Biurko pod laptop esnea ii 120 cm nowoczesne - tutaj NAJTANIEJ!\nBiurko pod laptop esnea ii 120 cm nowoczesne\nBiurko Esnea jest pięknym, praktycznym meblem, który ciekawie urozmaici wnętrze pokoju nastolatka. Srebrne nóżki nadają całości lekkiego charakteru, dzięki którym biurko nie przytłoczy pomieszczenia. Posiada jedną otwartą półkę, zamkniętą szafkę, szufladę i wysuwaną podstawkę pod klawiaturę.\nSofa rozkładana skoopa ciemnoszara Stolik kawowy okrągły Gini naturalne drewno Wersalka rozkładana exodus z pojemnikiem Fotel uszak Otho nowoczesny antyczny szary Ławka drewniana long island 160cm mango Krzesło ogrodowe nardi palma białe bianco Narożnik do salonu valentine nowoczesny chromowane nóżki Krzesło do jadalni k435 popielate/czarne Krzesło z przeszyciami k397 beżowe nowoczesne Fotel obrotowy Kiley szary Fotel bujany fagro szary nowoczesny Ława Camilla II szary kamień Drewniany stół do jadalni mammut artwork 200x100 cm akcja handmade Łóżko tapicerowane Tarys 180x200 Witryna do salonu Provi 114 cm modrzew jasny/ciemny LED/ bez LED Sofa trzyosobowa stella zielona Łóżko kontynentalne softy boxspring 180x200 cm z 2 pojemnikami beżowe welur Zestaw mebli balkonowych rosalie curver szary ze stolikiem Narożnik rozkładany pieretta beżowy welurowy lewostronny Narożnik ogrodowy uniwersalny z pufem tinto technorattan ciemny szarobrązowy Narożnik rozkładany Romina z pojemnikiem Biurko Bolonia V dąb sonoma Krzesło nowoczesne Lili jasnoszary Narożnik rozkładany Rona z pojemnikiem Narożnik z pojemnikiem molly granatowy lewy welwet Zestaw mebli ogrodowych Gabi stół + 8 foteli jasnoszary technorattan Stolik kawowy nenet 60 cm metalowy czarny Stół barowy seaford 120x60 cm dąb industrialny Narożnik do salonu nelki szary Krzesło do kuchni Mekos ll Tanie komody Wykończenia wnętrz


falmar vs Blacharz [ARREAT] - 38% - Dark Side of the MooN\nfalmar vs Blacharz [ARREAT] - 38%\nWysłany: Śro 6:39, 29 Mar 2006 Temat postu: falmar vs Blacharz [ARREAT] - 38%\nJako że nie było nic lepszego w okolicy, a Blacharza pamietam, ale nigdy go nie lubiłem to:\nAgresor falmar (4:340:15)\nObrońca Blacharz (4:343:5)\n814.052 metalu, 525.225 kryształu i 343.505 deuteru.\nAgresor stracił łącznie 1.391.000 jednostek.\nObrońca stracił łącznie 28.372.000 jednostek.\nNa tych współrzędnych znajduje się teraz 2.170.800 metalu i 1.580.100 kryształu.\nSzansa na powstanie księżyca wynosi 20 ( 38 ) %.\nJuz mial moon'a wiec drugi mu się nie zrobił\n[color=#550055][link widoczny dla zalogowanych][/color\nOstatnio zmieniony przez falmar dnia Śro 12:46, 29 Mar 2006, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 7:33, 29 Mar 2006 Temat postu:\nEchecheche... Spamer wszechczasów zjechany BRAWO ! Piękna bitewka - Gratki\nWysłany: Śro 9:03, 29 Mar 2006 Temat postu:\ngraty...nie miałem sumienia sąsiada zjechać...\na tu proszę...brak zachamowań...i spamer w plecy...\nZnam sympatycznych spamerów, którym spamowanie można wybaczyć. Blacharz do tej kategorii nie należy, był upierdliwy jak mało kto.\nI dobrze mu tak, i bombowiec mu w d... to znaczy w oko\nWysłany: Śro 9:58, 29 Mar 2006 Temat postu:\nWysłany: Śro 16:02, 29 Mar 2006 Temat postu:\nWysłany: Śro 16:54, 29 Mar 2006 Temat postu:\nJa też nigdy Blacharza nie lubiłem.. przemądrzałek... i się mu skończyło. Brawo!!\nWysłany: Śro 20:48, 29 Mar 2006 Temat postu:\nFajna akcja od niechcenia(hehe) graty\nWysłany: Śro 20:49, 29 Mar 2006 Temat postu:\nja dopiszę tak jak nasza "LEGENDA" napisała kiedyś chyba...z sąsiadami trzeba życ w zgodzie...\nsąsiad ma najbliżej do nas...rakietami moze furczec w nasza obrone...i po co to komu...sam miałem takie zdarzenie że jak nie miałem neta w domu i tylko w pracy w tygodniu grałem koles mi po obronie jechał w weekend rakietkami...\ntrzeba wyciągac wnioski\na tak falmar pojechał i spokój mam...szkoda że wczesniej spamer sobie moona sprezentował...a tak codziennie widziałem jego stateczki na falandze...


