Dom z loggią Piaseczno - Ogłoszenia domów z dużym balkonem na sprzedaż lub na wynajem w Piasecznie\nDomy z aneksem Piaseczno,\nDomy na osiedlu domów Piaseczno,\nDomy umeblowane Piaseczno,\nDomy dwupiętrowe Piaseczno,\nDziałki z dojazdem asfaltowym Piaseczno,\nDziałki z dojazdem utwardzonym Piaseczno,\nDomy z loggią Piaseczno - Anonse sprzedaży i wynajmu domów\ndom wolnostojący 7 3 516 m²\nOferuję do sprzedaży dom do remontu usytuowany na pięknej działce. Nieruchomość wybudowana w latach 80. Tradycyjna budowa z cegły. Dom składa się z trzech kondygnacji. Każda...\nDom z loggią Piaseczno\ndom wolnostojący 4 4 014 m²\nMały dom na ładnej działce w bardzo dobrej lokalizacji.Istnieje możliwość podziału działki 2x2000m2. Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nDom z garażem, ul. Markowskiego\n780 000 zł 780000 PLN 211 m²\t3 696,68 zł/m²\ndom wolnostojący 5 686 m²\nPod całym domem jest piwnica z oknami. Jest w niej garaż, pomieszczenia gospodarcze, pralnia i suszarnia oraz 2 pokoje.Do adaptacji poddasze. Duży taras z wyjściem na ogród. Na...\nDom umeblowany, ul. Kościeliska\n1 000 $ 1000 USD 300 m²\t3,33 $/m²\nsegment na ul. Koscieliskiej, na osiedlu zamknietym 2x5 segmentow. Blisko do autobusow i drogi dojazdowej do Warszawy. Jest calkowicie wyposazony (meble, pralka, lodowka, zmywarka, mikrofalowka,...\nDom z garażem, ul. Kwiatowa\n1 190 000 zł 1190000 PLN 182 m²\t6 538,46 zł/m²\ndom wolnostojący 7 1 350 m²\nSuper połozona nieruchomość w dobrym miejscu Piaseczna. Idealne miejsce na odpoczynek i dobry biznes.\n999 999 zł 999999 PLN 192 m²\t5 208,33 zł/m²\nbliźniak 7 1 450 m²\n22 letnie doświadczenie firmy kim w branży budowlanej i nasza nie gasnąca pasja do własnej pracy, pomogły nam uzyskać renomę Specjalistów materiałów budowlanych. Przez ten czas...\n980 000 zł 980000 PLN 228 m²\t4 298,25 zł/m²\nDuży (228 m2 ! na działce 450 m2) piękny bliźniak w Centrum podwarszawskiego Józefosławia. Położony na kameralnym małym osiedlu (10 domów). Położenie okien salonu - zachód, północ. Osiedle...\nDom z garażem, ul. Siedzikówny Inki\ndom z funkcją usługową 5 800 m²\nSprzedam dom jednorodzinny podpiwiczony z poddaszem użytkowym i obiekt na działalność gospodarczą- wskazane przeznaczenie-magazyn, skład, posiada zezwolenie na wynajem na noclegi, itp....\nDom wolny od zaraz, ul. Dworcowa\n50 000 zł 50000 PLN 1 378 m²\t36 zł/m²\ndom wolnostojący 3 1 989 m²\nBudynek znajduje się na działce 1989m2. Są trzy kondygnacje nie zależne od siebie, oddzielne liczniki woda, gaz, prąd, winda osobowo-towarowa na 13 osób lub 1000kg.W sąsiedztwie Dworzec PKP.Piaseczno...


Chwaliszewo – Trakt Królewsko-Cesarski\nPrzepływająca przez Poznań Warta dawała jego mieszkańcom wiele możliwości. Wykorzystywali oni potencjał rzeki, próbując okiełznać jej dziką naturę. Pod koniec XIX wieku Poznań mocno związał się z brzegiem rzeki. Stała się ona narzędziem niezbędnym do budowy nowoczesnego miasta. Mieszkańcy planowali działania w ten sposób, że od początku kumulowali siły i inwestowali w odpowiednie narzędzia i środki niezbędne do realizacji celu. Wiedzieli, że ten krok pozwoli im szybciej osiągnąć, to co zamierzali.\nFilmy z lotu ptaka: Stara GazowniaStare koryto Warty\nDOJAZD KOMUNIKACJĄ PUBLICZNĄ Z dworca kolejowego i autobusowego na Chwaliszewo można dojechać bezpośrednio tramwajem z przystanku: Poznań Główny lub Most Dworcowy do przystanku Małe Garbary. Informacja na temat opłat za przejazd komunikacją miejską. Informacja na temat Poznańskiej Elektronicznej Karty Aglomeracyjnej. DOJAZD SAMOCHODEM Na terenie Chwaliszewa obowiązuje strefa płatnego parkowania. W starym korycie Warty zlokalizowany jest parking buforowy. Informacja na temat opłat w strefie parkowania.\nNa Chwaliszewie koniecznie musisz zwiedzić! Stare koryto Warty, ze śladami dawnej obecności rzeki w mieście: murami przeciwpowodziowymi, dawnym portem oraz zakładami z nią związanymi: gazownią, elektrownią i wodociągami.\nJeśli wybierasz się na wycieczkę po Chwaliszewie, zapoznaj się z naszymi wydawnictwami. Znajdziesz w nich informacje o najciekawszych atrakcjach obszaru.


Wyniki wyszukiwania dla frazy: ceny walcówki\nCorus: podwyżka cen walcówki\nCorus zapowiedział podwyżkę cen walcówki w Wielkiej Brytanii od III kw. tego roku. Cena produktu zwiększy się przynajmniej o 7% i będzie obowiązywała od 2 lipca.\nCeny prętów zbrojeniowych i walcówki w Północnej Europie\nCeny prętów zbrojeniowych i walcówki w Północnej Europie, które wzrosły średnio o 100 euro za tonę od początku 2007 roku, ujawniły oznaki stabilizacji. Niewielki spadek kosztów złomu i kęsów wpłynął na osłabienie cen gotowych wyrobów stalowych.\nWzrosły ceny prętów zbrojeniowych i walcówki\nWzrosły ceny prętów zbrojeniowych i walcówki importowanych do Południowej Europy. Oferty obu produktów z Chin, Turcji i innych krajów są teraz wyższe niż przed kilkoma tygodniami. Egipt, zwyczajowy importer produktów długich do regionu, jest czasowo wyłączony z gry z powodu nowego cła na eksport nałożonego w ubiegłym tygodniu.\nsprzedam blachę inox


30 lat temu Czesław Miłosz otrzymał Nobla - RMF 24\nSobota, 9 października 2010 (08:51)\n30 lat temu - 9 października 1980 roku - ogłoszono, że laureatem literackiej nagrody Nobla został Czesław Miłosz, polski poeta żyjący na emigracji w USA. Paradoksalnie to dopiero Nobel utorował mu drogę do polskiego czytelnika.\nPrzed przyznaniem Miłoszowi nagrody Nobla był on w Polsce bardzo mało znany - jego dzieła ukazywały się tylko w drugim obiegu. W środowiskach emigracyjnych Miłosz także nie miał dobrej prasy, wypominano mu czas, gdy po wojnie podjął pracę w dyplomacji komunistycznego rządu Polski w Stanach Zjednoczonych oraz Paryżu, jako attache kulturalny.\nW 1951 roku Miłosz poprosił o azyl polityczny we Francji, kiedy w trakcie pobytu w Paryżu zdecydował się nagle pojechać do redaktora "Kultury" Jerzego Giedroycia, prosząc o ukrycie i zabezpieczenie jego rzeczy do czasu, gdy otrzyma azyl polityczny. Zamieszkanie Miłosza w siedzibie "Kultury" było powodem skandalu w całej polskiej emigracji - przeciwko przyjęciu byłego komunisty protestowała nie tylko redakcja "Wiadomości" Mieczysława Grydzewskiego, ale nawet mieszkający w Maisons-Laffitte Józef Czapski, który groził, że zerwie współpracę z "Kulturą".\nW następnych latach Instytut Literacki wydał większość dzieł Miłosza, a w 1960 r. poeta przeprowadził się do Stanów Zjednoczonych, gdzie wykładał literaturę słowiańską na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley oraz na Harvardzie. W PRL oficjalnie uznany za zdrajcę i renegata, został uroczyście potępiony przez Związek Literatów Polskich. Do 1980 obowiązywał zapis cenzorski, nie tylko zakazujący publikacji jego utworów, ale nawet wymieniania jego nazwiska (w sytuacjach koniecznych używano np. eufemizmu autor "Ocalenia"). Książki Miłosza były drukowane w podziemiu, przemycane z zagranicy, a dla nielicznych dostępne w działach prohibitów bibliotek uniwersyteckich.\nJuż na początku sierpnia 1980 r. polska Służba Bezpieczeństwa w wewnętrznej korespondencji alarmowała: Uzyskane informacje dowodzą, że należy się liczyć z możliwością otrzymania Nagrody Nobla w dziedzinie literatury przez Cz. Miłosza. Informacje okazały się prawdziwe - 9 października 1980 roku ogłoszono, że Czesław Miłosz dostał nagrodę za "bezkompromisową wnikliwość w ujawnianiu zagrożenia człowieka w świecie pełnym gwałtownych konfliktów".\nSam Miłosz po latach tak opisywał tę chwilę w "Autoportrecie przekornym": Kiedy dostałem Nagrodę Nobla, to już całkowicie straciłem kontrolę i tylko włosy wydzierałem z głowy dowiadując się, kim jestem w oczach innych. Zawsze uważałem siebie, na przykład, za poetę dość hermetycznego, dla pewnej nielicznej publiczności. I co się dzieje, kiedy tego rodzaju poeta staje się sławny, głośny, kiedy staje się kimś w rodzaju Jana Kiepury, tenora, albo gwiazdy futbolu? Naturalnie, powstaje jakieś zasadnicze nieporozumienie.\nPo przyznaniu Miłoszowi Nobla dziennikarze i krytycy literaccy dyskutowali nad politycznymi uwarunkowaniami tej nagrody. Trudno było uznać za przypadek, że otrzymał ją polski emigracyjny poeta w roku utworzenia "Solidarności". Nagroda Nobla dla Miłosza interpretowana była jako wyraz poparcia dla politycznych przemian zachodzących we wschodnim bloku, tak jak późniejsza polityczna Nagroda Nobla przyznana Lechowi Wałęsie. W 1980 roku tak często zarzucano Akademii kierowanie się w swoich wyborach pozaliterackimi względami, że akademicy pierwszy raz zrezygnowali z tradycyjnej dyskrecji. Ujawnili, że nazwisko Miłosza od czterech lat pojawiało się na listach kandydatów do nagrody.\n10 grudnia 1980 roku Miłosz odebrał nagrodę z rąk króla Szwecji Karola XVI Gustawa. Na cześć Czesława Miłosza rozległy się dźwięki mazura z opery "Halka" Stanisława Moniuszki. Prezentując laureata sekretarz Akademii przypomniał jego twórczość literacką i działalność dydaktyczną. Podkreślił, że pisarz przebywający wiele lat na emigracji, nigdy nie zerwał związków ze swym krajem. Czesław Miłosz jest poetą wybitnie intelektualnym, o głębokiej wiedzy filozoficznej i historyczno-literackiej. Jego poezja jest pełna podtekstów, pastiszów i ironii - powiedział.\nPo uroczystości w Filharmonii odbył się tradycyjny bal na Ratuszu Sztokholmskim, gdzie przemawiali również laureaci. Czesław Miłosz zabrał głos jako pierwszy. Stanowię cząstkę literatury polskiej, która jest stosunkowo mało znana w świecie i trudna w przekładach. Zwrócona ku historii, zawsze aluzyjna, wiernie towarzyszyła i towarzyszy ludziom w trudnych chwilach. Strofy polskich wierszy krążyły w podziemnym ruchu oporu, pisane były w barakach obozów koncentracyjnych, w żołnierskich namiotach w Azji, Afryce i Europie. Reprezentować tutaj taką literaturę - to okazywać pokorę wobec miłości i braterskiego poświęcenia tych, których już nie ma - mówił poeta.\nW przemówieniu noblowskim Miłosz powiedział też: Jestem częścią polskiej literatury, która jest względnie mało znana w świecie, gdyż jest niemal nieprzetłumaczalna. (...) Jest to rodzaj tajnego bractwa, mającego własne obrzędy obcowania z umarłymi". Po przyjęciu noblowskim powstało jedno z najsłynniejszych zdjęć Miłosza, na którym razem ze Stefanem Kisielewskim robią przerażające, wampiryczne miny.\nOd roku 1977 książki Miłosza publikowano w kraju w wydawnictwach poza cenzurą, po Noblu znów pojawiły się w obiegu oficjalnym. Znak oficjalnie opublikował tom wierszy "Gdzie wschodzi słońce i kędy zapada", PIW zainicjował wydanie "Dzieł zbiorowych". Światowe uznanie dla dzieł Miłosza zamknęło usta cenzurze - lawinowo zaczęły powstawać kolejne studia o twórczości pisarza. W 1981 roku Miłosz przyjechał do Polski i przyjął wtedy honorowy doktorat Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego.\nW piątek Sejm przyjął uchwałę ustanawiającą rok 2011 Rokiem Czesława Miłosza.


bokeh - blog Kreatywny\nTła, które wykonałam na potrzeby kursu wykorzystałam do kartek świątecznych – dodałam śnieżynki i cekiny aby efekt był 3D. Kamila PietrońCrafterka z głową pełną kreatywnych pomysłów. Uwielbiająca rękodzieło wszelkiego rodzaju oraz pasjonatka oganizacji. Zawsze chętnie służy innym swoją wiedzą i pomocą. Spełniona żona i matka jedynaka oraz posiadaczka 4 kotówWięcej >


Siwy ? - Forum sieci serwerów\n5d 3h 26m 6s\nAbout Siwy ?\nEntries from Chatbox 418\nSiwy ? started following Pytanie Tygodnia #69, [PRZYJĘTY] Podanie powrotne - Siwy, odwołanie and and 2 others Friday at 07:04 PM\n[PRZYJĘTY] Podanie powrotne - Siwy\nSiwy ? posted a topic in Podania powrotne\nNick jakiego używasz: Siwy Wiek: 25 Zajmowane wcześniej stanowisko: Admin Zombie Infection Staż na zajmowanym wcześniej stanowisku: 3 msc Na jakie zatem chcesz wrócić stanowisko: Admin Zombie Infection Kilka argumentów przemawiającym za powrotem na stanowisko: - Doświadczenie - Chęć pomocy w utrzymaniu porządku an serwerze - Nie działam pochopnie\nSiwy ? changed their profile photo Friday at 06:32 PM\nSiwy ? replied to rafix1482's topic in [ZM] Unban appeal\nNo tutaj troszkę zbyt pochopnie podszedłeś do sprawy, wydaję mi się, że od rozstrzygania tego typu spaw jest forum a nie TS3.... Rozumiem, że nie darzysz gracza @ rafix1482 sympatią, ale powinieneś się wstrzymać z banicją i pokierować gracza składającego skargę na forum..\nSiwy ? replied to danielek104's topic in Podania odrzucone\nMoże ostatnio grywam dużo mniej, to i tak Cie w ogóle nie kojarzę... Historia banów mówi sama za siebie, że nie znasz bądź nie respektujesz regulaminu. A admin musi dawać przykład, ty swoim zachowaniem na pewno nie dajesz. Konto na forum założone pod podanie zero jakiejkolwiek aktywności.. Niestety ale nie chciałbym, aby ktoś taki jak ty został Adminem. Pozdrawiam, Siwy\nSiwy ? replied to ~JokeR's topic in Gry i zabawy dla każdego\nSiwy ? replied to OgraNee's topic in Gry i zabawy dla każdego\nSiwy ? replied to Anana$'s topic in Elita sieciowa\n1. Fragowa kopalnia pomysłów @ GET 2. Łowca Reputacji @ RaAbiosa 3. Śmieszek miesiąca @ Sorry :) 4. Samiec Alfa @ Berso 5. Maniak TS3 - 6. Forumowy no-life @ Never Back Down 7. Znany z ciętego języka @ Raien 8. Szara myszka @ Queen of Hell 9. Fragbox master @ Sorry :) 10. Fragowy maruda @ SZNYCEL\nSiwy ? replied to CruZeN's topic in [ZM] Propozycje i uwagi\nTylko, że tutaj chodzi bardziej o celowe blokowanie przejść kryjówek itd... Jest to irytujące a nie mamy na to wpływu. Nie zawsze wychodzi z tego szybka runda tak jak twierdzisz...\nSiwy ? replied to Queen of Hell's topic in Pytania tygodnia\nSiwy ? replied to Mikołaj's topic in Gry i zabawy dla każdego\nNie mam Masz rower?\nOczywiście, że MAM Masz ulubiony serial ?


