Chłopiec z piwnicy | Podziemie Opowiadań\nChłopiec z piwnicy\n09-07-2017, 14:24 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-07-2017, 00:19 przez Emejpi.)\nHej, wszystkim! ;) Jestem nowy na forum. To jest moja pierwsza próba poważniejszego pisania opowiadania. Wcześniej chciałem i coś tam sobie skrobałem, ale bez szczególnego pomyślunku. Od początku wakacji towarzyszy mi silne postanowienie żeby napisać coś w końcu poważniej. Mam już w tej chwili 3 pierwsze rozdziały (chociaż nie znam żadnej teorii dzielenia opowiadań, więc tak siekam jak mi się wydaje stosowne). Na razie wrzucam prolog i pierwszy rozdział, żeby zobaczyć jaka będzie reakcje i co muszę w swoim pisaniu poprawić.\nNie byłem pewien, czy powinienem to ciepnąć tutaj, czy do horrorów, bo z założenia miało to być bardziej fantasy, ale klimat miejscami będzie dość horrorowaty (jeszcze nie w tym rozdziale).\nW każdym razie nie zjedzcie mnie od razu, bo wciąż czuje się dość zielony w temacie xD. Miłego czytania.\n– Czemu do cholery miałbym oddać ci mojego konia? – zapytał starzec nieadekwatnie spokojnym głosem.\nJego koścista, blada dłoń obejmowała delikatnie uzdę jasno-kakaowego wierzchowca.\n– Jest mi potrzebny do ucieczki. – ten głos również był spokojny, ale brzmiała w nim nuta determinacji.\nGłos należał do blondwłosego młodzieńca o lodowo błękitnych oczach. Mimo tego chłopak miał coś w oczach, co sugerowało ogień bądź światłość. Jego oczy wyglądały jak ognisko na szczycie góry lodowej, które zwiastuje nadchodzące posiłki. Siła i spokój – to widział starzec w spojrzeniu chłopca.\n– Ucieczki przed czym? – zapytał starzec stając między koniem a chłopcem.\n– Nie jestem pewien. – ognisko na szczycie góry na chwilę przygasło rozwiane zimnym podmuchem, tylko po to by znów zapłonąć jeszcze mocniej – Jest duże i płonie. – odpowiedział adekwatnie.\nStarzec pokiwał głową wyrażając swój szacunek dla tak solidnej argumentacji.\n– No to wsiadaj. Tylko pierw pomóż mi wejść na to bydle, bo sam sobie nie poradzę.\nChłopiec odpowiedział lodowym spojrzeniem braku zrozumienia. Jego umysł prawdopodobnie wyglądał teraz jak dwie tafle lodu ucierające się o siebie z przeciągłym zgrzytem.\n– Skoro jest duże i płonie... – starzec spieszył z wyjaśnieniem – to jestem w takim samym niebezpieczeństwie, co ty.\nChłopak przygryzł dolną wargę prawdopodobnie rozważając, czy powinien pomóc nieznajomemu, czy go ogłuszyć. Ostatecznie wybrał pierwszą opcję – złożył ręce płasko, stanął w rozkroku i pozwolił starcowi użyć jego dłoni jako stopnia.\nGdy starzec wskakiwał na konia był dziwnie uśmiechnięty. Chłopak podejrzewał, że mężczyzna zamierza pognać konia do galopu, gdy tylko się na nim znajdzie. Znów przygryzł wargę i rozważył, czy nie powinien chwycić go za wysoki, skórzany but i zrzucić na ziemię. Prawdopodobnie połamał by tym sposobem krucho wyglądające ciało starca.\n– To wskakuj, moja ty biało-głowa niewiasto w potrzebie. Będę dziś twoim rycerzem! – powiedział starzec podekscytowanym głosem. Na co chłopak o niemal nie zareagował śmiechem. Było to absurdalnie kontrastowe przy tym, że jeszcze przed chwilą z trudem wdrapywał się na kakaowe zwierzę sapiąc przy tym jak buldog po długim spacerze.\nZanim jednak niedoszła niewiasta zdążyła chwycić dłoń swego rycerza, drzwi stajni otwarły się z hukiem wpuszczając do popieszczenia pomarańczowe światło kończącego się dnia. Na tle pomarańczowego nieba, w wejściu stały dwie czarne sylwetki. Dość niskie sylwetki.\n– Mi to nie wygląda ani na duże, ani płonące. – starzec patrzył na sylwetki osłaniając oczy przed nowym światłem. Jego głos sugerował zawód.\n– A ty mi nie wyglądasz na zbiegłego niewolnika w wieku od 10 do 14 lat. – odpowiedziała jedna z sylwetek podnosząc na wysokość oczu jakiś świstek papieru.\n– Ja się tym zajmę. – powiedziała druga robiąc krok do wnętrza stajni i podnosząc na wyprostowanej ręce jakieś narzędzie, które wraz z zajęciem odpowiedniej pozycji wydało charakterystyczny zgrzyt sugerujący gotowość do wystrzału. – Dobranoc, pchły na noc.\nPocisk przeleciał koło boku chłopca. Jedynie koń zauważył, że bełt zatoczył łuk przy chłopcu, jakby sam nie chciał w niego trafić. Koń, mimo że to zauważył, nie miał wystarczająco czasu by zastanowić się, czy go bełt również postanowi uniknąć. Trafił w jego lewą, tylną nogę, a konkretnie mięsień uda. Zabolało na tyle by koń zaryczał i stanął na tylnych nogach zrzucając z siebie starca. Za raz po tym jednak padł na bok i zasnął. Czego nie mógł wiedzieć ani jęczący, obolały starzec, ani chłopiec biegnący ku drabinie. Widział to jednak gnom ładujący kolejną strzałkę usypiającą do swojej kuszy przeklinając przy tym pod nosem.\n– Wskoczyłem na drabinę w biegu, gdy ten gnom ładował...\n– Nie, nie, nie. – starzec przerwał opowiadanie chłopca rozgrzebując patykiem ognisko – Tą część już znam. W dodatku nie jestem wcale taki stary. Siwa broda dodaje mi lat. Poza tym przypominam, że nazywam się Wigaj.\n– Dziwaczne imię. – stwierdził chłopiec znużony kolejnym przerwaniem ze strony jego towarzysza – Ale nie wiesz co stało się później; gdy się rozdzieliliśmy.\n– Rozdzieliliśmy, rozdzielili. Spierdoliłeś stamtąd i tle cię widziałem. – Wigaj machnął ręką – To nieważne. Zacznij od początku. Gdzie ty żeś nabrał manier opowiadania od końca? To psuje cały dreszcz niewiadomej.\n– Ale i tak tu siedzę, więc wiesz, jak to się skończyło. – zauważył chłopak.\n– To nieważne. – Nie-starzec, którego postarza siwa broda, machnął ponownie ręką – Mogę zapomnieć o tym, że żyjesz na zawołanie.\nChłopak nie był pewien, czy powinien czuć się urażony tym faktem, więc powstrzymał się od jakiejkolwiek reakcji.\n– Początek. – blondasek wrócił do tematu – Większość życia spędziłem z trupami w piwnicy nekromantów.\n– Nie, nie, nie. – Wigaj przerwał po raz kolejny. Gdyby chłopiec miał nerwy, które mogą puścić, to teraz by puściły – Zacznij od czegoś ekscytującego, jakiejś żywej akcji.\n– Tam na prawdę było niewiele "żywych" akcji. Mówię ci; same trupy.\n– Hm... – starzec zastanowił się chwilę – przetrzymują takich jak ty w zamknięciu przez dziesięć lat, prawda? Powiedz co się stało potem. Pierwsze wspomnienie po wyjściu z piwnicy.\n– Nie było to do końca wyjście z piwnicy. Wciąż byliśmy pod ziemią. Mogę opowiedzieć, co się stało po wyjściu z celi. Może być?\n– Tak, tak, tak. Kontynuuj, mały. – Wigaj położył się ostrożnie na plecach. Wciąż go bolały od upadku z konia, ale mógł to znieść. Jego pewność siebie pozwoliła mu wierzyć, że przez jakiś czas nie będzie musiał przerywać (a może to była intuicja?).\n– Dzień, w którym wyszedłem z celi. – chłopak często miał nawyku rozpoczynanie swojej kwestii od zatytułowania jej, jakby bez tego jego słowa miały by stracić na znaczeniu lub wiarygodności – Wtedy pierwszy raz spotkałem innych żywych. To było dość przerażające. Żywi są tacy... pulsujący i ruchomi. Wyglądają jakby mieli za raz się rozlecieć. W dodatku dziwnie pachną.\nWigaj spojrzał na młodzieńca, jakby poddawał wątpliwości fakt jego żywotności. W końcu stwierdził, że chłopak jest bez sprzecznie żywy, więc zamknął oczy pogrążając się w opowiadaniu.\n– Zebrano nas w jednej sali. Po drodze było tak dużo świateł, że nie do końca wiem, jak się do niej dostałem. Byłem zbyt podekscytowany i zagubiony.\n– Nas? – mruknął Wigaj.\n– Tak. Wszystkich mi podobnych. Usadzono nas na dwóch długich ławach zwróconych ku sobie, a po środku sali...\nPo środku surowo wyglądającej, kamiennej sali stał wysoki mężczyzna o wyjątkowo krzaczastych brwiach. Mierzył surowym wzrokiem dzieci, czy też młodzież pousadzane na dwóch długich ławach pod ścianami sali. Owe długie, drewniane ławy były jedynym elementem wyposażenia. No poza żyrandolem oświetlającym pomieszczenie. Był to charakterystyczny metalowy żyrandol, który zamiast świec miał cztery czary, w których wnętrzach podrygiwały ogniste języki.\nOgień tak zabawnie się poruszał. Żadne z obecnych na sali dzieci nie widziało w swoim życiu ognia. Wiele z nich z zauroczeniem na przemian wlepiało wzrok w płomienie i zakrywało oczy dłońmi, by dać im odpocząć.\nTa czerwono, żółto, pomarańczowa potwora potrafi ranić oczy na odległość! Do tego tak pięknie tańczy. Czy to boska kusicielka? – prawdopodobnie po takich torach szybowały myśli dzieciaków.\nKażdy z nich miał na sobie beżowy, brudny łachman, który wyglądał jakby służył im za ubranie od bardzo dawna i dawno zdążyli z niego wyrosnąć. W istocie właśnie tak było.\n– Pytałem jakie jest twoje imię. – wzrok blondwłosego chłopca pierw z trudem odlepił się od ognia, następnie trafił na krzaczaste, uniesione wysoko brwi, a dopiero potem na wlepione w niego niemal żółte oczy osadzone w pyzatej, opalonej na czerwono twarzy.\n– Luo. – odpowiedział chłopiec machinalnie. Pytanie w jakiś sposób go ucieszyło, jak i fakt, że był w stanie na nie odpowiedzieć. Nadało to odrobinę sensu tej niejasnej, nowej sytuacji.\nMężczyzna przytaknął brwiami i nic nie odpowiedział. Jego oczy jeszcze chwilę, jak przyklejone, wwiercały się w młodego Luo jakby go badając, czy też testując.\nPytanie o imię padło już wielokrotnie, a nasz blond-włosy chłopiec nie był pierwszym pytanym. Krzaczastobrwisty powoli zdjął duszo-wiertne spojrzenie z Luo i jak magnes przyciągający spojrzenie do spojrzenia wbił wzrok w długowłosą, krucho wyglądającą dziewczynkę na lewo od chłopca.\n– Jakie jest twoje imię? – zapytał, a jego wzrok ani trochę nie stracił na ostrości. W ten sposób każdemu zostało zadane to jedno pytanie, a było ich równo dwudziestu. Wszystkie imiona miały w sobie dość podobne brzmienie. Jakby pochodziły z jednego worka ze słowami: Kano, Ope, Unki, Kiru, Rupe, Tuo.\n– Kto ci nadał to imię? – zapytał nagle Wigaj.\nLuo zamrugał szybko, jakby nie zrozumiał pytania.\n– To moje imię. – odpowiedział.\n– Tak, ale kto Cię tak nazwał? – dociekał starzec.\n– Nikt mnie nie nazwał. To moje imię.\nStarzec podparł się na łokciach i spojrzał na chłopca; jego wzrok wyrażał zaskoczenie i zmartwienie. Chłopiec wpatrywał się w niego pytająco.\n– Co oznacza słowo "Luo"? – Wigaj zapytał ostrożnie ważąc każde słowo, jakby mówił do kogoś niespełna umysłu.\n– Runa "Lu" oznacza drzewo, a "Oo" oznacza życie. – odpowiedział natychmiast, jakby odczytywał odpowiedź z książki.\nSkurcz przebiegł po wysuszonych ustach starca. Po czym mężczyzna padł ponownie na plecy i roześmiał się radośnie, jakby usłyszał najlepszy żart świata.\n– Co w tym śmiesznego? – w głosie chłopca dało się słyszeć urażenie.\nStarzec otarł łezkę z westchnięciem. Patrzył teraz w niebo przez korony drzew falujące na lekkim wietrze, na gwiazdy, które ozdabiały nocne niebo jak mąka rozsypana na czarnym stole.\n– Drzewo Życia, co? – mówił starzec patrząc w gwiazdy – Pasuje idealnie, młody LuOo. – to jak wyartykułował "uOo" zabrzmiało jak przerywnik w jakiejś stworzonej do tańczenia balladzie.\nZabiorę cię na księżyc, uOo! Będziemy tańczyć na księżycu, uOo! Tańcz, uOo, tańcz na księżycu, uOo!\nStarzec roześmiał się jeszcze głośniej ściskając się za żołądek. Szybko jednak przestał wraz z cichym "tsyyy", gdy plecy przypomniały mu, że wciąż bolą.\n– Czy ktoś z tu zebranych wie, jaki jest cel naszego spotkania? – zapytał krzaczastobrwisty krążąc i przemierzając pomieszczenie wzrokiem jak żmija szukająca ofiary.\nWarto w tym momencie zaznaczyć, że pomieszczenie wyglądało, jak przedsionek – zawierało dwie pary drewnianych, zbitych z desek drzwi. Jednymi z nich Luo, jak i każde inne dziecko, dostał się tu. Drugie pozostawały na tą chwile tajemnicą.\nWraz z pytaniem o cel spotkania do pamięci Luo wróciło wspomnienie z przed paru minut...\nRatuj mnie... – zabrzmiało w głowie Luo, gdy kawałek mięsa wielkości gałki ocznej potoczył się po podłodze i osiadł na środku niewielkiego pomieszczenia z cichym, ale soczystym plaśnięciem. Zostawił za sobą spory ślad jasnobrązowej flegmy zwanej zupą gulaszową. Chłopiec siedział na łóżku z pozostałościami tej samej flegmy na twarzy i drewnianą łyżką w połowie drogi do ust, z której owa flegma skapywała na jego uda. Był to młody Luo, który obecnie przeżywał jedno z największych zaskoczeń swojego życia.\nKamienne drzwi jego celi otwarły się. Drzwi się otwarły, a były to drzwi, które nigdy się nie otwierały. Drzwi, które oddzielały jego świat od całej reszty. W pierwszej chwili chłopiec myślał, że nie zareaguje, że będzie udawał, że nie widzi otwartych drzwi i poczeka aż same zamkną się pozostawiając go w bezpiecznej, znanej mu celi. Pozostali prawdopodobnie mieli podobne myśli, gdyż tuż po nieznośnie powolnym i przy tym głośnym odsunięciu się kamiennej płyty drzwi, nic się nie działo przez długi czas. Czy on był pierwszym, który wyszedł? Szedł korytarzem i widział dzieci skulone w rogach ich własnych cel. Czy miał kogoś przed sobą? Jak można zapomnieć coś co wydarzyło się parę minut temu? Korytarz był oświetlony pochodniami. Czy tamte pochodnie też miały ogień, czy inaczej generowały światło? Wszystko błyszczało się i wirowało, a jego głowa powoli pękała w powolnym, bolesnym pulsowaniu.\nJedynym źródłem światła w jego celi były szczeliny nad i na boku kamiennej płyty służącej za drzwi. Nigdy się nie otwierały. Oczy chłopca nie były przyzwyczajone do światła, a jednocześnie światło tak go fascynowało. Pragnął go dotknąć. Podążać za nim...\n– Cel, cel tego spotkania, czy ktoś zna cel? – Luo wrócił na ziemię słysząc powtarzane nie wiadomo który raz pytanie krzaczostobrwistego.\nZnów musiał odleciał myślami. Często mu się to zdarzało. Życie w samotności działa w pewien mrocznie stymulujący sposób na umysł.\n– To test. – odpowiedział wysoki chłopiec, którego twarz ozdabiał pierwszy, rzadziutki zarost o czarnej barwie.\nKrzaczastobrwisty, żmijooki uśmiechnął się po raz pierwszy w trakcie tej pseudo rozmowy, a jego oczy zabłyszczały, jakby wypatrzył smaczny kąsek, którego tak usilnie pragnął.\n– Dobrze. – powiedział – Testuje was. Testuję, jak wasze zdolności zdążyły się rozwinąć i czy w ogóle. Porównuje was. To jest wasz pierwszy test z wielu i powiem to od razu: nie chcecie wypaść na nim najgorzej. Tutaj nie istnieją słowa dobrze lub źle. Możecie być tylko lepsi lub gorsi od pozostałych i to determinuje waszą cenę.\nCenę. Powiedział cenę nie wartość, jakby mówił o towarze. Nikt nie odpowiedział, nikt nie spodziewał się odpowiedzi.\n– Mówcie mi Pan, a do siebie zwracajcie się po imieniu. – dodała tłusta żmija – Czy ktoś z tu zebranych wie ile czasu wam zostało? – padło kolejne pytanie.\nCzasu? Czasu na co? Czasu do czego? – pomyślał Luo. Jednak nie wypowiedział tych myśli na głos. Był przekonany, że „Pan“ jest zupełnie świadomy niejasności swoich pytań. Mimo to chłopiec był zadowolony z siebie, że tym razem nie odleciał i udało mu się skupić na pytaniu i obecnej sytuacji. W końcu to był test i musiał go w jakiś sposób zdać.\n– Trzy dni. – odpowiedział ten sam chłopiec z dziewiczym zarostem.\nNa twarzy krzaczastego ponownie pojawił się uśmiech. Tym razem jeszcze szerszy. Kąciki jego ust uniosły się nienaturalnie wysoko. Wyglądał koszmarnie, jak karykaturalna postać z koszmaru dziecka. Jego pucata twarz tylko wzmagała ten efekt.\nLuo zaparł się rękami o ławkę jakby chciał się zjednać ze ścianą. Przy tym brzeg jego dłoni dotknął biodra kruchej dziewczyny siedzącej po lewej od niego. Poczuł pulsowanie jej ciała, co sprawiło, że wstrzymał oddech. Jakie to było dziwaczne uczucie – czuć jak coś się porusza pod ciałem. Luo szybko wrócił do poprzedniej, bazowej pozycji z dłońmi na kolanach i opuszczoną głową.\n– Tak, młody O’o. Trzy dni. – potwierdził krzaczasta brewka.\nO’o – tak nazywał się zarośnięty chłopiec, co Luo dopiero teraz zapamiętał. Pozostałych imion też nie zdążył zapamiętać za pierwszym razem.\nJak nazywała się ta dziewczynka? – zapytał sam siebie w myślach, na co jego umysł odpowiedział jedynie: K... k...\n– Za trzy dni wasze zdolności zostaną poddane ostatniemu testowi. – kontynuował krzaczasty, co przywróciło Luo do chwili obecnej – Życia tych, którzy przetrwają zmienią się na zawsze. Niektórzy z was może staną się nawet panami swojego życia.\nPonownie nikt nie odpowiedział. Dzieciaki nie rozumiał, co ten miał na myśli przez „panów swojego życia“. W końcu do tej pory nikt ich do niczego nie zmuszał. Żyli jak chcieli. Dopiero teraz sytuacja stała się niepewna i przerażająca.\nCi którzy przetrwają? – odbiło się echem w głowie Luo. Wraz z tym chłopiec poczuł strach. Pierwszy raz poczuł prawdziwy strach i pragnienie ucieczki.\n– Macie wiele pytań. – zauważył krzaczasty – I za mało odwagi by je zadać.\nJego oczy straciły na ostrości jakby wyłączył technikę wzrokową, której do tej pory używał by paraliżować dzieci. Jego wzrok padł na zarośniętego chłopca, ale nie był to już ten surowy, wiercący wzrok.\n– Obecny tu O’o w te parę minut wyrósł na tegorocznego faworyta. – powiedział w stronę chłopca – Możecie zadać mu wszystkie swoje pytania o ile starczy wam na to odwagi. – zwrócił się do wszystkich – Dzisiejsze spotkanie jest zakończone. – wraz z tymi słowami ruszył w stronę drzwi, które wciąż pozostawały tajemnicą i po chwili zniknął za nimi.\nWraz z zamykającymi się drzwiami Luo poczuł wielką ulgę. Może i nie wypadł najlepiej na tym teście, o ile można to było tak nazwać, ale przynajmniej było już po wszystkim. Gdy tajemnicze drzwi były otwarte Luo zdążył jedynie zauważyć schody prowadzące w górę i światło. Było to dziwne światło – inne od tego do którego przywykł. Było jaśniejsze i wyglądało jakby padało z daleka z wielkiej, olbrzymiej pochodni.\nDobrze, ale co dalej? Co teraz powinni zrobić? Pójść za nim? Wrócić do swoich cel? Pozostałe dzieciaki wciąż siedziały na swoich miejscach; wyglądały tak mizernie, smutno i nieporadnie.\nLuo wstał nagle, pod wpływem impulsu. Nie zdecydował jeszcze co zrobi dalej, ale poczynił już pierwszy krok. Spojrzał w obu kierunkach, jego wzrok utkwił na drzwiach, za którymi przed chwilą zniknął Pan. Pod wpływem kolejnego impulsu Luo ruszył w ich kierunku, a gdy szedł, widział po obu stronach twarze siedzących dzieci. Niektóre podniosły na niego głowy, jakby wypatrujące kogoś kto wskaże im drogę, inne wciąż gapiły się w ziemię bądź w żyrandol.\nDo głowy Luo wróciło wspomnienie. To samo co przed chwilą, gdy szedł korytarzem do tej sali widząc po obu swoich stronach cele pozostałych dzieci. Tak, przypomniał siebie – był pierwszym który wyszedł. Był pierwszym, który dotarł do jedynych w korytarzu drewnianych drzwi i pierwszym, który nacisnął ich klamkę. Pozostałe dzieci poszły za nim. Wraz z powrotem tego wspomnienia Luo poczuł swojego rodzaju dumę. Liczył się. Może jednak nie wypadł najgorzej w tym teście?\nChłopiec nacisnął na klamkę tajemniczych drzwi i już miał przed oczami wielką pochodnie u góry schodów do której poprowadzi pozostałych, gdy usłyszał zgrzyt zamkniętego zamka.\nRatuj mnie! – znów zabrzmiało w jego głowie jak słowa z innego świata.\nDrzwi pozostały zamknięte, a ich tajemnice ukryte. Luo odwrócił się do pozostałych niepewny co dalej zrobić, gdy jego wzrok wpół obrotu spotkał się ze wzrokiem wysokiego chłopca imieniem O’o. Nie był pewien, co widzi w jego twarzy i oczach. Pogardę? Litość?\nLuo otworzył usta by coś powiedzieć, ale sam nie widział jeszcze co to będzie. Mimo to czuł potrzebą by się odezwać więc poczynił ku temu pierwsze kroki.\n– Czekaj. – Wigaj dynamicznie podparł się na jednej ręce, a drugą skierował w stronę Luo gestykulując by był cicho. Jego spojrzenie było intensywne – Ciii... Słyszysz to?\nLuo słyszał jedynie szeleszczące na wietrze liście i dźwięk dopalającego się ogniska.\n– Nie. – odpowiedział zgodnie ze swoim zrozumieniem słowa „to“.\nWigaj jeszcze przez chwilę zachował dramatyczną pozę i poważny wyraz twarzy po czym uśmiechnął się niekontrolowanie i powiedział:\n– To księżycowa piosenka. – a powiedział to głosem w przybliżeniu szarmanckim – Zabiorę Cię na księżyc, uOo. Będziemy tańczyć na księżycu oOo. Tańcz, uOo, tańcz na księżycu oOo. – wyśpiewał. Głos miał niezły, ale warsztat wątpliwy.\nTwarz Luo wyrażała jedynie zażenowanie. Stary wariat – pomyślał.\n– Na prawdę gość nazywa się OoOo? – zapytał Wigaj trochę poważniej, ale „OoOo“ wciąż wypowiedział śpiewająco.\n– O’o. – poprawił Luo – Tak. Nasze imiona to połączenia dwóch run i to chyba losowych. Mogą się powtarzać. – wzruszył ramionami.\n– Więc jakbyś przetłumaczył jego imię? – pytał dalej Wigaj.\n– Życie, życie? – powiedział niepewnie.\n– Ojj, życie, życie. – potwierdził starzec z rozmarzeniem, jakby wspominał lata swojej młodości – Kto Cię uczył znaczenia run, chłopczę?\nLuo wzruszył ramionami po raz trzeci. W tym momencie Wigaj przywołał obraz oczu chłopca z pierwszego ich spotkania – tego ognia wzbierającego na sile u szczytu góry lodowej.\nGdzie podziała się ta determinacja, spokój i pewność siebie? Może chłopiec jest zmęczony, a może tak się zachowuje, gdy czuje się bezpieczny? – Wigaj uśmiechnął się na tą myśl. Satysfakcjonowała go, więc uznał ją za prawdziwą.\nZdaje się, że Luo odebrał uśmiech starca za kpinę, gdyż jego twarz przybrała gniewny wyraz.\n– Powiedziałeś, że twoje imię oznacza Drzewo Życia. – Wigaj nie przejął się miną chłopca – To ciekawy wybór i bardzo... – starzec spojrzał w gwiazdy – odpowiedni. – pauza i spojrzenie na chłopca – W dodatku z całą pewnością prawdziwy, ale w swojej prawdziwości niepełny.\nTwarz Luo uspokoiła się. Znów przybrała zimny wygląd. Chłopiec słuchał z zainteresowaniem, a przy tym wciąż pamiętał z tyłu głowy, że starzec jest najprawdopodobniej szalony i bredzi bez sensu. Skąd on może znać runy? Wcześniej nie miał o nich pojęcia, gdy pytał o znaczenie mojego imienia. Na pewno nie miał. Było to po nim widać. – pomyślał.\n– Runa Lu nie oznacza jedynie drzewa. – mówił Wigaj – Może również oznaczać rozwój, naturę, ochronę. Tak samo znaczenie runy Oo nie kończy się na życiu. – starzec uśmiechnął się kącikiem ust w krótkiej pauzie. Nie kończy się na życiu. Ładne określenie. – pomyślał – Poza tym może oznaczać samą siłę życiową, jak i wole działania i pragnienia. – dokończył.\nLuo zmarszczył oczy wciąż nie pewny czy to nie brednie.\n– Myślę, że to imię dobrze do ciebie pasuje w swojej całości. – ocenił Wigaj – Luo?\n– Tak? – odpowiedział chłopiec natychmiast.\n– Czy możesz napisać swoje imię? – zapytał wyciągając nadpalony patyk z ogniska i podając go chłopcu.\nLuo był coraz bardziej skonfundowany. Wymądrza się, a teraz nie wie, jak moje imię się pisze? Może chce sprawdzić, czy potrafię pisać? – Mimo tych myśli chłopiec przyjął patyk i natychmiast przyłożył go do swojej lewej ręki zwęgloną częścią.\nWigaj otworzył usta chcąc zaprotestować. Miał na myśli rysowanie na ziemi, nie na skórze, ale powstrzymał się widząc twarz chłopca, która ze spokojem przyjęła dotyk gorącej końcówki kija.\nLuo zręcznie nabazgrał pojedynczy symbol na wewnętrznej części ręki pod przegubem.\n– Wygląda jak spalone drzewo. – stwierdził Wigaj prawdopodobnie sugerując się faktem, że został wymalowana węglem.\n– Nie. – zaprzeczył Luo – To młode drzewo, które dopiero rośnie.\nWigaj uśmiechnął się na tą odpowiedź.\n– Połączenia run, które tworzą nowe ich znaczenia mogą być pisane na różne sposoby. Symbol Oo to pojedyncza linia, jak linia życia, a symbol Lu, to... – Wigajowi spodobała się zabawa z nieodpowiedzialnym parzeniem się, więc podniósł kolejny kij, wymalował szybko symbol „V“ na swojej ręce i pokazał go Luo.\n– Wiem o tym. – powiedział chłopiec. Wigaj przytaknął.\n– Tak, ale to ty wybrałeś, jak połączyć te dwa symbole. Równie dobrze mogłeś wyrysować Lu na samej górze lub na dole, z lewej lub z prawej, przekrzywione, mniejsze lub większe. Wszystko ma znaczenie.\nChłopiec przytaknął po czym skarcił się w głowie. To był pierwszy raz, gdy jego umysł naturalnie uznał, że starzec z pewnością ma racje.\nLuo wziął głęboki oddech, a wraz z nim w jego oczach zapłonął ogień.\n– Czy jesteś jednym z nas? – to pytanie wydostało się z ust chłopca i uderzyło w solidną skałę będącą umysłem młodzieńca imieniem O’o. Uderzyło i rozbiło się najprawdopodobniej, gdyż nie wywołało żadnej reakcji. Trzeba przyznać; był to dość dziwny sposób na rozpoczęcie znajomości.\n– Kim jesteś? – Luo zadał kolejne pytanie niezrażony, ale już z mniejszą dawką dramatyzmu.\nO’o odwrócił wzrok i wlepił swoje spojrzenie w podłogę, którą zdążył już poznać i polubić.\n– Czy jesteś z nimi? – Luo po chwili zadał kolejne pytanie i zastukał trzy razy otwartą dłonią w zamknięte drzwi, które skrywały (najprawdopodobniej) wielką pochodnie. Skąd ten chłopak to wszystko wiedział? – to pytanie odbijało się w głowie Luo.\n– ... – brak reakcji. Doskonały brak reakcji.\nLuo ściągnął swoje spojrzenie z twarzy chłopca i zastanowił się chwilę nad odpowiednim pytaniem.\n– Co stanie się jutro? – zapytał w końcu, a każde słowo wypowiadał bardzo powoli.\nO’o podniósł głowę i spojrzał na Luo. Jego oczy nie wyrażały nic szczególnego. Może nutę ulgi?\n– Będziemy śpiewać. – odpowiedział.\n– Ky hahahaha. – Wigaj wybuchł niekontrolowanym śmiechem brzmiącym łudząco podobnie do ryczenia konia – Czy była to piosenka księżycowa?\nLuo spojrzał na niego gniewnie.\n– Nie przerywaj. Dopiero zacząłem. – powiedział spokojnie.\n– Dobrze, dobrze. – starzec przetarł oczy – Co było dalej?\n– Nie pamiętam dokładnie. – Luo westchnął i mówił dalej – To było dość chaotyczne. Pierw tak stałem gapiąc się na niego, potem jeden chłopak zaczął krzyczeć. Nie wiem dlaczego. Po nim inny zaszlochał i... nie wiem. Jakoś rozeszliśmy się do cel. Nie wyszedłem pierwszy. Gdy ten jeden zaczął krzyczeć, ktoś ruszył do drzwi i dalej już samo poszło.\nWigaj przytaknął. Emocje. Jakby nie próbowali ich wytłumić, to one wciąż siedzą w tych dzieciakach i dają o sobie znać w najmniej spodziewanych momentach. Zazwyczaj dość dynamicznie, jak wstrząśnięta butelka szampana, którą przez zbyt długi czas hamował korek.\n– Dlaczego wróciłeś do swojej celi? Nie lepiej było zostać w grupie? – zapytał Wigaj.\nChłopiec zastanowił się chwilę po czym odpowiedział:\n– Mógłbym powiedzieć, że wróciłem do celi, bo pozostali to zrobili. – po twarzy Luo przebiegł grymas niepewności – Ale właściwie, to chciałem już wrócić. Byłem zmęczony.\nWigaj przytaknął ponownie, jak wytrawny badacz w trakcie gromadzenia i przetwarzania informacji. Gorzkie bezpieczeństwo rzeczy, które znamy. Dają nam komfort, jak okropne by nie były. – starzec wiedział dobrze, jak traktowane są dzieci w piwnicy. Wiedział też jak wyprane i zdegradowane są ich umysły. Jednak ten chłopiec miał coś w sobie, co sprawiało, że nie pasował do tego środowiska – środowiska, w którym się wychował. To sprawiało, że Wigaj pragnął słuchać dalej, ułożyć w swojej głowie historię chłopca z piwnicy.\n– Dobrze. – powiedział i postanowił zachować swoje myśli dla siebie jeszcze przez jakiś czas – Teraz możesz przejść do opisu celi. Powiedzmy, że miałem już wystarczająco akcji. Chociaż była dość mizerna. Tylko gadanie i gadanie.\n– Ha. – chłopak uśmiechnął się figlarnie mimo wyrzutu starca, co na jego twarzy wyglądało nie na miejscu – Teraz dopiero się zacznie.\n(09-07-2017, 14:24)Emejpi napisał(a): Prolog\nJego koścista, blada dłoń obejmowała delikatnie uzdę jasno-kakaowego wierzchowca. (Khe, khe, jakiego? Znam wiele maści koni, ale ten potworek do nich nie należy. Wybierz sobie maść konia, która istnieje, na przykład "gniady", "kary", "skarogniady"... To są nazwy, które naprawdę mówią, jaki był koń. Jaki to kolor "jasnokakaowy"? Taki, jaki uzyskam, wsypując do litra mleka jedną łyżeczkę kakao czy wsypując pół łyżeczki do dwóch litrów?)\n– Jest mi potrzebny do ucieczki. – t(T)en głos również był spokojny, ale brzmiała w nim nuta determinacji.\nGłos należał do blondwłosego młodzieńca o lodowo błękitnych (Kolejny dziki przymiotnik, jeszcze brakuje między słowami dywizu – krótkiej kreski. Lepiej "jaskrawobłękitnych" czy coś, a nie takie dziwne twory) oczach. Mimo tego chłopak miał coś w oczach, co sugerowało ogień bądź światłość. (Jak dla mnie to dość rozbieżne "coś w oczach", bo ogień kojarzy się raczej negatywnie, a światłość pozytywnie)\nJego oczy wyglądały jak ognisko na szczycie góry lodowej, które zwiastuje nadchodzące posiłki. (Nie, ognisko na górze lodowej, nawet gdyby jakimś cudem się tam znalazło, nie ma żadnego związku ze zwiastowaniem nadchodzących posiłków. A jak można mieć wzrok, który tak wygląda, tym bardziej nie mam pojęcia. W skrócie mówiąc – słaba metafora, nijak nie ułatwia zrozumienia, jakie w końcu były te oczy)\n– Ucieczki przed czym? – zapytał starzec(przecinek) stając między koniem a chłopcem.\n– Nie jestem pewien. – o(O)gnisko na szczycie góry na chwilę przygasło rozwiane zimnym podmuchem, tylko po to(przecinek) by znów zapłonąć jeszcze mocniej(kropka)(Znów ta góra lodowa z ogniskiem... Jak już mówiłam, kiepska metafora i tutaj też nie działa) – Jest duże i płonie.(zbędna kropka) – odpowiedział adekwatnie. (Czyli jak? "Adekwatnie" to "odpowiednio do sytuacji". To jak odpowiedział?)\nStarzec pokiwał głową(przecinek) wyrażając swój szacunek dla tak solidnej argumentacji].(Nie nazwałabym tego solidną argumentacją. Wręcz przeciwnie)\n– No to wsiadaj. Tylko pierw pomóż mi wejść na to bydle(ę) , bo sam sobie nie poradzę.\nChłopiec odpowiedział lodowym spojrzeniem braku zrozumienia. Jego umysł prawdopodobnie wyglądał teraz jak dwie tafle lodu ucierające się o siebie z przeciągłym zgrzytem. (Dlaczego ubierasz tak banalne rzeczy jak zdziwiony wyraz twarzy w takie wymyślne zwroty? To się nazywa grafomania. I jeszcze "ucierające" zamiast "ocierające". "Ucierać" to można składniki na ciasto albo komuś nosa)\n– Skoro jest duże i płonie... – s(S)tarzec spieszył z wyjaśnieniem – to jestem w takim samym niebezpieczeństwie, co ty.\nChłopak przygryzł dolną wargę(przecinek) prawdopodobnie rozważając, czy powinien pomóc nieznajomemu, czy go ogłuszyć.\nGdy starzec wskakiwał na konia(przecinek) był dziwnie uśmiechnięty. Chłopak podejrzewał, że mężczyzna zamierza pognać konia do galopu, gdy tylko się na nim znajdzie. Znów przygryzł wargę i rozważył, czy nie powinien chwycić go za wysoki, skórzany but i zrzucić na ziemię. Prawdopodobnie połamał by(połamałby) tym sposobem krucho wyglądające ciało starca. (A skąd u chłopaka takie myśli? Bo obecnie nie ma to dla mnie większego sensu)\n– To wskakuj, moja ty biało-głowa(białogłowa) niewiasto w potrzebie. (Coś dzwoni, ale nie w tym kościele. Usunęłabym ten dziwy przymiotnik, bo sugeruje, że "niewiasta" była stara, mając siwe włosy A na wszelki wypadek: prawdziwą "białogłowę" masz tutaj: https://sjp.pwn.pl/szukaj/białogłowa.html)\nNa co chłopak o (zbędne) niemal nie (zbędne) zareagował śmiechem. Było to absurdalnie kontrastowe przy tym, że jeszcze przed chwilą z trudem wdrapywał się na kakaowe (Konie nie są z kakao – zmień przymiotnik, bo to śmieszne) zwierzę(przecinek) sapiąc przy tym jak buldog po długim spacerze.\nZanim jednak niedoszła niewiasta (To brzmi tak, jakby bohater chciał zmienić płeć, ale mu nie wyszło. I nie jest to śmieszne, choć sądzę, że miało być) zdążyła chwycić dłoń swego rycerza, drzwi stajni otwarły się z hukiem(przecinek) wpuszczając do popieszczenia pomarańczowe światło kończącego się dnia. Na tle pomarańczowego nieba, w wejściu stały dwie czarne sylwetki.\n– Mi(Mnie – ale niech ma to "mi", może jest niewykształcony ) to nie wygląda ani na duże, ani płonące. – s(S)tarzec patrzył na sylwetki(przecinek) osłaniając oczy przed nowym (zbędne) światłem.\n– A ty mi nie wyglądasz na zbiegłego niewolnika w wieku od 10 do 14 lat (Liczebniki słownie). (zbędna kropka) – odpowiedziała jedna z sylwetek(przecinek) podnosząc na wysokość oczu jakiś świstek papieru.\n– Ja się tym zajmę.](zbędna kropka) – powiedziała druga (przecinek) robiąc krok do wnętrza stajni i podnosząc na wyprostowanej ręce jakieś narzędzie, które wraz z zajęciem odpowiedniej pozycji wydało charakterystyczny zgrzyt sugerujący gotowość do wystrzału. – Dobranoc, pchły na noc. (Aha. To się nazywa groza )\nPocisk przeleciał koło boku chłopca. Jedynie koń zauważył, że bełt zatoczył łuk przy chłopcu, jakby sam nie chciał w niego trafić. Koń, mimo że to zauważył, nie miał wystarczająco czasu](zbędna kropka) by zastanowić się, czy go(jego) bełt również postanowi uniknąć. (Konie nie mają takich przemyśleń, przykro mi) Trafił w jego lewą,](zbędna kropka) tylną nogę, a konkretnie mięsień uda. Zabolało na tyle] (przecinek) by koń zaryczał(Konie rżą, nie ryczą. Kiedy je bardzo boli, kwiczą) i stanął na tylnych nogach (stanął dęba, tak się to nazywa) (przecinek) zrzucając z siebie starca.\nZa raz(Zaraz) po tym jednak padł na bok i zasnął.\nWidział to jednak gnom ładujący kolejną strzałkę usypiającą do swojej kuszy (przecinek) przeklinając przy tym pod nosem.\n– Nie, nie, nie. – s(S)tarzec przerwał opowiadanie chłopca (przecinek) rozgrzebując patykiem ognisko(kropka) – Tą(Tę) część już znam.\n– Dziwaczne imię. (zbędna kropka) – stwierdził chłopiec znużony kolejnym przerwaniem ze strony jego towarzysza (kropka) – Ale nie wiesz (przecinek) co stało się później; (Po co średnik? Normalny przecinek) gdy się rozdzieliliśmy.\n– Rozdzieliliśmy, rozdzielili (rozdzieliliśmy). Spierdoliłeś stamtąd i tle(tyle) cię widziałem. – Wigaj machnął ręką(kropka) – To nieważne.\n– Ale i tak tu siedzę, więc wiesz, jak to się skończyło.(zbędna kropka) – zauważył chłopak.\n– To nieważne. – Nie-starzec, którego postarza(postarzała) siwa broda, machnął ponownie ręką (kropka) – Mogę zapomnieć o tym, że żyjesz na zawołanie.\nChłopak nie był pewien, czy powinien czuć się urażony tym faktem (Można być urażonym stwierdzeniem faktu, a nie faktem) , więc powstrzymał się od jakiejkolwiek reakcji.\n– Początek. – b(B)londasek ("Blondasek" ma negatywny wydźwięk, więc wybrałabym inne określenie. Najlepiej imię bądź przezwisko, bo określanie bohatera tylko kolorem włosów jest słabe) wrócił do tematu(kropka) – Większość życia spędziłem z trupami w piwnicy nekromantów.\n– Nie, nie, nie. – Wigaj przerwał po raz kolejny. Gdyby chłopiec miał nerwy, które mogą(mogłyby) puścić, to teraz by puściły(kropka) (Chcesz powiedzieć, że twój bohater nie ma nerwów? Czyli, co jak sądzę idzie w parze, emocji?) – Zacznij od czegoś ekscytującego, jakiejś żywej akcji.\n– Tam na prawdę(naprawdę) było niewiele "żywych" akcji. Mówię ci; (dwukropek – lepiej nie nadużywać średnika) same trupy.\n– Hm... – s(S)tarzec zastanowił się chwilę(kropka) – p(P)rzetrzymują takich jak ty w zamknięciu przez dziesięć lat, prawda? Powiedz(przecinek) co się stało potem.\nJego pewność siebie pozwoliła mu wierzyć, że przez jakiś czas nie będzie musiał przerywać (a może to była intuicja?). (Czego przerywać? Wypowiedzi tego chłopaka? Wypadałoby napisać)\n– Dzień, w którym wyszedłem z celi. – c(C )hłopak często miał nawyku (Miał nawyk rozpoczynania – nawyk się ma, nie można go mieć często albo rzadko) rozpoczynanie swojej kwestii od zatytułowania jej, jakby bez tego jego słowa miały by(miały) stracić na znaczeniu lub wiarygodności(kropka) – Wtedy pierwszy raz spotkałem innych żywych. To było dość przerażające. Żywi są tacy... pulsujący i ruchomi. Wyglądają(przecinek) jakby mieli za raz(zaraz) się rozlecieć.\nW końcu stwierdził, że chłopak jest bez sprzecznie(bezsprzecznie) żywy, więc zamknął oczy(przecinek) pogrążając się w opowiadaniu. (w opowieści – opowiadanie to jest coś, co właśnie sprawdzam )\nNa razie sprawdziłam tylko prolog, poczekam, co z nim zrobisz, a dopiero potem zabiorę się za resztę. I już w tym miejscu mam w zasadzie nie prośbę: wrzucaj krótsze fragmenty. Okej, można przed rozdziałem wrzucić krótki prolog, ale wiesz, ile ten fragment ma znaków? Niech za dowód, że jest stanowczo za długi, posłuży ci fakt, że podczas sprawdzania, gdy chciałam zapisać poprawki, które już wprowadziłam, wyskakiwała mi informacja, że tekst przekracza limit znaków. A to było tylko kilka uwag na samym początku tekstu. Poza tym takie długie teksty przeszkadzają nie tylko sprawdzającym, ale i "zwykłym" użytkownikom – oczy mogą wypłynąć. Zwłaszcza że w tym fragmencie nie ma ani jednego akapitu.\nA właśnie, akapity. Na forum wstawia się je tagiem [.p] bez kropki na początku linijki, którą ma otwierać wcięcie. Przed każdym myślnikiem otwierającym dialog też ma być akapit. Powstawiaj je w całym fragmencie i pamiętaj o tym magicznym tagu również w następnych.\nA teraz mój komentarz "schowany" w spoilerze:\nOgólnie rzecz biorąc, kiepsko mi się to czytało. Co przede wszystkim rzuca mi się w oczy i najbardziej mnie mierzi, to zakrawające na grafomaństwo opisy banalnych rzeczy. U ciebie koń nie może być normalnym koniem, tylko jest w jakimś dziwnym, nieokreślonym kolorze. Oczy bohatera nie mogą być opisane w sposób pozwalający sobie wyobrazić, jakie naprawdę były, pojawia się tylko zawiłe, nielogiczne określenie, która nijak nie oddaje tychże oczu. Bohater nie może dziwić się zwyczajnie, tylko w tych jego oczach przygasają ogniska zdziwienia czy jak to tam było... Nie. Opisy powinny służyć temu, by czytający mógł sobie wyobrazić to, co ty masz w głowie. Nie są po to, żeby czytający musiał przez dziesięć minut zastanawiać się, co autor miał na myśli i czy było to cokolwiek konkretnego. Szczególnie źle wypada takie grafomaństwo (przykro mi, to określenie się do tego najlepiej nadaje) przy banalnych powtórzeniach i błędach typu "za raz" i "na prawdę".\nZdecydowanie lepiej zaczynać sztukę opisywania od robienia tego w jak najprostszy sposób, ale oddając maksimum sensu. Nie ma sensu rzucanie się na głęboką wodę, usiłując stworzyć głębokie, metaforyczne zwroty, nad którymi przez lata biedzić się będą literaturoznawcy.\nPopracuj też nad zapisem dialogów, bo to ważna sprawa, a u ciebie trochę kuleje. Tutaj masz forumowy poradnik na ten temat, polecam się zapoznać i również przeanalizować poprawki: https://podziemieopowiadan.pl/forum/wate...logow.html\nO samym prologu na razie wiele do powiedzenia nie mam. Ciekawy jest ten motyw z trzymaniem ludzi w piwnicy przez nekromantów, ale efekt ten dla mnie niknie w całym tym prologu. Przez jego większość się nudziłam, bo składa się on głównie z dialogów bohaterów, których w ogóle nie znam. Dialogów, co muszę napisać, nie niosących sobą wiele treści, zwłaszcza na początku. Bohater nawet nie mówi, przed czym ucieka, jak ma mnie to zaciekawić? Nie wydaje się nawet w jakikolwiek sposób przestraszony czy chociażby skłoniony do pośpiechu. Końcówka jest już moim zdaniem nieco lepsza, ale cóż – to nie nadrabia w moich oczach za całą resztę. No i męczą mnie teksty, w których występują prawie same dialogi. Zupełnie nie opisujesz okolicy i emocji bohaterów, a tym samym nie budujesz klimatu. Moim zdaniem wszystko się po prostu dzieje i nie zostawia po sobie śladu.\nTyle ode mnie. Zjadłam cię?\n10-07-2017, 20:41 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 10-07-2017, 21:10 przez Emejpi.)\nWow, dzięki za odpowiedź . Nie spodziewałem się, że ktoś zdecyduje się to przejrzeć i poprawić tak szybko.\nCytat: Tyle ode mnie. Zjadłam cię?\nTak, moje ego zostało totalnie zmiażdżone xD, ale to dobrze. Widzę, że sporo mogę się tutaj nauczyć.\nA, tak się tu robi wcięcia. U siebie mam i po wklejeniu próbowałem je dodać przy użycia Taba, co oczywiście nie działało.\nZa długi tekst. Wybacz, jeszcze nie przywykłem do panujących tu standardów. Uznałem, że wrzucę tyle, żeby opowiadania zaczęło już nabierać kolorów, bo po prologu to nie wiele wiadomo. Ok, będę wrzucał małe fragmenty. Poprawie ten prolog i kawałek pierwszego rozdziału i jeszcze raz wrzucę.\nNo, a teraz pozwolę sobie na trochę polemiki, bo jak nie wyrzucę z mojej głowy kłębiącej się tam argumentacji, to nic się nie nauczę!\nCytat: "jasnokakaowy"? Taki, jaki uzyskam, wsypując do litra mleka jedną łyżeczkę kakao czy wsypując pół łyżeczki do dwóch litrów?\nW mojej głowie kolor kakaowy wygląda mniej więcej tak:\nWydaje mi się, że każdy ma w głowie konkretny kolor słysząc jasnokakaowy. Nie jest to jakąś abstrakcja i czy w twojej głowie jest to kolor z dwoma, czy trzema łyżeczkami kakaa jak dla mnie nie ma znaczenia . Stąd pytanie: Czy to aż tak istotne, żeby starać się, żeby prezentowany obraz w głowie każdej osoby wyglądał tak samo? W końcu i tak nie będzie, więc co za różnica z jakim konkretnie odcieniem brązu czytelnik skojarzy jasnokakaowy?\nCytat: Co przede wszystkim rzuca mi się w oczy i najbardziej mnie mierzi, to zakrawające na grafomaństwo opisy banalnych rzeczy. [...] Oczy bohatera nie mogą być opisane w sposób pozwalający sobie wyobrazić, jakie naprawdę były, pojawia się tylko zawiłe, nielogiczne określenie, która nijak nie oddaje tychże oczu.\nDla rozjaśnienia miałem na myśli oczy mniej więcej takie.\nNo, ale bardziej lodowe i bardziej ogniste w środku. Czy to nie wygląda jak ognisko na szczecie góry lodowej? xD Dla mnie dokłądnie tak wygląda.\nNo i w tym rzecz. Mógłbym te oczy opisać jako błękitne z czerwonymi akcentami wychodzącymi od wewnątrz, ale taki opis jak dla mnie jest strasznie mdły i nie oddający tego co chciałem przekazać. Znowu podobna logika jak przy koniu. Nie miałem w zamiarze pokazywać czytelnikowi konkretnych oczu, a takie, które skojarzą mu się z ze spokojem i majestatem góry lodowej. Do mnie znacznie lepiej taki opis przemawia niż suche przedstawienie faktów.\nWięc pytanie: Myślisz, że takie niekonkretne opisy (które moim zdaniem celują w wyobraźnie i pozwalają czytelnikowi na wymalowanie własnego obrazu na podstawie tego z czym chcę żeby go kojarzył) w ogóle są niedopuszczalne, czy po prostu moja próba takiego opisy była do bani?\nBo lubię takie opisy i mój mózg nie chce tak łatwo zaakceptować, że nie mają sensu. Mogę nad nimi popracować, ale wolałbym ich nie porzucać.\nNo, to tyle z moich wątpliwości, bo przy dalszych przykładach (jak ocieranie się o siebie gór lodowych i inne takie) już tylko bym się powtarzał. Z cała resztą zgadzam się i przyjmuje pokornie ;).\nMusze przyznać, że ten prolog był pisany trochę na hura. Trochę czytałem o sposobie pisania, który nazywa się "pantser". Czyli pisanie co ma się w głowie nawet jeśli ma się tego nie wiele, co ma pomóc w trakcie wymyślić i ułożyć sobie w głowie plot opowiadania. Prolog był pisany właśnie tym sposobem. Wydaje mi się, że późnij jest już lepiej z budowaniem klimatu. No, ale nie wiem. Zobaczymy jak poprawie! Właściwie to nie. Napiszę na nowo ten prolog i będę pisał na nowo puki to nie zniknie:\nCytat: Ogólnie rzecz biorąc, kiepsko mi się to czytało.\n! (lub puki nie stracisz do mnie cierpliwości)\nBo błędy to tam jedno, ale jeśli kiepsko się to czyta, to nie widzę sensu poprawiać. Trzeba na nowo napisać.\nEDIT: Jeszcze jedno. Co do dialogów. Napisałaś, że u mnie kuleją. Przeczytałem właśnie temat z zapisem dialogów i dowiedziałem się sporo rzeczy, o których nie miałem pojęcia (dzięki!). Jednak było tam tylko o poprawnym zapisie dialogów. Pisząc, że kuleją miałaś na myśli tylko ich formę zapisu, czy ich treść i flow też?\n(10-07-2017, 20:41)Emejpi napisał(a): W mojej głowie kolor kakaowy wygląda mniej więcej tak:\nTaki koń to będzie bodajże dereszowaty.\nTu nie chodzi o to, z jakim brązem czytający skojarzy ten zwrot (swoją drogą to właśnie przy napisaniu po prostu "brązowy" dałbyś czytelnikowi pełne pole do wyobrażania sobie barwy, skoro dla ciebie to żadna różnica, to po co tak konkretyzujesz, że to akurat ten brąz, który ma jasne kakao? ). Tu chodzi o to, jak niepotrzebnie udziwniony on jest. Takie przymiotniki w tekstach literackich po prostu słabo brzmią. Język polski oferuje wystarczająco wiele określeń, by móc obejść się bez takich dziwactw, które od razu zwracają na siebie uwagę – w niepożądany sposób. Takie jest moje zdanie jako osoby, która widziała już naprawdę dziwne określenia i doszła do wniosku, że najlepsza jest w tym przypadku prostota.\nCytat: Dla rozjaśnienia miałem na myśli oczy mniej więcej takie.\nNie, nie wygląda. To są najnormalniejsze w świecie oczy. Niebieskie z odcieniem brązu wokół źrenicy, jeśli miałabym być dokładna.\nCytat: No i w tym rzecz. Mógłbym te oczy opisać jako błękitne z czerwonymi akcentami wychodzącymi od wewnątrz, ale taki opis jak dla mnie jest strasznie mdły i nie oddający tego co chciałem przekazać. Znowu podobna logika jak przy koniu. Nie miałem w zamiarze pokazywać czytelnikowi konkretnych oczu, a takie, które skojarzą mu się z ze spokojem i majestatem góry lodowej. Do mnie znacznie lepiej taki opis przemawia niż suche przedstawienie faktów.\nMój drogi, do ciebie jako autora tekstu każdy jeden zwrot z tego tekstu będzie lepiej przemawiał. Ale wiesz, jaka jest zasada w takim dodawaniu opisom poetyckości? Muszą mieć sens. Muszą być w jakikolwiek sposób logiczne. A w tym konkretnym opisie nie jest sensowne nawet to ognisko na szczycie góry lodowej, nie mówiąc już o używaniu tego określenia do opisywania oczu. Jeśli chcesz, żeby w tych oczach był majestat, to lepiej wyjść od konkretnego "Miał lodowate spojrzenie, z którego bił majestat i blablablabla, przywodziło na myśl blablabla" czy coś w tym guście, a nie bawić się w góry lodowe.\nCytat: Więc pytanie: Myślisz, że takie niekonkretne opisy (które moim zdaniem celują w wyobraźnie i pozwalają czytelnikowi na wymalowanie własnego obrazu na podstawie tego z czym chcę żeby go kojarzył) w ogóle są niedopuszczalne, czy po prostu moja próba takiego opisy była do bani?\nW żadnym razie nie uważam takich opisów za złe i pozbawione sensu – wręcz przeciwnie, nie lubię tekstów, w których opisy są "suche" i widać, że pisane bez polotu. Sama w swoim "pisarstwie" staram się szlifować umiejętność ich tworzenia. Ale, jak już wspominałam, forma nie powinna przeważać nad treścią. Jeśli wymyślności jest bardzo dużo, a treść jest banalna albo prawie jej tam nie ma, to jest źle. To tak, jakbyś dał mi nadmuchany papierek po cukierku – okej, ładnie wygląda, ale jak już pozbędę się tej ładnej otoczki, to nic tam nie ma. I jaki z tego pożytek? Jakikolwiek opis stworzysz, musi mieć to sens. Wszystkie moje uwagi odnośnie opisów odnoszą się do tych konkretnych opisów z twojego tekstu – a co mi w nich nie pasuje, wyszczególniłam chyba dość dokładnie. Wyobraźnia jest super, ale jako autor musisz mieć na uwadze to, że to, co dla ciebie jako autora (te wszystkie góry lodowe i kakaowe konie) wydaje się sensowne i głębokie, czytającego może po prostu ubawić albo sprawić, że uniesie brwi z powątpiewaniem. Z tego powodu sugeruję w tym przypadku celowanie w prostotę.\nCytat: Co do dialogów. Napisałaś, że u mnie kuleją. Przeczytałem właśnie temat z zapisem dialogów i dowiedziałem się sporo rzeczy, o których nie miałem pojęcia (dzięki!). Jednak było tam tylko o poprawnym zapisie dialogów. Pisząc, że kuleją miałaś na myśli tylko ich formę zapisu, czy ich treść i flow też?\nFormę zapisu. Same w sobie mogą być. Czytałam bardziej pasjonujące, nie ukrywam, ale to dopiero początek. Z oceną, czy pod względem treści i "flow", co kojarzy mi się, nie wiem czy słusznie, z rapem lub hip-hopem, poczekam jeszcze trochę.\nCieszy mnie twoje podejście do takiej krytyki, to się chwali. W wolnej chwili sięgnę po resztę i trochę się jeszcze nad tobą popastwię.\n11-07-2017, 21:18 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 11-07-2017, 21:28 przez Emejpi.)\nW między czasie zdążyłem zmienić zdanie. Robię krok w tył i zamierzam zacząć inne opowiadanie (krótkie, mniej wymyślne, mniej ambitne, mniej zobowiązujące). Za bardzo chciałem z tego zrobić coś dobrego. Myślę, że przed takim dużym projektem muszę pierw trochę potrenować.\nWięc możesz na tą chwilę odpuścić sobie przerabianie tego tekstu, gdyż zamierzam go na pewien czas odłożyć do szuflady i wrócić do niego, gdy mój poziom pisania dorówna ambicją tego projektu . No, wkrótce można się spodziewać początku nowego opa ode mnie .\nEDIT: Zobaczymy jak będzie z tym wkrótce bo niedługo wyjeżdżam na dwa tygodnie.\nChłopiec ze Świata... Kogo ? Cz I Svantewid 1 732 02-12-2018, 21:36


