Marynarka damska jako niezbędny element garderoby - Góra Kalwaria\nMarynarka damska jako niezbędny element garderoby\nDodano: 23 lutego 2021; W nadchodzącym sezonie wiosennym 2021 do świata mody damskiej wkroczy niemało świeżości. Przez wiele tygodni dziewczyny stawiały na funkcjonalne stylizacje do pracy zdalnej, dlatego wiele z nich niecierpliwie czeka na powiew nowości w modzie. Czym charakteryzują się propozycje na nadchodzące miesiące? Sięgnijmy po dawkę gorących nowości, które królować będą w naszych szafach tej wiosny!\nNajwiększym trendem będą mocno zaznaczone ramiona. Projektanci zdecydowanie stawiają na odważne podkreślanie sylwetki. Główną rolę grać będą damskie marynarki rodem z lat 80 idące w parze z kontrastowymi printami. Stylizację taką genialnie dopełniają towarzyszące nam nie od dziś szerokie pasy. Do wyboru mamy modele delikatniejsze, plecione i stylizowane na „boho”. Noszone z dwurzędową marynarką dają oszałamiający efekt! Takie pasy to także oryginalny akcent w połączeniu z kolejną nowinką nadchodzącego sezonu, czyli oversize’owymi koszulami. Te pojawiające się na wybiegach przybierają formę nie krępujących i kompletnych stylizacji, dlatego na wiosnę warto dodać do swojej garderoby np. elegancką koszulową szmizjerkę. Taki look spełni nasze oczekiwania w pracy, ale także podczas przyjęć rodzinnych. W zestawieniu ze sportowymi sneakersami koszulowa sukienka daje wiele możliwości paniom w każdym wieku.\nOryginalną marynarkę z podkreślonymi ramionami warto zestawić z zawsze modnymi spodniami garniturowymi w kant. Najmodniejsze będą oversize’owe i lejące spodnie balonowe. To sugestia dla fanek trendów, które kochają bawić się modą, ale równocześnie chcą prezentować się profesjonalnie. Minimalistyczny garnitur w odważnym wiosennym kolorze sprawdzi się fantastycznie zwłaszcza podczas ważnych spotkań biznesowych. Panie preferujące klasyczne rozwiązania uzupełnią swoją stylizację w uniwersalne cygaretki, które stonują ekstrawagancką marynarkę. Planując swój look warto zwrócić uwagę na proponowaną kolorystykę – lekkie i pastelowe barwy. Biurowa koszula, ozdobna apaszka, a także obszerny szal w odcieniach fioletu, różu, czy błękitu podkreśli urodę pani w każdym wieku.\nPropozycje zgodne z najnowszymi trendami na wiosnę 2021 stworzyła również polska marka Lavard. Marka ta hołdując klasycznemu pojęciu elegancji odważnie wykorzystuje w swojej kolekcji aktualne nowinki ze świata mody. Panie chcące odświeżyć swoją garderobę wśród bestsellerów marki znajdą zwłaszcza marynarki z wyraźnie podkreślonymi i usztywnionymi ramionami. Wiosenne stylizacje uzupełnią również dostępne w ofercie torebki damskie. Marka Lavard stoi na straży jakości swoich produktów, a także dba o kunsztowne wykończenia, które z pewnością spotkają się z wysokim uznaniem klientów. Wstąp do świata elegancji Lavard!


Dariusz Kucharski – Newsolar\nMenedżer z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem w zarządzaniu biznesem, w szczególności finansami przedsiębiorstw. Absolwent Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu. Posiada „Certificate in Business Accounting” wydany przez CIMA (Chartered Institute of Management Accountants), ukończył studia podyplomowe na kierunku Zarządzanie Projektami w Wyższej Szkoły Bankowej we Wrocławiu.\nCzłonek zarządów i rad nadzorczych kilku spółek akcyjnych, z doświadczeniem w prowadzeniu procesów M&A. Specjalizuje się w projektowaniu i wprowadzaniu systemów kontrolingu w organizacji, reorganizacji i zarządzania procesami biznesowymi (BPM), optymalizacji i zarządzania cash flow. Zarządzał budżetami od kilkudziesięciu do kilkuset milionów złotych rocznie. Posiada duże doświadczenie w realizacji projektów inwestycyjnych.\nPełniąc funkcję prezesa zarządu skutecznie wprowadził spółkę na Alternatywny Rynek Obrotu GPW – New Connect. Z sukcesem pozyskiwał środki finansowe na projekty biznesowe i inwestycyjne z funduszy Private Equity, od inwestorów indywidualnych, z funduszy europejskich oraz z instytucji finansowych.\nW zespole odpowiedzialny jest za stronę biznesową, operacyjną i finansową.\nmobile: +48 661 524 667


Biura do wynajęcia w Częstochowie - Aquafen - katalog stron\nksięgowość, biuro rachunkowe, pożyczki, turystyka, projektowanie stron, falownik, bydgoszcz, motovario, lenze, reduktory, koparki, szkolenia, Ubezpieczenia, tworzenie stron, przekładnie, styczniki, softstarty, lodz, producent, fitness, psychoterapia, regulacja napędów, medycyna, meble na wymiar, Falowniki, silniki, odchudzanie, dentysta, sport, porady prawne\nPoszukujesz dobrej lokalizacji dla biura lub lokalu użytkowego w Częstochowie? Zachęcamy do rozważenia propozycji wynajmy biur i lokali użytkowych oferowanych przez Centrum Biznesu Rurarz. Nasza firma działa tylko i wyłącznie na terenie Częstochowy, wszystkie lokale i biura do wynajęcia są naszą własnością i są oferowane bezpośrednio przez naszą firmę dzięki temu ceny są atrakcyjne, a oferta skrojona jest tak aby zadowolić najemców z naszego rejonu. Niemal wszystkie lokale i biura posiadają wszystkie udogodnienia takie jak klimatyzacja, dostęp do internetu i miejsc parkingowych. Lokalizacja biur i lokali jest bardzo atrakcyjna, blisko głównych tras komunikacyjnych oraz centrum Częstochowy.\nbiura do wynajęcia Częstochowa, biura pod wynajem Częstochowa, lokale biurowe do wynajęcia Częstochowa, lokale usługowe do wynajęcia Częstochowa, wynajem biur w Częstochowie, wynajem lokali w Częstochowie, lokale pod wynajem Częstochowa, lokale do wynajęcia Częstochowa\nBenedom mieszkania na sprzedaż Piastów\nPowstanie firmy Benedom związane było z zespołem fachowców mających wieloletnie doświadczenie, jeżeli chodzi o branżę szeroko pojętego budownictwa. Wiedza i posiadane przez nas umiejętności przekładają się na tworzenie dla klientów nowoczesnych budynków mieszkalnych. Po ... szczegóły wpisu »


Wrocław: Od jutra parking przy szpitalu na Borowskiej będzie płatny - Gazetawroclawska.pl\nWrocław: Od jutra parking przy szpitalu na Borowskiej będzie...\nWrocław: Od jutra parking przy szpitalu na Borowskiej będzie płatny\n14 marca 2013 15:46 14.03.2013 15:46\nOd 15 marca parking przy szpitalu na ul. Borowskiej będzie płatny. Podstawowa stawka za godzinę (także dla pracowników i pacjentów Akademickiego Szpitala Klinicznego) to 3 złote. A w godzinach między 16 a 6 zapłacimy 1,50 za każdą rozpoczętą godzinę.\nAbonament dobowy będzie kosztować 30 zł, tygodniowy 130 zł, miesięczny dla podmiotów prowadzących działalność komercyjną na terenie ASK - 200 zł oraz miesięczny - nocny (w godz. 16-6) 120 zł.\nparking borowska wrocław\nszpital borowska wrocław parking\nparking płatny borowska wrocław\nszpital na borowskiej parking\nwrocław szpital borowska parking\nDAREK (gość) 15.03.13, 02:42:20\nNOZ W KIESZENI SIE OTWIERA.DOBRZE ZE JAK JADE NA ZAKUPY TO ZA PARKING NIE PLACE.\nKierowca DW (gość) 14.03.13, 17:10:41\nJuż dawno wszystkie parkingi powinny być płatne O strefach płatnych w mieście nie wspomnę (tak jak np w Londynie ) Wkurza mnie marudzenie pseudo kierowców w takich sprawach Stać cię na samochód to...rozwiń całość\nJuż dawno wszystkie parkingi powinny być płatne O strefach płatnych w mieście nie wspomnę (tak jak np w Londynie ) Wkurza mnie marudzenie pseudo kierowców w takich sprawach Stać cię na samochód to powinno cię też stać na jego utrzymanie Poprzez takich pseudo kierowców miasto jest zakorkowane zwiń\nTRE TE TE TE\nDAREK (gość) 15.03.13, 02:37:55\nTY NIE JESTES KIEROWCA.MASZ HULAJNOGE CZY WROTKI?\nWojtek (gość) 14.03.13, 16:48:10\nparking płatny dla pracowników to jedno wielkie nieporozumienie. Dyrektorzy szpitali wynajmują teren parkingów firmom ochroniarskim a firmy każą sobie słono płacić za to nie dając nic w zamian....rozwiń całość\nparking płatny dla pracowników to jedno wielkie nieporozumienie. Dyrektorzy szpitali wynajmują teren parkingów firmom ochroniarskim a firmy każą sobie słono płacić za to nie dając nic w zamian. Jeswtem pracownikiem szpitala im Gromkowskiego przy ulicy Koszarowej. Budynek pediatryczny razem z parkingiem został zbudowany ze środków unii europejskiej ale tez trzeba płacić za parking. Ostatnio jeden z pracowników wychodząc po dyżurze zobaczył, że ma cały tył auta skasowany. Pan pilnujący parkingu nic nie widział i nie słyszał. Monitoringu nie ma, wszyscy umywają ręce. Więc za co ku..a biorą kasę. Siedzi gość na szlabanie i się patrzy przez przez szybke i nic ponadto. Skandal.zwiń\nWidac ze Zydostwo juz opanowalo Wroclaw.\nAnetta (gość) 14.03.13, 16:11:08\nA tak bylo spokojnie za czasow Gomulki ,pozniej Gierek otworzyl oczy Polakom na Zachod.\nAle caly czas zaraza Kaszubow byla w pogotowiu i wybuchla epidemia.\nTeraz trzeba czekac i pognac to...rozwiń całość\nTeraz trzeba czekac i pognac to zydostwo , albo samemu opuszczac kraj.\nWprowadzic oplaty za chodzenie po chodniku.\nNo , pokazal sie "nasz" Prezydent Wroclawia .zwiń\nczytelnik (gość) 14.03.13, 16:08:06\nI co z tego jak parkują gdzie popadnie nawet na przed prywatnymi posesjami a nie mówiąc że nawet za blokiem przy Borowskiej i nikt sobie z tego nic nie robi nawet administracje\nRezydentka (gość) 14.03.13, 16:06:27\nI bardzo dobrze! W końcu każdy przestanie wypominać, że studenci nie powinni jeździć samochodami.\nDAREK (gość) 15.03.13, 02:46:46\nCO WIEDZAL TO POWIEDZIAL.A STUDENT TO CO-COS Z MASRA ZE SIE TELEPORTUJE?


