Laserem usuwanie youtube żylaki odbytu Żylaki m jąder\nPrzed przystąpieniem do hirudoterapii trzeba określić, ile bezkręgowców należy użyć. pijawki - wpływ na zdrowie, leczenie pijawkami, przeciwwwskazania. amerykańska agencja żywności i leków ( fda) uznała hirudoterapię za metodę leczniczą. hirudoterapia – leczenie pijawkami. wynika to ze specyfiki ludzkiej fizjologii.\nmuszę przyznać że bardzo dobrze się czuję po przystawieniu pijawek a widziałam że coś się z moim organizmem dzieję nie tak, więc postanowiłam że się oczyszczę z toksyn i będzie ok. zastawki otwierają się, gdy krew porusza się w kierunku do serca i zamykają przy odwrotnym przepływie. żylaki odbytu mogą przytrafić się niezależnie od wieku. chociaż pajączki mogą być wczesnym objawem żylaków, są one głównie defektem kosmetycznym. jak się leczy żylaki pijawkami leczenie pijawkami jest zalecane również osobom cierpiącym na inne dolegliwości i choroby, takie jak wrzody żołądka i dwunastnicy, alergia, bóle głowy, reumatyzm, rwa kulszowa, choroby płuc i oskrzeli, miażdżyca, choroba niedokrwienna serca, trudno gojące się rany, hemoroidy, impotencja, depresja, cellulit i wiele innych. w indiach leczono nimi żylaki na nogach. jak pomaga hirudotherapy z żylakami kończyn dolnych, jak leczenie pijawkami, korzyści i szkody, w tym niepłodności i ciąży. wielu osobom niepokojące wydają się mikroskopijne ząbki, w które natura wyposażyła te pożyteczne, w gruncie rzeczy, zwierzęta. nie leczy się też kamieni nerkowych. leczenie pijawkami hodowanymi w warunkach laboratoryjnych nazywa się hirudoterapią.\nwystępowanie pijawki. jak wygląda leczenie lekarskimi pijawkami? pijawki żywią się krwią kręgowców i jednorazowo mogą wessać od 10 do 15 ml krwi. zawarte w ślinie pijawek substancje lecznicze wykorzystuje się w leczeniu wielu schorzeń. działanie pijawek lekarskich • leczenie pijawkami - prawdy i mity • hirudoterapia - właściwości i stawianie pijawek, przeciwwskazania • pijawka, żmija i wampir na pomoc człowiekowi • flebolog - czym się zajmuje i co leczy? jak wynika z badań polskiego towarzystwa flebologicznego z roku, 80% ankietowanych uważało, że żylaki to bardziej problem zdrowotny niż estetyczny.\ndlatecho chcę się dowiedzieć od specjalisty czy to leczeniw pijawkami coś pomoże. ponadto leczenie pijawkami stosuje się m. jak skutecznie leczyć żylaki odbytu u 37- latki? można też stosować terapię alternatywną, tzw. witam mam zylaki odbytu i niestety tabletki i czopki przeciw bólowe pomagają na chwilę. leczenie żylaków pijawkami jest obecnie jedną z najskuteczniejszych metod medycyny alternatywnej. ograniczenia stosowania hirudoterapii. ipl a duze żylaki. dlatego właśnie na leczenie pijawkami nie powinno się decydować bez udziału doświadczonej osoby, która posiada wiedzę na temat hirudoterapii.\ncierpią na nie osoby jeżdżące konno, ślęczące przy komputerze, kolarze, kierowcy. żylaki są dość powszechną chorobą, która występuje u obu płci w różnych kategoriach wiekowych. liczbę określa się na podstawie parametrów pacjenta takich jak wiek, masa ciała czy płeć oraz rodzaj schorzenia, na które ma być zastosowana terapia, a także obszar ciała zmieniony chorobowo. winna jest także zła dieta. przeciętna pijawka lekarska ma 3- 4 cm długości. trudno gojące się rany, problemy ze stawami, hemoroidy oraz żylaki – oto kolejne dolegliwości, w przypadku których ta naturalna metoda leczenia może przynieść wiele. see more videos for jak się leczy żylaki pijawkami. jakie są skutki uboczne hirudoterapii? lekarz, który leczy żylaki, jest flebologiem. w konsekwencji powstają żylaki.\nleczenie pijawkami przynosi dobre efekty w leczeniu trądziku, cellulitu, łuszczycy, przebarwień, egzem, sklerodermii, różyczki, pajączków na kończynach dolnych, jak również w gojeniu ropni i czyraków. tak więc chcę się poddac zabiwgu leczenia pijawkami leczniczymi. pijawki na żylaki to alternatywa dla leczenia farmakologicznego i operacyjnego. wykazano również, iż hirudoterapia jest skuteczna, jako wspomagająca terapia w toczeniu [ 9]. żylaki leczy się farmakologicznie i operacyjnie. – krew płynąca z nóg do serca musi pokonać grawitację, dlatego też żyły kończyn dolnych mają zastawki uniemożliwiające jej cofanie się do stóp.\ni tak też jest a to wszystko dzięki pani ani która umie wysłuchać i doradzić więc gorąco polecam te milutkie pijaweczki bo na pewno nie zaszkodzą a tylko pomogą czuć się jak nowo. zwiększa się potrzeba ich stosowania niemal we wszystkich klinicznych specjalnościach i leczniczych profilach. leczenie pijawkami pomaga na bardzo wiele schorzeń i dolegliwości. bardzo częstą obawą sygnalizowaną przez potencjalnych pacjentów jest ta związana z bólem, jaki mogłyby nieść za sobą pijawki. mam duzo energii jak na prawie 60 lat. hirudoterapii) wykorzystuje się pasożyty specjalnie hodowane w sterylnych warunkach. w sytuacji, gdy zastawki stają się nieszczelne, krew przecieka i dochodzi do tak zwanego refluksu.\nprzy: niegojących się ranach, bólach głowy, migrenach, bólach stawowych, przy reimplantacjach ( przeszczepach), chorobach wątroby, nerek i serca, reumatyzmie oraz u osób z wysokim poziomem cholesterolu, jak i w obrzękach czy krwiakach. a także przy innych chorobach xxi wieku. żylaki pojawiają się w momencie, gdy przepływ krwi przez naczynia krwionośne zostaje zaburzony. pacjentom, z jakim dolegliwościami, zabiegi pijawkowe wykonywane są najczęściej? ciąża, nowotwory złośliwe, zaawansowana anemia i zbyt młody wiek. ich stosowanie w medycynie nie jest nowością. wątrobę, sprawy skórne, bezpłodność, schorzenia kobiecych narządów i wiele innych dolegliwości. w ślinie pijawki znajduje się ponad sto biologicznie czynnych składników, miedzy innymi hirudyna, silny antykoagulantem ( blokerem trombiny), zapobiega adhezji płytek krwi i powstawaniu skrzeplin. jak pozbyć się pajączków?\nleczenie pijawkami różni się od leczenia farmakologicznego tym, że pijawka jako żywa istota, posiadająca naturalną strukturę biologiczną, leczy przyczynę choroby a nie jej. pijawki lekarskie mogą być też wykorzystane w walce o poprawienie stanu wątroby, leczy się też za ich pomocą takie choroby, jak wrzody żołądka lub dwunastnicy. pasożyty ich nie rozbijają, a jedynie przesuwają z nerek do przewodów moczowych. w leczeniu pijawkami ( tzw. jeśli są niewydolne, pozwalają na przepływ w obu kierunkach. pijawkami leczy się najrozmaitsze choroby, od wrzodów żołądka po paradontozę.\npijawka nie leczy poprzez wypijanie krwi, jak to jest często mylnie kojarzone, lecz poprzez wpuszczanie podczas picia krwi substancji leczniczych przez pijawkę. jednak współczesna medycyna dość długo broniła się z ich oficjalnym zaakceptowaniem: dopiero w r. najedzona może być większa od środkowego palca mężczyzny. hirudoterapia ( stawianie pijawek lekarskich), leczenie pijawkami skutecznie leczy dolegliwości i korzystnie wpływa na urodę.\ncena sesji hirudoterapii to najczęściej około 100 zł, choć zazwyczaj jest ona uzależniona od ilości pijawek i zużytych środków opatrunkowych. dlatego właśnie na leczenie pijawkami nie powinno się decydować bez udziału doświadczonej osoby, która posiada wiedzę na temat hirudoterapii. do najczęstszych przyczyn występowania żylaków zaliczamy uwarunkowania genetyczne, szczególnie u osób, u których żylaki pojawiają się przed 40. terapia pijawkami lekarskimi zwana hirudoterapią przeżywa prawdziwy renesans. hirudoterapia leczenie pijawkami - aleja bzów 75, warszawa - ursus,, pijawki leczą warszawa, bóle, choroby, żylaki,. jak każdy rodzaj terapii, leczenie pijawkami wiąże się z ryzykiem skutków ubocznych. fankami pijawek stały się kobiety, które przystawiały je do skóry, by wyglądać młodziej. wraz z nim krew jest. hirudoterapię z. • jak leczyć żylaki nóg?\nżylaków pijawkami. pijawki - żylaki. bezpieczna, pod warunkiem, że osoby, które zajmują się hirudoterapią mają odpowiednie kwalifikacje, zaś pijawki są na pewno „ zdrowe” i używane niczym jednorazowa strzykawka – tylko raz. sprzyja im siedzący tryb życia, brak aktywności fizycznej ( powoduje zaburzenie ciśnienia w układzie żylnym w okolicy odbytu). najczęściej choroba jest diagnozowana u kobiet. pijawka poprzez regulację układu krążenia człowieka skutecznie leczy bądź wspomaga leczenie wielu chorób takich jak choroby układu sercowo- naczyniowego, endokrynologicznego, pokarmowego. żylaki to problem, który zdecydowanie częściej dotyka kobiet niż mężczyzn, a ryzyko zachorowania rośnie z wiekiem. ślina pijawek zawiera hirudynę – substancję, która zapobiega krzepnięciu krwi, a także specyficzną histaminę, powodującą rozszerzanie się naczyń. jej chitynowe ząbki są tak drobne, że można je obejrzeć tylko pod mikroskopem.\n: lista chorób i dolegliwości jest bardzo długa. medycyna, która zajmuje się żyłami, nazywana jest flebologią. pijawka to eliksir wieloskładnikowy, leczy wiele schorzeń; reguluje ciśnienie tętnicze, krwiaki, żylaki, rwę kulszowa, hemoroidy, likwiduje bóle[ przystawiamy pijawkę w miejsce bólu]. request to remove pijawki kraków, leczenie pijawkami, stawianie pijawek, żylaki. znana również u nas warfaryna 3. cofająca się krew gromadzi jak się leczy żylaki pijawkami się w żyłach nóg najbardziej oddalonych od serca, rozciągając ich ściany. może to prowadzić do choroby zakrzepowej, a w konsekwencji nawet śmierci pacjenta. przed pijawkami bylem zamulony. żylaki łazariew. leczenie żylaków pijawkami - gdzie stawiać pijawki? leczenie pijawkami przybrało obecnie nieoczekiwany obrót.