Zbrodnie z namiętności - ebook - Sławomir Koper - bookto.pl\nCopyright © by Sławomir Koper, MMXVIII\nRozdział 1. Aktorka i huzar\nRozdział 2. Tragedia w Tyflisie\nRozdział 3. Śmierć w kabarecie\nRozdział 4. Strzały na Senatorskiej\nRozdział 5. Sprawa Maliszów\nRozdział 6. Tajemnica śmierci Andrzeja Zauchy\nNie ma miłości bez zazdrości – głosi stare przysłowie i rzeczywiście jest w tym sloganie dużo prawdy. Uczucia wymagają wyłączności i wzajemności, w innym przypadku każdy związek może zamienić się w piekło. Od miłości jest bowiem całkiem blisko do nienawiści, a odrzucone czy wzgardzone uczucie łatwo może się przerodzić w głęboką niechęć czy agresję. A wówczas już nietrudno o tragedię.\nMedia zarzucają nas krwawymi historiami z miłością i przemocą w tle, gdzie śmierć jest częstym końcem nieudanego związku. Nie inaczej było w przeszłości, a żeby się o tym przekonać, wystarczy zajrzeć do prasy okresu międzywojennego czy też Młodej Polski. Sięgając dalej w przeszłość, również możemy odnaleźć spektakularne zbrodnie, których powodem były miłość lub zazdrość. Nie trzeba nawet czytać Otella Szekspira, wystarczy lektura kroniki Janka z Czarnkowa, gdzie opisano ponurą tragedię, jaka rozegrała się około 1370 roku w Rawie Mazowieckiej, a której bohaterami byli książę Siemowit III i jego druga żona, Anna. Po śmierci swojej pierwszej małżonki władca zakochał się w pięknej księżniczce ze śląskich Ziębic i pomimo znacznej różnicy wieku poślubił ją. Starzejący się Piast okazał się zazdrosnym mężem, a jego młoda żona miała na mazowieckim dworze wielu wrogów. Doradcy księcia oskarżali ją o nielojalność, a Siemowit uwierzył w plotki.\nKsiężna spodziewała się dziecka, ale to nie zapobiegło tragedii. Siemowit kazał uwięzić żonę na zamku w Rawie i udusić ją zaraz po wydaniu na świat potomka. Maleńkiego Henryka oddano na wychowanie rodzinie zamieszkującej w pobliżu, lecz wkrótce został on porwany przez pomorskich rycerzy wysłanych przez jego przyrodnią siostrę i następne kilka lat życia spędził nad Bałtykiem.\nWyrodny ojciec zobaczył swego syna dopiero po mniej więcej dziesięciu latach. Potomek był do niego tak podobny, że stary władca zrozumiał swój błąd. Zadbał o karierę Henryka, który dzięki jego poparciu został później biskupem płockim. Nie był mu jednak pisany los duchownego, bo odezwała się w nim gorąca krew ojca. Zakochał się w księżniczce litewskiej Ryngalle i dla niej zrezygnował z godności biskupa. Jednak i wówczas nie zaznał szczęścia, gdyż wkrótce po ślubie zmarł otruty, podobno na polecenie ukochanej żony.\nNie bez powodu wspomniałem wcześniej o Szekspirze, gdyż historia Siemowita odbiła się głośnym echem w Europie i zainspirowała angielskiego dramaturga do napisania Opowieści zimowej.\nInna tragedia z miłością w tle, która stała się kanwą znanego utworu literackiego, wydarzyła się w ostatnich latach istnienia Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Opisał ją Antoni Malczewski w powieście poetyckiej Maria, a pierwowzorami jej bohaterów byli Szczęsny Potocki (późniejszy targowiczanin) i szlachcianka Gertruda Komorowska. Młody magnat poznał swoją wybrankę, mając osiemnaście lat, zakochał się w niej z wzajemnością, a kiedy dziewczyna zaszła w ciążę, poślubił ją potajemnie w cerkwi w Niestanicach w grudniu 1770 roku. Tego nie mógł zaakceptować ojciec Szczęsnego. Dziedzic największej fortuny Rzeczypospolitej miał być mężem zwykłej szlachcianki! Dwa miesiące później na polecenie starego Potockiego ciężarną dziewczynę porwano i uduszono, a jej ciało wrzucono do przerębli.\nSzczęsny z pokorą przyjął postępek ojca. Wprawdzie usiłował podobno popełnić samobójstwo, podrzynając sobie gardło scyzorykiem, ale szybko zapomniał o ukochanej. Wyjechał za granicę, a następnie poślubił Józefinę Mniszchównę, z którą dochował się jedenaściorga dzieci. Sprawiedliwości natomiast nie uszli rodzice Szczęsnego. Sądy Rzeczypospolitej sprawą się oczywiście nie zajęły, ale oboje Potoccy niebawem zmarli w dość tajemniczych okolicznościach.\nW książce, którą macie Państwo przed sobą, nie sięgam jednak tak daleko w przeszłość, koncentrując się właściwie na ostatnich stu latach naszych dziejów. Zaczynam od opowieści o zabójstwie popularnej aktorki Marii Wisnowskiej, którą w niewyjaśnionych do końca okolicznościach zastrzelił zakochany w niej do szaleństwa oficer lejbgwardii. Następnie przechodzę do tragicznej śmierci Dagny Juel-Przybyszewskiej i samobójstwa jej mordercy i przyjaciela, Władysława Emeryka. Kolejne trzy historie pochodzą z okresu międzywojennego, natomiast ostatni rozdział poświęcony jest stosunkowo niedawnej tragicznej śmierci Zuzanny Leśniak i Andrzeja Zauchy. Przy jego pisaniu wykorzystałem akta śledztwa i procesu Yves’a Goulais – męża Zuzanny i zabójcy obojga kochanków. Mam wrażenie, że dzięki temu udało mi się wyjaśnić motywy kierujące mordercą, a także zrekonstruować dzieje romansu piosenkarza z aktorką, o którym dotychczas niewiele było wiadomo.\nBohaterów mojej książki dobierałem starannie, gdyż chciałem przedstawić historie, które będą dla czytelników intrygujące, a zarazem różnorodne. Mamy tu zatem opowieści nie tylko o zbrodniach z namiętności i zazdrości, ale również przypadek Marii i Jana Maliszów, którzy w latach 30. ubiegłego wieku, udręczeni biedą, popełnili potrójne morderstwo, a na sali sądowej samooskarżali się, biorąc winę na siebie. Tak się bowiem kochali, że chcieli wspólnie zakończyć życie na szubienicy.\nNie znajdą jednak Państwo w tej książce jednego z najsłynniejszych procesów II Rzeczypospolitej, czyli sprawy Gorgonowej. Zbrodni w Brzuchowicach poświęciłem duży rozdział w jednej ze swoich wcześniejszych książek i nie chciałem się powtarzać, tym bardziej że do dzisiaj nie zmieniłem poglądu na tę sprawę, a żadne nowe materiały na jej temat się nie ukazały.\nAktorka i huzar\nWczesnym rankiem 1 lipca 1890 roku do mieszkania Aleksandra Lichaczowa, rotmistrza grodzieńskiego pułku huzarów lejbgwardii, wtargnął jego kolega, kornet Aleksander Bartieniew. Oficer był w stanie histerii, od progu krzyczał, że zamordował Manię, i próbował zerwać z munduru oficerskie dystynkcje. Lichaczow usiłował uspokoić przyjaciela, podejrzewając, że jak zwykle nadużył on trunków. Gdy jednak Bartieniew zaczął chaotycznie tłumaczyć, że zabił aktorkę Marię Wisnowską, rotmistrz zaczął się obawiać, że relacja kolegi może być prawdziwa.\nLichaczow nie stracił głowy i wezwał podległych mu oficerów. Wspólnie ustalili, że sprawę należy zbadać, i w tym celu do mieszkania aktorki przy ulicy Złotej 3 wysłali korneta Bazylego Kapnista. Ten dowiedział się od służby, że Wisnowska poprzedniego dnia wyszła dokądś wieczorem i do tej chwili nie powróciła.\nTymczasem w mieszkaniu Lichaczowa domniemany zabójca powoli dochodził do siebie. Obficie raczony przez kolegów alkoholem opanował się i wyznał, że zabójstwa dokonał w wynajętej dla siebie i Wisnowskiej garsonierze przy ulicy Nowogrodzkiej. Informacja ta zbiegła się z telefonem od Kapnista, który zameldował, że nie znalazł aktorki w jej mieszkaniu, dlatego też na Nowogrodzką wysłano sztabsrotmistrza Juliana Jelca, do którego miał dołączyć Kapnist. Oficerowie potwierdzili na miejscu informację o wynajęciu przez Bartieniewa mieszkania na parterze, wezwali policjanta i wraz z nim oraz ze stróżem weszli do lokalu.\n„[…] zobaczyli w kącie dwoje drzwi, prowadzących do sąsiedniego mieszkania – relacjonowano podczas późniejszego procesu – następnie mały stolik, a na nim i obok na podłodze talerze z resztkami niedojedzonej kolacji, dwie butelki: jedną próżną, a drugą niedopitą, szklankę z resztką jakiegoś czarnego płynu i różne inne naczynia, świadczące o niedawnym dopiero użyciu takowych”1.\nLokal był bardzo ciemny, dlatego oficerowie dopiero po dłuższej chwili dostrzegli kolejne drzwi, prowadzące do niewielkiego pokoju, od dołu do góry przystrojonego w fałdowane draperie. Tam znaleźli ciało aktorki.\n„Leżała na sofie w koszuli – informował następnego dnia »Kurier Poranny« – twarz miała oblaną opiumem, którego flaszka stała obok na stoliku. Na lewej stronie piersi miała ranę od postrzału rewolwerowego wymierzonego w samo serce. [...] Oprócz tego znaleziono list do matki i do dwóch osób oraz kartkę do dyrekcji teatrów”2.\nU stóp zabitej leżał huzarski pałasz, obok stała niedokończona butelka szampana. Na podłodze walały się w nieładzie części damskiej odzieży oraz kilkadziesiąt kawałków podartych kartek zapisanych ołówkiem.\nNa ciele aktorki znaleziono trzy wiśnie (aktorkę nazywano „Wisienką”) oraz dwa bilety wizytowe Bartieniewa. Na jednym z nich znajdowała się krótka notatka napisana jej ręką:\n„Człowiek ten postępuje sprawiedliwie, zabija mnie... Ostatnie pożegnanie ukochanej i świętej matce i Aleksandrowi... żal mi życia i teatru... Matko ty biedna, nieszczęśliwa, nie proszę o przebaczenie, gdyż umieram nie z własnej woli… Matko! My się jeszcze zobaczymy tam w górze, czuję to w ostatniej chwili. Nie igra się z miłością”3.\nNiezwykła kariera pięknej Marii\nPrzez wiele lat nie znano dokładnej daty urodzin Marii Wisnowskiej, gdyż zwyczajem wielu artystek zazdrośnie strzegła ona tajemnicy, modyfikując na bieżąco podawane informacje. Na nagrobku na stołecznych Powązkach wyryto dzień 23 grudnia 1861 roku, w rzeczywistości jednak Wisnowska przyszła na świat dokładnie dwa lata wcześniej4.\nUrodziła się w Warszawie, była córką pochodzącego ze Zgierza kupca Oswalda Wisnowskiego i Emilii Hoffman. Ojca właściwie nie znała, bo z bliżej nieznanych powodów popełnił on samobójstwo, gdy Maria miała pięć lat. Biedy jednak nie cierpiała, jako że ojciec – obrotny handlowiec – musiał pozostawić po sobie w miarę przyzwoity spadek. Jako młoda dziewczyna trafiła na jedną ze stołecznych pensji, gdzie zainteresowała się aktorstwem. Grywała w szkolnych przedstawieniach, podczas których szybko zauważono jej talent. Później opowiadano, że uczyła się aktorstwa w szkole Emiliana Derynga, w co raczej trudno uwierzyć, gdyż znakomity aktor i reżyser otworzył swoją placówkę wtedy, gdy Wisnowska grała już na scenie lwowskiego Teatru Skarbkowskiego. Zapewne brała więc udział w mniej lub bardziej formalnych kursach aktorstwa, o których nic bliższego nie wiadomo.\nTeatr stanowił jedną z najważniejszych rozrywek belle epoque, jednak stosunek społeczeństwa do aktorów był dowodem hipokryzji tamtych czasów. Porządny Europejczyk nie wyobrażał sobie życia bez teatru, lecz aktorzy zajmowali stosunkowo niskie miejsce w hierarchii społecznej. Pokazywanie się na scenie uważano za niegodne przyzwoitej kobiety, toteż „komediantka” nie mogła być przyjmowana i szanowana w eleganckim towarzystwie. Urodziwe aktorki uwielbiano, ale traktowano je jak pewien rodzaj luksusowych kurtyzan czy wręcz „kobiet upadłych”. Znalazło to odzwierciedlenie w ironicznej uwadze Boya-Żeleńskiego, że uczciwej dziewczynie po „chwili zapomnienia się” pozostawało „chyba umrzeć już – albo… zostać… artystką”.\nInna sprawa, że większość ówczesnych aktorek prowadziła swobodny tryb życia w otoczeniu zamożnych przyjaciół czy sponsorów. Kariera sceniczna nie trwała zbyt długo, a na wysokie apanaże mogły liczyć tylko młode artystki. Dlatego większość z nich starała się zapewnić sobie przyszłość poprzez kontakty intymne z bogatymi wielbicielami. Małżeństwo nie wchodziło w rachubę, bo tego rodzaju związek uważano za skandaliczny mezalians i belle epoque w tej kwestii stwarzała bariery nie do sforsowania. Incydentalne przypadki potwierdzały tylko regułę, a i wtedy warunkiem ślubu bardzo często było porzucenie zawodu przez kobietę.\nKariery rozpoczynano na scenach prowincjonalnych, gdzie łatwiej było się przebić, by po zdobyciu odpowiedniego rozgłosu powrócić do Warszawy. Tak też postąpiła Wisnowska, wyjeżdżając jesienią 1878 roku do Lwowa, gdzie trafiła do zespołu Teatru Skarbkowskiego. Od samego początku grała dużo, chociaż z reguły powierzano jej epizodyczne role naiwnych panienek, ofiar męskich manipulacji. Recenzje zbierała jednak przyzwoite, a pobyt we Lwowie był dla niej doskonałą szkołą życia i zawodu.\nWprawdzie była świadoma swojej urody, ale męskie hołdy (a szczególnie ich gwałtowność) wzbudzały w niej wówczas bardzo mieszane uczucia.