed Festungskommando po 3-4 godziny i wraca z niczem. Rozpędzają ich. Są tacy co mdleją z głodu i znużenia przed Festungskommando. A w mieście już jajo po 1.5 kor., a kury niżej 60 kor. nie ma. Maruderzy, forszpani jedzą nawet surowe pastewne buraki. Cienie ludzkie się snują. Między niemi poznać tych co są dobrze zaopatrzeni lub co kradną bo twarze nie zapadłe a cera zdrowa.”\nKolejne dni przynosiły sprzeczne doniesienia z pola walki. Prawdziwe wiadomości przeplatały się z plotkami. Zapewne część fałszywych informacji była rozpowszechniana przez rosyjskich agentów celem stworzenia zamętu wśród załogi i mieszkańców. Raz po raz wśród mieszkańców rozchodziły się pogłoski o nadciągającej odsieczy lub też o pociągach pełnych żywności. Innym razem obrońców elektryzowała fałszywa wiadomość o podpisaniu przez Kusmanka kapitulacji, na mocy której załoga mogłaby opuścić twierdzę z bronią, następnie połączyłaby się z armią polową. Te i inne fantastyczne wieści przynosząc chociaż cień nadziei na zakończenie tragicznej sytuacji stu kilkudziesięciu tysięcy żołnierzy i cywili zamkniętych w kleszczach wojsk dowodzonych przez gen. Seliwanowa pomagały przetrwać kolejne tygodnie oblężenia.\nWojna toczyła się jednak dalej. Miasto i forty w dalszym ciągu były bombardowane z powietrza. Kolejne naloty miały miejsce 28 lutego, a także w dniach następnych. W niedzielę 28 lutego mieszkańcy miasta byli świadkami kolejnej walki powietrznej pomiędzy samolotem z twierdzy a rosyjską maszyną, która zrzucała bomby na centrum miasta. Również w pierwszych dniach marca samoloty rosyjskie kontynuowały naloty na miasto. Trzeba podkreślić, że chociaż straty materialne będące wynikiem rosyjskich rajdów powietrznych nie były wysokie, lecz częste i nękające naloty wrogich statków powietrznych zapewne wpływały bardzo negatywnie na psychikę obrońców i mieszkańców, zwłaszcza śródmieścia Przemyśla. Aby skutecznie zwalczać wrogie samoloty przystosowano działa do obrony przeciwlotniczej. Wiadomo, że na terenie miasta ustawionych było najprawdopodobniej 10 armat przeciwlotniczych. Do ostrzeliwania rosyjskich samolotów przerobiono również zdobyczne ciężkie karabiny maszynowe Maksim (8 ckm na podstawach przeciwlotniczych).\nLotnictwo z przemyskiej twierdzy doznało w ciągu II oblężenia ciężkich strat w wyniku udziału w walkach bądź przyczyn technicznych. Przemyska 11 eskadra straciła łącznie 12 samolotów, 7 pilotów zginęło bądź dostało się do niewoli. F. Forstner podaje, że tuż przed poddaniem twierdzy wiatr zniósł aż 4 balony obserwacyjne w stronę pozycji nieprzyjaciela, a 12 członków załóg dostało się do niewoli. Warto podkreślić, że dzięki lotnikom przemyskiej eskadry przemyska twierdza mogła otrzymywać pocztę i lekarstwa z zewnątrz, a samoloty startujące z lotnisk na terenie twierdzy stoczyły co najmniej kilkanaście walk powietrznych. Ważną rolę odegrały również balony obserwacyjne, dzięki którym w okresie obydwóch oblężeń udało się wykryć i zniszczyć wiele rosyjskich stanowisk artyleryjskich.\nOd połowy lutego zaczęła gwałtowanie wzrastać aktywność wojsk rosyjskich. Szczególnie ciężkie boje toczono na stanowisku przedpola Pod Mazurami-Helicha. Po wielu akcjach zaczepnych (12, 13, 18 i 19 lutego) Rosjanom w dniu 13 marca udało się po ciężkich walkach zająć bardzo ważne dla obrony twierdzy stanowiska Na górach-Batycze. Zajęcie tych pozycji poważnie utrudniło obronę zewnętrznego pierścienia obrony, ponadto z nowo zdobytych pozycji artyleria rosyjska bez trudu mogła ostrzeliwać samo centrum miasta.\nSytuacja obrońców stawała się z dnia na dzień coraz trudniejsza. Groźba nagłego zdobycia Przemyśla i fortów przez Rosjan stała się bardzo realna. Kusmanek naciskany przez naczelne dowództwo podjął decyzję o próbie przerwania pierścienia wojsk oblężniczych. Kierunek uderzenia grupy wojsk złożonych z załogi twierdzy był zaskakujący. Komendant Twierdzy Przemyśl postanowił uderzyć w kierunku Mościsk i Sądowej Wiszni. Planowany kierunek uderzenia był sprzeczny z poleceniem AOK (naczelne dowództwo austro-węgierskie). AOK wybrało inny kierunek Lesko-Sambor, na którym to po przerwaniu linii rosyjskich grupa uderzeniowa z twierdzy miała połączyć się z armią polową. Generałowie w AOk byli zupełnie zaskoczeni decyzją Kusmanka o ataku osłabionych oddziałów z twierdzy w głąb pozycji rosyjskich. Sam dowódca Twierdzy Przemyśl następująco wyjaśnia swoją kontrowersyjną decyzję w swoich pamiętnikach; „Ponieważ przy ówczesnym stanie załogi twierdzy nie bardzo było możliwe dołączenie do własnej armii, chodziło mi głównie o to, by pójść gdziekolwiek i ewentualnie w takim kierunku, by zadać przy tym możliwie duże straty nieprzyjacielowi na tyłach jego armii polowej, niszcząc linie kolejowe, mosty, magazyny itp. Oraz takim kierunku, na którym znajdowały się niedaleko największe magazyny żywnościowe”( F. Forstner Twierdza Przemyśl Warszawa 2000).\nSzarża kawalerii austro-węgierskiej na przedpolu Twierdzy Przemyśl – wł. MNZP\nHeroiczną, a zarazem szaleńczą próbę rozerwania rosyjskich kleszczy wyznaczono na dzień 19 marca 1915 roku. Do zadania wyznaczono kombinowaną brygadę piechoty gen. mjr. Kloibera, 108 Bryg. Piechoty Posp. Rusz. płk. Martinka, 97 Bryg. Piechoty Posp. Rusz. gen. mjr. Wezera, kombinowaną dywizję gen. dyw. Waitzendorfera. W tej specjalnej grupie wojsk, której zadaniem było wykonanie ataku wymagającego wręcz nieludzkiego wysiłku i odwagi nie mogło zabraknąć „lwów” przemyskiej twierdzy – żołnierzy 23 Dywizji Honvedów gen. Tamasy’ego. Po otrzymaniu dodatkowego przydziału konserw żołnierze wyznaczonych jednostek rankiem 29 marca mieli zająć wyznaczone pozycje. Niestety, wielu wygłodniałych obrońców wbrew zakazom oficerów zjadło już w godzinach rannych przydzielone konserwy, co spowodowało ciężki rozstrój żołądka i długotrwałą chorobę u większości, a niektórym zmarli w wyniku spożycia zbyt dużej ilości jedzenia po wielu dniach głodówki. Kolejnym czynnikiem utrudniającym planowane rozpoczęcie akcji była obfite opady śniegu. Zanim pierwsze oddziały szturmowe osiągnęły linię zewnętrznego pierścienia fortów setki żołnierzy zalegało w rowach, okopach. Idący w pierwszej linii honvedzi, atakujący w dziennym świetle na odkrytym terenie ginęli pod gradem kul rosyjskich karabinów maszynowych i broni ręcznej. Pomimo dzielnej postawy atakujących, żołnierzom z twierdzy nie udało się zdobyć nawet pierwszej linii okopów rosyjskich. Po siedmiu godzinach krwawej i beznadziejnej walki wyczerpane oddziały wróciły z powrotem do twierdzy. Na wschodnim przedpolu twierdzy pozostało tysiące rannych i zabitych żołnierzy. Wielu z nich zmarło nie od odniesionych ran, lecz z powodu wyziębienia organizmu. Waleczna 23 Dywizja Honvedów straciła prawie 70 % stanu swoich żołnierzy biorących udział w wypadzie.. Świadkowie i uczestnicy tamtych walk opowiadali, że ci, którzy przeżyli, z płaczem padali sobie w objęcia, mówiąc, że wrócili z piekła. Oddziałom biorącym udział w wypadzie nie dane było jednak odpocząć. Natychmiast zostali skierowani na swoje stare pozycje, ponieważ Rosjanie podjęli przeciwuderzenie i powstała realna groźba zdobycia twierdzy przez wroga. Jednak dzięki ostrzałowi artylerii fortecznej udało się powstrzymać atak Rosjan, którzy po zorientowaniu się, że istnieją nikłe szanse na wykonanie udanego kontrataku powrócili na pierwotne pozycje. W krwawym dniu 19 marca zginęło bądź dostało się do niewoli od 5 do 10 tysięcy żołnierzy z Twierdzy Przemyśl.\nZachęcony zwycięstwem Seliwanow rozkazał w dniu następnym szturm na wszystkich odcinkach opornej twierdzy. Rosjanie błędnie doszli do wniosku, że załoga Przemyśla jest tak już wyczerpana, że nie będzie w stanie obronić miasta i fortów. Po wielokrotnych, bezskutecznych szturmach krwawo odpartych przez obrońców 21 marca rosyjski generał wydał rozkaz zaprzestania działań ofensywnych, nie wiedząc, że w tym czasie trwały już przygotowania ze strony dowództwa Twierdzy Przemyśl do poddania się. Stało się tak na wniosek AOK, które obawiało się, że twierdza wpadnie w ręce Rosjan w trakcie walk wraz z całym sprzętem, a co najgorsze z nieuszkodzonymi fortami. Byłoby to fatalne dla późniejszych działań wojsk austro-węgierskich w rejonie Przemyśla i próbie odbicia twierdzy.\nChociaż Kusmanek nadał telegram do naczelnego dowództwa z zapewnieniem kontynuacji obrony, jeszcze 20 marca AOK wysłało zwrotną depeszę o następującej treści: „Skoro ilość żywności uniemożliwia dłuższe utrzymanie, należy poddać się, a przed przekazaniem twierdzy zniszczyć cały sprzęt wojenny”.\nMoment wysadzenia mostu drogowego rankiem 22 marca - wł. MNZP\nRozpoczęły się przygotowania do poddania się Twierdzy Przemyśl. Następnego dnia 21 marca odbyła się narada dowództwa przemyskiej twierdzy, w wyniku której gen. Herman Kusmanek podpisał rozkaz operacyjny nr 234 o kapitulacji załogi przemyskiej twierdzy. Wszystkie forty, składy amunicji i część pozostałych obiektów militarnych miała zostać wysadzona w powietrze, również cała artyleria forteczna po wystrzeleniu amunicji miała zostać zniszczona. Podobny los na mocy rozkazu miał spotkać pozostały sprzęt wojskowy (telefony, kuchnie polowe, samochody, ciężarówki, furmanki). Żołnierze mieli obowiązek połamać karabiny, a zamki wyjąć i zakopać, amunicję należało zakopać bądź wrzucić do Sanu lub Wiaru. Rano 22 marca wszystkie jednostki miały opuścić stanowiska polowe, wcześniej niszcząc wszystko, co mogło przedstawiać jakąkolwiek wartość bojową.\nZniszczony austro-węgierski samochód ciężarowy – wł. MNZP\nWieczorem 21 marca artyleria rozpoczęła przerażający koncert z wszystkich dział, jakie miała do dyspozycji. Strzelano również z moździerzy 305 mm, których obsługi miały dotychczas zakaz strzelania w nocy ze względu na możliwość zlokalizowania przez Rosjan stanowisk. Tej nocy jednak nie obowiązywały już żądne reguły maskowania się przed wrogiem. Rosjanie byli przerażeni, początkowo przypuszczali, że jest to przygotowanie artyleryjskie do kolejnego wypadu. Po wystrzelaniu amunicji wysadzono lufy dział. O świcie rozpoczęto wybijanie koni. Wielu żołnierzy miało łzy w oczach, gdy musieli strzelać do zwierząt, które tak dzielnie służyły im w najcięższych chwilach. Dewastowano samochody, palono furmanki, setki litrów ropy i benzyny wylewano do Sanu.