\nsą to przede wszystkim bóle. żylaki to powiększone naczynia krwionośne widoczne tuż pod powierzchnią skóry. jak mówi ewelina suska, rzecznik prasowy wielkopolskiej stacji sanitarno- epidemiologicznej w poznaniu, terapia pijawkami jest. pijawki lekarskie są pasożytami żywiącymi się krwią kręgowców, mogą jednorazowo wessać 10- 15 ml krwi. hirudoterapia to naturalna metoda leczenia różnorodnych dolegliwości zdrowotnych przy użyciu pijawek. pijawka to potworny obżartuch, ale mądre stworzenie. leczyli oni swoje dolegliwości przez unoszenie kończyn ( 57% ), stosowanie maści, żeli i kremów ( 39% ), leczenie uciskowe ( 11% ). wbrew temu, co sądzi wiele jak się leczy żylaki pijawkami osób, jego natura nie jest jedynie estetyczna. usuwa się je za pomocą skleroterapii lub lasera transdermalnego.\nżylaki są jedną z najczęstszych dolegliwości układu krwionośnego. pijawka lekarska jest w stanie spożyć kilkakrotnie więcej krwi niż sama waży, po czym odpada od skóry pacjenta. istnieje bowiem kilka przeciwwskazań do terapii pijawkami, wśród których znajduje jak się leczy żylaki pijawkami się m. gdy jest głodna, jest cienka i płaska, a nie okrągła, jak się zwykło myśleć. specjaliści ostrzegają jednak. more jak się leczy żylaki pijawkami images. w samej rosji przepisuje się kurację pijawkami ponad 10 mln chorych rocznie, ponieważ jest ona mniej kosztowna niż leczenie środkami przeciwzakrzepowymi, takimi jak np. chcialam usunąć ale to i tak odrasta. obecność pajączków w konkretnych miejscach na skórze nie oznacza, że właśnie tam pojawią się żylaki. leczenie pijawkami witam, jestem dyplomowana hirudoterapeutka[ lecze pijawkami], zabiegii wykonujemy w gabinecie. żylaki kończyn dolnych częściej występują u kobiet, jednak mężczyźni również zmagają się z tym problemem.\nzazwyczaj pojawiają się na łydkach i udach, w miejscach, gdzie ścianki żył są kruche, dochodzi do niedrożności żylnej i problemów z przepływem krwi. specjalista przeprowadza kontrolę wzrokową, badanie za pomocą najnowszych technik diagnostycznych, przepisuje leczenie i decyduje o konieczności zaangażowania innych specjalistów.\nPrzyczyny żylaki odbytu zewnętrzne\nContact: +40 (0)5088 356137 Email: [email protected]\nDolnej kończyny żylaki / Żylaki łódź


13.09.2010 , techManiaK Tablety Toshiba\nToshiba świętuje właśnie 25-tą rocznicę wprowadzenia na rynek pierwszego komputera przenośnego. Z tej okazji koncern przygotował rewolucyjne nowości: dwuekranowego notebooka Libretto W100, wydajnego netbooka z systemem Android (AC100) oraz Portege R700 – nieprzeciętnie szybki komputer zamknięty w wyjątkowo cienkiej obudowie. Wszystkie te urządzenia będą dostępne we wrześniu wyłącznie w sieci sklepów Vobis Digital oraz sklepie internetowym Vobis.pl – firma rozpoczęła już przedsprzedaż nowości.\nNowość z dwoma ekranami\nLibretto W100 to jeden z najbardziej innowacyjnych komputerów, jakie ostatnio pojawiły się na rynku – urządzenie wyposażone jest w dwa dotykowe 7″ ekrany LCD. Tę nietypową konfigurację można wykorzystać na wiele sposobów – użytkownicy preferujący tradycyjne podejście mogą na jednym z nich wyświetlić klawiaturę i pisać na niej jak na zwykłym notebooku. Miłośnicy tabletów mogą rozłożyć Libretto W100 na płasko – uzyskają w ten sposób komputer z dużym, dotykowym wyświetlaczem.\nUrządzenie pracuje pod kontrolą systemu Windows 7 specjalnie przystosowanego do specyfiki tego komputera i jest wyposażone w procesor Intel Pentium U5400, 2 GB pamięci RAM, układ graficzny Intel GMA HD oraz dysk SSD o pojemności 64 GB. Konfigurację uzupełniają m.in. wbudowana kamera internetowa HD, mikrofon, moduł WiFi i Bluetooh. Model W100 mierzy 202 x 123 x 30,7 mm i waży ok. 800 g.\nNetbook z Tegrą i Androidem\nKolejną godną uwagi nowością jest Toshiba AC100. Urządzenie na pierwszy rzut oka może wydawać się kolejnym zwykłym netbookiem – ale bliższe oględziny wykażą, że to naprawdę przełomowy produkt.\nPo pierwsze, AC100 pracuje pod kontrolą systemu Android. Kolejnym atutem jest zastosowanie wydajnego układu graficznego NVIDIA Tegra T20 oraz pojemnej baterii, która wystarczy na osiem godzin pracy lub 7 dni czuwania. Komputer wyposażony jest w 10,1-calowy ekran, 512 MB pamięci RAM, modem 3G oraz dysk SDD o pojemności 32 GB. Co ważne, komputer waży zaledwie 870 g.\nPortege R-700 – piękno mocy\nModel Portege R-700 zainteresuje z pewnością użytkowników szukających nowoczesnego, wydajnego i eleganckiego komputera do pracy. Urządzenie wyposażone jest w ekran o przekątnej 13,3″, obudowę wykonaną ze stopu magnezu (co gwarantuje niską wagę oraz wytrzymałość), wyjątkowo cienką obudowę oraz technologię chłodzenia strumieniem powietrza.\nNotebook Portege R-700 dostępny jest w dwóch wersjach. W modelu R700-12D zastosowano procesor Intel Core i5-450M, 4 GB pamięci RAM, dysk twardy o pojemności 320 GB, układ graficzny IntelHD, moduł 3G/WiFi/Bluetooh oraz system operacyjny Windows 7 Professional. W wersji R700-12M zastosowano z kolei procesor Intel Core i7-620M, 8 GB pamięci RAM, szybki dysk SSD o pojemności 128 GB (pozostałe parametry są identyczne).\nNowości Toshiby są już dostępne w przedsprzedaży wyłącznie w sieci sklepów Vobis Digital oraz sklepie internetowym Vobis.pl.\nCeny urządzeń ustalono na:\nToshiba Libretto W100 – 4999 zł\nToshiba AC100 – 1999 zł\nToshiba Portege R700-12D – 4699 zł\nToshiba Portege R700-12M – 7999 zł\n« poprzedni wpis Nowoczesne Sony VAIO F13 z grafiką Fermi\nnastępny wpis » Premiera PlayStation Move!\nProdukty: Toshiba AC100, Toshiba Libretto W100, Toshiba Portégé R700\n2 odpowiedzi na “Urodzinowe nowości Toshiby w Vobis”\nNowości Toshiby w Vobis – Gadzet Labs pisze:\n20/07/2011 o 01:30\n[…] Urodzinowe nowości Toshiby w Vobis […]\n13/09/2010 o 17:22\nJak ktoś powiedział Vobis-Drogis. W jakim oni świecie żyją ? W oparach własnej wyobraźni. Toshiba ac100 na Allegro od miesiąca po 1,45 kzł.\nI jeszcze spadnie po druzgocącej recenzji w CHIPIE na temat Androida\njako OS-a w smartbookach. A Vobisowi życzę dużo klientów pukających się w czoło. Możę otrzeźwieją.\namazon video, e5 10, smartfon 4 calowy, lenovo thinkpad x1 carbon 2019 zdjecia, laptop z mocna bateria, toshiba u505, kup taniej tablet, amd radeon hd 6470m, toshiba satellite c650d, 24 calowy ekran\n57 queries. 0,195, 0.195 (0,195) seconds.


Zakończenie sondy dotyczącej serwisu | Śladami Kieślowskiego\nWitam wszystkich po dłuższej nieobecności. Niestety firma, która świadczyła mi do tej pory usługi hostingowe, zrezygnowała z dalszej współpracy w wyniku czego zmuszony byłem poszukiwać nowego serwera. Wybór padł na najkorzystniejszy na chwilę obecną serwer hostingowy boo.pl. Sukcesywnie będę dodawał stronę do wszystkich popularnych wyszukiwarek internetowych. Pragnę poinformować, że nowy serwer oznacza również więcej wolnego miejsca, które przeznaczę na kolejne interesujące materiały.\nZ nadejściem zmian postanowiłem również zakończyć sondę dotyczącą odwiedzalności serwisu.


Pruszczańska premiera oratorium Trzy Marie już wkrótce - można pomóc | Północna.tv\nZamieszczono dnia pt., 2020-08-07 08:53\n3 Marie "ożywają, schodzą z ołtarza" by po 500 latach stać się niezwykłą "wizytówką" sztuki wyższej na Pomorzu, a przez swój europejski rodowód przekroczyć granicę lokalności.\nTe niezwykłe rzeźby pochodzą z pruszczańskiego ołtarza "Ukrzyżowanie" niderlandzkich mistrzów średniowiecza. Spektakl/oratorium "3 MARIE" opowiada historię tytułowych kobiet: Marii - Matki Bożej, Marii Magdaleny i Marii Kleofasowej towarzyszących Jezusowi w jego męce i zmartwychwstaniu.\nOratorium nawiązuje do późnośredniowiecznego zabytku - antwerpskiego poliptyku "Ukrzyżowanie", który obecnie znajduje się w Muzeum Narodowym w Warszawie.\n3 Marie - rzeźby znajdujące się na poliptyku - "ożywają" dzięki specjalnym kostiumom Małgorzaty Wasik i scenografii Cypriana Wieczorkowskiego. Jest to prawykonanie kompozycji Anny Rocławskiej-Musiałczyk, która wykorzystuje teksty ze Starego i Nowego Testamentu, dawne pieśni kościelne oraz współczesną poezję religijną. Nowy kształt brzmieniowy pieśni i suma wszystkich elementów dzieła przemieniają ostatecznie spektakl 3 Marie w misterium.\nPomysłodawcą i wykonawcą 3 Marii jest trójmiejska grupa operowa Les Femmes. Zespołem instrumentalnym dyryguje Piotr Jamioł.\nW związku z pandemią premiera widowiska nie może odbyć się z takim rozmachem, z jakim pierwotnie planowano. Zespół chciałby zorganizować transmisję live w mediach społecznościowych. Utworzono zbiórkę mającą wspomóc ten cel. Zbiórka jest tu:\nPREMIERA 13 września 2020 g.19.00\nKościół Podwyższenia Krzyża Św. w Pruszczu Gdańskim (wstęp wolny)\nTransmisja live na kanale YT Les Femmes Opera


CWKS #8 | Music Machines Blog - Obsługa imprez\n7 sierpnia 2012 by musicmachines\nOkrągłe trawersy często stosuje się na scenach, podczas koncertów, na których oświetlenie ma stworzyć klimat i show. Podwieszona na górze konstrukcja nie tylko ciekawie się prezentuje, ale jest również ciekawym elementem scenograficznym. Typowym rozwiązaniem jest stosowanie normalnych trawersów ustawionych równolegle do linii sceny, na których podwieszone są efekty świetlne. Rozwiązanie to jest wygodne i dobrze wygląda, lecz nie zawsze sprawdza się idealnie. Kiedy dach sceny jest kopułą (jak na przykład w naszym Mobilnym Amfiteatrze) proste trawersy nie sprawdzą się. Za to zawieszony centralnie okrągły sprawdzi się idealnie. Na całym okręgu trawersu podwiesić można efekty, ruchome głowy i inne lampy. Układ daje dodatkowe możliwości aranżacji światła.\nAle okrągły trawers sprawdzi się nie tylko na scenie. Jeżeli pomieszczenie w którym odbywać się będzie wydarzenie ma odsłonięte konstrukcje stropowe możliwe będzie tam podwieszenie „kółka”. W ten sposób każdy event może wykorzystać okrągły trawers. Ważne jest to, że służyć może nie tylko do światła. Zawieszony pod sufitem, może być obwieszony głośnikami, które grać będą w każdym kierunku. Albo tkanina zawieszona i spuszczona w dół stworzy słup, który można ciekawie oświetlić, tworząc scenografię. A może zamiast zawiesić poziomo, zawiesić pionowo?\nOkrągły trawers daje wiele możliwości aranżacji i budowy scenografii, wygląda niebanalnie, a prawidłowo użyty przyciągnie wzrok.


