Strefa Schengen - Schengen Area - abcdef.wiki\nStrefa Schengen - Schengen Area\nObszar 26 państw europejskich bez wzajemnych kontroli granicznych\n„Schengen” przekierowuje tutaj. Inne zastosowania, patrz Schengen (ujednoznacznienie) .\nTen artykuł dotyczy europejskiego obszaru podróżowania bez kontroli granicznych. Swobodny przepływ towarów i usług w EOG, patrz Jednolity Rynek Europejski .\nMapa strefy Schengen\nKraje de facto uczestniczące\nCzłonkowie UE zobowiązali się na mocy traktatu do przystąpienia do strefy Schengen w przyszłości\nObszar otwartej granicy\n4 312 099 km 2 (1 664 911 ²)\n15 bilionów USD\nPaństwa członkowskie (27)\nSpecjalne terytoria państw członkowskich\nWystąpienie z Unii Europejskiej\nTraktat Rzymski (1957)\nTraktat Euratom (1957)\nTraktat fuzyjny (1965)\nTraktat z Maastricht (1992)\nPorozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym (1992)\nPorzucone traktaty i porozumienia\nKonstytucja Europejska (2004)\nRenegocjacja członkostwa w Wielkiej Brytanii (2015-2016)\nPrzewodniczący : Michel (ALDE)\nKomisja Von der Leyen\nPrzewodniczący : Von der Leyen (PPE)\nSekretarz Generalny : Juhansone\n(lipiec - grudzień 2021)\nSprawiedliwość i Dom\nSekretarz Generalny : Jeppe Tranholm-Mikkelsen\n( posłowie )\nPrzewodniczący : Sassoli (S&D)\nIX sesja (2019–2024)\nBiuro ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych\nCzłonkowie spoza UE\nKonwencja z Prüm\nPolityka wizowa strefy Schengen\nPaństwa spoza strefy Schengen\nDowody tożsamości narodowej EOG\nMikropaństwa i Unia Europejska\nByłe organy europejskie\nWspólnoty Europejskie (1958-1993)\n2019 (ostatnie wybory)\nWybory w państwach członkowskich UE\nReferenda dotyczące UE\nPolityki i problemy\nPaszporty Unii Europejskiej\nInne waluty w użyciu\nStosunek krajów spoza strefy euro do euro\nWspólny obszar podróży ( Irlandia )\nZewn. Usługa akcji\nStosunki zagraniczne państw członkowskich UE\nStosunki Turcja–Unia Europejska\nStosunki Islandia–Unia Europejska\nStosunki Norwegia–Unia Europejska\nStosunki Szwajcaria–Unia Europejska\nStosunki Stany Zjednoczone–Unia Europejska\nStosunki Chiny–Unia Europejska\nStosunki Wielka Brytania–Unia Europejska ( Historia )\nRelacje Wielkiej Brytanii z Unią Europejską po Brexicie\nUkład o stowarzyszeniu Unii Europejskiej\nObszar Schengen ( angielskie: / ʃ ɛ ŋ ən / SHENG -ən , luksemburski: [ʃæŋən] ( słuchać ) ) jest to obszar obejmujący 26 europejskich krajów, które oficjalnie zniesione wszystkie paszport i wszystkie inne rodzaje kontroli granicznej w ich wspólnych granicach . Obszar ten funkcjonuje głównie jako jedna jurysdykcja do celów podróży międzynarodowych, ze wspólną polityką wizową . Obszar ten nosi nazwę układu z Schengen podpisanego w 1985 r. w Schengen w Luksemburgu .\nSpośród 27 państw członkowskich UE 22 należą do strefy Schengen. Spośród pięciu członków UE, które nie są częścią strefy Schengen, cztery — Bułgaria , Chorwacja , Cypr i Rumunia — są prawnie zobowiązane do przystąpienia do obszaru w przyszłości; Irlandia utrzymuje klauzulę opt-out i zamiast tego prowadzi własną politykę wizową . Cztery państwa członkowskie Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA), Islandia , Liechtenstein , Norwegia i Szwajcaria , nie są członkami UE, ale podpisały umowy w ramach układu z Schengen. De facto strefa Schengen obejmuje również trzy europejskie mikropaństwa — Monako, San Marino i Watykan — które utrzymują otwarte granice dla ruchu pasażerskiego z innymi państwami członkowskimi Schengen.\nStrefa Schengen liczy prawie 420 milionów ludzi i zajmuje powierzchnię 4 312 099 kilometrów kwadratowych (1 664 911 mil kwadratowych). Około 1,7 mln osób codziennie dojeżdża do pracy przez wewnętrzną granicę europejską, aw niektórych regionach osoby te stanowią nawet jedną trzecią siły roboczej. Każdego roku przekracza się w sumie 1,3 miliarda granic strefy Schengen. 57 milionów przepraw wynika z transportu drogowego towarów o wartości 2,8 biliona euro rocznie. Spadek kosztów handlu z powodu Schengen waha się od 0,42% do 1,59% w zależności od położenia geograficznego, partnerów handlowych i innych czynników. Korzystają również kraje spoza strefy Schengen. Państwa strefy Schengen wzmocniły kontrole graniczne z krajami spoza strefy Schengen.\n2.2 Potencjalni członkowie\n2.2.2 Bułgaria i Rumunia\n2.2.5 Tabela podsumowująca\n2.3 Terytoria państw Schengen poza Strefą\n2.4 Państwa członkowskie UE i dawne państwa członkowskie UE z klauzulą opt-out\n2.5 Status europejskich mikropaństw\n4 Regulacja granic wewnętrznych\n4.1 Kontrole wewnętrzne\n4.2 Kontrole wewnętrzne\n4.3 Podróż samolotem\n4.4 Tymczasowe kontrole graniczne\n4.4.1 Kontrole na granicach wewnętrznych przywrócone w latach 2010 i 2020\n4.4.2 Francuskie kontrole przeciwko migrantom z północnej Afryki\n4.4.3 2015 kryzys migracyjny\n4.4.4 Ataki w Paryżu w 2015 r.\n4.4.5 Odpowiedź koronawirusa w 2020 r.\n5 Regulacja granic zewnętrznych\n5.1 Tymczasowe ograniczenie wjazdu osób nieposiadających prawa do swobodnego przemieszczania się w przypadku podróży, które nie są niezbędne\n5.2 Odprawy graniczne\n5.2.2 Odpowiedzialność Przewoźnika\n5.3 Wizy krótkoterminowe i tranzytowe\n5.4 Warunki wjazdu obywateli państw trzecich\n5.5 Pobyty powyżej 90 dni\n5.6 Warunki wjazdu dla członków rodzin obywateli EOG i Szwajcarii\n5.7 Mały ruch graniczny na granicach zewnętrznych\n5,8 państw Bałkanów Zachodnich\n6 Współpraca policyjna i sądowa\n7.1 Postanowienia w traktatach Unii Europejskiej\n7.2 Układ z Schengen i konwencja z Schengen\nGłówny artykuł: Układ z Schengen\nUkład z Schengen został podpisany 14 czerwca 1985 r. przez pięć z dziesięciu państw członkowskich WE w mieście Schengen w Luksemburgu . Strefa Schengen została utworzona oddzielnie od Wspólnot Europejskich , gdy nie udało się osiągnąć konsensusu między wszystkimi państwami członkowskimi WE w sprawie zniesienia kontroli granicznych.\nUmowa została uzupełniona w 1990 roku Konwencją z Schengen, która proponowała zniesienie kontroli na granicach wewnętrznych i wspólną politykę wizową. Układy i przyjęte na ich podstawie zasady były całkowicie oddzielone od struktur WE i doprowadziły do utworzenia strefy Schengen 26 marca 1995 roku.\nWraz z podpisaniem układu z Schengen przez kolejne państwa członkowskie osiągnięto konsensus w sprawie włączenia go do procedur UE. Umowa i powiązane z nim konwencje zostały włączone do głównego nurtu prawa Unii Europejskiej przez Traktat z Amsterdamu w 1997 roku, która weszła w życie w roku 1999. W konsekwencji umowy będącej częścią europejskiego prawa jest to, że każda zmiana lub regulacja jest wykonana w swoich procesach , w której uczestnicy nie są członkami UE.\nWielka Brytania i Irlandia prowadzą wspólną strefę podróżowania (CTA) od 1923 r. (z podróżami bez paszportów i swobodą przemieszczania się między sobą), ale Wielka Brytania nie zniosłaby kontroli granicznych z żadnymi innymi krajami i dlatego zrezygnowała z umowy. Chociaż Irlandia nie podpisała traktatu z Schengen, zawsze przychylniej patrzyła na przystąpienie, ale nie robiła tego w celu utrzymania CTA i otwartej granicy z Irlandią Północną .\nStrefa Schengen (UE)\nStrefa Schengen (spoza UE)\nPraca nad wdrożeniem później (UE)\nWspólny obszar podróży (UE i spoza UE)\nMikropaństwa de facto uczestniczące w Schengen (spoza UE)\nNiektóre wyspy atlantyckie, takie jak Wyspy Kanaryjskie, również znajdują się w strefie Schengen\nTo jest klikalna mapa\nStrefa Schengen składa się z 26 państw, w tym czterech nie będących członkami Unii Europejskiej (UE). Dwa państwa spoza UE – Islandia i Norwegia – są częścią Nordyckiej Unii Paszportowej i są oficjalnie klasyfikowane jako państwa stowarzyszone z działaniami UE w ramach Schengen. Szwajcaria mogła uczestniczyć w ten sam sposób w 2008 roku. Liechtenstein dołączył do strefy Schengen 19 grudnia 2011 roku. W rzeczywistości strefa Schengen obejmuje również trzy europejskie mikropaństwa – Monako, San Marino i Watykan – które pozostają otwarte lub częściowo otwarte. -otwarte granice z innymi państwami członkowskimi Schengen.\nJedno państwo członkowskie UE – Irlandia – wynegocjowało rezygnację z Schengen i nadal prowadzi kontrole graniczne z innymi państwami członkowskimi UE, będąc jednocześnie częścią otwartej granicy Wspólnej Strefy Podróżowania z Wielką Brytanią ( byłym członkiem UE ). . Pozostałe cztery państwa członkowskie UE – Bułgaria, Chorwacja, Cypr i Rumunia – są zobowiązane traktatami akcesyjnymi do ostatecznego przystąpienia do strefy Schengen. Jednak zanim w pełni wdroży się przepisy Schengen, każde państwo musi ocenić swoją gotowość w czterech obszarach: granice powietrzne , wizy , współpraca policyjna i ochrona danych osobowych . Proces oceny obejmuje ankietę i wizyty ekspertów UE w wybranych instytucjach i zakładach pracy w ocenianym kraju.\nPod koniec 2020 r. jedynymi granicami lądowymi z kontrolami (nie licząc tymczasowych) pomiędzy członkami UE / EOG są te, które oddzielają Bułgarię, Chorwację i Rumunię od siebie oraz od reszty UE.\nAustria 83 871 8 891 388 28 kwietnia 1995 r. 1 grudnia 1997 r.\nBelgia 30 528 11 482 178 14 czerwca 1985 26 marca 1995 r.\nRepublika Czeska 78,866 10 665 677 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nDania (z wyłączeniem Grenlandii i Wysp Owczych , ale patrz )\n43 094 5 752 126 19 grudnia 1996 25 marca 2001\nEstonia 45 338 1 322 920 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nFinlandia 338,145 5 522 576 19 grudnia 1996 25 marca 2001\nFrancja (z wyłączeniem departamentów i zbiorowości zamorskich )\n551,695 64 990 511 14 czerwca 1985 26 marca 1995 r.\nNiemcy (wcześniej z wyłączeniem Büsingen am Hochrhein )\n357.022 83 124 418 14 czerwca 1985 26 marca 1995 r.\nGrecja 131 990 10 522 246 6 listopada 1992 r. 1 stycznia 2000 r.\nWęgry 93 030 9 707 499 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nIslandia 103 000 336 713 19 grudnia 1996\n18 maja 1999 25 marca 2001\nWłochy 301 318 60 627 291 27 listopada 1990 26 października 1997\nŁotwa 64 589 1 928 459 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nLiechtenstein 160 37 910 28 lutego 2008 19 grudnia 2011\nLitwa 65 300 2,801,264 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nLuksemburg 2586 604,245 14 czerwca 1985 26 marca 1995 r.\nMalta 316 439 248 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nHolandia (z wyłączeniem Aruby , Curaçao , Sint Maarten i Karaibskiej Holandii )\n41 526 17 059 560 14 czerwca 1985 26 marca 1995 r.\nNorwegia (z wyłączeniem Svalbardu )\n385,155 5 337 962 19 grudnia 1996\nPolska 312 683 37 921 592 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nPortugalia 92 391 10 256 193 25 czerwca 1991 26 marca 1995 r.\nSłowacja 49,037 5 453 014 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nSłowenia 20 273 2 077 837 16 kwietnia 2003 r. 21 grudnia 2007 r.\nHiszpania (ze szczególnymi przepisami dla Ceuty i Melilli )\n505,990 46 692 858 25 czerwca 1991 26 marca 1995 r.\nSzwecja 449 964 9 971 638 19 grudnia 1996 25 marca 2001\nSzwajcaria (z Büsingen am Hochrhein )\n41 285 8 525 611 26 października 2004 12 grudnia 2008\nPaństwa, które nie są członkami strefy Schengen, ale nadal mają otwarte granice ze strefą\nMonako 2,1 38 682\nSan Marino 61,2 33 785\nWatykan 0,49 801\nProcedura wejścia do strefy Schengen polega na tym, że Komisja Europejska ocenia pewne kryteria. Kryteria te obejmują przepisy dotyczące kontroli granic, infrastrukturę i organizację, ochronę danych osobowych, wizy, deportacje, współpracę policyjną i inne. Po pozytywnej ocenie członkowie Rady Unii Europejskiej z obszaru Schengen podejmują jednomyślną decyzję wraz z Parlamentem Europejskim o przyjęciu nowego członka.\nChociaż Cypr , który przystąpił do UE 1 maja 2004 r., jest prawnie zobowiązany do przystąpienia do strefy Schengen, wdrożenie zostało opóźnione z powodu sporu cypryjskiego . Według byłego cypryjskiego ministra spraw zagranicznych Giorgosa Lillikasa „ścisła i pełna kontrola oparta na Schengen stworzy na co dzień ogromny ucisk dla Turków cypryjskich ” z Cypru Północnego i nie jest jasne, czy kontrola ta jest możliwa przed rozstrzygnięciem spór. Brytyjskie Suwerenne Obszary Bazowe Akrotiri i Dhekelia , brytyjskie terytorium zamorskie, które znajduje się poza UE, również wymagają „innych działań i mechanizmów”. Akrotiri i Dhekelia nie mają kontroli granicznej z Cyprem, ale mają własną kontrolę graniczną w swojej bazie lotniczej. Według stanu na 2018 r. nie ustalono daty wdrożenia przepisów Schengen przez Cypr. Cypr ma mniejsze potencjalne korzyści z wdrożenia Schengen, ponieważ nie ma granicy lądowej z innym członkiem UE; do najbliższego członka UE potrzebna jest podróż samolotem lub około 12 godzin podróży drogą morską.\nW listopadzie 2019 r. cypryjski minister spraw zagranicznych Nikos Christodoulides ujawnił, że Cypr formalnie rozpoczął proces przystąpienia do strefy Schengen we wrześniu. Ważnym powodem jest dostęp do Systemu Informacyjnego Schengen i inna współpraca w zakresie kontroli granic. Komisja Europejska jest obecnie w trakcie oceny wniosku.