Zabawy rozwijające zmysły w przedszkolu | Przedzkole 10 im. Misia Uszatka w Koszalinie\nZabawy rozwijające zmysły w przedszkolu\nZmysły to zdolność odbierania bodźców zewnętrznych. Na każdy ze zmysłów składają się odpowiednie narządy zmysłów, w których najważniejszą rolę odgrywają receptory wykształcone w kierunku reagowania na konkretny rodzaj bodźców oraz odpowiednie funkcje mózgu.\nwzrok – związany z okiem, umożliwia rozpoznawanie fal elektromagnetycznych w widzialnym zakresie (światła). Ponieważ jedne receptory odpowiedzialne są za rozpoznawanie koloru (częstotliwość fali), a inne za rozpoznawanie jasności, można wzrok uważać za zmysł składający się z dwóch osobnych zmysłów.\nsłuch – związany z uchem.\nsmak – związany z językiem i jamą ustną. Cztery znane receptory wykrywają smak słodki, słony, kwaśny i gorzki.\nwęch – związany z nosem.\nzmysły somatyczne – związane z receptorami w skórze. Dawniej zaliczano je do dotyku. Dzisiaj wiadomo, że składają się z wielu różnych receptorów, toteż wyróżnia się osobne zmysły somatyczne:\nzmysł równowagi – związany jest z błędnikiem w uchu\npropriocepcja (kinestezja, zmysł kinestetyczny)– zmysł ułożenia części ciała względem siebie oraz napięcia mięśniowego.\nW niniejszym opracowaniu podam propozycje zabaw rozwijających zmysły dla małych dzieci (5 i 6 letnich) dla czterech zmysłów.\nZamieniamy się ubraniami\nDzieci siedzą w kręgu i uważnie przyglądają się sobie nawzajem. Wspólnie sprawdzamy, jakiego koloru są nasze ubrania, kto ma na sobie jasne, ciemne, kolorowe itd. rzeczy.\nJedno z dzieci wychodzi za drzwi, podczas gdy dwoje z pozostałych zamienia się swetrami. Wołamy do środka odgadującego, który musi teraz wskazać osoby mające na sobie nie swój sweter. Jak odgadnie inne dziecko wychodzi i kolejne dzieci zamieniają się ubraniami.\nMożna poszerzyć zabawę: coraz więcej dzieci zamienia się jednocześnie swetrami lub innymi częściami garderoby, np. butami, spodniami.\nJedno dziecko leży w środku koła z zamkniętymi oczami. Przed nim leży pęk kluczy. Wybrane dziecko ostrożnie zabiera klucze i wraca na swoje miejsce. Wszyscy kładą ręce za plecami i wołają: Klucze zginęły. Zadaniem słuchającego jest określić, kto zabrał klucze. Dziecko, które posiada klucze, co pewien czas porusza nimi za plecami.\nZadaniem dzieci jest rozpoznać, które zapachy pochodzą z kuchni, a które z łazienki. Należy przygotować pojemniczki a w nich np.:\nwata nasączona perfumami\nDzieci zapoznają się z zapachami w słoiczkach i starają się je zapamiętać. Następnie nauczycielka zawiązuje dzieciom oczy chustkami. Dzieci starają się rozpoznać za pomocą węchu, co jest ukryte w słoikach. Po odgadnięciu wszystkich zagadek węchowych nauczycielka daje dzieciom zadanie, by ustawili zapachy pochodzących z kuchni po prawej stronie na stoliku, a pochodzących z łazienki po lewej.\nLubimy różne smaki\nDzieci rozpoznają smaki soków, które nauczyciel umieszcza w nieprzeźroczystych kubkach (np.: marchewkowy, cytrynowy, pomarańczowy, jabłkowy itp.). Dzieci smakują soki , rozpoznają i nazywają smaki.\nInna alternatywa nauczyciel przygotowuje różne warzywa i umieszcza je w pojemnikach. Dzieci mają zawiązane oczy, częstują się kawałkiem warzywa i podają jego nazwę. Mogą być także owoce, ewentualnie owocowe jogurty.\nR. Seitz, Co widzisz wokół siebie?, Zabawy rozwijające zmysł wzroku, Jedność, Kielce 2001\nPrzewodnik metodyczny do programu „Szkoła tuż, tuż”, MAC Edukacja, 2011


AktualnościOtwarcie Pracowni badania mikrobiomu i modeli Ceanorhabditis elegans\nOtwarcie Pracowni badania mikrobiomu i modeli Ceanorhabditis elegans\n17 listopada w Zakładzie Biochemii i Biologii Molekularnej otworzono Pracownię badania mikrobiomu i modeli Ceanorhabditis elegans. Głównym celem pracowni będzie prowadzenie badań podstawowych i przedklinicznych w oparciu o modelowy organizm Ceanorhabditis elegans oraz funkcjonalnych badań dotyczących roli mikrobiomu człowieka w etiologii i terapii chorób o podłożu zapalnym i nowotworów.\n„Pracownia badania mikrobiomu i modeli Ceanorhabditis elegans” jest wyposażona w sprzęty do hodowli mikroorganizmów. Posiada system Bioscreen C Pro będący zautomatyzowanym inkubatorem/czytnikiem pozwalającym na ciągłe monitorowanie wzrostu i rozwoju drobnoustrojów nawet przez 7 dni. Dodatkowo w pracowni możliwa jest hodowla komórek ssaczych w obecności bakterii.\nObecnie prowadzone są badania, których celem jest identyfikacja szczepów probiotycznych wykazujących zdolność do hamowania proliferacji keratynocytów, w celu opracowania preparatu wspomagającego leczenie łuszczycy. Jednocześnie pracownia wyposażona jest w aparaturę niezbędną do codziennej pracy z organizmami modelowymi Caenorhabditis elegans (inkubatory z chłodzeniem, mikroskop stereoskopowy).\nCaenorhabditis elegans jest szeroko uznanym organizmem modelowym pozwalającym badać podstawowe mechanizmy starzenia, chorób człowieka, w tym chorób neurodegeneracyjnych, nowotworowych i wielu innych, a także badać interakcje, wpływ, czy też toksyczność związków chemicznych i leków. W początkowym okresie badania obejmą analizę fenotypową C. elegans z mutacjami systemu naprawy DNA z planem rozszerzenia tematyki na dalsze układy doświadczalne.


Obraz - Wyjście z zaświatów (3-częściowy) Obrazy na płótnie Fototap.pl sklep internetowy\n/ Obraz - Wyjście z zaświatów (3-częściowy)\nKod produktu: A0-N8180 \nWysokiej jakości materiały Obraz "Wyjście z zaświatów (3-częściowy)" jest drukowany na specjalnym płótnie flizelinowym idealnie odwzorowującym kolory. Płótno jest naciągnięte na lekką, ale stabilną ramę wykonaną z materiałów przyjaznych dla środowiska. Dekorację z najwyższej półki zapewnia druk wysokiej jakości, dzięki któremu kolory są wyraziste, a detale znakomicie odtworzone, niezależnie od formatu obrazu.\nPozwól, by obraz "Wyjście z zaświatów (3-częściowy)" odmienił Twój dom i domy Twoich bliskich!\nPuste ściany w domu czy mieszkaniu? Nie zgadzamy się na to! Wszak najlepiej udekorować je czymś wyjątkowym, przygotowanym przez najlepszych projektantów! Znakomicie sprawdzi się tutaj Obraz - Wyjście z zaświatów (3-częściowy)\nObraz - Wyjście z zaświatów (3-częściowy) ma rozmiary .


Regulamin Fundusze Inwestycyjne\nJesteś tutaj: Diament ›› Oferta ›› Fundusze Inwestycyjne.\nFundusz Inwestycyjny - definicja\nKrótka definicjja Funduszu Inwestycyjnego....\nwięcej Caspar TFI S.A.\nCaspar TFI S.A. to zgrany zespół posiadający wieloletnie doświadczenie w branży finansowej. Cieszy się uznaniem i dobrą reputacją w środowisku inwestycyjnym, zarówno pośród profesjonalistów, jak i pośród inwestorów, co daje rękojmię etycznego i zgodnego z prawem prowadzenia działalności przez Spółkę. Spółka powstała w sierpniu 2009 r. i na podstawie decyzji KNF z dnia 26 maja 2010 r. prowadzi działalność maklerską w zakresie zarządzania portfelami, w skład których wchodzą maklerskie instrumenty finansowe.


Informacje o firmie - Decortec\nWłaścicielem firmy Decortec z siedzibą w Warszawie, ul. Aluzyjna 25 F m.1013 jest Robert Wojciechowski, REGON: 140683134, NIP:959-123-33-43.Organem, który zarejestrował działalność gospodarczą jest Prezydent miasta stołecznego Warszawa.\nFirma Decortec od 2013 roku oferuje swoim Klientom wysokiej jakości listwy przypodłogowe MDF, które są nie tylko bardzo istotnymi elementami wykończenia wnętrz, ale również ich ozdobą. Każdy, spośród kilkudziesięciu produktów dostępnych w asortymencie naszego sklepu, został wykonany z wysokiej jakości materiału i występuje w dwóch wersjach – standardowej, która została dodatkowo zabezpieczona lakierem, a także wilgocioodpornej, która dzięki zastosowaniu specjalnie wyselekcjonowanych włókien drzewnych doskonale sprawdza się w pomieszczeniach o podwyższonej wilgotności.\nKażda dostępna w naszej ofercie listwa przypodłogowa MDF to produkt o dużej wytrzymałości oraz wysokiej estetyce wykonania, który sprawdzi się zarówno w nowoczesnych, jak i tradycyjnie zaaranżowanych wnętrzach. Listwy MDF cechuje doskonała stabilność wymiarowa, a dzięki temu, że występują w dużej liczbie designów i wymiarów, macie Państwo możliwość zamówienia dokładnie takich rozwiązań, jakich poszukujecie. Poza zakupem produktów w standardowych wersjach, zachęcamy również do zamawiania ich różnych wariantów kolorystycznych – zgodnych z paletą kolorów RAL oraz NCS. Bardzo duża różnorodność produktów i atrakcyjne ceny pozwolą Państwu dopasować rozwiązanie do dowolnego rodzaju podłogi – postaw na piękno i trwałość w pomieszczeniach swojego domu lub firmy! Przed dokonaniem zakupu listwy przypodłogowej zapraszamy do kontaktu telefonicznego w celu ustalenia szczegółów. Nasi pracownicy chętnie odpowiedzą na każde Państwa pytanie.


Zajazd Sas prosze o opinie - Ślub i wesele - Lublin - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nZajazd Sas prosze o opinie\nzakreconapl 26.03.09, 11:23\nChciałam się dowiedzieć czy był ktoś może na weselu w Zajeździe Sas? Planuje\nzorganizować tam wesele w przyszłym roku wiec jeśli ktoś był to proszę o\nopinie. Z góry dziekuje!!\nRe: Zajazd Sas prosze o opinie\nvicky-21 30.09.09, 18:44\nja również zastanawiam się nad zorganizowanie wesela w zajeździe sas,macie już podpisaną umowę?moi znajomi mieli w tamtym miesiącu tam wesele,ogólnie byli zadowoleni,zależy jak duże wesele chcesz tam zrobić,oni mieli na 100 osób i mówią że jest ok na tyle gości,jedzienie w porządku,podobno mila obsługa a i z właścicielami idzie się dogadać.\nollenka52 02.10.09, 00:09\nByłam u koleżanki na weselu sala ładna przedzielona z miejscem do tańczenia,\nmoim zdanie mna max 100 osób u mojej koleżanki bylo 120 osób i niestety było\nbardzo ciasno. Menu było takie sobie ( ale to chyba zależy od tego co młodzi\nwybiorą sobie) jeśli chodzi o przystawki ( dania zimne na stole) były niedobre.\nWedlina na półmiskach nie wyglądała zachęcająco , jajka faszerowane były\nniedobre sałatka tylko grecka w bardzo niewielkiej ilości. ogólnie nie wiadomo\nbyło czy sie patrzeć czy jeść:) Natomiast nadrobili przemiła obsługą i daniami\ngorącymi które były pyszne. Zatem jeśli chodiz o to miejsce mam mieszane\nuczucia. Moim zdaniem sala jest doskonała na max 100 osób ale menu pozostawia\nzakreconapl 04.12.09, 12:10\nDziękuje za opinie! Umowa już dawno podpisana a wesele planujemy na ok 100\nosób:]. Wiec teraz tylko czekać na wesele:]A co do sali to od znajomych co tam\nmieli wesele, tez słyszałam ze nie jest źle i oni byli zadowoleni. Także\nzobaczymy, oby orkiestra dobrze zabawiła gości i będzie ok;]\nmonika19500 02.10.09, 08:53\nDla mnie to jest tam trochę jak na weselu w stołówce szkolnej. Lokal raczej\nwyglądem niestety nie zachwyca... ale w sumie to rzecz gustu więc samemu trzeba\nocenić ;). Co do jedzenia to przeciętne\noolaa94 07.07.19, 12:11\nZdecydowanie lokal zachwyca. Mogę wręcz stwierdzić że jest to jedna z ładniejszych sal w Lublinie i okolicach. Do tego jedyny gdzie jest prawdziwy parkiet! Wow! Jedzenie wykwintne i bardzo smaczne i nie do przejedzenia. Minus to klimatyzacja która bardzo chłodzi.\nherubinnn 24.04.13, 09:04\nWitam! Czy mogłabym prosić o opinię Zajazdu Sas jeśli chodzi o wesele? :)\nkaro_la2 21.10.13, 23:20\nja byłam na weselu w ubiegłym roku. Jedzenie pyszne i dużo. Już mam podpisaną umowę na własne wesele na przyszły rok :)\npomocy - fałszywy Microsoft Security Essentials\nPrzenośić sie na zaoczne żeby pracować - głupota\nprośba-ostatnie zdanie w...