test - Strona 2 z 3 - Samochody Specjalne\n[ 21 maja 2020 ] Syrena Mikrobus: 7-osobowy prototyp zbudowany 60 lat temu\tTechnika\n[ 11 maja 2020 ] Transport: Dometic Frigo – system chłodniczy pracujący niezależnie od silnika pojazdu\tTechnika\n[ 27 maja 2020 ] Kolejne Solarisy dla Krakowa Aktualności\n[ 27 maja 2020 ] Targi Automechanika Frankfurt 2020 odwołane, kolejna edycja w 2021 r.\tAktualności\n[ 27 maja 2020 ] Wszystko o VECTO\tAktualności\n[ 26 maja 2020 ] Bieżnikowanie: obalamy mity\tTechnika\n[ 25 maja 2020 ] Prawo: Kary umowne w dobie koronawirusa\tBiznes\nTatra – ciężarówka dla wymagających klientów\nTatra – czeski producent samochodów ciężarowych słynie z niekonwencjonalnych rozwiązań technicznych, a jego pojazdy są synonimem mobilności w najtrudniejszych warunkach terenowych. Korzystając z zaproszenia, odwiedziliśmy poligon testowy Tatry w miejscowości Kopřivnice i mieliśmy okazję zwiedzić fabrykę, szczególnie główną halę montażu końcowego. […]\nVolvo Trucks testuje autonomiczną śmieciarkę\n30 czerwca 2017 0\nProwadzenie dużego samochodu ciężarowego w dzielnicy mieszkalnej, pełnej przechodniów i wąskich ulic, wymaga dużej ostrożności, nawet jeżeli prędkość jazdy nie przekracza kilku kilometrów na godzinę. Śmieciarka, którą aktualnie testujemy, nieustannie monitoruje swoje otoczenie, a w przypadku nagłego pojawienia się przeszkody na drodze […]\nPierwszy Polak w Mistrzostwach Francji Truck Racing\n27 maja 2017 0\nW weekend 13 i 14 maja br. rundą na austriackim torze Red Bull Ring rozpoczął się tegoroczny sezon europejskiej serii wyścigów ciężarówek, znanej pod nazwą European Truck Racing Championship. Ale bliższa naszemu sercu jest seria odbywająca się we Francji. Dlaczego? Bo w Mistrzostwach Francji, w wyścigowej […]\nMercedes-Benz Arocs AK 8×6 Grounder z wywrotką half-pipe KH-kipper\nJeszcze jesienią ubiegłego roku mieliśmy okazję przetestować samochód Mercedes-Benz Arocs AK 8×6 w wersji Grounder – na tym właśnie podwoziu KH-kipper zabudował półokrągłą wywrotkę tylnozsypową W1U do transportu ciężkiego. Modele Arocs Grounder zostały fabrycznie przystosowane do realizacji szczególnie trudnych zadań […]\nDwupaliwowa ciężarówka w praktyce – MAN TGL z instalacją STAG Diesel\n12 kwietnia 2017 0\nZasilanie dwupaliwowe – nic nowego. Jednak gdy zamiast metanu pojawia się gaz LPG, sprawa staje się już znacznie ciekawsza. Jak to działa w praktyce, przekonaliśmy się, jeżdżąc dwupaliwowym samochodem MAN TGL z instalacją STAG Diesel. Z dużym zainteresowaniem przyjąłem zaproszenie […]\nEurocargo ML180E25: pojemny i ładowny\n7 lutego 2017 0\nOd faceliftingu z 2015 r. Iveco Eurocargo nabrało przyjaznego, uśmiechniętego wyglądu. Czy ten uśmiech odzwierciedla również wewnętrzne zalety tego samochodu, mogliśmy sprawdzić, jeżdżąc 18-tonowym modelem Eurocargo ML180E25 z zabudową objętościową Wielton. Zmiany w przepisach związanych z opłatami autostradowymi na terenie Niemiec spowodowały spadek popularności […]\nToczący się mocarz – Volvo FH16\n13 grudnia 2016 0\nSzesnastolitrowy silnik Volvo D16K rozwijający 750 KM to obecnie najmocniejsza jednostka napędowa oferowana w seryjnym pojeździe ciężarowym. Tak ponadprzeciętnie mocne samochody wybierane są przez klientów stosunkowo rzadko, ale istnieją zastosowania, gdzie są potrzebne. Volvo FH16 z jednostką napędową D16K regulowaną na 3 zakresy mocy: 550 KM/405 kW […]\nTransporter T6. I wszystko jasne…\n19 października 2016 0\nW ubiegłym roku Volkswagen Samochody Użytkowe dokonał modernizacji swojego Transportera. Zmiany były na tyle istotne, że mówi się o kolejnej, szóstej już generacji. Jak T6 sprawdza się w praktyce, przekonaliśmy się, testując ten samochód w wersji furgon. Volkswagen Transporter to jedna z największych legend […]\nPrezentujemy: DAF CF z zabudową i przyczepą Gniotpol\nNa zmianę przepisów w zakresie opłat autostradowych na terenie Niemiec producenci pojazdów i zabudów odpowiedzieli pewnymi rozwiązaniami. Przykładem jest prezentowany DAF CF. Zmiana przepisów wykluczyła możliwość poruszania się pojazdów użytkowych poniżej 12 t dmc. bez uiszczania podatku oraz uzależniła wysokość kosztów przejechania […]\nDostawczy Hyundai H350\n29 lipca 2016 0\nObecność azjatyckich marek samochodów osobowych to w Europie nic niezwykłego. Wśród dalekowschodnich samochodów użytkowych można spotkać głównie pojazdy dostawcze i są to zwykle marki japońskie. Od jesieni ubiegłego roku w segmencie do 3,5 t dmc. dołączył do nich koreański Hyundai H350. Hyundai H350 był projektowany […]\nArchiwum strony Wybierz miesiąc Maj 2020 Kwiecień 2020 Marzec 2020 Luty 2020 Styczeń 2020 Grudzień 2019 Listopad 2019 Październik 2019 Wrzesień 2019 Sierpień 2019 Lipiec 2019 Czerwiec 2019 Maj 2019 Kwiecień 2019 Marzec 2019 Luty 2019 Styczeń 2019 Grudzień 2018 Listopad 2018 Październik 2018 Wrzesień 2018 Sierpień 2018 Lipiec 2018 Czerwiec 2018 Maj 2018 Kwiecień 2018 Marzec 2018 Luty 2018 Styczeń 2018 Grudzień 2017 Listopad 2017 Październik 2017 Wrzesień 2017 Sierpień 2017 Lipiec 2017 Czerwiec 2017 Maj 2017 Kwiecień 2017 Marzec 2017 Luty 2017 Styczeń 2017 Grudzień 2016 Listopad 2016 Październik 2016 Wrzesień 2016 Sierpień 2016 Lipiec 2016 Czerwiec 2016 Maj 2016 Kwiecień 2016 Marzec 2016 Luty 2016 Styczeń 2016 Październik 2015 Listopad 2014


2019-03-12 Piotr BurdaWiadomość archiwalna\nAgnieszka Zarychta, studentka Uniwersytetu Jana Kochanowskiego została laureatką siódmego „Świętokrzyskiego Konkursu Wiedzy z Rachunkowości”.\nW Centrum Przedsiębiorczości i Biznesu UJK spotkało się 58 studentów świętokrzyskich uczelni. Konkurs wiedzy z rachunkowości składał się z dwóch części: testowej i zadaniowej. Najlepszy wynik uzyskała Agnieszka Zarychta, studentka kierunku finanse i rachunkowość na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego. Co ciekawe, Agnieszka Zarychta zwyciężyła w tym konkursie dwa lata temu, w kategorii szkół ponadgimnazjalnych. Wówczas jako uczennica Zespołu Szkół Ekonomicznych imienia Mikołaja Kopernika w Kielcach. – Zadania z kalkulacji, wyniku finansowego, amortyzacji, ustalenia wartości początkowej. To tematy, które mi odpowiadają. Poza tym, bardzo lubię matematykę. Nie wyobrażam sobie innej przyszłości, jak w zawodzie księgowej – mówi Agnieszka Zarychta. Drugie miejsce zajęła Anna Ostrowska, trzecie Jarosław Utnik (oboje z UJK).\nLaureaci konkursu otrzymali cenne nagrody ufundowane przez liczne grono sponsorów, w tym staże w firmach. Organizatorami konkursu byli: Uniwersytet Jana Kochanowskiego w Kielcach i Stowarzyszenie Księgowych w Polsce Oddział Okręgowy w Kielcach.


W czerwcu 2020 odnotowano najlepszą sprzedaż gier w USA od dekady | PIXELPOST\nW czołówce The Last of Us II. Jeżeli mielibyśmy wymienić branże, które najlepiej przetrwały okres epidemii, z pewnością wskazalibyśmy gry wideo.\nZajmujący się analizą finansową przemysłu Matt Piscatella sprawdził, jak ma się pod względem przychodów poprzedni miesiąc. I wygląda na to, że przynajmniej na terenie Stanów Zjednoczonych jest to najlepszy wynik od czerwca 2009 roku. Zarobiono bowiem łącznie 1,2 miliardy dolarów, czyli jakieś 300 milionów więcej niż w ubiegłym roku. Tak z kolei prezentuje się poziom lista najbardziej dochodowych tytułów USA:\nSpongeBob SquarePants: Battle for Bikini Bottom; Rehydrated\nThe Last of Us II zawędrowało również na trzecią pozycje, jeśli chodzi o zarobki z całego dotychczasowego roku. Pierwsze pod tym względem jest Call of Duty: Modern Warfare.


Tusk: Polska i Rumunia za dywersyfikacją dostaw energii - energetyka\nDodano: 05-06-2013 17:12\n"Relacje polsko-rumuńskie są wzorowe, w kilku dziedzinach współpraca pomiędzy Warszawą a Bukaresztem jest rzeczywiście ponadstandardowa" - oświadczył w środę Tusk na wspólnej z Pontą konferencji prasowej. Do takich dziedzin zaliczył m.in. współpracę militarną. Podczas środowej uroczystości w kancelarii premiera, ministrowie obrony narodowej obu państw podpisali umowę o współpracy.\nTakże premier Ponta przekonywał, że mamy wiele tematów, które nas jednoczą i w żadnej z dziedzin nasze interesy nie są sprzeczne; w tym kontekście wymienił m.in. kwestie wojskowe czy politykę energetyczną. Deklarował, że Polska stanowi wzór do naśladowania dla Rumunii. "Ważne jest, by słyszeć mocny głos obu tych krajów we wszystkich kwestiach, które dotyczą wspólnych interesów - podkreślił.\n"Wielokrotnie publicznie wyrażałem swój podziw dla Polski, odnosząc się do sposobu, w jaki Polska promowała model rozwoju gospodarczego i politycznego, stała się liderem politycznym" - mówił Ponta. Jak pokreślił, Tusk "udowodnił, że nowe kraje członkowskie UE, byłe kraje komunistyczne, mogą mieć swój ważny wkład w projekt europejski i mogą mieć mocnych, wiarygodnych liderów, którzy są szanowani w Europie".\n"Rumunia uznaje Polskę za priorytetowego, strategicznego partnera, który odgrywa ważną rolę w regionie i w Unii Europejskiej" - zapewnił rumuński szef rządu.\nTematem rozmów premierów były kwestie dotyczące energetyki oraz europejskie, m.in. przeciwdziałanie skutkom kryzysu gospodarczego, a także pakietu energetyczno-klimatycznego UE. Rozmawiali również o stosunkach dwustronnych, w tym o współpracy gospodarczej. Rozmowa dotyczyła także sąsiadów obu krajów, w tym Mołdawii i Ukrainy oraz wsparcia, jakiego Polska i Rumunia udzielą obu krajom na listopadowym szczycie Partnerstwa Wschodniego w Wilnie. Poruszono też temat polskich doświadczeń związanych z wykorzystaniem funduszy unijnych.\n"Polska będzie wspólnie z Rumunią wspierać działania, które służą realnej dywersyfikacji dostaw energii dla naszych krajów i całej Unii Europejskiej" - zadeklarował Tusk.\nJak mówił, z Rumunią mamy wspólne poglądy nt. polityki klimatyczno-energetycznej i gazu łupkowego. "Zarówno Rumunia, jak i Polska są zainteresowane promocją przedsięwzięć związanych z wydobyciem gazu europejskiego, dywersyfikacją dostaw gazu i innych źródeł energii" - podkreślił. Powtórzył, że Polska wspiera koncepcję gazociągu Nabucco.\nBudowa Nabucco miała rozpocząć się w 2013 roku, pierwsze dostawy gazu spodziewane są w 2017 roku. Nabucco omija terytorium Rosji i traktowany jest przez uczestniczące w projekcie kraje jako sposób na uniezależnienie się od dostaw rosyjskiego gazu.\n"Ta wizyta była też okazją, by omówić wspólną agendę europejską" - podał Ponta. Dziękował Tuskowi za wsparcie i współpracę podczas negocjacji budżetu UE na lata 2014-2020.\nTusk podkreślił, że Rumunia - która kilka lat temu poważnie przeżyła "zjawiska kryzysowe", co zaowocowało drastycznymi cięciami - dzisiaj jest bardzo dobrym przykładem tego, jak sobie radzić w czasie kryzysu. "Wzrost gospodarki rumuńskiej w pierwszym kwartale może imponować każdemu państwu europejskiemu, bo to jest 2 proc." - zaznaczył.\nPolski premier powiedział, że w Rumunii cenione są polskie doświadczenia - jeśli chodzi o wydawanie pieniędzy europejskich. "Wspólnie tworzyliśmy front państw na rzecz dużego budżetu europejskiego" - przypomniał.\n"Nasze doświadczenia są w Rumunii pożądanym materiałem badawczym, cieszę się, że minister (rozwoju regionalnego) Elżbieta Bieńkowska będzie pomagała naszym partnerom w optymalnym dystrybuowaniu środków europejskich" - zaznaczył Tusk. "Pozytywne doświadczenia Polski są wzorem do naśladowania dla Rumunii" - potwierdził szef rumuńskiego rządu.\nPonadto szef polskiego rządu przekonywał, że współpraca między służbami specjalnymi Polski i Rumunii "jest absolutnie wzorowa" i - jak mówił - "w ocenie wszystkich naszych sojuszników na bardzo wysokim poziomie".\nDo artykułu: Tusk: Polska i Rumunia za dywersyfikacją dostaw energii


Dziecko na facebooku. - Bambini - jego wysokość...Dziecko! - bloog.pl\nBambini - jego wysokość...Dziecko!\nDziecko na facebooku. (02.08.2015) Jego Wysokość na wakacjach. (27.07.2015) Mieszane karmienie (14.07.2015) Laktacyjny terror (10.07.2015) Pierwszy wpis (01.07.2015) Na dobry początek (23.06.2015)\nDziecko na facebooku.\n02. 08.2015 | 10:22\nOstatnio na supermamy.pl pojawił się artykuł o publikowaniu zdjęć dzieci w internecie tu link http://www.supermamy.pl/styl-zycia/5789/Publikujesz-zdjecia-swoich-dzieci-w-internecie-Zanim-to-zrobisz-zastanow-sie-dwa-razy.html\nNie opublikowałam ani jednego zdjęcia na fb. Tak sobie założyłam będąc jeszcze w ciąży. Mnóstwo moich koleżanek publikowało zdjęcia swoich pociech (wcześniej na naszej klasie, teraz na twitterze, fb itp.) Często słyszałam, jak niektórzy kpili sobie z tego, czyj to w końcu jest profil dziecka czy rodzica? Dziecko było we wszystkich możliwych pozach, nago, ubrane, na nocniku, na wakacjach, przy stole, z ciastkiem, bez ciastka... Zaczęłam się nad tym zastanawiać i faktycznie to chyba przesada. A do tego zagrożenia z sieci... chociaż nie trzeba popadać w paranoje, ale z drugiej strony tyle słyszy się o wykorzystywaniu dziecięcych zdjęć. Nie jestem przeciwniczką...ale dobrze jest zachować umiar. Cieszę się, że kiedy byłam dzieckiem nie było takiej możliwości, choć ufam moim rodzicom, że nie naruszyliby mojej prywatności i nie tworzyli gigantycznych albumów w sieci ze mną w roli głównej.\nCo Wy o tym myślicie? Czy uważacie, że to jest niebezpieczne i zupełnie zrozumiałe w dzisiejszych czasach?\nJego Wysokość na wakacjach.\tczytaj dalej\nMieszane karmienie\tczytaj dalej\nLaktacyjny terror\tczytaj dalej\ndodano: 29 stycznia 2017 1:30\ndodano: 01 września 2015 21:10\nWitaj :) Był czas, że na moim profilu fb było sporo zdjęć syna, jednak były to albo foty wycieczkowe, albo typowo sesyjne, portretowe, głównie po to, by ludziom przybliżyć czym się zajmuję w wolnym czasie. Jednak przyszedł moment, gdy stwierdziłam, że to niepotrzebne, choć akurat w tych zdjęciach nie było do czego się przyczepić. Obserwuję jednak wśród znajomych pęd, by pokazać niemalże każdą chwilę z życia dziecka. Kiedy zobaczyłam milionowe identyczne foto i na nocniku w dodatku, uznałam, że czas zablokować dany profil :) Kiedy innej osobie zwróciłam uwagę, że zamieszczanie zdjęcia małego dziecka z papierosem w buzi jest co najmniej niestosowne, zostałam zrugana z góry na dół, że nadgorliwa jestem, swoje trzymam pod kloszem a w życiu trzeba spróbować wszystkiego - po prostu wywaliłam taką delikwentkę. Niestety, oprócz zagrożenia ze strony pedofila, jest jeszcze inne - mianowicie w necie nic nie ginie i takie głupie foto może za chwilę stać się durnowatym memem i przysporzyć wątpliwej popularności niewinnemu i nieświadomemu sytuacji dziecku. Rozpisałam się troszkę :) Pozdrawiam!\nO mnie\tJestem mamą. Właśnie przeżywam najpiękniejszą przygodę życia. Będę się z Wami nią dzielić.