\nChociaż Bułgaria i Rumunia, które przystąpiły do UE 1 stycznia 2007 r., są również prawnie zobowiązane do przystąpienia do strefy Schengen, wdrożenie zostało opóźnione. W dniu 15 października 2010 r. Bułgaria i Rumunia przystąpiły do SIS II w celu współpracy organów ścigania. 9 czerwca 2011 r. Rada Ministrów stwierdziła, że proces oceny zakończył się pomyślnie i oba kraje spełniły wszystkie techniczne kryteria akcesyjne. Kandydatury Bułgarii i Rumunii do strefy Schengen zostały zatwierdzone przez Parlament Europejski w czerwcu 2011 roku, ale odrzucone przez Radę Ministrów we wrześniu 2011 roku. przestępczość. Chociaż pierwotny plan zakładał, że strefa Schengen ma otworzyć swoje granice powietrzne i morskie z Bułgarią i Rumunią do marca 2012 r., a granice lądowe do lipca 2012 r., ciągły sprzeciw Niemiec, Finlandii i Holandii opóźnił wejście obu krajów do strefy Schengen. Strefa Schengen. W dniu 4 października 2017 r. „Parlament Europejski zagłosował za „dostępem” Bułgarii i Rumunii do Systemu Informacyjnego Schengen ”. 1 sierpnia 2018 r. Bułgaria i Rumunia uzyskały pełny dostęp do Systemu Informacyjnego Schengen . Co więcej, „ostateczna decyzja polityczna, czy oba kraje mogą stać się częścią strefy Schengen i zaprzestać systematycznych kontroli granicznych z sąsiednimi krajami UE, musi zostać podjęta jednomyślnie przez wszystkie strony Rady Europejskiej”. 11 grudnia 2018 r. Parlament Europejski przegłosował rezolucję na rzecz przyjęcia obu krajów, zobowiązując Radę Unii Europejskiej do „szybkiego działania” w tej sprawie.\nNa przejściu granicznym w Brod na Kupi na granicy chorwacko-słoweńskiej (obecnie zewnętrznej granicy strefy Schengen) chorwackie przejście graniczne nie jest obsadzone. Zamiast tego chorwacka straż graniczna wraz ze swoimi słoweńskimi odpowiednikami przeprowadza kontrole graniczne na słoweńskim przejściu granicznym w Petrinie po drugiej stronie rzeki Kupy .\nChociaż Chorwacja, która przystąpiła do UE 1 lipca 2013 r., jest również prawnie zobowiązana do ostatecznego przystąpienia do strefy Schengen, wdrożenie zostało opóźnione. W marcu 2015 r. ówczesny minister spraw wewnętrznych Chorwacji Ranko Ostojić powiedział, że jego kraj jest gotowy do przystąpienia do strefy Schengen. Chorwacja zwróciła się do UE o przeprowadzenie oceny technicznej, która trwała półtora roku i rozpoczęła się 1 lipca 2015 r. Ocena ta była pozytywna i Chorwacja uzyskała dostęp do Systemu Informacyjnego Schengen w styczniu 2017 r. 27 czerwca 2017 r. Chorwacja przystąpiła do SIS II za współpracę organów ścigania.\nChorwacja ma 990 km (620 mil) granicy lądowej i 58 punktów kontroli granicznej z innymi krajami UE (Słowenia i Węgry).\nNapływ uchodźców i migrantów z Grecji przez Macedonię Północną i Serbię do Chorwacji, a następnie do obecnych państw członkowskich Schengen, takich jak Słowenia, Austria i Węgry, w ramach europejskiego kryzysu migracyjnego w 2015 r. , skłonił niektórych do kwestionowania konsensusu politycznego niezbędne do dalszego rozszerzenia strefy Schengen. We wrześniu 2015 roku Węgry zagroziły zawetowaniem przystąpienia Chorwacji do strefy Schengen po tym, jak umożliwiły migrantom wjazd na Węgry. Słowenia zasugerowała, że może zawetować przystąpienie Chorwacji do strefy Schengen w wyniku sporu granicznego .\nW październiku 2018 r. wysoki urzędnik chorwackiego rządu powiedział, że celem Chorwacji jest spełnienie technicznych kryteriów przystąpienia do Schengen do końca 2018 r. i ma nadzieję, że przystąpi do 2020 r. Jean-Claude Juncker , przewodniczący Komisji Europejskiej , stwierdził w czerwcu 2019 r., że „chciałby, abyśmy (Komisja Europejska) zaproponowali przystąpienie Chorwacji do strefy Schengen w ramach naszego mandatu”. W maju 2019 r. podczas wizyty w kraju kanclerz Niemiec Angela Merkel powiedziała, że Niemcy w pełni popierają wejście Chorwacji do strefy Schengen.\nW lipcu 2019 r. Chorwacja otrzymała nieoficjalną informację z Komisji Europejskiej, że spełniła wszystkie techniczne wymogi przystąpienia do strefy Schengen. Na początku września 2019 r. chorwacki premier Andrej Plenkovic powiedział, że Chorwacja „bezwzględnie dołączy do Schengen”. 27 września 2019 r. powiedział, że „Słowenia nie może w nieskończoność blokować wejścia Chorwacji do strefy Schengen”, ale następnego dnia chorwacka gazeta spekulowała, że co najmniej trzy państwa sprzeciwiły się wejściu Chorwacji przed przeprowadzeniem reformy systemu Schengen. W listopadzie 2019 roku premier Węgier Viktor Orban potwierdził, że jego kraj „zdecydowanie popiera” wejście Chorwacji do strefy Schengen.\n22 października 2019 r. Komisja Europejska poparła przystąpienie Chorwacji do strefy Schengen, która jest wstępnym etapem pełnego przystąpienia do strefy Schengen. Portugalskie przewodnictwo i komisarz Ylva Johansson poinformował Radę, że Chorwacja z powodzeniem zakończyła procedurę oceny Schengen w dniu 13 marca, zadaniem i celem 2021. Chorwacji jest teraz przygotować wszystko, co jest niezbędne do Rady UE w celu podjęcia decyzji politycznej w sprawie członkostwa w Schengen. To zadanie, którego Rumunia i Bułgaria nie powiodły się w 2011 roku.\n15 marca 2021 r. chorwacki premier Andrej Plenković powiedział w rozmowie z Politico, że celem jego gabinetu jest doprowadzenie Chorwacji do strefy Schengen i strefy euro do drugiej połowy 2024 r. – czyli do końca kadencji jego rządu.\n25 maja 2021 i 5 lipca 2021 chorwacki premier Andrej Plenković powiedział, że Chorwacja może wejść do strefy Schengen w 2022 roku.\n2 lipca 2021 r. słoweński minister Aleš Hojs , który będzie przewodniczył Radzie do Spraw Wewnętrznych , która będzie odpowiedzialna za rozszerzenie strefy Schengen, stwierdził, że „Słowenia zdecydowanie popiera wejście Chorwacji do strefy Schengen”, a także, że „chce postawić kwestię Wejście trzech krajów (Bułgarii, Chorwacji, Rumunii) do strefy Schengen było w porządku obrad w dowolnym momencie, ale uznał, że nie jest to dobry pomysł, zanim wszystkie państwa członkowskie się na to zgodziły”.\nParlament Europejski potwierdził, że Chorwacja spełniła wszystkie warunki do Schengen 8 lipca 2021 roku. Tego samego dnia przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen stwierdziła, że „Chorwacja jest gotowa do Schengen, naszym zadaniem jest teraz przekonać Radę Możesz być pewien, że będę nad tym pracował."\n23 lipca 2021 r. austriacki minister spraw zagranicznych Alexander Schallenberg powiedział: „Bardzo się cieszę, że Chorwacja wkrótce stanie się pełnoprawnym członkiem strefy Schengen i w pełni ją w tym popieramy”.\nDo lipca 2021 r. Chorwacja nadal nie przystąpiła do strefy Schengen; jednakże, zgodnie z chorwacką ustawą o cudzoziemcach, przepisy dotyczące wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w strefie Schengen, określone we właściwym ustawodawstwie Schengen, mają również zastosowanie do wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich na terytorium Chorwacji.\nPremier Andrej Plenković powiedział w chorwackim parlamencie w lipcu 2021 r., składając sprawozdanie z posiedzeń Rady Europejskiej z ostatnich sześciu miesięcy, że spodziewa się wejścia Chorwacji do strefy Schengen w 2022 r.\nZobacz także: Wpływ Brexitu na Gibraltar\nGranica gibraltarsko-hiszpańska w 2004 roku ze Skałą Gibraltarską w tle\nWskutek Brexit , Gibraltar przestała być częścią Unii Europejskiej w dniu 31 stycznia 2020, choć w większości przypadków było traktowane jako jego części w okresie przejściowym do 31 grudnia 2020. Podobnie jak w Wielkiej Brytanii, nie było częścią strefy Schengen, ale w przeciwieństwie do Wielkiej Brytanii Gibraltar również znajdował się poza unią celną UE . Dzięki deklaracji złożonej przez Wielką Brytanię w EWG w 1982 r., w związku z wejściem w życie brytyjskiej ustawy o obywatelstwie z 1981 r. , Gibraltarianie zostali uznani za obywateli brytyjskich dla celów prawa wspólnotowego i jako tacy mieli pełne prawo swobodny przepływ na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Szwajcarii . W okresie przejściowym Brexitu do 31 grudnia 2020 r. Gibraltar nadal był w większości przypadków traktowany jako terytorium UE.\n31 grudnia 2020 r. rządy Hiszpanii i Wielkiej Brytanii (z radą rządu Gibraltaru) osiągnęły porozumienie co do zasady w sprawie ram traktatu Wielka Brytania-UE w sprawie aspektów przyszłych stosunków Gibraltaru z Unią Europejską. Zarówno Hiszpania, jak i szef brytyjskiej misji przy Unii Europejskiej zasygnalizowali następnie Komisji Europejskiej wolę wynegocjowania takiej umowy i starania się UE o mandat w tym celu.\nPremier Gibraltaru Fabian Picardo stwierdził, że przewiduje, iż układ, który będzie obowiązywał przez początkowy okres czterech lat, sprawi, że port i lotnisko Gibraltaru staną się punktami wejścia do strefy Schengen. Te punkty wejścia będą zarządzane przez operację Frontex . Hiszpania, jako sąsiedni kraj należący do strefy Schengen, będzie odpowiedzialna w Unii Europejskiej za wdrażanie dorobku Schengen. Oczekuje się, że mieszkańcy Gibraltaru, niezależnie od narodowości, będą mogli cieszyć się maksymalną i nieograniczoną mobilnością do strefy Schengen. Obywatele Wielkiej Brytanii, którzy nie są mieszkańcami Gibraltaru, będą poddawani kontroli państw trzecich, gdy wjeżdżają na Gibraltar przez port lub lotnisko na Gibraltarze. Przewiduje się, że kontrola państwa trzeciego będzie obejmować dwie kontrole, jedną przez Agencję Granic i Straży Przybrzeżnej Gibraltaru, umożliwiającą wjazd na Gibraltar, a drugą przez Frontex , umożliwiającą wjazd do strefy Schengen. Picardo porównał ten układ do zestawienia kontroli na stacjach Eurostar , choć przyznał, że sytuacja jest tam nieco inna.\n31 grudnia 2020 r. minister spraw zagranicznych Hiszpanii, Arancha González Laya, powiedziała, że przewiduje, iż negocjacje i zawarcie traktatu potrwają około sześciu miesięcy, ale w międzyczasie Hiszpania będzie pracować nad zapewnieniem, aby mobilność na granicy była „tak płynna, jak możliwy".\nOprócz nieograniczonej mobilności osób negocjacje będą miały również na celu zajęcie się maksymalną i nieograniczoną mobilnością towarów między Gibraltarem a Unią Europejską oraz rozważenie kwestii związanych ze środowiskiem, równymi szansami, koordynacją zabezpieczenia społecznego, prawami obywateli, danymi oraz sprawy związane z dalszym uznawaniem dokumentów.\nDocelowa data decyzji państwa przystępującego\nBułgaria 110 994 7 051 608 1 stycznia 2007 r. Tak szybko, jak to możliwe Brak konsensusu w Radzie Unii Europejskiej ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, że kraj powinien przystąpić do strefy Schengen, pomimo spełnienia formalnych kryteriów akcesyjnych, ze względu na raporty MWiW „wykazujące niedoskonałości w dostosowaniu się do unijnych standardów walki ze zorganizowanymi przestępczość i korupcja”.\nChorwacja 56,594 4 156 405 1 lipca 2013 Tak szybko, jak to możliwe\nKwestie polityczne, takie jak spór graniczny ze Słowenią, mogą zagrozić procesowi akcesyjnemu. Jednak słoweński premier Janez Janša wspiera przystąpienie Chorwacji do strefy Schengen, a chorwacki premier Andrej Plenković ma nadzieję, że decyzja będzie na porządku obrad Rady podczas prezydencji słoweńskiej UE. Rada musi podjąć formalną decyzję po tym, jak 22 października 2019 r. Komisja stwierdziła, że kraj spełnia techniczne kryteria przystąpienia. Prezydencja portugalska i komisarz Ylva Johansson poinformowali Radę, że 13 marca 2021 r. Chorwacja pomyślnie zakończyła procedurę oceny Schengen. Zadaniem i celem Chorwacji jest teraz przygotowanie wszystkiego, co jest niezbędne do przyjęcia przez Radę UE politycznej decyzji w sprawie członkostwa w Schengen. Premier Chorwacji Andrej Plenković powiedział 25 maja 2021 r. i 5 lipca 2021 r., że kraj może przystąpić do strefy Schengen do 2022 r. Parlament Europejski potwierdził, że Chorwacja spełniła wszystkie warunki Schengen 8 lipca 2021 r.\nCypr 9251 1189 265 1 maja 2004 r. Nie istnieje oficjalna data docelowa Asymetryczny reżim graniczny, spowodowany sporem cypryjskim\nRumunia 238 391 19 506 114 1 stycznia 2007 r. Tak szybko, jak to możliwe Brak konsensusu w Radzie Unii Europejskiej ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych, że kraj powinien przystąpić do strefy Schengen, pomimo spełnienia formalnych kryteriów akcesyjnych. W czerwcu 2021 r. rumuński premier Florin Cîțu uznał „dyskusję na temat raportu CVM ” za przeszkodę.\nGibraltar ( Wielka Brytania ) 6,8 33 718 nie dotyczy Nie ustalono formalnej daty UE i Wielka Brytania wynegocjują traktat lub inne ustalenia do zastosowania w Gibraltarze, na podstawie porozumienia zawartego między Wielką Brytanią a Hiszpanią w dniu 31 grudnia 2020 r. Gibraltar nie jest suwerennym państwem, więc w prawie międzynarodowym Wielka Brytania działa w imieniu Gibraltaru\nTerytoria państw Schengen poza Strefą\nZobacz też: Specjalne terytoria państw członkowskich i Unia Europejska\nIstnieją terytoria państw członkowskich Schengen, które są zwolnione z układu z Schengen. Obszary położone poza Europą nie są częścią strefy Schengen. Jedynymi obszarami państw członkowskich Schengen położonymi w Europie, ale wyłączonymi, są Wyspy Owcze i Svalbard.