Bez wytchnienia [Barbara Freethy] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n01061 021335 21101025 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Barbara Freethy Liczba stron: 412\nISBN: 978-83-7551-494-0 Data wydania: 2016-07-05\nTytuł oryginału: Silent Fall Projekt okładki: Izabella Surdykowska-Jurek Copyright © Barbara Freethy 2011 All rights reserved Copyright © for the Polish translation Wydawnictwo BIS 2016 ISBN 978-83-7551-494-0 Wydawnictwo BIS ul. Lędzka 44a 01-446 Warszawa tel. 22 877-27-05, 22 877-40-33; fax 22 837-10-84 e-mail: bisbis@wydawnictwobis.com.pl www.wydawnictwobis.com.pl Skład wersji elektronicznej: Marcin Kapusta konwersja.virtualo.pl\nSpis treściDedykacjaPodziękowaniaWstępRozdział 1Rozdział 2Rozdział 3Rozdział 4Rozdział 5Rozdział 6Rozdział 7Rozdział 8Rozdział 9Rozdział 10Rozdział 11Rozdział 12Rozdział 13Rozdział 14Rozdział 15Rozdział 16Rozdział 17Rozdział 18Rozdział 19Rozdział 20EpilogW cykluWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nDla Dorothy, George’a i całej rodziny Freethy – nie mogłabym sobie wymarzyć lepszych teściów.\nPodziękowaniaBardzo dziękuję moim kompankom od burzy mózgów, które zawsze gotowe były zjeść ze mną lunch, wypić czekoladę, wpaść do Starbucksa i stale miały jakieś nowe, ciekawe pomysły rozwoju akcji: Candice Hern, Tracy Grant, Monice McCarty, Jami Alden, Belli Andre, Anne Mallory, Kate Moore, Barbarze McMahon, Lynn Hanna i Dianie Dempsey. Dziękuję też moim cudownym agentkom, Andrei Cirillo i Annelise Robey, oraz wszystkim z agencji Jane Rotrosen, którzy pomagali mi we wszelkich dużych i drobnych sprawach. Dziękuję Ellen Edwards i NAL za wspaniałą pracę przy edytowaniu i wydawaniu moich książek. I w końcu kieruję podziękowania do Fog City Divas i najciekawszego bloga w Internecie, pod adresem www.fogcitydivas.com. Więcej informacji o moich książkach znajdziecie, zaglądając na stronę www.barbarafreethy.com.\nWstępPark Golden Gate, San FranciscoZaraz umrze. Ta przerażająca myśl sprawiła, że się potknęła, a jej wysoki obcas utknął w szparze chodnika. Poleciała do przodu, ratując się przed upadkiem rękami. Drobne grudki cementu wbiły się w jej dłonie i kolana. Przez chwilę miała ochotę się poddać. Była taka przemarznięta, taka zmęczona. Gdyby jednak teraz się zatrzymała, dopadłby ją. I nie byłoby żadnego jutra, żadnej nowej szansy. Zmusiła się, żeby się podnieść, ściągnęła buty z połamanymi obcasami i skierowała się w głąb parku. Czuła pod stopami mokrą trawę. Lepka mgła powlokła wszystko wokół wilgocią. Pod wpływem nocnej mgiełki i ściekających po policzkach łez włosy wokół jej twarzy skręciły się w loki. Nie należała do osób płaczących z byle powodu, ale to było ponad jej siły. Nigdy jeszcze nie czuła się taka samotna i w takim śmiertelnym niebezpieczeństwie. Podążał za nią wszędzie tam, gdzie tylko się skierowała. Nie mogła uciec. W jaki sposób umiał ją odnaleźć? Nawet teraz słyszała za sobą kroki, trzask gałęzi, odgłosy przejeżdżającego w oddali samochodu. Czy to był on? Pewnie powinna była trzymać się ulicy, ale myślała, że wysokie drzewa i gęste krzaki w parku dostarczą jej schronienia, miejsca do ukrycia się. Teraz uświadomiła sobie, jak opuszczone było to miejsce nocą. Żadnych budek telefonicznych, żadnych ludzi ani sklepików, gdzie mogłaby wbiec. Była zdana wyłącznie na siebie. Wzdrygnęła się ze strachu i zatrzymała gwałtownie na widok mrocznej postaci, która wyłoniła się z zarośli. Serce waliło jej jak oszalałe. Mężczyzna zbliżał się do niej, wyciągając rękę. Miał stare, podarte ubranie i zarośniętą gęstą brodą twarz. Na głowie miał czapkę bejsbolową i przerzucony przez ramię plecak. Najpewniej był jednym z bezdomnych, którzy nocą koczowali w parku. A może nie… – Hej, ślicznotko, daj mi buziaka – zabełkotał pijackim głosem. – Zostaw mnie. Podniosła rękę, żeby go powstrzymać, ale nie przestawał podążać w jej stronę. – Ja tylko chcę się zaprzyjaźnić. No chodź, skarbie. Odwróciła się i pobiegła w przeciwną stronę, najszybciej, jak umiała. Słyszała, jak za nią wołał. Nie wiedziała, czy ruszył jej śladem, czy nie, ale była zbyt przerażona, żeby się obejrzeć. Zbiegła z chodnika w głąb parku w poszukiwaniu kącika, gdzie mogłaby się ukryć. Złapała ją kolka. Czuła, że ma przemoknięte stopy. Rozpaczliwie potrzebowała jakiegoś schronienia. Nie zatrzymywała się, chociaż gałęzie drapały ją po twarzy i nagich ramionach. W gęstwinie krzaków było tak ciemno, że ledwie widziała własne nogi. Wysokie drzewa i mgła całkowicie przesłaniały księżyc. Na szczęście w chwili, gdy wbiegła na wyrosły nagle przed nią na kilka pięter mur, miała wyciągniętą przed sobą rękę. Musiała wpaść na boczną ścianę jednego z parkowych budynków. Zatrzymała się, złapała oddech i zaczęła nasłuchiwać. Nie słyszała niczego poza własnym przerywanym oddechem. Może była bezpieczna, chociaż na chwilę. Oparła się plecami o zimny cement i zaczęła się zastanawiać nad dalszymi posunięciami. Ale nie wiedziała, co robić, jak uciekać. Wyczerpała wszelkie możliwości. Jak do tego doszło, że uciekała, próbując ratować życie, zupełnie sama? To nie tak miało być. To wszystko wina Dylana. To on wpakował ją w to wszystko, a teraz gdzie był, do cholery? Nie mogła liczyć na to, że ją uratuje. Sama musiała znaleźć wyjście z tej sytuacji. Nie mogła pozwolić, żeby wszystko się tak skończyło. Wcześniej już walczyła o życie i wygrała. Teraz też jej się uda. Serce przestało jej bić, gdy usłyszała trzask łamiącej się w pobliżu gałęzi. Nocną ciszę przeszył bezczelny, męski gwizd. Ten, kto nadchodził, nie przejmował się tym, czy go słyszała, czy też nie. Rosnące przed nią krzaki powoli się rozchyliły. Ogarnęła ją fala przerażenia. Nie miała gdzie uciekać.\nRozdział 1Dwa dni wcześniej – nad jeziorem Tahoe w Nevadzie Dylan Sanders wziął od barmana kieliszek whisky, rozkoszując się pieczeniem w gardle, gdy przełykał trunek. Opróżniwszy pierwszy, natychmiast poprosił o następny. Nie lubił ślubów i zwykle unikał ich jak ognia. Jednak tego ślubu nie mógł opuścić, był bowiem na nim drużbą. Szczęśliwie zakończył swoje oficjalne obowiązki. Musiał przetrwać jeszcze tylko godzinę, aby móc się stąd zmyć. Patrząc przez pokój, obserwował pierwszy wspólny taniec swojego brata Jake’a i jego żony, Sarah, na tarasie Woodlake Mountain Lodge. W blasku świec, na tle czerwono-fioletowego nieba po zachodzie słońca wyglądali na ogromnie szczęśliwych, jakby miniony rok nie przetestował ich miłości w każdy możliwy sposób. Ale przetrzymali trudne chwile i od tego momentu czekało ich gładkie życie. Taką przynajmniej miał nadzieję. Uśmiechnął się, widząc, jak jedna z przyjaciółek Sarah przyprowadziła na parkiet jego bratanicę Caitlyn. Półtoraroczny, jasnowłosy aniołek Jake’a był hitem uroczystości. Dziewczynka jak zwykle chciała we wszystkim brać udział. Jake chwycił córeczkę na ręce i tańczyli dalej we trójkę, jak prawdziwa rodzina. Dylan wychylił następny kieliszek, odpychając od siebie groteskową myśl, iż być może zazdrości im szczęścia. Kochał swojego brata, ale wcale nie tęsknił do własnego ślubu i założenia rodziny. Dorastał w rozbitym domu i nie zamierzał sam powtarzać tego doświadczenia. Ale miał nadzieję, że Jake’owi i Sarah się powiedzie, że nie przydarzy im się rozwód i że nigdy nie przestaną się kochać, tak jak to się stało w przypadku ich rodziców. Chłodny wieczorny powiew wdarł się przez otwarte drzwi na patio. Dylan poczuł, że włoski na przedramionach stają mu dęba. Ale to nie wiatr przyprawił go o gęsią skórkę, tylko piękna rudowłosa kobieta, która przysiadła obok niego na barowym stołku. – Pijesz za szczęście brata czy z żalu za utratą kolejnego kawalera? – zapytała Catherine Hilliard. Dylan odstawił kieliszek na blat baru. W porównaniu z tym, jak wyglądała dwa miesiące temu, kiedy pomogła mu odnaleźć Sarah, Catherine prezentowała się o niebo lepiej. Dziś na jej ubraniu nie było plam po farbie, a na bose stopy założyła sandały na wysokich obcasach. Miała na sobie cudowną, seksowną czarną sukienkę wiązaną na karku, z głębokim dekoltem eksponującym jej piękny biust. Podobały mu się piegi na dekolcie. Poczuł nagłą chęć sprawdzenia, czy ma nimi usiane całe ciało. Rozluźnił krawat, czując ucisk w klatce piersiowej pod wpływem nieprzyzwoitych myśli, które napłynęły mu do głowy. Jako bliska przyjaciółka jego nowej bratowej Catherine stanowiła dla niego owoc zakazany, a na dodatek uważał ją za mocno zwariowaną z tą jej pasją do malowania okropnych obrazów i uważaniem się za medium. Jednak pomimo pewnej ekscentryczności Catherine była osobą o wielkim sercu, niezwykle lojalną wobec przyjaciół. I to go w niej pociągało. – Hop, hop, gapisz się na mnie – znacząco powiedziała Catherine. – Wyglądasz zachwycająco – odparł, nie potrafiąc powstrzymać tych słów. Uśmiechnęła się do niego. – To dobry początek rozmowy. Ślub był piękny, nie sądzisz? Jake i Sarah stanowią udaną parę. Myślę, że mają szansę. – Szansę? To dopiero entuzjastyczne podsumowanie – rzucił sucho, słysząc w jej głosie tę samą cyniczną nutę, która rozbrzmiewała w jego głowie. Catherine wzruszyła ramionami. – To co porabiałaś ostatnio? Dużo malowałaś? – Każdej nocy. Namalowałam nawet ciebie. To było prawdziwe wyzwanie. Uniósł brwi. – Żartujesz? I chcę to zobaczyć. Uśmiechnęła się szerzej. – Może ci pokażę pewnego dnia. – Rzadko bywam na wybrzeżu. Catherine mieszkała w San Luis Obispo, które dzieliły od jego mieszkania w San Francisco trzy godziny jazdy. Niezła strefa buforowa. Musiał przyznać, że w czasie ostatnich sześciu tygodni pomyślał o niej nieraz, ale na szczęście był zajęty swoją pracą dziennikarza śledczego KTSF Television News w San Francisco. Catherine wzięła od barmana kieliszek szampana. – Przywiozłam obraz ze sobą. Chciałabym jeszcze trochę nad nim popracować. Przez parę dni zostanę jeszcze tu w ośrodku. Pomyślałam sobie, że skoro ślub jest w piątek, dobrze mi zrobi wypoczynek przez weekend w lesie. – Kto się opiekuje twoją menażerią? – zapytał. – Nie wyobrażam sobie, żebyś zostawiła swoje zwierzęta. Catherine mieszkała z dwoma kotami, dwoma psami i bardzo męczącym gadającym ptakiem. W pewnym sensie zazdrościł jej tego małego zoo. Nigdy jako dziecku nie pozwolono mu mieć żadnego zwierzęcia i kiedy widział Catherine z dwoma golden retrieverami na plaży za jej domem, czuł, że coś go w życiu ominęło. Naturalnie ominęło go jeszcze wiele innych rzeczy. Brak zwierzęcia był jego najmniejszym zmartwieniem. – W czasie mojej nieobecności opiekuje się nimi moja sąsiadka Lois. Brakuje mi ich, ale od dawna nigdzie nie wyjeżdżałam, a góry są takie piękne. No i jezioro… Ma w sobie taki spokój, głębię i tajemniczość, które do mnie przemawiają. Chciałabym tym wszystkim nasiąknąć w ciągu paru dni. Dylan nie postrzegał jeziora w taki sposób jak ona, ale zawsze lubił Tahoe. Przez lata on i Jake przyjeżdżali nad jezioro z przyjaciółmi albo z kimś z rodziny, aby uciec od przytłaczającej obecności ojca, który na szczęście nigdy nie opuszczał miasta. Dylana nie dziwiło, że Jake chciał tutaj wziąć ślub. To było dobre miejsce na początek nowego życia. Ale Jake i Sarah nie zatrzymywali się tu na dłużej. Jeszcze dziś lecieli w podróż poślubną na Hawaje. – A ty? – zapytała Catherine, przerywając jego rozmyślania. – Zostajesz na weekend? – Wyjeżdżam rano. – Jesteś pewien? Zmrużył oczy. – Co ma znaczyć to pytanie? Spojrzenie jej ciemnoniebieskich oczu stało się tajemnicze. – Pamiętasz, co ci powiedziałam o dwóch kobietach wkraczających w twoje życie, jednej niosącej niebezpieczeństwo, a drugiej przynoszącej ocalenie? Wydaje mi się, że to się zaczyna tutaj. – Co się tu zaczyna? – zaczął dopytywać, ale szybko się wycofał. – Wiesz co? Nie chcę wiedzieć. Nie wierzę w twoje wizje. Przykro mi, ale tak po prostu jest. – Rozumiem – odpowiedziała, podnosząc kieliszek do ust. Nie podobało mu się jej spojrzenie. Przykazał sobie, żeby zapomnieć, co mu powiedziała. Po prostu próbowała go zaintrygować. Ktoś zajął miejsce po jego drugiej stronie. Znajomy zapach perfum kazał mu obrócić głowę. Siedząca obok brunetka obdarzyła go szerokim uśmiechem. Do diabła, miał kłopot. Catherine pochyliła się ku niemu i szepnęła mu do ucha: – Uważaj, Dylan. To jedna z nich. – A ta druga? – zapytał, gdy wstawała, żeby odejść. Catherine nie odpowiedziała. Miał wrażenie, że i tak znał odpowiedź. Ale nie miało to znaczenia. Nie pozwoli na to, żeby jej zwariowane słowa go przestraszyły. Życie układało mu się wspaniale i nie miał zamiaru godzić się z tym, żeby coś albo ktoś to zmieniał. – Dylan, musimy porozmawiać. Dylan odwrócił głowę i spojrzał prosto w błyszczące brązowe oczy Eriki Layton, kobiety, której nigdy więcej nie spodziewał się zobaczyć. Sześć tygodni wcześniej spędzili razem noc, dość mocno zakrapianą alkoholem, o której wolałby zapomnieć. Zwykle nie sypiał ze swoimi informatorami i nie powinien przespać się z Ericą, ale nocna impreza jakoś doprowadziła do tego, że wylądował z nią w łóżku. A teraz siedziała tutaj z miną wyrażającą oczekiwanie. Nie wróżyło to nic dobrego i nie trzeba było jasnowidza, żeby o tym wiedzieć. Erica podała mu kieliszek szampana. – Co to jest? – zapytał. – Świętujemy ślub twojego brata. Na zdrowie. – Erica stuknęła się z nim kieliszkiem. Niechętnie upił łyk. – Co tu robisz? Nie było cię na liście gości. – Wydzwaniałam do ciebie od dwóch tygodni, ale nie odpowiedziałeś na moje telefony – poskarżyła się. – Byłem zajęty. – Nie byłeś taki zajęty, kiedy potrzebowałeś mojej pomocy. Słysząc w jej głosie ostrą nutę, westchnął. – Erico, doceniam całą twoją pomoc, ale jeśli oczekiwałaś czegoś więcej, to nic z tego. Był zdumiony, że w ogóle musi jej to mówić. Wspólnie spędzona noc niewątpliwie usatysfakcjonowała ich oboje, ale z pewnością nie była początkiem żadnego związku. I Erica to rozumiała. Mógłby przysiąc, że rozumiała. Nigdy nie zadawał się z kobietami, które nie znały reguł. Erica zmarszczyła czoło i jej twarz z pięknej i eleganckiej stała się ostra i napięta. Zaniepokoił go dziki blask jej oczu. O co jej chodziło? – Musimy porozmawiać – powtórzyła. Na te słowa ścisnęło go w dołku. Pospieszna analiza uświadomiła mu, że kiedy kobieta, z którą sześć tygodni wcześniej spędziło się noc, nagle chciała porozmawiać, z dużym prawdopodobieństwem chodziło o dziecko. Ale się zabezpieczyli. Głupio zrobił, idąc z nią do łóżka, ale nie był kompletnie nieostrożny. Jednak jego mała bratanica Caitlyn stanowiła najlepszy dowód na to, że prezerwatywy nie zawsze spełniają swoje zadanie. Przełknął kolejny łyk szampana. Nie chciał teraz przeprowadzać tej rozmowy. Jego kariera zawodowa rozwijała się świetnie. Właśnie rozpracował jedną z największych afer w swoim życiu. Był na najlepszej drodze do odniesienia prawdziwego sukcesu zawodowego. Wszystko toczyło się zgodnie z planem. Ostatnią rzeczą, jakiej teraz potrzebował, była komplikacja w postaci dziecka. Omiótł wzrokiem sylwetkę Eriki. Wyglądała równie szczupło jak zawsze w krótkiej, sięgającej teraz połowy uda czerwonej sukience koktajlowej. Na gołych, opalonych nogach miała czerwone szpilki. Cienki czerwony szal okrywał jej ramiona. Nie sprawiała wrażenia kobiety w ciąży, ale jeśli była, może to usłyszeć od razu. – Dobrze, mów – polecił. Nigdy nie chował się przed kłopotami. O cokolwiek chodziło, poradzi sobie. Erica się zawahała. Przesunęła spojrzeniem po sali. – Nie tutaj. Tu jest zbyt tłoczno. Przejdźmy się. Nie miał ochoty nigdzie z nią iść, ale nie chciał odbywać tej rozmowy w publicznym miejscu. Nie chciał też niepokoić brata i psuć uroczystości weselnych, angażując się w dyskusję, która mogła się przerodzić w bardzo gwałtowną wymianę zdań. Erica nie należała do najspokojniejszych kobiet, jakie znał. Nawet teraz nerwowo bębniła palcami o blat, rozglądając się wokół, jakby się bała, że ktoś może ją, a może ich, obserwować. Może się mylił. Może nie chodziło o żadną osobistą kwestię. Erica miała dar wplątywania się w tarapaty. Dowiedział się tego, gdy pomagała mu powiązać senatora z morderstwem. Był jej coś winien. Powinien przynajmniej jej wysłuchać. – Czy to ma coś wspólnego z senatorem Ravino? – zapytał, ściszając głos. Oblizała wargi. – Oczywiście, że nie. Siedzi w więzieniu, oczekując na proces. – Wiem. A ty pomogłaś mnie i policji tam go umieścić. Czy próbował się z tobą kontaktować? Czy czujesz się w jakiś sposób zagrożona? – Policja twierdzi, że nie grozi mi żadne niebezpieczeństwo, ale znam senatora lepiej niż ktokolwiek inny. Ma mnóstwo powiązań poza więzieniem. – Czego ode mnie oczekujesz? – Muszę z tobą porozmawiać – powiedziała z nutą desperacji w głosie. Zsunęła się ze stołka. – Idziesz? – Dobrze. – Dopił resztkę szampana i wstał. – Możemy pójść ścieżką – powiedziała Erica, gdy opuścili bar i szli korytarzem. – Wije się wzdłuż góry i jest z niej niezwykły widok na jezioro. – Skąd o tym wiesz? – Przyjechałam tu wcześniej. Miałam czas, żeby się rozejrzeć. Posłała mu spojrzenie, którego nie umiał rozszyfrować, po czym poprowadziła go do bocznych drzwi. Otoczony wysokimi sosnami ośrodek Woodlake Mountain Lodge, ulokowany pośród gór High Sierras, przycupnął na stromym zboczu schodzącym do jeziora Tahoe. Głównemu budynkowi towarzyszył tuzin małych rustykalnych domków. – Tam się zatrzymałam. – Erica wskazała pobliski budynek. – Nie chciałam po zmroku zjeżdżać z góry, więc wynajęłam pokój. A ty mieszkasz w głównym budynku? – Tak. Czemu tu przyjechałaś, Erico? Mogłaś się ze mną skontaktować w San Francisco. Wiesz, gdzie mieszkam. Nie widział żadnego sensu w tym, że przejechała taki kawał drogi nad Tahoe, żeby z nim porozmawiać. – Chodźmy tędy – powiedziała, skręcając na ścieżkę wiodącą w prawo. – Wiedziałam, że będę musiała cię zaskoczyć, bo inaczej znalazłbyś wykręt, żeby mnie uniknąć. – Powinnaś była poczekać do końca wesela mojego brata. To dla niego wielki dzień. – Nigdy nie obchodziły cię żadne wesela, Dylan. – Ale obchodzi mnie wesele mojego brata. Przewróciła oczami. – W porządku – rzuciła z cyniczną nutą w głosie. Dylan zatrzymał się gwałtownie, tracąc cierpliwość. – Posłuchaj, jeśli masz mi coś do powiedzenia, mów