Bransoletka Kotek Zenon z ametystami – Gapula handmade Magdalena Gołba\nBransoletka Kotek Zenon z ametystami\nBransoletka z postacią kotka z długim ogonem, wykonana w całości ręcznie ze srebra pr. 925 (częściowo przyciemnianego oksydą). Zawieszka została umieszczona w centrum bransoletki, pomiędzy naturalnymi ametystami. Oba końce bransoletki zakończone są srebrnymi łańcuszkami oraz przedłużką, służącą do regulacji jej długości. Kolorowa, pozytywna bransoletka, idealna na prezent dla Wielbicielek kotów.\nSKU: SYKOTBZE-AME Kategorie: bransoletki, BŁYSKAWICZNA WYSYŁKA, Kociaki, LIKWIDACJA KOLEKCJI, LINIA SYMBOLI I ZNAKÓW, WSZYSTKIE PRODUKTY Tagi: biżuteria z kamieniem, biżuteria z kotem, biżuteria z pupilem, biżuteria zwierzęca, bransoletka z kamieni, bransoletka z kamieniami, bransoletka z kotem, kot, srebro


"To co, że Łukaszenka prowadzi brudną grę? To co, ze mają ładnego kota?" Dziennikarka Onetu pyta. Internauci odpowiadają\n- To co, że Łukaszenka prowadzi brudną grę? To co, że przylecieli samolotem i „nie są biedni”? To co, że mają ładnego kota? To co, że mają smartfony? Który z tych czynników powoduje, że przestali być ludźmi i można ich przetrzymywać zmarzniętych i głodnych na granicy? -pyta dziennikarka Onetu Karolina Opolska [wcześniej TOK FM]\n#Karolina Opolska #Onet #kot #Usnarz Górny\nUkraina: Kot spał na twarzy niemowlęcia, dziecko zmarło\n#Ukraina #kot #niemowlę\n[Felieton "TS"] Cezary Krysztopa: Co jest z tymi kotami?\nZawsze miałem psy. Najpierw Atosa, pięknego puszystego szczeniaka, który niestety uciekł. Potem Pimpę, którą jako małego szczeniaczka na śmietniku znalazła Siostra. Pimpa mieszkała z nami kilkanaście lat. Była bardzo urodziwa, psy za nią szalały, sierść ciągnęła się za nią jak sukienka. Ten mały piesek przez wiele lat biegał ze mną po 20 kilometrów dziennie. Dopiero na starość, kiedy nakładałem dres, Pimpa chowała się pod fotel. A kiedy któregoś razu byłem na uczelni, potrącił ją samochód, doczołgała się do domu, zawinęła się w moją koszulę i zdechła.\n#sportowcy #sadysta #kot\n[Felieton "TS"] Cezary Krysztopa: Kotopies\nChyba jedyne blizny, jakie mam na dłoniach, to blizny po zębach i pazurach mojego kota. Niewdzięcznego bydlaka, którego kiedyś uratowałem przed ostrymi batami na naszym tarasie, gdzie wdał się w bójkę z kilkoma kotami z sąsiedztwa, w związku z czym pogryzł mnie i podrapał.\n#kot #cezary krysztopa\n#Internauci #kot #policja #Policjant\nFraszki Ulotki: Kot Prezesa\nBo żeby się dowiedzieć\_nco się dzieje na świecie\_nKot Prezesa niekiedy\_nsiada na parapecie...\_n\_nA taki jest obrotny\_ni sprytny,\_nKot przechera\_nże tylko strzyże uszami\_ni ataki odpiera...\n#Kot #Prezes #Kot Prezesa


Brytyjska rodzina królewska w Polsce - RMF Classic\nDodano: czwartek, 12 lipca 2018 (06:57)\nJej Królewskiej Mość Elżbieta II złożyła w Polsce jedyną wizytę i - zgodnie z protokołem - więcej nas nie odwiedzi. Za to przedstawiciele jej rodziny i owszem: składali nam wielokrotnie wizyty i książę Karol i księżniczka Anna i książę Kentu.\nKłopot z księciem Karolem polskie MSZ miało jeszcze zanim wylądował on w Warszawie. Otóż protokół dyplomatyczny nie przewidywał pozycji "książę" wśród odwiedzających nasz kraj. Co za tym idzie, nie bardzo było wiadomo, jakie grzeczności i honory przysługują księciu Walii.\nRadę w radę wymyślono, że ks. Karol otrzyma oprawę wizyty przynależną... premierowi. Od momentu znalezienia się w polskiej strefie powietrznej, książę, dla protokołu dyplomatycznego, przestawał być księciem, a stawał się... szefem rządu. Nie wiadomo, czy sam książę dowiedział się o tej zmianie. Ale można oczekiwać, że nie bardzo przypadła by mu do gustu. W końcu premierzy przychodzą i odchodzą, a monarchia trwa...\n"I znów księżniczka Anna spadła z konia" - śpiewała swego czasu Ewa Bem. Czy to za sprawą tej piosenki, czy występów olimpijskich Anny w konkurencji Wszechstronny Konkurs Konia Wierzchowego (WKKW), ta właśnie przedstawicielka królewskiego rodu Windsorów, stała się niezwykle w Polsce popularna. Jej wizyta wzbudzała ogromną ciekawość. Dodatkowo - program przewidywał też odwiedziny przez Jej Książęcą Mość miejsca odosobnienia w areszcie na ulicy Rakowieckiej w Warszawie. Wizyta i owszem, odbyła się, ale o mały włos nie skończyła się skandalem...\nKsiężniczka, która wśród licznych organizacji charytatywnych patronowała też opiekującej się więźniami, uznała za szykanę wobec osadzonych, jedzenie przez nich... suszonej kiełbasy. Otóż ci więźniowie, którzy otrzymywali paczki z domu, suszyli sobie kiełbasę na blendach zakrywających okna celi. Był to ich przysmak i tego nie mogła pojąć księżniczka. No, bo jak jeść coś, czym można by wbijać gwoździe w ścianę? Zażądała wyjaśnień od naczelnika więzienia, który niemalże na klęczkach, zapewniał ją, że nie jest temu winny... Nie do końca przekonana Anna nie drążyła dalej tematu.\nEdward Windsor, książę Kentu, starszy dystyngowany pan, odwiedził stacjonującą w Wesołej 1 Warszawską Brygadę Pancerną im. Tadeusza Kościuszki. Marzeniem księcia, absolwenta elitarnej Akademii Wojskowej w Sandhurst i marszałka polnego, była przejażdżka radzieckim czołgiem. Podstawiono mu nowiutki T 54. Ale książę miał problem z odpaleniem pojazdu. Pomagali mu nasi czołgiści. W końcu rzecz się udała, książę szczęśliwy jechał i manewrował czołgiem na poligonie.\nKiedy skończył, pancerniacy stanęli na wysokości zadania: tuż przed księciem zaparkował czołg z przymocowaną do lufy tacą z kuflami zimnego piwa. Nie uroniono nawet kropelki... Ale "cheers", czyli "na zdrowie", wypili tylko książę i szef jednostki. (PAP Life)\nautor/edytor: Zbigniew Krzyżanowski\n09:12 Elmer Bernstein temat\n09:15 Thomas Newman Sugarcoat the Galaxy (End Title)\n09:19 Daniel Pemberton The Vinciguerra Affair


Test Logitech K780. Oto wszechstronna bezprzewodowa klawiatura | CHIP\nTest Logitech K780. Oto wszechstronna bezprzewodowa klawiatura\nKinga 27 czerwca 2021\nJeśli szukacie wszechstronnej, a na dodatek mobilnej i bezprzewodowej klawiatury, która powstała specjalnie dla smartfonów, czy tabletów, to dobrze trafiliście. Przynajmniej z pozoru, bo niniejszy test Logitech K780 odpowie Wam, czy tym modelem warto w ogóle się zainteresować.\nPudełko i wyposażenie\nKlawiaturę Logitech K780 otrzymujemy w prostopadłościennym pudełku z wielkim renderem produktu na przodzie, który pokazuje nie tylko niego, ale też to, w jaki sposób możemy z niej korzystać. Wszystko sprowadza się do wyposażenia klawiatury w specjalną gumową podpórkę.\nPudełko jest zdominowane morskim odcieniem, ale najważniejsze jest przecież to, co się w nim znajduje. Tak więc wewnątrz znajdziemy oczywiście naszą klawiaturę Logitech K780 zabezpieczoną w folię, odbiornik radiowy USB-A, osadzone już na swoim miejscu dwie baterie AA oraz instrukcję obsługi z kartą informacyjną.\nWygląd Logitech K780\nKlawiatura Logitech K780 jest dosyć płaska, ale poszerza się ku górnej krawędzi z 8 mm do 22 mm. Producent zaznacza, że jest to kompaktowy model ze względu na swoją szerokość oraz wysokość równą kolejno 380 mm i 158 mm. Jednak jeśli chodzi o wagę klawiatury, to wynosi ona sporo, bo 875 gramów, ale nic w tym dziwnego. Zdecydowanie najcięższym jej elementem jest jej gumowa podpórka. Dzięki takiej wadze Logitech K780 wprawdzie nie jest najlepsza w myśl transportu, ale pozostaje stabilna na naszym biurku oraz sprawia jeszcze solidniejsze wrażenie.\nCzytaj też: Test myszki Xtrfy M42 RGB. Lekkie i efektowne cudo\nKonstrukcja tej klawiatury sprowadza się do dwuczęściowej, zintegrowanej ze sobą na stałe obudowy. Ta dolna biało-marmurkowa część sprowadza się do gumowej podpórki, która pozwala nam korzystać z Logitech K780 za pośrednictwem smartfona czy tabletu. Można ustawić w niej urządzenia zarówno w pozycji pionowej jak i poziomej, ale ich grubość nie może wynieść więcej niż 11,3 mm. Początkowo nieco obawiałam się, jak poradzi sobie podpórka z pionowym ustawieniem urządzeń, ale nie było to potrzebne, bo nawet te cieńsze trzymają się tam stabilnie.\nWracając jeszcze do konstrukcji Logitech K780 to jej druga ciemnoszara część obudowy jest przeznaczona samej klawiaturze. Z jednej strony oferuje wypukłe klawisze funkcyjne, a z drugiej delikatnie wklęsłe okrągłe z przyklejoną do nich czcionką w formie naklejek. To oszczędność, ale dosyć oczywista, bo łącząca się z brakiem podświetlenia klawiszy. Na spodzie Logitech K780 znajdziemy z kolei przesuwaną zaślepkę oraz cztery antypoślizgowe gumowe podkładki.\nKlawiaturę wyposażono jeszcze w przełącznik on/off umieszczony na prawej krawędzi klawiatury, zestaw przycisków multimedialnych z ukrytymi pod nimi funkcjami klawiszy F1-F12, trzy specjalnie wyróżniające się, białe klawisze i diodę informująca o stanie baterii w prawym górnym rogu, która jest ledwie zauważalna. Pod wspomnianą już przesuwaną zaślepką obok miejsca na odbiornik USB znajdują się dwie baterie AAA.\nTe mają pozwolić nam korzystać z klawiatury bez konieczności ich wymiany przez 24 miesiące. Żywotność baterii jest przedłużona dzięki możliwości wyłączenia Logitech K780 w każdym momencie, a także dzięki automatycznemu usypianiu. Nie wybudza się ona jakoś wybitnie szybko podczas korzystania z niej na laptopie (przez Bluetooth), ale i tak nie ma co narzekać. Zwłaszcza że przy połączeniu z USB prędkość ta znacząco wzrasta.\nCzytaj też: Recenzja Huawei MateBook 14 2021. Gdy 13 cali to za mało\nOgólnie Logitech K780 wygląda ciekawie, dzięki swojej dwuczęściowej konstrukcji i zastosowanemu połączeniu kolorystycznemu, które nadaje jej pewnej elegancji. Warto jeszcze wspomnieć, że taka konstrukcja sprawia, że klawiatura przy użyciu siły tylko nieznacznie się wygina. Nieźle, jak na coś tak cienkiego.\nNajważniejsze funkcje Logitech K780\nTe trzy wyróżniające się na biało przyciski w Logitech K780 pozwalają nam korzystać z wielu urządzeń w jednym momencie. Samo przełączanie się pomiędzy nimi jest bardzo łatwe dzięki funkcji Easy-Switch – odbywa się to za pomocą tylko jednego kliknięcia.\nNajpierw jednak aby móc w ogóle korzystać z klawiatury, należy połączyć się z docelowymi kompatybilnymi urządzeniami (Windows 10, macOS 10.15, Chrome OS, iOS 11, iPadOS 13.4, Android 7 lub nowszy) za pośrednictwem USB Unifying (odbiornik ten pozwala nam podłączyć się jednocześnie do sześciu urządzeń bezprzewodowych marki Logitech) lub Bluetooth.\nJeśli chodzi o skromne oprogramowanie Logitech Options to dzięki niemu możemy podmienić funkcje niestety tylko kilku klawiszy. Oprócz tego jesteśmy w stanie sprawdzić, z którymi trzema urządzeniami została połączona klawiatura Logitech K780, a także podejrzeć jej stan baterii.\nJej klawisze w układzie PerfectStroke działają cicho i przyjemnie, ale jak osobiście korzystało mi się z tej klawiatury, dowiecie się za chwilę. Ponadto mimo swojej kompaktowości producent zapewnił nam najważniejsze funkcje pełnoprawnej klawiatury dzięki kombinacji klawiszy z przyciskiem funkcyjnym (Fn).\nCzytaj też: Test mikrofonu Trust Exxo GXT 256 na USB\nTest bezprzewodowej klawiatury Logitech K780 – podsumowanie\nKosztująca 400 złotych Logitech K780 chwali się przede wszystkim obudową, funkcją Easy-Switch, technologią Logitech Flow i gumową podpórką, ale jak z komfortem pisania? No cóż… w moim przypadku testu nie zaliczyła pozytywnie, jako że od laptopowych klawiatur stronię. W moim przypadku takie płaskie klawisze tylko utrudniają pracę, a nie ją ułatwiają. To jednak tylko moje przyzwyczajenia.\nMało tego, Logitech K780 nie obsługuje polskich znaków w Dokumentach Google, choć w innych popularnych edytorach nie ma z tym problemu. Jej wadą dla niektórych może okazać się również brak podświetlenia, a także jego dosyć duża waga. Mimo swojej kompaktowości wydawać by się mogło, że jest świetna w transporcie, ale przez jej wagę, podróż z nią może okazać się niezbyt wygodna.\nMimo tego wszystkiego warto jeszcze pochwalić jakość wykonania Logitech K780, jej wygląd oraz bardzo dobrze sprawującą się podpórkę na urządzenia. Razem z zapleczem funkcji łączy się to w ciekawe połączenie, które zasługuje na polecenie.