9 maja 2022, 10:58\nPrezydent Wołodymyr Zełenski: Wkrótce na Ukrainie będą dwa Dni Zwycięstwa. A ktoś nie będzie miał nawet jednego\nCałe wystąpienie Wołodymyra Zełenskiego z okazji Dnia Zwycięstwa nad nazizmem w II wojnie światowejFacebook/zelenskiy.official\nWołodymyr Zełenski z okazji rocznicy zakończenia II wojny światowejReuters\nFacebook/zelenskiy.officialWołodymyr Zełenski z okazji Dnia Zwycięstwa nad nazizmem w II wojnie światowej\nPutin jest skazany na porażkę, bo jest przeklęty przez miliony przodków, odkąd zaczął naśladować ich zabójcę. I dlatego straci wszystko - powiedział prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski w wystąpieniu z okazji Dnia Zwycięstwa nad nazizmem w II wojnie światowej. Dodał, że Rosja, zaczynając 24 lutego inwazję na Ukrainę, nastąpiła "na te same grabie, na których stawała noga każdego okupanta".\nOświadczenie prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego nagrane w centrum Kijowa zostało opublikowane w poniedziałek w mediach społecznościowych.\n- Jesteśmy dumni z naszych przodków, którzy razem z innymi narodami w koalicji antyhitlerowskiej pokonali nazizm. I nikomu nie pozwolimy anektować naszej historii – powiedział Zełenski. - W dzień zwycięstwa nad nazizmem walczymy o nowe zwycięstwo. Droga do niego jest ciężka, ale nie wątpimy, że wygramy – dodał.\nRelacja tvn24.pl: Trwa 75. dzień inwazji Rosji na Ukrainę\n- Nasz wróg marzył, że zrezygnujemy ze świętowania 9 maja i zwycięstwa nad nazizmem – dodał. Przypomniał, że w II wojnie światowej z nazistami walczyły miliony Ukraińców, zginęło ich osiem milionów i co najmniej 50 milionów ludzi na całym świecie.\nPrezydent Ukrainy Wołodymyr ZełenskiFacebook/zelenskiy.official\n- My nie mówimy (jak Rosjanie – red.): "możemy powtórzyć", bo chcieć powtórzyć 2194 dni wojny może tylko szaleniec. Ten, którzy już dzisiaj powtarza straszliwe zbrodnie reżimu Hitlera, naśladuje filozofię nazistów i kopiuje to, co robili oni – powiedział. - On jest skazany na porażkę, bo jest przeklęty przez miliony przodków, odkąd zaczął naśladować ich zabójcę. I dlatego straci wszystko – ocenił Zełenski.\n"To wojna dwóch światopoglądów"\n- Nie ma nic groźniejszego niż podstępny wróg, ale nie ma nic bardziej trującego niż fałszywy przyjaciel – powiedział, cytując słowa ukraińskiego poety i filozofa Hryhorija Skoworody. Kilka dni temu poświęcone mu muzeum zniszczyła rosyjska rakieta.\n- 24 lutego zrozumieliśmy tę prawdę, kiedy "fałszywy przyjaciel" rozpoczął wojnę. To nie jest wojna dwóch armii, to wojna dwóch światopoglądów – powiedział Zełenski, nazywając Rosjan "barbarzyńcami, którzy ostrzeliwują muzeum Skoworody i wierzą, że rakietami można zniszczyć ukraińską filozofię".\nJak dodał, "ona ich (Rosjan) drażni, jest im obca, przeraża ich - ona polega na tym, że jesteśmy wolnymi ludźmi, którzy idą swoją drogą".\nZełenski powiedział, że zaczynając 24 lutego inwazję na Ukrainę, Rosja nastąpiła "na te same grabie, na których stawała noga każdego okupanta na Ukrainie". - Przeżywaliśmy różne wojny, ale wszystkie miały taki sam finał. Naszą ziemię zasypywały kule i pociski, ale żaden wróg nie zapuścił tu korzeni – podkreślił, dodając, że "nie ma takich kajdan, które mogą związać naszego wolnego ducha".\n- Wcześniej czy później zwyciężymy. Czy to Orda, czy to nazizm, czy mieszanka jednego i drugiego – zapewnił. - Zwyciężymy, bo to jest nasza ziemia. Ktoś walczy za cara-batiuszkę, za Fuehrera, partię i wodza, a my – za ojczyznę – dodał Zełenski.\n- Wkrótce na Ukrainie będą dwa Dni Zwycięstwa, a ktoś nie będzie miał nawet jednego – zaznaczył ukraiński prezydent.\nŹródło zdjęcia głównego: Facebook/zelenskiy.official\nWładimir Putin przemówił podczas parady w Dzień Zwycięstwa\nZełenski na nagraniu w czerni i bieli: odrodziło się zło\n"Wkrótce na Ukrainie będą dwa Dni Zwycięstwa. A ktoś nie będzie miał nawet jednego"\nRosyjskie okręty na Morzu Czarnym. "Gotowe do przeprowadzania ostrzałów rakietowych"