\n- Zniszczony fort IX Duńkowiczki – wł. autora\nZniszczony fort X Orzechowce – wł. MNZP\nO godz. 6.00 ziemia zatrzęsła się w Przemyślu. Nad miastem unosiły się kłęby czarnego dymu. Z wielu domów siła wybuchu zmiotła dachy i powybijała szyby w setkach okien. Nastąpił ostateczny akord upiornego ranka. Eksplodowały ładunki wybuchowe podłożone w przemyskich fortach. Potężne, betonowe mury, pancerne wieże zamieniły się w morze gruzów. Jeden z jej obrońców podpułkownik Emil Rottenwald tak wspomina czas agonii Twierdzy Przemyśl: „…Punkt o 6 przed południem wyleciały w powietrze forty w potężnych słupach kurzu i dymu, składy amunicji wysadzały w górę snopy eksplodujących pocisków, mosty załamały się z hukiem – dumny Przemyśl, co nieugięty urągał przeważającemu liczbą nieprzyjacielowi był kupą gruzów.”\nZniszczony budynek radiotelegrafu w twierdzy – wł. MNZP\nTuż po zakończeniu akcji niszczenia sprzętu i wysadzenia w powietrze fortów w stronę kwatery Seliwanowa udało się dwóch parlamentariuszy z dowództwa Twierdzy Przemyśl. Ppłk. Hubert i płk. Martinek zostali zatrzymani przez Rosjan i doprowadzeni przed oblicza generała Seliwanowa. Ten nie chciał słyszeć o jakichkolwiek warunkach kapitulacji, żądał natychmiastowego i bezwzględnego poddania się załogi twierdzy.\nW pewnym momencie życie obydwóch austro-węgierskich oficerów zawisło na włosku. Seliwanow był wściekły, że Kusmanek rozkazał zniszczyć wszystkie urządzenia forteczne Dowiedział się też o śmierci dwóch żołnierzy rosyjskich w trakcie niszczenia fortu IV Optyń. Na szczęście skończyło się tylko na spędzonej nocy przez parlamentariuszy w areszcie rosyjskim. Rankiem następnego dnia oficerowie powrócili do Przemyśla.\nWejście pierwszego patrolu kozackiego do centrum Przemyśla – wł. autora\nOkoło godziny 8 rano od strony fortu VI Helicha w kierunku miasta zaczęły nadciągać wojska rosyjskie. Do centrum Przemyśla jako pierwsze wjechały oddziały Kozaków. Oto jak spotkanie ze zwycięskimi Rosjanami i pierwsze godziny niewoli wspomina jeden z oficerów broniących Twierdzy Przemyśl”: „…Gdy z moją kompanią po zniszczeniu tego, co można było zniszczyć, przybyłem na wyznaczone mi tymczasowe miejsce postoju w okolicy „Sanockiej Bariery”, zastałem tam już siedzących żołnierzy innych oddziałów bez broni, tylko z chorągiewkami w ręku, którzy oczekiwali przybycia Rosjan […] Niedługo trzeba było czekać na Rosjan. Wnet ukazali się kozacy na małych nie podkutych koniach w ósemkach, całą szerokość drogi Sanockiej zajmując. Dziwny kontrast tworzyli ci jeźdźcy o rumianych, „spasionych” twarzach w porównaniu z wychudłym i bladym żołnierzem Twierdzy i nieproporcjonalnie małym wydawał się ten stepowy dreptający konik do rosłego jeźdźca, który na nim siedział.[…]\nOddziały kozaków na jednej z ulic Przemyśla -22 marca 1915 roku – wł. MNZP\nDługi był korowód kozaków. Gdy się skończył, wydano rozkaz, byśmy pomaszerowali za Sanocką Bramę. Tu na obszernym wygonie po prawej stronie drogi zajęliśmy miejsce; biwakowała tu już rosyjska piechota […]. Długo czekaliśmy na łące, rozkaz powrotu do miasta. Wyznaczono nam jako kwaterę jeden budynków szkoły – nazwy jej nie pomnę – pobliżu zabudowań straży pożarnej nad Sanem”.\nOficerowie rosyjscy i austriaccy w kawiarni „Habsburg” w pierwszych dniach okupacji rosyjskiej - wł. autora\nW niedługim czasie również do kwatery Kusmanka dotarli rosyjscy żołnierze. Jeden z oficerów w randze kapitana sztabowego zażądał od dowódcy twierdzy, aby ten oddał swoją szablę. Kusmanek po początkowym sprzeciwie uległ i położył szablę na stole przed sobą. Po pewnym czasie do kwatery byłego już komendanta Twierdzy Przemyśl przybył dowódca rosyjskiej 81 Dywizji Rezerwowej, który zwrócił szablę austro-węgierskiemu generałowi. Następnie Rosjanin poprosił o wybaczenie. Tym szlachetnym akcentem zakończyło się dowództwo Kusmanka w twierdzy nad Sanem. Podzielił on los pozostałych 8 generałów, 93 oficerów sztabowych, 25000 oficerów i urzędników administracji wojskowej wreszcie tych, którzy bronili twierdzy: 117 tysięcy oficerów, żołnierzy i robotników wojskowych. Dla nich wojna się już skończyła. Część z nich wróciła w roku 1918 do swoich domów. Niestety, wielu z nich na zawsze spoczęło w ziemi na cmentarzach w centralnej Azji lub dalekiej Syberii. Wraz z żołnierzami Rosjanie wywieźli około 4000 cywilnych osób z Przemyśla.\nJeńcy austriaccy w Przemyślu w dniu 22 marca 1915 roku - wł. MNZP\nW lasach i na polach, na polowych cmentarzach spoczęło tysiące żołnierzy obydwóch armii. Przypuszcza się, że w czasie II oblężenia w obydwóch armiach zostało rannych bądź zabitych łącznie około 100.000 żołnierzy (Rosjanie 40-50.000 żołnierzy, Austriacy-35-50 tysięcy żołnierzy).\nZwiedzając forty Twierdzy Przemyśl pamiętajmy nie tylko o architekturze militarnej, różnych typach broni użytej przez obydwie armie, lecz również o ludziach, którym przyszło żyć i umierać w przemyskiej twierdzy. Podczas każdej, kolejnej rocznicy kapitulacji Przemyśla wspomnijmy również o tysiącach mieszkańcach miasta i okolic zmuszonych do opuszczenia rodzinnego miasta i wsi i tych, którym przyszło zginąć w wojnie pomiędzy zaborcami.\nw tym miesiącu: 567364


Metody i techniki zarządzania jakością : kompendium wiedzy – Cytaty – Encyklopedia Zarządzania\nEncyklopedia Zarządzania :: Metody i techniki zarządzania jakością : kompendium wiedzy\nCytaty i parafrazy (0 - 20 z 85)\n(cytat, str. 6) Zarządzanie przez jakość to nie tyko procedury, metody, kryteria, certyfikaty czy atesty - to szeroko pojęta kultura oganizacji. Kluczowe czynniki sukcesu w tym obszarze budują kompetencje pracowników w zakresie pracy zespołowej i praktyczne umiejętności stosowania metod i technik zarządzania jakością.\n(cytat, str. 13) Za szeroko rozumianą jakość w organizacji nie odpowiadają tylko służby jakości - działy zarządzania czy zapewnienia jakości... Zatem każdy pracownik odpowiada za kształowanie jakości, jest częścią procedur nadzorowania wyrobów niezgodnych, działań korygujących, zapobiegawczych i ciągłego doskonalenia.\n(cytat, str. 20 - 21) Cykl PWSD zawiera chronologicznie uporządkowane działania, typowe dla układu sterowania ze sprzężeniem zwrotnym (działania te dotyczą jakości procesów technologicznych oraz produktów). Innymi słowy jest to cykl działań mających na celu wprowadzenie zmian i innowacji do przedsiętbiorstw...\nNazwa cyklu PWSD wzięła się od pierwszych liter czterech jego etapów\nSłowa kluczowe: PWSD\n(cytat, str. 27) Obecnie istnieje wiele definiicji jakości, jednak w literaturze najczęściej spotyka się następujące:\n1) według J.M.Jurana jakość to zdatność do użytku.\n2) według W.Edwardsa Deminga jakość to zaspokojenie aktualnych i przyszłych potrzeb klienta.\n3) wdług A.V.Feigenbauma jakość to ogół charakterystyk wyrobu lub usługi w sferze marketignu, projektowania i obsługi, dzięki którym użytkowane wyroby i usługi sepłniają oczekiwania klienta.\n4)według P.B. Crosby’ego jakość to zgodność z wymaganiami.\n5)według R.Flooda jakość to spełnienie formalnych i nieformalnych wymagań klientów przy najniższych kosztach za pierwszym i każdym następnym razem.\n(cytat, str. 28 - 29) Opracowane zostały podstawowe założenia TQM:\n-zaangażowanie dostawców i klientów,\n-pomiar wyników działalności,\nJest to podejście zupełnie różne od wcześniejszego, opierające się na skrupulatnej kontroli i testach służcych wykrywaniu i usuwaniu wad.\n(cytat, str. 30) Stosowanie zasad TQM może odnieść skutek nietylko w przedsiębiorstwach produkcyjnych, wytwarzających wielkoseryjne wyroby meterialne, ale również w przedsiębiorstwach handlowych i świadczących usługi.\n(cytat, str. 36) Dlatego też zaprezentowaliśmy metody i techniki zarządzania jakością w ujęciu etapów spirali Deminga PWSD oraz w relacji z elementami zarządzania jakością, określonymi przez pryzmat podejści procesowego, takimi jak:\n2.opis i analiza,\n3.identyfikacja zagrożeń i problemów,\n4. Identyfikacja i analiza przyczyn,\n5.identyfikacja i wybór rozwiązań,\n6. Realizacja i ocena skuteczności,\n(cytat, str. 53 - 54) FMEA jest uznaną i powszechnie stosowaną techniką umożliwiającą identyfikację błędów i pomoc w ich eliminowaniu. Analizę FMEA wykorzystuje się do rozpoznaia i oceny ryzyka wystąpienia potencjalnych błędów, które mogą zaistnieć w poszczególnych elemntach wyrobu lub w procesie jego wytwarzania, a także skutków ich wystąpienia.\nTypowo wyróżnia się dwa rodzaje analizy FMEA:\n1.FMEA projektu - pozwala na zrobienie rzeczy dobrze za pierwszym razem.\n2.FMEA procesu - umożliwia identyfikację problemów i zakłóceń, jakie można napotkać w trakcie realizacji zaplanowanych procesów.\nSłowa kluczowe: FMEA\n(cytat, str. 67) Benchmarking polega na znalezieniu wzorcowego konkurenta, do którego zostanie porównana nasza organizacja i dopasowaniu rozpatrywanego zagadnienia do potrzeb naszego przedsiębiorstwa... Należy pamiętać że benchmarking nie polega na kopiowaniu gotowych wzorców, lecz na opracowaniu sposobu dochodzenia do najlepszych roziwązań.\n(cytat, str. 68) Wyróżnia się cztery rodzaje benchmarkingu:\n1. Wewnętrzny - jest porównaniem i analizą sposobu działania w obrębie własnej firmy.\n2.zorientowany na konkurencję - prowadzi analizy usług, osiągnięć, procesów oraz ich oddziaływania na klienta.\n3.funkcjonalny - jest porównianiem i analizą przebiegu pracy, procesów oraz realizacji zadań w organizacji, które nie są wobec siebie konkurencyjne, ale działają w sposób godny uwagi.\n4.rodzajowy - dotyczy porówniania procesów i metod pracy stosowanych przez przedsiębiorstwa z różnych sektorów gospodarki.\n(cytat, str. 69) Celem benchamarkingu jest znacząca poprawa efektywności określonej funkcji, specjalności zawodowej lub procesu.\n(cytat, str. 70) Cykl benchamarkingu:\n1.Wyznaczenie obiektu benchmarkingu,\n6.Planowanie i realizacja zmian oraz doskonalenie.\n(cytat, str. 72) Burza mózgów jest powszechnie stosowaną metodą, służącą znalezeniu wielu pomysłów, propozycji rozwiązania psotawionego problemu. Dzięki aktywnemu uczestnicwu pracowników uzyskuje się wiele idei w relatywnie krótkim czasie. Burza mózgów umożliwia uzyskanie wielu różnych pomysłów. Niektóre z nich są zwykle bardzo oryginalne a niektóre wręcz kontrowersyjne.