teraz. Robi się ciemno, a ja nie mam ochoty zgubić się z tobą w lesie. – Dojdźmy do końca alejki. Tam jest ławeczka. Możemy na niej usiąść. I nie czekając na odpowiedź, ruszyła do przodu. Co parę metrów wzdłuż cementowej ścieżki zamocowane były niewielkie lampy, ale gdy chodnik przekształcił się w dróżkę, oświetlenie znikło. Otoczyły ich mroczne cienie. Próbował krzyknąć do Eriki, żeby się zatrzymała, ale ta maszerowała szybkim krokiem, jego język zaś nagle stał się potwornie ciężki. Musiał wypić więcej, niż myślał. Gdzie, do cholery, była ta ławeczka, na której chciała przysiąść Erica? Czuł dziwne zmęczenie w nogach, a wszystko przed oczami zaczynało mu wirować. Potrzebował pełnej mobilizacji organizmu, żeby stawiać jedną nogę przed drugą. Co się działo? Ogarnęły go mdłości. Potknął się i w ostatniej chwili udało mu się uniknąć przewrócenia. Oparł się o pień pobliskiego drzewa, żeby złapać równowagę. – Erico – wybełkotał z wysiłkiem. Odwróciła się i zaczęła mu się przyglądać, ale nie wykonała najmniejszego ruchu, żeby do niego podejść. – Pomóż mi. Próbował unieść rękę, ale była za ciężka. – To twoja wina, Dylan – powiedziała. – Nie miałam wyboru. Do nikogo nie mogłam się zwrócić o pomoc. Nie miała wyboru? O czym ona mówiła? – Zawsze w końcu każdy musi liczyć sam na siebie. Sam to mówiłeś, Dylan. Teraz przyszła moja kolej, żeby się o siebie zatroszczyć. Zrobiła parę kroków do tyłu. Niebezpiecznie zbliżała się do krawędzi stromego urwiska. Chciał ją ostrzec, żeby się zatrzymała, ale nie mógł wydobyć z siebie głosu. Krajobraz wokół niego znów zakołysał się gwałtownie. Uświadomił sobie, że go czymś odurzyła. Nagle przypomniał sobie nadmiernie słodki smak szampana. Dlaczego? Czego, do diabła, chciała? Zanim zdążył zadać jej to pytanie, nogi odmówiły mu posłuszeństwa i ogarnęła go ciemność. * * * Catherine Hilliard obudziła się w środku nocy z walącym sercem i potem ściekającym po policzkach. Zegarek pokazywał czwartą czterdzieści cztery. Przez ostatnie dwa miesiące każdej nocy budziła się ogarnięta falą przerażenia. Przez jej głowę wciąż przetaczały się, niczym szalony refren, pochodzące gdzieś z przeszłości krzyki. Bała się, że nigdy ich nie zapomni, a jednocześnie obawiała się, iż nigdy ich sobie w pełni nie przypomni. Wydarzenia jednej nocy zagubiły się w jej podświadomości na dwadzieścia cztery lata. I co parę lat koszmary powracały, tygodniami zadając jej tortury, aby zniknąć równie szybko, jak się pojawiały. Ale tym razem było inaczej. Koszmary senne były coraz gorsze, a strach narastał z każdą nocą, jakby coś zbliżało się do niej, coś przerażającego. Wygramoliła się z łóżka i zajęła się jedyną rzeczą, która była w stanie odpędzić strach. Zaczęła malować. Na sztalugach czekało białe płótno. Wzięła pędzle i otworzyła farby. Wykonywanie znajomych czynności dawało jej ukojenie. Zanurzyła pędzel w farbie, na moment się zatrzymała, po czym przyłożyła pędzel do płótna. Koszmar z jej snu zaczął przyjmować kształty kreślone śmiałymi, ciemnymi pasami czerwieni, zieleni, czerni i błękitu. Ledwo śmiała oddychać, gdy z każdym pociągnięciem pędzla jej strach słabł. Nigdy nie wiedziała, co wyłoni się z jej podświadomości. W końcu, roztrzęsiona i umęczona, odłożyła pędzel i się odsunęła. Obraz, który namalowała, nie miałby sensu dla nikogo. Składał się z plątaniny linii i kształtów, ale wydawało jej się, że w tym abstrakcyjnym malowidle może dostrzec pełną strachu twarz, z przerażonymi ciemnymi oczami i ustami błagającymi o pomoc. Gdzieś w głębi duszy czuła, że powinna tej pomocy udzielić, ale nie wiedziała jak. Przysiadła na brzegu łóżka i westchnęła głęboko, z oddali przyglądając się swojemu obrazowi. Już spokojniejsza usiłowała zanalizować swoje dzieło, tak jak to robiła każdej nocy. Ale miała taki sam zamęt w głowie jak zwykle. Skończyła sześć lat, gdy jej życie zmieniło się na zawsze, gdy rzeczywistość stała się koszmarem, kiedy zaczęły się okropne sny. Policja chciała wiedzieć, co tamtej nocy widziała, ale nie mogła im nic powiedzieć. Psychoterapeutka dała jej kartkę papieru i kredki, po czym powiedziała, żeby zaczęła rysować. Rysowała więc, ale obrazki, podobnie jak jej obrazy teraz, zdawały się nie mieć żadnego sensu. Lecz od owego dnia nie była w stanie przestać rysować. Sztuka stała się dla niej ucieczką, jej pasją i sposobem na zarabianie pieniędzy. Gdyby nie mogła malować, pewnie nie mogłaby żyć. W ciągu dnia potrafiła tworzyć piękne obrazy, pejzaże, kwiaty, szczęśliwych ludzi. Ale w nocy, gdy przykładała pędzel do płótna w rozpaczliwej próbie wyzwolenia się od sennych koszmarów, jej obrazy stawały się przerażające. Próbowała zmieniać otoczenie, ale to nic nie dawało. Jako dziecko mieszkała w ośmiu różnych rodzinach zastępczych, ale koszmary senne zawsze ją odnajdywały. Jako dorosła osoba próbowała mieszkać w trzech różnych miastach i wynajmowała kilkanaście mieszkań, zanim w końcu zamieszkała w swoim aktualnym domku nad morzem, ale potworne sny zawsze wracały. Oczywiście były miesiące, kiedy spała spokojnie. Marzyła o tych pozbawionych złych snów nocach. Najdłuższa przerwa w nawiedzających ją koszmarach sennych trwała sześć lat. Myślała wtedy, że się skończyły. Ale powróciły. Zrozumiała, że zawsze będą do niej wracały, jeśli czegoś nie zrobi… Miała poczucie, że powinna w jakiś sposób zareagować, że tylko wtedy będzie mogła uciec przed koszmarami. Ale co miała zrobić? Nie miała pojęcia. Nie rozpoznawała abstrakcyjnych twarzy, które powstawały pod dotknięciem jej pędzla. Wołały do niej, ale nie umiała odpowiedzieć, bo nie wiedziała, do kogo należały. Chociaż tej nocy nie mogła przestać się zastanawiać, czy stworzony przez nią obraz nie przedstawia kobiety, która w barze podeszła do Dylana. Było pewne podobieństwo, prawda? A może tylko je sobie wyobraziła. Albo może namalowała twarz tej kobiety, bo ją widziała w swoich myślach, gdy na moment zerknęła w przyszłość Dylana, w przyszłość, która zdawała się jej także dotyczyć. Wcale nie chciała być w nią zamieszana. Miała przeczucie, że Dylan ściąga na siebie kłopoty, ona zaś nie potrzebowała więcej kłopotów w swoim życiu. Wstała z łóżka, podeszła do okna i odchyliła zasłony. Jej pokój położony był na najwyższym poziomie głównego, dwupiętrowego budynku ośrodka, skąd rozciągał się widok na znajdujące się kilkadziesiąt metrów niżej jezioro. Woda pobłyskiwała w świetle księżyca. Wysokie sosny porastające zbocze chwiały się na wietrze jak gigantyczne potwory. Przebiegł ją dreszcz. Wierzyła w związki, w wyroki losu i przeznaczenie. Nic nie działo się przypadkiem. Wszystko zawsze miało swój cel. Wiele lat temu psychiatra dziecięcy powiedział jej, że czasem różne rzeczy się po prostu zdarzają i że powinna przestać szukać ich powodów, ale Catherine nie uwierzyła wtedy lekarzowi i nadal nie akceptowała takiej filozofii. Dlatego też nie mogła ignorować przeczucia, że coś było nie w porządku. Zaplotła ręce na piersiach, czując przez cienką tkaninę koszulki i jedwabnych szortów zimny powiew. Miała nadzieję, że jej ponure przeczucia nie mają nic wspólnego z Sarah. Jej przyjaciółka zasługiwała na szczęście po tym wszystkim, czego doświadczyła przez ostatnie lata. Jake, Sarah i ich córeczka byli teraz w drodze na Hawaje, na wyspę kołyszących się palm, łagodnych, ciepłych wiatrów od morza i błękitnego nieba. Na pewno nic im nie groziło. Na pewno. Głęboko wciągnęła powietrze, po czym powoli je wypuściła. Kilkakrotnie powtórzyła te czynności. Zwykle nocna sesja malowania koszmarów na tyle ją wyczerpywała, że była potem w stanie spać do rana. Tej nocy jednak nadal czuła się spięta, jakby czekała, aż coś jeszcze się wydarzy. Podeszła do leżących pod ścianą walizek i wyciągnęła kolejny obraz. Tym razem był to portret… Dylan patrzył na nią swoimi piwnymi oczami z mieszaniną tajemnicy, bólu, rozbawienia i cynizmu. Ciężko pracowała, żeby uchwycić złożoność jego spojrzenia, dumną siłę szczęki, zawsze obecną w wyrazie jego twarzy ostrożność, a także jego butny uśmiech, który potrafił być także pełen życzliwości. Nie wydawało jej się, żeby już to wszystko właściwie sportretowała. Spędzili razem zaledwie kilka dni, kiedy dwa miesiące temu Dylan poprosił ją o pomoc w odnalezieniu Sarah i córeczki Jake’a, ale tych parę dni w jego obecności dotknęło ją w niepojęty sposób. Po prostu wiedziała, że są ze sobą związani. Dlatego właśnie Dylan przyszedł do niej. Dylan stwierdziłby pragmatycznie, że to dlatego, iż dzieliła przeszłość z Sarah, i tyle. Ona jednak podejrzewała, że kryło się za tym coś więcej. Bardzo by jej pomogło, gdyby wiedziała, w jaki sposób kobieta z baru pasowała do tej całej układanki, ale jej widzenia nigdy nie były tak kompletne ani tak jasne, jakby tego chciała. Musiała poczekać, co się dalej wydarzy. Odstawiła na bok obraz i powróciła do okna. W świetle księżyca w jej głowie ponownie pojawił się Dylan. Ujrzała w jego oczach strach, a na twarzy szok i świadomość zdrady. Oburącz pochwyciła zasłony, chwiejąc się pod wpływem nagłej pewności, że Dylan znalazł się w kłopotach. Zerknęła na zegarek i zobaczyła, że minęła godzina od chwili, gdy się obudziła w szponach swoich nocnych koszmarów. Dochodziła szósta. Musiała tylko dotrwać do świtu, potem już wszystko będzie dobrze. Po wschodzie słońca będzie mogła się rozluźnić. Znów będzie w stanie oddychać. I będzie mogła poszukać Dylana. Miała ochotę już teraz do niego zadzwonić, ale wątpiła, żeby był zadowolony z tak wczesnej pobudki. Jej wzrok przykuły migające czerwone i niebieskie światła. Odwróciła się znów do okna i zesztywniała na widok zatrzymującego się przed budynkiem wozu policyjnego. Przywarła twarzą do szyby, obserwując dwóch umundurowanych policjantów, wchodzących do ośrodka. Poczuła rosnący strach. Była rozdarta pomiędzy chęcią zejścia na dół i dowiedzenia się, o co chodzi, a pragnieniem bezpiecznego trzymania się z daleka, w swoim pokoju. Powiedziała sobie, że to przecież nie jej problem. Nie było jej potrzebne wplątywanie się w sprawy, które jej nie dotyczyły. Trzymanie się z dala od policji było jej drugą naturą. Nie potrafili jej ochronić, kiedy była dzieckiem, a kiedy dorosła, przekonała się, że może ufać tylko sobie. Z pewnością na zaufanie nie zasługiwali umundurowani policjanci, których nocne patrole uliczne tylko utrudniały jej próby przetrwania. Odsunęła się od okna i usiadła na łóżku, wpatrując się w telefon. Nie mogła się opędzić od pragnienia, by zadzwonić do Dylana i sprawdzić, czy nic mu się nie stało. Nie widziała go, odkąd wyszła z baru, pozostawiając go z tamtą kobietą. Podczas przyjęcia parę razy próbowała go znaleźć, zwłaszcza wtedy, gdy Jake i Sarah chcieli się z nim pożegnać, ale nigdzie nie było go widać. Jake zażartował, że jego brat pewnie miał szczęście z jakąś kobietą. Ona zaś doszła do przekonania, że Jake prawdopodobnie miał rację. Teraz jednak zaczęła się zastanawiać… Dylan i Jake byli tak bardzo sobie bliscy, jak tylko mogli być sobie bliscy bracia. Czy Dylan naprawdę przepadłby z jakąś kobietą na weselu brata? Było to dość nieprawdopodobne. Pod wpływem impulsu wzięła do ręki telefon i wybrała numer hotelowego operatora, prosząc o połączenie z pokojem Dylana. Telefon dzwonił i dzwonił, aby w końcu przełączyć się na automatyczną sekretarkę. Catherine się rozłączyła. Ręce zaczęły jej się trząść. Może po prostu był obdarzony mocnym snem. Albo spędzał noc z kobietą. Wsunęła się pod kołdrę, którą naciągnęła pod samą szyję. Patrzyła na zegar, obserwując każdą mijającą minutę. Chciała spać, ale wiedziała, że nie zaśnie, dopóki nie wzejdzie słońce i jej lęki znów się pochowają.\nRozdział 2Dylan poruszył się, czując, że coś ostrego dźga go w plecy. Miał ciężką głowę, a tępy ból rozchodził się od przodu czaszki w dół, na szyję i ramiona. Chwilę zabrało mu uniesienie opuchniętych powiek i otwarcie oczu, kolejną zaś zorientowanie się, że leży na ziemi, twarzą do góry. Sięgnął pod siebie i wyciągnął sosnową szyszkę, przyczynę swojego dyskomfortu. Słońce właśnie zaczynało wschodzić ponad otaczającymi go wysokimi drzewami, powietrze o świcie było przenikliwie zimne. Na błękitnym niebie widniało parę strzępiastych chmur. Półprzytomny, uświadomił sobie, że jest dzień. Co, do cholery, się wydarzyło? Czemu leżał na ziemi w lesie? Czy się upił do utraty przytomności? Z wysiłkiem udało mu się usiąść. Miał brud na spodniach i na rękawach szarego garnituru. Skaleczenie na wierzchu dłoni spuchło, skóra była rozpulchniona i zaczerwieniona. Rzut oka na zegarek powiedział mu, że jest kwadrans po siódmej. A ostatnią rzeczą, jaką pamiętał, było… co? Głęboko odetchnął i zmusił się, żeby myśleć. Roztaczający się wokół widok przypomniał mu, że znajdował się nad jeziorem Tahoe i że Jake właśnie się ożenił. Dylan był na przyjęciu weselnym i siedział przy barze. Rozmawiał z Catherine, a potem zjawiła się Erica. Chciała z nim zamienić parę słów. Przyniosła mu szampana. A potem poszli na spacer – na długi spacer. Puls mu przyspieszył. Zerwał się na nogi, nagle czując się zagrożony. Rozejrzał się, ale nic nie zauważył poza drzewami i zboczem opadającym w stronę urwiska bezpośrednio nad jeziorem. Do tego miejsca przyprowadziła go Erica. Mówiła coś o tym, że nie miała wyboru, ale reszta jej słów się rozpłynęła. Przypomniał sobie, że źle się poczuł, jakby podano mu truciznę. Tak właśnie musiało się stać. Erica musiała dodać coś do szampana. Ale dlaczego miałaby to zrobić? Sprawdził kieszenie. Portfel z kilkuset dolarami był nietknięty. Nie zabrała mu ani pieniędzy, ani zegarka, a nie miał przy sobie nic innego, co stanowiłoby jakąś wartość. Chyba że chciała wziąć coś z jego pokoju. Ponownie poklepał się po kieszeniach i uświadomił sobie, że nie ma kluczyków do samochodu. Czy zostawił je w pokoju? A jeśli mowa o pokoju, to gdzie był klucz hotelowy? Przywiózł ze sobą laptop, żeby trochę popracować. Było tam trochę plików dotyczących sprawy Ravino. Czy Erica szukała jakichś informacji? Czy dlatego otumaniła go narkotykiem i wyciągnęła do lasu, żeby mieć dostęp do jego pokoju? Jakieś poruszenie w pobliżu skłoniło go do odwrócenia głowy. Czy szum liści i gałęzi wywołany został przez wiewiórki i ptaki, czy też ktoś go obserwował? Czy była to Erica? Czy zamierzała wprowadzić w życie kolejny punkt swojego planu? Koniecznie powinien wrócić do ośrodka, ale stracił orientację i ponad minutę zabrało mu dojście do tego, w jakim kierunku się udać. Potykając się o kamienie, powoli ruszył pośród drzew. W końcu odnalazł ścieżkę. Dotarcie do głównego budynku ośrodka zabrało mu trochę czasu. W nocy nie zorientował się, jak bardzo się oddalili. Erica najwyraźniej chciała go odciągnąć jak najdalej od ośrodka, żeby nikt go nie znalazł. Jednak zwabienie go do lasu i pozostawienie go tam otumanionego narkotykami nie wydawało mu się pełnym planem. Musiało być coś jeszcze. Zrozumiał, że coś jeszcze zaplanowała, gdy ujrzał przed budynkiem dwa wozy policyjne. Coś się stało. Przyspieszył i wbiegł po schodkach. Przez głowę przelatywały mu tysiące przepełnionych strachem myśli. Z życia wypadło mu dwanaście godzin, może więcej, i nie miał pojęcia, czy Jake i Sarah wyruszyli w swoją podróż poślubną. Czy zastanawiali się, gdzie przepadł? Czy martwili się o niego i wezwali policję? A może, Boże uchowaj, coś im się przydarzyło? Czy dlatego zjawiła się tu policja? Gdy wszedł do holu, ujrzał koło recepcji umundurowanego policjanta oraz mężczyznę w szarym ubraniu. Rozmawiali z menedżerem ośrodka, obserwowani przez kilku pracowników. Jednym z nich był barman, który minionej nocy serwował mu trunki. Gdy ich spojrzenia się spotkały, barman wyciągnął rękę, wskazując na Dylana. – To on – powiedział barman. – To tego człowieka widziałem wczoraj, jak wychodził z nią z baru. Erica. To musiało mieć coś wspólnego z Ericą. – Co się stało? – zapytał Dylan. Podszedł do niego mężczyzna w szarym ubraniu. Wyglądał na niewiele ponad czterdzieści lat. Miał jasnobrązowe, lekko przerzedzone włosy. Lekko poluzowany krawat na jego szyi wyglądał tak, jakby często za niego pociągał. Ogorzała twarz mężczyzny świadczyła o tym, że wiele czasu spędzał na świeżym powietrzu. Na widok jego plakietki Dylana ścisnęło w żołądku. – Jestem detektyw Richardson z biura szeryfa hrabstwa Washoe – przedstawił się. A pan…? – Dylan Sanders. Czy coś się wydarzyło? – Sprawdzamy, co się dzieje z jednym z gości, z panią Ericą Layton. Zna ją pan? Serce zaczęło mu bić mocniej. – Owszem, znam. Co się z nią stało? – To właśnie usiłujemy ustalić. Barman pracujący minionej nocy na przyjęciu weselnym powiedział, że widział panią Layton w barze w pana towarzystwie i że wyszliście razem. Czy to prawda? Spojrzenie detektywa przesunęło się po Dylanie, który nagle w pełni uświadomił sobie, jak musi wyglądać, w brudnej koszuli, z sosnowymi igłami przyklejonymi do rękawów. Opanował chęć strzepnięcia ich, żeby nie zwracać na siebie większej uwagi. – Owszem – mruknął. – Kiedy po raz ostatni widział pan panią Layton? – zapytał detektyw. – Wczoraj wieczorem, koło wpół do ósmej. – Gdzie pan był? – W lesie. Poszliśmy z Ericą na spacer. Powiedziała, że chce ze mną porozmawiać. – O czym? Czy jest pan związany z Ericą Layton? – Niezupełnie. – Dylan się zawahał. Jego mózg wreszcie znów zaczynał pracować. Nie podobał mu się błysk podejrzliwości w oczach detektywa ani kierunek, w jakim zmierzały jego pytania. – Czemu pan pyta? – Jak już wspomniałem, jesteśmy zaniepokojeni nieobecnością pani Layton. Czy ostatniej nocy towarzyszył jej pan do jej pokoju? – Nie. Ostatni raz widziałem ją w lesie. – Gdzie chciała z panem porozmawiać. O czym? – Parę miesięcy temu pracowaliśmy razem nad pewną sprawą. Jestem reporterem stacji telewizyjnej KTSF Channel Three z San Francisco. Przyjąłem, że chce ze mną porozmawiać właśnie o tamtej sprawie – odparł Dylan. Nie miał zamiaru dyskutować o swoich osobistych relacjach z Ericą, dopóki detektyw nie powie mu, co się stało. – A więc pani Layton była gościem na weselu pańskiego brata? – Nie, nie była gościem. Przyjechała nad Tahoe, żeby ze mną porozmawiać. – Powiedział pan, że uznał pan, iż chciała