Nocny pościg | WLC.PL Lepsza Strona Włocławka\nStrona główna Raport Express - oczami Andrzeja Szaradowskiego Nocny pościg\nZ piątku na sobotę późną nocą doszło do niebywałych scen, w których kierowca białego BMW uciekał przed radiowozami Policji. Jak udało się ustalić – kierujący BMW, nie zatrzymał się do rutynowej kontroli w Ciechocinku. W tym przypadku funkcjonariusze Policji niezwłocznie ruszyli w pościg za kierowcą BMW, który uciekał w kierunku Włocławka. O zaistniałym fakcie została powiadomiona Komenda Miejska Policji we Włocławku, która przygotowała blokadę na ulicy Toruńskiej. Kierowca BMW zauważywszy blokadę zjechał na drugą stronę ulicy i jechał pod prąd, uciekając w dalszym ciągu przed goniącymi go radiowozami funkcjonariuszy Policji. W obławie brało udział – aż 6 pojazdów policyjnych.\nOkoło godziny 0:30 udało się zatrzymać uciekającego, ale dopiero na ulicy Południowej we Włocławku. Kierowca BMW został zablokowany przez jeden z radiowozów, ale podejrzany zawrócił by uderzyć czołowo w drugi nadjeżdżający. To jednak był już koniec ucieczki, ponieważ zjechały się następne jednostki Policji, które w końcu spacyfikowały podejrzanego. Jak później się okazało – w akcji ostatecznie ucierpiało 4 policjantów (dwóch z Aleksandrowa Kujawskiego i dwóch z Włocławka), którzy finalnie trafili do szpitala. Rozbite zostały również 2 samochody policyjne. Kierowca BMW nie wiedział, że z ulicy Południowej nie ma wyjazdu – i to prawdopodobnie go zgubiło w dalszej ucieczce. Reasumując, wielkie gratulacje należą się funkcjonariuszom Policji za sprawnie przeprowadzoną akcję w zatrzymaniu szalenie podejrzanego kierowcy. Oby więcej takich skutecznych interwencji u naszych mundurowych!\nZdjęcie dzięki uprzejmości Internauty


Lakierujemy felgi w garażu - Datasolutions\nW Internecie można znaleźć bardzo wiele poradników dotyczących samodzielnego malowania i lakierowania felg. Czy można zrobić to w dobry sposób? Czy tego typu garażowe lakierowanie może wytrzymać więcej niż jeden sezon? Czy potrzebny jest do tego kompresor oraz pistolet lakierniczy?\nJuż na samym początku rozważań na temat samodzielnego lakierowania felg w garażu trzeba wyraźnie wskazać, że jest to jak najbardziej wykonalne. Warto jednak mieć świadomość tego, że nie jest to proste i trzeba poświęcić na całość przynajmniej kilka godzin. Wszystko zależy od tego w jakim aktualnie stanie znajdują się nasze felgi – im są bardziej zniszczone i im bardziej uszkodzona jest ich oryginalna powierzchnia, tym więcej pracy nas czeka.\nWarto równocześnie zaznaczyć, że w niemal każdej lakierni samochodowej bez większych problemów możemy zakupić lakier do felg w sprayu – w ten sposób znacząco ograniczamy koszta związane z zakupem kompresora, pistoletu lakierniczego oraz związane z nauką na własnych błędach lakierniczych. Wbrew jednak pozorom lakier do felg w sprayu w żaden sposób nie różni się pod względem trwałości od lakieru nakładanego przez profesjonalistów.\nOprócz lakieru do felg konieczne jest zakupienie papieru ściernego o różnych gradacjach, specjalnego odtłuszczacza silikonowego (można użyć w tym celu również benzyny ekstrakcyjnej), szpachli do aluminium wraz ze specjalnymi szpachelkami do jej nakładania (mogą być plastikowe lub metalowe). Warto również zaopatrzyć się w klocek szlifierski, który pomoże nam otrzymać równą powierzchnię przy szlifowaniu – wbrew pozorom jakiekolwiek używanie papieru ściernego przy użyciu wyłącznie powierzchni palców zawsze pozostawi nierówną powierzchnię!\nPrace nad samodzielną regeneracja sfery wizualnej naszych felg trzeba rozpocząć od przygotowania powierzchni przy pomocy papieru ściernego o różnych gradacjach. Gdy już rozszlifujemy ubytki, wypełnimy je warstwą szpachli do aluminium oraz wyrównamy, odtłuszczamy powierzchnię i nakładamy lakier do felg w kilku cienkich warstwach – należy trzymać się przy tym ściśle procesu technologicznego wskazanego przez producenta danego lakieru do felg.\nPodsumowując, samodzielne lakierowanie felg nie jest zadaniem wyjątkowo trudnym. Jest to co prawda czasochłonne i wymaga poświęcenia przynajmniej kilku godzin, to jednak efekt cierpliwej i sumiennej pracy z pewnością zaskoczy nie tylko nas samych! A więc do dzieła i do lakierowania na nowo własnych felg!\nOlder Entry Lakier samochodowy w sprayu, czyli szybka naprawa?\nNewer Entry Przygotowanie samochodu do drogi – o czym pamiętać?\nHyundai i10 – czyli „malec”...\nsty 27,2016 0


Angielski - ARCHIWNETRZE.PL - forum\nPost autor: MartinBic » 03 cze 2020, 14:00\nWitam serdecznie. Zastanawiamy sie z przyjaciolka nad spedzeniem czesci wakacji na obozie mlodziezowym jezykowym. Chcemy podszkolic angielski. http://www.www.lingwista.com.pl/koronawirus-nauka-angielskiego-podczas-kwarantanny Ten wyglada calkiem zachecajaco. Co sadzicie? Warto sprobowac? Pozdrawiam.\nPost autor: Walkowa » 17 cze 2020, 11:29\nAngielski to w dzisiejszych czasach oczywiście podstawa. Ale jakie jeszcze języki warto Waszym zdaniem znać? Jakich Wy się uczycie dodatkowo? Ja na przykład zapisałam się ostatnio na kurs języka duńskiego dla początkujących, o którym mowa na stronie internetowej https://www.profi-lingua.pl/kursy-jezyk ... atkujacych. Planuję wyjazd do Danii do pracy, więc na pewno mi się to przyda\nPost autor: robercik » 25 cze 2020, 10:21\nJa w ogóle jestem noga z języków obcych, nad czym bardzo ubolewam. Wyjeżdżając za granicę zawsze się stresuję. Mam problem dogadaniem się nie mówiąc o innych rzeczach. Ostatnio musiałem szukać biura tłumaczeń, bo do przetłumaczenia miałem ważny dla mnie dokument. Pomoc udało mi się znaleźć tutaj https://tlumaczenia-cv.pl/ . Byłem pozytywnie zaskoczony ceną bo wszyscy twierdzą, że taki usługi są strasznie drogie, na szczęście nie jest to prawdą.\nPost autor: dekorator » 17 lip 2020, 19:01\nAkurat ja uważam, że język angielski jest dziś bardzo potrzebny i także zacząłem się go uczyć od niedawna. Bardzo przypasowała mi oferta szkoły językowej https://lincoln.edu.pl/ gdzie znalazłem dla siebie bardzo fajne kursy. Tym bardziej jestem zdania, że należy się uczyć języków obcych, gdyż dziś one są wszędzie wymagane.\nRejestracja: 18 lip 2020, 12:49\nPost autor: xLUCJANx » 18 lip 2020, 12:50\nCóż, mnie się wydaje, że angielski to jest jeden z łatwiejszych języków do nauczenia się. Ja sam obecnie jestem na poziomie C1, więc jakieś doświadczenie już w tym mam\nRejestracja: 19 lip 2020, 9:05\nPost autor: KajteczeK » 19 lip 2020, 9:05\nMoim zdaniem bardzo dobrym pomysłem na szybką i intensywną naukę języka angielskiego jest wyjechanie gdzieś na zagraniczny kurs językowy czy to UK czy USA\nPost autor: kruger » 14 sie 2020, 11:00\nJeżeli chcecie podnieść swój poziom znajomości języka angielskiego lub innego języka to polecam wam zgłosić się do https://jcj.uj.edu.pl/ Jest to Jagiellońskie Centrum Językowe w Krakowie, które organizuje ogólnodostępne kursy językowe.\nPost autor: Alicjakról » 27 wrz 2020, 0:06\nŚwietne obozy językowe ma w swojej ofercie https://angloville.pl/obozy-jezykowe/. Organizują wyjazdy zarówno dla dzieci i młodzieży, jak i dorosłych. Brałam w nich udział w zeszłym roku i wróciłam zachwycona. Poznałam mnóstwo ludzi z innych części świata, po raz pierwszy miałam do czynienia z tak dużą ilością akcentów w jednym miejscu. Świetnie wspominam również konwersacje z native speakerami. Polecam z całego serca.\nPost autor: użuk » 28 wrz 2020, 9:25\nNa angielski to możemy dziś nawet dzieciaki zapisać i to nie szkolne, a dokładniej przedszkolne. Szkoły językowe takie jak American Academy mają w pakiecie nauczanie dzieci nawet. I to w sumie za całkiem spoko cenę, więc jeśli potrzebujecie, śmiało do nich piszcie. Znajdziecie ich w Jeleniej Górze przy ulicy Armii Krajowej 17a/1 .\nPost autor: miśka » 20 paź 2020, 22:48\nJeśli szukasz profesjonalnej szkoły językowej to polecam zajrzeć na https://www.deru.pl/ Znajdziesz tam bardzo dobrą ofertę nauki języka. Ja coraz częściej myślę o zapisaniu się na angielski. Wiem, ze znajomość tego języka bardzo mi się przyda w życiu.\nPost autor: goodwer » 28 paź 2020, 8:47\nZnajomość angielskiego w dzisiejszych czasach jest dużym ułatwieniem. Im wcześniej zaczniecie się uczyć, tym lepiej ale pamiętajcie: nigdy nie jest za późno! Ja właśnie zapisałam się na kurs zdalny: https://lincoln.edu.pl/online/ i nie mogę się doczekać, kiedy zaczną się pierwsze lekcje\nPost autor: mart22 » 20 lis 2020, 16:59\nNauka angielskiego wcale nie musi wymagać długiego i mozolnego nauczania. To przede wszystkim wiedza, którą można zdobywać w przyjemny i bardzo konkretny sposób. Warto jednak znaleźć nauczyciela, który spełni wszystkie Twoje wymagania i potrzeby. Na stronie https://angielski-konwersacje.pl/ znajdziesz taką osobę, która z pasją naucza i zachęca do rozwoju w tym temacie.\nPost autor: Sara12ś » 17 gru 2020, 18:28\nTeraz w różnych ofertach prześcigają się szkoły językowe. Łódź ma ich kilka, ale ja znam tylko https://akcent-edu.pl moja siostra uczy się tam zdalnie i jest bardzo zadowolona. Dużo już potrafi, a jest bardzo oporna na naukę, wiem co mówię!\nPost autor: karin33 » 21 gru 2020, 19:10\nJęzyk angielski to teraz prawdziwe must have. Ciężko żyć we współczesnym świecie bez znajomości języków obcych. A angielski jest najpopularniejszym językiem i najłatwiej się w nim komunikować. Nauka języka angielskiego nie musi być trudna - tutaj https://encjo.pl/ macie namiary na szkołę, która organizuje angielski bochnia. W tej szkole uczyć się mogą zarówno dzieci, jak i dorośli. Doświadczona kadra, sprawdzone metody - to droga do sukcesu.\nPost autor: żal » 15 lut 2021, 12:35\nZależy kto co szuka na Internecie. Jeśli chodzi książki czy podręczniki to dla mnie nie ma lepszej strony jak ta https://www.taniaksiazka.pl/podreczniki ... 11053.html. Pełno tytułów mam właśnie z tego sklepu i większość po okazyjnej cenie. Polecam wam sprawdzić, bo naprawdę warto zweryfikować na własną rękę co i jak.\nPost autor: Elżbieta » 19 lut 2021, 6:37\nCzy możecie polecić profesjonalne szkoły językowe, które prowadzą angielski przez skype? Czy ktoś z was uczył się języka w ten sposób? W Internecie znalazłam Akcent Centrum Języków Obcych, czy znacie tą szkołę? https://akcent-edu.pl/indywidualne-lekc ... -k-68.html\nPost autor: Romualdźik924 » 19 lut 2021, 10:08\nMoim zdaniem obecnie wszyscy powinniśmy znać angielski na co najmniej poziomie B2. To jest taki poziom, że na spokojnie będziemy w stanie dogadać się z obcokrajowcami w takim codziennym życiu. Ja akurat przykładam do tego bardzo dużą uwagę i teraz jestem na poziomie C1.\nPost autor: norva » 26 lut 2021, 13:44\nJa z angielskim nie miałam zbyt dobrej relacji, w szkole nie byłam dobra z tego języka, a w pracy był on wymagany, więc zapisałam się na kurs w Bradbury English School https://bradburyschool.com/angielski-dla-doroslych/ w Konstancinie-Jeziorna pod Warszawą. Ich oferta jest świetnie skonstruowana, kurs był z lektorem, który naprawdę dobrze przygotował mnie do pracy. Cenowo się opłaca, kurs został poprowadzony na najwyższym poziomie, polecam.\nPost autor: pati » 11 mar 2021, 23:20\nNie powiem, że biegle mówię po angielsku, ale cały czas się uczę. A jeśli mam z czymś problem, to staram się go rozwiązać. Jak nie radziłam sobie ze stopniowaniem przymiotników, to bardzo mi pomogła lekcja na https://youtu.be/2VFk7EYGZwQ . Tak jasno i zrozumiale wytłumaczone, że teraz już nie mam z tym problemu.