\n„[…] Tak strasznie się nudzę – notowała w prowadzonym wówczas pamiętniku. – Przecież to nie do wytrzymania, trzy razy mnie kto zobaczy i już się kocha. Głupcy! Te wszystkie serdeczne wynurzenia już mi się sprzykrzyły; myślałam, że chociaż Borkowski będzie rozsądniejszy”5.\nŚpiewak operowy Leon Borkowski był od niej o ponad trzydzieści lat starszy i miał żonę, co nie przeszkadzało mu w adorowaniu urodziwej koleżanki. Inny z jej wielbicieli, namiestnik Galicji hrabia Alfred Józef Potocki, był jeszcze starszy, ale szybko przeszedł od słów do czynów. Próbował uczynić z Wisnowskiej swoją metresę, co ona przyjęła z największym oburzeniem. Zanotowała, że hrabia nie zachował się „jak szlachcic” i „gdyby nie niezwykła [jej] przytomność, człowiek ten wywiózłby ją”.\nPortret Marii Wisnowskiej, fot. z archiwum Biblioteki Narodowej.\nJej powodzeniu nie można się specjalnie dziwić, należała bowiem do kobiet, dla których mężczyźni często tracili głowy.\n„Wzrostu średniego – wspominał Stefan Krzywoszewski – […] owal jej twarzy był doskonały, usta nieco szerokie, o pełnych wargach, włosy popielate. Największy urok tkwił w oczach o barwie i blasku akwamaryny, gdy były pogodne, a które ciemniały w podnieceniu”6.\nPotocki i Borkowski nie byli wyjątkami. Maria przechodziła przyspieszony kurs codziennego życia i odkryła, że wielu mężczyzn traktuje aktorki jak łatwą zdobycz. Oburzało ją to, szczególnie jeśli wielbiciel potrafił „wtargnąć nieledwie do sypialni i rościć jeszcze wielkie pretensje, jeśli się go znać nie pragnie”7.\nZ satysfakcją jednak odnotowała, że uroda i kokieteryjne zachowanie mogą jej pomóc w karierze. Zresztą zawsze lubiła się podobać, bawiła ją świadomość, że ma wielbicieli, oczywiście dopóki ich zachowanie nie przekraczało pewnych granic. Wprawdzie marzyła wówczas o wielkiej i jedynej miłości, ale nie myślała o zamążpójściu.\n„Czy mi kto wierzy, jak na to zasługuję? – pytała samą siebie na kartkach pamiętnika. – Przenigdy. Ludzie nigdy mnie nie zrozumieją; nazywają mnie kokietką i dziewczyną lekkomyślną. To i cóż?! Niech sobie myślą, co im się podoba”8.\nSzybko też dostrzegła, że ludzie w kontaktach z aktorami zastanawiają się, kiedy ci zachowują się naturalnie, a kiedy „grają komedię”. Szybko uczyniła z tego skuteczną broń i od tej pory w życiu miała się zachowywać jak na scenie, by z czasem zupełnie przestać odróżniać świat realny od świata teatralnego…\nNad Pełtwią spędziła dwa lata, po czym uznała, że nadszedł czas na powrót do stolicy. We Lwowie nie czuła się najlepiej, zawsze miała wrażenie, że przebywa w obcym mieście. Ze znajomości, jakie tam wówczas nawiązała, najważniejszą okazała się ta ze śpiewakiem operowym Aleksandrem Myszugą, który miał odegrać dużą rolę w jej życiu.\nPo raz pierwszy pojawiła się w Warszawie na scenie Teatru Letniego w wakacje 1880 roku. Odnotowano jej debiut, chociaż recenzent bardziej zwracał uwagę na warunki fizyczne aktorki niż na jej grę.\n„W rolach naiwnych debiutuje panna Wisnowska, artystka sceny lwowskiej, z wielkim powodzeniem. Talent to widoczny i niepospolity, inteligencja silna, warunki zewnętrzne wyborne”9.\nMłodej aktorce powierzano role charakterystyczne, a jej kreacje spotykały się z uznaniem widzów i krytyków. Z tego też powodu niebawem miała wejść w konflikt z ulubienicą części widowni, Jadwigą Czaki. Aktorki były rówieśniczkami, specjalizowały się w podobnym repertuarze i wkrótce ich rywalizacja miała zelektryzować całe miasto.\nNa razie jednak Wisnowska dopiero urządzała się w stolicy. Wyjechała jeszcze na pewien czas do Lwowa, gdzie zapewne kończyła swoje zobowiązania kontraktowe, a po powrocie wynajęła niewielkie mieszkanie przy ulicy Długiej. Była to całkiem dobra lokalizacja – w tym samym domu mieszkał malarz Leon Wyczółkowski, a w pobliżu znajdowała się redakcja „Gazety Warszawskiej”. Wisnowska szybko nawiązywała potrzebne znajomości, wiedziała bowiem, że bez poparcia prasy nawet najbardziej utalentowana aktorka nie stanie się gwiazdą. I co najważniejsze, już wkrótce w gronie jej wielbicieli znalazł się generał Dymitr Palicyn, zastępca prezesa Warszawskich Teatrów Rządowych. A taka znajomość musiała oznaczać znaczne przyspieszenie kariery.\nDla Wisnowskiej była ona tym bardziej istotna, że aktorka miała już dość grania niewiniątek, podlotków czy kobiet o psychice dziecka. Chciała ambitniejszego repertuaru i dzięki poparciu prasy oraz Palicyna osiągnęła swój cel. Jednocześnie zmodyfikowała zachowanie sceniczne, przestała się koncentrować na roli, zmuszała widzów do postrzegania jej jako kobiety, a nie jako aktorki. Przyniosło to znakomite rezultaty, gdyż jej wielbicieli zaczęto liczyć w setki i tysiące. Konflikt z Jadwigą Czaki wybuchnął z całą gwałtownością, a umiejętnie podsycała go prasa. Zwolennicy obu aktorek otwarcie ze sobą rywalizowali, co było szczególnie widoczne podczas przedstawień, w których obie aktorki grały obok siebie.\n„Wychodzi jakaś jedna panna na scenę – opisywał pewien szlachcic z prowincji – a tu paradyz [galeria – S.K.] z jednej strony syka, a z drugiej bije w łapy, że mało nie puchną. […] Wyszła znów jakaś druga pani czarno ubrana, a tu powtarza się ta sama scena, tylko ci, co sykali, klaszczą, a ci, co klaskali, sykają. I tak się powtarzało, ilekroć na scenie ukazała się biała lub czarna dama”10.\nPowszechnie wówczas korzystano z pomocy klakierów, jednak największy aplauz wytwarzali gimnazjaliści i studenci zajmujący najtańsze miejsca. O ich względy zabiegali nawet uznani aktorzy, bo galeria każdego mogła wynieść pod niebiosa albo zniszczyć. W przypadku urodziwych aktorek to właściwie reakcje ich najmłodszych wielbicieli decydowały o powodzeniu. Wisnowska nigdy o tym nie zapominała i grała tak, by poruszyć zmysły męskiej części widowni. Wprawdzie krytycy czasami protestowali, ale oni także ulegali fascynacji jej osobą.\nGrając role kobiet upadłych czy różnego rodzaju femme fatale, Wisnowska często pojawiała się na scenie w negliżu, co w tamtych czasach było oznaką szczególnej odwagi. Stołeczne dewotki opowiadały ze zgrozą, że „Wisienka” potrafiła unieść suknię i pokazać gołe łydki, ale mężczyznom to się podobało. Złośliwi jednak twierdzili, że w grze Marii było mało sztuki, gdyż na scenie nie musiała niczego udawać i zachowywała się tak samo jak w normalnym życiu.\nLubiła role młodych chłopców i chętnie przywdziewała męski strój, a zwłaszcza obcisłe spodnie, które znakomicie uwydatniały jej nogi. Szczególnie przypadła jej do gustu rola Puka we Śnie nocy letniej, gdzie przyodziana w kostium stylizowany na epokę renesansu doprowadzała do szaleństwa męską część widowni.\nWiedziała też, że nic tak nie zwiększa popularności jak odrobina skandalu. Dlatego w październiku 1883 roku redakcje stołecznych gazet otrzymały anonimowe listy informujące o jej samobójstwie, które miała popełnić w swoim mieszkaniu. Informacja błyskawicznie rozeszła się po mieście, dom przy Długiej był oblegany, a dziennikarze nie nadążali z prostowaniem plotki.\n„[…] Biegnę do telefonu – irytował się Bolesław Prus. – Dyń, dyń... Jestem [odzywa się ktoś z] »Kuriera Warszawskiego« […] Czy żyje panna Wisnowska? Żyje, niech was diabli porwą, już pyta się osiemdziesiąty. Tak? Osiemdziesięciu pyta się o zdrowie? Jak ręką odjął straciłem życzliwość dla pięknej męczennicy. Swoją drogą muszę zrobić coś ze współczuciem, które nabrzmiało mi w piersi”11.\nMaria Wisnowska w jednej z ról, fot. z archiwum Biblioteki Narodowej.\nSalon panny Wisnowskiej\nMaria inwestowała także w siebie, uczyła się języków obcych, brała lekcje gry scenicznej. W swoim mieszkaniu zorganizowała coś w rodzaju salonu, ale zapraszała do niego niemal wyłącznie osoby, które mogły pomóc jej w karierze. Oczywiście byli to sami mężczyźni, gdyż znajomości z kobietami nigdy jej nie interesowały. Bywali u niej dziennikarze, literaci, plastycy, a także oficerowie rosyjscy. Wyraźnie jednak oddzielała od siebie poszczególne grupy znajomych, dbając o to, by nie dochodziło do przypadkowych spotkań Rosjan z Polakami.\nGości przyjmowała ubrana dość swobodnie jak na obyczaje epoki. Z reguły były to stroje orientalne lub antyczne, czasami zwiewny peniuar. Najczęściej miała odsłonięte łydki, co bardzo podobało się gościom, wśród których nie brakowało jej kochanków.\nW tym czasie daleko odeszła od ideałów głoszonych na kartach lwowskiego pamiętnika i nie uchodziła za osobę specjalnie pruderyjną. Tak naprawdę po powrocie do Warszawy interesowały ją wyłącznie trzy rzeczy: kariera, pieniądze i seks. Chętnie łączyła te elementy ze sobą, toteż jej kochankami z reguły byli ludzie o odpowiedniej pozycji: znani aktorzy, dziennikarze i przemysłowcy. Było to zgodne z ówczesną moralnością, w której obowiązywała zasada, że „z kochanki nie należy czynić żony, a z żony kochanki”. Wisnowska nie lubiła zresztą monogamii.\nPewien problem stanowiły jednak romanse z carskimi oficerami. Nie były one mile widziane w stolicy, chociaż stanowiły normalną praktykę, gdyż Rosjanie uchodzili za ludzi mających szeroki gest. Gdy na początku XX wieku inna warszawska gwiazda, Lucyna Messal, wdała się w romans z samym generał-gubernatorem Gieorgijem Skałonem, otrzymała od niego powóz, który był wystarczająco elegancki, by po latach służyć prezydentowi Wojciechowskiemu.\n„Wisienka” zadbała o swoje interesy, wiążąc się z wiceprezesem, a potem prezesem Warszawskich Teatrów Rządowych, generałem Palicynem. Znalazło to przełożenie na jej zarobki, które w 1884 roku składały się z gaży 1500 rubli (około 18 000 euro) oraz 7 rubli za każdy występ, co dawało roczny dochód w wysokości około 3000 rubli. Pod koniec kariery zarabiała 2500 rubli i 15 rubli za spektakl, czyli otrzymywała łącznie ponad 5000 rubli (około 60 000 euro). Dla porównania wykwalifikowany robotnik zarabiał wówczas 40 rubli miesięcznie, a żołd porucznika wynosił 100 rubli.\nMaria jednak nie czuła się spełniona, gdyż uważała, że nie dostaje ról na miarę swojego talentu. Najwyraźniej zarobki nie były dla niej najważniejsze, tym bardziej że na bieżące wydatki pieniędzy miała pod dostatkiem. Była jednak zazdrosna o sławę i chciała grać jak najwięcej, a żeby to osiągnąć, nie cofała się nawet przed szantażem.\n„W ubiegłym tygodniu groziła dymisją panna Wisnowska, która uważa się za upośledzoną przy rozdawnictwie ról – oburzał się Aleksander Świętochowski. – Chwalimy ją bardzo, że chce więcej grać, to jest pracować, ale upośledzenia żadnego nie widzimy. Jeżeli ktoś, to przede wszystkim panna Wisnowska nie powinna skarżyć się ani na dyrekcję, ani na publiczność, [bo] pierwsza pozwoliła jej stanąć na najwyższym szczycie, na jakim artysta tej miary stanąć może, druga wynagradza ją uznaniem bez skąpstwa, owszem, z pewną rozrzutnością. Gdyby panna Wisnowska wiedziała, ilu ludzi utalentowanych podziękowałoby Bogu lub losowi za jej pensję i jej sławę, niezawodnie ani razu nie żądałaby dymisji!”12\nJednym z wielbicieli Marii był student warszawskiego Instytutu Weterynarii, Stefan Żeromski. Nie opuszczał właściwie żadnej nowej inscenizacji z jej udziałem, a niemal każdą z nich witał ogromnym aplauzem. Doceniał talent aktorki, jednak widział w niej przede wszystkim niezwykle seksowną kobietę. Twierdził, że „ślicznie gra”, ale „jeszcze śliczniej się bestia charakteryzuje”.\nBywał też na popisach recytatorskich Marii, zauważając, że „przepyszna jest na estradzie”. Cenił jej poczucie humoru, wdzięk i urok osobisty, nie przesłaniało mu to jednak trzeźwego spojrzenia na jej sceniczną kokieterię. Czasami uważał to za niesmaczne, kompletnie nieodpowiednie dla postaci, w jakie Wisnowska się wcielała. Szczególnie skrytykował ją za rolę Ofelii, do której miała w ogóle nie pasować:\n„Klapa formalna. Nie mówię o Ofelii Wisnowskiej, bo mnie febra trzęsie. Ta sroka głupia w scenie obłąkania kokietowała oczami oficerów z pierwszego rzędu, grała wszystko naiwnie, głupio naiwnie – tak, że najobskurniejszy widz nie zdołałby pojąć, dlaczego właściwie ta pensjonarka miała dostawać obłędu”13.\nŻeromski nigdy nie poznał osobiście Wisnowskiej, czego nie można powiedzieć o innym jej wielbicielu, Stefanie Krzywoszewskim. Był on wówczas studentem Szkoły Handlowej Leopolda Kronenberga i pierwszy raz spotkał Marię na kolacji w domu jednego z kolegów, który był synem pewnej aktorki. Wisnowska, ubrana w „długą rotundę podbitą futrem”, zrobiła niezwykłe wrażenie na Krzywoszewskim i jego znajomych.