\nSłowa kluczowe: burza mózgów\n(cytat, str. 73) Zastosowanie:\n1.Generowanie nowych idei,\n2.Ulepszanie i rozwijanie koncepcji,\n3.Identyfikowanie przyczyn problemów i możliwych rozwiązań tych problemów,\n4.Identyfikowanie potencjalnych sposobów poprawy jakości.\n5.Tworzenie list nowych pomysłów,\n6.Angażowanie zespołu pracowników w tworzenie nowych pomysłów.\n(cytat, str. 73) Burza mózgów realizowana jest w trzech fazach.\nEtap pierwszy obejmuje prace przygotowawcze do przeprowadzenia prawdziwej burzy mózgów.\nEtap drugi dotyczy poszukiwania pomysłów i stanowi właściwą burze mózgów.\nEtap trzecie to zestawienie, ocena i wybór najlepszych pomysłów.\n(cytat, str. 75) Brainwriting to niewerbalna forma burzy mózgów. Uczestnicy grupy zapisują swoje pomysły na kartce, a następnie przekazują swoją kartkę drugiej osobie. Celem takiego działania jest stworzenie jak największej liczby pomysłów w odniesieniu do omawianego zagadnienia czy problemu. Najczęściej spotykane są jednak dwie wersje niewerbalnej burzy mózgów.\nSłowa kluczowe: brainwriting\n(cytat, str. 76) Cykl doskonalenia procesu DMAIC bazuje na kole Deminga.\nJest usystematyzowanym, zdyscyplinowanym i rygorystycznym podejściem do doskonalenia procesu, skłądającym się z pięciu faz, gdzie kaząda faza jest logicznie powiązana z poprzedzającą i następną... Znajduje zastosowanie w przypadku gdy produkt lub proces istnieją w firmie, ale nie spełniają oczekiwań klienta lub nie są odpowiednio przygotowane.\nSłowa kluczowe: DMAIC\n(cytat, str. 77) Cykl doskonalenia procesu składa się z pięciu części:\n(cytat, str. 84) Ćwiczenie dostrzegania korzyści i barier dla jednostki i firmy pomagaja zauważyć organizacji profity osobiste i organizacyjne wynikające z proponowaej zmiany jak również wskazać przeszkody, które mogą pojawić się na drodze jej realizacji.\nSłowa kluczowe: czynność przedsiębiorstwa\n(cytat, str. 88 - 89) Diagram drzewa nazywany często diagramem systematyki, może stanowić efektywne narzędzie w procesie planowania. Jeśli wykorzystywany jest w celu rozwiązania problemu, przypomina diagram przyczynowo-skutkowy Ishikawy. Natomiast jeśli ma przedstawić kolejne etapy działań w analizowanym procesie, wykazuje duże podobieństwo do schematu belkowego.\nZastosowanie: Wskazanie w formie graficznej logicznychj zależności między danym zagadnieniem a jego elementami składowymi,, Planowanie i analiza proponowanych rozwiązań danego problemu czy też weryfikacja przyczyn problemu.\nSłowa kluczowe: diagram drzewa


JAKIE AKCESORIA PRZYDADZĄ SIĘ W PRAKTYKOWANIU JOGI? OTO GOTOWA LISTA! - Naturalne Suplementy na Odchudzanie - informacje\nOpublikowano 3 lipca, 2021 3 lipca, 2021 przez Patrycja Drabinska\nW dzisiejszym poście chciałabym mój wcześniejszy wpis JOGA DLA POCZĄTKUJĄCYCH? OD CZEGO ZACZĄĆ? KILKA CENNYCH WSKAZÓWEK rozwinąć o kwestię akcesoriów, które mogą być przydatne w praktykowaniu jogi. Jak już wiemy joga to fantastyczny sposób na zadbanie o swoje samopoczucie i sylwetkę. Regularna praktyka gwarantuje poprawę postawy, optycznie wysmukla sylwetkę czy też zwiększa elastyczność ciała. Dodatkowo joga to również praca z oddechem, walka ze stresem i niepokojem. Można się zrelaksować, wyciszyć, a nawet dodać sobie energii! Aby móc rozwijać praktykę można skorzystać z akcesoriów, które można zakupić, albo wypożyczyć w większości szkołach jogi.\nPoniżej przedstawiam akcesoria, które mogą się przydać:\nMata to podstawa! Wybór mat na rynku jest ogromny, ale warto wybrać taką, która będzie odpowiednio dobrana, aby dobrze się na niej czuć. Przy wyborze maty warto zwrócić uwagę na materiał, z której jest wykonany. To najważniejszy parametr, ponieważ gwarantuje trwałość maty i jej przyczepność.\nWyróżniamy maty wykonane z następujących materiałów:\nPCV – są najtańsze i najpopularniejsze. Łatwo się je czyści, są trwałe i antypoślizgowe. Jednak ich największym minusem jest to, że są nieekologiczne. Nie nadają się do recyklingu i są wykonane z tworzyw sztucznych.\nTPE – są lepszym rozwiązaniem, ponieważ nadają do recyklingu. Ponadto są trwałe i antypoślizgowe.\nKAUCZUKU – są przyjazne środowisku, jednak są cięższe, mają za to doskonałą przyczepność i izolację od podłoża.\nKORKA – są droższe i cięższe od pozostałych rodzajów mat. Ich plusem jest to, że są przyjemne w dotyku i antybakteryjne.\nPU – czyli poliuretan, maty tego typu są pokryte PU jedynie na wierzchniej części maty, pozostała część (środek, spód) wykonane są z PCV. Taka mata jest gładka i antypoślizgowa.\nMIKROFIBRY – często od spodu pokryte są kauczukiem, dzięki czemu nie przesuwają się po podłodze podczas jogi. Mikrofibra działa jak ręcznik, pochłania pot i wilgoć. Podczas ćwiczeń warto zmoczyć wodą dłonie i stopy, aby nie ślizgały się na macie.\nJUTY – często maty z juty są połączone z innym materiałem, np. kauczukiem. Jest antypoślizgowa, jednak nie jest tak przyjemna w dotyku jak pozostałe maty. Nie należy jej moczyć wodą.\nKolejnym parametrem na, który powinniśmy zwrócić uwagę jest grubość maty. Grubsza mata to gwarancja wygody. Ponadto izoluje od zimnej podłogi. Cieńsze maty natomiast są lżejsze i łatwiejsze w transporcie.\nMaty o grubości 1-2 mm najczęściej są uznawane jako maty podróżne, są najcieńsze, dają poczucie stabilności i są antypoślizgowe. Jednak nie poleca się ich stosować na co dzień, warto wtedy pod nie podkładać koc, albo ręcznik.\nMaty o grubości 3-4 mm są to standardowe maty, najczęściej dostępne na rynku. Zapewniają dobrą amortyzację, jednak zaleca się przy dłuższych ćwiczeniach, aby pod nie również podkładać koc lub ręcznik.\nMaty o grubości 3-4 mm to już grube maty, które zapewniają najlepszą amortyzację. Można podczas praktyki poczuć solidną izolację od podłoża.\nKolejny parametr to długość maty. Należy dopasować matę do swojego wzrostu. Klasyczna mata ma wymiary 180cm x 60 cm. Jednak dostępne są także inne opcje. Mata powinna być dłuższa co najmniej o 10 cm od naszego wzrostu.\nZwróć uwagę również na wagę maty. Jeśli matę będziecie nosić często to wybierz taką do 2-2,5 kg. Warto wtedy wybrać matę z TPE, PCV czy cieńszych mat kauczukowych. Sprawdzą się świetnie w podróży i będą idealne dla osób z problemami kręgosłupem.\nMatę do jogi można wybrać również pod kątem stylu jogi.\nDla jogi statycznej, która nie wymaga płynnych przejść i przeskoków sprawdzi się mata z kauczuku i TPE. Przy tym rodzaju jogi ważna jest antypoślizgowość. Można również zwrócić na matę PVC, jednak w tym przypadku antypoślizgowość jest mniejsza.\nDla jogi dynamicznej, gdzie intensywność jest większa i wiąże się z przejściami najważniejsza jest trwałość maty. Tutaj najlepszym wyborem będzie mata z PVC, która właśnie jest najbardziej trwała.\nDla jogi praktykowanej w wysokiej temperaturze najważniejszą cechą maty jest poradzenie sobie z większą ilością potu przy zachowaniu antypoślizgowości. Tutaj można wykorzystać maty z mikrofibry.\nJeśli chodzi o cenę, warto pamiętać o tym, że taka mata posłuży nam przez długie lata, więc nie ma co przesadnie na niej oszczędzać.\nTutaj zrezygnujcie z obszernych strojów, ponieważ są niewygodne i przy pewnych pozycjach większa koszulka będzie spadała na głowę. Warto wybrać obcisłą koszulkę lub top, które nie krępują w żaden sposób ruchów i będziecie czuć się w nich wygodnie. Zamiast szerokich dresów najlepiej sprawdzą się bezszwowe legginsy. Jogę praktykuje się na boso, jednak w ziemie zmarzluchy powinny zainwestować w specjalne skarpetki do jogi. Ważny jest również sportowy biustonosz oraz wygodne majtki.\nTo również jedno z najpopularniejszych akcesoriów do jogi. Pasek zajmuje mało miejsca, jest lekki i bez problemu można go zabierać na zajęcia z jogi. Pas ułatwi zdecydowanie wykonywać niektóre asany. Pasek powinien mieć 3 lub 4 cm szerokości. Jego długość powinna być regulowana. Możesz wybrać także pasy bez regulacji, są zdecydowanie tańsze, jednak ciężej śledzić postępy.\nW szkołach jogi często wykorzystuje się klocki. Akcesoria są przydatne jeśli jesteś początkując joginką. Bloczki ułatwiają wchodzenie w niektóre pozycje, które dla początkujących są zbyt bolesne, wymagające lub po prostu niewykonalne. W sklepie możemy się spotkać z różnymi rodzajami klocków.\nKlocki drewniane – są najcięższe i najdroższe, więc ciężko będzie je transportować. Ale mimo tego są najlepszym wyborem. Kupione raz, zdecydowanie posłużą na długie lata! Jeśli praktykujesz jogę w domu ten rodzaj klocków będzie dla Ciebie najlepszy.\nKlocki korkowe – Są zdecydowanie lżejsze od drewnianych, ale nie lżejsze od piankowych. Stanowią solidne podparcie i można je zabrać ze sobą w podróż.\nKlocki piankowe – są najlżejsze i doskonale sprawdzają się w transporcie. Są tańsze, ale ich wadą jest mniejsza stabilność w czasie wykonywania asan.\nKocem do jogi może być zwykły koc, jednak jeśli systematycznie praktykujesz jogę i gromadzisz powoli swój sprzęt warto wpisać na listę koc do jogi. Koc przyda się kiedy potrzebujesz minimalnego podparcia, podczas wykonywania asan, oraz będzie stanowił amortyzację dla stawów. Można się nim również przykryć podczas relaksacji.\nKoło do jogi jest przeznaczone dla bardziej zaawansowanych joginek. Można urozmaicić swoją praktykę i pracować nad otwarciem klatki piersiowej, oraz wygięć w tył. Jest odpowiednie również dla osób, które wykonują prace biurowe. Można je umieścić pod plecami i położyć się na nim. Odczujecie natychmiastowe rozluźnienie mięśni pleców\nWAŁEK DO JOGI – BOLSTER\nBolster jest wałek pokryty bawełną i wypełniony ziarnami np. gryki. Jego zastosowanie to podparcie podczas wykonywania asna siedzących i leżących. Wspomoże Cię, aby łagodnie wejść w pozycje i wytrwać w tych bardziej wymagających. Może być również alternatywą dla kloców dla jogi oraz poduszki do medytacji.\nPoduszka zafu to tak zwana poduszka do medytacji, która jest tak jak wałek wypełniona ziarnami. Potrzebna Ci będzie jeśli medytujesz, ponieważ ułatwiają wytrwanie w pozycjach siedzących.\nNa pewno będzie przydatna jeśli praktykujecie często jogę poza domem. Torba powinna być lekka oraz wodoodporna. Warto, aby posiadała pasek do przełożenie torby przez ramię oraz małą kieszonkę, gdzie będziesz mogła trzymać drobne rzeczy.\nI to chyba tyle 🙂 Jeśli chciałabyś poczytać o intensywniejszych ćwiczeniach zajrzyj tutaj, jeśli interesuje Cię zdrowa dieta zapraszam tutaj.\nJeden komentarz do “JAKIE AKCESORIA PRZYDADZĄ SIĘ W PRAKTYKOWANIU JOGI? OTO GOTOWA LISTA!”