\nFrancuskie departamenty zamorskie Gujany Francuskiej , Gwadelupy , Martyniki , Majotty i Reunion oraz zbiorowość zamorska Saint Martin są częścią Unii Europejskiej , ale nie wchodzą w skład strefy Schengen , co oznacza , że podróż do tych departamentów nie jest możliwa z francuską wizą Schengen. Obowiązują przepisy UE dotyczące swobody przemieszczania się, ale każde terytorium ma własny system wizowy dla obywateli spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), niebędących obywatelami Szwajcarii. Chociaż wiza ważna na jedno z tych terytoriów będzie ważna dla wszystkich, listy zwolnień z wiz są różne. Wiza Schengen, nawet wydana przez Francję, nie jest ważna na tych terytoriach. Wiza dla Sint Maarten (co jest ważne dla podróżujących do holenderskiej części wyspy Saint Martin ) jest ważna dla francuskiej stronie również. Francja ma również kilka terytoriów, które nie są ani częścią UE, ani strefy Schengen. Są to: Polinezja Francuska , Francuskie Ziemie Południowe i Antarktyczne , Nowa Kaledonia , Saint Barthélemy , Saint-Pierre i Miquelon oraz Wallis i Futuna .\nJedynie europejskie terytorium Holandii jest częścią strefy Schengen. Sześć holenderskich terytoriów na Karaibach znajduje się poza obszarem. Trzy z tych terytoriów – Bonaire , Sint Eustatius i Saba (zwane łącznie wyspami BES ) – są specjalnymi gminami w obrębie właściwej Holandii. Pozostałe trzy – Aruba , Curaçao i Sint Maarten – to kraje autonomiczne w ramach Królestwa Niderlandów. Wszystkie wyspy zachowują swój status krajów i terytoriów zamorskich, a zatem nie są częścią Unii Europejskiej . Sześć terytoriów ma odrębny system wizowy od europejskiej części Holandii, a osoby podróżujące między tymi wyspami a strefą Schengen podlegają pełnej kontroli granicznej, przy czym paszport wymagany jest nawet dla obywateli UE/Schengen, w tym Holendrów (krajowe dowody tożsamości nie są akceptowane).\nSvalbard jest częścią Norwegii i posiada specjalny status na mocy prawa międzynarodowego . Nie jest częścią strefy Schengen. Svalbard nie ma reżimu wizowego ani wjazdu, pobytu ani pracy, ale trudno jest odwiedzić Svalbard bez podróżowania przez strefę Schengen, chociaż istnieją loty czarterowe z Rosji. Od 2011 r. rząd norweski nałożył systematyczne kontrole graniczne na osoby, które chcą wjechać i wyjechać ze Svalbardu, wymagając paszportu lub krajowego dowodu tożsamości dla obywateli spoza Norwegii. W rezultacie granica między Svalbardem a resztą Norwegii jest w dużej mierze traktowana jak każda inna zewnętrzna granica Schengen. Wiza Schengen musi być wielokrotnym wjazdem, aby umożliwić powrót do Norwegii. Na Svalbardzie nie ma systemu opieki społecznej ani azylu dla imigrantów, a osoby niezdolne do samodzielnego utrzymania mogą zostać odesłane.\nTerytoria duńskie Wysp Owczych i Grenlandii nie są ani częścią Unii Europejskiej, ani strefy Schengen, a wizy do Danii nie są na tych terytoriach automatycznie ważne. Jednak na obu tych terytoriach brak jest kontroli granicznych przy przybyciu ze strefy Schengen, a przewoźnicy lotniczy lub morscy są odpowiedzialni za sprawdzanie dokumentów przed wejściem na pokład, co ma miejsce w przypadku podróży wewnątrz strefy Schengen. Obywatele krajów UE/EFTA mogą podróżować na Wyspy Owcze i Grenlandię posługując się paszportem lub dowodem osobistym, podczas gdy obywatel Danii, Finlandii, Islandii, Norwegii czy Szwecji może posługiwać się jakimkolwiek dopuszczalnym identyfikatorem (takim jak prawo jazdy lub dowód bankowy, który jest odradza się, ponieważ samolot może zostać przekierowany do Szkocji w mgle).\nPaństwa członkowskie UE i dawne państwa członkowskie UE z klauzulą opt-out\nUczestniczące państwa członkowskie UE\nPaństwa członkowskie UE nieuczestniczące, ale zobowiązane do przystąpienia\nPaństwo członkowskie UE z klauzulą opt-out\nuczestniczące państwa spoza UE\npaństwa niebędące członkami UE de facto uczestniczące\npaństwa spoza UE z otwartą granicą\nKiedy państwa UE negocjowały włączenie Układu z Schengen do UE na mocy Traktatu Amsterdamskiego , Irlandia i Wielka Brytania były jedynymi państwami członkowskimi, które nie podpisały Układu. Wielka Brytania nie chciała przystąpić, a Irlandia chciała zachować wspólny obszar podróżowania z Wielką Brytanią i stowarzyszonymi wyspami , co byłoby niezgodne z członkostwem w Schengen, podczas gdy Wielka Brytania pozostawałaby poza nią. W rezultacie obydwaj wynegocjowali opt-out z części traktatu, która miała włączyć zasady Schengen (lub acquis ) do prawa UE, gdy wszedł on w życie 1 maja 1999 r. Zgodnie z odpowiednim protokołem każdy z nich może złożyć wniosek o udział w aspektach dorobku Schengen, ale podlega to zatwierdzeniu przez państwa Schengen.\n31 stycznia 2020 r . Wielka Brytania wystąpiła z Unii Europejskiej i protokół przestał do niej obowiązywać. Irlandia będzie nadal funkcjonować we wspólnym obszarze podróży i nie przystąpi do strefy Schengen w dającej się przewidzieć przyszłości , ponieważ chce utrzymać otwartą granicę lądową z Wielką Brytanią .\nW 1999 r. Wielka Brytania formalnie wystąpiła o uczestnictwo w niektórych przepisach dorobku Schengen – Tytuł III dotyczący bezpieczeństwa policyjnego i współpracy sądowej – w 1999 r., a wniosek ten został zatwierdzony przez Radę Unii Europejskiej w dniu 29 maja 2000 r. Formalne udział w dotychczas zatwierdzonych obszarów współpracy został wprowadzony w życie przez 2004 decyzji Rady, które weszło w życie z dniem 1 stycznia 2005. Mimo, że Wielka Brytania nie była częścią obszaru Schengen bez paszportu, to nadal używane systemu Informacyjnego Schengen , o rządowa baza danych wykorzystywana przez kraje europejskie do przechowywania i rozpowszechniania informacji o osobach i mieniu. Umożliwiło to Wielkiej Brytanii wymianę informacji z krajami, które są częścią układu z Schengen, często w celu nawiązania łączności w zakresie egzekwowania prawa. W 2020 r. Wielka Brytania zadeklarowała zamiar wycofania się z tych ustaleń pod koniec okresu przejściowego i uczyniła to 31 grudnia 2020 r.\nNatomiast, podczas gdy Irlandia początkowo złożyła wniosek o uczestnictwo w dorobku Schengen w 2002 r., który został zatwierdzony przez Radę Unii Europejskiej, wejście w życie tej decyzji zajęło prawie osiemnaście lat. W lutym 2010 r. irlandzki minister sprawiedliwości, w odpowiedzi na zapytanie parlamentarne, powiedział, że: „Obecnie trwają prace nad środkami, które umożliwią Irlandii spełnienie wymogów Schengen”. Irlandia dołączyła do aspektu egzekwowania prawa w SIS II 1 stycznia 2021 r. i będzie miała „pełną zdolność operacyjną” od marca 2021 r.\nStatus europejskich mikropaństw\nPrzejście graniczne w La Farga de Molas na granicy Andora-Hiszpania .\nGłówny artykuł: Mikropaństwa i Unia Europejska § Przyszłość relacji\nLiechtenstein jest śródlądowy i nie ma międzynarodowego lotniska. Jest członkiem strefy Schengen od 2011 roku. Nie ma odprawy granicznej na lotnisku Balzers , ponieważ loty do iz Balzers muszą odbywać się do/z strefy Schengen. Liechtenstein nie wydaje wiz i zaleca odwiedzającym ubieganie się o wizę w innym kraju strefy Schengen, np. Szwajcarii.\nTrzy europejskie mikropaństwa — Monako , San Marino i Watykan — oficjalnie nie należą do strefy Schengen, ale de facto są uważane za należące do strefy Schengen, co oznacza, że są dostępne bez żadnych kontroli granicznych. Mają otwarte granice i nie mają kontroli granicznych z otaczającymi ich krajami Schengen. Niektóre przepisy krajowe zawierają tekst „kraje, wobec których nie przeprowadza się kontroli granicznych na podstawie układu z Schengen i rozporządzenia UE 562/2006”, który obejmuje następnie mikropaństwa i inne obszary spoza UE z otwartymi granicami. Te trzy mikropaństwa nie mogą wydawać wiz Schengen i, z wyjątkiem Monako, nie są częścią strefy Schengen. San Marino i Watykan są państwami śródlądowymi otoczonymi przez Włochy i nie mają lotniska ani portu morskiego. Nie przeprowadzają odpraw granicznych dla osób przybywających spoza strefy Schengen. Helikoptery nie mogą lecieć spoza strefy Schengen lub ze statku bezpośrednio do San Marino lub Watykanu.\nMonako ma otwartą granicę z Francją. Przepisy Schengen są administrowane tak, jakby były częścią UE, a wizy Schengen są akceptowane. Zarówno władze francuskie, jak i Monako przeprowadzają kontrole w porcie morskim i heliportu Monako.\nSan Marino ma otwartą granicę z Włochami, chociaż niektóre wyrywkowe kontrole są przeprowadzane przez Guardia di Finanza i Guardia di Rocca z San Marino .\nWatykan ma otwartą granicę z Włochami. W 2006 roku wykazał zainteresowanie przystąpieniem do układu z Schengen w celu ściślejszej współpracy w zakresie wymiany informacji i podobnych działań objętych Systemem Informacyjnym Schengen . Wyjątkowo Włochy pozwoliły ludziom odwiedzić Watykan bez przyjęcia włoskiej wizy, a następnie eskortowanej przez policję między lotniskiem a Watykanem lub przy użyciu helikoptera. Nie ma jednak unii celnej (także cła) między Włochami a Watykanem, dlatego wszystkie pojazdy są sprawdzane na granicach. Typowe kontrole graniczne nie byłyby możliwe w Watykanie ze względu na jego niewielkie rozmiary i wyjątkową pozycję jako enklawy w Rzymie .\nAndora jest śródlądowa i nie ma lotniska ani portu morskiego, ale istnieje kilka heliportów. Odwiedzający kraj mogą uzyskać dostęp tylko drogą lub helikopterem przez członków Schengen, Francję lub Hiszpanię. Andora utrzymuje kontrole graniczne zarówno z Francją, jak i Hiszpanią. Istnieją również kontrole graniczne w drugą stronę, ale są one bardziej skoncentrowane na kontroli celnej ( Andora ma znacznie niższe podatki niż jej sąsiedzi, np. standardowa stawka VAT wynosi zaledwie 4,5% ). Andora nie ma żadnych wymagań wizowych. Obywatele krajów UE potrzebują krajowego dowodu osobistego lub paszportu, aby wjechać do Andory, podczas gdy każdy inny potrzebuje paszportu lub ekwiwalentu. Wizy Schengen są akceptowane, ale podróżni, którzy potrzebują wizy, aby wjechać do strefy Schengen, potrzebują wizy wielokrotnego wjazdu, aby odwiedzić Andorę, ponieważ wjazd do Andory oznacza opuszczenie strefy Schengen, a powrót do Francji lub Hiszpanii jest uważany za nowy wjazd do strefy Schengen . Obywatele Andory nie otrzymują stempla w paszporcie przy wjeździe i wyjeździe ze strefy Schengen.\nOd 2015 r. Andora, Monako i San Marino negocjowały układ o stowarzyszeniu z UE. Ambasador Andory w Hiszpanii, Jaume Gaytán, powiedział, że ma nadzieję, że w umowie znajdą się zapisy mające na celu włączenie państw do układu z Schengen .\nW przypadku dowolnych dwóch krajów strefy Schengen całkowity handel między nimi wzrasta o około 0,1% rocznie. Taka sama wielkość wzrostu handlu jest uzyskiwana ponownie za każdy 1% roczny wzrost imigracji między krajami. Średnio na każdej granicy zniesienie kontroli jest równoznaczne z usunięciem taryfy 0,7%, a oszczędności na szlaku handlowym rosną wraz z liczbą przekraczanych granic wewnętrznych. Korzystają również kraje spoza strefy Schengen.\nOkoło 1,7 mln osób codziennie dojeżdża do pracy przez granicę europejską, aw niektórych regionach osoby te stanowią nawet jedną trzecią siły roboczej. Na przykład 2,1% pracowników na Węgrzech pracuje w innym kraju, głównie Austrii i Słowacji. Każdego roku przekracza się w sumie 1,3 miliarda granic strefy Schengen. 57 milionów przepraw odbywa się w związku z transportem drogowym towarów o wartości 2,8 biliona euro rocznie. Handel towarami jest silniej dotknięty niż handel usługami, a spadek kosztów handlu waha się od 0,42% do 1,59% w zależności od położenia geograficznego, partnerów handlowych i innych czynników.\nRegulacja granic wewnętrznych\nTypowe wewnętrzne przejście graniczne Schengen nie ma punktu kontroli granicznej, a jedynie wspólny znak państwa UE z nazwą wjeżdżającego kraju, jak tutaj między Niemcami a Austrią. Im większy niebieski znak zapowiada wejście do Republiki Federalnej Niemiec w języku niemieckim, mniejsza biały znak zapowiada wejście do niemieckiego państwa z Bawarii .\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z wewnętrznymi granicami Schengen .\nPrzed wejściem w życie układu z Schengen większość granic w Europie była patrolowana, a na kontynencie istniała rozległa sieć posterunków granicznych, które sprawdzały tożsamość i uprawnienia osób chcących podróżować z jednego kraju do drugiego.\nOd czasu wdrożenia przepisów Schengen, przejścia graniczne zostały zamknięte (i często całkowicie usunięte) między krajami uczestniczącymi.\nKodeks graniczny Schengen wymaga uczestniczących państw w celu usunięcia wszystkich przeszkód dla swobodnego przepływu ruchu na granicach wewnętrznych. W ten sposób pasażerowie transportu drogowego, kolejowego i lotniczego nie są już sprawdzani przez straż graniczną podczas podróży między krajami strefy Schengen, chociaż kontrole bezpieczeństwa przeprowadzane przez przewoźników są nadal dopuszczalne. Zgodnie z wytycznymi UE wszystkim obywatelom UE zaleca się zabranie ze sobą paszportu i/lub krajowego dowodu tożsamości , ponieważ może być on wymagany.\nPieczątki paszportowe nigdy nie są wydawane podczas podróży między państwami członkowskimi Schengen, nawet w przypadku tymczasowego przywrócenia kontroli granicznych między państwami członkowskimi Schengen.