Green Coffee Plus – jedyny prawdziwy środek, który ma rzeczywiście silne podwójne działanie odchudzające | najciekawsze w necie Green Coffee Plus – jedyny prawdziwy środek, który ma rzeczywiście silne podwójne działanie odchudzające – najciekawsze w necie\nRevitalum Mind Plus – Masz problem z koncentracją i odczuwasz, że brakuje Ci nieustannie energii? Przetestuj Revitalum Mind Plus już teraz!\nPerle Bleue czyli sekret świeżej oraz jędrnej skóry. Sprawdź to już dzisiaj!\nMultilan Active – poprawa słuchu przenigdy nie była taka prosta. Sprzymierzeniec w rywalizacji z utratą słuchu!\nGreen Coffee Plus – jedyny prawdziwy środek, który ma rzeczywiście silne podwójne działanie odchudzające\nWrzesień 1, 2018 - potencja\nKapsułki Green Coffee Plus to przebadany klinicznie suplement diety zapewniający średnio spadek wagi o 10,5 kg. Ćwiczą tego doświadczenia kliniczne przeprowadzone między innymi przez większość naukowców z Uniwersytetu w Scranton (Pensylwania, USA) z użyciem grupy kontrolnej, jaka została poddana podwójnie ślepej próbie.\nU kobiet poddanych badaniom w ruchu zaledwie 6 tygodni zaobserwowano spadek wskaźnika BMI o 10,3%, zaś procentowy udział tłuszczu w strukturze ciała zmniejszył się aż o 15,8%.\nPierwsze rezultaty stosowania Green Coffee Plus można usłyszeć już po tygodniu stosowania, jednak aby wyniki były zadowalające oraz mocne należy wykorzystać pełną kurację. Należy przecież pamiętać, iż każdy system jest odrębną jednostką, która sam odpowiada na składniki zamknięte w suplementach. W związku spośród tym etap czekania na osiągnięcie maksymalnych efektów odchudzania pewno istnieć podzielony.\nZielona kawa na odchudzanie Green Coffee Plus gwarantuje dużą oraz pewną utratę wagi, odpowiednią pielęgnację skóry podczas procesu zrzucania zbędnych kilogramów, a więc wtedy, gdy jest ona szczególnie narażona na działanie nieestetycznych fałd czy rozstępów, a dodatkowo zapobiega składaniu się tkanki tłuszczowej oraz decyduje ciśnienie krwi.\nSkładniki preparatu Green Coffee Atut to: Patented Proprietary Blend 800.00 (mg/2 caps), Green Coffee 800.00 (mg/2 caps), Rice flour 90.00 (mg/2 caps).\nDawkowanie suplementu Green Coffee Plus powinno wykonywać się tak, jak poradził lekarz bądź zgodnie z nowościami otwartymi na reklamie.\nKapsułki Green Coffee Plus poleca się stosować każdego dnia, 2 razy dziennie po 1 kapsułce w trakcie posiłków popijając niezliczoną miarą wody. Jedno opakowanie zawiera 60 kapsułek, zapewniając miesięczną kurację przy stosowaniu według zaleceń.\nPrzed użyciem suplementu należy zapoznać się z myślą ulotki dodaną do opakowania bądź skonsultować się z lekarzem czy farmaceutą. Przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na jakiś składnik preparatu. Green Coffee Plus należy umieszczać w pomieszczeniu niedostępnym dla niemowląt.\nPrzed przyjęciem należy dokładnie zaznajomić się z historią ulotki oraz sprawdzić datę siły na opakowaniu. Nie chodzi przekraczać proponowanej do użytkowania w rozwoju dnia porcji preparatu. Suplementy diety nie potrafią być użytkowane jako substytut zróżnicowanej diety.\nGreen Coffee Plus tanio\nProbolan 50 tanio\n© 2019 najciekawsze w necie — Stworzone przez WordPress Szablon ThemeIsle


"Ekologiczny Świat" w wykonaniu KRASNALI »\nDodano: 2015-05-02, autor: Kinga Kuczkowska\n"Ekologiczny świat" w wykonaniu KRASNALI z PP4 z Modlin Twierdzy.\nWiosna jest piękną porą roku podczas której wszystko wokoło budzi się do życia. Przyroda powoli pokazuje nam swoje nowe, lepsze oblicze, a wszystko co nas otacza nabiera intensywniejszych barw, dźwięków i woni. Nasze zmysły zostają wzbogacone nowymi doznaniami przez co świat staje się piękniejszy, dlatego wiosna jest tak radosną porą roku. Jednak wszystko co nas otacza nie zawsze jest doceniane przez innych. Coraz częściej zdarza się Nam zaniedbywać przyrodę swoim lenistwem, egoizmem i poczuciem wyższości co doprowadza do zanieczyszczenia i destrukcji fauny i flory.\nKRASNALE i BIEDRONKI w teatrze BAJ »\nBIEDRONECZKI i KRASNALE z PP4 w Modlinie Twierdzy w teatrze BAJ w Warszawie.\nTeatr to magiczne miejsce, w którym dzieją się niezwykłe rzeczy. Otaczający świat nabiera intensywniejszych kolorów, a emocje nabierają niesamowitych rozmiarów. Próg teatru jest dla najmłodszej widowni niczym wejście w inny wymiar - wymiar bajeczny, gdzie wszystko może się zdarzyć.\nDNI ADAPTACYJNE W PRZEDSZKOLU »\nDodano: 2015-04-29, autor: Kinga Kuczkowska\nHARMONOGRAM DZIAŁAŃ ADAPTACYJNYCH\n(Dla rodziców i dzieci nowoprzyjętych do Publicznego Przedszkola nr 4 w Zespole Szkół w Nowym Dworze Mazowieckim- Modlin Twierdza)\nDodano: 2015-03-24, autor: Kinga Kuczkowska\nW dniach: 02, 03 i 07.04.2015r.\nw Publicznym Przedszkolu nr 4 w Zespole Szkół w Nowym Dworze Mazowieckim – Modlin Twierdza organizowany jest dyżur.\nGAZETKA PRZEDSZKOLNA »\nDodano: 2015-01-16, autor: Kinga Kuczkowska\nw miesiącu styczniu GAZETKA "Przedszkolaczek"\njest do samodzielnego wydrukowania.\nDodano: 2015-01-15, autor: Kinga Kuczkowska\nW dniach 19 - 30.01. 2015 r. w Publicznym Przedszkolu nr 4 pełniony jest dyżur.\nDo przedszkola przyprowadzamy dzieci, które są zapisane na dyżur.


Panna cotta waniliowa z sosem malinowym | WrzącaKuchnia.pl\nDesery Panna cotta waniliowa z sosem malinowym\ntakiemu deserowi nikt się nie oprze i zakocha się w nim każdy kto spróbuje\n700 ml słodkiej śmietanki kremówki 30 %\n500 g malin - świeżych albo mrożonych\n4 łyżeczki cukru - mniej lub więcej wedle własnego smaku\nŻelatynę załam zimną wodą, rozmieszałam i odstawiłam żeby napęczniała, na kilka minut. Mleko i śmietankę wlałam do rondelka, dodałam ziarenka wanilii, karmel, sól i cukier, doprowadziłam do wrzenia. Zdjęłam rondelek z ognia, dodałam żelatynę i mieszałam aż ta całkowicie się rozpuściła. Rondelek odstawiłam przykrywając go folią - płyn powinien ostygnąć, ale nie może zrobić się kożuszek. Zimny przelałam do foremek ustawionych na tacy - można to robić łyżką albo za pomocą dzbanuszka z dzióbkiem - chodzi o to żeby nie pobrudzić brzegów foremek czy naczynek powyżej górnej powierzchni deseru. Tacę wstawiłam do lodówki na kilka godzin a najlepiej na całą noc żeby deser dobrze stężał.


WYJŚCIE Z ROZPACZY\nlecz miłości bym nie miał, nic mi nie pomoże.\nBoże, dlaczego??? Jak możesz żądać aż takiej ofiary??? To niesprawiedliwe!\n…a serce, które przeżyło dopiero jedenaście lat, bije wolniej i wolniej. Koniec. Mały Oskar przeszedł bramę do wiecznego życia. Białe kwiaty, łzy i znicze...\nLecz… ci, którzy powinni płakać najgłośniej, trwają złączeni w uścisku miłości. Trwają - z nadzieją, pielęgnując w duszach wspomnienia ostatnich miesięcy, kiedy choroba zdawała się być jakby „łaskawą” i nie przeszkadzała w przeżywaniu pięknych momentów. Nazywają ten czas cudem wspólnych chwil.\nA jednak musieli przygotowywać swoje serca na ból i cierpienie - jak Abraham, gdy zabierał Izaaka na wzgórze Moria… jak Sara, która z pewnością czuła sercem matki, że jej ukochany syn ma odejść do wieczności. Ileż wątpliwości rodzi się w takim momencie? Ile żalu pomieścić może zbolała dusza? Jak odnaleźć sens??? Nie ma odpowiedzi. Głos, który prowadził Abrahama, umilkł. Sam na sam z cierpieniem.\nTysiące pytań, a w pewnym momencie cisza. Ciemność. Jedyne, co zostało, to krzyk z dna serca: Jezu, ufam Tobie! I to jest właśnie wyjście. Krok odwagi przeciw rozpaczy. Znak miłości, która silniejsza jest niż śmierć.\nJeśli stajesz wobec tak trudnej do zrozumienia sytuacji, nie sil się na wiele słów. ON przecież\nrozumie. Sam patrzył, jak Jego Dziecko umiera na Krzyżu. Miłość mierzy się termometrem cierpień, a te trzy słowa, zawarte w obrazie Miłosiernego, są najpiękniejszą modlitwą\ni największym aktem miłości. Wtedy mimo niezrozumienia, przyjdzie pokój i światło. Przyjdzie, bo w blaskach Promieni wszystko zyskuje sens.


Kupić Avyclor Bez Recepty Online | Polska Apteka Internetowa Avyclor Tanio\nKupić avyclor 800mg, 400mg, 200mg Bez Recepty Online\nCo jest ważne, aby wiedzieć o avyclor?\nObnażał absurdy kryjące się pod stwardniałą skorupą utartych przekonań, tradycji i konwenansów, pokazywał, że wszystko, co mamy w zwyczaju przyjmować, avyclor 800mg, 400mg, 200mg. Jakie są zalety śrubowych połączeń prefabrykowanych słupów żelbetowych w. Witam cieplutko wszystkich Moje pytanie: czy fakt, ze ojca mojego dziecka nie stac na dojazdy, aby sie z nim widywac to przeszkoda trwala czy, zamów avyclor tabletki. Kamień moczowy usunięty z pęcherza podczas operacji. Poważniejsze reakcje obejmują obrzęk warg, języka i trudności w oddychaniu, które mogą prowadzić do śmierci, substytut avyclor sklep. Jest granicą między naszym organizmem a światem. Początkowo funkcjonowała tylko jako Szpital Położniczo-Ginekologiczny w Gliwicach, sprzedać avyclor otc. Homoseksualiści uprawiają seks oralny prawie we wszystkich swoich. Nasza firma świadczy usługi w zakresie cięcia i gięcia różnego rodzaju tworzyw sztucznych takich jak: plexi, poliwęglan, pcv i inne, gdzie kupic avyclor. Pośredniczy w wymianie produktów przemiany materii.\nCo mam powiedzieć mojemu lekarzem przed zażyciem avyclor?\nThe improvement in the results of adjuvant radiotherapy in breast cancer is, 800mg, 400mg, 200mg. Nowotwory gruczołu sutkowego dotyczą zwykle zwierząt starszych, w wieku 10-12 lat, jednak zakres występowania jest bardzo szeroki: od 9 miesięcy do 23 lat. Kość podniebienna znajduje się za kością szczękową i wraz z nią kończy, kupię avyclor internetowa. Umawiałyśmy się, że bawimy się w. Młode rodzą się w maju i czerwcu po 105 - 107 dniach ciąży, epilat tani zamiennik. Analizujemy konstrukcje nowych modeli adidasa na trzeci kwartał oraz niepokazywane. Zakażenia bakteryjne wpływają niekorzystnie na rozwój dziecka w okresie prenatalnym, naflapen zamienniki bez recepty. Nowe modele zarzadzania w firmach, cyfryzacja, Internet Rzeczy, klastry przemysłowe, efektywne. Zwracam się z prośba o pomoc w interpretacji zdarzenia, polska avyclor cena. Opłaca się łączyć runy chodzi mi o ryzyko ze nie wiemy co nam wypadnie i tracimy w ten sposub kase ale z drugjei strony jak sie uda mamy 2 razy mocniejsza.\nAvyclor gdzie kupić online bezpiecznie?\nTwoje przekąski powinny bazować na produktach o niskim indeksie glikemicznym, ale na tych zdrowych i co ważne w odpowiednich ilościach, Avyclor 800mg, 400mg, 200mg. Obejrzyj i kup w sklepie w Twojej okolicy. Dopiero u lekarza rodzinnego zabrało mnie pogotowie, stwierdzono czestoskurcz. 19 maja przyszła powodz, zalało mój dom 2 razy, sprzedaż avyclor otc. Ból kolana jest częstą przypadłością biegaczy, niezależnie od stażu. Mowa o popularnym i dostępnym bez, pigułki norflostad. Biegunka jest częstym objawem klinicznym stwierdzanym u zwierząt przyprowadzanych na wizytę do gabinetu lekarza weterynarii. Blokując ten receptor, blokuje działanie tzw, oryginalna robinax bez recepty online. Centralny Magazyn Dystrybucyjny Bayer CropScience 05-870 Błonie tel.: 022 731 01 70 fax. Pobudzenie piersi, a w szczególności sutków, aby każdy dotyk potęgował doznania, tania avyclor zamiennik. Na klasowym zdjęciu wychodzisz z najśmieszniejszą miną.\nCzęste działania niepożądane avyclor\nOprócz ostrego zapalenia cewki moczowej bakterie te mogą powodować: zapalenie szyjki macicy, gruczołu, avyclor . To muzyczne wydarzenie uczestnicy podsumowali jako jedno z najbardziej magicznych w Gostyniu. Czy promieniowanie rentgenowskie może być szkodliwe, co zamiast avyclor otc. Jako podstawowe czynniki zapalenia nerwu wzrokowego. Arytmie komorowe z szeroko rozumianej drogi odpływu, w tym z drogi odpływu prawej komory, stanowią stosunkowo częsty problem kliniczny, kupić avyclor online. W stolicy Małopolski nie będzie programu finansowania in vitro dla par starających się o dziecko. Nazwano ten pierwiastek liczbą niewymierną, choć z nazwą można dyskutować czy jest nazwą odpowiednią, lepsze od avyclor zamiennik. Jeśli jest jakiś problem, to jest to zbyt wielki odsetek osób żyjących na granicy. Wielkie oszczędności na rezerwacji hoteli w mieście Przesieka, Polska online, avyclor cena apteka lublin. Od kilku dni prosicie mnie o kruche ciasto bezglutenowe.\nAvyclor: Jakie są mocne strony?\nSprawdź najbliższe terminy i zapisz się na, 800mg, 400mg, 200mg avyclor. Mięśnie stawu barkowego w dużym i istotnym stopniu zwiększają stabilność. W wyniku zapłodnienia komórki jajowej, dochodzi do poczęcia nowego życia, polski zamiennik sirtal jak. Do głównych neuroprzekaźników części współczulnej należy adrenalina, noradrenalina i dopamina, do neuromediatorów części przywspółczulnej przede. Przedłużona intubacja i tracheotomia w etiologii zwężeń krtani i tchawicy, apteka internetowa avyclor bez recepty kraków. Żelazo, jako składnik hemoglobiny, bierze udział w transporcie tlenu do mięśni i tkanek. U Hani dotyczy to obu rączek i, tabletki jak vpxl lublin. Jest to metoda powiększenia piersi, która charakteryzuje się mniejszą. Jest to tradycyjne danie z kantonu Valais, które łączy kilka, gdzie mozna kupic avyclor internetowy. Wskutek tego duży paluch ma tendencje do koślawości, a drugi palec staje się młotkowaty.\nMożna kupić Avyclor 800mg, 400mg, 200mg w jednym z tych miast:


ODŻYWIANIE - Równowaga kwasowo-zasadowa...\nRównowaga kwasowo-zasadowa - to stan, w którym zachowany jest swoisty stosunek kationów i anionów w płynach ustrojowych, warunkujący odpowiednie pH i prawidłowy przebieg procesów życiowych\nAby nadmiar jonów mógł być przetransportowany do miejsc wydalania bez wpływu na pH płynu pozakomórkowego, musi być zbuforowany już w miejscu powstania. Zasadniczymi buforami krwi są: układ wodorowęglanowy, białczanowy i hemoglobinianowy. W tkankach istotną rolę odgrywa również układ fosforanowy. Regulacja wydalania CO2 przez płuca odbywa się w wyniku pobudzenia ośrodka oddechowego przy obniżeniu pH krwi. Następstwem tego jest zwiększenie wentylacji płuc i usunięcie CO2. Ogniwem decydującym ostatecznie o zmianach pH krwi są nerki. Ich rola polega na resorpcji zwrotnej wodorowęglanów, przesączonych w kłębuszkach nerkowych, dzięki czemu następuje uzupełnienie zapasów (regeneracja) tych anionów buforowych we krwi. Jeżeli buforowanie i kompensacja oddechowa nie są wystarczające do utrzymania równowagi kwasowo-zasadowej, to przy zakwaszeniu organizmu dochodzi do zwiększonego wydalania jonów H ' przez nerki (pH moczu może się wahać od 4,8 do 8), a gdy i to nie wystarcza, ma miejsce produkcja amoniaku z glutaminy i innych aminokwasów, do czego zużywane są jony wodoru. Powstające w nerkach sole amonowe wydalane są z moczem. Przy zmianach pH w kierunku zasadowym z moczem wydala się więcej jonów HCO3~.\nStan nagromadzenia we krwi nadmiernych ilości substancji o charakterze kwaśnym lub niedobór substancji o charakterze zasadowym, powodujący zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej krwi i przesunięcie jej w kierunku kwaśnym, nazywa się acidozą (kwasicą). W rzeczywistości pH krwi jest jednak zawsze wyższe od 7. Zaburzenia w kierunku wzrostu pH to alkaloza (zasadowica). Wspomniane zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej powodują przemieszczanie się elektrolitów, a zwłaszcza potasu, który łatwo przechodzi przez błony komórkowe między przestrzeniami wodnymi. Po obniżeniu pH krwi dochodzi do zubożenia komórek w potas i wzrostu jego stężenia w płynie pozakomórkowym (hiperkaliemia), a przy zasadowicy mamy do czynienia ze zjawiskiem odwrotnym (hipokaliemia). Zmiany odczynu, zwłaszcza przestrzeni śródkomórkowej, wywierają wpływ na aktywność enzymów, zmieniając szybkość i kierunek różnych torów metabolicznych. W kwasicy dochodzi m.in. do wzmożonej glukoneogenezy i katabolizmu białek, zmniejszenia zużycia glukozy przez tkankę mózgową i zmniejszenia kurczliwości mięśnia sercowego, a także do zwiększonego wydalania z moczem m.in. sodu, wapnia i magnezu, zużywanych do zobojętniania wydalanych kwasów. Natomiast w zasadowicy następuje m.in. zwolnienie obrotów cyklu kwasu cytrynowego, zahamowanie glukoneogenezy i aktywacja glikolizy beztlenowej.\nZaburzenia w równowadze kwasowo-zasadowej zmieniają także powinowactwo leków do białek, co wpływa na efekt farmakodynamiczny podawanych substancji.\nNajprostszym wskaźnikiem tego, czy tak się dzieje, jest pH wydalanego moczu Przy odżywianiu się dietą mieszaną odczyn moczu jest lekko kwaśny, natomiast u wegetarian - obojętny, a u ludzi jedzących dużo mięsa - kwaśny.\nRównowaga kwasowo-zasadowa :\nJesteś 7338 osobą, która czyta ten artykuł.\nNaukowe Koło Żywienia Człowieka. AM Gdynia\n17 padziernik 2006


Znaczek miłości - Teatr IMKA\nObsada: Joanna Kurowska, Dorota Chotecka, Martyna Kliszewska, Lesław Żurek, Jakub Przebindowski\nDoskonała komedia kryminalna z czasów PRL-u. Pełen najlepszego humoru spektakl w duchu Stanisława Barei. Do Muzeum Znaczka Pocztowego w niewielkim miasteczku na zachodzie Polski, przyjeżdża nieznany nikomu mężczyzna podający się za przedstawiciela Rady Narodowej. Jego pojawienie się związane jest z wizytą Fidela Castro w Polsce, która miała miejsce w 1972 roku. Znakomita zabawa, wyjątkowe role i kryminalny wątek w tle gwarantują niezapomniany wieczór teatralny. Oryginalne rekwizyty z lat 70- tych i kostiumy stylizowane na czasy Gierka dopełniają smaku tego przedstawienia.


Quinta da Alorna Riserva Tinto – Tejo – Portugalia – Winopedia\nWszystkie BECZKOWE, CZERWONE OWOCE, PEŁNE\nWinnice obsadzone są m.in. taki szczepami jak: cabernet sauvignon, alicante bouschet, touriga nacional, chardonnay, verdelho i arinto, fernão pires.\nTouriga Nacional jest uważana przez wielu za najlepsze w Portugalii winogrona. Jest znana przede wszystkim z porto, ale coraz częściej zyskuje sławę jako główny składnik wytrawnych czerwonych win. Winogrono osiągnęło status portugalskiego winogrona narodowego i jest sadzone na terenie całego kraju, najszerzej w północnych regionach Dao i Douro. Dzięki silnym taninom i jasnej kwasowości Touriga Nacional jest doskonałym partnerem do mieszania. To również sprawia, że bardzo dobrze się starzeje, co z czasem zwiększa złożoność win. Wina są ciężkie w strukturze i aromatyczne z nutami ciemnych owoców i kwiatów. Jego intensywność jest również powodem, dla którego często stosuje się go tylko w niewielkich ilościach, gdy jest stosowany w mieszankach wina stołowego.\nQuinta Da Alorna Reserva Touriga Nacional Cabernet Sauvignon Reserva\nWino o głębokim rubinowym odcieniu z fioletowymi refleksami. Nos wypełniony aromatami dojrzałych czarnych porzeczek, wiśni, jeżyn, fiołków z odrobiną przypraw i złożonością starzonego dębu. Na podniebieniu pełna krągła budowa z aromatami dojrzałych czerwonych owoców oraz jagód. Wino intensywne o długim przyjemnym wykończeniu, dojrzewało 12 miesięcy w beczkach z francuskiego dębu. Wino w 2011 zdobyło złoto i srebro.\nSugestie kulinarne: dziczyzna, pieczeń wołowa, jagnięcina, dojrzałe sery.\nPio Cesare Barolo – Piemont – Włochy Robert Mondavi Fume Blanc – Napa Valley – USA


kosciol.wiara.pl » Ewangelia jest wielkim „tak” dla życia, miłości, wolności, radości\nks. Tomasz Lis /Foto Gość\tKościół mocno wierzy w ludzi młodych, ufa im i ich szanuje, tak jak matka swoje dzieci\nPrzesłanie na zakończenie obrad CCEE.\n„Pomimo posunięć skierowanych ku izolacji wierzymy w jedność ideałów duchowych i etycznych, które od zawsze były sercem Europy i jej przeznaczeniem. Tak, jak wierzymy w sens kontynuowania drogi prowadzącej do pojednania, które należy nie tylko do historii, ale do życia, i prowadzi do szacunku oraz dowartościowania różnych tradycji i religii ponad wszelkimi przejawami ekstremizmu” – czytamy w przesłaniu na zakończenie sesji plenarnej Rady Konferencji Biskupich Europy (CCEE), która odbyła się w stolicy Białorusi, Mińsku. Biskupi wezwali Europę do otwarcia się na religię i transcendencję, na wspólnotę i Ewangelię, bo te wartości, stanowiące jej serce, inspirowały nie zawsze łatwą drogę, jaką przebywa Europa.\nW czasie kilkudniowych obrad zwrócono także uwagę na problemy, które dotykają narody europejskie, takie jak samotność, trudności związane z pracą i bezrobociem, kultura odrzucenia, handel bronią i ludźmi, terroryzm. Wiceprzewodniczący tego gremium, abp Stanisław Gądecki, mówił o Europie, która zubożała, stała się „muzeum przeszłości, kobietą bezpłodną, zmęczoną, poranioną”, gdyż „utraciła kierunek prowadzący do nieba, do Transcendencji”. Te trudności nie przeszkadzają jednak kochać Europy i nie być obojętnymi na jej zranienia – uważa metropolita poznański.\nW przesłaniu kończącym spotkanie biskupi stojący na czele krajowych Konferencji Episkopatów poruszyli także temat młodzieży. Podkreślili, iż Kościół mocno wierzy w ludzi młodych, ufa im i ich szanuje, tak jak matka swoje dzieci. Pragnie być blisko nich i iść z nimi ukazując, że Ewangelia jest wielkim „tak” dla życia, miłości, wolności, radości, jest mówieniem „tak” Chrystusowi.\ndodane 02.10.2017 20:06


Pielęgnacji cery trądzikowej porady - Twój przewodnik po pozbyć trądzik szybkie\nWiele osób uważa, że trądzik jest spowodowane zanieczyszczeniem lub spożywanie żywności, takich jak lody lub czekolady, choć trądzik jest rzeczywiście spowodowane nadmierną aktywnością gruczołów łojowych. Są to gruczoły w organizmie, które produkują sebum. Głównym celem jest stworzenie tłuszczu skóry i włosów przed wodą i chronić je przed wysuszeniem.\nNadmiar sebum, jednak może skóry lub włosów przetłuszczających się i tym samym zatrzymuje bakterie i zatyka porów. System obronny organizmu wyśle armię białych krwinek do walki z bakteriami. Cały proces trwa kilka dni, a efekt końcowy jest trądzik pryszcz.\nWiele czynników może przyczynić się do trądzik wybuchu, czynniki takie jak alergie, dziedziczność, stres, pogody, a nawet ponad miesiączki mycia może powodować trądzik. Jednakże, istnieje kilka sposobów, t go i leczeniu trądziku. Dla ludzi, którzy mają łagodne do umiarkowanego trądziku, należy umyć twarz codziennie po jakiejkolwiek formie ćwiczeń. Pamiętaj, że musisz być bardzo delikatne i za pomocą miękkiej szmatki, aby wytrzeć wodę.\nMożesz także spróbować użyć mydła glicerynę lub w oparciu sorbital twarz umyć twarz dwa razy dziennie z ciepłą wodą umyć. To pomoże usunąć olej na skórę bez nadmiernego suszenia lub irytujące.\nNa umiarkowanym zerwać trądzik, wskazane jest, aby skonsultować się z dermatologiem. Dermatolog może zdiagnozować problem i ma wiele możliwości leczenia trądziku do wyboru. Niektóre zabiegi są stosowane do leczenia na receptę trądzik, a nawet doustne antybiotyki, które pomagają zmniejszyć problemy trądzik leki. Nie wszyscy otrzymują ten sam rodzaj leczenia trądziku, a dermatolog może dostosować leczenie do indywidualnych potrzeb.\nPielęgnacji skóry jest najlepszym sposobem na zmniejszenie ziarna\nTrądzik nie pop pryszcze. To kuszące, ale tu jest powód, dla którego nie należy: popping pryszcze może wypchnąć zainfekowanego materiału w głąb skóry, powodując obrzęk i zaczerwienienie więcej, a nawet blizny.\nTrądzik Jeśli masz trądzik na ciele, staram się nie nosić obcisłe ubrania, które nie pozwalają skórze oddychać i może powodować podrażnienia. Można też z dala od chusty, opaski i czapki, które mogą zbierać brud i olej, zbyt\nTrądzik Trądzik pić dużo wody\nTrądzik jeść zdrowe, jak to możliwe, spróbować uzyskać jak najwięcej owoców i warzyw, jak to możliwe w codziennych posiłków i pobyt z dala od tłustych, ponieważ pomagają spowolnić proces gojenia.\ntrądzik regularnie ćwiczyć, upewnij się, że niektóre działania fizyczne regularnie, nie być forsowne ćwiczenia nadmierne,.\nalergie, czynniki trądzik, leczenie trądziku, spowodowany trądzik, trądzik, trądzik gruczoły szaliki, trądzik opaski na głowę, trądzik opcje, trądzik ubrania, trądzik warzywa, trądzik wyprysków