Idzie wiosna - uwaga na biegaczy i rowerzystów! :: Prawo Drogowe\nNiewidoczni biegacze. Choć dzień sukcesywnie się wydłuża, to jednak wciąż stosunkowo wcześnie zapada zmrok. Jednocześnie wielu biegaczy odbywa treningi późnym popołudniem i wieczorem, po powrocie z uczelni czy pracy. To właśnie w godzinach 16-20 dochodzi do największej liczby wypadków z udziałem pieszych – w 2016 r. o tej porze miało miejsce aż 3 058 tego rodzaju zdarzeń*. Dla własnego bezpieczeństwa piesi powinni zadbać o to, by ich odzież posiadała elementy odblaskowe, zwłaszcza jeśli poruszają się poboczem jezdni. Nie zawsze tak się jednak dzieje. Dlatego szczególnie na drogach osiedlowych albo terenach pozamiejskich, gdzie brakuje chodników, kierowcy muszą uwzględnić to, że na ich drodze niespodziewanie może pojawić się pieszy – mówią trenerzy Szkoły Bezpiecznej Jazdy Renault.\n(Nie)bezpieczne przejścia dla pieszych. Szczególną ostrożność należy zachować także w okolicach przejść dla pieszych. W 2016 r. w wyniku nieustąpienia pierwszeństwa pieszemu w takim miejscu poszkodowanych zostało 3640 osób, w tym 206 pieszych poniosło śmierć*. Tymczasem przejście dla pieszych to z założenia przestrzeń, która ma zapewnić pieszym bezpieczeństwo, dlatego zbliżając się do niego, kierowca powinien zwolnić i uważnie obserwować okolicę.\nZostaw miejsce dla rowerzysty. Wiosną na drogi wracają też rowerzyści. Należy pamiętać, że choć rowery pozwalają rozwijać o wiele mniejsze prędkości niż pojazdy mechaniczne, to rowerzyści są pełnoprawnymi uczestnikami ruchu. Jednocześnie ze względu na to, że nie chroni ich karoseria czy poduszki powietrzne, kolizja drogowa jest dla nich wyjątkowo niebezpieczna.\nSłowa kluczowe biegacze piesi/ruch pieszych technika kierowania pojazdem warunki atmosferyczne


