Seria Worms - O grach - forum gram.pl\nRozpoczęty przez Robek_009, Listopad 15, 2005\nJaka część worms wam się najbardziej podobała?\nwielu osobom nie podoba się przejście w 3 wymiar, a jak wy sądzicie?\nTutaj piszcie swoje opinie na ten temat.\nMi się 3d w wormsach nie podoba gdyż trudno się celuje i kieruje robalem i w niektórych częściach sterowanie kamerą jest do kitu , a po za tym psuje to ich klimat ;p . Najbardziej przypadły mi do gustu armageddon .\ndla mnie najlepsza część to worms world party-w 3d ta gra traci swój urok\nWedług mnie Najlepsza trójeczka czyli Worms 3D :) grafika bardzo dobra i gra tylko za 20 zeta :)\nMam obie wersje i Armageddon i 3D.\nWole to pierwsze... jednak oczywiście nie mówię, że to drugie jest złe... mnie osobiście do gustu to 3D nie przypadło. Takie jakieś dziwne.. po prostu może też się przyzwyczaiłem do 2D, ale mnie się bardziej podobają stare obre Wormsy i jeżeli już mi się w nie będzie chciało zagrać to zainstaluje Amageddon.\nMam prawie wszystkie cześci wormsów znaczy: armagedon, word party, worms 2, i worms 3d.\nMusze przyznać że wszystkie są bardzo dobre i mozna spędzić wiele godzin rozwalając mapę i mordując robaki przeciwnika.\nJednak w 3d ma się widok na całą mapę oraz poczucie żeczywistości.\nWiat wiaje we wszystkie strony. Jednak trzeba przyznać że przeszczepienie w 3 wymiar miało i swoje wady:\n- nie można było drążyć tuneli przy pomocy palnika lub młota pnełumatycznego\n-brakowało też pięknego i efektywnego ataku napalmem który rozwalał beczułki z bęzyną.\nGrałem również w worms forts ale te są do bani ponieważ głowne zadanie opiera się bardziej na niszczeniu konstrukcji niż na zabijaniu przeciwnika.\nTo tyle jeśli chodzi o wormachy.\nPamiętajcie pełzajcie aż do ostatniego robaka. :-)\nNajciekawszą, według mnie, była "jedynka" wormsów, ze względu na swoją "oldschoolowość". To dzięki niej mamy właśnie "nowoczesne" wormsy. Polecam Worms 4...\nA według mnie najlepszymi częściami jak na razie są Worms 4 Totalna Rozwałka,Worms World Party i Worms Forts Oblężenie\nDnia 16.11.2005 o 14:10, Robek 009 napisał:\nZgadzam się z tobą w pełni, tylko, że zamiast Oblężenia, u mnie jest to 3d.\nWorms World Party rulezzzz. A nie takie wormsy 3D. Najlepsza gra z seri worms to są naprawde te wwp bo one mają swój specyficzny klimat a najnowsze takiego niemają i są poprostu dzikie.\nStare dobre Wormsy\nŁocz dis łan. (nie pisze po angielsku bo można nie zajrzyć ale jak chcecie):\nOsobiście jakoś najbardziej lubię Wormsy 1 i Wormsy 2. Może dlatego że nie było tyle przekombinowanych broni rozwalających pół planszy. Naprawdę dużo przyjemniej mi się gra gdy ważna jest precyzja, a nie strzelanie prawie bez celowania jakimiś osłami itp.\n3d jest super w worms forts popsuli sterowanie kamerą w wormsach world party jest fajna rozwalanka w armagedonie też,w wormsach world party na ps1 zniweczyli cały pomysł.\nJa kolekcjonuje wormsy, uwazam, ze to najlepsza tego typu gra, ale uwazam ze 2-wie cześci to nie wormsy. Mowa tu oczywiście o Fortsach i Blast. Bo co to za wormsy w których trzeba myśleć<twisted>\n3D mi się nie podobają.. Uwielbiam Worms World Party:) to najlepsza z wszystkich części:)\nA mnie się podobają wszystkie części wormsów w jakie grałem włącznie z 3d\nW sumie to mam Worms 2, Worms Armageddon, Worms world party i 3d, i na dobrą sprawe wszystkie oprócz 3d są dobre...\nsiema mam taki problem jestem w misji w której muszę usapać jednego robala przy pomocy owcy a ja mam do doyspozycji dwa robale, pleas help\n3D go away! 2D rulez xD! armageddon is the best for me ! xD\nmi w sumie najbardziej sie podobaly WORMSY na amigę:) pamietam jeszcze swoje najlepsze samobojstwo:)(strzelenie bazooka do gory, gdy nie bylo wiatru:D:D). NA dodatek podobaja mi sie jeszcze armageddon, 3D i 4:totalna rozwałka. Trochę mniej Forts, ale tez nie byly najgorsze. Najmniej mi sie podobaly WWP, po prostu nie przypadly mi do gustu, mimo ze to "klon" Armageddona. Po prostu nie wiem dlaczego:)


PRZYSIĘGA WOJSKOWA W SIERPCU!\n23 lutego, o godz. 12:00 na na Stadionie Miejskim obędzie się po raz pierwszy w naszym mieście wojskowa przysięga żołnierzy 6 Mazowieckiej Brygady Obrony Terytorialnej im. Rotmistrza Witolda Pileckiego.\tCzytaj więcej...\nWczoraj, 19 listopada, w sali teatralnej w Centrum Kultury i Sztuki miało miejsce podsumowanie rezultatów wykopalisk prowadzonych przez ostatnie 4 lata w Sierpcu. Czytaj więcej...\n13 listopada w sali widowiskowo-kinowej Centrum Kultury i Sztuki odbył się koncert zespołu argentyńskiego Las Hermanas Vera.\tCzytaj więcej...\nW Miejskiej Bibliotece Publicznej trwa przebudowa i modernizacja budynku. Remont jest możliwy dzięki pozyskanej dotacji z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach Narodowego Programu Rozwoju Czytelnictwa Priorytet 2 "Infrastruktura Bibliotek 2016 - 2020".\tCzytaj więcej...\n75 lat temu, 20 stycznia 1945r. Sierpc został wyzwolony spod niemieckiej okupacji.\tCzytaj więcej...


