Jak Warszawa wysysa prowincję. 'Jeśli znikną średnie miasta nic nie skapnie w dół' | Biznes na Next.Gazeta.pl\nGrzegorz Sroczyński 04.10.2021 11:59\nPolska przekroczyła poziom zamożności Portugalii czy Grecji, a wiemy, że kraje 30-60 milionowe na tym poziomie rozwoju mają w stolicy około 4-5 mln mieszkańców. Wyobraża pan to sobie u nas? Czteromilionową Warszawę? Tak czy inaczej, to będzie miasto nie do życia - z prof. Przemysławem Śleszyńskim rozmawia Grzegorz Sroczyński\nPrzemysław Śleszyński: Miasta średnie tracą funkcje społeczno-gospodarcze - mocniej się tego nie da powiedzieć językiem naukowym.\nW raportach Polskiej Akademii Nauk nie używamy określenia „zapaść", „znikanie", ale o to w gruncie rzeczy chodzi. Kośćcem każdego państwa jest ustabilizowany system osadniczy i zamieranie średnich miast może nam wszystko wywrócić.\nWyludnianie się niektórych miejsc to zjawisko normalne i trwa od wielu dekad, bo postępuje urbanizacja i ubywa ludzi z peryferyjnych wsi. Ale jeśli błyskawicznie kurczą się miasta szczególnej kategorii - 50-80-100 tysięczne - to robi się naprawdę nieciekawie. One podtrzymują ten polski szkielet, bo mają pewną masę, infrastrukturę, mają swoje funkcje, bez średnich miast słabną powiązania wewnątrzregionalne. Gdyby kilka czy nawet dziesięć procent polskich miast traciło ludność, a w to miejsce rozwijały się inne, można by to uznać za proces naturalny. Ale u nas osłabienie dotyczy całej struktury: wyludnia się nie 10, nie 20 procent, ale prawie 90 procent miast. Zmiany są nawet większe, niż pokazują oficjalne statystyki, bo duża część migracji nie jest rejestrowana.\nNo ale przecież to po prostu wynika z demografii. Od 2012 roku liczba Polaków zmniejszyła się z 38 mln 540 tysięcy do 38 mln 162 tysięcy. To prawie 400 tysięcy mniej.\nZapomniał pan o exodusie Polaków do pracy za granicę. Mamy przynajmniej 2,5 mln ludzi, którzy są oficjalnie emigrantami „czasowymi", ale jakieś 1,5 mln pewnie już nie wróci. Są „martwymi duszami" w polskich rejestrach meldunkowych.\nNo właśnie. Czyli Polska po prostu od wielu lat się kurczy.\nJasne. Tyle że niektóre miejsca kurczą się o wiele szybciej, niż by to wynikało z trendów demografii i urbanizacji. U nas tracą miejsca najważniejsze dla stabilności całego szkieletu.\nTen polski szkielet jaki jest?\nJednym słowem? Policentryczny. I nie zawaham się tego powiedzieć: to nasz skarb narodowy.\nSystemy policentryczne - czyli takie, w których występuje wiele ośrodków węzłowych - są bardziej efektywne, to wiele razy udowodniono. Proszę spojrzeć na mapę Polski: najsilniejsze ośrodki rozrzucone po całym kraju, miasta są różnej wielkości, nie występuje przepaść między ich rozmiarami. Wie pan, jak jest na Węgrzech? Mają Budapeszt, gdzie mieszka 1,7 mln ludzi, a następne duże miasto to Debreczyn - 200 tysięcy. Prawie dziesięć razy mniej. U nas mamy wszystkie szczeble: najpierw metropolie, których jest około 10, potem ośrodki regionalne – to jakieś 15 miast, później ośrodki subregionalne - około 40 - czyli mniejsze powiaty grodzkie, trochę byłych stolic województw i miasta 50-60 tys. bez statusu powiatu, jak na przykład Gniezno czy Puławy, następnie w hierarchii mamy około 70 „mniejszych miast średnich" między 20 a 40 tysięcy mieszkańców i wreszcie kilkaset miast małych oraz obszary wiejskie. Nasze miasta są w miarę równomiernie rozłożone, to też jest rzecz wyjątkowa, w wielu krajach występuje koncentracja ludności w jakiejś części i wtedy ogromne obszary pozbawione są większych ośrodków. Niemcy również mają system policentryczny, dzięki temu po wojnie osiągnęli szybszy rozwój, niż gdyby wszystko było skupione w zagłębiu Ruhry albo po 1990 roku w Berlinie.\nAle dlaczego to jest takie dobre?\nBo policentryzm daje efekt synergii, dwa plus dwa jest wtedy więcej niż cztery, a do tego zapewnia racjonalną i efektywną dostępność przestrzenną. W dużym skrócie: przy takim układzie w bliskiej okolicy zawsze znajdzie pan jakiś większy ośrodek. Nie musi pan jechać dwieście kilometrów, żeby pójść do teatru czy dobrego lekarza. Te regionalne centra stają się dla okolicy motorami rozwoju. Poza tym system policentryczny nie ma negatywnych sprzężeń zwrotnych, to znaczy większy nie zjada mniejszego. Jeśli istnieje jedno wielkie miasto jak Budapeszt, a potem długo długo nic, no to ono wszystko wysysa. U nas mamy Poznań, Kraków, Łódź, Trójmiasto, Wrocław, więc Warszawa nie jest w stanie wszystkiego zjeść, chociaż - niestety - wciąż próbuje, zbyt dużo firm, usług, urzędów koncentruje się w stolicy, ale jednak wciąż równoważą to silne ośrodki regionalne. Kiedy taki Budapeszt wszystko wyssie, to dla prowincji niewiele zostaje, ludzie są sfrustrowani, uciekają, a jak nie mogą uciec, to tkwią tam i narzekają.\nI głosują na populistów?\nZdecydowanie. W regionach na wschód od Budapesztu czy na słabo zagospodarowanym południu kraju świetne wyniki osiągał Jobbik. Polska ma 312 tysięcy kilometrów kwadratowych powierzchni i naprawdę wielkie szczęście, że system osadniczy ukształtował się tak, a nie inaczej.\nCoraz bardziej kurczy nam się ten element pośredni, na którym wszystko się trzyma. Swego czasu wymyśliłem wskaźnik atrakcyjności miast, który uwzględnia nie tylko odpływy i napływy ludzi, ale też odległość, jaką pokonują. Jeżeli osoba spod Słupska wybiera Warszawę, a nie Szczecin czy Gdańsk, no to z jakiegoś powodu pokonała większą odległość. I taka migracja więcej waży przy ustalaniu wskaźnika atrakcyjności Warszawy, niż ktoś z okolic Siedlec czy Płońska, kto ma bliżej. Jeśli przeniesiemy te wszystkie przepływy i wskaźniki na mapę Polski, to widać wyraźnie duże czerwone koła wokół Wielkiej Piątki, czyli pięciu ośrodków, które mają wysokie saldo dodatnie. Od północy: Trójmiasto, Poznań, Warszawa, Kraków, Wrocław. A największe koła niebieskie, które oznaczają u mnie saldo ujemne, to byłe miasta wojewódzkie, jak Radom czy Częstochowa. Na minusie jest Łódź i konurbacja katowicka.\nAle co w tym nowego?\nGdyby spojrzeć na taką mapę z 1989 roku, te czerwone, dodatnie koła przypływów widać było wokół wielu miast średnich. One przyciągały ludzi. W 2021 roku mamy tę Wielką Piątkę, kilka miejsc zmiennych - Szczecin czy Rzeszów - które czasem mają dodatnie przepływy, a czasem nie, no i jest cała reszta, która traci.\nMamy kilkadziesiąt większych miast dość równomiernie rozmieszczonych po całym kraju, które powinny zapewniać dostęp do usług wyższego rzędu i przyciągać ludzi. Nie potrzebujemy jeździć do Warszawy, czy Krakowa, żeby pójść do dobrego kina, skorzystać z kancelarii prawnej, szpitala, znaleźć dobre liceum. Ta lista usług dających w miarę dobre życie zawiera 200 najróżniejszych pozycji. I chodzi o to, żeby mieć je w zasięgu 40 minut, może godziny. Jeśli z peryferii gdzieś na Pomorzu Środkowym muszę jechać dwie godziny do przyzwoitych usług, to w końcu mnie to męczy i podejmuję decyzję, że nie chcę tam już mieszkać. Nawet mając tam niezłą pracę.\nWtedy ludzie uciekają?\nTak. I właśnie ten element „antyucieczkowy" najbardziej zaczyna nam szwankować: średnie miasta, które dla okolicy były kotwicami. Łomża w porównaniu ze szczytem swojego zaludnienia może stracić 40 procent mieszkańców.\nDo 2050 roku. A strata 20-30 procent ludności to będzie zjawisko dla średnich miast dość powszechne.\nW raporcie Polskiej Akademii Nauk wymieniacie 137 miast, którym grozi taka zapaść.\nNajwięcej z nich ma 20-50 tysięcy mieszkańców. Hajnówka, Siemiatycze, Piła, Białogard, Kętrzyn, Gołdap, Pińczów, Jędrzejów, Staszów…\nA te większe?\nWałbrzych, Bytom, Tarnów, Grudziądz, Włocławek… W przypadku części miast sytuację będą ratować strefy podmiejskie, ale i tak łączna liczba mieszkańców w mieście i najbliższym otoczeniu będzie się kurczyć, tylko wolniej.\nTo jeszcze raz: dla szkieletu polskiego państwa najważniejsze są miasta średnie, bo trzymają w kupie całą okolicę?\nTak. Na tym polega policentryzm. Średnie miasto staje się centrum swojego regionu, okolica ma tam wszystko, co niezbędne do dobrego życia, pracę, kino, lekarza, liceum.\nI jeśli takie lokalne centrum się kurczy, to cała okolica ma coraz mniej powodów, żeby w swoim regionie tkwić, na przykład mieszkać w 5 tysięcznym miasteczku, które jest niedaleko tego stutysięcznego?\nOwszem. Już nie będę dojeżdżał do szkoły czy pracy w stutysięcznym Włocławku, bo on coraz bardziej słabnie, tylko przeskakuję ten średni szczebel i uciekam od razu do Warszawy lub Poznania. Średnie miasta są bardzo ważne, bo powodują, że ludzie w okolicy mogą względnie wygodnie żyć.\nI do 2050 roku tego środka może być 30 czy nawet 40 procent mniej?\nJeśli rzeczy się dzieją na oczach jednego pokolenia, to jest to tempo zawrotne.\nProblemy depopulacji istniały już w XIX wieku, na przykład wyludniały się wsie w Sudetach. Po drugiej wojnie światowej cała Kongresówka się wyludniała, tak samo Pomorze Środkowe, ale ta ludność emigrowała do Ciechanowa czy Słupska, nie wszyscy jechali do Warszawy czy Trójmiasta, tylko gdzieś zostawali po drodze w miastach różnej wielkości, które oferowały zatrudnienie. Teraz tego nie ma. Wskaźnik atrakcyjności uwzględniający odległość w przypadku Warszawy wzrósł od 1990 roku czterokrotnie, a średnich miast zleciał na łeb na szyję. Dotychczas to wszystko jeszcze jakoś funkcjonowało i było maskowane tym, że rodziło się w Polsce sporo dzieci, ale od dekady mamy zmianę demograficzną i wskaźnik dzietności wynosi dziś tylko 1,4. Pojawi się coraz więcej gmin, w których emerytów będzie 40 i więcej procent.\nNie da się kijem Wisły zawrócić, ale trzeba te procesy łagodzić. Jeśli puścimy to na żywioł i średnie miasta nam podupadną w ciągu 20-30 lat, to będzie fatalnie. Obawiam się, że aktualne programy pomocowe, jak na przykład „Pakiet dla średnich miast" są niewystarczające. Istnieją bardziej efektywne sposoby wsparcia. Gdyby Włocławek miał w hierarchii administracyjnej wyższy status, to ileś funkcji byłoby tam więcej i część ludzi by zostawała.\nA teraz nie zostają, bo co?\nBo mają wyższe aspiracje, chcą lepiej zarabiać i mieć dostęp do lepszych usług. Stare jak świat.\nTo dlaczego na Zachodzie średnie miasta tak nie tracą?\nBo tam bardziej dbają o ten środek. Jelenia Góra do 1998 roku była miastem wojewódzkim, miała urząd, wokół którego lokowały się inne rzeczy, firmy, zakłady, edukacja. To wszystko tworzy swoisty zaczyn - trzy tysiące najaktywniejszych osób, które przyciągają kolejne. Teraz Jelenia Góra to miasto powiatowe grodzkie.\nTeż są tam urzędy i firmy.\nZa mało. Istnieje pewna masa krytyczna, która zaczyna przyciągać ludzi z okolicy i ona musi być większa.\nPrzenoszenie do średnich miast urzędów centralnych z Warszawy ma sens?\nMocno wspierałem koncepcję deglomeracji, którą zaproponowało Porozumienie Gowina około 2017 roku, niestety to poszło w złą stronę. Ministerstwo przedsiębiorczości i technologii wybrało trzydzieści parę urzędów centralnych - od Urzędu Regulacji Energetyki po Polski Instytut Sztuki Filmowej - i chciało po jednym przenieść do kilkudziesięciu miast. A nie o to chodzi. Przeniesienie URE, które zatrudnia kilkaset osób, do małego miasta niewiele zmieni. Tu chodzi o wsparcie znacznie większych ośrodków, zwłaszcza niedowartościowanych obecnych stolic województw, jak Łódź czy Zielona Góra. Na przykład sensowne byłoby przeniesienie wszystkich agend środowiskowych - łącznie z Ministerstwem Klimatu i Środowiska - do Białegostoku, w okolice czterech parków narodowych, „Zielonych Płuc Polski". Natomiast rozsmarowywanie mniejszych urzędów centralnych w rodzaju URE czy PISM-u po całej Polsce sensu nie ma.\nJest jeszcze jeden powód, który każe nam wspierać średnie miasta i dbać o to, żeby ludzie chcieli tam zostawać. Polska przekroczyła poziom zamożności Portugalii czy Grecji, a wiemy, że kraje 30-60 milionowe na tym poziomie rozwoju mają w stolicy około 4-5 mln mieszkańców. Wyobraża pan to sobie u nas?