Łaska - Zduńska Wola - Strona 5 | ZdunskaWola24.pl\nTagi / Zduńska Wola\t/ Łaska\nRedakcja, 01.03.2016, 07:15\nMiejska Biblioteka Publiczna im. Jerzego Szaniawskiego w Zduńskiej Woli zaprasza na spotkanie autorskie ze Stanisławem Janickim - pisarzem i scenarzystą, krytykiem filmowym i historykiem kina, autorem programu telewizyjnego "W starym kinie". [więcej]\nAkcja "Kocham Polskę" 2016\nRedakcja, 14.02.2016, 11:12\nMłodzież Wszechpolska w całym kraju promuje akcję "Kocham Polskę". Wszechpolaków rozdających okazjonalne plakaty w Zduńskiej Woli, można było spotkać w okolicy parafii św. Antoniego przy ul. Łaskiej. [więcej]\nDyrgoń-Białowąs szefuje MDK\nRedakcja, 07.01.2016, 13:34\nAnna Dyrgoń - Białowąs jest już dyrektor Miejskiego Domu Kultury w Zduńskiej Woli. Spytaliśmy jakie ma wizje prowadzenia tej placówki. [więcej]\nOrkiestrowe cięcie u fryzjera w Zduńskiej Woli!\nRedakcja, 05.01.2016, 15:30\n- To niesamowite, że można usiąść na fryzjerskim fotelu, stać się piękniejszą albo piękniejszym, a jednocześnie wspomóc Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy! - mówi Jurek Owsiak, zachęcając do wizyty 10 stycznia w salonie fryzjerskim MIRA w Zduńskiej Woli. [więcej]\nPrzed północą minionej nocy samochód osobowy zderzył się z policyjnym radiowozem. Do wypadku doszło na skrzyżowaniu ulic Łódzka i Spacerowa w Zduńskiej Woli. [więcej]\nŁaska / według lokalizacji\nŁaska - wszystkie lokalizacjeŁaska - Zduńska WolaŁaska - Powiat zduńskowolskiŁaska - SzadekŁaska - ZapoliceŁaska - gmina Zduńska Wola