Plebiscyt: Za dwa dni pierwsza weryfikacja piłkarzy amatorów. Film - Gloswielkopolski.pl\nPlebiscyt: Za dwa dni pierwsza weryfikacja piłkarzy...\nPlebiscyt: Za dwa dni pierwsza weryfikacja piłkarzy amatorów. Film\nAktualizacja: 9 grudnia 2010 19:49\nOd pięciu dni trwa bój o tytuł najlepszego piłkarza amatora w Wielkopolsce. Walka SMS-owa rozgorzała na całego, a to przecież dopiero przedsmak emocji. Pierwsza weryfikacja kandydatów w najbliższy piątek, a ostateczna 7 stycznia.\nNa początku roku główne trofeum, Srebrną Piłkę, zdobył Sławomir Peszko. Ciekawe kto ucałuje ją tym razem? ©Andrzej Szozda Tydzień później zwycięzca konkursu stanie obok laureatów plebiscytu "Srebrna Piłka 2010" na Wielkim Balu Piłkarza. Po raz pierwszy zorganizowany zostanie on w iglicy na terenie Międzynarodowych Targów Poznańskich.\nZOBACZ FILM NA GŁOS.TV\nZaproszenia na finałową odsłonę plebiscytu, w cenie 290 zł od osoby, można rezerwować pod nr tel. 0-502-499-909. Piątkowy wieczór na długo na pewno zostanie w pamięci jego uczestników. Impreza będzie bowiem składać się z dwóch części. Pierwszą będzie gala wręczenia nagród. Drugą bal w otoczeniu stuletniej, zabytkowej wieży. Zabawa w rytmach karnawałowych nie będzie jedyną atrakcją piłkarskiego święta. W trakcie jego trwania odbędzie się losowanie nagród. Najcenniejszą z nich będzie wyjazd dla dwóch osób na tygodniowe wczasy w Turcji, ufundowany przez Biuro Podróży Itaka.\nW naszej plebiscytowej wędrówce po ekspertach piłkarskich tym razem o opinię poprosiliśmy mecenasa beniaminka klasy okręgowej, Stelli Luboń, Marka Wasiaka. Przedstawiciel tego zespołu, Jakub Smura, jest zresztą jednym z kandydatów do tytułu piłkarz amator.\n- Dla mnie piłkarskim bohaterem roku był Ivan Djurdjevic, człowiek-orkiestra w drużynie mistrza Polski. Gdyby wszyscy mieli w Lechu taki poziom identyfikacji z klubem jak on, to działacze nie musieliby się martwić o przedłużanie kontraktów ze swoimi gwiazdami.\nKolejorz ma jeszcze dwóch takich Muszkieterów, którzy oddaliby serce za drużynę, a mianowicie Dimitrije Injaca i Tomasza Bandrowskiego. Szkoda, że ten ostatni stracił większość rundy jesiennej na leczenie kontuzji - zauważył Wasiak.\nWedług niego największym problemem Dumy Wielkopolski było w ostatnim czasie zamieszanie ze zwolnieniem trenera Jacka Zielińskiego i niezbyt czytelny system sprzedaży biletów na pucharowe spotkania. - Inna sprawa, że obecny zarząd jest i tak najlepszy od niepamiętnych czasów - dodał sponsor Stelli.\nUważa on, że piłka nożna w Wielkopolsce mogłaby rozwijać się lepiej, gdyby nie skostniałe struktury personalne w klubach niższych klas. - Dużo w zakresie rozwoju dyscypliny zależy też od władz lokalnych. Jeśli one pomagają, a nie przeszkadzają, to można wiele zdziałać nawet tam, gdzie nie ma pieniędzy - zakończył Wasiak.\nZobacz także: Klasyfikacja czołówki w konkursie piłkarz amator po pięciu dniach głosowania SMS


Zagraniczne finanse Rosjan – poluzowanie czy wzmocnienie kontroli? | Biuletyn Migracyjny\nZagraniczne finanse Rosjan – poluzowanie czy wzmocnienie kontroli?\n1 stycznia 2018 r. w Rosji weszło w życie nowe prawo zmieniające zasady kontroli walutowej nad osobami fizycznymi. Wcześniej obowiązujące przepisy nakładały na tzw. rezydentów walutowych obowiązek informowania rosyjskich służb podatkowych o posiadanych zagranicznych kontach bankowych i przeprowadzanych za ich pośrednictwem transakcjach. Status „nierezydenta”, a tym samym większą swobodę w dysponowaniu środkami finansowymi za granicą, nabywał obywatel rosyjski, który przebywał nieprzerwanie minimum rok poza granicami Rosji. Zapis ten był nieprecyzyjny i często interpretowany przez służby w ten sposób, że nawet przyjazd do kraju na jeden dzień w ciągu roku pozbawiał emigranta statusu nierezydenta i tym samym narażał na wysokie kary za niedopełnienie obowiązku informacyjnego lub przeprowadzenie operacji zakazanej prawem* (w wysokości nawet 75-100 proc. wartości „nielegalnej transakcji”). W związku z tym, jedynym wyjściem dla Rosjan niechcących podlegać kontroli walutowej, a pragnących przyjeżdżać do kraju pochodzenia, była rezygnacja z rosyjskiego obywatelstwa (ewentualnie – liczenie na opieszałość służb lub ich bardziej liberalne podejście do zapisu o nieprzerwalności pobytu). Nowe prawo powoduje, że wszyscy obywatele Rosji stają się rezydentami walutowymi niezależnie od długości pobytu za granicą, ale osoby spędzające poza granicami kraju minimum 183 dni w roku kalendarzowym, niezależnie od liczby przyjazdów do ojczyzny, nie podlegają kontroli walutowej i związanym z nią ograniczeniom w obrocie obcą walutą.\nMówienie o geście dobrej woli ze strony władz wobec Rosjan mieszkających za granicą byłoby jednak pewnym nadużyciem. Zmiany spowodowane są szeregiem czynników. Najbardziej istotne wydaje się, że w związku z podpisaniem przez Rosję międzynarodowego porozumienia organów podatkowych o automatycznej wymianie informacji finansowych, począwszy od 2018 r. informacje dotyczące transakcji dokonywanych przez Rosjan w krajach objętych porozumieniem będą spływać do rosyjskich banków automatycznie. Dzięki nowym regulacjom zmniejszy się obciążenie służb analizowaniem danych dotyczących osób pozostających dłużej za granicą oraz obciążenie rosyjskich banków kontrolą nad operacjami swoich klientów za granicą. Przedstawianie zmian jako pójście na rękę rosyjskim obywatelom żyjącym poza krajem jest raczej chwytem wizerunkowym, który potencjalnie miał zaprocentować podczas wyborów prezydenckich. Poza tym reforma przepisów walutowych – dzięki temu, że ułatwia utrzymywanie związków z ojczyzną emigrantom niechcącym podlegać kontroli walutowej ani rezygnować z rosyjskiego obywatelstwa – potencjalnie może zmniejszyć liczbę Rosjan pozbywających się rosyjskiego paszportu.\n* Przykładowo, sprzedaż zagranicznych nieruchomości cudzoziemcowi wiązała się z koniecznością przeprowadzenia transakcji za pośrednictwem rosyjskiego „upoważnionego” banku. Nielegalne było otrzymanie środków uzyskanych ze sprzedaży bezpośrednio na zagraniczne konto. Obecnie to się zmienia, ale tego typu transakcje nadal będą obwarowane pewnymi ograniczeniami.


Jak pozbyć się chwastów i samosiewów? - Bezpługa.pl\nJak pozbyć się chwastów i samosiewów?\nIm więcej samosiewów zostanie pobudzonych podczas uprawy pożniwnej, tym skuteczniej będą one zwalczone w kolejnym zabiegu mechanicznym bądź chemicznym. Fot. M. Kozak\nDodano: 12-12-2019, 17:00\nKażda niepożądana w łanie roślina to utrata cennej wody, która w suchych sezonach jest na wagę złota. Jednocześnie coraz bardziej dyskusyjne staje się stosowanie chemicznych zabiegów ochrony roślin. Jak sobie poradzić z tymi problemami?\nW czasach, gdy coraz częściej rośliny uprawne cierpią z powodu suszy, nie możemy pozwolić sobie na zachwaszczenie plantacji. Chwasty i samosiewy stanowią poważną konkurencję nie tylko w walce o wodę, ale także światło, przestrzeń czy składniki pokarmowe. Ich ograniczenie powinno zatem być naszym celem już od momentu zbioru przedplonu.\nDr hab. Leszek Majchrzak podczas wykładu „Ultra-płytka uprawa alternatywą dla glifosatu” na konferencji „Rolnictwo w dobie zmieniającego się klimatu” organizowanej przez firmę Väderstad położył nacisk na odpowiednio wczesne zwalczanie samosiewów. Jeżeli nie sprowokujemy ich do kiełkowania odpowiednio wcześnie, będą poważnym problemem w łanie rośliny następczej – mówił dr Majchrzak. Stanowisko to zostało poparte badaniami nad wpływem liczby samosiewów w łanie rzepaku ozimego na plon nasion. Wykazało ono, iż na poletku z 32 samosiewami/m2 plon rzepaku był mniejszy o 15% w stosunku do poletka, na którym samosiewy zostały zniszczone.\nPodczas konferencji poruszono problem odporności chwastów na herbicydy, który utrudnia dobranie odpowiedniego planu ochrony plantacji. Na chwilę obecną w Stanach Zjednoczonych aż 140 gatunków chwastów wykazuje biotypy odporne na herbicydy. W Polsce stwierdza się biotypy odporne wśród gatunków takich jak miotła zbożowa, wyczyniec polny, chaber bławatek czy mak polny. Problematyczny może okazać się także zakaz stosowania glifosatu w krajach Unii Europejskiej, którego wizja jest coraz wyraźniejsza. Jak zaznacza doktor Majchrzak, rozwiązaniem jest integrowana ochrona roślin, czyli zastosowanie chemicznych i mechanicznych metod zwalczania chwastów. Nie oznacza to jednak, że jesteśmy „skazani” na orkę.\nUltra-płytka uprawa ścierniska ma za zadanie szybkie pobudzenie wschodów jak największej ilości samosiewów. Dr hab. Leszek Majchrzak zaprezentował wyniki doświadczeń, dotyczących wpływu sposobu zagospodarowania ścierniska na kiełkowanie samosiewów. W badaniach porównywano ściernisko pozostawione bez uprawy z talerzowaniem na głębokość 8-10 cm i ultra-płytką uprawą za pomocą CrossCutter Disc na głębokość 2 cm. W latach „mokrych” masa skiełkowanych samosiewów rzepaku była o 28,2% większa po uprawie broną talerzową w stosunku do ścierniska nieuprawianego, a po uprawie ultra-płytkiej – o 62,5% większa. W latach „suchych” masa samosiewów rzepaku po talerzowaniu była natomiast o 17% mniejsza niż na ściernisku pozostawionym bez uprawy. Z kolei uprawa z wykorzystaniem CrossCutter Disc przyczyniła się w suchym roku do zwiększenia masy skiełkowanych samosiewów aż o 122,1%. Wniosek z doświadczenia jest prosty – w warunkach niedoboru opadów ultra-płytka uprawa ścierniska powoduje większe liczbowo wschody osypanego rzepaku niż pozostawienie ścierniska bez uprawy czy zabieg broną talerzową na większą głębokość.\nJednocześnie, według zaleceń prof. Piskiera trzeba pamiętać o odpowiednim odstępie czasowym między wschodami samosiewów a ich likwidacją. Samosiewy rzepaku powinno się zniszczyć 3-5 dni od wschodów, natomiast samosiewy zbóż w ciągu 5-10 dni, aby nie dopuścić do nadmiernego wykorzystania przez nie wody.\nUPRAWA ŚCIERNISKA RSS\nULTRA-PŁYTKA UPRAWA RSS