Jakub Karpiński - Zakorzenienie władzy komunistycznej (ustroju) w społeczeństwie\n.: Data publikacji 19-Wrz-2005 :: Odsłon: 5275 :: Recenzja :: :: :.\nTen tekst jest poświęcony zakorzenieniu systemu władzy i szerzej: systemu organizacji składających się na ustrój komunistyczny.\nW ogólnym przypadku system władzy (ustrój) jest zakorzeniony dzięki podtrzymującym go instytucjom i organizacjom, dzięki temu, że instytucje te są w stanie reagować na nieposłuszeństwo i rewoltę (aby reagować, władze muszą mieć środki i mieć zapewnione posłuszeństwo wykonawców, ludzi gotowych te środki zastosować). System władzy (ustrój) jest także zakorzeniony dzięki pasywnej postawie ludności (brak wtedy groźnego sprzeciwu) i dzięki aktywnemu poparciu. Ważna jest gotowość do aktywnego poparcia ze strony personelu instytucji podstawowych dla ustroju.\nAby rozważyć zakorzenienie systemu władzy, trzeba omówić podstawowe instytucje ustroju i sposoby podtrzymywania tych instytucji.\nNazwy i opis\nNiekiedy ustrój charakteryzuje się, podając jego nazwę. Liczni autorzy zastanawiali się, czy niedawny ustrój w Polsce i innych podobnych krajach to był komunizm, socjalizm, sowietyzm lub totalitaryzm. Poszczególni autorzy określali, co rozumieją przez tę lub inną kategorie ogólną, ten lub inny -izm, i w zależności od określenia otrzymywali pozytywną lub negatywną odpowiedź. Odpowiedź była negatywna, stwierdzano, że nie było -izmu, jeśli nałożono na ów -izm mocne wymagania. Był -izm (na przykład komunizm lub totalitaryzm), jeśli wymagania były słabsze.\nW tym tekście zostaną scharakteryzowane cechy ustroju istniejącego w Polsce i w innych podobnych krajach. Ustrój ten można rozmaicie nazywać. Dla skrótu będzie używana nazwa "komunizm", ale ważniejszy od nazw jest opis.\nWobec opisu można zastanawiać się, czy jest prawdziwy. Wobec nadania nazwy można pytać, czy jest odpowiednia. W sporach o nazwy często miesza się zagadnienia rzeczowe, dotyczące prawdziwości opisu, i zagadnienia językowe, dotyczące użycia słów. Te pierwsze (zagadnienia rzeczowe) zasługują na większą uwagę.\nMożna spierać się o znaczenia słowa "komunizm". Są one różne, gdy odnoszą się do ideologii i do rzeczywistości mniej lub bardziej związanej z ideologią. Jest chyba poza sporem, że w czasie drugiej wojny światowej w ZSRR i w Polsce uaktywnili się ludzie nazywający się komunistami, "zawodowi rewolucjoniści", działający w instytucjach i organizacjach - konspiracyjnych, partyjnych, wojskowych, wywiadowczych. Ludzie ci w 1944 roku pod osłoną Armii Czerwonej objęli w Polsce władzę. Instytucje i organizacje tworzone przez komunistów sprawowały władzę w sposób ciągły - choć z zaburzeniami - do roku 1989, kiedy zdecydowano się na częściowo wolne wybory. W latach 1944-1989 władzę w Polsce sprawowano za pośrednictwem organizacji państwowych i partyjnych, jawnych i ukrytych, stanowiących część systemu międzynarodowego uzależnionego od ZSRR. Niepopularność słowa "komunizm" powodowała, że funkcjonariusze instytucji komunistycznych posługiwali się tym słowem wstrzemięźliwie, raczej podczas narad wewnętrznych niż w mowie skierowanej do rządzonego społeczeństwa.