Wspomnienia Sherlocka Holmesa [Arthur Conan Doyle] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00624 020340 21099842 na godz. na dobę w sumie\nArthur Conan DoyleWSPOMNIENIA SHERLOCKA HOLMESA\nCopyright © by Arthur Conan DoyleCopyright © by Virtualo.plTłumaczenie: Ewa Łozińska-Małkiewicz Korekta: Joanna Krzyżanowska, Anna Jarek, Danuta Zakurzewska Projekt okładki: Łukasz RóżyńskiWydanie I Warszawa, 2020 r.ISBN: 978-83-272-6622-4 konwersja.virtualo.pl\nSpis treści1. Srebrny Płomień2. Żółta twarz3. Bukmacher 4. Gloria Scott5. Rytuał rodziny Musgrave6. Zagadka Reigate7. Kaleka8. Pacjent9. Tłumacz greckiego10. Traktat morski11. Ostatni epizotWszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\n1Srebrny Płomień– Obawiam się Watsonie, że będę musiał wyjechać – oznajmił Holmes pewnego ranka, siadając wraz ze mną do śniadania. – Wyjechać! Ale dokąd? – Do Dartmoor, do King’s Pyland. Nie byłem zdziwiony. Jedynym szczegółem, który wydawał mi się dziwny, było jego tak późne włączenie się do tej niezwykłej sprawy, która ostatnio stanowiła główny temat rozmów w całej Anglii. Przez cały dzień mój towarzysz dumał z podbródkiem na piersiach i ze ściągniętymi brwiami, na przemian napełniając swoją fajkę intensywnie pachnącym czarnym tytoniem lub opróżniając ją, całkowicie głuchy na jakiekolwiek moje pytania lub uwagi. Zaprzyjaźniony sprzedawca gazet nadesłał nam świeże wydania wszystkich dostępnych dzienników, na które Holmes jedynie rzucał okiem, po czym wyrzucał je do kąta. I aczkolwiek był milczący, wiedziałem doskonale, nad czym się zastanawia. Ujawniono problem, który nadawał się świetnie do analizy dla jego błyskotliwego intelektu, a dotyczył on zniknięcia faworyta wyścigów Wessex Cup i tragicznej śmierci jego trenera. Dlatego, kiedy nagle oznajmił, że zamierza wyruszyć na miejsce, gdzie rozegrał się ten dramat, było to spełnieniem moich nadziei i oczekiwań. – Byłbym bardzo szczęśliwy, gdybym mógł pojechać z tobą, o ile uznasz, że nie będę ci przeszkadzać – zaproponowałem. – Mój drogi Watsonie, sprawiłbyś mi wielką uprzejmość, jadąc ze mną. A myślę, że nie zmarnujesz czasu, gdyż w tej sprawie występują kwestie nadające jej absolutnie wyjątkowego charakteru. Myślę, że jest już pora, żeby wyjść, jeżeli mamy zamiar złapać pociąg na Paddington, a w czasie podróży zagłębimy się w sprawę. Bądź tak uprzejmy i weź swoją lornetkę. Tak więc mniej więcej godzinę później znajdowałem się w kącie przedziału wagonu pierwszej klasy pociągu pędzącego do Exeter, podczas gdy Sherlock Holmes, rozgorączkowany, z twarzą częściowo zakrytą podłużną czapką z nausznikami, szybko przeglądał poszczególne gazety z dużego stosu, który nabył na stacji Paddington. Stacja Reading była daleko za nami, kiedy rzucił ostatnią z nich pod siedzenie i zaoferował mi cygaro. – Idzie nam dobrze – oświadczył, wyglądając przez okno i zerkając na zegarek. – Nasza aktualna prędkość wynosi pięćdziesiąt trzy i pół mil na godzinę. – Nie zauważyłem słupków ćwierćmilowych – odrzekłem. – Ani ja. Ale słupy telegraficzne przy tej linii są rozstawione co sześćdziesiąt jardów, więc obliczenie jest bardzo proste. Zakładam, że przyjrzałeś się sprawie morderstwa Johna Strakera i zniknięcia Srebrnego Płomienia? – Przeczytałem to, co przekazały gazety Telegraph i Chronicle. – To jedna z tych spraw, gdzie sztuka rozumowania powinna być wykorzystana raczej do uchwycenia wszystkich szczegółów niż do ustalenia nowych dowodów. Tragedia miała tak niezwykłe okoliczności, była tak wyrazista i istotna dla tak wielu ludzi, że cierpimy teraz z powodu nadmiaru przypuszczeń, domysłów i hipotez. Z tego względu trudność polega na wyodrębnieniu zarysów absolutnie niezaprzeczalnych faktów, spośród upiększeń pochodzących od teoretyków i reporterów. Później, kiedy oprzemy się na tej solidnej bazie, przekonamy się, do jakich wniosków można dojść i na jakich szczególnych podstawach opiera się cała tajemnica. We wtorek wieczorem otrzymałem telegramy, zarówno od pułkownika Rossa, właściciela konia, jak i od inspektora Gregory’ego, który zajmuje się tą sprawą, oba zapraszające mnie do współpracy. – We wtorek wieczorem! – wykrzyknąłem. – A dziś jest czwartek rano! Dlaczego nie wyjechałeś wczoraj?! – Ponieważ popełniłem błąd, mój drogi Watsonie – co, obawiam się, zdarza się dużo częściej niż można by przypuszczać, gdyby opierać wiedzę na mój temat na twoich pamiętnikach. Faktem jest, że nie mogłem uwierzyć, że najznakomitszy koń w Anglii może tak długo pozostawać w ukryciu, szczególnie w miejscu o tak niewielkim zaludnieniu jak północ Dartmoor. Spodziewałem się wczoraj wiadomości, że go odnaleziono i że osoba, która go uprowadziła, jest mordercą Johna Strakera. Kiedy jednakże minął kolejny dzień i rano przekonałem się, że poza aresztowaniem młodego Fitzroya Simpsona w sprawie nie uczyniono nic więcej, zrozumiałem, że nadeszła pora na podjęcie akcji. Jednakże jestem przekonany, że wczorajszy dzień nie został zmarnowany. – Masz już w takim razie wyrobione zdanie? – Przynajmniej udało mi się zebrać podstawowe fakty w tej sprawie. Przedstawię ci je, gdyż nic tak nie rozjaśnia obrazu sprawy jak podzielenie się jej przebiegiem z inną osobą, zresztą to warunkuje też uzyskanie twojej pomocy. Leżałem wsparty na poduszkach, paląc cygaro, a Holmes pochylony do przodu długim, chudym palcem wskazującym odliczał punkty na dłoni swej lewej ręki, zarysowując wydarzenia, które doprowadziły do naszej podróży. – Srebrny Płomień – zaczął – pochodzi ze stada Somomy i ma równie wspaniałe wyniki jak jego słynny przodek. Ma teraz pięć lat i przyniósł pułkownikowi Rossowi, swemu szczęśliwemu właścicielowi, wszystkie kolejne nagrody przyznawane w wyścigach konnych. Do momentu katastrofy był pierwszym faworytem Wessex Cup, stawiano na niego zakłady trzy do jednego. Zawsze był najważniejszym faworytem publiczności zawodów jeździeckich i jak dotąd nigdy jej nie rozczarował, więc także teraz postawiono na niego olbrzymie sumy pieniędzy. W związku z tym jest oczywiste, że bardzo wiele osób miało interes, aby nie dopuścić do startu Srebrnego Płomienia w wyścigach w przyszły wtorek. Fakt ten, oczywiście, został dostrzeżony w King’s Pyland, gdzie znajduje się stajnia treningowa pułkownika. Podjęto wszystkie możliwe środki ostrożności, aby strzec faworyta. Trener, John Straker, to emerytowany dżokej, który jeździł w barwach pułkownika Rossa, zanim roztył się i nabrał wagi uniemożliwiającej mu dalsze wykonywanie tej pracy. Służył pułkownikowi przez pięć lat jako dżokej i siedem jako trener i zawsze gorliwie i wiernie. Miał trzech podwładnych, gdyż stajnia jest niewielka - są w niej zaledwie cztery konie. Jeden z tych chłopców wysiadywał całą noc w stajni, podczas gdy pozostali spali u góry, na poddaszu. Wszyscy trzej są bardzo przyzwoitymi ludźmi. John Straker, żonaty, mieszkał w małej willi znajdującej się około dwustu jardów od stajni. Był bezdzietny, miał jedną służącą i żył w dostatku. Okolica jest opuszczona, ale około kilometr na północ znajduje się małe skupisko domów, które zostały wybudowane przez budowniczego z Tavistock z przeznaczeniem dla inwalidów i innych entuzjastów świeżego powietrza Dartmoor. Samo Tavistock leży ponad dwa kilometry na zachód, natomiast w odległości również ponad dwóch kilometrów, prosto przez wrzosowiska, znajduje się większy ośrodek treningowy - Mapleton, który należy do lorda Backwatera i którym zarządza Silas Brown. We wszystkich pozostałych kierunkach wrzosowisko jest całkowitym pustkowiem zamieszkanym jedynie przez kilku wędrownych Cyganów. Taka była ogólna sytuacja w ubiegły poniedziałek, kiedy wydarzyła się katastrofa. Tego wieczora konie odbyły trening, zostały napojone, a stajnię zamknięto o dziewiątej. Dwóch pomocników poszło do domu trenera, gdzie zjedli kolację w kuchni, natomiast trzeci, Ned Hunter, pozostał na straży. Kilka minut po dziewiątej służąca Edith Baxter zaniosła mu do stajni kolację, która składała się z baraniny w sosie curry. Nie dała mu żadnego napoju, ponieważ w stajni był kran z wodą, a zasadą było, że chłopak na straży nie mógł pić nic innego. Służąca miała ze sobą latarnię, ponieważ było ciemno, a droga wiodła przez otwarte wrzosowisko. Edith Baxter była około trzydziestu metrów od stajni, kiedy z ciemności wyłonił się jakiś mężczyzna i kazał jej się zatrzymać. Gdy zbliżył się do żółtego światła rzucanego przez latarnię, zobaczyła, że jest to ktoś z dobrego towarzystwa. Był ubrany w szary tweedowy garnitur, sukienną czapkę i getry, a w ręku trzymał ciężką laskę zakończoną gałką. Wrażenie na niej zrobiła niezwykła bladość jego twarzy i wyraźne podenerwowanie. Oceniła, że wygląda na ponad trzydzieści lat. – Czy może mi pani powiedzieć, gdzie się znajduję? – spytał. – Doszedłem już do wniosku, że będę musiał spędzić noc na wrzosowisku, kiedy zobaczyłem światło pani latarni. – Jest pan w pobliżu stajni treningowych King’s Pyland – odparła. – Ach, rzeczywiście! Cóż za szczęście! – wykrzyknął. – Słyszałem, że stajenny śpi tam co noc. Czy niesie mu pani kolację? Jestem pewien, że nie odmówi pani napiwku równego cenie nowej sukni, prawda? – Wyjął kawałek białego papieru, który był złożony w kieszeni jego kamizelki. – Proszę koniecznie przekazać to stajennemu, a dostanie pani dosyć pieniędzy, żeby kupić sobie najładniejszą suknię. Była przerażona gwałtownością, z jaką przekazał żądanie i przebiegła obok niego do okna, przez które zazwyczaj podawała posiłki. Okno było już otwarte, a Hunter siedział przy małym stoliku w środku. Zaczęła opowiadać mu, co się zdarzyło, kiedy obcy podszedł do niej ponownie. – Dobry wieczór – powiedział, zaglądając przez okno do środka stajni. – Chciałbym zamienić z wami słowo. Dziewczyna przysięgła, że zauważyła koniuszek papierowej torebki wystający z jego ściśniętej dłoni. – O co panu chodzi? – zapytał chłopak. – Chodzi o coś, co może zapełnić twoją kieszeń pieniędzmi – odparł pytany. – Macie dwa konie przygotowywane na Wessex Cup - Srebrny Płomień i Bayarda. Odpowiedzcie mi wprost, a dobrze wam zapłacę. Czy to prawda, że podczas baraży Bayard wyprzedził Srebrny Płomień o sto metrów po pięciu okrążeniach, i że stajenni stawiali na niego? – Ach, więc jest pan jednym z tych przeklętych koników! – wykrzyknął chłopak. – Pokażę panu, jak postępujemy z nimi w King’s Pyland! - Skoczył w głąb stajni, aby spuścić psa. Dziewczyna uciekła do domu, ale biegnąc, spojrzała za siebie i zobaczyła, że obcy pochyla się do wewnątrz przez okno. Minutę później jednakże, kiedy Hunter wybiegł z psem, nie było już go i chociaż pies biegał dookoła budynków, nie znalazł śladu obcego przybysza. – Chwileczkę – przerwałem. – Czy stajenny, wybiegłszy z psem, zostawił za sobą otwarte drzwi? – Doskonale, Watsonie, doskonale! – zamruczał mój towarzysz. – Znaczenie tej kwestii uderzyło mnie od razu, więc wysłałem wczoraj specjalny telegram do Dartmoor, aby tę sprawę wyjaśnić. Chłopak zamknął drzwi przed wyjściem. Okno, muszę dodać, nie było wystarczająco duże, aby mógł przez nie przejść dorosły człowiek. Hunter czekał, aż powrócą jego koledzy i wówczas wysłał wiadomość do trenera i opowiedział mu, co się stało. Straker zdenerwował się po usłyszeniu tej historii, chociaż nie bardzo wydawał się rozumieć jej znaczenie. Sprawa ta spowodowała u niego złe przeczucia i pani Straker obudziwszy się o pierwszej w nocy, zauważyła, że się ubiera. W odpowiedzi na jej pytania powiedział, że nie może spać z obawy o los konia i że zamierza pójść do stajni, żeby sprawdzić, czy wszystko jest w porządku. Słysząc, jak deszcz wali o okna, błagała go, żeby pozostał w domu, lecz mimo jej przekonywania nałożył obszerny płaszcz z kapturem i wyszedł z domu. Pani Straker obudziła się o siódmej rano i stwierdziła, że jej mąż nie powrócił. Ubrała się więc w pośpiechu, wezwała służącą i wyruszyła do stajni. Drzwi były otwarte; wewnątrz Hunter siedział skulony na krześle w stanie kompletnego stuporu, a boks faworyta był pusty. Nie było także śladu trenera. Szybko obudzono chłopców, którzy spali na stryszku nad pomieszczeniem z uprzężą. Spali mocnym snem, więc nie słyszeli niczego. Okazało się, że Hunter został zatruty jakimś bardzo mocno działającym narkotykiem i ponieważ nie można było od niego uzyskać żadnej sensownej odpowiedzi, pozostawiono go, aby odespał jego działanie, podczas gdy dwaj pozostali chłopcy z obiema kobietami pobiegli szukać nieobecnych. Mieli nadal nadzieję, że trener dla jakiejś przyczyny wyprowadził konia na poranne ćwiczenia, ale wspiąwszy się na wzgórek w pobliżu domu, z którego widoczne były wszystkie sąsiednie wrzosowiska, nie tylko nie dostrzegli żadnych śladów zaginionego konia, ale zauważyli coś, co sugerowało, że wydarzyło się nieszczęście. Około ćwierć kilometra od stajni na krzaku powiewał płaszcz Johna Strakera. Tuż za nim znajdowało się zagłębienie we wrzosowisku, a na jego dnie odnaleziono zwłoki nieszczęsnego trenera. Głowę roztrzaskało mu gwałtowne uderzenie ciężkim narzędziem, ponadto miał obrażenia na udzie w postaci długiego cięcia, niewątpliwie spowodowanego bardzo ostrym narzędziem. Jednakże widać było wyraźnie, że Straker bronił się gorączkowo przed atakiem, gdyż w prawej ręce trzymał mały nóż zabrudzony zakrzepłą krwią aż do uchwytu, natomiast w lewej zaciskał czerwono-czarny jedwabny krawat, który służąca rozpoznała jako należący do nieznajomego, z którym poprzedniego dnia rozmawiała przy stajni. Hunter, po odzyskaniu pełni władz umysłowych, także potwierdził, że to nieznany przybysz był właścicielem tej części garderoby. Był też pewien, że to on, stojąc przy oknie, dosypał narkotyku do jego baraniny i w ten sposób pozbawił stajnię strażnika. Co do zaginionego konia - w błocie na dnie fatalnego zagłębienia było wiele dowodów na to, że koń znajdował się w pobliżu w czasie walki. Ale od tego ranka zaginął i chociaż oferowano wielką nagrodę i ostrzeżono wszystkich Cyganów z Dartmoor, nie uzyskano żadnych informacji. I wreszcie: analiza wykazała, że resztki kolacji pozostawione przez stajennego zawierały znaczną ilość opium w proszku, zaś mieszkańcy domu jedli wieczorem to samo danie bez żadnych negatywnych skutków. Takie są główne fakty w tej sprawie podane w prosty sposób z pominięciem wszelkich domysłów. A teraz podsumuję wszystko to, co policja zrobiła w tej sprawie. Inspektor Gregory, któremu polecono śledztwo, jest niezwykle sprawnym policjantem. Gdyby do tego miał jeszcze wyobraźnię, mógłby zrobić wspaniałą karierę. Po przybyciu szybko odnalazł i aresztował człowieka, którego naturalnie obciążono podejrzeniami. Nie było specjalnego problemu ze znalezieniem go, ponieważ zamieszkiwał w jednej z willi, o których wspomniałem. Nazywa się chyba Fitzroy Simpson. Jest to człowiek dobrze urodzony, świetnie wykształcony, który roztrwonił fortunę na wyścigach, a teraz żył z uprawiania bukmacherki w klubach sportowych Londynu w spokojny sposób, który przystoi dobrze urodzonemu. Badanie jego księgi z zakładami wskazuje, że zarejestrował zakłady na kwotę pięciu tysięcy funtów przeciwko faworytowi. Po aresztowaniu wyjaśnił, że udał się do Dartmoor z nadzieją uzyskania informacji na temat koni z King’s Pyland, a także na temat Desborough, drugiego faworyta, który był pod opieką Silasa Browna w stajni Mapleton. Nie usiłował zaprzeczyć opisowi swego zachowania z poprzedniego wieczoru, ale oświadczył, że nie miał żadnych wrogich zamiarów, a jedynie pragnął uzyskać informacje z pierwszej ręki. Kiedy pokazano mu krawat, zbladł i nie potrafił wyjaśnić, skąd wziął się w ręce zamordowanego. Jego mokra odzież wskazywała, że był poza domem ubiegłej nocy, a laska z Penang - obciążona ołowiem - stanowiła narzędzie, które mogło w przypadku licznych ciosów spowodować obrażenia, jakich doznał trener. Z drugiej strony, on nie poniósł żadnego uszczerbku, podczas gdy stan noża Strakera wskazywał, że przynajmniej jeden z jego napastników musi mieć na sobie jego ślady. Wszystko to podałem ci w skróconej formie, Watsonie, i jeżeli jakaś myśl przychodzi ci do głowy, będę ci za nią niezmiernie wdzięczny. Z największym zainteresowaniem wysłuchałem opisu Holmesa, tak jasno wyłożonego. Chociaż większość faktów znałem, nie doceniłem wystarczająco ich relatywnej wagi ani też wzajemnego powiązania. – Czy nie jest możliwe – zasugerowałem – że rana Strakera została spowodowana jego własnym nożem podczas konwulsji, jakie następują po obrażeniach mózgu? – Jest to nie tylko możliwe, ale nawet prawdopodobne – powiedział Holmes. – W tym przypadku jednak znika jeden z głównych argumentów przemawiających na rzecz obrony oskarżonego. – A mimo to – kontynuowałem – nawet teraz nie jestem w stanie zrozumieć, jaką teorię może mieć policja. – Obawiam się, że niezależnie jaką teorię wywiedziemy, będą istnieć do niej poważne zastrzeżenia – odparł mój towarzysz. – Policja wyobraża sobie - jak zakładam - że ten Fitzroy Simpson, uśpiwszy narkotykiem chłopaka i w jakiś sposób uzyskawszy duplikat klucza, otworzył drzwi stajni i wyprowadził konia z oczywistym zamiarem porwania go. Brakuje uzdy - tak więc Simpson musiał ją mu nałożyć. Następnie, pozostawiwszy otwartą bramę, prowadził konia przez wrzosowisko, kiedy trener spotkał go albo dogonił. Oczywiście wywiązała się sprzeczka. Simpson skatował trenera swoją ciężką laską, sam nie ponosząc żadnych obrażeń od małego noża, którego Straker użył w samoobronie, a następnie ukrył konia w jakimś sekretnym miejscu, a może koń uciekł podczas walki i teraz włóczy się gdzieś na wrzosowiskach. Policja wydaje się tak widzieć przebieg sprawy i aczkolwiek jest to mało prawdopodobne, wszystkie inne wyjaśnienia są jeszcze mniej możliwe. Jednakże tę wersję bardzo szybko przetestuję, kiedy znajdę się na miejscu zbrodni, a do tego czasu nie przewiduję żadnego postępu. Był już wieczór, kiedy dotarliśmy do małego miasteczka Tavistock, które leży jak wypukłość na tarczy w środku wielkiego okręgu dookoła Dartmoor. Dwaj dżentelmeni oczekiwali nas na stacji - jeden wysoki, o włosach i brodzie jak grzywa lwa i przeszywającym spojrzeniu jasnobłękitnych oczu, drugi niewysoki, energiczny, schludny i wytworny, w surducie i getrach, z niewielkimi bokobrodami i okularami. Tym drugim był pułkownik Ross, dobrze znany sportowiec, pierwszym - inspektor Gregory, człowiek, który robił błyskawiczną karierę w angielskiej służbie detektywistycznej. – Jestem zachwycony, że pan jednak przyjechał, panie Holmes – przywitał nas pułkownik. – Inspektor zrobił wszystko, co było w jego mocy, ale chcę, żeby wyjaśniono najdrobniejszą nawet wątpliwość, aby pomścić biednego Strakera i odzyskać mego konia. – Czy pojawiły się jakieś nowe okoliczności? – spytał Holmes. – Z przykrością muszę stwierdzić, że nie posunęliśmy się specjalnie ze śledztwem – przyznał inspektor. – Na zewnątrz czeka bryczka, a ponieważ chcieliby panowie zapewne obejrzeć miejsce, zanim zapadnie noc, będziemy kontynuować rozmowę, jadąc. Minutę później wszyscy siedzieliśmy w wygodnym landzie, które turkotało ulicami starego, uroczego miasta Devonshire. Inspektor Gregory całkowicie oddany sprawie zasypywał nas olbrzymią ilością uwag, a Holmes od czasu do czasu przerywał mu pytaniem lub wykrzyknikiem. Pułkownik Ross oparł się na siedzeniu ze skrzyżowanymi ramionami i kapeluszem nasuniętym na oczy, a ja słuchałem z zainteresowaniem dialogu dwóch detektywów. Gregory formułował swoją teorię, która przedstawiała się dokładnie tak, jak przewidział to Holmes w pociągu. – Sieć została zarzucona na Fitzroya Simpsona – zauważył – a wierzę, że jest on rzeczywiście winien. Jednocześnie uznaję, że dowody są wyłącznie poszlakowe i odkrycie nowych okoliczności może je pozbawić całkowicie przydatności. – Czy sprawdziliście sprawę noża Strakera? – Doszliśmy do wniosku, że sam zranił się, upadając. – Mój przyjaciel doktor Watson zasugerował to w czasie rozmowy. Jeżeli tak, przemawiałoby to przeciwko Simpsonowi. – Bez wątpienia. Po pierwsze nie posiada noża, a po drugie nie ma żadnego śladu jakichkolwiek obrażeń. Dowody przeciwko niemu są z pewnością bardzo solidne. Był zainteresowany zniknięciem faworyta. Jego także podejrzewamy o otrucie stajennego. To on bez wątpienia był na dworze podczas burzy uzbrojony w ciężką laskę i jego krawat znaleziono w ręce denata. Myślę, że mamy wystarczającą ilość argumentów, aby postawić go przed ławą przysięgłych. Holmes pokręcił głową. – Mądry obrońca zetrze nas na proch – zaoponował. – Dlaczego miałby wyprowadzić konia ze stajni? Jeżeli miał zamiar go zranić, mógł to przecież zrobić na miejscu. Czy znaleziono u niego duplikat klucza? Jaki chemik sprzedał mu opium w proszku? A przede wszystkim, gdzie zdołał, będąc obcym w tym okręgu, schować tak słynnego konia? Jakie składa wyjaśnienia w sprawie kartki, którą za pośrednictwem służącej chciał przekazać stajennemu? – Twierdzi, że to był banknot funtowy. Znaleziono jeden w jego portmonetce. Ale pozostałe niejasności, o których pan wspomniał, nie są aż tak poważne jak mogłoby się wydawać. Nie jest obcy w tej okolicy. Dwukrotnie spędzał lato w Tavistock. Opium prawdopodobnie zostało nabyte w Londynie. Klucz, posłużywszy konkretnemu celowi, został wyrzucony. Koń może znajdować się na dnie szybu jednej ze starych kopalń na wrzosowisku. – A co mówi na temat krawatu? – Przyznaje, że to jego krawat i oświadcza, że go zgubił. Ale w sprawie pojawiła się nowa kwestia, która może sugerować, że wyprowadził konia ze stajni. Holmes nadstawił uszu. – Znaleźliśmy ślady, które wskazują, że w poniedziałek wieczorem grupa Cyganów rozbiła obozowisko w odległości kilometra od miejsca, gdzie miało miejsce morderstwo. We wtorek zniknęli. Zakładając istnienie porozumienia między Simpsonem a tymi Cyganami, czyż nie jest możliwe, że zaprowadził do nich konia, który następnie odjechał wraz z nimi? – Oczywiście, taka możliwość istnieje. – Wrzosowisko jest sprawdzane w poszukiwaniu Cyganów. Skontrolowaliśmy także każdą stajnię i dom gospodarczy w Tavistock, oraz wszystkie inne domostwa w promieniu ponad piętnastu kilometrów. – Wydaje się, że w pobliżu jest jeszcze jedna stajnia wyścigowa? – Tak, jest to oczywiście czynnik, który musimy wziąć pod uwagę. Ponieważ Desborough, ich koń, zajmował drugie miejsce w zakładach, w ich interesie także było pozbycie się faworyta. Wiadomo, że Silas Brown, trener, porobił wielkie zakłady w związku z wyścigami, a nie był on zaprzyjaźniony z biednym Strakerem. Jednakże skontrolowaliśmy tę stajnię i nie znaleźliśmy niczego, co mogłoby sugerować zasadność podejrzeń. – I nic co mogłoby sugerować powiązanie tego Simpsona z udziałami w stajniach Mapleton? – Zupełnie nic. Holmes odchylił się do tyłu i rozmowa wygasła. Kilka minut później nasz woźnica zatrzymał się przed ładną willą z czerwonej cegły, ocienioną obszernym dachem, która stała przy drodze. W pewnej odległości, za padokiem, widać było szary, długi budynek gospodarczy. W pozostałych kierunkach, aż do linii horyzontu rozciągały się wrzosowiska brązowe od przekwitających paproci, przecięte jedynie stromizmami Tavistock i grupą domów daleko na zachodzie, które stanowiły stajnie wyścigowe Mapletown. Wyskoczyliśmy wszyscy z powozu z wyjątkiem Holmesa, który nadal siedział oparty plecami o tył powozu z oczami utkwionymi w niebo przed sobą, całkowicie zaabsorbowany własnymi myślami. Dopiero gdy dotknąłem jego ramienia, odzyskał z nagła przytomność i wysiadł. – Wybaczcie – powiedział, zwracając się do pułkownika Rossa, który patrzył na niego ze zdziwieniem. – Zamyśliłem się. – W oczach pojawił mu się błysk i z trudem skrywane podniecenie. Przyzwyczajony do odczytywania znaczenia jego zachowania pojąłem, że uchwycił już nitkę wiodącą do kłębka, chociaż nie miałem pojęcia jak to uczynił. – Czy chciałby pan natychmiast udać się na miejsce przestępstwa, panie Holmes? – spytał Gregory. – Wolałbym spędzić tu jakiś czas i zadać kilka szczegółowych pytań. Zakładam, że Straker został tutaj przywieziony? – Tak. Leży u góry. Badanie przyczyny zgonu odbędzie się jutro. – Pełnił służbę u pana od kilku lat, pułkowniku Ross? – I zawsze cieszył się u mnie opinią doskonałego pracownika. – Zakładam, że zrobiliście spis zawartości jego kieszeni po śmierci, inspektorze? – Wszystkie te rzeczy zgromadziłem w salonie, jeżeli zechciałby pan je zobaczyć. – Zrobię to z przyjemnością. Weszliśmy do pokoju i rozsiedliśmy się dookoła centralnie ustawionego stołu. Inspektor otworzył kwadratowe cynowe pudełko i wyjął z niego kilka przedmiotów, układając je przed nami. Było tam pudełko zapałek, dwa centymetry świecy łojowej, fajka z korzenia wrzośca, woreczek z foczej skóry z niecałą uncją grubo przyciętego tytoniu Cavendish, srebrny zegarek ze złotym łańcuchem, pięć suwerenów w złocie, aluminiowy piórnik, kilka papierów i nóż z rękojeścią z kości słoniowej oraz bardzo delikatnym ostrzem z napisem „Weiss & Co. Londyn”. – To bardzo niezwykły nóż – powiedział Holmes, podnosząc go i szczegółowo badając. – Zakładam, widząc na nim plamy krwi, że to ten, który znaleziono zaciśnięty w dłoni denata. Watsonie, znasz się na takich nożach? – Jest to nóż, który nazywamy kataraktowym – odparłem. – Tak myślałem. Bardzo delikatne ostrze przewidziane do bardzo delikatnej pracy. Dziwny przedmiot w kieszeni człowieka, który wybiera się na trudną wyprawę, szczególnie, że nie mieści się w jego kieszeni. – Końcówka była zabezpieczona tarczą z korka, którą znaleźliśmy obok ciała – powiedział inspektor. – Jego żona wyjaśnia, że nóż leżał na toaletce i że wziął go, wychodząc z pokoju. Była to słaba broń, ale być może najlepsza, jaka znajdowała się w tym momencie w pobliżu. – Bardzo możliwe. A te papiery? – Trzy z nich to rozliczenia pośredników handlujących sianem. Jeden to list z instrukcjami od pułkownika Rossa. A ten - to rachunek modystki na kwotę trzydziestu siedmiu funtów piętnaście sporządzony przez panią Lesurier z Bond Street dla Williama Derbyshire. Pani Straker wyjaśnia, że Derbyshire to przyjaciel jej męża i czasami listy do niego były przesyłane na ich adres. – Pani Derbyshire ma bardzo kosztowny gust – zauważył Holmes, zerkając na rachunek. Trzydzieści siedem funtów to bardzo duża kwota za jeden strój. Jednakże nie ma tu nic więcej do analizowania. Teraz możemy udać się na miejsce zbrodni. Gdy wychodziliśmy z saloniku, kobieta, która czekała w korytarzyku, podeszła i położyła rękę na rękawie inspektora. Twarz jej była wyniszczona, szczupła i rozgorączkowana, zaznaczona niedawnym przeżyciem. – Czy złapaliście ich? Czy ich znaleźliście? – wydyszała. – Nie, pani Straker. Ale obecny tu pan Holmes przyjechał z Londynu, żeby nam pomóc, i wspólnie zrobimy wszystko, co w naszej mocy. – Czyż nie spotkałem pani w Plymouth na garden-party jakiś czas temu, pani Straker? – zapytał Holmes. – Nie, sir, myli się pan. – Ojej! Mógłbym przysiąc, że tak. Miała pani na sobie kostium z jedwabiu koloru gołębiego wykończony strusimi piórami. – Nigdy nie miałam takiego stroju, sir – odpowiedziała kobieta. – Ach, więc to wszystko wyjaśnia – powiedział Holmes. I przeprosiwszy wdowę, wyszedł za inspektorem na zewnątrz. Krótki spacer przez wrzosowiska doprowadził nas do zagłębienia, w którym znaleziono ciało. Na jego krawędzi znajdował się krzak kolcolistny, na którym wisiał płaszcz. – Domyślam się, że tej nocy nie było wiatru – powiedział Holmes. – Zupełnie nie, ale lał deszcz. – W tym przypadku oznacza to, że płaszcz nie został zwiany na krzak, ale tam umieszczony. – Tak, został powieszony na krzaku. – Zaintrygowało mnie to, dostrzegam, że grunt został zadeptany. Bez wątpienia przeszło tędy wiele stóp od poniedziałku wieczorem. – Położyliśmy tu z boku maty i wszyscy na nich staliśmy. – To doskonale. – W tej torbie mam jeden z butów, które miał na sobie Straker, jeden z butów Fitzroya Simpsona i odlew kopyta Srebrnego Płomienia. – Mój drogi inspektorze, przechodzi pan samego siebie! – Holmes wziął torbę i zszedłszy na dno zagłębienia, przesunął matę bardziej na środek. Następnie rozłożył się na brzuchu z podbródkiem na rękach i starannie analizował podeptane błoto. – Och! – powiedział nagle. – A to co? – Była to woskowana zapałka na wpół wypalona, tak pokryta błotem, że na początku wyglądała jak mały wiór drewna. – Jakże mogłem to przegapić?! – zaniepokoił się gniewnie inspektor. – Była niewidoczna, zakopana w błocie. Zobaczyłem ją tylko dlatego, że jej szukałem. – Co?! Spodziewał się pan ją tu znaleźć?! – Pomyślałem, że może tu być. Wyciągnął buty z torby i porównał odciski każdego z nich z odciskami na ziemi. Następnie podczołgał się do krawędzi zagłębienia i pełzał naokoło wśród paproci i krzewów. – Obawiam się, że nie ma więcej śladów – powiedział inspektor. – Zbadałem bardzo starannie cały grunt w odległości ponad stu metrów w każdym kierunku. – Naprawdę? – powiedział Holmes, wstając. – Nie chcę okazać się grubiański i robić tego ponownie, ale chciałbym przejść się po wrzosowisku, zanim zapadnie zmrok, żebym wiedział jutro, na czym stoję. I myślę, że wezmę tę podkowę na szczęście. Pułkownik Ross, który wykazywał pewne oznaki zniecierpliwienia, widząc spokojną i systematyczną metodę pracy mego towarzysza, spojrzał na zegarek. – Chciałbym, żeby wrócił pan ze mną – powiedział. – Jest kilka punktów, w których potrzebna jest mi pańska rada, a szczególnie chcę uzyskać odpowiedź na pytanie, czy nie winniśmy poinformować miłośników wyścigów, że nasz koń zostaje wycofany z pucharu. – Oczywiście, że nie! – wykrzyknął zdecydowanie Holmes. – Nie wycofywałbym go! Pułkownik skłonił się. – Bardzo się cieszę z pańskiej opinii, sir – powiedział.