prasa.wiara.pl » List » Wygrałam z chorobą\nMam na imię Karolina. Dzisiaj jestem osiemnastoletnią dziewczyną, która mieszka wraz z rodzicami i siostrami w małej wsi Żołędowo. Miałam 12 lat, kiedy pewnego dnia bardzo rozbolały mnie uszy. Lekarz dał mi antybiotyk, ale kuracja nie pomagała, a ja czułam się coraz gorzej. List, 7-8/2008\nKtóregoś dnia nie miałam już nawet sił dojść do łazienki. Okazało się, że moja choroba to białaczka, chociaż wtedy nie do końca rozumiałam, co to oznacza i jak bardzo wpłynie na moje życie\nMyślałam: to tylko kilka dni w szpitalu i będzie dobrze, wrócę do domu. Rzeczywistość okazała się jednak zupełnie inna. Leczenie nie było takie krótkie ani bezbolesne, jak oczekiwałam, i niestety wiązało się z dłuższymi pobytami w szpitalu, z dala od domu, sióstr, koleżanek. Starałam się dzielnie znosić kolejne bloki chemii, pogodziłam się nawet z tym, że wypadną mi wszystkie włosy, chociaż na początku, gdy się o tym dowiedziałam, było to dla mnie nie do zniesienia. Jak będzie wyglądała dziewczynka bez warkoczy, bez włosów? Nie potrafiłam sobie tego wyobrazić. Znosiłam jednak cały ból i trud leczenia aż do dnia, w którym straciłam wzrok.\nByła to komplikacja po jednej z chemioterapii, ale ja nie miałam o tym pojęcia. Kiedy pomiędzy jednym a drugim pobytem w szpitalu byłam w domu i oglądałam z siostrami jakiś program w TV, przed jednym okiem pojawiła się mgła. Najpierw była niewielka, ale następnego dnia stawała się coraz większa i ciemniejsza. Pojechałyśmy z mamą do szpitala na badania i tam najpierw to jedno - lewe, a potem drugie oko „zapadły" w ciemność. Zabrakło światła, nie widziałam twarzy ukochanej mamy, słyszałam tylko jej głos. On mnie uspokajał, zwłaszcza wtedy, kiedy wyczuwałam panikę lekarzy, którzy nie wiedzieli, co się dzieje z moimi oczami, dlaczego nie widzę. Ta ciemność była okropna i straszna. Wtedy myślałam: to tylko na chwilkę, zaraz będę widzieć. Tak się jednak nie stało, co więcej, lekarz postawił niepozostawiającą złudzeń diagnozę: zanik obu nerwów wzrokowych. Miałam już nigdy nie widzieć! Tak bardzo bałam się tego, że sobie nie poradzę. Jak miałam żyć, skoro niczego nie widziałam! Mama i ja pomyślałyśmy, że pozostaje tylko jedno - pomoc Boga. Wcześniej, podczas długich pobytów w szpitalu, mama czytała mi książkę o św. o. Pio. Był tam też opis cudu - o. Pio uzdrowił dziewczynkę bez źrenic, która ku zdumieniu lekarzy odzyskała wzrok, mimo że nadal nie miała źrenic. Miałam przy sobie obrazek - wtedy jeszcze błogosławionego o. Pio - w modlitwie prosiłam go, aby uzdrowił mi oczy, tak jak tej dziewczynce. Kilka dni później poczułam w szpitalnej sali zapach lilii i fiołków. Wiedziałam, że towarzyszył on o. Pio za jego życia. Wierzyłam, że Bóg zesłał mi orędownika, który wyprosił mi łaskę uzdrowienia.\nNastępnego dnia widziałam cień swojej dłoni, potem zarysy postaci, a w kolejnych dniach salę szpitalną, panią doktor, mamę. To był cud! Lekarze nie wierzyli, ustawiali się przede mną w kolejce i pytali, czy na pewno ich widzę. A ja, mama i prowadząca mnie w czasie choroby pani doktor Monika, która jako jedyny lekarz uwierzyła, wiedziałyśmy, komu to zawdzięczamy. Ojciec Pio wiele razy towarzyszył mi w mojej drodze cierpienia i choroby, obrazek z jego relikwią trzymałam w rękach przy każdym zabiegu. Wierzę też, że to on pomógł mi pokonać mój strach i ból. Teraz jestem wesołą nastolatką, po latach zmagań wygrałam z chorobą, odzyskałam wzrok w 80% i cieszę się z każdego dnia. I mam nadzieję, że już niedługo zobaczę San Giovanni Rotondo i tam podziękuję o. Pio za jego pomoc.\ndodane 28.07.2008 12:48


Grupa Veracomp - Exclusive Networks - Veracomp - Exclusive Networks Poland SA Dystrybutor rozwiązań IT - Sieci i zarządzanie infrastrukturą IT, Bezpieczeństwo IT, Infrastruktura telekomunikacyjna, Pamięci masowe i serwery, Systemy audiowizualne i Digital Signage, Obrazowanie medyczne, DMS - zarządzanie obiegiem dokumentów, Produkty dla użytkowników domowych/SOHO\nVeracomp.pl » O Firmie ⁄ Grupa Veracomp - Exclusive Networks\nVeracomp - Exclusive Networks to wiodący dystrybutor z wartością dodaną, który dostarcza kompleksowe rozwiązania teleinformatyczne w Europie Środkowo-Wschodniej. Ofertę firmy tworzą technologie ponad 120 producentów w zakresie sieci, zarządzania infrastrukturą IT, bezpieczeństwa IT, infrastruktury telekomunikacyjnej, pamięci masowych i serwerów, systemów audiowizualnych i Digital Signage, obrazowania medycznego, zarządzania dokumentami (DMS), produktów dla użytkowników domowych/SOHO, a także rozwiązań przemysłowych i IoT.\nSpółka jest częścią firmy Exclusive Networks - globalnego, specjalizowanego dystrybutora VAD obecnego w ponad 100 krajach, którego przychody w 2019 roku przekroczył 2,4 mld euro. Połączenie spółek nastąpiło 1 stycznia 2021 roku.\nWartości Veracomp - Exclusive Networks\nWprowadzono unikatowy zbiór wartości, które stanowią podstawę codziennej pracy z klientami.\nPlanuj i uparcie dąż do celu, twórz wiele alternatywnych dróg, bądź szybki i skuteczny.\nStawiaj sobie wysoko poprzeczkę, formułuj cele realizowalne i ambitne.\nGraj zespołowo - osiągniesz więcej.\nOprócz efektu liczy się styl w jakim go osiągniesz. Skutecznie i z klasą.\nKażdy dzień to nowa karta Twojego życia, szansa na nową wiedzę i rozwój.


regały metalowe idealne do każdego sklepualabastrowy katalog firmowy | alabastrowy katalog firmowy\nUrządzaniem sklepów oraz przestrzeni handlowych zajmują się obecnie w głównej mierze fachowcy.\nNiesłychanie ważne jest to, by przestrzeń była funkcjonalna oraz praktyczna, jednakowoż równocześnie maksymalnie wykorzystana. Gigantyczne sieci handlowe proponują niejednokrotnie niezmiernie wiele towaru, który powinien zostać odpowiednio wyeksponowany. Wystrój wnętrza powinien również inspirować do tego, żeby klienci chcieli zrobić w nim zakupy oraz zainteresowali się asortymentem.\nBez wątpliwości, całkiem inne jest wyposażenie drogiego butiku ubraniowego w galerii handlowej i osiedlowego sklepu spożywczego. W tym pierwszym, towaru nie ma wiele, musi być on wspaniale wyeksponowany oraz powieszony na stojakach. Przydają się bezsprzecznie półeczki na buty oraz akcesoria, jak torebki oraz kosztowności. Niezmiernie ważne jest jednakże, żeby kontrahentki takiego sklepu mogły spocząć na wygodnej kanapie, odłożyć torebkę na ławę, czy także przymierzyć ciuchy w rozległej garderobie i bez ograniczeń się po niej poruszać.\nMenadżer sklepu spożywczego dba niemniej jednak przede wszystkim o to, by jak najwięcej towaru móc pomieścić na półkach. Niesłychanie nieraz w takim sklepie jest w związku z tym ciasno, ponieważ między meblami stoją skrzynie z towarem i inne dodatki.\nNiezależnie od branży, warto stawiać na meble wysokiej jakości, które są trwałe oraz należyte. Warto pamiętać o tym w szczególności w sklepie, gdzie półki muszą udźwignąć spory tonaż. W wypadku doborowego sklepu z ubraniami, meble muszą być też ładne oraz stanowić ozdobę. Najporządniej, żeby pochodziły one z jednej linii oraz wykonane były z drewna.\nMeble w sklepie wymienia się okazjonalnie. Wielokrotnie nawet po remoncie oraz odmalowaniu ścian, meble pozostają nadal te same. Jest to jakkolwiek pokaźny wydatek, a same meble nie są najważniejsze. Skutkiem tego należałoby wybierać meble na lata, jakie z pewnością będą wyglądały równie ładnie, jak w dniu ich kupna. Wielu wytwórców proponuje meble dla sklepów i należałoby skorzystać z ich okazji.\nWolno również zamówić meble na wymiar, które będą idealnie dopasowane do sklepu oraz jego ułożenia. Takie meble na pewno są najbardziej funkcjonalne, bo zezwalają na maksymalne wykorzystanie dostępnej powierzchni. Najporządniej wybierać takie, których kolorystyka jest stonowana oraz będzie z powodzeniem pasowała również do innego wystroju sklepu. Jest to ważne, bo od czasu do czasu zmienia się jakkolwiek kolor ścian, czy inne dodatki oraz meble powinny z nimi tworzyć logiczną całość.