porozmawiać o sprawie, przy której współpracowaliście ze sobą. Ale to nie był powód jej przyjazdu, prawda? – Nie jestem pewien. W końcu wcale nie zaczęliśmy tej rozmowy. – Dlaczego? – Odeszła. – Kłóciliście się? Pani Layton była zmartwiona? Dylan zmarszczył czoło. Nie miał zielonego pojęcia, co się stało z Ericą, ale coś musiało się wydarzyć, skoro została wezwana policja i detektyw zadawał mu pytania, jakby był głównym podejrzanym w sprawie o morderstwo. Na samą myśl o tym puls mu przyspieszył. Czy Erica nie żyła? Nie, detektyw powiedział, że się o nią niepokoją. To zaś oznaczało, że zaginęła, a nie, że nie żyje. – Gdzie się pan udał, kiedy pani Layton pana opuściła? – kontynuował pytania detektyw Richardson. Jako reporter Dylan niejednokrotnie współpracował z policją i wiedział, że najlepiej byłoby powiedzieć prawdę. Gdy jednak wybiegł myślami do przodu, zastanawiając się, jak mogłyby zabrzmieć jego wyjaśnienia, uświadomił sobie, że nie za ciekawie. Ale jaki miał wybór? Prawda i tak wyda się nieuchronnie, kłamstwa mogą jedynie to opóźnić. Drzwi pobliskiej windy rozsunęły się z dźwiękiem dzwonka. Dylan ze zdziwieniem ujrzał wysiadającą z windy Catherine. Miała na sobie niebieskie dżinsy i luźny kremowy sweter. Na widok policjanta zatrzymała się gwałtownie, a na jej twarzy pojawiła się mieszanina ulgi i ostrożności. – Panie Sanders, muszę usłyszeć pana odpowiedzi. Gdzie się pan udał po rozstaniu z panią Layton? – nalegał detektyw. – Nigdzie. – Słucham? – Muszę się chyba cofnąć – powiedział Dylan, nagle uświadamiając sobie, że musi wyjaśnić, co się wydarzyło. – Dobrze. – Detektyw splótł ręce na piersiach, czekając na dalsze wyjaśnienia Dylana. Dylan zerknął na Catherine. Musiał się skoncentrować na jednej kobiecie, która przysporzyła mu problemów. – Erica podeszła do mnie w barze. Jak już mówiłem, parę miesięcy temu pracowaliśmy razem nad pewną sprawą. Zaskoczyła mnie jej obecność na weselu mojego brata, bo od wielu tygodni nie mieliśmy ze sobą żadnego kontaktu. Wręczyła mi kieliszek szampana i powiedziała, że musi ze mną porozmawiać, ale nie chce tego robić w zbyt głośnym i publicznym miejscu, jakim jest bar. Ruszyliśmy więc alejką, ciągnącą się wzdłuż ośrodka. Po paru minutach zrobiło mi się niedobrze, poczułem się zamroczony, jakbym się upił albo był po narkotykach. Ale Erica nie przestawała iść dalej, prowadząc mnie coraz głębiej w las. Straciłem orientację. Nie wiem, jak daleko odeszliśmy. Potknąłem się i była to ostatnia rzecz, jaką zapamiętałem, zanim się ocknąłem piętnaście minut temu i przyszedłem prosto do ośrodka. Sądzę, że Erica dodała coś do mojego szampana. – Chwileczkę. Twierdzi pan, że pani Layton podała panu narkotyki? Czemu miałaby to zrobić? – zapytał detektyw, przechylając na bok głowę i spoglądając na niego w zamyśleniu. – Myślałem, że byliście państwo przyjaciółmi. – Ja też tak myślałem. Nie wiem, czemu miałaby dosypać mi narkotyków. Przypominam sobie mgliście, że mówiła coś o tym, iż nie ma wyboru, ale reszta jest rozmazana. – Niezła historyjka – sceptycznie stwierdził detektyw. – To jest prawda. To właśnie się wydarzyło. – A więc pani Layton była na pana zła. – Nie wydaje mi się, żebym powiedział, iż była na mnie zła. – Nie? – rzucił detektyw. – To dlaczego dodała coś do pana trunku? Nie wygląda mi to na przyjacielskie zachowanie. – Kiedy podeszła do mnie w barze, nie sprawiała wrażenia rozgniewanej czy zmartwionej. Okazywała jedynie pewną nerwowość – dodał, przypomniawszy sobie zdenerwowanie Eriki. – Państwa związki nie dotyczyły jedynie pracy, prawda, panie Sanders? Dylan oblizał wargi, czując pętlę zaciskającą mu się na szyi. Musiał zyskać trochę czasu, żeby przemyśleć sytuację, ale wątpił, żeby detektyw skłonny był mu ten czas dać. – Czy potrzebuję adwokata? – Nie wiem. A jak pan sądzi? – Proszę posłuchać, byłem oszołomiony narkotykami. Nie wiem, co się stało z Ericą, jeśli w ogóle coś jej się przytrafiło. Jeśli mi pan nie wierzy, mogę się poddać testom krwi – rzucił impulsywnie. Musiał udowodnić swoją niewinność, a to był najlepszy sposób. – Zaraz mogę je wykonać. – Jest pan gotów to zrobić? – Oczywiście. Nie mam nic do ukrycia. – Wątpię, żeby pytał pan o adwokata, gdyby nie miał pan nic do ukrycia – zauważył detektyw, krzywiąc usta. Zamilkł na moment, po czym kiwnął głową. – Wyślę z panem jednego z moich ludzi do tutejszego szpitala. Może załatwić zrobienie odpowiednich analiz. Proszę mi wybaczyć na chwilę. Kiedy detektyw odszedł, żeby naradzić się z policjantem, Dylan wypuścił powietrze. Miał nadzieję, że nie popełnił błędu, zgadzając się na badania na zawartość narkotyków w organizmie. Nie umiał wymyślić nic lepszego dla udowodnienia, że nie był w stanie nikomu zrobić krzywdy. Kiedy odwrócił głowę, zobaczył Catherine obserwującą go z drugiego końca holu. Podszedł do niej. – Dobrze się czujesz? – zapytała z troską. – Masz śmieci we włosach i wyglądasz, jakbyś przez całą noc był na nogach. Przeciągnął palcami po włosach, generując istny wodospad sosnowych igieł opadających na dywan. – Najwyraźniej nie czuję się najlepiej. Co wiesz o Erice? – Czy to tamta kobieta z baru? – Nie udawaj głupiej, Catherine. Wiesz, że tu się coś dzieje. Dlatego zeszłaś na dół. I przewidziałaś przybycie Eriki, pamiętasz? – Naturalnie, że pamiętam. Nigdy nie zapominam moich wizji – odpowiedziała, patrząc mu prosto w oczy. – Znałam jej twarz, ale nie znałam imienia. – Nie znałaś? – zapytał z powątpiewaniem. – Powiedziałaś, że wszyscy jesteśmy powiązani. Czemu odnoszę wrażenie, że próbujesz mnie w coś wrobić? – Dlaczego miałabym to robić? Jesteś bratem Jake’a, szwagrem Sarah. Gdybym usiłowała wyrządzić ci jakąś krzywdę, Sarah by mnie zabiła. – Zmrużyła oczy. – A poza tym jaki miałabym interes, żeby cię w coś wrobić? Ledwie cię znam. Nie umiał wymyślić żadnego powodu; po prostu wiedział, że nie do końca jej ufa. – Skoro wiedziałaś, że Erica ściągnie na mnie kłopoty, to dlaczego wczoraj odeszłaś? Dlaczego nie zostałaś, żeby mi pomóc? – To nie moja sprawa, ty zaś sprawiałeś wrażenie, że ją dobrze znasz. Naturalnie nie przyszło mi do głowy, że zaaplikuje ci narkotyki i wyciągnie cię do lasu, jeśli istotnie to miało miejsce. Słyszałam, co mówiłeś detektywowi – dodała. – Nie mówiłeś zbyt cicho. Jestem pewna, że wszyscy słyszeli twoją opowieść. – To żaden sekret – rzucił ze znużeniem, chociaż teraz zaczynał żałować, że nie rozmawiał z detektywem w bardziej dyskretnym miejscu. Wszyscy pracownicy ośrodka spoglądali na niego z ogromną podejrzliwością. Catherine omiotła wzrokiem pomieszczenie, jakby czekała, aż coś jeszcze się wydarzy. Czy wiedziała, co się stanie? Czy widziała coś więcej? Nigdy nie wierzył w wizje i przepowiednie, a zapowiedź Catherine, że w jego życiu pojawią się dwie kobiety, była na tyle mglista, że zawsze mogła się sprawdzić. W końcu w jego życie wkraczało już wiele kobiet. Męczyło go jednak to, że Catherine rozpoznała w Erice kobietę ze swoich wizji, zwłaszcza teraz, kiedy Erica zniknęła. Czy był to tylko szczęśliwy traf? A może Catherine zobaczyła Ericę podchodzącą do niego w barze i postanowiła mu powiedzieć, że to właśnie jest kobieta z jej koszmarów, aby wyglądało, że naprawdę jest jasnowidzem? Może wreszcie coś było w jej wizjach? – Co się więc dalej stanie? – zapytał. – Może powiesz, skoro ponoć posiadasz wgląd w przyszłość, którego my nie mamy. – Wyraźnie nie wierzysz w moje zdolności – odwarknęła. – Nie wiem, po co zeszłam na dół. – No właśnie, po co? Może będziesz utrzymywać, że po prostu szłaś na śniadanie? Zawahała się. – Martwiłam się o ciebie. Z mojego pokoju zobaczyłam samochód policyjny. Wiedziałam, że coś się stało. – I uznałaś, że to właśnie ja znalazłem się w kłopotach? – Miałam złe przeczucie. – Oczywiście – rzucił znużonym głosem. – Nigdy nie możesz udzielić mi szczerej odpowiedzi, prawda? – To jest szczera odpowiedź. Kieruję się moim instynktem, Dylanie. Ale ty masz większe powody do zmartwienia niż zastanawianie się, dlaczego tu jestem. – Nie musisz mi tego mówić. – Westchnął głęboko. – Bardzo chciałbym wiedzieć, co się stało z Ericą, dlaczego wezwano policję. – Zjawili się nieco ponad godzinę temu – powiedziała Catherine. – Tak dawno? Co robiłaś tak wcześnie rano? – Nie mogłam spać. Po jej lakonicznej odpowiedzi zorientował się, że nie powiedziała wszystkiego, co chciała, co prawdopodobnie miało związek z jej złymi przeczuciami. – Próbowałam zadzwonić do ciebie do pokoju, ale nie odbierałeś – dodała. – Bo leżałem nieprzytomny w lesie, czego łatwo nie będę mógł udowodnić bez żadnych świadków. Dlatego potrzebne mi są wyniki testów krwi, żeby potwierdzić, iż podano mi truciznę. Przeniósł ciężar ciała z nogi na nogę, czując niepokój i irytację. Nie lubił być zaskakiwany, a tutaj wyraźnie ktoś usiłował go w coś wrobić. – Co się stało z Jakiem i Sarah? Czy odjechali bez przeszkód? Szukali mnie? – Sarah mnie pytała, czy cię widziałam, wspomniałam więc, że siedziałeś w barze, popijając trunki z jakąś kobietą. Jake się roześmiał i powiedział, że zawsze masz szczęście na weselach. Jak podejrzewam, myślał, że się gdzieś dobrze bawisz. – Mam szczęście… tak, czuję się teraz niezwykle szczęśliwy. Ale cieszę się, że pojechali. Nie chcę, żeby Jake był zamieszany w moje problemy. – Zepsucie podróży poślubnej Jake’a i Sarah było ostatnią rzeczą, jaką Dylan chciałby zrobić. Był zadowolony, że znajdowali się z dala od jego kłopotów. Wyprostował się na widok zbliżających się detektywa i umundurowanego policjanta. – Sierżant Barnes będzie panu towarzyszył do szpitala – zakomunikował detektyw. – A my porozmawiamy później, po uzyskaniu wyników pańskich testów. Mam nadzieję, że nie zamierza pan opuszczać okolicy. – Planowałem jeszcze dzisiaj wrócić do San Francisco – odpowiedział Dylan. – Byłbym wdzięczny, gdyby pozostał pan w mieście, dopóki nie porozmawiamy ponownie. Będziemy przeszukiwać las, ale może być nam potrzebna pańska pomoc w zlokalizowaniu ostatniego miejsca, gdzie widział pan panią Layton. Głos detektywa był przyjacielski, ale w jego słowach wyczuwało się stal. Dylan podejrzewał, że gdyby nie zgodził się pozostać w okolicy, detektyw znalazłby sposób, aby go tu zatrzymać. – Dobrze. Zostanę tutaj, dopóki sprawa nie zostanie wyjaśniona. – Doskonale. A teraz proszę mi jeszcze raz opowiedzieć, gdzie państwo poszliście po wyjściu z baru. – Ruszyliśmy alejką ciągnącą się wzdłuż ośrodka, a kiedy się skończyła, weszliśmy do lasu. Spacerowaliśmy pomiędzy drzewami, a kiedy ocknąłem się dziś rano, znajdowałem się parę metrów od brzegu skalistego urwiska. – Czy potrafiłby pan znaleźć to miejsce? – Nie wiem – przyznał Dylan ze świadomością, iż wcale sobie nie pomaga taką odpowiedzią. – Mogę spróbować, ale kiedy się ocknąłem, nadal byłem oszołomiony i wracając, nie szedłem najkrótszą drogą, tylko parę razy skręcałem w złą stronę, żeby tutaj dojść. – W porządku. Zobaczymy, co nam z tego wyjdzie. I porozmawiamy po pana powrocie ze szpitala. – Detektyw Richardson skierował uwagę na Catherine. – Mogę prosić o pani nazwisko? Catherine spojrzała na niego zaskoczona. Nie sprawiała wrażenia zadowolonej z włączenia jej do rozmowy. – Hm, Catherine Hilliard – odpowiedziała, zacinając się z lekka. – Skąd pani zna pana Sandersa? – Wczoraj moja przyjaciółka wyszła za mąż za jego brata. – Była więc pani na weselu? – Tak. – Rozmawiała pani z panią Ericą Layton? – Nie znam nikogo, kto się tak nazywa – odpowiedziała Catherine. – Pani Layton wyszła z baru razem z panem Sandersem – wyjaśnił detektyw. – Martwimy się, co się z nią stało, i musimy ją jak najszybciej odnaleźć. – Widziałam, jak Dylan rozmawiał w barze z jakąś kobietą, ale nie widziałam, jak wychodzili, i nie zostałyśmy sobie przedstawione – powiedziała Catherine. W jej głosie słychać było napięcie, ale Dylan podziwiał krótkie, zwięzłe wyjaśnienia. Większość ludzi w kontakcie z policją wylewała z siebie potok słów. Tymczasem Catherine nie mówiła nic więcej ponad to, o co była pytana. Jednocześnie nie sprawiała wrażenia gorliwie chcącej pomóc stróżom prawa. Wyglądała, jakby pragnęła jak najszybciej się oddalić. Czemu była taka zdenerwowana? Czy miała coś do ukrycia? – Dziękuję państwu za pomoc. – Detektyw spojrzał w zamyśleniu na Dylana. – Porozmawiamy później, panie Sanders. Sierżant Barnes czeka przed ośrodkiem. Podwiezie pana. Po wyjściu detektywa Dylan odwrócił się do Catherine i pod wpływem impulsu rzucił: – Pojedź ze mną do szpitala. – Co? Dlaczego? – spytała zaskoczona. – Nie będę ci tam potrzebna. – Przyda mi się przyjazna dusza. – W zasadzie nie jesteśmy przyjaciółmi – przypomniała mu. – W gruncie rzeczy chwilę temu oskarżałeś mnie o to, że mam związek z kłopotami, w jakich się znalazłeś. – Nie miałem tego na myśli – odparł pospiesznie. Nie wiedział, czemu chciał mieć Catherine przy sobie, ale chciał. – Jesteś najbliższa definicji mojego sprzymierzeńca i może byłabyś w stanie pomóc mi wyjaśnić, co się dzieje. Skrzywiła usta i patrząc na niego z niechęcią, wyrzuciła z siebie: – Pewnie bym mogła. – Świetnie. Chodźmy więc – rzucił Dylan i złapał ją za rękę, zanim zdążyła zmienić zdanie. Ale kiedy wyszli z budynku, kierując się w stronę wozu policyjnego, Catherine zwolniła kroku. W końcu przystanęła i wyrwała rękę z jego uchwytu. Zerknął na nią i zaalarmowany bladością jej twarzy zapytał: – Co się stało? – Nie mogę wsiąść do tego samochodu – odpowiedziała, unosząc rękę, jakby chciała go ostrzec. – Sierżant tylko nas podwozi. To nic strasznego. – Nie, nie mogę. Spotkamy się na miejscu. Nie mogę wsiąść do tego samochodu, Dylanie. Nie próbuj mnie zmuszać. – Pokręciła głową, odsuwając się od niego. – Czy miałaś kolejną wizję? Czy samochód się rozbije? Co? Co widzisz? – zażądał wyjaśnień. – Widzę krew, morze krwi i małą dziewczynkę, stojącą pośród tego wszystkiego. Gwałtownie wciągnął powietrze. – Catherine, o czym ty mówisz? Jego pytanie pozostało bez odpowiedzi. Dziewczyna odwróciła się i pobiegła w stronę budynku. Coś musiało ją przerazić, ale mała dziewczynka we krwi? Co, u diabła…? – Co się stało pańskiej znajomej? – zapytał sierżant, otwierając przed Dylanem drzwi samochodu. – Spotka się z nami na miejscu. – A więc jest pan zdany na siebie. – Owszem – mruknął Dylan, wsuwając się na tył samochodu. Nie po raz pierwszy w życiu był zdany wyłącznie na siebie i nie pierwszy raz siedział w policyjnym samochodzie. Ten pierwszy raz zdarzył się, gdy miał siedemnaście lat. Wtedy to Jake zapłacił za niego kaucję. Był wówczas głupim, lekkomyślnym dzieciakiem. Wiedział jednak dokładnie, jakie popełnił przestępstwo. Tym razem nie miał zielonego pojęcia. Nie wiedział, czego chciała od niego Erica, a jedyna poza nią osoba, która mogłaby rzucić jakieś światło na tę sprawę, właśnie uciekła.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Bez_wytchnienia-ebookRO/p99974i176073" target="_blank" title="Bez wytchnienia [Barbara Freethy] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bez wytchnienia [Barbara Freethy] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Do Poniatowej trafiamy przemieszczając się z Lublina do Kazimierza, nieco ponaglani przez przesympatyczną ekipę browaru zbliżającym się popołudniem. Umówiłem się na nieco wcześniejszą godzinę, ale tego samego dnia wybrałem się pod Chełm, a i opuszczanie Lublina nie poszło tak sprawnie, jakbym chciał. Po przejechaniu przez kilkanaście wiosek dojeżdżamy do Poniatowej. O samym miasteczku chciałbym napisać coś więcej, ale... no nie ma co. W latach 90. ogłoszono upadłość największego pracodawcy w okolicy, wspomnianych zakładów Predom-EDA (pralki, sokowirówki - wiadomo, każdy to miał w domu), a dziś na ich terenie znajduje się kilkanaście innych firm, w tym browar. Dziś browar korzysta z budynku, gdzie wcześniej znajdował się dział poligraficzny EDY, drukowano tam instrukcje i inne takie. Budynek został wyremontowany i odpicowany.\nBardzo stare zdjęcie, ale dziś wszyscy jakby młodsi <3\nJeśli chcecie wiedzieć coś więcej o Browarze Zakładowym, prawie jednogłośnie wybranym odkryciem 2016 roku, to serdecznie zapraszam na dwa wpisy, które są od dawna na blogu. Jeden to przegląd kilku piw (może kiedyś przegląd wszystkich?), a ten znacznie ciekawszy, to rozmowa z ekipą Zakładowego w czasie kranoprzejęcia w katowickiej Kontynuacji.\nW Poniatowej witają nas wszyscy starzy znajomi - Beata, Bartłomiej, Jarek i chyba najbardziej zapracowany tego dnia Michał. Beata roztacza opiekę nad piękniejszą częścią Piwnych Podróży - Gosią i Lilianką, która bawi się w biurze Bartka. Ja ruszam na spacer, a moim przewodnikiem jest Jarek. Idziemy zgodnie z procesem technologicznym i na warzelni spotykamy uwijającego się Michała. Warzelnia ma nieco ponad 10 hektolitrów i - podobnie jak pierwsze tanki leżakowe o tej samej pojemności - została odkupiona od rozbudowującej się w 2016 roku Pracowni Piwa. Tych tanków od wtedy przybyło, a Zakładowy ma kolejne plany, które wymagają tylko pewnych remontów i przebudów. Póki co bywa ciasno.\nMichał (Pater) i Jarek (Ośka) z grubsza podzielili się zadaniami - pierwszy zajmuje się bardziej warzelnią, drugi bardziej fermentacją. Jarek jest też świetnym PR-owcem, z pasją opowiada o wszystkim, co dzieje się w browarze. Częstuje też piwami w takim tempie, że nie mam jak pić, a nawet trzymać tego. Próbuję więc weizenbocka, leżakującego już dość długo portera bałtyckiego, nowej Sokowirówki z jagodą kamczacką... A wszystko to w oparach cytrusów, które już drugi dzień były obierane przez Beatę. Piwa na miejscu - jak zwykle zresztą - robią świetną robotę.\nBrowar Zakładowy - jak pewnie widzicie - nie tylko szaleje z nową falą, IPA-mi, kwasami i owocami w piwie, ale nie ucieka od piw nieco bardziej tradycyjnych - poza wspomnianymi już są więc amber ale, saison, tripel, blond ale, witbier, hefeweizen, a nawet helles.\nPolecam serdecznie nie tylko piwa, ale wizytę w Browarze Zakładowym. Spotkacie tam właściwych ludzi na właściwym miejscu. Oddanych temu co robią i czerpiących z tego radość i satysfakcję.\nPamiętajcie, aby po sobie sprzątać!\nTags: @browar, Browar Zakładowy, Poniatowa, wakacje 2018