– Po skończonym spacerze znajdzie pan nas w domu biednego Strakera i wtedy możemy razem pojechać do Tavistock. Zawrócił z inspektorem, a Holmes i ja powoli poszliśmy przez wrzosowisko. Słońce zaczynało zachodzić za stajnię Mapleton a przed nami długa, opadająca w dół równina wymieszana była odcieniami złota pogłębionego miejscami w bogaty, rudobrązowy kolor tam, gdzie wieczorne światło padało na przekwitłe paprocie i krzewy. Ale piękno wiejskiego widoku nie robiło wrażenia na moim towarzyszu, który zatopił się w głębokich rozmyślaniach. – Oto co myślę, Watsonie – powiedział wreszcie. – Zostawmy na razie pytanie, kto zabił Johna Strakera, i ograniczmy się do ustalenia, co się stało z koniem. Załóżmy, że uciekł w czasie rozgrywania się tej tragedii lub potem. Dokąd mógłby się udać? Koń jest towarzyskim zwierzęciem. Pozostawiony samemu sobie instynktownie udałby się albo z powrotem do King’s Pyland, albo do Mapleton. Dlaczegóż miałby uciec na wrzosowisko? Tam zresztą na pewno ktoś by go zobaczył. I dlaczegóż mieliby go porywać Cyganie? Ci ludzie mają to do siebie, że kiedy słyszą o kłopotach, natychmiast uciekają, ponieważ nie chcą mieć problemów z policją. Nie zdołaliby przecież nigdzie sprzedać takiego konia. Biorąc go, nie uzyskaliby niczego, a całe takie przedsięwzięcie byłoby bardzo ryzykowne. To jest dla mnie pewne. – W takim razie gdzie się znajduje? – Już powiedziałem; albo poszedł do King’s Pyland, albo do Mapleton. Nie ma go w King’s Pyland. W takim razie znajduje się w Mapleton. Przyjmijmy to jako hipotezę roboczą i sprawdźmy, dokąd nas zaprowadzi. Ta część wrzosowiska, jak zauważył inspektor, jest bardzo twarda i sucha. Ale opada w kierunku Mapleton i stąd widać, że w tamtym kierunku znajduje się długie zagłębienie, które niewątpliwie było mokre w poniedziałkową noc. Jeżeli nasze założenie jest prawidłowe, w takim razie koń na pewno tamtędy przebiegł i tam właśnie powinniśmy szukać jego śladów. Prowadząc tę rozmowę, szliśmy szybko i kilka minut później dotarliśmy do wskazanego rowu. Na żądanie Holmesa zszedłem w dół na prawo od krawędzi, a on na lewo, ale nie zrobiłem jeszcze pięćdziesięciu kroków, kiedy usłyszałem jego okrzyk i zobaczyłem, że macha do mnie ręką. Przed nim ślad konia był wyraźnie zarysowany w miękkiej ziemi, a podkowa, którą wyjął z kieszeni, pasowała dokładnie do odcisku. – Widzisz, jaką wartość ma wyobraźnia? – powiedział Holmes. – To jest cecha, której brak Gregory’emu. Wyobraziliśmy sobie, co mogło się zdarzyć, sprawdziliśmy przyjęte założenie i zostaliśmy nagrodzeni. Idźmy dalej. Przeszliśmy po bagnistym dnie, a potem z trzysta metrów po suchej, twardej darni. I znów grunt łagodnie opadł i trafiliśmy na kolejne ślady. Potem straciliśmy je i szliśmy dalsze pół kilometra, niczego nie dostrzegając, aż w pobliżu Mapleton znów na nie trafiliśmy. Holmes zobaczył je pierwszy i stanął, wskazując na nie z wyrazem triumfu na twarzy. Obok odcisków kopyt końskich widać było ślady człowieka. – Przedtem koń był sam – wykrzyknąłem. – Zgadza się. Przedtem był sam. Och, a to co? Podwójny ślad ostro zakręcił i skierował się do King’s Pyland. Holmes zagwizdał i obaj poszliśmy za odciskami kopyt. Holmes miał wzrok utkwiony w tropie, ale ja spojrzałem nieco w bok i ku memu zdziwieniu zobaczyłem te same ślady ponownie kierujące się w przeciwną stronę. – Punkt dla ciebie, Watsonie – powiedział Holmes, kiedy wskazałem je. – Oszczędziłeś nam długiego spaceru, który przyprowadziłby nas z powrotem w to samo miejsce. W takim razie idźmy za tym powrotnym śladem. Nie musieliśmy iść daleko. Trop zakończył się na wyasfaltowanej drodze, która prowadziła do bram stajni Mapleton. Gdy zbliżyliśmy się, wybiegł nam naprzeciwko lokaj. – Nie potrzebujemy tu obcych – powiedział. – Pragnę zadać tylko jedno pytanie – powiedział Holmes, z jednym palcem i kciukiem w kieszeni kamizelki. – Czy będzie zbyt wcześnie na spotkanie z waszym panem Silasem Brownem, gdybym stawił się tu jutro rano o piątej? – Oczywiście, sir, on jedyny jest o tej porze na nogach, zawsze wstaje pierwszy. Ale oto i on, sir, sam odpowie panu na to pytanie. Nie, nie, sir, proszę mi nie dawać pieniędzy, jeżeli zobaczy, że biorę cokolwiek od pana, stracę natychmiast posadę. Potem, jeżeli pan zechce. Kiedy Sherlock Holmes ulokował z powrotem półkoronówkę w kieszeni, starszy, groźnie wyglądający człowiek nadszedł od strony bramy, machając szpicrutą w ręku. – A to co, Dawsonie! – krzyknął. – Co to za plotkowanie! Idź, zajmij się swoimi sprawami! A wy, czego, do diabła, tu chcecie?! – Dziesięciu minut rozmowy z panem, mój szanowny panie – odparł Holmes najsłodszym głosem. – Nie mam czasu na ględzenie. Nie potrzebujemy tu żadnych obcych. Proszę odejść, gdyż inaczej poszczuję was psami. Holmes pochylił się do przodu i wyszeptał coś do ucha trenera. Ten zaczerwienił się aż po skronie i rozzłościł. – To kłamstwo! – krzyknął – potworne kłamstwo! – Bardzo dobrze. Czy mamy sprzeczać się na ten temat tutaj w publicznym miejscu czy raczej porozmawiamy w pańskim gabinecie? – Dobrze, proszę wejść, jeżeli takie jest wasze życzenie. Holmes uśmiechnął się. – Nie zajmie to więcej niż kilka minut, Watsonie – powiedział. – A teraz, panie Brown, jestem całkowicie do pańskiej dyspozycji. Trwało to dwadzieścia minut i czerwień zblakła zmieniając się w szarość, zanim Holmes i trener pojawili się ponownie. Nigdy w życiu nie widziałem tak gwałtownej zmiany, jak ta, która pojawiła się w postaci Silasa Browna w tym krótkim czasie. Jego twarz była blada jak popiół, na skroniach błyszczały krople potu, a ręce trzęsły się i machały szpicrutą jak wiatr gałęzią. Jego grubiańskie maniery kompletnie zniknęły, a zastąpiło je służalcze płaszczenie się przed moim towarzyszem, które przypominało zachowanie psa u boku pana. – Pańskie instrukcje zostaną zrealizowane. Wszystko zrobię – powiedział. – Nie będę tolerował żadnego błędu – powiedział Holmes, patrząc na niego. Trener skrzywił się, czytając groźbę w jego oczach. – Och nie, nie będzie żadnego błędu! Będzie tam! Czy mam najpierw go zmienić, czy nie? Holmes pomyślał chwilę, a następnie wybuchnął śmiechem. – Nie – powiedział. – Napiszę do was o tym. A teraz żadnych sztuczek, albo .... – Och, proszę mi zaufać, na pewno może pan mi zaufać! – Tak, myślę, że mogę. A więc, jutro otrzyma pan ode mnie liścik. – Odwrócił się na pięcie, nie patrząc nawet na drżącą dłoń, którą tamten do niego wyciągnął, i wyruszyliśmy do King’s Pyland. – Nigdy jeszcze nie spotkałem doskonalszego połączenia grubiaństwa, tchórzostwa i przebiegłości niż w osobie Silasa Browna – zauważył Holmes, kiedy wlekliśmy się noga za nogą z powrotem. – A więc to on ma konia? – Usiłował wszystkiemu zaprzeczyć, ale opisałem mu tak dokładnie, co zrobił tego ranka, że jest przekonany, że go obserwowałem. Oczywiście zauważyłeś te wyjątkowe, kwadratowe odciski czubków butów, i dokładną zgodność z nimi jego obuwia. Dodam, że jest rzeczą oczywistą, iż żaden podwładny nie odważyłby się zrobić czegoś takiego na własną rękę. Opisałem mu, jak - kiedy wstał rano jako pierwszy - zauważył dziwnego konia włóczącego się po wrzosowisku. Wyszedł i ku swojemu zdziwieniu po białym czole rozpoznał faworyta, który swe imię zawdzięcza tej właśnie części ciała. Przypadek zrządził, że oto przed nim znajdował się jedyny koń zdolny do pokonania rumaka, na którego postawił cały swój majątek. Następnie powiedziałem mu, że pierwsza myśl, jaka przyszła mu do głowy, sugerowała odprowadzenie konia do King’s Pyland, lecz diabeł podsunął mu pomysł ukrycia konia do zakończenia wyścigów, więc przyprowadził go i ukrył w Mapleton. Kiedy opisałem mu każdy szczegół, zrezygnował z dalszej walki i postanowił wyjść cało z opresji. – Ale jego stajnie przeszukano? – Och, taki stary specjalista od koni potrafi znaleźć skrytkę. – A nie obawiasz się zostawić konia w jego mocy teraz, kiedy ma powód, żeby go zranić? – Mój Watsonku, będzie go strzegł jak oka w głowie. Wie, że jeżeli mam okazać mu łaskę, musi przyprowadzić go w dobrym stanie. – Pułkownik Ross nie zrobił na mnie wrażenia człowieka skłonnego okazywać litość w jakimkolwiek przypadku. – Sprawa w tej chwili nie zależy od pułkownika Rossa. Przestrzegam moich własnych metod i mówię tak dużo lub tak mało, jak uznam za stosowne. Taka jest korzyść z nieoficjalnego działania. Nie wiem, czy to dostrzegłeś, Watsonku, ale dla mnie maniery pułkownika są nieco zbyt nonszalanckie. Mam ochotę zrobić sobie żarcik jego kosztem. Nie mów mu nic o koniu. – Oczywiście nie zrobię tego bez twojego pozwolenia. – I bez wątpienia to wszystko jest mniej istotne w porównaniu do pytania, kto zabił Johna Strakera. – I teraz zajmiesz się tym problemem? – Wręcz przeciwnie, obaj wracamy do Londynu nocnym pociągiem. Byłem zdumiony słowami mego przyjaciela. Byliśmy w Devonshire zaledwie kilka godzin i kompletnie nie rozumiałem, dlaczego zamierza porzucić śledztwo, które rozpoczął w tak błyskotliwy sposób. Nie mogłem wydusić z niego nawet jednego słowa, aż wróciliśmy do domu trenera. Pułkownik i inspektor czekali na nas w salonie. – Mój przyjaciel i ja wracamy do miasta nocnym ekspresem – powiedział Holmes. – Powdychaliśmy sobie trochę waszego cudownego dartmoorskiego powietrza. Inspektor otworzył szeroko oczy, a usta pułkownika wykrzywiło szyderstwo. – Czyli nie zdoła pan złapać mordercy biednego Strakera? – spytał. Holmes wzruszył ramionami. – Występują bez wątpienia pewne trudności – odparł wymijająco. – Jednakże żywię nadzieję, że pański koń weźmie udział w wyścigach we wtorek i dlatego proszę przygotować dżokeja. Czy mógłbym dostać zdjęcie pana Johna Strakera? Inspektor wyjął jedno z koperty i wręczył mu. – Mój drogi Gregory, uprzedza pan wszystkie moje życzenia. Jeśli mogę prosić pana o jeszcze jedną chwilę, mam pytanie, które chciałbym zadać służącej. – Jestem bardzo rozczarowany pańskim londyńskim konsultantem – powiedział obcesowo pułkownik Ross, kiedy mój przyjaciel wyszedł z pokoju. – Nie widzę żadnego postępu w sprawie od czasu, kiedy tu się pojawił. – Ale ma pan przecież jego zapewnienie, że pański koń weźmie udział w wyścigach – odpowiedziałem. – Tak, mam jego zapewnienie – powiedział pułkownik, wzruszając ramionami. – Wolałbym jednak mieć konia. Miałem już powiedzieć coś w obronie mego przyjaciela, kiedy wrócił on do pokoju. – Teraz, panowie – powiedział – jestem gotów do wyjazdu do Tavistock. Kiedy wsiadaliśmy do powozu, jeden ze stajennych przytrzymał nam drzwi. Naraz Holmesowi przyszedł do głowy jakiś pomysł, ponieważ pochylił się do przodu i dotknął rękawa chłopaka. – Macie kilka owiec w padoku. Kto się nimi zajmuje? – spytał. – Ja, sir. – Czy nie zauważyliście ostatnio u nich czegoś niezwykłego? – Prawdę mówiąc, sir, nie, ale trzy z nich okulały. Zauważyłem, że Holmes niezmiernie się ucieszył: pochrząkiwał i zacierał ręce. – Strzał w ciemno, Watsonie, strzał w ciemno – powiedział, szczypiąc mnie. – Gregory, pozwoli pan, że zwrócę pana uwagę na tę wyjątkową epidemię wśród owiec. Jedź, woźnico! Wyraz twarzy pułkownika Rossa był nadal potwierdzeniem niezbyt pochlebnego zdania na temat zdolności mojego przyjaciela, ale na twarzy inspektora dostrzegłem poważne zainteresowanie tą uwagą. – Uważa pan to za istotne? – spytał. – Oczywiście, że tak. – Chciałby pan zwrócić moją uwagę na jakiś szczególny element? – Na dziwne zachowanie psa w nocy. – Pies niczego nie zrobił w nocy. – Miało miejsce dziwne wydarzenie – zauważył Sherlock Holmes. Cztery dni później Holmes i ja ponownie siedzieliśmy w pociągu jadącym do Winchester, żeby zobaczyć wyścigi o puchar Wessex. Pułkownik Ross czekał na nas przed dworcem. Pojechaliśmy jego powozem na wyścigi rozgrywane za miastem. Miał poważną minę, a jego zachowanie było skrajnie chłodne. – Nie widziałem mego konia – zauważył. – Przypuszczam, że wiedziałby pan, że to on, gdyby go pan zobaczył? - spytał Holmes. Pułkownik był bardzo zły. – Zajmuję się wyścigami od dwudziestu lat i nigdy nie zadano mi takiego pytania – powiedział. – Nawet dziecko rozpoznałoby Srebrny Płomień z jego białym czołem i cętkami na przednich nogach! – Jak stoją zakłady? – Cóż, to najciekawsza historia. Wczoraj można było dostać piętnaście do jednego, ale cena spadała i spadała aż do chwili obecnej, kiedy z ledwością dostanie się trzy do jednego. – Hm! – powiedział Holmes. – Ktoś coś wie, to pewne. Kiedy powóz zatrzymał się przed wejściem w pobliżu głównej trybuny, zerknąłem na kartę, żeby sprawdzić zgłoszenia do wyścigów. – Przeczytałem tam: „Wessex Plate każdy 50 suwerenów plus 1000 suwerenów dodanych na cztero- i pięciolatki. Drugi, 300 funtów. Trzeci, 200 funtów. Nowa trasa (prawie dwie mile); Murzyn pana Heatha Newtona - czerwona dżokejka, cynamonowa kurtka. Pugilist pułkownika Wardlawsa - różowa czapeczka, niebiesko-czarna kurtka. Desborough Lorda Backwatera - żółta dżokejka i rękawy. Srebrny Płomień pułkownika Rossa - czarna dżokejka, czerwona kurtka. Iris księcia Balmorala - żółto-czarne pasy. Rasper lorda Singleforda - purpurowa dżokejka, czarne rękawy”. – Odwołaliśmy naszego drugiego konia i ulokowaliśmy w panu wszelkie nasze nadzieje – powiedział pułkownik. – Rany, co się dzieje? Silver Blaze jest faworytem? – Pięć do czterech przeciwko Silver Blaze! – krzyknął tłum. – Pięć do czterech przeciwko Silver Blaze! Piętnaście do pięciu przeciwko Desborough! Pięć do czterech! – Numery poszły w górę! – krzyknąłem. – Wszystkie konie w ilości sześciu sztuk są na miejscu! – Cała szóstka?! W takim razie mój koń bierze udział w wyścigach! – krzyknął podniecony pułkownik. – Ale go nie widzę. Nie widziałem moich barw. – Przeszło tylko pięć. To chyba on. Kiedy mówiłem te słowa, potężny gniadosz wybiegł z przegrody, gdzie ważono konie, i przebiegł cwałem obok nas. Na sobie miał dobrze znane czerwono-czarne barwy pułkownika. – Ależ to nie mój koń! – krzyknął właściciel. – Ta bestia nie ma białego włosia. Co pan z nim zrobił, panie Holmes? – No cóż, spójrzmy, jak sobie poradzi – rzekł mój przyjaciel z niezmąconym spokojem. Przez kilka minut patrzył przez lornetkę. – Kapitalnie! Doskonały początek! – naraz krzyknął. – Oto nadbiegają zza zakrętu! Z powozu mieliśmy wspaniały widok na nadbiegające rumaki. Sześć koni biegło tak blisko obok siebie, że można by przykryć je wspólną derką, ale w połowie drogi żółte barwy stajni Mapleton wyszły do przodu. Zanim do nas dotarły, Desborough wyczerpał jednak wszystkie swoje możliwości, a koń pułkownika puścił się pędem do przodu i minął metę dobre sześć długości przed rywalem, zaś Iris księcia Balmorala zajęła trzecie miejsce. – W każdym razie, wygrałem – wystękał pułkownik, pocierając dłonią oczy. – Przyznaję, że nic z tego nie rozumiem. Czyż nie uważa pan, panie Holmes, że zbyt długo ukrywa przede mną tajemnicę? – Oczywiście pułkowniku, wszystkiego pan się dowie. Chodźmy teraz i spójrzmy razem na tego konia. Oto on – kontynuował, kiedy weszliśmy do przegrody, gdzie wpuszczano jedynie właścicieli i ich przyjaciół. – Wystarczy, że odrobiną wina spłucze pan jego głowę i nogę i zauważy pan, że to ten sam Silver Blaze. – Tracę oddech! – Znalazłem go u fakira i pozwoliłem sobie dopuścić do wyścigów w takim stanie, w jakim mi go odesłał. – Mój drogi panie, dokonałeś cudów! Koń wygląda nadzwyczaj sprawnie. Nigdy lepiej nie biegał! Jestem panu winien tysiące przeprosin za to, że ośmieliłem się wątpić w pańskie zdolności. Wyświadczył mi pan wielką przysługę, odzyskując konia! A jeszcze większą mógłby pan mi wyświadczyć, gdyby zdołał pan złapać mordercę Johna Strakera. – Już to zrobiłem – powiedział Holmes spokojnie. Pułkownik i ja patrzyliśmy na niego zdumieni. – Złapałeś go! Gdzie w takim razie się znajduje? – Jest tutaj. – Tutaj?! Gdzie? – W moim towarzystwie w tej chwili. Pułkownik zaczerwienił się ze złości. – Przyznaję, że jestem panu zobowiązany, panie Holmes – powiedział – ale muszę uznać to, co pan teraz powiedział, za niesmaczny żart albo za obrazę. Sherlock Holmes zaśmiał się. – Zapewniam pana, że nie przyszło mi w ogóle do głowy, żeby wiązać pana z tym morderstwem, pułkowniku – powiedział. – Prawdziwy morderca stoi tuż za panem. – Minął go i położył dłoń na błyszczącym karku rumaka czystej krwi. – Koń! – wykrzyknęliśmy jednocześnie z pułkownikiem. – Tak, koń. I być może umniejszę jego winę, gdy powiem, że zrobił to w obronie własnej i że John Straker był człowiekiem, który absolutnie nie zasługiwał na pańskie zaufanie. Ale słyszę dzwonek, a ponieważ mam zamiar nieco wygrać w następnych wyścigach, odłożę obszerniejsze wyjaśnienie na bardziej odpowiedni moment. Tego wieczoru, wracając do Londynu, mieliśmy miejsca rogowe w przedziale pullmanowskim i mam wrażenie, że dla pułkownika Rossa, podobnie jak dla mnie podróż była krótka, gdyż upłynęła na słuchaniu opowieści mego towarzysza o wydarzeniach w stajniach treningowych Dartmoor w poniedziałkową noc i o metodzie, jakiej użył, by je ujawnić. – Przyznaję – powiedział – że wszelkie teorie, które pozwoliłem sobie sformułować na podstawie sprawozdań zawartych w gazecie, były całkowicie błędne. Jednakże znajdowały się w nich pewne wskazówki, które mogłyby odkryć prawdziwie ważne elementy, gdyby nie zostały ukryte wśród innych szczegółów. Udałem się do Devonshire z przekonaniem, że Fitzroy Simpson jest winny, chociaż oczywiście zdawałem sobie sprawę, że dowody przeciwko niemu nie były kompletne. W czasie podróży w powozie, tuż po przybyciu do domu trenera, dotarło do mnie prawdziwe znaczenie baraniny w sosie curry. Niewątpliwie pamiętacie, że w roztargnieniu siedziałem, kiedy wy już wysiedliście. Zastanawiałem się jak mogłem przegapić tak oczywisty wątek. – Przyznaję – powiedział pułkownik – że nadal nie widzę żadnego związku. – To był pierwszy wątek w moim łańcuchu rozumowania. Opium w proszku nie jest pozbawione smaku. Zapach nie jest nieprzyjemny, ale wyczuwalny. Gdyby było zmieszane ze zwykłym daniem, jedzący bez wątpienia wykryłby je i przestałby jeść. Curry to właśnie ta przyprawa, która mogła ukryć jego smak. Ale w żadnym przypadku obcy przybysz, Fitzroy Simpson, nie mógł mieć wpływu na gotowanie curry na kolację w domu trenera tego właśnie wieczoru. I bez wątpienia byłby to niebywały zbieg okoliczności, gdyby założyć, że przypadkowo przyszedł z opium w proszku właśnie w tę noc, kiedy podano akurat takie danie, które zmieniło zapach potrawy. Trudno przyjąć takie założenie. Dlatego Simpson zostaje wyeliminowany z tej sprawy, a nasza uwaga koncentruje się na Strakerze i jego żonie, jedynych osobach, które tego wieczoru wybrały na kolację baraninę w sosie curry. Dodano opium, kiedy przygotowano porcję dla stajennego, gdyż pozostali mieli na kolację to samo bez żadnych sensacji. W takim razie, które z nich miało dostęp do tej porcji tak, żeby nie widziała tego służąca? Zanim odpowiedziałem sobie na to pytanie, pojąłem znaczenie milczenia psa, gdyż jeden prawidłowy wywód niezmiennie pociąga za sobą następny. Wydarzenie z Simpsonem ujawniło, że pies był w stajni, a mimo to - chociaż ktoś wszedł i wyprowadził konia - nie szczekał tak, aby obudzić chłopaków śpiących na strychu. Oczywiście nocny gość musiał być kimś, kogo ten pies doskonale znał. Byłem już przekonany, lub prawie przekonany, że John Straker przyszedł do stajni w środku nocy i wyprowadził stamtąd Silver Blaze. W jakim celu? Niewątpliwie jakimś nieuczciwym, gdyż po co otrułby własnego stajennego? Jednakże absolutnie nie mogłem zrozumieć przyczyny. Zdarzały się już takie przypadki, gdy trenerzy otrzymywali wielkie pieniądze, robiąc zakłady przeciwko własnym koniom za pośrednictwem bukmacherów, a potem oszustwem uniemożliwiali ich zwycięstwo. Czasami zdradzić może dżokej. Czasami stosują jakieś pewniejsze i subtelniejsze środki. A co wydarzyło się tutaj? Miałem nadzieję, że zawartość jego kieszeni może pomóc mi w sformułowaniu konkluzji. I tak się stało. Na pewno nie zapomnieliście o tym wyjątkowym nożu, który znaleziono w dłoni denata, o nożu, którego człowiek o zdrowych zmysłach nigdy by nie użył jako broni. Był to, jak powiedział doktor Watson, pewien gatunek noża, który jest używany do najbardziej delikatnych operacji chirurgicznych. I tej nocy miał on być wykorzystany do delikatnej operacji. Niewątpliwie pan wie, przy swoim wielkim doświadczeniu w sprawie wyścigów, pułkowniku Ross, że można zrobić drobne nacięcie na ścięgnach zadu końskiego podskórnie, nie pozostawiając absolutnie żadnego śladu. Koń w ten sposób potraktowany lekko utyka, co można przypisać napięciu wynikającemu z ćwiczeń lub reumatyzmowi, ale nigdy nieuczciwej zagrywce. – Drań! Łajdak! – wykrzyknął pułkownik. – Stanowi to wyjaśnienie dlaczego John Straker zabrał konia na wrzosowisko. Taki wspaniały rumak z pewnością obudziłby nawet najmocniej śpiących po ukłuciu noża. Konieczne było, żeby zrobić to daleko od domu. – Byłem ślepy! – krzyknął pułkownik. – Oczywiście, dlatego potrzebował świecy i zapalił zapałkę. – Bez wątpienia. Ale przeglądając jego kieszenie, odkryłem nie tylko metodę popełnienia zbrodni, ale nawet motywy. Jako światowiec wie pan, pułkowniku, że ludzie nie noszą w kieszeniach rachunków należących do innych osób. Mamy dosyć problemów z płaceniem swoich własnych. Natychmiast doszedłem do wniosku, że Straker prowadził podwójne życie i miał drugą rodzinę. Charakter rachunku wykazywał, że w tej sprawie występowała druga kobieta, i to o bardzo kosztownych gustach. Aczkolwiek traktuje pan swoją służbę w sposób liberalny, trudno przypuścić, żeby służący mogli pozwolić sobie na kupno sukni za dwadzieścia gwinei dla swoich małżonek. Zapytałem panią Straker o tę suknię w sposób dosyć zawoalowany i upewniłem się, że nigdy takiej sukni nie otrzymała. Odnotowałem adres domu mody i doszedłem do wniosku, że jeśli odwiedzę go ze zdjęciem Strakera, z łatwością będę mógł odrzucić mitycznego pana Derbyshire. Od tego czasu wszystko było jasne. Straker wyprowadził konia z domu do zagłębienia, z którego jego świeca byłaby niewidoczna. Wcześniej Simpson w czasie ucieczki zgubił krawat i Straker podniósł go, być może myśląc, że przyda mu się do podwiązania nogi konia. Kiedy znalazł się w dole, stanął za koniem i zapalił świecę, ale zwierzę przestraszyło się nagłego błysku i z dziwnym wyczuciem, które czasami mają zwierzęta, gdy ma je spotkać coś złego, podskoczyło, a stalowa podkowa uderzyła Strakera w czoło. Mimo deszczu zdjął już płaszcz, aby wykonać delikatne zadanie, i upadł, a nóż zadrasnął go w udo. Czy to jasne? – Cudowne! – krzyknął pułkownik. – Cudowne! Tak jakby tam pan był! – Daleko, przyznaję - bardzo daleko było jeszcze do moich ostatecznych wniosków. Uderzyło mnie, że przebiegły człowiek jak Straker nie podjąłby się delikatnego zadania nacięcia zadu bez pewnej praktyki. Na czym mógł ćwiczyć? Przypomniały mi się owce, zadałem pytanie, które raczej ku memu zdziwieniu udowodniło, że moje założenie było prawidłowe. Kiedy wróciłem do Londynu, odwiedziłem dom mody i krawcowa rozpoznała Strakera jako doskonałego klienta o nazwisku Derbyshire, który miał bardzo wytworną żonę ze zdecydowaną predylekcją do drogich sukien. Nie mam wątpliwości, że ta kobieta przyczyniła się do tego, że tonął w długach i w ten sposób doprowadziła go do tej nieszczęsnej intrygi. – Wyjaśnił pan wszystko z wyjątkiem jednej rzeczy – wykrzyknął pułkownik. – Gdzie był koń?! – Uciekł i zajął się nim jeden z pańskich sąsiadów. W tej sprawie liczę na amnestię. O, jesteśmy już na skrzyżowaniu Clapham i jeżeli się nie mylę, za dziesięć minut będziemy na stacji Wiktoria. Jeżeli zechciałby pan wpaść do nas na cygaro, pułkowniku, serdecznie zapraszam i przy tej okazji przedstawię panu wszelkie szczegóły, jakie jeszcze mogą pana interesować.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wspomnienia_Sherlocka_Holmesa-ebookRO/p1180749i1361471" target="_blank" title="Wspomnienia Sherlocka Holmesa [Arthur Conan Doyle] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wspomnienia Sherlocka Holmesa [Arthur Conan Doyle] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Reakcja - mem, memy, kobieta, humor, śmieszne obrazki, - xdPedia\nReakcja - mem, memy, kobieta, humor, śmieszne obrazki, Reakcja - hasło powiązane z: mem, memy, kobieta, humor, śmieszne obrazki, śmieszne teksty, śmieszne, mężczyzna, reakcja, besty, nago, zdjęcie, penis, radość,.\nReakcja - hasło powiązane z: mem, memy, kobieta, humor, śmieszne obrazki, śmieszne teksty, śmieszne, mężczyzna, reakcja, besty, nago, zdjęcie, penis, radość, mężczyźni, aforyzmy, te myśli, obrazki, te mysli, wybranek, cytat, problem, lovsy, wojna, sentencje, uczucia, cytaty, serce, wybranka, miłość, cytaty o miłości, fejs, tablica, facebook, wklejka, ciekawość, zniknięcie, życie, cytaty o życiu.\nGdy mężczyzna widzi nagą kobietę\nCzym jest miłość? Według matematyki: problemem. Według historii: wojną. Według chemii: reakcją. Według sztuki: sercem. Według mnie: ...Tobą.\nCiekawi mnie co byś zrobił gdybyś odebrał...\nCiekawi mnie co byś zrobił gdybyś odebrał telefon i dowiedział się, że mnie już nie ma.\nmemmemykobietahumorśmieszne obrazkiśmieszne tekstyśmiesznemężczyznareakcjabestynagozdjęciepenisradośćmężczyźniaforyzmyte myśliobrazkite mysliwybranekcytatproblemlovsywojnasentencjeuczuciacytatysercewybrankamiłośćcytaty o miłościfejstablicafacebookwklejkaciekawośćzniknięcieżyciecytaty o życiu\ncytat, miłość, aforyzmy, pragnienia, besty