\nW sprawie słów "komunizm", "komuniści" i "komunistyczny" panuje najprawdopodobniej zgoda co do tego, że w Polsce i w innych krajach upowszechniano - w zmieniającym się kształcie - ideologię komunistyczną, że niektórzy ludzie, związani z systemem władzy, występowali jako komuniści i działali w organizacjach komunistycznych, wreszcie - że istniały kraje rządzone przez komunistów. Te kraje będę w skrócie nazywał komunistycznymi, ustrój w tych krajach będę nazywał komunizmem, ze świadomością, że komuniści stosowali inną terminologię i różnie nazywali swoje organizacje (partie komunistyczne miały inne nazwy w Polsce, w Niemczech, na Węgrzech itd.). Ustrój, który komuniści budowali, nazywali oni z początku "demokracją ludową", następnie zaś "socjalizmem" lub "socjalizmem realnym".\nUstrój rozumiem jako sposób organizacji społeczności w podstawowych dla niej sprawach. Ustrój społeczeństw, które nie przeszły przez komunizm, powstawał na ogół stopniowo, utrwalały się zwyczaje i instytucje, tworzone przez społeczności organizujące się do ważnych dla nich działań. Ustrój krajów komunistycznych powstał inaczej: był wynikiem działań organizacji komunistycznych zmierzających przez przejęcie władzy do radykalnego przekształcenia społeczeństwa. Przekształceń dokonywano w znacznej mierze wbrew ludności, ustrój budowano przemocą i przemoc go podtrzymywała. Komunizm w różnych krajach na ogół wprowadzały siły zbrojne ZSRR, przy czym znaczna część dokonywanych zmian społecznych polegała na niszczeniu dotychczasowych sposobów organizowania się i dotychczas istniejących instytucji.\nCechy ustroju pod rządami komunistów przedstawiano niekiedy w ujęciu modelowym, w formie skrajnej, kiedy indziej traktowano te cechy jako zmienne, przejawiające się w różnym stopniu w różnych krajach i w poszczególnych okresach. Następujące właściwości - traktowane jako zmienne - charakteryzują ustrój komunistyczny, mimo różnic w nasileniu cech między krajami i okresami istnienia komunizmu  . Te różnice nasilenia cech ustroju stanowiły o tym, że życie w systemie władzy komunistycznej było łatwiejsze lub trudniejsze, a później wpływały na tempo i sposób odchodzenia od komunizmu.\nCechy ustroju sprzyjające jego stabilności\n1. Własność państwowa. W państwach rządzonych przez komunistów znaczny był zakres własności państwowej i centralnego zarządzania gospodarką. Komuniści uważali własność państwową za "najwyższą formę własności", własność prywatną z upodobaniem likwidowali. Gospodarką państwową chcieli zarządzać tak jak jednym przedsiębiorstwem. Elementy gospodarki rynkowej wprowadzały według nich niepotrzebne zamieszanie i dezorganizację. Jednak zarządzanie, "centralne planowanie", wbrew oczekiwaniom polityków, było często nieskuteczne. Władze centralne nie tylko decydowały o sprawach podstawowych, ale także podejmowały w drobnych sprawach decyzje interwencyjne.\n2. Dysponowanie dobrami przez aparat władzy. Większość zasobów była w dyspozycji władz komunistycznych. Aparat władzy rozdzielał dobra, którymi dysponował, przydzielał uprawnienia i pozbawiał ludzi dóbr i uprawnień (własności, wolności, życia, to ostatnie zwłaszcza w początkowym okresie utrwalania ustroju i eliminowania opozycji). Rządzący mieli zatem w swojej dyspozycji znaczne środki sprawowania władzy.\n3. Upartyjnienie państwa. Państwo było podporządkowane partii komunistycznej, znajdowało się pod zarządem kierownictwa partii, zastępującego instytucje państwowe i posługującego się tymi instytucjami. Państwo w Polsce było niesuwerenne zewnętrznie: wobec ZSRR, i wewnętrznie: wobec PZPR. Niektóre instytucje państwowe omawiane w konstytucji, jak Sejm lub Rada Państwa, były w znacznym stopniu pozorne i stanowiły osłonę instytucji partyjnych. Natomiast wojsko i policja polityczna były rzeczywiste, a nie fikcyjne, używano ich do wymuszania posłuszeństwa i do przeciwdziałania opozycji.\n4. Centralizm i monolityczność partii. Partie komunistyczne były zorganizowane hierarchicznie, zwalczano w nich demokrację i pluralizm, nie pozwalano na działanie frakcji, na jawną konkurencję wewnętrzną, zakazywano współzawodnictwa programów i przywódców (tak zorganizowane partie polityczne nazywano "leninowskimi").