\n„Uśmiechała się radośnie – wspominał. – […] Atmosfera szybko się podniosła. Wisnowska była w doskonałym humorze. Podniecały ją gorące spojrzenia młodych chłopców, rozmowa pieniła się jak potok górski”14.\nPo kilku przypadkowych spotkaniach Krzywoszewski został zaproszony na ulicę Długą. Znajomi ostrzegali go, że aktorka jest „bardzo niebezpieczna”, a co gorsza, „skomplikowana”, jednak chłopak nie zwracał uwagi na przestrogi. Maria była dla niego ideałem kobiety, toteż poważnie już zadurzony wszedł w „zawiły labirynt jej zainteresowań, radości, trosk i zabiegów”. Po latach przyznał, że zachowywał się jak dziecko, „które idzie pod wodę nieświadome jej głębi i wirów”.\nPo pierwszym spotkaniu przyszły następne – Krzywoszewski odprowadzał Wisnowską do teatru, asystował jej podczas spacerów, czasami razem odwiedzali lokale. Na ogół jednak nie przebywał z nią sam na sam, bo niemal zawsze ktoś im towarzyszył, jako że Maria lubiła mieć obok siebie kilku mężczyzn. Pewnego dnia spotkał się z nią w Ogrodzie Saskim.\n„W pewnej chwili – wspominał – przechodził koło nas młodzieniec słusznego wzrostu, w czarnej utrudzonej pelerynie. Na głowie miał miękki kapelusz o szerokich brzegach, spod którego sypały się nieprawdopodobnie obfite kędziory żółtych włosów. Ukłonił się Wisnowskiej. Kim był ten Absalom?\n– Młody pianista – odrzekła – niedawno dawał koncert, bez większego zresztą powodzenia.\nZatrzymała się na sekundę, wreszcie przypomniała sobie nazwisko.\nKrzywoszewski i Wisnowska zostali wreszcie kochankami, artystka jednak nie znała pojęcia „wierność”, w związku z czym młodzieniec musiał pogodzić się z faktem, że dzieli ukochaną z kilkoma rywalami. Zorientował się również, że partnerka zawsze kontrolowała sprawy seksu i miłości i chociaż „chętnie ulegała porywom”, to nigdy „nie traciła samoopanowania”.\n„W chwilach przepastnego upojenia jej szeroko rozwarte źrenice wpatrywały się uparcie w moje oczy, na jej ustach jawił się zagadkowy uśmiech, w którym mieściła się radość z rozkoszy własnej i duma z mojego szczęścia”16.\nKrzywoszewski zaczął nawet myśleć o ślubie, bo dla niego uczucie i małżeństwo były sprawami nierozerwalnie związanymi ze sobą. „Wisienka” z uśmiechem wysłuchała jego wynurzeń, po czym pozbawiła go wszelkich nadziei, stwierdzając, że wykonywany zawód uniemożliwia jej założenie rodziny. Trudno zresztą było odmówić logiki jej wywodom:\n„Aktorka rozmiłowana w swej sztuce nie powinna wychodzić za mąż. Związek małżeński, z wszystkimi jego konsekwencjami, czyni z aktorki albo złą żonę, albo zaniedbaną artystkę. Teatr wymaga całkowitego oddania się, nie znosi podziału”17.\nNajwierniejszym z wielbicieli i kochanków Wisnowskiej był tenor Aleksander Myszuga. Poznali się we Lwowie, gdy Maria dopiero zaczynała swoją karierę. Zapewne wówczas do niczego jeszcze między nimi nie doszło, gdyż ona miała wtedy romans z innym kolegą ze sceny, Władysławem Woleńskim. Znajomość z Myszugą odnowiła, gdy wiosną 1884 roku pojawił się on w Warszawie, dość szybko stając się stałym bywalcem mieszkania przy ulicy Długiej.\nPoczątkowo była to przyjaźń dwojga artystów, którzy wzajemnie recenzowali swoje występy. Myszuga namawiał Marię do dalszej nauki aktorstwa i poszerzania repertuaru.\n„Uroda minie – tłumaczył – czym wtedy będziesz błyszczeć, co ci zostanie? Trzeba, byś sztuce służyła. Pogłębiaj studia klasyczne, kształć się. Bawisz się, to niegodne artystki, przed którą ludzie biją pokłony jak przed prawdziwą kapłanką sztuki. To, że tłum obsypuje Cię kwiatami, a krytyka nazywa doskonałością, nie jest wszystkim”18.\nMyszuga obawiał się o przyszłość przyjaciółki, dostrzegał bowiem, że za kilkanaście lat jej sposób gry nie będzie już miał racji bytu. Nie chciał, aby musiała zrezygnować z aktorstwa, tym bardziej że skala jej talentu umożliwiała jej przyjmowanie ról typowo dramatycznych, przy których wiek i uroda nie były najważniejsze.\nDoradzał jej zresztą nie tylko jako przyjaciel, ale także jako mężczyzna szaleńczo w niej zakochany. Z jego strony nie była to przelotna fascynacja urodziwą koleżanką – on naprawdę chciał spędzić z nią życie.\n„Jest to coś w rodzaju choroby, która spadła na mnie pomimo mojej woli – wyznawał Wisnowskiej. – Zmiłuj się nade mną! Pomyśl, w jaką przepaść mnie wpychasz. Jesteś piękna, idealna, boska. Możesz być tylko moim marzeniem, a nie rzeczywistością”19.\nTymczasem ona traktowała go tak samo jak innych. Wprawdzie i jej zdarzały się miłosne wyznania, ale czasami w ogóle nie chciała go widywać. Zostali kochankami, co nic nie zmieniło w jej postępowaniu. Wyśmiała jego oświadczyny, odpowiedziała też ironią, gdy zagroził, że poślubi inną. On jednak spełnił groźbę i w lipcu 1885 roku rzeczywiście ożenił się Marią Głowacką. Wisnowska skwitowała to stwierdzeniem, że i tak „jeszcze do niej wróci”, po czym demonstracyjnie wysyłała bukiety kwiatów do mieszkania nowożeńców.\nNa scenie chętnie wpadała w miłosne uniesienia, natomiast poza teatrem wyznawała zasadę, że kobieta „powinna być jak kiper, który każdego wina próbuje, ale żadnym się nie upaja”. W jej życiu nie było miejsca na uczucie, potomstwo czy małżeństwo. Nie zamierzała porzucać teatru, była całkowicie uzależniona od aktorstwa, a jeszcze bardziej od zachwytu publiczności i hołdów wielbicieli.\nTymczasem Myszuga szybko zrozumiał, że chociaż miał żonę, kochał tylko Wisnowską. Próbował walczyć z uczuciem, ale musiał się poddać.\n„Zupełnie straciłem głowę – pisał do niej. – Sam siebie nie poznaję, piekielne szaleństwo opętało mnie. Sam sobie nie mogę zdać sprawy, czy Cię jeszcze kocham, czy nienawidzę za to, że tak strasznie się meczę. Z człowieka stałem się potworem, wszystko, co było dla mnie święte, umarło […] ”20.\nTwierdził, że dopiero teraz może zrozumieć Don Josego z Carmen Bizeta (chociaż wcześniej śpiewał tę partię wielokrotnie), czyli człowieka, który z zazdrości zamordował niewierną kochankę. Nie najlepiej wróżyło to Wisnowskiej, tym bardziej że w jej życiu już wkrótce miał się pojawić człowiek znacznie mniej subtelny niż Myszuga…\nŚpiewak próbował różnych sposobów, by odzyskać kontrolę nad swoim życiem. Czasami wyznaczał sobie liczbę dni, które zamierzał spędzić bez widoku ukochanej, mając nadzieję, że poprzez wydłużanie tych okresów będzie w stanie uniezależnić się od Marii. Jednak gdy Wisnowska wyznała mu, że też nie jest jej obojętny, znów stracił dla niej głowę:\n„Jestem taki, jakim mnie uczyniła Twoja miłość. Kocham Cię! Kocham tak, jak żadne ludzkie serce nie jest zdolne kochać. […] Chcę być dla Ciebie tym, co zdolna jest stworzyć Twoja mądrość”21.\nAleksander nie chciał czekać. Miał nadzieję, że Maria zgodzi się wyjść za niego za mąż i rozpoczął nawet procedurę unieważnienia małżeństwa (w zaborach rosyjskim i austriackim nie istniały rozwody). Co prawda miał dziecko, ale nie wpłynęło to na jego decyzję. Ostatecznie orzeczono nieważność małżeństwa śpiewaka, jednak wówczas wydarzyło się coś, co wpłynęło na jego stosunki z Wisnowską. Maria nieoczekiwanie, niemal z dnia na dzień, opuściła Warszawę i miała powrócić nad Wisłę dopiero po roku.\nBadacze są zgodni, że Wisnowska zaszła w ciążę i dlatego wyjechała z miasta. Nie wiadomo, kto był ojcem dziecka (być może Myszuga) ani jakie były losy niemowlęcia. Prawdopodobnie oddała je gdzieś na wychowanie i możliwe, że więcej już go nie zobaczyła. Była na tyle zamożna, że mogła opłacić długoletnią opiekę nad dzieckiem, jednak nie wiadomo, czy miała wobec niego jakiekolwiek plany.\nNie chciała, by w Warszawie widywano ją w odmiennym stanie. Zapewne wtajemniczyła przełożonych w swoją sytuację i dostała w teatrze roczny urlop, a wyjazd z miasta pozwolił jej uniknąć słuchania plotek i domysłów.\nNie wiadomo, gdzie przez ten rok przebywała. Z zachowanych informacji wynika, że przez jakiś czas mieszkała w Paryżu, a później trafiła podobno do Konstantynopola. Nieobecność nie przeszkodziła jej jednak w karierze zawodowej, gdyż publiczność wiernie oczekiwała na jej powrót.\nAktorka ponownie pojawiła się na scenie w pierwszych dniach września 1888 roku. Przyjęcie było entuzjastyczne, a Maria zaskoczyła wszystkich. Warszawa ujrzała całkiem inną Wisnowską – znacznie bardziej dojrzałą aktorkę. Zdaniem niektórych „Wisienka” wreszcie zrozumiała, że „nie trzeba rozbierać się na scenie, ażeby uzyskać oklaski”.\nPrzeprowadziła się na ulicę Złotą, gdzie zamieszkała razem z matką. Nie było to dla niej specjalnie krępujące, bo jej sypialnia miała oddzielne wejście z klatki schodowej. Nowe mieszkanie Wisnowska urządziła z wyrafinowaną elegancją, chociaż złośliwi twierdzili, że był to bardziej „gust kurtyzany” niż aktorki. Ponownie zaczęła prowadzić salon i ponownie wyłącznie dla przedstawicieli płci przeciwnej. Może się to wydać nieprawdopodobne, ale Maria właściwie nigdy nie zdołała zaprzyjaźnić się z żadną kobietą – miała koleżanki z pracy, rywalki, służące czy kucharki, ale tylko mężczyzn uznawała za równorzędnych partnerów. Inna sprawa, że podczas spotkań poruszała śmiałe tematy, nie zawsze odpowiednie dla kobiet tamtej epoki, jak chociażby miłość lesbijską22.\nStali bywalcy salonu dostrzegali zachodzące w niej zmiany. W jeszcze większym stopniu niż wcześniej sprawiała wrażenie, że przestała odróżniać realne życie od gry aktorskiej. Właściwie cały czas zachowywała się tak, jakby była na scenie, a niektórym wydawało się, że w teatrze „tworzyła życie, a z życia robiła” scenę. Zaczęła też demonstracyjnie fascynować się śmiercią, w jej mieszkaniu pojawiły się dwa niewielkie szkielety z kości słoniowej, a na palcu – pierścionek, który podobno zawierał kurarę. Chętnie też planowała własny pogrzeb i wręcz zamęczała gości opowieściami o nim.\nByło to jednak zgodne z duchem tamtej epoki – dusznych i ciężkich lat dekadencji schyłku XIX stulecia. Tragicznie kończyli życie przedstawiciele różnych sfer, a podwójne samobójstwo arcyksięcia Rudolfa i Marii Vetsery w Mayerlingu długo nie schodziło z pierwszych stron europejskich gazet. Codzienna prasa pełna była opisów spektakularnych samobójstw, pojedynków i uroczystych pogrzebów.\n„Ostatnie dwa tygodnie należały do samobójców – relacjonował Aleksander Świętochowski na początku 1890 roku. – Wieszano się, strzelano, truto, rzucano pod pociągi, prawie wszystkie główniejsze sposoby śmierci dobrowolnej zostały zastosowane”23.\nNiebawem miały się pojawić powieści Stanisława Przybyszewskiego, które wynosiły na piedestał śmierć samobójczą, a także szereg różnych aberracji psychicznych. Dzieła te wywarły ogromny wpływ na rozwój niemieckiego i polskiego modernizmu, przy okazji przyczyniając się do wielu ludzkich tragedii. Dlatego też zachowanie Wisnowskiej nie odbiegało zanadto od postaw jej współczesnych, kiedy głośno twierdziła, że należy „umierać pięknie, a więc młodo”, a czasami wyzywała los, sprawdzając, jak daleko może się posunąć.\n„Zaproponowała mi w formie żartu […], abyśmy się razem otruli – zeznawał podczas procesu dziennikarz Antoni Mieszkowski. – Nasyciła moją chustkę chloroformem, następnie rzuciła ją na mnie, lecz ja, zauważywszy, że Wisnowska się chwieje, chustkę rzuciłem na ziemię, a Wisnowską silnie wstrząsnąłem, co ją przywiodło do przytomności”24.\nMożna jednak podejrzewać, że zachowanie „Wisienki” wynikało jedynie z hołdowania modzie na śmierć i makabrę. Wiarygodne relacje jednoznacznie potwierdzają, że Maria czasami zachowywała się w sposób godny skrajnej hipochondryczki. W razie najlżejszej niedyspozycji natychmiast posyłała po lekarza, a potem „modliła się gorąco za ocalenie”. Inna sprawa, że nie była to wyłącznie histeria, bo aktorka rzeczywiście zaczynała mieć problemy zdrowotne. Zdarzały się jej omdlenia na scenie, zdradzała objawy nerwicy. Do tego doszły jeszcze halucynacje, które na pewno nie były udawane.