Archiwa: ciasto kruche - Domowe wypieki\nPewnie każdy z Was słyszał o serniku z rosą. Pieczony jest na kruchym spodzie z bezową pianką na wierzchu. Podczas studzenia tworzą się na niej urocze kropelki "rosy". Piekąc go po raz pierwszy obawiałam się, że masa serowa się nie zetnie, gdyż [...]\n"Nigdy wcześniej nie używałam suszonych kwiatów do wypieków. Przypadkiem natknęłam się na nie w supermarkecie. Od razu po powrocie do domu przeszukałam sieć do czego mogę wykorzystać kwiaty. Suszone płatki chabra nie mają żadnego smaku, [...]\n"Tym razem propozycja na wytrawną tartę!:) Skąd taki pomysł? W ramach warsztatów z gotowania w Poznaniu uczyliśmy się łączyć smaki z różnych stron świata. Jednym z dań, były grzanki z puree z wątróbki z dodatkiem karmelizowanej [...]\n"Pomysł na sernik gotowany w wersji walentynkowej powstał spontanicznie. Dodałyśmy do niego wiśnie w syropie i startą czekoladę. Efekt był oszałamiający. Największą trudność sprawiło Nam zrobienie zdjęcia.... Kilkaset ujęć z różnych [...]\n"Przepis na ciasto kruche z porzeczkami znalazłam na Kwestii Smaku - moim ulubionym blogu kulinarnym. Smak oraz zapach wypieku kojarzy się z okresem wakacyjnym - dla odmiany po świątecznych, ciężkich wypiekach warto upiec coś z owocami. Kwaśne [...]\n"Wakacje już się skończyły, ale dla Nas nadal trwają... Jutro wybieramy się w podróż do Włoch. Na drogę upiekłam kruche, maślane, pachnące wanilią ciasteczka z Naszego dzieciństwa. Pamiętam, że mama kupowała Nam je kiedy wyjeżdżaliśmy na [...]\n"2 tygodnie temu po raz kolejny wybrałyśmy się na Kato Bazar z naszymi wypiekami. Sobota: 5.00 rano pobudka, filiżanka kawy na pobudzenie "szarych komórek", pakowanie słodkości do samochodu i wyruszamy! Pogoda nie była zbyt optymistyczna, ale my [...]