\n5. Niszczenie niezależności. Społeczeństwom narzucano właściwości partii komunistycznych: centralizm i monolityczność: władze niszczyły istniejące zróżnicowanie i wieloośrodkowość życia społecznego. Niszczono zwłaszcza niepodporządkowane organizacje religijne i gospodarcze. Ograniczano i uniemożliwiano działania niezależne i niepodporządkowane, inicjatywę grup i jednostek. Wzmacniano zależność ludzi od państwa-partii. Niszczenie niezależności miało trwałe skutki psychologiczne i społeczne i utrudniało później budowę instytucji społeczeństwa obywatelskiego: instytucji i organizacji niezależnych od władzy.\n6. Przemoc i nadzór policyjny. Terror i inwigilacja policyjna należały do podstawowych metod sprawowania władzy. Siły wojskowe i policja polityczna działały przeciw wrogom i potencjalnym wrogom ustroju, zadaniem instytucji tworzących "aparat przemocy" było wywoływanie lęku i paraliżowanie oporu. Jeśli komuniści dążyli do zdobycia lub utrzymania władzy, kierowane przez nich oddziały wojskowe interweniowały zbrojnie.\n7. Prawo jako narzędzie ochrony władzy. Prawo było w znacznej mierze niejasne i fikcyjne. Liczne przepisy prawa wydawano dla ochrony przed opozycją instytucji sprawujących władzę, natomiast na ogół prawo niezbyt skutecznie chroniło obywateli przed samowolą rządzących. W późniejszej fazie ustroju władze starały się niekiedy o "praworządność", ale prawo stanowione nadal umożliwiało władzom zwalczanie istniejącej i potencjalnej opozycji.\n8. Nadzorowanie obiegu idei i informacji. Władze narzucały społeczeństwu ideologię państwowo-partyjną, rozmaicie zresztą i na ogół niezbyt jasno formułowaną. Kierownictwo partii stawiało sobie za cel nadzorowanie i kontrolowanie publicznego obiegu idei i informacji: kultury, wychowania, nauki. Znaczny był zakres państwowo-partyjnej władzy nad środkami informacji i masowego przekazu. Łączono tu sterowanie bezpośrednie z cenzurą prewencyjną i izolacją - nie zawsze skuteczną - od świata zewnętrznego, co w zamierzeniu miało prowadzić do władzy państwa-partii nad umysłami. Próbowano zlikwidować religię lub co najmniej w znacznym stopniu ją nadzorować i ograniczać.\n9. Rozległy zakres władzy. Jeśli nawet kierownictwo partii komunistycznej i jej aparatu nie we wszystko ingerowało aktualnie, to władze przyznawały sobie prawo weta, potencjalnych ingerencji korygujących. Dlatego wielu autorów zwracało uwagę na totalne aspiracje władzy komunistów, dążących do przekształcenia dziedzin, w które władza innego rodzaju na ogół nie ingerowała tak głęboko, na przykład gospodarki i wychowania.\n10. Szerokie możliwości stosowania kar i nagród przez aparat władzy. Rządzący starali się zapewnić sobie posłuszeństwo wykonawców, stosując kary za niesubordynację i opór i nagradzając posłuszeństwo. Do aparatu władzy i zwłaszcza represji rekrutowano osoby mniej związane ze społeczeństwem dotychczasowym, jego ideami i wartościami, bywali to "ludzie zbędni w służbie przemocy". W porównaniu z innymi ustrojami komunizm odróżniały znaczne możliwości oddziaływania rządzących, którzy - w społeczeństwie względnie biednym - nadzorowali rozdział większości zasobów i dzięki stosowaniu kar i nagród starali się przeciwdziałać oporowi i opozycji. Opozycję na ogół ścigano i karano. Informacje zbierane przez policję polityczną były szeroko stosowanym instrumentem oddziaływania przez zastraszenie. Dzięki instytucji nomenklatury, obsadzania stanowisk przez instancje partyjne, władze prowadziły politykę personalną - kształtowały kadry i wpływały na kariery.