Polska zamknięta w dwóch drewnianych skrzynkach - Blogpublika.com\nPogrzeb „Inki” i „Zagończyka” chciałem przeżyć w ciszy. Tym bardziej, że nie udało mi się być w Gdańsku. I pewnie byłbym cicho do końca gdyby w sieci, obok czytanych na bieżąco relacji tych, którzy stawili się by towarzyszyć ostatniej drodze ppor. Danuty Siedzikówny i ppłk. Feliksa Selmanowicza nie zaczęto podawać głosów tych, którym dzisiejsze uroczystości a szczególnie obecność na nich przedstawicieli władz państwowych nie bardzo przypadły do gustu. Szczególnie wiele złośliwych komentarzy dotyczyło prezydenta Andrzeja Dudy klęczącego przed trumnami.\nNie ukrywam, ze cisnęły i nadal cisną mi się na usta ostre słowa pod adresem autorów tych komentarzy. Ale daruje je sobie bo nie wypada. Natomiast nie powstrzymam się od wyjaśnienia jak powinno się patrzeć na Prezydenta przed trumnami „Inki” i „Zagończyka”.\nTo nie Andrzej Duda klęczał tam, w bazylice mariackiej lecz w jego osobie Polska klęczała spłacając tym, którzy zachowali się jak trzeba dług w imieniu tych, którzy nie zawsze zachować się umieli.\nNie przypadkiem wypomniał to później Prezydent w swoim wystąpieniu, przypominając, że Polska, już wolna od zniewolenia wolała przez tyle lat jakieś osobliwe uwikłanie, cos na kształt syndromu sztokholmskiego niż uczciwe rozliczenie się ze swej wstydliwej przeszłości. Ledwie dwa lata minęło od innych dwóch pogrzebów. W maju 2014 r. bramy piekielne (mam taka nadzieję) przekroczył ostatni komunistyczny dyktator Wojciech Jaruzelski, odprowadzony nie tylko przez tych, którym wcześniej było z nim po drodze ale przez urzędującego prezydenta Komorowskiego, stado jego urzędników i ministra obrony Siemoniaka. Pól roku później śladem Jaruzelskiego podążył w stopniu pułkownika, odznaczony kilogramami orderów i odznaczeń, z towarzyszeniem wojskowej asysty honorowej Wacław Krzyżanowski, prokurator oskarżający „Inkę” i skutecznie domagający się dla niej kary śmierci.\nI właśnie za to obowiązkiem Rzeczpospolitej było klęknąć przed tymi trumnami.\nAle nie jest tak, że należało się to w imieniu Komorowskiego, Nałęcza, Siemoniaka. Bo chyba każdy z nas, których dotknęło to nieszczęście, że musieli żyć w PRL-u, ma mniej lub więcej na sumieniu.\n„Powiedzcie babci, że zachowałam się jak trzeba.” To w rozdzierający serce sposób dojrzałe zdanie „Inki”, dziecka przecież jeszcze, to wyrzut sumienia nas wszystkich. Bo wtedy ci, którzy zachowywali się przyzwoicie trafili albo do bezimiennych mogił albo do Rawicza, Wronek…\nNie twierdzę, ze cała reszta była nieprzyzwoita. Byli też i ci, o których na ich szczęście „czerwona zaraza” się nie upomniała.\nZawsze kiedy słyszę, że biliśmy zarazem „najweselszym” i „najbardziej niepokornym barakiem w obozie” obruszam się na tę kolosalną nieprawdę. Spośród tych „niepokornych” byliśmy jedynym, do którego ruskie czołgi nie musiały się fatygować. Byli w Pradze, wjechali do Budapesztu i nawet Berlin ich zmusił do odpalenia motorów w tankach. U nas miał ich kto zastąpić. Nadchodziły kolejne marce, czerwce, grudnie a zawsze się ktoś taki znajdował. Ale nie chcę tu nic wypominać Cyrankiewiczom, Gomułkom czy Jaruzelskim z Kiszczakami. Ośmieszyłbym się tylko.\nBo bardziej warto pochylić się nad tym drugim. Nad tym rzekomym naszym brakiem pokory, który miał się przejawiać kpiną. Co ponoć czyniło z nas ten „najweselszy” barak.\nNie wiem czy najwłaściwszym patronem tego baraku nie powinien być Józef Prutkowski. Mówiło się o nim, że uwielbiał (i co ważniejsze, mógł sobie pozwolić) przy komunistycznych notablach używać jako przekleństwa słów „O Matko Bosko Katyńsko”. Wiadomo też o nim było, że jak coś trzeba było z władzą załatwić, dobrze by w tym pośredniczył. Bo miał niezliczone wejścia.\nI na tym w mojej ocenia polegało niebycie przyzwoitym.\nIleż razy było tak, że jednego dnia w SPATIF-ie czy innym modnym miejscu jechało się po władzy a następnego jechało się do Modzelewskiego po paszport, do Wilhelmiego po protekcję a w latach późniejszych pisało się do Rakowskiego.\nI ja nawet nie mam tego za złe. Bo widać inaczej się nie dało. Ale z przyzwoitością nie miało to nic wspólnego. Bywa, że widok Paryża wart jest tego niebycia i nie zachowywania się jak trzeba.\nTego lata pierwszy raz odwiedziłem przepiękną Podkowę Leśną i leżące w jej granicach Stawisko. To tam, do pałacyku zbudowanego za pieniądze kapitalistów Lilpopów wracał z kongresów, uroczystości państwowych, z narad związku literatów budowniczy Polski Ludowej Jarosław Iwaszkiewicz. Kolejny pomnikowy przykład tego, że przez lata opłacało się być nieprzyzwoitym. Szmatą, oportunistą…\nI choćby za to, że wbrew temu, co było najważniejsze dla Danuty Siedzikówny, przez dziesięciolecia ułomna Polska uparcie promowała ułomnych duchem, dziś ma obowiązek klęczeć przed „Inką”.\nNie tylko dlatego, że tak należy ale i dlatego, że dopiero teraz mamy Polskę w której pod cmentarnej alei wydobyto wraz z kośćmi „Inki” i „Zagończyka” tę zakopaną przed laty przyzwoitość.\nPrevious story Kolejny nożownik w Niemczech. Krzyczał „Allahu akbar”. Pewnie miał kłopoty psychiczne, albo to wina polskich nacjonalistów\nNext story PAD mocno: Chciałbym podziękować tym, którzy budowali pamięć o Wyklętych na przekór komunistom i zdrajcom


Akcesoria do bramy Nice Mca2 do Wingo2024 Wingo3524 Centrala Sterująca - Opinie i ceny na Ceneo.pl\nNice Mca2 do Wingo2024 Wingo3524 Centrala Sterująca\nCentrala sterująca pre WINGO2024,3524\nCentrala Nice MCA2 MC424 Wingo 24V 2024 3524\nCentrala MCA2 MC424 do zastosowania w - wingo 2024- Wingo 3524- Xmetro- opcjonalnie Hyke bez encodera na 70% mocyzestaw zawiera. centrala wraz z obudową i wtyczkami + instrukcja. (dokładnie to co na zdjęciu). Gwarancja 24 miesiące. Towar wysyłamy zaprogramowany i sprawdzony przed wysyłką. Przesyłka z ubezpieczeniem. Towar dodatkowo zabezpieczony przed uszkodzeniem\nPolecane Przełącznik kluczykowy Separator do popiołu Radmor 5412 Termostat c 330 Siciny\nNajpopularniejsze Winfloor Kastel 80 Prawe Silver PARKSIDE PERFORMANCE Akumulatorowe narzędzie wielofunkcyjne PAMFWP 20V Li A1 Gerda Optima Tt 60 Hanover 6 Ns6 Krono Original Dąb Polski 8169 Makita DDF453RFX1