Postępowanie z artykułami gospodarczymi - Ulla Popken\nPostępowanie z artykułami gospodarczymi\nKażdego dnia z całą pewnością wykonujesz mnóstwo różnych obowiązków, które sprawiają, że możesz po prostu normalnie funkcjonować. Jeśli wydają ci się one monotonne, to zastanów się przede wszystkim nad tym, z czego korzystasz, żeby w ogóle te obowiązki mogły zostać wykonane w szybkim tempie i zgodnie z pierwotnymi założeniami. Z dostępem do artykułów gospodarstwa domowego nie masz najmniejszego problemu, bo są one przecież sprzedawane w wielu punktach, a nawet w przypadku braku czasu możesz je swobodnie zamówić w internecie czy innym tego typu miejscu, bo tam również wybór jest ogromny. Możesz się o tym przekonać, przeglądając kategoriom ze środkami czystości.\nArtykuły gospodarcze – kategorie\nNawet jeżeli zdecydowaną większość swojej uwagi skupisz właśnie na produktach związanych ze sprzątaniem, to i tak szybko zorientujesz się, że nawet tę kategorię można podzielić na znacznie więcej poszczególnych. Nawet sprzątając najprostsze rzeczy, musisz mieć bowiem do swojej dyspozycji poza podstawowymi rozwiązaniami takimi jak chociażby płyny służące do czyszczenia różnych powierzchni jeszcze produkty, na które będziesz mógł te płyny swobodnie nanosić, bo to zdecydowanie zwiększy ich skuteczność, a także zmniejszy zużycie tych cennych substancji. Niezbędne artykuły gospodarczy to również znakomicie przygotowane ścierki. Z tym, że jeżeli przyjrzysz się ofercie producenta, to na pewno zauważysz, że każda ścierka może być wykonana z zupełnie innego materiału, ponieważ zależy mu na tym, żeby coś takiego w żadnym wypadku nie doprowadziło do większego uszkodzenia czyszczonego materiału. Tym bardziej że niektóre powierzchnie, w przypadku których używa się takich artykułów, są wyjątkowo delikatne. Myjki do okien to coś niezwykle interesującego i praktycznego. Pozwalają one umyć okno bez konieczności wspinania się na drabiny i inne tego typu rzeczy, gdyż są zawsze umieszczone na długim uchwycie.\nDzięki niemu docieranie do zakamarków okna nie jest już problemem. Zwłaszcza że na takiej myjce poza samą gąbką znajduje się również gumowy element służący do ściągania wody, ponieważ dzięki temu rozwiązaniu umyte okno nigdy nie będzie miało żadnych smug czy innych tego typu niechcianych rzeczy. Dzięki artykułom gospodarczym nawet sprzątanie po gotowaniu to czysta przyjemność. Przecież niepozorne ręczniki papierowe dzięki ogromnej chłonności sprawdzają się w takich okolicznościach naprawdę dobrze. Wszystkie takie artykuły łączy to, że są ekologiczne. Potwierdzeniem tego są również atesty.\nPrevious: Previous post: Jak wzmacniać organizm?\nNext: Next post: Badania genetyczne na celiakię


Formlabs Form 1 vs Stratasys uPrint SE: Jaka jest różnica?\nHome > Porównanie drukarki 3D > Formlabs Form 1 vs Stratasys uPrint SE\nDlaczego Formlabs Form 1 jest lepszy od Stratasys uPrint SE?\n90.16% cieńsza miąższość warstwy (wyższa rozdzielczość)\nDlaczego Stratasys uPrint SE jest lepszy od Formlabs Form 1?\n2°C wyższa maksymalna temperatura robocza\n1.82x większy maksymalny rozmiar wydruku 3D (mm)\nNieznana. Pomóż nam, sugerując wartość. (Stratasys uPrint SE)


Piernik marchewkowy 900 g masy makowej - przepisy na piernik marchewkowy 900 g masy makowej z popularnych blogów - Durszlak.pl\nPrzepis na piernik marchewkowy 900 g masy makowej\nDomowa masa makowa 72\nJeszcze zdążycie przygotować domową masę makową do świątecznych strucli. Zrobienie jej wcale nie jest takie trudne a możemy dowolnie dosmakować ją według swoich potrzeb. 400 g suchego maku 1/2 Zobacz więcej\nCiasto marchewkowe z ananasem. 1580\nU nas prawdziwa obsesja marchewkowego- zrobiłam je drugi raz pod rząd. Inną wersję tego ciasta z makiem znajdziecie tutaj. Oba są równie dobre choć przyzwyczaiłam się do makowej wersji. Dodatek polewy Zobacz więcej\nOd kuchni..Makówki 208\nMakówki to śląski deser wigilijny, który pamiętam od zawsze. Uwielbiam ciasto makowe jeżeli nie jest suche. Makówki są wyśmienite i nie wymagają pieczenia. Składniki(na 5 miseczek o średnicy 20 cm) 2 Zobacz więcej\nMasa makowa z bakaliami 95\nCiasta na Boże Narodzenie 3761\nPiernik marchewkowy 94\nZakochana babeczka: Piernik marchewkowy Strony Strona główna Przepisy piątek, 11 grudnia 2015 Piernik marchewkowy Etykiety:boże narodzenie,ciasta,piernik,święta,z warzywami Dzisiejsza propozycja to Zobacz więcej\nBABECZKI Z MASĄ MAKOWĄ 115\nBabeczki to pyszne ciasteczka które można zapiec z dowolną masą lub nadziać kremem. Bardzo smaczne i efektownie wyglądają na stole. Przygotowałam je z gotową masą makową ponieważ to szybki sposób na Zobacz więcej\nDOMOWA MASA MAKOWA 202\nŚwięta zbliżają się wielkimi krokami , a co za tym idzie makowce! Makowce , serniki z makiem , makowe rolady i wiele wiele innych pyszności, do których potrzebna nam będzie masa makowa. Oczywiście Zobacz więcej\nPiernik marchewkowy 66\nW te święta królują pierniki, ciasta orzechowe, miodowe, makowe, keksy... Nie zawsze mamy czas przygotować wszystko, dlatego z pomocą przychodzi piernik marchewkowy! ;) Kilka chwil, garść składników i Zobacz więcej\nSeromak. Seromakowiec bez spodu. 4676\nmarchewkowe ... 4449\nMakowe drożdżówki 208\nNa ostatnią chwilę - makowe drożdżówki. Są mięciutkie, słodkie i przepyszne. Wykorzystałam gotową masę makową z bakaliami i miodem. Przepis na ciasto pochodzi z bloga słodkie impresje. Składniki: 75 g Zobacz więcej\nPIERNIK MARCHEWKOWY Z MASĄ MAKOWĄ 189\nPo dłuższej przerwie związanej z feriami, a potem z problemami dotyczącymi internetu już jestem. Trochę rozleniwiona zimowymi wakacjami, ale mam nadzieję, że powoli wracam do formy. Dziś ciasto Zobacz więcej


Świat Duszy | Tarot Marsylski\nBadania nasze okazały, że człowiek do trzech światów należy. Ze świata fizycznej cielesności pochodzą materye i siły, budujące jego ciało. Poznaje on ten świat za pomocą swych zewnętrznych zmysłów fizycznych. Kto tylko tym zmysłom zaufał i rozwija jedynie ich zdolność postrzegania, ten nie może wytworzyć sobie nawet przybliżonego pojęcia o pozostałych obu światach, o świecie duszy i ducha. Człowiek wyjaśnić sobie może prawdziwość rzeczy albo istoty, zależnie od tego, czy na to posiada narząd odbiorczy, zmysł.\nOczywiście, że łatwo można sprowadzić nieporozumienie, kiedy nazywamy wyższe narządy odbiorcze duchowymi zmysłami, ponieważ z pojęciem „zmysłu” łączy się nieznacznie myśl o jego „fizyczności”. Tembardziej, że określa się właśnie świat fizyczny jako „zmysłowy” w zestawieniu z duchowym. Dla uniknienia nieporozumień trzeba wziąć pod uwagę znaczenie porównawcze, w jakiem się używa wyrazu „zmysł wyższy”.\nFizyczne zmysły spostrzegają to, co fizyczne; zmysły duszy i ducha to, co należy do duszy i ducha. Tylko jako „narząd spostrzegania“ użyto wyrazu „zmysł“. Człowiek nie miałby pojęcia o świetle i barwie, gdyby czułego na światło nie miał oka; nie wiedziałby nic o dźwiękach, gdyby nie miał ucha czułego na dźwięki. Pod tym względem zupełnie słusznie mówi niemiecki filozof Lotze: „Bez oka, wyczuwającego światło, i bez ucha, wyczuwającego dźwięki, byłby cały świat ciemny i niemy. Równie byłby dlań niemożliwy odgłos czy światło, jak w pozbawionym nerwu zębie ból zęba”. Żeby to, co powiedziane, w dostatecznej mierze zrozumieć, trzeba sobie przedstawić, jak zgoła inaczej, niż dla ludzi, objawia się świat niższym żyjątkom, które mają tylko pewnego rodzaju zmysł dotyku czy wyczucia rozpostarty na powierzchni całego ciała. Światło, barwa i dźwięk nie mogą dla nich w żadnym razie w tym sensie istnieć, jak dla tych, którzy posiadają oczy i uszy. Drganie powietrza, sprawione wystrzałem z fuzyi, wywrzeć może na nich również jakiś skutek, o ile dosięgną je te drgania. Żeby te drgania przybrały formę huku, na to potrzebne są uszy. Ażeby pewne działania w subtelnej materyi, zwanej eterem, objawiły się jako światło i barwa, do tego trzeba mieć oczy. Tylko przez to wie człowiek o jakiejś rzeczy czy tworze, że odbiera od nich za pomocą swych organów pewne oddziaływania. Stosunek człowieka do świata rzeczywistości znalazł trafne ujęcie w następujących słowach Goethego: „Właściwie daremnie usiłujemy wyrazić istotę rzeczy. Pewni jesteśmy oddziaływań i całkowita historya tych oddziaływań zawiera zawsze istotę tej rzeczy. Daremnie staramy się określić charakter człowieka, kiedy jednak zestawimy jego czyny i postępowania, to obraz jego charakteru zarysowuje się wyraźnie. Barwy są czynami światła, czynami i cierpieniem.., Barwy i światło znajdują się wprawdzie do siebie w najściślejszym stosunku, ale my musimy uzależnić je myślowo od całej natury; ponieważ ona w całości chce się przez nie objawić zmysłowi wzroku. Podobnie odkrywa się przyroda a wobec innego umysłu… Tak mówi ona do innych zmysłów, do znanych, zapoznanych, nie znanych zmysłów ; a tak mówi do siebie i do nas po przez tysiące zjawisk. Dla uważnych nie bywa nigdzie martwą, ani niemą “. Niesłusznem byłoby, gdybyśmy chcieli rozumieć to zdanie Goethego, jako zaprzeczenie poznawalności istoty rzeczy. Goethe nie miał myśli, że postrzegamy tylko oddziaływanie rzeczy, a istota jej utaja się za niemi, ale myślał raczej, że o tak „utajonej istocie“ niema co mówić. Niema istoty po za jej przejawem; ona okazuje się przezeń. Ale istota owa jest tylokrotnie bogatą, że różnym zmysłom okazywać się może w różnych kształtach. Co się pojawia, należy do istoty, jest zaś tylko, z powodu ograniczoności zmysłów, nie całą istotą, Ten pogląd Goethego jest na wskroś teozoficznym.