\nChociaż obywatele UE i EFTA podróżujący w strefie Schengen nie są zobowiązani do okazywania paszportów , krajowych dowodów osobistych lub innych dokumentów tożsamości na granicy wewnętrznej, przepisy większości krajów nadal wymagają od nich posiadania przy sobie krajowych dokumentów tożsamości i okazywania ich upoważnionej osobie na prośbę. W przypadku innych obywateli obowiązują inne zasady. Obowiązkiem każdej osoby podróżującej po tym obszarze jest okazanie w pełni ważnego dokumentu tożsamości akceptowanego przez inne państwa strefy Schengen, zazwyczaj wydawanego przez państwo.\nZgodnie z zasadami Schengen, hotele i inne rodzaje zakwaterowania komercyjnego muszą rejestrować wszystkich cudzoziemców, w tym obywateli innych państw strefy Schengen, wymagając własnoręcznego wypełnienia formularza rejestracyjnego. Nie dotyczy to towarzyszących małżonków i małoletnich dzieci lub członków grup turystycznych. Ponadto kierownikowi lub personelowi hotelu należy okazać ważny dokument tożsamości. Zasady Schengen nie wymagają żadnych innych procedur; w związku z tym państwa strefy Schengen mogą swobodnie regulować dalsze szczegóły dotyczące treści formularzy rejestracyjnych i dokumentów tożsamości, które mają być okazywane, a także mogą wymagać rejestracji osób zwolnionych z rejestracji na mocy przepisów Schengen. Egzekwowanie tych zasad różni się w zależności od kraju.\nRozporządzenie Schengen dotyczące przekraczania granic wewnętrznych opisuje kontrole cudzoziemców dokonywane przez policję w odpowiednich miejscach na terenie każdego kraju.\nUnia Europejska stanowi unii celnej oraz obszaru podatku od wartości dodanej . Jednak nie wszystkie państwa Schengen lub całe terytorium państw strefy Schengen są częścią unii celnej lub obszaru VAT. W związku z tym niektóre kraje legalnie przeprowadzają kontrole celne wymierzone w nielegalne towary, takie jak narkotyki.\nKontrole bezpieczeństwa mogą być legalnie przeprowadzane w portach i na lotniskach. Kontrole policyjne mogą być również przeprowadzane, jeśli:\nopierają się na ogólnych informacjach i doświadczeniach policyjnych dotyczących ewentualnych zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego i mają na celu w szczególności zwalczanie przestępczości transgranicznej;\nsą opracowane i wykonywane w sposób wyraźnie odmienny od systematycznych kontroli osób na granicach zewnętrznych;\nsą przeprowadzane na podstawie kontroli wyrywkowych.\nW przypadku lotów w strefie Schengen (albo między państwami członkowskimi Schengen lub w ramach tego samego państwa członkowskiego) organy ścigania, władze lotnisk i przewoźnicy lotniczy mogą przeprowadzać wyłącznie kontrole bezpieczeństwa pasażerów i nie mogą przeprowadzać kontroli granicznych. Takie kontrole bezpieczeństwa można przeprowadzać poprzez weryfikację paszportu pasażera lub krajowego dowodu tożsamości : taka praktyka może być stosowana wyłącznie w celu zweryfikowania tożsamości pasażera (ze względów bezpieczeństwa handlowego lub transportowego), a nie jego statusu imigracyjnego. Z tego powodu organy ścigania, władze portów lotniczych i przewoźnicy lotniczy nie mogą wymagać od pasażerów lotniczych podróżujących w strefie Schengen będących obywatelami państw trzecich udowodnienia legalności pobytu poprzez okazanie ważnej wizy lub dokumentu pobytowego. Ponadto, zgodnie z wytycznymi Komisji Europejskiej, kontrole tożsamości pasażerów linii lotniczych latających w strefie Schengen powinny odbywać się wyłącznie przy odprawie lub przy wejściu do strzeżonej strefy lotniska lub przy wejściu na pokład: pasażerowie nie powinni być muszą przejść weryfikację tożsamości więcej niż jeden raz przed lotem w strefie Schengen. Niemniej jednak kontrole tożsamości i tak pełnią funkcję praktycznych kontroli granicznych i stanowią problem dla nielegalnych imigrantów, którzy przybywają do Grecji (która nie ma granicy lądowej z innym krajem strefy Schengen) i chcą udać się do innego kraju strefy Schengen. Wymagania dotyczące posiadania dokumentu tożsamości różnią się w zależności od kraju i linii lotniczej. Zwykle potrzebny jest paszport lub dowód osobisty UE. Grecja, Islandia i Malta nie mają granic lądowych z innymi państwami członkowskimi Schengen.\nPodróżni wsiadający na pokład samolotu między krajami strefy Schengen, ale przybywający z kraju trzeciego spoza obszaru, muszą przejść kontrolę graniczną wjazdu do strefy Schengen po przybyciu do strefy Schengen. Wynika to z faktu, że trasa rozpoczyna się poza strefą Schengen, a władze w miejscu docelowym nie miałyby możliwości rozróżnienia między pasażerami przylatującymi, którzy weszli na pokład w punkcie początkowym, a tymi, którzy dołączyli w środku. Ponadto podróżni są zobowiązani do przechodzenia przez odprawę graniczną Schengen w momencie wyjazdu.\nTymczasowe kontrole graniczne przeprowadzane przez policję duńską w Kruså na granicy wewnętrznej z Niemcami .\nPaństwo członkowskie strefy Schengen może na krótki okres przywrócić kontrolę graniczną z innym państwem należącym do strefy Schengen, jeżeli istnieje poważne zagrożenie dla „porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego” tego państwa lub gdy „kontrola granicy zewnętrznej nie jest już zapewniona z powodu wyjątkowe okoliczności". Gdy takie zagrożenia wynikają z przewidywalnych zdarzeń, dane państwo musi wcześniej powiadomić Komisję Europejską i skonsultować się z innymi państwami Schengen.\nWprowadzenie tymczasowych kontroli na granicach wewnętrznych jest prerogatywą państw członkowskich. Chociaż Komisja Europejska może wydać opinię o konieczności i proporcjonalności wprowadzenia tymczasowych kontroli na granicach wewnętrznych, to nie może zawetować lub unieważnić takiej decyzji, jeśli zostanie ona podjęta przez państwo członkowskie.\nW kwietniu 2010 Malta wprowadziła tymczasowe kontrole w związku z wizytą papieża Benedykta XVI . Przywrócono kontrole w 2015 r. w tygodniach związanych ze spotkaniem szefów rządów Wspólnoty Narodów .\nEstonia wprowadziła tymczasowe kontrole we wrześniu 2014 r. w związku z wizytą prezydenta USA Baracka Obamy.\nW odpowiedzi na europejski kryzys migracyjny w 2015 r. kilka krajów strefy Schengen wprowadziło kontrole graniczne.\nW listopadzie 2017 r. Niemcy wprowadziły tymczasowe kontrole lotów przylatujących z Grecji. Od listopada 2017 r. do lutego 2018 r. z 280 000 pasażerów lotów z Grecji, którzy zostali sprawdzeni po przylocie do Niemiec, 270 odmówiono wjazdu do Niemiec. W dniu 12 maja 2018 r. Niemcy zakończyły tymczasowe odprawy lotów przychodzących z Grecji.\nW 2019 r. Dania wprowadziła kontrole graniczne ze Szwecją w związku z poważnymi atakami obywateli szwedzkich. Kontrole miały obowiązywać przez sześć miesięcy.\nW odpowiedzi na pandemię COVID-19 w 2020 r. prawie wszystkie kraje strefy Schengen wprowadziły kontrole graniczne. Kilka z tych kontroli zablokowało wjazd obywateli krajów UE/Schengen, zezwalało na wjazd tylko obywatelom lub mieszkańcom kraju, a także priorytetowy ruch, taki jak transport żywności. 27 marca 2020 r. Komisja Europejska opublikowała „Wytyczne dotyczące korzystania ze swobodnego przepływu pracowników podczas epidemii COVID-19”, stwierdzając, że państwa członkowskie powinny zezwolić pracownikom transgranicznym na „nieograniczony dostęp” i „zapewnić płynne przejście” przez wewnętrzne granice strefy Schengen, jeśli wykonują „kluczowe zawody” (np. pracownicy służby zdrowia, pracownicy opieki, naukowcy w dziedzinach związanych ze zdrowiem, pracownicy sektora usług farmaceutycznych i medycznych/żywności/transportu/podstawowej infrastruktury, inżynierowie, specjaliści ds. technologii informacyjno-komunikacyjnych , strażacy/policjanci/funkcjonariusze więzienni/ochroniarze, rybacy i urzędnicy państwowi). Ponadto wszelkie badania zdrowotne pracowników transgranicznych muszą być przeprowadzane na takich samych warunkach, jak obywatele danego państwa członkowskiego wykonujący te same zawody.\nKontrole na granicach wewnętrznych przywrócone w latach 2010 i 2020\nZielone linie oznaczają wewnętrzne granice lądowe Schengen bez kontroli granicznych, żółte linie oznaczają wewnętrzne granice lądowe Schengen z trwającymi tymczasowymi kontrolami granicznymi, a czerwone linie oznaczają zewnętrzne granice lądowe Schengen z pełną kontrolą graniczną.\nW poniższej tabeli wymieniono trwające kontrole na granicach wewnętrznych, zgodnie z informacjami przekazanymi Komisji Europejskiej przez państwa członkowskie. Kontrole stanu zdrowia na granicach nie są prawnie uznawane za kontrole graniczne.\nObecnie dotyczy granic wewnętrznych\nOstatni dzień (obecnie planowane)\nAustria Granice lądowe z Węgrami i Słowenią Europejski kryzys migracyjny 16 września 2015 11 listopada 2021\nDania Wszystkie wewnętrzne granice Schengen Europejski kryzys migracyjny , pandemia COVID-19 4 stycznia 2016 11 listopada 2021\nFrancja Wszystkie wewnętrzne granice Schengen Ciągłe zagrożenie terrorystyczne, europejski kryzys migracyjny , pandemia COVID-19 13 listopada 2015 31 października 2021\nNiemcy Granica lądowa z Austrią Europejski kryzys migracyjny 13 września 2015 11 listopada 2021\nNorwegia Porty z połączeniami promowymi do Danii, Niemiec i Szwecji Europejski kryzys migracyjny 26 listopada 2015 9 listopada 2021\nSzwecja Wszystkie granice wewnętrzne Europejski kryzys migracyjny 12 listopada 2015 11 listopada 2021\nFrancuskie kontrole przeciwko migrantom z północnej Afryki\nPo rewolucji tunezyjskiej z lat 2010–2011 rząd Włoch wydał sześciomiesięczne pozwolenia na pobyt około 25 000 tunezyjskich migrantów. Pozwoliło to migrantom na swobodne podróżowanie po strefie Schengen. W odpowiedzi zarówno Francja, jak i Niemcy zagroziły wprowadzeniem kontroli granicznych, nie chcąc, aby uchodźcy tunezyjscy wkroczyli na ich terytorium. W kwietniu 2011 roku na kilka godzin Francja zablokowała pociągi przewożące migrantów na granicy francusko-włoskiej w Ventimiglia .\nNa wniosek Francji, w maju 2011 roku komisarz UE do spraw wewnętrznych , Cecilia Malmström zaproponowała, że więcej szerokość byłyby dostępne dla tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej w przypadku silnego i nieoczekiwanego presję migracyjną lub niepowodzenia stanu ochrony zewnętrznych granic UE.\nW dniu 25 lipca 2011 r., przedstawiając ostateczną ocenę Komisji Europejskiej dotyczącą środków podjętych przez Włochy i Francję, komisarz do spraw wewnętrznych powiedział: „z formalnego punktu widzenia kroki podjęte przez władze włoskie i francuskie są zgodne z prawem UE. , żałuję, że nie przestrzegano w pełni ducha przepisów Schengen”. Pani Malmström wezwała również do spójniejszej interpretacji przepisów Schengen oraz silniejszego systemu oceny i monitorowania strefy Schengen.\nkryzys migracyjny 2015\nPodczas kryzysu migracyjnego we wrześniu 2015 r. Niemcy ogłosiły, że tymczasowo przywracają kontrole graniczne zgodnie z przepisami o tymczasowych kontrolach granicznych przewidzianymi w dorobku Schengen. Takie kontrole graniczne wydają się być próbą zapobieżenia pogorszeniu kryzysu przez nieporządek. Wydaje się, że otwarte granice utrudniały Niemcom zapewnienie jednocześnie bardzo dużej liczby osób szukających schronienia. Niemcy sygnalizują, że kontrole graniczne są tylko tymczasowe i mają jedynie wspierać uporządkowany napływ migracji na ten obszar.\nInne kraje, w tym Austria, Dania, Słowenia, Węgry, Szwecja i Norwegia ustanowiły kontrole graniczne w odpowiedzi na kryzys.\nW grudniu 2015 r. Szwecja uchwaliła tymczasowe prawo, które pozwala rządowi zobowiązać wszystkie firmy transportowe do sprawdzania, czy ich pasażerowie posiadają ważny dokument tożsamości ze zdjęciem. Nowa ustawa weszła w życie 21 grudnia 2015 r. i obowiązuje do 21 grudnia 2018 r. Rząd zdecydował, że nowe przepisy będą obowiązywać od 4 stycznia 2016 r. do 4 lipca 2016 r. Nowe prawo doprowadziło do obowiązkowej przesiadki i przejścia przez kontrolę graniczną na lotnisku w Kopenhadze dla podróżnych między Kopenhagą a Szwecją, ze zmniejszoną częstotliwością usług. Szwecja wprowadziła kontrolę graniczną z Danii wcześniej (15 listopada 2015 r.), ale to nie mogło powstrzymać napływu migrantów, ponieważ mają oni prawo ubiegać się o azyl raz na szwedzkiej ziemi. Najpierw, gdy firmy transportowe musiały zatrzymywać cudzoziemców po stronie duńskiej, skutecznie zatrzymywano osoby ubiegające się o azyl. Spowodowało to znaczne utrudnienia w ruchu pociągów, ponieważ stacja kolejowa nie była przystosowana do takich kontroli. Kontrole te trwały do 4 maja 2017 r., po tym jak Komisja UE uznała takie kontrole za niedopuszczalne.\n30 maja 2018 r., kiedy w niektórych krajach nadal działały kontrole granicznych kryzysów migracyjnych, Parlament Europejski postanowił potępić przedłużające się kontrole graniczne między państwami członkowskimi strefy Schengen. Ale to była tylko deklaracja, ponieważ Parlament o tym nie decyduje.\nAtaki w Paryżu 2015\nPo atakach w Paryżu w listopadzie 2015 r. Francja wprowadziła na swoich granicach pełne kontrole tożsamości i narodowości.\nOdpowiedź koronawirusa w 2020 r.\nZobacz też: Ograniczenia w podróży związane z pandemią COVID-19 § Europa\nBlokady drogowe i pojazdy policyjne na czasowo zamkniętej granicy polsko-niemieckiej w Lubieszynie 15 marca 2020 r. podczas pandemii COVID-19 .