Ustronie - Nadleśnictwo Woziwoda - Lasy Państwowe\nfot. Andrzej Brunka fot. Andrzej Brunka\nRezerwat leśny położony około 6 km od Czerska, przy drodze publicznej Kurcze – Ustronie, w Leśnictwie Ustronie, na terenie Gminy Czersk. Jego powierzchnia wynosi 10,94 ha. Ochroną objęto fragment lasu mieszanego o charakterze naturalnym z udziałem buka, dębu, sosny, brzozy, grabu i brekinii.\nRezerwat powstał w 1958 r, najstarszy z rezerwatów na terenie Nadleśnictwa Woziwoda. Celem jego utworzenia było zachowanie objętego ochroną fragmentu drzewostanów dla celów naukowych, mianowicie ekosystemu lasu mieszanego z okazami jarzębu brekini (Sorbus torminalis).\nTeren rezerwatu, wyniesiony ok. 130 m n.p.m., leży na północnym krańcu wyspy morenowej, główna część rezerwatu to falista wysoczyzna morenowa, natomiast w części północnej i południowej występują większe zatorfione zagłębienia bezodpływowe o charakterze wytopiskowym. Porasta go różnowiekowy i różnogatunkowy drzewostan z okazałymi egzemplarzami bardzo starych sosen, dębów i buków. Jest urozmaicony pod względem fizjograficznym i geomorfologicznym. Stanowi swego rodzaju 'wyspę żyzności ' wśród otaczającego sandru Brdy.\nZbiorowiska roślinne występujące w rezerwacie to: nie w pełni naturalny grąd subkontynentalny (Tilio - Carpinetum), kontynentalny bór mieszany (Querco roboris - Pinetum), brzezina bagienna (Vaccinio uliginosi-Betuletum pubescentis ) i ols porzeczkowy (Ribo nigri - Alnetum).\nDojazd do rezerwatu możliwy jest wszystkimi środkami lokomocji. Jednak ze względu na brak miejsca do zaparkowania pojazdu samochodowego występuje konieczność pozostawienia go we wsi Dąbki lub Kurcze (ok. 1 km od rezerwatu) i dotarcia do obiektu pieszo. Obowiązuje jednak zakaz wstępu na teren rezerwatu.