MEDIA A REPREZENTACJA ORAZ INTEGRACJA IMIGRANTÓW - PDF\nMEDIA A REPREZENTACJA ORAZ INTEGRACJA IMIGRANTÓW\nDownload "MEDIA A REPREZENTACJA ORAZ INTEGRACJA IMIGRANTÓW"\n1 BADANIA EKSPERTYZY REKOMENDACJE ARTUR LIPIŃSKI MEDIA A REPREZENTACJA ORAZ INTEGRACJA IMIGRANTÓW\n2 Artur Lipiński 1 Trwający od 2008 roku kryzys ekonomiczny, pogłębiające się bezrobocie w wielu krajach Europy Zachodniej, wzmagające się tendencje izolacjonistyczne i renacjonalizacyjne w ramach Unii Europejskiej, same będąc problemem, prowadzą jednocześnie do wzmocnienia licznych negatywnych zjawisk związanych z populizmem i radykalizmem, które wtórnie zaostrzają rozmiary kryzysu. Pojawienie się haseł nacjonalistycznych, islamofobicznych i antyimigranckich oraz rosnącą siłę prawicowych populizmów jedynie częściowo można jednak wytłumaczyć kryzysem ekonomicznym. Europa w ciągu ostatnich dziesięciu lat ze szczególną intensywnością doświadczyła istotnych napięć na tle etnicznym i religijnym. Przemoc w północnej Anglii między młodzieżą brytyjską a młodzieżą muzułmańską azjatyckiego pochodzenia z 2005 roku, zamieszki we Francji w 2005 roku, kryzys spowodowany publikacją karykatur proroka Mahometa w Danii w 2006 roku, a także rosnąca podejrzliwość i zwiększające się uprzedzenia w stosunku do muzułmanów w następstwie zamachów terrorystycznych w Stanach Zjednoczonych, Hiszpanii czy Wielkiej Brytanii --- to tylko najbardziej spektakularne przykłady konfliktów, które nie wyczerpują listy problemów, z jakimi stykają się multikulturowe i wieloetniczne społeczeństwa europejskie. Jak widać, współcześnie jedną z ważniejszych kwestii jest integracja imigrantów w tradycyjnie imigranckich państwach Unii Europejskiej i wypracowanie polityki imigracyjnej w nowych państwach unijnych, które respektując zróżnicowanie, zapewniałyby skuteczną integrację imigrantów pochodzących z krajów spoza Wspólnoty. Mediatyzacja i refleksyjność społeczeństw późnej nowoczesności każą pytać o rolę mediów w tym procesie. Dane Eurostatu wskazują 49,7 miliona urodzonych za granicą osób mieszkających 1 Niniejszy tekst został przygotowany na podstawie wyników badań prowadzonych w ramach projektu MEDIVA, opublikowanych w czterech raportach: E. Gemi, I. Ulasiuk, A. Triandafyllidou, Migrants and media newsmaking, Thematic Report 2011/01 [dostęp: 22 grudnia 2012 roku]; S. Bennett, J. ter Wal, A. Lipiński, M. Fabiszak, M. Krzyżanowski, Media kontent, Thematic Report 2011/ [dostęp: 22 grudnia 2012 roku]; E. Markova, S. McKay, Media recruitment and employment practices, Thematic Report 2011/ [dostęp: 22 grudnia 2012 roku]; N. O Boyle, F. Fehr, P. Preston, Training, Thematic Report 2011/ [dostęp: 22 grudnia 2012 roku]. 1\n3 w państwach Unii Europejskiej, z czego dwie trzecie pochodzą spoza 28 państw tworzących Wspólnotę, a jedna trzecia to osoby urodzone w państwie członkowskim, które zdecydowały się zmienić miejsce swojego zamieszkania. Rozmieszczenie populacji imigrantów jest ponadto niejednorodne, gdyż państwa starej piętnastki są zamieszkiwane przez więcej niż 80% populacji imigrantów. Jednocześnie badania zwracają uwagę na ograniczoną zdolność mediów do reprezentacji różnorodności i integracji imigrantów, co nie zawsze ma związek z ideologicznymi uprzedzeniami czy stereotypami. Często jest ona rezultatem braku specjalistycznej wiedzy na temat problematyki imigranckiej, krótkiego horyzontu czasowego dziennikarzy związanego z pragmatyką zawodową lub tego, że uproszczony przekaz łatwiej dotrze do odbiorcy niż zniuansowana informacja. Jeśli założyć, że wizerunek danej społeczności i jej członków jest w znacznym stopniu determinowany przez media, i jednocześnie uznać za wiarygodne ustalenia wielu badaczy, wskazujących trudności domeny medialnej z reprezentacją i integracją imigrantów w państwach Unii Europejskiej, to trzeba stwierdzić, że konstatacje takie otwierają przestrzeń dla kolejnych kwestii i problemów. Wielu autorów zwraca uwagę, że analiza konkretnych praktyk dyskursywnych nie jest wystarcza, aby wyjaśnić, w jaki sposób są podtrzymywane mechanizmy dyskryminacji i ekskluzji. Analiza treściowej zawartości mediów musi być prowadzona równolegle do analizy praktyk dyskursywnych odpowiadających za specyficzny kształt danych treści i praktyk społecznych, które przyczyniają się do utrwalania i (lub) legitymizowania mechanizmów reprezentacji i zrutynizowanych praktyk dyskursywnych. Zadaniem niniejszego opracowania jest analiza czynników wpływających na proces konstruowania wiadomości dziennikarskich odpowiedzialnych za problemy związane z reprezentacją i integracją imigrantów w społeczeństwach europejskich. Metodologia Badaniom podlegały cztery wymiary praktyk medialnych, które istotnie wpływają na zdolność mediów do reprezentacji i integracji imigrantów pochodzących spoza Unii Europejskiej: zawartość wiadomości, praktyki tworzenia wiadomości, praktyki rekrutacji i zatrudniania w mediach, szkolenia dotyczące różnorodności oraz dziennikarskie kodeksy etyczne. Badania opierały się na bogatej literaturze przedmiotu dotyczącej każdego ze wspomnianych wymiarów, 2\n4 na podstawie której przygotowano siatkę analityczną badania i której ustalenia konfrontowano z danymi empirycznymi uzyskanymi w trakcie pogłębionych wywiadów przeprowadzonych z 68 dziennikarzami pracującymi w sześciu państwach członkowskich Unii Europejskiej (Grecji, Holandii, Irlandii, Polsce, Wielkiej Brytanii i Włoszech). Celem wywiadów było ustalenie, jak dziennikarze i inni pracownicy mediów oceniają zawartość mediów, mechanizmy tworzenia wiadomości oraz przydatność i efektywność narzędzi, jakimi dysponują, pod względem ich zdolności do odzwierciedlania różnorodności kulturowej społeczeństw europejskich. Badano również kwestie związane z procedurami zatrudniania imigrantów w mediach i przeszkodami ograniczającymi dostęp imigrantów do mediów jako potencjalnych miejsc pracy. Przedmiotem wywiadów była także kwestia szkoleń, doświadczenia dziennikarzy w tym zakresie, możliwość ich odbywania w miejscu pracy, postrzeganie ich skuteczności, zasadności i roli w procesie integracji imigrantów. Próba badawcza obejmująca rozmówców pochodzących z sześciu państw europejskich pozwoliła na porównanie ze sobą krajów mających zróżnicowane doświadczenia z migracją. Po pierwsze, uwzględniła Wielką Brytanię i Holandię --- kraje z wieloletnim doświadczeniem zarządzania różnorodnością. Po drugie, uwzględniła Grecję, Włochy i Irlandię, które dopiero rozpoczęły budowanie i wdrażanie stosownej polityki. Po trzecie, uwzględniła Polskę, a więc kraj tradycyjnie emigrancki, przed którym --- jako nowym członkiem Unii Europejskiej --- stoi wyzwanie wypracowania polityki migracyjnej. Baza empiryczna badania obejmuje 68 wywiadów (Grecja , Polska , Irlandia , Holandia , Wielka Brytania , Włochy ) przeprowadzonych z dziennikarzami pracującymi w mediach różnego typu (prasa, radio, telewizja) i zajmujących różne stanowiska (na przykład dziennikarz, reporter, felietonista, redaktor naczelny, zastępca redaktora naczelnego, szef produkcji, prezenter, producent kreatywny, szef działu zarządzania różnorodnością, szef działu zarządzania zasobami ludzkimi). Wywiady zostały przeprowadzone --- na podstawie jednakowych kwestionariuszy wywiadu --- w czerwcu i lipcu 2011 roku przez sześć zespołów badawczych pochodzących z wymienionych krajów. Wywiadami objęto pracowników sektora zarówno prywatnego, jak i publicznego, tytuły jakościowe i popularne, o zróżnicowanych sympatiach ideologicznych. Wszystkie wywiady przeprowadzono w językach narodowych, sporządzając następnie protokoły wywiadów w języku angielskim. Pytania podzielono według 3\n5 czterech wymiarów, interesujących z punktu widzenia badania: treść mediów, tworzenie wiadomości, rekrutacja i zatrudnienie, szkolenia. Celem było ustalenie, jak często, w jakim ujęciu i w jaki sposób media mówiły o imigrantach, które źródła były cytowane w mediach, jaka była perspektywa przedstawiania problematyki imigracyjnej, w jakim stopniu imigranci byli traktowani jako wiarygodne źródło informacji, czy imigranci mieli szansę znaleźć pracę w mediach, czy w poszczególnych mediach istniały procedury przeciwdziałające dyskryminacji, czy media organizowały dla swoich pracowników szkolenia dotyczące problematyki imigracyjnej. W grupie respondentów 62% stanowili mężczyźni, blisko 50% z nich mieściła się w przedziale wiekowym lat, 31% --- w przedziale wiekowym lat, 37% rozmówców miało od 11 do 20 lat doświadczenia pracy w mediach, 31% pracowało w branży około 30 lat, 16% badanych stanowili imigranci. Praktyki tworzenia wiadomości dziennikarskich Jak dowodzi literatura przedmiotu dotycząca wiadomości dziennikarskich, nie powinny być one traktowane jako proste odzwierciedlenie rzeczywistości czy nawet zakłócenie jej obrazu. Są one raczej rezultatem praktyki tworzenia znaczeń, która polega na wyborze spośród pewnej liczby wydarzeń tych, które mają stać się częścią wiadomości. Praktyki takie obejmują więc dwa aspekty pracy dziennikarskiej: gromadzenie informacji i tworzenie wiadomości. Pierwszy proces polega na sięganiu po informacje pochodzące z różnych źródeł, drugi --- na doborze i porządkowaniu informacji, a następnie przypisywaniu im określonych znaczeń. Zarówno pierwszy, jak i drugi proces są silnie uwarunkowane rutynami i procedurami dziennikarskimi, które same w sobie są również uwikłane w stosunki władzy, założenia ideologiczne i przewidywania dotyczące oczekiwań odbiorców. Zwraca się ponadto uwagę na skłonność dziennikarzy do odwoływania się do pojęć i dyskursów formułowanych przez elity społeczne i polityczne oraz do ich wspierania. Wskutek systematycznej reprodukcji w mediach ulegają one naturalizacji i stają się częścią społecznie podzielanego zdrowego rozsądku. Konsekwencją tego jest marginalizacja głosu imigrantów, który jest ignorowany, uznawany za mniej interesujący czy wiarygodny. W takiej sytuacji nie jest możliwe podważanie negatywnych definicji lub negowanie deprecjonujących atrybutów, konsekwentnie stosowanych przy opisie imigrantów. Wywiady przeprowadzone z dziennikarzami dotyczyły wszystkich 4\n6 kwestii pojawiających się w literaturze przedmiotu. Badano wpływ trzech czynników na tworzenie wiadomości na temat imigrantów: o cech charakterystycznych wydarzenia, rozstrzygających o jego uwzględnianiu przy tworzeniu wiadomości (a więc news value), o roli procedur tworzenia wiadomości, w tym konkretnych osób czy grup odpowiedzialnych za dokonywanie selekcji informacji, i roli agendy politycznej w tym procesie, o dostępności innych źródeł informacji i zaufania do nich ze strony dziennikarzy. Większość rozmówców wskazywała kilka rodzajów kryteriów rządzących procesem doboru informacji. Po pierwsze, informacja musi mieć spektakularny charakter (Rozm. 18; Rozm. 28), być interesująca (Rozm. 51), ważna i widoczna (Rozm. 38), wiązać się z wydarzeniem, które pojawiło się znienacka, lub podważać potoczne przekonania danej zbiorowości. Wydarzenie musi być możliwe do zuniwersalizowania, odniesienia do doświadczenia większej społeczności (Rozm. 58), nie może ograniczać się wyłącznie do problemów imigrantów, ale powinno dotyczyć spraw związanych z istnieniem całego narodu (Rozm. 36; Rozm. 59). Jeden z irlandzkich rozmówców podał przykład incydentu związanego z pobiciem, który początkowo wiązano z trzema imigrantami stosującymi przemoc między sobą i który został przez media zignorowany. Dopiero kiedy się zorientowano, że w incydencie brało udział dwóch Irlandczyków, historia wzbudziła potężne zainteresowania i uruchomiła debatę na temat stanu społeczeństwa (Rozm. 41). Ważna jest również liczba osób zaangażowanych w dane wydarzenie (Rozm. 25). Migranci raczej nie mają szans znaleźć się w centrum wydarzeń medialnych, są jednak częścią większych związanych z nimi narracji, takich jak publikacja karykatur Mahometa w duńskim piśmie Jyllands Posten (Rozm. 1). Wywiady potwierdziły również przekonanie, że historie o zabarwieniu sensacyjnym, w których uczestniczą imigranci, w znacznie większym stopniu mają szansę na publikację niż zjawiska niepoddające się łatwo mechanizmom sensacjonalizacji (Rozm. 13; Rozm. 64). Konsekwencją tego jest częste umieszczanie imigrantów w wymiarze przemocy, przestępczości, konfliktu czy skandalu (Rozm. 9; Rozm. 34; Rozm. 54; Rozm. 61). Postrzeganie imigrantów z perspektywy zagrożenia lub naruszenia zasad, na przykład związanych z reżimem wizowym, jest --- zdaniem rozmówców --- stałym elementem wiadomości dziennikarskich (Rozm. 36). Jedną z częstych praktyk w tym wypadku jest wskazywanie na pochodzenie etniczne czy narodowe sprawców czynów 5\n7 kryminalnych (Rozm. 59). Z drugiej jednak strony, wielu dziennikarzy podkreślało dwie kwestie. Po pierwsze, podkreślano dążenie do unikania odniesień do pochodzenia etnicznego. Z drugiej strony, wskazywano, że odniesienia te pojawiają się w tekstach dotyczących problemów, jak i w tekstach przedstawiających pozytywne zjawiska związane z migracją. To drugie sformułowanie wyrażało obecną w wywiadach dążność do równoważenia nacechowania wiadomości. Brytyjska dziennikarka definiowała uczciwy język i relacjonowanie jako zrównoważone. Podawała przykład włoskiej wyspy Lampedusa, na którą uciekali imigranci z Afryki Północnej. Jeśli są reprezentowani negatywnie nastawieni do uchodźców mieszkańcy wyspy, to ich głos powinien być równoważony stwierdzeniami wskazującymi ucieczkę jako konieczność schronienia się przed prześladowaniami (Rozm. 3). Oprócz dostrzegania zagrożeń ładu i porządku publicznego nie brakuje również wiadomości wskazujących zagrożenia ekonomiczne, zdrowotne lub kulturowe związane z obecnością imigrantów w Europie (Rozm. 7; Rozm. 14; Rozm. 36). Ważnym aspektem stosowania negatywnych strategii jest uprzedmiotowienie imigrantów i pozbawienie ich głosu. Na przykład reakcja włoskich mediów na przybycie uchodźców z Libii na wyspę Lampedusa w 2011 roku ujawniała niechęć do przedstawiania punktu widzenia imigrantów (Rozm. 64). W konsekwencji na plan pierwszy w mediach wysuwa się opinia sędziów czy władz, nie zaś osób bezpośrednio zaangażowanych w wydarzenia. Co charakterystyczne, rozmówcy wskazywali celowe stosowanie przez dziennikarzy praktyk negatywnych (Rozm. 9). Podkreślali, że niektóre redakcje wysyłały dziennikarzy, aby poszukiwali niepozytywnych historii dotyczących imigrantów (Rozm. 10). Niektórzy respondenci zwracali jednak uwagę na dwie przeciwstawne względem siebie tendencje. Z jednej strony, sposób budowania przekazu jest naznaczony silnym negatywizmem i niechęcią do imigrantów, z drugiej zaś strony --- mamy do czynienia z idealizacją problematyki imigranckiej i przedstawianiem imigrantów wyłącznie w pozytywnym świetle (Rozm. 33; Rozm. 34) 2. Uprzedzenia są niekiedy tak silne, że nawet przykład pozytywnego działania imigrantów może być przedstawiony negatywnie. Kiedy reżyser albańskiego pochodzenia, występujący na Berlinale w imieniu Grecji, otrzymał nagrodę, 2 Takie ustalenia zgadzają się zresztą z innymi badaniami prowadzonymi w Polsce --- por. na przykład: M. Mrozowski, Obrazy cudzoziemców i imigrantów w Polsce w prasie polskiej, [w:] Integracja czy dyskryminacja? Polskie wyzwania i dylematy u progu wielokulturowości, red. K. Iglicka, Instytut Spraw Publicznych, Warszawa 2003; A. Grzymała-Kazłowska, Konstruowanie innego. Wizerunki imigrantów w Polsce, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa\n8 niektóre prawicowe gazety oskarżyły Greckie Centrum Filmowe o dotowanie Albańczyków w sytuacji, gdy Grecja przechodzi kryzys (Rozm. 46). Ograniczona liczba relacji na temat imigrantów wynika ponadto z niechęci do zajmowania się tą kwestią jako zbyt trudną. Znacznie łatwiej jest przygotować krytyczny artykuł niż wypowiedź pozytywną, która wymaga więcej informacji, rozleglejszej wiedzy i wysiłku intelektualnego w celu zrozumienia sytuacji. Pozytywne informacje nie są czymś oczywistym (Rozm. 35; Rozm. 66). Negatywny charakter wiadomości może być także pochodną swoistej ideologii zawodowej, a więc percepcji roli własnej pracowników mediów jako roli podmiotu krytycznego. Koncepcja mediów jako psa łańcuchowego prowadzi często do nadmiernego koncentrowania się na