W proch się obrócisz Yrsa Sigurdardóttir - informacje o książkach, sklep, księgarnia internetowa\nSprawy nabierają niebezpiecznego tempa. I tym razem wezwana Thora Gudmundsdottir musi zgłębić tajemnice przeszłości i odkopać zło i przemoc ukryte pod wulkanicznym popiołem. Wbrew jej nadziejom i oczekiwaniom mieszkańcy malej rybackiej osady nie kwapią się do zwierzeń i wspominków. Nie tylko oni... W proch się obrócisz mrozi krew w żyłach od pierwszej strony. Autorka po mistrzowsku prowadzi czytelnika poprzez rozdziały... a napięcie rośnie.\nYrsa Sigurdardottir (ur. w 1963 w Reykjaviku), pisarka islandzka, absolwentka inżynierii budowlanej na Uniwersytecie Islandzkim. Pracowała na budowie największej tamy w Europie (Karahnjukur).\nTytuł oryginalny: Ashes to Dust


avris » Doch, ateiści potrafią kochać\nDoch, ateiści potrafią kochać\n2018-11-06 10:33 (2 years ago)\nPan Dziewiecki zasłynął ostatnio tym, jak z ambony ogłosił, że osoby niewierzące w boga nie są zdolne do miłości. Jest to wierutną bzdurą, co dla większości jest zapewnie oczywiste. Pozostałym służę krótkim wypunktowaniem.\nKs. Dziewiecki wytłumaczy nam dlaczego ateiści nie są zdolni do miłości.\nWiększe brednie to tylko w TVPis. pic.twitter.com/TEpHrfh5zx\n— KartonowaPolska (@PolskaNormalna) November 4, 2018\nSamo w sobie powiedzenie “Bóg jest miłością” nie oznacza od razu, że bóg jest miłością. To jest wyłacznie twierdzenie, które wciąż wymaga udowodnienia.\nTo, ze nie wierzę w boga, nie oznacza, że nie mogę wierzyć w miłość. Dla mnie to dwie zupełnie inne rzeczy, z których jedna istnieje, druga nie.\nDla kontrprzykładu, jeśli powiem “Yeti objawiło nam się jako coś, co jest radością”, to spoczywa na mnie ciężar dowodu a) że yeti istnieje, b) że yeti jest tożsame z radością. Przykład choć jednej osoby, która potrafi się cieszyć, mimo swej niewiary w yeti, obala całą moją tezę.\nIstnieją miliony ateistów, którzy a) kochają, b) zakładają rodziny, c) mają przyjaciół.\n“Jeśli twoja dziewczyna nie jest miłością, ty nie jesteś miłością, ja nie jestem miłością, i nie ma kogoś, kto jest miłością, to nawet nie zaczniemy marzyć o miłości” – WTF, dude? Dlaczego mielibyśmy porównywać jabłka z pomarańczami? Czemu koniecznie jakaś osoba musi być miłością? Równie dobrze można by tam podstawić cokolwiek innego. Gniew? Ktoś musi być gniewem, no nie? Inaczej byśmy nawet nie mogli marzyć o gniewie... Ba, podstawmy tam jakiś fizyczny przedmiot: “Jeśli twoja dziewczyna nie jest krzesłem, ty nie jesteś krzesłem, ja nie jestem krzesłem, i nie ma kogoś, kto jest krzesłem, to nawet nie zaczniemy marzyć o krześle”. To ma dokładnie tyle samo sensu co oryginał.\n“Jeśli nie wierzysz w boga, nie masz żadnych intelektualnych nawet możliwości wierzyć w miłość, bo skąd... skąd by się wzięła miłość”... Otóż miłość to świadoma decyzja, by troszczyć się o cudze dobro, a nie tylko swoje. Decyzja taka może wynikać z całej masy powodów, choćby i tak “niskich” pobudek jak chłodna kalkulacja, że życie razem jest bezpieczniejsze, tańsze i przyjemniejsze niż osobno, a zatem opłaca się żyć w swojego rodzaju “symbiozie” z innymi ludźmi, dla własnego dobra. Można by podać całą masę innych, piękniejszych, romantyczniejszych, niezwiązanych z bogiem powodów by kochać, ale nawet i ten czysto egoistyczny wystarczy, by udowodnić, że miłość może wziąć się z innych źródeł niż bozia.\n“Jeśli oni wierzą, że jesteśmy zwierzętami, tylko wyżej wyewoluowanymi...” – jesteśmy zwierzętami, to jest fakt, a nie coś, w co się wierzy lub nie. Natomiast ewolucja nie zna pojęcia “wyżej wyewoluowanego gatunku”, każdy gatunek jest albo wystarczająco dostosowany do środowiska, albo wymiera. Rekinom do przetrwania najbardziej przydają się ostre zęby, kameleonowi barwy ochronne, a ludziom – inteligencja. I tyle.\n“... w świecie materii miłość nie ma sensu, jest walka o byt, a nie bycie dla innych” – pan w sukience niezbyt uważał na biologii. Walka o byt nie wyklucza się z pomaganiem innym. Członkowie stada dbają o siebie nawzajem, bo wspólnie mają większe szanse na przetrwanie. Wiele gatunków troszczy się o swoich chorych i o starsze osobniki, mimo że (według mitologii pana Dziewieckiego) nie mają duszy i nie objawiła im się miłość/bóg. Ba, nawet pomaganie innym gatunkom czasem jest przydatne do przetrwania (symbioza).\n“z twojej perspektywy jest to bez sensu” – jeśli czuję się lepiej kochając ludzi niż będąc egoistycznym chujem, to z mojej perspektywy jak najbardziej ma to sens, by kochać ludzi, a nie być egoistycznym chujem.\n“[kochając] robisz coś wbrew naturze” – muszę przyznać, fajnie się słucha, jak gościu z ambony rozprawia się z tym idiotycznym argumentem “homoseksualizm jest wbrew naturze” za pomocą udowadniania, że bóg też jest wbrew naturze 😂\n“ten, kto nie wierzy w boga, nie może nawet zacząć myśleć o miłości, a co dopiero zacząć kochać” – właśnie popełniłem ładnych parę minut myślenia o miłości. Wciąż nie wierzę w boga. Czy właśnie popsułem wszechświat czy coś? 😂


Ukraińska autostrada M10 strategiczna, lecz dotąd nic z tego nie wynika - Rynek Infrastruktury: Porty, Stocznie, Lotnisko, Porty lotnicze, Autostrada, Obwodnica, Energetyka, Ciepłownictwo, Linie kolejowe, PKP PLK, Telekomunikacja, Operatorzy\n| Agnieszka Serbeńska ⚫ źródło: RynekInfratsruktury.pl ⚫ 07.01.2017 ⚫ ▶\nAutostrada A4 i jej kontynuacja po stronie Ukrainy, czyli autostrada M10, miały być gotowe na EURO 2012. Potrzeba usprawnienia komunikacji uczestnikom piłkarskich mistrzostw pomiędzy państwami – gospodarzami, czyli Polską i Ukrainą, była impulsem do zrealizowania drogowego przedsięwzięcia istotnego z punktu widzenia europejskiej gospodarki oraz państw wschodniej części kontynentu. W zeszłym roku, z trzyletnim poślizgiem w stosunku do pierwotnych planów, oddano ostatni z brakujących fragmentów A4. A po stronie Ukrainy jak dotąd nic się nie dzieje.\nM10 strategiczna w europejskiej sieci transportowej\nAutostrada M10 z Krakowca do Lwowa stanowi część międzynarodowej drogi E40 i jest kluczowa z punktu widzenia rozwoju połączeń transportowych pomiędzy Unią Europejską a Ukrainą. Droga E40 w granicach UE należy do sieci bazowej europejskiej sieci transportowej TEN-T, zaś na Ukrainie jest częścią oficjalnie przyjętej w 2013 r. sieci transportowej Partnerstwa Wschodniego. Na odbytym wówczas spotkaniu w Luksemburgu tę sieć sygnowali ministrowie transportu Unii Europejskiej i państw – uczestników programu Partnerstwa Wschodniego.\nPartnerstwo Unii Europejskiej z Armenią, Azerbejdżanem, Białorusią, Gruzją, Mołdawią i Ukrainą, czyli Partnerstwo Wschodnie, zostało zainaugurowane w 2009 roku z inicjatywy Polski i Szwecji. Celem tej inicjatywy było wzmocnienie relacji pomiędzy UE a jej sześcioma wschodnimi sąsiadami m.in. w zakresie transportu. Rozwój Partnerstwa Wschodniego był jednym z głównych priorytetów polskiej prezydencji w UE w II połowie 2011 roku i stąd w październiku 2011 r. w Krakowie odbyła się pierwsza konferencja ministrów transportu państw UE i Partnerstwa Wschodniego. Wtedy właśnie powstał plan działania na rzecz poprawy połączeń z UE, wskazujący jako priorytetowy projekt infrastrukturalny przebudowę drogi Krakowiec – Lwów – Brody – Równe na Ukrainie (łącznie nieco ponad 162 km), a więc ciąg planowanej autostrady M10.\nPotrzebę usprawnienia połączeń transportowych ze wschodnią częścią kontynentu parlament europejski podkreślił w 2015 roku w podjętej rezolucji „w sprawie współpracy infrastrukturalnej między UE a krajami Partnerstwa Wschodniego: wspólne projekty dotyczące transportu drogowego, kolejowego i lotniczego”.\nM10 bez konkretnego terminu\nPlan budowy blisko 85 km autostrady M10, wiodącej od naszej granicy w Korczowej (ukraiński Krakowiec) do Lwowa, zrodził się jednak dużo wcześniej – dekretem prezydenta Ukrainy z 1998 roku postanowiono, że trasa powstanie jako koncesyjna. Rok później rząd Ukrainy podpisał taką umowę. Droga miała powstać w ciągu pięciu lat. Niestety partner prywatny tej umowy nie był w stanie zabezpieczyć finansowania dla tego przedsięwzięcia.\nKolejny etap planowanej budowy wiązał się z przygotowaniami do EURO 2012. W październiku 2010 roku wbito symboliczną łopatę pod rozpoczynaną budowę, a w kolejnym roku wykonawca miał już oddać pierwszy fragment M10. Niestety, ukraiński rząd z powodu braku środków finansowych ponownie odłożył realizację tej autostrady.\nPod koniec maja 2015 r. strona ukraińska podjęła ponowną próbę uruchomienia autostradowego projektu. Ukraińska państwowa agencja drogowa Ukravtodor ogłosiła konkurs na budowę koncesjonowanego odcinka autostrady Lwów – Krakowiec. Oferty na budowę pierwszego odcinka złożyły 2 firmy: ukraińska Koncessionnye Transportnye Magistrali i francuska Bouygues. Jednak 22 września 2015 r. Ukravtodor zamieścił informację na swojej oficjalnej stronie o anulowaniu tego przetargu, motywując swoją decyzję tym, że „żadna z firm nie jest w stanie zapewnić środków finansowych na budowę obiektu lub koncesji, ani ze środków własnych, ani z pożyczonych, zgodnie z wymogami określonymi w przetargu koncesyjnym”. M10 jest więc nadal w zawieszeniu. A nasza autostrada A4 pozostaje jedynie transportowym otwarciem kraju na zachód Europy.


Buty Supra SKYTOP CLASSIC kolor czarny - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Trampki › Buty Supra SKYTOP CLASSIC\nButy Supra SKYTOP CLASSIC kolor czarny\nProponowane Buty Supra SKYTOP CLASSIC kupisz tanio w sklepie www.spartoo.pl. Ten rodzaj obuwia dla pań od dawna zdobywa modę kobiecą modowe trendy kobiece. Marka Supra zapewnia paniom trampki damskie o atrakcyjnym designie, czego przykładem z pewnością jest obuwie Supra SKYTOP CLASSIC. Model ten spełni się doskonale jako obuwie użytku codziennego - nie tylko.. więcej »\nProponowane Buty Supra SKYTOP CLASSIC kupisz tanio w sklepie www.spartoo.pl. Ten rodzaj obuwia dla pań od dawna zdobywa modę kobiecą modowe trendy kobiece. Marka Supra zapewnia paniom trampki damskie o atrakcyjnym designie, czego przykładem z pewnością jest obuwie Supra SKYTOP CLASSIC. Model ten spełni się doskonale jako obuwie użytku codziennego - nie tylko świetnie wygląda, ale na dodatek zapewnia znaczną porcję swobody oraz wygodę użytkowania, posiada to istotne znaczenie, jeżeli myślimy o ich codziennym używaniu. Zapoznaj się z opisem technicznym:\nButy Supra SKYTOP CLASSIC czarny. Dostępne w rozmiarach dla kobiet: 36, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 40 1/2, 42 1/2, 37 1/2, 38 1/2, 44 1/2, 45 1/2, 47 1/2.\nPrzedstawiane w tym miejscu trampki damskie wyróżniają się wyjątkową solidnością, co jest owocem zużytkowania najwyższej klasy materiałów do ich stworzenia. Jeśli wciąż nie posiadasz w swej szafie trampki damskie czy też obuwie Supra SKYTOP CLASSIC nie spełnia Twoich oczekiwań - spójrz na nasze inne oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Supra SKYTOP CLASSIC kolor czarny


Gobi 180 Ocean Cross\n» Namioty dachowe klasyczne\n» Gobi 180\nPrzedsionek Gobi 180 (+1090zł):\nPrzedłużenie drabiny (+190 zł):\nKod produktu: 100.040\nNamiot dachowy 3-osobowy.\nZ reguły podróżujemy we dwoje , czasem samotnie dlatego większość namiotów dachowych na rynku jest dwuosobowa. A co w sytuacji kiedy żona /dziewczyna na wspólne wakacje zawsze zabiera przyjaciółkę, a Ty marzysz , by nocować blisko natury na dachu swojego auta? Z pomocą przychodzi namiot dachowy 3-osobowy Gobi 180. Oczywiście konfiguracja personalna jest dowolna : może to być trójka przyjaciół, rodzina z dzieckiem, wy dwoje i teściowa , a może po prostu lubisz przestrzeń i jest Ci ciasno w klasycznej dwójce ;-) Wymiary materaca 180x240cm co daje naprawdę sporą powierzchnię do spania i odpoczywania . Innowacyjna podłoga Honeycomb Base zbudowana jest z 3 warstw poliwęglanu o kształcie plastra miodu oraz warstwy aluminium. Poprzez zastosowanie nowej technologii podłoga doskonale izoluje, jest bardzo wytrzymała, nie powstają na jej powierzchni wgniecenia, a problem punktu rosy został wyeliminowany. Wejście oraz wszystkie okna w namiocie wyposażone są w otwierane moskitiery,okna posiadają zadaszenia dzięki czemu mogą pozostać otwarte podczas umiarkowanego deszczu. Namiot dachowy Gobi180 posiada dodatkowe duże okna w dachu . Solidna aluminiowa rozsuwana drabinka jest podporą naszego namiotu dachowego i z łatwością może być dopasowana do wysokości Twojego auta. Używamy zamków YKK. Stelaż obszyty tkaniną (ocieplony)\nNamioty z serii Gobi otwiera się i zamyka przy pomocy drabinki. Po rozpięciu pasów oraz zamka i zdjęciu plandeki pociągamy za drabinkę , a namiot otwiera się niczym książka . Cała operacja łącznie ze zdjęciem plandeki , otwarciem namiotu i zamontowaniem wsporników przy oknach zajmuje około 7 minut (robię to osobiście sama - kobieta w kwiecie wieku 55 kg wagi ;-)\nBy zamontować namiot dachowy Gobi ( jak i wszystkie inne) wystarczą dwie belki poprzeczne mocowane do relingów lub bagażnika dachowego. Specjalne mocowania znajdują się w komplecie z namiotem .\nrozłożony: 180 cm x 240 cm x wysokość 130 cm\nzłożony: 120 cm x 180 cm x wysokość 30 cm\nTropik : wykonany z wodoszczelnego poliestru 420 D. Stelaż na który zamontowany jest tropik gwarantuje przepływ powietrza pomiędzy tropikiem a dachem namiotu.\nMaterac : 6 cm wykonany z miękkiej pianki , obszyty tkaniną w kolorze zielonym.\nPokrowiec : gruby , 100% wodoszczelny, wykonany z PVC 1000D, grube ścianki doskonale . Pokrowiec posiada spiralny drobny zamek , łatwo się otwiera i zamyka , jest odporny na kurz i piasek . Pokrowiec jest gruby o solidny , chroni namiot przed rozdarciem np. przez grube konary drzew .\nBelka poprzeczna niska\nBelka poprzeczna aluminiowa Heavy Duty , do aut z rynnami.\nBelka poprzeczna wysoka\nBelka poprzeczna aluminiowa Heavy Duty np. do VW T5 , T6.\nBelki poprzeczne do relingów\nUniwersalny bagażnik dachowy na relingi idealny do zamontowania namiotu dachowego .\nMata wentylująca 3D mesch


