Skrik eller fortvilelse\nW tygodniu udało mi się znów zahaczyć o naturę, naturę górską. No więc niech będzie dziś coś o naturze.\nDaje nam ona odsapnąć, odpocząć od ludzi, których czasem ma się dość. Bywa gościnna i udaje niekiedy, że jest bardzo przyjacielska, a nawet troskliwa. Ale to tylko takie umajone oszustwo. Zajmie się ona nami czule, gdy się definitywnie skończymy, a póki co, pozostaje oddzielenie i mały światek własnej przyrody, w którym kitwasi się dusza, opleciona mikroświatami cząstek, współpracujących ze sobą komórek, bakterii, grzybów i różnych malutkich robali łażących po nas tak, jak my łazimy po ziemi. I wszystko to wydane na łup, na żer, na kąsanie.\nNie ma w naturze pociechy dla człowieka. Niesie się tylko przez nią echo rozpaczliwych krzyków.\nNaturalnie to pan Munch. Duży człowiek o delikatnej konstrukcji. Tak bliski mi. Z jednej strony kruchy, nadwrażliwy, a z drugiej po prostu mocarny, oddany bezgranicznie swojemu zajęciu. Jego panią była sztuka i z jej objęć nie wybijały go nawet najcięższe ataki psychozy. Tylko ta pani, pani w czerwonej sukni, się dla niego liczyła - do innych pań podchodził z rezerwą.\nRzecz znana wszystkim doskonale. Bo któż nie zna "Krzyku" i tej niesamowitej postaci, której sławę porównać można do sławy Mony Lizy Leonarda. (Oj, pewnie każdy chciałby stworzyć coś tak uderzającego i tak unieśmiertelniającego.)\nMunch spotykał się z naturą, potrzebował tego, potrzebował pejzażu, by opowiedzieć o emocjach. Ważnym dla niego obszarem były brzegi Oslofjordu. To tam, po stronie Ekeberg w Oslo, malował te swoje malancholie (a przy okazji malancholie Jappego), tam także przeżył ten ważny dla swojej twórczości moment...\n"Krzyk"... Najpierw było dojmujące przeżycie, którego wspomnienie prześladowało Muncha. Znalazło swój ślad w notatkach, w kawałkach poetyckiej prozy, potem przyszły szkice i obrazy o tytule "Fortvilelse" (Rozpacz), na których przedstawiał samego siebie opartego o balustradę. Wreszcie któregoś razu został zastąpiony przez tego osobliwego stwora. Dziwna zjawa wygląda straszliwie, ale widać po jej minie, że są na świecie rzeczy jeszcze bardziej upiorne.\nJeg gik bortover veien med to venner - så gik solen ned - himmelen ble pludselig blodrød - jeg stanset, lænet mig til gjærdet træt til døden - over den blåsvarte fjord og by lå blod og ildtunger - mine venner gik videre og jeg stod igjen skjælvende av angst - og jeg følte at det gik et stort uendelig skrig gjennem naturen.\nByłem na spacerze z dwójką przyjaciół - słońce chyliło się ku zachodowi - naraz niebo przybrało kolor krwi - stanąłem i oparłem się o balustradę śmiertelnie zmęczony - nad granatowo - czarnym fiordem i nad miastem płynęła krew i sunęły języki ognia - moi przyjaciele poszli dalej, a ja stałem ciągle dygocząc ze strachu - i poczułem, jak jeden wielki nieustający krzyk przeszywa naturę.\n15:37, kiljan.halldorsson Link Komentarze (4) » środa, 14 września 2011\nTaki sobie wpis środowy\nWczoraj, późnym wieczorem, zachwycił nas młodzieniec w krótkich spodenakch, którego księżyc całkowicie zahipnotyzował. Wlepiał wzrok w jego zimne i niezwykle intensywne światło i w roztańczone wokół niego maleńkie chmurki, gnane jakimś wysokim podmuchem. Księżyc zdawał się być oczarowany. Stwierdziłem, że gdyby chłopiec wybrał na swoją schadzkę bardziej ustronne miejsce, mógłby ukazać się księżycowi jeszcze bardziej odsłonięty, a wtedy latarnie z pewnością by pogasły i noc stałaby się jeszcze bardziej niesamowita.\nCiągle na głowie czuję zdumiewający chłód. Korzystając z luzu wpadłem dziś przed południem do fryzjera. Kumpla nie było, więc zajęło się mną dziewczę sympatyczne, malowniczo rozmowne. Ależ mnie wygłaskała. Na zimno. Pomyślałem sobie, że z tą dziewczyną nie jest najlepiej, że chyba ma jakieś krążeniowe dolegliwości, bo miała trupio zimne dłonie. Na swój sposób ta fryzjerska pieszczota była całkiem ekscytująca. Przez sekundę - dwie zrobiło mi się jakoś tak heteroseksualnie. W pierwszej chwli pomyślałem sobie, czy ona przypadkiem nie odstrasza klientów, ale po chwili nabrałem podejrzenia, że jej obecność jest głęboko przemyślana, być może nawet przemyślana z pewną dozą serdecznej złośliwości. Ona jest po to, by figlarnie przestawiać na moment różnym takim wesołym chłopcom zwrotnicę. Osobliwa sprawa - lodowata pieszczotliwość, czułość Królowej Śniegu. Zostawiłem jej spory napiwek... Doprawdy, jeszcze trochę tego chłodu, a wprawiłaby mnie w zakłopotanie... Oj, zdaje się, że poproszę Frania, żeby ponacierał sobie trochę łapy szronem z zamrażarki. Muszę to jeszcze przećwiczyć we właściwszym układzie. Choć naturalnie tylko głowa wchodzi w rachubę, bo lodowatość w niższych partiach byłaby raczej trudna do zniesienia.\nA w tle różnych bzdur kampania. Tak sobie na nią czasem patrzę i się zastanawiam. Nie bardzo wiem, na kogo zagłosuję. Wiem tylko, że nie zagłosuję na partię o rozbrajającej i osłabiającej nazwie kryjącej się pod skrótem PiS - gdybym to uczynił, we własnym sumieniu czułbym się jak jakiś przestępca. Dla mnie to jest siedlisko niebywałej pogardy i nie ma żadnych powodów, dla których mielibyśmy być jeszcze bardziej obrzucani błotem... Niech raczej skrzywdzeni i poniżeni na nic nie liczą... Ciągle z zainteresowaniem patrzę na twór pana Palikota. Coś nawet drgnęło i nie jest wykluczone, że drgnie jeszcze bardziej. Ma imponującą energię, coś zbudował od podstaw, nie działa dla jakichś pieniędzy, bo te już ma. Byłoby ciekawiej, gdyby zdołał wprowadzić do parlamentu swoich posłów i niosłoby to być może jakąś większą nadzieję dla tych wszystkich, co tworzą taki elektorat obyczajowy... Wygląda jednak na to, że po wyborach będzie tak samo, że się jeszcze tym razem tej politycznej zaskorupiałości nie rozbije. Jeśli pozostanie ten układ, który mamy dziś, to nie jest to jednak aż tak tragiczna wiadomość.\nA tak poza tym przeczytałem ostatnio wspomnienie o Stanisławie Lemie. Teraz pisarz miałby już 90 lat. Nie powiem, żebym kiedykolwiek był jego miłośnikiem. Z obowiązku musiałem trochę przeczytać, ale bez jakiegoś przesadnego entuzjazmu, bo nie bardzo, a właściwie w ogóle nie interesowałem reprezentowanym przezeń gatunkiem. (Za to mój pierwszy chłopak, kiedyś także miłośnik komiksów o Tytusie i "Młodego Technika", uwielbiał go...). Zaciekawiał mnie bardziej jako człowiek i dość surowy krytyk naszych czasów. Podobała mi się jego skromność. Uważał, że jest raczej takim człowiekiem bez roboty, miał też dystans do pieniędzy zarobionych dzięki książkom, wyglądał skromnie: koszulina, stare portki, no i też dystans do technicznych osiągnięć: - "Skomputeryzowałem się, ale nie wiem, po co..." Kiedyś, w młodości, wierzył tak bardzo w postęp, w rozwój, na starość stał się człowiekiem rozczarowanym. Mówił o ludzkości jak o osobie spadającej z 10 piętra, która, póki co, znajduje się na wysokości piętra czwartego i uważa, że wszystko jest w porządku. Robił się bardzo wymagający, a tymczasem otaczające go istoty rozumne rozsmakowały się w prostackich rozrywkach. Ludzkośc zaczęła budzić niesmak, stała się wręcz jakąś zniewagą. Coraz bardziej irytowały go cynizm, hipokryzja, głupkowaty kult seksu i pełnego brzucha, głupoty lejącej się z mediów, deprawacja intelektualistów i autorytetów religijnych. Doszedł do wniosku, że nawet najlepszym piórem nie da się zbawić ludzkości. Ogarnęła go gorycz. Uważał, że cywilizacja gnije. A nim nie za bardzo się przejmowano...\nSam nie wiem, czy spadamy i przy okazji jeszcze gnijemy... Bardziej mi się zdaje, że po prostu idziemy. Przed siebie. Nie mamy z tym większego problemu, ponieważ nie wiemy, dokąd zmierzamy. Otaczają nas cuda, korzystanie z których ma najczęściej błahe powody. Spełniło się trochę snów. Marzyciele stają się czasem ludźmi czynu, co znaczy po prostu, że ulegli jakimś złudzeniom. Marzyciel niezachwiany ma znacznie mniej złudzeń, dlatego brzydzi się czynem i jest czarujący. Ale nie ma się co martwić, jest dostatecznie dużo ludzi czynu, zatem nigdy nie zabraknie nam rozczarowań, gorzkich rozczarowań... Mnie jednak Lemowa gorycz nie zalewa, chociaż chętnie uciekam od naszych czasów do starych duchów. Można się tu jednak jakoś ulokować, i nie we wszystkim uczestniczyć... Przynajmniej jest o tyle lepiej, że nikt mnie nie chce zamykać do więzienia za to, kim jestem. To już coś. Każde czasy mają, obok cieni, także swoje blaski. A grzechy ludzkości będą chyba zawsze te same. I dalej będzie albo jazda z górki, albo ciężka wspinaczka. Ale nie sądzę, że to wycieczka ku jakimś doskonałościom.\n16:31, kiljan.halldorsson Link Dodaj komentarz » wtorek, 13 września 2011\nAle nie, że jakieś dziewczęta węgierskie... Chociaż kiedyś mi się nawet takie trafiły. To były dawne czasy. Słoneczny Balaton, atmosfera sportowa, dobre żarełko. I przy żarełku się zaczęło. Poprzez ogromą stołówkę dobiegały mnie spojrzenia. Dwie dziewczynki. Jedna dziewczynka była zupełnie jak dziewczynka, natomiast druga miała w sobie wiele chłopięcości (bogowie, jak ta druga potrafiła wyśmienicie pływać, i jaka szkoda, że nie była prawdziwym chłopcem). Nie poczułem się zbyt dobrze mając na sobie te całkiem czytelne oczęta. Byłem pechowcem. Wokół mie było tylu kolegów, a te sobie mnie upatrzyły. Po pewnym czasie pojawiły się w oknie. Płaszczyną porozumienia był kulawy język rosyjski pomieszany z jeszcze bardziej kulawym angielskim... Zostałem zaproszony na tańce. Będziesz wieczorem? Co miałem począć... Trzęśliśmy się w ów wieczór przy muzyce... Dowiedziałem się potem, że ja charaszo dance... Biedny byłem, chciałem, żeby mi dały spokój, żeby sobie poszły. Koledzy stwierdzili, że jestem jakiś nie tego - to one przyłażą, wystają pod okienkiem, a ja się zachowuję jak jakiś dziwak. Oni to już by dawno gwałcili!!! Co za los parszywy, my tu tacy do przytulania, a tym się zamarzył ten idiota... Na szczęście dziewczynki też w końcu stwierdziły, że ze mną coś nie tego, odkryły bowiem, że od ich towarzystwa wolę mocowanie się z wiosłami. Rzeczywiście opanował mnie jakiś wioślarski szał, dzięki czemu byłem daleko od plaży (a właściwie od zwykłego trawnika zakończonego krawężnikiem, za którym zaczynało się jezioro), z której mi uporczywie machały. Precz! W końcu przestały na mnie patrzeć. Mogłem jeść spokojnie. Dotarło do nich, że mnie kompletnie nie interesowały. Moje jednoznaczne spojrzenia biegały za czymś innym, a właściwie za kimś. Codziennie pojawiał się nad wodą dzikus o łamiącym się głosie. Prawie już dorosły chłopak - piękny jak bóg, o barbarzyńskim imieniu Attila. Przecudny, z niebywałym pakiecikiem w błękitnych kąpielówkach. (Gdyby zobaczył go Strindberg, też by stwierdził, że to jakiś nieokrzesany dzikus, biorąc pod uwagę rozmiary jego wyposażenia, Strindberg bowiem twierdził, że im bardziej kulturalny mężczyzna, tym mniejsze ma przyrodzenie - tak się pocieszał patrząc na swoją mikrą męskość). Ależ mi się wtedy chciało przytulania z takim łobuzem... Po latach odbiłem sobie wszystko. Razem z A. poczyniliśmy kilka fantastycznych wypadów w madziarską naddunajskość, na małe pluskanie się w rozochoconym towarzystwie.:) Pozostał mi więc pewien sentyment węgierski oraz... fenomenalny garnek... Tak, znowu przychodzą pod palce dawności, kiedy ustawiały mi się kierunkowskazy. Oby jak najdalej od złych przeczuć, ku przeczuciom dobrym, ku słońcu... Może to też i zasługa domu, a nie tylko figlarnej biologii... W typowych zjawiskach widziałem czarną dziurę samotności. Świat rodzinności, czterech ścian piekła zawiązanego przed jakimś bogiem, od którego zwiewa się w pracę albo do kumpli od kieliszka... Te złe wyobrażenia się pogłębiały, w miarę, jak więcej widziałem. Sam się mogłem przebrać za kobietę, co w pewnym czasie było całkiem fascynujące... Wszystko można było zmieścić w sobie, dwa bieguny, zebrać się w kupę i w całość, i wyjść naprzeciw jakiejś innej całości... Nie ku tradycyjnym węzłom wiązanym na chama, często z powodu braku higieny w erotycznych kontaktach. (Sam zawsze uważałem się za owoc zwykłego brudu, nie zaś miłości) Złe wyobrażenia porozumiały się z potrzebą pulsującą w moich komórkach. Będzie inaczej, na opak, gustowniej i bez zbędnych słów - z wyrazami szacunku, bez niepotrzebnych obietnic... (Pobierzmy się - jak zawoalowane zawołanie, że z jakichś powodów trzeba zabić tę miłość). Lepiej bez morderstw, bo lepsza śmierć naturalna, jeśli już, i lepiej bez płodzenia - to traktuję jak wielki dar, jednak, bo człowiek zawsze na początku jest dzieckiem, a to bywa czasem straszne.\nA przecież miało być o śliwkach. Bo czas przecież śliwkowy! Opycham się węgierkami, jem je upieczone w ciasteczku, jem je na surowo, i nawet myślę o zrobieniu knedli... W naturze wszystko jest takie niezawodne, jeśli tylko sprzyjają warunki - i śliwki zawsze wracają! Tyle że to już niestety zapowiedź jesieni. Jeszcze jest owocowo, jeszcze się astry pysznią w wazoniku, całkiem letnie, ale to już prawie jesień. A już się przyzwyczaiłem do lata, bardziej niż kiedykolwiek, bo w tym roku nie było przecież nazbyt pogodnie... A końcwka jest cudowna, pełna umiaru i błękitów... W weekend łaziliśmy po lasach. Pachniało... Nie, nic nie zbieraliśmy. Tylko poszliśmy powiedzieć latu do widzenia... Ach, bo gdzie mi tam do zbierania... Wszystko, co dostrzegam, jest zawsze niejadalne albo śmiertelnie niebezpieczne... Mam jednak, mimo wszystko, większe szczęście do ludzi niż do leśnego jedzenia... Zawsze się znalazł dobry duch... Ostatnio w Trøndelagu myślałem o P., ale też i o K. Ten drugi to był dopiero leśny zbieracz. Dary lasu - grzyby przepiękne mogłem potem zajadać... Aleś ty leniwy, nieużyty. Sam nie pozbiera, ale jeść, to by jadł. A ja tylko mogłem powiedzieć: - Ale spójrz mi w oczy i zobacz w nich moją wdzięczność! Czy nie warto dla tych oczu zapraszać mnie na smakołyki?\nGdzie mi tam do zbierania czegokolwiek. Ja umiem tylko kupować lub przyjmować dary... Ach, mógłbym siedzieć cały w drogocennych jedwabiach i być karmiony złotymi łyżeczkami i widelczykami... Różowe mięska, wymyślne budynie, zupełnie niesłychane owoce... A potem szedłbym na wieżę i strzelałbym z kunsztownie wykonanej procy drogocennymi kamieniami. A jeśli nachodziłoby mnie przekonanie, że zanadto grzeszę, wtedy delikatnie przyłbym się pokrzywą w paluszek, by nie zapominać, że życie to także droga przez cierpienie... Cóż, w rzeczywistości więcej jest pokrzyw, ale co tam - ważne, że jest się z kim śmiać i że są zupełnie zwyczajne węgierki, po 3 złote za kilogram!!! :)\n14:53, kiljan.halldorsson Link Komentarze (2) » piątek, 09 września 2011\nZ norweskiej prozy\nA dziś trochę surowej, oszczędnej, nieco grubo ciosanej prozy... MERETHE LINDSTRØM\nJego dłonie są stare\nprzekład z norweskiego Kiljan Halldórsson\nNa początku pakujemy się do samochodu. On jak zwykle ma świetny humor. Sadowimy się na miękkich siedzeniach, które wydzielają dziwny zapach. Oni siedzą z przodu, my siedzimy z tyłu. Paluchy z dala od drzwi, gotowi do drogi. Czemu mielibyśmy nie być w dobrym nastroju. Przed nami tyle rozmaitych rzeczy. Mama pali. Ma otwartą popielniczkę, siedzi trochę bokiem, by wszystkich mieć na oku, jego i nas. Wiemy doskonale, za czym się rozgląda. Dojeżdżamy do głównej szosy. Tato właśnie opuścił szybę. Teraz jego dłonie spoczywają na kierownicy, jest wczesna pora.\nJego dłonie stały się stare, zauważam to od razu, jak tylko otwiera drzwi i zaprasza mnie do środka. Na zewnątrz słońce, mrok w korytarzu. Mimo wszystko dostrzegam to. W wąskim przedpokoju panuje zastały zaduch i pachnie zupełnie jak w nagrzanym samochodzie, tak jak pachniało podczas tamtych letnich przejażdżek, w czasie upału, takiego, jaki panuje teraz. Wszystkie okna pozamykane. Na wieszaku wisi jego cienkie palto, a obok czapka z daszkiem. Na ścianie ciemne zdjęcie w ramce, jest nowe, trudno jednak odgadnąć, co przedstawia, trzeba by było się pochylić, ale to tylko przedłużyłoby nasze zmieszanie. Daję temu spokój. Koncentruję się na okryciu, butach oraz odpowiedzi na pytanie czy miałam dobrą podróż. Mówi, że w gruncie rzeczy to nie jest zbyt daleko. A ja przyznaję mu rację. Uwalniam się od lekkiego żakietu. Moje obuwie nadal jest takie małe, gdy układam je obok jego ogromnych butów. Wejdźmy do pokoju, mówi, wszystko jest tam takie jak dawniej.\nSmuga słonecznego światła, w której unoszą się drobinki kurzu, dosięga stołu przykrytego białym obrusem. Mimo tych drobinek w pokoju jest czysto. Zawsze miał czysto, nie potrzebował jej do utrzymywania porządku. Teraz będzie pięć - sześć lat odkąd się rozeszli. Co u niej słychać, zapyta z pewnością. A ja odpowiem, że wszystko w porządku, że doskonale, że ma sporo zajęć. Jednak jeszcze o nic nie pyta. Jedną rękę wsunął do kieszeni, drugą oparł się o futrynę drzwi, boli go biodro. Usiądź, mówi, usiądź tam.\nNie oddzywam się wcale. Znam ten dom, wiem, kim tu byłam. Te ściany, poduszki, tę sofę, fotografie. Znam wszystkie dźwięki, wystarczy nadepnąć na próg, jeśli chcesz kogoś zbudzić. Patrzę na jego ręce. Zrobiła mi się dziura w płaszczu, oznajmia. A ja udzielam mu rady, że powinien ją zaszyć. Odpowiada, iż wiem przecież, jak jest w tych sprawach nieporadny. Przyznaję, że wiem. Uśmiecha się. Tym swoim odwiecznym uśmiechem. Nie każdy ma taki. Uśmiech, choć właściwie nie uśmiech. Nie taki. Pytam czy go boli. Czy odczuwa ból w biodrze. Nie bardzo. Nie. Nie ma się co uskarżać. On nigdy się nie uskarża. Postarzał się. Ale się nie skarży. Na lewo od drzwi znajduje się jego portret z młodości, na stole fotografia z naszymi podobiznami. Jego rodzina. Duża kobieta oraz, po obu stronach, jej młode. Mamy na sobie sukienki, ja i moja młodsza siostra. Pończochy. Nie patrzę na zdjęcie, wiem tylko, że tam stoi. Stało tam przez wszystkie te lata. Zwracam uwagę na jego rzeczy starannie ułożone na sofie, koszule, ręczniki, wszystko w nienagannym porządku. Rzucam uwagę, iż powinien sobie wstawić do kuchni pralkę. To zbyt kłopotliwe nosić tak wszystko do pralni. Ee, żaden kłopot, odpowiada. I znów się uśmiecha. Ten uśmiech rozprzestrzenia się po całej twarzy, prześlizguje po niej, lśni w oczach, ogarnia całe oblicze. Jednak uważnie mnie obserwuje. Towarzyszy moim spojrzeniom. Ma jakąś kulkę w rękawie, coś tam upchnął.\nCo tam u niej? - pyta. Ja zaś odpowiadam, mówiąc to, co wiedziałem, że powiem. Wydaje się, że odczuwa ulgę, niekoniecznie dlatego, że wszystko w porządku, ale dlatego, że wydusił z siebie to pytanie. Trudno je było sformułować, jednak poradził sobie. Takie jest moje wrażenie.\nPokazuje mi artykuł w jakiejś gazecie, na który zwrócił ostatnio uwagę, zawsze kolekcjonował gazetowe artykuły. Przedstawienie idiotów. Na wędkarskiej wyprawie. Gada. Rzucam okiem na tekst i chcę wiedzieć, czy teraz używa okularów, jeśli chce, mogę zamówić mu wizytę u optyka. Nie odpowiada. W dalszym ciągu wpatruje się w artykuł. Idioci. Zawsze takich pełno, mówi. Widzę jego czoło i cienkie żyły na dłoni. Kim jesteś? Nie zadaję głośno tego pytania. Świetna wędkarska wycieczka.\nPotrząsa głową. Mogłabym ponownie spytać o okulary, nie chcę go jednak dodatkowo irytować. Milczę i wycofuję się. W pokoju panuje zaduch, niemal taki jak w przedpokoju. Składa artykuł i odkłada go na półkę, która znajduje się tu od zawsze. Będzie miał ślady na palcach. Czarne. Nasze oczy znów się spotykają, moje zielone, poprzetykane brunatnymi punkcikami, jego ciemnoniebieskie. To bez znaczenia. Jeśli jest coś, co zapamiętam, nie będą to jego oczy. Chcesz herbaty? - pyta. Nigdy nie piję herbaty, ale mówię tak i idę za nim do kuchni. Coś opowiada. A ja, nie przeszkadzając mu, podążam za jego słowami, do chwili, gdy zrobi pauzę i będę mogła coś powiedzieć. I znów rzucam okiem na jego ręce. Chwilę po tym, jak wpatrywałam się w stół. I tutaj obrus jest czysty, piękny, wzorcowy. Choć jest na nim samotna plamka, nachodzi mnie ochota, by zdrapać tę niedoskonałość. Powinieneś pomyśleć o pralce. Jasne, jasne. Mówię poważnie. Spójrz.\nDzieci za oknem, w ogrodzie, piskliwe, bawią się, lecz nie je ma na myśli. Chodzi mu o roślinę na parapecie, prezent ode mnie. Dostał tego kwiatka poprzednim razem, gdy się widzieliśmy, sporo lat temu. Ma powód do dumy, bo dobrze się nim opiekował i kwiatek ładnie urósł. Ma niewielkie jasnozielone listki, wypuścił nowe pędy. To o nim myśli. Piękny, zauważam. Przycinam go, usuwam to, co uschło. Postarzał się. I jego ręce się postarzały. Bierze pudełko z ekspresową herbatą z półki nad kuchenką, nalewa wodę, szuka w szufladzie łyżeczek. Znów odwarcam się do przesłonętego rośliną okna, ponad jej liśćmi mogę patrzeć na dzieci. Biegają chaotycznie, przynajmniej tak to wygląda. Zajęte zabawą. Jest lato. Robią to, co robi się w lecie, w taką pogodę. Są gołe, jedno z nich dopada ogrodowego węża i pryska wodą. Są półnagie i zupełnie mokre. Nic z tych rzeczy, które pamiętam. Długie spodnie, nawet gdy było gorąco. Żadnych sukienek, a jeśli już, to w żadnym wypadku bez pończoch.\nZanurza torebki z herbatą w filiżankach z wrzątkiem. Porusza nimi w górę i w dół. Używa obydwu rąk. Małe papierki na końcach sznureczków zwisających z filiżanek. Podaje mi jedną z nich.\nZauważa to. W kuchni zauważa, że wodzę wzrokiem za jego dłońmi. Lecz nic nie mówi. W każdym razie nic, co miałoby z tym jakikolwiek związek. Wracamy do pokoju. Gdy mieszkałam w tym domu, nasz pokój znajdował się w kuchennym wnętrzu, mój i mojej siostry. Zdarzało się, że leżałam nie śpiąc i przysłuchiwałam się tej samej krzątaninie. Herbata, łyżeczki. Niekiedy też wyjmował z szuflady nóż, by pokroić chleb. Cienkie, równe kromki. Ma coś w rękawie, coś tam ukrył, myślę, iż spostrzegł, że znów zerkam, lecz nie daje tego poznać po sobie. Mówi, że od dwóch dni nie ma gazety. Nie, to nie to, że stały się bezsilne, ręce. Nie wydają się słabe, tylko jakieś spokojniejsze, w pewien sposób mniej wyraziste, gdy są czymś zajęte. Długie palce, zadbane paznokcie, z pewnością nadal pachną mydłem.\nCo teraz czytasz? - pytam. Tygodniki, od czasu do czasu. To ona czyta książki. Tam jest, dodaje.\nTo takie przyjemne, mówi ona, zupełnie fantastyczne, mówi on. Wszystko jest jak trzeba i rozmawiają sobie. Trudno dosłyszeć wszystkie wypowiadane przez nich słowa, bo właśnie mija nas wielka ciężarówka. Nie powiem, nie powiem, co, powtarzał bezustannie, kiedy nie umiałam znaleźć odpowiedniego słowa, a potem zwykle szarpał mnie ze śmiechem za włosy. Tym razem jest inaczej. Czy się śmeje? Co takiego widzi przed sobą, na czym skupia uwagę?\nJest ociężały, nie, tego bym nigdy nie powiedziała. Na serdecznym palcu widnieje ślad po ślubnej obrączce, cień, który zapewne próbował zmyć. Zawsze tak skupulatnie dbał o dłonie, palce, paznokcie, które przycinał i czyścił, żadnych żałóbek, ani odrobiny brudu, żadne tam ślady atramentu czy tuszu, jakie można przynieść na dłoniach z biura. Mówię, że mógłby chodzić do biblioteki. Gdy się chcę czegoś dowiedzieć, oglądam telewizję, odpowiada. Ktoś stuka, może sąsiad. Czy on też to słyszy? Gładzi się po ramieniu, taki nawyk, już od lat, od czasu, gdy nabawił się zapalenia stawu, nosił jakiś usztywniający opatrunek, który ciągle zajmował jego uwagę, jakby było w tym coś przerażającego. Pamiętam dobrze dzień, kiedy wreszcie go zdjął. Opatrunek zniknął, nawyk pozostał. Nikt nigdy o tym nie wspominał, nie wymienialiśmy uwag na ten temat. Wszyscy to widzieli, ale nikt nic nie mówił. Coś jest w rękawie. Teraz sięga po to. To chusteczka. Niebiesko - biała. Ciasno zwinięta w kulkę. Wyciera się nią pod nosem. Muszę do toalety.\nCzasem się zatrzymujemy, gdy warto spojrzeć na coś uważniej. Zdarza się, że w tym celu wysiadamy z samochodu. Coś nam pokazuje. Coś, co powinniśmy obejrzeć. Częściej to tylko pobieżny rzut okiem na mijany obiekt. Jak się nazywa to drzewo? To jest świerk. Nie, to modrzew. I na co wywiesili tu ten szyld? Gapimy się przez okno. Gorący podmuch powietrza. Spocona głowa pod opaską, lepkie od wilgoci majtki. Patrzcie. A my patrzymy.\nLecz wcale tam nie idę. Jedynie w myślach wędruję do toalety, pachnącej zapewne jego mydłem. Myślę, że otwieram apteczkę. Jakieś środki przeciwbólowe ze względu na biodro, parę mało istotnych leków na receptę. Nie ruszone. Pojemniki z różnymi rzeczami, witaminy. Nić dentystyczna. Na jednej z półek obcinacz do paznokci. Tak dobrze znany, mogłabym go użyć, bo też lubię porządne paznokcie. Jednak nie, nie potrafię z nich skorzystać, dlatego zamykam z powrotem drzwiczki. Jest i lustro. Z pewnością bym w nie nie spojrzała, odkręcając kran.\nNie chcę widzieć żadnych plam, mówi mama przechylając się do tyłu, byśmy lepiej słyszały, żadnych lodów na siedzeniach. Czyż tu nie jest cudownie, ojciec nie odpowiada, mama powtarza swoją kwestię, z jakiego powodu nie odpowiada, czy to samochód, który minął nas z tak wielką szybkością, że powstał podmuch powietrza i sprawił, że depnął mocniej na pedał gazu, a może upał bądź przykry zapach, chyba nikt nie puścił bąka, musi śledzić, musi przecież śledzić wszystko, co się dzieje.\nPewnie zużyłabym sporo wody, jednak nie dotknęłabym jego mydła, podobnie jak jego cążków do paznokci. Jego ręcznik. Jest tylko jeden. Dla gości, taki napis widnieje na małej tabliczce nad haczykiem. Zawsze się zastanawiałam, coż to mogą być za goście. To on wyciera nim ręce. Suchy ręcznik, suchy i czysty. Na pewno bym go nie użyła. Korzystając z łazienki, otarłabym ręce o nogawki. Do tej pory nie odzwyczaiłam się od nich, od długich spodni w lecie. Droga powrotna przez przedpokój. Ponownie jakieś przytłaczające uczucie. I myśli, co powie w chwili, gdy się pojawię, że byłam za krótko, zbyt cicho, albo że zajęło mi to sporo czasu, wyrazi zaskoczenie, że w ogóle wróciłam?\n15:03, kiljan.halldorsson Link Dodaj komentarz » Z norweskiej prozy\nJego dłonie są stare, ciąg dalszy:\nLecz cały czas siedzę na swoim miejscu. Właśnie uniósł filiżankę, nasze spojrzenia spotykają się. Pijemy herbatę. Trzymamy filiżanki, pochylamy się nad gorącymi oparami i dmuchamy, jakbyśmy chcieli upchnąć je z powrotem, nigdy nie lubiłam herbaty. Odstawił filiżankę i patrzy, jak piję. Zobaczmy, mówi nagle i wstaje, zatrzymuje się przed komodą. Przynosi coś. Zobaczmy. Kładzie na stole pudełko. Proszę. Trzęsą się? Wydaje mi się, że tak, choć to do niego niepodobne, czyżby podniesienie pudełka stanowiło dlań wysiłek? Zawsze był taki silny, jednak myślę, że zadrżały. Ręce. Częstuję się cukierkiem, wysysam nadzienie. Jakby pojmował to, o czym myślę, przyciąga je do siebie, gładzi się po przedramieniu, ból, którego nie ma. Prosiła mnie, bym go pozdrowiła, po co, spytałam. Bo mimo wszystko, odparła.\nMówi, że mu przykro, iż nie ma więcej do zaproponowania, ale nie był jeszcze w sklepie, zaskoczyłam go swym telefonem, wybierze się później. Chcesz, żebym ja poszła? Twoje biodro. Jeżeli cię boli, mogę pójść na zakupy. Jeśli to sprawia ci kłopot. To mój spacer, odpowiada. Lubię to. Pozwól więc, że sam będę chodził. Zdaje się być urażony. Bawi się ukrytą w rękawie kulką.\nNa kolana wpełza mu kot. Nigdy wcześniej go nie widziałam. Nigdy nie miał kota. Jak długo go znam, nie znosił zwierząt. Ale coś mi o nim wspominał przez telefon. Że adoptował kota. Nawet go nazwał. Jednak do tej pory go nie widziałam, musiał gdzieś spać, albo się gdzieś schował. Głaszcze kota, ostrożnie, delikatnie gładzi szaro - białe futerko, kot mruczy, wymawia jego imię i uśmiecha się do mnie. Uwielbia, gdy się go tutaj drapie, za uchem, taki miękki, gibki, śliczny, nie wydaje się mieć wiele lat, w każdym razie to młode stworzenie, kocurek. Porządny z niego łobuziak, mówi. Ale to raczej jeden z tych pozbawionych kręgosłupa kiciusiów rodem z dobranocki, rozciągnął się na jego kolanach jak długi, palce prześlizgują się po sierści. Pytam, gdzie robi zakupy. W dole, przy skrzyżowaniu jest nowe centrum handlowe, odpowiada. Nie lubię tego centrum, dodaje. Czemu więc nie chodzisz do tego małego sklepiku? Splajtował wiele lat temu. Robi małą pauzę, drapie kota za uchem. Po chwili znów się oddzywa: Ona to lubiła. Zwykliśmy jeździć do takiego centrum. W soboty. Tylko dlatego, że to lubiła. Cała wyprawa. Pamiętasz? Nie, mówię. Nie pamiętam. No, łobuziak musi dostać swoje jedzonko, prawda? Rozmawia z kotem. Kot mruczy. Mogłabym go schwytać, udusić jednym ruchem, w chwili, gdy jego pan szykuje coś w kuchni. Obrzydliwa myśl.\nMusi dostać swoje jedzonko.\nKot mruczy i mruczy.\nJest sobota, wystroiliśmy się. Zwalniamy, ojciec zatrzymuje się na poboczu, odwraca się i każe mi wysiąść z samochodu. Mam wysiąść z samochodu.\nO czym myśli kot, zastanawia się. Nie wiem. Może o jedzeniu. Masz rację. Z pewnością. Jedzenie i sen. Jednak musi być jeszcze coś, o czym myśli, kiedy tak sobie leży, tak jak ten tutaj. Musi być jeszcze coś. Że mógłbym otworzyć okno, a on by wyskoczył, lub że wyjeżdżając mógłbym go wywieźć na drugi koniec kraju. Możliwe, mówię.\nStoi przede mną na drodze. Ma zwyczaj nie zaciskać rąk, palce rozprostowane, dłonie otwarte. Co ty sobie myślisz, że kim jesteś. Nie oszukasz mnie.\nRozlega się dzwonek do drzwi.\nOstry dźwięk, jak ostrzeżenie. Nie otwieramy, mówi zerkając na zewnątrz. Nie otwieramy. Zastanawiam się czy ma na myśli nas, czy tylko siebie. Czy tak jest tylko teraz, czy zazwyczaj. Czy to się powtarza. Że nie otwiera drzwi. My. Może nie odzwyczaił się od mówienia w ten sposób. Mimo że upłynęło już tyle lat od chwili, gdy było więcej sposobności do używania liczby mnogiej, gdy kogoś miał. Ją. Nas. Dzieci. Sprzedawcy losów, mówi. Przez telefon też się podobni naprzykrzają. Ale ich nie odbieramy, oznajmiam z uśmiechem. Przez chwilę zerka na mnie zmieszany. Wzdycha z ulgą. To był żart. Nie, możesz być pewien. Znów rozlega się dzwonek. Patrzymy na siebie, on na mnie, ja na niego. Jego oczy są szeroko otwarte. Łokciem wyczuwam wzór obicia na oparciu sofy. Pierwszy się odwraca, albo i nie, ale spuszcza wzrok, bierze czekoladkę. Spojrzenie na drzwi, wyczekuje.\nNa ciele czuć silne podmuchy powietrza, które wywołują przejeżdżające samochody, włosy rozwiewają się na wszystkie strony. Matka woła przez okno. Tu są ludzie, Karsten, mieliśmy jechać do centrum, Karsten. Patrzę na jego ręce, ale nie ma co czekać, aż się zamkną w pięści, by wiedzieć, kiedy należy spróbować ucieczki, on ich nigdy nie zaciska. Nigdy nie bije. Niemniej trudno oderwać od nich oczy. Mama znów coś mówi. Wiem, w jaki sposób to się odbywa. Jej twarz w małym czworokącie okna. Jej twarz w małym czworokącie samochodowego okna, chwilę wcześniej.\nDzwonek już się nie oddzywa. Mija pół godziny. Rozmawiamy, on głaszcze kota. Mówię wreszcie, że powinnam już lecieć. W przedpokoju ten sam zaduch. Biorę żakiet, owijam się nim, zawiązując rękawy wokół talii. Mówi, że się zdzwonimy. Kot łasi się o jego nogi. To pewnie z powodu tego kota ma tak ciepło. I poci się teraz, odkąd pojawił się w domu. Wypadła mu. Chusteczka.\nTylko kopniak, aż tracisz równowagę, polecisz prosto na słup, ścianę, może upadniesz na ziemię. Żadnego krzyku czy choćby podniesionego głosu, żadnej oddzywki, ten film nie ma dźwiękowej ścieżki, wszystko odbywa się w całkowitej ciszy.\nNiebieski zwitek, niebieski zwitek na wykładzinie. Stoi przed nim, spogląda w dół, zanim zdecyduje się go podnieść, to jego chore biodro, nie skarży się jednak. Wyciąga rękę, rozcapierza palce. Czekam. Beztrosko patrzę, jak ponawia swoją próbę dosięgnięcia zguby.\nDziwny, dziwnie metaliczny smak. Tak jakby smak i zapch były bardziej dotkliwe od bólu, w każdym razie na początku, patrzę nadal na jego dłonie, jakby tkwiła w nich jakaś moc. A teraz z powrotem do auta, mówi tak, jakby nagle mu się spieszyło.\nSchylam się, mówię, że oczywiście, podnoszę chusteczkę. Prostując się dotykam lekko twarzą jego płaszcza, szary letni płaszcz, znajomy, stary, ma go od dawna, to prawda, widać rozdarcie, jego zapach, coś, co tak dobrze znam, wypełnia mój nos w chwili, gdy powracam do pionu. Ten szary płaszcz wisi jak dawniej. Podaję mu zwitek, bierze go. Patrzę, jak wpycha go w rękaw. Wdycham jego zapach. Ale to tylko zapach. Stary płaszcz, rozdarcie, chusteczka, jego dłonie, które się zestarzały. Trzymaj się, mówię. Uważaj na biodro, dodaję. Kiwa głową. Oczywiście, odpowiada, zawsze jestem ostrożny. Choć to nie ma znaczenia. To coś nowego. To coś, czego wcześniej nie słyszałam. W porządku, mówi. To znak dla mnie. Teraz muszę iść. Wszystkiego dobrego. Żegnaj, odpowiada. Kot ociera się o nogawkę moich spodni, futrzaki, lubią to, lubią być głaskane, pochylam się i pozwalam dłoni prześlizgnąć się wzdłuż kręgosłupa. Jest ciepły, ciepły wąski grzbiet. Dziecko może.\nJak liczenie książek na półce lub listewek w suficie, niedokładne, bez zwracania uwagi na szczególy, a mimo wszystko dające ten rodzaj uspokojenia, jaki daje wiedza, że wszystko jest na swoim miejscu. I dalej: Jedziemy samochodem. Rodzice z przodu, my na tylnym siedzeniu. To coś, co się powtarza, ciągle i ciągle. Tak będzie zawsze.\nIdąc przez ogród odwaracam się, widzę jego twarz ponad rośliną w oknie, zdaje się, jakby jego głowa spoczywała na postumencie. Jakby był bez ciała, jakby jego głowa unosiła się w powietrzu ponad zielonymi liśćmi, albo jakby jego ciałem była zielona roślina, żadnych ramion, żadnego torsu, żadnych rąk. Bezręki nie może pomachać, może jedynie kiwać, kiwać głową. Otaczają mnie dzieci, czegoś chcą, są mokre, ociekają wodą, krzyczą do siebie, wtedy znów się odwracam, czy już odszedł, a może to słońce odbijające się w okiennej szybie sprawia, że go nie widzę z miejsca, w którym stoję, myślę jednak, że już oddalił się od okna. Tak myślę.\nZawsze tak samo. Jest sobota i jest ciepło, pod sukienką pończochy, wydaje się, jakby nogi znajdowały się w wełnianym futerale. Mijamy domy i jedziemy główną szosą. Coś mówi, ojciec coś mówi, ale jego głos nie dociera wyraźnie do tyłu samochodu, patrzę na jego dłonie spoczywające na kierownicy, knykcie, jasna skóra lśni w słońcu, próbuję odpowiedzieć, naprawdę próbuję odpowiedzieć, staram się, lecz mój głos zanika, moje słowa wyparowują gdzieś, jak krople wody na rozgrzanym asfalcie pod kołami auta.\n15:02, kiljan.halldorsson Link Dodaj komentarz » niedziela, 04 września 2011\nDźwiękowa pocztówka z Islandii\nNa dziś taki numerek:\n13:56, kiljan.halldorsson Link Dodaj komentarz » piątek, 02 września 2011\nOrgazm, śmierć i sny o pracy\nI tak to zaczął się kolejny rok szkolny... Coś dziwnie rozpocząłem jak na notkę, w której tytule umieściłem orgazm i zgon... Tak mnie natchnął pewien Mikołaj... Ale może zanim do Mikołaja rodem z Islandii przejdę, pozostanę przy szkole, bo jak tak sięgam pamięcią, to przecież w okołoszkolnej rzeczywistości było sporo erotycznych ekstaz, zaś śmierć plątała się uporczywie wśród mózgowych wyładowań... Zatem rok szkolny się zaczął... Muszę powiedzieć, że do dziś cieszę się ogromnie, że mnie to już nie dotyczy. Choć tyle lat już upłynęło. Jezu - przecież 1 września otwierała się przed człowiekiem prawdziwa czarna otchłań nudziarstwa, sztubackiej pierdoły wszelakiej, śmierdzących szatni, jazgotu przechodzącego mutację, szkolnej stołówki pachnącej uporczywie kalafiorem... Nie, nie, to nie była czarna otchłań, to była wściekle żółta otchłań, syfiaście żółta; tak się jakoś ułożyło, że pomieszczenia w szkółkach, do których chodziłem, zazwyczaj pomalowane były w tym kolorze, "ozdobione" błyszczącymi lamperiami... Nie wiem, kto tę kolorystykę obmyślił, ale mam wrażenie, że był to ktoś, kto chciał nas po prostu wykończyć. (Był jeden przyjemny wyjątek - w podstawówce klasa geograficzna radowała me oczy relaksującą zielenią... I pewnie dlatego lubiłem geografię... W tematach polarnych byłem bezkonkurencyjny!:)))... Szkółka - pilne dziewczynki w fartuszkach, którym jeszcze wtedy nie zależało na wyglądzie dziwki, i chłopcy - rozdarci śmierdziele... To było miejce, do którego się chodziło, ale też miejsce, do którego można było nie pójść. Ważna lekcja! Budził się we mnie człowiek z krwi i kości, czyli istota potrafiąca mówić nie... Krystalizowała się z wolna moja droga... Najsilniej odczułem to chyba podczas jednej ze szkolnych wycieczek. Panie nauczycieleczki zabrały raz gówniarstwo do jednoski wojskowej. Przeszliśmy przez bramę ze strażnikiem, bo szkoła chciała nam pokazać wojsko... Nie wiem, jak inni, ale ja poczułem się nastraszony. Wkroczyłem w coś patologicznego. Odseparowałem się od innych. Nie zainteresowały mnie toporności, na których żołnierze mieli ćwiczyć swą sprawność (Bogowie - ileż trzeba zdrowia, by uczestniczyć w chorobie!!). Inni chłopcy zaś wydawali się zachwyceni - włazili do jakichś studzienek, biegali po rozhuśtanych dechach... Okrponość... Nastroszone pojazdy też wydały mi się głupie... A pokazy żołnierskiej krzepy sprawiły, że chciałem już iść do domu... Jakiś duży chłoptaś zaczął na naszych oczach roztrzaskiwać gołymi rękami cegły i łamać deszczułki... Szczególnie paniom się to spodobało. A ja chciałem uciekać, ze swoją wzruszającą wiedzą, że do rozbijania cegieł bardzo przydatny może być młotek, zaś deszczułki... mój dziadzio ciupał takie siekierką, żeby babcia miała na podpałkę do pieca... Potem jednak nastąpiła przemiana. Słodka przemiana. Bo krzepki młodzieniec, po dokonaniu dzieła zniszczenia, usiadł niedbale pod drzewem. Już nie chciałem uciekać... Biedny dzieciak nie chciał uciekać, bo dostrzegł coś interesującego... Pełne erotyzmu przeczucia, jakieś mglistości mną powodowały. Miałem ochotę wykonać padnij!, prosto między uda, tak by twarzą pacnąć w jego krok... Gapiłem się na niego. Całe jego otoczenie było absurdalne, chore, straszne, ale on był po prostu zachwycający... Długo potem myślałem o nim. I do dziś go widzę, jak siedzi oparty o drzewo... (Rety, teraz, jeśli gdzieś żyje, jest mężczyzną na półmetku...) I zjawiły się też obietnice: nigdy nie dam się wpakować w wojsko, precz z kobietami, nikt mi nie będzie mówił, co mam robić, będę się pieprzyć z chłopakami... Pozostałem im w zasadzie wierny - w wojsku nigdy nie byłem (kiedyś zagadał do mnie jakiś obelkowany żołnierzyk, rozsiadłszy się również w wielkim, kuszącym rozkroku [aż chciałem unieść nogę, by mu nią przydeptać to i owo] - popatrzył na mnie z czymś zaczepnym w oku i uśmiechnął się pod wąsikiem [tak, duży chłopiec z wąsem, żeby widzieli, iż ma te swoje "cojones"] - Student by się nie przeszedł do wojska? Miałem ochotę odpalić, żeby spierdalał na drzewo, lecz ze względu na jego uśmiech odpowiedziałem łagodnie: - Gdyby ktoś mnie wcielił do armii, dokanałby aktu sabotażu. A poza tym moje skłonności do męskiego towarzystwa nie idą aż tak daleko... Atmosfera lekko zgęstniała. Właściciel "cojones" wstał i wyszedł); kobiety natomiast lubię, ale inaczej, choć raz nawet przydarzył mi się gorący romans, a do niedawna miałem wieloletnią, podstarzałą od dłuższego czasu wielbicielkę - przyjaciółkę mojej śp. mamy, która z uporem widziała we mnie kandydata do stukania się na boku - KOSZMAR!; natomiast co do gadania, co mam robić - różnie bywało - często mówiłem nie i to powodowało kłopoty - moi bogowie - tylu było ludzi, którym przyszło wręcz żyć z takiego gadania, co inni mają robić... Ja pokazywałem ucałowaną w samouwielbieniu piąchę; no i pieprzoty - szkolne tęsknoty, rękodzieło do lustra, rękodzieło po kiblach, niuchanie po portkach w szatni na wuefie, niemy kwik pewnej nocy w schroniskowym łóżku - chłopak ze mną spał, pod jednym kocem! - niestety tylko spał, a ja czuwałem w obłędzie... Jeszcze musiało upłynąć trochę czasu. A gdy ów czas nadszedł, dygotałem ze strachu... Okazało się jednak, że niepotrzebnie... Dużo było wtedy syfiastego samopoczucia. W tych szkolnych czasach. Uciekałem. Ciągle myślałem o umieraniu, umykałem w swoje wewnętrzne przestrzenie, bo nie miałem odwagi, żeby uciec razem z ciałem, głownie uciec jak najdalej od domu... Z czasem zaczęły ratować mnie przyjaźnie... Jakoś się przepchnąłem przez czas, by mieć dziś dobry nastrój... Nie chce mi się uciekać... Choć oczywiście nadal bawię się ze śmiercią - jak każdy... Taka drobna uwaga doktora... Orgazm to też zgon... Takie Mannowskie podejście do sprawy - seks, śmierć - jakoś to się wiąże... Tę kwestię wypowiada lekarz z powieści Arnalda Indridasona "Głos"... W hotelowej piwnicznej kanciapie znaleziono zadźganego gościa w stroju św. Mikołaja, z opuszczonymi gaciami i kondomem na członku... Mikołaj miał dwa zgony... Smutny koniec dawnej dziecięcej gwiazdy, podstarzałego pedzia płacącego za usługi erotyczne... Nie, jednak miał tylko jeden zgon, nie zdążył strzelić. Jedyna wydzielina to ślina usługodawcy, ślina jakiegoś pieprzonego przeżuwacza tytoniu, który dziamdział ogumionego fiuta... No, ale nie ma się co rozpisywać o powieści, mrocznej, z ciemnego, zimowego, przedwigilijnego Reykjaviku, w którym - tak jak w wierszyku Vilborg Dagbjartsdóttir - Amora wypieprzono na śmietnik... Wracając do zgonu... Coś w tym jest, też tak trochę myślę. Człowieka ciągnie do zapadania się. Leci w bezbronność, traci z radością czujność... Rozłazi się... Dzikie przyjemności, nieodparta potrzeba... Są też i inne sytuacje, codzienne, zwyczajne... Zapadanie w sen. Lubię zasypianie. Beztroskie. Bez pewności, czy się obudzę. Wszystko jedno. Byle spać. W kompletnej bezbronności... Albo jawa, w której dobrze i cicho... Siadasz gdzieś nad wodą, patrzysz na przyrodę... Zostać, nie ruszać się, niech tak będzie zawsze, poddać się, rozpaść się w ciszy... Wreszcie jednak człowiek się podrywa do dalszego życia, po tych chwilach słabości. Zmartwychwstania, do obowiązków... I do sikania... Cholera, szczególnie po tych ćwiczeniach, co jest trochę irytujące... Pluszcząca proza w porcelanie po gwałtownych poematach, na granicy śmierci słodkiej!:)\nMłodziki idą do szkoły. Ku życiu poprzetykanemu zgonami, jak rodzynkami słodkimi... Jeden taki uczniak rzucił mi się wczoraj w oko. Chodząca sprzeczność. Od pasa w dół był w militarnym przebraniu, zaś od pasa w górę był w przebraniu bielinka kapustnika. A na głowie, ponad słodką twarzyczką, szalały niesforne loki. W połowie anielski, w połowie infernalny... Idzie sobie w życie chłopiec... Młodość... Tyle że ta młodość trochę jest dziś zasmucająca... Oglądaliśmy w niedzielę wieczorem na tvn24 rozmowę z jakąś socjolożką, która podzieliła się trochę ponurą obserwacją, powiedziała bowiem, że poprosiła swoich studentów, by opisali swoje marzenia - prawie wszyscy napisali, że marzą o dobrej pracy... Nikt nie napisał czegoś szalonego, pełnego fantazji, czegoś nieziszczalnego... Nie wiem, czy marzenia muszą się spełniać... Spełniać mogą się jakieś plany... Może ludzie mają dziś tylko plany? Lecz jak żyć bez śnienia, jak żyć spełniając jedynie zadania, plany, zaspokajając przyziemne apetyty w lichym ochłapie wolnego czasu...\nEch, marzenie drobne. Niech już się do cholery podorabiają, niech powstaną pałace pełne nowych cudownych próżniaków! Żeby bogactwo dla jak najliczniejszych nie było zasługą, a jedynie słodkim kaprysem, uroczą fantazją losu... Gdy słyszę: praca, od razu na myśl przychodzi mi Oscar Wilde mówiący: - Ach, wczoraj cały dzień pracowałem nad poematem - rano usunąłem jeden przecinek, wieczorem wstawiłem go z powrotem. Marzę o całych tabunach ludzkich cacuszek z duchowymi predyspozycjami do kompletnego próżnowania. Niech się zjawią i niech zasypie ich złoto... Tu znów kłania się niezrównany pederasta: - Mamy pieniądze, więc nie szukamy pracy, ani praca nie szuka nas. :)\n15:56, kiljan.halldorsson Link Komentarze (4) » poprzedni blog