Manchester liderem nieruchomości komercyjnych - abcNieruchomości\nMożliwość komentowania Manchester liderem nieruchomości komercyjnych została wyłączona, 15/01/2013, przez␣Anna Gadzina, w␣nieruchomości, świat\nEksperci rynku nieruchomości prognozują wzrost popytu na biura w nadchodzącym roku. Liderem Wielkiej Brytanii ma być Manchester. W dobrej sytuacji mają się też znaleźć Bristol i Southampton.\nManchester wyprzedził inne miasta już w zeszłym roku. Pozytywne prognozy dotyczące rynku pracy potwierdzają możliwość znacznej poprawy tamtejszego rynku nieruchomości. W kolejnych pięciu latach ma również wzrosnąć liczba wynajmowanych lokali.\nPhoto by Mtz (CC-BY)\n« Zarządzaj domem poprzez smartfona\nSportowy park w Częstochowie »\nLipiec 30, 2012, Możliwość komentowania Modernizacja zielonogórskiego kina została wyłączona\nLuty 13, 2014, Możliwość komentowania Tanich mieszkań przybywa, ale coraz wolniej została wyłączona


Mazur: Nie widzę szans na rychły powrót KRS do Europejskiej Sieci Rad Sądownictwa – Gazeta Wrocław – informacje lokalne\nPrzewodniczący Mazur w rozmowie z PAP poinformował, że w ubiegłym tygodniu członkowie Krajowej Rady Sądownictwa spotkali się przedstawicielami ENCJ – organizacji, która w ubiegłym roku zawiesiła polską radę w prawach członka. Jak dodał, spotkanie to trwało około dwóch godzin i przebiegało w bardzo dobrej atmosferze.\nSędzia Mazur pytany, czy po tym spotkaniu widzi szansę na przywrócenie KRS w prawach członka ENCJ odparł, że na rychłe przywrócenie nie widzi szans. „Sytuacja powinna jednak zmierzać w stronę poprawy” – dodał.\nWe wrześniu 2018 r. ENCJ podczas nadzwyczajnego posiedzenia plenarnego w Bukareszcie zdecydowała o zawieszeniu polskiej KRS w prawach członka; w ocenie tej organizacji polska Rada „nie spełnia wymogów ENCJ dotyczących niezależności od władzy wykonawczej i ustawodawczej”. ENCJ zapowiedziała, że będzie monitorować działania KRS.\nJeszcze w grudniu ub. r. przewodniczący Mazur zapewniał PAP, że KRS nie prowadziła i nie prowadzi działań zmierzających do odzyskania praw członka ENCJ.\n← Parlament Europejski przyjął rezolucję krytykującą Polskę. Chodzi o edukację seksualną\nZabił konkubenta matki, ją samą ranił. Ale to on był ofiarą, do więzienia nie pójdzie →


Gdynia. Kazik Staszewski śpiewa piosenki Jacka Kaczmarskiego | e-teatr.pl\n03.09.2020, 10:20 Wersja do druku\nGdynia. Kazik Staszewski śpiewa piosenki Jacka Kaczmarskiego\n4 września o godz. 19:00 w Muszli Gdynia (pl. Grunwaldzki 1), odbędzie się koncert Kazika Staszewskiego wraz z Kwartetem ProForma w ramach Kaczmarski Encore Festival Gdynia.\nZamiarem organizatorów koncertu jest chęć przybliżenia sylwetek obu bardów – Jacka Kaczmarskiego i Stanisława Staszewskiego, ukazać ich niezwykłą twórczość, zarówno w kontekście historycznym – PRL, jak i w odniesieniu do współczesnych wydarzeń.\nPrzemysław Lembicz (śpiew, gitara) oraz Marcin Żmuda (fortepian, śpiew) to założyciele Kwartetu ProForma, specjalizującego się w piosence autorskiej i poetyckiej, znanego także ze współpracy z Kazikiem Staszewskim.\nW kwietniu 2009 Marcin został zaproszony przez Przemysława Gintrowskiego do akompaniowania podczas jednego z koncertów. Ta w założeniu jednorazowa pomoc przeobraziła się w stałą współpracę, która trwała aż do śmierci Gintrowskiego w 2012 roku, zaowocowała także udziałem w sesji nagraniowej jego ostatniej płyty "Kanapka z człowiekiem i trzy zapomniane piosenki".\nW 2012 roku podczas jednego z koncertów Kwartet zaprosił Kazika – wokalistę zespołu Kult, do wspólnego wykonania kilkunastu piosenek autorstwa Stanisława Staszewskiego. Ten w zamierzeniu jednorazowy projekt zaowocował powołaniem do życia pełnoprawnego projektu Kazik & Kwartet ProForma, nagraniem i wydaniem w 2015 roku dwupłytowego albumu „Wiwisekcja”, będącego zapisem jednego ze wspólnych koncertów , uzupełnionym o kilka późniejszych nagrań studyjnych. W 2017 roku ukazał się kolejny album „Tata Kazika kontra Hedora” z piosenkami napisanymi do odnalezionych po latach niepublikowanych wierszy Stanisława Staszewskiego.\nPodczas swojej działalności Kwartet ProForma zagrał ponad 800 koncertów w całej Polsce oraz za granicą (Niemcy, Ukraina, USA).\nMuzycy regularnie gościli na wielu cyklicznych imprezach związanych z piosenką poetycką, dotychczas były to m.in.:\n- zloty listy dyskusyjnej i forum przy www.kaczmarski.art.pl organizowane od 2002 do 2005 roku w Przemyślu,\n- Festiwal im. Jacka Kaczmarskiego "Nadzieja", organizowany od 2004 do 2018 roku w Kołobrzegu przez Fundację im. Jacka Kaczmarskiego,\n- cykl koncertów multimedialnych dla szkół średnich w krakowskim centrum kultury "Solvay" oraz Teatrze Ludowym w Nowej Hucie, gdzie piosenki autorstwa tria Kaczmarski-Gintrowski-Łapiński z programów "Muzeum", "Wojna Postu z Karnawałem" i "Sarmatia", inspirowane dziełami polskiego i światowego malarstwa ilustrowane są obrazami wyświetlanymi na ekranie,\n- Lubelski Festiwal Piosenki Autorskiej i Poetyckiej "Metamorfozy Sentymentalne".\nZespół zyskał uznanie w oczach samego Jacka Kaczmarskiego, przed którym w 2003 roku podczas koncertu w Przemyślu udało się zaśpiewać utwory artysty w interpretacji tych młodych wykonawców.\nJacek Kaczmarski i Stanisław Staszewski to bardzo ważne postaci dla polskiej piosenki poetyckiej. Ich dorobek artystyczny, a także życiorysy łączył dysydencki w stosunku do komunistycznego systemu charakter twórczości, oboje wiedli też przez jakiś czas los emigrantów. Zarówno Staszewski jak i Kaczmarski kilka lat spędzili żyjąc i tworząc w Paryżu. Staszewski spędził tam ostatnie lata życia (1967-68 i 1970-73), Kaczmarski – część lat osiemdziesiątych. Mimo iż znaleźli się na obczyźnie w różnym czasie, podobny jest kontekst prowadzonych tam działań artystycznych. Należy wspomnieć, iż to właśnie Kaczmarski „ocalił od zapomnienia” i jako pierwszy wykonywał przed szerszą publicznością piosenki Stanisława Staszewskiego. Staszewski za życia był niechętny ich rejestrowaniu, co spowodowało, iż jego dorobek zachował się na pojedynczych egzemplarzach kaset magnetofonowych, nagranych domowymi sposobami. Jacek Kaczmarski dotarł do nich i włączył utwory Staszewskiego w swój repertuar koncertowy. Można więc powiedzieć, że Stanisława Staszewskiego znamy dziś w ogromnej mierze dzięki Jackowi Kaczmarskiemu.\nKanwą koncertu jest prezentacja różnych stron życia w czasach PRL-u, którego realia obaj pieśniarze opisywali w swoich utworach. Jacek Kaczmarski w poetycki, bogaty w środki stylistyczne sposób komentował opresyjną rzeczywistość egzystencji w komunistycznym państwie, częstokroć posługując się metaforyką i alegoriami wywiedzionymi z literatury, malarstwa czy filmu, na temat których posiadał ogromny zasób wiedzy. Jego niebywale erudycyjna liryka identyfikowana była jako głos antykomunistycznej opozycji oraz z etosem Solidarności – jako oficjalnie nielegalna, przez całą dekadę lat osiemdziesiątych rozpowszechniana była w drugim obiegu, sam zaś Kaczmarski stał się postacią kultową.\nStanisław Staszewski operował poetyką zupełnie innego rodzaju. Jego piosenki w bezpośredni, nieraz dosadny lecz także pełen kunsztu i nostalgii sposób opisywały życie powszednie klasy robotniczej wczesnego PRL-u, monotonię codzienności oraz straceńcze de facto chwile radosnych uniesień polskiego proletariatu. Zawarte w nich proste, napisane w słodko-gorzkim tonie historie mają ogromną wartość literacką, co stanowiło z pewnością jedną z głównych przyczyn, dla których były tak popularne w kręgach towarzyskich, w jakich poruszał się „król życia” Staszewski (piosenki wykonywał głównie na przyjęciach prywatnych lub w innych nieoficjalnych miejscach spotkań społeczności warszawskiej, płockiej, a w końcu paryskiej społeczności polonijnej), a dla których zainteresował się nimi Kaczmarski.\nKoncert „Kaczmarski/Staszewski” to unikatowa pozycja w kalendarium wydarzeń kulturalnych Gdyni, zarówno z uwagi na wartości artystyczne, jakie ze sobą niesie, ale również na rozbudowany aspekt edukacyjny i poznawczy. Z jednej strony upamiętnienie i prezentacja dorobku dwóch niezwykle ważnych dla polskiej piosenki poetyckiej postaci są istotne ze względu na kultywowanie dziedzictwa kultury polskiej okresu PRL-u, z drugiej zaś przyczynią się do popularyzacji istotnego dla kultury współczesnej historii i kultury Polski okresu komunistycznego. Z uwagi na udział syna Stanisława Staszewskiego, Kazika, który jako artysta jest arcypopularny wśród młodych ludzi, spodziewany jest udział licznych odbiorców spośród tej grupy. Dzięki temu młodzież, dla której okres PRL-u jest historią niemalże nieznaną, będzie miała okazję poprzez ten koncert zaznajomić się z realiami życia w komunistycznej Polsce. Na pewno będzie to wydarzenie ważne także dla żyjących w tamtym czasie osób dorosłych, dla których był to czas z wielu przyczyn wyjątkowy. Nowe aranżacje zespołu Kwartet ProForma i współczesne wykonania pieśni obu bardów zachęcą do przypomnienia i odkrycia ich utworów na nowo.\nBezpłatne wejściówki do pobrania ze strony:\n- Mam nadzieję, że przyjście do ogrodu jest łatwiejsze, niż zasiadanie w teatrze w oddaleniu, z maską na twarzy\n- mówi Leszek Bzdyl, dyrektor Wrocławskiego Teatru Pantomimy przed premierą „Los Mimos”.


Materialność, dom i komunikacja w rodzinach migrantów zarobkowych we wsi Zaława i Cukrówka\nFot. Rożek Pola, Zaława, 07-2014, Zdjęcia-pocztówki rodzin, w których któryś z członków wyjeżdża/ł zarobkowo za granicę\nTworzenie relacji na odległość. Materialność, dom i komunikacja w rodzinach migrantów zarobkowych we wsi Zaława i Cukrówka\nJak zauważają mieszkańcy wsi Zaława i Cukrówka niedaleko Szydłowca, ciężko byłoby tam wskazać choćby jeden dom, którego żaden mieszkaniec nie wyjechał nigdy za granicę. Migracje zarobkowe są jednym z głównych motorów napędzających rodzinne ekonomie wobec utrzymującego się w regionie od lat wysokiego poziomu bezrobocia. Ich konsekwencją jest powszechne doświadczenie życia w relacji na odległość, które toczy się za pośrednictwem transferów pieniędzy, dóbr i informacji wymienianych dzięki dostępnym mediom. Niniejszy tekst poświęcony jest tej wielorakiej, nieformalnej wymianie na odległość, wytwarzającej też nowe wzorce zachowań i nowe taktyki codzienności.\nObszar badań, kluczowe pojęcia i metody badawcze\nMigracje na tych terenach trwają, zgodnie z relacjami moich rozmówców, już od lat 70. ubiegłego stulecia. To skłania do potraktowania rodziny migracyjnej jako modelu w pewnym sensie typowego dla tego terenu, zwłaszcza że w obrębie tych samych rodzin migrują często kolejne pokolenia, zaś przez samych mieszkańców rodziny transnarodowe nie są uważane za nic niezwykłego. Zgłębiając ten temat, skoncentrowałam się głównie na narracjach kobiet, które najczęściej są lub były stroną pozostającą w rodzinnej wsi. W zgodzie z propozycją etnografii wielostanowiskowej George’a Marcusa (1995) postanowiłam jednak ukazać także narracje innych osób, które w różny sposób zetknęły się z doświadczeniem migracji. Wiadomo bowiem, że migracja jednego z członków jest czymś, co wpływa na całą wspólnotę rodzinną.\nZebrany przeze mnie materiał odzwierciedla więc doświadczenia obojga płci i trzech pokoleń mieszkańców Załawy i Cukrówki, jest cichą, oddolną kreacją wzorców komunikacji i zarządzania emocjami, sposobami organizowania i wyposażania w sens tego, co materialne. W artykule tym prezentuję zebrane materiały poświęcone problemowi komunikacji rodzinnej zapośredniczonej przez kolejno pojawiające się w życiu mieszkańców Załawy i Cukrówki media: listy, telefony i Internet, oraz nowe statusy materialności związane z budową migranckich domów oraz wysyłaniem do domu paczek z różnego rodzaju dobrami. Jest to bardzo istotny element codziennego życia moich rozmówców, narzędzie służące podtrzymywaniu i odtwarzaniu relacji rodzinnych.\nW części, w której skupiłam się na tym, jak moi rozmówcy opowiadali o użyciu zmieniających się technologii (i na jakie, często nieoczekiwane przeze mnie sposoby potrafili je wykorzystywać), posługuję się głównie pojęciem rytuału komunikacyjnego (Rothenbuhler 2003), a moje wnioski wpisują się też w ramy McLuhanowskiego klasycznego już spostrzeżenia, że środek przekazu sam jest przekazem (McLuhan 2004: 39). Media, takie jak telefon i zwłaszcza Internet, a także przekazy materialne, inwestycje finansowe i budowanie domów dzięki pracy za granicą są w naukach o migracji interpretowane w kategoriach popularnego obecnie pojęcia „transnarodowość”. Za Alejandro Portesem uznaję ją raczej za perspektywę niż teorię (zob. Elrick 2009: 28). Większość studiów wykorzystujących perspektywę transnarodową dotyczy oddolnych praktyk tworzenia kultury w warunkach migracji (transnationality from below), w tym praktyk rodzinnych. Badacze posługujący się pojęciem rodziny transnarodowej podkreślają, że pozwala ono uchwycić procesy typowe dla podwójnego życia, symultanicznej przynależności migrantów i ich rodzin do wielu ośrodków naraz oraz połączenia światów geograficznie odległych w jedną, sprzężoną rzeczywistość (Levitt 2001). Innymi słowy, transnarodowość kieruje uwagę w stronę relacyjności i rozmaitych przepływów ponad granicami państw narodowych. Pozwala też postawić pytanie, czym jest w takiej sytuacji przestrzeń społeczna (Elrick 2009: 28–29). Istotne w interpretacji zebranego przeze mnie materiału jest także pojęcie odroczonej konsumpcji, na które powołuje się Izabella Bukraba-Rylska (2007: 25–26), pisząc o typowych cechach polskiej migracji ze wsi, charakteryzujących ją niezmiennie od XIX wieku. Polega ona na skrajnej oszczędności w fazie życia za granicą i inwestowaniu wszystkich zdobytych środków w Polsce. Choć jest to pojęcie odnoszące się do ekonomii, rzutuje na wybór metod i na częstotliwość komunikacji, która obarczona jest kosztami.