Marzec oczami jego uczestników | zyciewarszawy.pl\nMarzec oczami jego uczestników\nŁukasz Lubański, Katarzyna Płachta 04-03-2018, ostatnia aktualizacja 04-03-2018 10:04\nDla niektórych z nich było to przebudzenie, dla innych narodziny politycznej świadomości, a dla praktycznie wszystkich – przełomowy moment w życiu.\nJadwiga Staniszkis, socjolog.\nautor: Mariusz Gaczyński\nEugeniusz Smolar, dziennikarz, ekspert Centrum Stosunków Międzynarodowych, działacz opozycyjny w okresie PRL, były dyrektor Sekcji Polskiej BBC w Londynie, współwydawca „Aneksu".\nAntoni Zambrowski, dziennikarz, publicysta, autor książki „Syn czerwonego księcia".\nPamiętam naszą bezradność\nIrena Lasota, publicystka, politolog, działaczka społeczna\nMarzec 1968 r. pamiętam jako bardzo ciekawe i jednocześnie podniecające wydarzenie. Rozbicie naszego wiecu wydawało mi się niemożliwe. Nawet kiedy poszłam do więzienia, skazana na dwa miesiące za chuligaństwo, czyli wchodzenie w brudnych butach na ławkę publiczną, to byłam przekonana, że przed upływem dwóch miesięcy wszystkich wypuszczą. Ale z czasem w więzieniu na Rakowieckiej coraz częściej słyszałam w celi okrzyki kolejnych studentów i nagle zorientowałam się, że wszyscy moi znajomi już siedzą.\nWzięcie udziału w tych protestach było dla nas naturalne. Od 1965 r. mieliśmy swoją nieformalną grupę. Nawet UB miało problem z nazwaniem nas, więc określali nas grupą Józka Dajczgewanda, który rzeczywiście był jednym z inicjatorów naszych spotkań. Dyskutowaliśmy o książkach, teatrze. Przez dwa lata poznawaliśmy się coraz lepiej, bo byliśmy na tych samych wydziałach na uczelni – filozofii, historii, socjologii. Czasami braliśmy udział w publicznych debatach. Jedyne dozwolone wtedy na uniwersytecie dyskusje były organizowane przez Związek Młodzieży Socjalistycznej. Przychodziliśmy tam, bo zawsze można było spróbować zadać jakieś podchwytliwe pytania – nawet ambasadorowi Związku Radzieckiego.\nZ samego Marca 1968 r. pamiętam najbardziej, jak znalazłam się w wyłonionej z tłumu delegacji studentów, która miała pójść do rektoratu w Pałacu Kazimierzowskim. Chcieliśmy porozmawiać z prorektorem Zygmuntem Rybickim, ale akurat był zajęty. Telefonował. Prawdopodobnie rozmawiał z kimś z Komitetu Centralnego albo z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Wyszliśmy więc na balkon pałacu, a pod nami były tłumy studentów. Nagle wpadli na nich uzbrojeni zomowcy. Ludzie rozbiegli się na wszystkie strony. Jak żywa stanęła mi przed oczami słynna scena z filmu „Pancernik Potiomkin", kiedy dokonuje się masakra ludzi na schodach w Odessie. U nas byli to studenci, którzy pełni optymizmu czekali przed rektoratem na wynik rozmów. W jednej chwili ten entuzjazm został przerwany przez zomowskie pałki i tarcze. Zbiegliśmy na dół. Chcieliśmy wyjść z budynku, ale ktoś zamknął drzwi. Pewnie po to, żeby ZOMO tam nie wtargnęło. Czuliśmy solidarność z tymi, którzy byli na zewnątrz. Chcieliśmy do nich dołączyć, jakoś im pomóc. Próbowaliśmy też wpuścić uciekających do Pałacu Kazimierzowskiego. Pamiętam jedynie naszą bezradność.\nAle mimo wszystko Marzec 1968 r. pokazał, że jesteśmy silni. Nawet wbrew najbardziej optymistycznym nadziejom dołączyło do nas znacznie więcej studentów, niż na to liczyliśmy. Mówiliśmy, że zbierze się co najwyżej 300 osób. A według Władysława Gomułki na wiecu pojawiło się 1,5 tys. ludzi. Niektórzy szacują, że protestujących było ponad 2 tys.\nPrzez kilkanaście dni marca studenci czuli wielki zapał. Wybierali delegatów wydziałowych, którzy stanowili później komitet strajkowy uczelni. Uczyli się dyskutować, zabierać kolejno głos, mówić o tym, co myśleli. Wtedy też powstały pierwsze tzw. powielacze chińskie. Jedna osoba dyktowała, a 100 innych siadało i pisało ręcznie ulotki, które później były rozdawane na ulicy ludziom, którzy solidaryzowali się z demonstrantami. To dawało studentom poczucie, że nie są osamotnieni. Bo przecież po wiecu z 8 marca mówiono o zdradzie i kontrrewolucji. Mieliśmy dostać wyroki więzienia po 10–20 lat. Najwyższą cenę zapłacili jednak Jacek Kuroń i Karol Modzelewski. Dla nich więzienie było naprawdę długie. Większość protestujących studentów została wyrzucona z uczelni, czasami wcielano ich do wojska, wielu wyemigrowało. Jednak te uczelniane strajki były dla nas pierwszymi, prostymi ćwiczeniami demokracji. Z nich też narodził się ruch, z którego później wywodzili się czołowi przywódcy KOR i Solidarności. —not. kapla\nRepresje złamały moją karierę\nJadwiga Staniszkis, socjolog\nWydarzenia z Marca 1968 r. były poprzedzone trwającymi od kilku miesięcy czystkami osób żydowskiego pochodzenia w różnych instytucjach, wrogimi antysemickimi artykułami w prasie czy ulotkami, które pojawiły się na uniwersytecie. Do tego z uczelni za udział w demonstracji przeciwko zdjęciu ze sceny Teatru Narodowego „Dziadów" w spektakularny sposób zostali relegowani Henryk Szlajfer i Adam Michnik.\nSzokiem było dla mnie wówczas identyfikowanie poszczególnych ludzi z jakąś narodowością. Nigdy wcześniej się z tym nie spotkałam. To wszystko w nas się kumulowało. Pamiętam spotkanie w mieszkaniu nieżyjącego już Jakuba Karpińskiego. Dyskutowaliśmy, jakie działania powinniśmy podjąć. Ostatecznie postanowiono, że 8 marca odbędzie się wiec. Zostałam wtedy wyznaczona do delegacji, która miała w jego trakcie negocjować z prorektorem Zygmuntem Rybickim. Domagaliśmy się m.in. wyeliminowania antysemickich ulotek czy wycofania z terenu uczelni milicji, która próbowała spacyfikować wiec. Rektor obiecał spełnienie postulatów, po czym... zobaczyłam, jak milicja, już poza bramami uniwersytetu, bije rozchodzących się do domów studentów. Na początku wydawało się to nieprawdopodobne. Ale szybko dotarło do mnie, że to dzieje się naprawdę. Tego samego dnia zostałam aresztowana. Spędziłam 48 godzin w Pałacu Mostowskich – w piwnicy, kilka pięter pod ziemią, pośród prostytutek, szczurów.\nPo dwóch dniach zostałam zwolniona z aresztu. Ruch studencki trwał nadal, regularnie odbywały się spotkania. Wkrótce zostałam aresztowana po raz drugi. Tym razem spędziłam w więzieniu przy Rakowieckiej dobrych kilka miesięcy. Zostałam też zawieszona na uczelni, tracąc posadę asystentki. A potem, po wyjściu na wolność – wyrzucona. Represje w pewnym sensie złamały moją karierę naukową.\nBiorąc udział w wiecu, zdawałam sobie sprawę z możliwych konsekwencji. Miałam pięcioletnią córkę i decyzja o zaangażowaniu się w protest była dla mnie trudna. Uważałam jednak, że człowiek powinien kierować się swoimi wartościami. Musiałam zareagować. Nie mogłam znieść przejawów antysemityzmu – tego, jak traktowano ludzi innej narodowości. To było coś obrzydliwego. Przypomnę, że mój dziadek, który był znanym posłem endeckim, zginął w Oświęcimiu za pomoc ludziom w getcie; poza tym miałam przyjaciół pochodzenia żydowskiego, spotykaliśmy się u siebie w domach, organizowaliśmy kółka dyskusyjne. Wielu z nich ze względu na panującą wówczas atmosferę wybrało emigrację. Stąd też czułam się wewnętrznie zobowiązania do działania. Do dziś pamiętam, jak w więzieniu przy Rakowieckiej pisałam pierwszy rozdział doktoratu – o biurokracji u młodego Marksa, bo tylko taką książkę, I tom dzieł Marksa, pozwolono mi tam czytać.\nW dłuższej perspektywie wydarzenia marcowe niestety nie miały większego znaczenia. Opozycja ukształtowała się dopiero kilka lat później, więc Marzec '68 nie był przełomowym momentem. Ludzie byli dość obojętni i nad tym, co się wydarzyło, przechodzili do porządku dziennego. Było to zjawisko masowe. Co więcej, wielu wykorzystało zaistniałą sytuacje do awansu w swoich instytucjach. Tak stało się chociażby na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie w miejsca wyrzuconych wykładowców pchali się inni. Panowała atmosfera czystki. Prasa pisała o tym jako o destalinizacji. A część ludzi niestety uległa tej propagandzie.\nDla mnie wydarzenia sprzed 50 lat były szokiem. Uważałam jednak, że jeżeli nie zaangażuję się w protesty, to będę się z tym czuła źle, czuła się winna. Jestem przekonana, że była to dobra decyzja, choć po wyjściu z więzienia długo byłam bezrobotna. W końcu udało mi się podjąć pracę – uczyłam w szkole pielęgniarskiej, pracowałam w studium doskonalenia lekarzy, a także jako ankieterka Instytutu Ekonomiki Rolnej. Na uczelnię wróciłam dopiero w 1981 r., dzięki jednemu z postulatów Solidarności. To było kilkanaście lat ciężkiego życia. Co prawda w tamtym czasie starałam się coś robić naukowo, jednak gdyby nie represje, mogłabym osiągnąć zdecydowanie więcej. Ale niczego nie żałuję. —not. lub\nKoledzy przechodzili na drugą stronę ulicy\nEugeniusz Smolar, dziennikarz, ekspert Centrum Stosunków Międzynarodowych, działacz opozycyjny w okresie PRL, były dyrektor Sekcji Polskiej BBC w Londynie, współwydawca „Aneksu"\nJako student należałem do środowiska komandosów, skupionego wokół założonego przez Adama Michnika Klubu Poszukiwaczy Sprzeczności na UW. Byłem biernym uczestnikiem dyskusji, która odbyła się 3 marca po urodzinach Jacka Kuronia – podjęto wówczas decyzję o zorganizowaniu wiecu 8 marca. Pamiętam ten dzień: chaos biorący się z braku naszego doświadczenia w organizowaniu demonstracji, odczytanie rezolucji w proteście przeciwko cenzurze, zakazie wystawiania „Dziadów" i bezprawnemu wyrzuceniu z uczelni Adama Michnika i Henryka Szlajfera, a następnie wtargnięcie ORMO i aktywu robotniczego, bicie studentów.\nDemonstracja była przepełniona mieszaniną uniesienia, radości z tego, że udział wzięło ponad dwa tysiące studentów, samodzielności, ale i niepokoju, bo rano zaczęły się pierwsze aresztowania. Starsza koleżanka wyprowadziła mnie na tyły uniwersytetu. Miałem poczucie konieczności działania, ale i bezradności.\nW kolejnych dniach i tygodniach kontynuowaliśmy działania – organizowaliśmy komitety studenckie na wydziałach, rozrzucaliśmy ulotki, zbieraliśmy informacje o represjach, które przesyłaliśmy do Radia Wolna Europa. Razem z Jakubem Karpińskim przygotowywaliśmy teksty ulotek i rezolucji dla Akademii Medycznej, Politechniki Warszawskiej, SGPiS i uczelni w innych miastach.\nPrzeżyliśmy szok związany z wszechogarniającą propagandą antyinteligencką i antysemicką. Przypisywano nam wszelkie możliwe grzechy, łącznie z tym, że jesteśmy agentami rewizjonistów niemieckich. Nasze pokolenie cechowała pewna swoboda, prawdopodobnie wynikającą z braku wyobraźni; nie myśleliśmy o tym, co komuniści w obronie władzy mogą zrobić. W odróżnieniu od starszych nie paraliżowały nas możliwe zagrożenia. Mój ojciec, stary komunista, który był wcześniej w Sowietach, przestrzegał: „Zrobią z was mięso mielone". Ale jak się ma 20 lat, to nie myśli się o konsekwencjach. Najważniejsze było, że w całym kraju wybuchła fala strajków na uczelniach, że razem protestowaliśmy przeciwko bezprawiu i represjom.\nUkrywałem się. Aresztowali mnie dopiero na przełomie października i listopada. Za prowadzenie działalności tzw. drugiego rzutu komandosów i organizowanie protestów przeciwko inwazji wojskowej na Czechosłowację dostałem wyrok 1,5 roku więzienia. W 1970 r. wyemigrowałem z Polski. Z pesymizmu po Czechosłowacji i wobec kampanii antysemickiej.\nJeszcze zanim trafiłem do więzienia, zdarzały się szokujące dla mnie sytuacje. Koledzy z liceum i studiów, gdy mnie widzieli, przechodzili na drugą stronę ulicy. Byłem jak zarażony. Miałem poczucie osamotnienia w obliczu propagandy antysemickiej i wyjazdu kilkunastu tysięcy Żydów, którzy przeważnie nie mieli nic wspólnego z protestami, a młodzi świadomi swojego pochodzenia często nie odczuwali swojej żydowskiej odrębności. Zapłacili ogromny koszt naszej wykorzystanej przez władze demokratycznej fanaberii. Jak napisał Henryk Grynberg: „Tu więcej zostawili po sobie, niż mieli".\nMarzec '68 sam w sobie nie był przełomowym wydarzeniem, ale wpisuje się w ciąg działań opozycyjnych – od poznańskiego Czerwca i Października '56 po Sierpień '80 i stan wojenny. Dla tysięcy ludzi znanych z życia publicznego, zaczynając od Michnika, a na Macierewiczu kończąc, Marzec był początkiem drogi. Nasze pokolenie odegrało wybitną rolę prowadzącą przez Komitet Obrony Robotników do przełomu 1989 r. I nie mówię tylko o studentach, ale także m.in. o Zbigniewie Bujaku czy Zbigniewie Janasie, którzy uczestniczyli w popierających studentów demonstracjach młodych robotników. To nie było doświadczenie tylko inteligencko-studenckie, ale znacznie szersze. —not. lub\nCzy pan widzi, co oni robią?!\nJan Grosfeld, politolog, członek Komitetu Episkopatu Polski ds. Dialogu z Judaizmem\nMarzec 1968 r. pamiętam przede wszystkim jako przebudzenie. Byłem na ostatnim roku studiów ekonomii politycznej na Uniwersytecie Warszawskim. Właściwie brakowało mi jednego egzaminu i obrony pracy magisterskiej. Jeszcze jesienią 1967 r. na początku roku akademickiego byłem człowiekiem prawie nieświadomym niczego. Ponieważ miałem zostać na uczelni jako asystent, wydawało mi się normalne, że trzeba będzie wówczas wstąpić do partii. Nigdy nie byłem działaczem politycznym, nie należałem nawet do żadnej organizacji młodzieżowej. A jednak wydawało mi się, że jeśli to będzie konieczne, to pewnie zdecyduję się na ten krok. Powstrzymał mnie od tego ojciec, który powiedział: „Wiesz co, może jednak zaczekaj". I dzięki Bogu posłuchałem go. Później wystarczył już tylko styczeń i „Dziady". Byłem na tym słynnym przedstawieniu w Teatrze Narodowym i to ono właśnie okazało się dla mnie wydarzeniem przełomowym. Zaraz potem przyszedł Marzec. Nie chcę powiedzieć, że od razu byłem gotowy do działań opozycyjnych, ale chodziło raczej o zmianę stosunku do komunistycznej rzeczywistości.\nSzczególnie utkwił mi w pamięci wiec z 11 marca. Byliśmy gonieni przez rzekomy aktyw robotniczy, czyli ORMO i milicję, po terenie uniwersytetu. Wbiegłem do rektoratu, który mieścił się na pierwszym piętrze Pałacu Kazimierzowskiego. Rektora Stanisława Turskiego nie było, bo wyjechał za granicę. Został tylko prorektor Zygmunt Rybicki, który był związany z grupą Mieczysława Moczara. Wszedłem do gabinetu i wykrzyczałem do niego: „Czy pan widzi, co oni tam robią?". Wybiegłem na taras i zobaczyłem na dole naszego kolegę Andrzeja, który miał chore nogi po heinemedinie. Siedział na ziemi, nie mógł się ruszyć, a oni bili go po tych nogach.\nKiedy uciekaliśmy już z terenu samego uniwersytetu, zgromadziliśmy się pod kościołem Świętego Krzyża. Mógłbym dziś powiedzieć, że to w jakimś sensie był mój pierwszy kontakt z Kościołem, który okazał się naszą ochroną, ochroną studentów bez względu na ich tożsamość. Drugim schronieniem było nasze mieszkanie, gdzie żyliśmy w czwórkę z siostrą Ireną i rodzicami, czyli dom bez kantów na roku Królewskiej i Krakowskiego Przedmieścia, tuż obok uniwersytetu. Tam też uciekaliśmy.\nPamiętam, że wcześniej, po styczniowym spektaklu „Dziadów" utworzyła się mała demonstracja młodych, którzy szli od Teatru Narodowego pod pomnik Adama Mickiewicza. Potem skierowaliśmy się w stronę uniwersytetu. Szedłem na końcu tego pochodu, a kiedy obejrzałem się za siebie, zauważyłem za nami czterech tajniaków. Jednym z nich był mój szkolny kolega. On też mnie rozpoznał. Podszedł do mnie i szepnął, żebym uciekał, bo zaraz będą aresztowania. Ponieważ to było dokładnie naprzeciwko mojego mieszkania, odszedłem. Dosłownie za sekundę zaczęły się aresztowania. Nie byłem wtedy ani człowiekiem odważnym, ani zaangażowanym w działalność opozycyjną. Zmieniło się to w czasie Solidarności i potem.\nPatrząc na to z perspektywy czasu, wydarzenia marcowe miały także o wiele szerszą skalę społeczną, niż władze komunistyczne przekonywały w swej propagandzie. Demonstracje odbywały się nie tylko w Warszawie, ale też w innych miastach, nie tylko na Uniwersytecie Warszawskim, ale również na wielu innych uczelniach. Propaganda mówiła o niewielkiej grupie rewizjonistyczno-syjonistycznej.\nOkreślenie „syjoniści" zostało użyte zastępczo zamiast słowa „Żydzi", a także by wmawiać ludziom żydowskiego pochodzenia wyjazd do Izraela. Bo skoro chcieli budować własne państwo, to niech sobie tam jadą. Ludzie żydowskiego pochodzenia tracili pracę. Władza odebrała im obywatelstwo. Do tego dochodziła jeszcze presja psychiczna, bo w jakimś stopniu powróciła do nich świadomość przerażającego cierpienia, zrodzona w czasie Szoah, zagłady Żydów podczas II wojny światowej, która została odziedziczona przez następne pokolenie. Zorganizowana kampania antysemicka obecna w komunistycznych mediach, ale też w zakładach pracy, na uczelniach, ogólna atmosfera, która niestety nie pozostawała bez wpływu na życie codzienne, spowodowała, że czuli, iż trzeba uciekać, że w Polsce nie ma dla nich miejsca.\nWkrótce Marzec poskutkował też zmianą władzy. Partia była podzielona, a Władysław Gomułka musiał odejść. Ujawnił się wtedy nurt narodowo-komunistyczny, czyli grupa moczarowska. Podziały te istniały potem nawet w opozycji demokratycznej. Zarówno te wczesne ruchy opozycyjne nie były jednorodne, jak i później KOR czy Solidarność. Myślę, że ci opozycjoniści, którzy mieli bardziej lewicowe poglądy, właśnie przez to doświadczenie krzywd i prześladowań ze strony narodowego komunizmu trudniej akceptowali później partnerów ze strony narodowej opozycji.\nZ perspektywy dnia dzisiejszego wydarzenia zapoczątkowane Marcem '68 układają się w pewien ciąg. Po nich przyszedł Grudzień 1970 r. i wydarzenia na Wybrzeżu. Następnie Radom w czerwcu 1976 r., kiedy to powołano do życia KOR. W końcu 1980 r. i powstanie Solidarności. Niewątpliwie wszystkie te zdarzenia dały polskiemu społeczeństwu sposobność i moc przebudzenia i sprzeciwu wobec komunizmu. —not. kapla\nMożna być Żydem i Polakiem równocześnie\nLeszek Leo Kantor, reżyser, publicysta\nCałe nasze życie składa się z wielu drobnych elementów, a każdy z nich jest niezwykle ważny. Kiedy teraz patrzę na to, co stało się 50 lat temu w marcu, to myślę, że od dawna wiedzieliśmy, że coś wisiało w powietrzu.\nW moim domu, w którym mieszkał mój ojczym, podoficer Wojska Polskiego z Kołomyi Grzegorz Kantor oraz moja matka – bardzo nowoczesna, rosyjska Żydówka z Charkowa, czuliśmy, że coś się stanie. Zwłaszcza po wydarzeniach w Kielcach w 1946 r. Pamiętam panikę. Byłem wtedy małym dzieckiem, miałem zaledwie sześć lat. Ale pamiętam ten niepokój. W Strzegomiu mieszkało 500 rodzin żydowskich. Wieczorami odbywały się dyskusje nad tym, co powinniśmy robić dalej. Państwa żydowskiego jeszcze nie było. Dokąd mieliśmy jechać? Pamiętam, że ojciec przyniósł wtedy metalową sztabę i zamontował ją, żeby wzmocnić drzwi naszego domu przy ulicy Dzierżyńskiego 31 w Strzegomiu. Oni przewidywali, że wyjazd wisiał w powietrzu. Może nie od razu do Izraela, choć ojciec był syjonistą, ale mama przecież marzyła o Australii. Przez lata ludność naszego miasteczka topniała. To było dla mnie najbardziej bolesne.\nI nadszedł Marzec 1968 r. Nie sądzę, żeby jakiś polski Żyd powiedział to wprost, ale prawdę mówiąc, dobrze, że wreszcie to się stało. Bo nie mogliśmy już żyć w takiej tymczasowości, kiedy w rogu pokoju stał zwinięty dywan kowarski przygotowany na wyjazd. Choć ja nigdy nie ukrywałem swojego pochodzenia. Zawsze starałem się, żeby być Żydem bardzo żydowskim. W duszy serca płakać nad losem tego narodu, ale też uczestniczyć w życiu tej społeczności, prowadząc masę kolonii dla dzieci żydowskich i wyjazdów dla studentów. A przy tym byłem też bardzo polski. Pracowałem w Opolu, ale zwolniono mnie za brak zaangażowania w tłumienie strajków marcowych. Dostałem zakaz zatrudnienia w innych szkołach. Ale jeśli ktoś zapyta mnie dziś, czy można jednocześnie być Żydem i Polakiem, to odpowiem, że tak. Taki był Antoni Słonimski, Julian Tuwim oraz wielu innych ludzi, którzy kochali tę ojczyznę i władali tym językiem lepiej niż „prawdziwi Polacy".\nArtyści nie powinni wyjeżdżać, ale to była walka o życie. Byłem przygotowany do wyjazdu, byłem gotowy, żeby pracować w fabryce, ale miałem również ambicję, by kontynuować pracę nauczyciela akademickiego. Nie była to łatwa walka, ale ją wygrałem.\nWyjazd wiązał się również z traumą rozbicia rodzin. Najgorsze było, gdy rodzice nie mogli wyjechać, bo nie mieli już siły, by się przenosić. Tacy byli między innymi rodzice mojej żony. Zabrałem im to, co mieli najcenniejszego, ich ukochaną córkę, a zostawiłem ich z telewizorem i używanym dywanem. Nałożono na nas zakaz wjazdu do Polski przez 20 lat. Nie wpuszczano nas nawet do chorych czy umierających rodziców. Kiedy ojciec leżał w szpitalu po drugim zawale, mogliśmy jedynie prosić o wizy. Dostaliśmy je w końcu na pogrzeb. To było najbardziej bezczelne i prymitywne traktowanie uchodźców z Marca '68 r. —not. kapla\nWydarzenia marcowe były końcem mojej młodości\nJanusz Zaorski, reżyser filmowy\nWydarzenia marcowe pamiętam z perspektywy Łodzi. Byłem wówczas studentem Wydziału Reżyserii Łódzkiej Szkoły Filmowej. Nie zdawaliśmy sobie wtedy sprawy, że początek protestów, który jawił się nam jako upominanie się o wolność, swobodę, demokrację, potoczy się w stronę antysemityzmu, zmuszając do wyjazdu z kraju tysiące ludzi. Teraz wiem, że to była walka gen. Moczara i jego partyzantów o władzę. Moczar, który był wtedy ministrem spraw wewnętrznych, dostrzegł szansę wykorzystania słusznego wystąpienia studentów jako formy nacisku na zmianę I sekretarza partii. Ostatecznie do tego nie doszło. Breżniew obawiał się, że Demko, jak brzmiało prawdziwe nazwisko Moczara, to połączenie polskiego i ukraińskiego nacjonalizmu oraz antysemityzmu; że zerwie się z łańcucha i nie będzie z niego pożytku.\n8 marca zupełnie przypadkowo znalazłem się na Krakowskim Przedmieściu. Przyjechałem z Łodzi, ponieważ w stolicy starałem się o posadę asystenta reżysera. Na teren uniwersytetu nie udało się dostać, trwała tam już regularna bitwa. Początkowo nie wiedziałem, co się dzieje, nie miałem wiedzy o planowanym wiecu. Dla mnie to był szok. Widziałem podjeżdżające autokary, wyskakujący z nich aktyw robotniczy z pałkami, który bił kogo popadnie – nie tylko studentów, ale nawet przypadkowych przechodniów.\nPóźniej stopniowo docierały do mnie informacje, m.in. o tym, że spalono kino Kultura. Ormowcy zaprószyli ogień, siedząc w pogotowiu w kinie i paląc papierosy. Poza tym słyszałem, że rozdawano im wódkę, aby byli agresywni. Mój kolega widział pijanego ormowca, który krzyczał: „Żyda za pejsy i wyrzucić za morze!".\nSzokiem była dla mnie również medialna propaganda. Mówiono o garstce wichrzycieli, tymczasem na demonstracjach widziałem dziesiątki tysięcy ludzi! Wydarzenia marcowe były końcem mojej młodości. Wszedłem wtedy w dorosłe życie, jednocześnie przekonując się, jak cynizm może wygrać z pasją. To było bardzo negatywne doświadczenie, ale zahartowało mnie na całe życie.\nRepresje dosięgły także moją rodzinę. Mój ojciec był wówczas wiceministrem kultury i szefem kinematografii. Z tej drugiej posady w wyniku wydarzeń marcowych został wyrzucony. Oberwało się również mnie. W łódzkiej prasie – a dokładnie w tygodniku społeczno-kulturalnym „Odgłosy" – ukazał się artykuł zarzucający mi, że jestem kosmopolitą (wtedy był to straszny zarzut), ponieważ znam trzy języki obce (śmiech). Przyjąłem to z niedowierzaniem.\nPo Marcu zmuszono do emigracji blisko 100 osób ze środowiska filmowego, w tym tak znanych, jak Aleksander Ford, twórca „Krzyżaków", który przecież planował zrobienie filmu o Januszu Korczaku – w głównej roli miał zagrać Henry Fonda – a także operatorzy Kurt Weber i Władysław Forbert.\nWydarzenia marcowe miały znaczenie także w dłuższej perspektywie – zwłaszcza dla kinematografii. Kilka lat później, poczynając od „Barw ochronnych" Zanussiego i „Człowieka z marmuru" Wajdy, powstało kino moralnego niepokoju. Robiliśmy filmy o tym, że trzeba tępić kłamstwo, obłudę, fałsz i cynizm. Nasze debiuty wprawdzie przesunęły się na później, do tego nie pozwalano nam na ostrzejsze scenariusze, ale co się odwlecze, to nie uciecze. Być może nasze filmy były bardziej przemyślane i artystycznie zrobione właśnie dlatego, że ta gorzka lekcja, jaką był Marzec '68, czegoś nas nauczyła? —not. lub\nWładze chciały uderzyć w mojego ojca\nAntoni Zambrowski, dziennikarz, publicysta, autor książki „Syn czerwonego księcia"\nDecyzja Władysława Gomułki o zdjęciu „Dziadów" podjęta pod wpływem jego prawej ręki Zenona Kliszki była kompromitująca. I to jeszcze w Teatrze Narodowym! Zdjęcie „Dziadów" z afisza wywołało oburzenie opinii publicznej, co władze wykorzystały, oskarżając o podżeganie do buntu „syjonistów". O tej historii korespondentowi „Le Monde" opowiedzieli Adam Michnik i Henryk Szlajfer, za co zostali aresztowani. Oprócz tego, nie czekając na decyzję komisji uniwersyteckiej, zostali oni bezprawnie relegowani z uniwersytetu.\nPracowałem wtedy jako ekonomista w Instytucie Organizacji Przemysłu Maszynowego. Podlegał on Komitetowi Pracy i Płac. W dniu 8 marca miałem się spotkać z moim promotorem prof. Włodzimierzem Brusem, którego byłem doktorantem, ale szef powiedział mi, że jest rozróba na uniwersytecie. Nie poszedłem. Byłem ostrożny, ponieważ już wcześniej podpadłem władzy. Krytykowałem wojnę władz z prymasem Wyszyńskim i Kościołem, za co wyrzucono mnie z partii i pozbawiono pracy na uniwersytecie.\nKilka dni po pierwszym wiecu – 12 marca – w chwili, gdy odprowadzałem córeczkę do przedszkola, zostałem aresztowany. Początkowo zabrali mnie do MSW. Usłyszałem zarzut, że 8 marca brałem udział w zamieszkach. A przecież tego dnia w ogóle nie było mnie na uniwersytecie! Im bardziej się opierałem, broniłem, odrzucałem kłamstwa, tym coraz cięższe zarzuty mi stawiano. Ostatecznie postawiono mi zarzut, że stoję na czele całego studenckiego ruchu marcowego. W rzeczywistości mój udział w protestach był jedynie taki, że... wsadzono mnie do więzienia, w którym spędziłem ponad dwa lata.\nDomyślam się, że w ten sposób władze chciały uderzyć w mojego ojca, który był wówczas zastępcą prezesa Najwyższej Izby Kontroli. Na fali wydarzeń marcowych został odsunięty od pełnienia tej funkcji, a także wyrzucony z partii . Nawet ludzie, szeroko to komentując, mówili, że młody Zambrowski padł ofiarą wojny z jego ojcem.\nWracając jeszcze do Marca – później oczywiście dowiedziałem się o przebiegu wydarzeń, łącznie z tym, jak brutalnie potraktowano studentów, a przede wszystkim studentki na dziedzińcu Uniwersytetu Warszawskiego.\nJedna osoba z mojej bliskiej rodziny pracowała w tamtym czasie w szpitalu. Opowiadała mi, że w jej placówce w związku z brutalnym tłumieniem wydarzeń marcowych były dwa zgony. Tymczasem władza – bezczelnie kłamiąc – wypierała się ofiar śmiertelnych. Zresztą później skompromitowała się jeszcze bardziej, zabijając w grudniu 1970 r. na Wybrzeżu znacznie więcej ludzi. Gomułka pożałował chleba dla polskiego rodu – czołgów nie żałował, bo je miał ze Wschodu. —not. lub\nByłem przeciwnikiem demonstracji\nKarol Modzelewski, historyk, w okresie PRL działacz opozycyjny, za wydarzenia marcowe skazany na 3,5 roku więzienia\nWiedziałem, że 8 marca odbędzie się wiec. Nie poszedłem na niego – tak było uzgodnione miedzy nami, tymi, co knuli, że dwaj kryminaliści, niedawno zwolnieni, czyli ja i Jacek Kuroń, nie idą, żeby nie było, że buntują młodzież. Podobnie było ustalone z Adamem Michnikiem, między innymi w obronie którego wiec zostanie zwołany. Tak więc tego dnia poszedłem do domu, a potem do Michnika, by zapytać, czy może coś wie o przebiegu wiecu. Za mną jechały dwa samochody, dobrze znałem ich numery. Gdy wracałem taksówką, razem z Jadwigą Staniszkis, jeden z tych samochodów zajechał nam drogę z przodu, a drugi z tyłu. Zwinęli nas. Zawieźli mnie nad dołek, do Pałacu Mostowskich. Spodziewałem się aresztowania, przecież nieustannie byłem namierzany.\nDalej już zaczyna się moja kryminalna historia. Po 48 godzinach prokurator i tajniacy wsadzili mnie do samochodu i zawieźli na Mokotów. Nie widziałem ani zajść ulicznych, ani wieców. Choć ludzi, którzy brali w nich udział, spotkałem w celi. Jeden miał nawet napisane na plecach, za co się tam znalazł. Na jego jesionce widniał napis: „Niech żyje wolność słowa". A do tego miał długie włosy, więc podpadł podwójnie. Nie pamiętam, z jakiej był uczelni.\nZ czasem coraz więcej dowiadywałem się o tamtych wydarzeniach. O tym, że zgodnie z planem Irena Lasota weszła na ławkę pod Biblioteką Uniwersytecką (dziś stary BUW), przeczytała tekst rezolucji, który powtórzył Wiktor Górecki: o wkroczeniu aktywu robotniczego, chaotycznych negocjacjach z prorektorem Rybickim, i wkroczeniu na dziedziniec uniwersytetu ZOMO i ORMO, brutalnie bijących studentów, a przede wszystkim – studentki. Słyszałem, że gdy studenci się rozproszyli, to zomowcy i ormowcy wybijali szyby i wskakiwali przez okna do budynków poszczególnych wydziałów, goniąc tam i wyłapując kolejne osoby. Była to więc akcja przeprowadzona na ślepo, właściwie przeciwko wszystkim studentom, którzy znaleźli się wówczas na uniwersytecie.\nPrzez długi czas byłem przeciwnikiem organizowania wieców i demonstracji – w odróżnieniu od komandosów, którzy byli bardzo rozochoceni. Powstrzymywałem ich zapędy, tłumacząc, że oni są tolerowani jako pewna forma opozycji na uniwersytecie; że będzie tak, dopóki nie przekroczą Rubikonu. W mojej ocenie mógł być nim wiec, demonstracja uliczna, która będzie końcem opozycji uniwersyteckiej, bo wszyscy trafią do więzienia. Jacek Kuroń też chciał ich powstrzymać, ale uważał, że nie możemy im zakazać, bo to jest ich sprawa i inicjatywa.\nMoje podejście zmieniło się 3 marca. Wtedy doszło do spotkania dużej grupy, ok. 30 osób, w mieszkaniu Jacka Kuronia. Przyszły wiadomości o relegowaniu z uczelni Michnika i Szlajfera, którzy w styczniu – bodajże w nocy z 31 stycznia na 1 lutego – poszli do korespondenta „Le Monde" w Warszawie Bernarda Margueritte'a i opowiedzieli mu o ostatnim przedstawieniu „Dziadów", a także o manifestacji na widowni i po spektaklu.\nBezpieka uznała to za zbrodnię z art. 5 małego kodeksu karnego. Groziło im 5–15 lat więzienia, a w ekstremalnym przypadku nawet dożywocie. Ostatecznie Michnika i Szlajfera wówczas nie zamknięto, natomiast bezprawnie relegowano z uczelni. Odtąd ja i Jacek Kuroń, wcześniej opierający się wiecowi, byliśmy zdania, że trzeba go zorganizować, że „mamy propozycję nie do odrzucenia", ponieważ był to początek likwidacji pewnej autonomii uniwersyteckiej, pewnych enklaw wolności słowa i swobód, które pojawiły się w 1956 r.\nMarzec '68 – mimo uporczywości oporu – udało się zdławić w ciągu trzech tygodni. A to dlatego, że był to ruch wyłącznie młodego pokolenia inteligencji. Młodzież robotnicza oczywiście też brała udział w demonstracjach, ale tylko dlatego, że była zadyma; nie występowała we własnym imieniu, z własnymi postulatami. To ograniczyło zasięg działania. Środowiska intelektualne zostały rozbite, rozproszone, pojawiła się nagonka antysemicka.\nNiemniej Marzec '68 miał wpływ na kształtowanie się przyszłych środowisk opozycyjnych. Wprawdzie środowiska inteligenckie po wydarzeniach marcowych były przez pewien czas niezdolne do zbiorowych wystąpień, do listów protestacyjnych, ale po pewnym czasie znów zaczęły się w nich budzić odruchy obywatelskie. Wkrótce, zwłaszcza po powstaniu KOR, wznowiły one działalność. Tym razem już w ścisłej łączności ze środowiskami robotniczymi. —not. lub