\nNasza stolica po II wojnie światowej została zaplanowana pod względem urbanistyczno-funkcjonalnym na milion, no, może 1,2 mln mieszkańców. Już teraz ma 2 mln - jeśli dodać tych, którzy się nie meldują. W ciągu doby pracuje 1,3 mln, może już nawet 1,5 mln, z czego jakieś 300-400 tysięcy dojeżdża. A w różnych innych sprawach przyjeżdża w dzień roboczy kolejne kilkaset tysięcy. Więc to już jest miasto poważnie przegęszczone i zatłoczone, choć niektórzy eksperci i inwestorzy jakby nie mogli się doczekać, kiedy dojdzie kolejne pół miliona. W mojej prognozie demograficznej dla Warszawy na szczęście nawet w najbardziej proimigracyjnym wariancie to jest maksimum 2,2 mln około 2035 roku. Tak czy inaczej, to będzie miasto nie do życia. Dwie godziny dziennie w korkach - już teraz tak jest. A jeśli to będą cztery godziny? Jeśli smog będzie większy niż bywał w Pekinie? Funkcjonowanie w takim miejscu generuje koszty idące w dziesiątki miliardów złotych, a poza tym powoduje brak czasu, brak rozmowy, brak kontaktów, nieufność, atrofię - to również są efekty życia w polskiej Wielkiej Piątce. Europejskie dane telemetryczne na temat korków są szokujące - nasze największe miasta znajdują się w czołówce rankingu, chociaż to przecież Londyn, a nie Warszawa, ma dziesięć milionów mieszkańców. Na warszawskim biurowym Służewcu - nazywanym potocznie Mordorem - pracuje sto tysięcy osób, czyli dokładnie tyle, ile w Radomiu. I wszyscy muszą przyjść na 8-9 do pracy, widział pan to? Wylewają się z pociągów, na skróty przechodzą po torach, próbują w tramwaj wsiąść, część idzie pieszo. Trzeci świat. Planowanie rozwoju przestrzennego Warszawy to kompletna porażka.\nScena z Campusu Polska: Paweł z wielkopolskiego Kościana pyta, jak przekonać ludzi do powrotu do swoich małych miast i wsi. Tusk nie bardzo wie, co odpowiedzieć. Coś tam w końcu mówi o swoim przywiązaniu do Sopotu i zaleca lokalny patriotyzm. Co pan o tym sądzi?\nSopot pasował tu jak pięść do nosa, bo przecież to część metropolii trójmiejskiej oraz modny kurort i między innymi przez to jedno z najbogatszych i najlepszych do życia miejsc w Polsce.\nAle dlaczego liberalna opozycja nie ma pomysłu na małe miasta?\nA PiS jest lepszy?\nDostrzegają problemy mniejszych miejscowości, interesuje ich to, pewnie też dlatego, że to bardziej naturalny elektorat. Tyle że wciąż niewiele z tego wynika. Problem polega na tym, że każdy rząd ma swoje zaplecze eksperckie, często tych samych doświadczonych urzędników, bo państwo musi jakoś funkcjonować, zamawia się też badania w jednostkach naukowych, zajmujących się rozwojem, a potem gdzieś to grzęźnie. O deglomeracji mówi się od lat, w zasadzie i rząd, i opozycja wspierają ten pomysł, a jakoś żaden urząd centralny nie został przeniesiony na prowincję, mimo zapowiedzi, że w 2019 roku już na pewno to się stanie. Jak powstają nowe urzędy, to nadal są lokowane w Warszawie. A jak w 2014 roku powstała Polska Agencja Kosmiczna w Gdańsku, to i tak ma swoje biuro w Warszawie.\nPo przeczytaniu jednego z pańskich badań dziennikarz Marek Szymaniak ruszył w Polskę i napisał książkę „Zapaść. Reportaże z mniejszych miast". Jest tam taka informacja: „W wielu gminach nie działa ani jedna poradnia ginekologiczno-położnicza. Na przykład w województwie podlaskim takiej poradni nie było w 93 gminach na 118, czyli w 78 procentach".\nAle, przepraszam, co pana dziwi? Mamy głębokie upośledzenie niektórych regionów, bo lekarzy brakuje, nie chcą tam pracować z dala od wszystkiego.\nTo dalej: „Im mniejsza liczba poradni, tym wyższy wskaźnik zgonów okołoporodowych. W Podlaskiem wynosił on 23,28 na sto tysięcy urodzeń, a w Wielkopolskiem prawie siedmiokrotnie mniej – 3,36".\nSiedmiokrotna różnica między regionami w zgonach okołoporodowych w cywilizowanym kraju? Co to w ogóle jest?!\nMusiałbym się wgryźć w liczby, bo mogą na to wpływać inne czynniki. Ale generalnie zgodzę się, że mamy bardzo nierównomierny dostęp do usług publicznych i ogromne wykluczenie transportowe. Wystarczy, że kobieta w ciąży nie ma prawa jazdy i już do poradni 20 kilometrów dalej sama nie dotrze. Są miejsca, gdzie nie ma żadnego transportu publicznego, ludzie starsi nie mogą się z domów ruszyć. Poziom obsługi publicznej jest w Polsce szalenie zróżnicowany.\nTe 137 miast z pańskiego raportu - miast, którym grozi zapaść - to ile jest ludzi?\nJakieś 5 milionów. Ale ich otoczenie - małe miasta i wsie - to kolejne kilka milionów. Mogę szacować, że co najmniej jedna czwarta populacji Polski ma i będzie miała coraz poważniejsze bariery rozwojowe.\nMasa wyborców. To dlaczego nie jest to temat codziennych debat?\nBo największe media są w zbyt dużym stopniu zajęte sporem politycznym. Ile czasu poświęca się na problemy, o których mówimy, a ile na „twardą" politykę? Na uczelniach wśród ekspertów o tym się bardzo dużo dyskutuje, w mojej dziedzinie właściwie na każdej konferencji. Jeśli na taką konferencję przyjdzie lokalne radio, to jest dobrze.\nA jeśli pan publikuje raport o zapaści miast, to ktoś ze świata polityki się tym interesuje?\nTen raport o miastach był zamówiony przez resort rozwoju i wykorzystany do przygotowania Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju. Po jakimś czasie ktoś w PAP wpadł na pomysł, aby to nazwać raportem o zapaści miast i dopiero takie słowo, choć przejaskrawione, spowodowało zainteresowanie mediów. Ja się temu najpierw sprzeciwiałem, ale w końcu uznałem, że dzięki temu zacznie się mówić o depopulacji czy generalnie o problemach przyszłości kraju inaczej, niż dotychczas, czyli że będzie powszechna szczęśliwość. Bo nie będzie i trzeba bić na alarm. Jeśli chodzi o świat typowej polityki, to tym razem było nieźle, bo te średnie miasta zostały w świadomości. Ale bywało znacznie gorzej. U nas eksperci są politykom często potrzebni, żeby coś uzasadnić.\nPodeprzeć jakieś decyzje. Pamiętam scenę, która mnie dość wcześnie wyrwała ze złudzeń: to był mniej więcej 2002 rok, byłem wtedy młodym naukowcem przed doktoratem i uczestniczyłem w opracowaniu raportu PAN na temat zagospodarowania przestrzennego kraju. Rządziło SLD z PSL i Unią Pracy, mieliśmy wnioski z badań przedstawić ministrowi od gospodarki przestrzennej. Problem polegał na tym, że profesorowie gdzieś tam wyjechali i musiałem iść sam na posiedzenie do ministerstwa. Mówiłem tam z godzinę o naprawdę krwawych problemach, no i w przerwie podchodzi do mnie minister. Myślałem, że o coś chce dopytać, a on mówi: „Proszę pana, pan powiedział, że w Polsce mamy plany rozwoju systemu transportowego jak w kolonialnej Afryce, niech pan tylko nie mówi tego dziennikarzom, bo mnie zaraz zjedzą".\nNie wiem. Przy obecnym poziomie polaryzacji politycznej trudne są jakiekolwiek reformy, nie ma nawet zgody co do kierunkowego modelu rozwoju kraju.\nPlatforma miała swój model polaryzacyjno-dyfuzyjny, czyli inwestujemy w najsilniejsze miejsca - Warszawę, Poznań, Kraków - a one potem mają pociągnąć prowincję. Ci z kolei w kółko mówią o modelu zrównoważonym i że tamten model prowincję nam zrujnował.\nI w tym jest wiele prawdy, chociaż na pewno nie użyłbym słowa ruina. To jest raczej powolne wykrwawianie się, być może bezpowrotne już w niektórych miejscach tracenie szansy na lepsze życie dla milionów ludzi. Ale wbrew panującej opinii obydwa modele da się pogodzić.\nU nas model polaryzacyjno-dyfuzyjny kiepsko działał nie dlatego, że z natury jest beznadziejny, tylko między innymi z powodu źle przeprowadzonej reformy administracyjnej.\nSkapywanie z góry na dół - a takie było założenie rządów liberalnych - jest możliwe tylko poprzez pośrednie szczeble. Owoce wzrostu nie mogą przejść od razu z Warszawy na rolnika pod Siedlcami, tylko muszą przejść przez te Siedlce. I podział administracyjny z 1998 roku nam to w wielu miejscach zaburzył, zwłaszcza w zbyt dużych obszarowo województwach, bo bodźce miały iść przez powiaty, które szybko okazały się za małe. Już wtedy twórcy reformy samorządowej mówili, że to początek, bo widzą też gorsze strony własnych pomysłów i trzeba będzie po paru latach reformę ocenić i skorygować. Ale oczywiście prowizorka została już na zawsze. Gdyby powstał silny szczebel subregionalny, to może model polaryzacyjno-dyfuzyjny by lepiej działał, chociaż on faktycznie ma sporo wad i najlepiej działa w teorii w warunkach „idealnego przepływu", a przepływy nigdy nie są idealne, bo różne lokalne układy, klientelizm polityczny i inne okoliczności blokują „skapywanie".\nCzyli powinniśmy się odczepić od ciągłego rozważania modelu?\nOczywiście. Nie robić z tego fetyszu, bo te dyskusje są zastępcze. Tak samo model zrównoważony może produkować patologie, że co 50 kilometrów stoi teatr, a co 20 kilometrów aquapark. Lokalnie, czyli wewnątrz dużych regionów trzeba środki koncentrować w miastach średnich. Natomiast te duże regiony metropolitalne trzeba między sobą równoważyć. To jest istota modelu policentryzacji i deglomeracji, o których mówię.\nTo co zrobić, żeby Łomża czy Wałbrzych się nie osunęły?\nNa pierwszym miejscu należałoby wprowadzić bardziej efektywny podział administracyjno-terytorialny. Powinniśmy dokończyć reformę samorządową. Druga istotna sprawa to zatrzymywanie kapitału finansowego na miejscu, bo on wypływa z tych miast i miasteczek. Pół biedy jak to idzie do stolicy województwa, źle jeśli idzie do Warszawy, a najgorzej - za granicę. Ale lepszy system administracyjno-terytorialny jest kluczowy, bo stabilizuje wszystko.\nObaj wiemy, że w obecnej atmosferze politycznej i przy tym poziomie polaryzacji nie jest możliwa żadna reforma samorządowa. To byłaby rzeź.\nNo więc o czym mamy mówić? Można remont domu zacząć od pomalowania komina, tylko po co?\nNo dobrze. A gdyby się dało?\nMówię od dość dawna o dwóch koncepcjach, nie wiem, która jest lepsza. Pierwsza: robimy 20-25 województw, a potem jest szczebel gminy. Druga: robimy mniej województw - około dziesięciu, one wtedy są naprawdę duże - i dodajemy nowy szczebel pośredni, subregion, czyli duży powiat. Powstałoby 60, może 80 takich powiatów zamiast obecnych trzystu.\nTen średni szczebel wtedy wyraźnie zyskuje. Nie będzie tam filharmonii i teatrów, nie o to chodzi, ale trzeba stanąć na głowie, żeby w zasięgu maksymalnie 40-60 minut były w nich dobre usługi publiczne i stabilne miejsca pracy dla ludzi, którzy nie chcą być noblistami.\nCzy wszyscy musimy mieć ambicję robienia wielkiej kariery w stolicy? Ludzie często nie przyjeżdżają do Warszawy, bo chcą, tylko bo muszą. Bo w swojej okolicy nie mogą żyć „wystarczajaco dobrze". Chodzi o to, żeby w tych średnich miastach dało się w miarę dobrze żyć.\nWięcej środków unijnych do miast średnich?\nTo inna dyskusja. Środki unijne w niemałej części zostały zmarnowane, bo od dwudziestu lat bezładnie kapią to tu, to tam. Gdyby istniał szczebel subregionalny, to może budowalibyśmy te aquaparki w rozsądnych odległościach, a nie - jak niekiedy - co parę kilometrów, bo dwie gminy rywalizują, która więcej zbuduje. Chociaż to może brzmi mało efektownie, ale korekta obecnego podziału administracyjnego Polski jest naprawdę ważna. Co - jak pan słusznie mówił - nie nastąpi. Przy tym poziomie polaryzacji politycznej takich reform nie da się wprowadzać, a na pewno grozi to unieważnieniem przez następców.\nI będzie sobie wszystko gniło?\nBędzie gniło. I wyhodujemy nowe frustracje na prowincji, bo wszyscy nie mogą przenieść się do Warszawy.\nProf. Przemysław Śleszyński pracuje w Instytucie Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, jest też członkiem Głównej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej oraz wielu instytucji i organizacji naukowych, m.in. Komitetu Nauk Geograficznych PAN, Komitetu Badań nad Migracjami PAN. Zajmuje się geografią społeczno-ekonomiczną, gospodarką i planowaniem przestrzennym, rozwojem regionalnym. Kierował wieloma projektami z tego zakresu dla urzędów centralnych i samorządów, brał m.in. udział w przygotowaniu Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 (rok 2011) i Strategii na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju (rok 2016). Autor kilkuset publikacji m.in.„Delimitacji miejskich obszarów funkcjonalnych stolic województw" (2013) oraz „Listy 122 miast średnich tracących funkcje społeczno-gospodarcze" (2017)