Piotr Makowski ogłosił szeroką kadrę na ME: do zespołu wraca kolejna gwiazda! - Sport WP SportoweFakty\nPiotr Makowski ogłosił szeroką kadrę na ME: do zespołu wraca kolejna gwiazda!\nSelekcjoner reprezentacji Polski wybrał 22 siatkarki, które wspólnie przygotowywać się będą do najważniejszego turnieju tego sezonu.\nMarcin Olczyk 30 Lipca 2013, 12:36\nMirosław Przedpełski: Reprezentacja żeńska jest równie ważna jak męska W drużynie narodowej znalazło się miejsce dla Anny Werblińskiej, która z powodu problemów zdrowotnych nie uczestniczyła w tym sezonie w treningach kadry.\nNa szerokiej liście Piotra Makowskiego pojawiły się następujące nazwiska:\nRozgrywające: Izabela Bełcik, Milena Radecka, Joanna Wołosz.\nŚrodkowe: Maja Tokarska, Zuzanna Efimienko, Agnieszka Kąkolewska, Monika Martałek, Katarzyna Połeć.\nAtakujące: Katarzyna Skowrońska-Dolata, Joanna Kaczor, Katarzyna Konieczna.\nPrzyjmujące: Anna Grejman, Karolina Różycka, Patrycja Polak, Aleksandra Wójcik, Ewelina Sieczka, Kinga Kasprzak, Elżbieta Skowrońska, Anna Werblińska.\nLibero: Paulina Maj, Krystyna Strasz, Dorota Medyńska.\nPolki w ramach grupy D rozgrywanych w Niemczech i Szwajcarii mistrzostw Starego Kontynentu zmierzą się w dniach 6-8 września 2013 roku kolejno z: Czechami, Bułgarią i Serbią.\nCzy była siatkarka Banku BPS Muszynianki Fakro nadrobi zaległości treningowe i i załapie się do kadry na mistrzostwa Europy?\nanglik 31-07 11:39 Zgłoś komentarz\ndo kadry wraca kolejna gwiazda - no własnie, czy nam są potrzebne gwiazdy pokroju Werblinskiej > Glinka to gwiazda . Gwiazdorstwo nie mylić z gwiazdą- proszę\nD2U 31-07 11:24 Zgłoś komentarz\n2-4 sierpnia okaze się tak naprawdę na co stać ten zespół. Jak nie bedzie odpowiednich zawodniczek to nawet szczęsliwa ręka nie pomoże.\nD2U 31-07 07:07 Zgłoś komentarz\nplacid; wygranie z Serbia będzie graniczyć z cudem, wystarczy porównać składy. Ja się martwię tym żeby nie przegrać z Czechami i Bułgaria, te drużyny maja zawodniczki grające w\nsilnych ligach, są ograne, np Bułgarię prowadzi znakomity włoski szkoleniowiec, drużyny te cały czas podnoszą poziom.\nPATKA 17 30-07 20:54 Zgłoś komentarz\nJab 30-07 16:44 Zgłoś komentarz\nNiewątpliwie najlepszą przyjmującą jest Werblińska ,oczywiście jak na nasze polskie warunki ligowe.Jednak w wydaniu reprezentacyjnym brakuje jej przynajmniej z 7cm wzrostu.Nie ma się co\nłudzić,dziś siatkówka jest tylko dla wysokich,chyba że malcy osiągają w wyskoku dosiężnym ze 2m. Dlatego Ola Wójcik i Ania Grejman powinny trafić do klubu z dobrym trenerem który wyrobi w nich dynamikę ,siłę i odpowiednią koordynacje ruchową.\ngogo 30-07 14:40 Zgłoś komentarz\nNiech mi ktoś da chociaż jeden przykład siatkarki, która w Muszynie się rozwinęła siatkarsko??? Nie inaczej jest z Bednarek Kaszą, Anioł, Kaczor czy Werblińską. Napisze ktoś że\nWerblińska nie grała źle, i owszem, ale to nie była ta Werblińska co w poprzednich latach Teraz dopiero w innych klubach muszą odbudowywać swoją pozycję i formę.\nArteta 30-07 14:17 Zgłoś komentarz\nPanie po większy sukces niż marni panowie\nMarcine_ 30-07 14:12 Zgłoś komentarz\nDobrze, że Ania będzie na ME. :)\nplacid 30-07 14:00 Zgłoś komentarz\nBednarek że nie ma całe szczęście niech się nauczy najpierw kończyć przechodzące ( kontuzja operacja kolan ) , Anioł - praktycznie cały sezon przesiedziała na ławce , przyjęcie\nbardzo ciekawie wygląda jest z czego wybierać .\nSotar 30-07 13:37 Zgłoś komentarz\nPo raz pierwszy od wielu lat martwię się o nasz środek. Mamy masę niedoświadczonych zawodniczek ze średnimi umiejętnościami. Gdzie jest Bednarek - Kasza, Anioł ? Przyjęcie też\nnienajlepsze no ale mówi się trudno. Ja osobiście żałuję że nie ma Marioli Zenik. Ta dziewczyna przez lata gry w kadrze nigdy nie miała fochów, zawsze była do dyspozycji trenera. Dlaczego jej nie ma?\nME 2013 kobiet Liga Narodów Kobiet Reprezentacja Polski kobiet Zuzanna Efimienko-Młotkowska Siatkówka Polska Ewelina Brzezińska Elżbieta Skowrońska Izabela Bełcik Joanna Kaczor Katarzyna Skowrońska-Dolata Kinga Kasprzak Paulina Maj-Erwardt Milena Sadurek Piotr Makowski Joanna Wołosz Karolina Różycka Monika Ptak Maja Tokarska Patrycja Balmas Katarzyna Konieczna Anna Werblińska Dorota Medyńska Anna Grejman Krystyna Strasz Agnieszka Kąkolewska Aleksandra Wójcik Katarzyna Połeć Mistrzostwa Europy