nieprawidłowościach i problemach (Rozm. 13; Rozm. 28; Rozm. 66). Co więcej, zbyt często relacjonowanie informacji na temat imigrantów przyjmuje formę cyklu, który po fazie apogeum przechodzi w fazę zmniejszonego zainteresowania. Imigracja jako temat oryginalny jest wprawdzie w stanie przykuć chwilową uwagę (na przykład migranci poszukujący azylu, którzy popełniają samobójstwo z powodu fatalnych warunków życia), ale systematyczne i długotrwałe relacjonowanie wiadomości na temat imigrantów jest niemożliwe (Rozm. 67). Ten typ obecności medialnej również rodzi negatywne skojarzenia po stronie odbiorców. Zarówno decydenci polityczni, jak i społeczeństwo zaczynają postrzegać imigrantów przez pryzmat epizodycznych, nagłych wydarzeń o kryzysogennym charakterze. Badani dziennikarze zwracali jednak uwagę na próby zmiany sytuacji. Niektóre telewizje, rozgłośnie radiowe i tytuły prasowe zawierają osobne strony lub programy poświęcone imigrantom. Na przykład włoska La Reppublica raz w tygodniu publikuje wkładkę Metropoli dotyczącą spraw imigranckich (Rozm. 63), RAI News emituje programy o tej tematyce (Rozm. 64), holenderska NTR produkuje program Premtime --- show zajmujący się pierwszym pokoleniem migrantów (Rozm. 24), a irlandzki kanał telewizyjny RTE produkuje rocznie od sześciu do ośmiu programów na temat multikulturalizmu i kwestii imigranckich (Rozm. 43). Z kolei polskie radio TOK FM przyjmuje interwencjonistyczne stanowisko, próbuje bowiem reagować i mówić o sprawach jawnej niesprawiedliwości dziejącej się imigrantom (Rozm. 11). Jeśli chodzi o wartościujące nachylenie wiadomości na temat imigrantów, to rozmówcy zwracali uwagę na silny wpływ linii redakcyjnej danego medium i typu wiadomości na perspektywę relacjonowania informacji. Liberalna linia pisma, 7\n9 krytycyzm względem szowinizmu i otwartość na Europę pociągają za sobą pozytywne, bardziej zrównoważone nastawienie wobec imigrantów (Rozm. 60; Rozm. 61; Rozm. 62; Rozm. 63; Rozm. 66; Rozm. 68). W takich pismach --- jak deklarowali dziennikarze --- usiłuje się skonstruować możliwie pełny obraz sytuacji, poszukując wielu relacji, korzystając z sieci korespondentów, kontaktując się bezpośrednio z bohaterami historii czy stowarzyszeniami wspierającymi imigrantów (Rozm. 61). Duże znaczenie ma także --- zdaniem rozmówców --- agenda polityczna, wpływająca na to, jakie wydarzenia są relacjonowane, jak intensywnie i w jakim ujęciu (Rozm. 33; Rozm. 61; Rozm. 63). Waga agendy politycznej wynika z dwóch przynajmniej kwestii. Po pierwsze, społeczeństwo ma prawo być informowane na temat spraw będących przedmiotem debaty politycznej (Rozm. 46; Rozm. 62). Po drugie, specyficzny kształt listy tematów politycznych skłania dziennikarzy do bliskiego przyglądania się niedostrzeganym i niekomentowanym kwestiom szczegółowym, jakie dotyczą zagadnień społecznych, prawnych czy politycznych (Rozm. 20; Rozm. 31; Rozm. 50; Rozm. 65). Jeden z respondentów zwrócił uwagę na to, że dzienniki są szczególnie podatne na wpływy agendy politycznej. Wiadomości o migrantach we Włoszech są silnie związane z polityczną debatą dotyczącą imigracji, na przykład procedur naturalizacji. Niekoniecznie musi być to negatywne zjawisko, gdyż debaty często pozwalają ujawnić problemy dotąd ukrywane lub kwestie dotychczas niepodejmowane. Polityczna zależność mediów może jednak rodzić również niepożądane konsekwencje, debaty polityczne łączą bowiem imigrację z negatywnymi zjawiskami (Rozm. 66). Wielu dziennikarzy eksponowało konieczność zachowania niezależności, rozumianej jako dystans względem agendy politycznej (Rozm. 18; Rozm. 22; Rozm. 31). Jeden z greckich rozmówców deklarował nawet, że obecna (w 2011 roku) postawa dziennikarzy z jego redakcji jest agresywna zwłaszcza wobec polityki rządu odpowiedzialnej za złą sytuację imigrantów (Rozm. 57). W deklaracjach 45 z 68 badanych pracowników mediów pojawiała się opinia, że tytuły, w których pracują, zdecydowanie wykraczają poza tematy wyznaczane przez agendę polityczną, siedmiu respondentów wskazywało ograniczone znaczenie agendy politycznej, sześciu podkreślało całkowitą zgodność z agendą medialną, jeden rozmówca zauważył, że problem ten dotyczy bardziej mediów drukowanych niż telewizji, siedmiu pozostałych dziennikarzy nie udzieliło zaś jasnej odpowiedzi. Wśród poruszanych przez rozmówców tematów znajdujących 8\n10 się poza agendą polityczną wymieniano między innymi osobiste historie imigrantów, narracje dotyczące relacji rodzinnych czy sposobów radzenia sobie w kryzysie, opowieści o ich pozytywnej roli w społeczeństwie lub o ich problemach z władzami, historie ukazujące ludzką twarz imigracji (na przykład ukazujące ludzi uciekających przed konfliktami), wiadomości kulturalne (Rozm. 1; Rozm. 20; Rozm. 22; Rozm. 41; Rozm. 43; Rozm. 51). Niezależność od agendy politycznej może również wynikać z tego, że sam problem nie jest --- tak jak w Polsce --- przedmiotem debaty politycznej (Rozm. 18). Jedno z pytań zadawanych pracownikom mediów dotyczyło dziennikarskich źródeł informacji, w tym źródeł imigranckich, i pracy z nimi. Motywem pytania było przekonanie, że im większe zróżnicowanie źródeł i im większy zakres korzystania z informacji pochodzących ze źródeł bezpośrednich, tym więcej różnych opinii i perspektyw spojrzenia na dany problem. Rozmowy potwierdziły wielkie znaczenie agencji prasowych (Rozm. 59; Rozm. 62; Rozm. 68). W zależności od typu programu czy charakteru artykułu prasowego, materiały agencyjne są --- lub nie są --- rozwijane przez dziennikarzy. Jeśli materiał jest krótki, zazwyczaj podaje się go za agencją prasową, niekiedy dokonując wstępnej weryfikacji. Jeśli jednak materiał ma być dłuższy, dziennikarze podejmują pracę, która pozwala zweryfikować materiał agencyjny, próbują dotrzeć do bohaterów, ustalają różnych aktorów i różne punkty widzenia (Rozm. 61). Dziennikarze w znakomitej większości dostrzegali potrzebę wyjścia poza informacje agencyjne i wskazywali samych migrantów, społeczności migranckie, organizacje imigranckie, organizacje społeczeństwa obywatelskiego czy osoby reprezentujące te grupy jako najbardziej wiarygodne źródła informacji (Rozm. 10; Rozm. 25; Rozm. 32; Rozm. 33; Rozm. 39; Rozm. 49; Rozm. 51; Rozm. 53; Rozm. 57; Rozm. 58; Rozm. 62; Rozm. 63; Rozm. 64; Rozm. 67). Organizacje imigranckie są o tyle istotne, że mogą przekazywać informacje o pozytywnych doświadczeniach imigrantów (Rozm. 67). Spośród innych źródeł ważnych w relacjonowaniu sytuacji i doświadczeń imigrantów wymieniano organizacje pozarządowe, organizacje praw człowieka, organizacje zajmujące się uchodźcami, ambasady, ale także organizacje rządowe (Rozm. 7; Rozm. 9; Rozm. 11; Rozm. 13; Rozm. 17; Rozm. 18; Rozm. 25; Rozm. 33; Rozm. 35; Rozm. 37; Rozm. 41; Rozm. 44; Rozm. 46; Rozm. 49; Rozm. 58; Rozm. 61; Rozm. 63). Rozmówcy mówili również o Kościołach (Rozm. 33; Rozm. 67), związkach zawodowych (Rozm. 47; Rozm. 53; Rozm. 65), prawnikach wyspecjalizowanych w prawie migracyjnym lub ochronie praw imigrantów (Rozm. 55). Ponadto 9\n11 wspominano o organizacjach międzynarodowych (Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców), mediach międzynarodowych, zagranicznych korespondentach i źródłach internetowych (Rozm. 19; Rozm. 22; Rozm. 33; Rozm. 39). Nie bez znaczenia były również wiedza i doświadczenie samych dziennikarzy zaangażowanych w działalność związaną z problematyką migrancką (Rozm. 18; Rozm. 33; Rozm. 34). Dla dziennikarzy telewizyjnych istotnym źródłem jest prasa, ważny tekst w niej opublikowany może być bowiem podstawą dalszej pracy dziennikarskiej (Rozm. 56; Rozm. 61). Jak widać, w zależności od potrzeb dziennikarze korzystają z różnych źródeł, zarówno poszukując informacji na własną rękę, jak i korzystając z informacji już wytworzonych. Dziennikarze wskazywali także specyficzne problemy związane z pozyskiwaniem informacji od imigrantów. Niechęć do mówienia, do bycia nagrywanym czy przedstawiania pełnej informacji są zjawiskami, które pojawiają się w toku codziennej pracy dziennikarskiej. Strach przed represją, odmowną decyzją w sprawie wniosku o kartkę pobytu lub obywatelstwo, a także obawa, jak rozmowa z dziennikarzem wpłynie na starania o przyznanie statusu uchodźcy, są częstym powodem niechęci do udzielania dziennikarzom informacji (Rozm. 21; Rozm. 33; Rozm. 39; Rozm. 45). Problemy z dotarciem do informacji są mniejsze, gdy imigranci znają dziennikarza i ufają, że do mediów trafia informacja niewypaczona (Rozm. 34; Rozm. 44; Rozm. 49; Rozm. 50; Rozm. 51; Rozm. 53; Rozm. 68). Komunikacja między dziennikarzami a imigrantami natrafia również na przeszkody o charakterze językowym i kulturowym. Imigranci znajdujący się w najtrudniejszej sytuacji są często jednocześnie tymi, którzy mają największe problemy z komunikowaniem się z otoczeniem. Chociaż pewną pomocą może się okazać tłumacz związany z organizacją pozarządową, często trudno znaleźć osobę, która miałaby wystarczające zaufanie imigrantów (Rozm. 39; Rozm. 41; Rozm. 46; Rozm. 47; Rozm. 48; Rozm. 57; Rozm. 61; Rozm. 66). Rozwiązanie takie stanowi również wyzwanie logistyczne i czasowe (konieczność osobistego przeprowadzania wywiadu), a więc dotyczy niezwykle cennych zasobów pracy dziennikarskiej. Podsumowując, rozmowy z 68 dziennikarzami pozwoliły ustalić kilka mechanizmów wiążących się z procesem pozyskiwania informacji i konstruowania wiadomości dziennikarskich. Po pierwsze, wiadomości dotyczące imigrantów pojawiają się wtedy, gdy wydarzy się coś sensacyjnego i wartego relacjonowania. Po drugie, imigranci są przedstawiani głównie w wymiarze 10\n12 problemów, trudności czy konfliktu, często nadmiernie emocjonalnie. Po trzecie, wiadomości nie mają charakteru ciągłego, ale raczej cykliczny. Wzmacnia to mechanizm postrzegania imigrantów jako problemu. Po czwarte, dziennikarze w poszukiwaniu informacji starają się wychodzić poza agendę ustanawianą przez polityków, nie zawsze jednak jest to możliwe ze względu na brak zaufania ze strony imigrantów czy przeszkody komunikacyjne. Zawartość mediów --- opinie dziennikarzy Przeprowadzone wywiady ujawniły rozbieżności między dziennikarzami z poszczególnych krajów w przypisywaniu znaczenia problematyki imigracyjnej w mediach. Na przykład w Holandii każdy dziennikarz jest przekonany o dużej istotności tej problematyki w swojej pracy, z kolei w Polsce temat ten jest traktowany jako marginalny. W niniejszej części opracowania zostaną przedstawione rezultaty rozmów na temat czterech kwestii, które wpływają na zawartość medialnych treści dotyczących imigrantów. Po pierwsze, sposób, w jaki dziennikarze ujmują skomplikowane kwestie związane z określaniem imigrantów, po drugie, zagadnienie korzystania ze źródeł i cytowania imigrantów, po trzecie, ramy tematyczne, przez które są przedstawiania imigranci, po czwarte, kwestia rozumienia standardów dziennikarskich. Wywiady potwierdziły obecną w literaturze przedmiotu tezę o problemach terminologicznych dotyczących sposobów kategoryzowania imigrantów. Kwestia ta wypływała nie tylko w rozmowie z dziennikarzami z krajów imigranckich (Włochy, Grecja, Irlandia), ale pojawiała się także w Polsce (Rozm. 13). Niewłaściwe używanie pojęć ma często charakter celowy, na przykład wtedy, gdy zamiennie posługiwano się określeniem nielegalny imigrant i imigrant w odniesieniu do strajku głodowego w Grecji, żeby stworzyć wrażenie nielegalności całej społeczności (Rozm. 56). Inne wyjaśnienia dotyczą nieprzywiązywania wagi do kategorii (włoski rozmówca wskazywał, że media określają Rumunów mieszkających w Rzymie jako imigrantów, nie zaś obywateli Unii Europejskiej), niewiedzy, braku zainteresowania lub ograniczeń czasowych (Rozm. 13; Rozm. 17; Rozm. 34; Rozm. 45; Rozm. 58; Rozm. 60; Rozm. 61). Niekiedy błędy wynikają z przeinaczeń występujących już w tekstach agencyjnych (Rozm. 64). Rozmówca z Wielkiej Brytanii wskazywał, że jego magazyn zawsze używa słowa imigrant, redakcja nie chce bowiem podkreślać prawnego statusu opisywanych osób (Rozm. 5). Mimo błędów czy rozmyślnego mieszania pojęć, wielu dziennikarzy 11\n13 podkreślało jednak wagę przywiązywaną do właściwego użycia terminów i eliminowania wszelkich błędów (Rozm. 8; Rozm. 17; Rozm. 45). Wskazywano również, że użycie adekwatnych kategorii jest niezbędne, aby przedstawić bardziej wnikliwy obraz rzeczywistości (Rozm. 16; Rozm. 53). Z rozmów wynika, że kategorie są przedmiotem debaty w Holandii. Liberalne media w celu opisania urodzonych w Holandii dzieci imigrantów posługują się takimi określeniami, jak Holendrzy, nowi Holendrzy, Hollanders, allochtonen lub Marokańczyk --- Holender czy Holender --- Marokańczyk. Z kolei media konserwatywne opisują te same osoby, odwołując się do korzeni etnicznych, na przykład Marokańczyk (Rozm. 25). Rozmowy potwierdziły również --- dostrzegany przez literaturę analizującą dyskurs na temat imigrantów --- mechanizm umieszczania ich w wymiarze problemów, kłopotu czy przestępczości. Holenderski reporter o korzeniach imigranckich, pracujący w redakcji poczytnej gazety, potwierdzał większy negatywizm lub krytycyzm w stosunku do imigrantów (Rozm. 28). Zjawisko to jest szczególnie widoczne w Grecji i we Włoszech. Włoski rozmówca podał konkretny przykład: jeśli kradzieży dokona Włoch, typowy nagłówek brzmiałby Kradzież w supermarkecie, jeśli jednak to samo przestępstwo popełniłby Senegalczyk, tytuł byłby następujący: Senegalczyk okrada supermarket (Rozm. 59). Mechanizm ten potwierdził również rozmówca z Holandii, mówiąc o różnicy językowej zależnej od narodowości autora danego tekstu medialnego: Kiedy Turek zabija swoją żonę, jest to zabójstwo honorowe. Kiedy Holender zabija swoją żonę i swoje dzieci, wówczas mamy do czynienia z tragedią rodzinną (Rozm. 30). Warto jednak podkreślić, że z rozmów wyłania się nieco bardziej zniuansowany obraz. W innym wywiadzie przeprowadzonym w Holandii rozmówca wspominał o szczególnej wrażliwości dziennikarzy w sytuacji, gdy opisywana sprawa dotyczy Turków czy Marokańczyków. Znacznie mniejszą wrażliwością na kategorie dziennikarze wykazują się wtedy, gdy piszą o Polakach --- przede wszystkim ze względu na to, że nie istnieje groźba posądzeń o rasizm (Rozm. 23). W wielu wywiadach dziennikarze deklarowali swoją niechęć do posługiwania się odniesieniami do pochodzenia etnicznego, z wyjątkiem sytuacji, gdy jest to absolutnie konieczne dla zrozumienia przekazu, na przykład w wypadku ekstradycji (Rozm. 9; Rozm. 36; Rozm. 47; Rozm. 63). Z drugiej jednak strony, dziennikarze podkreślali, że brak wzmianki na ten temat może również budzić 12\n14 podejrzenia, prowadzić do zadawania pytań i wywrzeć skutek odwrotny do zamierzonego (Rozm. 33). Jeśli chodzi o źródła informacji, to wszyscy respondenci podkreślali znaczenie oficjalnych źródeł instytucjonalnych. Na przykład brytyjski rozmówca wspominał w tym wymiarze o resorcie spraw wewnętrznych (Rozm. 1). Niektórzy twierdzili nawet, że obiektywne i neutralne są informacje przygotowywane przez policję i poszczególne ministerstwa (Rozm. 49). Badani wyjaśniali także, dlaczego źródła imigranckie są cytowane rzadziej. Jak mówił jeden z dziennikarzy holenderskich, pracownicy mediów poszukują informacji bezstronnych oraz wiarygodnych i --- co oczywiste --- istnieje duży problem z dotarciem do źródeł dysponujących takimi informacjami (Rozm. 31). Jeszcze inny respondent wspominał o problemach z dotarciem do organizacji pozarządowych. Ponieważ ich działanie jest oparte na zasadach wolontariatu, nie jest możliwe, aby zapewniały takie usługi, jak inne instytucje działające w pełnym wymiarze (Rozm. 7). Inne wyjaśnienie dotyczyło słabej organizacji społeczności imigranckich i braku struktur odpowiedzialnych za komunikację (Rozm. 5). Z drugiej strony, ciekawego przykładu dostarcza Holandia z multikulturowym programem w telewizji publicznej. W tym wypadku imigranci, którzy mogliby uczestniczyć w dyskusji, są poszukiwani i oczekiwani, a po odpowiednim przygotowaniu uczestniczą w debatach w studiu (Rozm. 29). Ważnym czynnikiem odpowiadającym za kształt medialnych reprezentacji imigrantów są standardy dziennikarskie, które regulują praktyki dyskursywne. Celem badania było ustalenie, jakiego rodzaju normy i zasady