Penzion Jeseníky - Hotýlek u Pekina - Warunki\nZastrzeżenie składa się za pośrednictwem recepcji, pisemnie, telefonicznie, faksem, e-mailem lub poprzez wypełnienie formularza na naszej stronie internetowej. Zalecamy klientom to ich numer telefonu, gdzie można się z Klientem w przypadku musimy skontaktować.\nRezerwacje zaakceptowane i potwierdzone Flophouse U Pekina jest dla obu stron wiążące.\nAby zaakceptować rezerwacje emerytalny ma prawo żądać gwarancji klient i płatności faktury zaliczkowej w wysokości 50% całkowitej kwoty zarezerwowanej uybtování.\nKlient zobowiązany jest do zapłaty terminu zapadalności lokaty określone i wysłać dowód wypłat emerytur. Jeśli klient odmawia, nie pensjonat wykonane również rezerwację i nie jest związana poręczeń Klienta zamówionych łóżek.\nCena za noclegi będą wypłacane w gotówce lub kartą kredytową w banku lub odbioru biurka przejściem na koncie emerytalnym.\nKlient jest zobowiązany do zapłaty za noclegi lub za dodatkową opłatą w dniu przyjazdu.\nNoclegi w Hotýlek U Pekina\nKlient jest zobowiązany do umieszczenia dnia jego przystąpienia do 20.00. Później wystąpienie jest możliwe tylko po wcześniejszym uzgodnieniu z recepcją Hotýlek U Pekina. W przypadku, gdy Klient bez uprzedniego powołania lub wymówki nie dotrzeć do 20.00, emerytura jest uprawniony do zajmowania pokój przez inną osobę lub wymagają klienta zapłacić pełną cenę za zakwaterowanie.\nKlient jest zobowiązany do opuszczenia pokoju w dniu wyjazdu do 10.00 godziny.\nW przypadku, gdy gość przekazane pokój z niepełną lub wadliwego urządzenia, może to spowodować uszkodzenie pełną kwotę przelaną na wypłatę.\nPensjonat odpowiedzialności za jakiekolwiek straty lub uszkodzenia towarów i mienia, Gość poniesione przez własną nieostrożność lub zaniedbanie i przedmiotów przechowywanych poza wyznaczonym obszarem.\nGoście nie mogą wziąć w sportowych pokojowej i innych przedmiotów, dla których opieka jest zarezerwowane do innej lokalizacji.\nWewnątrz, cały budynek jest ściśle zakaz palenia !!!\nWarunki anulowania rezerwacji dotyczą odwołania przez Klienta.\nPensjonat jest zaangażowana nie pobiera opłat za anulowanie rezerwacji w przypadku rezygnacji na 30 dni przed przyjazdem.\nEmerytura przysługuje pobiera opłat za anulowanie zleceń na następujących warunkach:\n- na piśmie lub e-mailem potwierdzenia rezerwacji może zostać anulowana bez opłaty za anulowanie nie później niż 30 dni przed przyjazdem, tylko w formie pisemnej lub e-mailem.\n- Opłaty za anulację w przypadku odwołania od 30 do 10 dni przed przyjazdem są ogłoszone 50% ceny całkowitej.\n- Anulowanie opłaty w przypadku anulowania rezerwacji od 9-4 dni przed datą przyjazdu 75% całkowitej ceny.\n- za anulowanie mniej niż 4 dni przed przyjazdem będzie, lub anulowanie podczas pobytu opłata w wysokości 100% ceny całkowitej. (W przypadku choroby nie pobiera za anulowanie rezerwacji, pod warunkiem, że uda nam doobsadit luźne zdolności. W przeciwnym razie, zaproponował alternatywny termin składania).\nW przypadku odwołania ze względu na okoliczności łagodzące (śmierć w rodzinie, hospitalizacja klienta lub członka rodziny, poważne choroby, klęski żywiołowej), opłata za umorzenie jest pobierana. Powyżej, klient musi dostarczyć pisemny dowód domu w ciągu 3 dni od zdarzenia. W przypadku odwołania do innych ważnych przyczyn umowa może zmienić datę.