\nPost autor: Luliśka » 09 kwie 2021, 23:08\nCzy ktoś z was odbywał angielski przez skype? Czy taka nauka języka jest skuteczna? Zauważyłam że w obecnych czasach ta forma nauki jest bardzo popularna. Szkoła Akcent Centrum Języków Obcych oferuje takie nauczanie https://akcent-edu.pl/indywidualne-lekc ... -k-68.html\nPost autor: kielonka » 02 maja 2021, 10:10\nAngielski przydaje się w wielu aspektach życia, także żeby nie odstawać od innych to należy tutaj zadbać o wczesną naukę języka angielskiego. Nawet teraz nikt nie robi wielkich oczu jak dzieci uczęszczają na angielski https://mamanatropie.pl/2021/01/czy-nau ... calna.html . Ale to jest oczywiście wszystko na plus, bo później takie dziecko będzie miała zdecydowanie łatwiej w życiu.\nAkurat mój angielski chyba jest na dość dobrym poziomie. Ogólnie przez kilka lat mieszkałem w Wielkiej Brytanii. Najpierw tam studiowałem, trochę pracowałem, no a potem wróciłem do domu, do Polski. Dzięki takiemu doświadczeniu ten angielski rzeczywiście wszedł na wysoki poziom\nPost autor: mart22 » 25 maja 2021, 12:41\nNauka angielskiego nigdy nie była dla mnie szczególną przyjemnością. Prawdę mówiąc, zawsze od niej stroniłam, bo miałam ogromną barierę językowa. Tak naprawdę udało mi się ją przełamać dopiero po kursie online https://speakingo.com/kurs-jezyka-angielskiego-online który jako jedyny nastawiony jest przede wszystkim na mówienie i rozmowę. To zachęciło mnie do rozmów i próbowania. I na razie jest na plus!\nPost autor: dekorator » 04 cze 2021, 16:54\nMuszę przyznać, że ja również do pewnego czasu zastanawiałem się nad tym czy aby na pewno iść na kurs języka angielskiego, ale w końcu się na niego zdecydowałem. Jestem zdania, że właśnie wybranie formy nauczania online w https://lincoln.edu.pl/online/ był bardzo dobrym wyborem.\nPost autor: baśkaa » 08 lip 2021, 20:43\nBardzo fajnym kursem, według mnie jest ten od speakingo - https://speakingo.com/kurs-jezyka-angielskiego-online/. Uczysz się tam przez rozmowę, więc bardzo praktycznej wiedzy z której realnie skorzystasz Bardzo fajna sprawa, ja już w dwa miesiace zobaczyłam dość dużą poprawę w mojej komunikatywności


Spis poradników w sprawie klinika stomatologiczna ruda śląska w witrynie Dentysta\nDobry dentysta Ruda ŚląskaPrzed wizytą u dentystyNie wielu osób wizyta w gabinecie dentystycznym w dalszym ciągu jest źródłem stresu. Stres ten można w znacznym stopniu zminimalizować, jeśli odpowiednio przygotujemy się pozostała część\nDobry dentysta Ruda ŚląskaCzy zęby psuja się "od powietrza"?Wszyscy wiedzą, że o zęby trzeba dbać. Ale co jeśli mimo wszelkich zabiegów, nasze zęby nadal się psują? Cóż - jednym z najbardziej istotnych czynników powstawa reszta poradnika\nGabinet dentystyczny Ruda ŚląskaZabiegi stomatologiczne wykonywane bezpłatnieBezpłatne leczenie zębów dostępne jest dla osób ubezpieczonych. Muszą one jednak pamiętać o tym, że nie wszystkie usługi związane z leczeniem z można zobaczyć tutaj\nDobry stomatolog Ruda ŚląskaRegularnie odwiedzaj stomatologaRegularne wizyty u dentysty w celach kontrolnych są bardzo przydatne w wykrywaniu wszelkich nieprawidłowości. Niezależnie od typu naszych możliwych problemów – odkryj więcej\nKlinika stomatologiczna Ruda ŚląskaNowoczesne metody leczenia zębów u dorosłych Nowoczesne metody leczenia zębów pozwalają na to, że takie leczenie odbywa się w jak najbardziej bezbolesny sposób. Jest to bardzo ważne zw reszta poradnika


Dizajnerska nieutopia - Art in brief\nMarek Wagner ma oko skierowane na przedmioty i oko do przedmiotów. To one są nośnikami emocji i powodem do refleksji. Z tych rzeczy zdezelowanych przez ludzi i czas, niekompletnych, tworzy artystyczne obiekty. Zabawkowe samochodziki zatopione w żywicy nabierają nowego wyglądu i nowych znaczeń. Dzisiaj na jedynce praca Marka Wagnera prezentowana właśnie na wystawie „My spadkobiercy?” na ASP w Łodzi. Ta edycja dedykowana jest Katarzynie Kobro.\nO swoich przedmiotach – obiektach prof. Wagner mówi tak: „Cieszy mnie, że XXI wieczny design czerpie z ideologii modernizmu, adaptując jednak formę do wymogów społeczności, w której żyjemy. Twórczość modernistyczna wyprzedzała bowiem czasy, w których powstawała – była elitarna, utopijna i samotna. Współczesne projektowanie odpowiada natomiast na konkretne zapotrzebowanie „tu i teraz”. Staram się o tym pamiętać realizując swoje obecne prace. Czerpię z utopijnych idei modernizmu, tworząc swoją designerską nieutopię”.\n„My spadkobiercy? Katarzyna Kobro, jej wpływ na rozwój sztuk pięknych i projektowych w teorii i praktyce artystycznej ASP w Łodzi”.\nKuratorki: Jolanta Wagner i Beata Marcinkowska\nTagi:Beata Marcinkowska. dizajn Jolanta Wagner Katarzyna Kobro Marek Wagner modernizm


Dzieci Rogatego Szczura,\nA przynajmniej Imperium chce, byśmy w to wierzyli. Często mylone ze zwierzoludźmi, skaveny nie są bezmyślną hordą dzikich bestii, lecz podstępną rasą, knującą zagładę Imperium. Tworzą nowe zarazy, produkują spaczeniową broń i hodują zmutowane potwory, które roją się w tunelach Pod-Imperium. Zagrożenie inwazją skavenów nigdy nie było bardziej realne. Książka „Dzieci Rogatego Szczura” odkrywa sekretny świat przerażających szczuroludzi, stanowiąc niezbędny przewodnik po wszystkim, co dotyczy tej rasy. Na kartach tego niesamowitego tomu znajdziecie to wszystko, o czym chcieliście się dowiedzieć.\n• Wyczerpujące informacje o tym, jak skaveny postrzegane są przez mieszkańców Imperium i reszty Starego Świata.\n• Podania, mity i legendy o szczuroludziach.\n• Fizjologiczny opis skavenów, z dokładnymi uwagami o różnych odmianach wstrętnych szczuroludzi.\n• Szczegółową historię skavenów oraz ich dokonań i zbrodni.\n• Pełny przegląd skaveńskiej społeczności, opisujący sposób myślenia i działania szczuroludzi, a także sposób, w jaki postrzegają siebie nawzajem oraz pozostałe rasy.\n• Przegląd Wielkich Klanów oraz informacje o sześciu Wojowniczych Klanach.\n• Szczegółowe opisy osad skavenów, włącznie z przykładową norą: Pod-Delberz.\n• Nowe typy skaveńskiej broni, takie jak ostrze ogonowe lub kula trującego wichru.\n• Dokładne zasady dotyczące skaveńskiej magii, włącznie z wieloma nowymi zaklęciami, jak iskrząca zagłada oraz hyc-hyc, a także zasady tworzenia i używania skaveńskiej technologii.\n• Wskazówki do odgrywania postaci skavenów oraz ponad dziesięć profesji, w tym Szarego Proroka oraz inżyniera spaczenia.\n• Kilka nowych potworów, takich jak kościogryz czy szczurza samica.\n• Oraz nową przygodę autorstwa Chrisa Pramasa, pt. „Niewolnicy przeznaczenia”!\n„Dzieci Rogatego Szczura” to doskonałe uzupełnienie dowolnej gry osadzonej w Starym Świecie, gdyż odkrywa jedno z największych niebezpieczeństw, przed jakimi staje Imperium, a nawet cała ludzkość.


Albośmy to jacy tacy ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Albośmy to jacy tacy\nTrybuna Mazowiecka nr 73\nGdybyś wybrał się do Teatru Dramatycznego na jego nowe przedstawienie "Ptaków", wiedząc tylko tyle, że takież - o tymże tytule - "Ptaki" napisał żyjący 25 wieków temu najwybitniejszy komediopisarz starożytności Arystofanes - byłbyś może nie lada zaszokowany. Bo oto, zanim jeszcze kurtyna idzie w górę, orkiestra gra swego rodzaju uwerturę, a w tej uwerturze przewija się motyw muzyczny... swawolnego krakowiaczka - "Ąlbośmy to jacy tacy, chłopcy krakowiacy"... Skandal?\nMój drogi zaniechaj złości, po prostu dlatego, że akurat te "Ptaki" powstały jedynie według pomysłu Arystofanesa. Powtarzam - jedyne według pomysłu. Cała reszta należy bowiem do znanej z desek Studenckiego Teatru Satyrycznego spółki - Agnieszka Osiecka i Andrzej Jarecki, którzy jako właściwi autorzy figurują też na afiszu.\nArystofanes użyczył ich sztuce m. in: miejsca akcji - obszar między niebem a ziemią, na którym króluje ptactwo. Użyczył m. in. postaci - kilku boskich i dwóch ziemskich, którymi u greckiego komediopisarza byli dwaj Ateńczycy, co to porzucili swe miasto, udali się do królestwa ptaków z nadzieją, na słodkie próżnowanie i zorganizowali im niepodległe państwo. Niewiele. To wszystko autorzy starali się wypełnić naszą historią i naszą współczesnością. I tego tu głównie szukaj. Na pewno coś Ci już mówi, że m. in. dwóch Ateńczyków zamieniono tu na dwóch polskich cwaniaków o swojsko brzmiących nazwiskach - Walczak i Nowak.\nAluzji tu dużo. Niemal co krok. Aluzja do naszych cech narodowych - bohaterszczyzny, starych ciągot wielkomocarstwowych z ich hasłem "od morza do morza", aluzji do różnych dawnych i niedawnych grzeszków, pokazanych choćby na przykładzie szybko "przełamującego się poety, witającego nowe państwo gotowymi panegirykami, architekta - mistrza od pomników... Satyra dotyka słynnego, a gorzkiego "nie oddamy guzika" i dotyka "Polski - przedmurza" i "Polski - pępka świata". Słowem - w zamierzeniu narodowa łaźnia.\nSygnalizuję Ci jednak pierwsze moje rozczarowania. Satyra nie jest tu w większości odkrywcza. Powtarza rzeczy już wielokrotnie wyśmiane, wykpione - m. in. przez tenże Studencki Teatr, z którym autorzy współpracują. Pozostawałoby więc z tej całej aluzyjnej satyry kilka tylko udanych dowcipów i kilka parodystycznych piosenek, m. in., która jest przeróbką Krakowiaka i zaczyna się od słów "Albośmy to jacy, ptacy". Piosenki są tu mocną stroną. Chcę Ci powiedzieć, że jest jednak w tej komedii i satyra jeszcze innego rodzaju. Wiesz jaka? Ta, do której pomysłu dostarczyli owi dwaj Ateńczycy Arystofanesa. U Osieckiej i Jareckiego ich losy stają się satyrycznie potraktowaną historią dwóch polskich niebieskich ptaków, szukających łatwego życia w "wolnym świecie". I oto masz współczesny problem. Na wesoło przeprowadzona konfrontacja mitu pieczonych gołąbków z "wymarzoną" rzeczywistością. Wyniknie z niej prawda nienowa - że gołąbków nie ma nigdzie. W tym wolnym świecie uda się jedynie Walczakowi, który odznacza się wyjątkowym sprytem, cwaniactwem i ma wyjątkowe szczęście. Potrafi depcząc, niszcząc iść do celu. Przegra natomiast Nowak. Zwycięski kompan uczyni zeń swego parobka. Takie są w tym świecie zasady szczęścia. Proszę - masz oto w tej komedii satyrę najcięższego kalibru. I to by tę przeróbkę najmocniej tłumaczyło.\nW tym miejscu - moje drugie rozczarowanie. Niestety nie została ta satyra dostatecznie rozwinięta. Ani przez autorów, ani przez reżysera - Konrada Swinarskiego. Klęska Nowaka staje się wyraźnie widoczna dopiero w finałowych scenach - gdy jak koń padając ciągnie wóz swego pana i gdy decyduje się wreszcie powrócić do kraju. Nie jest wcześniej przygotowana. Dlatego nieco zaskakuje. Poza tym reżyser dobrze sobie radzi z formą tego przedstawienia, będącego po trosze widowiskiem-skeczem, operetką, operą komiczną. Czy pamiętasz może kabaret "Koń", który przy tym teatrze istniał kilka lat temu? Obecne "Ptaki" są jego przedłużeniem.\nRadzą sobie świetnie dwaj główni tu aktorzy: Stanisław Gawlik, który gra przedsiębiorczego Walczaka i Wiesław Gołas, grający Nowaka. Obaj są znani ze swego żywiołowego komizmu. Obaj robią co mogą, by ożywić niektóre martwe sceny - głównie w akcie drugim. Furę oklasków zbiera Wiesław Gołas, w którego grze są jak zwykle elementy cyrkowej clownady, pantomimy i który, jak zwykle, swą grą znakomicie bawi widownię. Pozatem bez zastrzeżeń jest tu praca scenografa Andrzeja Sadowskiego. Powiem tylko, że to, co zaprezentował w zakresie kostiumów, dekoracji, jest dowodem kunsztu wysokiej klasy. Resztę - zobaczysz sam. Na pewno - mimo wszystko warto.