\nMoje badania miały charakter etnograficzny. Podstawową metodą były wywiady pogłębione, w o wiele mniejszym stopniu wykorzystałam obserwację uczestniczącą. W ograniczonym stopniu włączyłam także metodę etnoanimacyjną, w ramach projektu „Portrety rodzinne”. Zgodnie z logiką etnoanimacji każde działanie twórcze wyrasta z dobrego zakorzenienia w terenie i pewnej zażyłości z rozmówcami (Plińska, Rakowski 2010). Zaprosiłam do projektu większość rozmówców, jednak – jakby na potwierdzenie owej logiki – propozycję przyjęli ci, z którymi rozmawiało mi się najswobodniej. Od początku chciałam posłużyć się fotografią jako narzędziem i zaproponować projekt odnoszący się do tematyki moich badań, a zatem migracji i relacji na odległość. Z uwagi na charakter badań jasne było także to, że projekt powinien być kameralny – moje rozmowy dotyczyły w dużej mierze sfery osobistej i nie wyobrażałam sobie, aby moi rozmówcy zechcieli wziąć wspólnie udział w jakimś grupowym wydarzeniu. Po konsultacjach ze współtwórcami metody – animatorami Polą Rożek oraz Dorotą i Pawłem Ogrodzkimi – zdecydowałam się namówić moich rozmówców na serię portretów rodzinnych, z których po wywołaniu zrobiłam pocztówki – nawiązujące do formy listu i rozłąki związanej z wyjazdami.\nMimo, że mój projekt był bardzo „miękkim” działaniem, nie odbiegającym pozornie zbyt daleko od typowej działalności fotografującego etnografa, w jego trakcie nastąpiły interakcje nieco odmienne od tych, których zwykle doznawałam w terenie. Ponieważ rozmówcy byli uprzedzeni o tym, że przyjdę do nich z fotografem na sesję zdjęciową, a portrety były pozowane, w niektórych domach towarzyszyła temu aura pewnej uroczystości. Obecność animatora lub kilkorga towarzyszących mi animatorów prowokowała czasem do dodatkowych rozmów na temat realiów życia w Załawie i Cukrówce oraz za granicą. Sama sytuacja fotografowania wywołała też ważne badawczo momenty – np. jedna z rozmówczyń, żona mężczyzny pracującego za granicą w charakterze murarza, pozując do portretu, zrobiła na swojej twarzy ślad pyłu węglowego, by podkreślić, że dawniejsze męskie obowiązki palenia w piecu należą teraz do niej i radzi sobie z tym dobrze. Rozmawialiśmy też często o nieobecnych z powodu wyjazdu członkach rodziny. Ponieważ było nas kilkoro, gospodarze sadzali nas często za stołem, a spotkanie, nim przystąpiliśmy do fotografowania, przeradzało się w ugaszczanie nas herbatą. Kiedy podczas kolejnego wyjazdu przynosiłam rozmówcom już wywołane zdjęcia, było to powodem kolejnych, zawsze miłych dla obu stron spotkań. Wielu rozmówców wyrażało wówczas chęć wysłania pocztówek swoim bliskim.\nW przypadku moich badań projekt etnoanimacji nie nadał procesowi badawczemu wyraźnie nowego przebiegu, przyczynił się jednak do umocnienia przyjaznych relacji z rozmówcami, a jego efekty niewątpliwie przyjmowali oni jako miłe pamiątki z naszych spotkań. Podsumowując – uznaję duży potencjał metody etnoanimacyjnej, zarówno jako sposobu dobrego „bycia w terenie”, jak i narzędzia zdobywania wiedzy. Jednocześnie uważam, że swoboda animatora kultury niekoniecznie jest tym, co wynosi z uczelni klasycznie kształcony etnolog.\nLokalne formy komunikowania się na odległość: od przekazu pieniężnego do romantycznej epistolografii\nNarracje zaprezentowane poniżej dotyczą wspomnień związanych z użytkowaniem różnych mediów. Materiał uporządkowany jest chronologicznie, poczynając od najstarszego spośród nich – epistolografii. Taka jego ekspozycja pozwala na wykazanie, w jaki sposób zmiana technologii pociąga za sobą zmianę niektórych funkcji komunikacyjnych i możliwość nadawania przez rozmówców różnych znaczeń samym aktom komunikacyjnym.\nAż do późnych lat 90. moi rozmówcy komunikowali się ze swymi partnerami głównie listownie. Szybkość poczty umożliwiała wymianę dwóch-trzech listów miesięcznie w przypadku korespondencji na terenie Europy. Specyfika wymiany listownej i rytm przez nią narzucony wspominane są ambiwalentnie – niektórzy rozmówcy mówią o listach ciepło, wręcz z rozrzewnieniem, jako o szczególnie wyczekiwanych:\nBadaczka: Zachowali państwo te listy?\nKobieta: No nie, ja mam gdzieś, oczywiście, tak! No pewnie…\nMężczyzna: Ale ty masz moje, a ja twoich nie mam…\nK: No a gdzie ty miałeś to trzymać, ja, ja mam!\nM: Cholera. Szkoda że ja twoich nie mam.\nK: Ho! Tyle lat temu…\nM: Fajnie no, czeka się na listy jak w wojsku! W wojsku też: od mamy list czekam, co tam się dzieje.\nK: Miałam radość, na wszystkie listy.\nZ drugiej jednak strony to wyczekiwanie, zwłaszcza we wspomnieniach starszych rozmówców, wiązało się z niepokojem i niepewnością. Inna rozmówczyni, której mąż dwa lata spędził w Stanach Zjednoczonych, wspomina korespondencję z mężem następująco:\nR: No trzeba było długo czekać. Ponad miesiąc to w jedną stronę szedł list. To jak ja napisałam, szedł miesiąc, i jak on napisał, to było 2 miesiące no [śmiech]\nB: I tak się czekało?\nR: I tak się czekało na odpowiedź no, i człowiek był taki smutny.\nTak odmienne emocje rozmówców wobec listów mogą wynikać z różnych okresów, na które przypadły ich rozstania – podczas gdy pierwszy cytat dotyczy okresu przełomu ustrojowego i późnych lat 80., wspomnienia zawarte w drugim sięgają stanu wojennego i przedstawiają się znacznie bardziej dramatycznie. Nie bez znaczenia jest tu też zapewne fakt, że w okresie PRL listy często ginęły –zanim wprowadzono usługę przekazu pieniężnego, prywatną korespondencję próbowano wykorzystywać do przekazywania gotówki, o czym niewątpliwie wiedziały organy kontrolne.\nPróby przemycenia pieniędzy w listach zapisały się silnie we wspomnieniach starszych osób, przy czym aby zrozumieć w pełni sens tego procederu, warto uświadomić sobie po pierwsze, że pieniądze były głównym, zobiektywizowanym powodem rozłąki i przesyłanie ich stanowiło niejako dowód sensowności ponoszonych po obu stronach trudów, po drugie że wysyłano je, wiedząc, iż mogą nie dotrzeć, po trzecie zaś, że zazwyczaj… nie były wydawane, a przynajmniej nie natychmiast, „ale ja te pieniundze to trzymałam, nawet jak on przyjechał, nie traciłam tych pieniędzy, ja wiem, człowiek nie był taki pewny…”.\nFot. Szawiel Julia, Zaława, 05-2014, Klisza, w której przesyłano w liście pieniądze z zagranicy\nPowtarzające się deklaracje o oszczędzaniu pieniędzy z zagranicy mogą zastanawiać, nawet biorąc pod uwagę trudne warunki ekonomiczne lat 80., wymuszające bardzo przemyślane gospodarowanie finansami, i lęk związany z kryzysem politycznym w kraju. Można tu sięgnąć do spostrzeżenia Bukraby-Rylskiej (2007: 25–26), która taki model odroczonej konsumpcji uważa za reprezentatywny dla polskiej migracji ze wsi. Jeśli jednak przyjąć taką interpretację, to wciąż skłania do namysłu ogromne ryzyko utraty środków w wyniku kradzieży, jakie decydowali się ponosić pracujący za granicą, wysyłając pieniądze w ten sposób. Owe decyzje stają się jednak bardziej zrozumiałe, gdy listowne przekazy pieniężne zinterpretujemy jako zachowania tyleż o charakterze ekonomicznym, co symbolicznym i emocjonalnym, przy czym dwa ostatnie aspekty pozostają jednak niewyrażone bezpośrednio przez rozmówców, zaś często komunikuje się je za pośrednictwem kategorii ekonomicznych. Dobrze oddaje to sposób, w jaki moje pytanie dotyczące emocji związanych z korespondencją zostało zinterpretowane przez moją rozmówczynię:\nB: Czekało się na te listy?\nR: Czekało się, no te listy, nie traciło się tego, co było w listach, bo wiadomo, nie, no ale, no nie sposób było stracić tak w ciągu miesiąca tego tam…\nB: Ale jak to stracić?\nR: No stracić tak jak pani mówi, że może jak problemy są takie międzymałżeńskie, że mąż przesyła a żona tańczy, nie? [śmiech].\nJak wynika z tej wypowiedzi, gospodarność i oszczędność są według mojej rozmówczyni wyrazem lojalności wobec pracującego za granicą męża, zaś czekanie na listy łączy ona w pierwszym skojarzeniu z czekaniem na schowane w nich pieniądze, a nie – tak jak zakładałam, zadając to pytanie, na samą treść wiadomości. Gdy więc w opowieściach z okresu PRL-u temat epistolografii zdominowany jest przez kwestię przekazywania i oszczędzania pieniędzy, a sam list jest przedstawiany głównie jako narzędzie dość rzadkiej i rzeczowej wymiany informacji między małżonkami oraz Rothenbuhlerowski rytuał komunikacyjny, który potwierdza trwający porządek świata, to listy z okresu przełomu ustrojowego wspominane są czasem jako medium „romantyczne”, istotne także ze względu na formę i treści:\nK: I to te listy były naprawdę długie!\nM: I to były listy naprawdę długie, no. Może moje nie były tak długie, moja żona… ładnie pisze. Ładnie układa zdania, fajnie się czyta…\nK: Fajne to było! Mimo wszystko, bo tak przez telefon to tak, nie wiadomo, co tam na myśl przychodzi, a tutaj to tak troszkę i stylistycznie, i logicznie, nie, trzeba to wszystko poskładać do kupy.\nList jest przez tych rozmówców rozpoznany jako forma literacka, a jego ręczne pisanie i długi czas oczekiwania na pocztę wprowadzają do komunikacji partnerskiej więcej samokontroli w zakresie formy komunikatu. Przez to jest też jednak pamiętany przez niektórych jako medium wymagające:\n(…) i na przykład P. jeszcze do tej pory opowiada, że on najbardziej to bał się tych listów, bo bał się, że zrobi jakieś tam błędy ortograficzne. (…) Ale no to te listy, i mam te listy do tej pory… Moje to właśnie były takie no, takie romantyczne bardzo, a u niego takie rzeczowe, praktyczne: a dzisiaj to zrobiłem to i to, a jutro to i to, a u mnie gwiazdy, księżyc, deszcz [śmiech].\nZróżnicowanie narracji z PRL-u i z okresu okołotransformacyjnego pozwala się zastanawiać, czy nie zachodzi zależność pomiędzy zmieniającą się funkcją listu, który przestał być przekazem pieniężnym, a stosunkiem rozmówców do samego medium, który znajduje wyraz w używanym przez nich języku. Dla rzetelności należy jednak dodać, że ważną zmienną może tu być również wykształcenie – moi rozmówcy średniego pokolenia w większości ukończyli wyższe studia, podczas gdy starsi spośród nich posiadali wykształcenie podstawowe lub zawodowe. Narracje drugiego typu są bardziej emocjonalne i więcej uwagi poświęca się w nich treściom, choć niewątpliwie, tak jak we wcześniejszych okresach, główną deklarowaną tematyką korespondencji pozostają sprawy bieżące: relacjonuje się wydarzenia ostatnich tygodni, retrospektywnie rekonstruuje się dla partnera przeżywaną osobno codzienność. Nietrudno więc pojąć, dlaczego wymiany listów wraz z rosnącą dostępnością telefonów stawały się coraz rzadsze – nie spotkałam w Załawie i Cukrówce nikogo, kto by je pisał obecnie lub w ostatnich latach.