Warszawa, 22.05.2019 (ISBnews) - Jeronimo Martins Polska (JMP) uruchomi w czwartek 2905 sklep Biedronka, zlokalizowany w nowo otwieranej Galerii Młociny w Warszawie. Sieć tym samym stworzyła ok. 40 nowych miejsc pracy i podtrzymuje deklarację utrzymania ubiegłorocznego poziomu otwierania nowych sklepów.\n"Galeria Młociny to nowe miejsce na mapie Warszawy, w jej dynamicznie rozwijającej się dzielnicy Bielany. Dlatego jest tu Biedronka, w nowoczesnym, jeszcze bardziej przyjaznym klientom wydaniu" - powiedział menedżer ds. marketingu operacyjnego w JMP Arnold Zyśk.\nDodał, że Biedronka w Galerii Młociny jest najnowocześniejszym sklepem sieci w stolicy, a zarazem jednym z największych - o powierzchni sali sprzedaży wynoszącej 850 m2. To zarazem pierwszy sklep sieci, w którym klienci mogą skorzystać z samoobsługowej krajalnicy do pieczywa. Jest to także szósta placówka w Warszawie wyposażona w specjalne stoisko mięsno-wędliniarskie, oferujące szeroki wybór produktów tradycyjnych, które wzbogacają asortyment wędlin i mięs paczkowanych.\n"W nowym sklepie, zaprojektowanym w formacie 2.0, co oznacza zoptymalizowane, bardziej przystępne dla klientów ustawienie, znajdzie pracę ok. 40 osób" - poinformował w rozmowie z ISBnews.TV starszy menadżer ds. komunikacji korporacyjnej Arkadiusz Mierzwa.\nWedług niego, uruchomienie sklepu w nowej lokalizacji i nowoczesnym formacie wpisuje się w strategię JMP i jest kolejnym krokiem w rozwoju sieci Biedronka.\n"Zgodnie z zapowiedziami z konferencji podsumowującej rok 2018, chcemy utrzymać ubiegłoroczne tempo wzrostu sieci. Robimy wszystko, żeby odpowiadać na potrzeby naszych klientów, dlatego otwieramy sklepy w nowych miejscach na mapie handlowej kraju, do tego wzbogacając je nowymi formatami, takimi jak lada z wedlinami i mięsem, a także krajalnica do pieczywa" - podsumował Mierzwa.