były uznawane przez dziennikarzy za najważniejsze i jak wiązały się one z kwestią reprezentacji imigrantów. Większość respondentów deklarowała dążenie do publikowania tekstów zrównoważonych, unikających sensacyjności w reprezentowaniu kwestii imigranckich (Rozm. 25; Rozm. 4). Rozmówcy odwoływali się także do takich wartości etycznych, jak poczucie przyzwoitości czy wartości humanitarne, niekiedy zaś do ogólnej ideologii danego medium --- republikańska linia pisma (Rozm. 15; Rozm. 17; Rozm. 18). Równie często pojawiały się nawiązania do dziennikarskiej etyki bezstronności i obiektywności oraz neutralności danej redakcji (Rozm. 3; Rozm. 30). Częścią tego typu deklaracji było dystansowanie się od agendy politycznej i podkreślanie znaczenia równowagi między pozytywnymi i negatywnymi relacjami i obrazami imigrantów. Szczególnie interesująca była opinia dziennikarza brytyjskiego, który zwrócił uwagę na problematyczność 13\n15 zasady bezstronności i dążenia do zrównoważenia podzielonych racji. W konsekwencji, aby uzyskać zrównoważoną reprezentację, konieczne jest oddawanie części czasu antenowego prawicowym poglądom, w tym konkretnym wypadku szefowi prawicowego think tanku Migration Watch (Rozm. 10). Co ważne, każdy z rozmówców zwracał uwagę, że w jego miejscu pracy nie ma szczególnej polityki ani specyficznych zasad, które regulowałyby sposób przedstawiania imigrantów. Reguły dotyczące relacjonowania mają charakter ogólny, wynikają z podstawowych regulacji obowiązujących w danym medium (na przykład BBC czy Irish Times ), ogólnych kodeksów etyki dziennikarskiej czy reguł dotyczących stylu. Na przykład statut holenderskiej gazety Volkskrant, wspominając o genealogii pisma, podkreśla, że punktem wyjścia było oddanie głosu grupom oraz osobom nieuprzywilejowanym i słabszym (Rozm. 23). Brytyjscy rozmówcy wskazywali zasady producenckie obowiązujące w BBC, ale do standardów BBC odwoływał się także kilkakrotnie polski dziennikarz, który odbywał staż w tej stacji (Rozm. 3; Rozm. 6; Rozm. 20). Obowiązek przygotowywania programów w taki sposób, aby zachowywały one standardy równościowe i docierały do całej populacji, wskazywali również rozmówcy holenderscy (Rozm. 24; Rozm. 25; Rozm. 33). Wielu dziennikarzy podkreślało znaczenie kontekstualizacji przedstawianej historii czy relacjonowanego problemu (Rozm. 1; Rozm. 19; Rozm. 20; Rozm. 31). Poziom zniuansowania danej relacji zależy oczywiście od konkretnej historii, ale tylko nieliczni respondenci nie odczuwali potrzeby uszczegóławiania relacji, wskazując raczej ograniczenia czasu i miejsca, a także brak zainteresowań lub odpowiednich kompetencji intelektualnych po stronie czytelników. Kilku dziennikarzy wyraziło również potrzebę zdobywania wiedzy na temat odmiennych kultur, żeby móc unikać stereotypizacji i być w stanie adekwatnie przedstawić problem (Rozm. 24). Praktyki rekrutacji oraz zatrudniania imigrantów w mediach W ciągu ostatnich kilkunastu lat nastąpiły istotne zmiany na rynku pracy w sektorze medialnym. Tworzenie wielkich koncernów medialnych, uderzający w rynek prasy spadek wpływów z reklam, wynikający z rosnącego znaczenia Internetu, zmiana warunków pracy, a więc zanik względnie bezpiecznych pełnoetatowych stanowisk na rzecz krótkoterminowych umów o pracę czy umów o dzieło --- to tylko niektóre czynniki, które silnie wpłynęły na możliwości i warunki zatrudnienia w sektorze medialnym. Obecność powyższych czynników nie 14\n16 zmienia znaczenia innych elementów istotnych w procesie rekrutacji do pracy, zwłaszcza związanych z pochodzeniem etnicznym lub klasą społeczną. Pogłębione wywiady z 68 pracownikami europejskich mediów były skoncentrowane na problemie rekrutacji i zatrudniania imigrantów w mediach. Rozmowy miały dostarczyć odpowiedzi na pytanie o istnienie i stosowanie środków antydyskryminacyjnych w ich firmach, sposoby ich monitorowania i oceny, istnienie działów (komórek, stanowisk) zajmujących się różnorodnością. Ponadto rozmówcy byli pytani o to, czy w ich miejscu pracy są zatrudniani imigranci i jakie stanowiska zajmują. Przedmiotem rozmowy było również istnienie polityki równości lub różnorodności w danym medium, problem dyskryminacji w sektorze medialnym i specyficzne przeszkody ograniczające pracę zawodową imigrantów w tym sektorze. Wywiady z pracownikami niektórych mediów irlandzkich, brytyjskich i holenderskich wskazywały istnienie zinstytucjonalizowanych, merytokratycznych procedur rekrutacji, opartych na umiejętnościach i kompetencjach. W przeciwieństwie do nich media spoza obszarów metropolitalnych, a także media w Grecji i Włoszech korzystają w największym stopniu z nieformalnych procedur i kontaktów osobistych. Ponadto więcej niż 25% respondentów nie miało świadomości istnienia jakichkolwiek procedur antydyskryminacyjnych w ich redakcji. Różnice między krajami były jednak znaczne również pod tym względem. Ponad połowa rozmówców w Wielkiej Brytanii i Holandii wskazywała wdrożenie procedur antydyskryminacyjnych w procesie rekrutacji do pracy. Żaden z rozmówców włoskich czy irlandzkich nie wiedział, czy ich firmy przyjęły takie rozwiązania. Podobnie wyglądały odpowiedzi na pytania dotyczące komórki, działu lub osoby zajmujących się różnorodnością w danym medium. Pozytywnej odpowiedzi na to pytanie udzieliło jedynie czterech rozmówców z Holandii, trzech z Wielkiej Brytanii i jeden respondent z Irlandii (na przykład Rozm. 3; Rozm. 4; Rozm. 24). Co ważne, istnieje zależność między typem własności a istnieniem działu zajmującego się różnorodnością. Większość rozmówców, którzy udzielili pozytywnej odpowiedzi, była zatrudniona w mediach publicznych. Kolejnym problemem jest monitorowanie stosowania programów antydyskryminacyjnych. Respondenci w Grecji, Irlandii, we Włoszech i w Polsce nie dysponowali wiedzą na ten temat. W Wielkiej Brytanii aplikowanie o pracę wiąże się z wypełnieniem specjalnego formularza równości i różnorodności, który 15\n17 dodatkowo jest źródłem informacji o społeczeństwie (Rozm. 3). Jeden z brytyjskich respondentów mówił nawet o pozytywnej dyskryminacji --- w sensie oczekiwań wydawców do rekrutowania spośród specyficznej grupy żyjącej w społeczeństwie. O pozytywnej dyskryminacji wspominał również polski dziennikarz, twierdząc, że osoby o odmiennym, egzotycznym wyglądzie są szczególnie oczekiwanymi pracownikami (Rozm. 16). Wielu badanych wskazywało, że ich miejsce pracy nie dysponuje żadnymi specyficznymi instrumentami antydyskryminacyjnymi skierowanymi do imigrantów. Dyrektor odpowiedzialny za zarządzanie zasobami ludzkimi w prywatnym przedsiębiorstwie medialnym w Irlandii podkreślał, że jego firma nie ma specjalnych instrumentów skierowanych na wyrównanie szans specyficznej grupy, jaką są imigranci, a raczej stosuje ogólną politykę niedyskryminowania jakiejkolwiek grupy mniejszościowej (Rozm. 34; Rozm. 40). Zdaniem niektórych rozmówców z Włoch, Grecji i Polski, brak specyficznych procedur antydyskryminacyjnych miał wynikać z braku imigrantów aplikujących o pracę w mediach (Rozm. 29; Rozm. 39; Rozm. 67). Jak mówił jeden z włoskich dziennikarzy: Nie mamy [w redakcji] żadnych dziennikarzy o korzeniach imigranckich, ale nie dlatego, że nie chcemy ich zatrudniać, lecz dlatego, że żaden nie aplikował dotąd o pracę u nas (Rozm. 67). Dziennikarka śledcza o korzeniach imigranckich pracująca w Wielkiej Brytanii podkreślała samospełniający się charakter obaw przed aplikowaniem przez imigrantów. W jej opinii, imigranci sami tworzą przeszkody i psychiczne blokady utrudniające im aplikowanie o pracę w mediach. Według niej, osoby wystarczająco dobre dostają pracę (Rozm. 9). Dziennikarz holenderski mówił z kolei o nadmiernie nieśmiałej postawie imigrantów (Rozm. 29). Rozmowy prowadzone w ramach wywiadów dotyczyły również ogólnych ograniczeń w możliwości znalezienia pracy w sektorze medialnym i specyficznych przeszkód, z jakimi zmagają się imigranci. Pracownicy mediów różnie postrzegali aspiracje samych imigrantów. Na przykład holenderska dziennikarka zwróciła uwagę, że imigranci wolą budować swoją pozycję zawodową jako lekarze, prawnicy, ekonomiści czy biznesmeni, są to bowiem sektory zapewniające większe bezpieczeństwo finansowe i wyższy status społeczny (Rozm. 23). Ponadto w wielu krajach, z których wywodzą się imigranci, status zawodu dziennikarza jako potencjalnego propagandysty reżimu jest dość niski, stąd brak zainteresowania tym zawodem (Rozm. 32). Kryzys, brak pracy w mediach, duża liczba wykwalifikowanych osób pozbawionych zatrudnienia pojawiały się we 16\n18 wszystkich wypowiedziach jako kluczowe przeszkody w zatrudnieniu w mediach (na przykład Rozm. 5; Rozm. 34; Rozm. 25). Jeśli chodzi o specyficzne trudności dla imigrantów, to są one związane z nepotyzmem i brakiem doświadczenia kraju przyjmującego imigrantów. Zarówno w Holandii, jak i w Wielkiej Brytanii media były postrzegane jako zdominowane przez białych mężczyzn czy absolwentów uniwersytetów w Oksfordzie lub Cambridge. Szczególnie często pojawiały się odniesienia do języka i wykształcenia, zwłaszcza jeśli nie zostało ono zdobyte w kraju przyjmującym (Rozm. 10; Rozm. 37). Podkreślano jednak, że istnieje wiele stanowisk w mediach, na których nie jest wymagana doskonała znajomość języka i w ich wypadku język nie będzie przeszkodą (Rozm. 16). Niektórzy rozmówcy zwracali także uwagę na różnice kulturowe, związane choćby ze specyficznym ubiorem --- na przykład chusta na głowie może utrudniać pracę w telewizji (Rozm. 31). Kwestia ograniczeń w dostępie do zawodu dziennikarza była przez rozmówców silnie wiązana z kwestią dyskryminacji. Połowa respondentów dostrzegała istnienie dyskryminacji, blisko jedna trzecia odpowiadała przecząco na pytanie o dyskryminację w mediach, z kolei 18% nic na ten temat nie wiedziało. Niekiedy źródła lub przyczyny dyskryminacji były wiązane z płcią (Rozm. 3; Rozm. 34; Rozm. 41; Rozm. 64). Na przykład irlandzki respondent porównywał dyskryminację wobec imigrantów z dyskryminacją płciową, podkreślając, że większość dziennikarskiej pracy wykonują kobiety, prezenterami są zaś mężczyźni (Rozm. 67). Dyskryminację wiązano także z brakiem ogłoszeń o pracy i dominacją osobistych kontaktów (Rozm. 35), wiekiem (Rozm. 2; Rozm. 7), uprzedzeniami wydawców (Rozm. 38), brakiem odpowiedniego ustawodawstwa (Rozm. 64), zamkniętym, elitarnym charakterem mediów czy ograniczeniami związanymi z linią redakcyjną (Rozm. 44; Rozm. 45). Rozmówcy z Grecji podnosili kwestię dyskryminacji ze względu na pochodzenie etniczne (Rozm. 48). Również w Wielkiej Brytanii zwracano uwagę na kwestie etniczne i rasowe. Jedna z dziennikarek twierdziła, że pochodzenie afrykańsko-karaibskie jest przeszkodą, znacznie łatwiej jest zaś osobom pochodzącym z Europy Środkowo-Wschodniej --- ze względu na kolor skóry (Rozm. 7). Pracownicy mediów byli również pytani o zatrudnianie pracowników pochodzenia imigranckiego w mediach. I w tym wypadku różnice między krajami były wyraźnie widoczne. Wszyscy respondenci w Holandii i Wielkiej Brytanii dostrzegali obecność imigrantów zatrudnionych w mediach, z kolei rozmówcy 17\n19 irlandzcy i włoscy podkreślali brak różnorodności w mediach (Rozm. 37; Rozm. 40; Rozm. 41; Rozm. 42; Rozm. 61). Jeśli chodzi o prace wykonywane przez imigrantów, padały bardzo różne odpowiedzi. Z jednej strony, wskazywano możliwość wykonywania przez imigrantów wszystkich rodzajów pracy, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii (Rozm. 1; Rozm. 6) czy Holandii, gdzie imigranci pracują jako kamerzyści, przygotowują newsy lub są zatrudnieni w administracji czy finansach (Rozm. 30). Szczególna sytuacja panuje w Polsce, gdzie w mediach polskich dla zagranicy (zwłaszcza Białorusi) lub białoruskich nadających z Polski są zatrudnieni niemal wyłącznie imigranci (Rozm. 13; Rozm. 14; Rozm. 16). Z drugiej jednak strony, pojawiały się wypowiedzi wskazujące status imigrantów jako taniej siły roboczej, zatrudnianej ze względów finansowych. Na przykład imigranci we Włoszech pracują jako kadra techniczna lub kamerzyści, co ma wynikać --- jak twierdził jeden z rozmówców --- ze względów finansowych (Rozm. 59). W dwóch badanych krajach o największych tradycjach multikulturalizmu część pracodawców ustanowiła programy, których celem jest zapobieganie dyskryminacji i zmniejszanie przeszkód w dostępie do mediów. Przykładem może być współpraca ze szkołami zorientowana na kształtowanie pozytywnego wizerunku mediów, organizacja seminariów i wykładów w szkołach średnich czy na uniwersytetach, specjalne zajęcia dla dzieci pochodzących ze zubożałych regionów (Rozm. 24; Rozm. 25; Rozm. 27; Rozm. 31). Niektóre redakcje przyjmują praktykantów na miesiąc lub w wakacje (Rozm. 33; Rozm. 38; Rozm. 40; Rozm. 41; Rozm. 57). Duński program News Academy przyjmuje na praktyki osoby pochodzące z różnych środowisk kulturowych. Raz w miesiącu, w soboty, 12 praktykantów uczestniczy w warsztatach przygotowywanych przez twórców programu, których celem jest przygotowanie do samodzielnego realizowania newsów. Praktykanci są wybierani przez Internet (Rozm. 4). Należy jednak podkreślić, że rozmówcy wskazywali niewielką liczbę programów skierowanych wyłącznie do imigrantów czy mniejszości etnicznych. Niektóre media brytyjskie organizują seminaria i konferencje, których celem jest wzmocnienie różnorodności i zidentyfikowanie potencjalnych utalentowanych pracowników przez dostarczenie informacji o możliwościach zatrudnienia. Jedynym warunkiem uczestnictwa w takim seminarium jest ważna karta stałego pobytu (Rozm. 4). Poglądy rozmówców na temat skuteczności omawianych programów były zróżnicowane. Mimo że niektórzy badani traktowali je jako ważny instrument reagowania na różnorodność kulturową i identyfikowania talentów (Rozm. 4), inni 18\n20 podkreślali jednak niewielką skuteczność programów. Część respondentów zwracała uwagę, że programy te przyniosły jedyne pozorny skutek, różnicując zatrudnienie jedynie w wypadku najniżej opłacanych i najmniej stabilnych stanowisk. Już po objęciu stanowiska osoby takie nie były poddawane szkoleniom, które pozwalałyby im zdobyć stabilną pozycję w warunkach korporacyjnych (Rozm. 10). Jedna z firm medialnych w Holandii zorganizowała praktyki dla dziewięciu młodych imigrantów. Żadna z tych osób nie została następnie przyjęta do pracy, co --- zdaniem rozmówcy --- wynikało z ich ograniczonego zaangażowania i słabej motywacji (Rozm. 23). Jeszcze inny rozmówca z Holandii wspominał o problemach logistycznych związanych z organizacją praktyk, kiedy brakowało osób z redakcji, które mogłyby pracować z praktykantami (Rozm. 32). Z drugiej strony, niektórzy badani kwestionowali samą potrzebę organizowania szkoleń --- ze względu na brak jakichkolwiek wakatów w mediach i wystarczającą liczbę absolwentów wydziałów dziennikarstwa, którzy są w stanie odpowiedzieć na popyt ze strony mediów (Rozm. 33; Rozm. 40). Szkolenie dziennikarzy a propagowanie różnorodności i integracja imigrantów Badania nad relacjami między mediami a reprezentacją i integracją imigrantów obejmowały również kwestię szkoleń dziennikarzy. Jest oczywiste, że określony sposób reprezentacji i praktyki dyskursywne determinujące tworzenie wiadomości są wynikiem zespołu przekonań pracowników mediów, na który można wpływać przez organizowanie szkoleń. Prowadzona w ramach omawianych badań analiza literatury przedmiotu dotyczącej imigrantów i różnorodności, szkoleń, a także literatury służącej szkoleniom (podręczniki, przewodniki, instrukcje), pozwala sformułować kilka uogólnień. Po pierwsze, kluczową rolę w organizacji szkoleń dotyczących różnorodności odgrywają publiczne instytucje medialne. Po drugie, szkolenia muszą obejmować nie tylko dziennikarzy, ale także wszystkich pracowników mediów. Dopiero wtedy jest możliwa zmiana całej kultury organizacyjnej. Po trzecie, celem szkoleń powinno być kształtowanie wrażliwości i kompetencji komunikacji międzykulturowej. Szkolenia powinny również obejmować między innymi następujące kwestie: antyrasizm, etyka, regulacje prawne dotyczące oszczerstwa i zniesławienia. Po czwarte, szkolenia dotyczące różnorodności nie mogą być fakultatywnym dodatkiem do praktyk zawodowych, ale kluczowym komponentem rozwoju 19