Canon Powershot G7X Mark III – test. Idealny kompakt dla vlogera i na wakacje | fotoManiaK.pl\n02.09.2019 , Dominik Patoła Aparaty kompaktowe Canon Testy\nTestujemy aparat Canon Powershot G7X Mark III. To zaawansowany kompakt, który oferuje bogaty tryb filmowy. Idealny dla vlogera, ale nie tylko – przyda się również w podróży.\nCanon Powershot G7X Mark III należy do grupy zaawansowanych kompaktów, czyli aparatów z 1-calową matrycą o większych możliwościach, niż amatorskie modele. Jest on adresowany głównie vlogerom, gdyż idealnie nadaje się właśnie do kręcenia vlogów. świetnie sprawdzi się jednak również w roli aparatu na wakacje.\nSpecyfikacja Canon Powershot G7X Mark III\nRok premiery 2019, lipiec\nWymiary (szer x wys x grubość) 105 x 60 x 41 mm\nWaga (z bateriami) 304 g\nMatryca 20.9 Mpix, CMOS 1\_"\nEkran 3 cale, TFT, 1.040.000 px\nPorty mini HDMI typu D, micro USB 3.1 typu C, wejście mikrofonu\nZakres ISO 125 - 25600\nCeneo od 3.669 zł w 3 sklepach\nMedia Markt: 3.839 zł\nStylowy aparat w kompaktowych wymiarach\nNie jestem fanem designu kompaktów Canona, ale w przypadku G7X Mark III nie mogę się przyczepić do wyglądu, który jest naprawdę ciekawy i stylowy. W wersji z elementami ciemno-srebrnymi, którą dostaliśmy, aparat prezentuje się podobnie do modeli retro Olympusa, choć nie próbuje być retro. Dużą część body pokryto chropowata gumą, udało się też nieco zarysować grip.\nSrebrny obiektyw i górna część obudowy wraz z pokrętłami ładnie kontrastują z czarną, gumową częścią i dobrze ją równoważą. To wszystko sprawia, że aparat prezentuje się naprawdę stylowo, a w dłoni trzyma się go przyjemnie. Obudowa się nie palcuje, a z uwagi na to, że została w większości pokryta gumą, zabezpieczona jest przez zarysowaniami.\nNa górnej części obudowy umieszczono włącznik, spust migawki oraz pierścień wokół niego do sterowania zoomem. Dodatkowo mamy dwa pokrętła: klasyczne pokrętło trybów, pozwalające wybierać spośród trybów P, Tv, Av, M, ale również dające dostęp do trybu filmowego, sceny, filtrów twórczych czy też oznaczonego literką „C” trybu ustawień własnych.\nOprócz tego znalazło się tu również miejsce na kolejne pokrętło: do regulacji ekspozycji i za to duży plus. Korzystając z trybu priorytetu przysłony i na bieżąco sterując kompensacją ekspozycji możemy wygodnie robić zdjęcia, które będą wyglądały lepiej, niż te zrobione w trybie automatycznym.\nNa górnej części obudowy producent umieścił też lampę błyskową, która wyskakuje po zwolnieniu blokady i daje się nieco odchylić do góry, przez co nie musimy błyskać bezpośrednio na obiekt, tylko możemy odbić światło od sufitu.\nNa prawym boku za zaślepką znaleźć można wejścia micro HDMI oraz Micro USB typu C, możemy więc liczyć na szybki przesył danych. Dodatkowo na boku znaleźć można przycisk do uruchamiania łączności bezprzewodowej, który da możliwość przesyłu zdjęć bez kabla za pomocą WiFi lub Bluetooth.\nNa lewym boku znalazła się kolejna zaślepka, za którą ukryto bardzo przydatne dla filmujących wejście – mikrofonowe. Duży plus, że Canonowi udało się umieścić wejście na mikrofon, szkoda tylko, że na obudowie nie wystarczyło miejsca na gorącą stopkę, do której mikrofon moglibyśmy przymocować.\nWarto dodać także, iż wokół obiektywu umieszczone jest jeszcze jedno pokrętło, które również umożliwia sterowanie niektórymi parametrami – różnymi w zależności od trybu. Na przykład w trybie Av pozwala sterować przysłoną.\nPrzednia część obudowy zdominowana jest przez dotykowy ekran, a oprócz niego znajdziemy tu standardowe przyciski do obsługi menu, które działają również jako przyciski szybkiego dostępu do różnych opcji, na przykład wyboru trybu zdjęć seryjnych. Bardzo przydatny jest przycisk z gwiazdką, którego wciśnięcie blokuje ekspozycję. Co ciekawe, obok niego, a więc w okolicy pokrętła menu, znalazł się też przycisk REC. Zdecydowanie nie jest to dla niego najlepsze miejsce i nagrywanie włącza się niewygodnie. Dziwna decyzja, by umieszczać przycisk nagrywania w takim miejscu.\nNa dole znalazło się miejsce na kartę SD oraz baterię. Akumulator NB-13L jest dość niewielkiej pojemności 1250 mAh i niestety nie gwarantuje zbyt długiej pracy, bo na jednym ładowaniu zrobimy maksymalnie 265 zdjęć, a to trochę mało, jak na dzisiejsze standardy. Aparat można ładować bezpośrednio przez wejście USB i co ważne – może on pracować w trakcie ładowania.\nOdchylany ekran i obsługa dotykiem\n3-calowy ekran o rozdzielczości 1,04 mln punktów jest odchylany o 180 stopni, co dziś praktycznie jest standardem. Takie rozwiązanie pozwala nie tylko zrobić sobie selfie, ale również bezproblemowo nagrywać vlogi, a przecież to jedno z głównych zadań tego modelu.\nEkran obsłużyć można dotykiem i tyczy się to nie tylko wyboru punktu ostrości. Z pomocą dotyku możemy się również poruszać po menu. Samo menu jest takie samo, jak w lustrzankach i bezlusterkowcach producenta. Składa się z pięciu sekcji, poświęconych ustawieniom fotografowania, odtwarzania, łączności bezprzewodowej, ustawieniom aparatu oraz możliwości zapisania najczęściej używanych ustawień w ramach „my menu”. Każda posiada od kilkunastu do kilkudziesięciu pozycji.\nPodczas fotografowania możemy jednak szybko przejść do skróconego menu, do którego dostaniemy się wciskając literkę Q, znajdującą się w prawym górnym rogu ekranu. To menu daje nam dostęp do najważniejszych funkcji, a więc pozwala m.in. ustawić ISO czy balans bieli i w połączeniu z pokrętłami daje możliwość łatwego sterowania aparatem. Pokrętło ekspozycji oraz szybkie menu sprawiły, że dobrze mi korzystało z aparatu w trybie priorytetu przysłony, który pozwalał mi bez przeszkód fotografować w różnych warunkach.\nNieco brakowało mi jednak wizjera, bo w mocnym słońcu ekran jest nieco zbyt ciemny i to nieco utrudniało pracę, gdyż musiałem przysłaniać go ręką. Z pewnością jasność ekranu mogłaby być nieco lepsza, biorąc pod uwagę, że nie mamy możliwości korzystania z wizjera.\nSpore możliwości fotograficzne\nSercem aparatu jest 1-calowa matryca CMOS o rozdzielczości 20,9 Mpix, wspierana przez procesor DIGIC 8. Aparat oferuje oczywiście zapis w RAWach. Po zdjęciach widać jednak, że zrobione są dobrym kompaktem, a nie lustrzanką czy bezlusterkowcem, bo ich zakres tonalny jest nieco mniejszy. W przypadku czułości ISO bezpiecznie jest nie przekraczać wartości 1600 w trybie filmowym oraz 3200 dla zdjęć.\nZamocowany na stałe obiektyw aparatu należy raczej do tych jasnych, za co producentowi należy się plus, bo w przypadku filmowania we wnętrzach bez jasnego obiektywu niewiele byśmy zdziałali. Obiektyw oferuje czterokrotny zoom optyczny o zakresie ogniskowych 24-100 mm i ze zmiennym światłem f/1.8-2.8. To naprawdę bardzo udane połączenie.\nZakres ogniskowych jest szerszy, niż w typowych kitowych obiektywach, a z kolei jasność nawet przy maksymalnym zbliżeniu pozostaje wysoka. To daje nie tylko możliwość uzyskania czystego obrazu w ciemniejszym pomieszczeniu, ale również tak pożądanego rozmycia tła.\nKolorystyka zdjęć jest charakterystyczna dla Canona, możemy więc liczyć na ładne kadry, z dobrze nasyconą zielenią i poprawnie dobranym balansem bieli. Aparat daje też kilka filtrów twórczych, spośród których na szczególną uwagę zasługuje tryb HDR, pozwalający fotografować ze zwiększonym zakresem tonalnym. Tryb ten sprawuje się naprawdę nieźle, choć działa oczywiście tylko w przypadku statycznych kadrów. Poniżej garść zdjęć przykładowych wykonanych aparatem. Tradycyjnie, kadry w pełnej rozdzielczości znajdziecie w galerii.\nAparat oferuje też zaskakująco wysoką prędkość trybu seryjnego. Można z jego użyciem zrobić 20 zdjęć w ciągu jednej sekundy – tyle oferują aparaty z wyższej półki, więc taki wynik w kompakcie pozytywnie zaskakuje. Fajnym pomysłem jest też elektroniczny filtr ND, który działa automatycznie i pozwala fotografować na maksymalnie otwartej przysłonie nawet w mocnym świetle. Jest on niezastąpiony, bo najkrótszy czas migawki to zaledwie 1/2000 s.\nSprawnie działa autofokus, który potrafi szybko i dokładnie wyostrzyć obraz. Punkt ostrości możemy ustawiać dotykiem, a ustawiony punkt autofokus będzie śledził nawet wtedy, gdy przedmiot czy osoba będzie się poruszać. Zdjęcia możemy zapisywać w formacie RAW, ale również tym nieskompresowanym – 14-bitowym – dzięki czemu możemy wyciągnąć z nich całkiem sporo w późniejszej postprodukcji.\nJedną zauważalną wadą podczas fotografowania jest widoczne opóźnienie między naciśnięciem migawki a zrobieniem zdjęcia. Nie dzieje się to błyskawicznie, a aparat zapisuje obraz także nieco dłużej, niż powinien to robić.\nTryb filmowy wreszcie bogaty\nW wielu przypadkach aparaty Canona przegrywały z konkurencją pod kątem możliwości filmowych. Zwłaszcza te tańsze. Na szczęście w przypadku G7X Mark III to się zmieniło, bo aparat dedykowany jest głównie filmującym. Nie zmieniła się niestety jedna podstawowa rzecz: nadal możemy kręcić albo z automatycznymi ustawieniami, albo w pełni manualnymi. Tryby priorytetowe wciąż nie są dostępne podczas filmowania, co jest dla mnie niezrozumiałe.\nNa szczęście pod względem rozdzielczości filmów i klatkażu aparat nie odbiega od standardów konkurencji. W Full HD kręcić możemy nie tylko z prędkością 50 kl./s, ale również 100 kl./s w trybie slow-motion. Ograniczeniem jest niestety fakt, że w trybie tym nie działa m.in. autofokus.\nAparat oferuje także tryb 4K 25p oraz potrafi kręcić filmy poklatkowe. Jest więc cały zestaw potrzebny vlogerowi, a to najważniejsze. Brak płaskich profili czy możliwości zapisu 14-bitowego nie są tu potrzebne, bo aparat ten nie ma zadowolić zawodowych filmowców, ale raczej półamatorów. Obraz w jakości Full HD nie jest „ostry jak żyletka”, więc bardziej wymagających użytkowników by nie zadowolił. Za to w 4K da się już nagrać całkiem ładne materiały.\nCiekawą opcją jest również tryb filmowania HDR, który w teorii ma zapewnić szerszą dynamikę tonalną filmów. W praktyce jednak nie zauważam zbyt dużej różnicy między tym trybem, a tradycyjnym. Podczas filmowania aktywny jest Serwo AF, czyli autofokus ciągły, który radzi sobie na tyle przyzwoicie, że stosunkowo szybko wyostrzy vlogowy materiał. Nie działa jednak tak błyskawicznie, jak w droższych modelach konkurencji – AF potrzebuje chwili, by poradzić sobie z ustawieniem ostrości.\nZdecydowaną zaletą aparatu jest stabilizacja matrycy, która przydaje się zwłaszcza podczas filmowania, a sprawuje się naprawdę świetnie. Jej siła to 4EV i jestem zaskoczony, że kompakt może zaoferować tak stabilne ujęcia. To bardzo ważne podczas kręcenia vlogów, gdy z aparatem chodzimy i trzymamy go w ręce. Chodząc z tym kompaktem odpowiednio powoli i ostrożnie możemy wręcz uzyskać efekt, jakbyśmy używali gimbala.\nCanon Powershot G7X Mark III to kompakt, który naprawdę warto mieć. Dla vlogera jest to wręcz idealny model, który oferuje różnorodne tryby filmowe, świetną stabilizację, bezprzewodową łączność z możliwością transmitowania materiału na YouTube i wejście mikrofonowe, co w kompaktach jest rzadkością.\nAparat sprawdzi się również w podróży, jako uniwersalne narzędzie do robienia ładnych zdjęć i kręcenia filmów. Jest niewielki, stylowy i wygodny w obsłudze. Efekty, jakie pozwala uzyskać pozytywnie zaskakują. Pewne braki, na przykład w trybie filmowym, można mu wybaczyć, biorąc pod uwagę zastosowania, do których został stworzony. Jeśli rozpatrujemy go nie jako aparat do filmowania, ale do vlogowania, to w tej kategorii jest to jeden z najlepszych modeli na rynku. Dlatego też dostaje nasze redaKcyjne wyróżnienie „Dobry zakup”.\nBrak trybów priorytetowych dla filmów\nNiefortunnie umieszczony przycisk REC\nOpóźnienie podczas robienia zdjęć\nCeny Canon Powershot G7X Mark III\nDominik Patoła\t| poniedziałek, 2 września 2019\nPodobne: Canon G7X Mark III test, Canon G7X Mark III opinie, Canon G7X Mark III zdjęcia, Canon G7X Mark III filmy, aparat dla vlogera, Canon G7X Mark III vlog\nProdukty: Canon Powershot G7X Mark III\n551 queries. 0,299, 0.299 (0,299) seconds.