Łącko z Raptorem 2019 - Offroad bez ciśnienia - USTKA4x4OFFROAD.PL\nŁącko z Raptorem (02 – 04 SIERPNIA 2019)\nW tym roku mamy dla was 150 pieczątek w kurzu, błocie, wodzie, wąwozach i żwirowniach oraz 40 fotopieczątek w nowej klasie Turystyk piknikowy. Możecie liczyć na koszulki, kubki, statuetki, zupę gulaszową, kiełbasę i ziemniaki z ogniska oraz kawę, herbatę, ciepłą wodę w jeziorze (50 metrów od bazy) i ekskluzywne sanitariaty TOI TOI.\nBaza tak jak co roku znajduje się przed jeziorem Wicko w miejscowości Łącko (współrzędne: 54.526198, 16.607722).\nWeekend z Raptorem rozpoczynamy w Piątek 02.08.2019r .\n15:00 – rozbijanie obozowiska (namioty, przyczepy, kocyki)\n18:00 – 20:00 – pierwsze zapisy na Łącko z Raptorem\n20:30 – ognisko i wieczorek zapoznawczy z Raptorem\n8:00 – 9:00 – zapisy dla spóźnialskich\n8:30 – pierwsze starty (czas na zabawę to 10 godzin, po zdaniu karty każda załoga ma do wykonania punktowane zadanie zręcznościowe)\n21:00 – czas na wasze opowieści o tym co urwaliście i ile błota mieliście w aucie, czyli ognisko integracyjne z Raptorem\n12:00 – wyjazd na Odcinek Specjalny\nPo powrocie wszystkich załóg (około godz. 14:30)\nlosowanie nagród specjalnych ufundowanych przez firmę Raptor*\nogłoszenie wyników połączone z rozdaniem pamiątkowych pucharów i kubków*\npomoc organizatorom w sprzątaniu bazy 🙂 przewidziane nagrody\n*losowanie i gadżety tylko dla obecnych\nTurystyk piknikowy* – klasa rodzinna z fotopieczątkami, auta fabryczne, bez wyciągarek, cięcia i przeróbek, opony maksymalnie do 35″, maksymalny ciężar samochodu do 3,5 tony. Dozwolone są stalowe zderzaki. W tej klasie każda załoga musi posiadać urządzenie z aparatem w celu udokumentowania zdobycia fotopieczątki.\nWyczyn „Plus” grillowy* – auta fabryczne, niepocięte, opony maksymalnie do 35″, maksymalny ciężar samochodu do 3,5 tony. Dozwolone są stalowe zderzaki, klatka bezpieczeństwa, jedna wyciągarka elektryczna (montowana z przodu).\nWyczyn „Zmotany” relaks* – auta dowolnie zmodyfikowane, bez wyciągarek, opony maksymalnie do 37″, maksymalny ciężar samochodu do 3,5 tony.\nRaptor* – auta dowolnie zmodyfikowane, dowolna ilość i rodzaj wyciągarek (elektryczna, mechaniczna, hydrauliczna), opony maksymalnie do 37″, maksymalny ciężar samochodu do 3,5 tony.\nQuad + ATV + UTV (hulajnogi, rowery, deskorolki) – Dozwolone są wyciągarki elektryczne.\nKlasy oznaczone „*” nie mogą używać opon rolniczych typu jodła.\nZakaz używania opon typu jodła został anulowany. Posiadaczy zachęcamy do zapisywania się 🙂\nCena obowiązująca do 26.07.2019r.: 300 zł\nCena obowiązująca od 27.07.2019r.: 400 zł\nŁącko z RAPTOREM\n---GrillowaRelaxQuad + ATV + UTV\nDla tych, którzy wolą zapisać się klasycznie mamy dwie inne opcje zapisów:\nTelefoniczna (można dzwonić z pytaniami): 501 293 139\nProsimy pamiętać, że ilość załóg jest ograniczona!\nłącko, łącko z raptorem, off rado, offroad, rajd, raptor, raptor u-pol, WYDARZENIE


Nowa Fantastyka - Opowiadanie: CountPrimagen - Puzzle\n- Opowiadanie: CountPrimagen - Puzzle\nmężczyzna | 15.02.17, g. 20:23 | znaki: 15576\nKrótka (jak na mnie, to wręcz filigranowa!) opowieść o mężczyźnie, który środowy wieczór spędza samotnie, na układaniu puzzli.\nPrzeczytali: funthesystem, regulatorzy, Madej90, Finkla, Anet, Morgiana89, varg\n5: Madej90, varg\nWhen I look into your eyes, I can see a love restrained. – Z głośników dobiegł przejmujący głos Axla, a Kamil odetchnął głęboko. Tłukące w piersi serce zwolniło, zaś gradowe chmury, zasnuwające myśli mężczyzny, rozwiał wiatr powracającej nadziei.\nBut darling when I hold you, don’t you know I feel the same. – Nareszcie opanowany, mężczyzna wszedł do łazienki i umył spocone, lepkie ręce. Gdy opryskał twarz wodą, jego usta przeciął cienki jak ostrze noża uśmiech. Wszystko może jeszcze skończyć się dobrze, pomyślał. Nie wierzę, by zrobiła krzywdę własnemu dziecku…\nTeraz, gdy ciszę mieszkania zakłóciła muzyka Guns N’ Roses, Kamil zapalił papierosa i, rozsiadając się w fotelu, wrócił myślami do dzisiejszego poranka – gęstej, napiętnowanej milczeniem atmosfery przy śniadaniu, głębokiej rysy na drzwiach samochodu, dłużącej się w nieskończoność drogi do pracy. Spóźnienia i ochrzanu, który oczywiście zebrał od szefa, choć przecież wyjechał kwadrans wcześniej niż zwykle.\nPowrót do domu, już sprawniejszy, przybliżył tylko kolejną konfrontację z beznamiętną twarzą żony oraz „niespodziankę”, którą przed kilkoma dniami zastał w pokoju Bartusia. Z którą tym razem już musiał się zmierzyć.\nJeden rzut oka na dziecięce łóżeczko, dotychczas wypełnione szczebiotem, śmiechem i błądzącymi po barierkach rączkami, teraz zaś straszące cichą obecnością ciepłej jeszcze pościeli, sprawił, że Kamil zacisnął bezsilnie pięści.\nPotwarz i zdrada…\nA jednak mężczyzna nie był zaskoczony. Ewki nastroje, jej chore pomysły oraz zdrady, których się dopuszczała, stały się dla Kamila ponurą codziennością.\nI tylko jedno dziwiło, powracało do niego pejzażem znaczącej dywan czerni. Puzzle. Te cholerne, rozsypane w pokoju Bartusia, puzzle. Cztery tysiące jednolicie czarnych, bliźniaczo do siebie podobnych elementów. Zmienna, choć kompletnie niezrozumiała, zdawała się stanowić klucz do rozwiązania zagadki – gdzie podział się chłopiec?\nKamil pokręcił głową i zapalił kolejnego papierosa. Zebranie rozsypanych elementów i przeniesienie ich do dużego pokoju zajęło dłużącą się w nieskończoność chwilę. Tęskniący za obliczem synka wzrok wciąż umykał w stronę łóżeczka, nęcony przez odczuwalną w nim, osamotnioną obecność.\nMężczyzna opuścił pokój z zaciśniętymi powiekami, nadal nie rozumiejąc dlaczego, zamiast zmierzyć się z rzeczywistością, traci czas na jakąś głupią układankę.\nPuzzle były zarazem fascynujące i przerażające – smolista czerń elementów sprawiała wrażenie dziwnie złowróżbnej, skażonej. W ciszy mieszkania Kamil zdawał się słyszeć dobiegające z niej szepty.\nStruchlały z niepokoju, że szmer przybierze w końcu formę niechcianych słów, mężczyzna włączył muzykę i zaczął układać.\nNa początku była woń kwiecia i wiatr we włosach. Umykające z każdym krokiem metry, gdy biegnąc, ramię w ramię, przygotowywali się do półmaratonu. Ewka kochała to uniesienie, uczucie lekkości, które nastaje po kilkunastu minutach wysiłku – tę świadomość, że mogła biec wiecznie, uciec od wszelkich dręczących ją dzień w dzień problemów.\nKamil nigdy tak do końca nie potrafił zrozumieć tej fascynacji, jednak towarzysząc jej, wsłuchany w głęboki, spokojny oddech Ewki, sam również czuł się szczęśliwy. W tamtych czasach wierzył, że nic nie stanie na przeszkodzie ich miłości, nie skazi jej, nie zbezcześci.\n– Ruchy, Kamil! Bo nigdy mnie nie dogonisz! – Wspominając te okrzyki, zwiastujące ostatni etap treningu, kiedy to Ewka przyspieszała do sprintu, uświadamiał sobie, że rzeczywiście – nie tylko w biegu nie potrafił dotrzymać jej kroku.\nPóźniej był szum wody, kłęby gorącej pary i dwa ciała, zjednoczone w miłości. Uściski i pieszczoty, związane pocałunkiem usta i śmiech Ewki, który zdawał się rodzić w samej duszy. Tak tryumfalny, jakby ulegając mu pod prysznicem, to ona była górą. I, prawdę powiedziawszy, chyba była.\nZdarzały się i wyjątki, a przynajmniej jeden, kiedy pod prysznic weszło ich dwoje, wyszło zaś troje. Śmiech Ewki rozbrzmiał wtenczas i w duszy Kamila, tworząc najprawdziwszą symfonię. Obietnicę pięknej przyszłości.\n'Cause yesterday' s got nothin' for me, Old pictures that I'll always see – śpiewał dalej Axl, wyrywając Kamila ze wspomnień świetlanej przeszłości.\nZa oknem dawno już zapadł zmierzch – wąski sierp księżyca jarzył się na nieboskłonie, a mgła pomału ścieliła nad ziemią, zwiastując nieprzyjazny wieczór.\nW sam raz na układanie puzzli. Kamil roześmiał się nerwowo i dostawił kolejny element przedstawiającej jednolitą czerń układanki. Szło mu zaskakująco sprawnie – kontur ujawniał już rzeczywiste rozmiary obrazka, a w lewym dolnym rogu uformowała się wyspa pasujących kształtem puzzli.\n– Time just fades the pages, In my book of memories – podśpiewując wraz z zespołem, Kamil powstał i, rozmasowując ścierpnięte mięśnie, poszedł do kuchni.\nSkrzywił się, czując wypełniający pomieszczenie smród, po czym otworzył lodówkę i przejrzał jej zawartość, jednak nic nie wskazywało, by źródłem zapachu była zmagazynowana tam żywność. Wzruszył ramionami, wyjął puszkę piwa i otworzył okno, wpuszczając do mieszkania strumień chłodnego powietrza oraz dobiegające z oddali przekleństwa i ujadanie rozwścieczonego psa.\nCiemność jest domeną zła.\nWszystko będzie dobrze… Musi być, stwierdził mężczyzna, przelewając zawartość puszki do kufla, jednak myśl wzmogła jedynie wątpliwości.\nWrócił do pokoju i spojrzał na układankę. Ciemność kusiła, sprawiała wrażenie głębokiej i pełnej tajemnic. Wnet przez jej taflę przemknął odznaczający się wśród mroku kształt, a Kamil poczuł jak struga piwa, zamiast trafić do ust, moczy koszulę.\n– Mam przywidzenia… – mruknął, próbując przekonać samego siebie i rozgarnął ręką nieułożone dotychczas puzzle. Gdzieś tutaj musiał znajdować się kolejny, pasujący element.\nPośród cieni odzyskiwał spokój, potrafił zebrać myśli. Pozwalając, by nocny wiatr chłodził mu twarz i suszył gniewne łzy, Kamil spacerował po osiedlu i wpatrywał się w skrytą za firankami mieszkań wesołość. Słuchając dziecięcego śmiechu, muzyki oraz szczęku sztućców, niemalże czuł bijące harmonijnie serca szczęśliwych rodzin.\nSpacerował i przeklinał podły los, który na drodze postawił mu ją – Ewkę. Pozbawioną wyrozumiałości, egoistyczną. Roszczeniową i lekceważącą.\nPrzed oczami wciąż miał surową minę kobiety i wypływające nieprzerwanym potokiem pytania: Gdzie byłeś? Dlaczego wracasz tak późno? Kamil, co się z tobą dzieje? Twoje oczy, jak ty na mnie patrzysz?!\nGłuchy dźwięk uderzenia, brzęk i pokryte krwią szczątki rozbitej antyramy na podłodze. Ból pokaleczonej ręki, przekleństwa, krzyki…\n– Pieprzony obrazek… Trzeba będzie poodkurzać, gdy wrócę – mruczał do siebie, uśmiechnięty. Ręka już nie bolała, krew skrzepła na podobieństwo czerwonej rękawiczki.\nWyżej… O tam…\nGrymas strachu wykrzywił twarz Kamila, a ręka zadrżała nad układanką. Szepty nie dochodziły wcale z odtwarzacza, ich źródłem nie byli również mieszkający piętro wyżej sąsiedzi.\nMężczyzna krzyknął, gdy pod powierzchnią smolistej czerni przemknął kolejny kształt. Szybko i dyskretnie, tak, by Kamil nie mógł wychwycić szczegółów.\n– Pieprzę to – warknął, wychodząc na balkon. Zapalił papierosa i, wystawiając twarz na chłodne jesienne powietrze, głęboko odetchnął.\nPrzez chwilę na poważnie rozważał wyrzucenie puzzli, jednak coś nieodmiennie zniechęcało go od podjęcia tak drastycznej decyzji. W głębi duszy był przekonany, że układanka w jakiś sposób wiąże się ze zniknięciem syna, tłumaczy je.\n– Znajdę tę sukę, to wszystkiego się dowiem – warknął i, jakby wbrew sobie, wrócił do pokoju. Puzzle czekały, kupka nieułożonych elementów była już znacznie mniejsza.\nKamil chwycił jeden z nich, obrócił w palcach zachwycając się maestrią wykonania, i dodał do układanki. Pasował jak ulał, dopełniał…\n…tragedii, w którą powoli zmieniało się ich małżeństwo. Ewka czuła to całą sobą, widziała każdego dnia, gdy Kamil, zmęczony po pracy, wracał do domu i mierzył ją tym zagniewanym, obcym spojrzeniem.\nEwka truchlała, gdy pojawiał się w pobliżu, pieścił ją, całował. Wypowiadał słowa, w których nie ostały się już żadne uczucia. Zaręczał o miłości do Bartusia, jednak nie manifestował jej żadnym gestem. Bywały dni, kiedy ani razu nie wszedł do jego pokoiku, nie zaszczycił synka choćby spojrzeniem.\nZamykał się w gabinecie i spoglądał jak zahipnotyzowany przez okno albo wychodził na dwór i krążył godzinami bez celu. A co najbardziej przerażające – nic nie wskazywało, by Kamil miał jakieś kłopoty. Nie zaczął więcej pić, nie zamartwiał się. Wyglądał po prostu… jakby utracił część duszy.\nPewnego dnia Ewka zabrała Bartusia i razem udali się do teściów. Smutny uśmiech szybko zastąpiły łzy, gdy kobieta opisywała mamie Kamila cienie, które od jakiegoś miesiąca krążyły nad ich związkiem, oddalając od siebie dwoje kochających się niegdyś ludzi.\nSpoglądała w beznamiętną twarz teściowej, a słowa płynęły coraz wolniej, aż wreszcie zamarły, niechciane, na jej drżących ustach. Westchnęła, wzięła się w garść i spróbowała jeszcze raz, wtedy jednak starsza kobieta uniosła dłoń i chwyciła Ewkę za rękę.\n– Tak już czasami bywa, moja droga – powiedziała, a w jej słowach dźwięczał fałsz. – Kamil bywa trudny, wierzę jednak, że szczerze kocha was oboje. Kochanie? Przynieś to, proszę.