Dni Odolanowa 2015 - OSTROW24.tv - Ostrów Wielkopolski\nOstatni weekend lipca upłynął w Odolanowie pod znakiem świętowania. To już 23 edycja “Dni Odolanowa”, jednej z największych imprez plenerowych w południowej Wielkopolsce.\nTrwające 3-dni święto miasta to propozycje dla całej rodziny: pokazy, koncerty lokalnych twórców, wystawy,\na przede wszystkim muzyczne zespoły dla każdego pokolenia.\nMiasto odwiedziły również delegacje z miast partnerskich.\nW pierwszym dniu koncertowała grupa rockowa ,,RLC”, która zgromadziła grono publiczności. Oprócz tego odbyły się występy dzieci i młodzieży z Odolanowskiego Domy Kultury, pokazy grup tanecznych oraz pokaz taekwondo.\nPiątkowy wieczór zakończył występ grupy Mad Music Agency, dostarczając niemałych emocji i dobrej zabawy.\nSobotni poranek rozpoczęły zawody wędkarskie oraz Ogólnopolski Turniej Szachowo-Warcabowy -,,Odolanów 2015”.\nSzczególne uznanie należy się ,,Formacji Granicznej z okresu II RP”, która przybyła aż ze Szczecina i towarzyszyła nam przez całe Dni Odolanowa. Na terenie objętym festynem już w czwartek biwak rozbili członkowie Odolanowskiej Grupy Militarnej i ich goście, prezentujący historyczne pojazdy wojskowe i broń pola walki.\nWejście na ten teren prowadziło przez zrekonstruowany punkt kontroli jaki istniał do września 1939 r. na przebiegającej w pobliżu Odolanowa granicy polsko-niemieckiej. Nakładem pracy członków Odolanowskiej Grupy Militarnej powstał obiekt placówki granicznej. Zwiedzający otrzymywali pamiątkowy paszport odolanowski, w którym potwierdzano przekroczenie „granicy” okolicznościowym datownikiem.\nDużym zainteresowaniem cieszyła sie wystawa malarska ,,Maryja z Częstochowy” profesora Tadeusza Gaworzewskiego. Wystawę można nadal obejrzeć w Odolanowskim Domu Kultury, na którą serdecznie zapraszamy.\nSobotni maraton gwiazd rozpoczął koncert zespołu ,,Lorem” oraz zespołu ,,Garash”. Wieczór rozpoczął się życzeniami i toastem Burmistrza Miasta i Gminy Odolanów Mariana Janickiego.\nGwiazdą sobotniego wieczoru była grupa ENEJ. Koncert zgromadził liczne grono zarówno młodszych widzów jak i starszych. Następnie rozpoczęła się zabawa pod gwiazdami z zespołami: AKORD MUSIC oraz grupą Zodiak. Pokaz sztucznych ogni i zabawa pod gwiazdami zamknęły sobotni program artystyczny.\nNiedzielne popołudnie upłynęło pod znakiem koncertów gier i zabaw dla najmłodszych jak i pokazem sztuk walki zapaśników UKS ,,Bartosz”. W trakcie trwania uroczystości uczczono pamięć Funkcjonariuszy Straży Granicznej zamordowanych w 1940 roku w Katyniu i Ostaszkowie, służących w odbyło się w obecności rodzin Funkcjonariuszy SG zamordowanych z rąk NKWD.\nW uroczystości brali udział p. Alicja Bothur -wnuczka przewodnika SG -Andrzeja Ptaka, urodzonego w Kurochu, p .Waldemar Bocheński-wnuk Komendanta Józefa Bocheńskiego oraz wnuczka Porucznika SG Mikołaja Rudenko -p. Anna Bielecka. Do uroczystego wkopania dębów zostali zaproszeni-Burmistrz GiM Odolanów -p. Marjan Janicki, Przewodniczący Rady i Gminy p. Jan Prokop oraz Wiceburmistrz GiM Odolanów- p .Krystyna Wiertelak. W uroczystości wzięli udział Funkcjonariusze Straży Granicznej oraz Odolanowska Grupa Militarna z p. Czesławem Prokopem i p. Krzysztofem Królem.\nDużym zainteresowaniem cieszył się pokaz Ośrodka Szkoleń Specjalistycznych SG z Lubania, który wzbudził wiele emocji.\nNa odolanowskiej estradzie pojawił się Mariusz Kalaga, który w klimacie country przypomniał znane przeboje, standardy muzyki tanecznej i rozrywkowej, a także największe przeboje Roya Orbisona w polskojęzycznej wersji.\nGwiazdą niedzielnego wieczoru był koncert formacji ,,Czerwone Gitary”, który zgromadził liczne grono publiczności.\nOstatni dzień święta miasta zakończyła zabawa z zespołem Blue Stage.\nOrganizatorzy dziękują wszystkim uczestnikom za przybycie i atmosferę podczas tegorocznych Dni Odolanowa. Dziękujemy wszystkim służbom, które włączyły się w przygotowanie tegorocznego święta miasta. Szczególne podziękowania należą sie sponsorom, którzy wsparli organizację XXIII DNI ODOLANOWA.\n…..a odolanowska orkiestra to grała na dniach odolanowa, bo jakoś nikt nawet nie wspomniał !!!\nZawsze zastanawiam się kto słucha takiego badziewia , to jest totalna wiocha, a swoją drogą to chyba Odolanów spuścił z tonu, z doborem gwiazd w tym roku.\nCzy inspiracją nazwy ukraińskiego zespołu “Enej”, był ten zbrodniarz wojenny który był mordercą Polaków? http://www.ivrozbiorpolski.pl/index.php?page=olijnyk


Sklep Inter-Vion Akcesoria Inter-Vion - Makeup Passion - CLASSIC EYESHADOW NO. 095 - Pędzel do aplikacji cieni\nMakeup Passion - CLASSIC EYESHADOW NO. 095 marki Inter-Vion. Pędzel do makijażu. Posiada płaski, języczkowy kształt, który umożliwi precyzyjną aplikację cieni na powiekach. Produkt został wykonany z dwukolorowego, syntetycznego włosia, które jest łatwe w utrzymaniu czystości. Ponadto, włóknina jest bardzo delikatna, dzięki czemu nie podrażni nawet najbardziej wrażliwej skóry. Miedziana skuwka perfekcyjnie komponuje się z trzonkiem w czarnym odcieniu.\nUmożliwi aplikację kosmetyków na powiekach.\nWłosie jest mile, dośc sztywno ułożone. Wykonanie pędzla bardzo estetyczne.\nPędzel jest świetny. Ma miękkie włosie. Dobrze aplikuje się nim cienie.


a się z komputerów czy, dokładniej rzecz ujmując, z odpowiednich oprogramowań. To ewidentnie znak czasów, w jakich przyszło nam żyć i musimy ten stan rzeczy po prostu zaakceptować,\nDodane: 04-03-2021 05:35\nPoradnik dla pacjenta - o nowoczesnej stomatologiiPożyczć meble w nowy sposób4 Zaskakująco Skutecznych Sposobów Aby naprawić klimatyzacjęRadzimy jak sprowadzić auto z Niemiec taniejTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie Znaleźć Dobrego PrawnikaCzy można naprawić laptopa w nocy?Lepsze sposoby jak korzystać z porad prawnychChłodzić co2? Dokładnie!Pulsar BHPTanie pozycjonowanieMeble na imprezęNawadniać ogród? Jak ekspert!11 Największych Błędów Na Drodze Aby zobaczyć pokaz tańca Warszawa, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Czy możesz bhp?Lepsze metody jak szkolić z bhp w GorzowiePożyczć meble w nowy sposóbTylko tutaj więcej informacji o tym jak kupić roletyAle jak wyjść cało z dachowania?Tylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie uzyskać porady prawneJak przyjemnie szkolić z bhp w Białymstoku? How cool to buy us auto parts? Kilka faktów jak kupić klimatyzatorCzy sposób na to jak w 2020 znaleźć kardiologa jest trudny?Czy opłaca się włączyć klimatyzację?Skuteczne pozycjonowanieTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie kupić klimatyzacjęSzukam sposóbów jak prowadzić sprawy prawneKrok Po Kroku Instrukcja Aby zorganizować pokaz tańcaCzy można dokupić klimatyzację we własnym domu?Czy żeby kupić suanę potrzebne są studia?


Samorządowcy kontra resort edukacji - RMF 24\nSamorządowcy kontra resort edukacji\nSobota, 24 listopada 2001 (09:25)\nSamorządowcy krytykują nowelizację ustawy o reformie szkolnictwa. Nie pomogło nawet to, że gorąca orędowniczka zmian - Minister Edukacji Narodowej i Sportu, Krystyna Łybacka spotkała się wczoraj z przedstawicielami władz powiatów. Strony miały uzgodnić tworzenie siatki szkół ponadgimnazjalnych.\nPrzedstawicielom lokalnych władz nie podoba się przede wszystkim fakt, że pani minister nie zaprosiła ich do rozmów w momencie tworzenia ustawy. Postawieni przed faktem, muszą po prostu wykonać wolę szefowej resortu. W rozmowach samorządowców dominował temat jak sobie poradzić z krótkim okresem na wykonanie ustawy, czyli stworzeniem czterech typów szkół: „Wiadomo, że jest wigilia i Boże Narodzenie i żeby teraz przystąpić do tworzenia trzeba będzie pewne rzeczy powymyślać i przeforsować a potem patrzeć co z tego wyniknie. My jesteśmy poważni i tę ustawę wykonujemy.” – mówi Antoni Jankowski prezes Związku Powiatów Polskich. Na wprowadzenie nowej siatki szkół ponadgimnazjalnych, samorządy mają czas do 1 stycznia. Minister edukacji wyraża jednak nadzieję, że ten czas wystarczy samorządom. Teraz Krystyna Łybacka stara się ustalić z samorządowcami sposoby wykonania swoich decyzji. Posłuchajcie też relacji warszawskiego reportera RMF – Romana Osicy.\nSejm postanowił ostatnio, że powinny być cztery rodzaje szkół ponadgimnazjalnych. Obok liceów ogólnokształcących i szkół zawodowych, mają pozostać technika. Do tej listy mają dołączyć także licea profilowane.\nNewsSLD nadal chce przyspieszenia wyborów do samorządów\nNewsWybory samorządowe będą korzystne dla dużych ugrupowań\nNewsWybory samorządowe w czerwcu?\nNewsJest siatka szkół ponadgimnazjalnych


Wąż do granulatu PUR Średnio lekki TM104 fi 45 trudnościeralny, 1-TM-02-0045, wąż do transportu granulatu PUR-SL TM104 DN 45, wąż z poliuretanu przeźroczysty zbrojony 45 mm, Wąż elastyczny ssący przesyłowy PUR SL TM104 DN45, Wąż spiralny elastyczny PUR\nStrona głównaWęże przemysłoweTyp Średnio Lekki gr. 0,9 mmWęże / Przewody techniczne PUR TM110 średnio lekkiWąż poliuretanowy PUR Średnio Lekki TM fi 45\n60,52 zł / m\n57,33 zł / m\nWąż do granulatu PUR Średnio lekki TM104 fi 45, trudnościeralny, do transportu grawitacyjnego i pneumatycznego: materiałów sypkich, trocin, wiór, pyłów ceramicznych, piasku, żwiru, podgrzanych granulatów, roztworów wodnych, zawiesin, szlamu w temperaturze do 104oC. Wąż wyciągowy nadmuchowy PUR-SL TM104 DN 45 z poliuretanu, przeźroczysty, zbrojony do odciągów i odpylania. Wąż elastyczny ssący przesyłowy PUR SL TM104 DN45 posiada wygładzoną ściankę wewnętrzną dzięki czemu poprawiono przepływ medium i odporność na ścieranie. Przewód spiralny elastyczny PUR-SL TM 45 z powodzeniem stosowane w przemysłowych i drogowych maszynach czyszczących. Wąż elastyczny PUR SL TM 45mm używane jako tłumik drgań w centralnych instalacjach odpylania i napowietrzania. Odprowadzenie ładunków statycznych poprzez uziemienie spirali. Podwyższona odporność temperaturowa do 104oC.\nwąż do granulatu PUR SL TM fi 45, wąż ssawny PUR SL TM fi 45, przewód ssawny PUR SL TM fi 45,\nwąż fi 45mm gładki wewnątrz i karbowany z zewnątrz,\nwąż do transportu granulatu Pur tm104 fi 45,