\n„Byłem świadkiem sceny halucynacji – zeznawał podczas procesu publicysta Kazimierz Zalewski. – […] była bardzo wesoła, nagle dostała tężca, wyciągnęła rękę i wlepiła wzrok w jakiś punkt, i zawołała: »patrz pan, tam w kącie«… Sądziłem, że to komedia. Zauważyłem jednak, że pot lał jej się z czoła, ręce były zimne. […] Powiedziała, że widziała diabła. »Już po raz drugi – mówiła – pierwszy raz widziałam diabła w wagonie na szybie, jadąc […] do Wenecji. […] Miał czerwone rogi i krwawą pręgę na twarzy. Pierwszy raz widziałam tylko popiersie, teraz całego«”25.\nPalicyn, Klobassa i inni\nNie wiemy, jak ułożyły się stosunki Wisnowskiej z Myszugą po powrocie aktorki do Warszawy. Tenor wspominał podczas śledztwa, że byli tylko przyjaciółmi, chociaż nie wyrzekł się nadziei na poślubienie aktorki. Nie przeszkadzały mu nawet jej tłumaczenia, że kompletnie nie nadaje się na żonę.\n„Są dwa rodzaje kobiet – wyjaśniała – matki i kochanki. Niekiedy miłość kochanki łączy się z czułością matki. Ja umiem być tylko kochanką!”26\nWydaje się, iż nie powrócili już do dawnej zażyłości, tym bardziej że Marię pochłonął na pewien czas romans z generałem Palicynem, który objął prezesurę Warszawskich Teatrów Rządowych, a że łączył to stanowisko z funkcją prezesa zarządu Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, był jedną z najbardziej wpływowych osób w stolicy.\nKontakty z Palicynem okazały się bardzo opłacalne, gdyż Wisnowska dostawała odtąd takie role, jakie sobie wybrała. Repertuar Teatru Rozmaitości ustalano właściwie ze względu na nią, grając to, czego ona zapragnęła. I oczywiście nie wszystkim się to podobało.\n„Nie chwalono jej bezwzględnie – przyznawał dziennikarz Feliks Fryze – dlatego, że wybierała sztuki bez wartości, w których zależało jej na rolach, gdzieby się najlepiej przedstawiała jej strona zewnętrzna. Jej głos był decydujący. Co chciała, to reżyser wystawił”27.\nZwiązek z Palicynem stał się tajemnicą poliszynela, Maria zresztą specjalnie się z nim nie ukrywała. Zawsze, gdy wracała do miasta z podróży albo gościnnych występów, „Palicyn zajmował jej kilka wieczorów”. W rezultacie została szarą eminencją teatrów rządowych i bywała nawet na próbach baletu i opery, wtrącając się do inscenizacji. Jako kochanka Palicyna mogła sobie na to pozwolić, tym bardziej że szeptano, iż generał zamierza się jej oświadczyć.\nPalicyn był od niej znacznie starszy, a otoczenie postrzegało go jako osobnika „o martwej twarzy i przygasłych oczach”. Gdy rzeczywiście oświadczył się Wisnowskiej, jego kandydaturę gorąco poparła matka aktorki. Maria jednak odmówiła, zapewne z bardzo pragmatycznych powodów. Nie przeszkadzał jej fakt, że Palicyn był rosyjskim oficerem, różnica wieku także nie stanowiła problemu. Być może zadecydowała sytuacja rodzinna generała, bo zapewne miał dzieci, które dziedziczyłyby po nim majątek. Niewykluczone też, że wcale nie był tak zamożny, jak opowiadano…\nGenerał Dymitr Palicyn\nMaria natomiast zmieniła w tym czasie swoje poglądy na temat małżeństwa. Zbliżała się do trzydziestego roku życia i zaczynała napomykać, że z chęcią wyszłaby bogato za mąż i zrezygnowała ze sceny. Czy było to zmęczenie zawodem, czy też trzeźwe spojrzenie kobiety, która wiedziała, że lata płyną, a zdrowie zaczyna szwankować? Być może i jedno, i drugie.\nPalicyn przyjął odmowę z godnością, mimo że na pewno poczuł się głęboko urażony. Bez większych problemów udzielał jednak Wisnowskiej urlopów, gdy o nie prosiła. Tolerował też jej dłuższe podróże za granicę, choć gdyby wiedział, z kim wyjeżdżała, być może nie byłby tak wspaniałomyślny.\nAktorka związała się bowiem z bajecznie bogatym Wiktorem Klobassą-Zręckim, współwłaścicielem pierwszego w Europie koncernu naftowego. Jego ojciec, Karol, stworzył grupę kapitałową zajmującą się poszukiwaniem i eksploatacją pokładów ropy naftowej i szybko osiągnął sukces. Wiktor kształcił się w zawodzie nafciarza w USA, a po śmierci ojca przejął większość spadku. Był udziałowcem kopalni w zagłębiu krośnieńsko-jasielskim i uchodził za jednego z najbogatszych ludzi w Galicji. Starszy od Marii o dziesięć lat, cieszył się opinią rzutkiego biznesmena i człowieka doceniającego przyjemności życia.\nPoznali się zapewne podczas gościnnych występów Wisnowskiej w Krakowie i szybko nawiązali romans. Razem wyjechali do Wenecji i właśnie podczas tej podróży Maria po raz pierwszy widziała diabła z czerwonymi rogami i krwawą blizną na twarzy. Później odwiedzili jeszcze Paryż i Berlin, ale ich znajomość nie miała przed sobą przyszłości. Złośliwi plotkowali, że „Klobassa okazał się nie dość bogaty” dla aktorki, w rzeczywistości zapewne chodziło o sytuację rodzinną biznesmena, który był żonaty i nie zamierzał się rozwodzić, a na dodatek miał dorastającego syna, którego uznawał za swojego spadkobiercę. Natomiast ambicji „Wisienki” nie zaspokajała rola kochanki przemysłowca…\nInna sprawa, że wierność wciąż nie należała do jej najmocniejszych stron. Nadal spotykała się z Palicynem i Krzywoszewskim, a być może znajomość z Myszugą również nie była tylko przyjaźnią. Niebawem do grona jej kochanków miał jeszcze dołączyć Aleksander Bartieniew.\nZ uwagi na to, że przed opublikowanej niniejszej książki w przypadku niektórych ilustracji poszukiwania te nie przyniosły rezultatu, Grupa Wydawnicza Foksal zobowiązuje się do wypłacenia stosownego wynagrodzenia z tytułu wykorzystania ilustracji aktualnemu dysponentowi autorskich praw majątkowych niezwłocznie po jego zgłoszeniu się do Grupy Wydawniczej Foksal.\nWydawca dziękuje panu Januszowi Gajcowi, panu Januszowi Michalikowi oraz Teatrowi Scena STU w Krakowie za pomoc w poszukiwaniu materiałów ilustracyjnych i udostępnienie zdjęć.\nRedakcja: Witold Grzechnik\nProjekt okładki: to/studio\nZdjęcie wykorzystane na okładce: © Malgorzata Maj/Arcangel Images


Beżowa dziergana czapka z daszkiem - Akcesoria Czapki zimowe sklep eButik.pl\nBeżowa dziergana czapka z daszkiem\nBeżowa dziergana czapka damska z daszkiem. Ulubiony zimowy dodatek wszystkich dziewczyn na całym świecie, który możesz mieć i Ty! Fajnie podkręca zimowe stylizacje! Damska włóczkowa czapka z daszkiem aż się prosi o założenie w jesienno-zimowy chłód. Ma modny, mięciutki splot i wzór w zygzaki, dlatego będzie pasować do wszystkiego, a w szczególności do kurtek i jeansów! Całość bardzo milutka, dająca ciepło i osłonę od przenikliwego wiatru! Damska czapka z pomponem to zimowy niezbędnik i obowiązkowy must have w Twojej garderobie! Zakładaj ją na co dzień i od święta. Wykonana jest z przyjemnie mięciutkiego materiału gwarantującego pełen komfort. W niej poczujesz się oryginalnie, dlatego niezwłocznie powinnaś się w taką zaopatrzyć i cieszyć się nowym, wyjątkowym dodatkiem!\ndostępny kolor: beżowy, brązowy, bordowy, szary, fioletowy, ecru, czarny


Brytyjski minister spraw zagranicznych apeluje do Francji i Niemiec o ...\nJeremy Hunt, nowy minister spraw zagranicznych Wielkiej Brytanii, wezwał najpotężniejsze państwa Unii Europejskiej do działania na rzecz niedopuszczenia do no-deal Brexit. Hunt chce poprzez Niemcy i Francję dotrzeć do Brukseli, by ta zaproponowała UK lepsze warunki wyjścia ze Wspólnoty.\nJeremy Hunt zdecydował się na podjęcie tak desperackich działań ze względu na kurczący się czas pozostały do osiągnięcia porozumienia z Brukselą ws. umowy wyjścia. Brytyjski minister spraw zagranicznych zdaje sobie sprawę z tego, że ryzyko wystąpienia no-deal Brexit „zwiększa się każdego dnia”. „Prawdopodobieństwo braku umowy zwiększa się każdego dnia, chyba że zmieni się coś w podejściu Komisji Europejskiej, która jest zdania, że wystarczy tylko czekać, aż Wielka Brytania wreszcie zamruga. To dowodzi głębokiego niezrozumienia nas jako narodu” - napisał Hunt na łamach dziennika „London Evening Standard”.\nApel Jeremy'ego Hunta do Francji i Niemiec o pomoc w osiągnięciu satysfakcjonującego obie strony porozumienia jest odpowiedzią brytyjskiego ministra na propozycję Emmanuela Macrona wystosowaną do Theresy May, by ta przerwała wakacje i spotkała się z nim w piątek na południu Francji. Propozycja ta została skrytykowana przez Michela Barniera, który uznał ją za próbę dogadania się za plecami pozostałych członków UE, jednak Jeremy Hunt mocno się jej uczepił.\n“Francja i Niemcy muszą wysłać Komisji mocny sygnał, że potrzebujemy wynegocjować pragmatyczną i rozsądną umowę, dzięki której będziemy w stanie chronić miejsca pracy po obu stronach kanału La Manche, ponieważ jeśli Brexit pójdzie źle, to na każde miejsce pracy stracone w Wielkiej Brytanii przypadną miejsca pracy stracone w Europie” - dodał Hunt w stołecznym dzienniku.\nEksperci biją na alarm: W tym mieście w UK średnia długość życia wynosi tyle co w Etiopii\nJeremy Hunt jest jednak przekonany, że nawet w razie braku umowy wyjścia, przegranym będzie nie tylko Wielka Brytania, ale także, a może przede wszystkim, Unia Europejska. „Zawsze wierzyłem w to, że jeśli skończymy bez umowy wyjścia, to i tak znajdziemy sposób, by świetnie się gospodarczo rozwijać, ponieważ jesteśmy Wielką Brytanią, jesteśmy po prostu takim krajem. Już rozwiązywaliśmy tego typu problemy” - wyznał nie bez buty Hunt.


Zgarnij 300 zł na Allegro z kartą kredytową Millennium + do 720 zł zwrotów rocznie – Moniaki.pl\n300 zł w bonach na Allegro: 3×100 zł\n– za założenie karty kredytowej Visa Impresja lub Visa Alfa z minimalnym limitem 3000 zł lub Visa Gold z limitem 5000 zł oraz;\n-za wykonanie w trzech kolejnych pełnych miesiącach od założenia karty płatności po min. 200 zł miesięcznie\nDo końca miesiąca następującego po miesiącu spełnienia każdego warunku.\nDla obecnych i nowych klientów Banku Millennium, którzy od 1 stycznia 2018 nie mieli karty kredytowej.\nDo 16 czerwca 2020 roku lub do wyczerpania puli 7000 wniosków\nBank Millennium po raz kolejny przygotował dla Was promocję karty kredytowej, w której za założenie karty i spełnienie łatwych warunków (wydaj po 200 zł przez 3 miesiące) zgarniasz aż 300 zł w bonach na Allegro. Dodatkowo możesz zyskać aż 760 zł zwrotów za płatności kartą – płacąc w wybranych sklepach 5% wraca na Twoją kartę.\nMało? Nie masz jeszcze konta w Millennium? Otwórz je teraz i zgarnij kolejne 200 zł, tym razem w gotówce. Brzmi interesująco? Sprawdźmy to!\nPromocja trwa 🗓 do 16 czerwca 2020 roku lub do wyczerpania limitu 7000 wniosków.\nJeżeli 🗓 od 1 stycznia 2018 roku nie miałeś w banku Millennium głównej karty kredytowej to jak najbardziej możesz złożyć wniosek w obecnej promocji.\nPosiadanie innych produktów (takich jak konto czy kredyt) nie wykluczają z promocji – wręcz przeciwnie, musisz mieć otwarte konto i bankowość internetową by złożyć wniosek o kartę.\nPamiętaj jedynie, że wnioskujesz o kartę kredytową. Dlatego podczas składania wniosku bank poprosi Cię o wskazanie źródła dochodu i może poprosić o dostarczenie dokumentów potwierdzających dochód.\nA jeśli nie masz jeszcze konta w Millennium koniecznie sprawdź poniższą promocję – możesz za jednym zamachem zgarnąć 200 zł w gotówce i 300 zł na Allegro. Konto w promocji otworzysz z TEGO LINKU.\nZgarnij proste 220 zł z kontem 360 od Millennium + 60 zł za konto dla dziecka\nJeśli nigdy nie miałeś karty kredytowej i nasłuchałeś się opowieści, że karta kredytowa to zło, koniecznie zajrzyj do naszego poradnika na temat kart. Znajdziesz w nim wszystko, co powinieneś o kartach wiedzieć, by przestać się ich obawiać, a zacząć doceniać.\nKarta kredytowa – co zrobić, byś nie płacił za nią ani złotówki?\nW promocji od banku Millennium masz do wyboru trzy karty: różową Visa Impresję, Visa Alfę lub Millennium Visa Gold. Omówimy dwie pierwsze karty szczegółowo – są one najtańsze i oferują dodatkowe zwroty za zakupy.\nTylko karty z logo Visa biorą udział w promocji!\nKarta kredytowa Impresja oraz Alfa – opłaty\n51 dni – okres bezodsetkowy;\n12,87% – RRSO (pamiętaj, że odsetki zostaną naliczone tylko w przypadku niespłacenia karty w terminie)\nPrzez pierwszy rok korzystania z karty wystarczy, że co miesiąc zapłacisz nią jeden raz w miesiącu, na dowolną kwotę . Możesz kupić kajzerkę i zapłacić kartą – i będzie ona dla Ciebie bezpłatna 🙂 Po 12 miesiącach aby karta była za darmo będziesz musiał wykonywać co miesiąc nie jedną, ale pięć transakcji. Pamiętaj, by spłacać kartę w terminie – wtedy nie zapłacisz żadnych odsetek.\nNo dobrze, wiesz już, jak nie płacić za kartę. Czas przyjrzeć się dokładniej zwrotom za płatności, jakie oferują obie karty.