\nJak rozwijają się w ciele oko i ucho jako narządy odbiorcze, jako zmysły dla cielesnych zjawisk, tak samo może człowiek rozwinąć w sobie narządy duszne i duchowe, przed którymi otworzy się świat duszy i ducha, Bez tego wyższego zmysłu światy powyższe są „martwe i nieme”, jak dla pozbawionych oczu i uszu „ciemnym i niemym jest” świat cielesny. Jednak stosunek człowieka do tych wyższych zmysłów jest czemś innem niż do zmysłów cielesnych. Że te ostatnie doskonale się rozwinęły o to troszczyła się z reguły dobrotliwa matka natura, One utworzyły się bez jego współudziału. Nad rozwojem swych wyższych zmysłów musi sam człowiek popracować. Musi duszę i ducha wykształcić, kiedy chce ich światy oglądać, podobnie jak przyroda, tworzyła jego ciało, żeby mógł spostrzegać fizyczne środowisko i w nich się orjentować. Takie ukszałtowanie wyższych narządów, których natura jeszcze nie rozwinęła, nie jest nienaturalnem, ponieważ w wyższem rozumieniu należy do natury wszystko, co człowiek wykonywa, Tylko ten, kto utrzymuje, jakoby człowiek miał pozostać na tym stopniu rozwoju, jaki od natury otrzymał, tylko ten mógłby nazwać nienaturalnem wytwarzanie wyższych zmysłów. Przezeń właśnie są „zapoznane” te organy, w sensie cytowanego zdania Goethe’go. Powinien również zwalczać wszelkie wychowywanie człowieka, ponieważ ono także prowadzi dalej dzieło natury. A szczególniej powinien protestować przeciwko operowaniu ślepych od urodzenia. Gdyż podobnie, jak z operowanymi ślepymi od urodzenia, rzecz się ma z tym, w kim się zbudzą zmysły wyższe. Pełen nowych własności, zjawisk i faktów, których fizyczne zmysły nie wykazują, objawia mu się świat. Pojmuje on. że dowolnie nic nie dodaje do rzeczywistości za pomocą tych wyższych narządów; bez nich pozostałaby dlań skrytą istotna część tej rzeczywistości. Świat duszy i ducha nie znajduje się ani obok, ani po za fizycznym, ani nie jest przestrzenią od niego oddzielony. Jak dla operowanego ślepego od urodzenia, ciemny poprzednio świat, opromienił się światłem i barwą, tak samo ujawniają rzeczy przed rozbudzonym w duszy i duchu swe własności duszne i duchowe, które przedtem objawiały się mu tylko cieleśnie. Napełnia się ten świat zdarzeniami i jestestwami, dla dusznie czy duchowo nie rozbudzonych zupełnie nieznanemi. — (Na innem miejscu tej książki omawiane będzie bliżej wytwarzanie zmysłów duszy i ducha. Tu przedewszystkiem zostaną opisane tylko te wyższe światy.\nKto je odrzuca, ten daje tern tylko dowód, że nie rozwinął jeszcze swoich wyższych organów. Zdarza się to u większości ludzi we współczesnej epoce świata. Ale rozwój ludzkości nie zatrzyma się na żadnym stopniu; on musi iść wciąż dalej. Co tu oznaczamy jako świat duszy, opisują w potocznej teozoficznej literaturze, jako „astralny“, świat ducha zaś „mentalny“).\nLudzie wyobrażają sobie często mimowolnie „wyższe zmysły“, jako podobne do fizycznych. Trzeba sobie uprzytomnić, że się ma do czynienia w tych narządach z utworami ducha albo duszy. Nie powinno się tedy oczekiwać, że to co się spostrzeże w światach wyższych, jest tylko pewnym rodzajem mglistej bardziej rozrzedzonej substancyi. Dopóki się spodziewamy czegoś podobnego, nie możemy osiągnąć żadnego wyobrażenia o tern, co się rozumie przez „światy wyższe“. Byłoby łatwiej dla wielu ludzi wiedzieć coć o wyższych światach, wprawdzie z początku tylko elementarne rzeczy gdyby nie wyobrażano sobie tego, co się ma spostrzedz, jako przesubtelnionej substancyi. Ponieważ z góry sobie to uroili, nie chcą zasadniczo uznać tego o co tu istotnie chodzi. Znajdują nierzeczywistem, są niezadowoleni z tego, co spostrzegają i t. d. Zapewne, wyższe stopnie duchowego rozwoju nie łacno są dostępne, ale niższe a tych jest wiele – nie byłyby tak ciężkie do osiągnięcia, gdyby nie przesądy, które na tern polegają, że to co duszne lub duchowe wyobraża się jako fizyczne, tylko subtelniejsze.\nJak nie możemy zupełnie poznać człowieka z jego fizycznej zewnętrzności, tak samo nie poznamy świata otaczającego, kiedy chcemy o nim tylko z tego sądzić, co nam zmysły fizyczne ukazują. A jak fotografia staje się dla nas pełną życia i zrozumiałą tylko wtedy, kiedy osobie fotografowanej jesteśmy tak blizcy, że poznajemy jej duszę, równie możemy tylko wtedy istotnie zrozumieć świat cielesny, kiedy nauczymy się poznawać jego podstawy duchowe i duszne. Dlatego jest wskazanem, najpierw mówić o światach wyższych, dusznym i duchowym, a potem dopiero rozważać świat fizyczny z punktu widzenia teozofii.\nTrudno mówić we współczesnej kulturze o światach wyższych, ponieważ wielkość epoki współczesnej leży przedewszystkiem w poznaniu i opanowaniu świata cielesnego. Słowa nasze otrzymują najpierw znaczenie i piętno od świata cielesnego. A jednak trzeba posługiwać się temi używalnemu słowy, ażeby nawiązać nieznane ze znanem. Przeto dla tych, którzy zechcą ufać tylko ich zewnętrznemu sensowi, „drzwi i wrota dla nieporozumień otwarte “. Niektóre rzeczy można tylko napomknąć i porównawczo omówić. Ale tak być musi , ponieważ takie porównania są tylko środkiem za pomocą którego człowiek jest skierowany ku wyższym światom i który pomaga do wzniesienia się ku nim. (Uwidoczni się to w jednym z późniejszych rozdziałów, gdzie omawianem będzie kształtowanie dusznych i duchowych narządów spostrzegania. Z początku może człowiek tylko przez podobieństwa przyjmować poznanie wyższych światów. Potem dopiero sam sobie stworzy „wgląd” w te rzeczy).\nJak substancye z których się składają i siły, które władną naszym żołądkiem, sercem, płucami, mózgiem i t. d., wyrastają ze świata cielesnego, tak samo wyrastają nasze duszne własności, nasze popędy, żądze, uczucia, namiętności, życzenia, odczucia i t.d. ze świata duszy. Dusza ludzka jest ogniwem świata dusznego, jak ciało jest częścią świata fizycznego. Dla uwydatnienia różnicy pomiędzy światem cielesnym a dusznym, można powiedzieć, że ostatni jest we swych przejawach i istotach daleko subtelniejszy, ruchliwszy i podatniejszy do kształtowania niż pierwszy. Trzeba jednak wiedzieć, że w przeciwstawieniu do fizycznego wstępuje się w zupełnie nowy świat, wstępując w świat duszny. Kiedy się używa wyrażeń „grubszy” czy „subtelniejszy”, to trzeba sobie uświadomić, że się porównawczo zaznacza, co zasadniczo jest rożnem. To odnosi się do wszystkich wyrażeń zapożyczonych ze świata fizycznego a określających świat duszy. Mając to na względzie można powiedzieć, że utwory i istoty świata duszy składają się z substancyi dusznej i siłom jej podlegają tak, jak to ma miejsce w świecie fizycznym z substancyą i siłami fizycznemi. Jak cielesnym tworom właściwa jest przestrzenna rozciągłość i ruch w niej, tak samo utworom i przejawom dusznym pobudliwość, żądze popędowe. Dlatego można określić świat duszy jako świat żądz albo chcenia, albo jako świat „pożądań”. Te wyrażenia pochodzą ze świata duszy człowieka. Niezbędnem jest przeto zapamiętać, iż przejawy świata duszy po za naszą duszą leżące, równie od jej władz są odmienne, jak fizyczne cząsteczki składowe ciała od przedmiotów i sił świata zewnętrznego. (Popędy, życzenia, pragnienia są określeniem na materyalną stronę świata duszy. Literatura teozoficzna oznacza ją przez „astral“. Kiedy chodzi zaś osiły świata duszy, to mówią w teozofii „kama“. Nie powinno się zapominać, że tutaj różnica między „materyą“ a „ siłą “ nie może być tak ścisłą jak w świecie fizycznym. Popęd może równie dobrze być nazwany „siłą” jak „materyą”). Kto po raz pierwszy osiągnie wgląd w świat duszy, na tego oddziaływa zawrotnie odrębność tego świata od świata fizycznego. Ale dzieje się podobnie przy otwarciu nieczynnych uprzednio zmysłów fizycznych. Operowany ślepy od urodzenia musi się naprzód nauczyć orjentacyi w świecie, znanym mu poprzednio tylko przez dotyk. Widzi np. przedmioty najpierw w swoim oku, potem spostrzega je po za sobą; ukazują się jednak zrazu, jakoby wymalowane na jednej płaszczyźnie. Tylko stopniowo pojmuje pogłębienia, przestrzenne odległości między rzeczami i t.d. W świecie duszy rządzą zupełnie inne prawa, niż w fizycznym. Chociaż z drugiej strony wiele utworów dusznych styka się z utworami innych światów. Na przykład dusza człowieka związana jest z jego ciałem i duchem. Zjawiska, które w niej obserwujemy, są zależne zarówno od świata cielesnego jak duchowego. Na to trzeba zwrócić uwagę przy postrzeganiu świata duszy i nie można za przejawy świata duszy uważać tego, co z innych światów wyrasta. Kiedy np. człowiek wysyła jakieś życzenie, to niosą je myśli i wyobrażenia ducha, i prawom ducha podlega. Jak jednak prawa fizyczne można ustalać, kiedy się wpływy człowieka na nie usunie, możliwem to jest również w świecie duszy.