\nChociaż niektórzy europejscy politycy wezwali do czasowego zamknięcia granic wewnętrznych Europy, pod koniec lutego 2020 r. Unia Europejska zdecydowała się odrzucić pomysł zawieszenia strefy swobodnego podróżowania z Schengen i wprowadzenia kontroli granicznych z Włochami. Wiceszef szwajcarskiej Ligi Ticino , Lorenzo Quadri, skrytykował tę decyzję: „Niepokojące jest to, że dogmat o szeroko otwartych granicach jest uważany za priorytet”. Prezydent Stanów Zjednoczonych Donald Trump powiedział, że Unia Europejska „nie podjęła tych samych środków ostrożności i nie ograniczyła podróży z Chin i innych gorących miejsc”, jak to wdrożyły Stany Zjednoczone.\nCzeski premier Andrej Babiš stwierdził na początku marca, że „kraje europejskie nie mogą zakazać wjazdu obywateli Włoch do strefy Schengen. Unia Europejska."\nPo tym, jak Słowacja, Dania, Czechy i Polska w połowie marca ogłosiły całkowite zamknięcie swoich granic, przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen powiedziała, że „Niektóre kontrole mogą być uzasadnione, ale ogólne zakazy podróżowania nie są postrzegane jako najskuteczniejsze przez Światową Organizację Zdrowia. Ponadto mają silny wpływ społeczny i gospodarczy, zakłócają życie ludzi i działalność gospodarczą za granicą”. Von der Leyen przeprosił również Włochy, wśród powszechnego niezadowolenia Włochów z powodu braku solidarności okazywanej przez Europę. Do końca marca 2020 r. prawie wszystkie wewnętrzne granice strefy Schengen zostały zamknięte dla nieistotnych podróży. Do lipca 2020 r. większość granic, które zostały zamknięte z powodu koronawirusa, została ponownie otwarta.\nRegulacja granic zewnętrznych\nOdznaka wspólnej straży granicznej i kosztowej\nKontrola paszportowa na zewnętrznej granicy Schengen w Finlandii\nThe Warsaw Spire , obudowa Frontex siedziba „s\nKraje uczestniczące są zobowiązane do ścisłej kontroli podróżnych wjeżdżających i wyjeżdżających ze strefy Schengen. Kontrole te są koordynowane przez agencję Frontex Unii Europejskiej i podlegają wspólnym zasadom. Szczegóły dotyczące kontroli granicznych, nadzoru oraz warunków, na jakich może zostać udzielone zezwolenie na wjazd do strefy Schengen, zostały szczegółowo opisane w kodeksie granicznym Schengen.\nTymczasowe ograniczenie wjazdu osób nieposiadających prawa do swobodnego przemieszczania się w przypadku podróży, które nie są niezbędne\nW związku z pandemią COVID-19 w dniu 16 marca 2020 r. Komisja Europejska zaleciła wszystkim państwom członkowskim UE i Schengen wprowadzenie tymczasowego ograniczenia wjazdu obywateli państw trzecich (tj. podróżnych niebędących obywatelami EOG/Szwajcarii oraz członków rodziny posiadających prawo do swobodnego przemieszczania się ) do strefy Schengen w celu podróży nieistotnych na początkowy okres 30 dni (z możliwością przedłużenia tego okresu zostanie ocenione na podstawie dalszych zmian). Z tego ograniczenia zwolnieni są jednak obywatele państw trzecich, którzy są posiadaczami długoterminowych wiz lub dokumentów pobytowych lub są członkami rodzin obywateli EOG/Szwajcarii. Ponadto obywatele państw trzecich „spełniający podstawową funkcję lub potrzebę” (tacy jak pracownicy służby zdrowia, personel transportowy, pracownicy pomocy, personel wojskowy, sezonowi pracownicy rolni), pasażerowie tranzytowi, osoby podróżujące „z ważnych powodów rodzinnych” oraz osoby „w ochrony międzynarodowej lub z innych względów humanitarnych” są wyłączone z tego ograniczenia. Niemniej jednak Komisja Europejska powtórzyła, że „skoordynowane i wzmocnione kontrole stanu zdrowia” powinny być przeprowadzane w przypadku wszystkich podróżnych, którym zezwolono na wjazd do UE i strefy Schengen. Wszystkie państwa członkowskie UE (z wyjątkiem Irlandii) i strefy Schengen stosują teraz to ograniczenie podróży.\nPonadto w dniu 30 marca 2020 r. Komisja Europejska opublikowała „Wytyczne w sprawie wprowadzenia tymczasowego ograniczenia w podróżowaniu do UE, które nie jest niezbędne, w sprawie ułatwień tranzytowych w celu repatriacji obywateli UE oraz w sprawie wpływu na politykę wizową”. w celu udzielenia „porad i praktycznych instrukcji”. Wytyczne stanowią, że państwa członkowskie mogą podejmować środki (takie jak wymaganie od cudzoziemców przejścia okresu samoizolacji, jeśli przybywają z terytorium dotkniętego COVID-19), pod warunkiem, że te same wymagania zostaną nałożone na ich własnych obywateli. W wytycznych wyjaśniono również, że obywatele mikropaństw europejskich (Andora, Stolica Apostolska, Monako i San Marino) są zwolnieni z tymczasowego ograniczenia wjazdu obywateli państw trzecich do Unii Europejskiej i strefy Schengen w przypadku podróż. Ponadto obywatelom Serbii, Macedonii Północnej, Czarnogóry i Turcji należy zezwolić na wjazd do Unii Europejskiej i strefy Schengen, jeśli utknęli za granicą, aby ułatwić repatriację do kraju pochodzenia. Obywatelom państw trzecich (nieobjętym jednym ze zwolnień z czasowego ograniczenia wjazdu z przyczyn innych niż istotne) starającym się o wjazd do strefy Schengen odmówi się wjazdu na przejściu na granicy zewnętrznej i otrzymają formularz odmowy wjazdu ( z powodem odmowy oznaczonym jako „I” (tj. zagrożenie dla zdrowia publicznego)), a także stempel paszportowy skasowany nieusuwalnym krzyżem czarnym tuszem i literą „I” po prawej stronie.\nNiektóre państwa członkowskie UE i Schengen poszły dalej niż zalecenie Komisji Europejskiej i ograniczyły wjazd obywateli EOG/Szwajcarii na swoje terytoria w celu podróżowania, które nie są niezbędne. Na przykład, w dniu 4 kwietnia 2020, francuski Policja Graniczna odmówiła wjazdu do grupy UE i obywateli brytyjskich, którzy przybył do Marsylii lotniska w prywatnym samolotem z Wielkiej Brytanii, z zamiarem pobytu w willi wakacje w Cannes .\n8 kwietnia 2020 r. Komisja Europejska zwróciła się do państw członkowskich UE i strefy Schengen o przedłużenie ograniczenia wjazdu obywateli państw trzecich w przypadku podróży innych niż niezbędne na kolejny okres 30 dni do 15 maja 2020 r. W dniu 8 maja 2020 r. Komisja ponownie zwróciła się do państw członkowskich o przedłużenie ograniczenia o kolejne 30 dni do 15 czerwca 2020 r. 11 czerwca 2020 r. Komisja Europejska zaleciła państwom członkowskim przedłużenie do 30 czerwca 2020 r. ograniczenia wjazdu obywateli państw trzecich w przypadku podróży, które nie są niezbędne .\nPunkt kontroli granicznej dla pojazdów obsługiwanych przez fińską Straż Graniczną w Nuijamaa na zewnętrznej granicy z Rosją . Pas po prawej stronie jest przeznaczony wyłącznie dla obywateli EOG (w tym UE) i Szwajcarii, podczas gdy pozostałe pasy są przeznaczone dla wszystkich podróżnych.\nWszystkie osoby przekraczające granice zewnętrzne – przychodzące lub wychodzące – podlegają kontroli przez funkcjonariusza straży granicznej . Jedyny wyjątek dotyczy osób regularnie dojeżdżających do pracy przez granicę (zarówno tych z prawem do swobodnego przemieszczania się, jak i obywateli państw trzecich), którzy są dobrze znani funkcjonariuszom straży granicznej: gdy wstępna kontrola wykazała, że nie ma wpisu dotyczącego ich w Systemie Informacyjnym Schengen lub krajowych bazach danych mogą podlegać jedynie okazjonalnym „wyrywkowym” kontrolom, a nie systematycznym kontrolom za każdym razem, gdy przekraczają granicę.\nWcześniej obywatele EOG i Szwajcarii, a także członkowie ich rodzin korzystający z prawa do swobodnego przemieszczania się, byli poddawani jedynie „minimalnej kontroli” przy przekraczaniu granic zewnętrznych. Oznaczało to, że ich dokument podróży podlegał jedynie „szybkiej” i „bezpośredniej” kontroli wizualnej oraz opcjonalnej kontroli w bazach danych pod kątem zagubionych/skradzionych dokumentów podróży. Konsultacja z Systemem Informacyjnym Schengen i innymi krajowymi bazami danych w celu upewnienia się, że podróżny nie stanowi zagrożenia dla bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia, była dozwolona wyłącznie w sposób ściśle „niesystematyczny” w przypadku, gdy takie zagrożenie było „rzeczywiste”, „obecne” i „wystarczająco poważne”. Natomiast inni podróżni byli poddawani „dokładnej kontroli”.\nJednak w świetle zamachów terrorystycznych z listopada 2015 r. w Paryżu , podczas posiedzenia Rady Unii Europejskiej w dniu 20 listopada 2015 r. ministrowie spraw wewnętrznych państw członkowskich postanowili „niezwłocznie wdrożyć niezbędne systematyczne i skoordynowane kontrole na granicach zewnętrznych, w tym w sprawie osób korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się”. Do kodeksu granicznego Schengen wprowadzono zmiany w celu wprowadzenia systematycznej kontroli dokumentów podróży obywateli EOG i Szwajcarii, a także członków ich rodzin korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się, w odpowiednich bazach danych przy przekraczaniu granic zewnętrznych. Nowy reżim wszedł w życie 7 kwietnia 2017 r.\nJeżeli przeprowadzanie systematycznych odpraw w bazach danych miałoby nieproporcjonalny wpływ na płynność ruchu na granicy zewnętrznej, takie odprawy mogą zostać złagodzone, jeżeli na podstawie oceny ryzyka zostanie ustalone, że nie prowadziłoby to do zagrożenia bezpieczeństwa.\nW „wyjątkowych” i „nieprzewidzianych” okolicznościach, w których czas oczekiwania staje się nadmierny, kontrole na granicach zewnętrznych można tymczasowo złagodzić.\nStraż graniczna przeprowadza następujące procedury podczas kontroli podróżnych przekraczających granice zewnętrzne:\ni członkowie rodzin EOG/Szwajcarii z prawem do swobodnego przemieszczania się\nSprawdzenie tożsamości podróżnego na podstawie jego dokumentu podróży tak tak tak\nSprawdzenie, czy dokument podróży jest ważny i nie wygasł tak tak tak\nSprawdzenie dokumentu podróży pod kątem oznak fałszerstwa lub podrobienia tak tak tak\nSprawdzenie dokumentu podróży pod kątem śladów fałszerstwa lub fałszerstwa za pomocą urządzeń technicznych (np. światło UV , lupy) Opcjonalny Opcjonalny Opcjonalny\nSprawdzenie autentyczności danych zapisanych na chipie RFID (jeśli dokument podróży jest biometryczny ) Opcjonalny Opcjonalny Opcjonalny\nSprawdzenie dokumentu podróży z wykazem skradzionych, przywłaszczonych, zagubionych i unieważnionych dokumentów w Systemie Informacyjnym Schengen , bazie danych SLTD Interpolu i innych krajowych bazach danych tak tak tak\nSkonsultowanie się z Systemem Informacyjnym Schengen i innymi krajowymi bazami danych w celu upewnienia się, że podróżny nie stanowi zagrożenia dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych jakiegokolwiek państwa członkowskiego strefy Schengen tak Opcjonalnie\n(wgląd w bazy danych tylko „w razie potrzeby”) tak\nRejestrowanie wjazdu/wyjazdu podróżnego w bazie danych\n(należy zauważyć, że od kwietnia 2016 r. tylko 10 państw członkowskich strefy Schengen — Estonia, Finlandia, Węgry, Łotwa, Litwa, Malta, Polska, Portugalia, Słowacja i Hiszpania — rejestruje obywateli państw trzecich” wjazdów i wyjazdów w krajowych bazach danych, ale dane nie są wymieniane między krajowymi bazami danych tych krajów, ani nie istnieje scentralizowana baza danych śledząca wjazdy i wyjazdy w całej strefie Schengen we wszystkich 26 państwach członkowskich Schengen.Tylko Polska systematycznie rejestruje wjazdy i wyjazdy obywateli EOG i Szwajcarii zatrzymanych na granicy.) Opcjonalny Opcjonalny Opcjonalny\nStemplowanie dokumentu podróży Nie Tak\n(z określonymi grupami ) Tak\n(z określonymi grupami )\nSprawdzenie, czy podróżny posiada odpowiednią wizę/zezwolenie na pobyt (jeśli jest wymagane) Nie tak Opcjonalny\nSprawdzenie autentyczności wizy krótkoterminowej (jeśli jest wymagana) oraz tożsamości jej posiadacza poprzez skorzystanie z Wizowego Systemu Informacyjnego Nie tak Opcjonalny\nSprawdzenie stempli wjazdowych i wyjazdowych w dokumencie podróży w celu upewnienia się, że podróżny nie przekroczył maksymalnego czasu dozwolonego pobytu Nie Tak\n(z pewnymi wyjątkami) Opcjonalny\nWeryfikacja miejsca wyjazdu i celu podróży podróżnego Nie tak Nie\nWeryfikacja celu pobytu podróżnego Nie Tak\n(z pewnymi wyjątkami) Nie\nWeryfikacja wszelkich dokumentów/dowodów potwierdzających rzekomy cel pobytu podróżnego Nie Opcjonalne\nSprawdzenie, czy podróżny posiada wystarczające środki na pobyt i podróż dalszą/powrotną (lub czy jest w stanie legalnie uzyskać takie środki) Nie Tak\nStanowiska kontroli granicznej w hali odlotów na lotnisku w Oulu w Finlandii, które będą obsługiwane przez fińską straż graniczną w przypadku lotów do miejsca docelowego poza strefą Schengen. Albo napis „Obywatele UE/EOG/Szwajcarii” lub „Wszystkie paszporty” nad budkami może być podświetlony.\nBramki samoobsługowe EasyPASS, z których uprawnieni podróżni mogą korzystać w celu odprawy granicznej na lotnisku w Monachium w Niemczech.\nOgrodzenie na Mierzei Wiślanej wyznaczającej zewnętrzną granicę między Polską a Rosją .\nZnaki graniczne i ogrodzenie wyznaczające granicę zewnętrzną Litwy i Białorusi w pobliżu wsi Stakai.\nKonni węgierscy policjanci patrolujący granicę zewnętrzną między Węgrami a Serbią .