\n– Ależ oczywiście. – Ojciec Kamila, zwykle rubaszny i wesoły mężczyzna, zdawał się podczas tej wizyty zmarniały, niemal umierający. W szponiastej ręce dzierżył pudełko puzzli, które teraz wyciągnął w kierunku Ewki. – To dla was, kochani.\nKobieta spojrzała na kartonik i rozpogodziła się, widząc prosty obrazek z Kubusiem Puchatkiem w roli głównej. Niezdara poślizgnął się, oblewając Prosiaczka strugą miodu, a podskakujący na ogonie Tygrysek śmiał się wniebogłosy.\n– Siądźcie któregoś dnia i ułóżcie je. Kamil zawsze lubił puzzle… Jestem pewna, że od razu wróci mu dobry nastrój…\n– Dzię– Dziękuję. – Ewka zawahała się, jednak radość, z jaką Bartuś ściskał układankę, przekonała ją, by przyjąć podarek.\n2112 – 3002 elementów\nSzepcząca obecność zniknęła, a Kamil zamrugał, pozbywając się powidoków. Tym razem słowa zdawały się zrozumiałe, wspominały o czymś, czego mężczyzna nie był nawet świadom. Zastanowił się, czy Ewka mogła być na tyle perfidna, by ukryć Bartusia u jego rodziców i stwierdził, że nie – to niemożliwe.\nOdtwarzacz wciąż milczał, zapomniany. Kamil wsłuchiwał się teraz w huczący za szybami wiatr oraz stukot deszczu na plastikowej powierzchni parapetów. Dźwięk ten budził wspomnienia, brzmiał jak…\n…grzechotka, którą tak bardzo lubił potrząsać Bartuś. Jego synek, jego ostatni wyrzut sumienia.\nSuka… pomyślał i podniósł się ociężale. Zmiażdżył w palcach niedopałek papierosa i przekroczył niedokończoną układankę, idąc do pokoju dziecka. Czas stanąć naprzeciw prawdzie, stwierdził.\nDziecięce łóżeczko oraz sterty zabawek, którym jeszcze do niedawna sens istnienia nadawała wyobraźnia małego chłopca, tonęły w ciemnościach, jednak Kamil długo wahał się przed zapaleniem światła. Wiedział, co ujrzy, pamiętał, że w pierzynie znajdzie tylko…\n…okrutną pogróżkę, kiepski dowcip. Westchnął cicho i nacisnął włącznik, wydzierając prawdę spośród ciemności.\nUniósł spojrzenie znad dywanu w samochodziki i lękliwie zerknął na łóżeczko. Wciąż tam leżała… Laleczka. Wydmuszka ludzkiej istoty, która w całej szkaradności swej martwej egzystencji, przypominała Bartusia. Rączki, nóżki, korpus i odrażająca, roześmiana twarzyczka. Nieruchome, groteskowe wspomnienie tego, kim kiedyś był chłopiec.\nKamil pokręcił ze zgrozą głową i zgasił światło. Czuł się jak we śnie – upiorny upominek wciąż tam leżał, przypominał o ostatnim geście kochającej żony. Mężczyzna stwierdził, że Ewka musiała zabrać chłopca z domu i ukryć go przed nim, skąd więc natrętna potrzeba ułożenia tych puzzli?\nDlaczego układanka, jeszcze do niedawna przedstawiająca Kubusia Puchatka, teraz uwieczniała czerń? Jakim cudem z sześćdziesięciu elementów zrobiło się ich cztery tysiące? I przede wszystkim – co miały znaczyć te potępieńcze wrzaski, którymi uraczyła go przed kilkoma dniami Ewka – „Ułożył je! Ułożył je!”?\n– Gdzie jesteś? – szepnął, wyczuwając nadciągający ból głowy.\nPo chwili milczenia wzruszył bezradnie ramionami i wrócił do gabinetu. Zawiesił wzrok na kształtach, które coraz śmielej przemykały wśród pustej czerni i niespodziewanie pomyślał:\nTo moje puzzle!\n– Chodź, młody! Patrz, co kupiłem na wyprzedaży!\n– Ooo, ale ekstra! Puzzle z Batmanem! Takich jeszcze nie widziałem! – zakrzyknął Szymek, a Kamil roześmiał się gromko i potargał czuprynę kuzyna.\n– Ułożymy je teraz, wujku?\n– Pewnie, jeszcze trochę czasu minie, zanim starsi skończą rozmawiać o polityce – oznajmił i puścił kuzynowi porozumiewawcze oczko. Szymek roześmiał się i przystąpili do dzieła.\n– Boże, Szymuś! Dziecko!\nNic, kurwa, nic…\n– Jezu… Jakby wpadł w jakiś szał… A przecież zawsze był takim spokojnym chłopcem. – Starsza kobieta zasłoniła usta dłonią, próbując powstrzymać cisnące się na oczy łzy. – Wywal je, synku, wywal te puzzle, zanim ja to zrobię…\n– To nie ich wina – odparł Kamil nieobecnym głosem. Przyobleczone cieniem spojrzenie utkwił gdzieś w oddali, a drżące ręce zaciskał spazmatycznie w pięści.\nW jego głowie panował chaos, wciąż jednak pamiętał, że ułożone puzzle wcale nie przedstawiały Batmana, tylko…\n– To nie ich wina – powtórzył bezradnie.\nBębniący o parapety deszcz zmienił się w prawdziwą ulewę. Nocny nieboskłon przecięła błyskawica, a Kamil wzdrygnął się, gdy przestworzami wstrząsnął towarzyszący jej grzmot.\nMężczyzna pociągnął ze stojącej obok butelki whisky i otarł spocone czoło. Nie mógł powstrzymać targających ciałem dreszczy.\nJeszcze kilka, jeszcze parę… powtarzał, a kupka luźnych puzzli malała w oczach. Kształty coraz częściej zatrzymywały się, wpatrywały w niego z głębi ciemności i bełkotały niezrozumiale.\n– Stój! – ryknął wreszcie Kamil, nie wytrzymując napięcia, w ręku ściskając ostatni element. Dobywający się z puzzli skowyt zdawał się donośniejszy niż wiatr i burza za oknem.\nUwięziony wewnątrz, pośród zdekompletowanych osobowości, Kamil wzniósł pobladłe oblicze i spojrzał bezsilnie w wykrzywioną nienawiścią, wynaturzoną twarz. W nędzny strzępek dawnego jestestwa. Pozostało mu tylko zapłakać bezsilnie…\n– To ty… Od dawna już tam tkwisz. – Kamil roześmiał się histerycznie i zgasił papierosa na wpatrującej się w niego z głębi układanki twarzy. Szepty narastały, pojawiały się i znikały, dręczyły go wspomnieniami – Zabierasz wszystko… W zależności od tego, ile możesz… Im więcej, tym chętniej. Im szczerzej, tym prościej. Tylko… W takim razie… Skoro już mnie ze wszystkiego ograbiłeś, to dlaczego mogę układać po raz kolejny?\nZaśmiewając się do rozpuku, wreszcie wyzwolony z wątpliwości, Kamil ukończył puzzle i poczuł, jak coś wewnątrz niego zapada się, pęka. Odchodzi pokonane.\nI choć straciło to już na znaczeniu, nawet u kresu nie był świadom, że wystarczyło pójść do kuchni i wejrzeć w wygasłe oczy skatowanej Ewki, by zrozumieć, że jeszcze przed chwilą płonęły w nich ogniki szczerej miłości i płonnej nadziei.\nmężczyzna | 15.02.17, g. 21:39\nZapowiedź nie brzmi szczególnie interesująco, ale czytałem zaciekawiony. Klimat był; Gunsów mogłem sobie odtworzyć w głowie. Pomysł na czarne puzzle bardzo na plus. Tytuł – zaskakujący jak na Ciebie – sugeruje, że trzeba wytężyć mózg i złożyć do kupy elementy, które rozrzucasz. No i myślę, i myślę, ale chyba brakuje mi tutaj tego, co w układankach ułatwia sprawę – rogów, od których można zacząć, i brzegów, które pozwalają kontynuować. No a na koniec nie ma pudełka, dzięki któremu można sprawdzić, czy dobrze się ułożyło.\nUwięziony wewnątrz, pośród zdekompletowanych osobowości, Kamil wzniósł pobladłe oblicze i bezsilnie spojrzał w wykrzywioną nienawiścią, wynaturzoną twarz.\nCoś tu się z formatowaniem rozjechało.\nChłopiec nie od dziś był wielkim fanem bohaterów z uniwersum DC.\nMoim zdaniem zbędne, słabe zdanie. Zastanów się, czy naprawdę coś wnosi.\nPoza tym nie mam warsztatowych zastrzeżeń, a wręcz należy się uznanie. Ograniczyłeś poetyckość. Wciąż jest fajnie, ładne, ciekawe zdania, a przy tym łatwiej się czyta. Za to duży plus.\nNa razie tyle mi się nasuwa, zobaczymy, co powiedzą inni :)\nmężczyzna | 15.02.17, g. 22:47\nNo i myślę, i myślę, ale chyba brakuje mi tutaj tego, co w układankach ułatwia sprawę – rogów, od których można zacząć, i brzegów, które pozwalają kontynuować.\nŁadnie napisane, Fun ;)\nDzięki serdeczne za pochylenie się i szczerą ocenę. Szczerze mówiąc, mocno się obawiałem, czy treść będzie zrozumiała… I widać obawy były jak najbardziej słuszne.\nCóż, napisałem najlepiej jak mogłem.\nCo do Twoich uwag – nic się nie rozjechało, wyrównałem do prawej z premedytacją ;) A jeśli chodzi o zdanie, to zastanowię się. W sumie ciekawe, że zwróciło Twoją uwagę. Ja sam nie widzę w nim nic wyróżniającego się ;)\nkobieta, Łódź | 15.02.17, g. 23:33\nNie mam pewności, czy właściwie pojęłam, ale mam wrażenie, że to, co zobaczyłam na koniec było dość przerażające, tym bardziej że nad opowiadaniem cały czas unosi się paskudna aura. Od pierwszego, po ostatnie zdanie.\nNie zrozumiałam sceny z Szymusiem.\n…jego usta przeciął cienki jak ostrze noża uśmiech. – Cienki uśmiech? Grube też są?\nCzym więcej, tym chętniej. Czym szczerzej, tym prościej. – Im więcej, tym chętniej. Im szczerzej, tym prościej.\nmężczyzna, 23 lata, Poznań | 16.02.17, g. 00:42\nkobieta | 16.02.17, g. 11:13\nJupi! Zrozumiałam, całą układankę ułożyłam! Ale nie będę konfrontować z obrazkiem na okładce, znaczy, nie będę szukać potwierdzenia u Autora.\nWciągające, intrygujące, a angielskie cytaty tylko trochę irytujące. Bardzo dobrze napisane (ale Twój warsztat nie podlega dyskusji, więc…), czuć dreszczyk.\nkobieta, 29 lat, Kraków | 16.02.17, g. 11:36\nnapiętnowanej milczeniem, atmosfery przy śniadaniu\nmaskowatą ← maskowata twarz jest chorobą. Czy bohaterka cierpi na tę przypadłość?\nuciec od wszelkich dręczących codzienność problemów. ← kobieta chce uciec od problemów, które dręczą codzienność. Ciekawe, że codzienność można dręczyć, i jeszcze ktoś trzeci przez to ucieka :P\nW sam raz na układanie puzzli, (tutaj kropka zamiast przecinka, nie ma tu wynikania, on to pomyślał, a nie roześmiał się w myślach) Kamil roześmiał się nerwowo i dostawił kolejny element przedstawiającej jednolitą czerń układanki.\nDużo wtrąceń. Lubię wtrącenia, ale chyba jednak jest ich za dużo.\njuż żadne uczucia. Zaręczał o miłości do Bartusia, jednak w żadnym geście nie manifestował tego uczucia.\nZamykał się w gabinecie i spoglądał jak zahipnotyzowany przez okno, albo wychodził na dwór i krążył godzinami, bez celu. ← usunęłabym wszystkie przecinki\nstukot deszczu na plastikowej powierzchni parapetów. ← nie widziałam jeszcze zewnętrznego, plastikowego parapetu. Ale to nie znaczy, że nie istnieją. Tak tylko zaznaczam. Poza tym stuk wody o plastik?\nChłopiec nie od dziś był wielkim fanem bohaterów z uniwersum DC. ← zbędne zdanie, skoro zachwycił się Batmanem, jest to wiadome.\nUwięziony wewnątrz, pośród zdekompletowanych osobowości, Kamil wzniósł pobladłe oblicze i bezsilnie spojrzał w wykrzywioną nienawiścią, wynaturzoną twarz. Swoje własne, zrabowane przed laty oblicze. Pozostało mu tylko zapłakać bezsilnie…\nNie umiem się wypowiedzieć o treści. Ostatnio nic mi się nie podoba, więc nie jestem obiektywnym czytelnikiem. Dlatego nie będę się rozwodzić. Bohater nie wzbudził we mnie innych emocji poza irytacją (a to i tak plus za kreację, która wzbudza doznania), więc skupiałam się na twoim doskonałym warsztacie.\nmężczyzna, 25 lat | 16.02.17, g. 13:57\n“Z głośników dobiegł przejmujący głos Axla, a Kamil odetchnął głęboko.” – no, nie wiem czy to widzisz, ale mnie gryzie. Żaden błąd, tylko pewien dysonans logiczny, nie wiem czy potrafię wyjaśnić. Żeby “usprawnić”, zamiast “, a” wstawiłbym kropkę. Tylko to jak naprawianie niewidzialnych mostów, co to je sobie Słowik wyśpiewał ;).\n“Nareszcie opanowany, mężczyzna wszedł do łazienki i umył spocone, lepkie ręce.” – mam tutaj to samo co wyżej. W sensie, chodzi o pierwszy przecinek. Ale żeby tutaj coś zmienić, to trzeba by się już chyba bardziej napocić. Nie wiem, czy warto.\n“gęstej, napiętnowanej milczeniem, atmosfery przy śniadaniu, głębokiej rysy na drzwiach samochodu,” – przecinek przed atmosferą wydaje się błędny. Jeśli nie jest, to i tak psuje rytm.\n“Śmiech Ewki rozbrzmiał wtenczas i w duszy Kamila, tworząc najprawdziwszą symfonię. Obietnicę pięknej przyszłości.” – “i w” w pierwszym zdaniu wypada jakoś tak… blado. Możliwe, że przez sprzężenie dźwiękiem z “wtenczas”. W każdym razie, pierwsze zdanie brzmi bardzo słabo. Drugie ma wydźwięk nieco zbyt patetyczny, ale nie czepiam się. Drobne przesłodzenie sceny i tak jest zamierzone.\n“Chłopiec nie od dziś był wielkim fanem bohaterów z uniwersum DC.” – zbędne zdanie.\n“– To ty… Od dawna już tam tkwisz. – Kamil roześmiał się histerycznie i zgasił papierosa na wpatrującej się w niego z głębi układanki twarzy. Szepty narastały, pojawiały się i znikały, dręczyły go wspomnieniami – Zabierasz wszystko… W zależności od tego, ile możesz… Czym więcej, tym chętniej. Czym szczerzej, tym prościej. Tylko… W takim razie… Skoro już mnie ze wszystkiego ograbiłeś, to dlaczego… mogę układać po raz kolejny?” – nie lubię takiego natężenia wielokropków. W ogóle ich nie lubię, ale do tej pory były bardzo dobrze uzasadnione. Myślę, że ten monolog można było poprowadzić dużo lepiej, rozbić jakoś, delikatnie. Bardzo bardzo subiektywna uwaga.\nTyle z uwag około zdaniowych.\nJest dobrze, chociaż jak na horror zbyt… niejednoznacznie? Kiedy czytelnik zbyt mocno musi lawirować myślami, klimat “grozy” lubi gdzieś się ulatniać, bo czytelnik tenże jest bardziej we własnej głowie niż w tekście. Gdyby tekst nie aspirował (co w pewnym stopniu się udało) do tego gatunku, nie zwróciłbym na to uwagi. Dlatego, chociaż wciąż nad literkami unosi się pewien dym i mgła, jestem pewien, że byłyby znacznie gęstsze przy odrobinę jaśniejszym prowadzeniu pomysłu. Aura niedopowiedzenia w horrorach to co innego niż skomplikowana zagadka. Ona powinna tylko przepływać przez tekst, tykać delikatnie czytelnika. Inaczej zamiast wywoływać niepokój, staje się motywem przewodnim, a to niedobrze.