\nWażka różnica zdarzeń dusznych a fizycznych zawiera się w ich działalności wzajemnej, jest ona bardziej wewnętrzną dla pierwszych niż dla drugich. W przestrzeni fizycznej istnieje np. prawo „odbicia“. Kiedy kula z kości słoniowej uderzy nieruchomą takąż kulę, to popycha ją dalej w kierunku, który pozwala się obliczyć z ruchu i elastyczności pierwszej. W przestrzeni dusznej wzajemna działalność dwóch obrazów, kiedy się spotykają, zależy od ich wewnętrznych własności. One przenikają się wzajem i jakby przerastają, kiedy są sobie pokrewne. Ale odpychają się, kiedy ich treści ścierają\nsię ze sobą. W cielesnej przestrzeni istnieją np. określone prawa widzenia. Widać oddalone przedmioty w perspektywicznem zmniejszeniu. Kiedy się patrzy w głąb alei, to zgodnie z prawami perspektywy drzewa bardziej oddalone zdają się stać w mniejszych odstępach od siebie niż bliższe. W przestrzeni dusznej ukazuje się wszystko inaczej jasnowidzącemu; rzeczy blizkie i dalekie w takich odstępach, jakie wedle swej wewnętrznej natury posiadają, Stąd płyną naturalnie najróżnorodniejsze omyłki, kiedy wstępuje ktoś w przestrzeń duszy a chciałby się w niej wyznać wedle praw do których nawykł w świecie fizycznym. To z czem przedewszystkiem należy się zaznajomić dla orjentacyi w świecie dusznym, jest rozróżnianie tworów jego, podobnie jak w świecie fizycznym na twarde, płynne i powietrzne albo lotne. Trzeba więc poznać dwie zasadnicze siły, które tu decydują, Można je nazwać sympatyą i antypatyą . Wedle tego, jak te siły zasadnicze w tworze dusznym pracują, określa się jego rodzaj. Sympatya oznacza siłę, przez którą jeden twór duszny inne przyciąga, z niemi stopić się stara i uwydatnia swe z niemi pokrewieństwo. Antypatya jest przeciwnie siłą, przez którą twory duszne się odpychają, wykluczają i zachowują swą odrębność. W jakiej mierze zawierają się te zasadnicze siły w danym tworze dusznym, od tego zależy rola, jaką on w tym świecie odgrywa. Zależnie od działania sympatyi i antypatyi, rozróżniamy trzy rodzaje tworów dusznych. Te trzy rodzaje różnią się między sobą stosukiem w jakim pozostaje sympatya do antypatyi w każdym z nich. We wszystkich trzech rodzajach są obie siły obecne. Weźmy najpierw twór pierwszego rodzaju. Przyciąga on inne twory swego otoczenia za pomocą rządzącej w nim sympatyi.\nAle prócz tej sympatyi znajduje się w nim jeszcze antypatya, przez którą odpycha pewne rzeczy w swem otoczeniu. Zewnętrznie może wyglądać taki twór, jako złożony tylko ze sił antypatyi. Tak jednak nie jest. Sympatya i antypatya są w nim zawarte. Tylko ta ostatnia przeważa. Ona góruje nad pierwszą. Takie twory grają samolubną* ) rolę w środowisku dusznem. One odpychają wiele, a mało co przyciągają miłośnie. Przeto poruszają się w przestrzeni dusznej jako formy niezmienne. Przez tę siłę sympatyi, która w nich się zawiera, ukazują się jako chciwe (zaborcze). Chciwość okazuje się jednak nienasyconą, nigdy niezaspokojoną, ponieważ górująca antypatya tak wiele ze spotkanego odpycha, że nie pozwala na zadowolenie. (Mamy tu do czynienia z tem, co w literaturze teozoficznej opisują jako najniższą sferę świata astralnego). Chcąc twory duszne tego rodzaju porównać z czemkolwiek w świecie fizycznym, powiedzieć można: one odpowiadają ciałom fizycznym stałym.\n*) eigen — siichtig, dokładnie znaczy egocentryczny, ześrodkowujący na sobie, na swej osobowości.\nOgień żądz, tak powinna nazywać się ta sfera materyalizacyi dusznej. To co z tego ognia żądz zawiera się w duszach ludzi i zwierząt, wyraża się w zmysłowych popędach niższych, w górujących instynktach samolubnych.\nDrugi rodzaj tworów dusznych cechuje się tem, że w nim obie zasadnicze siły są w równowadze, zatem sympatya i antypatya z równą mocą w nim działają. Ten rodzaj spotyka inne twory z pewną neutralnością; oddziaływa na nie jako pokrewny, nie pociągając ich ani odpychając szczególnie. Niema między nim a środowiskiem stałej granicy. Pozwalają one stale innym tworom z otoczenia oddziaływać na siebie; można je przeto przyrównać do ciał płynnych w świecie fizycznym. W charakterze ich przyciągania nie leży chciwość. Działaniem, które tu mamy na myśli będzie np. odbieranie barwnych wrażeń przez ludzką duszę. Kiedy odbieram wrażenie czerwonej barwy, chwytam pewną neutralną podnietę z otoczenia, Dopiero kiedy pojawi się na skutek tej podniety upodobanie do czerwonej barwy, rozważać można inne działania duszy. W tworach dusznych, które powodują tę neutralną podnietę , sympatya i antypatya znajdują się we wzajemnej równowadze.\nTe substancye duszy muszą być określone jako doskonale podatne, płynne. Nie poruszają się tak egocentrycznie w przestrzeni dusznej jak pierwsze, ale byt ich jest doświadczaniem ciągłego wrażenia powinowactwa z tern, co spotyka. Stosownym dla nich wyrazem może być: płynna pobudliwość. W trzecim rodzaju tworów dusznych sympatya ma przewagę nad antypatyą. Antypatya wytwarza samolubne somowyniesienie się, ono jednak ustępuje przed skłonnością do rzeczy otoczenia. Pomyślmy sobie taki twór wewnątrz przestrzeni dusznej. Ujawnia się on jako punkt środkowy sfery przyciągającej, która rozciąga się na przedmioty otoczenia. Taki twór można określić jako substancyę życzeń. Określenie to jest słusznem, ponieważ przez zachodzącą antypatyę przyciąganie w ten sposób działa, że przyciągnięte przedmioty zostają w obrębie danego tworu. Sympatya otrzymuje przeto egocentryczny ton zasadniczy. Tę substancyę życzeń można porównać z ciałem powdetrznem lub lotnem w świecie fizycznym. Jak gaz zdolny jest do rozprzestrzeniania się na wsze strony, podobnie rozszerza się substancya życzeń, we wszystkich kierunkach. Wyższe stopnie substancyi dusznej wyróżniają się przez to, że w nich jedna z sil zasadniczych mianowicie antypatya chowa się zupełnie, a tylko sympatya właściwie działa. Może ona silnie zaważyć pośród składników tworu dusznego. Składniki te działają na siebie wzajemnie przyciągające. A siła sympatyi wewnątrz tworu dusznego daje wyraz temu, co nazywa się ochotą. Każde pomniejszenie tej sympatyi jest niechęcią. Niechęć jest tylko zmniejszoną ochotą, jak chłód jest zmniejszonem ciepłem. Ochota i niechęć żyje w człowieku jako świat uczuć w ścisłem znaczeniu. Czucie jest czynnem życiem duszy w sobie samej. Od sposobu w jaki się zesnuwają ochoty i niechęci wewnątrz czynnej duszy, zależy t. zw. upodobanie.\nDo jeszcze wyższego stopnia zaliczają się te twory duszne, w których sympatya nie zamyka się w granicach życia osobistego. Od trzech niższych stopni, odróżniają się one, jak również i czwarty, tern, że działająca w nich sympatya nie znajduje przeciwdziałania antypatyi. Dopiero przez te wyższe stopnie dusznej substancyi zwiera się różnorodność postaci dusznych w jeden wspólny świat duszy. Dopóki antypatya w grę wchodzi, dąży twór duszny do czegoś innego, aby przez to inne, własne życie wzmocnić i zbogacić. Gdzie antypatya milczy, tam owo „inne“ odnajduje się jako objawienie, jako zwiastowanie. Podobną rolę, jak światło w przestrzeni fizycznej, gra ta wyższa forma substancyi dusznej w przestworach duszy. Ona sprawia, że taki twór chłonie inne jakoby dla nich samych, albo można powiedzieć, daje się przez nie prześwietlać. Przez to, że istoty duszne czerpią z tych wyższych regionów, budzą się do prawdziwego życia. Ich przytłumione życie w ciemnościach odmyka się na zewnątrz, świeci i promieniuje samo w przestworach duszy; to bezwładne, przytłumione snucie wewnątrz, które przez antypatyę chce się zamknąć w obecności materyi dusznej niższych regionów, staje się siłą i motorem kiedy płynąc nazewnątrz się wylewa. Płynna pobudliwość drugiego regionu działa tylko przy wzajemnem spotykaniu się tworów. Wtedy przepływa jeden przez drugi. Ale styczność jest tu niezbędną. W wyższych regionach panuje swobodne promieniowanie, wylanie, (Słusznie określają istotę tej sfery jako „promieniowanie”, ponieważ sympatya, rozwijając się działa tak, że na to możemy używać obrazowego wyrażenia wziętego z działania światła). Jak roślina niszczeje w ciemnej piwnicy, tak samo postacie duszne bez ożywczej substancyi wyższych regionów. Światło duszy, czynna moc duszy i właściwe jej życie należą – w ścisłem znaczeniu do tych regionów i udzielają się istotom dusznym. Rozróżniamy trzy niższe i trzy wyższe regiony świata duszy, które łączy czwarty.\nZkąd wynika następujący podział świata duszy:\n1) Region ognia żądz\n2) płynnej pobudliwości\n4) ochoty i niechęci\n5) światła duszy\n6) twórczej mocy dusznej\n7) życia duszy.\nW trzech pierwszych regionach otrzymują twory duszne swe własności ze wzajemnych ustosunkowań między antypatyą i sympatyą; w czwartym regionie działa sympatya wewnątrz tworu dusznego; w trzech wyższych staje się moc sympatyi coraz swobodniejszą, świecąc i ożywiając przelatują przestrzeń duszną substancye tych regionów, budząc do życia to, co pozostawione samo własnemu bytowi zginąć by musiało.\nPowinno to być zbytecznem, jednak podkreśla się tu dla jasności, że siedem podziałów świata duszy nie stanowi czegoś złożonego z siedmiu odciętych sfer. Jak w świecie fizycznym przenikają się ciała stałe, płynne i lotne, tak samo przenikają się: ogień żądz, płynna pobudliwość i siły świata życzeń w przestrzeni dusznej. A jak w świecie fizycznym ciepło przenika ciało, a światło je oświeca, podobnie dzieje się w świecie dusznym z ochotą i niechęcią oraz ze światłem duszy. Podobnie też dzieje się z czynną\nmocą duszy i właściwem życiem duszy.\nKategorie: Kształcenie Ducha. Tagi: moc duszy, Rudolf Steiner, świat duszy, światła duszy. Autor: wieszcz. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Obowiązek - Czesław Miłosz - Portal OPOKA\nNiniejszy artykuł ukazał się w wileńskiej "Gazecie Codziennej" 28 marca 1940 roku. Tezy w nim zawarte sprowokowały Henryka Elzenberga do polemiki. W bloku tekstów Nieznany spór pomieszczamy dwie, nie publikowane dotąd, wersje repliki Elzenberga (1), (2) oraz napisany po przeszło pięćdziesięciu latach komentarz do sporu Elzenberg - Miłosz pióra Bogusława Wolniewicza.