\nTelefony, komórki i Skype. Przyspieszenie informacji, rozszczepienie czasu, przestrzeni i materii\nPierwsze telefony w okolicy Załawy i Cukrówki zaczęły pojawiać się w latach 80., początkowo dość nielicznie. Aby zatelefonować, trzeba było na ogół znaleźć chętną osobę z telefonem, umówić się na konkretną godzinę, przyjechać – nieraz do innej miejscowości lub do swego miejsca pracy – i liczyć na to, że rozmówca po drugiej stronie także dopełni tych niezbędnych formalności, co nie zawsze się udawało. Z tego względu oraz z uwagi na wysoki koszt połączeń korzystano z telefonów rzadko, a rozmowy były krótkie i niezbyt satysfakcjonujące. Z tego okresu moi rozmówcy pamiętają więc raczej cały proceder umawiania się i oczekiwania na rozmowę niż same rozmowy. Prawdziwa rewolucja komunikacyjna nastąpiła później, wraz z pojawieniem się w większości domów telefonów stacjonarnych, a następnie, w latach 90. telefonów komórkowych. Od tego momentu, jak zauważają rozmówcy, nowe media zaczęły mieć znaczny wpływ na panujący dotąd model relacji na odległość. Co oczywiste, zwiększeniu uległa częstotliwość rozmów. Wiązało się to ze zmianą sposobu wzajemnego uczestnictwa w odległych codziennościach – przestały one być swoistymi białymi plamami, stając się obiektem systematycznej, o wiele dokładniejszej, niż było to możliwe za pośrednictwem listów, rekonstrukcji poprzez wymianę bieżących informacji, która dawała znacznie większe pole wyobraźni. Owe odległe codzienności stopniowo osadzały się też w coraz większym stopniu w czasie rzeczywistym – rytm rozmów zaczął być wyznaczany przez przerwy w pracy i pory powrotu do domu osób pracujących. Z jednej strony wprowadziło to w życie na odległość pewną przewidywalność i stabilność wynikającą z owych rutynowych rozmów. Jak jednak zauważają rozmówcy, możliwość skontaktowania się z partnerem w każdej chwili, którą gwarantował telefon, nieraz prowadziła do stresujących sytuacji, kiedy okazywała się możliwością jedynie pozorną:\n(…) i tak zadzwoniłam raz, drugi, trzeci, kurczę, ze 40 razy zadzwoniłam do niego i on nie odebrał. A on sobie po prostu zostawił telefon – tak mi mówił – zostawił gdzieś pod prysznicem i poszedł do domu, zapomniał tego telefonu zabrać, mogło tak być. Ale to takie człowiekowi różne myśli przychodziły do głowy, bo albo się coś stało, albo no nie wiem poznał tam kogoś…\nZ powyższego cytatu wynika kilka zmian, które wniósł telefon do relacji na odległość. Po pierwsze – stał się źródłem nowych emocji, po drugie wprowadził komunikację w skomplikowaną i gęstą sieć funkcji i znaczeń, czyniąc z niej zarówno narzędzie budowania i podtrzymywania więzi, jak i narzędzie kontroli, uniezależniając od treści rozmowy sam akt skomunikowania się jako znak potwierdzający znany porządek świata. Jest on niewątpliwie McLuhanowskim „środkiem przekazu, który sam jest przekazem” (McLuhan 2004: 39), w przypadku tej rozmówczyni przekazem o fundamentalnej wadze, nie tylko głoszącym, że mąż jest zdrów i cały, ale także potwierdzającym trwałość i aktualność relacji. Akt komunikacji, któremu przypisuje się tak doniosłe znaczenia, a który obecność telefonu umożliwia, staje się w konsekwencji aktem koniecznym i silnie egzekwowanym. W związku z tym brak kontaktu lub niezgoda na rozmowę także nabierają znaczenia: mogą być manifestacją urazy i zarazem narzędziem negocjacji układu sił, nawet jeśli nie taka jest intencja nadawcy:\nOn ostatnio tak zamilkł, no i ja w końcu nie wiedziałam, co się dzieje, hm… i coś tam mu napisałam…(…) on potem do mnie dzwonił, ale już nie odbierałam, bo stwierdziłam, że jeżeli ktoś nie ma dla mnie czasu, no to… No i w końcu w sobotę też się obraziłam, nie pisałam nic. (…) No i potem P. wrócił z pracy, bo w sobotę też pracują krócej, bo tak normalnie to pracują po dwanaście godzin, no i napisał mi smsa, ja nic nie odpisywałam, no i w końcu zadzwonił. No i ja mówię że ten – po prostu, on pyta czy się obraziłam, ja mówię może się obraziłam, może się nie obraziłam, a może nie mam ochoty pisać. I ja mówię – ja też pisałam wczoraj jeden sms, drugi sms, odzewu żadnego nie było, więc – mówię – jak, no. No, bo – mówi – wczoraj przyszedł kolega, miał urodziny, a ja miałem telefon u góry, wyładował mi się. A, no i zapomniałeś o mnie, no to ja też mogę czasem zapomnieć nie, też czasem potrzebuję odskoczni, zapomnienia.\nTo, co zwraca uwagę w powyższej wypowiedzi, to koncentracja raczej na samej konwencji wymiany wiadomości – a nie na jej treści – oraz na rygorze temporalnym, w jaki konwencja ta jest wpisana. Dla mojej rozmówczyni jest istotne, aby otrzymać szybką odpowiedź na sms, jej brak interpretuje ona jako wyraz lekceważenia ze strony narzeczonego, chyba że zostanie poprzedzony stosowną zapowiedzią. Egzekwuje systematyczną komunikację poprzez nieodpisywanie na wiadomości, czym z kolei niepokoi swego partnera. Istotny jest tu więc element wiedzy na temat tego, co robi druga osoba, ale przede wszystkim fatyczna funkcja rozmowy – podtrzymanie więzi, rodzaj performatywnego odtworzenia relacji jako układu o cechach stałych.\nZwlekanie z odpowiedzią na sms czy oddzwonieniem ma też drugi, widoczny w cytacie wymiar – często jest związane z momentami i wydarzeniami o charakterze ludycznym:\nTeraz też jeszcze czasem potrafię, jak tam długo się nie odzywa czy coś, bo tam czasem potrafią, no wiadomo, przyjdzie weekend to sobie grilla napalą z chłopakami, siedzą, mają tam taki taras, i na tym tarasie siedzą, grilla palą, no to jak palą grilla, no to czy jakieś piwo, czy wódka przy weekendzie, no to ja oczywiście zawsze się awanturuję o to. A jaką ja mam pewność? Ja nie mam żadnej pewności w ogóle!.\nInna z moich rozmówczyń twierdzi, że potrafi bezbłędnie rozpoznać, z jaką „intencją” jej mąż nie odbiera telefonu, interpretując jego milczenie jako celową strategię:\nR: Czy tak jak mąż pije, to się człowiek bardziej denerwuje, a tam to się nie widzi… Tylko tyle że jak T. tam pije, no to znowu nie odbiera w ogóle telefonów.\nB: Aha, czyli wiesz kiedy to robi!\nR: Tak, właśnie po tym poznaję, że gra w karty albo pije. Nie odbiera wtedy telefonu.\nB: Złościsz się wtedy?\nR: Tak, czasem to już się złoszczę, wtedy na niego wybucham, a on: przecież mi się zasnęło, musisz taką awanturę robić?\nZirytowanie rozmówczyń przerwami w komunikacji można rozumieć jako brak poczucia bezpieczeństwa w związku z brakiem możliwości kontroli i nieoczekiwaną sytuacją. Świadomość tego, że milczenie partnera lub partnerki jest spowodowane rozrywką, symbolicznie wyłącza drugą osobę z uczestnictwa w odległej codzienności, z takiego jej kontekstu, który w przekonaniu wielu moich rozmówczyń powinno się dzielić, będąc z kimś w relacji uczuciowej, ponieważ chodzenie na imprezy osobno wiąże się z ryzykiem poznania innej atrakcyjnej osoby. W tym kontekście skomunikowanie się i opowiedzenie partnerowi o tym, jak spędza się ten czas, jest rodzajem symbolicznego włączenia go w przestrzeń imprezy.\nZ drugiej strony telefon jawi się tu jako „przedłużenie” istoty ludzkiej – narzędzie, które ma on obowiązek mieć zawsze przy sobie i odbierać. Czas wolny pozostaje przez to przedmiotem sporów, ponieważ potencjał tkwiący w telefonie daje pozorną możliwość spędzenia go, przynajmniej częściowo, wspólnie na rozmowie, a tym samym zmusza do ciągłego dokonywania wyboru między podtrzymywaniem więzi na odległość a partycypacją w życiu „tu i teraz”. O ile w przypadku telefonów potencjał ten jest jeszcze ograniczony – ze względów finansowych nie można rozmawiać nieograniczenie długo – to wraz z pojawieniem się komunikatorów internetowych, zwłaszcza darmowego programu Skype, problem narasta:\nMy, no wiesz, mieliśmy taką umowę, że nie wychodzimy bez siebie. Więc wiesz, ja poszłam na jakiś koncert, on zaraz telefon, czy na pewno dotarłam do domu, kiedy wracam i tysiąc innych spraw, podczas gdy my po koncercie stwierdziliśmy, że idziemy na domówkę do mojej koleżanki. No i on taki, wiesz, średnio zadowolony, bo on na mnie czekał na Skypie, żeby ze mną porozmawiać i tak dalej, no a mnie nie było, no nie.\nUmowa rozmówczyni z chłopakiem i napięcia wynikające z jej niedotrzymania trafnie ukazują wspomnianą sprzeczność tkwiącą w relacji na odległość zapośredniczonej medialnie – nowe media dają pozorną możliwość i obietnicę „relacji na żywo” z życia partnera, relacji, którą można byłoby stopić z własnym życiem „tu i teraz”. I rzeczywiście – nieraz za pośrednictwem mediów wspólna przestrzeń „rozrasta się”, wypierając przestrzeń lokalną. Owa właściwość mediów do „plenienia się” i kwestionowania tym samym tradycyjnie pojmowanej czasoprzestrzeni znajduje zresztą wyraz w opowieściach rozmówców, którzy z fenomenologiczną intuicją mówią o zapośredniczonej medialnie komunikacji , jako o niemal-obecności: „a tam później to już były telefony, to były codziennie wieczorami smsy, telefony, gadanie, to się wydawało, że to jest blisko, to już całkiem co innego, niż było wcześniej jeszcze”.\nTa niemal-obecność budzi odległe skojarzenie z sensualizmem religijnym chłopów, opisywanym przez Joannę Tokarską-Bakir (2000: 214–270). Zapośredniczonym medialnie kontaktom moich rozmówców towarzyszy uczucie żywego kontaktu z osobą, mimo że obcują z jej medialną reprezentacją. Pewna młoda kobieta, z którą rozmawiałam, przeżywała swoją ciążę i poród pod nieobecność męża, ale dostęp do telefonu pozwolił jej zanegować dzielącą ich odległość: „no mówię, nawet ten poród no to mu pisałam cały czas smsy, że już jestem w szpitalu, i tak przeżywał praktycznie wszystko razem ze mną”.\nZ drugiej strony problematyczne staje się pogodzenie owej wybujałej sfery życia związanej z komunikacją z innymi czynnościami, których nie da się wykonywać razem za pośrednictwem telefonu lub internetu, a chęć lub konieczność wykonania ich dobitnie przypomina o tym, że zapośredniczona medialnie relacja nie jest tym samym, co życie we dwoje w jednym domu. Moi rozmówcy, zwłaszcza ci, których związki są na etapie narzeczeństwa, znów odwołują się tu do rozrywki i czasu wolnego, wskazując, że z wielogodzinnymi rozmowami kolidują potrzeby rozerwania się w sposób zakładający inne aktywności:\nJuż czasami masz tego dość, sobie myślisz: Boże, obejrzałabym sobie film, poczytałabym książkę, a on gada i gada, i Jezu, ile można, no nie? A czasami, wiesz, kiedy on właśnie tak ma, że chciałby przeczytać książkę, czy mówi, że kurczę, obejrzałbym film, (…) to sobie myślę: ale dlaczego, co się dzieje, to co, film jest ważniejszy ode mnie?! Jakieś takie głupie, no bo normalnie oglądalibyśmy ten film razem, no nie?\nW życie moich rozmówców jest zatem wpisana ambiwalentna rola mediów, rozpięta między odtwarzaniem relacji, podtrzymywaniem bliskości a dystansowaniem od rzeczywistości rodzinnego kraju i formatowaniem jej do wymiaru czysto werbalnego lub audiowizualnego. W poniższym cytacie moja rozmówczyni wyraziła sprawczość urządzenia, personifikując je:\nWiesz co, czasami jest tak, że po prostu nie mogę, nie potrafię sobie z tym poradzić, i wiesz no, w nocy siedzę i płaczę, i myślę, i w ogóle, i dzwonię do niego, bo mi tak naprawdę, no wiesz… no niby jest ta rozmowa, niby rozmawiamy, niby się widzimy, no bo widzę go, prawda? Ale brakuje tego, żeby ktoś cię przytulił, żebyś z kimś sobie mogła pogadać po prostu wieczorem, tak tylko sam na sam, a nie ty, on – dwa komputery, no nie?\nKomputer w tym ujęciu jest nie tylko czymś, co umożliwia kontakt, ale też czymś, co zawadza, spłaszcza go przez ominięcie wymiaru dzielenia przestrzeni i wyeliminowanie możliwości dotknięcia rozmówcy. „Formatuje” spotkanie do wymiaru audiowizualnego, który rozmówczyni odczuwa jako sensorycznie niepełny.\nDom jako materialna podstawa i symbol trwałości relacji rodzinnej\nSprawy materialne, jako bezpośredni powód rozłąki bohaterów tej pracy, odgrywają istotną rolę w budowaniu i utrzymywaniu przez nich relacji rodzinnych. Przedmioty i pieniądze przez nich wymieniane i dzielone interesowały mnie jako obiektywizacje celów, intencji, aspiracji, marzeń i kosztów pozamaterialnych ponoszonych przez moich rozmówców na rzecz wspólnego zysku. Wiele mówią one o tym, jak rozumieją oni rodzinę.\nBudowa domu pojawiała się jako jedna z pierwszych odpowiedzi na moje pytanie, co było powodem podjęcia decyzji o wyjeździe zarobkowym. Posiadanie własnego domu przedstawia się jako podstawową potrzebę, wokół której koncentrują się wysiłki większości młodych rodzin. Jest to bardzo kosztowne przedsięwzięcie – nieraz oznacza ono spędzenie wielu lat za granicą, a jeszcze w latach 90. oznaczało bardzo rzadkie wizyty w rodzinnej miejscowości. Niektórzy moi rozmówcy mówili, że na dom zarabiali za granicą około siedmiu do nawet dziesięciu lat.\nDomy budowane od lat 70. przypominają estetyką i architekturą wille podmiejskie, zaś nowsze domy coraz częściej budowane są w oparciu o projekty nie autorskie, lecz brane z ogólnopolskich katalogów. Nic więc dziwnego, że rozmówcy wskazują na poprawę warunków bytowych wynikającą z zamieszkania w nowym domu i przeciwstawiają takie domy starszej, niecieszącej się uznaniem, typowej dla terenów wiejskich w okolicach Szydłowca architekturze drewnianej:\nTak to jest, ale to, że jest ten wyjazd, to jest dobre rozwiązanie dla Polaka, no bo co by tu było? Ja bym mieszkała teraz może w jakimś drewniaku, który by się rozwalał, no bo tak: nie pracowałam, bo miałam małe dzieci, mąż by tam gdzieś pojechał, 1000 złotych zarobił, no i jak przeżyć z tego? Przeżyć! Nie mówiąc o tym, żeby się dorobić jakiegoś domu, jakichś warunków takich dobrych, ładnych i tak dalej.\nTak opowiada o motywacji wyjazdu swego męża moja rozmówczyni, mająca za sobą doświadczenie mieszkania w drewnianym domu bez centralnego ogrzewania i podłączenia do kanalizacji w pierwszych latach jej małżeństwa – doświadczenie zresztą wspólne dla osób urodzonych w Załawie i Cukrówce do lat 70.. Widać w tej wypowiedzi i pewien wzór genderowy powszechny w rodzinach na odległość, w którym to głównie mężczyzna jest odpowiedzialny za utrzymanie rodziny, i oczekiwania wobec domu, który nie tylko ma stanąć, ale także prezentować się godnie w panoramie wsi, być dla właścicieli powodem do dumy.\nPosiadanie domu jest także gwarantem trwałości relacji rodzinnych w sytuacji długotrwałej rozłąki wywołanej przez wyjazdy – racjonalnym, zobiektywizowanym sposobem stabilizacji życia i zapewnienia sobie bezpieczeństwa emocjonalnego. Pewna kobieta wspomina o domu, kiedy mówi o swoim przekonaniu co do lojalności jej wyjeżdżającego męża: „bo wiadomo, że on jeździ po to, żeby było dla nas dobrze, żeby ze sobą być, a nie po to, żeby po prostu się rozstać po jakimś czasie. To wiadomo, że człowiek stara się sobie, dla siebie, dla dzieci, żeby potem coś, tak jak ten domek, żeby to dla naszych dzieci była jakaś przyszłość”. Ta wypowiedź bardzo wyraziście ilustruje sposób, w jaki plan emocjonalny i materialny przenikają się w opowieściach moich rozmówców o ich życiu osobistym. Rodzina jest przez nich rozumiana jako jednostka ekonomiczna, w której wszyscy członkowie pracują na wspólny cel. Akumulacja dóbr materialnych, której dom stanowi jeden z najważniejszych przykładów, jest wyrazem poświęcenia, które można analizować przez pryzmat emocjonalny, ale zarazem jest ono dążeniem do awansu społecznego poprzez wzbogacenie się i nie sposób tych planów oddzielić.