\nJak pokazano w powyższej tabeli, ponieważ wiele procedur jest opcjonalnych, straż graniczna ma swobodę decydowania o tym, jak rygorystycznie sprawdza podróżnych na zewnętrznych przejściach granicznych. W rezultacie czas potrzebny na przeprowadzenie kontroli różni się w poszczególnych krajach strefy Schengen. W poprzednim systemie (gdzie osoby z prawem do swobodnego przemieszczania się podlegały jedynie „minimalnej kontroli”) odprawa wjazdowa obywatela EOG lub Szwajcarii trwała średnio około pięciu sekund we Włoszech, podczas gdy w Norwegii średnio zajęło około 1 minuty. Rozbieżności w kontrolach obywateli państw trzecich (podlegających dokładniejszej kontroli) są jeszcze większe. Na przykład odprawa wjazdowa obywatela wymienionego w załączniku II trwa średnio około 15 sekund w Grecji, podczas gdy na Słowacji trwa średnio od trzech do pięciu minut. Podobnie odprawa wjazdowa dla obywatela z załącznika I trwa średnio około 30–60 sekund w Holandii, podczas gdy na Łotwie trwa średnio około dwóch do pięciu minut.\nPo wejściu w życie nowego systemu w dniu 7 kwietnia 2017 r. na licznych przejściach granicznych zewnętrznych odnotowano znacznie dłuższy czas oczekiwania, tym bardziej, że miało to miejsce tuż przed Świętami Wielkanocnymi . Podróżni wjeżdżający do Słowenii z Chorwacji (która choć jest krajem członkowskim Unii Europejskiej , nie należy jeszcze do strefy Schengen) musieli czekać kilka godzin, ponieważ słoweńscy strażnicy graniczni systematycznie sprawdzali dokumenty podróży wszystkich podróżnych (w tym tych z prawem do swobodnego przemieszczania się). ) z odpowiednimi bazami danych. Premierzy Słowenii , Miro Cerar , przyznał, że sytuacja była „nie do zaakceptowania”. W celu złagodzenia długich kolejek systematyczne sprawdzanie dokumentów podróży osób z prawem swobodnego przemieszczania się z odpowiednimi bazami danych zostało czasowo zawieszone od wieczora w piątek 7 kwietnia 2017 r. do końca weekendu. Jednak w następny weekend ponownie pojawiły się długie kolejki. Premier Chorwacji , Andrej Plenković , skrytykował sytuację, nazywając go „niezrównoważony”, i wyraził zaniepokojenie wpływ na turystykę (co stanowi 18% chorwackiego PKB ). Prezydent Chorwacji , Kolinda Grabar-Kitarović wysłał oficjalne pismo do Komisji Europejskiej , aby wyrazić swoje zaniepokojenie wpływem nowych zasad dotyczących kontroli granicznych. Na spotkaniu w dniu 29 kwietnia 2017 r Przewodniczący Komisji Europejskiej , Jean-Claude Juncker , Cerar i Plenkovic zgodził się, że posuwa się naprzód, systematyczne sprawdzanie dokumentów podróży osób z prawa do swobodnego przemieszczania się z odpowiednich baz danych będzie zawieszone na lądowych przejściach granicznych między Chorwacją a Słowenią, jeżeli czas oczekiwania przekracza 15 minut (zamiast tego przeprowadzane są „odprawy celowe”). Długie kolejki zgłoszono również na przejściach granicznych w Grecji , gdzie kierownictwo greckiej policji (odpowiedzialnej za odprawy graniczne) postanowiło zawiesić na okres 6 miesięcy systematyczną kontrolę dokumentów podróży osób z prawem swobodnego przemieszczania się w oparciu o odpowiednie bazy danych (z wyjątkiem lądowego przejścia granicznego w Kipoi z Turcją , ze względu na względy bezpieczeństwa). Wdrożenie nowego systemu dotknęło szczególnie Grecję, ponieważ greckie dowody tożsamości nie nadają się do odczytu maszynowego , co oznaczało, że funkcjonariusze straży granicznej musieli ręcznie wprowadzać dane posiadacza do systemu komputerowego, aby sprawdzić odpowiednie bazy danych, jeśli obywatel Grecji przedstawił dowód tożsamości zamiast paszportu . Podobnie długi czas oczekiwania odnotowano na zewnętrznych przejściach granicznych we Francji i Hiszpanii . Finlandia , Węgry i Włochy również wydały powiadomienia zawieszające systematyczne kontrole na niektórych zewnętrznych przejściach granicznych. W lipcu 2017 r. Grecja złożyła wniosek o zawieszenie systematycznego sprawdzania dokumentów podróży osób mających prawo do swobodnego przemieszczania się w odpowiednich bazach danych na kolejny okres 18 miesięcy z powodu „braków w infrastrukturze i zwiększonego ruchu na 12 lotniskach w całym kraju”. .\nPodczas przeprowadzania odpraw na granicach zewnętrznych straż graniczna jest z mocy prawa zobligowana do poszanowania godności podróżnych (zwłaszcza w przypadku osób wymagających szczególnego traktowania) i nie wolno jej dyskryminować osób ze względu na ich płeć, rasę lub pochodzenie etniczne, religię lub przekonania , niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną.\nKontrole na granicach zewnętrznych znajdują się na drogach przekraczających granicę, na lotniskach, w portach morskich oraz na pokładach pociągów. Zwykle wzdłuż granicy lądowej nie ma ogrodzenia, ale zdarzają się wyjątki, takie jak ogrodzenie graniczne Ceuta i niektóre miejsca na granicy wschodniej. Jednak systemy kamer monitorujących, niektóre wyposażone w technologię podczerwieni, znajdują się w bardziej krytycznych miejscach, na przykład na granicy słowacko-ukraińskiej, gdzie w niektórych punktach kamera znajduje się co 186 metrów (203 jardy).\nWszyscy podróżni wjeżdżający i wyjeżdżający ze strefy Schengen lotnictwem ogólnym lub łodzią rekreacyjną muszą dokonać pierwszego punktu wejścia/końcowego punktu odlotu na lotnisku/ lotnisku lub porcie morskim, który jest wyznaczony jako zewnętrzne przejście graniczne. W drodze odstępstwa podróżni na pokładzie łodzi rekreacyjnych mogą wejść do pierwszego portu zawinięcia w porcie, który nie jest wyznaczonym jako zewnętrzne przejście graniczne, pod warunkiem powiadomienia władz portowych i uzyskania zezwolenia od straży granicznej. W praktyce jest to jednak trudna do sprawdzenia luka prawna i wykryto przemyt narkotyków na dużą skalę przy użyciu prywatnych łodzi. Wzdłuż południowego wybrzeża krajów strefy Schengen na Morzu Śródziemnym straż przybrzeżna dokłada wszelkich starań, aby uniemożliwić wpłynięcie prywatnych łodzi bez pozwolenia.\nNa wielu zewnętrznych przejściach granicznych znajdują się specjalne pasy dla obywateli EOG i Szwajcarii (a także dla członków ich rodzin) oraz inne pasy dla wszystkich podróżnych bez względu na narodowość. Na niektórych zewnętrznych przejściach granicznych istnieje trzeci rodzaj pasa dla podróżnych będących obywatelami załącznika II (tj. obywateli spoza EOG/Szwajcarii zwolnionych z obowiązku wizowego). Chociaż obywatele Andory i San Marinese nie są obywatelami EOG, mogą jednak korzystać ze specjalnych pasów wyznaczonych dla obywateli EOG i Szwajcarii. Od 1 stycznia 2021 r. obywatele brytyjscy nie mogą już korzystać z pasów EOG/Szwajcarii.\nZ niektórych zewnętrznych przejść granicznych mogą korzystać tylko niektórzy podróżni. Na przykład, przejścia granicznego w Veľké Slemence , Słowacją (na granicy z Ukrainą ) można przekraczać jedynie przez pieszych i rowerzystów, którzy są EOG, Szwajcarii lub obywateli Ukrainy. Przejście graniczne w Ramoniškiai na Litwie (na granicy z Rosją ) mogą przekraczać tylko obywatele Litwy i Rosji; wszyscy inni podróżni, w tym obywatele spoza Litwy EOG i Szwajcarii, nie mogą korzystać z tego przejścia granicznego. Podobnie przejście graniczne Pededze-Brunishevo na Łotwie (na granicy z Rosją ) jest otwarte tylko dla obywateli Łotwy i Rosji. Przejścia granicznego w Połowcach -Pieszczatka, Polsce (na granicy z Białorusią ) można przekraczać jedynie przez obywateli polskich i białoruskich. W 2016 r., jako środek tymczasowy na 180 dni, dwa najbardziej wysunięte na północ przejścia graniczne Raja-Jooseppi i Salla na granicy fińsko -rosyjskiej mogły być przekraczane tylko przez obywateli fińskich, rosyjskich i białoruskich (oraz członków ich rodzin); wszystkim innym obywatelom, w tym obywatelom spoza Finlandii i Szwajcarii, nie wolno było korzystać z tych przejść granicznych. Ponadto, przejście graniczne punkty Haapovaara, Inari, Karttimo, Kurvinen, Leminaho i Parikkala (a także przejście kolejowe Imatra ) są otwarte tylko do fińskiej i rosyjskich obywateli.\nDodatkowe obowiązki nałożone przez prawo europejskie na krajowe organy graniczne w odniesieniu do obsługi podróżnych będących obywatelami państw trzecich (np. obowiązek stemplowania ich dokumentów podróży ) nie powinny uniemożliwiać rozwoju zautomatyzowanych systemów kontroli granicznej, które są udostępniane takim podróżnym . Jak pokazują wymienione powyżej przykłady zautomatyzowanych systemów kontroli granicznej, które zostały opracowane na zewnętrznych przejściach granicznych strefy Schengen, krajowe organy graniczne były w stanie dostosować projekt swoich zautomatyzowanych systemów kontroli granicznej, aby umożliwić obywatelom państw trzecich korzystanie z nich. Jednym z rozwiązań jest fizyczne umieszczenie funkcjonariusza straży granicznej obok automatycznych przejść granicznych, który może stemplować dokumenty podróży w razie potrzeby: podejście to zostało przyjęte przez fińską straż graniczną przy automatycznych przejściach granicznych na lotnisku w Helsinkach , gdzie uprawnieni użytkownicy (którzy są w celu otrzymania pieczątki w paszporcie) obejmują posiadaczy paszportów biometrycznych Australii , Kanady , Japonii , Nowej Zelandii , Korei Południowej i Stanów Zjednoczonych , a także portugalskiego Serviço de Estrangeiros e Fronteiras przy automatycznych przejściach granicznych na lotnisku w Lizbonie, gdzie uprawnieni użytkownicy (którzy są zobowiązani do otrzymania pieczątki w paszporcie) obejmują posiadaczy paszportów angolskich i brazylijskich oraz posiadaczy paszportów dyplomatycznych/służbowych . Takie podejście zostało również przyjęte we Włoszech, gdzie uprawnionymi użytkownikami eGates są posiadacze australijskich , kanadyjskich , izraelskich , japońskich , nowozelandzkich , singapurskich , południowokoreańskich , amerykańskich i watykańskich paszportów biometrycznych . Podobne, ale nieco inne rozwiązanie zostało przyjęte przez holenderskie Royal Marechaussee przy automatycznych bramkach granicznych Privium do rozpoznawania tęczówki na lotnisku Schiphol w Amsterdamie (gdzie uprawnieni użytkownicy to zarejestrowani obywatele EOG/Szwajcarii, obywatele USA, którzy są członkami Global Entry , oraz wszyscy obywatele, którzy są posiadacze paszportów dyplomatycznych ), a także przez niemiecką policję federalną w automatycznych bramkach granicznych ABG Plus do rozpoznawania tęczówki na lotnisku we Frankfurcie (gdzie uprawnieni użytkownicy to zarejestrowani obywatele EOG / Szwajcarii i obywatele USA, którzy są członkami Global Entry ): w przypadku kwalifikujących się osób trzecich obywatele krajów korzystają z Privium/ABG Plus, po zeskanowaniu i weryfikacji tęczówki oka otwiera się inna bramka dla obywateli EOG/Szwajcarii, a obywatel kraju trzeciego jest kierowany na pas, który prowadzi ich na początek kolejki do ręcznego paszportu kontrole w punktach imigracyjnych, gdzie funkcjonariusz straży granicznej stempluje paszport użytkownika. Innym możliwym rozwiązaniem byłoby zaprojektowanie automatycznych przejść granicznych w taki sposób, aby drukował na nim odcinek papieru ze stemplem wjazdowym lub wyjazdowym, a także imię i nazwisko podróżnego oraz numer dokumentu podróży, gdy użytkownik jest podróżnym, który podlega wymogowi posiadania ostemplowany dokument podróży. W porcie w Helsinkach , Straż Graniczna fiński dostosował projektowaniu zautomatyzowanych bram tam granicznych poszerzyć uprawnienia do włączenia obywateli rosyjskich (który jako załącznik I obywateli, są zobowiązani do posiadania wizy) zobowiązując ich do skanowania zarówno personalizacyjnej stronę i wizę w paszporcie, następnie wejść do bramki w celu uzyskania obrazu twarzy i rozpoznania odcisków palców, a po otwarciu bramki podejść do funkcjonariusza granicznego w celu podstemplowania paszportu.\nCzasami kontrole na granicach zewnętrznych znajdują się na terytorium spoza strefy Schengen. Na przykład francuska policja graniczna przeprowadza odprawę graniczną w ramach połączonych kontroli podróżnych wyjeżdżających ze Zjednoczonego Królestwa do strefy Schengen przed wejściem na pokład pociągu lub promu na stacjach kolejowych St Pancras International , Ebbsfleet International i Ashford International , a także w porcie Dover i terminal Eurotunnel Folkestone .\nGłówny artykuł: Europejski System Informacji i Autoryzacji Podróży\nW listopadzie 2016 r. Komisja Europejska zaproponowała system elektronicznej autoryzacji obywateli państw trzecich zwolnionych z obowiązku wizowego o nazwie ETIAS (europejski system informacji o podróży i zezwoleń na podróż). Goście zagraniczni będą zobowiązani do wcześniejszego podania danych osobowych i uiszczenia opłaty manipulacyjnej (w przypadku dzieci zwolniona jest opłata). Wniosek należy złożyć przez internet i należy go złożyć na kilka dni przed podróżą. Pozwolenie będzie ważne przez trzy lata. Jest wyobrażany jako system podobny do systemu ESTA w Stanach Zjednoczonych i systemu ETA w Kanadzie. Od marca 2020 r. ETIAS ma zacząć działać do końca 2022 r.\nWymogi ETIAS będą zasadniczo miały zastosowanie do obywateli państw trzecich, którzy nie potrzebują wizy i nie mają zezwolenia na pobyt lub podobnego. Więcej informacji można znaleźć w ETIAS .