nie warto pomagac innym... Smutne... - Forum 2021 - RODZICE.PL\nNiedawno przeprowadzilam sie do miasteczka, gdzie teraz mieszkam. Na spacerze poznalam dziewczyne z malym dzieckiem, kilka razy spotaklysmy sie na miescie, zaczelysmy sobie razem spacerowac. Bardzo z niej mila osoba, cieszylam sie ze znalazlam tu kolezanke. Okazalo sie, ze dziewczyna pali w domu w piecu drewnem, ktore jej maz przywozi na rowerze z dosc odleglego lasu nalezacego do jej siostry. Mamy tutaj niewielka dzialke. W listopadzie moj maz wycial kilka drzewek i one na tej dzialce lezaly. mowie wiec do tej dziewczyny, ze jesli chca to moga sobie to drewno zabrac – o ile nadaje sie do palenia w piecu, bo te sciete drzewa dosc cienkie. Ale niech jej maz idzie i sam obejrzy, bo ja w blokach wychowana – na paleniu w piecu kompletnie sie nie znam. Ona na to, ze nie – dziekuja, bo ten las sie palil i trzeba koniecznie to drzewo z niego wycinac i zwozic, zeby posadzic nowy. No to OK.\nW sobote przychodzi do nas jej maz i pyta gdzie jest ta nasza dzialka, bo zalatwil jakis samochod i jednak by chcieli to drzewo. Wytlumaczylismy. Wczoraj popoludniu moj maz jechal na cmentarz, przejezdzal kolo dzialki, patrzy – drzewa powycinane ! Wysiadl z samochodu, podchodzi do niego sasiadka, mowi ze byli dzis rano, wycinali i o malo co nie zerwali drutow wysokiego napiecia, bo zachaczyli o nie galeziami. Kara za zerwanie jednego takiego drutu to – bagatelka – 20.000PLN Pojechalam do tej dziewczyny, pytam czy to oni wycinali drzewa, etc. Oni, ze tak. Bo sie zle zrozumielismy. Ja mowilam, ze moga zabrac wyciete, a oni tam pojechali, tych wycietych juz nie bylo (moze i ludzie wzieli, bo dzialka nieogrodzona, a jak snieg lezy to ja tam rzadko chodze, bo ciezko sie z wozkiem przebic), wiec pomysleli ze nam pomoga – na pewno i tak bedziemy chcieli te dzialke karczowac przed budowa, a oni akurat pozyczyli pilarke, wiec chceili nam pomoc !!! Ja nie wiem dziewczyny – czy ja jakas nienormalna jestem, czy innym jezykiem mowie. U nas w Wielkopolsce pomiedzy “zabrac sciete drzea” a “wyciac drzewa” jest zasadnicza roznica! No i co ja mialam zrobic? Bardzo przepraszali, mowi ze im glupio, chcieli mi zaplacic za to drzewo, ale na cholere mi pieniadze – przeciez nie kupie za nie 8 starych, pieknych akacji, ktore wycieli.\nMyslicie, ze oni naprawde chcieli dobrze, czy sprzedaja mi te bajeczke? No i jak mogli cos takiego zrobic? Przeciez jak nie bylo juz tych scietych drzew, to powinni byli przyjsc i zapytac chyba. Ta dzialka lezy jakies 600m od naszego mieszkania.\nA co do tych drutow, to oni nic nie zachaczyli, a sasiadka na pewno klamie. Tyle ze moj maz zna te sasiadke i jej meza bardzo dobrze, nawet wszystkie pozwolenia i plany ona dla nas zalatwiala (moj maz ciagle wyjezdza, jej tez, a ja sie z moim mezem jeszcze wtedy nie znalam). Dlaczego wiec mialaby nas oklamac? Co by jej z tego przyszlo?\nKurcze, czuje sie taka bezsilna i oszukana. Kolejny raz place za to, ze chcialam komus pomoc. I mam takie wrazenie, ze szalka sie wlanie przebrala. Ze juz nigdy nikomu bezinteresownie nie pomoge.\nMoj maz wybral te dzialke wlasnie dlatego, ze takie piekne akacje na niej rosly…\nNawet jesli kiedys zaczelibysmy cos tam budowac, to tak zeby jak najmniej tych drzew wyciac….\nA pilarka lezy u mnie w domu, mam samochod z hakiem – zaden problem wyciac drzewa i wywiezc…\nTak mi smutno i zle… Czy naprawde trzeba teraz byc wilkiem dla ludzi i kazdego taka miarka mierzyc, wszedzie dopatrywac sie oszustw i swinstw? Ja tak nie potrafie, ale chyba bede musiala…\nI jeszcze facet znow cos sp… przy przyczeoie, ktora nam za ciezkie pieniadze naprawia (dlaczego w okolicach W-wy jest tylko jeden serwis przyczep kempingowych?), Maz dzis wyjezdza, u Marty wyszly p/ciala CMV, drogi sniegiem zasypane, wczoraj mi sie akumulator rozladowal, ciagle cos wyskakuje – mam dosc. Wiem, ze to forum o dzieciach, ale nie znam innego miejca gdzie moglabym sie wyzalic. Do d…. z tym wszystkim!\n19 odpowiedzi na pytanie: nie warto pomagac innym… Smutne…\nRe: nie warto pomagac innym… Smutne…\nwiesz ludzie potrafia byc wstretni, moj maz czesto mi mowi, ze powinnam sie na to uodpornic,ale ja jakos nie moge i choc wiele razy dostalam po dupie to wciaz pomagam a potem obiecuje sobie ze to juz ostatni raz!\nMoim zdaniem wietrzysz oszustwo tam, gdzie go nie ma-na podstawie opisu wywnioskowałam,że ludzie zwyczajnie się pomylili i tyle. Trzeba było im zaznaczyc,że mają nie ruszać rosnących akacji, widocznie żle zrozumieli to, co mówiłaś.\nWiesz, mam jakiś niesmak po tym poście… Niby chciałaś pomoć, niby miałaś dobrą wolę, ludzie się pomylili, chcą jakoś zadośćuuczynić Twojej krzywdzie, a Ty to odrzucasz dokładając do tego jakieś dziwne scenariusze….mas zrację, nie pomagaj więcej.\nMONIKA, a ja nie odebralam tego postu tak jak Ty…\nWydaje mi sie, ze dziewczyny faktycznie mogły sie źle zrozumieć…\nNatomiast nie wydaje mi sie, by bez komunikatu “idź i wytnij sobie wszystkie drzewa na mojej działce” wpadłabym na pomysł i to zrobiła…\nZawsze zanim sie porządze czyjąś własnością, a nie jestem pewna co do zdania na ten temat osoby właściwej, to sie po 100 razy upewniam…\nmyśle, ze Magdzik nie wyolbrzymia, jest po prostu wkurzona i czuje sie zawiedziona tym co sie stalo:(\nOK< ja pisze o moich odczuciach.\nO tym,że dziewczyny się źle zrozumiały, też pisałam, bo też tak uważam. I ja też nie zrobiłabym czegoś takiego bez wyraźnej zgody właściciela-ale to ja, a tamci ludzie widocznie są inni.\nSzkoda, ze z dobrej woli Magdzik, ale i tych ludzi, wyszło coś niefajnego.\nMoniczko – Magda widać ze ma zły dzień i chciała się nam wyżalić, to może by ją tak na duchu ponieść a nie dokładać?\nJa nie uważam coprawda żeby to była rzeczywiście podstawa do nie pomagania innym ale jak czytałam tego posta to mi szczęka opadła na stół.\nPrzecież to totalna jakaś bezmyślność chyba tych ludzi!\nJeśli nie brać pod uwagę złej woli to ja bym to nazwała głupotą.\nNie wiem jak duże były te drzewa ale chyba zdajecie sobie sprawę że za wycięcie drzew bez zezwolenia (nie wiem od kogo ale chyba od jakichś miejscowych władz) grozi odpowiedzialność karna? Kara pieniężna – zależy od obwodu wyciętego drzewa…\nJa bym w życiu nie wpadła na taki pomysł i to jeszcze na nie swoim terenie… mam nadzieję że nikt się do was o to nie przyczepi! Ze jakiś “zielony” tego nie widział… 🙁\nMagdzik nie trać wiary w ludzi – uważaj tylko na ludzką głupotę.\nA uczymy się na swoich błędach – teraz już nic nie poradzisz, bo przeciez drzew nie postawisz na nowo – następnym razem będziesz uważała.\nNie wiem jak Cię pocieszyć ale czasem tak bywa że wszystko się naraz wali – aż się żyć odechciewa ale mimo to trzeba myśleć pozytywnie i powtarzać sobie “będzie dobrze”\n… a na wiosnę posadź kilka nowych drzewek – i koniecznie jedną sosenkę – osobiste drzewo Twojej Mrty żeby rosło razem z nią 🙂\ntak w ramach pocieszenia:)\nMysle, ze to nieporozumienie… plus jeszcze cos, ale nie zlosliwosc.. w kazdym razie cokolwiek to bylo, wspolczuje i rozumiem, ze Ci strasznie przykro…\nDzieki dziewczyny za te slowa pocieszenia. Pewnie mi przejdzie za jakis czas. Ale naprawde jestem zalamana. I zwyczajnie boje sie teraz wyciagnac do kogos pomocna dlon. To byly 30-letnie akacje, strasznie wysokie. Nikt mi juz ich nie odda, moge co najwyzej posadzic nowe – dla wnukow.\nPrzerazila mnie (i nadal przeraza) cala ta sytuacja. To, jakie konsekwencje moga wyniknac z tego, ze sie komus chce pomoc. Nie pierwszy raz place za swoja naiwnosc i dobre serce – kiedys zreszta juz pisalam o tym na forum.\nBoje sie, bo gdy pomysle co byloby gdyby te druty zostaly zerwane… Kto zaplacilby te kare? Czy ta moja kolezanka, ktora z jednej mezowskiej pensji ledwie wiaze od pierwszego do pierwszego? Czy pragnac komus pomoc nalezy wszytskie warunki dokladnie okreslic na pismie? Moze jeszcze u notariusza… Ja wciaz nie moge uwierzyc, ze to bylo nieporozumienie – tak wielki blad w komunikacji?\nDobrze chociaz, ze akumulator sie naladowal i samochod juz na chodzie\nMoze i masz racje… Moze tak dlugo jak nie bede gotowa pogodzic sie bez bolu z polamanymi na jablonce galeziami, nie powinnam pozwalac zrywac z niej jablek innym osobom. Bo wtedy jakas dobra tylko do poowy jestem. Nie calkiem bezinteresowna i milosierna.\nJestem tylko czlowiekiem, z calym mnostwem slabosci i przywar. A przywiazanie do rzeczy, ktore stanowia moja wlasnosci i osobisty terytorializm to tylko niekotre z nich. Moze wynikaja z tego, ze ciezko pracowalam na to wszytsko co mam. I znam wartosc tych rzeczy – nie taka pieniezna, ale wiem ile trudu i potu trzeba bylo wlozyc w to, by cos osiagnac. Moze powinnam wogole jakos inaczej do zycia podchodzic… Ale jestem taka nie inna. I chyba tego nie zmienie.\nRzeczywiscie, wyciecie drzew bez pozolenia jest dosc brzemienne w skutki finansowe. Na szczescie my takie zezwolenie mamy. Ale ci, ktorzy drzewa wycieli nie wiedzieli o tym. No bo nie mozna chyba na podstawie wiadomosci o tym, ze moj maz w listopadzie wycial kilka drzewek, zakladac ze pozwolenie obejmuje wszytskie drzewa na danym terenie (UG wydaje czasem zezwolenia na pojedyncze drzewa, albo okreslona ilosc). Gdyby jeszcze dodatkowo stresowala mnie sprawa pozwolenia… Wole nie myslec.\nA drzewka zasadze na nowo. Na punkcie sosen mam bzika. W tamtym roku posadzilismy kilka, a w tym chcialabym znalezc gdzies taka odmiane z bardzo dlugimi iglami i ciemna, prawie czarna kora. Pojecia nie mam jak sie nazywa, ale widzialam w kilku ogordach. Pewnie jak dobrze poszukam po szkolkach to znajde.\nWiadomoscia, ze sosna to osobiste drzewo Marty mnie zaskoczylas. I rozjasnilas mi ten dzien – moje ulubione drzewo jest osobistym drzewem mojej ukochanej coreczki ! Dziekuje Agatko!\nZ tym “osobistym drzewkiem” to tak napisałam – mówi się ze dziewczynki rosnąjak młode sosenki – i jakoś mi się sosna najbardziej z dziewczynką kojarzy… no moze jeszcze brzózka 🙂\nJa też mam w planie posadzić drzewko dla mojej Ani – będziemy razem patrzeć jak rośnie:)\nJa pier*!!!!! Rozumiem jaka jesteś wściekła… Moi rodzice kilka lat szukali działki pod dom. Chcięli taką z pięknymi starymi drzewami… Kupili dopiero niedawno…\ndoskonale Cię rozumiem!!! Nie wyobrażan sobie żeby ktoś mógł wyciąć drzewa w moim ogrodzie!!! (z resztą na wycinanie drzew nawet na wasnej działce – MUSI być zgoda odpowiednich władz! Za wycięcie drzew bez zgody grozi grzywna)\nmogę powiedzieć tylko że mi smutno… a Pawłowi jeszcze bardziej\ndla pocieszenia sosna, która Ci się podoba to sosna czarna (łac. pinus nigra)\nAsia z chłopakami\nPawla na tym zdjeciu poznalam. Ale czyzby ten chlopiec z ksiazka to byl moj ziec !? Przeciez on juz prawie dorosly! Marta sie na pewno zdziwi! A wydaje sie, ze tak niedawno sie widzialysmy na zywo! Mam nadzieje, ze szybko zniknie snieg na drogach i rusze w podroz!\nDziekuje za info o sosnie – wiem przynajmniej czego szukac.\nI zycze milej pracy! I, kurcze, teskni mi sie za Wami!\nJa mam nadzieje, że Ci ludzie maja inne pojmowanie świata niż Ty i nie zrobili tego złośliwie- tylko ja wiem? – z braku wyobraźni, z głupoty. Dla nich stare piękne akacje pewnie znaczą tyle, ile da się nimi nagrzać w piecu. Mam wrażenie że tak naprawdę poza posiadaniem dziecka nieiwle Cię łączyło z tą dziewczyną. Może była Twoją znajomą, ale chyba nawet nie koleżanką.\nPoza tym masz zły dzień, niech tylko przyjdzie wiosna, wróci Mąż, Marta będzie zdowa i wesoła- zobaczysz wszystko będziesz widzaiła w innych barwch, nawet na tych ludzi i te drzewa spojrzysz z dystansu.\nI jeszcze jedno- mimo wszystko- nie trać wiary w ludzi. Może tylko spróbuj ich lepiej poznać nim będziesz wchodziła w jakieś układy i bliskie relacje…..\nCoś jest z tymi drzewami…\nPodobna historia przydarzyła sie mojemu tacie…\nTata ma pole, którego częścią jest skarpa – na skarpie rosły 4 dęby – dwa bezposrednio na skarpie, dwa przy drodze. Pole w części (przez skarpę) nadawało się wyłacznie do tego, żeby tam iść na spacer, rozłożyć się pod drzewami… Coś pięknego. Na dęby od dłuższego czasu miał chęć gość z pobliskiego tartaku.\nNo i doczekał się… Na wiosnę, były roztopy, burza, wiatr… coś tam jeszcze, w każdym bądź razie skarpa lekko się osunęła, dwa dęby runęły. Tata powiedział mu żeby wziął sobie te dęby – on będzie miała drzewo, tata oczyszczone pole, drzewa nie zgniją, tylko się do czegoś przydadzą…\nJedziemy na pole: drzewa leżą i gniją, a brak dębów przy drodze – wycięte. Pióra nam opadły… Gość tłumaczył się, że przecież teraz mamy lepszy dojazd… Do czego? Do skarpy? Po co?\nMało tego – nie było żadnego pozwolenia na wycięcie… Na razie nikt się nie dopatrzył, bo to głęboka wiocha…\nCzasem staram się zrozumieć pobudki czyjegoś postępowania i nie potrafię…\nja Cię rozumiem w całej tej sytuacji, pewnie poprostu nie dogadałyście się z tą dziewczyną ale żal i niesmak pozostał\nnie trać wiary w ludzi – uważaj tylko na ludzką głupotę\nlepiej bym tego nie ujęła, więc tylko się podpiszę.\nZnasz odpowiedź na pytanie: nie warto pomagac innym… Smutne…\nslownik ang-pol na cd…macie??\navon – kosmetyki do opalania