\nKarta kredytowa Impresja – 5% zwrotu za zakupy\nJuż na pierwszy rzut oka widać, że karta Impresja jest kartą typowo kobiecą. Nawet jej kolor – różowy – sugeruje, że karta ta została stworzona z myślą o płci pięknej. Zatem jeśli często robisz zakupy w sklepach ze zdjęcia (na przykład w Smyku) to możesz liczyć na to, że 5% wartości zakupów w tych sklepach wróci na rachunek Twojej karty kredytowej (lub w przypadku Carrefour zostanie przyznana w formie e-bonu na kolejne zakupy). W ciągu roku możesz w ten sposób odzyskać do 760 zł.\nKarta kredytowa Alfa – 5% zwrotu za zakupy\nKarta bardziej męska, ale oczywiście Panie również mogą korzystać z niej do woli. Wybierz tę kartę, jeśli na przykład planujesz remont mieszkania – wiadomo, kwoty przy takim przedsięwzięciu są duże, a wtedy i zwroty 5% wydatków będą znaczące. Tutaj również obowiązuje roczny limit zwrotów w wysokości 760 zł. Zwroty w Empiku naliczają się w sklepach stacjonarnych, natomiast w Inter Cars – w sklepie internetowym.\nJak mogę zdobyć 300 zł na Allegro – instrukcja krok po kroku\n🗓 Do 16 czerwca 2020 roku 🔎 zaloguj się do swojej bankowości internetowej Millenet lub do aplikacji mobilnej i złóż wniosek o kartę. Pamiętaj, że w promocji biorą udział karty Visa Impresja i Visa Alfa z minimalnym limitem 3000 zł, oraz karta Visa Gold z minimalnym limitem 5000 zł.\nNa tym etapie możesz również zostać poproszony o dołączenie dokumentów dochodowych – na przykład wyciągów z konta, jeśli wynagrodzenie nie wpływa na konto w banku Millennium.\nGdzie znaleźć wniosek o kartę?\n-jeśli jesteś już klientem Millennium i masz przygotowaną dedykowaną ofertę karty złóż wniosek kredytowy o kartę w Millenecie lub aplikacji;\n-natomiast jeśli nie masz przygotowanej oferty karty złóż wniosek kontaktowy o kartę (w Millenecie: zakładka OFERTA/Nowa karta kredytowa lub po zalogowaniu do Aplikacji mobilnej: Zakładka Kontakt\_Zamów rozmowę – należy wybrać kartę kredytową),\n#Krok 2 – podpisz umowę o kartę\nWniosek złożony, teraz czas, byś 🔎 podpisał umowę o kartę. Umowę o kartę w większości przypadków podpiszesz bez wychodzenia z domu, poprzez bankowość internetową. W rzadkich, sporadycznych przypadkach możesz zostać poproszony o wizytę w oddziale celem podpisania umowy.\n#Krok 3 – płać kartą za zakupy\nTeraz pozostało Ci tylko wykonać w każdym z trzech kolejnych miesięcy 🔎 płatności kartą na min. 200 zł miesięcznie. W jakich miesiącach musisz dokonać tych płatności?\nDla kart wydanych na podstawie wniosków złożonych w maju:\npierwsze 200 zł wydaj w czerwcu (od 1 do 30 czerwca)\ndrugie od 1 do 31 lipca\ntrzecie od 1 do 31 sierpnia\nDla kart wydanych na podstawie wniosków złożonych w czerwcu:\npierwsze 200 zł wydaj w lipcu (od 1 do 31 lipca)\ndrugie od 1 do 31 sierpnia\ntrzecie od 1 do 30 września.\n📄 Płatności – sprawdzamy definicję\nTransakcji możesz dokonywać za pomocą karty oraz BLIKa. W aplikacji mobilnej masz możliwość podłączenia BLIKa pod kartę kredytową. Pamiętaj, że mają to być płatności bezgotówkowe – nie liczą się przelewy z karty czy wypłata gotówki z bankomatu. Nie policzą się również transakcje, w których dokonano zwrotu towaru lub usługi, odrzucone bądź nieautoryzowane.\nNagroda jest podzielona na trzy części, czyli jeśli spełnisz warunki płatności kartą w trzech miesiącach, za każdy z nich otrzymasz bon na 100 zł na Allegro – łącznie 300 zł. Co lepsze, jeśli w którymś miesiącu zapomnisz o płatnościach nie dyskfalifikuje to Ciebie z możliwości zdobycia nagrody za pozostałe miesiące.\nZłożyłeś wniosek w maju. W czerwcu nie spełniłeś warunku płatności 200 zł, za to spełniłeś go w lipcu i sierpniu. Otrzymasz bony o wartości 200 zł.\nKażdy z bonów otrzymasz do końca następnego miesiąca po wykonaniu warunku płatności na 200 zł. Czyli za płatności wykonane w czerwcu bon otrzymasz do końca lipca. Dla płatności w lipcu bon otrzymasz do końca sierpnia. Itd.\nPewnie się zastanawiasz, w jaki sposób otrzymasz swoje bony? Będziesz je otrzymywał sms-em, na podany w banku numer kontaktowy. Same karty podarunkowe są ważne 🗓 do 1 lipca 2021 roku.\nKarty są jednorazowego użytku i nie łączą się, co oznacza, że za jedne zakupy możesz zapłacić tylko jedną kartą na raz. Jeśli Twoje zakupy mają niższą wartość niż 100 zł to niewykorzystana część bonu przepadnie – nie możesz użyć karty ponownie. Zasady korzystania z kart podarunkowych określa regulamin Allegro, który znajdziesz pod TYM LINKIEM.\nPrzynajmniej do momentu otrzymania ostatniego bonu nie zamykaj karty kredytowej ani nie składaj wypowiedzenia umowy – inaczej bonus przepadanie.\nBardzo prosta i przyjemna promocja z łatwymi do spełnienia warunkami powoduje, że aż chce się wziąć w niej udział. Pamiętaj o dodatkowych zwrotach za płatności w sklepach – możesz w ten sposób zyskać do 760 zł zwrotów rocznie. A jesli nie masz jeszcze konta w Millennium to koniecznie połącz promocje i zgarnij za jednym zamachem 200 zł w gotówce i 300 zł na Allegro.\nRegulamin promocji "Korzystasz-zyskujesz"\n15 maja 2020 o 16:00\nCzy bony do Allegro można łączyć płacąc za większe zakupy? Jaka jest ważność bonów do Allegro\n15 maja 2020 o 17:21\nNiestety nie, przy jednej płatności można zapłacić tylko jednym bonem. Karty są ważne do 1 lipca 2021 roku.\nPolecam, aby skorzystać z mojego najnowszego i aktualnego KODU POLECEŃ: 22873473\nSerdecznie zapraszam do skorzystania z mojego kodu i góry dziękuję.\n3 czerwca 2020 o 08:14\nZałóż swoją stronę jak chcesz oolecac\n3 czerwca 2020 o 10:23\nW, my godzimy się na to by czytelnicy umieszczali kody w komentarzach, inaczej by ich nie było 😉 Jest nam miło jeśli ktoś skorzysta z naszych z artykułu, wiadomo, możemy wtedy bardziej rozwijać stronę, ale nie narzucamy wyboru.\n16 maja 2020 o 09:38\nPodaję mój KOD POLECENIA: 27507809\nWpisz przy zakładaniu konta mój KOD POLECEŃ w odpowiednie miejsce i spełnij wymagane, ale bardzo proste warunki wtedy czeka Ciebie i na mnie miła niespodzianka!!!\n16 maja 2020 o 11:53\nKiedy, bez zadnych konsekwencji finansowych, można zamknąć kartę?\n16 maja 2020 o 13:07\nWojtek, po otrzymaniu ostatniej nagrody.\n16 maja 2020 o 15:08\nMam konto od 3 m-cy. Gdy składam wniosek mam możliwość kliknięcia DALEJ i pojawiają się moje dane, numer kontaktowy i WYŚLIJ. Czy to znaczy, że nie mam możliwości wzięcia udziału w tej promocji?\n16 maja 2020 o 16:31\nAndrzej, prawdopodobnie nie masz przygotowanej dedykowanej oferty (czyli z automatu przyznanego limitu) i musisz złożyć wniosek kontaktowy. Konsultant oddzwoni i wypełni z Tobą wniosek. Wg regulaminu bierze wtedy udział w promocji.\nW jaki sposób mogę zamknąć kartę impresja?\nKrzysztof na pewno w oddziale i prawdopodobnie na infolinii.\n18 maja 2020 o 22:09\nCzy jak place karta online za rachunek orange za telefon oraz opłacam rachunek za internet to takie transakcje wliczają sie w 200 zl wydanych karta?\nWg mnie powinno się liczyć, regulamin wyklucza tylko następujące płatności: „Promocją nie są objęte transakcje, w których dokonano zwrotu towaru lub usługi, odrzucone bądź nieautoryzowane.” Nie ma żadnych wykluczeń kodów MCC i rodzajów płatności.\n20 maja 2020 o 20:36\nGdyby ktoś nie miał jeszcze konta w Millenium (a jest ono potrzebne do skorzystania z tej promocji KK), to dodatkowo można zarobić 80 – 90 zł. za otwarcie konta z polecenia. Zachęcam do skorzystania z mojego kodu polecenia: 25405073. Kod jest aktualny, mam też wyrażone wszystkie zgody marketingowe potrzebne do udziału w programie.\n23 maja 2020 o 09:20\nJak mój okres rozliczeniowy na karcie to 21/05/2020 – 20/06/2020 to do kiedy mam zapłacić te 200 zł. ?\nPaweł, wg rozpiski w artykule – okres rozliczeniowy nie ma tu nic do rzeczy, liczą się miesiące 🙂\n23 maja 2020 o 14:54\n27 maja 2020 o 15:24\nCzy przy dochodzie 1400 zł netto z tytułu 3 umów zlecenie pobieranym od 3 miesięcy jest sens starać się o kartę ?\n27 maja 2020 o 16:03\nMichał, niestety nie odpowiem Ci na to pytanie na 100%, gdyż dotyczy zasad kredytowania banku, które nie są ogólnodostępne. Na stronie Millennium w liście dokumentów dochodowych dotyczących karty kredytowej jako jeden z dokumentów przy umowie zlecenie jest wyciąg z konta z wpływami wynagrodzenia z 3 miesięcy, ale czy zsumują wszystkie – tego niestety nie wiem.\n18 czerwca 2020 o 21:25\nCzy jeśli podepnę blika pod kartę kredytową i zapłacę blikiem za transakcję internetową, czy tez to sie wlicza?\n19 czerwca 2020 o 10:25\nŁukasz, dokładnie tak.\n20 lipca 2020 o 14:10\nDostał już ktoś bon na allegro?\n23 lipca 2020 o 16:59\nPrzed chwilą otrzymałem bon na allegro. Długo zwlekali 🙂 ale doszło.\n3 sierpnia 2020 o 13:01\nMożecie napisać jak wygląda zwrot 5% przy zakupach kartą Impresja i kiedy go się otrzymuje? W czerwcu założyłem Impresję z promki +300zł na allegro, w lipcu wydałem z 600zł z tej karty i nie widzę żadnego zwrotu 5% ani na koncie powiązanym ani na karcie Impresja – albo słabo szukam. Gdzie dostanę ten bon? na maila czy raczej w wiadomości od banku?\nWg informacji na stronie powinien być księgowany na rachunku karty na początku miesiąca. Tutaj są szczegóły dotyczące programu, sprawdź czy płaciłeś w sklepach ze zwrotami: https://www.bankmillennium.pl/klienci-indywidualni/karty-platnicze/karty-kredytowe/millennium-impresja A same bony (te z promocji) przychodzą sms-em.\n3 sierpnia 2020 o 17:45\nniestety nadal nie dostałem SMSa z kodem na Allegro. Miał ktoś też taką sytuację? Gdzie najlepiej zadzwonić i zapytać? Z góry dzięki, jeśli ktoś umie pomóc\n3 sierpnia 2020 o 19:20\nMariusz, to promocja organizowana przez Millennium, więc najlepiej albo do nich zadzwonić albo napisać wiadomość z reklamacją.\n3 sierpnia 2020 o 20:17\nHej, płaciłem tylko w Carrefourze więc teoretycznie się łapie do zwrotów. Ale ani bonu smsem ani zwrotu na impresję\nGdyby ktoś się zastanawiał – żeby mieć zwrot 5% z Carrefur’a zakupy należy robić JEDYNIE w piątek lub sobotę i nie wliczają się produkty alkoholowe. Rozmawiałem właśnie z Konsultantem Millenium. e-bon z carrefura dostaje sie w aplikacji mobilnej. A jeśli chodzi o BON 100zł do allegro to otrzymuje się go np. karta założona w czerwcu, w lipcu spełniam warunek transakcji na min 200zł, bon dostaję do końca sierpnia – jest to opisane powyżej w tekście a jakoś mi to umknęło.\nAle najbardziej mnie dziwi obostrzenie zakupów w carrefurze jedynie w piątek lub sobotę.\n21 639 komentarzy\n820 opisanych promocji\n38 515 fanów na Facebooku