50 plaż Pagu - 2018 - strona 58 | Cro.pl - Chorwacja Online\nPosty: 874 » pierwszy nieprzeczytany | Strona 58 z 59 | idź do strony 1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950515253545556575859 | 1 ... 55, 56, 57, 58, 59\nnapisał(a) kaeres » 19.07.2020 13:43\nDoczytaj ten wątek bo opisuje również przygodę z wypożyczeniem łódki motorowej.\nnapisał(a) Rozz » 19.07.2020 14:02\nkaeres napisał(a): Doczytaj ten wątek bo opisuje również przygodę z wypożyczeniem łódki motorowej.\nDzieki za szybka odpowiedz, . Wlasnie lece punkt po punkcie, plaza po plazy , a bede tam juz od 27 lipca .\nnapisał(a) Habanero » 20.07.2020 16:27\nSuper relacja! Bardzo pomocna, zaoszczedzi mi mnostwo czasu na samotnym poszukiwaniu tych wszystkich miejsc.\nPoniewaz w tym roku anulowano juz mi dwa wakacyjne wyjazdy, postanowilismy po raz pierwszy odwiedzic Chorwacje i padlo wlasnie na Pag. Naprawde bardzo sie ciesz, ze trafilem na to forum.\nChcialbym, takze sie dowiedziec czy znacie moze jakies godne polecenia wypozyczalnie lub osoby prywatne co wypozyczaja pontony lub lodzie, czy raczej kazdy wozi swoje z Polski?\nSuper, cieszę się, że relacja przypadła do gustu\nŻyczę udanego wypoczynku na Pagu\nnapisał(a) Bidon » 21.07.2020 12:18\nhttps://www.24sata.hr/news/vlasnik-apar ... vao-706945\nnapisał(a) empire13 » 22.08.2020 07:17\nOd niedzieli jestem na Pagu i szukając miejsc do plażowania zaczynam od tego tematu. Wszystkich pewnie nie odwiedzę, skupię się na najciekawszych, zwłaszcza do snoorkowania.\nDelfinka ma idealny żwirek i jest tam pełno rybek przyzwyczajonych do stałych godzin karmienia\nTo mój nr 2 wśród plaż Bošany. W zasadzie znajduje się w miejscowości Sv Marija, to jednak patrząc na cały rezerwat Dubrava - Hanzina, uważam ją za drugą najpiękniejszą, zaraz po plaży Elena ( część za skałkami ) w Sv Marko\nDelfinka jest najłatwiej dostępną ze wszystkich plaż w rezerwacie i przez to cieszy się dużym wzięciem\nBardzo fajna plaża. Łatwy dostęp czyni ją dosyć obleganą. Do snoorkowania warta polecenia, widoki wspaniałe.\nHabanero napisał(a): PLAŻA FURNJE\nTym razem wybraliśmy się do Lun, nie dla jego gaju, ale dla plaży, która słynie z bardzo bogatego życia podwodnego.\nW istocie tak było, nie zawiedliśmy się, a to co kryje pod wodą Uvala Furnje, przechodzi wszelkie wyobrażenia.\nSnurkując w Cro, jeszcze nigdy nie trafiliśmy na tak dużą ławicę oswojonych rybek\nZałącznik furnje.png nie jest już dostępny\nŁatwo przegapić zejście na plażę. Gdyby nie łódź na dole z czwórką Włochów to pewnie chodzilbym w lewo i w prawo głównym traktem\nChyba dużo osób czyta cro.pl bo po nas zeszły jeszcze 3 pary polskojęzyczne a po chwili czteroosobowa polska rodzina\nTeż bardzo fajna plaża. Do snoorkowania dobra, zwłaszcza na boki wśród skał. Po odpłynięciu od brzegu widać że kolejnych plaż nie ma ani po lewej, ani po prawej stronie. Jest to chyba jedynak w tej części wyspy.\nCzas w końcu poszukać Maskalic. Za pierwszym razem się nie udało i w końcu wylądowałem gdzieś w okolicy veli bok lub Mali bok. Plus że prawie w ogóle ludzi nie było (ostępy kilkaset metrów), minus to piaszczyste dno.\nnapisał(a) Habanero » 22.08.2020 09:33\nNa Velim Boku ten piaseczek był najlepszy jaki spotkałem w Chorwacji Do tego woda była bardzo ciepła, ale snurkowanie, faktycznie, można sobie odpuścić. Na Furnje odwrotnie, ta ilość rybek mnie powaliła, zwłaszcza gdy się do wody weszło z kawałkiem chleba. Maskalić dla mnie nr 1 wśród chorwackich plaż. Gdybym miał możliwość teleportacji w tym momencie, to właśnie tam. Raj Panie, raj\nnapisał(a) empire13 » 22.08.2020 09:36\nBędę robić jeszcze jedno podejście do Maskalic. Jedyne miejsce do zaparkowania to ten parking przed furtką przy zejściu do veli bok?\nWjechałem za bramę i minąłem po prawej stronie ogrodzony budynek.\nZastanawiam się czy można tam wjeżdżać i czy nie będzie bliżej do plaży.\nnapisał(a) Habanero » 22.08.2020 09:43\nempire13 napisał(a): Będę robić jeszcze jedno podejście do Maskalic. Jedyne miejsce do zaparkowania to ten parking przed furtką przy zejściu do veli bok?\nWjechałem za bramę i minąłem po prawej stronie ogrodzony [url=budynek]44.472026,15.050471[/url].\nZostaw samochód na parkingu przy V.Bok przed bramą. Za bramą w prawo, krótka wspinaczka po skałkach (ok. 100m) i potem w cały czas w dół ścieżką. Tu dokładny opis drogi 50-plaz-paga-t54499-480.html#p2032705\nnapisał(a) Mikromir » 22.08.2020 11:45\nKonradzie, muszę też parę słów napisać, ponieważ podczas tegorocznego pobytu na Pagu często korzystałam z Twojej relacji, za którą raz jeszcze dziękuję.\nUvala Furnje - świetna. Mogłam na parę chwil jakby przenieść się na Hvar. . Było bardzo przyjemnie, zwłaszcza że plażowaliśmy najpierw z tylko jedną inną rodziną (oczywiście z Polski), a później już zupełnie sami. Sama droga przez las piniowy dostarcza wrażeń rodem jak z innej wyspy.\nPlaża Maskalić - bardzo fajna, ale rodzina nie dała jej 1 miejsca. Bardziej podobały im się obydwa Zatony w tej okolicy. Może dlatego, że wszędzie tam w wietrzny dzień byliśmy zupełnie sami. Kierując się Twoją wskazówką wybraliśmy się na wędrówkę podczas wiatru (a tego nam nie brakowało ), gdy nic nie pływało na morzu, ale chyba trochę przesadziłam, bo w drodze raz po raz wiatr strącał moją córkę ze ścieżki. Ostatecznie widokowo było przecudnie, ale z pływania niewiele wyszło - wiatr, fale, zimna woda. Nie mniej jednak wycieczka była super. Szliśmy jednak początkowo trochę inaczej - trochę dalej szutrówką niż Wy, a potem skręciliśmy w prawo na oficjalnie oznakowany szlak / ścieżkę. Wydaje mi się, że było wygodniej niż po skałach zaraz za bramą, choć odrobinę "okrężnie", dokoła sterczącej tam skały. Dotarliśmy ścieżką do murku i dalej po Twoich śladach.\nVeli Bok - bardzo fajny na plażowanie z tej strony Pagu. Małe plaże za Mali Bok okazały się dostępne z lądu, a ta maleńka wzgardzona przez Was bardzo mi się spodobała. Była kameralna i pusta.\nBeritnica rozczarowała mnie duża liczbą ludzi, a do furii doprowadzili Włosi z boomboxem. Minęliśmy całe towarzystwo i plażowaliśmy dużo dalej w stronę Slanej. Tam było świetnie i odludnie. Mam wrażenie, że Beritnica powoli zamienia się w Rucicę.\nSlana - wreszcie do niej dotarliśmy, lądem. Zrobiła na mnie duuuże wrażenie ogromem skał wokoło, niesamowitym kamiennym krajobrazem i wpisaną w niego historią. Chłopcy poskakali trochę po stopniach wbitych w skały, co też było ciekawe. Mnóstwo tam plaż ciągnie się wzdłuż skał, nie spodziewałam się, ale niestety łódka niezbędna by do nich dotrzeć.\nPlaże za Bošaną mieliśmy na wyciągnięcie ręki stacjonując w Sv. Marko. Nigdy nie zapomnę relaksujących poranków bez dzieci i innych plażowiczów na pustej jeszcze Klarze, Elenie i innych bardziej ukrytych małych plażach w okolicy. Filino odwiedziliśmy tylko podczas spaceru wieczorem i byłam trochę rozczarowana pozostawionymi na niej śmieciami.\nUrlop bardzo się udał - także dzięki Twoim wskazówkom. Wielkie dzięki!\nnapisał(a) Habanero » 22.08.2020 12:14\nBardzo się cieszę, że mogłem pomóc i jestem pod ogromnym wrażeniem Waszych pieszych eskapad.\nDo Slanej pieszo ,. ..chętnie bym poszedł, ale u mnie dziewczyny wszczęłyby niestety bunt.\nZ łódki widzieliśmy te wszystkie plaże między Beritnicą i Slaną , coś wspaniałego\nDzięki za info o łatwiejszej wersji dojścia do Maskalić, my tam nie dotarliśmy i fajnie wiedzieć, że jest taka możliwość.\nNo i pójście za M. Bok i tamtą prerię bardzo chciałbym zobaczyć w Twojej relacji\nNapisz ją, proszę, bo taka eksploracja warta jest udokumentowania.\nNa koniec powiem, a w zasadzie powtórzę; plaże, które są dla mnie najpiękniejsze oceniam z perspektywy pobytu na nich i być może w innym terminie ranking wyglądałby inaczej. Widzę, że masz podobnie i być może Maskalić w taki dzień jak ten, który Wam się przytrafił , też byśmy tak odebrali. Podobnie z Beritnicą i włoską ekipą\nNajpiękniejsze wspomnienia z paškich plaż mamy z Maskalić i Sv. Marko ( za skałami oczywiście ) Tam było cudownie\nnapisał(a) majkik75 » 22.08.2020 19:58\nMikromir napisał(a): Konradzie, muszę też parę słów napisać, ponieważ podczas tegorocznego pobytu na Pagu często korzystałam z Twojej relacji, za którą raz jeszcze dziękuję.\nJa się tutaj też dopiszę\nKonradowi, też będę dziękował, ale wszystko w swoim czasie\nI pytania od razu mam: do Maskalic nam się nie udało Próba była, ale nie mogłem znaleźć drogi ... Czy mogłabyś, ewentualnie Ty Konrad, jakoś łopatologicznie opisać jak tam dojść ? Był parking koło wciętego klifu, była brama, ale za cholerę nie mogłem znaleźć ścieżki ?\nCo do Slany, próby nie było, ale z Beritnicy rozumiem, jest jakoś chociaż oznakowane przejście, jak z Rucicy do Beritnicy ciągle są czerwone kółka sprajem na skałach ?\nnapisał(a) Habanero » 22.08.2020 23:24\nmajkik75 napisał(a): ....\nMichał, przejrzyj jeszcze raz ten odcinek relacji 50-plaz-paga-t54499-480.html#p2032705\ni jak będziesz mieć pytania, to chętnie odpowiem. Na wzgórze (100m ) nie ma ścieżki. Wchodzimy po skałkach i dopiero na grzbiecie tego wzniesienia kierujemy się w prawo i idziemy w stronę murka, za którym zobaczysz ścieżkę, która zaprowadzi Was w dół do zaznaczonych plaż.\nDanusi wersja jest nieco dłuższa i lepiej oznaczona, więc poczekajmy na Jej wskazówki.\nnapisał(a) Mikromir » 23.08.2020 08:47\nHabanero napisał(a): Na wzgórze (100m ) nie ma ścieżki. Wchodzimy po skałkach i dopiero na grzbiecie tego wzniesienia kierujemy się w prawo i idziemy w stronę murka, za którym zobaczysz ścieżkę, która zaprowadzi Was w dół do zaznaczonych plaż.\nWłaśnie ten brak ścieżki (którego zresztą byłam świadoma na podstawie opisu Konrada) sprawił, że sprawdziliśmy, czy dalej nie ma przypadkiem jakiegoś łatwiejszego podejścia. Poszliśmy dalej szutrówką i znaleźliśmy oznakowaną jako szlak ścieżkę odbijającą w prawo. Po prostu z innej strony ominęliśmy tę skalistą górkę na prawo od szutrówki. Pożyczyłam sobie mapkę Konrada i naniosłam naszą trasę kolorem zielonym (tak mniej więcej, oczywiście):\nDroga bardziej okrężna, ale praktycznie cały czas aż do Zatonów szliśmy oznakowanym szlakiem po w miarę wygodnej choć wąskiej ścieżce. Najpierw trochę pod górkę, pod skałami po prawej ręce, potem już w dół. Nie mam wielu zdjęć z trasy, ale poniżej wklejam jedno z drogi powrotnej tym samym szlakiem, gdzie orientacyjnie zaznaczyłam miejsce odbicia z szutrówki na ścieżkę - o ile pamiętam niedaleko rozwidlenia szutrowej drogi:\nOstatnio edytowano 23.08.2020 12:39 przez Mikromir, łącznie edytowano 1 raz\nnapisał(a) Mikromir » 23.08.2020 12:26\nmajkik75 napisał(a): Co do Slany, próby nie było, ale z Beritnicy rozumiem, jest jakoś chociaż oznakowane przejście, jak z Rucicy do Beritnicy ciągle są czerwone kółka sprajem na skałach ?\nTak, z Beritnicy do Slanej prowadzi oznakowany szlak. Z drogi powrotnej pamiętam, że ścieżka zaczyna się przy zejściu na Beritnicę, ale jeszcze kawałek nad plażą (choć my podchodziliśmy do szlaku na przełaj, dużo dalej, od plaży za Beritnicą). Tu na zdjęciu widać mniej więcej na jakiej jest wysokości - nie pamiętam tylko, czy oznakowanie zaczynało się już tam...\nBiegnie dalej w stronę tej samotnej skały, ulubienicy wspinaczy - to chyba Stogaj? - a potem pod skałami wysoko nad wodą w stronę Slanej. Dość wygodna, choć wąska ścieżka, oznakowana jak szlak. Na koniec w Slanej przechodzi w starą kamienną drogę, którą budowali więźniowie. Parę zdjęć obrazujących trasę:\nnapisał(a) majkik75 » 23.08.2020 12:42\nMikromir - dziękuję, koniecznie jeszcze kiedyś będę musiał sprawdzić Twoja wersja wydaje mi się bardziej "łatwiejsza" choć pewno odrobinę dalsza.\nCo do Slany, tak kombinowałem, że chyba to jest ta droga, widziałem tam ludzi idących, ale nie podjąłem już próby. Też do uzupełnienia kiedyś.\nKonrad - Twoją mapkę to ja nawet miałem odpaloną na miejscu Ale nie mogłem nic znaleźć wskazującego właśnie jak iść, a po skałkach, tak "w ciemno" nie chciałem ryzykować, tym bardziej, ze już było po 17 więc trochę za późno by kombinować z chodzeniem ...\nAle obowiązkowo te dwa miejsca muszę kiedyś uzupełnić\nPosty: 874 | Strona 58 z 59 | idź do strony 1234567891011121314151617181920212223242526272829303132333435363738394041424344454647484950515253545556575859 | 1 ... 55, 56, 57, 58, 59\n50 plaż Pagu - 2018 - strona 58


Wojewódzka i Miejska Biblioteka Publiczna w Rzeszowie / Fotoreportaże 2011r. / DKK w Gorzycach / Daniel Tammet: "Urodziłem się pewnego błekitnego dnia"\nDaniel Tammet: "Urodziłem się pewnego błekitnego dnia"\nTematem dyskusji lutowego DKK była książka Daniela Tammeta - „Urodziłem się pewnego błękitnego dnia. Pamiętniki nadzwyczajnego umysłu z zespołem Aspergera.” U autora książki zdiagnozowano zespół Aspergera - chorobę mieszczącą się w spektrum zaburzeń autystycznych. Daniel cierpi także na rzadki stan zwany syndromem sawanta – mówimy o nim wówczas, gdy osoba upośledzona posiada ponadprzeciętne zdolności, zazwyczaj połączone z genialną pamięcią. Autor w książce opowiada o swoim niełatwym dzieciństwie i dorastaniu, a także problemach, z którymi styka się na co dzień jako dorosły człowiek. Poznajemy go jako niesamowitego geniusza, który włada 11 językami, stworzył jeden całkiem nowy język, a także fascynuje się liczbą pi: potrafi podać ponad 22 tysiące cyfr po przecinku. Klubowiczki stwierdziły, że książka Tammeta jest o tyle niezwykła, że rzadko zdarza się, abyśmy mogli poznać świat wewnętrzny osoby dotkniętej autyzmem. Powieść pokazuje też, jak ważne w chorobie jest wsparcie rodziny. Jolanta Pajdosz


Rusza finał sezonu mistrzostw świata, Kajetanowicz walczy o tytuł! - Kajto.pl - Kajetan Kajetanowicz\nczwartek, 18 listopada 2021 / Kategoria: Aktualności\n– Rajd Monza zdecyduje o kształcie końcowej tabeli mistrzostw świata, w której obecnie prowadzimy. Jestem gotowy na bardzo wymagający rajd i walkę na ułamki sekund. Gdzieś z tyłu głowy mam świadomość, jak ważna to dla mnie runda, ale muszę być w pełni skoncentrowany na szybkiej i równej jeździe. Chcę się cieszyć każdym kilometrem tej rywalizacji i oczywiście wygrać, ale bez względu na wynik, jestem z nas dumny. Ten rajd można podzielić w zasadzie na dwie części. Pierwszą, której odcinki specjalne wytyczone są na torze i drugą, gdy wyjeżdżamy w góry. Rok temu dobór opon był naprawdę trudny ze względu na niskie temperatury i opady śniegu. Teraz ta decyzja wcale nie jest łatwiejsza i choć przyczepności jest miejscami o wiele więcej, to zmieniać się ona będzie niemal na każdym zakręcie. Do tego dochodzi brud, błoto i szuter wyrzucany na drogę z cięć, na co również musimy uważać. Wybranie odpowiedniego zestawu opon będzie kluczowe. Doświadczenie w tym rajdzie sprzed roku na pewno się przyda, ale musimy podejść do tej rywalizacji jak do kolejnego, zupełnie nowego rozdziału\nRajd Monza rozpocznie się od odcinka testowego, który zostanie rozegrany w czwartek (18 listopada), po godzinie 18. Walka na czas wystartuje w piątek. Na zawodników czekają rozgrywane w górach i przejeżdżane dwukrotnie odcinki Gerosa (10,96 km) oraz Costa Valle Imagna (22,11 km). Po przerwie na rutynowy serwis zawodnicy będą rywalizować na torze Monza w ramach odcinków Cinturato (14,49 km) (pokonywany dwukrotnie) oraz Grand Prix (10,29 km). Sobotnia pierwsza pętla to powrót na górskie odcinki. Zawodnicy dwa razy pokonają odcinki San Fermo (14,80 km) oraz Selvino (24,93 km) – najdłuższy odcinek rajdu. Na koniec dnia załogi wrócą na tor Formuły 1, by dwukrotnie zmierzyć się z odcinkiem Sottozero (14,39 km). Niedzielne zmagania zainauguruje odcinek Grand Prix, po którym zawodnicy przystąpią do oesu Serrglio (14,62 km). Jego drugi przejazd, który rozpocznie się o 12:18, stanowić będzie dodatkowo punktowany Power Stage.