\nW Korsarzu Józefa Conrada stary marynarz Peyrol ginie, poświęcając się dla przegranej, beznadziejnej sprawy rojalistów. Sprawa ta jest mu w istocie obojętna. Żadna wiara w tak czy inaczej wyrozumowaną słuszność, celowość tej walki nie wspomaga go w chwili powzięcia decyzji. Jest to człowiek prosty i jak dla każdego człowieka prostego, znającego nicość szumnych słów i haseł istnieje dla niego jedynie piękno ziemi, nieba i morza, przywiązanie do życia, urok świata, oglądanego mądrym, doświadczonym spojrzeniem. Przygotowując się do wypełnienia czynu, idąc na pewną śmierć, nie zastanawia się, czy jego czyn będzie na tyle pożyteczny, aby zrównoważył ofiarę. Mało obchodzą go rojaliści i republikanie, Francja, ludzkość. Zamknięty, milczący, waży w sobie swój problem, który jest wyłącznie jego własnym, indywidualnym problemem. Na jedną szalę kładzie wszystkie swoje myśli, zamiary, piękno istnienia. Na drugą - wierność dla czegoś, co jest pozbawione logiki, niejasne, a przecież silne, wierność jakiemuś raz danemu, choć nie wymówionemu słowu. I ta druga szala przeważa. Tak więc ów ślepy nakaz obowiązku przestaje być jedną z tych abstrakcji, jakimi bywa działanie w imię dobra narodu, ludu, rewolucji czy w obronie króla. Staje się natomiast elementarnym, niemożliwym do zanalizowania pierwiastkiem ludzkiego życia, jak widok nieba i morza, Wiara i Miłość.\nStraszliwym, katastrofalnym nabytkiem ostatnich czasów jest zracjonalizowanie zwyczajnej, niemal zwierzęcej, a przecie najwyżej unoszącej człowieka wierności. Zamiast niej niektóre filozoficzno-polityczne systemy wprowadziły pojęcie celów zbiorowych, dla osiągnięcia których jednostka powinna zdobywać się na najwyższe poświęcenia. Trudno, dzisiaj, na tym zakręcie dziejów, w tym okrutnym świetle, ukazującym nam wszystkie nasze błędy i winy, trzeba wyjść poza krąg grzecznych, niby to rozsądnych formułek. Dzisiaj, jak dla Mickiewicza, słowem diabelskim jest dla nas słówko "dlaczego?" Dlaczego wierzysz? Dlaczego kochasz? Dlaczego walczysz? Są na te pytania przygotowane odpowiedzi, ukazujące ukryty mechanizm i nie wyznane cele uczuć. Determinanty, przyczyny czy też rezultaty są ważne, resztę, tę iskrę nie wytłumaczoną, co zapala się i gaśnie, można zbyć lekceważącym milczeniem.\nJak i w innych dziedzinach pojęcie wierności i obowiązku zostało zastąpione pojęciem celu walki. Niełatwo jednak zaspokoić jednostkę, gdy raz postawiła ona sobie pytanie: po co? Po co ginę, czyż jest jakiś cel równie wielki, aby godzien był poświęcenia jedynego, nie powtarzającego się życia? By taki cel przed oczy postawić, poszczególne systemy licytują się w tworzeniu mitów, narkotyków, wprowadzają swoich żołnierzy w stan ciągłego, nazwijmy to tak, ideologicznego pijaństwa. Jest to jednak broń obosieczna. Dawki narkotyku trzeba ciągle wzmacniać. W dodatku całe ich działanie załamuje się pod wpływem klęski. Skoro cel określony i materialny odsuwa się o odległość niepowodzenia, rozsądek dyktuje jednostkom troskę o własną skórę. Islam łączył pojęcie wierności i obowiązku z nagrodą w raju. Chrześcijaństwo, zużywając pierwiastki rzymskie, wyrobiło pojęcie cnoty jako dobra równie rzeczywistego jak uroda czy siła fizyczna, tylko stojącego wyżej w hierarchii wartości. Znak równania stoi pomiędzy stanem cnoty i zbawieniem, nie pomiędzy zbawieniem i uczynkami, które są zewnętrznym produktem, związanym tak z cnotą jak światło dnia ze wschodem słońca.\nNowoczesne pogaństwo wypracowało obszerny aparat podniet do wierności i wypełniania obowiązku. Wizja szczęścia narodu czy ludzkości, krzyże, ordery, wdzięczna pamięć potomnych - są to środki do podźwignięcia przyrodzonej ludzkiej prywaty na wyżyny heroizmu. I nade wszystko wrzask, wrzask mielonych publicznie wielkich słów, owa mobilizacja opinii przez wywoływanie zbiorowego oburzenia lub zbiorowej pogardy. To uciekanie się do propagandy mającej wprowadzić tłum w pewien rodzaj hipnozy przez danie mu kilku (najczęściej żałosnych) sylogizmów, aby mógł je przeżuwać, to odwoływanie się do pseudomyślenia, a nie bezpośrednio do poczucia powinności - jest nieuniknionym skutkiem rozłożenia, rozbicia podstawowych składników ludzkiej natury - nad czym pracowała usilnie myśl ostatnich lat dwudziestu. Dziecko chciało zobaczyć, co jest w środku i zepsuło zabawkę. Aby ją puścić w ruch, trzeba pracowicie szukać nowych sposobów, włączyć elektryczny prąd - propagandę, mało jednak skutecznie, bo tylko dopóki przebiega prąd, zabawka się rusza.\nNie wiem, może się mylę, ale wydaje mi się, że wszystko, czym będzie przyszła Europa - jeżeli nie zmieni się w siedzibę barbarzyństwa - zostało w formie mniej lub więcej doskonałej przeczute i powiedziane w latach poprzedzających obecną wojnę. Tak też i zagadnienia etyczne. W filozofii, chorej na lęk przed złudzeniem, który przeżerał ją jak rak, broniącej się rękami i nogami przed uznaniem za wystarczające prostych danych doświadczenia, pojawił się prąd nowy, silny i odważny.\nNie zawahał się, zamiast rozpaczać nad mgłą bytu, zgodzić się na prostą prawdę: że drzewo - to drzewo, liść - to liść, wiara - to wiara, że nie przez poszukiwanie jakiegoś uniwersalnego klucza, otwierającego wszystkie tajniki materii, dochodzi się do poznania świata, ale wtedy, gdy się uzna świat w jego nieskończonej wielości, gdy się równą realność przypisze zjawiskom takim, jak honor, męstwo, wierność i takim, jak burza wiosenna, dzień, noc, śnieżna droga. Nie wiecznym kołem złudzeń jest istnienie, ale nieustającym dotykaniem konkretu, zarówno w jego materialnych, jak i duchowych formach. Od Maxa Schelera do katolickiego realizmu jest jeden krok - i oto, po wielu błądzeniach, stoimy u progu nowej hierarchii, której naczelną zasadą jest "miłość rzeczy istotnych".\nTaką "rzeczą istotną" jest i ów głos, jaki w sobie słyszał marynarz Peyrol w obliczu decyzji. I jeżeli się dyskutuje teraz o zwycięstwie, obliczając szanse wojujących potęg - źle byłoby pomijać ten niepośledni atut w ręku wodzów: milczące, nie potrzebujące logicznych uzasadnień przywiązanie żołnierzy do obowiązku.\nCZESŁAW MIŁOSZ, ur. 1911 poeta, eseista, tłumacz, historyk literatury. W 1980 roku otrzymał literacką Nagrodę Nobla. Ostatnio ukazały się: Jakiegoż to gościa mieliśmy. O Annie Świrszczyńskiej (1996), Legendy nowoczesności (1996), Życie na wyspach (1997), Abecadło Miłosza (1997) oraz Piesek przydrożny (1997).\nKliknij aby zobaczyć dokumenty zawierające wybrany tag: śmierć walka etyka wierność cnota Miłosz obowiązek wojna


Cichy wielbiciel - Olga Rudnicka - ebook - epub, mobi - księgarnia internetowa Publio.pl\nCichy wielbiciel - Opis\nPierwszy bukiet budzi zaciekawienie Julii. Gdy jednak tajemniczy wielbiciel wciąż przysyła jej kwiaty, wiersze i wiadomości, dziewczynę ogarnia przerażenie. Ktoś ją obserwuje i wie o niej wszystko...\nJulia jest zwyczajną dziewczyną. Skończyła studia, pracuje, zakochała się. Gdy dostaje bukiet kwiatów od tajemniczego wielbiciela, jest podekscytowana i zaintrygowana. Wiersze, kolejne kwiaty i wiadomości zaczynają ją najpierw niepokoić, a potem przerażać. Nikt nie rozumie jej strachu. Przecież posiadanie wielbiciela jest takie romantyczne. Jak uwolnić się od stalkera, gdy nie wiesz, kim on jest? Ale on wie wszystko o tobie. Wie, gdzie mieszkasz, gdzie pracujesz... i wie, jak zniszczyć twoje życie.\n„Co mnie szczególnie przeraża? Że ofiarą stalkingu może paść każdy. A prześladowcą może się okazać ktoś zupełnie zwyczajny, niepozorny, ktoś, na kogo nie zwróciliśmy uwagi, kogo nawet nie widzieliśmy. Ale ten ktoś dostrzegł nas” – Olga Rudnicka\nCichy wielbiciel - Informacje szczegółowe\nPowieść, opowiadanie (9999) » Literatura współczesna (686)\nepub 0,82 MB / mobi 2,39 MB\ndla kobiet (648), literatura kobieca (966), literatura polska (9228), literatura współczesna (17590), niebezpieczeństwo (5553), obsesja (603), powieści dla kobiet (1307), powieść ebook (12034), stalking (9), strach (1569), śledztwo (2964), współczesna proza (7218),\nCichy wielbiciel - Opinie i Komentarze\nWszystkie boże dzieci tańcząWszystkie boże dzieci tańczą\nWszystkie boże dzieci tańczą Haruki Murakami Wydawca: Muza MOBI + EPUB\nDo dawnego dworu Lipnowskich sprowadza się architekt Piotr Sianecki z żoną Lidką. Młoda kobieta jest w ciąży i źle znosi niesamowitą atmosferę nowego domu. W dodatku coraz częściej dręczą ją koszmarne sny...\nLilith Olga Rudnicka Wydawca: Prószyński i S-ka MOBI + EPUB (w wersji papierowej 400 stron)\nNatalii 5Natalii 5\nPięć kobiet, pięć motywów, jeden spadek. Emocjonujący kryminał, który rozpoczyna bardzo zagadkowa śmierć bardzo tajemniczego mężczyzny.\nNatalii 5 Olga Rudnicka Wydawca: Prószyński i S-ka MOBI + EPUB (w wersji papierowej 560 stron)\nPięć kobiet, pięć motywów, jeden spadek. Emocjonujący kryminał, który rozpoczyna bardzo zagadkowa śmierć bardzo tajemniczego mężczyzny…\nNatalii 5 Olga Rudnicka Lektor: Lidia Sadowa Wydawca: Prószyński i S-ka MP3\nZacisze 13Zacisze 13\nZacisze 13 Olga Rudnicka Wydawca: Prószyński i S-ka MOBI + EPUB (w wersji papierowej 264 strony)\nFartowny pechFartowny pech\nKryminał z przymrużeniem oka. Detektyw Dziany i policjant Nadziany, a do tego gangster Gianni – seria niefortunnych zdarzeń nabiera rozpędu, gdy do tego towarzystwa dołącza niejaki Padlina...\nFartowny pech Olga Rudnicka Wydawca: Prószyński i S-ka MOBI + EPUB\nFartowny pech Olga Rudnicka Lektor: Maciej Więckowski Wydawca: Prószyński i S-ka MP3