\nBo też nie jestem do końca przekonany, czy zrozumiałem. Moją ideę zupełnie rozwala scena z rodzicami, którzy zdają się w tym wszystkim zupełnie niepotrzebni, doklejeni na siłę. Dodatkowo burzą koncept wprowadzając narrację nie obracającą się wokół postaci głównego bohatera (bo tutaj przeskakuje na Ewkę). Wyłamuje się w ten sposób z całego opowiadania i odbiera mojemu “zrozumieniu” tekstu pewność siebie. Bo jeśli scena była potrzebna, to znaczy, że nie załapałem całości :(.\nMimo to podobało się. Jest narracyjnie, w zdecydowanej przewadze, sprawnie poprowadzone, z dobrym pomysłem. Z klimatem i niewykorzystanym potencjałem na tenże. Dawno nic tutaj nie czytałem, więc nad biblioteką zastanowię się przeglądając inne opowiadania :) (punkt odniesienia ważna rzecz).\nA na razie, trzymaj się\nmężczyzna, Bochnia | 16.02.17, g. 15:17\nWestchnął cicho i nacisnął włącznik, zalewając pomieszczenie potokiem światła.\nŚmiechłem. Potok światła – to brzmi jak żywcem wyrwane z grafomańskiego dzieła czternastolatki.\nTreść mnie wynudziła totalnie. Liczyłem, że te puzzle jakoś pożarły żonę i dziecko, a bohater to ogarnie, gdy już sam będzie w nich uwięziony. Albo że coś z nich wylezie, skoro co jakiś czas coś po nich przemykało. Tymczasem nie wiem, kogo bohater zobaczył w puzzlach, żonę prawdopodobnie zabił i zostawił w kuchni, zaś dziecko? Zamieniło się w lalkę? A może to ślepy trop i żona po prostu zdążyła go wywieźć byle dalej od męża szaleńca. Ale czemu oszalał, w sumie nie miał zbyt wielu powodów, coś tam tylko przebąkiwał, że podejrzewał zdrady (nota bene w jakimś psychiatrycznym zaburzeniu był to wiodący objaw :p ) i że żonka miała mocny charakter. Trochę mało.\nOgólnie więcej nie wiem niż wiem po przeczytaniu tego opowiadania i nawet by mi to nie przeszkadzało, gdyby akcja nie ograniczała się do układania puzzli, picia piwa i palenia fajek na balkonie.\nJeszcze przyznam, że nie znam piosenki, którą cytowałeś, bo Guns and roses to zupełnie nie moje klimaty, ale podejrzewam, że to była jedna piosenka. Więc zgodnie z fragmentem 1. i 2. – bohater ułożył 1200 puzzli w ~4 minuty? Szanuję. xD\nTytuł mi się nie podoba, ale jest adekwatny do treści, więc ok.\nmaskowata twarz jest chorobą\nNaz, twarz maskowata to objaw, a nie choroba. Bohaterka może mieć początki Parkinsona, a może mieć zwyczajny spadek nastroju. Analogicznie nie każdy świąd dłoni oznacza świerzb.\nkobieta, 29 lat, Kraków | 16.02.17, g. 16:55\nNo, nieprecyzyjnie się wyraziłam, niemniej maskowata twarz według mnie zdradza jakąś chorobę, tak jak napisałeś, a nie zwykłą emocję u zdrowej osoby. Ale to chyba zbędne czepianie się, zwłaszcza że mój miły sojusznik jest lekarzem i sam najlepiej wyjaśni.\nmężczyzna | 16.02.17, g. 18:02\nOho, widzę, że trochę więcej osób ułożyło puzzle ^^\nDzięki Wam. Zawsze miło, jak ktoś się pochyli i podzieli wrażeniami.\nReg – Fajnie, że przynajmniej aura się udała. Szkoda zaś, że zawiodłem konstrukcyjnie. Następnym razem obiecuję poprawę :)\nCo do uśmiechu – gruby być nie może, ale… szeroki? ;)\nWiem, że “cienki uśmiech” to jakiś neologizm, choć wydaje mi się, że zrozumiały. Pomyślę, czy warto to zmieniać. Druga uwaga jak najbardziej słuszna :)\nMadej – nie do końca w ten sposób, choć dobrze kombinujesz ;D\nPuzzle, po ułożeniu, pozbawiają człowieka całego, szeroko rozumianego dobra. Im więcej tego dobra się znajduje, tym prostsze do ułożenia się stają. Kamil układał po raz drugi, no i pytanie – dlaczego puzzle wciąż chciały być przez niego ułożone, skoro całe “dobro” zabrały już podczas układania ich z Szymkiem?\nI, szczerze mówiąc, myślałem miałem nadzieję, że tylko w tym miejscu pojawi się problem…\nŚniąca – Niezmiernie mnie to cieszy! A zatem jest jeszcze dla mnie nadzieja… ;)\nDzięki za punkt, “dreszczyk” i wsparcie.\nNaz – o, nad kilkoma z tych przecinków wytrwale myślałem, ale nic nie wymyśliłem ;D\nCzęść, chociażby “, bez celu” pasowała mi do rytmu czytania, niemniej rzeczywiście wydaje się błędna…\nDzięki za wiarę i zmierzenie się z tym, w przyszłości zaprzęgnę warsztat do czegoś prostszego, mającego solidniejsze podparcie w fabule :)\nMały Słowik – bardzo mi miło, że choć masz trochę “ale”, ten plugawy tekścik skłonił Cię do powrotu na łono portalu :D\nUwagi przeanalizuję, dzięki za nie.\nMrBrightside – psst! Zdradzę ci tajemnicę ;)\nPorównuję odbiór moich tekstów w zależności od długości tytułu ;)\nPrzy następnym opowiadaniu będzie on zajmował dwa rzędy i może wywalczę srebro :D\nDziecko nie ma w sobie zła stricte, cóż więc zostanie, gdy odbierzesz mu całe dobro i niewinność? Zaledwie wydmuszka…\nZarzuty naturalnie przyjmuję, rozumiem, że opowiadanie mogło zawieść. Tym bardziej dzięki, że zechciało Ci się doczytać do końca i zopiniować.\nCytaty są akurat z różnych utworów, więc tutaj pudło ;P Nagrał sobie chłopina Ultimate Playlist, 6h z Guns N’ Roses i leciał z układanką ;D\nEch, a na koniec ta maskowata twarz… MrBrightside ma oczywiście rację, to objaw, choć i tak zgodzę się z Nazulką :> Do zmiany.\nZarzuciłem żargonem, a przecież Ewka była wtedy trupem, a Kamil spoglądał w jej martwe oblicze za każdy razem, gdy wchodził do kuchni… Dlatego przymiotnik trzeba zmienić na bardziej neutralny. Może beznamiętna? Obojętna? Zastanowię się.\nkobieta, Łódź | 16.02.17, g. 21:09\nHmmm. Jak dla mnie – za bardzo niejednoznaczne. Zabił żonę. OK, tyle jest jasne. Syna też? A może to ułożone puzzle zniszczyły chłopca? Ale w takim razie dlaczego babcia dała je wnukowi? Co właściwie stało się, kiedy w młodości układał z kuzynem? Też zabił czy tylko pobił? Dźgnął nożem?\nKomentarze wyjaśniają z grubsza, jak należało interpretować, ale to już nie to samo…\nAha. 4000 elementów, bez obrazka w jeden wieczór? No way… Chyba że wszystkie mają taki sam kształt i każdy pasuje wszędzie (pomijając brzegowe). Albo inna magia, przemykające cienie pomagają układać.\nkobieta | 16.02.17, g. 22:50\nWciągnęło mnie samą wzmiankę o Guns’n’Roses ;)\nNie potrafię wskazać dokładnie dlaczego, ale tekst skojarzył mi się z Kingiem. Może za sprawą wyraziście nakreślonego w kilku słowach bohatera. Albo klimatu grozy, który konfrontujesz z prozaicznymi czynnościami w taki sposób, że czytelnik czuje, że opisywane wydarzenia mogłyby przydarzyć się każdemu zwykłemu człowiekowi.\nSpodobał mi się pomysł na segmentację tekstu ze względu na ilość ułożonych elementów. Wprowadzał napięcie i podbudowywał i tak już świetny nastrój. A co do nastroju – źle zrobiłam, czytając wieczorem ;)\nRozwinięcie też w porządku. Trafne porównanie dziecka pozbawionego dobra do wydmuszki :) Retrospekcje na dwa plusy, za słowa i sposób w jaki opisałeś zaszłe wydarzenia, i za wyjaśnienia, które ułatwiają rozeznanie w sytuacji.\nKońcówka pozostawiła mnie trochę zagubioną. Z jednej strony jest ładna forma, a z drugiej trudna w odbiorze treść. Nie wiem, czy wszystko dobrze zrozumiałam. Np. czy ostatnią rzeczą, która w nim zgasła, była miłość do Ewy? Czy ta jego miłość sprawiała w jakiś sposób, że Ewa była żywa? Czy zmusił Ewę do ułożenia puzzli? Czy 3999 elementów to dusze z których wykradł dobro ?\nCiężko mi rozszyfrować ten tekst, w niemałym stopniu przychylam się do interpretacji Madeja.\nAch, no i tytuł :(Ale nie będę marudzić, bo rzeczywiście pasuje.\nkobieta, Łódź | 16.02.17, g. 22:58\nFaktycznie, śródtytuły ciekawe. Lubię takie zagrania. :-)\nmężczyzna | 17.02.17, g. 00:43\nFinklo – miło mi, żeś pomimo tagu horror przybyła i podzieliła się odczuciami. Dzięki.\nMógłbym napisać tu cały plan wydarzeń, ale nie wiem, czy jest sens… To w sumie i tak nie zmieni faktu, że nie udało mi się przekazać tego przejrzyście a zarazem nie łopatologicznie. Trudna sprawa w sumie.\nAle z pomysłu pozostaję dumny. Nawet jeśli mało kto ogarnia go w całości :D\nPuzzle magiczne, to i składały się niemal same ;)\nLenah – Twe słowa to miód na me serce, dziękuję bardzo za wiarę w ten tekst.\nTrzeba było jednak spokojniej, zaprezentować to większej ilości osób, ale widzisz… gorąca głowa :D\nW zamyśle, jedynie końcówka miała skłaniać do głębszych refleksji. Jeśli Cię to interesuje, chętnie rzucę nieco światła:\nPo ułożeniu układanki z Szymkiem, Kamil stał się plugawą kreaturą, wynaturzeniem dawnego siebie. Puzzle pozbawiły go dobra. Jedna Ewa, widząc rozpad związku, a jednak wciąż kochając męża, walcząc o niego do samego końca, tchnęła cząstkę własnego dobra w owy “cień” człowieka. Dlatego mógł powtórnie ułożyć puzzle. I dlatego, że jedynym dobrem w nim było to pochodzące od Ewki, były one tak trudne, przedstawiały ciemność…\nA gdy ukończył puzzle, dopełniła się klęska żony. Nawet ostatni okruch dobra został wchłonięty w odmęty układanki…\nkobieta | 17.02.17, g. 17:29\nTłukące w piersi serce zwolniło, zaś gradowe chmury, zasnuwające myśli mężczyzny, rozwiał wiatr powracającej nadziei. – Po tym zdaniu już wiedziałam, że tekst mi się nie spodoba. Te wszystkie wonie kwiecia, smolista czerń, struchlenia, uniesienia, księżyc i płonne nadzieje. Jest to tak nie moja stylistyka, że miałam ochotę od razu zrezygnować z dalszej lektury. Ale przeczytałam, choć nie było łatwo ;P\nNa szczęście znalazło się parę elementów, które ułatwiły mi czytanie. Pomysł na fabułę ciekawy. Również sposób, w jaki budujesz główną postać przypadł mi do gustu. Choć ja w interpretacji bardziej poszłam w stronę zaburzeń dysocjacyjnych Kamila, szczególnie, że czynność układania puzzli można uznać za uspokajającą; a kiedy rzeczywistość daje znać o sobie to Kamil nie wytrzymuje i dzieją się straszne rzeczy…\nTłukące w piersi serce zwolniło, – jakoś mi to nie brzmi; powinno być raczej tłukące się\nTe cholerne, rozsypane w pokoju Bartusia[+,] puzzle.\nZmienna, która[+,] choć kompletnie niezrozumiała, – dodaj przecinek albo wywal która; to słówko właściwie nic nie wnosi, a wymusza dodatkowy przecinek\nwąski sierp księżyca jarzył się na nieboskłonie, a mgła pomału ścieliła nad ziemią, zwiastując ciemny, nieprzyjazny wieczór. – nie rozumiem dlaczego jarzący się księżyc i unosząca się nad ziemią mgła zwiastowały ciemny wieczór? Nieprzyjazny ok. ale ciemny?\nNiezdara, poślizgnął się, oblewając Prosiaczka strugą miodu, – zbędny przecinek\nściskał układankę, przekonała ją, by przyjąć dar. – nie za duże słowo jak na zwykłe puzzle? może lepiej podarek? albo jeszcze jakoś inaczej.\nCzas stanąć naprzeciw prawdy – wiem, że to myśl bohatera, ale czy błąd jest zamierzony? (poprawnie: naprzeciw prawdzie)\nwydzierając prawdę spośród ciemności. – raczej wydzierając prawdę ciemności\nUniósł spojrzenie znad dywanu w samochodziki – coś mi w tym zdaniu zgrzyta, ale nie jestem do końca przekonana czy słusznie; chyba mówi się unieść wzrok znad czegoś?\nmężczyzna | 17.02.17, g. 18:11\nTyle błędów? Wstyd, powiadam, wstyd…\nWiększość poprawiłem, choć w stosunku do kilku mam wątpliwości – spójrz chociażby na różnicę tłuc/tłuc się na PWN.\nFajnie, że zdecydowałaś się doczytać do końca i podzielić się ze mną wrażeniami. Dzięki, dogsdumpling. Wiem, że zdania mogą zniechęcać, ale gdy siłuję się z czymś nastrojowym, tak już wychodzi. W sumie ciekawe, że wrzucam tu głównie tego typu teksty XD\nCiekawa interpretacja – właściwie już podczas wewnętrznych testów zauważyłem, że można to odczytywać na różne sposoby… Chociaż nie jestem pewien czy to dobrze, skoro nie zostało zaplanowane.\nkobieta | 17.02.17, g. 20:02\nZerknęłam sobie na to nieszczęsne tłuc i tłuc się i dalej obstawiam, że tłuc się lepiej brzmi :P Choć rzeczywiście pod tłuc pojawia się również znaczenie walić, łomotać, więc nie jest to błąd. Zwracam honor.\nCo do zdań, to oprócz mojej osobistej preferencji, brakowało mi tym opisom umotywowania w tekście. Odczytałam je jako arbitralną decyzję autorską. Ok, miało być nastrojowo, ale właściwie czemu ten nastrój miał służyć? Zrozumiałabym, gdyby np. towarzyszył wspomnieniom bohatera, albo jego zachowaniu związanemu z układaniem puzzli czy myślami o dziecku, czy w jakikolwiek inny sposób był powiązany z bohaterami bądź fabułą ale Ty stosujesz opisy konsekwentnie przez całą narrację. I, o ile taki zabieg może się podobać, bądź nie – to, w moim odczuciu, nie broni się sam.\nCo do ostatniego punktu, uważam, że jeśli osoba autora jest potrzebna do zinterpretowania tekstu, to nie jest to dobry tekst. Czytelnik nie powinien kierować się tym, co autor miał na myśli, tylko tym, co jest w tekście. Oczywiście sytuacja, w której czytelnik widzi skrajnie różny tekst od autora, to sygnał dla tego ostatniego, żeby popracować nad precyzją językową ;) Dla mnie, jako dla czytelnika, zamiary autora są raczej nieistotne – oceniam i interpretuję to, co dostaję. Poza tym, niezgodność woli autora i czytelnika wcale nie musi oznaczać gorszego tekstu.