🍂We wrześniu kolejny raz nasza szkoła włączyła się do ogólnopolskiej akcji Narodowe Czytanie 2021📚.\nW związku z tym otrzymaliśmy podziękowanie od Prezydenta RP oraz egzemplarz "Moralności Pani Dulskiej" z dedykacją od Pary Prezydenckiej.\n🧜♀🧚♂🧙♀DZIEŃ POSTACI Z BAJEK🦸♂🦸♀🦹♀\nDzisiejszy dzień był barwny, magiczny i wesoły. Naszą szkołę opanowali piękni bajkowi bohaterowie. Na korytarzach dumnie kroczyli rycerze, z gracją spacerowały piękne księżniczki a między nimi przemykały zwinne zwierzątka. W czasie "wesołych przerw" rozbrzmiewała bajkowa muzyka. Podczas lekcji uczniowie rozwiązywali bajeczne łamigłówki. Było też oczywiście czytanie bajek. Wszyscy dzisiaj mieli dobre humory i nikt nikomu nie zabraniał bujać w obłokach i marzyć o niebieskich migdałach 😉\nCzytaj więcej: 🧜♀🧚♂🧙♀DZIEŃ POSTACI Z BAJEK🦸♂🦸♀🦹♀


Najlepsza porzeczka na rynku jest u nas - lafarge beton\nHome » Sprzedaż Interntowa » Ogród, Rośliny » Najlepsza porzeczka na rynku jest u nas\nNasza szkółka drzew i krzewów to przedsiębiorstwo z tradycją. Mieliśmy okazję uprawiać wiele odmian i gatunków, ale najważniejsze wciąż pozostają porzeczki. Czarna porzeczka to owoc o wyjątkowych właściwościach, nic więc dziwnego, że coraz więcej osób chce ją uprawiać na swoich plantacjach. Nasza czarna porzeczka jest wolna od chorób i bardzo silna. owocuje nieprzeciętnie, dlatego jest taka wydajna. Owoce ma słodkie, ale z charakterystycznym aromatem stanowiącym o jej wyjątkowości. Wielu plantatorów przekonało się o tym, że to właśnie nasza szkółka daje największe zyski w dłuższej perspektywie.\nW specjalistycznych sklepach stacjonarnych i internetowych z asortymentem survivalowym nie brakuje propozycji dotyczących skórzanych butów trekkingowych, wspinaczkowych i podejściowych, od czołowych marek. W sklepie online Outdoor Pro znakomicie sprzedającym się rodzajem obuwia jest innowacyjny model Hanwag Tatr...


Szef MSWiA wręczył odznaczenia policyjnym związkowcom - Policja.pl - Portal polskiej Policji\nSzef MSWiA wręczył odznaczenia policyjnym związkowcom - Aktualności - Policja.pl\nPodczas uroczystości pięciu policjantów otrzymało Brązowe Krzyże Zasługi, dwóch Złoty Medal za Długoletnią Służbę, dziewięciu zostało wyróżnionych Brązowym Medalem za Zasługi dla Policji, a jeden Srebrnym Medalem za Zasługi dla Policji. Podczas wręczania odznaczeń ministrowi Mariuszowi Kamińskiemu towarzyszyli gen. insp. Jarosław Szymczyk – komendant główny Policji i asp. sztab. Rafał Jankowski – przewodniczący Zarządu Głównego NSZZ Policjantów.\n– Dla mnie przedstawiciele związków zawodowych są swego rodzaju społecznymi doradcami ministra – powiedział Mariusz Kamiński. - Nasz cel jest i musi być wspólny. Tym celem jest nowoczesna, silna formacja, obdarzona społecznym zaufaniem i szacunkiem – dodał.\nPrzewodniczący Zarządu Głównego NSZZ Policjantów podkreślił rolę wszystkich związkowców. – To my przekazujemy problemy funkcjonariuszy wyżej, to my proponujemy rozwiązania – powiedział Rafał Jankowski. Jak dodał, już w najbliższych dniach dojdzie do kolejnych spotkań strony związkowej z przedstawicielami MSWiA.\n(Źródło: MSWiA / Foto: Jacek Herok BKS KGP)\nPobierz plik (format mp4 - rozmiar 37.72 MB)\nuroczystości, nszzp policjantów


Biesłan cztery lata po ataku - RMF 24\nBiesłan cztery lata po ataku\nPoniedziałek, 1 września 2008 (08:00)\nOsetia Północna uczci dziś ofiary ataku na szkołę w Biesłanie. Cztery lata temu terroryści opanowali szkołę w tym mieście i przetrzymywali około tysiąca zakładników. Podczas szturmu rosyjskich sił specjalnych zginęło 340 osób, w tym 139 dzieci. Rannych zostało ponad 700 osób.\nRodziny ofiar są przekonane, że władze nie mówią prawdy o tym co naprawdę wydarzyło się w Biesłanie cztery lata temu. W lipcu ubiegłego roku pojawił się nowy dowód w tej sprawie. Organizacja Matki Biesłanu, skupiająca kobiety, których dzieci zginęły podczas akcji, zdobyła nagranie wideo z zeznaniami dwóch saperów. Obala ono tezę rosyjskich władz, że winę za krwawą akcję ponoszą wyłącznie zamachowcy.\nWedług oficjalnej wersji Kremla, szturm jednostek specjalnych został sprowokowany przez samych terrorystów, którzy w budynku szkoły zdetonowali bombę. Wśród zakładników wybuchła panika i wtedy na pomoc rzucili się komandosi.\nDo tragedii doszło 1 września 2004 r. Tego dnia szkołę numer 1 w Biesłanie opanował uzbrojony oddział 33 napastników należących do sił czeczeńskiego dowódcy polowego Szamila Basajewa. Dwa dni później doszło do szturmu rosyjskich sił zbrojnych.\nTagi:Rosja, rocznica, biesłan, szkoła\nNews„Głos Biesłanu” chce przesłuchania Putina\nNewsW Osetii Północnej uczczono pamięć ofiar Biesłanu


Recenzja książki: Szklany Tron - Sarah J. Maas - Bookhu...\nCoraz częściej spotykam się z książkami, których bohaterki nie są zaliczane do grona matek-kwok, kucharek i osób strzegących domowego ogniska, ale przede wszystkim do kobieta posiadających niesamowity potencjał, który pozwala im stanąć w szranki z ich najlepszymi, męskimi odpowiednikami. W końcu zaczęto dostrzegać, że tzw. płeć słaba może doskonale spisywać się w rolach najemniczek, wojowniczek czy płatnych zabójczyń, a to, co niektórzy uważają za ich słabość, staje się tak naprawdę ich największą bronią – bo czyż piękna i niewinna bladolica niewiasta jest w stanie komukolwiek wyrządzić krzywdę?\nCelaena Sardothien będąca niegdyś postrachem całego Adarlanu zabójczyni, dziś jest cieniem samej siebie. Odsiadując swój wyrok w Endovier, zaharowywuje się w towarzystwie innych więźniów w kopalni, czekając tylko na śmierć, która mogłaby wyrwać ją z tego piekła na ziemi. Niespodziewanie dostaje propozycję nie do odrzucenia, dzięki której nie tylko opuszcza znienawidzone Endovier, ale także dostaje możliwość odzyskania wolności – w dalszej przyszłości. Jest tylko jedno, maleńkie „ale” – w turnieju zorganizowanym przez króla Adarlanu musi pokonać kilkunastu sobie podobnych osobników i zdobyć tytuł Królewskiej Obrończyni. Niestety nie spodziewa się, ze wyrażenie zgody na podjęcie się tego trudnego zadania, stanie się dopiero początkiem jej problemów, gdyż będzie musiała walczyć nie tylko ze współzawodnikami, ale również z tajemniczym mordercą, który powoli, ale sukcesywnie wykańcza uczestników turnieju. Czy Celaena zdąży odkryć prawdę, nim sama stanie się ofiarą?\nSzklany tron, jest powieścią wciągającą od pierwszych stron i trzymającą w napięciu do samego końca. Nie dość, że historia nastoletniej zabójczyni została przedstawiona w sposób nieprzeciętny, to cała otoczka powieści sprawia, że czytelnikowi ciągle mało, a każda kolejna strona nieuchronnie przybliża do końca i kołatającego się w głowie pytania „dlaczego to takie krótkie”.\nNa uwagę zasługuje nie tylko obrazowe przedstawienie wydarzeń, których odbiorca ma okazję być naocznym świadkiem, a które w pewnych momentach potrafią nim wstrząsnąć – przede wszystkim może paść pytanie, jak jedna osoba jest w stanie zetrzeć z powierzchni ziemi całą magię? I czy naprawdę magia może odejść nie zostawiając nic po sobie tak, jakby w ogóle jej nie było? Ale również to, że sami bohaterowie są tak doskonale skonstruowani, i tak wyraziście przedstawieni. Nie chodzi mi tutaj tylko o Celaenę, która wykonując – jakby nie było – typowo męskie zajęcie, pozostała w głębi duszy dziewczyną potrzebującą tego, czego może pragnąć każda młoda kobieta: odrobiny luksusu, okazania opieki, zaufania czy docenienia starań, ale także o Chaola – uosabiającego niezłomność, upartość oraz stawianie ważniejszych rzeczy ponad samego siebie, i Doriana, który całym swoim jestestwem wskazuje na to, jak daleko pada jabłko od jabłoni. Z każdą kolejną stroną można zaobserwować jak zmieniają się relacje pomiędzy nimi, i jaki to ma wpływ na dalszy bieg historii (bardzo dużo rzeczy można sobie dopowiedzieć).\nNie można również zapomnieć, że wielbiciele prawdziwych dworskich intryg także znajdą tutaj coś dla siebie. Od dawna wiadomo, że emocjami powszechnymi wśród dam dworu były wzajemna zazdrość o urodę i wpływy, a pozbyć się konkurentek można było w tylko jeden sposób.\nNiesamowicie podobał mi się również wątek fantastyczny (na który przyszło troszkę poczekać). Takich ciar na ciele nie miałam już dawno i skoro pierwszy tom zrobił na mnie takie wrażenie, to ciekawa jestem, jak będzie z kolejnymi.\nJedynym, do czego tak naprawdę mogłabym się przyczepić, to swego rodzaju konflikt miłosny – ona jedna, ich dwóch więc to bardziej niż pewne, że któryś odejdzie ze złamanym sercem, i może nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zarówno Chaol jak i Dorian wzbudzili moją sympatię. Poza tym mam dziwne przeczucie, że ich przyjaźń zostanie wystawiona na bardzo ciężką próbę – odrzucenie przez kobietę i męska duma często idą ze sobą w parze i zbierają żniwo.\nNaprawdę nie mogę się doczekać sięgnięcia po drugi tom tej pasjonującej lektury.