Premier w "Le Figaro": szanujemy wolność słowa. 90 proc. dzienników występuje przeciwko rządowi - Polsat News\nPremier w "Le Figaro": szanujemy wolność słowa. 90 proc. dzienników występuje przeciwko rządowi\n10.02.2019, 13:22 Polska\nPremier Mateusz Morawiecki w obszernym wywiadzie udzielonym francuskiemu dziennikowi "Le Figaro" mówił, że Europa Środkowa lepiej rozumie rosyjskie zagrożenie, że trzeba na nowo przemyśleć model rozwoju gospodarczego i wyjaśniał polskie stanowisko wobec UE ws. migracji i reformy wymiaru sprawiedliwości.\nPrezydent w Polsat News o Okrągłym Stole: bilans nie jest jednoznacznie pozytywny, ale jest dodatni\nPremier Morawiecki uważa, że słabość europejskiej reakcji na niedawne starcia ukraińsko-rosyjskie wynika z tego, że część krajów UE jest zmęczona tym konfliktem. - To dokładnie to, czego życzyłby sobie Władimir Putin: chce, żeby kraje europejskie znużyły się problematyką rosyjsko-ukraińską i od niej odwróciły. Jego celem jest uzyskanie zniesienia zachodnich sankcji uderzających w Rosję, przy jednoczesnym zachowaniu status quo na Krymie i w Donbasie. Na Morzu Azowskim Rosja testuje cierpliwość UE. Ale miękką, pozbawioną zdecydowania, reakcję Europy na ten incydent można tłumaczyć również rozpoczęciem budowy rosyjskiego gazociągu Nord Stream 2 (...) Będąc położona blisko geograficznie, Polska dobrze rozumie sytuację Ukraińców. Chcielibyśmy, żeby również oni byli jak najbardziej niezależni wobec Rosji. Nie jest łatwo mieć takiego sąsiada - mówił Morawiecki.\n"Europa Zachodnia zawsze była osłaniana przed Rosją przez Europę Środkową"\nZdaniem premiera, większa wrażliwość krajów Europy Wschodniej na rosyjskie zagrożenie niż krajów zachodnich wynika z historii, a także z położenia geograficznego, które nie pozwala zapomnieć o tym sąsiedztwie. Premier przypomniał, że po II wojnie światowej Polska była zniewolona przez Armię Czerwoną. - Wiemy z doświadczenia, do jakiego stopnia Rosja może nam szkodzić - mówił Morawiecki.\n- Kraj nasz wraz z innymi społeczeństwami Europy Wschodniej ma poczucie, że region żyje w cieniu Moskwy, która tak naprawdę nigdy nie przestała być agresywna. Europa Zachodnia zawsze była osłaniana przed Rosją przez Europę Środkową; dlatego inaczej pojmuje te sprawy. Niemcy i Francja, które nie mają takiej historii, uważają dzisiaj Rosję jedynie za partnera gospodarczego i handlowego. Zapominają, że Rosjanie robią politykę, nawet wtedy, gdy zajmują się biznesem. Dla nich stosunki gospodarcze są przede wszystkim narzędziem w służbie celów geopolitycznych. Też bylibyśmy zachwyceni, gdybyśmy mieli unormowaną sytuację gospodarczą z Rosją. Ale do tego trzeba, żeby odrzuciła ona swoje imperialne ambicje i przestała atakować swoich sąsiadów, tak jak zrobiła to z Gruzją i z Ukrainą - przekonywał polski premier.\n"Otwieranie szeroko bram Europy nie jest rozwiązaniem"\nMorawiecki odniósł się też do różnic między zachodnią a wschodnią częścią UE w kwestii gotowości do przyjmowania imigrantów. Wyjaśnił, że przyczyną tego jest po części inny poziom rozwoju gospodarczego. - Niemcy są jednym z najbogatszych krajów świata. Dysponują środkami koniecznymi na prowadzenie dowolnej polityki społecznej, a zwłaszcza na finasowanie przyjazdu migrantów. Niemcy Zachodnie nigdy nie były okupowane i złupione przez Armię Czerwoną - mówił, przypominając, że na początku transformacji polski PKB per capita wynosił tylko 10 proc. PKB niemieckiego, a dzisiaj wciąż jest to tylko 50 proc.\n- Dlaczego Polacy, którzy są o wiele mniej bogaci i którzy przechodzili okropne okresy, mieliby wnosić swój wkład do przyjmowania nieeuropejskich migrantów w takim samym stopniu jak Niemcy? Oceniamy to jako dyskryminację. Czy mam przypominać, że przyjęliśmy 1,5 mln Ukraińców, z czego ok. 10 proc. pochodzących z Donbasu ogarniętego wojną? - mówił.\nPrzekonywał, że rozwiązaniem problemu migracyjnego nie jest przyjmowanie wszystkich, którzy chcą przyjechać do Europy, lecz pomaganie biedniejszym krajom w rozwoju gospodarczym. - Otwieranie szeroko bram Europy nie jest rozwiązaniem. To, co trzeba zrobić, to pomóc tym krajom w rozwoju, ale tam - na miejscu - mówił, przypominając, że Polska przekazała na Inicjatywę na rzecz Wzmocnienia Gospodarczego 50 mln euro, które zostały spożytkowane m.in. na budowę szpitali i szkół dla syryjskich uchodźców w Libanie.\n- Według nas, jest to o wiele wydajniejszy sposób pomagania krajom Południa niż zapraszanie wszystkich tych, którzy chcą przyjechać, do zamieszkania w naszym kraju - dodał szef rządu.\nPolski premier przyznał, że sprzeciw wobec niekontrolowanej migracji wynika też z potrzeby obrony europejskiej tożsamości oraz z obaw o bezpieczeństwo. - Według wszystkich europejskich badań opinii publicznej, najważniejszą kwestią dla społeczeństw Europy są migracja i terroryzm. Ten temat przebija nawet bezrobocie. Trzeba słyszeć, czego ludzie się obawiają! A to dlatego, że istnieje związek między z jednej strony - radykalnym fundamentalizmem, który usiłuje narzucić swoje normy kulturowe krajom europejskim, a z drugiej strony - zamachami terrorystycznymi. Musimy reagować na ten problem, biorąc się za jego rozwiązanie od strony bezpieczeństwa - uważa Morawiecki.\n"Jedynie zachowując naszą kulturę możemy wzbogacić Unię Europejską"\nSzef rządu mówiąc o wizji Europy przyszłości, opowiedział się za budową Europy Ojczyzn, która pozwoli zachować tożsamość kulturową poszczególnych narodów, a zarazem jest bardziej realistyczna i bliższa oczekiwaniom Europejczyków niż koncepcja Stanów Zjednoczonych Europy. - Narody europejskie posiadają wspaniałe kultury. (...) Jedynie zachowując naszą kulturę możemy wzbogacić Unię Europejską. Coś przeciwnego nie mogłoby zaistnieć, ponieważ - choć istnieją wartości europejskie, które wszyscy podzielamy - to jednak nie ma czegoś takiego jak uniwersalna tożsamość europejska. (...) Poza tym, jesteśmy realistami. Uważamy, że na kontynencie jest tyle języków i różnych interesów, że nigdy nie będziemy mogli stać się Stanami Zjednoczonymi Europy. Taka możliwość jest zbyt odległa od pragnień narodów i oderwana od rzeczywistości! - podkreślił Morawiecki.\n- Dzisiaj trzeba dokonać zwrotu w stronę Europy Ojczyzn, które będą szanować nawzajem siebie i respektować swoje interesy. Takiej Europy, która pozwoli wszystkim krajom rozwijać się po swojemu - mówił, dodając, że Polska zasługuje na to, by być uważniej słuchana przez Brukselę. Chociażby dlatego, że jest jedną z lokomotyw wzrostu gospodarczego w UE i na tym, że się rozwija, zyskuje cała Unia.\nWedług szefa polskiego rządu, tej dynamiki brakuje dziś w zachodniej części kontynentu, co po części spowodowane jest kryzysem demograficznym. - Ogarnęło was prawdziwe zmęczenie. Bardzo długo, każde nowe pokolenie miało nadzieję, że będzie żyć lepiej niż pokolenie rodziców; dzisiaj ta nadzieja znikła. (...) Oczekiwania ludności nie zostały w sposób właściwy potraktowane. Obietnice lepszego życia, jakie formułowali politycy, zrodziły ogromne oczekiwanie wśród młodszych pokoleń. Niestety, nie zostały one spełnione. Rozdźwięk ten świetnie tłumaczy, dlaczego mamy do czynienia z manifestacjami ruchu tzw. żółtych kamizelek we Francji i dlaczego taki, a nie inny jest skład nowego włoskiego rządu - tłumaczył.\nJego zdaniem, takich ruchów niezadowolenia będzie coraz więcej. - Nieodległe wybory do Parlamentu Europejskie pokażą, że Europa jest całkowicie odmienna od tego, co o niej myśli się w Brukseli. Pojawią się w nim, to rzecz niemal pewna, zupełnie nowe siły, które biurokraci w Brukseli mają zwyczaj lekceważąco określać jako "ruchy populistyczne". Jak dla mnie, ruchy te są w swej genezie demokratyczne, a ich głos powinien być wysłuchany - mówił Morawiecki.\n"Trzeba przemyśleć na nowo model rozwoju gospodarczego"\nPremier wyraził przekonanie, że polski rząd lepiej rozumie oczekiwania i aspiracje społeczne. - My mówimy o solidarności, godności, sprawiedliwości, o uwzględnianiu czynników społecznych. Jesteśmy przekonani, że zaspokajamy potrzeby większości. Nie ma pewności, że rządy krajów zachodnich czynią równie dużo w tej sferze - mówił.\nJak wyjaśniał, państwo powinno wyrównywać szanse i wspomagać rozwój wszystkich. - Trzeba przemyśleć na nowo model rozwoju gospodarczego. 1 proc. populacji globu posiada więcej niż pozostałe 99 proc. - tego rodzaju akumulacja bogactwa wydaje się czymś nierealnym. W dziejach zawsze byli ludzie, którzy potrafili gromadzić ogromne bogactwo. Ale dzisiaj, gdy mamy internet, przy obecnej szybkości przepływu informacji i potędze mediów, gdy ludzie coraz więcej widzą i wiedzą, taka przepaść dzieląca jednych i drugich staje się czymś nieznośnym. W moim przekonaniu, model neoliberalny powinien zostać zakwestionowany - mówił.\nZastrzegł, że gospodarka wolnorynkowa, wolny handel międzynarodowy i ograniczanie protekcjonizmu są dobrymi podstawami, ale państwa narodowe i instytucje międzynarodowych powinny wkraczać do akcji, by wspomóc tych, dla których warunki stają się niekorzystne. - Naprawdę uważam, że bogate społeczeństwa powinny się przestawić i nauczyć innego sposobu funkcjonowania - oświadczył, dodając, że to dotyczy również Polski, której PKB na osobę, wynoszący obecnie 29 521 dolarów amerykańskich rocznie, już wkrótce osiągnie poziom Włoch.\nMorawiecki: szanujemy wolność słowa bardziej niż nasi poprzednicy\nPremier odniósł się też do zarzutów o to, że polskie władze ograniczają niezależność mediów i wymiaru sprawiedliwości. - Krytyka, z jaką się spotykamy, nie ma uzasadnienia. Całkowicie szanujemy wolność słowa. Szanujemy ją zresztą bardziej niż nasi poprzednicy - mówił, przypominając, że 80 proc. środków masowego przekazu w Polsce jest kontrolowanych przez opozycję lub kapitał zagraniczny, cztery główne portale internetowe, dwie z trzech głównych stacji telewizyjnych, 90 proc. dzienników i 70 proc. rozgłośni radiowych występuje przeciwko rządowi. - W jaki sposób mielibyśmy być w tym zakresie jeszcze bardziej demokratyczni? - pytał retorycznie.\nJeśli chodzi o wymiar sprawiedliwości, to przypomniał, że w Polsce po upadku komunizmu nie było oczyszczenia szeregów sędziowskich, takiego jak np. we Francji po II wojnie światowej, gdzie w ramach denazyfikacji usunięci zostali przez generała de Gaulle’a wszyscy sędziowie związani z rządem Vichy, czy po zjednoczeniu Niemiec, gdzie wyrzuconych zostało 70 proc. sędziów z b. NRD, bo byli zanadto przesiąknięci poprzednim reżimem. - (W Polsce) nikt nie został ukarany za zbrodnie popełnione w latach 80. Dlaczego? Ponieważ sędziowie, którzy bronili swej własnej przeszłości, systematycznie wypuszczali na wolność osoby odpowiedzialne za popełnienie przestępstw. W latach 90. w sądownictwie polskim wciąż było zatrudnionych 100 sędziów, którzy pracowali w wymiarze sprawiedliwości za Stalina? Nikt z nich nie był ścigany. W dużej mierze właśnie po to, aby sprawiedliwości stało się zadość, chcieliśmy przeprowadzić reformę polskiego wymiaru sprawiedliwości - wyjaśniał.\n"Nasz system sądowniczy trawi korupcja"\nDodał, że kolejnymi powodami podjęcia reformy wymiaru sprawiedliwości była chęć położenia kresu korupcji panującej w polskim sądownictwie, a także "potworna niewydolność wymiaru sprawiedliwości". - Nasz system sądowniczy trawi korupcja, jest on wypełniony sędziami, którzy mają na sumieniu różne występki popełniane w czasach komunizmu i na dodatek - słynie ze swej niewydolności. Reforma, którą wdrożyliśmy, ma na celu usprawnienie jego funkcjonowania i uczynienie go niezależnym oraz transparentnym - oświadczył.\nMorawiecki odniósł się też do relacji ze Stanami Zjednoczonymi i składanych przez Donalda Trumpa zapowiedzi zmniejszenia amerykańskiego zaangażowania w Europie. - Niektóre protekcjonistyczne posunięcia podejmowane przez jego administrację, rzeczywiście nas niepokoją, ale jednocześnie rozumiemy, że trzeba było postarać się jakoś zaradzić strukturalnej nierównowadze w amerykańskiej wymianie handlowej z Chinami czy Niemcami. Na dłuższą metę nie byłoby to do udźwignięcia przez Stany Zjednoczone. Donald Trump apeluje o wolny, ale i uczciwy handel międzynarodowy. Ma rację, gdy stara się zmienić obecne reguły gry - mówił premier.\nDodał, że zarazem popiera prezydenta Francji Emmanuela Macrona, gdy ten wzywa do opodatkowania gigantów informatycznych i przepływów finansowych. - Tak samo jak on myślę, że wielkie spółki, takie jak Google, Facebook czy Amazon, które osiągają ogromne zyski w Europie bez płacenia podatków powinny zostać opodatkowane. (...) Powinniśmy zjednoczyć nasze siły, aby wyeliminować raje podatkowe i zmusić tak wielkie firmy jak Google do płacenia tego, co należne. Ucieczka przed podatkami to jest rodzaj raka, który zżera oszczędności zwykłych ludzi - wyjaśnił.\nOdniósł się on też do relacji z Macronem, który przeciwstawia swą "postępowość" "nacjonalizmowi" krajów Europy Środkowo-Wschodniej. - Znam go od czasów, gdy obaj byśmy ministrami gospodarki. Kiedy on został prezydentem, a ja premierem rządu, mieliśmy wiele rozmów i zawsze mi się wydawało, że rozumiemy się naprawdę dobrze. Dziś jednak wydaje się, że mamy bardzo odmienną wizję przyszłości Europy. Jak już wspominałem, ja opowiadam się za Europą Ojczyzn, podczas gdy pan Macron chciałby Stanów Zjednoczonych Europy. Ten projekt zaś prowadzi, moim zdaniem, donikąd, ponieważ ludzie go nie zaakceptują - wyjaśniał Morawiecki, dodając, że także inny z postulatów francuskiego prezydenta - odrębny budżet dla strefy euro - będzie trudny w realizacji.