Oryginalny, brazylijski drink Caipirinha jest przygotowywany z limonki, cukru i cachacy - alkoholu otrzymywanego w wyniku fermentacji, a następnie destylacji soku z trzciny cukrowej.\nBazyliowo - Arbuzowa Caipiroska\nJest to popularny twist narodowego koktajlu Brazylijczyków Caipirinha. Zamiast cachacy dodajemy tu jednak znakomitą polską wódkę. Tego typu drinki cieszą się obecnie dużą popularnością w barach na całym świecie.\nSuper drink stworzony w roku 1997 przez pana Adama Karstena w barze Lola w zachodniej części Hollywood.\nZnakomity i super łatwy do przygotowania letni koktajl. Jest połączeniem słodyczy migdałowego likieru Wenneker z orzeźwiającym mixem sours. Wyśmienity na upalne dni lub zamiast deseru.


MAYONEZZ – Vegenerat Biegowy\n2 minuty czytania\t7 października 2014 Brak odpowiedzi\nWe wczorajszym wpisie dotyczącym risotto, wspominałem o bulionie warzywnym, który jak wiadomo smakuje najlepiej gdy go przygotujemy sami. Z racji tego, że warzywa z wywaru nie były mi do niczego potrzebne, zostały przeznaczone do spożycia w późniejszym terminie w formie sałatki. Jeśli sałatka warzywna, to i majonez musi wjechać. Przez ponad 30 lat żyłem w przekonaniu, że najlepszym majonezem jest majonez dekoracyjny, której nazwa firmy rozpoczyna się na litrę „W” i tu się pomyliłem. Można spożywać majonez, który jest zdecydowanie lepszy w smaku i zdrowszy.\nSałatka po wymieszaniu została wchłonięta tak szybko, że nie zdążyłem zrobić zdjęcia finałowego. Pornfood przegrał z walorami smakowymi, które nie pozwalały się wedrzeć pomiędzy miskę a wiosło, dalej zwane widelcem. Być może następnym razem, aparat fotograficzny będzie miał jakąś szansę, tym razem jednak pamiętając smak mogę przedstawić recepturę na jego wykonanie, którą podejrzałem na jadłonomia.com\n1/2 szklanki mleka sojowego niesłodzonego ( podobno inne się nie nadaje );\n1 łyżeczka dobrej musztardy;\nDodać przyprawy, płatki drożdżowe i miksować przez około 10 minut.\nW ostatniej fazie, cienkim strumieniem wlewać olej nie przerywając miksowania.\nGotowy majonez przechowywać w lodówce.\nMuszę się przyznać, że odrobina majonezu, wylądowała dziś na moich kanapkach z tofu wędzonym i pomidorem. Udało mi się wywalczyć jeszcze kilka kęsów posmarowanych tym substytutem niezdrowego majonezu 😉


Piast Gliwice - Cracovia Kraków Typy 19/07/2020\nPiast Gliwice - Cracovia Kraków Typy & Kursy ( 19/07/2020 )\nPełna analiza meczu Piast Gliwice - Cracovia Kraków z Ekstraklasa ze wszystkich punktów widzenia, w celu dokonania wyboru jaki i po jakich kursach postawić zakład, porównując wszystkie najlepsze kursy oferowane przez bukmacherów. Nasz system analiz i zakładów bukmacherskich jest do Państwa dyspozycji, aby zaoferować Państwu najlepsze wrażenia z gry na każdym rodzaju urządzenia.\n19/07/2020 15:30 EkstraklasaStadion Miejski w Gliwicach | Gliwice\nP(1 - 0)Z(2 - 0)Z(1 - 0)R(1 - 1)P(1 - 0)\nP(1 - 2)P(2 - 0)Z(0 - 3)Z(2 - 1)P(3 - 2)\n19/07/2020 r. na Stadion Miejski w Gliwicach zostanie rozegrany mecz pomiędzy Piast Gliwice - Cracovia Kraków, ważny dla układu tabeli Ekstraklasa. Obie drużyny są teraz gotowe do stawienia czoła sobie nawzajem w tym meczu, który może sprawić pewne niespodzianki, również biorąc pod uwagę wybory taktyczne przyjęte przez trenerów w ostatnich dniach. Również w oparciu o te najnowsze wiadomości, nasz ekspert ds. zakładów bukmacherskich przeprowadzi analizę tego spotkania, z którą można zapoznać się na tej stronie.\nCracovia Kraków38%Piast Gliwice34%X28%Zakład 3-drogowy\nNajlepsze kwoty dla Ekstraklasa między Piast Gliwice i Cracovia Kraków\n1.81 3.60 4.20\n1.80 3.75 4.34\n1.78 3.65 4.40\nPiast Gliwice - Cracovia Kraków1-022/02/2020\nCracovia Kraków - Piast Gliwice2-016/09/2019\nPiast Gliwice - Cracovia Kraków3-126/04/2019\nCracovia Kraków - Piast Gliwice2-109/02/2019\nW zeszłym tygodniu Piast Gliwice zagrał agains Pogoń Szczecin i zakończył 1 - 0.\nSiły ofensywne drużyny zdobyły 12 bramek w ostatnich 10 meczach. Dla każdego meczu Piast Gliwice ma średnią bramkę 1.2.\nW ciągu ostatnich 6 miesięcy drużyna zdobyła 18 goli w 16 meczach. W domu strzelili 7 zwycięstw, 1 remisów i 2 porażki.\nCracovia Kraków zagrał 1 - 2 w ostatnim meczu z Lech Poznań.\nSiły ofensywne drużyny zdobyły 13 bramek w ostatnich 10 meczach. Dla każdego meczu Cracovia Kraków ma średnią bramkę 1.3.\nW ciągu ostatnich 6 miesięcy drużyna zdobyła 19 goli w 16 meczach. W domu strzelili 3 zwycięstw, 0 remisów i 7 porażki.\nPrzygotowane przez naszego eksperta porady, już niedługo w Ekstraklasa mecz Piast Gliwice - Cracovia Kraków\nNasze przewidywania dotyczące spotkania Piast Gliwice i Cracovia Kraków oparte są na naszej analizie i obejmują zakład na Wygrana Gości wycenianą na 4.40 w Unibet. Prawdopodobieństwo wystąpienia takiego wyniku wynosi 38 % przed rozpoczęciem meczu. Jednak najlepszą radą naszych ekspertów jest opcja Podwójna szansa X2 z najlepszym kursem 2.02 na Unibet.


Sierpniowe staraczki :D - W oczekiwaniu na testowanie - strona 15 - Forum OvuFriend\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:16\nChannah witaj w klubie.\nNie mam co robić i caly czas myślę, kilka dni z rzędu non stop wysyłam Cv i za przeproszeniem jedna wielka dupa.\nTak samo na nic nie liczę, od wczoraj plamie, czekam aż się coś rozkręci.\nHej Channah witaj w klubie. Nie mam co robić i caly czas myślę, kilka dni z rzędu non stop wysyłam Cv i za przeproszeniem jedna wielka dupa. Tak samo na nic nie liczę, od wczoraj plamie, czekam aż się coś rozkręci.\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:17\nChannah, mam dzisiaj dokładnie identycznie tak samo... i w związku z tym postanowiłam, że z okazji sierpniowego urlopu robię sobie wolne od lekarzy, hormonów, zastrzyków usg itd, jadę nad morze, wystawiam tyłeczek na słoneczko i korzystam z wolnego Jeden miesiąc luzu mi się przyda\nChannah, mam dzisiaj dokładnie identycznie tak samo... i w związku z tym postanowiłam, że z okazji sierpniowego urlopu robię sobie wolne od lekarzy, hormonów, zastrzyków usg itd, jadę nad morze, wystawiam tyłeczek na słoneczko i korzystam z wolnego :D Jeden miesiąc luzu mi się przyda\nchannah, ja też miałam swego czasu takie załamanie, na początku starań. Lepiej jest się na nic nie nastawiać, choć to trudne, ale tak jest lepiej. Ja uważam, że lepiej się mile zaskoczyć, niż rozczarować. Należę do niecierpliwych, także mam niezły trening osobowości;)\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:19\nWidze dzisiaj czarne humorki\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:22\nHej! Nie można tak! Mamy piękny dzień, żyjemy - czego chcieć więcej?!(No dobra, może kropka). Jednak nie ma co się zrażać, po co się dołować? Ja dzień w dzień patrzę na moją przyjaciółkę i jakiego ma ślicznego synka, ale trzeba przecierpieć,średnio raz w tygodniu słyszę od teściowej" Jak tam mój wnuk?" I jedyne co mogę zrobić, to zagryźć zęby i milczeć...\nHej! Nie można tak!:) Mamy piękny dzień, żyjemy - czego chcieć więcej?!(No dobra, może kropka). Jednak nie ma co się zrażać, po co się dołować? Ja dzień w dzień patrzę na moją przyjaciółkę i jakiego ma ślicznego synka, ale trzeba przecierpieć,średnio raz w tygodniu słyszę od teściowej" Jak tam mój wnuk?" I jedyne co mogę zrobić, to zagryźć zęby i milczeć...\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:29\nJa niestety też należę do tych niecietpliwych. Walczę ze sobą ale nie da się..no kurcze nie mogę,chociaż bardzo bym chciała.calymi dniami chodzę i sprzatam,mąż w pracy i nawet nie ma z kim się spotkać i poplotkowac.wszystcy zajęci 13 sierpnia idziemy na wesele.i coś czuje ze będę mogła się napić.bo i tak nam się nie uda.maz zaczyna mieć wątpliwości i coś czuje ze lada chwila się rozmyśli.a niestety do tanga trzeba dwojga.\nJa niestety też należę do tych niecietpliwych. Walczę ze sobą ale nie da się..no kurcze nie mogę,chociaż bardzo bym chciała.calymi dniami chodzę i sprzatam,mąż w pracy i nawet nie ma z kim się spotkać i poplotkowac.wszystcy zajęci :/ 13 sierpnia idziemy na wesele.i coś czuje ze będę mogła się napić.bo i tak nam się nie uda.maz zaczyna mieć wątpliwości i coś czuje ze lada chwila się rozmyśli.a niestety do tanga trzeba dwojga.\nJa już po wizycie. Oczywiście wizyta porażka. Na dzień dobry okazało się, że moja poprzednia gin nie pracuje już a ja nie jestem wpisana na żadną wizytę! Dobrze, że miałam karteczke z terminem przez nich wypisanym to mnie łaskawie przyjęli.\nA nowa babka nie miła. Nic nie słuchała co mówię. Zrobiła usg i stwierdziła, że moja jajniki wyglądają na policystyczne bo pęcherzyki są małe i jeszcze nie ma tego jednego. ( mam 6 dc i lekkie krwawienie miesiączkoee). Nie wiem jak ona to stwierdziła po jednym usg gdzie u mnie owulacje są potwierdzone. I nie zleciła żadnych badań żeby to potwierdzić.\nWypisala mi stymulację Clostybegyt i za 3 miesiące ruszamy z inseminacja jak nic się nie uda.\nO inseminacji nawet słowem nie opowiedziała bo za 3 miesiące to może się wszystko zmienić. Wiem tylko, że wymagają tylko hsg, które mam zrobione w lutym\nWiadomość wyedytowana przez autora: 28 lipca 2016, 11:28\nJa już po wizycie. Oczywiście wizyta porażka. Na dzień dobry okazało się, że moja poprzednia gin nie pracuje już a ja nie jestem wpisana na żadną wizytę! Dobrze, że miałam karteczke z terminem przez nich wypisanym to mnie łaskawie przyjęli. A nowa babka nie miła. Nic nie słuchała co mówię. Zrobiła usg i stwierdziła, że moja jajniki wyglądają na policystyczne bo pęcherzyki są małe i jeszcze nie ma tego jednego. ( mam 6 dc i lekkie krwawienie miesiączkoee). Nie wiem jak ona to stwierdziła po jednym usg gdzie u mnie owulacje są potwierdzone. I nie zleciła żadnych badań żeby to potwierdzić. Wypisala mi stymulację Clostybegyt i za 3 miesiące ruszamy z inseminacja jak nic się nie uda. O inseminacji nawet słowem nie opowiedziała bo za 3 miesiące to może się wszystko zmienić. Wiem tylko, że wymagają tylko hsg, które mam zrobione w lutym\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:32\nJa tez tak dziś mam, ale idę na rower przewietrzyc trochę myśli. Wzięłam się za ruch, bo tez idziemy na wesele, najpiew 6.08 a potem 03.09:) sukienka juz jest i fajnie by bylo zeby nic sie nie opinalo;P\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:33\nTo co Twoja tesciowa tak was przyciska juz bez przesady jestes jescze bardzo mloda po co was tak stresuje mi jak by tak doslownie powiedziala to bym jej odp ze jak tak bardzo chce dziecko to niech sobie sama zrobi a nie naciska. Moja mama czy przyszla tesciowa mowia jestescie mlodzi ale to wasz wybor zrobicie jak uwazacie nigdy nikt nas do tego nie zmuszal bo po co. Ile lat ma Twoj partner?\nTo co Twoja tesciowa tak was przyciska juz bez przesady jestes jescze bardzo mloda po co was tak stresuje mi jak by tak doslownie powiedziala to bym jej odp ze jak tak bardzo chce dziecko to niech sobie sama zrobi a nie naciska. Moja mama czy przyszla tesciowa mowia jestescie mlodzi ale to wasz wybor zrobicie jak uwazacie nigdy nikt nas do tego nie zmuszal bo po co. Ile lat ma Twoj partner? :)\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:44\nMój mąż ma 25 lat,ja 23. Jesteśmy razem 9 lat. Teściowa na początku nie nalegała żeby mieć wnuki,później jak my porusxzylismy ten temat,a własciwie mój mąż się jej wygadał, to mówi nie starajcie się na siłę,gardziła testami owu i mierzyła temp mówiła zdajcie się na naturę,jak się nie uda to Cię zapisze do mojego znajomego lekarza. Mijają już 4 miesiące(raczej dopiero),a jej nagle się zaświeciła lampka. Któregoś dnia w złości powiedziałam jej że jeśli uważa że zrobi dziecko za nas,to bardzo proszę,ale natury nie oszukam. Zamknęła się. Teraz porusza często temat,bo zaczyna się martwić.\nTak z innej beczki,ja dzisiaj czułam trochę kłucie w podbrzuszu tak lekko z lewej strony. Poczekamy,zobaczymy.\nMój mąż ma 25 lat,ja 23. Jesteśmy razem 9 lat. Teściowa na początku nie nalegała żeby mieć wnuki,później jak my porusxzylismy ten temat,a własciwie mój mąż się jej wygadał, to mówi nie starajcie się na siłę,gardziła testami owu i mierzyła temp mówiła zdajcie się na naturę,jak się nie uda to Cię zapisze do mojego znajomego lekarza. Mijają już 4 miesiące(raczej dopiero),a jej nagle się zaświeciła lampka. Któregoś dnia w złości powiedziałam jej że jeśli uważa że zrobi dziecko za nas,to bardzo proszę,ale natury nie oszukam. Zamknęła się. Teraz porusza często temat,bo zaczyna się martwić. Tak z innej beczki,ja dzisiaj czułam trochę kłucie w podbrzuszu tak lekko z lewej strony. Poczekamy,zobaczymy.