Iwona Iwanicka – Strona 4 – Zespół Szkół Zawodowych nr 1 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego\nprzez Iwona Iwanicka · Published Październik 15, 2018 · Last modified Październik 16, 2018\nprzez Iwona Iwanicka · Published Październik 11, 2018\nPaździernikowe spotkania ze sztuką rozpoczął wyjazd do Teatru Muzycznego w Łodzi na spektakl ,, Projekt Sofokles ”. W przypadku tego spektaklu, już samo nazwisko reżysera, profesora łódzkiej PWSTiF i dyrektora Teatru Nowego w...\nprzez Iwona Iwanicka · Published Październik 9, 2018\n3 października br. w sali gimnastycznej naszej szkoły odbył się apel upamiętniający 79 rocznicę wybuchu drugiej wojny światowej i agresję radziecką na Polskę. Pod opieką pani Małgorzaty Koper i Zofii Górskiej...\nprzez Iwona Iwanicka · Published Wrzesień 30, 2018 · Last modified Październik 1, 2018\nWarsztaty videorecenzji z Kają Klimek\nSzkolny Klub Ludzi Ciekawych Wszystkiego rozpoczął swoją działalność w nowym roku szkolnym od udziału w 7. Małym Festiwalu Filmów Polskich ,, Tosiek”. Podczas festiwalu prezentowane są mniej znane filmy polskie, nie mające...\nprzez Iwona Iwanicka · Published Wrzesień 16, 2018\nprzez Iwona Iwanicka · Published Wrzesień 13, 2018\nBEZPŁATNY PROJEKT BADAWCZY MŁODZI CYFROWI\nUniwersytet Gdański oraz Fundacja DBAM O MÓJ Z@SIĘG mają przyjemność kontynuować projekt naukowo-badawczy pt. MŁODZI CYFROWI – CYFROWI RODZICE, zapoczątkowany w październiku 2017 roku. Do tej pory udało się zebrać ponad 30...\nPOLSKA TO KRAJ HISTORYCZNY – POKAŻ JEJ WALORY NA FOTOGRAFII I POJEDŹ DO BRUKSELI!\nW setną rocznicę odzyskania niepodległości niezrzeszony europoseł Jacek Saryusz-Wolski zaprasza do udziału w konkursie fotograficznym. Wykonaj fotografię ukazującą historyczne piękno Polski i wygraj wyjazd studyjny do Brukseli (Wyjazd w drugiej połowie października br.)...\nW imieniu Komitetu Głównego Olimpiady Wiedzy Ekonomicznej serdecznie zapraszam do wzięcia udziału w XXXII Olimpiadzie Wiedzy Ekonomicznej. Hasło przewodnie bieżącej edycji brzmi „Gospodarka światowa – wolny handel czy protekcjonizm?”. XXXII Olimpiada Wiedzy Ekonomicznej objęta została...\nprzez Iwona Iwanicka · Published Wrzesień 4, 2018 · Last modified Wrzesień 7, 2018\n3 września 2018 r. rozpoczął się Nowy Rok Szkolny 2018/2019. Podczas uroczystego apelu Dyrektor szkoły Waldemar Janus, przywitał młodzież i grono pedagogiczne, a także przedstawił wychowawców klas pierwszych. W uroczystości...\nprzez Iwona Iwanicka · Published Czerwiec 26, 2018\nKonkurs Fotograficzny „Wakacje z niepodległą”\nDrodzy Uczniowie szkół powiatu skierniewickiego ziemskiego i miasta Skierniewice! Parafrazując słowa znanej piosenki: „Już za parę dni, za dni parę weźmiesz plecak swój” i … aparat fotograficzny, zapraszamy do wzięcia udziału w...\nTerminy praktyk zawodowych w roku szkolnym 2018/2019 (pierwszy semestr)\nTerminy praktyk zawodowych w roku szkolnym 2018/2019 (drugi semestr)


Umorzono sprawę byłej burmistrz Złoczewa — Radio Łódź\nwto, 06 sie 2019 18:40:03 +0200\nByła burmistrz Złoczewa była oskarżona o przekroczenie uprawnień. Sąd Okręgowy w Sieradzu podtrzymał wyrok miejscowego Sądu Rejonowego. Postępowanie dotyczyło Domu Pomocy Społecznej w miejscowości Grójec Wielki wybudowanego przez gminę z wykorzystaniem rządowej dotacji.\nJadwiga Sobańska miała poświadczyć odebranie prac budowlanych, mimo że jeszcze nie zostały ukończone. - To nie jest tak, że sąd stwierdził, że państwo nie popełnili przestępstwa. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że urzędnicy swoim zachowaniem wyczerpali znamiona czynów zabronionych. Uznał jednak, że stopień społecznej szkodliwości ich działania nie jest wyższy niż znikomy - powiedział rzecznik sieradzkiego sądu Jacek Klęk.\nOd wyroku Sądu Rejonowego odwołały się wszystkie strony. Teraz pozostaje im złożenie skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. Sprawa wyszła na jaw po interwencji Urzędu Wojewódzkiego, który zażądał zwrotu dotacji. Burmistrz od początku stała na stanowisku, że inwestycja została ukończona i rozliczona, wymagała jedynie poprawek. Według niej, budowa prowadzona była pod presją czasu w trudnym okresie zimowym, a ona sama działała w interesie gminy.\nPozytywna opinia ministra energii w sprawie złoczewskiej kopalni Burmistrz Złoczewa Jadwiga Sobańska z zarzutami prokuratorskimi Nadleśnictwo Złoczew z nową siedzibą\nPierwszy wyrok dla prezydenta Sieradza utrzymany. 8 miesięcy w zawieszeniu za potrącenie 79-latki Obcokrajowiec uznany winnym zamordowania chłopca z Wieruszowa Oszust, który sprzedawał fałszywe monety stanął przed sądem w Sieradzu Jest "zielone światło" dla złoczewskiej odkrywki węgla brunatnego Burmistrz Złoczewa odczytano dziś akt oskarżenia. Rozpoczął się proces


Ekspert: Jeszcze do niedawna nikt nie słyszał o polskim winie | galicjusz.pl\nEkspert: Jeszcze do niedawna nikt nie słyszał o polskim winie\n8 listopada 2017, 11:30 0\nZdaniem enologa, Polaków należy uświadamiać, że ich rodzime wina są równie dobre, co zagraniczne. (Fot. Wikipedia)\nSukcesem jest, że je produkujemy i że są coraz lepsze - uważa enolog z Uniwersytetu Jagiellońskiego Adam Kiszka.\nNaukowiec - opiekun winnicy UJ - poinformował, że w Polsce uprawa winorośli zajmuje oficjalnie ok. 220 ha (właścicieli zrzeszonych w Agencji Rynku Rolnego). "W rzeczywistości trudno jednak określić, jaką powierzchnię winorośle zajmują, ale pewnie jest to obszar dwa, trzy razy większy, niż oficjalnie wiadomy" – powiedział.\nZdaniem enologa, Polaków należy uświadamiać, że ich rodzime wina są równie dobre, co zagraniczne. "Bardzo dobrze, że coraz chętniej produkujemy wina oraz że wywozimy je, reklamujemy za granicą" – mówił.\nPolskie wino jest charakterystyczne dla chłodnego klimatu. Jak zauważa enolog, ma ono swoisty smak i aromat polskich owoców, np. jagód, gruszek, ale i dzikiego bzu czy mięty. "Często jestem pytany, czy dodajemy coś do wina. Odpowiadam, że nie. To aromaty, które powstają z samych winogron w procesie fermentacji, potem w trakcie leżakowania" – wyjaśnia Adam Kiszka.\nPolacy produkują różnorodne wina, przede wszystkim mieszane, z winogron, które są w stanie przetrwać w naszym klimacie. W ostatnich latach udało się uzyskać wina mniej kwasowe, mające więcej cukru. "Dzięki temu klient kupując wino w granicach 40 zł jest zadowolony" – zauważa enolog.\nWino lodowe produkowane jest z winogron zamarzniętych na krzewach. Do zbioru potrzebna jest temperatura minimum 7 st. C. Dzięki mrozowi możliwe jest wytłoczenie z zamarzniętych owoców napoju zawierającego ok. 40 proc. cukru, podczas gdy norma wynosi 20 proc. "Otrzymujemy wino dość słodkie, wysokoprocentowe, ale i o wyższej kwasowości" – opisuje opiekun winnicy w Łazach.\nKiszka ocenia, że warunki pogodowe są trudnością dla polskich hodowców winogron, bo "każdy rok jest inny"; zdarza się, że wtedy, kiedy potrzebne są np. deszcz i ciepło, to jest sucho i zimno. "Wszystkiego jest pod dostatkiem w naszym klimacie. Ale nie wtedy, kiedy trzeba" – mówi.\nBeata Kołodziej / PAP Life / agata C.


Lubuski Wojewódzki Konserwator Zabytków - Sulechów - remont ratusza\nStrona główna / Serwis informacyjny\t/ Prace konserwatorskie\t/ Sulechów - remont ratusza\nW listopadzie br. zakończyły się prace związane z remontem elewacji ratusza w Sulechowie. Stanowią one etap kończący długoletnie działania związane z dostosowaniem siedziby władz miasta do potrzeb urzędu. Składały się na nie: remont wnętrz ratusza, wymiana okien na nową stolarkę drewnianą, remont i ocieplenie dachu. Kolorystyka elewacji zrealizowana w br. odtwarza wcześniejszą wykonana po zakończeniu prowadzonych w latach 70-80. XX w. prac adaptacyjnych w zabytku.\nW tym roku postanowiliśmy świętować Międzynarodowy Dzień...\nNoc organów w kościele pw. Podwyższenia Krzyża Świętego w Sulechowie\n30 września 2016 r. w sulechowskiej farze zorganizowano „Noc...