Kask rowerowy dziecięcy Kid 2 cc coral mouse mat Kaski dla dzieci\n> Hulajnogi>Kaski>Kask rowerowy dziecięcy Kid 2 cc coral mouse mat\nKask rowerowy dziecięcy Kid 2 cc coral mouse mat\n189,00 zł+ koszty wysyłki\nZadbaj o bezpieczeństwo swojej pociechy z dziecięcym kaskiem rowerowym Uvex Kid 2 coral mouse 41/4/982/0615. W czasie jazdy należy pamiętać o ochronie głowy i kontrolować, by żadna jazda dziecka nie odbyła się bez udziału kasku ochronnego. A koralowy kolor z motywem myszek i wzorkiem w kwiatki nadaje ochraniaczowi wyjątkowego designu. Matowy kask Uvex to wyśmienity pomysł na prezent dla dziewczynki, która posiada już hulajnogę, rower lub rowerek biegowy. Lekki kask polecany dla najmłodszych dzieci jest idealny na pierwsze wycieczki na kółkach :)\nDobrze dobrany kask to podstawa\nKask powinien być precyzyjnie dopasowany do głowy, która różni się nie tylko obwodem, ale również wysokością. Dzięki systemowi IAS kask Uvex dostosowuje się do kształtu główki dziecka za pomocą jednej ręki i nie zsuwa się w trakcie jazdy. Za sprawą wykorzystanej technologii w kasku można regulować również szerokość. Model liliac mouse jest dostępny w rozmiarze S, przeznaczonym na głowę o obwodzie od 46 do 52 cm. Model Kid 2 cc posiada płynną i szybką regulację za pomocą precyzyjnego pokrętła umieszczonego z tyłu kasku. Za sprawą zabudowanej i zaokrąglonej tylnej ściany kasku potylica dziecka jest chroniona, a jazda w foteliku rowerowym staje się bardziej komfortowa. Na dopasowanie ochraniacza ma wpływ także dodatkowy system napięcia pasków. Zamontowane paski są przyjemnie miękkie, a sprzączka pod brodą posiada możliwość regulacji głębokości wpięcia. Prawidłowe zamocowanie pod brodą gwarantuje dziecku wygodę, a wielostopniowa regulacja jest możliwa za pomocą jednej ręki.\nProducent pomyślał nie tylko o aspekcie wizualnym, ale również o funkcjonalności. Podczas aktywności fizycznej wiadomo, że nie trudno o zgrzanie maluszka. W kasku znajduje się 8 kanałów wentylacyjnych, które zapewniają odpowiedni nawiew głowy. We wszystkich otworach umieszczono siatkę ochronną, która zabezpiecza przed przedostaniem się owadów. Wewnątrz kasku znajdują się gąbki, które są przyczepione na rzepy, co ułatwia zadbanie o prawidłową higienę ochraniacza. Gąbki zaleca się prać ręcznie. Co więcej, gąbka znajduje się również po wewnętrznej stronie mechanizmu regulującego obwód (z tyłu ochraniacza), dzięki czemu pokrętło nie przeszkadza w czasie przejażdżki. A za sprawą niewielkiej wagi Uvex coral mouse mat dziecko zapomni, że ma go na głowie :)\nNa podstawie przeprowadzonych badań odkryto, że podczas upadku z kaskiem częstotliwość urazów zmniejsza się o 85%. Dlatego też Uvex w trosce o swoich małych klientów opracował kask zgodny z budową czaszki. Skorupa wykonana została w technologii inmould, która polega na wtopieniu jej w piankę styropianową EPS. Technologia ta gwarantuje niską masę kasku i dobrą ochronę przy czym zachowana zostaje w pełni bezpieczna grubość i twardość skorupy. Wewnętrzna warstwa, dzięki właściwościom pianki doskonale absorbuje siłę uderzenia oraz odpowiada za prawidłową wentylację. Kask Uvex spełnia wymogi europejskie, które potwierdzono certyfikatem CE oraz normą bezpieczeństwa EN 1078.\nwyjmowalna antyalergiczna wyściółka na rzepy typu basic;\nsiatka przeciw owadom (we wszystkich otworach);\n8 kanałów wentylacyjnych;\nprecyzyjne pokrętło regulacyjne umożliwiające dopasowanie kasku w zakresie 46-52 cm;\ndopasowanie system IAS/ system FAS;\nniewielka waga: 185 g;\nnormy: EN 1078/ TUV/ GS;\nmożliwość montażu lampki LED;\nProducent : UVEX\nKod producenta : 41/4/982/0615\nObwód głowy : 46 - 52 cm