\nZgodnie z przepisami Schengen wszyscy przewoźnicy przewożący pasażerów przez zewnętrzną granicę Schengen muszą sprawdzić przed wejściem na pokład, czy pasażerowie posiadają właściwe dokumenty podróży i wizy wymagane do wjazdu. Przewoźnicy, którzy przewożą obywateli państw trzecich bez odpowiednich dokumentów podróży, podlegają karom finansowym i są zobowiązani do przewiezienia osób, którym odmówiono wjazdu z powrotem do miejsca wyjazdu. Celem tego środka jest zapobieganie nielegalnej imigracji. Ponadto, ponieważ imigranci mają prawo ubiegać się o azyl podczas kontroli granicznej w portach wjazdu do UE, chociaż takie wnioski muszą być składane osobiście w kraju, w którym ubiegają się o status azylowy, środek ten uniemożliwia potencjalnym osobom ubiegającym się o azyl wsiadanie do transportu publicznego do strefy Schengen (chyba, że posiada już wizę Schengen lub jest zwolniony z obowiązku wizowego).\nWizy krótkoterminowe i tranzytowe\nInne państwa członkowskie UE oraz terytoria państw Schengen poza strefą Schengen (swoboda przemieszczania się w strefie Schengen)\nWiza nie jest wymagana w przypadku krótkich pobytów w strefie Schengen\nWiza wymagana do wjazdu do strefy Schengen, a w niektórych przypadkach do tranzytu niektórych krajów strefy Schengen\nWiza wymagana do wjazdu lub tranzytu dowolnego kraju strefy Schengen\nUłatwiony kolejowy dokument tranzytowy\nGłówny artykuł: Polityka wizowa strefy Schengen\nZasady dotyczące wiz krótkoterminowego wjazdu do strefy Schengen są określone w rozporządzeniach UE, które zawierają dwa wykazy: wykaz narodowości (lub klas posiadaczy dokumentów podróży ), które wymagają wizy na pobyt krótkoterminowy ( załącznik I wykaz ) oraz wykaz, który ich nie zawiera ( wykaz z załącznika II ).\nUmieszczenie na liście bezwizowej czasami, ale nie zawsze, zwalnia wymienione obywatelstwo lub klasę z wymogu uzyskania pozwolenia na pracę, jeśli chcą podjąć zatrudnienie lub działalność na własny rachunek podczas swojego pobytu; podróże służbowe nie są zwykle uważane za zatrudnienie w tym sensie.\nWniosek o wizę Schengen należy złożyć w ambasadzie lub konsulacie kraju, który podróżny zamierza odwiedzić. Jeśli podróżny planuje odwiedzić kilka krajów strefy Schengen, wniosek należy złożyć w ambasadzie lub konsulacie głównego celu podróży. Jeżeli nie można określić głównego celu podróży, podróżny powinien złożyć wniosek o wizę w ambasadzie lub konsulacie państwa członkowskiego strefy Schengen pierwszego wjazdu. Często zewnętrzni usługodawcy są zatrudniani przez określone misje dyplomatyczne w celu przetwarzania, zbierania i zwrotu wniosków wizowych.\nStandardowa opłata za wniosek o wizę Schengen wynosi 80 EUR. Obniżona opłata za wniosek wizowy wynosi 40 EUR dla dzieci w wieku od 6 do 12 lat. Opłata za wniosek wizowy jest zwolniona z opłaty za wniosek o wizę w przypadku dzieci poniżej 6 roku życia. usługodawcy zewnętrznego, może wystąpić konieczność uiszczenia dodatkowej opłaty za usługę. Opłata za wniosek wizowy (i ewentualnie dodatkowa opłata za usługę) nie podlega zwrotowi niezależnie od wyniku rozpatrzenia wniosku.\nWarunki wjazdu dla obywateli państw trzecich\nWiza Schengen lub zwolnienie z obowiązku wizowego nie uprawniają podróżnego do wjazdu do Strefy Schengen, ale raczej umożliwiają ubieganie się o wjazd na przejściu granicznym. Kodeks graniczny Schengen wymienia wymogi, jakie muszą spełnić obywatele państw trzecich, aby móc wjechać do strefy Schengen. W tym celu obywatelem państwa trzeciego jest osoba, która nie korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się (tj. osoba, która nie jest obywatelem EOG ani Szwajcarem, ani członkiem rodziny takiej osoby).\nWymogi wjazdowe dla obywateli państw trzecich, którzy zamierzają przebywać w strefie Schengen nie dłużej niż 90 dni w dowolnym 180-dniowym okresie, są następujące:\npodróżny posiada ważny dokument podróży lub dokumenty uprawniające go do przekroczenia granicy (wiza nie jest w tym sensie dokumentem podróży); akceptacja dokumentów podróży w tym celu pozostaje w gestii państw członkowskich;\nDokument podróży musi być ważny przez co najmniej 3 miesiące od planowanej daty wyjazdu ze strefy Schengen (choć w uzasadnionych przypadkach nagłych można odstąpić od tego obowiązku) i musi być wydany w ciągu ostatnich 10 lat;\nPodróżny posiada ważną wizę (jeśli jest wymagana) lub ważne zezwolenie na pobyt;\nPodróżny może uzasadnić cel i warunki zamierzonego pobytu oraz posiada wystarczające środki utrzymania, zarówno na czas trwania zamierzonego pobytu, jak i na powrót do kraju pochodzenia lub tranzytu do państwa trzeciego, co do którego podróżny ma pewność zostać przyjętym lub jest w stanie uzyskać takie środki zgodnie z prawem;\nSystem Informacyjny Schengen nie zawiera wpisu o odmowie wjazdu dotyczącego podróżnego oraz\nPodróżny nie jest uważany za zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa wewnętrznego, zdrowia publicznego lub stosunków międzynarodowych żadnego z państw Schengen.\nJednak nawet jeśli obywatel państwa trzeciego nie spełnia kryteriów wjazdu, przyjęcie może zostać przyznane:\nZe względu na interesy narodowe\nZe względu na zobowiązania międzynarodowe\nJeżeli osoba nie posiada wizy, ale spełnia kryteria do wydania wizy na granicy\nJeżeli dana osoba posiada zezwolenie na pobyt lub wizę uprawniającą do ponownego wjazdu wydane przez państwo strefy Schengen\nFunkcjonariusze straży granicznej są zobowiązani do stemplowania dokumentów podróży obywateli państw trzecich przy przekraczaniu granic zewnętrznych. Jednak obywatele Andory , Monako , San Marino i Watykanu są zwolnieni z tego wymogu, podobnie jak głowy państw, których wizyty zostały ogłoszone kanałami dyplomatycznymi oraz posiadacze zezwoleń na mały ruch graniczny i pobytów wydanych przez państwo członkowskie Schengen. Niektóre zwolnienia dotyczą również załóg statków i samolotów. Obywatelom państw trzecich, którzy w przeciwnym razie spełniają wszystkie kryteria wjazdu do strefy Schengen, nie można odmówić wjazdu wyłącznie z powodu braku wolnego miejsca w ich dokumencie podróży na umieszczenie stempla; zamiast tego pieczęć powinna być umieszczona na osobnej kartce papieru.\nWikimedia Commons ma media związane ze stemplami paszportowymi strefy Schengen .\nPieczęć wyjazdu dla podróży lotniczych wydana na lotnisku w Pradze .\nPieczęć wyjazdu do podróży koleją , wydany w Bad Schandau dworca kolejowego.\nStempel wyjazdowy na przejazd drogowy , wystawiony na przejściu granicznym w Korczowej .\nPieczęć wyjazdowa dla podróży morskich , wydana w porcie w Helsinkach .\nPobyty powyżej 90 dni\nW przypadku pobytów w całej strefie Schengen przekraczających 90 dni obywatel państwa trzeciego będzie musiał posiadać wizę długoterminową na okres nie dłuższy niż rok lub zezwolenie na pobyt na dłuższe okresy. Wiza długoterminowa jest wizą krajową, ale wydawana jest zgodnie z jednolitym wzorem. Uprawnia ona posiadacza do wjazdu do strefy Schengen i przebywania w państwie wydającym przez okres dłuższy niż 90 dni, ale nie dłuższy niż rok. Jeżeli państwo strefy Schengen chce zezwolić posiadaczowi wizy długoterminowej na pobyt tam dłużej niż rok, musi wydać mu dokument pobytowy.\nPosiadacz wizy długoterminowej lub zezwolenia na pobyt ma prawo do swobodnego przemieszczania się w obrębie innych państw wchodzących w skład strefy Schengen przez okres do trzech miesięcy w dowolnym półroczu. Obywatele państw trzecich, którzy są rezydentami długoterminowymi w państwie strefy Schengen, mogą również nabyć prawo do przemieszczania się i osiedlania w innym państwie strefy Schengen bez utraty statusu prawnego i świadczeń socjalnych.\nOsoby ubiegające się o azyl, które ubiegają się o ochronę międzynarodową na podstawie konwencji genewskiej z państwa członkowskiego strefy Schengen, nie otrzymują zezwolenia na pobyt, ale zamiast tego, w ciągu trzech dni od złożenia wniosku, wydaje się zezwolenie na pobyt na terytorium państwa członkowskiego w trakcie składania wniosku. jest w toku lub jest sprawdzany. Oznacza to, że w trakcie rozpatrywania ich wniosku o status uchodźcy osoby ubiegające się o azyl mogą pozostać w państwie członkowskim Schengen tylko tam, gdzie złożyli wniosek o azyl i nie mają prawa do swobodnego przemieszczania się w obrębie innych państw należących do strefy Schengen. Wnioskodawcy, którym przyznano ochronę międzynarodową przez państwo członkowskie strefy Schengen, otrzymują zezwolenia na pobyt ważne przez co najmniej trzy lata i odnawialne, natomiast wnioskodawcy, którym udzielono ochrony uzupełniającej przez państwo członkowskie strefy Schengen, wydawane są zezwolenia na pobyt ważne przez co najmniej rok i odnawialne, chyba że istnieją ważne powody związane z bezpieczeństwem narodowym lub porządkiem publicznym. Członkowie rodzin osób korzystających z ochrony międzynarodowej lub uzupełniającej z państwa członkowskiego strefy Schengen również otrzymują zezwolenia na pobyt, ale ich ważność może być krótsza. Wnioskodawcom, którym państwo członkowskie strefy Schengen przyznało ochronę czasową (a także członkom ich rodzin), którzy połączyli się z nimi, wydaje się zezwolenia na pobyt ważne przez cały okres ochrony czasowej.\nJednak niektórzy obywatele państw trzecich mogą przebywać w strefie Schengen dłużej niż 90 dni bez konieczności ubiegania się o wizę długoterminową. Na przykład Francja nie wymaga od obywateli Andory, Monako, San Marino i Watykanu ubiegania się o wizę długoterminową. Ponadto art. 20 ust. 2 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen pozwala na to, aby to „w wyjątkowych okolicznościach” oraz umowy dwustronne zawarte przez poszczególne państwa sygnatariuszy z innymi krajami przed wejściem Konwencji w życie nadal miały zastosowanie. Dzięki temu np. obywatele Nowej Zelandii mogą przebywać do 90 dni w każdym z krajów Schengen (Austria, Belgia, Czechy, Dania, Finlandia, Francja, Niemcy, Grecja, Islandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Norwegia, Polska, Portugalia, Hiszpania, Szwecja i Szwajcaria), które zawarły już dwustronne umowy o zwolnieniu z obowiązku wizowego z rządem Nowej Zelandii przed wejściem w życie Konwencji bez konieczności ubiegania się o wizy długoterminowe, ale w przypadku podróży do innych W krajach Schengen obowiązuje 90 dni w 180-dniowym terminie.\nWarunki wjazdu dla członków rodzin obywateli EOG i Szwajcarii\nEOG obejmuje UE\nObywatele państw trzecich będący członkami rodziny EOG i obywatele Szwajcarii korzystający z prawa do swobodnego przemieszczania się, którzy posiadają kartę pobytu członka rodziny obywatela Unii wydaną przez kraj przyjmujący EOG, mogą bez wizy przebywać w innym państwie członkowskim EOG lub Szwajcarii na krótki pobyt do trzech miesięcy w każdym państwie członkowskim. „Członek rodziny” jest definiowany jako współmałżonek/partner, którekolwiek z ich dzieci poniżej 21 roku życia lub osoby pozostające na utrzymaniu (w tym małżonka/partnera) oraz rodzice pozostający na utrzymaniu (w tym małżonka/partnera).\nPosiadacze karty pobytu członka rodziny obywatela Unii wydanej przez państwo członkowskie strefy Schengen mogą podróżować do innego państwa członkowskiego strefy Schengen bez wizy, niezależnie od tego, czy podróżują samodzielnie, czy towarzyszą lub dołączają do członka rodziny obywatela EOG/Szwajcarii. Natomiast posiadacze karty pobytu członka rodziny obywatela Unii wydanej przez Bułgarię, Chorwację, Cypr, Irlandię i Wielką Brytanię mogą podróżować do strefy Schengen bez wizy tylko wtedy, gdy towarzyszą lub dołączają do członka rodziny obywatela EOG/Szwajcarii . Obywatele brytyjscy mają czas do 30 czerwca 2021 r. na złożenie wniosku o kartę.\nJeżeli członek rodziny spoza EOG jest obywatelem załącznika I, który stawił się na granicy bez karty pobytu członka rodziny obywatela Unii ani wizy wjazdowej, ale może wykazać swoje powiązania rodzinne z EOG/Szwajcarią obywateli w inny sposób, wówczas wizę należy wydać na granicy bezpłatnie i zezwolić na wjazd.\nJednak od grudnia 2008 r. prawo wjazdu członków rodziny obywateli EOG/Szwajcarii, o którym mowa w art. 5 ust. 2 i art. 5 ust. 4 dyrektywy 2004/38/WE , zostało nieprawidłowo transponowane do prawa belgijskiego, łotewskiego i szwedzkiego , a nie transponowane w ogóle przez Austrię, Danię, Estonię, Włochy, Litwę, Niemcy i Słowenię. Pięć państw członkowskich nie przestrzega dyrektywy, w związku z czym członkowie rodziny spoza EOG mogą nadal napotykać trudności (odmowa wejścia na pokład statku przez firmę transportową, odmowa wjazdu przez policję graniczną) podczas podróży do tych państw przy użyciu karty pobytu wydanej przez innym państwie członkowskim UE. Wiza lub inne dokumenty mogą być nadal wymagane.\nMały ruch graniczny na granicach zewnętrznych\nZewnętrzne granice strefy Schengen lub UE, które posiadają zezwolenia na mały ruch graniczny.\nPaństwa strefy Schengen, które dzielą zewnętrzną granicę lądową z państwem spoza UE, są upoważnione na mocy rozporządzenia UE 1931/2006 do zawierania lub utrzymywania umów dwustronnych z sąsiednimi państwami trzecimi w celu wdrożenia systemu małego ruchu granicznego . Takie umowy określają obszar przygraniczny, który może rozciągać się do maksymalnie 50 kilometrów (31 mil) po obu stronach granicy, oraz przewidują wydawanie zezwoleń na mały ruch graniczny mieszkańcom obszaru przygranicznego. Zezwolenia mogą być wykorzystywane do przekraczania granicy zewnętrznej UE w strefie przygranicznej, nie są stemplowane przy przekraczaniu granicy i muszą zawierać nazwisko i zdjęcie posiadacza, a także oświadczenie, że jego posiadacz nie jest upoważniony do przemieszczania się poza strefę przygraniczną oraz że wszelkie nadużycia podlegają karom.