\nPremier: nie ma tematu wyjścia Polski z UE\nJeśli chodzi o te kraje UE, z którymi Polska rozumie się najlepiej, Morawiecki wymienił członków Grupy Wyszehradzkiej. Podkreślił, że nie wpływa na to, nawet fakt, że władze tych państw należą do odmiennych rodzin politycznych. - Rząd w Polsce jest konserwatywny, podczas gdy Partia Viktora Orbana należy do rodziny Europejskiej Partii Ludowej (EPP), Andrej Babisz jest liberałem, a Peter Pellegrini jest socjalistą. Niezależnie od tych różnic w przynależności partyjnej rozumiemy się znakomicie - zapewniał. Jako kraje bliskie Polsce określił także Hiszpanię, "która podobnie jak Polska jest geograficznie usytuowana na krańcach Unii Europejskiej", "wszystkie kraje, które znajdują się w sąsiedztwie Rosji - Finlandia, Kraje Bałtyckie, ponieważ lepiej niż inne rozumieją naszą sytuację", a także Włochy, bo "podobnie jak Włosi uważamy, że ochrona zewnętrznej granicy europejskiej jest warunkiem sine qua non zachowania suwerenności naszych krajów".\nPremier kategorycznie zapewnił, że niezależnie od stanu relacji z Brukselą nie ma tematu wyjścia Polski z UE. - Nie ma takiego tematu, ponieważ jesteśmy jednym z najbardziej prounijnych krajów na kontynencie europejskim. Blisko 87 proc. popiera UE. Zarazem jesteśmy też najbardziej pro-amerykańscy w Europie. Zdaję sobie sprawę z tego, że (we Francji) może to dziwić. Jest prawdą, że większość innych krajów w Europie jest albo eurosceptyczna, albo ameryko-sceptyczna. A my jesteśmy zarazem entuzjastami Europy i Stanów Zjednoczonych. Postrzegamy samych siebie jako zwornik wspólnoty transatlantyckiej i zarazem kraj, który odgrywa ważną rolę w utrzymaniu globalnej stabilności - wyjaśniał.\nMorawiecki oświadczył też, że Polska nie jest przeciwna tworzeniu własnej, europejskiej tożsamości obronnej, lecz realistycznie oceniając obecnie bezpieczeństwo kontynentu mogą zapewnić tylko Stanu Zjednoczone. - Aby ten program stał się czymś naprawdę poważnym, każdy z krajów europejskich powinien przeznaczać 4 proc. swego budżetu na obronę. Jak na razie, dzielą nas tysiące kilometrów od osiągnięcia tego celu. Czy tego chcemy czy też nie, w świecie obecnym jedyny pokój, jaki mamy to Pax Americana. Powinniśmy być obiektywni: bronią nas jednostki armii amerykańskiej. (...) Najpoważniejszym gwarantem bezpieczeństwa na kontynencie europejskim są Stany Zjednoczone, wnoszące zarazem największy wkład w funkcjonowanie NATO - przekonywał.\nLE FIGAROMATEUSZ MORAWIECKIPOLSKAPREMIERPREMIER MORAWIECKIWYWIAD\nCzytaj więcej: IBRiS: "Wydarzenia" Polsat News najbardziej rzetelnym programem informacyjnym\nCzytaj więcej: RPO prosi KRRiT o interwencję ws. ujawnienia przez TVP wizerunków protestujących\nCzytaj więcej: Tusk: kłamstwo organizowane przez władzę za publiczne pieniądze to perfidna i groźna forma przemocy\nCzytaj więcej: Stowarzyszenie Dziennikarzy Polskich o ataku na Magdalenę Ogórek: protestujemy przeciwko agresji\nCzytaj więcej: Projekt o 1,26 mld zł dla mediów publicznych w komisji. Opozycja: szambo antysemityzmu


Marta: zwycięska bitwa o nową pracę pod sztandarem Maryi – Nowenna pompejańska\nMarta: zwycięska bitwa o nową pracę pod sztandarem Maryi\nWitajcie – to moje drugie świadectwo, jakie składam. Otrzymałam od Mateńki Najświętszej cudowną łaskę nowej pracy, o którą usilnie prosiłam przez nowennę pompejańską. Przeszłam naprawdę ciężką walkę – ale na końcu jest laur zwycięstwa. Proszę przeczytaj do końca – bo widać namacalną siłę Bożej opatrzności, Zwycięstwo Boga i Niepokalanej!\nW sumie w intencji pracy odmówiłam 2 nowenny, gdyż moja sytuacja zawodowa była krótko mówiąc słaba…. (potem się wyjaśni dlaczego tak było) tj. jedynie praca sezonowa na kilka miesięcy (choć dobrze płatna, ale później przez 9 m-cy pustka, bez perspektyw, i tak od kilku lat. Mimo iż mam dobre wykształcenie – komuś innemu dostawało się stanowisko, mnie pomijano). Postanowiłam to zmienić i zawalczyć z Maryją o pracę, bo brak pracy rujnował mnie psychicznie. Nie zawiodłam się – dziś jest 5 września – od dwóch dni mam nową pracę – i wszystko o co prosiłam – otrzymałam w najdrobniejszym szczególe a nawet z nawiązką (mam łzy w oczach kiedy to piszę). Ale od początku…\nProsiłam mateńkę o pracę w zawodzie (masażysty) blisko domu i żebym niedziele miała wolne – wiadomo, chciałam je świętować. Przez pierwszą nowennę niewiele się działo, ale też mało wysłałam cv. Dostałam za to łaskę, że różaniec mogłam odmawiać bez końca, wcale mi się nie nudził, a wręcz z niecierpliwością czekałam na następny dzień…. była ogromna wew, radość, taki zachwyt czekania na następny dzień z tą modlitwą. Trudno to wytłumaczyć. Otrzymałam także łaskę spowiedzi, bo zły mącił jak mógł (popadłam w stary grzech) ale różaniec był silniejszy i łaska spowiedzi nadeszła. Mało tego otrzymałam łaskę modlitwy przed cudownym obrazem Matki Bożej Zwycięskiej w Gdańsku a nigdy wcześniej nie wiedziałam że taki istnieje. Było to na moim wyjeździe na warsztat/szkolenie fizjoterapeutyczny który odbyłam w zimie, zatrzymałam się w hostelu a nieopodal był ten kościół z tym obrazem o którym nic nie wiedziałam i coś „ciągnęło mnie” żeby tam wejść i się pomodlić i tak też uczyniłam, uczestniczyłam tam też we mszy św.\nPodczas 2 nowenny w tej intencji było bardzo ciężko! To była prawdziwa wojna duchowa – można by powiedzieć atomowa. Co prawda dostawałam oferty pracy – nawet chciano mnie zatrudnić od zaraz – ale jeden warunek – musiałabym zdradzić Boga, i wplątać się w masaże o podłożu okultystycznym (w spa). Sądzę że moja wiara była sprawdzana wtedy. Z ciężkim sercem – ale odmówiłam, dziś nie żałuję tej decyzji. Potem nadeszła kolejna oferta i kiedy już prawie miałam podpisaną umowę – w Wielki Piątek Pani zadzwoniła, że ma jednak wątpliwości i jednak mnie nie zatrudni. Dla mnie wielki zawód, ból, lęk co dalej- po prostu ogród oliwny i zamiast świętować Zmartwychwstanie Pańskie w święta – mój duch leżał w grobie. To były najsmutniejsze święta w moim życiu. Zaczęłam się pytać Boga o co chodzi? Czemu tak jest? I dostałam następną łaskę – otrzymałam łaskę rozmowy z księdzem bardzo znanym, który ma Boże Światło i bardzo wieku ludziom pomaga w trudnych sytuacjach. Na rozmowie dowiedziałam się, że jestem obarczona przekleństwem międzypokoleniowym – stąd trudności z pracą u mnie – zawinili moi przodkowie ale skutki ich grzechów, nadal trwają i sięgają aż do mojego pokolenia i mnie samej. I zaczęła się prawdziwa walka duchowa – z mojej strony. Wykonałam pewne działania ekspiacyjne – aby „odciążyć, wymazać” i zadośćuczynić za zło niegdyś popełnione, zamówiłam kilka mszy w intencji przodków z mojej rodziny, zaczęły się odbywać msze wieczyste (u księży werbistów w Laskowicach) za moich przodków, za mnie i moją obecną rodzinę i wiele innych bożych działań w tym kierunku wykonałam ( w tym także msze św. za dusze czyśćcowe)- zaczął się wtedy maj. Otrzymałam także w tym czasie łaskę uczestnictwa 2 razy w rekolekcjach na św. Górze- gdzie zostały wylane na mnie Dary Ducha Świętego, ach to był piękny czas!!!. Nadeszła praca sezonowa a z nią możliwość zarobkowa… i tu nagłe przełom. Pieniądze zaczęły płynąć nie strumykiem ale wręcz potężną rzeką, co chwilę jakiś klient – zadowolony i następny i następny. Czasami nawet musiałam odmawiać następnym klientom bo nie miałam wolnego terminu!!! W sumie w okresie letnim wykonałam więcej masaży niż kiedykolwiek wcześniej (u pracodawcy sezonowego) – Pan Bóg mi bardzo pobłogosławił.\nNastał sierpień – ostatni miesiąc pracy sezonowej i … widmo perspektywy co dalej. Nadal nie było stałej pracy. Poszłam więc przed figurę Matki Bożej – niejako przypomnieć się… że nadal nie mam stałego zatrudnienia a bardzo potrzebuję. Mateńka wysłuchała – kilka dni później byłam już na rozmowie rekrutacyjnej i bach trach – jest praca od września dla mnie. Soboty, niedziele wolne (hurra mogę świętować niedziele i nawet mam możliwość wyjazdów na weekendowe „zasłuchania w Słowo” drogą Lectio Divina). Mało tego nowa praca jest tak skorelowana, że na sezon mogę wracać do „pracodawcy sezonowego” czyli tego dawnego oraz w tym czasie mogę także pomagać rodzicom w biznesie- co dla mnie jest wręcz wymarzoną sytuacją. Ponadto Maryja zadbała o wszystko – w mgnieniu oka (tego samego dnia gdy dowiedziałam się że jestem zatrudniona) znalazła się dla mnie stancja bardzo tania za niewielkie pieniądze (- bo nowa praca wymusiła przeprowadzkę 40 km. od mojego dawnego miejsca zamieszkania) – a oto też prosiłam w nowennie. Maryja nawet zadbała o dobry dojazd do pracy – pokonuję ją rowerem od stancji (ok 2 -3 km.) przy czym 90% drogi przebiega na ścieżce rowerowej!, co w mieście jest na wagę złota!!! Wcześniej nie miałam czasu na rowerowe przejażdźki a bardzo je lubię – teraz codziennie wsiadam na rower w drodze so pracy!Takie rzeczy po tylu trudnościach w modlitwie się widzi i poprostu docenia. I teraz chyba rzecz najważniejsza – w nowej pracy mam zapewnione obiady pracownicze za 10 zł!!! Co dla osoby nieumiejącej gotować – jest jak wygrany los na loterii! Maryjo dziękuję Ci za Twoją opiekę i wstawiennictwo! Dziękuję za wszystkie łaski które wyprosiłaś mi u Boga Najwyższego. Bądź uwielbiona. Niech Bóg będzie uwielbiony. Bogu chwała – Chrystus Pan i Maryja starła po raz kolejny głowę szatana! Dziękuję z całego serca! Walczcie do końca – moc różańca nie ma końca!\nKategorie Świadectwa o nowennie pompejańskiej Tagi praca, problemy, trudności i zwycięstwo 56 komentarzy Zobacz wpisy\nPiękne świadectwo:) Dziękuję Marto znów obudziła się we mnie Iskierka nadziei:)\nNie ma czegoś takiego, jak skutki grzechów międzypokoleniowych. Episkopat wydał nawet stosowne oświadczenie co do tego zakazał odprawiać msze w tej intencji. Ja też odmówiłam NP w intencji znalezienia pracy, jutro idę pierwszy dzień do pracy, ale nie jest to praca moich marzeń i nie wiadomo czy będzie na stałe. Jutro zaczynam następną NP za dusze czyśćcowe i będę je prosić o wstawiennictwo w tej sprawie.\nMagdaleno!Nie ma grzechów międzypokoleniowych( nie dziedziczymy grzechów),ale skutki grzechów naszych przodków pozostają np. rodzice się rozwodzą dzieci patrząc na przykład większość zrobi to samo nie musi ,ale przykład rodziców ma duże znaczenie tak samo(przeklinanie,picie ,wyzwiska np.na kosciół czy sąsiadów wszystkie nałogi itd) to tak samo w drugà strone np. rodzic jest lekarzem,prawnikiem,elektrykiem czy handlowcem 90%dzieci pójdzie w ślady rodziców. Zaxnaczam nie musi ,ale i tak większość zrobi to co ma za prxykład w rodzinie dlatego ważne jest nasze nawrócenie i nasz przykład . Oświadczenie dokładnie to wyjaśnia.\nTo o czym piszesz Meno dotyczy każdej kultury niezależnie czy ktoś jest katolikiem, protestantem, muzułmaninem czy też ateistą.\nDobrze Magdaleno, że o tym napisałaś bo jak zauważyłam niewiele osób na tym forum o tym wie, a jak nawet wie to i tak ignoruje co jest jawnym nieposłuszeństwem wobec Kościoła, jeśli ktoś czuje i uważa się za Katolika. Mogę napisać na przykładzie moim oraz mojej najbliższej rodziny ( siostry i kuzynki), że jeszcze przed zakazem Episkopatu ( chyba w 2013 albo 2014 r) jeden z księży „zdiagnozował” w mojej rodzinie grzechy i przekleństwo między pokoleniowe. W trójkę z siostrą i kuzynką zamówiłyśmy w sumie 90 mszy ( każda po 30 ) o uwolnienie z grzechów międzypokoleniowych. Z perspektywy tych… Czytaj więcej »\nhaniu jesli masz jakas wiedze na ten temat to napisz mi prosze czy jest cos takiego jak klatwa ktora kiedys ktos rzucil w rodzinie i czy to moze isc na dalsze pokolenia ,o grzechach miedzy pokoleniowych tez slyszalam ze nie mozemy cierpiec za nie przez naszych przodkow ,wiem ze przeklenstwo ma wielka moc jak i przeciwnie modlitwa i blogoslawienstwo moga przyniesc duzo dobrego\njak haniu wspomnialas o chlopskim rozumie ,to mysle ze jak modlimy sie za zmarlych to moze im pomagamy szybciej wyjsc z czysca gdzie trafili za swoje grzechy\nIrenko, niestety nie wiem na ten temat zbyt wiele. Ja ze swojej strony staram się jak mogę unikać ludzi, którzy przeklinają i nigdy tego nie robię. Klątwy, przekleństwa to już domena czarnej magii i czarów i wolę się od tego trzymać z daleka. Wiele osób rzeczywiście twierdzi, że to działa ale poprzez regularne życie sakramentalne i życie w łasce uświęcającej jesteśmy mniej narażeni na jej ewentualne skutki.\nwiem haniu ,ja tez kiedys przeklinalam ,bardzo ,ale teraz nad tym zapanowalam i nie przeklinam ,jeszcze innych napomonam ,jesli chodzi o przeklenstwa to mialam na mysli z tamtych dawnych czasow ,slyszalam ze bylo to bardzo nagminne ,nawet bez udzialu czarnej magi ,slyszalam tez ze bylo wypowiadane w gniewie ale dosadnie ,moze takie przeklenstwa wisza na niektorych z nas a my o nich nawet nie wiemy ,ja postanowilam sie modlic Koronka Wyzwolenia\nMyślę, że tu trzeba rozgraniczyć używanie wyrazów wulgarnych od przekleństw. Przekleństwa to złorzeczenia w stosunku do innych i siebie też i nie ulega wątpliwości, że należy trzymać się od nich z daleka. Co do wulgaryzmów – tu po prostu trzeba popracować nad sobą.