Przyszłość potrzebuje otwartości: to oznacza podczas projektowania rozwiązań dla kolejnictwa przekazywanie informacji związanych z interfejsem w sposób zrozumiały i ustrukturyzowany. Tylko w ten sposób można korzystać z wiedzy pozwalającej na optymalną identyfikację i spełnienie wszystkich wymogów związanych z poszczególnymi projektami.\nProjektowanie indukcyjnych czujników koła z uwzględnieniem tej filozofii przynosi wiele konkretnych korzyści. Sygnał czujnika jest udostępniany przez otwarty interfejs bez zmian i bezpośrednio, dzięki czemu całkowicie indywidualnie można zapewnić wdrożenie oraz ewaluację. Bezpośrednia integracja umożliwia ponadto maksymalny poziom uszczegółowienia analizy. Ponieważ nie są potrzebne żadne specjalne jednostki analizujące, do minimum zmniejsza się liczba potrzebnych komponentów sprzętowych, wykorzystywane miejsce i energia oraz związane z tym koszty.\n„Przekonanie, że czujnik koła z otwartym interfejsem analogowym może dać znaczące korzyści integratorom systemów i użytkownikom, było siłą napędową projektowania modelu RSR110. Ten czujnik koła łączy w sobie solidność i niezawodność oraz jest pierwszym w naszym asortymencie, dostępnym całkowicie bez jednostki analizującej. Nasi klienci mogą wykorzystywać sygnał czujnika dokładnie tak, jak wymaga tego zastosowanie” — mówi Manfred Sommergruber, Technical Sales Manager w firmie Frauscher, opowiadając historię tego produktu.\nCzujniki koła z otwartym interfejsem umożliwiają indywidualne analizy.\nRównież w przypadku otwartego interfejsu wersja cyfrowa jest korzystniejsza w porównaniu do interfejsu analogowego w szczególności pod względem szybkiego wykonania integracji. Różne systemy wykrywania koła firmy Frauscher wykorzystują do tego specjalne jednostki analizujące. Uzyskane w ten sposób sygnały cyfrowe przechodzą ewaluację wstępną, która umożliwia dalsze szybsze przetwarzanie danych.\n„Po wdrożeniu RSR110 w wielu projektach uzyskaliśmy pozytywne opinie z różnych rynków. Jednocześnie podczas wielu rozmów dowiedzieliśmy się, że niektórzy klienci nie potrzebują wcale informacji tak dokładnych, jak umożliwia to sygnał analogowy. Zamiast tego w niektórych przypadkach wystarczał wstępnie przeanalizowany sygnał cyfrowy wraz z interfejsem cyfrowym” — mówi Manfred Sommergruber. „Zdecydowaliśmy się więc na zaprojektowanie Wheel Sensor Signal Converter WSC, który przekształca sygnał analogowy na cyfrowy oraz tworzy odpowiedni interfejs. Zmniejsza to przede wszystkim nakłady po stronie klienta, który nie musi już sam wykonywać tego przekształcenia. Daje to możliwość jeszcze szybszej i prostszej integracji w systemach nadrzędnych”.\nZasadniczo przez interfejsy analogowe i cyfrowe można udostępniać te same informacje. Różnią się one tym, że ewaluacja wstępna w celu przekształcenia sygnału w przeciwieństwie do bezpośredniego doprowadzania sygnału analogowego do systemów nadrzędnych w pewnym zakresie ogranicza możliwy stopień uszczegółowienia dalszej analizy.\n„RSR110 i WSC to dla naszych klientów dokładnie te komponenty, które są potrzebne na podstawie indywidualnych wymogów projektu” — podsumowuje Manfred Sommergruber, a następnie przedstawia przykład projektu, w którym zastosowano obydwie możliwości: „Jeden z klientów przekazał nam, że stosuje już RSR110 razem z podzespołem WSC, aby przekazywać informacje z czujnika do swojego systemu przez interfejs cyfrowy.\nW ten sposób aktywują się różne urządzenia monitorujące. Dla bardziej indywidualnej instalacji potrzebna była jednak ewaluacja dokładnych pozycji kół. Ten wymóg został spełniony przez bezpośrednie przekazanie sygnału analogowego, do czego potrzebne było jedynie wdrożenie kolejnych czujników RSR110 bez podzespołu WSC. W ten sposób udało się spełnić dwa wymogi przy użyciu tylko jednego produktu”.\nSygnał można stosować bezpośrednio z czujnika lub może być on wcześniej digitalizowany w celu lepszego połączenia przez WSC.


Kancelaria prawna Maciej Bałaziński i współpracownicy :: Urszula Wach - Górny - radca prawny\nKonrad Twardowski - aplikant radcowski\nJoanna Franik - asystent\nFundacja Jakuba Błaszczykowskiego „Ludzki Gest”\nW 2012 roku ukończyła z wyróżnieniem studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pracę magisterską obroniła w Katedrze Prawa Europejskiego UJ. Absolwentka studiów kulturoznawczych specjalizacja Cywilizacje Dalekiego Wschodu na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nW roku 2015 ukończyła aplikację radcowską przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Krakowie, a w marcu 2016 roku złożyła egzamin radcowski z wynikiem pozytywnym. Z Kancelarią współpracuje od momentu jej założenia. W latach 2011 - 2013 pracowała w Kancelarii Radców Prawnych Kania Stachura Bałaziński Toś s.c. Od 2017 roku podjęła studia doktoranckie w Katedrze Socjologii Prawa na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego.\nSpecjalizuje się w prawie cywilnym, ze szczególnym uwzględnieniem prawa lokalowego oraz rodzinnym i europejskim. Uczestniczy w opracowywaniu pism procesowych oraz przygotowaniu umów. Zastępuje Klientów Kancelarii przez Sądem.\nWłada biegle językiem angielskim oraz szkoli się w zakresie języka japońskiego i włoskiego.


Be Little Monster ..: 2013\nZa dwa tygodnie wychodzę za mąż, a tu takie pierdoły mi w głowie.\nBożę wspomóż zagubione dziewczę.\nAutor: Sylwia Monster o 15:05 5 komentarzy:\nNie pora teraz, na migoczący nikomu nie potrzebny bełkot...\nMatko boska, mam dość już tego lata. A jeszcze dokładniej - tej pogody. Tak, stanowczo tęsknię za zimą ;(\nTorba, bluzka - osiedlowy sklep okulary, buty - allegro\nAutor: Sylwia Monster o 13:16 5 komentarzy:\nNie warta swej ceny.\nKurtka - all.\nAutor: Sylwia Monster o 14:42 4 komentarze:\nnite walk allegro, koszulka - osiedlowy sklep, legginsy allegro, kurtka osiedlowy sklep.\nfot by Pajka.\nAutor: Sylwia Monster o 02:01 10 komentarzy:\nCzy moje Małe Potworki, są ciekawe czego używam do pielęgnacji włosów ?\nTak na prawdę posiadam tylko kilka kosmetyków, bez jakiś drogich uniesień czy zmyślonych zachcianek.\nZresztą odkąd mam TT, mogłabym tak na oko odstawić połowę z nich gdzieś daleko do szafki :)\nSzczotka genialnie się spisuje.\nDo tego (tak w wielkim skrócie) nie robi mi różnicy, jakiej odżywki użyję.\nTania, droga, pachnąca ... Obojętnie. Ważne żeby coś zostało nałożone na moje rude kłaki, bo jeżeli zapomnę o tym obowiązku ciężki jest mój los. Podobnie jest z szamponem, wyjątkiem są tylko te ziołowe .. ( A kysz ! Szatanie ).\nCo do olej owania włosów, jakoś nie mogę się zmobilizować. ( Nie znoszę zmywać olejów i to jest mój największy ból ).\nDo tego od niedawna mogę nazywać siebie, fanką marki Biovax (shit, to brzmi jak reklama, szkoda tylko że nikt mi za to nie płaci ).\nA większość z tych rzeczy tak naprawdę na chwilę obecną jest mi całkowicie obojętna.\nBo tylko od masek, wcierek i suplementów. Oczekuję jakiś większych efektów.\nNa sam koniec napiszę że wolniutko, ale planuję zrobić drugie podejście do picia drożdży. Pierwsze było kompletnym niewypałem.\nJak i również spróbować kosmetyków aleterry. Na wizażu aż się roi od b.dobrych recenzji na temat tej marki.\nAutor: Sylwia Monster o 05:08 7 komentarzy:\nTestowane na Rudej Sroce.\nJak dobrze że ten przeklęty dzień mam już za sobą. Bo co jak co, ale przyznaj szczerze ile znasz osób które nie znoszą swoich urodzin ?\nJa tak na prawdę znam tylko jedną - siebie. I nie, to nie jest żaden jednoroczny koci wymysł ani śmieszna prowokacja.\nMam 22 lata i odkąd tylko pamiętam, co rok krew mnie zalewa co rok jest taki sam schemat wydarzeń.\nPodążając dalej nie znoszę wyżej opisanego dnia i dostawania prezentów z tej jakże "pięknej" okazji.\nNo ale istnieje jedna taka skromna osoba, która śmie przeciwstawiać mi się na bardzo często.\nI w tym roku wyjątkowo, nie miałam siły się dalej upierać.\nPadło na paletkę cieni Sleek.\nZnów za dużo czasu poświęcam na czytanie niektórych blogów, dziewczyny bezlitośnie kuszą. A ja potem skromnie mówiąc mam syndrom pt. "Houston we have a problem". Bo gotówki mało, a tyle rzeczy chciałoby się mieć w swojej kosmetyczce.\nI kończąc przy okazji mam prośbę. Bo po jej zakupie, niestety okazało się że jestem kompletnym beztalenciem. Zresztą widać to na moich zdjęciach make-up no make - up tak zwany. Tak więc macie może jakieś sugestie - podpowiedzi - instrukcje ? Cokolwiek ?.\nAutor: Sylwia Monster o 05:13 5 komentarzy:\nNa temat naturalnych futer raczej nie powinnam się aż tak bardzo rozpisywać.\nMój prostacki język bywa czasem za bardzo plugawy.\nJednakże napiszę tylko tyle że ludzie którzy tolerują, a co gorsza noszą naturalne wyroby z tej gałęzi przemysłowej, sami po śmierci powinni zostać obdarci ze skóry.\nTak dla harmonii i rzecz jasna zasad. Które wprowadzę jak zostanę premierem ( joke).\nA ja mam dziś na sobie. Syntetyczne, używane wcześniej przez jakąś dziewczynę pseudo futro.\nMięciutkie - cieplutkie.\nKupione za śmieszną cenę ...\nI co najważniejsze, żadne zwierze nie musiało na tym niezdrowo ucierpieć.\nFutro - allegro.\nAutor: Sylwia Monster o 01:42 3 komentarze:\nNareszcie uporałam się z paskudną zmorą.\nCo prawda zawsze mogło być lepiej, jednakże nie przesadzajmy już. Bo nie jedna osoba musi się z tym bujać dużo dłużej ...\nNie wiesz co autor ma na myśli ?\nŚmiem twierdzić i nawet rozpędzę się pisząc moje ulubione powiedzonko - Że jak nie wiadomo o co chodzi, to rzecz jasna chodzi o pieniążki.\nSzczere i za razem prawdziwe, przynajmniej w dzisiejszych czasach ...\nW końcu robienie prawka i zdawanie państwowych egzaminów może człowieka przyprawić o mdłości.\nI to nie tylko jeden raz ... Ehh.\nWspółczuję tylko tym co prawo jazdy będą zdawać już na nowych zasadach. Niezła rzeź.\nAle już ! Koniec.\nCo do zestawienia. Wypadało by się przyznać do tego...\nŻe taki mały potwór jak ja, przechodzi kolejną fazę, jeśli chodzi o gust i upodobanie.\nOstatnio kupuję tylko te rzeczy które niemiłosiernie się błyszczą.\nZresztą prawdę pisząc to dla mnie nie jest jakaś szczególna nowość.\nCo po niektóre trendy w modzie, łapię z dość sporawym opóźnieniem. Na prawdę sporawym.\nBiały bezrękawnik/spodnie - C.H. Ptak\nLity - allegro.\nPłaszcz - osiedlowy sklep.\nBiżuteria - House/Cropp Town.\nCzapka ( przyjaciółki ) - asos.com\nAutor: Sylwia Monster o 08:57 7 komentarzy:


Ostatni list - Maria Ulatowska (301060) - Lubimyczytać.pl\n235 ocen 54 opinii\nPewnego lata w... Jacek Skowroński, M...\nKartka ze szwa... Jacek Skowroński, M...\nCiężki temat z tą książką... Majka - główna bohaterka, dość specyficzna osóbka, która żongluje facetami jak tylko ma ochotę. To ona dyktuje warunki, ona zaczyna i kończy znajomości/związki/relacje z nimi. Kocha jednego, ale co chwila zakochuje się w innym. Kiedy zalicza wpadkę z jednym ze swoich kochanków, wszystko zaczyna się komplikować.\nMoże komuś się podobało, ale ja zmarnowałam kilka godzin życia. Niestety nie potrafię zarzucić czytania, muszę dobrnąć do końca. Nawet jak mam ochotę spalić takową makulaturę. Książka była nudna, bohaterka/bohaterowie irytujący, relacje płytkie. Żadnych ciekawych opisów, w kółko powtarzające się zachowania. Autorka we wstępie chwaliła się zawartymi motywami autobiograficznymi. Bardzo w takim razie współczuję podejścia do życia i relacji międzyludzkich. Nie polecam, a wręcz odradzam marnowanie czasu.\nMoże komuś się podobało, ale ja zmarnowałam kilka godzin życia. Niestety nie potrafię zarzucić czytania, muszę dobrnąć do końca. Nawet jak mam ochotę spalić takową makulaturę. Książka była nudna, bohaterka/bohaterowie irytujący, relacje płytkie. Żadnych ciekawych opisów, w kółko powtarzające się zachowania. Autorka we wstępie chwaliła się zawartymi motywami...\nSłabo wypadła ta książka. Nie ma to jak Sosinówka.\nKsiążka przepiękna jak , każda tej autorki . Serdecznie polecam :)\nFantastyczny klimat lat 80. XX wieku, lekki język i historia "po prostu" miłosna. Szczerze polecam na deszczowe popołudnie.\nNie w moim typie, ale przeczytałam do końca, bo chciałam wiedzieć jak się skończy.\nBardzo dobrze się czyta! I chociaż kochliwość (jak ktoś wyżej wspomniał) głównej bohaterki może być irytująca to sama historia wciąga. Myślę, że niektórzy faktycznie mogą mieć Tak jak ona...\nLektura na jedno miłe popołudnie:)\nMajka uchodzi za kobietę o męskim spojrzeniu na świat (zupełnie nie zgadzam...\nJak sama autorka zdradziła, historia opowiedziana w tej książce składa się z autentycznych elementów. Zaczerpniętych z prawdziwego życia. I nie tylko jej życia. Głównie z życia znanych jej osób. Oraz tych o których czytała w książkach. A także ludzi, których tylko spotkała w autobusach czy też tramwajach i chcąc nie chcąc, słyszała i podsłuchiwała ich rozmowy. Czyli to wszystko przydarzyć się mogło każdemu.\nMajka Czerska podobno ma męski charakter. A raczej męskie podejście do życia. Brać, wycisnąć, zostawić. A co tam! Wiarołomna cyniczka, egoistka, przewrotna... A może jednak marzycielka, wrażliwa, miła, serdeczna i ciepła? Jaka jest naprawdę? A może – jak w życiu – trochę taka, trochę...\nDodaj cytat z książki Ostatni list\n[Zakończony] Kocham cię STOP - wygraj książkę "Ostatni list".