« Trzesienia ziemi szczególnie czesto zdarzaja sie w stanie Kalifornia\nMimo to pozostala wytrzymalosc mostu umozliwila przez stosunkowo dlugi czas uzytkowanie tego obiektu. »\nJednak dzięki przedsięwziętym zawczasu środkom ostrożności nie doszło do katastrofy mostu. Wiszący łańcuchowy Srebrny most (Silver Bridge w Point Plessant, St. Zjedn. AP) miał długości 534 m, w tym przęsło środkowe 152 m i dwa przęsła skrajne po 116 m . Most wybudowano w 1929 r. Był konstrukcją unikalną, gdyż jego pylony wysokości po 40 m zostały wykonane z prefabrykowanych skrzyń stalowych. Łańcuchy były zakotwione w blokach długości 62 m i szerokości 11 m. Ogniwa Łańcuchów miały długość 15+17 m, grubość 50 mm i szerokość 305 mm. Łańcuchy były jednocześnie górnymi pasami pierwszych siedmiu przedziałów kratownicy usztywniającej środkowego przęsła. Zastosowano kratownice ze słupkami i wieszakami. . Był to również pierwszy most pokryty farbą aluminiową i stąd jego nazwa Srebrny. W czasie ostatniej inspekcji w 1965 r. nie wykryto w moście żadnych wad. W chwili katastrofy, dnia 15 grudnia 1967 r. na moście znajdowało się 75 samochodów osobowych i ciężarowych, w tym 12-14 ciągników z naładowanymi przyczepami. Pojazdy jechały ciasno jeden za drugim. [podobne: olx łuków, zabezpieczenie wykopu, ekomis brodnica ]\nArtykul zostal dodany w kategorii: brak kategorii | Tags: ekomis brodnica, olx łuków, zabezpieczenie wykopu\nPowiązane tematy z artykułem: ekomis brodnica olx łuków zabezpieczenie wykopu\nogrodzenia-a-z.pl bielski podlaski Wykończenia mieszkań pod klucz Warszawa projektowanie wentylacji wrocław