\nmężczyzna, Ostrołęka | 17.02.17, g. 23:05\nmężczyzna, Kraków | 18.02.17, g. 12:24\nHola, hola, hola! Kto uważa, że ten tekst nie zasługuje na bibliotekę, niech pierwszy rzuci kamień!\nFajnie jest obserwować, jak ewoluujesz z opowiadania na opowiadanie, wykorzystując uwagi z komentarzy. Wiem, że szukasz proporcji pomiędzy łopatologią i niedookreśleniem i moim zdaniem, tym razem trafiłeś. Do tego na plus zwięzłość formy i spójność estetyczna tekstu. Brak tej spójności i przegadanie drażniły mnie w “Papierowych sercach” z których najchętniej wyrzuciłbym wszystko poza 3 środkowymi opowieściami. Z tamtego opowiadania zabrałeś tutaj pomysł formalny z tymi pojedynczymi słowami pokazującymi alternatywną, subiektywna wizję rzeczywistości – moim zdaniem najlepszy element “Papierowych”. Z kolei ze “Zbrukanego dnia blaskiem” pożyczyłeś trochę model ukrytej makabry odsłaniającej się dopiero na końcu tekstu. Na szczęście uniknąłeś topornego zakończenia, które zarżnęło tamto, skądinąd bardzo obiecujące opowiadanie. Tym razem, jak dla mnie pozostawiasz wystarczająco dużo miejsca dla wyobraźni i inteligencji czytelnika.\nPowiem szczerze, że czytając w ogóle nie wpadłem na to, że puzzle same w sobie mają jakąś demoniczną moc. Odczytałem to po prostu jako studium psychozy. Ale w niczym nie psuje mi to odbioru tekstu. Opowiadanie może nie ma takich oryginalnych elementów jak Twoje poprzednie (a przeczytałem 3 ostatnie) ale całościowo jest najbardziej dopracowane i spójne. I dlatego, moim zdaniem, najlepsze.\nNie ustrzegłeś się kilku banalnych epitetów – przykładem całe zdanie o “tłukącym sercu”. Dużo bardziej podoba mi się styl “wąskiego uśmiechu”. Duży plus za bliski mi motyw treningu biegowego.\nmężczyzna, 25 lat | 18.02.17, g. 23:13\nWracam. Zrobiłem rekonesans (też w aktualnej zawartości biblioteki) i ostatecznie popieram. Ale ja nie po to smaruję jeszcze jeden post.\nUniżony czytelnik prosi autora o jakąś krótką interpretację (czy raczej zamiar w jakim powstawało opowiadanie) na priva, chyba że autor woli tutaj. Ja generalnie lubię zagadki, zaglądanie do cudzych mechanizmów, a tutaj scena z rodzicami chyba rozwala mój klucz. Stąd chciałbym poznać jak daleko chybiłem, nawet jeśli w każdym utworze liczy się przede wszystkim to jak całość odczytał czytelnik.\nTo jak Primagen? :P\nEDIT: Jestem ślepy. Doczytałem wcześniejsze komentarze i widzę ślad wyjaśnień. Zignoruj komentarz.\nEDIT2: A jednak nie. Wyjaśnienie dotyczy tylko końcówki (którą wychodzi na to, załapałem). To ja wciąż poproszę o wyjaśnienie ogólnej idei puzzli (znaczy, nie tyle tylko, że każde kolejne elementy odbierały bohaterowi “dobro”). Nie ignoruj komentarza. Btw. chyba piszę szybciej niż czytam. To dopiero sztuka! :F\nmężczyzna | 19.02.17, g. 11:47\nCoboldzie. Wiele dla mnie znaczy, że mogę liczyć na podobne komentarze od Ciebie. Nie tylko dotyczące samego tekstu, ale również porównawcze względem poprzednich prób. W istocie – staram się czerpać jak najwięcej i udoskonalać.\nTym razem, chyba i ja ułożyłem pewne “puzzle”, uzyskałem odpowiedzi na kilka pytań… Następne opowiadania będą już bardziej “mięsiste” i świadome, jakbyś w przyszłości zajrzał i zostawił ślad, będę zobowiązany.\nDzięki za poświęcony czas i bibl. Jestem rad, żeś ukończył układankę w satysfakcjonujący Cię sposób. Wiadomo – jakkolwiek ułożyłbyś czerń, nadal pozostanie tę samą czernią… ;)\nTrico – dzięki serdeczne za uwagę i ciepłe słowa. Trzym się.\nSłowiku, służę. Stwierdziłem, że nie tłumaczył się przed czytelnikiem, którego to nie obchodzi, ale skoro chcesz wiedzieć, to oczywiście inna sprawa ;D\nSceny są ułożone prawie chronologicznie, dokładnie wygląda to tak:\nWYJAŚNIENIE PEŁNE (czytać na własną odpowiedzialność…)\n– Kamil znajduje na jakiejś wyprzedaży puzzle z Batmanem. Jako że zarazem on, jak i jego kuzyn, lubią kolesia, kupuje je (na decyzję wpłynęła oczywiście “moc” puzzli).\n– Ułożenie #1. Z Kamila i Szymka uchodzi dobro. Rodzice Kamila chcą wyrzucić puzzle, ale facet po prostu je chowa.\n– Ułożenie #2 (nie podane w tekście) – matka Kamila odnajduje puzzle w domu i układa je z mężem. Rysunek i ilość elementów są oczywiście inne – współmierne do gustu i ilości dobra w układających.\n– Ewka otrzymuje puzzle w prezencie od zmienionej już teściowej. Dlatego są tacy “dziwni” w tamtej scenie.\n– Ułożenie #3, czyli Bartuś. Ma w sobie tak niewiele zła, że zostaje z niego wydmuszka ludzkiej istoty.\n– Przerażenie Ewki, która nie rozumie, co się stało z dzieckiem. Kamil wraca do domu, zabija żonę.\n– Ułożenie #4, ponownie Kamil. Dlaczego może to zrobić, dlaczego puzzle wciąż go kuszą? Ponieważ Ewka do końca wierzyła w małżeństwo, walczyła o nie. Tchnęła cząstkę własnego dobra w wypełnione czystym złem wnętrze Kamila.\n– Ostateczna klęska. Poświęcenie kobiety okazuje się daremne, zmarnowane. Kamil układa po raz drugi, dopełniając porażkę Ewki.\nPuzzle to element fantastyczny. Po ułożeniu pozbawiają układającego wszystkiego co pozytywne i wiążą to wewnątrz układanki. Na końcu, poza własną twarzą, Kamil dostrzegł w puzzlach również innych ludzi, innych wcześniejszych układających.\nChyba najwyższy czas, bym dołączył do klubu niezrozumiałych artystów, Słowiku ;)\nTwoje uwagi przeanalizowałem. Generalnie, rozumiem, co miałeś na myśli – tym razem zostawię jak jest, ale w przyszłości postaram się bardziej uważać przy podobnych zdaniach.\nEDIT: Anet? Widzę, żeś przeczytała, a słowa nie zostawiłaś, Ty niedobra… ;P\nJeśli nie podobało się, znudziło albo nie zrozumiałaś, daj znać proszę. Cenię sobie Twoje zdanie.\nkobieta, 31 lat, Łódź | 19.02.17, g. 18:01\nTo o to w tym chodziło! :P\nSzkoda, że nie zawarłeś tego w swoim tekście, bo po przeczytaniu opowiadania dziś rano zastanawiałam się, czy ze mną jest coś nie tak, że nie ogarniam. :P\nŁadnie napisane, ale dopiero Twoja łopatologia pozwoliła mi zrozumieć tekst. ;)\nkobieta, Warszawa | 19.02.17, g. 19:54\nA skąd Ty to widzisz?\nSpodziewałam się czegoś innego: puzzle powinny wciągnąć żonę i syna do jakiegoś obcego (mrocznego, skoro czarne) świata, z którego nie mogliby się wydostać, więc nie jestem do końca usatysfakcjonowana :P\nOczywiście, nie domyśliłam się, że żona jest już martwa, a puzzle “wyciągają” emocje, ale to u mnie normalne.\nCountPrimagen – tak na serio: czytało mi się dobrze, ale zbyt wielu rzeczy nie zrozumiałam, dlatego to opowiadanie mnie nie zatrzymało.\nmężczyzna, Kraków | 19.02.17, g. 20:20\nNo i teraz boję się, żebyś wiedziony komentarzami nie wrócił do zbyt dokładnego tłumaczenia swoich pomysłów. Apeluję: nie idź tą drogą! Wymyśliłeś sobie dość skomplikowaną historię (moim zdaniem zbyt skomplikowaną), którą faktycznie trudno odczytać z tego tekstu. Jeżeli chcesz naprowadzić czytelnika na swoją ścieżkę, myślę że wystarczyłoby dorzucić 1-2 zdania sugerujące, że puzzle mają jakąś swoją mroczną osobowość, a nie tylko odbijają zło układających. To wystarczy. Czytelnik prawdopodobnie nie odczyta całości Twojej wizji, ale to nie jest konieczne. Najlepsze pomysły są proste. I zdarzają się bardzo rzadko. Pozostaje albo czekać na taki genialny pomysł, albo tworzyć rzeczy troszkę mniej błyskotliwe, idąc na kompromis z własnymi wizjami.\nkobieta, Warszawa | 19.02.17, g. 20:34\nCzytelnik może w ogóle odczytać wszystko zupełnie inaczej, niż zamierzał autor, ale co z tego? Ważne, żeby znalazł coś dla siebie ;)\nmężczyzna, Wrocław | 19.02.17, g. 20:37\nWielki szacun dla każdego, kto zinterpretował tekst zgodnie z powyższą wykładnią. Ja nie. Ja odpłynąłem gdzieś w kierunku podobnym do tego, o którym pisał Cobold – schizofrenia, omamy, nadinterpretacja zwykłych wydarzeń, projekcje własnych lęków. W ostatniej scenie myślałem, że zobaczył siebie :) Żadne tam nadprzyrodzone moce. Powoli się chyba zamykam na tego typu wątki (sam nie wiem dlaczego – nadmiar?), tylko trudno mieć do tego akurat aspektu uwagi, skoro to portal mniej lub bardziej fantastyczny.\nAnyway. Z jednej strony to dobrze, gdy tekst daje możliwość zróżnicowanych interpretacji, z drugiej trochę jestem… cóż, rozczarowany. Nie wiem, czy chybioną interpretacją, czy tekstem, ale takie uczucie zostało we mnie na końcu.\nNiemniej z bardziej technicznego punktu widzenia – poza tym, że moim zdaniem mocno nadużywasz przecinków – lektura całkiem satysfakcjonująca. Pod względem konstrukcji znacznie lepiej niż w Sercu wulkanu… płynniej też i gładko się czytało.\nDałbym 5-. Ale czy dam punkt musiałbym się zastanowić. Na pewno tekst zasługuje nań od strony warsztatowej. Na pewno wspaniały jest pomysł na czarne puzzle. Tylko potem się okazuje, że to były złe puzzle. I to już nie wiem, czy mi się podoba. Pewnie bym zgłosił klik, gdybyś nie podał rozwiązania :) To też jakaś cenna wskazówka, nieprawdaż?\nmężczyzna | 19.02.17, g. 21:39\nDzięki za wizytę, Mor. W tekście wszystko zawarłem, choć najwidoczniej użyłem nie tych słów, co trzeba ;)\nAlbo tak mi się wydaje XD\nAnet – Widzę, bo kliknęłaś “przeczytane” ;)\nDziękuję za podzielenie się wrażeniami. Problem się powtarza, ale to też jakaś nauka… Dzięki wielkie.\nVarg – ano, cenna. Fajnie, żeś wpadł pomimo dyżuru. Zawsze sobie ceniłem Twoje merytoryczne, bogate we wskazówki komentarze, tym razem również nie zawodzisz.\nZdradzę Ci, że przed publikacją tekst przeczytały trzy osoby: pierwsza powiedziała, że wszystko jest oczywiste i że pocisnąłem łopatologią (XD), druga nie zrozumiała, trzecia wysnuła własną interpretację, która bez wyjaśniania z mojej strony była satysfakcjonująca…\nPodejrzewam, że dysonans bierze się z tego, że opowiadanie należy odczytywać BARDZO dosłownie, zaś użyty język i niedopowiedzenia wskazują, że czytelnik powinien interpretować… Przynajmniej Temmie, który to wszystko super zajarzył, czytał bez głębszych refleksji.\nKoniec końców, postanowiłem przekonać się na większej grupie badawczej ;)\nCoboldzie, drogi towarzyszu broni (męski odpowiednik sojuszniczki ;) ) – nie martw się, nie popadnę w łopatologię ;)\nNajwidoczniej zabrakło mi skilla by przedstawić tę historię w odpowiedni sposób, ale nie ma co płakać nad rozlanym mlekiem – za dużo opowieści czeka na spisanie. Tym bardziej, że są to historie o fabule prostszej i bardziej zajmującej. Już i tak na portalu nikt nie wierzy, że potrafię tak pisać, czas zrobić psikusa ;)\nBardzo mi miło, że pomimo braku biblioteki i nominacji przychodzicie, oceniacie, radzicie i dyskutujecie. To budujące. Dziękuję Wam wszystkim.\nmężczyzna, 25 lat | 19.02.17, g. 21:44\nNo to prze… chlapałem. Trza było słać jednak na priva, mości hrabio. Ja i moja perwersja do wchodzenia między cudze półkule nie jest specjalnie popularna wśród czytelników. I słusznie, bo to prawdopodobnie odchył czysto twórczy.\nWyklaryfikuję też, że jestem przeciwny specjalnemu traktowaniu tekstów łopatą (zaniepokojony komentarz Cobolda zaniepokoił mnie). I to wcale nie dlatego, że sam piszę teksty tak, że o łopatach to one czytały na historii w szkole. Każdy tekst potrzebuje innej troski i innego podejścia (chyba, że chcesz być bogaty pisząc generyczne harlequiny – tak, wtedy bierzesz łopatę i tłuczesz tak, że na onkologii nie dadzą rady rozpoznać poszczególnych liter). Więc dla mnie, jeśli już w ogóle zastanawiać się nad łopatowaniem, to tylko w przypadku kiedy służy to tekstowi, a tutaj trzeba rozpoznać granicę (ja na przykład nie mam ciężko, bo u mnie granica jest tak posunięta, że mogę łopatować tygodniami, a tekst i tak prosi o więcej :P). Łopatologicznie mówiąc, aby łopatologii stało się zadość.\nTeraz już bezpośrednio do Twojej idei, bo cieszę się słowiczo, że załapałem wszystko (to nie przechwałka – ja się zaczynam siebie bać, że podchwyciłem temat praktycznie natychmiast, jak tylko pojawiła się pierwsza scena z czarnymi puzzlami. To chyba wynik natychmiastowej myśli: “co ja bym z takim cudem zrobił, będąc na miejscu autora”.), za wyjątkiem samych rodziców. Tak, tam mnie zgubiłeś i dalej już czytałem z wątpliwościami względem mojej interpretacji, które okazały się, widać, niesłuszne. Teraz pytanie, czy jest w tym wina samej sceny, czy raczej jakiejś mojej nieuwagi?\nZadam więc tylko pytanie (albo kilka), które naprowadzi mnie na odpowiedź – dlaczego narracja do tej pory przyklejona do bohatera, odkleja się tak łatwo i przyczepia do Ewy, na właściwie jedną tylko, krótka chwilę? Oraz, co wnosiła sama scena, do czego była potrzebna (czemu wyjaśnienie w jaki sposób puzzle ponownie dostały się w ręce bohatera, ma jakiekolwiek znaczenie). Zwłaszcza, że wydaje mi się, że ta scena psuje również intepretacje pozostałych czytelników, co do natury psychologicznej puzzli. Bo wtedy narracja również musiałaby pozostać przyklejona wyłącznie do bohatera.