Konkurs na Dzień Matki - Konkursy - Forum\nPrzez Redakcja, 26 Maj 2014 w Konkursy\nNapisano 26 Maj 2014\nMatka to jedyna osoba, która ma kontakt z dzieckiem już od momentu poczęcia. Nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie tego uczucia, kiedy w jej łonie rozwija się nowe życie, aby po 9 miesiącach pojawić się tuż obok. Dziecko jest wtedy całkowicie niesamodzielne i wymaga troski, opieki i miłości.\nDzień Matki już za kilka dni, więc któż, jak nie mamy może wypowiedzieć się, co najwspanialszego jest w macierzyństwie? Mamy dla Was wyjątkowy konkurs, w którym do wygrania jest 10 zestawów kosmetyków od Palmer's: balsam przeciw rozstępom, oliwka specjalistyczna, krem do rąk CBF, a do tego testery, ulotki informacyjne i papierowa torebka od Palmer's.\nAby je wygrać wystarczy wykonać zadanie konkursowe, które brzmi:\nNapisz, co jest Twoim zdaniem najwspanialsze w byciu mamą.\nOdpowiedzi należy zamieszczać w wątku konkursowym od 26 maja do 26 czerwca 2014 roku do północy. Wyniki będą ogłoszone w ciągu 7 dni roboczych od daty zakończenia przyjmowania zgłoszeń.\nCO JEST NAJWSPANIALSZE W BYCIU MAMA ?MH MAMY WIEMY ŻE DOSŁOWNIE WSZYSTKO!BEZWZGLĘDNA MIŁOŚĆ,TULENIE DZIECKA,SPĘDZANIE Z NIM CZASU,JEGO RAMIONA NA NASZYCH SZYJACH,JEGO BUZIAKI,JEGO UŚMIECH,JEGO RADOŚĆ,PATRZYMY JAK ZDOBYWA NOWE UMIEJETNOSCI,CODZIENNIE ZASKAKUJE NAS CZYMŚ NOWYM,WPROWADZIŁ W NASZE ŻYCIE WIELKIE ZMIANY,KOCHAMY JE JESTEŚMY Z NICH BARDZO DUMNI,WIĘC CO JEST NAJWSPANIALSZE?MOŻNA TO OPISAĆ TAK DO KOŃCA?MYŚLE ŻĘ NIE ,ALE GDYBY SERCE MATKI UMIAŁO PISAĆ.........JESTEŚMY MATKAMI I TO JEST NAJ NAJ I POPROSTU NAJ!!!\nNapisano 27 Maj 2014\nNajwspanialsze to być mamą bo wiem (własny przypadek nie udawało się,mimo wielu prób)że po latach zmagań,wysiłku i chęci ale też wiary-udało się!!!!A\npotem to -Dziecko „karmi” mnie jako matkę, moją potrzebę spełnienia się macierzyńskiego przeżywam dzięki jego istnieniu;-)) i to jest naj!!wiem też że jestem dla moich dzieci mamą idealną: najlepszą, najładniejszą i najukochańszą i ich zdanie jest ważne;-))ale i najwspanialsze.\nMoim zdaniem najwspanialsze w byciu mamą jest podziwianie jak tak maleńka na początku istotka rośnie, zmienia się, uczy się nowych umiejętności i poznaje świat. a także to ta wielka, czysta miłość którą dzieci okazują, ich "kocham Cię", buziak, przytulas sprawiają że wszelkie troski znikają a zamiast nich pojawia się uśmiech.\nNajwspanialszą rzeczą w życiu mamy jest bezwarunkowa miłość dziecka.Dziecko nie kocha nas za coś-kocha nas tak po prostu.Nie musimy być dla niego pięknością z pierwszych stron gazet,z super makijażem i figurą modelki.Możemy biegać w dresach i trampkach,a i tak jesteśmy najpiękniejsze dla dziecka. Nie musimy być zawsze silne i twarde.Możemy przy dziecku popłakać,a ono nie stwierdzi,że jesteśmy słabe tylko przyjdzie i przytuli,da buziaka.Gdy damy dziecku dużo miłości,ono zawsze z nami będzie.Nie porzuci nas dla "nowszego modelu":) Dla mnie najpiękniejszą rzeczą jest poczucie,że mam na świecie człowieka który już zawsze będzie mnie kochał i ja będą kochać jego.I to uczucie będzie niezmienne.\nNajwspanialsze w byciu mamą jest to, że odkrywa ona świat razem z dzieckiem, daje mu wskazówki i wspiera jego rozwój. Ma świadomość tego, ileż to wysiłku kosztuje małego maluszka, aby to on powiedział pierwsze słowo czy postawił pierwszy kroczek. Mama jest przesycona radością patrząc na swojego małego brzdąca, wiedząc, że to ona dała mu życie. Piękne jest to, że będąc mamą zmienia się sposób patrzenia na życie.\nDla mnie najpiękniejsze w byciu mamą jest patrzenie każdego ranka na małą istotkę śpiącą w łóżeczko!\nBycie mamą to jedna wielka przygoda życia która pomogła mi zgłębić same najwspanialsze "zakamarki" ciała, serca i umysłu. Kiedyś nie przypuszczałam że będę się cieszyła z kupy w nocniku, że rozbawi mnie porozrzucane jedzenie po kuchni w czasie obiadu, że po zrobieniu 10km trasy do i z pracy będę miała chęć pojechać na dodatkową 10km-ową wycieczkę z dzieckiem, że usłyszę rozbawiona "babcia powiedziała że wypierdzieli mi zabawki" zamiast karania za brzydkie mówienie. Bo najwspanialsze w byciu mamą jest odkrywanie siebie przez pryzmat wychowywania małego człowieka chłonącego świat wszystkimi zmysłami, by w końcu usłyszeć od 2-letniej córeczki: "mama ma dobre serce", dostać buziaka czekoladowego i nauczyć się by po upadku wstać z uśmiechem.\nNapisano 28 Maj 2014\nNajwspanialsze w byciu mamą jest to, że jest dla kogo żyć i że chce się żyć, że ma się przy sobie kogoś, kto kocha nas miłością czystą i bezwarunkową, kto darzy nas niezachwianym zaufaniem i wiarą. Ta więź między matką, a dzieckiem nie ma sobie równych - jest jedyna w swoim rodzaju. Z nikim nie będzie się w życiu tak blisko, jak ze swoim małym skarbem.\nMama ma to szczęście, że może przyglądać się, jak rośnie jej maleństwo i nabywa nowych umiejętności. Radość sprawia jej każde spojrzenie i uśmiech dziecka, zapach jego ciała, pierwsze kroki i wypowiedziane słowa. Wtedy zdaje sobie ona sprawę z tego, co jest w życiu najpiękniejsze i najważniejsze.\nDzięki temu małemu cudowi, kobieta staje się inną osobą. Potrafi być bardziej odpowiedzialna i przewidująca. Dziecko nadaje jej życiu nowy sens, sprawia, że matka ma przed sobą wspaniałe zadanie - kształtowanie nowego życia. Sprawienie, by dziecko było mądre i dobre. Przekazanie mu wartości, które są dla niej ważne.\nNa zakończenie chciałabym zacytować piękne słowa, ktore gdzieś, kiedyś przeczytałam i które utkwiły mi w pamięc: ,,bycie matką, to bycie kimś więcej niż człowiekiem, bo jaki człowiek potrafi aż tak mocno kochać":)\nBycie mama same w sobie jest darem!\nNapisano 29 Maj 2014\nCo jest moim zdaniem najwspanialsze w byciu mamą?\nPosiadanie dziecka według mnie jest cudem.\nRośnie w nas nowe życie .\nPo narodzinach całe życie przewartościowałam. Podporządkowałam mojemu synkowi.\nOn kocha mnie bezgranicznie, tak jak i ja jego.\nI to jest właśnie najwspanialsze, bo mimo jakiś wpadek z obydwu stron, zawsze on może liczyć na mnie, a ja wiem, że jest ktoś, kto kocha mnie najbardziej na świecie.\nGość Monika 1982\nNAJWSPANIALSZE W BYCIU MAMĄ?\nBycie mamą wymaga 7 dni w tygodniu 24 godzinnej dyspozycyjności.\n100% do rozwiązania sytuacji kryzysowych gotowości.\nMile widziane jest też medyczne przygotowanie -\nNocne dyżur gdy gorączka, zatkany nos, bolesne ząbkowanie,\nA gdy pociecha starsza ran opatrywanie,\nNa szczęście zdrowienie wspomaga mamy przytulanie.\nZdrowe i radosne dziecko to pełnia szczęścia matki,\nChwilowy „święty spokój”, czas by napić się spokojnie kawki.\nChoć jest i przyjemniejszy moment, który wszystkie ciężkie chwile potrafi wynagrodzić,\nGłos przyjaciółki w telefonie mówiący: „Doradź mi coś, Ty na pewno wiesz co w tej sytuacji zrobić”.\nWidzicie więc, że w byciu mamą można się specjalizować,\nA co! Czasem nawet się tym nawet trochę afiszować.\nBo życie takiej zwykłej z codziennymi problemami mamy, nie wygląda tak jak to pokazują reklamy;\nO nie, tak nie wygląda na co dzień mama-Kobieta uśmiechnięta, wypoczęta i zadbana,\nczystością lśni każdy kąt jej mieszkania, a dzieci grzeczne jak aniołki ze szkoły przynoszą same piątki.\nNie to jest najważniejsze w życiu mamy, ale to ile czasu z dzieckiem spędzamy.\nMama ‘dostępna’ i zrelaksowana; Taka mama jest najbardziej przez dziecko kochana.\nO tym musi pamiętać każda mama jeśli chce wychować szczęśliwe dzieci,\nSama musi być szczęśliwa a czas jej miło z dziećmi zleci.\nNAJWSPANIALSZE w byciu mamą jest otrzymywanie bezwarunkowej miłości,\nA tej dostaniemy dużo, nie tylko w chwilach czułości,\nDla dzieci nieważne czy mama jest modnie ubrana,\nCzy też pięknie wymalowana, ale każda chwila z nią spędzana.\nWażne w byciu mamą jest też patrzenie na świat dziecka oczami,\nDostrzegamy wtedy jak wiele byśmy nie zobaczyli sami.\nNo i wkońcu zobaczyć ,że w dorosłym życiu są ludźmi wspaniałymi,\nTo są powody by być rodzicami dumnymi.\nA najpiękniejszy moment w życiu mamy?\nGdy dziecko, obojętne czy małe czy dorosłe mówi : „BARDZO CIE MAMO KOCHAMY!”\nBycie mamą, to najwspanialsze, co mnie spotkało!!!!Gdy byłam w ciąży, cieszyłam się z wszystkiego: kopniaka w brzuch, wykresu EKG, zdjęcia.... Nie mogłam się doczekać kiedy ujrzę maleństwo.Chwila, gdy mogłam przytulić swoją córeczkę ... nigdy tego nie zapomnę - jej płacz, i nagle spokój, gdy czuję się bezpiecznie w moich ramionach.Byc mama to przyznam szczerze praca na cały etat :) Najtrudniejszy zawód swiata :) jestem zarówno budzikiem kucharka sprzataczka kelnerka lekarzem niania pielegniarka ,stróżem fotografem pracujemy dzien i noc !!! :) Bo bycie mama to coś więcej niz zajście w ciąże :) dlatego kochamy swoje pociechy nad zycie :)\nNajwspanialsza w byciu mamą jest świadomość, że jest się komuś drugiemu potrzebnym. Szczera, bezwarunkowa miłość jaką może ofiarować tylko i wyłącznie dziecko.\nTylko mama ma jedyny w swoim rodzaju budzik na świecie który jej nie denerwuje - uśmiech i głos swojego dziecka.\nDzieci nie rozumieją co to jest kłamstwo, materializm i to jest piękne! Są zawsze szczere - to najwspanialsze co może człowiek dostać od drugiej istoty. Wspaniałe są te momenty kiedy jako pierwsza właśnie mama widzi pierwszy krok, upadek i słyszy to magiczne wypowiedziane słowo: MAMA. Pierwsza zupka, przewrócenie się z brzuszka na plecy, pierwszy uśmiech -to właśnie jest wspaniałe w byciu mamą - że dostajemy tak wiele, za tak nie wiele!\nNajwspanialsze w byciu Mamą jest poczucie spełnienia i sensu życia...\nDla moich Synków jestem najlepszą na świecie kucharką. Niezastąpioną partnerką podczas zabaw oraz ich dziecięcej twórczości...Nauczycielką życia, czasem psychologiem. Stylistką mody oraz szalonych, dziecięcych fryzur. Jestem kreatorką ich języka, sposobu postrzegania świata oraz relacji międzyludzkich. Fotografem, rejestrującym na wieki każdy etap ich życia. Przewodnikiem turystycznym w czasie codziennych wypraw na zakupy lub do lasu...\nBywam strażnikiem pilnującym przestrzegania pewnych zasad i wyciągającym konsekwencje w przypadku ich łamania. Raz surowym sędzią rodzinnym w niełatwych sporach o to samo autko... a raz najłagodniejszym uosobieniem przytulanki, kołysanki, ciszy... W żadnej innej dziedzinie życia nie wykazałam się na tak wielu rozmaitych frontach. Żadnej innej nie poświęciłam tyle serca ani czasu. Żadna inna nie okazała się spełnieniem marzeń...\nNajwspanialsze jest właśnie to, że jestem Mamą.Najukochańszą i niezastąpioną. Jak Ty....\nUśmiech i śmiech własnego dziecka.\nnajwspanialsze jest to, że moje dziecko kocha mnie bezgranicznie, zawsze cieszy się na mój widok i wyciąga do mnie wesoło rączki:)\nBo moje dziecko skarbek! Najwspanialsze jest samo bycie mama !\nNajwspanialsze w byciu Mamą jest:\n- móc nosić swoje maleństwo przez 9 miesięcy pod swoim sercem,\n- móc usłyszeć pierwsze bicie maleńkiego serduszka pukającego do drzwi mego serca,\n- móc poczuć pierwsze delikatne ruchy oraz kolejne już mocniejsze fikołki,\n- niezwykła więź łącząca mnie z synkiem, która powstała w momencie poczęcia, a umocniła się gdy karmiłam go piersią,\n- móc patrzeć jak moje dziecko zdrowo się rozwija i zdobywa kolejne umiejętności i przezwycięża różne trudności oraz słabości,\n- móc tulić do siebie swoje dziecię,\n- poczucie, że dla własnego dziecka jest się najważniejszą osobą na świecie,\n- móc towarzyszyć w dorastaniu mojej pociechy,\n- sam fakt posiadania dziecka.\nI choć często, jeszcze w ciąży, nie obejdzie się bez dolegliwości: zgagi, bólów krzyża, wymiotów, nudności oraz innych nieproszonych gości, to okres ciąży wart jest czekania, by móc poczuć sens macierzyństwa.\nNajwspanialsze jest poczucie rozpierającej dumy, kiedy patrzę na mojego synka. Możliwość obserwowania jak z dnia na dzień zdobywa nowe umiejętności: pierwszy ząbek, pierwszy krok, tak wyczekiwane słowo "mama". Wspaniałe jest też to, że mogę się od niego na nowo uczyć otaczającego świata, czerpać radość, z wydawałoby się, nic nieznaczących rzeczy. Jestem szczęśliwa, że co dzień, zaraz po przebudzeniu, mam możliwość podziwiania najpiękniejszego uśmiechu na świecie. Wspaniałe jest to, że jestem synkowi tak samo potrzebna do życia jak on mnie.\nNajwspanialsze w byciu mamą jest uczucie bezgranicznej miłości. O obie swe córki musiałam walczyć, łatwo nie było ale dziś cieszę się patrząc jak obie rosną i z dnia na dzień stają się mądrzejsze a także samodzielniejsze. Kocham obserwować ich niewinne twarzyczki jak śpią, uwielbiam jak do mnie się tulą i szepczą -mamo kocham Cię. Nie oddałabym tych chwil nikomu i choć czasem łatwo nie jest to i tak uwielbiam bycie mamą. Tak naprawdę najwspanialsze w byciu mamą jest już sam fakt ,że nią jesteśmy i że od tej chwili jesteśmy odpowiedzialni za kogoś ,kto jest całkowicie zależny od nas.\nMAMUNIA TWOJA 0\nBycie mamą to najcudowniejsze uczucie na świecie,kiedy zostałam mamą czuję się na prawdę spełniona.. Niesamowite jest jak widzę jak moje dziecko rośnie ,rozwija się , uśmiecha się do mnie, wiem że dla tej maleńkiej istotki jestem wszystkim.. Dziecko to najpiękniejszy dar jaki mnie w życiu spotkał. Moje dwa Szkraby to cały mój świat..\nNajwspanialsze jest w macierzyństwie obcowanie z tajemnicą życia, jedna miłość, która nie liczy na wzajemność, życie wywrócone do góry nogami, praca w jakiej nie chce się pracować na zmiany. =)\nGdy rano tupot naszych dzieci\nRozbrzmiewa, nim słońce zaświeci,\nKiedy do łóżka nam wskakują,\nKiedy nas budzą i całują,\nWięcej do szczęścia mi nie trzeba,\nMam własny kawałeczek Nieba,\nPrzesłodki kielich do wypicia,\nRODZINĘ - miłość mego życia!\nNapisano 31 Maj 2014\nNajwspanialszego w macierzyństwie jest sam fakt posiadania dziecka, w łonie gdy jeszcze maluszek jest pod sercem możliwość wsłuchania się w jego ruchy - można poznać już charakter dziecka po ruchach, ta bliskość która mnie towarzyszyła była cudowna - uwielbiałam chodzić w ciąży a miałam ich dwie (mam dwóch synków)- pragne jeszcze jednej .\nBycie mamą to wspaniałe uczucie - są i wzloty i upadki - bo cierpliwości nigdy za wiele, ale miłość jaką obdarza nas dziecko wytrwa wszystko.\nUśmiech, który widzę gdy wstaję co ranek i te słowa "Mamusiu Kocham Cie" są najpiękniejszymi słowami pod słońcem...Te moje dwa skarby dają mi tyle radości, tyle sił do pracy i wtedy wiem, że moje macierzyństwo spełniło się w 100%.\nKto jest online? 1 użytkownik, 2 anonimowych, 378 gości (Zobacz pełną listę)\nPrzez Rasiu, 13 godzin temu w Noworodki i niemowlaki\nPrzez Gość anna, 21 godzin temu w Gdy bocian się spóźnia\nPrzez Actuallycrr, Wczoraj o 09:37 w Kącik dla mam\nPrzez Gość sonix, Wczoraj o 07:23 w Zdrowie i pielęgnacja oraz dobra forma\nWczoraj o 07:23\nPrzez Gość Renata, Wczoraj o 07:10 w Zdrowie i pielęgnacja oraz dobra forma\nWczoraj o 07:10\nŻelki na piękne włosy\nPrzez Gość Gosia


M jak międzynarodowe wojaże – hetmańscy podróżnicy dotarli do Paryża, gdzie mogli obcować z historią, sztuką, kulturą i językiem potomków Karola Wielkiego. Zachwyceni tym, co zobaczyli i czego doświadczyli (uczta dla ducha, rozkosz dla ciała :) ), wcale nie mieli ochoty szybko wracać do kraju. Druga ekipa, podróżująca po Skandynawii i Niemczech, też wydłużała swój wyjazd, zahaczając o Wrocław i zamek w Mosznej. Tym, którzy nie byli na bieżąco, polecamy zapoznać się z ciekawymi relacjami umieszczonymi na naszej stronie.\nM jak magia Dnia Patrona – już na stałe weszła do szkolnego kalendarza ta nietypowa lekcja historii, połączenie tradycji ze współczesnym piknikiem. Doceniamy nie tylko postać naszego patrona Jana Amora Tarnowskiego, ale też i wszystkich, którzy zasłużyli się dla Szkoły. W tym roku tytułem „Zasłużony dla Hetmana” został uhonorowany pan Andrzej Oręziak, wieloletni Prezes Tarnobrzeskiego Społecznego Towarzystwa Oświatowego”, a tytuł „Zasłużony Profesor Hetmana” otrzymał pan Jacek Bąk, współtwórca Szkoły, który stara się przekonać kolejne pokolenia, że fizyka nie taka straszna. Uroczystość ta była też świetną okazją, by podczas koncertu „Impresje poetyckie” posłuchać i zobaczyć efekty twórczości artystycznej uczniów Hetmana, którzy zaprezentowali się wcześniej na wielu scenach, zdobywając nagrody i wyróżnienia. Nie byłoby jednak tych wzruszeń i artystycznych doznań, gdyby nie mrówcza praca organizatorów, zaangażowanie artystów i prowadzących całą imprezę. A i hetmański piknik wymagał dobrej koordynacji oraz sprawnej obsługi. Dobrze więc, że znalazła się ekipa, na którą zawsze można liczyć!\nM jak możliwości – wiele okazji było do tego, by wziąć udział w ciekawych inicjatywach w Szkole i poza nią – w spotkaniu z autorem historycznych thrillerów Jackiem Komudą; wernisażu Marty Lipowskiej – Ziemby (której dwa ciekawe obrazy wiszą w gabinecie dyrekcji); obejrzeniu wystawy fotograficznej jednego z uczniów w Galerii Okno i w sali 22; wyjeździe na Targi Fotograficzne do Łodzi; spotkaniu z absolwentką, studiującą geofizykę w Londynie i prowadzącą badania sejsmologiczne i wulkaniczne; niesamowitym projekcie CEMS Chance w Warszawskiej Szkole Głównej; kolejnym seansie „35 mm historii", tym razem w japońskiej scenerii.\nA jeszcze i zawsze i wszędzie.... M jak miłość...