Jacek Purchla przewodniczącym Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO | Stowarzyszenie Przewodników Turystycznych\nStart / Ciekawostki o Krakowie / Jacek Purchla przewodniczącym Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO\nNapisane 27 października 2016 o 09:54 przez Barbara Bednarska\nW Paryżu, gdzie znajduje się główna siedziba UNESCO, odbyły się 26.10.2016 obrady Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO. Przewodnictwo Komitetu Światowego Dziedzictwa przejął przedstawiciel Polski, którego kandydaturę na to stanowisko zaaprobowali jednomyślnie delegaci zgromadzenie w Stambule. Jest nim przewodniczący Polskiego Komitetu do spraw UNESCO, profesor Jacek Purchla, wybitny znawca problematyki ochrony i konserwacji dziedzictwa kulturalnego, twórca i wieloletni dyrektor Międzynarodowego Centrum Kultury w Krakowie.\nW lipcu około 1000 delegatów ze 190 krajów będzie obradować w jednym z najnowocześniejszych obiektów konferencyjnych w Europie – w Centrum Kongresowym ICE Kraków.\nWarto zaznaczyć, że przewagą Krakowa nad innymi lokalizacjami było centralne położenie naszego miasta oraz dobrze rozwijające się lotnisko Kraków Airport oferujące wiele połączeń we wszystkich niemal kierunkach świata. Jednym z decydujących argumentów za kandydaturą Krakowa był wyjątkowy obiekt, w którym odbędzie się sesja Komitetu Światowego Dziedzictwa UNESCO – Centrum Kongresowe ICE Kraków.\nwas last modified: Październik 27th, 2016 by Barbara Bednarska