\nirenko !nie ma czegoś takiego jak grzechy międzypokoleniowe są jedynie skutki to dwie różne rzeczy i mało kto widzi tą różnice .\nNatomiast przekleństwo to zupełnie inna sprawa najlepiej było by porozmawiać z doświadczonym egzorcystą.\ndziekuje meno tobie tez za odpowiedz\n„o uwolnienie z grzechów międzypokoleniowych.”to jest właśnie herezja modlitwa natomiast o uwolnienie od skutków jest czymś zupełnie innym.\n„To o czym piszesz Meno dotyczy każdej kultury niezależnie czy ktoś jest katolikiem, protestantem, muzułmaninem czy też ateistą.” tak Haniu zgadza się bardzo trafnie to zauwaźyłaś bo wszyscy jesteśmy dziećmi Jednego Boga bo nie ma ich kilku i skutki czy to katolika protestanta czy muzułmanina czy ateisty są takie same niezależnie od wyznawanej wiary.\nJa Meno tę różnicę świetnie rozumiem i zdaję sobie sprawę z herezji w jaką „zostałam wpuszczona” dlatego od kilku już lat na tym forum ostrzegam jak mogę przed tym.\nwszystkich zachęcam do czytania KKK\ntam wszystko jest opisane ,często poszukujemy wiedzy związanych z naszą wiarą ale pomijamy najważniejsze książki pismo św. i katechizm kościoła katolickiego a od tego powinniśmy zacząć pogłębianie naszej wiary,nie szukajmy Boga na stronach internetowych niewiadomego pochodzenia a w kościele i tym co nam daje .\nPamiętajmy o ostrzeżeniu samego Jezusa”«Strzeżcie się, żeby was kto nie zwiódł. 6 Wielu przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: Ja jestem. I wielu w błąd wprowadzą. „\n„I wtedy jeśliby wam kto powiedział: Oto tu jest Mesjasz, oto tam: nie wierzcie. 22 Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i czynić będą znaki i cuda, żeby wprowadzić w błąd, jeśli to możliwe wybranych. 23 Wy przeto uważajcie!”.\nBóg jest miłosierny ale i też sprawiedliwy! O sprawiedliwym Bogu nie wspominają protestanci i to jak zaraza zatruwa nasz katolicki kościół.\nGrzechów się jasne nie dziedziczy ale skutki są. Do każdego grzechu jest przyczepiony demon np u mnie w rodzinie były samobójstwa, cudzolustwa itp i te demony dręczą prawie każdego potomka. Jak najczęściej chodzimy do spowiedzi i wyrzekam się tego. Ale jak upadamy demony śmierci przychodzą z depresja i myślami samobójczymi….\nJedyny ratunek to życie w łasce uswiecajacej ….\nczy to ty magdaleno ,ktora nie dawno nie mogla znalezc pracy?\nDo herezji trzeba też dodać spowiedzi furtkowe czy inne „ogrodzenia”\nmadziu nawet nie wiesz jak sie ciesze ze ci sie udalo dostac w koncu prace ,bede sie modlic zeby ci sie w szystko dobrze poukladalo i zebys trafila na dobrego szefa i dobrych wspolpracownikow,znowu musze powiedziec „a nie mowilam”\nJa też się cieszę, chociaż to tylko staż i nie wiem, czy mnie potem później zatrudnią, ale dobre i to. Dziękuję za modlitwę, przyda się, bo ciężko mi się odnaleźć w nowej pracy, a szefową mam świetną, nie spodziewałam się, że są jeszcze tacy ludzie. Koleżanki w pracy też są fajne.\nSkoro grzech Adama ciąży na nas i rodzimy się w grzechu pierworodnym a Adam żył bardzo bardzo dawno temu to na ile ciążą na nas grzechy naszych przodków…. Nie dziedziczymy grzechów ale skutki zawsze są. Dlatego bardzo ważna jest spowiedź i Msze przebłagalne za grzechy.\nMnie to nie przekonuje. To znaczy, że jak moi rodzice żyją w związku niesakramentalnym, tzn. żyją całe życie w grzechu, to znaczy że przez skutki ich grzechu nie będę mogła znaleźć pracy i w ogóle całe życie będę mieć pecha? Dla mnie to nonsens.\nGrzech Adama jest zmyty moca chrztu św – warto zajrzeć do KKK\nTyle łask ….. Rozumiem euforię …..\nMożna z ciekawości prosić o info jaki to ksiądz?\nDołączam prośbę o informację, co to za ksiądz. Też by mi się przydało dowiedzieć jakie nade mną wiszą obciążenia\nPani Marto mozna sie dowiedzieć ile pani mszy zamówiła i czy tylko za swoich przodków\nRadek w tej Koronce W jest na końcu Modlitwa swiatła co wyzwala od naszych przodków\nenia napisz jaka to koronka o ktorej wspomnialas do jarka\ndziekuje enia,co dzien mam 2 godz palze i czesto klade sie na poobiednia drzemke ,wlasnie dzis przysnila mi sie moja ukochana babcia ,odziwo pierwszy raz od kiedy umarla ,nie zyje juz 15 lat\nMoze duszy babci pomogłaś Tajemnicą Szczęscia, ja też ją odmawiam juz dwa m-ce. Już miałam Ci pisac , jak znajdziesz czas a jeszcze nie odmówiłaś NP za dusze śp.teściowej to odmów,bo te sprawy spadkowe poszły nie tak jak powinno.\nA Koronkę Wyzwolenia kup, bo warto , niesamowita modlitwa.\nOd 11-go zaczynamy\ntak enia zaczynamy 11tego ,a Koronke Wyzwolenia juz odpisalam sobie z int ,narazie nie mam mozliwosci kupic,za dusze tesciowej i tescia modle sie co dzien 10 ruzanca ,ale NP tez odmowie za wszystkimi zmarlymi po kolei\nA mi się śni mój dziadek, który ewidentnie czegoś ode mnie chce. Domyślam się o co chodzi, spotykam tych ludzi, którzy mogliby mi pomóc w tej sytuacji, ale brakuje odważnego, który zdradziłby mi ta tajemnice. Rodzice coś przede mną ukrywają, tajemnice robią, a tu chodzi o dziadka. Podjęłam dziś w tej intencji nowennę 9 dniowa do ojca Pio i 10 różańca oraz modlitwę do Bożej Opatrzności, ale upadam-zeby wzmocnić swoją wolę i wiarę, obiecałam sobie nie jeść miesa i korzystać z tarotu, co już po 2 godzinach złamałam nieświadomie, po prostu się zapomniałam. Ale walczę dalej i próbuje tej wstrzemięźliwości.… Czytaj więcej »\nKinga idź do piaskownicy i tam się pobaw a nie na tym forum\nEniu, nie życzę sobie takie odzywania się do mnie. Nie jestem Twoją koleżanka i nie masz prawa mną pomiatać i szargać moich uczuć. Sama idź do piaskownicy, bo widzę, że sama świetnie bawisz się cudzymi uczuciami. I zacznij szanować innych, bo nie wolno Ci mnie osądzać, nie masz takiego prawa, bo nie jesteś najważniejsza i nie będziesz mną rządzić. Myślałam, że są tu ludzie na poziomie, ale nawet w ludziach wierzących i praktykujących prawdopodobnie tkwi szatan. Będę dalej walczyć o spokój duszy dziadka, a ty Eniu zajmij się sobą, a nie pisz głupich komentarzy, które niczego nie wnoszą do mojego… Czytaj więcej »\nkinga? jeszcze troche to zabraknie ci pomysłów na nowe nicki\nAkurat mój nick to moje imię i nie sądzę, żeby moi rodzice w Urzędzie Stanu cywilnego się pomylili. Mogę również podpisać się drugim imieniem, nazwiskiem albo panieńskim nazwiskiem mamy i na wszystko są urzędowe dokumenty, więc głupio byłoby nie wiedzieć, jak mam na imię, a ksywki mnie nie interesują, niczego nimi nie ukrywam.\nkinia ale kozystajac z tarota to wlasnie ty zapraszasz diabla do swojego zycia i nie szukaj go u innych,ja moge ci doradzic modlitwe za twoim dziadkiem NP i co dzien 10 Zdrowas Mario za dusze dziadka ,jesli bylas bardzo emocjonalnie zwiazana z dziadkiem to moze tesknota za nim powoduje te sny\nZ tarotem walczę, żeby raz na zawsze z nim zerwać, ale takie argumenty o piaskownicy do mnie nie trafiają i mnie nosi od środka, bo nigdy nikomu na tym forum nie urągam, obrażam, ale pękło i powiedziałam co wyszło. Ludzie, ja upadłam, upadam i pewnie nie raz upadne, ale będę walczyć, modlitwa nie zginie, zawsze będę ją odmawiać. Ale jak mam go nie widzieć u innych, skoro ktoś pisze za dużo, a zawsze starałam się być obiektywna i nie ranić uczuć. Ja z tego forum się wypisuje, starałam się tu znaleźć inspiracje do modlitwy i siłę, ale no cóż, niektórzy… Czytaj więcej »\nDo Kinga- enią się nie przejmuj, ona chodzi na tym forum za mną i wymyśla głupoty, innemu chłopakowi z problemami z zębami napisała, że rekinom też odrastają to i jemu też. To jest dewotka. Dziś klękała przed Jezusem a potem pisze głupoty na forum.\ndobrze ze walczysz z tarotem ,ja nieswiadoma tego co moze sie potem stac ,tez dalam sobie powrozyc i moje zycie zaczelo popadac w ruine ,jak domek z kart ,dlatego prosze cie na Rany Boskie zakoncz jak najszybciej ten temat ,nawet idz do jakiegos ksiedza jesli sama jestes bezsilna zeby z tym zerwac ,wlasnie na tym forum dowiedzialam sie o Koronce Wyzwolenia moze zacznij sie nia modlic Pan Jezus napewno ci pomoze\nDo Kinga- najlepiejby było jakbyś na cały rok zarzuciła sobie modlitwy i posty za dziadka. Nie ważne ze grzeszysz, najważniejsze byś przez dłuższy okres czasu poświęciła się w modlitwach konkretnemu zmarłemu.\nZmarli w snach od tak się nie pojawiają. Szukają osób,które mogłyby odmawiać modlitwy tylko za nich.\nLepiej tak zrób, jeśli jesteś katoliczką bardzo praktykującą to później ten rok modlitw zakończ kupbem mszy gregoriańskich za dziadka.\nzamówiłam 3 msze św. za przodków + msze wieczyste z imienia i nazwiska za przodków z rodziny i także osoby żyjące są objęte tymi mszami a obecnie dodatkowo zamawiam msze wieczyste za osoby zmarłe / dusze czyśćcowe to taka 10-cina z mojej strony\nMarto cieszę się razem z tobą niech ci Bóg pobłogosławi w tej nowej pracy.\nCieszę się, że przeczytałam Twoje świadectwo.\nJa też wierzę, że z Maryją można wszystko.\nPiekne świadectwo. Chwala Panu!\nWspaniałe świadectwo Marto!i kolejny dowód,że modlitwa plus własne działanie,a nie bierność przynoszą wymierne efekty.\nA co do tego,czego zabrania Episkopat,to przypomnę O.Dolindo i pozbawienie Go\npraw do odprawiania mszy świętych na 20 lat oraz O.Pio,bo biskupom przeszkadzało,że umiłowali Chrystusa i Maryję i ludzie przychodzili do Nich tłumami,a biskupi poddawali ich osądom Inkwizycji-nazwa została chyba zmieniona(nie pamiętam nowej)\nOwszem tylko ,że Ojciec Pio gdy miał zakaz zawsze do niego się stosował i tak np.3lata nie sprawował publicznie Mszy św. bo był posłuszny Kościołowi na temat O. Dolino się nie wypowiem bo zamało zapoznałam się z Jego osobą św. Faustyna też miała pewne zakazy i zawsze była posłuszna. Bóg w swoim czasie gdy od Niego pochodzą objawienia czy dary zawsze daną osobe w czasie Bogu wiadomym podniesie do św. na ołtarze jest warunek tylko dusze posłuszne bo do nich ZŁY duch nie ma dostępu bo szatan wszystko potrafi naśladować nawet pokore ,jednak nigdy POSŁUSZEŃSTWA . Zachęcam do przeczytania Dzienniczka… Czytaj więcej »\nObciążenia pokolenie niestety są jeśli takie występują. Jeśli ktokolwiek z Was chcę dowiedzieć się więcej na temat siebie i swojej rodziny,oczyścić się na tym etapie wiary na którym sie znajduje i chcę prosić Boga o uwolnienie od tego czego nie dostrzegamy i dowiedzieć się czego pan Bóg od nas chcę zachęcam do Modlitwy Wstawienniczej gdzie nad wami będą się modlili księża, siostry zakonne i świeccy którzy są we wspolnocie koscielnej.Posiadają one charyzmaty i Ducha Świętego. W tej modlitwie Wasz Duch Święty wstawia się sam do Boga. Za tym ida wizję osób modlących się za was darami języka i dowiadujemy się… Czytaj więcej »\nMenu,nie o to mi chodziło.I O.Dolindo i O.Pio byli pokorni w swoim życiu oraz w stosowaniu się do nakazów,O.Dolindo szczególnie nie pozwalał złego słowa powiedzieć ani na Kościół,ani na ludzi,którzy Go tworzyli, i którzy Go pozbawiali możliwości np.odprawiania mszy. A tymczasem i episkopat i biskupi, to jak polityczna gra,wielu z nich nie ma nawet do czynienia z ludźmi na co dzień,a ustalają coś jak im pasuje.O.Dolindo do dziś nie został świętym,bo proces został po prostu zablokowany,a przecież o tym też decydują biskupi,czyli najprawdopodobniej komuś to nie pasuje.(tak wnioskuję po tym,jak przeczytałam książkę „Jezu Ty się tym zajmij”. P.s.Dzienniczek s.Faustyny przeczytałam.\nCzytając Twój komentarz Katarzyno zrozumiałam go inaczej . Z dzienniczka św. Faustyny „pomimo dobrych intencji z dwóch stron i tak czasami powstaną nieporozumienia” no cóż ludzmi tylko jesteśmy 🙂 a do kościoła tak masz racje tworzą go ludzie niedoskonali i popełniający błędy czasami duże . Jednak nie wolno nam zapominać ,że Ci ludzie i tak na końcu muszą wypełnić Wole Boga tak było z Dzienniczkiem św. Faustny też była sprawa zablokowana przez władze Kościelne . Także pozwole sobie jeszcze raz napisać zawsze wybraną przez Boga osobe w czasie Bogu wiadomym podniesie do św. na ołtarze . Bo to Bóg kieruje… Czytaj więcej »