Intensywny kurs j. norweskiego - ostatnie miejsca!\nOstatnie miejsca na\nStart juz 9.12.!\nTwoja praca zawodowa nie daje Ci zadowolenia?\nChcesz na jakiś czas zmienić otoczenie?\nByć może praca w Norwegii to coś dla Ciebie.\nNorweska gospodarka opiera się na przemyśle naftowym i rybołówstwie. Inżynierowie i stoczniowcy z łatwością znajdą tam zatrudnienie. Również kobiety są w Norwegii poszukiwanymi pracownikami – zwłaszcza jako opiekunki osób starszych lub nianie. Znajomość języka norweskiego zdobyta w naszej szkole ułatwi karierę i pozwoli na zrozumienie kultury tego pięknego kraju.\nA może błękitne fiordy i rześki skandynawski klimat wydają Ci się atrakcyjną wakacyjną propozycją?\nKażdy powód jest dobry żeby rozpocząć naukę języka norweskiego w LinguaCity!\nNasz kurs intensywny rusza już 9 grudnia!\nObejmuje 50 godzin zegarowych przez 3 miesiące.\nSpotkania odbywają się w soboty przez 4, 5 godziny.\nNie zwlekaj z zapisem - to już ostatnie miejsca!\nZapisy w siedzibie szkoły, telefonicznie (32 726 27 78 lub 666 360 375) lub mailowo (kursy@lingua-city.com).