\nNie zwracam na to uwagi dlatego, że uważam samą scenę za bezsensowną, czy od razu pod gilotynę ją. To raczej szturchnięcie, czy się nad tym zastanawiałeś (sam często przyłapuję się na doklejaniu scen po to tylko, by zachować odpowiedni rytm opowiadania, albo że po prostu mi się podobają i koniec kropka – bez znaczenia dla fabuły).\nKarwasz jego brać, kiedy ja się nauczę przekazywać myśli zwięźle.\nŁopata z Tobą! (schowaj ją do szafki i wyciągaj tylko w uzasadnionych przypadkach)\nmężczyzna | 19.02.17, g. 22:07\nchyba, że chcesz być bogaty pisząc generyczne harlequiny – tak, wtedy bierzesz łopatę i tłuczesz tak, że na onkologii nie dadzą rady rozpoznać poszczególnych liter\nCo do Twoich wątpliwości: scena rozmowy Ewki z matką Kamila miała na celu ułatwić czytelnikowi rozeznanie się w chronologii całości, pozwolić sklasyfikować scenę z Szymkiem jako wcześniejszą, pokazać, że Ewka walczy o związek.\nPytasz również o zmianę narracji. Brak Kamila w tamtej scenie jest w zasadzie względny. W końcu jego część znajduje się również w puzzlach, które “słyszały” wypowiedziane słowa.\nPo to właśnie umieściłem ten fragment: “Tym razem słowa zdawały się zrozumiałe, wspominały o czymś, czego mężczyzna nie był nawet świadom.”\nNawet los Bartusia nie był dla niego absolutną tajemnicą… Po prostu świadomość nie była w stanie uwierzyć w skrytą w podświadomości prawdę. Kamil racjonalizował nieobecność dziecka.\nNie bez kozery to opowiadanie to puzzle, Słowiku. Wiele jest tu tropów i szczegółów, tylko, jak mogłem się spodziewać, bez klarownego obrazu, który miałem tylko ja – autor, trudno dojść do przysłowiowego kłębka.\nNapisałem jednak, więc teraz trzeba wziąć odpowiedzialność…\nmężczyzna, 25 lat | 19.02.17, g. 22:22\nAh, czyli narracyjnie traktujesz te dwie jego cząstki jednolicie. To ma sens (chociaż przy tak wyraźnej klasyfikacji zło/dobro, odciąłbym się od któregoś z biegunów, co by uwypuklić – co niekoniecznie musiałoby wyjść na zdrowie. Jako autor masz tutaj znacznie lepszą orientację w terenie :P).\nZe mną po prostu problem jest taki, że koniec kłębka dostrzegałem już po dotknięciu nitki, ale gdzieś tam po drodze pojawiły się wątpliwości, czy aby tamta nitka na pewno była tego samego koloru. W każdym razie, miło było zagościć w twoim mózgu :). Dziękuję za rozwianie wątpliwości.\nmężczyzna | 19.02.17, g. 22:34\nCała przyjemność po mojej stronie, Słowiku ;)\nMam nadzieję, że i Ty wyniesiesz pewną naukę z błędów, które popełniłem w Puzzlach. Wciąż ubolewam, że przy wyobraźni i warsztacie, który posiadasz, nie mogę czerpać pełni satysfakcji z Twoich tekstów. Widzisz, trudno o czytelników tak wnikliwych i domyślnych jak Cobold. Trzeba im wychodzić naprzeciw ;)\nmężczyzna, Rumia | 23.02.17, g. 11:13\nTrudny tekst na mój prosty móżdżek. Z lekkim wstydem, muszę przyznać, że w tekście były dość jasne wskazówki, którym nie poświęciłem wystarczająco wiele uwagi. Gdybym winą za to, miał obarczać autora, byłoby to rażąco niesprawiedliwe :P. Inne wątki wymagały z kolei od czytelnika odrobiny własnych procesów intelektualnych… Ponowna lektura pomogła, choć bez zapoznania się z wyjaśnieniami autora mógłbym krążyć gdzieś w pobliżu właściwego rozwiązania i niekoniecznie dotrzeć do sedna. Generalnie skupię się na tym, że literatura powinna rozwijać i za oryginalne przedstawienie nietuzinkowego pomysłu przyznaję zasłużony punkt do biblioteki.\nAle coś mi podpowiada, że chyba nie zostanę twoim fanem : >. Może mnie po prostu przerastasz ;D.\nA z innej beczki, chciałem się zapytać, czy rozważałeś cytowanie piosenki w kontekście praw autorskich? Kiedyś trochę czytałem na ten temat i z tego co się dowiedziałem, w Polsce mamy bardziej liberalne przepisy w tym aspekcie niż np. w Stanach – z tego co się dowiadywałem, tam musisz mieć zgodę właściciela praw autorskich. Wydaje mi się, że u nas takie wtrącenie przeszłoby w ramach prawa cytatu uzasadnionego prawem gatunku twórczości (prawo autorskie art. 29, choć wtedy trzeba podać autora i źródło cytatu i nie wiem, czy nie musiałoby to być zrobione bardziej wyraźnie niż u Ciebie). Osobiście uważam, że sposób w jaki przytoczyłeś piosenkę nie pozostawia wątpliwości, że to cytat i jaki zespół nagrał piosenkę, ale problematyka jest ciekawa i chętnie przeczytam opinię kogoś, kto zna się lepiej.\nmężczyzna | 23.02.17, g. 17:24\nOoo, Puzzle doczłapały się do biblioteki! ;D Dziękuję Fun, Nevaz.\nGdybym winą za to, miał obarczać autora, byłoby to rażąco niesprawiedliwe :P.\nNie jestem co do tego przekonany Nevazie, szczególnie, że sam autor preferuje proste historie, przy których nie trzeba za wiele myśleć… Szczyt hipokryzji, co? ;P\nDzięki za poświęcony czas i interesujące spostrzeżenia. W kwestii praw autorskich moja opinia nie zda Ci się na wiele – wiem jeszcze mniej niż Ty… Nawet paragrafu nie znałem :P\nZapewne, gdybym użył tego zabiegu w tekście, który chcę opublikować w czasopiśmie/antologii, tak dla pewności wstawiłbym informujący o źródle przypis, na portalu nie wydało mi się to jednak konieczne.\nInna sprawa, że z podobnymi zabiegami już się spotkałem – chyba nawet u Kinga. A to jest, wiadomo, Amerykanin ;)\nA co do ewentualnego fanostwa, to zapewniam, że jeszcze Cię zaskoczę ;)\nDzięki raz jeszcze i trzym się ciepło!\nmężczyzna, 25 lat, Łódź | 27.02.17, g. 00:33\nBardzo dobry, mroczny tekst. Wydaje mi się, że wszystko zrozumiałem i nie chce się wyprowadzać z ewentualnego błędu czytając wytłumaczenia (które z tego, co zdążyłem zauważyć scrollując, zahaczają o dopowiadanie celowych niedopowiedzeń).\nPodoba mi się ukazanie niezrozumienia własnego dualizmu przez głównego bohatera, ostatecznie niesprecyzowane “zło” i rozsiane po tekście wskazówki, prowadzące do finału.\nCzy liczby puzzli oznaczające kolejne fragmenty tekstu są przypadkowe?\nBiblioteka jak najbardziej zasłużona :)\nmężczyzna | 27.02.17, g. 14:28\nDzięki, Skoneczny. Fajnie, żeś zrozumiał, a i na satysfakcję znalazło się miejsce ;)\nVarg zawiódł się pełnym wyjaśnieniem, więc niewykluczone, że podjąłeś słuszną decyzję XD\nBogu dzięki – nie. Chociaż jeden z moich “czytaczy” myślał, że to jakaś numerologia, obliczył, że jedna z różnic daje w efekcie rok chrztu Polski i pomyślał, iż to MOŻE MIEĆ ZNACZENIE :D\nNiemniej, tak bardzo nie kombinowałem.\nmężczyzna, Wrocław | 25.04.17, g. 10:38\n“Nie mógł powstrzymać targających jego ciałem dreszczy.” – Naprawdę musi być to “jego ciałem”? Nie może być bez “jego”? OK. Tak tylko pytam… :)\nmężczyzna | 25.04.17, g. 11:31\nW istocie – mogłoby być. Zmieniam, dzięki :―)\nA mógłbyś uraczyć mnie jeszcze wrażeniami z opowiadania?


LG CINEMA 3D: lepsza konwersja 2D/3D | rtvManiaK.pl\n10.03.2012 , jacekg LG Newsy\nLG CINEMA 3D: lepsza konwersja 2D/3D\nZ niecierpliwością czekamy na kolejne wieści w tym temacie. Kiedy będziemy mogli znaleźć najnowsze rozwiązania dotyczące konwersji w telewizorach od LG? Tego jeszcze nie podano.\n8 odpowiedzi na “LG CINEMA 3D: lepsza konwersja 2D/3D”\n26 marca 2012 o 23:31\nw cinema 3D już w 2011 konwersja była nieporównywalnie lepsza niż u konkurencji, a jeżeli to polepszyli to tylko brawa\nJuż ultraHD ? Oj zapowiada się naprawdę ciekawa seria nowych telewizorów.\nciekawa sprawa to jest 3d w technologii oled z tego co wiem to już nawet Ultra HD jest produkowane\nOczywiście że konwencja jest dość ważna. Zdecydowanie poprawia jakoś oglądania.\nWedług mnie lepsza konwersja to wyższe zadowolenie widza, toteż jest to bardzo istotna zmiana 😉\n12 marca 2012 o 15:29\nWedług mnie konwersja to ważna sprawa, wiele programów zysa na atrakcyjności kiedy pojawi się w nich trzeci wymiar 😉\n11 marca 2012 o 15:10\nKicham na tę konwersję 🙂\n10 marca 2012 o 13:51\nFirma LG bardzo szybko się rozwija i ciągle zaskakuje nas nowymi funkcjami w telewizorach 3D. LG to bardzo dobra firma, stawiająca na jakość swoich telewizorów.\n35m Kto by pomyślał: Samsung Galaxy S10+ łatwo pokonał konkurencję w teście baterii!gsm\n43m Karty graficzne GeForce MX230 i 250 do laptopów. Rewolucji niestety brakmobi\nlg 55 uf 850 v, druga strona muru, Przystawka Cabletech, mitsubishi unisen 154, SAMSUNG UE48J6300, jaki telewizor lg, p42g20e, akg k67 tiesto, Panasonic ST60, philips 55pfl6008k\n40 queries. 0,220, 0.220 (0,220) seconds.


Kocioł na pellet Sas Bio Efekt 23 kW - opinie - Ekologia - porównanie kotłów c.o. - komitet antysmogowy\nStrona główna TESTY PORÓWNAWCZE Kocioł na pellet Sas Bio Efekt 23 kW - opinie\nKocioł na pellet Sas Bio Efekt 23 kW - opinie\nFirma Sas to jeden z najstarszych producentów kotłów c.o w Polsce, obok takich firm jak Ogniwo, Zębiec, Cichewicz. Nie dziwi zatem fakt, że w zestawieniu znalazły się modele BioSolid i Biofefekt.\nWysokie miejsce w emisji spalin: CO2 68, OGC 7, Pył 17 - czołówka testu kotłów na pellet. Bogate wyposażenie, cena jednak wyższa niż kotłów nr 1 i nr 2 choć w srodkowym przedziale cenowym, są drożsi...\nWyposażenie kotła: Stal kotłowa P265GH o gr. 6 mm, elementy kotła oraz paleniska stal nierdzewna 1.4301,sterownik (ST-550zPID), wentylator (system kontroli przepływu powietrza - AIR FLOW CONTROL), palnik SAS MULTI FLAME (moduł sterujący praca palnika, grzałka do rozpalania, mechanizm ruszt ruchomych, fotokomórka – czujnik ognia, czujnik temp. podajnika), termometr, szuflada popielnicowa, zawór bezpieczeństwa, komplet narzędzi do obsługi kotła, panele ceramiczne, turbulator spalin, zasobnik paliwa z czujnikiem otwarcia klapy, czujnik temperatury spalin, ogranicznik temperatury bezpieczeństwa STB, stopki regulacyjne (nie dot. kotłów pow. 36kW)\n- gruba stal\n- doświadczenie producenta i dobre opinie\n- zajmuje więcej miejsca niż np: BioSlim Defro\n- dość słaba sieć serwisowa ( opinie z internetu )


Dzielna kobieta, trudno o taką – nie daje się niczym zastraszyć. – Prawda w czasach ostatecznych. Chrześcijanie biblijni.\nDzielna kobieta, trudno o taką – nie daje się niczym zastraszyć.\nDziś coś dla kobiet 🙂 Tytuł jest złączeniem dwóch wersetów: o dzielnej kobiecie z ostatniego rozdziału Księgi Przysłów oraz z 1 Listu Piotra 3,6.\n„Niech waszą ozdobą nie będzie to, co zewnętrzne (…) Lecz ukryty, wewnętrzny człowiek w niezniszczalnej ozdobie łagodności i spokoju ducha, który jest cenny w oczach Boga. (1P3,3-4)\nJak wiemy i widzimy, naszą – kobiet – ozdobą ma być to, co wewnątrz.\nDalej Piotr w swoim liście przedstawia za wzór kobiety Sarę i mówi tak:\n„Jej córkami jesteście wy, jeśli tylko dobrze czynicie i nie dajecie się niczym zastraszyć.” (1P3,6)\nSara przebyła długą i trudną drogę u boku Abrahama. W latach trudności i prób doskonaliła się jej wiara. Opuściła swoją ojczyznę i udała się z nim do Egiptu, w podeszłym wieku urodziła i wychowała syna, pogodziła się z tym, że Abraham był gotów poświęcić jej jedynego syna Izaaka na ofiarę dla Boga, a przecież co to musiał być za cios dla matki! A jednak Sara przez całe życie była posłuszna Bogu i mężowi, oraz\n„Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich” (Ef 6,12),\na więc drogie kobietki przywdziejmy nasze duchowe zbroje i nie dajmy się niczym zastraszyć złemu! 🙂\nJerzy Zięba - wezwanie do protestu przeciw systemowi.\nI Ty jesteś Abrahamem Chrześcijaninie.\nUpdated: 26 maja 2017 — 11:36\n26 maja 2017 at 11:17\nDzięki Kosik 🙂\n26 maja 2017 at 11:21\nNajgorszą wadą duchową kobiety jest to, iż zmienną jak pogoda w górach jest… Brakuje jej stałości, cierpliwości i wytrwałości w dobrym…\n26 maja 2017 at 11:23\nMężczyźni nie są, nie wiadomo jacy, nadludzcy 😉\n26 maja 2017 at 11:24\nTak można powiedzieć, że jest to cecha kobiet, natomiast Bóg pomaga kobiecie być coraz bardziej stałą, cierpliwą i wytrwałą, bo w Bogu wszystko jest możliwe 🙂\n26 maja 2017 at 13:02\nDlatego Bóg chciał by kobieta była kochana przez męża, a mąż przez nią szanowany. Dlaczego? Ano dlatego, że z tym mamy największe trudności. Kobiecie łatwo okazywać uczucia, gorzej z szacunkiem, mężczyźnie łatwiej o okazywanie szacunku niż okazywanie uczuć.\nDzięki wspólnej nauce i dążeniu do jedności uczymy się wzajemnie tych cech, wzbogacając nasz charakter także o pokorę, cierpliwość, delikatność i wzajemną pomoc 🙂\nChwała Panu za te cenne wskazówki 🙂\n26 maja 2017 at 21:02\nTakie uzupełnianie się dwóch osób :)]\nTekst mi się spodobał 🙂\n26 maja 2017 at 11:37\nDziękuję Kasiulku 🙂\n26 maja 2017 at 12:58\n26 maja 2017 at 11:52\nWiększość NIE MYŚLI PERSPEKTYWICZNIE…\n26 maja 2017 at 12:17\nW nawiązaniu do kobiet, pamiętajmy, że przed tym jak Izrael miał pierwszego króla, byli sędziowie a jednym z tych sędzi była Debora kobieta.