\n11. Cele działania władz. Aparat władzy planował i w miarę możliwości realizował inżynierię społeczną w wielkiej skali. Prowadząc przekształcenia społeczne, dbano o zachowanie władzy komunistów, o interesy ZSRR i dążono do realizacji wskazań ideologii komunistycznej. Zwalczając niepodporządkowanie i niezależność, realizowano interesy komunistów w kraju i za granicą i zarazem powoływano się na hasła ideologiczne, takie jak wyższość planowania lub wymagania walki klas. Postępowanie rządzących wskazywało, że zachowanie przez nich władzy i uwzględnianie interesów ZSRR było dla nich ważniejsze niż wskazania ideologii, które starano się dostosować do sytuacji. Lenin, Stalin i Chruszczow byli rewizjonistami marksizmu, zmieniającymi doktrynę w zależności od potrzeb sprawowania władzy. Funkcjonariusze aparatu władzy szczególnie prześladowali niezależność, traktując ludzi jako podporządkowany im materiał przekształceń.\nCechy ustroju podważające jego stabilność\nPrzedstawione wyżej właściwości ustroju sprzyjały jego zakorzenieniu i względnej stabilności. A oto właściwości ustroju podważające jego stabilność.\n12. Różnice ze względu na udział we władzy jako podstawowe zróżnicowanie społeczne. Ponieważ zakres władzy komunistycznej był rozległy i rządzący dysponowali znacznymi środkami i ponieważ na ogół dążyli do tego, by instytucji sprawujących władzę nie krępować przepisami prawa, więc zróżnicowanie ze względu na udział we władzy wyodrębniało istotne społecznie zbiorowości, podobne do klas społecznych. W hierarchii władzy na jednym biegunie byli rządzący komuniści i bezpośredni wykonawcy ich poleceń, funkcjonariusze zorganizowani w aparat władzy, na drugim ci, nad którymi władzę sprawowano. Grupy te miały w znacznej mierze rozbieżne interesy, różne cele działania i wyznawały inne wartości.\n13. Konflikty. Ludzie byli opornym materiałem przekształceń planowanych i realizowanych przez aparat władzy. Inżynieria społeczna, między innymi związana z gospodarką nakazową, prowadzona przez instytucje sprawujące władzę przyczyniała się do konfliktów między aparatem władzy i ludźmi, nad którymi władzę sprawowano. Konflikty bywały bardziej widoczne w niektórych krajach i w niektórych sytuacjach. Współpracy z aparatem władzy i podporządkowaniu towarzyszył w różnych proporcjach indywidualny i zbiorowy opór przeciw jego poczynaniom. Ludzie jako niepodporządkowany "materiał społeczny" utrudniali kolektywizację wsi, walkę z Kościołem, wychowanie "nowego człowieka".\n14. Różnice wartości. W konfliktach między rządzącymi i rządzonymi odgrywały rolę wartości i przekonania. Propaganda oficjalna odwoływała się często do popularnych, lecz mgliście przez nią określanych, wartości, takich jak patriotyzm, rzadziej powoływano się na wartość dobrobytu, bogacenia się mieszkańców. Natomiast propagowana przez władze ideologia marksistowsko-leninowsko-stalinowska - zawierająca "materializm dialektyczny i historyczny" - była mało znana i wielu ludziom obca. Niektóre komunistyczne plany przekształceń społecznych odbierano jako dziwaczne i groźne. W krajach podległych zewnętrzne podporządkowanie instytucji władzy, zwłaszcza wojska i policji politycznej, sprzyjało poczuciu, że rządzący są obcy.\n15. Wyspy niepodporządkowania. W krajach rządzonych przez komunistów niepodporządkowani i oporni byli poszczególni ludzie, a także zbiorowości: kręgi przyjacielskie, rodziny, organizacje, grupy wyznaniowe. Stosowano rozmaite strategie przetrwania, ochrony i obrony dóbr i wartości. Wyspy niezależności powstawały w instytucjach oficjalnych, o ile działano w nich samodzielnie i niezależnie, a to zdarzało się na przykład w szkołach lub w wydawnictwach. Bynajmniej nie zawsze udawało się rządzącym realizować swoje zamiary i wskazania ideologii. W Polsce obszary niepodporządkowania i niezależności były jaskrawo widoczne, zaś w latach osiemdziesiątych można było na arenie publicznej dostrzec organizujące się opozycyjne społeczeństwo obywatelskie, starające się odzyskać samodzielność, niezależność od państwa-partii, samorządność, podmiotowość. Powroty do tradycji po wyjściu z komunizmu świadczyły o tym, że przekazywano tradycje sprzed komunizmu. Przekaźnikami tych tradycji i pomocą w niezależności były rodziny, kościoły, zachowane publikacje z przeszłości.