Informacje o firmie | Oryginalne części i akcesoria Beko\nBeko jest wiodącą marką sprzętu gospodarstwa domowego w Europie Zachodniej i jedną z najszybciej rozwijających się dużych marek sprzętu gospodarstwa domowego, dostępną w ponad 130 krajach na całym świecie. Staramy się być wiodącym dostawcą wysokiej jakości akcesoriów do sprzętu AGD, materiałów eksploatacyjnych i części zamiennych, dostarczanych przez wyjątkowo przyjazną dla użytkownika stronę internetową, wspieraną przez nasz wydajny i kompetentny zespół wsparcia. Operatorem strony jest firma KJL Poland posiadająca wieloletnie doświadczenie z zakresu doboru i sprzedaży części do urządzeń AGD oraz RTV.\nGdy części AGD stają się pasją...\nNasz sklep KlinikaAGD powstawał w sposób przemyślany i ostrożny. Pomysł narodził się w naszych głowach, gdy jeszcze zbieraliśmy doświadczenie w branży. Niemal codziennie w naszej pracy stykaliśmy się z problemami dotyczącymi szybkiego zakupu brakujących części RTV lub AGD. Widząc istniejące zapotrzebowanie, postanowiliśmy wyjść mu naprzeciw. Liczba pozytywnych komentarzy na Allegro oraz w samym sklepie świadczy o tym, że nasze przedsięwzięcie odniosło sukces. Doskonałe opinie jednakże zobowiązują, dlatego nieustannie dążymy do podnoszenia jakości usług, mając na względzie przede wszystkim satysfakcję klienta.\nKlinikaAGD to sklep internetowy, w którym kupisz:\nczęści do kuchni i piekarników ● części do okapów ● części do płyt gazowych ● części do zmywarek ● części do lodówek ● części do płyt elektrycznych ● części do zamrażarek ● części do pralek ● części do odkurzaczy ● filtry ● grzałki ● pompy ● szczotki ● zawory ● akumulatory ● silniki ● elementy obudowy ● zasilacze ● przyciski i pokrętła ● uszczelki ● wszelkie inne części oraz akcesoria AGD\nKlinikaAGD to sklep internetowy, w którym czekają na Ciebie:\nAtrakcyjne ceny – Nasza polityka cenowa jest niezmiennie ustawiona na jeden kurs: nasi klienci muszą kupować TANIO!\nFachowe porady – Nasz doświadczony personel zna dosłownie „każdą śrubkę i każdą sprężynkę”. Doradzamy, podpowiadamy i pomagamy wszystkim klientom we właściwym wyborze towaru.\nOgromny wybór – Części AGD to nasza pasja, a wiadomo jak to jest z pasją… Jeśli tylko dowiadujemy się, że nie mamy czegoś na stanie, to natychmiast musimy to zdobyć!\nBezpieczne zakupy – Dane osobowe klienta są w pełni chronione i wykorzystywane wyłącznie w celu realizacji transakcji. Zapewniamy całkowite bezpieczeństwo, a dodatkowo nasz Dział Wsparcia Technicznego jest zawsze do dyspozycji, służąc szybką i fachową pomocą.\nKlinikaAGD w pigułce:\nNazwa firmy: KJL Poland Krzysztof Romaniuk\nSiedziba: ul. S.B.Lindego 12/13, 01-954 Warszawa\nPunkt Odbiorów Osobistych: ul. Mory 12, 01-303 Warszawa\nTelefon: (22) 290 44 77, 0 722 403 405\nOrgan rejestrujący: Prezydent miasta stołecznego Warszawy\nNumer wpisu: 519417\nSklep KlinikaAGD otrzymał dofinansowanie ze środków Unii Europejskiej oraz Uniwersytetu Warszawskiego w ramach projektu "Młodzi w Biznesie".


SAS-NARKIEWICZ - Labradoryty z fioletem\nLabradoryty z fioletem\nDelikatne kolczyki zrobione ze srebra próby 925, srebro jest młotkowane i mocno wypolerowane.\nOzdobą kolczyków są labradoryty 1,5 cm /1,1 cm i ametysty 1,4 cm /1 cm .\nKolczyk w najszerszym miejscu ma 1,7 cm , długość kolczyka 3,9 cm (5,4 cm z biglem).\nJeden kolczyk waży 5,9 grama.\nMateriały: srebro, ametyst, labradoryt\nTagi: delikatne, wiszące kolczyki, labradoryt, ametyst, bigle, narkiewicz-sas\nProdukt ID: #99864, wystawiony: 2021-12-05


Oszustwa sklepów internetowych – jak reagować? Do kogo się zgłosić?\nKuszą niskimi cenami, markowe produkty sprzedają za bezcen. Sprawiają wrażenie, jakby istnieli na rynku od dawna. Ich strony internetowe są dopracowane pod każdym względem. Przestępcy internetowi wyspecjalizowali się w tworzeniu internetowych sklepów widmo, przed którymi uchronić nas może jedynie zdrowy rozsądek i znajomość średnich cen rynkowych markowych produktów\nWystarczy tydzień, by przestępcy internetowi zgarnęli kilkadziesiąt tysięcy\nJak wygląda proceder fikcyjnych sklepów internetowych? Nowo założone spółki stawiają sklepy internetowe na popularnych platformach, często mają opracowany jeden szablon, który powielają. Do sklepu wstawiają produkty w bardzo niskich cenach, możecie kupić buty o wartości 800 zł za 200 zł. Szybka akcja promocyjna. Promują się za pomocą kampanii Google Ads i mediów społecznościowych. Kuszą ceną i szybką realizacją zamówień. Nie pozostawiają jednak możliwości wybrania opcji zapłaty za pobraniem – pieniądze należy przelać od razu na konto firmy. Zamówienie przyjęte, dostajemy odpowiedź, że obsługa dokłada wszelkich starań, by produkt został dostarczony w jak najkrótszym czasie.\nSuper promocyjne oferty przyciągają od kilkudziesięciu do kilkuset Klientów. Mało kto decyduje się na zakup jednej pary butów czy jednej torebki. Od razu robimy zamówienie zbiorcze – przecież takiej okazji nie sposób znaleźć… I zostawiamy oszustom około 1000 zł. A potem naiwnie czekamy na przesyłkę, która nigdy nie dojdzie. W regulaminach najczęściej wpisany czas dostawy to 14 lub więcej dni. Tak, aby sklep nie wzbudzał podejrzeń po pierwszych trzech dniach działalności.\nPrzestępny internetowi a prawa konsumentów\nW ciągu ostatnich lat proceder zakładania fałszywych sklepów internetowych bardzo się rozwinął. Przestępcy wyspecjalizowali się w ukrywaniu tożsamości, korzystają ze „słupów do wypłaty pieniędzy”. Kiedy tylko internauci zaczynają jednoczyć się, dzielić opiniami o sklepie, taka platforma znika z internetu. Jakby jej w ogóle nie było. I w tym momencie powstaje kolejny sklep internetowy, działający na tych samych zasadach, czasami nawet nie zmieniają wyglądu strony.\nJak nie dać się naciągnąć w internecie?\nPrzede wszystkim robiąc zakupy w sklepach internetowych, należy każdy zakup dobrze przemyśleć, porównać ceny u konkurencji. Zbyt niskie ceny nie powinny nas przyciągać, a odstraszać. Każdy produkt ma określoną wartość rynkową. Kiedy jednak padniemy ofiarą oszustów, należy zgłosić się na policję, najlepiej z zebraną grupą osób, które tak samo skorzystały z przestępczej oferty, a następnie należy zgłosić się do kancelarii prawniczej, aby zminimalizować straty.


Smoby Cukiernia, Sklep - zabawki dla dzieci w sklepie Urwis.pl\nSmoby Cukiernia to rewelacyjny zestaw dla miłośnika zabawy w sklep. Mały pracuś nie tylko wcieli się role ekspedienta w cukierni, ale także rozpocznie produkcję wyśmienitych słodkości. Zestaw Smoby dostarczy dzieciom mnóstwo pozytywnych emocji. Podczas zabawy będą ćwiczyły umiejętność liczenia i operowania...więcej\nSmoby Cukiernia to rewelacyjny zestaw dla miłośnika zabawy w sklep. Mały pracuś nie tylko wcieli się role ekspedienta w cukierni, ale także rozpocznie produkcję wyśmienitych słodkości. Zestaw Smoby dostarczy dzieciom mnóstwo pozytywnych emocji. Podczas zabawy będą ćwiczyły umiejętność liczenia i operowania pieniędzmi. Nauka poprzez zabawę to doskonała forma przyswajania wiedzy.\nSzef cukierni poleca wyszukane wyroby cukiernicze jak eklery, babeczki, ciasteczka oraz najlepsze na świecie lody. Zestaw sklepowy wyposażony został w otwieraną kasę na kluczyk, monety oraz kartę płatniczą. Dużo radości sprawi maluchom maszynka do robienia lodów z ruchomą dźwignią. Na sklepowych półkach można poustawiać towar, aby był wyeksponowany i kusił klientów.\nBogate wyposażenie cukierniczego zestawu Smoby gwarantuje fascynującą zabawę w małego sprzedawcę, która będzie trwała bez końca. Sklepik utrzymany jest w ślicznej kolorystyce zachęcającej do zabawy. Cukiernia zachęca do udziału w zabawie większą ilość dzieci.\n• Cukiernia przypadnie do gustu wszystkim miłośniczkom zabawy w sklep;\n• Zestaw zachęca do kreowania wesołych scenek;\n• Liczne akcesoria zwiększają atrakcyjność zabawy.\n• 21 akcesoria;\n• Kasa fiskalna;\n• Witryna sklepowa.


Dom Sprzedaż, Rędziny, Rędziny, 300.00 m2, 860000 zł\n860 000 zł 2 866,67 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\noferta sprzedaży nieruchomości obejmuje działkę zabudowana dwoma budynkami po wschodniej i zachodniej stronie działki , oraz pomieszczenia gospodarcze .\nBudynek z roku 2003 jest usytuowany w granicy działki , obejmuje parter oraz pierwsze piętro , na dole budynku jest przedpokój , wc pomieszczenie gospoararcze , salon i kuchnia połączona z jadalnią , górę budynku zajmują dwie sypialnie , garderobę oraz duża łazienka z wanną i prysznicem. Okna z wystawą na zachód. Powierzchnia domu zajmuje ok 150 metrów. Dom zadbany , wykończony w ciepłej kolorystyce , na parterze parkiety .\nW drugim budynku znajdują się na parterze pomieszczenia gospodarcze , które mogą być\nwykorzystane na usługi , piętro zajmuje część mieszkalna ok 150 m , obejmująca cztery pokoje , łazienkę kuchnię , ta część budynku wymaga remontu. Na działce znajduje się pomieszczenie barbecue , przeznaczone do relaksu i wypoczynku o powierzchni ok 60 m.\nNieruchomość z dużym potencjałem przy drodze krajowej , w planie przeznaczona pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną oraz zabudowa związana z prowadzeniem działalności gospodarczej.\nSymbol oferty DOM-DS-797\nPowierzchnia działki 5 641 m²


Zbiórka dla polskich dzieci w Wilnie - mamNewsa.pl\nZbiórka dla polskich dzieci w Wilnie\n, Wiadomości, 15.11.2018 13:15, PG\nW latach 2015-2017 dzięki akcji udało się obdarować prezentami ponad 600 polskich i litewskich dzieci, rodzin mieszkających na Wileńszczyźnie.\nGrupa młodzieżowa „Effatha”, działająca przy parafii św. Józefa w Kalwarii, zaprasza do udziału w zbiórce dobroczynnej „Mikołajki na Kresach”.\nZbiórka obejmuje: nowe zabawki (lub używane w bardzo dobrym stanie), artykuły szkolne, pomoce naukowe i słodycze. Rzeczy na zbiórkę można przynosić w terminie 5 listopada- 2 grudnia br. do CKSiT Stare Kino (Mickiewicza 4, Kalwaria).\nW latach 2015-2017 dzięki akcji udało się obdarować prezentami ponad 600 polskich i litewskich dzieci, rodzin mieszkających na Wileńszczyźnie. W tym roku obdarowane zostaną polskie dzieci z Parafii pw. Wszystkich Świętych oraz podopieczni oratorium dziecięcego w Wilnie.\nObrady radnych teraz na żywo w internecie\nZderzenie z rowerzystą podczas wyprzedzania\nAbsolwent andrychowskiego liceum potrzebuje wsparcia\nCIUCHCIA INWAŁDZKA A NOWA STACJA PRUSZKÓW?\nMieszkańcy zorganizowali własne obchody Święta Niepodległości [FOTO]\nUbezpieczenie na życie Optimum MAX – w trosce o Ciebie i Twoją Rodzinę\nWieczorna kolizja na Krakowskiej Worki się skurczyły? Dyrektor odpowiada II liga siatkarzy: MKS wygrywa na wyjeździe Największy salon optyczny STRZODOWIE w Wadowicach Auto uderzyło w słup na granicy Andrychowa z Roczynami


Straty Anwilu w wyniku awarii nie będą wielkie - Chemia\nStraty Anwilu w wyniku awarii nie będą wielkie\nWedług Parkietu, Anwil zmniejszy produkcje plastyku PVC w związku z awarią. Zdaniem analityków rynkowych straty spółki nie będą jednak tak duże jak podaje gazeta. - Uważamy, że koszty wspomniane przez Parkiet mogą być zmniejszone ze względu na wypłatę odszkodowania przez ubezpieczycieli. Ponadto poziom utraconych zysków powinien być ograniczony z uwagi na niskie marże realizowane na sprzedaży PVC - ocenia Lajos Meszaros z KBC Securities.\nRzecznik Anwilu Krzysztof Wojdyło odmówił komentarza na temat wpływu wydarzenia na wyniki finansowe spółki, argumentując, że komisja i ubezpieczyciele nie zakończyły jeszcze dochodzenia.\nSirK, 06.07.2010 11:45\nOj nie wystarczy!\nprzestój, 06.07.2010 10:10\nA teraz nowa atrakcja dla załogi mimo że będzie odszkodowanie. Biednemu zawsze wiatr w oczy.\nakim, 06.07.2010 08:38\nAnwil już zyskał-pozbył się "najlepszego z najlepszych"!Czy towystarczy?Raczej nie,ryba śmierdzi od głowy!\nniestety pesymista, 05.07.2010 20:45\nNie tak łatwo ubezpieczyciel ...\nwyplaci odszkodowanie. Przy tej wielkości odszkodowaniu zatrudnią takich speców, że znajdą dziury w tym (...)\nSirK, 05.07.2010 13:39\nDo Lajosa Meszarosa\n"Myślę, uważam". Nie lepiej poczekać na rachunki i komunikat spółki a nie wróżyć z fusów.