\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:46\nJa tez Misia od niedawna chodze do nowego gin i jak bylam 1 lub 2 dpo to stwierdzil ze owu jeszcze nie bylo bo widzial pecherzyk ale jak bylam ostatnio to jednak doszedl do wniosku ze to bylo i jest cialko zolte i ok karze sie nazywac specjalista od nieplodnosci i jeszcze stwierdzil ze jak ten pech przetrwa do pon czyli 4dni to zebym zabrala M i zrobimy IUI olalam to i poszlam na kontrol we wtorek mam nadziej ze zajde wciaze nie nie bd musial sie zastanawiac na jakiego go zmienic\nJa tez Misia od niedawna chodze do nowego gin i jak bylam 1 lub 2 dpo to stwierdzil ze owu jeszcze nie bylo bo widzial pecherzyk ale jak bylam ostatnio to jednak doszedl do wniosku ze to bylo i jest cialko zolte i ok karze sie nazywac specjalista od nieplodnosci i jeszcze stwierdzil ze jak ten pech przetrwa do pon czyli 4dni to zebym zabrala M i zrobimy IUI olalam to i poszlam na kontrol we wtorek mam nadziej ze zajde wciaze nie nie bd musial sie zastanawiac na jakiego go zmienic :)\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:48\nzonaboba, masz rację. Dobre podejście:)\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:55\nJa cos czuje ze w tym cyklu nam sie uda\nJa cos czuje ze w tym cyklu nam sie uda :)\nWysłany: 28 lipca 2016, 11:56\na czy któraś z tu obecnych kolezanek stosowała kurację z ananasem ?\nWysłany: 28 lipca 2016, 12:02\nJa na razie nic nie stosuję,tylko anielską cierpliwość Wszystkim nam życzę powodzenia w tym cyklu:) Mam niedługo urodzinki\nJa na razie nic nie stosuję,tylko anielską cierpliwość:) Wszystkim nam życzę powodzenia w tym cyklu:) Mam niedługo urodzinki\nWysłany: 28 lipca 2016, 12:03\nJa jadlam ananasa przez 2 cykle no i jak widac na mnie nie zadzialam ale na mnie to raczej zadne wiesiolki czy ananasy nie dzialaja ale mozesz jesc bo duzo pozytywnych opini slyszalam na temat ananasa. Ja w tym cyklu zjadlam przez 2 dni puszke ananasa ale tylko dlatego ze robilam porzadki i znalazlam puche wazna do konca sierpnia to go oszmacilam\nWiadomość wyedytowana przez autora: 28 lipca 2016, 12:02\nJa jadlam ananasa przez 2 cykle no i jak widac na mnie nie zadzialam ale na mnie to raczej zadne wiesiolki czy ananasy nie dzialaja :) ale mozesz jesc bo duzo pozytywnych opini slyszalam na temat ananasa. Ja w tym cyklu zjadlam przez 2 dni puszke ananasa ale tylko dlatego ze robilam porzadki i znalazlam puche wazna do konca sierpnia to go oszmacilam :)\nWysłany: 28 lipca 2016, 12:10\nA powiedz mi na co działa ananas? Wiem, że gdzieś to na pewno jest w wątkach, ale jak już rozmawiamy, to poproszę o krótkie info:D\nWysłany: 28 lipca 2016, 12:36\npodobno pozytywnie wpływa na zagnieżdzenie\nJest duzo dziewczyn, które go stosowały i tak się zastanawiam czy nie spróbować\n[QUOTE=Bettylou93]A powiedz mi na co działa ananas? Wiem, że gdzieś to na pewno jest w wątkach, ale jak już rozmawiamy, to poproszę o krótkie info:D[/QUOTE] tu jest wątek https://ovufriend.pl/forum/starajac-sie-ogolne/ananas-na-zagniezdzenie,6262.html podobno pozytywnie wpływa na zagnieżdzenie :) Jest duzo dziewczyn, które go stosowały i tak się zastanawiam czy nie spróbować\nWysłany: 28 lipca 2016, 12:37\nWiadomość wyedytowana przez autora: 28 lipca 2016, 12:37\nWysłany: 28 lipca 2016, 12:39\nDzięki:) Może ja też spróbuję! mam jeszcze kilka dni do zagnieżdżenia, z resztą przy moich cyklach z owulacją w 19 dniu zagnieżdżenie może być przed samym okresem o ile pęcherzyk dał radę


Strona główna » Aktualności » Polscy goście na 15. Krakowskim Festiwalu Górskim\nPolscy prelegenci wystąpią obok zagranicznych gości KFG, do których należą: Ines Papert, Peter Habeler, Ermanno Salvaterra, Davo Karničar, Marek Holeček, Matt Helliker oraz Michi Wohlleben. Festiwalowa scena będzie więc pełna niezwykłych i wybitnych osobowości!\nCzołowy polski himalaista z 40-letnim stażem, zdobywca 11 ośmiotysięczników, aż pięciokrotnie stawał na wierzchołku Mount Everestu (8848 m), także instruktor wspinania, przewodnik wysokogórski, członek prestiżowego The Explorers Club. Wspinał się z najlepszymi, między innymi z Jerzym Kukuczką. Ma za sobą kilkaset wypraw w góry wysokie na całym świecie, ma też na koncie nowe drogi i wiele pierwszych polskich przejść. Na KFG Ryszard Pawłowski opowiadać będzie o swoim bogatym górskim życiorysie i wspinaczkowych osiągnięciach.\nPiotr Sułowski, Paweł Karczmarczyk i Maciej Bedrejczuk\nTrudno o bardziej zgrany zespół niż ta trójka doświadczonych alpinistów. Piotr Sułowski, Paweł Karczmarczyk i Maciej Bedrejczuk w lipcu tego roku pokonali w alpejskim stylu drogę Grigorienko-Prigoda (6a M5 WI4 A2, 2300 m) na zachodniej ścianie Uszby Południowej (4710 m n.p.m.). Rok wcześniej, także na Kaukazie, zrobili najprawdopodobniej dopiero pierwsze klasyczne przejście słynnej drogi Myszlajewa na północnej ścianie Czatyn-Tau (4412 m n.p.m.).\nMarcin „Yeti” Tomaszewski, Wojciech Malawski i Sławomir Eysmont\nMarcin „Yeti” Tomaszewski to alpinista i wspinacz wielkościanowy. W ramach autorskiego projektu „4 Żywioły”, z różnymi partnerami dokonał wielu wartościowych pierwszych przejść w Wenezueli, Norwegii, Pakistanie i na Ziemi Baffina. W tym roku kierował żeglarsko-eksploracyjną wyprawą na Grenlandię (Ekstremalnie i Wysoko), której celem było wytyczenie nowych dróg na dziewiczych ścianach. Marcin wspólnie z Wojtkiem Malawskim oraz Sławkiem Eysmontem, członkami wyprawy, opowiedzą o grenlandzkich, wspinaczkowych zdobyczach. Marcin podczas festiwalu poprowadzi także swoją osobistą prelekcję „#Yeti40”.\nDamian Granowski i Tomasz Klimczak\nTaternicy, alpiniści, miłośnicy wspinania zimowego. Jednym z najciekawszych osiągnięć Tomka Klimczaka jest skompletowanie trzech najpoważniejszych północnych ścian w Alpach (Eiger, Grandes Jorasses i Matterhorn). W tym roku w zespole z Damianem Granowskim dokonał pierwszego polskiego przejścia drogi Desmaison-Gousseault na północnej ścianie Grandes Jorasses.\nMłodzi, zdolni, szukający wyzwań poza skalnymi rejonami. Karolina ma duże ambicje związane z górskim wspinaniem. A dowodem na to, jak świetnie udaje jej się realizować zamierzone cele jest powtórzenie, wspólnie z Michałem Czechem, legendarnego Freeridera (VI 5.13a) braci Huberów na El Capitanie w Yosemite. To dopiero drugie polskie klasyczne przejście drogi, pierwsze zrobił w 2014 roku Konrad Ociepka.\nMałgorzata Jurewicz i Józek Soszyński\nTaternicy, alpiniści, członkowie KW Trójmiasto. Mają na koncie wiele znaczących przejść, letnich i zimowych. W lutym br. pokonali drogę Costa Brava na ścianie Mongejury w dolinie Romsdal (najprawdopodobniej pierwsze zimowe przejście), a w lipcu zrobili pierwsze powtórzenie rosyjskiej hakowej drogi 600-metrową ścianą Helvetestinden na Lofotach. W tym roku wspinali się także na słynnym Zodiacu. Na KFG opowiedzą o tegorocznym wypadzie do Yosemite, swojej przygodzie z Zodiakiem (będzie też film) oraz o tym, jak w Dolinie radzili sobie pozostali Polacy – a trzeba przyznać, że w tym roku polskich akcentów nie brakowało.\nWspinacze sportowi i górscy. Od kilku lat z sukcesami realizują projekt Alpine Wall Tour. W jego ramach udało im się przejść kilka wybitnych, górskich dróg, w tym: Drogę Hiszpańską (8b+, 500 m) na Cima Grande di Lavaredo, Brento Centro (8b, 1000 m) na Monte Brento i Bellavistę (8b+, 500 m) na Cima Ovest di Lavaredo. W sierpniu tego roku wrócili w Dolomity i pokonali, jako trzeci zespół, Project Fear (8c, 550 m) Dave’a MacLeoda na Cima Ovest, wariant do słynnej Pan Aromy. Apetyty chłopaków rosną…\nWspinacz, przewodnik tatrzański, znawca Tatr. Na przełomie lipca i sierpnia tego roku dokonał samotnego przejścia Głównej Grani Tatr. Dokonał tego bez asekuracji i zjazdów, depozytów oraz wsparcia zewnętrznego. Wyczyn ten zajął mu 149 godzin.\nHimalaista, uczestnik i kierownik wypraw w góry najwyższe, w latach 1987-1993 wiceprezes Polskiego Związku Alpinizmu, wieloletni prezes Kluby Wysokogórskiego Katowice, organizator Festiwalu Filmów Górskich w Katowicach w latach 1988, 1990, 1992. Szef programu „Polskie Himalaje”, którego częścią został program Polski Himalaizm Zimowy im. Artura Hajzera. Janusz Majer opowie na KFG o nowych celach eksploracyjnych w Himalajach i Karakorum.\nJeden z najlepszych i najbardziej doświadczonych nurków głębinowych na świecie, jedyny Polak nurkujący na ekstremalnych głębokościach. Także ratownik TOPR, instruktor, podróżnik. Ma na koncie imponujące rekordy, w tym odkrycie najgłębszej zalanej jaskini świata – Hranická Propast. To jednak nie rekordy są dla niego najważniejsze. Mówi o sobie: „Bardziej zależy mi na eksploracji, odkrywaniu tego co nieznane, pionierskie”.\nCzołowy biegacz górski w Polsce, organizator dużych imprez biegowych, w tym Supermaratonu Gór Stołowych i Dolnośląskiego Festiwalu Biegów Górskich. Brał udział w wielu górskich maratonach i ultramaratonach na całym świecie. W tym roku zwyciężył na dystansie 100 mil w patagońskim Ultra Fiord – uznawanym za jeden z najtrudniejszych biegów górskich świata, był także najlepszym zawodnikiem w kategorii obcokrajowców (foreigner category) w Tenzing Hillary Everest Marathon. Piotr opowie o swoim projekcie Hercog Mountain Challenge.\nPodobnie jak Piotr Hercog, ścisła czołówka biegów ultra w naszym kraju. Specjalistka od dystansów 100-kilometrowych. W 2014 roku wywalczyła brązowy medal na Mistrzostw Świata SkyRunning Ultra, rok później zdobyła srebro na Mistrzostwach Europy SkyRunning Ultra. W tym roku była najszybsza na trasie Flexistav Bieg Granią Tatr.\nK2 – zimowe wyzwanie\nNa 15. KFG nie może zabraknąć dyskusji o najbliższym, wielkim wyzwaniu, jakie postawili przed sobą polscy himalaiści – zimowym wejściu na K2 (8611 m n.p.m.), ostatni niezdobyty zimą ośmiotysięcznik. Będzie to także jedna z ostatnich okazji, aby porozmawiać o szczegółach wyprawy, której początek planowany jest na 20 grudnia. W Krakowie pojawią się Krzysztof Wielicki (kierownik wyprawy) i Janusz Gołąb (kierownik sportowy wyprawy). Poza nimi ekipę zimowego K2 tworzą: Adam Bielecki, Maciej Bedrejczuk, Marek Chmielarski, Rafał Fronia, Marcin Kaczkan, Artur Małek, Piotr Tomala, Jarosław Botor, Dariusz Załuski i Denis Urubko. Jak mówi Janusz Gołąb: „K2 zimą to trzeci, niezdobyty do tej pory biegun ziemi.”\nWięcej informacji o festiwalu znajduje się na stronie www.kfg.pl oraz na festiwalowym profilu www.facebook.com/FestiwalGorski


Dobry dietetyk w Warszawie - GT Bikes\nHome » Leczenie » Dietetyka, Odchudzanie » Dobry dietetyk w Warszawie\nDodane: 2016-04-26 :: Kategoria: Leczenie / Dietetyka, Odchudzanie\nPoradnia zdrowego odżywiania Biofit to dobry dietetyk Warszawa, który rozwiąże twoje problemy z nadwagą i złym samopoczuciem. Oferujemy kompleksową pomoc w dobieraniu planów żywieniowych i prawidłowej suplementacji organizmu. Prowadzimy profesjonalne warsztaty dotyczące zdrowego odżywiania oraz regularne wizyty kontrolne. Zatrudniamy wysokiej klasy specjalistów, którzy posiadają prestiżowe dyplomy uczelniane oraz niezbędne kursy. Wierzymy, iż prawidłowa dieta jest w stanie zmienić bardzo wiele i przywrócić pełne zdrowie twojemu ciału. Dobry dietetyk Warszawa to coś więcej, niż tylko plany żywieniowe. To intensywne wsparcie, które pomoże ci wytrwać w postanowieniach. Oferujemy atrakcyjne ceny, niezwykle przyjazną atmosferę i indywidualne podejście do klienta.\nZarówno okres dziecięcy, jak i okres dojrzewania stawia każdemu dziecku nowe wyzwania. Nie każde z nich radzi sobie z licznymi zmianami związanymi z wchodzeniem w dorosłość. Pojawiają się kompleksy, obniżenie poczucia wartości a nawet stany depresyjne i nerwicowe. Co wtedy robić? Przydać się może dobry ...\nA my myślimy od pewnego czasu nad czymś takim jak fotoodmładzanie, Wrocław. Mamy bowiem nadzieję, że ten zabieg sprawi, że pozbędziemy się zmarszczek i wszelkich innych niedoskonałości, które mamy u siebie. W takim razie może warto zerknąć na to, co znajdziemy właśnie tutaj. Dzięki odpowiednim zabiego...