\nZezwolenia wydawane są na okres od roku do pięciu lat i pozwalają na pobyt w strefie przygranicznej do trzech miesięcy. Zezwolenia mogą być wydawane wyłącznie legalnym mieszkańcom obszaru przygranicznego, którzy mieszkają w obszarze przygranicznym od co najmniej jednego roku (lub dłużej, jeśli tak przewiduje umowa dwustronna). Osoby ubiegające się o zezwolenie muszą wykazać, że mają uzasadnione powody, aby często przekraczać zewnętrzną granicę lądową w ramach systemu małego ruchu granicznego. Państwa strefy Schengen muszą prowadzić centralny rejestr wydanych zezwoleń i zapewnić natychmiastowy dostęp do odpowiednich danych innym państwom strefy Schengen.\nPosiadacze zezwolenia na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego są w stanie spędzić do 3 miesięcy za każdym razem, gdy wjeżdżają do obszaru przygranicznego kraju, który wydał zezwolenie (ten termin jest znacznie bardziej hojny niż zwykle „90 dni w 180-dniowym okresie” przyznawane obywatelom państw trzecich odwiedzającym strefę Schengen).\nPrzed zawarciem umowy z krajem sąsiednim państwo Schengen musi uzyskać zgodę Komisji Europejskiej , która musi potwierdzić zgodność projektu umowy z rozporządzeniem. Umowa może zostać zawarta tylko wtedy, gdy państwo sąsiednie przyzna co najmniej wzajemne prawa obywatelom EOG i Szwajcarii zamieszkałym po stronie strefy Schengen oraz wyrazi zgodę na repatriację osób, wobec których stwierdzono nadużywanie umowy granicznej.\nOd czerwca 2017 r. weszło w życie dziesięć umów o ruchu lokalnym.\nWęgry–Ukraina od stycznia 2008 r.\nSłowacja–Ukraina od września 2008 r.\nPolska–Ukraina w lipcu 2009 r.\nRumunia–Mołdawia od października 2010 r.\nŁotwa–Białoruś od lutego 2012 r.\nNorwegia–Rosja od maja 2012 r.\nPolska–Rosja (Obwód Kaliningradzki) od lipca 2012 (w zawieszeniu od lipca 2016)\nŁotwa–Rosja od czerwca 2013 r.\nRumunia–Ukraina od maja 2015 r.\nUmowa między Chorwacją a Bośnią i Hercegowiną jest stosowana tymczasowo do czasu ratyfikacji.\nW dniu 28 kwietnia 2014 r. Mołdawia została sklasyfikowana jako obywatelstwo „załącznika II” . W dniu 11 czerwca 2017 r. Ukraina została sklasyfikowana jako obywatelstwo „załącznika II”. W związku z tym obywatele Mołdawii i Ukrainy, którzy posiadają paszporty biometryczne, nie potrzebują już wizy na wjazd do strefy Schengen i Rumunii, co eliminuje konieczność ubiegania się o zezwolenie na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego (chyba że chcą spędzić więcej niż 90 dni w 180-dniowym okresie okres dozwolony przez zwolnienie z obowiązku wizowego, zważywszy, że posiadacze zezwolenia w małym ruchu granicznym mogą przebywać w strefie przygranicznej przez 3 miesiące przy każdym wjeździe).\nIstnieją lub są plany dotyczące umów o małym ruchu granicznym Litwa–Rosja, Polska–Białoruś, Bułgaria–Serbia i Bułgaria–Macedonia Północna. Umowa między Polską a Białorusią miała wejść w życie do 2012 roku, ale została opóźniona przez Białoruś i nie wyznaczono terminu wdrożenia (stan na październik 2012).\nPod koniec 2009 roku Norwegia zaczęła wydawać roczne wizy wielokrotnego wjazdu, bez zwyczajowego wymogu posiadania rodziny lub partnera biznesowego w Norwegii, tzw. Pomor-Visas Rosjanom z obwodu murmańskiego , a później z obwodu archangielskiego . Finlandia nie planuje wydawania pozwoleń granicznych, ale w 2011 roku wydała Rosjanom ponad milion regularnych wiz, w tym wiele z nich to wizy wielokrotnego wjazdu. UE planowała zezwolić Rosjanom na ważność wiz wielokrotnego wjazdu do 5 lat.\nIstnieje również podobny system zezwoleń na mały ruch graniczny między Hiszpanią a Marokiem w odniesieniu do Ceuty i Melilli . System ten jest starszy i został włączony do traktatu o przystąpieniu Hiszpanii do strefy Schengen z 1991 roku. W takim przypadku sprawdzane są osoby podróżujące do innych części strefy Schengen (możliwe tylko statkiem i samolotem). Takie kontrole nie są regułą dla innych stref małego ruchu granicznego.\nObywatele Albanii, Bośni i Hercegowiny, Czarnogóry, Macedonii Północnej i Serbii mogą wjechać do strefy Schengen bez wizy. 30 listopada 2009 r. Rada Ministrów Spraw Wewnętrznych i Sprawiedliwości UE zniosła obowiązek wizowy dla obywateli Czarnogóry, Macedonii Północnej i Serbii, a 8 listopada 2010 r. dla Albanii oraz Bośni i Hercegowiny. Pierwsza weszła w życie 19 grudnia 2009 r., a druga 15 grudnia 2010 r.\n4 maja 2016 r. Komisja Europejska zaproponowała obywatelom Kosowa ruch bezwizowy . Komisja Europejska zaproponowała Radzie Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego o zniesieniu obowiązku wizowego dla mieszkańców Kosowa poprzez przeniesienie Kosowa do listy bezwizowego w przypadku krótkich pobytów w strefie Schengen. Propozycja jest przedstawiana wraz z pozytywną oceną Komisji potwierdzającą, że Kosowo spełniło wymogi swojej mapy drogowej liberalizacji reżimu wizowego.\nKomisja Europejska rozpoczęła dialog z Kosowem w sprawie liberalizacji reżimu wizowego w dniu 19 stycznia 2012 r. W czerwcu 2012 r. Komisja przekazała władzom Kosowa plan działania dotyczący liberalizacji reżimu wizowego, w którym określono przepisy i środki instytucjonalne, które Kosowo musi przyjąć i wdrożyć, aby dążyć do liberalizacja wizowa.\nNegocjacje w sprawie liberalizacji wizowej między UE a Bałkanami Zachodnimi (z wyłączeniem Kosowa) rozpoczęły się w pierwszej połowie 2008 r. i zakończyły się w 2009 r. (w przypadku Czarnogóry, Macedonii Północnej i Serbii) oraz 2010 r. (w przypadku Albanii oraz Bośni i Hercegowiny). Przed całkowitym zniesieniem wiz kraje Bałkanów Zachodnich (Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Macedonia Północna i Serbia) podpisały w 2008 r. „umowy o ułatwieniach wizowych” z państwami Schengen. w celu skrócenia okresów oczekiwania, obniżenia opłat wizowych (w tym bezpłatnych wiz dla niektórych kategorii podróżnych) oraz ograniczenia formalności. W praktyce jednak nowe procedury okazały się dłuższe, bardziej uciążliwe, droższe, a wiele osób narzekało, że łatwiej jest uzyskać wizy przed wejściem w życie umów o ułatwieniach.\nWspółpraca policyjna i sądowa\nHiszpańskie i portugalskie pojazdy policyjne w centrum współpracy policji hiszpańsko-portugalskiej (hiszpański: Comisaría Conjunta Hispano-Lusa ; portugalski: Centro de Cooperação Policial ) w Tui na granicy portugalsko-hiszpańskiej .\nAby przeciwdziałać potencjalnie pogarszającym się skutkom zniesienia kontroli granicznych na nieudokumentowaną imigrację i przestępczość transgraniczną, dorobek Schengen zawiera odszkodowawcze środki policyjne i sądowe. Najważniejszym z nich jest System Informacyjny Schengen (SIS), baza danych obsługiwana przez wszystkie państwa UE i strefy Schengen, która do stycznia 2010 r. zawierała ponad 30 mln wpisów, a do stycznia 2014 r. zawierała ponad 50 mln wpisów, wynika z opublikowanego dokumentu. w czerwcu 2015 r. przez Radę Unii Europejskiej . Około 1 mln wpisów dotyczy osób, z których 72% nie miało prawa wjazdu i pobytu w strefie Schengen. Jedynie 7% osób wymienionych w bazie SIS to osoby zaginione .\nZdecydowana większość wpisów danych do SIS, około 49 milionów, dotyczy zagubionych lub skradzionych przedmiotów. Rada Europejska informuje, że w 2013 r. władze korzystające z bazy danych SIS wykryły średnio 43 skradzione pojazdy dziennie.\nLista organów UE mających dostęp do SIS jest corocznie publikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej . Na dzień 24 czerwca 2015 r. z bazy SIS może korzystać 235 organów. Bazą danych SIS zarządza operacyjnie eu-LISA .\nUkład z Schengen umożliwia również funkcjonariuszom policji z jednego uczestniczącego państwa śledzenie podejrzanych przez granice zarówno w pościgu, jak i kontynuowanie operacji obserwacyjnych, a także w celu zwiększenia wzajemnej pomocy w sprawach karnych.\nKonwencja z Schengen zawierała również środki mające na celu usprawnienie ekstradycji między krajami uczestniczącymi, jednak zostały one obecnie włączone do systemu europejskiego nakazu aresztowania .\nZobacz też: dorobek Schengen\nPostanowienia w traktatach Unii Europejskiej\nPodstawa prawna Schengen w traktatach Unii Europejskiej została wprowadzona do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską poprzez art. 2 pkt 15 Traktatu z Amsterdamu . Doprowadziło to do wprowadzenia do traktatu nowego tytułu zatytułowanego „Wizy, azyl, imigracja i inne polityki związane ze swobodnym przepływem osób”, obecnie noszącego tytuł IV i obejmującego artykuły 61–69. Traktat lizboński znacząco zmienia postanowienia artykułów w tytule zmienia nazwę tytułu na „ Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości ” i dzieli go na pięć rozdziałów, zatytułowanych „Przepisy ogólne”, „Polityka w zakresie kontroli granicznych, azylu i imigracji”, „Współpraca sądowa w sprawach cywilnych”, „ Współpraca sądowa w sprawach karnych” oraz „Współpraca policyjna”.\nUkład z Schengen i konwencja z Schengen\nStrefa Schengen pierwotnie miała swoją podstawę prawną poza ówczesną Europejską Wspólnotą Gospodarczą, ustanowioną przez podzbiór państw członkowskich Wspólnoty na podstawie dwóch umów międzynarodowych:\nUkład z Schengen z 1985 r. – Umowa między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach.\nKonwencja z Schengen z 1990 r. – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach.\nPo włączeniu do głównego zbioru prawa Unii Europejskiej przez Traktat Amsterdamski , Układ i Konwencja z Schengen zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich decyzją Rady Ministrów. W rezultacie Umowa i Konwencja mogą być zmieniane w drodze rozporządzeń .\nStrefa Mini-Schengen , strefa ekonomiczna między Serbią, Albanią, Macedonią Północną i Kosowem\nUmowa o kontroli granicznej w Ameryce Środkowej-4 – traktat graniczny w Ameryce Środkowej\nWspólny obszar podróży – obszar otwartych granic obejmujący Wielką Brytanię, Irlandię, Wyspę Man i Wyspy Normandzkie\nEuropejski kryzys migracyjny – kryzys migracyjny w Unii Europejskiej w latach 2010\nFADO – europejski system archiwizacji obrazów dokumentów tożsamości\nMechanizm Współpracy i Weryfikacji – Unijny system przestrzegania zobowiązań\nNordic Passport Union – Umowa między DK, FI, IS, NO i SE\nKonwencja z Prüm – traktat o egzekwowaniu prawa w części Europy\nPubliczny rejestr dokumentów podróży i tożsamości online – internetowe repozytorium zabezpieczeń w dokumentach podróży\nTrans-Tasman Travel Arrangement – porozumienie między AU a NZ\nPolityka wizowa strefy Schengen – Polityka w zakresie zezwoleń na wjazd do strefy Schengen\nMultimedia związane z wewnętrznymi granicami Schengen w Wikimedia Commons\nWikivoyage ma przewodnik turystyczny dotyczący podróżowania po strefie Schengen .\nSchengen, granice i wizy , Polityka wizowa (europa.eu)\nKalkulator dni podróży pozostałych na podstawie wizy krótkoterminowej Schengen (ec.europa.eu) Źródło 2 marca 2014 r.\n„Strefa Schengen i współpraca” . europa.eu . 3 sierpnia 2009 . Źródło 11 września 2011 .\nKonwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach ( Dz.U. L 239 z 22 września 2000 r., s. 19 ). ( Wersja skonsolidowana ).\nUmowa między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach ( Dz.U. L 239 z 22 września 2000, s. 13 ).\nRozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) ( Dz.U. L 105 z 13 kwietnia 2006 r., s. 1). 1 ).\nRozporządzenie Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniające państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu ( Dz.U. 1 ).\nRozporządzenie Rady (WE) nr 693/2003 z dnia 14 kwietnia 2003 r. ustanawiające szczególny uproszczony dokument tranzytowy (FTD), uproszczony kolejowy dokument tranzytowy (FRTD) oraz zmieniające Wspólne Instrukcje Konsularne i Wspólny Podręcznik ( Dz.U. L 99 z 17 kwietnia 2003 r., s. 8 ).\nRozporządzenie Rady (WE) nr 1683/95 z dnia 29 maja 1995 r. ustanawiające jednolity formularz wizowy ( Dz.U. L 164 z 14 lipca 1995 r., s. 1 ).\nRozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks wizowy (kodeks wizowy) ( Dz.U. L 243 z 15 września 2009 r., s. 1 ).\nRozporządzenie (WE) nr 1987/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie utworzenia, funkcjonowania i użytkowania Systemu Informacyjnego Schengen drugiej generacji (SIS II) ( Dz.U. L 381 z 28 grudnia 2006 r., s. 4 ).\nRozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania Państwa Członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o azyl złożonego w jednym z Państw Członkowskich przez obywatela państwa trzeciego ( Dz.U. L 50 z 25 lutego 2003 r. , s. 1 ); zwane także rozporządzeniem dublińskim .\nDecyzja Rady 2008/615/WSiSW z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie intensyfikacji współpracy transgranicznej, w szczególności w zwalczaniu terroryzmu i przestępczości transgranicznej ( Dz.U. L 210 z 6 sierpnia 2008 r., s. 1 ).\nRozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) ( EUR-Lex - 32016R0399 - PL - EUR-Lex )\nTa strona była ostatnio edytowana 22 września 2021 o godzinie 10:24 (UTC) .