\nKomunizm i totalitaryzm\nW rozważaniach o totalitaryzmie autorzy akcentują niektóre spośród wyżej wyliczonych cech lub dodają inne cechy. Totalitaryzm określa się na ogół w ten sposób, że obejmuje się tym pojęciem nie tylko ustroje o ideologii komunistycznej, w których występuje związana z tą ideologią dominacja państwa i partii w gospodarce, ale także faszyzm i narodowy socjalizm, w których rola państwa w gospodarce była mniejsza, napęd ideologiczny był odmienny, ale zasady organizacji i działania były podobne do istniejących w państwach komunistycznych. Czasem, jak u Ervinga Goffmana, mówi się o instytucjach totalnych funkcjonujących w społeczeństwach demokratycznych.\nOmawiając totalitaryzm, Carl J. Friedrich i Zbigniew K. Brzezinski podkreślali rolę państwa i partii, środków przemocy i nadzoru policyjnego, ideologii i środków masowej informacji. Autorzy ci zwracali jednocześnie uwagę na występowanie wewnątrz systemu totalitarnego wysp niepodporządkowania (islands of separateness), zbiorowości społecznych, również instytucji, broniących się przed totalitaryzmem. Totalitaryzm w ujęciu Friedricha i Brzezinskiego - wbrew upraszczającym interpretacjom - był ustrojem rodzącym konflikty. Rewoltę berlińską z czerwca 1953 roku autorzy omawiali w tekście książki, o rewolcie poznańskiej z czerwca 1956 roku wspomnieli w przypisie, dodanym gdy książka była już w druku  . Hanna Świda-Ziemba, opisując "komunistyczny totalitaryzm w Polsce" na tle innych systemów totalitarnych, przyjęła, że totalitaryzm charakteryzuje niekontrolowana władza, oparta o rozbudowany aparat przemocy i inwigilacji. Władza ta ustala i narzuca obowiązujące scenariusze działania, przy czym "rządzący - z różnych powodów - mogą zrezygnować z zasady pełnego despotyzmu i pełnej kontroli oraz ograniczyć stopień inwigilacji; zawsze jednak wymagają, by scenariusz funkcjonował"  .\nPoszczególni ludzie i zakorzenienie ustroju\nPowyżej była mowa o społeczno-instytucjonalnej stronie trwałości komunizmu, o jego zakorzenieniu uzyskiwanym dzięki stworzonym przez ten ustrój instytucjom. Przechodząc do rozważań dotyczących poszczególnych ludzi, warto pamiętać o dysponowaniu dobrami przez rządzących i o rozległych możliwościach stosowania przez nich kar za niepodporządkowanie i nagród za posłuszeństwo. Były to sposoby uzyskiwania co najmniej bierności, a w korzystnym dla władzy przypadku - zaangażowania w instytucjach podtrzymujących ustrój. Oddziaływaniu przez karanie i nagradzanie towarzyszyło oddziaływanie propagandowe, którego celem było przede wszystkim wywołanie i umocnienie poczucia bezalternatywności systemu. Propaganda dawała do zrozumienia, a niekiedy wprost głosiła, że ludzie są skazani na władzę komunistów i jakikolwiek inne urządzenie życia społecznego jest z różnych powodów niemożliwe lub byłoby jeszcze gorsze. Poczucie bezalternatywności wywołuje apatię i ułatwia rządzenie. Ale w Polsce powstanie "Solidarności" pokazywało, że nie udało się władzom upowszechnić poczucia bezalternatywności w stopniu z ich punktu widzenia wystarczającym.