Służba zamiast panowania\nkoszalin.gosc.pl → Wiadomości z diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej → Służba zamiast panowania\nSłużba zamiast panowania\tprzejdź do galerii\nBiskup Paweł umywa nogi 12 delegatom\tKatarzyna Matejek /Foto Gość\nSolidarność z małymi zamiast z wielkimi tego świata. Pokora, która pozwala się umniejszać, zamiast wpychania się na szczyt za wszelką cenę - w Wielki Czwartek bp Paweł Cieślik kreślił przed koszalinianami zgromadzonymi w katedrze rys naśladowcy Jezusa.\nMszy Wieczerzy Pańskiej w katedrze przewodniczył bp Paweł Cieślik.\nW homilii ukazał najpierw zwyczajność tego, co uczynił Jezus wobec uczniów, obmywając im nogi po dniu pracy. Jednak zwrócił uwagę słuchaczy na pewien odwrócony porządek. - Pośród tej codzienności Jezus przejmuje zadanie służącego. On, Mistrz i Pan, przejmuje poniżające zadanie niewolnika. Umniejsza się, ale w tym ukazuje się nowy porządek życia. Jednak dla nas, a zwłaszcza dla wielkich tego świata, jest to trudne do zrozumienia. Tak wielu zdaje się tkwić w starym porządku, tak wielu pragnie władzy, zaszczytów, panowania nad innymi - wyliczał biskup.\n- Tymczasem Jezus ukazuje nam coś zupełnie odmiennego: służba zamiast panowania. Solidarność z małymi zamiast z wielkimi tego świata. Pokora, która pozwala się umniejszać, zamiast wpychania się na szczyt za wszelką cenę. Właśnie w znaku umycia nóg jawi się Boża wizja naszego życia. Ta Boża rzeczywistość pragnie przepełnić i przemienić naszą rzeczywistość. Uwolnić nas od wewnętrznego zniewolenia. Zaprosić do wejścia na inną drogę: dawania siebie innym - tłumaczył.\nPodkreślił, że tak właśnie postępuje z nami Bóg. - Tak wygląda Jego codzienność wobec nas. On przecież uniżył samego siebie, stawszy się posłusznym aż do śmierci i to śmierci krzyżowej - mówił.\nPo homilii bp Cieślik powtórzył Jezusowy gest, umywając nogi 12 mężczyznom.\nWielkoczwartkowa liturgia stała się też okazją do złożenia życzeń kapłanom zgromadzonym przy ołtarzu. Wielu uczestników podjęło za nich - i innych kapłanów diecezji - trzydziestodniową modlitwę. Przy wyjściu z kościoła każdy mógł wziąć przygotowaną przez oazową młodzież kartkę z imieniem kapłana i datą jego święceń.\nPo zakończeniu celebracji koszalinianie adorowali w katedralnej ciemnicy Najświętszy Sakrament do północy.\nW katedrze zgromadzili się koszalinianie, by razem z biskupem obchodzić pamiątkę ustanowienia Eucharystii. Zdjęcia: Katarzyna Matejek /Foto Gość\ndodane 25.03.2016 00:35


Jak wybrać alkomat? - Publikacja w LINK8.pl - Witaj w serwisie artykułów subiektywnych!\nNiestety w naszym kraju nadal często spotkać można kierowców wsiadających za kierownicę po spożyciu alkoholu. Znaczny odsetek są to osoby, które nie mają świadomości tego, że są pod wpływem alkoholu – często imprezowały poprzedniego dnia i wracają do domu. Nie każdy jednak wie jak duży wpływ ma alkohol na jakość prowadzenia przez nas samochodu i odbierania różnych bodźców, kluczowych podczas tej czynności. Zatem co zrobić, by upewnić się czy faktycznie możemy już prowadzić? Jak znaleźć dobre alkomaty z atestem? Z pomocą przychodzą podręczne alkomaty, które znakomicie spełniają tą rolę. Posiadając tego typu urządzenie będziemy mieć pewność, czy jesteśmy gotowi do drogi, która nas czeka.\nCzym kierować się podczas zakupu alkomatu?\nDecydując się na zakup alkomatu zacznijmy od sprawdzenia danej firmy. Postarajmy się zebrać na jej temat jak najwięcej informacji. Idealnie będzie, jeśli wybrany przez nas producent zaoferuje nam serwis danego urządzenia oraz jego okresową kalibrację. Tylko w ten sposób będziemy mogli być pewni wyników wskazywanych przez nasz alkomat, a także zadbamy o jego sprawność przez dłuższy czas. Starajmy się również polegać na opiniach naszych znajomych, lub osób które korzystają z wybranego modelu alkomatu.\nZastanówmy się również, czy kupowany przez nas alkomat będzie przeznaczony do sporadycznego, regularnego, czy masowego stosowania dla wielu osób, np. w przypadku firm transportowych, bądź budowlanych. Korzystajmy również z porównywarek cen w różnych sklepach internetowych. Często ceny bardzo się wahają, więc szukając różnych ofert możemy zaoszczędzić znaczną kwotę.\nJednorazowe testy trzeźwości – czy można im zaufać?\nPamiętajmy, że od dokładności wykonanego testu zależy zdrowie, bezpieczeństwo oraz życie nasze i naszych pasażerów. Nie oszczędzajmy na wyborze najtańszych testów jednorazowych. Postarajmy się korzystać ze sprawdzonych produktów, które zapewnią nam dokładność pomiaru i utwierdzą w przekonaniu o zdolności do prowadzenia samochodu. Często zapominamy również o zapoznaniu się z instrukcją obsługi, w której opisane jest krok po kroku jak powinno wyglądać dobrze wykonane badanie.\nPamiętajmy, że prowadzenie samochodu po alkoholu jest poważnym przestępstwem, za które grozi nam nie tylko dożywotnia utrata uprawnień do kierowania pojazdami, ale również kara więzienia. W 2018 roku złapano 104 664 kierowców pod wpływem alkoholu. Jeśli mamy wątpliwości co do wskazań naszego alkomatu, pamiętajmy by udać się na najbliższy komisariat policji, gdzie bezpłatnie możemy poddać się badaniu trzeźwości i tym samym skontrolować działanie naszego urządzenia.


Wyjątkowa sypialnia | Blog o naturze.\nby Molo · 1 lipca 2015\nSypialnia to pokój, w jakim spędzamy czas wolny. W takim razie należałoby zapewnić jej luksusowy, śliczny wygląd. Dzięki temu uprzyjemnimy sobie wszelką chwilę odpoczynku i poczynimy, iż własny relaks będzie znacznie jakościowy. A odpoczynek jest niesłychanie ważnym detalem trwania każdego człowieka. Dzięki niemu regenerujemy cały nasz organizm i mamy energię do wykonywania naprawdę ciężkich oraz opornych zadań.\nW ciągu planowania wnętrza swojej sypialni na początku zajmijmy się barwą ścian. Tu pożądane byłoby wybudować np. na farbę lub tapetę w wyraźnych, przytulnych oraz pastelowych tonach. Mogą to być róże, beże albo odcienie żółci, wybór zależy od nas. Dzięki temu optycznie powiększymy całkowitą sypialnię i sprawimy, iż będzie ona wyglądać istotnie przyjemniej. Oczywiście takie puste ściany powinno się także czymś ozdobić. Tu najlepiej wypróbują się świetne obrazy w sztywnych ramach. Jeśli wolimy jednak nieco nowocześniejsze rozwiązania, zadecydujmyż się na zakup plakatów. Będą one nader twórczym dodatkiem całej sypialni.\nW rzeczy samej w ciągu aranżacji każdego pomieszczenia musimy zwrócić uwagę na umeblowanie. W sypialni najważniejsze będzie łóżko. Czym je ozdobić? Zafundujmy po prostu na dekoracyjną pościel w pomysłowym kolorze. Dzięki temu całkowite łóżko zdobędzie odróżniający się szczegół. A taka odpowiednio zharmonizowana pościel może nam pokaźnie ułatwić każdą chwilę spoczynku. Starczy, iż postawimy na produkt przyrządzony z przyjemnego w dotyku materiału. Może to być jedwab lub bawełna. Należałoby również zainwestować w kilka, barwnych, dekoracyjnych, małych poduszek oraz umieścić je na wyrku. To na pewno ulepszy jego całkowity wygląd.\nW trakcie projektowania całego posiadłości skupmy się na początku na prezencji swojej sypialni. To właśnie ten pokój służy nam do odpoczynku a także relaksu. Postarajmy się w takim przypadku wyłonić właściwe umeblowanie, rozkoszną w dotyku pościel, dzięki czemu zadbamy o odpowiednią aranżację tego ulokowania. Nie zapominajmy również o dodatkach, jakie wyrabiają charakter całej sypialni oraz kształtują jej wizerunek.\nNext story Tanio i schludnie, coś Ci to mówi? Ubrania przywożone zza granicy\nPrevious story Zachód Słońca


Content is king - Event Live\nHome Artykuł Content is king\nNina Żukowska10 października, 201800769\nKiedyś przeczytałam zdanie, że „w przepychu gubi się treść”, mam wrażenie, że to zdanie często pasuje do realizacji eventowych. Co jest istotą wydarzeń w dzisiejszych czasach? Forma czy treść, a może treść w odpowiedniej formie?\nNo ale do rzeczy, czym jest ten content i dlaczego w eventach ma pozycję Kinga.\nO content marketingu stało się głośno jakieś 3 – 4 lata temu, pomimo iż sama idea wcale nowa nie jest. Content, czyli treść jest i powinna być podstawą wszelkich działań marketingowych, w tym działań związanych z planowaniem strategii event marketingowej w firmie.\nOznacza to, że kiedy planujemy jakikolwiek event; konferencję prasową, galę rozdania nagród, premierę produktu czy nawet wyjazd integracyjny, powinniśmy zacząć od określenia głównego celu danego wydarzenia oraz treści, jakie to wydarzenie ma komunikować. Czasem cel komunikacyjny jest już z góry określony w briefie, a czasem sami musimy go znaleźć i wyeksponować.\nJeśli cel komunikacyjny jest nam znany.\nKażda marka/firma/instytucja posiada unikalny zestaw skojarzeń, atrybutów czy wartości, które niezależnie od rodzaju wydarzenia, powinny być komunikowane, przez każdy możliwy element eventu, tworząc spójny ciąg skojarzeń. Im prostszy przekaz tym łatwiejszy do zakodowania i zapamiętania przez odbiorcę. Nośnikiem treści jest zarówno catering – jego forma i rodzaj – jak i scenografia, gadżet, design zaproszenia i identyfikatorów, atrakcja czy forma prezentacji produktu lub tematu.\nByć może nadal zastanawiasz się, jak to przełożyć 1:1. W uproszczeniu, jeśli mówisz o designie musisz zadbać o to, aby każdy element eventu był designerski, jeśli mówisz o ekologii to każdy element na evencie powinien nawiązywać do trendu eco. Jeśli chcesz mówić o eksperckości zastosuj na konferencji brain food i profesjonalnie zorganizowany networking, co podniesie wartość wydarzenia. A jeśli planujesz grę terenową dla pracowników firmy, która gloryfikuje perfekcyjną obsługę klienta, zaplanuj aktywności tak, aby pracownicy wczuli się w sytuacje konsumenta. Pozwól im doświadczyć konkretnych sytuacji ze strefy komfortu i dyskomfortu, aby lepiej zrozumieli zachowania, reakcje czy oczekiwania klientów firmy. Zapewnij im doskonały concierge w trakcie wydarzenia, prezentując na każdym etapie, jak ważny jest client service, tym samym zwiększając ich utożsamianie się z wizją firmy.\nJeśli klient nie określił celu komunikacyjnego.\nNaprawdę rozumiem, że w niektórych przypadkach integracja i „bieganie po lesie” jest pożądanym aspektem w firmie, ale przecież „bieganie po lesie” może mieć znamiona treści, z jakimi pracownicy będą kojarzyli swoją firmę. Coś na pozór zwyczajnego może zawierać w sobie content, który będzie doskonale wpisywał się w planowane wydarzenie.\nJedna z firm eventowych miała do zorganizowania konferencję prasową nowych super elektrostatycznych ściereczek do kurzu. Szukając treści, które mogłyby stanowić parasol kreatywny dopatrzyli się, że jeden z składników owych ściereczek jest wykorzystywany do produkcji kostiumów astronautów. W związku z tym, wydarzenie odbyło się w miejscu naturalnie kojarzonym z kurzem, czyli muzeum, ale podbijając znaleziony content zorganizowano to w Muzeum Astronautyki w otoczeniu kosmicznych skafandrów.\nMyśląc o firmie z sektora nieruchomości nie zawsze musimy prezentować profesjonalizm i stabilność, co jest naturalnie wpisane w ten rynek, warto sięgnąć po design, jeśli będzie miał on uzasadnienie. Nowoczesne osiedle domów jednorodzinnych często contentowo łączone jest z luksusem, a może warto poszukać głębiej. Być może design budynków ma znamiona architektury nowoczesnej według Le Corbusiera, dzięki czemu mamy doskonałą inspirację na upominek dla gości – pięknie oprawiona replika projektu jednego z najsłynniejszych architektów na świecie.\nPamiętajcie, że motywem komunikacyjnym może być odpowiednia forma interpretacji. Hasło „Droga do innowacji” można pokazać nie tylko poprzez naładowany technologią event ale również poprzez motyw drogi czy symbolicznie otwierających się drzwi na nowe horyzonty.\nMożliwości jest wiele, wystarczy dobrze poszukać, mając świadomość siły komunikacji za pomocą treści.\n„Event to komunikacja”\nNie zapominajmy o korzeniach i sensie organizacji eventów, bo jest to narzędzie marketingowe, a nie sztuka dla sztuki.\nImagine Nation organizatorem Dell Technologies Forum 2018 Previous post\nPerspektywa Organizatora - Organizatorzy Skywayrun Next post