71 ROCZNICA ŚMIERCI SIOSTRY WANDY LONGINY TRUDZIŃSKIEJ I 7 CHŁOPCÓW. - ppt pobierz\nPrezentacja na temat: "71 ROCZNICA ŚMIERCI SIOSTRY WANDY LONGINY TRUDZIŃSKIEJ I 7 CHŁOPCÓW."— Zapis prezentacji:\n1 71 ROCZNICA ŚMIERCI SIOSTRY WANDY LONGINY TRUDZIŃSKIEJ I 7 CHŁOPCÓW\n2 Zapraszamy na prezentację o Siostrze Longinie i jej wychowankach\n3 Już na świecie Longina urodziła się 23 czerwca 1911 roku w Trembowli, jako córka Ludwika i Marceli Żydkowskiej. Pochodziła z rodziny religijnej, dobrze sytuowanej.\n4 Longina pochodziła z rodziny wielodzietnej Wandzia była najmłodszą spośród dziesięciorga rodzeństwa, stąd też była ulubienicą rodziny.\n5 Młode lata Wspólne szczęście trwało jednak krótko, gdyż oboje rodzice zmarli na tyfus, gdy Wandzia miała kilka lat.\n6 Szkoła W latach szkolnych dała się poznać jako pracowita uczennica. Była uczynna wobec koleżanek i chętnie pomagała innym. Jej zachowanie cechowała głęboka religijność.\n7 Wanda siostrą W roku 1929, w wieku 18 lat Wanda wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Służebniczek, gdzie otrzymała imię Longina.\n8 Dom dziecka W Zgromadzeniu pracowała jako wychowawczyni dzieci w Turkowicach, później w ochronce w Kozłowie, gdzie prowadziła również Krucjatę Eucharystyczną. W 1935 roku przerobiła kurs pedagogiczny w Poznaniu i wróciła do Turkowic.\n9 Dom w Turkowicach\n11 Wychowankowie 15 maja 1944 r. spośród wielu ochotników wybrano ośmiu chłopców, którzy wyruszyli razem z siostrą po prowiant. Do tej grupy należeli Staś Kuczyński z Lublina, Zbyszek Michałowski z Warszawy, Janusz Sadowski ze Lwowa oraz dwóch braci z Hrubieszowa, i inni.\n12 Niepokój W tym dniu wszyscy odczuwali dziwny niepokój. Siostra nie zabrała ze sobą żadnych dokumentów i nie chciała zabrać nawet zegarka.\n13 Kościół w Malicach W drodze powrotnej z Werbkowic siostra Longina zauważyła, że płonie kościół w Malicach i szybko pośpieszyła na ratunek. Z płonącego kościoła udało się jej wynieść obraz Najświętszego Serca Jezusowego. Gdy wracała, aby wynieść inne sprzęty liturgiczne, została zatrzymana przez żołnierzy UPA. Ukraińcy zatrzymali także jej wychowanków.\n14 To on płonął\n15 Śmierć s. Longiny i chłopców Po nocy spędzonej na przesłuchaniu w komisariacie ukraińskim w Sahryniu, siostrę i chłopców wywieziono do lasu i rozstrzelano. Chłopcy byli w przedziale wiekowym od 10 do 12 lat.\n16 A jednak znaleźli Dopiero po upływie 30 lat Jan Pokrywka wskazał prawdopodobne miejsce pochówku zamordowanych. Następnie wraz z s. Dominiką Ordon, służebniczką pracującą wówczas w Sahryniu dokonał ekshumacji leśnej mogiły. Podczas ekshumacji znaleziono ludzkie kości, fragmenty odzieży, 7 par dziecięcych butów oraz rozsypane paciorki różańca.\n17 Uroczyste pożegnanie Dnia 7 lipca 1957 r. doczesne szczątki s. Longiny i jej młodych towarzyszy męczeństwa zostały przewiezione do domu generalnego sióstr służebniczek w Starej Wsi. Podczas uroczystej liturgii pogrzebowej zostały złożone w zbiorowej mogile na parafialnym cmentarzu.\n18 Kościół pamięta o niej W 10 rocznicę wydarzeń wmurowano w kościele w Sahryniu tablice, upamiętniające pomordowanych w 1944 r. Na jednej z nich jest s. Longina z chłopcami.\n19 DZWON W kościele ufundowano pamiątkowy dzwon z napisem: "Odlano mnie w 28 rocznicę śmierci s. Longiny Trudzińskiej i 7 chłopców – będę głosił miłość i przebaczenie”.\n20 Pomnik w Sahryniu W lesie, tam gdzie zginęła siostra jest pomnik, ku czci s. Longiny i jej wychowanków.\n21 Pamiętajmy!!! W Turkowicach ku czci pomordowanych postawiono pomnik.\n22 Co roku w Sahryniu Od 2004 roku pod pomnikiem w Sahryniu, a także w Starej Wsi, organizowane są obchody rocznicy śmierci s. Longiny i siedmiu chłopców.\n23 Nigdy nie ZAPOMNIMY!!!!\nPobierz ppt "71 ROCZNICA ŚMIERCI SIOSTRY WANDY LONGINY TRUDZIŃSKIEJ I 7 CHŁOPCÓW."


Rwa kulszowa rehabilitacja - ćwiczenia rehabilitacyjne | TVN Zdrowie\nZ czym się wiąże progresja choroby nowotworowej?\nSałata jadowita – właściwości zdrowotne i zastosowanie\nPulsoksymetria – zasada działania, metoda badania i normy\nCzytasz: Rwa kulszowa – usprawniające ćwiczenia rehabilitacyjne\nRwa kulszowa – usprawniające ćwiczenia rehabilitacyjne\nRehabilitacja w rwie kulszowej to długotrwały proces, który należy właściwie zaplanować przy udziale specjalisty. Dzięki temu chory może poprawić własną sprawność ruchową, a jednocześnie zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnego epizodu bólowego.\nRwa kulszowa jest zespołem bólowym, którego przyczyną jest ucisk wywierany na korzenie nerwów rdzeniowych wychodzących z dolnego odcinka kręgosłupa. Choroba ma charakter nawrotowy, a nasilenie dolegliwości w kolejnych epizodach stopniowo się zwiększa, szczególnie jeśli chory nie jest w okresach remisji poddawany rehabilitacji.\nRwa kulszowa to choroba, w której objawy wynikają z ucisku na korzenie nerwów rdzeniowych na poziomie najniższych kręgów lędźwiowych (L4–L5) i kości krzyżowej, czyli w dolnej części pleców. Przyczyną są najczęściej zmiany pourazowe, zwyrodnieniowe kręgosłupa albo przemieszczenie jądra miażdżystego krążka międzykręgowego.\nObjawy rwy kulszowej są bardzo charakterystyczne. Chory skarży się na ból, który z pośladka promieniuje do tylnej części kończyny dolnej i sięga nawet stopy. Jego natężenie może być bardzo duże, uniemożliwiać chodzenie i normalne funkcjonowanie. Przeszywający, ostry ból pojawia się w chwili skrętu lub pochylenia tułowia, a u pacjentów leżących na plecach – w momencie unoszenia wyprostowanej kończyny dolnej.\nPowodem zaostrzenia choroby może być nagły ruch, potknięcie się, próba uniesienia ciężkiego przedmiotu lub gwałtownego podniesienia się z łóżka. Ostra faza dolegliwości trwa zwykle kilka dni. Choć potem ból słabnie, może się utrzymywać przez kolejne 2–3 tygodnie.\nRwa kulszowa – rehabilitacja i ćwiczenia\nRehabilitacja i ćwiczenia to (po ustąpieniu ostrej fazy bardzo silnego bólu) najlepszy sposób na szybsze odzyskanie sprawności ruchowej, zmniejszenie natężenia dolegliwości i wcześniejsze ich ustąpienie.\nWarunkiem rozpoczęcia takich działań jest konsultacja lekarska, która pozwala wykluczyć istnienie objawów neurologicznych pod postacią niedowładów lub porażenia. Dodatkowe badania obrazowe, takie jak np. tomografia komputerowa (CT) lub rezonans magnetyczny (NMR, MRI), pozwalają na sprawdzenie, czy przyczyną ucisku nie jest np. całkowite wypadnięcia jądra miażdżystego albo inne uszkodzenie wymagające leczenia chirurgicznego.\nZadaniem rehabilitacji u chorego z rwą kulszową jest przede wszystkim ustawienie kręgosłupa w prawidłowej pozycji (bez bocznego skrzywienia, nadmiernego zgięcia lub przeprostu) tak, aby nie uciskał na korzenie nerwów rdzeniowych. Jeśli ten cel nie zostanie osiągnięty, dolegliwości będą nasilać się, a dodatkowo rozwiną się niedowłady w obrębie kończyny dolnej.\nDziałania rehabilitacyjne zabezpieczają w okresie trwania bólu przed powstawaniem przykurczów mięśni, a jeśli dochodzi do zaburzenia unerwienia mięśni – zwiększają ich siłę.\nNie należy również zapominać o tym, że masaż i aktywność ruchowa wyzwalają u każdego człowieka dodatkową dawkę endorfin, które nie tylko poprawiają nastrój, ale mają również działanie przeciwbólowe.\nPomiędzy nawrotami choroby intensywna rehabilitacja (głównie ruchowa) może wzmocnić mięśnie przykręgosłupowe odpowiedzialne za utrzymanie prawidłowej pozycji ciała, poprawić biomechanikę ruchów. Można też w trakcie specjalnych sesji instruktażowych nauczyć pacjenta, jakie ćwiczenia i w jaki sposób wykonywać, gdy pojawi się kolejny epizod choroby.\nMetody rehabilitacji w rwie kulszowej\nRehabilitacja w rwie kulszowej obejmuje metody, takie jak:\nkinezyterapia pasywna – stosowana w czasie trwania dolegliwości bólowych – terapeuta porusza kończynami chorego i pomaga mu czynnie wykonywać inne ruchy,\nkinezyterapia aktywna – chory trenuje własnymi siłami, pod kontrolą lub przy niewielkiej pomocy rehabilitanta; część tych ćwiczeń może być wykonywana w odciążeniu, np. w wodzie,\ntechniki manualne (masaże, mobilizacja i manipulacja) – techniki te rozluźniają przykurczone, napięte mięśnie, które albo same są przyczyną bólu, albo nie pozwalają kręgosłupowi na powrót do prawidłowej pozycji,\nelektroterapia – np. przezskórna stymulacja nerwów (TENS), diadynamik (DD), diatermia krótkofalowa (DKF) – metody wspierające leczenie bólu i zapobiegające osłabieniu mięśni,\ntaping – zakładanie pacjentowi specjalnych plastrów (taśm) na skórę, które wymuszają zachowanie prawidłowej pozycji ciała i ograniczają nadmierne ruchy.\nWażne jest prawidłowe kształtowanie zwyczajów chorego. Powinien on między zaostrzeniami prowadzić aktywny tryb życia (spacery, pływanie, jazda na rowerze), ograniczyć nadwagę lub nie dopuścić do jej powstania. Niekorzystne jest chodzenie w butach niestabilnych lub na wysokim obcasie. Siedzieć należy w ergonomicznych krzesłach lub fotelach, zapewniających prawidłowe podparcie części lędźwiowej. Chory powinien być również uprzedzony o tym, że zbyt miękki materac w łóżku lub układanie głowy i ramion na dużych poduszkach może wymuszać nieprawidłową pozycję w trakcie snu i powodować nawrót rwy kulszowej.


Electronic Arts ogłasza nową grę EA SPORTS PGA TOUR - HCGAMES.pl\nElectronic Arts ogłosiło EA SPORTS PGA TOUR, nową grę golfową następnej generacji, która obecnie jest jeszcze w fazie rozwoju. W ramach EA SPORTS PGA TOUR fani golfa będą mogli zbudować swoją wirtualną karierę i doświadczyć widoków, dźwięków i emocji związanych z realnym PGA TOUR. Wielbiciele wirtualnych rozgrywek sportowych będą mogli spróbować swoich sił w takich wydarzeniach, jak Mistrzostwa THE PLAYERS czy FedExCup Playoffs. Zmierzą się również z największymi profesjonalnymi zawodnikami na słynnych polach golfowych z całego świata.\nPodczas swojej wieloletniej współpracy z PGA TOUR, EA SPORTS zachwyciło dziesiątki milionów graczy na całym świecie. Teraz, dzięki nowej, długoterminowej umowie podpisanej w tym roku z PGA TOUR, EA SPORTS rozszerzy swoje golfowe portfolio o PGA TOUR nowej generacji. Gra zostanie zbudowana na silniku EA Frostbite i wykorzysta technologię next-gen. Obiecuje to oszałamiający realizm, zapierające dech w piersiach światy i przystępną, dynamiczną rozgrywkę.\n„Od lat współpracujemy z EA SPORTS, aby dostarczyć wciągające golfowe gry fanom w każdym wieku” – powiedział Len Brown, PGA TOUR Chief Legal Officer i Executive Vice President Licensing and Merchandising. „Jesteśmy zachwyceni, że możemy kontynuować współpracę z EA SPORTS nad ich marką golfową, aby w dalszym ciągu autentycznie reprezentować PGA TOUR. Najnowsza gra da fanom golfa kolejny sposób na doświadczenie ich ulubionego sportu lub odkrycie nowej pasji.”\nOgłoszenie przez EA SPORTS nowego tytułu golfowego jest kolejnym krokiem po globalnej ekspansji portfolio firmy w College Football i FIFA. Pokazuje to ciągłe zaangażowanie marki w tworzenie nowych i ekscytujących sposobów dla milionów graczy, którzy mogą zaangażować się w sport dzięki autentycznej, interaktywnej rozrywce. Najlepsze tytuły EA SPORTS: FIFA, Madden NFL, NHL i UFC niedawno osiągnęły kolejne rekordy. A dzięki powrotowi do collage futbolu i golfa, EA SPORTS kontynuuje swoją misję rozwijania miłości do sportu wśród fanów na całym świecie.