brak wykupu mieszkań tbs • TBS24.pl\nStr. głównaTematybrak wykupu mieszkań tbs\nbrak wykupu mieszkań tbs\nThis topic contains 9 odpowiedzi, has 0 głosy, and was last updated by Anonim 7 years, 11 months temu.\n29 listopada 2013 at 08:53 #799\nnie rozumiem pewnej sytuacji nasze Państwo nie ma finansów zamiast umożliwić wykup mieszkań tbs co byłoby z korzyścią zarówno dla Państwa jak i dla Gmin pozbyłyby się problemu ruszył by rynek obrotu nieruchomościami to jak zawsze sejm kompletnie szuka kasy nie tam gdzie trzeba. Druga sprawa to jakim prawem my spłacamy raty kredytu który zaciąga właściciel tbs i nic nie mamy z tego tytułu nawet nie wiemy ile tego kredytu w czynszu spłacamy bo tak naprawdę w czynszu nie jest ta rata wyselekcjonowana czy to jest zgodne z konstytucją owszem czynsz tak płacimy bo jesteśmy podnajemcami ale kredyt spłacać za kogoś nawet nie mamy wglądu do takiej umowy powinny rosnąć nasze udziały w takim mieszkaniu z każdą zapłaconą ratą czy nie należało by tą sprawę skierować do TK czy będzie dawać dalej się skubać nie dajmy się może w końcu zabierzemy się za to.\n29 listopada 2013 at 22:30 #3828\nJasne. Zróbmy coś z tym!\n1 grudnia 2013 at 18:03 #3829\nprawda jest taka, ze w czynszu splacana jest tylko czesc odsetek od kredytu (u mnie 80%) i kredyt tak naprawde rosnie a nie maleje wiec wykup jest zupelnie nieoplacalny.\nza info o wysokosci splaty trzeba bardzo konkretnie zaplacic i w pojedynke skladanie takiego wniosku jest nieoplacalne. gdzies mi sie obila o uszy kwota 5tys (to dla osob chcacych wykupic tbs wiec taki wniosek musza zlozyc by wiedziec ile jest do splaty)\n2 grudnia 2013 at 22:08 #3832\nuwazam,ze po splaceniu calego kredytu mieszkania bedzie mozna wykupic ,ale slyszalam,ze TBS zaciagnely kredyty na bloki na 50 lat to zanim ja splace to moje dzieci beda stare\n3 grudnia 2013 at 11:16 #3834\njeśli chodzi o składowe czynszu to w tbs warszawskim mamy wyselekcjonowane pozycje i również kwotę kredytu.\nJeśli kredyt za jakieś 30 lat będzie spłacony to podobno czynsz będzie o tę kwotę niższy, ale mieszkanie nadal nie stanie się naszą własnością…. chore to wszystko….\n5 stycznia 2014 at 19:22 #3915\nteż chcialabym ,aby było można wykupić mieszkania tbs\nale cięzko bedzie zebrać podpisy od ludzi ponieważ bardzo mało osób wie ,ze trzeba skladać podpisy pod petycja, a szkoda


Leasing – czym jest i jakim sposobem wykorzystać jego możliwości?Przy współczesnym tempie rozwoju gospodarki jednostki gospodarcze mogą w przeróżny sposób pozyskiwać środki finansowe oraz nie tylko. Dzisiaj właściciel firmy ma prawo pozyskać niezbędne mu zasoby w sposób szablonowy to znaczy poprzez zakup lub ma prawo skorzystać z nowszej odmiany, jaką [ Read More ]\nComments Off on Leasing Read Full Post\nKoszmarnie czujesz się w domu? Najwyższy czas na aranżację wnętrza Adekwatnie to można oznajmić, iż każde wnętrze mieszkalne wkraczające w skład nieruchomości mieszkalnej ma swój indywidualny styl i charakter. Bodajże nikt odwiedzając czyjś dom bądź też też mieszkanie nie spotkał się w jego obrębie z dwoma ulokowaniami urządzonymi w ten [ Read More ]\nSprzęty meblowe oraz gadżety do pokoju dla potomstwa Miejsce do spania stanowi pierwszeństwo jakiegokolwiek pokoju dziecięcego. W naszym przypadku powinno być ono podwójne. Znakomicie sprawdzą się tu rewelacyjnie skomponowane i wykonane z rewelacyjną pomysłowością – łóżka piętrowe. Oprócz funkcji spania – posiadają na ogół jeszcze dużo innych dodatkowych atrakcji. Swą [ Read More ]\nOwady w mieszkaniu – w jaki sposób się przed nimi zabezpieczać? Insekty w domu to nie są przyjaźni goście. Dlatego coraz więcej osób korzysta ze specyfików chemicznych lub wydaje bezcelowo pieniądze na przeróżne lepki rozwieszane po całym mieszkaniu. To nie tylko szpeci wnętrza, jednakowoż również zmienia funkcjonalność domu. Musimy na [ Read More ]\nSesje zdjęciowe – plener oraz studio fotograficzneKrocie ludzi, którzy wynajmują fotografa ślubnego nie pragnie tylko oraz wyłącznie posiadać zdjęć z kościoła, czy też fotografii z uroczystości weselnej. Po prostu potrzebują oni bardziej fachowej sesji zdjęciowej, jaką jest w stanie zafundować właśnie fotograf ślubny. Dlatego także spora część osób decyduje się [ Read More ]\nComments Off on Sesje weselne – plener lub studio Read Full Post


Pokażcie pazurki... Ale te naturalne- cz. X + przeogromna dawka plotek!! - Strona 110 - Wizaz.pl\n2012-05-11, 20:40 #3271\ntrele, a to co ja chcialam jest i sie zalapie?\nJeszczę nie wiem\nWspółczuję i gartuluję\n2012-05-11, 20:52 #3272\nWrrr, nie zacytowało mi się.\nWidziałam, że znalazła się kicia coone, bardzo się cieszę\nI widziałam czyjeś piękne kwiatuszki na stopach\nMaaatko, padam na twarz. Zawsze, jak wracam do domu, mama daje mi dobre rzeczy do jedzenia i pije ze mną gin w towarzystwie tonicu. Yummy.\n2012-05-11, 21:05 #3273\nTez tak mam. Na DM darłam sie jak opętana Potem mówić nie mogłam. Z tym, że koncerty DM sa wyjątkowe ze względu na publikę właśnie. Akcje koncertowe, organizowanie są na miesiące przed koncertem. Np w krótkiej przerwie, zaczęliśmy intonować refren z jednej ze starych piosenek, chcąc sporowokować zespół do zaśpiewania. Ich miny.. bezcenne. Jeden z członków zaczął nam bić brawo. KLIK\nAlbo chwila,na którą patrząc zawsze mam ciarki- utwór Never let me down again- cały kilkutysięczny tłum z rękami w górze, na sygnał wokalisty wszystkie ręce zaczynaja machać jak łan zboża na wietrze. KLIK około 5 minuty.\na TU film z mojego aparatu. Słychać jak się drę, i słuchać jak moje Szczeście śpiewa echh. Ja chcę jeszcze raaaaz\nJa nie wiem, jak na koncercie zespołu ktory się kocha mozna stać....\nŁał, ale pozytywna energia!\nA ja przychodzę do was z cudeńkiem, jakie dostałam firmy Monsoon\n(fotki nie do końca oddają realny wygląd)\nPiękny dwie warstwy kryją zupełnie fajny też do layeringu\nGdzie dorwę takie cudeńka?\nTrelluś, daj znać jak już będziesz po wizycie. Mam nadzieje, ze będziesz dla nas miała dobre wieści\nNie mów mi o Miyo, bo zaraz je wygooglam i będzie klops\nA czym się różni Miyo od mini drops? Mniejsze są?\nDam znać dopiero wieczorkiem bo jadę do miasta odległego o 110 km od mojego .\nTak, są mniejsze ale wg mnie wydajniejsze i mają lepszą konsystencję.\nChwalę się moim dzisiejszym nabytkiem To mój pierwszy duochrom (nie licząc Where is the pary, z którym sie średnio polubiłam ze względu na kolor) i jednocześnie pierwsze foil (to, foil, nie?). I już wiem, że kocham oba Na pewno sobie zafunduje jeszcze coś z tej serii. Jako gratis moje stópki (w końcu pogoda na sandały ) i holoś w zmatowionym towarzystwie, ładnie widać, jak się błyszczy.\nTrafiłam dzisiaj na taka miła panią w GR, ze aż mi się humor poprawił. Pogadałam z nią trochę, pochwaliła moje paznokcie , wygrzebała mi pilniczek w urocze groszki za 1,20 zł, bo mi brakowało do płatności kartą. Taki sprzedawca lepszy od reklamy\nMuszę dorwać gdzieś tę benzynkę, śliczna.\nWstawiam lakier z wymianki z Medeą\nWiem, że pazurki do wyrównania Ale muszą odrosnąć troszkę.\nI ktoś chciał Was bardzo pozdrowić...\nA ja podziękować za wczorajsze słowa otuchy bo naprawdę już nie wierzyłam, że się znajdzie. Ale jest\nBuziaki dla Buzi!\nRudziak nie zacytowało mi Ciebie...\nNie wiem czego zabrakło ale pewno tego porzeczkowego olejku, żeście wszystkie się na niego rzuciły..\n2012-05-11, 21:08 #3274\neheee ja nie chcialam porzeczkowego, tylko sport (?)\n2012-05-11, 21:10 #3275\njakbyście chciały popaczeć\nIMAG0812.jpg (30,5 KB, 41 załadowań)\nIMAG0813.jpg (37,8 KB, 23 załadowań)\n2012-05-11, 21:18 #3276\nOjoooj No trudno\nZa Ori? Dotarł\n2012-05-11, 21:20 #3277\nw marino na paprotnej widziałam jeszcze jeden zakamuflowany\nrevlony też jakieś były, chyba ten różowy co ma Pilar\n2012-05-11, 21:21 #3278\nMniej/więcej wyglądało to tak.. (patrz zdjęcie)\nTeż mam kartę Orsay. Fajna sprawa Zakładaj szybciutko. Jak nie na siebie to na babcię\nPrezio, nie googluj, nie googluj\nA to ja chyba się rzuciłam na tej porzeczkowy\nMam 2 z 3 Będziesz zadowolona z Wibo.\n2012-05-11, 21:52 #3279\nDuo ładny, ale te stópki....\nŚniegowa, jaka laseczka z Ciebie sukienki w orsayu są super, potwierdzam ale małe w biuście. Ja mam normalny , chciałam tą sukienkę http://store.orsay.com/sukienka--oso...uctId=41731621 i mi ciasno było, więc wzięłam tą http://store.orsay.com/sukienka-ziel...uctId=46530304, też fajna\nSliczna Chętnie bym ja nosiła Mnie się TA strasznie tez podobała, ale szukałam czegos co by na wesele pasowało.\n3. A trzeba być pełnoletnim?\nO na stronie producenta wygląda lepiej\nNo juz uwierzyłam...\nna młodej też lepiej, ale nie była do końca happy.\nDzinsowy jest fajny. U mnie nie widziałam go\n2012-05-11, 21:55 #3280\n2012-05-11, 22:09 #3281\nPatrzcie co dla Was mam .\nPrezio mam dla Ciebie tylko jeden olejek porzeczkowy, załapałaś się.\nLolli dla Ciebie mam tylko jeen olejek Wildrose..\nDMKAnia niestety też nie załapałaś się na porzeczkowy olejek .\nPrzepraszam dziewczyny ale podobno oni tam mają raz na ruski rok dostawę tych olejków i więcej nie było..\nMam nadzieję, że nie będzie dla Was problemem jeżeli wyślę wszystko pod koniec tygodnia i wtedy porobię zwroty (może uda mi się wszystko wysłać pol prio)? Bo początek mam tak zawalony i w poniedziałek mnie nie ma..\nIMAG0280.jpg (116,7 KB, 51 załadowań)\n2012-05-11, 22:14 #3282\nMogłam wziąć maski albo odżywki do kłaków\nRuda, oddaj jeden paczuli ;P\n2012-05-11, 22:15 #3283\nIdę spać, bo mi głupie myśli chodzą po głowie\n2012-05-11, 22:17 #3284\nPorzeczkowy ;( chlip\n2012-05-11, 22:18 #3285\nAle się Ruda obłowiła Trelluś, mnie się nie spieszy. Wysyłaj kiedy chcesz. I tak będa u mnie na razie stały\n2012-05-11, 22:22 #3286\njuuuupi! jest moje zamowienie\n2012-05-11, 22:43 #3287\nOdżywek było od licha i ciut ciut .\nWymyślę coś za jakiś czas\n2012-05-11, 23:31 #3288\nDSC02295.jpg (25,5 KB, 67 załadowań)\nDSC02299.jpg (35,1 KB, 67 załadowań)\nCzas edycji: 2012-05-11 o 23:38\n2012-05-12, 02:32 #3289\nedit: coone co to za lakier? sliczne pazurki!\nTo miyo baby blue\nBuzia już polazła gdzieś ale najważniejsze, że wiem że żyje\nJutro się odezwę, te weekendy mnie wykończą\n2012-05-12, 08:29 #3290\nW sumie jeden miał być na rozdanie...\nSię obłowiłam, a co\nJakby mnie tu dzisiaj było za dużo, to mnie stąd gońcie, bo mam pracę pisać caaały dzień\n2012-05-12, 09:05 #3291\nJuhu jest całe moje zamówienie widzę,że większość zamówiła różne rzeczy,z opiniami będziemy na bieżąco.\nale miałam fajny sen\n2012-05-12, 09:11 #3292\n2012-05-12, 09:16 #3293\nAh ewalucjo śnił mi się mój przyszły facet\nW ogóle jaką miałam chorą sytuacje z menelem że stancjj, ale to już napisze na klubie...\n2012-05-12, 09:25 #3294\nuuu mam nadzieje ze przystojny\n2012-05-12, 09:28 #3295\nłooo, uwielbiam coś takiego!\nNom ja też malowanie tym to sama przyjemność\nAgateczko, pazurki śliczne Mam coś w podobie od Lovely. Stare to jak świat, ale wyrzucić mi szkoda\nKłaniam się grzecznie, życzę Wam miłego weekendu i wybywam do Wro\nwibo miało kila fajnych lakierów ja też mam jednego fajnego starocia ale nawet jeszcze działa\nPiękne pazurki a taka obsługa bardzo umila zakupy aż chce się wracać do sklepu\nMiałam w łapkach ale nie wzięłam piękne pazurki\ndla Buzi fajnie że wróciła\nTrelluś jak w UK będziesz to poluj na takie perełki\nFajne, a u mnie tej dżinsowej kolekcji nie było\nŁee dlaczego się pogoda spsuła\n2012-05-12, 09:38 #3296\ndobra lece na klub zapytać, czy nie przesadzam\n2012-05-12, 09:54 #3297\nJuż chciałem pytać kto przystojny - przyszły czy menel ... Eh to poranne nieogarnianie tematu\n2012-05-12, 09:56 #3298\no menelu napisalam na klubie....\n2012-05-12, 09:59 #3299\nA może ona się zakochała I śmiga do ukochanego\nAle najważniejsze, ze wraca\nZnowu Miyo? Chyba sobie zamówię w końcu.\nże otworzyli u nas tę drogerię z Alverde?\n2012-05-12, 10:00 #3300\nLoli ciesze się, że doszły !