Szczecin ma najlepszych sąsiadów w całej Polsce!!!\nRanking Dzielnic Otodom 2020. Szczecin, relacje sąsiedzkie.\nOd 2000 roku, w ostatni wtorek maja (w tym roku 26.05), z inicjatywy European Federation of Local Solidarity (EFLS, Europejskiej Federacji dla Lokalnej Solidarności), obchodzony jest Europejski Dzień Sąsiada. To okazja, żeby przedstawić wyniki Rankingu Dzielnic Otodom w kategorii “sąsiedzi”. W ostatnich tygodniach jeszcze bardziej mogliśmy przekonać się o tym jak nam się żyje z osobami z sąsiedztwa, czy są uprzejmi, pomocni i przyjaźnie nastawieni, czy wręcz przeciwnie złośliwi i nie liczą się z innymi lokatorami. Otodom, najpopularniejszy serwis nieruchomości, zapytał Polaków jak oceniają swoje relacje z sąsiadami. Na całkowity wynik dzielnicy składały się odpowiedzi na trzy pytania: o osobiste więzi, uprzejmość i przyjazne nastawienie oraz o sposób życia sąsiadów. Przekonajmy się zatem co na ten temat mają do powiedzenia mieszkańcy Szczecina.\nMP3 - 777 Kb\nDojazd do centrum, dostęp do szkół, bliskość terenów zielonych – przed zakupem mieszkania czy domu wszystko to można łatwo sprawdzić. Inaczej jest z sąsiadami. Na kogo trafimy? Czy uda nam się z nimi zaprzyjaźnić? Czy nie będą uciążliwi? To zawsze wielka niewiadoma.\nNikogo chyba nie trzeba przekonywać, jak ważne są dobre relacje sąsiedzkie. Bywa, iż niepotrzebne waśnie w najbliższym nam otoczeniu mogą stać się przyczyną niepotrzebnego zdenerwowania a w skrajnych przypadkach nawet… przeprowadzki.\nChcesz mieć dobrych sąsiadów – zamieszkaj w Szczecinie\nWedług oceny mieszkańców najwyżej w Rankingu Dzielnic Otodom w kategorii relacji sąsiedzkich znalazł się właśnie Szczecin, w którym średnia ocena to 3,57 punktów. Aby zlokalizować gdzie szukać najlepszych sąsiadów poprosiliśmy ponad 2300 mieszkańców Szczecina, żeby w skali od 1 do 5 ocenili:\nznam część sąsiadów osobiście, zdarza się nam też odwiedzać sąsiadów\nludzie, którzy mieszkają w mojej okolicy są przyjaźni i uprzejmi\nnie przeszkadza mi sposób życia sąsiadów (imprezy/koszenie trawy etc.).\nWyniki wskazują, że Szczecin ma najlepszych sąsiadów w całej Polsce, choć po piętach depczą mu Białystok i Lublin z oceną 3,56 punktów oraz Gdańsk z oceną 3,55. Polacy raczej lubią swoich sąsiadów, bo między liderem rankingu, a zamykającym stawkę różnica punktów wynosiła zaledwie 0,25, więc można powiedzieć, że we wszystkich 12 miastach relacje sąsiedzkie oceniane są na podobnym poziomie.\nPanuje przekonanie, iż mieszkańcy miast mocno związanych portowych, z uwagi na swoją specyfikę są ciut bardziej tolerancyjni dla swoich sąsiadów. Badania dzielnic Szczecina ukazują bardzo specyficzną sytuację jeśli chodzi o stosunki sąsiedzkie w tym mieście. W odróżnieniu od innych miast Polski, Szczecin ma swojego zdecydowanego lidera, gdy chodzi o dobre relacje z sąsiadami.\nZa najbardziej pożądaną, jeśli chodzi relacje sąsiedzkie bezapelacyjnie uznać należy położoną nad jeziorem Dąbie dzielnicę Golęcino-Gocław. Z wynikiem 4,22 punktów jest zdecydowanym liderem i to zarówno w ocenie ogólnej jak i poszczególnych zagadnieniach o które pytaliśmy - bliskich stosunków sąsiedzkich, uprzejmości, oraz opinii, czy styl życia sąsiadów nie jest dla współmieszkańców problemem. Wartości tutaj uzyskane, znacznie ponad 4 punkty, dopełniają pozytywnego jej obrazu. Co ciekawe, w rankingu dzielnic Otodom z roku 2017 znajdowała się na… 16 miejscu z wynikiem 3,14 procent, co w obecnych realiach plasowałoby ją na szarym końcu naszej tabeli. Progres więc jeśli chodzi o pozytywne postrzeganie tych relacji jest olbrzymi.\nNatomiast w ogonie Rankingu Dzielnic Szczecina, gdy myślimy o stosunkach sąsiedzkich, znajdują się  leżące na południu miasta Pomorzany, sąsiadujące z Międzyodrzem i Wyspą Pucką. Z wynikiem 3,11 punktów odstają znacznie in minus od wyników innych dzielnic z końca rankingu. Poszczególne poruszane w ankietach kwestie wypadają tu najgorzej, zwłaszcza niskie jest odczucie uprzejmości ludzi, na poziomie 3,30 oraz bliskie stosunki sąsiedzkie z oceną 2,76 punktów. Przypomnijmy także, iż w 2017 roku dzielnica ta była w pierwszej dziesiątce najlepiej pod tym względem ocenianych, co może dawać wiele do myślenia poszukującym nowego lokum.\nMożemy je zauważyć w dzielnicach Zdroje i Osów, które z wynikiem ok. 3,93 procent odbiegają jednak od Golęcina-Gocławia. Osobiste relacje z sąsiadami są tuż poniżej 4 punktów, natomiast w Zdrojach znacznie niżej ocenia się ich uprzejmość. Co ciekawe, oceny stylu życia sąsiadów są tutaj wysokie, plasują się  tuż za liderem,  wynikiem 4,11. Zdroje, podobnie jak Gocław, trzy lata temu w naszym rankingu plasowały się na bardzo dalekim miejscu.\nKolejną grupą dzielnic dobrze postrzeganych przez swoich mieszkańców, gdy chodzi o relacje sąsiedzkie są Wielgowo-Słowocieszyce-Zdunowo, Majowe, Kijewo, Głębokie Pilchowo i Zawadzkiego-Klonowicza. Ich wyniki w rankingu są dość podobne, ok. 3,84 punktów. Osobiste więzi z sąsiadami nisko oceniono w Majowe i Kijewo, natomiast te dzielnice wyróżniają się wyższym wynikiem gdy chodzi o sąsiedzką uprzejmość. Wiodą wśród tej grupy dzielnic także prym z wynikiem powyżej 4 punktów, gdy chodzi o stosunek mieszkańców do stylu życia swoich sąsiadów.\nŁękno, Bukowo, Stołczyn, Warszewo, Płonia-Śmierdnica, Bukowe-Klęskowo, Krzekowo-Bezrzecze i Żelechowo, wszystkie te rejony Szczecina w rankingu dzielnic Otodom uznać można za przyjazne, choć oceny poczynione przez mieszkańców wahają się już mocno poniżej 4 punktów, wynosząc maksymalnie 3,70. W dziedzinie bliskich kontaktów sąsiedzkich pozytywnie wyróżnia się Łękno i Płonia-Śmierdnica. Uprzejmość swoich sąsiadów doceniają natomiast mieszkańcy Łękna, Warszewa i Bukowe Klęskowo, wynikiem wysokim jak na to miejsce w rankingu, bo sięgającym 4 punktów. Natomiast tolerancyjność dla stylu życia sąsiadów wykazują najbardziej mieszkańcy Bukowe-Klęskowo i Śmierdnicy. Tam wynik jest również zastanawiająco wysoki, sięga powyżej 4 punktów. Bukowe-Klęskowo znacznie straciło w rankingu dzielnic Szczecina z 2017 roku, spadło bowiem na miejsce 11 z miejsca… pierwszego, co na pewno stawia kondycję stosunków sąsiedzkich w tej dzielnicy pod znakiem zapytania. Także dzielnica Pogodno, będąca teraz na 14 miejscu utraciła w dużej części zaufanie do dobrych sąsiedzkich relacji, spadła bowiem z miejsca 4.\nJuż w kolejnym tygodniu nowe informacje o kolejnych kategoriach Rankingu Dzielnic Otodom.


Fotograf niedzielny - Zabójczy obiektyw do cyfry i parę innych spraw\nJeśli regularnie czytacie mój felieton a zwłaszcza biuletyn, zorientowaliście się zapewne, że mam hopla na punkcie obiektywów. I to od bardzo dawna. Fotografowałem szkłami prawie wszystkich najlepszych producentów i wyrobiłem sobie specyficzny gust.\nDzięki ostatnim tendencjom mamy prawdziwe zatrzęsienie lustrzanek cyfrowych. Od 300D, którego cena spadła dziś do poziomu w okolicach 700 dolarów, po trzy super zawodowe aparaty profesjonalne (14N, D2X i 1Ds Mark II), z mnóstwem modeli do wyboru pomiędzy. Konica Minolta Dynax 7D, która została bardzo pozytywnie oceniona przez Michaela Reichmanna z Luminous-Landscape i Boba Atkinsa z Photo.netu, świetnie się zapowiada, zwłaszcza jeśli chodzi o fotografowanie stałoogniskowcami w słabym świetle - na razie nie ma pod tym względem konkurencji i kto wie, czy kiedykolwiek będzie miała. Z kolei Olympus rozbudowuje swój System E - linię jedynych lustrzanek cyfrowych, które nie powstały w oparciu o korpus na film. Nie mogę się doczekać pierwszych opinii o E300, bo wygląda na wyjątkowy aparat. Pentax wprowadzi niedługo sprzedaży niemal miniaturową lustrzankę cyfrową *ist DS. Lista nieustannie się wydłuża.\nMimo to myślę, że wszyscy czekamy na coś więcej, prawda? Rozpieszczono nas regularnymi premierami nowego sprzętu. Ja z niecierpliwością czekam na najnowszą cyfrową lustrzankę Nikona ze średniej półki. Jak się zapewne domyślacie, lubię cyfrówki Nikona. Mimo żałośnie dziś wyglądającej matrycy 4 MP, D2H do dziś jest moim wymarzonym aparatem. A D70 jest obecnie chyba najlepszą lustrzanką cyfrową na rynku pod względem jakości, liczby przydatnych funkcji i ceny. Nikt mu jeszcze nie dorównał. No, może Canon 20D cieszy się podobnym powodzeniem na nieco wyższej półce. Sprzedaje się jak ciepłe bułeczki, choć, co Canonowi zdarza się rzadko, było kilka problemów z kontrolą jakości, ale to bez znaczenia.\nJednak według Thoma Hogana ze strony bythom.com Nikon twierdzi, że pod koniec 2005 roku będzie miał na rynku 5 linii lustrzanek cyfrowych. Na razie są trzy - najlepszy przyjaciel pustawego portfela D70, starzejący się D100 i linia D2. Zakładając, że D100 zostanie zastąpiony nowym modelem, wychodzą trzy nowe linie lustrzanek cyfrowych, z których przynajmniej dwie powinny się plasować gdzieś pomiędzy D70 i D2.\nTo właśnie na jeden z tych dwóch aparatów czekam. Mniej więcej wielkości Canona 20D, z 85 % szybkości D2H. Miejmy nadzieję, że Konica Minolta Dynax 7D zachęci Nikona (i Canona) do poprawienia jakości wizjerów - naprawdę trzeba się pozbyć "tuneli" znanych z D70 i 300D. Nie mogę się doczekać D200, czy jak tam się będzie nazywał.\nZresztą, wcześniej czy później wszystko się uspokoi. Rynek się nasyci, a wzrost przestanie być podawany dwucyfrowymi liczbami. Wtedy też zaczniemy obserwować nieco wolniejsze tempo wprowadzania nowych produktów i bardziej ewolucyjny charakter nowego sprzętu. Jednak jak na razie... No cóż - niech żyje bal! Póki jeszcze trwa...\nNowy system do czerni i bieli\nMój wieloletni kolega Gordon Lewis, który dziś zajmuje się pisaniem scenariuszów filmowych i telewizyjnych w Hollywood i nie ma już czasu na testowanie aparatów, zwrócił moją uwagę na tani i jego zdaniem dość dobry system druku czarno-białego.\nCo prawda HP 7660 i 7960 świetnie drukują w czerni i bieli, ale trzeba z nimi korzystać z drogich atramentów i papierów tej firmy, co znacznie zwiększa koszta. Większość z nas, hobbystów, nie ma czasu, środków czy cierpliwości, żeby brać się za skomplikowane profesjonalne systemy druku studyjnego.\nAtramenty Lyson QuadBlack to krok w dobrą stronę. Jednak niezbędne było stosowanie dedykowanych profili i pełna wersja Photoshopa, której wielu amatorów nie miało.\nWygląda na to, że na ratunek przyszła firma MIS Associates (www.inksupply.com). Sprzedają zestawy atramentów MIS UltraTone w odcieniach ciepłym, neutralnym i zimnym. Dostępne są wersje do cztero- i sześciokolorowych drukarek. Seria EZ (z ang. Easy, czyli łatwo, przyp. tłum.) została zaprojektowana z myślą o tanich czterokolorowych atramentówkach Epsona i jest dostępna w ciepłym i neutralnym odcieniu. Pora na najważniejszy szczegół - nie potrzeba niczego wyjątkowego, żeby móc z niej korzystać. Wystarczy obrazek i jakikolwiek program graficzny, który pozwala na drukowanie. A niech tam, po prostu zacytuję fragment ze wspomnianej już strony:\nEZN i EZW działają z drukarkami Epson C82, C84 i C86. Nie potrzebują specjalnych krzywych w Photoshopie. Te atramenty są skierowane do osób, które chcą po prostu świetnych czarno-białych wydruków, ale albo nie mają Photoshopa, albo nie chce im się uczyć go obsługiwać. Wystarczy jakikolwiek program, który umożliwia drukowanie. Atramenty są tak zoptymalizowane, żeby dawać jak najlepsze czarno-białe wydruki fotograficzne. Dostępne są dwa zestawy: neutralny (EZN) i ciepły (EZW). Można je kupić w nabojach lub w wersji do systemu stałego zasilania. Zarówno EZN, jak i EZW drukują na papierach matowych i błyszczących, zakładając, że został wybrany odpowiedni czarny atrament - Eboni do matu, Photo Black do błysku i perły.