Wasze historie parkrun - Joanna Nowacka z Kalisza | parkrun PL Blog\nWasze historie parkrun – Joanna Nowacka z Kalisza\nMam na imię Asia i zachęcona przez koordynatorkę parkrun Kalisz, Alinę Asperską-Prowse, postanowiłam podzielić się z Wami moją historią.\nHistorią, która tak naprawdę nigdy nie powinna się zdarzyć. NIGDY! Dlaczego? Ano z tego prostego powodu, że ja nigdy wcześniej nie biegałam i w najśmielszych snach i marzeniach nie sądziłam, że kiedyś taki rodzaj aktywności fizycznej może stać się moim udziałem. Gdyby jeszcze rok temu ktoś powiedział mi, że będę w stanie przebiec w całości 5 km i do tego będzie mi to sprawiać olbrzymią frajdę, popukałabym się mu w głowę. Ale od początku…\nWszystko zaczęło się w październiku 2016 roku, kiedy na odbywający się w naszym mieście Międzynarodowy Bieg Ptolemeusza przyjechał do nas (czyli do mojego męża i mnie) nasz znajomy ze Zduńskiej Woli, a my mu ochoczo kibicowaliśmy. Uczestniczyłam więc w tym wydarzeniu w roli obserwatora i z dużym podziwem i szacunkiem spoglądałam na wszystkich uczestników tego dziesięciokilometrowego biegu. Nie potrafiłam sobie wtedy wyobrazić, jak w ogóle ludzie mogą tak długo biec?! Muszę zaznaczyć, że ważyłam wtedy ponad 90 kg, będąc już po kilku nieudanych próbach zrzucenia i utrzymania wymarzonej sylwetki. Zrezygnowana, jednak z pewnym błyskiem w oku, gratulowałam znajomemu ukończenia biegu. I on chyba dostrzegł ten mój błysk, bo z wesołą miną powiedział: „Asia, Artur, za rok wbiegniemy wszyscy razem na tę metę”. Ja na to: „Ależ oczywiście, Marcin, nie ma sprawy, na luziku”. Traktowałam to oczywiście w ramach żartu, czując się, jakby proponowano mi lot na księżyc, dając do dyspozycji tylko helikopter. No cóż, okazało się, że Marcin wcale nie żartował. Pisał, dzwonił, wciąż dopytywał, jak tam treningi. Hm… myślę sobie, głupia sprawa. Chlapnęłam coś bez zastanowienia – jakby tu się z tego teraz wycofać. Bo przecież gdzież ja? Ja mam biegać i to takie dystanse? Kiedy ja wejdę po schodach na piętro i już mam zadyszkę. Nie dam rady, na pewno nie dam rady.\nAż w końcu dojrzałam i 31 grudnia 2016 roku podjęłam kolejne już wyzwanie. Z ogromnym wsparciem mojego męża, zaczęłam działać. Najpierw w ruch poszły kije, później basen i fitness. Ale o bieganiu nadal nie było mowy. Co nie znaczy, że nie próbowałam. Bynajmniej! Niestety, moje pierwsze próby kończyły się po 300 metrach ogromną zadyszką i wściekłością na siebie samą. Czułam się bezsilna. Myślałam wtedy, że nigdy nie przebiegnę więcej. Jednak się nie poddawałam i podczas gdy znikały kolejne kilogramy, za każdym kolejnym razem udawało mi się przebiegać więcej. To nie było dużo więcej, ale każde kolejne 100 metrów cieszyło mnie, jakbym właśnie skończyła maraton. Pojawiła się mała iskierka nadziei, że jeśli będę trenować, w końcu dam radę. I tak kolejny kilometr, za kilometrem, kolejny kilogram, za kilogramem…\nI to właśnie wtedy dowiedziałam się o parkrun. Najpierw udział brał w nim tylko Artur. W kolejne soboty wybierał się na bieg, a ja w tym czasie chodziłam na siłownię, na bieżnię. Słuchałam, jak z entuzjazmem opowiada mi o tym wydarzeniu, o panującej tam atmosferze, o tym, że nasi wspólni znajomi też biorą w tym udział, aż w końcu postanowiłam spróbować. I to była najlepsza decyzja, jaką mogłam podjąć. Swój pierwszy parkrun przeszłam z kijami, w czasie 49:10. Pamiętam, jak mi wiele osób kibicowało, jak dopingowali mnie na trasie. Wszyscy weseli, uśmiechnięci, serdeczni. Choć pokonałam tę trasę jako ostania, czułam się jak zwycięzca. Na kolejnym już pobiegłam, pokonując trasę 5 km w oszałamiającym czasie 45:46. Ale cały czas biegłam! Nie zatrzymałam się ani na chwilę. Byłam wtedy z siebie taka dumna. Od tego czasu minęło już ponad 5 miesięcy, a ja z każdym biegiem urywam kolejne minuty z morderczego dla mnie wysiłku. Swój ostatni parkrun pobiegłam w czasie 37:28, ustanawiając swój kolejny rekord życiowy. W międzyczasie zaliczyłam oczywiście swojego Ptolemeusza, z czasem 80:33, wbiegając na metę zgodnie z ustaleniami sprzed roku. Codziennie dźwigam też o jakieś 30 kg mniej, niż rok temu.\nAle, co najważniejsze! Nie chodzi tu w tym wszystkim o te wyniki, choć systematyczne postępy dają mi oczywiście dużo radości. Chodzi o wiele, wiele więcej. Dzięki parkrun poznałam wielu cudownych, wspaniałych ludzi, których prawdopodobnie nigdy bym nie spotkała. Tworzą oni fantastyczną społeczność parkrun, w której jest niesamowita siła i moc. Te nasze sobotnie spotkania mają niezwykłą siłę przyciągania. Za każdym razem mam wrażenie, jakbyśmy spotykali się w jednej, wielkiej rodzinie. Otrzymuję tam wiele wsparcia i z każdym biegiem buduję swoją wiarę w siebie. parkrun to nie wyścig. To tylko bieg. Jeśli już się ścigasz, to tylko z samym sobą, ze swoimi słabościami, blokadami, ułomnościami. I nigdy nie jesteś z tym sam! Zresztą wcale nie musisz biec, bo trasę można przetruchtać, przejść z kijami czy też pokonać spacerem lub na wózku. Można też dać coś od siebie, wybierając którąś z dostępnych ról wolontariackich. Taka praca dla innych daje naprawdę mnóstwo frajdy i satysfakcji, dlatego często angażuję się w organizację parkrun.\nI po co ja to w ogóle piszę? Czy wydaje mi się, że moja historia jest tak niezwykła, że aż warta publicznego odtwarzania? Otóż nie! Piszę ją dla Ciebie. Tak, dla Ciebie. Być może siedzisz teraz w kącie, czytasz to i myślisz sobie: „No tak, ale przecież ja nie potrafię, nie dam rady”. Otóż mylisz się. Jedyna przeszkoda siedzi w Twojej głowie. Więc zaufaj mi, zarejestruj się, wydrukuj kod, wyjdź z domu i przyjdź na parkrun. Daj sobie szansę, na pewno nie pożałujesz.\nJeśli kiedyś spotkamy się w sobotę o 9:00, na którymś z parkrun, podejdź do mnie, podaj mi rękę i pozwól się uściskać. Będzie to dla mnie wielka nagroda, jeśli zostanę Twoją inspiracją, Po to właśnie powstał ten tekst. A zatem, do zobaczenia na parkrun!\nJoanna Nowacka, parkrun Kalisz


stomatolog dziecięcy Anin, Radość\nMAMY 18 LAT DOŚWIADCZENIA W LECZENIU MAŁYCH PACJENTÓW\nJak mogę zadbać o to, aby moje dziecko od najmłodszych lat mogło cieszyć się równymi, zdrowymi ząbkami?\nCzy na pewno prawidłowo dbam o higienę jamy ustnej mojego malucha?\nCo zrobić, aby pierwsza wizyta w gabinecie stomatologicznym nie okazała się dla mojego dziecka przykrym doświadczeniem?\nTakie pytania zatroskani Rodzicie bardzo często zadają doktor Agnieszce Zadrożnej podczas wizyt konsultacyjnych.\nO czym warto pamiętać, zanim przyprowadzisz swoją Pociechę na pierwszą wizytę do stomatologa dziecięcego?\nOpieka stomatologiczna nad dzieckiem w naszej klinice prawie zawsze zaczyna się od rozmowy w cztery oczy z jednym z Rodziców - mówi doktor Agnieszka Zadrożna - Z perspektywy mojego 18-letniego doświadczenia mogę stwierdzić, że klucz do pięknych i zdrowych zębów naszych małych pacjentów stanowi wiedza i umiejętności Rodziców.\nCo zrobić, kiedy dziecko z różnych względów boi się wizyty u stomatologa?\nW takiej sytuacji kluczem do sukcesu jest zdobycie zaufania dziecka oraz odzyskanie przez nie poczucia bezpieczeństwa i kontroli.\nA kluczem do zdobycia zaufania jest umiejętne przygotowanie młodego pacjenta na to, co go czeka. I tutaj znowu olbrzymią rolę do odegrania ma Mama lub Tata oraz często seria odpowiednio przeprowadzonych rozmów.\nZapraszamy na wizytę konsultacyjną lub leczenie do doktor Agnieszki Zadrożnej\nJeżeli jako Rodzice chcą Państwo nauczyć się, jak prawidłowo dbać o higienę jamy ustnej swojego dziecka oraz skutecznie pomóc mu rozwinąć prawidłowe nawyki w tym zakresie...\nJeżeli Państwa dziecko jeszcze nigdy nie było na wizycie u stomatologa dziecięcego lub ma wcześniejsze, nieprzyjemne doświadczenia.\nJeżeli Państwa dziecko pilnie wymaga pomocy stomatologicznej lub po prostu chcą Państwo sprawdzić stan jego uzębienia\nZapraszam na wizytę lub konsultacje do naszych klinik.\nWspólnie zadbamy, aby wizyta u stomatologa okazała się dla Państwa dziecka pozytywnym doświadczeniem.\nDoktor Agnieszka Zadrożna


Owczarek chorwacki (Croatian Sheepdog) Pomsky\nRasa: Angielski Coonhound (Redtick Coonhound)\nRasa Angielski Coonhound (English Coonhound) powstała w XX wiek w południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Bezpośrednimi potomkami czworonogów były Amerykańskie i Angielskie Foxhounds oraz lokalnie występujące rasy psów. Angielskie Foxhounds trafiły do Ameryki Północnej wraz z brytyjskimi osadnikami w XVII i XVIII wieku. Rasa została pierwotnie zarejestrowana jako English Fox and Coonhound, zanim doszło do wewnętrznego podziału na sześć odmian Coonhoundów. W latach 40. XX w. United Kennel Club z Bluetick uznał Angielskie Coonhoundy za oficjalną rasę i wpisał na swoją listę rejestrową. Psy wykorzystywane są do polowań na szopy nadaje się również do polowania na lisy oraz niedźwiedzie.\nkufa angielskiego coonhounda\nAngielski Coonhound to pies mocnej budowy i nieco powolnych ruchach. Głowa szeroka między uszami, dobrej długości. Czaszka lekko wypukła. Kufa długa, głęboka i kwadratowa. Stop dobrze zdefiniowany, choć umiarkowany. Zęby ustawione w zgryzie nożycowym. Oczy dość duże i niezbyt szeroko rozstawione; kolor ciemnobrązowy. Nos duży o dobrze rozwartych nozdrzach. Uszy ustawione dość nisko, miękkie w dotyku, dość długie, sięgające niemal do nosa gdy wyciągnięte do przodu. Szyja ładnie umięśniona, średniej długości, zwężająca się lekko w kierunku głowy. Kończyny przednie dobrze rozstawione, proste i silne, o mocnym kośćcu. Nadgarstki niemal pionowe. Długość ramienia od łokcia do ziemi stanowi około połowę wysokości w kłębie. Pochylone ramiona silnie umięśnione. Pierś głęboka, sięgająca do łokci. Żebra dobrze wysklepione. Grzbiet prosty, mocny. Górna linia nieco wyższa niż w kłębie na biodrach. Brzuch silnie umięśniony i lekko wypukły. Uda i biodra silnie umięśnione, pokazujące, napęd i siłę. Stawy kolanowe grube i o dobrym kątowaniu. Staw skokowy umiarkowanie kątowany. Śródstopia mocne i proste, patrząc od tyłu. Wilcze pazury usuwane. Łapy o dobrze wysklepionych palcach i mocnych paznokciach. Ogon średniej długości, niezbyt obficie owłosiony. Umaszczenie najczęściej czerwono-białe, tzw. czerwono-dropiate. Dopuszcza się także: czarno-palono-białe, błękitne, biało-złote i palone z białym. Sierść twarda i krótka.\nDorosłe psy osiągają od 53 do 69 cm wysokości w kłębie. Waga ciała waha się w granicach 18-30 kg. Angielski Coonhound to rasa psów, należąca do grupy psów gończych.\nAby szkolić Angielskiego Coonhounda, trzeba mieć twardą rękę i dużo cierpliwości. Jako przywódcy stada musimy być spokojni, pewni siebie i – co najważniejsze – konsekwentni, w innym wypadku psy natychmiast wyczują naszą słabość i spróbują przejąć rolę samców alfa w domowej hierarchii. Coonhoundy dość łatwo się rozpraszają i wolno uczą nowych komend; jest to dość frustrujące, ale nie warto się zrażać – jeżeli już złapią sens ćwiczenia, będą je wykonywać po każdej komendzie. Bardzo ważna jest odpowiednia motywacja; znudzony pies będzie niechętnie uczył się nowych umiejętności i może okazać się nieposłuszny.\nAngielskie coonhoundy na polowaniu\nAngielskie coonhoundy, jako typowe psy myśliwskie, uwielbiają dwie rzeczy: odkrywanie i śledzenie, z zapałem będą śledzić każdy ciekawy zapach i dźwięk. Kochają wędrówki, a spuszczone ze smyczy mogą rzucić się w pogoń za interesującym obiektem. Nawoływania właściciela są wówczas bezcelowe – psy skupią się wyłącznie na pogoni i nie zainteresują „wariacją” opiekuna. Nawet jeżeli właściciele mają zamiar trzymać psa w ogrodzonym obszarze, powinni mieć w pamięci, że czworonóg będzie próbował uciec. Warto przy tym dodać, że rasa ma dość duże zapotrzebowanie na ruch, ale i tak ulubioną formą aktywności będzie dlań leżenie na kanapie.\nCoonhoundy uwielbiają szczekać i są bardzo głośne. Rasa jest znana z długich serii poszczekiwań i przeciągłego wycia. Psy wyją zarówno jeśli są na tropie ofiary, jak i w momencie gdy ktoś obcy podchodzi do drzwi. Oczywiście wszystkie te wady rekompensuje gros zalet. Angielski Coonhound jest kochający, lojalny i zawsze chętny do pomocy. Rasa ma również wiele miłości do dzieci w każdym wieku, o ile przebywają z nimi od najmłodszych lat. Angielski Coonhound jest także wspaniałym psem stróżującym, niemniej nie nadaje się na obrońcę domu.\nZabawa Angielskich coonhoundów\nNajczęstszymi problemami zdrowotnymi w obrębie rasy są: dysplazja stawu biodrowego, zakażenia uszu, progresywny zanik siatkówki (PRA) i polyradiculoneuritis. Angielski Coonhound żyje średnio od 11 do 12 lat. Krótka sierść jest łatwa w pielęgnacji.\nWysokość: Angielskie Coonhound osiągają od 22 do 27 cali (56-69 cm) wysokości w kłębie. Suki są nieco mniejsze i mierzą od 21 do 25 cali (53-64 cm).\nWaga: Waga psa powinna być proporcjonalna do jego wysokości w kłębie.\nUmaszczenie: Płaszcze występują w trzech różnych kolorach i wzorach. Najczęstszym typem umaszczenia jest "redtick", czyli czerwono-dropiate.\nZdrowie: Psy nie są szczególnie chorowite. Najpowszechniejszym schorzeniem jest dysplazja stawów biodrowych.\nRodzina: Angielskie Coonhound wymagają intensywnego szkolenia . Rasa powinna przejść trening z zakresu posłuszeństwa. Niezalecana osobom niedoświadczonym. Psy są wierne i lojalne swoim właścicielom.\nInne nazwy: English Coonhound, Redtick Coonhound\nangielski coonhound, angielski coonhound galeria, angielski coonhound historia, angielski coonhound informacje, angielski coonhound o rasie, angielski coonhound opis, angielski coonhound pies, angielski coonhound rasa psów, angielski coonhound temperament, angielski coonhound zdrowie, charakterystyka rasy angielski coonhound, coon hound, english coonhound opis rasy, pies angielski coonhound, pies english coonhound, rasy psów angielski coonhound\nPozostałe zdjęcia psów rasy: Angielski Coonhound (Redtick Coonhound)