Co zyskuje leasingobiorca? - eBroker.pl\nco zyskuje leasingobiorca?\nData publikacji: 2014.06.06 godz. 11:50\nMimo stosunkowo krótkiej historii polski rynek leasingu ma bardzo dobre perspektywy. Według prognoz firmy konsultingowej Deloitte do 2017 roku jego wartość wzrośnie o 100% (35 mld zł). Zainteresowanie, jakim obecnie cieszą się usługi leasingowe wskazuje, że taki scenariusz jest możliwy. Coraz większa grupa przedsiębiorców traktuje leasing jako elastyczną alternatywę dla kredytu bankowego. Do skorzystania z oferty leasingodawców zachęcają m.in. oszczędności podatkowe ...\n"summary" style="text-align: justify;">Leasing w 5 min + prezent!\nZgarnij nawigację TomTom gratis\nLeasing, czyli swobodne użytkowanie bez zakupu\nNa początku minionej dekady popularność usług leasingowych zaczęła szybko wzrastać. W odpowiedzi ustawodawca wprowadził nowelizację kodeksu cywilnego, która dokładnie określa kształt umowy leasingowej. Jedna ze stron takiego kontraktu (finansujący, leasingodawca) w ramach swojej działalności gospodarczej nabywa określony środek trwały, a następnie przekazuje go korzystającemu (leasingobiorcy). Firma wybierająca leasing bez konieczności angażowania dużego kapitału może swobodnie wykorzystywać udostępnioną ruchomość albo nieruchomość. Niezależnie od zysków, które wiążą się z użytkowaniem danej rzeczy finansujący otrzymuje ratę leasingową. W myśl przepisów kodeksu cywilnego suma rat płaconych przez korzystającego nie powinna być niższa od ceny środka trwałego (np. leasingowanego samochodu). Prócz rekompensaty poniesionych kosztów leasingodawca oczekuje również zysku. Dlatego raty leasingowe składają się z odsetek (wynagrodzenia dla finansującego) oraz części kapitałowej, która zależy od ceny zakupu danej rzeczy.\nRodzaj leasingu wpływa na podatkowe korzyści ...\nKrajowi przedsiębiorcy mogą wybrać leasing operacyjny lub leasing finansowy (kapitałowy). Ich decyzja wpływa na rozliczenia związane z podatkiem dochodowym oraz podatkiem od towarów i usług (VAT).\nLeasing operacyjny jest bardziej zbliżony do najmu lub dzierżawy. Firma wybierająca taki wariant finansowania nie uwzględnia użytkowanej rzeczy w swojej ewidencji środków trwałych. Dlatego prawo do uwzględniania odpisów amortyzacyjnych zachowuje finansujący (patrz poniższa tabela). Przedsiębiorstwo korzystające z leasingu operacyjnego w swoich kosztach zawsze ewidencjonuje całość raty, koszty użytkowania rzeczy oraz opłatę wstępną.\nW przypadku wariantu finansowego leasingobiorca jest uprawniony do rozliczania odpisów amortyzacyjnych. Fiskus nie pozwala mu jednak na uwzględnianie kapitałowej części raty w ewidencji PIT lub CIT. Firma wybierająca leasing finansowy do kosztów uzyskania przychodu może zaliczyć jedynie odsetkową część raty oraz koszty użytkowania rzeczy.\nPodatkowe różnice pomiędzy wariantami leasingu dotyczą także rozliczenia VAT-u. Przedsiębiorstwa korzystające z modelu operacyjnego opłacają podatek widniejący na kolejnych fakturach. Firma, która wybrała leasing finansowy zwykle musi zapłacić całość VAT-u już na początku trwania umowy (patrz poniższa tabela). Przedsiębiorstwa nieobjęte zwolnieniem podmiotowym lub przedmiotowym powinny traktują VAT wynikający z leasingu jako podatek naliczony. Pozostałe firmy zwiększają swoje koszty uzyskania przychodu poprzez doliczenie VAT-u. Takie rozwiązanie wzmacnia efekt tzw. tarczy podatkowej.\nPrezentacja podatkowych różnic pomiędzy leasingiem operacyjnym i finansowym\nAnalizowana kwestia↓ Leasing operacyjny Leasing finansowy\nPodatkowe ograniczenia, które dotyczą okresu finansowania Czas obowiązywania umowy leasingu operacyjnego nie może być krótszy od 40% normatywnego okresu amortyzacji ruchomych środków trwałych. W przypadku nieruchomości obowiązuje minimalny limit 5 lat (10 lat umów zawartych przed 1 stycznia 2013 r.) Brak dodatkowych ograniczeń.\nRóżnice dotyczące sposobu rozliczenia podatku VAT Leasing operacyjny w ramach rozliczenia VAT-u jest traktowany jako usługa. Podatek VAT od leasingu operacyjnego powiększa każdą ratę. Leasingobiorca niekorzystający ze zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego może go odliczyć (tzn. pomniejszyć VAT należny). Pozostałe firmy traktują zapłacony podatek VAT jako koszt uzyskania przychodu. Leasing finansowy w ramach rozliczenia VAT-u zwykle traktuje się jako dostawę towarów. Podatek VAT od leasingu finansowego jest płatny „z góry” i doliczany do pierwszej raty. Leasingobiorca niekorzystający ze zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego może go odliczyć (tzn. pomniejszyć VAT należny). Pozostałe firmy traktują zapłacony podatek VAT jako koszt uzyskania przychodu.\nRóżnice dotyczące sposobu rozliczenia podatku dochodowego Środek trwały jest ujmowany jako cześć majątku leasingodawcy. Leasingobiorca w ewidencji podatku dochodowego uwzględnia całość opłaty wstępnej, koszty użytkowania rzeczy oraz ratę kapitałowo – odsetkową. Środek trwały jest ujmowany jako cześć majątku leasingobiorcy. Leasingobiorca w ewidencji podatku dochodowego uwzględnia amortyzację, koszty użytkowania rzeczy oraz ratę odsetkową.\nMyślisz o zakupie auta? Weź leasing\nTarcza podatkowa to nie jedyna korzyść z leasingu\nWarto nadmienić, że krajowi przedsiębiorcy prócz korzyści podatkowych i elastyczności leasingu biorą pod uwagę również inne kwestie. Wielu z nich docenia fakt, że formalności związane z leasingiem są mniej czasochłonne niż procedura kredytowa. Spore znaczenie mają także mniej restrykcyjne kryteria oceny klienta. Ze względu na charakter swojej działalności leasingodawcy mogą zawierać bardziej ryzykowne umowy niż banki.\n2,8 /5 4 ocen


Rogucki Solo — Radio Łódź\nśro, 28 mar 2018 20:56:30 +0200\nPiotr Rogucki fanom muzyki znany jako wokalista rockowej formacji COMA i wykonawca solowy. W swoich scenicznych wcieleniach łączący elementy poezji, rocka i teatru.\n(Fot. Albert Pabianek)\nObecnie Piotr Rogucki koncertuje z projektem „Rogucki Solo”. Prezentuje repertuar ze wszystkich swoich solowych albumów w nowych aranżacjach.\nKlub DOM zaprasza na „Rogucki Solo” w czwartek o godz. 20:00.\nLegendy zagrają w Teatrze Muzycznym w Łodzi Łódź Young Fashion. Największe święto mody powraca po pandemicznej przerwie i wkracza w wirtualną rzeczywistość 39. Festiwal Szkół Teatralnych odbędzie się w dniach 18-24 października 2021 w Łodzi Łódź na tydzień stała się stolicą młodego teatru Soundedit Festiwal, czyli muzyczny długi weekend w Łodzi. Sprawdź co będzie się działo


PILNE! Praca: Wodzisław śląski, Knurów, Śląskie - Styczeń 2022 - 912 ofert pracy - JOOBLE.pl\nPraca Wodzisław śląski Knurów, Śląskie\nSprzedawca JYSK, Wodzisław Śląski (3300 pln)\nDoradca Klienta/Sprzedawca w Neonet - Wodzisław Śląski\n...PRACUJ BEZPIECZNIE! Obecnie do naszego zespołu poszukujemy osób na stanowisko: Doradca Klienta/ Sprzedawca Miejsce pracy: Wodzisław Śląski Twoje zadania: - śledzenie nowinek ze świata technologii i dzielenie się wiedzą o nich z Klientami - obsługa Klientów...\nPraca dodatkowa Wodzisław Śląski Wykładanie towaru OD ZARAZ!\n> Lubisz wyzwania i chcesz zdobyć doświadczenie zawodowe ? A może szukasz dodatkowego źródła dochodów ? Market spożywczy ul. Młodzieżowa 9 i/lub --> Market spożywczy ul. Osiedle XXX-lecia Poznaj swoje zadania: * wykładanie produktów marki PepsiCo * dbałość o umiejętne...\nApteka "Apteka Blisko Ciebie" w Wodzisławiu Śląskim zatrudni magistra farmacji. Zakres Obowiązków: - zapewnienie profesjonalnej obsługi Pacjentom apteki - udzielania Pacjentom fachowej informacji na temat działania i dawkowania leków oraz innych środków medycznych...\nWodzisław śląski Knurów, Śląskie\nPszów, Śląskie wodzisław śląski\nOrzesze, Śląskie wodzisław śląski\nLędziny, Śląskie wodzisław śląski\nUstroń, Śląskie wodzisław śląski\nKoniecpol, Śląskie wodzisław śląski\nRadzionków, Śląskie wodzisław śląski


Makijaż z lat 90. Na jakich gwiazdach przeprowadziliśmy graficzny eksperyment?\nTen charakterystyczny make-up wykonaliśmy najbardziej popularnym polskim gwiazdom i celebrytkom:\nEksperyment ogłaszamy jako niezwykle udany, o czym przekonacie się w naszej galerii z grafikami. Co ciekawe, u kilku gwiazd nie widać większej różnicy, np. Małgorzata Godlewska, czy też Katarzyna Cichopek na obrobionych zdjęciach wyglądają bardzo podobnie do swojego prawdziwego wizerunku. Jednak wiele zdjęć Was zaskoczy!\nJak nasze gwiazdy znad Wisły wyglądałyby w makijażu z lat 90?\nZdecydowaliśmy się nałożyć gwiazdom charakterystyczne cechy make-upu z lat 90:\nsłynne, cienkie brwi, które rzadko kiedy wychodziły symetrycznie\ndużo samoopalacza, który nieraz zamiast "opalać" pozostawiał brudne plamy\njasny cień aż pod brew i czarna kredka na linii wodnej\njasne usta z dużo ciemniejszą konturówką\nNiestety cienkie brwi wyglądały nienaturalnie, samotna czarna kreska na linii wodnej mocno pomniejszała oko i postarzała. Postarzał również samoopalacz i za ciemny puder kładziony jedynie na twarz (szyja już pozostawała jasna), a ciemna konturówka wokół ust... zobaczcie sami.\nZobacz, jak wyglądałyby nasze gwiazdy w makijażu w stylu lat 90. Tutaj Małgorzata Rozenek.\ncleo ida nowakowska lata 90 makijaże gwiazd roksana węgiel