\nWypowiedź tę można potraktować także jako wprowadzenie do innego ciekawego problemu związanego z budowaniem domów – tego, jak moi rozmówcy oceniają racjonalność takiego przedsięwzięcia w kontekście ponadlokalnych procesów wpływających na zamieszkiwane przez nich wsie. Jak wspominałam, nowe domy w Załawie i Cukrówce zaczęto stawiać w latach 70. i robi się to do tej pory. Już wówczas tereny te nie były wykorzystywane rolniczo, z czym zresztą wiązały się wyjazdy zagraniczne za pracą. W obliczu utraty przez wsie charakteru rolniczego oraz problemu bezrobocia, którym powiat szydłowiecki jest szczególnie dotknięty, nasilają się procesy wyludnienia: zwłaszcza młodzi ludzie wyjeżdżają – albo na studia, albo do prac sezonowych, często właśnie za granicą, albo po prostu wyjeżdżają tam na stałe. Jest to już jednak inny typ migracji – najmłodsi z moich rozmówców nie planują wracać do Załawy i Cukrówki, o zagranicy myślą jako o swojej docelowej przystani. W tej sytuacji inwestowanie przez pokolenie ich migrujących rodziców w nieruchomości na tych terenach nie przekłada się na akumulację dóbr i poprawę bytu następnych pokoleń, co zgodnie z narracjami jest jednym z głównych motorów ogromnych poświęceń ponoszonych przez moich rozmówców. Sami to zresztą zauważają:\nM: Bo tak jedziesz tam, zarabiasz, zarabiasz, przyjeżdżasz tu – tracisz, no, dom budujesz, podmurówkę, znowu tam jedziesz, znowu zarabiasz, znowu tam przyjeżdżasz, i cały czas tu nie masz pracy!\nK: Czemu ty krzyczysz?\nM: No, pytam się: co dalej? No ileż można?! I mało tego: jakby tak człowiek był mądry, to by ten dom postawił w Warszawie albo pod Warszawą, żeby miał blisko do tej pracy, żeby se znaleźć. A on jeszcze postawi – w Cukrówce! No i tragedia się robi, no bo trzeba całe życie jeździć tam i z powrotem!\nGniew obecny w wypowiedzi mojego rozmówcy jest wprawdzie czymś wyjątkowym, jednak w wielu rozmowach powtarza się żal z powodu konieczności opuszczenia wsi przez młodych ludzi, pomimo poniesionych przez ich rodziców poświęceń i inwestycji w rodzinną posiadłość. Inny mój rozmówca podczas nienagranej rozmowy zauważył, że jego już zbudowany dom wymaga ciągłej renowacji i mimo że mężczyzna ten zdecydował się wrócić z zagranicy po dziesięciu latach, znaleziona na miejscu praca z trudem wystarcza na utrzymanie domu, co sprawia, że rozważa on ponowny wyjazd. W wielu sytuacjach załawianie i cukrówczanie stają się więc „zakładnikami” swoich posiadłości. Zwłaszcza rozmówcy średniego pokolenia, w kontekście wyjazdów swoich dzieci, niekiedy uznają, że ich decyzja o pozostaniu na wsi okazała się błędem. Kiedy w obliczu takich stwierdzeń pytałam o powody, dla których nie zdecydowali się wyjechać na stałe, moi rozmówcy wskazywali zazwyczaj dwa czynniki, które ilustruje poniższa wypowiedź:\nBo tutaj miałem swoją działkę. Po moich rodzicach. Najpierw to zamierzaliśmy jeszcze w Kowalu, tam gdzie R. mieszkała, ale jednak tutaj jakoś, bo, no tu miałem za darmo działkę, prawda, po rodzicach i tak pomyślałem sobie, tutaj dokupiłem jeszcze kawałek takiej drugiej działki, takiej samej w zasadzie. I wiedziałem że żona tutaj chce być, bo tutaj była siostra, brat jeden, drugi, tak że w rodzinie.\nJest to kolejny przykład na to, jak decyzje ekonomiczne podejmowane są w oparciu o czynniki emocjonalne – oczywiście argument o posiadanej ziemi pochodzi z porządku ekonomicznego, jednak równie ważne dla moich rozmówców zdaje się poczucie więzi z ową ziemią i z tą konkretną, rodzinną miejscowością, a także z Polską. Nie bez znaczenia jest też sprawczość kobiet. Bardzo wiele moich rozmówczyń deklarowało, że w przeciwieństwie do swych mężów nie chciały wyjechać z rodzinnej wsi. Więzi rodzinne są dla nich bardzo ważne i stanowią treść całego niemal życia społecznego. Nieoceniona jest też pomoc innych spokrewnionych kobiet w wychowywaniu dzieci, zwłaszcza pod nieobecność pracującego za granicą męża. Przywiązanie do miejsca i społecznych sieci wygrywa więc z argumentami „twardej” ekonomii. Wielu mężczyzn, z którymi rozmawiałam, wyrażało niezadowolenie z obecnej sytuacji ekonomicznej kraju i uważało, że w ich przypadku wyjazd był koniecznością, ale jednocześnie mieli nadzieję, że pokolenie ich dzieci zmieni rzeczywistość na lepsze i nie będzie musiało wyjechać:\nJeżeli chodzi o córki, to ja bym nie chciał, żeby one wyjeżdżały i szukały na takich zasadach. Co prawda ja nie szukałem pracy, bo ja miałem pracę. Ale nie chciałbym, aby jeździły i pracowały tam. Ze względu na to, że no kończycie te studia, w końcu macie to wyższe wykształcenie, w końcu macie jakieś możliwości w tym współczesnym świecie, żeby postawić ten świat na nogi.\nW wypowiedzi tej odbija się zarówno spostrzeżenie Frances Pine (2014), że migracja jest często wyrazem nadziei na lepsze jutro, jak i obserwacja Izabelli Bukraby-Rylskiej (2007: 4041), że polskiej migracji ze wsi nie motywuje chęć opuszczenia jej na stałe czy przebranżowienia się po powrocie. Przeciwnie – wyjeżdżający mężczyźni czuli, że inwestują w lepszą przyszłość swoich dzieci w kraju. Budując domy w Załawie i Cukrówce, mieli nadzieję, że przekażą je swoim potomkom. Obserwując wyludnianie się rodzinnych wsi, moi bohaterowie nie porzucają jednak optymizmu.\nFot. Szawiel Julia, Zaława, 05-2014, Pocztówki, monety, katalogi – pamiątki z emigracji zarobkowej\nPodarunki i wędrówki przedmiotów\nPytałam moich rozmówców, czy przywożą prezenty z zagranicy i jakiego rodzaju są to przedmioty. Nie chcę wyciągać z moich obserwacji zbyt daleko idących wniosków, niemniej przedmioty, o których mi mówili i które niekiedy mi pokazywali, stanowią ciekawy zbiór, który można czytać jak informację o stopniu sformalizowania relacji między darczyńcą i obdarowanym. Od czasu do czasu prezenty służą manifestacji statusu, przy tym jednak rzadko są to przedmioty niefunkcjonalne.\nNajwiększą ilość otrzymanych prezentów wymieniła moja rozmówczyni, która była zaręczona, i myślę, że właśnie z tym faktem można wiązać ich liczność. Wśród prezentów znalazły się perfumy, biżuteria, książki, słodycze, a także wiele przedmiotów praktycznych: telefon komórkowy, niemieckie proszki do prania, prostownica do włosów (na moją prośbę rozmówczyni zebrała podarunki i dokonałyśmy dokumentacji fotograficznej). Moi kolejni rozmówcy, mający za sobą krótszy lub dłuższy staż małżeński, zapytani o prezenty wymieniali głównie słodycze, alkohol oraz zabawki dla dzieci i przyznawali, że nie przywiązują do podarunków specjalnej wagi, koncentrując się na wspólnym inwestowaniu w wyposażenie domu. Niekiedy prezenty małżeńskie miewają radykalnie użytkowy charakter: „wyobrażałam sobie na przykład to, że M. [śmiech] nie wiem, przyjedzie, będzie romantyczny na przykład, a on mi przywozi jako prezent gumowce!”.\nRzadziej słyszałam o ofiarowaniu komuś rzeczy o charakterze dóbr luksusowych:\nR: (…) o właśnie wieżę mu raz kupiłam, to był zadowolony, szczęśliwy, to przyjechał to gorzej jak dziecko, praktycznie zabawka, dwie godziny i tą zabawką się bawi.\nDO: Ale wziąć nie wziął, prawda, prawdopodobnie nie miał jak za bardzo?\nR: Nie nie, bo to do domu…Było z myślą do domu tylko żeby kupić.\nOba powyższe przykłady potwierdzają pragmatyczne podejście moich rozmówców do wymiany prezentów. Potwierdza się tu także szczególne znaczenie przestrzeni domu: w obu przypadkach prezenty zostały podarowane z myślą o tym, że będą przechowywane i użytkowane właśnie tam. Szczególnie przykład wieży, której mąż rozmówczyni nie może zabrać za granicę, gdzie mieszka w wieloosobowym pokoju, jest znaczący: fakt otrzymania tego przedmiotu sprawił obdarowanemu radość, mimo braku fizycznej możliwości korzystania z niego. Kupowanie sobie nawzajem prezentów „do domu” zdradza też, że mimo fizycznej nieobecności jednego z partnerów oboje swoją najważniejszą przestrzeń życiową utożsamiają z tym miejscem i czują się do niego przynależni (por. Levitt, Schiller 2004: 1003).\nNajstarsi z moich rozmówców, którzy wyjeżdżali jeszcze za czasów PRL-u, potrafili ze szczegółami wspominać prezenty otrzymane ponad trzydzieści lat wcześniej. Ich żywa pamięć o tych przedmiotach świadczyć może o tym, jak zmienił się stan posiadania i stosunek do przedmiotów, których transfer był w PRL-u rzadszy i trudniejszy. Tak moja rozmówczyni opowiadała mi o przesyłkach od swego męża, który wyjechał do Stanów Zjednoczonych tuż przed wybuchem stanu wojennego:\nTak, ale pamiętam taką rzecz, że nie było chyba smalcu, to mi przysłał, raz to mi przysłał jakąś konserwę (…). Przywiózł, przywiózł, przywiózł mi, przywiózł mi kożuch. Córce przywiózł kożuch i mnie przywiózł kożuch, o taki o, na zimę. No i tam trochę przywiózł jakichś materiałów, to sobie uszyłam sukienkę, to córce… Ale to już nie ma nic [śmiech](…) O, karakuły mi też przywiózł, takie krótkie futerko, to jeszcze mam te futerko. Już takie niby, zniszczone jest… Pokazać pani?\nJak widać, dawane i otrzymywane przez moich rozmówców prezenty nie zmieniły się bardzo na przestrzeni ostatnich kilkudziesięciu lat. Są to albo miłe, lecz funkcjonalne drobiazgi, albo bardziej kosztowne rzeczy o dużej trwałości, ale też o praktycznym zastosowaniu, takie jak odzież czy sprzęt elektroniczny. Potwierdza to założenie, że rodziny załawskie i cukrowskie pełnią funkcję jednostek ekonomicznych, ich członkowie są zorientowani na wspólne pomnażanie dóbr i inwestowanie bardziej niż na obdarowywanie się przedmiotami nieprzynoszącymi konkretnego pożytku i konsumują w sposób nastawiony raczej na zyski wspólnotowe niż indywidualną przyjemność.\nOdwrotnością prezentów są przedmioty zabierane ze sobą w drogę przez wyjeżdżających. Jest to głównie żywność – zabiera się to, co może obniżyć koszt życia za granicą, i to, co się lubi, a nie jest tam dostępne. To, co moi rozmówcy z sobą zabierali, zależało oczywiście od rodzaju transportu – samolot wyklucza przewiezienie dużej ilości bagażu, podczas gdy podróż samochodem lub autokarem sprzyja okazałym „wałówkom”. Zabiera się biały chleb, zamrożone kotlety, a także wszelkie „używki”: wódkę, piwo, papierosy. Zdaje się to potwierdzać tezę o odroczonej konsumpcji (Romaniszyn 2007: 11) jako typowej strategii polskich migrantów ze wsi.\nZaławskie i cukrowskie rodziny migranckie, które zbadałam, funkcjonują na co dzień zgodnie z dość tradycyjnym modelem migracji cyklicznej i wahadłowej, opisywanym w literaturze przedmiotu jako typowy dla polskich rodzin wiejskich. Cechy opisywane przez Bukrabę-Rylską (2007: 25–26) jako typowe są następujące: wyjeżdżają głównie mężczyźni, po to aby zapewnić swojej rodzinie lepszy byt, i w założeniu wyjazd lub wyjazdy są zawsze tymczasowe. Co prawda założenia i rzeczywistość w wielu wypadkach nie są zbieżne, a bohaterowie tej pracy potrafią spędzić całe lata za granicą, ciężko pracując fizycznie i redukując swoje życie bieżące do pracy zawodowej, co Krystyna Romaniszyn (2007: 11) określa mianem konsumpcji odroczonej. Zawsze jednak towarzyszy im nadzieja, że „dorobią się” i wrócą, aby korzystać wraz z bliskimi z osiągniętego dobrobytu. Są przywiązani do swoich miejscowości, które także w czasie wyjazdów pozostają dla nich głównym punktem odniesienia i w których materializują się ich wysiłki i inwestycje. Stąd jestem skłonna zgodzić się z interpretacją Frances Pine (2014), że mimo trendów depopulacyjnych ogarniających Załawę i Cukrówkę, migracja moich rozmówców jest wyrazem nadziei na lepszą przyszłość.\nKobiety, z którymi rozmawiałam, pozostają w rodzinnej wsi i opiekują się dziećmi oraz domem. Dom jest z jednej strony materialnym zabezpieczeniem bytu, z drugiej – symbolicznie pojmowanym miejscem wspólnym, z którym utożsamiają się wszyscy domownicy, także ci przez większość czasu w nim nieobecni. Z trzeciej strony z kolei jego utrzymanie to swoiste tworzenie „pomnika”, przypominającego o poświęceniu żywiciela rodziny i inwestycji na przyszłość, którą moi rozmówcy mimo niesprzyjających trendów globalnych wciąż wiążą z tym miejscem. Moje rozmówczynie, mimo że obiektywnie są zależne finansowo od mężów lub partnerów, postrzegają siebie jako osoby o dużej sprawczości, co wyrażają poprzez odwoływanie się do ofiarności i poświęcenia swych mężów, podkreślanie, że to one zarządzają budżetem i gospodarstwem, mają dobre relacje z dziećmi i doskonale radzą sobie w codziennym funkcjonowaniu w pojedynkę. Mniej chętnie one i ich mężowie opowiadali mi o wadach swojej sytuacji życiowej, choć i tu pojawiło się kilka znaczących wątków.