\nJeśli funkcjonariusze aparatu partyjnego, policji politycznej i propagandy mieli chronić i podtrzymywać system władzy, przede wszystkim oni powinni otrzymywać odpowiednie korzyści. Członkowie partii za posłuszeństwo uzyskiwali ochronę i byli wspierani w karierze. Ale mimo korzyści, jakie członkowie PZPR otrzymywali, na początku lat osiemdziesiątych ubyło około miliona członków tej organizacji.\nPodstawowym zakorzenieniem ustroju były jego instytucje, zwłaszcza - o czym można było przekonać się w Polce w stanie wojennym - służby siłowe: policja polityczna i wojsko. Póki władze były gotowe odpowiednio wynagradzać funkcjonariuszy służb siłowych i póki były gotowe do użycia tych służb, póty nie naruszony był podstawowy filar ustroju. Mniej ważne było to, w jakiej proporcji ludzie byli bierni i apatyczni, a w jakiej w ukryciu lub otwarcie odmawiali władzom prawomocności. Z punktu widzenia władz najkorzystniejsze było poparcie ze strony funkcjonariuszy i aparatczyków, następnie - bierność rządzonych, najmniej korzystne było otwarte kwestionowanie prawomocności władz.\nAby uzyskać sprzyjające postawy społeczne, władze stosowały socjotechnikę atomizowania społeczeństwa i krzewienia podejrzliwości. Aparat władzy starał się zapobiegać powstawaniu niezależnych organizacji, a gdy istniały organizacje do pewnego stopnia niezależne, jak Kościoły i organizacje wyznaniowe, władze starały się je rozbić i skorumpować\nKomunizm jako ustrój charakteryzowały wahania, oscylacje, w których cechy charakterystyczne ustroju nasilały się lub słabły. Przeplatały się okresy względnej - jak na komunizm - łagodności, liberalizacji, i odchodzenia od łagodności: odwrotu od liberalizacji, "przykręcania śruby". Rządzący niekiedy bardziej uwzględniali rzeczywistość, pragnienia i cele ludzi, kiedy indziej troszczyli się bardziej o cele ideologiczne. Jak twierdzili, dążyli do "świetlanej przyszłości" - za cenę ofiar i zniszczeń. W okresach liberalizacji pojawiały się zaczątki wolności, wywalczonej, darowanej, tolerowanej. Część tej wolności władze pozostawiały, część odbierały, gdy wycofywały się z liberalizacji. Komunistycznym organizatorom łatwiej było przezwyciężać opór społeczeństwa, kiedy zdecydowani byli stosować środki zróżnicowane, obejmujące prześladowania opozycji i terror. Niekiedy, w okresach złagodzenia polityki, władze ograniczały repertuar stosowanych środków, zmniejszały zakres przymusu i tym samym utrudniały sobie działania.\nEwolucja ustroju komunistycznego na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych pozwala lepiej zrozumieć, na czym polegało jego wcześniejsze panowanie i zakorzenienie. Odchodzenie od komunizmu pozwala zorientować się w tym, jakie właściwości ustroju poprzednio podobnemu odchodzeniu zapobiegały.\nUstrój komunistyczny przestawał istnieć powoli i obecnie mówi się o postkomunizmie, nazywając tak - w znaczeniu chronologicznym - to, co następuje po komunizmie jako ustroju. Słowo "postkomunizm" i zwłaszcza przymiotnik "postkomunistyczny" mają jednak również znaczenie węższe, w którym postkomunistyczne - w sensie ściślejszym - jest nie wszystko to, co następuje po komunizmie, lecz pozostałości i kontynuacje komunizmu. Postkomunistycznymi partiami politycznymi w węższym rozumieniu nie nazywa się wszelkich partii politycznych po komunizmie, ale przekształcone partie komunistyczne. Postkomunizm rozumiany chronologicznie obejmuje to, co jest postkomunizmem jako kontynuacją lub pozostałością.\nWśród pytań zadawanych w związku z okresem postkomunistycznym zapewne dwa są podstawowe: pytanie, co przyczyniło się do upadku komunizmu i jakie są drogi od komunizmu, dokąd prowadzą. Odpowiedzi na obydwa te pytania rzucają światło na poprzednie zakorzenienie komunizmu.