Marsjanin ebook pdf,mobi,epub - Andy Weir - UpolujEbooka.pl\n4.39 / 5.00 (liczba ocen: 492673) Ilość stron (szacowana): 369\n-25% 23.90 złempikGO: 19.99 zł z Empik Go 19.99 zł idź do księgarnikup\nMarsjanin od Andy Weir możesz już bez przeszkód czytać w formie e-booka (pdf, epub, mobi) na swoim czytniku (np. kindle, pocketbook, onyx, kobo, inkbook) lub słuchać w formie audiobooka (mp3).\n(...) Ale tak na prawdę zrobili to dlatego, że każą istota ludzka ma podstawowy instynkt, który każe pomagać drugiej istocie ludzkiej znajdującej się w potrzebie. Czasem może się wydawać, że tak nie jest, ale to prawda.\nMark Watney jest jednym z pierwszych ludzi, którzy postawili nogę na Marsie. Burza piaskowa zmusza ekspedycję, w skład której wchodzi, do szybkiej ucieczki. Mark zostaje ranny, a jego towarzysze, przekonani, że nie żyje, czym prędzej uciekają z Marsa. Mężczyzna jednak cudem przeżywa, ale kiedy się budzi, zauważa, że został sam, bez kontaktu z Ziemią i z małymi zapasami żywności. Nie poddaje się jednak i rozpoczyna walkę o życie.\nNajciekawiej robi się jednak wtedy, gdy Mark odzyskuje kontakt z Ziemią. Dzienniki Marka, owszem, są interesujące i zabawne, ale pewną trudność może sprawiać bardzo dużo obliczeń, danych i naukowe słownictwo. Nie było to dla mnie dużą przeszkodą, ponieważ wszystko jest dosyć dobrze wyjaśnione, ale wiem, że wielu czytelnikom sprawiło to problemy. Sięgając po „Marsjanina”, trzeba być po prostu przygotowanym na takie rzeczy – w końcu to science-fiction, a więc niezbędne są tutaj odniesienia do fizyki, matematyki czy techniki. Dlatego ciekawie robi się wtedy, gdy akcję możemy obserwować z dwóch stron – z Ziemi i z Marsa. Zwłaszcza że Mark nie rezygnuje ze swojego humoru i jego potyczki słowne z największymi ludźmi NASA bawią chyba jeszcze bardziej. Paradoksalnie to chyba ludzie na Ziemi denerwują się bardziej niż sam Mark.\nTym, co najbardziej ujmuje mnie w tej książce (oprócz postaci Marka oczywiście!), jest brak patosu. Dotąd książki czy filmy o wyprawach w kosmos wydawały mi się nieco nadęte, zbyt filozoficzne i za bardzo poważne. Zawsze podejmuje się wtedy tematy takie jak to, czy istnieje jakieś życie pozaziemskie albo czy ludzkość powinna zasiedlać inne planety. Tutaj tego nie ma. Mark jest jedynym człowiekiem na Marsie i cieszy się tym, że może uznać się za kosmicznego pirata, hoduje sobie ziemniaki, słucha muzyki disco z lat 70., którą zabrała w podróż komandor Lewis i kombinuje, jak wytworzyć wodę czy powietrze, przy okazji się nie wysadzając. Sięgając po „Marsjanina”, spodziewałam się dość trudnej i angażującej lektury, ale oprócz nieco trudnego, naukowego słownictwa czy wielu obliczeń, nie ma tu nic, co sprawiałoby trudności. Czyta się go naprawdę lekko i przyjemnie. A główny wniosek z tej książki jest jeden: będąc jedynym człowiekiem na bezludnej planecie, niezbędne są ziemniaki, taśma klejąca i dobra muzyka.\nPołączenie humoru z kawałem dobrej fantastyki naukowej, polecam do przeczytania nawet, jeśli ktoś skusił się już na film, warto!\nKawał świetnej rozrywki. Z tym, że łyka się w góra dwa wieczory\nSiła reklamy okazuje się być tak potężna, że w moim przypadku spowodowała chęć sięgnięcia po książkę z gatunku, science - fiction, z którym to właściwie nie mam zbyt wiele do czynienia. Ludzka psychika jest podatna na obiecanki, a gdy już się człowiek na nie złapie, często pozostaje jedynie niesmak.\nPo książce „Marsjanin” autorstwa Andy’ego Weir spodziewałem się niesamowitego klimatu i napięcia, które będzie mi towarzyszyć podczas śmiertelnie niebezpiecznej wyprawy na czerwoną planetę. Gorączkę podsycały zwiastuny filmowe produkcji kinowej, która powstała na podstawie tej powieści. Szykowałem się więc na murowany hit i ciary przechodzące nie tylko po plecach, ale wręcz na całym ciele. Jak się niestety okazało „mrówki” musiałem zarezerwować sobie na inną okazję, bo w przypadku „Marsjanina” napięcie, którym powinny towarzyszyć te „owady” zaginęło w gmatwaninie technicznych teorii, porad survivalowych, niczym nie skrępowanego bohaterstwa i wielu nieprawdopodobnych sytuacji, w których znajduje się bohater Mark Watney. Z drugiej jednak strony, czym tu się denerwować, skoro autor sposobem narracji, wskazuje czytelnikowi, jakie znajdzie w powieści zakończenie? No chyba, że ktoś nie wytrwa do końca?\nFilmu do tej pory nie oglądałem, jednak sądząc po peanach krytyków, udał się znakomicie. Być może „Marsjanin” nadaje się wyłącznie na hollywoodzką produkcję, jednak nie na powieść, która zadowoli poszukującego dobrej literatury bibliofila. Tutaj banał goni groteskę, a przecież „Marsjanin” z komedią nie ma nic wspólnego. Nie wiem komu mogę polecić tę książkę, chyba tylko rasowym czytaczom literatury SF. Oby się tylko na mnie nie obrazili.\nMarek • 07/03/2016\nKamil • 01/03/2016\nFenomenalna. Najlepsza książka jaką przeczytałem w ciagu ostatnich 2 lat. Piękna historia o przetrwaniu za wszelka cenę, o potędze wiary, ale też dobrego planowania z wyprzedzeniem i matematyki! W końcu bohater zawsze był przygotowany na to ile mu zostało każdego czynnika odpowiedzialnego za przeżycie. Nie rozczarował mnie ani jeden fragment książki. Wciągająca od początku do końca. Po prostu genialna.\nkerech • 13/02/2016\nWaldemar • 03/02/2016\nNie będę się rozpisywał, bo opinii już trochę jest :)\nDodam tylko, że książkę warto czytać właśnie w wersji elektronicznej z wyłączonym podglądem postępów czytania... Dzięki temu nie będziesz wiedział czy jeszcze coś nieprzewidywanego się wydarzy, czy może to już koniec żywota bohatera na Marsie.\nPorażka. Literacko, warsztatowo, faktograficznie. W przyzwoitej literaturze SF spodziewam się właśnie Sci-Fi - nauki oraz fikcji. W dowolnej właściwie proporcji. Tymczasem "Marsjanin" nie ma ani jednego ani drugiego. Babol poganiany babolem w sferze "naukowej" (szczytem było już dla mnie łatanie marsjańskiego łazika za pomocą duct tape - nawet Pogromcy Mitów pękaliby w tym miejscu ze śmiechu). Z drugiej strony fikcja na poziomie zabawy przedszkolaków w lot na księżyc w kartonowym pudełku ze śmigiełkiem. Zresztą karton pojawia się tu kolejny raz, wraz z papierowymi postaciami.\nPrzy tym humor - wymuszony, dziecinny, podany kawa na ławę. Może dobry dla nastoletniej, popcornowej widowni, na pewno nie dla wytrawnego czytelnika. No chyba że cała ta "powieść" miała być pastiszem samej siebie i wywoływać śmiech, zwłaszcza w co bardziej dętych momentach. Jeżeli takie było jej rzeczywiste założenie, to można pogratulować autorowi, bo spisał się świetnie. Boki zrywać, że nabrał tysiące ludzi, którzy zgodzili się na przysłowiowe "eat shit" (które tutaj nabiera dodatkowego wymiaru, wraz z hodowanymi na marsjańskiej glebie ziemniaczkami). I to dwukrotnie, raz za pośrednictwem jego "książki", kolejny raz na ekranach kin. Cieszta się ludziska, objazdowy cyrk przyjechał. Eat shit!\nbehemotkowa • 12/01/2016\nŚwietna książka sci fi z dawka humoru. Czyta sie bardzo szybko i mimo dużej ilości technicznych wstawek jest przyjemna a główny bohater powala na łopatki swoimi komentarzami.\nNie jestem miłośnikiem SF, ale ten ebook mnie zachwycił. Przeczytałem w jedną noc, poprawiłem audiobookiem w oryginale i jeszcze dodatkowo obejrzałem film. Ebook wygrywa.\nAdam • 12/10/2015\nTa i więcej recenzji na mojej stronie geeklife.pl\nMark Watney uczestniczy w trzeciej załogowej misji na Marsa. Z zaplanowanego miesiąca na powierzchni planety załoga wytrzymuje tylko 6 dni, ponieważ wielka burza uniemożliwiła dalszą pracę. W wyniku wypadku ranny Mark pozostaje sam na planecie. Watney staje wtedy przed wyborem: poddać się lub walczyć i spróbować przeżyć do kolejnej misji planowanej za cztery lata. Oczywiście wiemy jaką podjął decyzję :)\nPewnie gdzieś to słyszeliście, ale nie da się opisać tego lepiej. Mark Watney to połączenie Beara Gryllsa, Robinsona Crusoe i MacGyvera. Z wykształcenia botanik, więc co i rusz próbuje stworzyć pierwszą uprawę ziemi na innej planecie. Naprawia radio, kombinuje jak stworzyć więcej wody, jak wyciągnąć poszczególne pierwiastki chemiczne. Ma więcej ciekawych pomysłów niż rezydenci naszego sejmu razem wzięci...\nNie będę rozpisywał się nad pomysłami ich realizacją, ponieważ to jeden z najlepszych motywów książki. I są to jak najbardziej realne działania. Nie ma tutaj laserów, podróży nadświetlnych i generujących nieskończone powietrze skafandrów. Nie wiem nad czym dłubie aktualnie NASA, ale załogową wyprawę na Czerwoną Planetę wyobrażam sobie dokładnie tak jak przedstawił to Weir. Mnóstwo mechaniki i mnóstwo obostrzeń, które muszą brać pod uwagę astronauci są tutaj dobrze zaznaczone i zupełnie nie zdajemy sobie sprawy, że czytamy książkę sci-fi. Jest aż tak realistycznie.\nO filmowym Marsjaninie słychać dużo w mediach, ponieważ recenzje jakie zbiera mówią jasno, że mamy do czynienia z hitem. Ja jeszcze nie oglądałem, ale już wiem, że będę bawił się przednio. Zachęcam każdego, aby przeczytał tę niepokojąco realistyczną książkę o podboju Marsa, bo jestem pewien, że każdy znajdzie coś dla siebie. POLECAM!\nMaciej • 08/10/2015\nPrzeczytałem - polecam. Dobre s-f + poradnik zrób to sam + sporo humoru. Wszystko podane w luźnej i przyjemnej formie.\nPozycja dla miłośników s-f i programów 'Zrób to sam' Pana Adama Słodowego (ktoś jeszcze to pamięta?). Nietypowa narracja i znakomite poczucie humoru autora powodują, że trudno się od lektury oderwać. Drobne niedociągnięcia warsztatowe nie są praktycznie zauważalne. Książka zdecydowanie godna polecenia.\nMarsjanin jest książką bardzo lekko napisana. Czyta się bardzo szybko i naprawdę przyjemnie - pomimo utrzymania dość realistycznych opisów zdarzeń czy sytuacji dzięki wplecionemu poczuciu humoru autora całość sprawia, że strony lecą praktycznie same a przyjemność z czytania jest bardzo duża. Naprawdę warto przeczytać!\nAndrzej • 25/08/2015\nJestem świeżo po przeczytaniu tej książki i pierwsze co ciśnie mi się na usta to to, że książka jest fajna, ale bynajmniej nie jest to działo które na długo pozostanie w naszej świadomości. Mój największy zarzut pod jej adresem to chyba naiwność która z niej wyziera praktycznie na każdej stronie. Mamy oto samotnego, porzuconego w wyniku nieszczęśliwego wypadku członka załogi misji na Marsa, który przez półtora roku i praktycznie bez pomocy z zewnątrz zmaga się z przeciwnościami losu, których ten mu nie oszczędza. I pisząc o przeciwnościach losu nie mam na myśli drobnych usterek technicznych, a prawdziwe katastrofy. Niby wszystko podszyte jest mniej lub bardziej quasi naukowo-technicznymi wyjaśnieniami, ale pokłady szczęścia jakie wykorzystał główny bohater starczyłyby obdarowanie nimi połowy ludzkości, co w efekcie sprawia że całość historii traci nieco na rzeczywistości.\nA skoro jesteśmy już przy naukowo-technicznych niuansach to moim zdaniem było ich zdecydowanie za dużo. Rozumiem że taki zabieg miał w naukowy sposób urealnić wszystko o czym czytaliśmy, ale po pewnym czasie osobiście czułem się nieco tym przytłoczony i to pomimo iż sam język użyty do ich objaśnienia był przystępny.\nInną rzeczą która nie koniecznie przypadła mi do gustu, był sam bohater, a właściwie jego poczucie humoru, dodam że jest to dość prosty humor z rodzaju puszczę do mikrofonu bąka, a obsłudze w Houston powiem, że był to odgłos eksplozji. No może trochę przesadziłem, ale nie wiele rozminąłem się z tym co możemy odnaleźć w samej książce. Trochę mi to nie pasowało do powagi sytuacji w jakiej znalazł się nasz astronauta.\nI tu dochodzimy do trzeciego zarzutu czyli braku dramatyzmu. Niby przeciwności losu do pokonania nie brakowało, ale nie powodowały one u mnie szybszego bicia serca. Sposób i łatwość z jaką Marc (główny bohater) radził sobie z tymi przeciwnościami sprawiały, że w zasadzie przez cały czas byłem spokojny o jego los, wiedząc jaki koniec go czeka.\nTo wszystko nie oznacza że książka jest zła, ale tak jak napisałem na początku nie jest to pozycja która odciśnie na nas swoje piętno. Czegoś w niej zabrakło. Ale jako książka do odstresowania, szczególnie na wakacje nadaje się świetnie. No i świetnie nadaje się na scenariusz do filmu na który już czekam :)\nKsiążka jest... fajna! Jest jedną wielką sprzecznością: naiwna do bólu, a jednocześnie przeładowana szczegółami naukowo-technicznymi. Opowiada o wydarzeniach tragicznych, ale z tak ogromnym poczuciem humoru, że chwilami chichotałam, bez szans na zachowanie powagi nawet w zatłoczonym autobusie. Ten koktajl jest rewelacyjny - trzyma w napięciu, uczy, bawi, jeśli tylko pozwoli się sobie otworzyć na tę specyficzną konwencję.\nPiotr • 14/07/2015\nBardzo ciekawa, dobry czarny humor. Autor starał się dać naukowe podstawy dla wydarzeń w książce i wyszło mu to całkiem dobrze :-)\nMarcin • 07/07/2015\nGenialna książka przygodowa!\nKażdy znajdzie tu coś dla siebie - pasjonaci kosmosu i podróży międzywgwiezdnych, naukowi laicy, poszukiwacze mocnych wrażeń i wyrazistych charakterów oraz czytelnicy lubiący dobry humor.\nBTW - czy ktoś może mi polecić podobne tytuły?\nMarcin • 21/06/2015\nŚwietnie się czyta, sporo fajnych przemyśleń pokazujących jak myśleć gdy praktycznie nie ma możliwości przeżycia w takim miejscu jak na Marsie.\nPatrycja • 10/02/2015\nRewelacyjna książka! Jedna z lepszych jakie ostatnio czytałam, choć nie jestem fanką SF. Pierwszy człowiek na planecie Mars, walka o przetrwanie, mnóstwo fachowych określeń i dobra dawka emocji. Napisana lekkim, miejscami nawet bardzo lekkim językiem, ale w zderzeniu i innymi opisami (m.in. specjalistycznych sprzętów), bardzo dobrze wpływa na całość książki. Zdecydowanie polecam!\nAndrzej • 30/01/2015\nKsiążkę przeczytałem w ciągu jednego wieczora. Na początku trochę trudna w czytaniu (nie lubię monologów), ale później się rozkręca. Bardzo podoba mi się czarny humor głównego bohatera. Ogólnie jest bardzo dobre czytadło w stylu Juliusza Verne'a czyli fantastyka "bliskiego zasięgu". Jedyne co mnie trochę zdziwiło, to tłumacz, który bez problemu używa ostrych wulgaryzmów w innych przepadkach, a przy tłumaczeniu słowa, które może oznaczać: dziwka, kur.a, itd, prostytutka, wybiera znaczenie prostytutka. Słowo prostytutka zupełnie nie pasuje do bohatera; jest zbyt grzeczne.


Zaproszenie na promocję książki Kazimierza Ciążeli - Kutno50.pl\nZaproszenie na promocję książki Kazimierza Ciążeli\nKazimierza Ciążeli przedstawiać nie trzeba. Jest znanym kutnowskim gawędziarzem, myśliwym i – od jakiegoś czasu – specjalizuje się we fraszkach. Towarzystwo przyjaciół Ziemi Kutnowskiej zaprasza na promocję nowej książki pana Kazimierza.\nTytuł najnowszego tomu fraszek to ,,Przemijanie. Rymowanki na bis”. Promocja książki i spotkanie z autorem odbędzie się 5 kwietnia (w piątek) o godz. 18 w Dworku Modrzewiowym. Wstęp wolny.\n– Poeta emeritus – Kazimierz Ciążela jest gawędziarzem, który ma dar opowiadania, magikiem, który potrafi swoją gawędą oczarować, a jednocześnie osobą, która potrafi uchwycić w swojej twórczości klimat naszych małych codziennych spraw i przekazać swoją twórczością coś ważnego – tak przedstawiciele TPZK prezentują swego kolegę. – Kazimierz Ciążela jest także myśliwym, dobrze znanym wśród polujących na terenie okręgu kutnowskiego. O swoim hobby wie chyba wszystko, jest autorem opracowania o łowiectwie pod tytułem „Upolowane w pamięci” oraz „…opowieść o „Dziku”. Publikacja pod tytułem „Upolowane w pamięci” została wydana prywatnie w roku 2006. Pozycja ta spotkała się z uznaniem odbiorców i zyskała przychylną recenzję, jaką zamieścił w Kutnowskich Zeszytach Regionalnych ś.p. Andrzej Urbaniak, wówczas prezes Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kutnowskiej.\nPoprzedni wpis: Uderzył prętem w oko. Może posiedzieć 10 lat…\nNastępny post: Wielkanoc coraz bliżej: Kiermasz Wielkanocny w KDK


Nokia Camera to teraz Lumia Camera\nNokia znika z naszych domów, a Nokia Camera z naszych smartfonów\nTelefony Nokia powoli znikają z naszego życia, znikają również aplikacje sygnowane nazwą Nokia. Tym razem przyszło nam się pożegnać z aplikacją fotograficzną – Nokia Camera.\nJuż od kilku dni coś wisiało w powietrzu. Użytkownicy Windows Phone nie mogli się doszukać w swoim sklepie, aplikacji Nokia Camera. Pomysłom i spekulacjom nie było końca. Jak się okazuje powód zniknięcia aplikacji nie był tak poważny, jak mogłoby się wydawać.\nLiczyliśmy na zmiany, aktualizację, dodatkowe funkcje. A co dostaliśmy? W sklepie Windows Phone nie znajdziecie już appki Nokia Camera, teraz na liście widnieje Lumia Camera. I to jest jedyna zmiana jakiej doświadczyliśmy dzięki firmie Microsoft.\nTagi: Lumia CameraNokia Camerawindows phone\nNastępne Wszystkie telefonu z Windows Phone 8.1 zostaną zaktualizowane do Windowsa 10?\nPoprzednie HTC potwierdza – Lollipop w ciągu 90 dni