\nOsoby zaangażowane w życie na odległość przyznają, że nastręcza ono emocjonalnych napięć w życiu partnerskim i rozterek związanych z wychowywaniem dzieci. Okresy nieobecności mężczyzn skróciły się wprawdzie wraz ze zwiększeniem się możliwości wyjazdu po przemianie ustrojowej, a w największym stopniu po wstąpieniu Polski do Unii Europejskiej, jednak niezależnie od tego, czy wyjazd w danej rodzinie był jednorazową, dłuższą rozłąką, czy też powtarza się cyklicznie, towarzyszą mu podobne opowieści o początkowym zakłopotaniu i wzajemnym poczuciu obcości po powrocie. Dawniej do kosztów emocjonalnych ponoszonych przez mężczyzn należała też utrata kontaktu z ich dziećmi, które po powrocie często ich nie pamiętały. Ta sytuacja uległa jednak poprawie wraz z upowszechnieniem się Internetu i programu Skype, który umożliwia rozmowę na zasadzie wideofonu. Dzięki temu oraz dostępności telefonów komórkowych komunikacja między członkami rodzin, która w latach 70. i 80. ograniczała się do listów wysyłanych raz na kilka miesięcy, przekształciła się w codzienną wymianę komunikatów i daje moim rozmówcom poczucie, że ich życie toczy się niemal tak, jakby byli wszyscy razem. Pozwala też obu stronom na większą świadomość codziennych aktywności współmałżonków, a co za tym idzie, większą wzajemną kontrolę. Regularny kontakt telefoniczny i internetowy, prócz kontroli, ma jeszcze dwie funkcje – jedną jest oczywiście wymiana informacji między członkami rodzin. Drugą można nazwać za Erikiem Rothenbuhlerem rytuałem komunikacyjnym, który „ściślej wiąże się z wykonaniem niż z informacją” (Rothenbuhler 2006: 40), służąc podtrzymaniu relacji za pomocą codziennych wymian telefonów i wiadomości. Załamanie ciągłości tych wymian prowadzi do napięć emocjonalnych i sporów, w których milczenie jednej ze stron można traktować jako karę i wyraz urazy spowodowanej złamaniem niepisanej zasady ciągłej wymiany treści. Znajduje tu potwierdzenie teoria mediów Marshalla McLuhana, który zauważa, że „środek jest przekazem. Innymi słowy, indywidualne i społeczne konsekwencje każdego środka – to znaczy każdego «przedłużenia» nas samych, wynikają z nowych proporcji, wprowadzonych w nasze życie za pośrednictwem każdej nowej formy «przedłużenia»”. (McLuhan 2004: 212). Można przyjąć, że w znacznym stopniu forma i treść komunikacji między partnerami zależy od wykorzystywanych przez nich mediów. Na przykład tradycyjna poczta w okresie wczesnego PRL-u aż do końca stanu wojennego służyła niektórym moim rozmówcom do dostarczania nielegalnych przekazów pieniężnych i ta jej funkcja zdominowała wspomnienia tych rozmówców, pomimo iż w listach wymieniano także informacje dotyczące spraw codziennych. Nie sposób też nie zauważyć, że wiele wypowiedzi, w których wyrażone zostały emocje związane z rozłąką, pokrywa się z tymi, które dotyczą ery przyspieszenia obrotu informacji, czyli pojawienia się telefonów komórkowych, a następnie Internetu. Możliwość częstego i regularnego kontaktowania się zrodziła nowe formy dbania o bliskość i pozwoliła na bardziej bieżące przeżywanie symultanicznych codzienności po obu stronach łącza.\nNa zakończenie warto zauważyć, że wiele prac poświęconych zagadnieniom analogicznym do tych, na których ja się skupiłam, raportuje odmienną sytuację: Sylwia Urbańska pisze o rozpętanej przez media i władze centralne panice moralnej, związanej z pozostawianiem dzieci przez wyjeżdżających za granicę (lub nawet tylko do innego miasta) rodziców (Urbańska 2010). Z kolei w wielu pracach na temat recepcji migracji przez same środowiska migranckie pojawia się narracja żalu i utraty związanej z migracjami czy nawet moralnej naganności wyjazdów (Bukraba-Rylska 2007: 169–179; Winkowska 2013: 127–140). Pozwala to na dwie uwagi: jedna potwierdza obserwację wymienionych autorek, że mężczyźni wyjeżdżający za granicę są mniej krytykowani niż kobiety. Druga dotyczy zasadności przeprowadzania studiów przypadku w badaniach nad migracjami: mieszkańcy Załawy i Cukrówki zgodnie z moimi obserwacjami wypracowali bowiem własną, oddolną i inną strategię radzenia sobie z trudnościami wynikającymi z migracji czy z lokalną kontrolą społeczną niż mieszkańcy miejscowości podlaskich badanych przez Winkowską. Znajduje tu wyraz nieprzewidywalny i stały potencjał twórczy człowieka, który rozwiązań problemów i praktyk nadawania sensu poszukuje w otaczającej go lokalnej i ponadlokalnej rzeczywistości kulturowej.\n2007 W kręgu przeszłości, [w:] Tu i tam. Migracje z polskich wsi za granicę, red. M. Wieruszewska, Warszawa, s. 2352.\n2009 Transnational Networks of Eastern European Labour Migrants, Berlin.\n2001 The Transnational Villagers, Berkeley.\n2004 Zrozumieć media. Przedłużenia człowieka, Warszawa\n1995 Ethnography in/of The World System: The Emergence of Multi-Sited Ethnography, “Annual Review of Anthropology”.\n2001 Mothering from a Distance: Emotions, Gender, and Intergenerational Relations in Filipino Transnational Families, „Feminist Studies”, 27, s. 361–390.\nPlińska W., Rakowski T.\n2010 Etnografia jako działanie społeczne/animacja kultury , „Prace Etnograficzne”, 38.\n2003 Komunikacja rytualna. Od rozmowy codziennej do ceremonii medialnej, Kraków.\n2007 Wprowadzenie, [w:] Tu i tam. Migracje z polskich wsi za granicę, red. M. Wieruszewska, Warszawa: IRWiR.\n2014 Migration as Hope: Space, Time, and Imagining the Future, “Current Anthropology” 55 (“Crisis, Value and Hope: Rethinking the Economy”), s. 95-104.\n2003 Obraz osobliwy. Hermeneutyczna lektura źródeł etnograficznych. Wielkie opowieści, Kraków.\n2010 Cała Polska liczy euro sieroty. Panika moralna oraz płeć w wykluczeniu oraz stygmatyzacji rodzin migrantów „Kultura i Społeczeństwo”, 3, s. 59-88.\n2013 Kobiece doświadczenie migracji. Budowanie narracji, [w:] Nowoczesność i globalizacja na północnym Podlasiu. Perspektywa etnograficzna, red. P. Cichocki i H. Patzer, Warszawa.\nPrev:Zachowane w pamięci…\nNext:Pytania o kobiecość we wsiach Zaława i Cukrówka


Indesit KN3C650A(X)/U S w Sklepie RTV EURO AGD\nIndesit KN3C650A(X)/U S\nkuchnia elektryczna Indesit KN3C650A(X)/U S\nFunkcje dodatkowe funkcja "pieczenie ciast", Multi-cooking, sygnał końca pracy, wyświetlacz elektroniczny\nWymiary opakowania 72 x 54 x 95 cm\ndobra cena, wszystko dziala jak powinno, polecam\nBardzo fajna kuchenka. Kupiłam na działkę, a teraz żałuję, ze mam gazówkę w domu.\nŁatwo się czyści (wystarczy woda z odrobiną płynu do mycia naczyń i przetarcie na sucho), łatwa w obsłudze. Szybko się nagrzewa i podoba mi się, że specjalna kontrolka pokazuje, które z pół jest jeszcze ciepłe. Piekarnik też bez zarzutu. Polecam!\nKuchenka ta zadowala nasze potrzeby.za nieduża cene dobry sprzęt.Polecam.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Indesit KN3C650A(X)/U S, wpisz 119708 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Betclic Bonus Powitalny 2019: Odbierz zakład bez ryzyka 500 PLN\nAktualne bonusy powitalne legalnych bukmacherów!\nTotolotek bonus powitalny\nLVBET bonus powitalny\nBetclic bonus powitalny 2020\nBetclic bonus powitalny to pakiet na start dla nowych graczy, który pozwala zyskać bonus cashback do 500 PLN! W tym artykule dowiesz się: jakie bonusy oferuje bukmacher Betclic? A co ważniejsze – jak odebrać bonus powitalny dla nowych graczy używając naszego kodu promocyjnego!\nBonus powitalny Betclic: 500 PLN ważny do 31.12.2020!\nBonus powitalny w Betclic dostępny jest tylko dla pełnoletnich i nowych klientów tego bukmachera. Po rejestracji konta i wpisaniu kodu promocyjnego na gracza czeka powitalna promocja: zakład bez ryzyka 500 PLN.\nW ogólnodostępnej ofercie Betclic nie wymaga wpisania kodu promocyjnego. Jeśli jednak chcesz skorzystać z lepszego bonusu na start – użyj nasz kod promocyjny podczas rejestracji na stronie betclic.pl. Sprawdź – jaki to kod!\n1 Betclic bonus powitalny\n2 Kod promocyjny w Betclic dający bonus na start\n3 Powitalny bonus Betclic – cashback 500 PLN\n3.1 Jak odebrać bonus na start Betclic?\n4 Dodatkowe promocje Betclic\n5 Regulamin bonusu na start\n6 Bonusy powitalne\nKod promocyjny: VIPPL Kod ważny w 2019 roku\nBonus cashback 500 PLN Zwrot stawki za pierwszy zakład w przypadku porażki\nDodatkowe promocje BOOST - powiększone kursy\nMulti+ wyższe wygrane w zakładach ako\nRegulamin bonusu Bonus (zwrot stawki) podlega obrotowi x4 w zakładach z kursem min. 2.00\nKod promocyjny w Betclic dający bonus na start\nPoczątek przygody z Betclic i bonusem powitalnym wiąże się z rejestracją konta na stronie betclic.pl. Aby zyskać bonus w trakcie zakładania konta, czyli wypełniania formularzu rejestracyjnego, należy podać nasz kod promocyjny. W przypadku bonusu Betclic kod promocyjny brzmi: VIPPL.\nKod promocyjny Betclic na 2020 rok: VIPPL (wpisz w formularzu rejestracyjnym).\nPo wpisaniu kodu promocyjnego Betclic zyskasz prawo do skorzystania z powitalnej oferty, czyli możliwości postawienia pierwszego zakładu bez ryzyka.\nPowitalny bonus Betclic – cashback 500 PLN\nBonus powitalny w Betclic to najwyższy zakład bez ryzyka na polskim rynku! Nowy gracz dostaje możliwość zagrania do 500 PLN pierwszego kuponu – w razie porażki bukmacher przyzna zwrot stawki. Co ważne w promocji biorą udział dowolne kupony (nie ma wymogu związanego z kursem minimalnym i rodzajem zakładów).\nZwrotowi podlega tylko pierwszy kupon. Jeśli będzie wygrany, to gracz otrzyma w sposób normalny wygraną. Jeśli przegra – zostanie wypłacony zwrot utraconej stawki.\nTo wyjątkowo przejrzysty bonus, bez zbędnych utrudnień.\nJak odebrać bonus na start Betclic?\nZałóż konto w Betclic używając kodu promocyjnego: VIPPL\nZaloguj się na swoje konto i dokonaj pierwszej wpłaty (chcąc otrzymać maksymalny bonus – wpłać minimum 500 PLN)\nSkorzystaj z oferty Betclic i postaw pierwszy zakład bez ryzyka\nJeśli nie trafisz – otrzymasz zwrot stawki w formie bonusu cashback\nMaksymalny zwrot jaki można zyskać to 500 PLN.\nAnalizując regulamin bonusu Betclic należy zauważyć, że kwota zwrotu podlega warunkom obrotu. Bukmacher wymaga, aby bonus obrócić cztery razy w zakładach z kursem minimalnym 2.00 przed możliwością „uwolnienia” środków tj. zyskania swobody wypłaty. Każdy z nowych klientów Betclic ma 30 dni na spełnienie warunku obrotu.\nDodatkowe promocje Betclic\nBetclic daje nowym graczom nie tylko bonus powitalny, ale także inne promocje, dzięki którym można powiększyć stan naszego portfela. To bukmacher, który od lat słynie z szerokiego bonusowego portfolio – przy okazji wielkich meczów, turniejów itp. zawsze można liczyć na coś ekstra. Dla łowców promocji, to bukmacher numer jeden!\nPoniżej przedstawiamy stałe bonusy Betclic dla zarejestrowanych klientów, którzy wykorzystali bonus powitalny:\nBOOST – to dopalone kursy. Inaczej mówiąc każdego dnia Betclic oferuje w swoich zakładach powiększone kursy, co pozwala osiągać najwyższe wygrane spośród wszystkich bukmacherów.\nMulti+ To promocja w zakładach akumulowanych, która pozwala na odbiór wyższych wygranych w zależności od ilości zdarzeń na kuponie. Maksymalnie można zyskać 50% bonus od wygranych\nRegulamin bonusu na start\nRegulamin bonusu to istotna sprawa w każdej promocji, ponieważ dzięki niemu doskonale wiesz, co zrobić, by nie nadużyć oferty i nie utracić bonusu. Sprawdziliśmy kryteria bonusu Betclic i wiemy jak postępować, by udanie skorzystać z gratyfikacji. Oto kilka najważniejszych postanowień:\nBonus powitalny to oferta skierowana tylko dla nowych klientów, którzy nigdy wcześniej nie rejestrowali konta na betclic.pl\nBonus obowiązuje przez cały 2020 rok\nKod bonusowy VIPPL przypisze cię do specjalnej oferty zakładu bez ryzyka\nKod VIPPL jest aktywny do końca 2019 roku\nWpisując kod bonusowy pod uwagę nie jest brana wielkość liter\nZwrotowi podlega tylko pierwszy kupon\nJeśli pierwszy kupon wygra – zakład bez ryzyka nie obowiązuje na kolejny kupon\nBonus/zwrot stawki należy obrócić x4 w zakładach z kursem min. 2.00\nCzas na spełnienie warunków obrotu to 30 dni\nPowitalna oferta przysługuje tylko na jeden adres i numer IP\nFortuna bonus Cashback\nOd depozytu 1115 PLN Obrót wpłatą 4 razy po kursie min. 1.91 Dostępny: XWIN\nLVBET bonus Bez depozytu\nBonus z mnożnikiem 1520 PLN Obrót wpłatą 4 razy po kursie min. 2.00 Dostępny: PROMO2019\nTotolotek bonus Freebet\nOd depozytu 1020 PLN Obrót wpłatą i bonusem 3 razy po kursie min. 2.00 Dostępny: BONUSOWO\nSTS bonus Od depozytu 1000 PLN Obrót bonusem 3 razy po kursie min. 1.91 Dostępny: BONUSVIP\nforBET bonus Od depozytu 1200 PLN Obrót bonusem po kursie min. 1.30 Niedostępny\nEtoto bonus Freebet\nOd depozytu 1020 PLN Obrót bonusem i wpłatą 4 razy po kursie min. 2.00 Niedostępny\nPZBUK bonus Freebet 50 PLN Obrót bonusem x1 po kursie min. 2.00 Dostępny\nBetclic bonus Zakład bez ryzyka 500 PLN Obrót bonusem x4 po kursie min. 2.00 Dostępny: VIPPL\nBukmacher Betclic posiada licencję od polskiego Ministerstwa Finansów, co oznacza, że w pełni legalnie\noferuje bonusy i promocje.\nRanking bonusów powitalnych 2019\nKody promocyjne do bonusów powitalnych\nBonusy bez depozytu – darmowe zakłady\nBonusy powitalne od bukmacherów\nKorzystanie z bonusów powitalnych u bukmacherów, którzy nie posiadają licencji Ministerstwa Finansów jest zabronione i grozi konsekwencjami prawnymi. Strona bonusy-powitalne.com przedstawia promocje od legalnych bukmacherów w Polsce. Udział w grach hazardowych dozwolony jest dla osób, które ukończyły 18 lat. Graj odpowiedzialnie!