\nTo nie pomyłka - zero profili, łatwa obsługa, normalne programy. Można wydrukować wszystko, co widać na monitorze i co można wysłać do drukarki - nawet kolorowe pliki! Oczywiście jeśli pogodzimy się z domyślnymi ustawieniami konwersji. A jeśli nie, wystarczy zamienić zdjęcie na odcienie szarości w taki sposób, jaki najbardziej nam odpowiada tak, żeby dobrze wyglądał na monitorze, i wcisnąć przycisk "drukuj". Łatwizna!\nEpson C86 jest wystarczająco tani, żeby kupić go jako drukarkę wyłącznie do czerni i bieli.\nCzy aby na pewno jest to tania alternatywa? Policzmy. Natychmiast poleciałem kupić dedykowaną drukarkę do atramentów UltraTone EZ, czyli Epsona C86. Po obniżkach zapłaciłem 64 dolary, łącznie z podatkiem. Od razu zamówiłem też naboje z atramentem, które kosztują tylko 10,95, a ponieważ są tylko cztery, wyszły 44 dolary za cały zestaw. Z tym systemem, w przeciwieństwie do HP, można używać każdego papieru - jednym z zalecanych jest Epson Enhanced Matte, bardzo dobry nośnik, który jest znacznie tańszy od pozostałych papierów wysokiej jakości. A jeśli zamierzacie używać drukarki codziennie albo co dwa dni i drukować za każdym razem po kilka zdjęć, już za 190 dolarów możecie zainstalować system stałego zasilania. Zestaw buteleczek o pojemności 11 ml, które starczą wam na 4 miesiące kosztuje tylko 66 dolarów, a zestaw półlitrowych butelek jedyne 194 dolary. Te ostatnie powinny starczyć na zawsze, chyba że drukujecie w hurtowych ilościach i regularnie wykańczacie głowice. Jednak nawet wtedy wystarczą na bardzo długo i pozwolą drukować za grosze.\nJak nowy system sprawuje się w praktyce? Gordon twierdzi, że świetnie, a ja mu wierzę, bo zna się na wydrukach. Wysłał mi ich kilka i w najbliższym czasie (do końca tygodnia?) zamieszczę tu jeden z nich. Kiedy i jeśli sam zacznę drukować za pomocą atramentów UltraTone EZ, nie omieszkam podzielić się z wami moimi wrażeniami.\nZabójczy obiektyw do cyfry\nJeśli regularnie czytacie mój felieton a zwłaszcza biuletyn, zorientowaliście się zapewne, że mam hopla na punkcie obiektywów. I to od bardzo dawna. Fotografowałem szkłami prawie wszystkich najlepszych producentów (może poza Angenieux i Kinoptikiem). Najwięcej wiem o obiektywach z zakresu ogniskowych, jakich sam używam, czyli od 28 mm do 90 mm, z kilkoma wyjątkami. Na przestrzeni lat "testowałem" (czytaj "wypróbowałem") mnóstwo szkieł - starych i nowych.\nDuże doświadczenie sprawiło, że wyrobiłem sobie specyficzny gust jeśli chodzi o obiektywy. Bardzo ważne są dla mnie ciężar i cena (z tych samych względów, z których zwracają na nie uwagę wszyscy konsumenci). Ogólnie rzecz biorąc, gustuję w obiektywach wysokiej jakości, a w szczególności w stałoogniskowcach. Ale spójrzmy prawdzie w oczy - większość nowych obiektywów z górnej półki przeznaczonych do lustrzanek cyfrowych to zoomy (z paroma wyjątkami) i tak już zostanie. Choćby dlatego, że kiedy producenci dopiero zaczynają nowe linie szkieł, na pierwszy ogień na pewno pójdą zoomy, bo właśnie obiektywy zmiennoogniskowe są najczęściej kupowane.\nJak dotąd większość zoomów przeznaczonych do cyfry nie zrobiła na mnie specjalnie dobrego wrażenia, choć z pewnością nie wszystkie miałem w ręku. Olympus C-8080 ma świetne szkło jak na cyfrówkę z niewymiennym obiektywem. 11 - 22 mm do systemu E Olympusa i pięćdziesiątka makro z tej samej stajni są świetne. Nawet szkło sprzedawane w zestawie z D70 jest niezłe, choć nie wywołuje przyśpieszonego bicia serca.\nNiedawno miałem przyjemność obejrzeć rezultaty pracy nowym zoomem, który moim zdaniem jest wyjątkowy - chodzi mianowicie o Tamrona 17 - 35 mm f/2,8-4 Di. W zasadzie pełna nazwa brzmi następująco: "SP AF 17 - 35 mm f/2,8-4 Di LD Aspherical (IF)" i zacznę od rozszyfrowania wszystkich skrótów. "SP" oznacza najwyższą linię szkieł Tamrona. "AF" to oczywiście automatyczne ustawianie ostrości (autofocus). 17 - 35 mm to zakres ogniskowych (odpowiadający 26 - 55 mm po podpięciu do cyfrówki Nikona). Pod tym względem jest niemal idealnie, bo jestem jednym z tych gości, którzy najlepiej czują się w okolicach 40 mm. "f/2,8-4" to otwór względny obiektywu - w tym wypadku szeroki koniec jest nieco jaśniejszy niż "tele". Taki zakres nie powalałby na kolana, gdyby chodziło o kamerę małoobrazkową, ale do cyfry nadaje się jak znalazł, bo w każdej chwili możemy skorzystać z wyższej czułości. "Di" oznacza "digitally integrated", czyli przystosowany do fotografii cyfrowej, przez co Tamron rozumie fakt, że obiektyw został zaprojektowany do aparatów z matrycami wielości APS-C. "LD" wskazuje, że w konstrukcji optycznej wykorzystano soczewki niskodyspersyjne (w tym wypadku jedną), a "Aspherical" oznacza soczewki, które mają przynajmniej jedną powierzchnię nie będącą wycinkiem sfery. Opisywany obiektyw ma aż trzy soczewki asferyczne. To dużo. I w końcu "IF", czyli system ogniskowania wewnętrznego - podczas ostrzenia poruszają się poszczególne soczewki, a nie cały obiektyw względem płaszczyzny filmu czy matrycy.\nZarejestrowaliście wszystko? Ale to wcale nie wszystko. Zostały jeszcze dwa bardzo ważne czynniki: ciężar (440 g) i cena - poniżej 500 dolarów.\nI właśnie te dwa ostatnie czynniki sprawiają, że Tamron 17 - 35 mm Di rzeczywiście się wyróżnia. Niemal każdy producent jest w stanie stworzyć świetne obiektywy jeśli tylko: a) będzie mógł sobie potem za nie słono liczyć i b) mogą być one tak duże i ciężkie, jak tylko potrzeba. Większość takich szkieł to, mówiąc delikatnie, wielkie bestie. Ogromniaste i ciężkie. Ten obiektyw taki nie jest. Wiem, wiem - prawdziwi mężczyźni nie boją się ciężarów... ale sami pewnie wolicie lżejszy sprzęt, zwłaszcza jeśli wasz styl fotografowania zmusza do stałego noszenia aparatu ze sobą. Każdy, kto siedzi w tym już parędziesiąt lat, miał w karierze kilka obiektywów, które częściej zostawały w domu tylko dlatego, że były cholernymi cegłami. Doświadczyli tego nawet miłośnicy ćwiczeń w siłowni. Nie zależy mi na jak najmniejszym ciężarze i wymiarach, obiektyw ma być wystarczająco mały i równie wystarczająco lekki.\nWiększość podobnych szkieł dużo kosztuje, co niekoniecznie można podciągnąć pod wadę, jeśli cena przekłada się na wysoką jakość wykonania i takąż jakość optyczną. Jednak jeśli chodzi o jasne zoomy często stosunek jakości wykonania i jakości optycznej do ceny nieco się nie zgadza. Z tym maleństwem jest zupełnie inaczej. Możecie mi wierzyć - 500 dolców za to szkiełko to prawdziwa okazja.\nOczywiście wszystkie wymienione przeze mnie wyżej zalety nie miałyby żadnego znaczenia, gdyby zdjęcia wykonane Tamronem nie wyglądały po prostu dobrze. Jak już wspomniałem, testuję obiektywy od wielu lat i mam specyficzny gust: od razu widzę, czy obiektyw ma to "coś". O co chodzi? O pewną spójność oddania obrazu; określony, właściwy wygląd fotografii. Mówcie na to "ostrość", "kontrast", "trójwymiarowość", jakkolwiek. Można do znudzenia analizować specyfikacje techniczne i wykresy MTF, ale nie zmieni to faktu, że niektóre obiektywy mają to coś, a inne nie (nawet jeśli ze względu na cenę powinny). Tamron 17 - 35 mm Di jest jednym z tych wybranych.\nJak to zazwyczaj bywa z zoomami, podczas fotografowania zbliżeń trzeba go porządnie przymknąć. To nic szczególnego. Wyjątkowe jest natomiast co innego; coś, co bardzo sobie cenię: ten obiektyw daje niemal taką samą wysoką jakość niezależnie od tego, czy fotografujemy przy pełnej dziurze, czy go przymkniemy (byle trzymać się z dala od najbliższej odległości przedmiotowej). Będziecie z tego szkła zadowoleni w każdej sytuacji zdjęciowej, nawet podczas fotografowania w "ciemności zastanej".\nCzy jest lepsze od konkurentów? Trudno powiedzieć i, szczerze mówiąc, zupełnie mnie to nie obchodzi. To bardzo praktyczny obiektyw zapewniający wysoką jakość obrazu. Dobrze wyważony niezależnie do jakiego aparatu go założymy. Ale najważniejsze, że zdjęcia nim wykonane sprawią, że chętniej będziecie wstawali rano, żeby wyjść z aparatem na dwór.\nJeśli fotografujecie 300D z obiektywem z zestawu, biegnijcie ile sił do sklepu, żeby kupić to maleństwo. Macie świetną matrycę - najwyższy czas się przekonać, na co ją stać. Z kolei jeśli przymierzacie się do zakupu D70, polecam zestaw z Tamronem 28 - 75 mm jako dwuobiektywową alternatywę do "kitowego" szkła sprzedawanego z tym aparatem. Nawet jeśli fotografujecie znacznie droższą lustrzanką cyfrową, zapewniam, że nie będziecie zawiedzeni. Polecam do każdej cyfry z matrycą APS-C.\nMam nadzieję, że pewne sprawy są dla was oczywiste - nie mam nic wspólnego z Tamronem, nie mam ich akcji, nie jestem na ich garnuszku, nie mam znajomych pracujących w tej firmie, nie mam też żadnych powodów, żeby zachwalać przewagę jakiegokolwiek aparatu czy obiektywu nad innymi. Ale po obejrzeniu kilku plików ze zdjęciami wykonanymi tym obiektywem, poszedłem do sklepu i go kupiłem. Zapłaciłem pełną cenę detaliczną, bez żadnych zniżek.\nWiem, że mam więcej obiektywów, niż potrzebuję. Ale niektóre szkła po prostu muszę mieć.\nJeśli ZAPRENUMERUJECIE biuletyn The 37th Frame będziecie mogli przeczytać o obiektywach znacznie więcej!


Nowoczesny dom - budować tradycyjnie czy szkieletowo? - Klub\nNowoczesny dom - budować tradycyjnie czy szkieletowo?\nCzy skoro wybieramy nowoczesny projekt domu, warto od razu zrobić krok naprzód i wybrać budowę w technice szkieletowej, czy jednak postawić tylko na nowoczesny design, stosując tradycyjne rozwiązania budowlane?\nTechnologia szkieletowa jest w Polsce wciąż mało znana, poza tym żeby dobrze zbudować taki dom, potrzebna jest firma, która doskonale zna się na tym, jak poprawnie zbudować taką konstrukcję.\nOgólnie domy nowoczesne moim zdaniem mają pewną przewagę nad tymi tradycyjnymi.\nTakże pod względem estetycznym. Warto sobie zobaczyć tu: http://www.dobredomy.pl/projekty/domy-nowoczesne/\nBuduj tradycyjnie - jestem zwolenniczką mieszkań przytulnych, w których czujesz się jak w domu a nie w jakiejś galerii czy muzeum sztuki nowoczesnej. Ale może przez to że należę do konserwatystów w tej kwestii\nCzego szukasz, znajdziesz* tu http://naukowiec.blogx.pl/ prawda że ciekawa oferta!\nOstatnio edytowane przez EkoCherish77 : 08-04-2015 o 13:16.\nMy będziemy budować tradycyjnie. Właśnie szukamy projektu na https://www.domywstylu.pl/domy-parterowe/\nNie chcemy żadnych udziwnień w domu, ma być normalnie i przytulnie Nie zależy nam na żadnych systemach itd.\nDokładnie nad tym się zastanawiam. Bardzo podobają mi się domy kanadyjskie, które widzę na Śląsku http://www.ibudhaus.pl, ale nadal nie wiem czy nie powinniśmy jednak zainwestować w tradycyjne budownictwo. Czy ktoś z Was mieszka może w takim domu kanadyjskim?\nWyślij prywatną wiadomość (PM) do użytkownika cherry12\nZnajdź wszystkie posty, których autorem jest cherry12\nJa bym chciała dom nowoczesny ale przytulnie urządzony taki ergonomicznym z innowacyjnymi rozwiązaniami i musze powiedziec ze mam wrazenie ze taki znalazłam: http://domywzieleni.pl/projekt/latimona-3/ przytulny duży idealny!