Integracja międzynarodowa * Międzynarodowe Stosunki Gosp. * Ekonomia wkuwanko.pl * materiały dla studentów\nPobierz Integracja miedzynarodowa.zip\nPojęcie integracji międzynarodowej definiowane jest w literaturze przez wielu badaczy. Bella Balassa proponuje traktowanie integracji międzynarodowej jako procesu i stanu. Według niego integracja traktowana jako proces obejmuje przedsięwzięcia zmierzające do zniesienia dyskryminacji między jednostkami gospodarczymi należącymi do różnych państw. Integracja traktowana jako stan oznacza zaś pewien idealny docelowy układ, którego osiągnięcie oznaczałoby zamknięcie procesu integracyjnego. Balassa jest także twórcą klasycznego już dzisiaj podziału etapów integracji międzynarodowej. Systematyka ta występuje powszechnie w literaturze prawniczej i ekonomicznej. Podział ten obejmuje kilka etapów integracji gospodarczej, które mogą po sobie następować świadcząc jednocześnie o wzrastającym zacieśnianiu więzów ekonomicznych pomiędzy państwami uczestniczącymi w danym przedsięwzięciu integracyjnym.\nTabela pokazuje cechy charakterystyczne danego etapu integracji gospodarczej. Warto zwrócić uwagę, że każdy kolejny etap cechuje rozszerzenie zakresu współpracy państw należących do ugrupowania integracyjnego.\nbrak ceł wewnątrz ugrupowania integracyjnego\nbrak ceł wewnątrz ugrupowania integracyjnego oraz wspólna taryfa celna\nharmonizacja polityki gospodarczej\njednolita polityka kursowa i pieniężna