Booster testosteronu - Katalog Stron Matol.pl\nDodanych: 1278 Kategorii: 21 Podkategorii: 301 W kolejce: 1\nSetki suplementów diety i odżywek w konkurencyjnych cenach posiada nasz sklep internetowy. OstroVit to polski producent odżywek, który stawia na ich wysoką jakość, co potwierdzają opinie klientów. Regularnie badamy produkty, dzięki czemu mamy stuprocentową pewność, iż ich skuteczność stoi na wysokim poziomie. W ofercie posiadamy między innymi odżywki białkowe, spalacze tłuszczu, kreatynę oraz witaminy. Kupując w naszym sklepie internetowym istnieją realne szanse, aby zanotować spore oszczędności, ponieważ regularnie pojawiają się nowe promocje.\nTytuł wpisu: Booster testosteronu\nPortal o zdrowiu oraz sklep z produktami firmy VISION - ziołowe i w 100% naturalne suplementy diety oraz wysokiej jakości kosmetyki. Detox+ - vilcacora - oczyszczanie organizmu na poziomie komórkowym, preparaty wspomagające odchudzanie, podnoszące odporność oraz specjalna linia produktów dla dzieci. Skuteczność potwierdzona bada...\nDodano - 08.02.2013 Wyświetleń - 934 Kliknięć - 19\nDodano - 06.08.2013 Wyświetleń - 952 Kliknięć - 15\nDodano - 14.02.2014 Wyświetleń - 835 Kliknięć - 12\nDodano - 03.01.2014 Wyświetleń - 3704 Kliknięć - 23\nNiektórzy ludzie myślą że istnieje cudowna pigułka od której będą chudnąć,a to nie prawda jeśli nie uprawiają sportu i nie ćwiczą lub przynajmniej nie zmienią nawyków żywieniowych to ciężko jest chudnąć.Jeśli zmniejszysz ilość tłuszczów trans w swojej diecie i zrezygnujesz z cukru to jesteś n dobrej drodze.A żeby było jeszcze ła...\nDodano - 07.09.2016 Wyświetleń - 455 Kliknięć - 18\nWypróbuj rehabilitacyjne pasy faradyczne, które działają na zasadzie magnetoterapii, bez podłączania do prądu. Eliminują ból w stawach i kręgosłupie. W ofercie posiadamy pasy faradyczne dla lędźwi, kolan i szyjne. Zobacz jakie fenomenalne skutki przynosi terapia Fohow Sanbao Oral Liquid - Trzy Klejnoty. Tylko u nas przesyłka gra...\nDodano - 22.07.2017 Wyświetleń - 237 Kliknięć - 7\nDodano - 01.03.2018 Wyświetleń - 215 Kliknięć - 5\nDodano - 03.12.2018 Wyświetleń - 95 Kliknięć - 3\nDodano - 23.02.2019 Wyświetleń - 101 Kliknięć - 3\nDodano - 17.12.2019 Wyświetleń - 24 Kliknięć - 1\nperfumy (2)usługi transportowe wrocław (2)praca za granicą (3)szkoła (2)mocny katalog (2)transport wrocław (2)super ceny (2)katalog stron (3)oczyszczanie organizmu (2)przeprowadzki (2)nieruchomości (2)wynajem autokarów (2)przez internet (2)zdjęcia (2)perfumeria (2)ogłoszenia (2)Bioenergoterapeuta (2)przeprowadzki wrocław (2)obszywanie wykładzin (2)wrocław (2)taniej (2)seokatalog (3)zdjęć (2)tanie ogrzewanie elektryczne (2)kursy (3)Budownictwo (2)architektura (3)strony www (2)spis katalogów (2)transport (3)cyfrowe (2)sklep (4)zamawianie (2)ogrzewanie elektryczne koszty (2)kurs rysunku (2)odbitki (2)ogrzewanie elektryczne (4)pozycjonowanie (3)katalog www (2)oferty pracy (2)


Taśma pakowa APP Pack Tape - Wyposażenie warsztatu samochodowego: sklep internetowy Warsztat24\nGdzie jesteś:StartLakiernictwoMaskowanieTaśmy pakoweAPP Pack Tape\nNumer katalogowy: 070041 Producent: APP\nOpis produktu APP Pack Tape Taśma pakowa\nWysokiej jakości taśma jednostronnie klejąca na nośniku z wytrzymałej folii PP i kleju z kauczuku naturalnego znajdująca szerokie zastosowanie w zabezpieczaniu przesyłek oraz klejeniu różnego rodzaju opakowań. Posiada bardzo dobre właściwości klejące.\nTaśmy sprawdzają się dobrze zarówno w ciepłych jak i zimnych warunkach. Polipropylenowy nośnik i klej z kauczuku (solvent) zapewnia szybkie klejenie do wielu rodzajów nawierzchni. Dzięki zastosowaniu kauczuku naturalnego i folii PP taśma posiada zwiększoną wytrzymałość temperaturową. Zakres stosowania od -30°C do 60°C.\n– dostępne w dwóch kolorach – brązowa i transparentna,\n– zwiększona wytrzymałość na rozciąganie,\n– podwyższona odporność temperaturowa od -30°C do +60°C,\n– trwałość aplikacji,\n– duża siła klejenia nierównych powierzchni,\n– idealna do ręcznej aplikacji.\nAPP APP Pack Tape


Na ulicy widziane: Prąd, prąd, prąd na ulicach\n« Żegnaj NRD Extra: Sieci społecznościowe moga zaszkodzić rewolucjom\nNa wystawie widziane: Lomax 223 »\n5 komentarzy do “Na ulicy widziane: Prąd, prąd, prąd na ulicach”\n10 września 2011 o 14:06\nStacje do ladowania samochodow elektrycznych sa juz od dawna zdaje sie m.in. kolo urzedu miejskiego naprzeciw Paulskirche oraz przed siedziba Süwagu na Bolongaro- rog Leverkuser Straße.\n12 września 2011 o 14:20\nCiągnąc dalej Twój tok rozumowania, potrzeba by nie dość że włączyć atomówki to jeszcze wybudować parę nowych elektrowni. Ciekawe, ile MW więcej potrzeba by czerpać, żeby całkowicie zastąpić energię wytwarzaną w silnikach aut spalinowych energią z elektryczną? Załóżmy że te auta średnio pobierają 10kW podczas ładowania, to dla 10 milionów aut (to jest trochę więcej niż liczba osobówek jeżdżących po Polsce) mamy 100 GW!!!\nPowiedzmy że te szacunki są przesadzone, ile elektrowni potrzeba, żeby mieć 50GW dodatkowo? Co ciekawe, nie bardzo jest alternatywa w tej chwili dla silników spalinowych. Były (tak jak teraz z elektrycznością) jakieś próby w latach 70 z silnikami Stirlinga, ale nie wyszło to poza stadium eksperymentów, gdyż nie udało się skonstruować wystarczająco wydajnej, a przy tym mieszczącej się w samochodzie chłodnicy. A w latach 80 Szwedzi zrobili sobie napędzane nimi okręty podwodne.\nWychodzi że na wypadek ostrego kryzysu paliwowego pozostaje nam „Nine million bicycles in Bejing”.\n12 września 2011 o 18:08\nNienienie, obliczenie według prądu ładowania nie jest dobre. Nie chce mi się liczyć teraz samemu, więc na razie podam garść danych znalezionych w sieci:\nEnergia z jednego litra benzyny odpowiada ok. 8,8 kWh, ale nie można tak po prostu liczyć bo samochód elektryczny ma większą sprawność.\nTeoretycznie taka Tesla zużywa na 100 km 12,7 kWh. Na zrobienie takiej energii w w elektrowni potrzeba 4-8 l oleju opałowego.\nProducent Tesli podaje zużycie licząc od wejścia elektrowni 24 kWh/100 km, przy założeniu sprawności elektrowni 52%. To dość optymistyczne założenie, bo elektrownie na węgiel w Niemczech mają średnio 38%, a to dobrze powyżej średniej światowej.\nAmpera na tych swoich 11 kWh przejeżdża maksimum jakieś 80 km (dane praktyczne, w zeszłym tygodniu na HR-Info były na ten temat reportaże) przy łagodnej jeździe. No ale ona jest pół tony cięższa od Tesli.\nJak będę miał chwilę czasu to spróbuję policzyć to wszystko dokładniej.\n12 września 2011 o 21:50\nJa po prostu założyłem, że te samochody będą w większości podłączane na noc (mniej-więcej równocześnie) do ładowania. Jeśli uznać, że licząc na skróty, przeszacowałem moc potrzebną do tego celu dziesięciokrotnie (bo np. nie wszyscy włączają auta do prądu na gwizdek i być może nie codziennie, a prąd ładowania nie ma stałej wartości), to nawet na 10GW potrzeba 2-5 elektrowni.\n14 września 2011 o 16:42\nSkoro o Kaliforni to dodam ze to oni (stan Kalifornia) w USA przyczynili sie do kompletnego upadku diesel’a osobowego wraz z panami z Detroit…Po skutecznej prawie likwidacji osobowego transportu kolejowego panowie z Detroit wraz z rzadem stanu Kalifornia wysmiewali silniki diesel’a jako emitujace czarne, smierdzace spaliny i silnik glosno pracujacy. Trzeba bylo sprzedawac ta bezyne w cenie $0.39 cetow za galon (ok. 4 litry) Teraz, kiedy bezyna jest w cenie $3.75 za galon media w USA przekonuja usilnie spoleczenstwo ze tzw. silnik typu „european low-sulfur diesel” jest dlugotrwaly, oszczedny, cicho pracujacy i nie emituje czarnych spalin. A spaliny ktore emituje „european low-sulfur diesel” sa nawet o 40% mniej szkodliwe od typowego benzynowego silnika. BMW w USA nawet emituje reklamy ktore promuja samochod i zarazem informuja ze nowy silnik diesel jest zupelnie inny niz diesel z lat 80-tych. Oto link: http://www.youtube.com/watch?v=gan-BYQdGDk