\n26 maja 2017 at 12:18\nTo ja zacytuję piosenkę, którą ostatnio zaśpiewałyśmy w zborze na spotkaniu siostrzanym:\nWzmacniaj się w Panu swym, W sile mocy Jego stój, Sprawy Pańskiej w każdej chwili dzielnie broń! Za nas walczy niebios Pan, Gróźb szatana się nie bój, Zwyciężymy, tylko swą podaj dłoń!\nRef.: Silno stój, sprawy broń, Sprawy Króla, który wiedzie nas! O cześć Pana swgo dbaj, O zwycięstwo dobra walcz, W slie tej wzmacniaj sie w każdy czas!\nWzmacniaj się w Panu swym, W sile mocy Jego stój, Trzymaj się chorągwi Jego w czasie burz! I odważnie naprzód krocz, Bo cię wiedzie Zbawca twój, Ufaj Panu swemu, już się nie trwóż!\nWzmacniaj się w Panu swym, W sile mocy Jego stój, Obietnicom Pańskim niezachwianie wierz! Cześć Wodzowi, który wojsk Nie opuści gdy wre bój, Grodem mocnym jest nasz Bóg, Nim się zbrój!\n26 maja 2017 at 12:33\nPiękny tekst, właśnie dlatego Boże kobiety są nieustraszone 🙂\nJezus siłą mą! 🙂\n26 maja 2017 at 21:04\n26 maja 2017 at 13:59\nCudny tekst❤moje kochane siostrzyczki?\n26 maja 2017 at 12:51\nIdealnie. Wczorajszy i dziziejszy post trafiają w samo sedno moich obecnych zmagań na polu duchowym. Duch Święty działa i wie co robi :). Niech nadal Cię prowadzi, Kasiu :). Dziękuję.\n26 maja 2017 at 12:54\nLudzie powinni się łączyć w pary na podstawie podobieństw, a nie przeciwieństw, żeby tworzyć w miarę zgodne związki.\n26 maja 2017 at 13:01\nLudzie o głębszym oglądzie świata nie powinni się ( pod żadnym pozorem ) wiązać z jednostkami płaskimi-pustymi duchowo. Tylko, iż takich jest coraz więcej… Plaga czasów ostatecznych można by rzec…\n26 maja 2017 at 13:07\nNie do końca się z tym zgodzę 🙂 Różnorodność jest istotna, tutaj kluczowa jest sprawa miłości i jej okazywania 🙂 Nawet ludzie z goła inni, jeżeli będą postępować wg instrukcji obsługi czyt. Biblii, prosząc Pana o dar miłości, zapominając o sobie i własnym ego, a poświęcając siebie całkowicie dla tej drugiej osoby osiągną sukces 🙂 Dlatego zdecydowanie łatwiej jest stworzyć trwałe związki ludziom o odmiennych charakterach, ale mających wspólny mianownik = Jezusa Chrystusa 🙂\n26 maja 2017 at 18:58\nOstatnio zauważyłam, że równie ważny w związku jest “poziom” naszej drogi z Panem.\nnp. Jeden dopiero zaczyna swoją drogę, a drugi jest już znacznie dalej.\nAlbo drugi przykład: jeden idzie za Panem, stara się Go jak najbardziej naśladować i wypełnić wolę Boga dla swego życia, a drugiemu wystarcza cotygodniowa wizyta w zborze i “danie na tacę”.\nApropos kobiet to się dobrze złożyło bo ja mam taki nietypowy problem i chciałbym się nim podzielić\nJak zapewne wiecie jestem jednym z najmłodszych czy nawet najmłodszym regularnie czytającym i czasem komentujących bloga\nNo to tak,u mnie w klasie jest pewna dziewczyna,w zasadzie na tle innych prezentuję się nieźle jeśli chodzi o stopień zlewaczenia(to jest w moim mieście, Wrocławiu duży problem), wygląd, język, zachowanie charakter,- nie jest pod tym względem najgorzej i pod tym względem jakoś nie razi\nOd jakiegoś czasu zauważyłem że coś tam jej świta jeśli chodzi o te sprawy, wiem że ma zamiar wypisać się z religii w przyszłym roku,wierzy w Boga ale jest taką raczej deistką\nWiem że jest akurat do nawrócenia- wychodzi z pewnego status quo jaki tworzy KRK i na razie da się ją myślę od upadku powstrzymac\nCzasem coś tam nieśmiało jej napominaelm,ale dzisiaj miałem z nią pogadać znowu i wreszcie wprost powiedzieć o Jezusie, powiedziałem Jezusowi że tak zrobię, nie użyłem słów obiecuję przysięgam itp ale mówiłem że tak zrobię\nDziś było 7 lekcji,na początku to jakaś taka niemiła trochę była i nie było sensu rozmawiać\nPotem uznałem że może na ostatniej przerwie- niestety poszła do sklepu\nPotem chciałem już po lekcjach- niestety ale była zagadana\nOna akurat została 45 minut dłużej ode mnie, więc zrobiłem taki myk,- pojeździłem trochę na rowerze i podjechałem pod szkołę czekając\nOtworzyłem aplikację Pismo Święte na telefon i czytałem 1 rozdział Jeremiasza- pasujący do mnie w tej sytuacji\nNo i ona wyszła- i mnie jakoś tak …no zatrzymało mnie po prostu\nNo zły jestem,w zasadzie teraz już trochę ochłonąłem ale na początku to było fatalne uczucie\nPrzecież mówiłem że tak zrobię\nFakt, że ja jeszcze nie tak dawno nie byłem o wiele mniej odważny,i trzymało mnie wiele grzechów ale umawiałem się że powiem\n26 maja 2017 at 16:33\nMlodziez jest coraz bardziej radykalna pogladowo ( na tle bardziej “doswiadczonych historycznie” doroslych ). Mnie martwi to, iz moga to wykorzystac rozne cyniczne oszolomy polityczne, dla ktorych najwazniejsze jest jak najwieksze koryto…\n26 maja 2017 at 17:02\nMyślę, że Pan bardzo chętnie da Ci drugą szansę, tylko Go o to poproś.\n26 maja 2017 at 17:22\nNa przyszłość nie będę tak z góry niczego Bogu mówił co zrobię\n26 maja 2017 at 18:28\nMasz maly problem-ON wszystko wie 🙂 .\n26 maja 2017 at 18:12\nPowiedziałabym tak jak Diana – przeproś Pana Boga za niedotrzymanie słowa i poproś o jeszcze jedną szansę, o sprzyjające okoliczności byś mógł powiedzieć tej koleżance to co należy 🙂 wiesz może być tak, że szatan stara się pokrzyżować nasze zamiary, stąd te niesprzyjające okoliczności. Warto dlatego się modlić by Bóg ułożył okoliczności do rozmowy 🙂 bardzo dobrze, że próbujesz braciszku, tak trzymaj a na pewno uda Ci się przełamać 🙂 czasem nie da się inaczej jak troszkę poupadać, żeby potem odnieść zwycięstwo wiary 🙂\n26 maja 2017 at 18:35\nBędzie dobrze, uda ci się z Jego pomocą osiągnąć to na czym ci zależy 🙂\n26 maja 2017 at 18:52\nZyjemy w szajsowatym panstwie pod wzgledem ekonomicznym, ale chwala Boga nie zbrodniczym, ateistycznym jak rezim polnocnokoreanski albo despotii religijnej jak tyrania saudyjska.\n26 maja 2017 at 21:21\nPrzepraszam, że pod tą notką, ale muszę poprosić o pomoc…\nMój wujek Kazimierz (brat mojego już niestety nieżyjącego dziadka od strony ziemskiej mamy 🙁 ) od jakiegoś czasu choruje na nerki, tak ok. tydzień temu trafił do szpitala w miejscowości w której mieszka z żoną i wnukiem, jednak stamtąd go szybko wypisali bo niby jest dobrze i cośtam jeszcze…(co z tego, że nawet nie dawał rady chodzić? :/ ) Niedługo później znowu gorzej się poczuł, ale tym razem przewieziono go do szpitala w najbliższym im większym mieście (w jednym z byłych podlaskich miast wojewódzkich), tam leży, ma dializy, badają go, raz się zdarzyło że coś próbował powiedzieć, ale nie dał rady…tak to po prostu leży i się denerwuje swoim stanem i jest mu smutno z tego powodu, nic nie mówi, z jedzeniem i piciem też jest ciężko…czyli ogólnie taki ciężki stan, ale raczej nie okołoagonalny…moja ciocia (a jego żona) jest tam niemalże nonstop (choć sama ma m.in. problemy ze wzrokiem i co tydzień musi jeździć na jakieś zabiegi na oczy do W-wy), czasem zmienia się z ich synem mieszkającym w miasteczku jakieś 25-30 km od miasta w którym jest szpital, nawet czasem są obecne dzieci tegoż syna, czyli wnuki-głównie dziewczyna…[choć ta dziewczyna-moja kuzynka mieszka i pracuje w Wawie, a jej brat uczy się w technikum gastronomicznym w miejscowości w której mieszka z dziadkami (ale to już inna historia…)]. Nie podałam dokładnie jaka jest sytuacja, bo i sama jej dokładnie nie znam za dobrze…widzę jednak jak wszystkim z tego powodu jest ciężko, w tym i mojej ziemskiej mamie, bo bardzo lubi tego wujka 🙁 Poza tym wujek jest całkiem w porządku 🙂 Nawet jeśli nie będzie mógł już być fotografem (a ma/miał za sobą długie lata pracy w tym zawodzie…zresztą zna się na tym), to chciałabym by wyzdrowiał i do tego był jeszcze zdrowszym, lepszym i szczęśliwszym człowiekiem z Bożą pomocą…oraz oby cała ta rodzinka też była zdrowa i szczęśliwa 🙂\nJeszcze raz przepraszam, że trochę nieskładnie wyszło, ale bardzo proszę o modlitwę za zdrowie wujka oraz aby rodzinie udało się przetrwać ten trudny czas… z góry dziękuję 🙂\n27 maja 2017 at 08:10\n27 maja 2017 at 17:50\nPięknie to napisałaś Asia aż się rozczuliłam, pomodlę się za Twojego wujka.\n27 maja 2017 at 00:20\nByć może kogoś urażę tym wpisem ale czuję w tej chwili, żeby to napisać co czuję.\nNawet nie zdajecie sobie wszyscy sprawy z tego jak wasze życie jeszcze przed narodzinami było sprzedane, moje również. Nie zdajecie sobie sprawy, bo was jeszcze nie ukuło żądło przeznaczenia i jeszcze wasze dusze nie wyją z bólu… Na zmianę tego co dla was najważniejsze w tym życiu nie będziecie mieć wpływu nawet poprzez modlitwę – tak to jest rozegrane. Doskonale wiecie co tak w głębi duszy w tym życiu jest dla was najważniejsze.\nTen który czyni zło, robi to w sposób wyrafinowany, on was nie będzie bił jak kapo w obozie, to jest za proste, za łatwe, więzień przygotuje się psychicznie na poniżenia i wyjdzie świętym – jak nie można upokorzyć duszy to się upokarza ciało ale to już jest z górki dla takiej osoby. Ból musi być zadany w sposób subtelny, musi się sączyć latami, nie w ciele ale w duszy, tak żeby dusza pluła na wszystko. To własnie wtedy Ten zły wygrywa w zakładzie z Tym dobym o to kto miał rację. Wszyscy jesteśmy sprzedani od kołyski. Kto pod jaką gwiazdą się urodził takie będzie miał życie, bo to zostało uzgodnione na wyżynach niebiskich bez naszej zgody. Nie jestem zwolennikiem walki o to życie, jest ono nic nie warte, nic nie wart, nic nie warte…Wszyscy jesteście Hiobami, tylko, że w jeszcze gorszym położeniu, bo od kołyski dziadami. Szatan już po swym upadku, dla każdej duszy wynegocjował z Bogiem jej przeznaczenie. Ciężko się pogodzić z tym, że to życie jest tylko żartem, naprawdę ciężko… Ale cóż…Przykro mi że to tak wszystko wyszło… Przykro mi…\n28 maja 2017 at 15:13\nCoś w tym jest, ale być może w momencie napełniania DS wszystko się odmienia.\nJeżeli oddasz swoją wolę Bogu, on doprowadzi ciebie do zbawienia.\nCzasami wiedząc jak mamy postępować robimy inaczej i Bóg wie, że niektórzy bez cierpienia nie mogą pojąć, że trzeba się zmienić, albo obiecują, że od jutra.\nNie wierzę w to co piszesz, szatan często podpowiada takie rozwiązania żeby człowieka złamać.\nCelebryci wierzą w to, że szatan jest bogiem a zobacz co robią ze swoim życiem, szybko umierają ze zniszczoną duszą i ciałem, zostali oszukani.\nWatykan też twierdzi że lucek jest najważniejszy.\nDiabeł jest sprytny i tak potrafi inteligentnie zamotać, że tym rzekomo oświeconym wydaje się, że wszystkie rozumy pozjadali.\nTrzymajmy się Boga i Jezusa Chrystusa i tego co nam było obiecane.\nW moim życiu wiele próśb było wysłuchanych a nawet wszystkie tylko Bóg postanowił w niektórych sprawach inaczej i z perspektywy czasu wiem, że to było dobre.\n28 maja 2017 at 16:58\nBóg wyposażył człowieka w moc samodzielnego wyboru i jest on przed Bogiem odpowiedzialny za swoje postępowanie. O swoim przeznaczeniu decydujemy my sami; każdy za siebie…\n“Biorę dziś przeciwko wam na świadków niebo i ziemię.\nWybierz przeto życie, abyś żył…” V Mojż. 30:19\nWiele niepokojących rzeczy napisałeś w tym komentarzu, ale nie są one prawdą.\n“Przeciwnik wasz, diabeł, chodzi wokoło jak lew ryczący, szukając kogo by pochłonąć.\nPrzeciwstawcie się mu, mocni w wierze,\nwiedząc, że te same cierpienia są udziałem braci waszych w świecie” 1 Pt 5:8\nJedno przeznaczenie jest pewne: Szatan przegrał wojnę!\nO gustach się podobno nie dyskutuje, ale najpiękniejsza jest “Moja muzyka”.\n30 maja 2017 at 10:13\nco zrobię ze ludzie mnie kochają 🙂\nNo właśnie nic nie zrobisz, musisz z tym żyć adminie 🙂\n30 maja 2017 at 12:20\nPłaczę ze śmiechu ?\ndzięki Aga ,chociaż to było dla prezesa?\nŁubu dubu,łubu dubu……\n30 maja 2017 at 17:54\nMyślę cały dzień co Ci odpisać i nie wiem. Ja was wszystkich kocham!Gdzie mam iść? Do diabła? Dziękuję już byłam…\n30 maja 2017 at 18:01\nAndzela my ciebie też kochamy❤ choć nie we wszystkim się zgadzamy?\nnie przejmuj się, Twój komentarz byl tylko okazją do napisania tym, co przychodzą tu codziennie a nie lubia mnie. Wykorzystałem Twój komentarz aby napisać do innych.\nPo prostu przypomniałaś mi sie, jak obiecywałaś nie wracać 🙂\nMiło Cie znowu czytać. 🙂\n30 maja 2017 at 18:39\nBoli mnie dusza. Nie jestem dzis wstanie formułować myśli. Przepraszam.\n28 maja 2017 at 23:21\nJakub to brzmi jak opis człowieka z punktu astrologiczno-numerologicznego. Opis człowieka, przed oddaniem życia Jezusowi. W Panu Jezusie wszystko się zmienia i mamy możliwość wyboru aby te rzeczy nie miały na nas wpływu. Dzięki modlitwie wszystko może ulec całkowitej zmianie. Piszesz jak człowiek, który świadomie odrzuca doświadczenie dobroci, radości, pokoju i nadziei Bożej 🙁\n28 maja 2017 at 22:44\nChwała Panu ?\nKobiety a właściwie siostry 😉 do boju.