\nUpadek komunizmu a zakorzenienie tego ustroju\nPierwsza sprawa, rozważanie przyczyn upadku komunizmu, wymaga przypomnienia długoletniej ewolucji-rewolucji, rozpoczętej po śmierci Stalina. Wspomnienia i przemówienia przywódców komunistycznych w ZSRR, zwłaszcza Nikity Chruszczowa, pierwszego sekretarza partii komunistycznej po Stalinie, świadczą o tym, że po śmierci Stalina współpracownicy dyktatora chcieli uwolnić się od strachu i zyskać bezpieczeństwo osobiste. Przywódcy KPZR mówili wtedy o potrzebie "praworządności" i sprawowania przez partię "kierowniczej roli" wobec policji politycznej. Po śmierci Stalina ograniczono terror. Strach funkcjonariuszy z najwyższych szczebli aparatu władzy przyczynił się do zmian w ZSRR i następnie w innych krajach "obozu radzieckiego". Okazało się, że potrzeby zwiększenia wolności i bezpieczeństwa są silne i rozpowszechnione i że trudno było wprowadzić w krajach komunistycznych kastowe regulacje prawne, oddzielić najwyższą kategorię sprawujących władzę i tylko im udzielić ochrony przed terrorem. Aparat władzy był zhierarchizowany, wielostopniowy, sytuacja najniższych rangą funkcjonariuszy (na przykład strażników więziennych) niewiele różniła się od sytuacji zwykłych ludzi. Trudno było wyodrębnić funkcjonariuszy, którzy byliby chronieni przed bezprawiem, od tych, którym taka ochrona zupełnie by nie przysługiwała.\nW połowie lat pięćdziesiątych, za czasów władzy Chruszczowa, przedstawiciele aparatu rządzącego uzyskali względne bezpieczeństwo, wolność od bezzasadnego aresztowania. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, przy kolejnej liberalizacji, aparat rządzący uzyskiwał nowe wolności: posiadania i gospodarowania. Własność grupową można było przypisywać w komunizmie aparatowi władzy jako całości. Członkowie aparatu władzy w ZSRR i w krajach "obozu radzieckiego" za czasów Gorbaczowa na znaczną skalę uzyskiwali własność i możliwości gospodarowania już nie jako zbiorowość, nie kolektywnie, lecz indywidualnie.\nW latach pięćdziesiątych na zmniejszeniu strachu aparatu władzy zyskali zwykli ludzie. Gdy wprowadzano elementy "praworządności", zmniejszył się w społeczeństwie strach przed bezzasadnym aresztowaniem. Podobnie było w latach osiemdziesiątych, gdy można było korzystać ze zmian prawnych polegających na umożliwieniu i ułatwianiu działalności gospodarczej. Jak ustalili socjologowie, około 50 procent elity gospodarczej w Polsce w roku 1993 stanowili członkowie elity gospodarczej z roku 1988, czyli z końcowego okresu komunizmu  . W innych krajach kontynuacja elit komunistycznych w postkomunizmie była jeszcze wyraźniejsza niż w Polsce. Dążenia rządzących do uzyskania dla siebie praw okazały się korzystne ogólnospołecznie, bo nie tylko oni mogli z przyznawanych praw korzystać. Zjawisko upowszechniania korzyści i uprawnień, znane z połowy lat pięćdziesiątych, wystąpiło także na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, kiedy powstawały nie tylko spółki "nomenklaturowe", nie tylko tworzone przez osoby związane z poprzednim aparatem władzy. Ewolucja komunizmu pokazuje, że dążenia do emancypacji (zwiększenia wolności i bezpieczeństwa) warstw kierowniczych w tym ustroju, choć były korzystne społecznie, przyczyniały się do osłabienia mechanizmów dotychczas podtrzymujących ustrój Przez ograniczenie strachu (bo nie wyeliminowano go całkowicie), ułatwiono działania, które mogły podważyć istotne właściwości ustroju.\nAnalizując złożone wydarzenia w dużej skali historycznej, zakłada się na ogół, że mają więcej niż jedną przyczynę. Wydaje się też rozsądne przyjąć, że wiele było przyczyn upadku komunizmu. Były wśród tych przyczyn dążenia funkcjonariuszy aparatu władzy, ich potrzeby bezpieczeństwa i własności. Komunizm działał w otoczeniu zewnętrznym i kraje komunistyczne różniły się stopniem izolacji. Wydarzenia zewnętrzne wpływały na politykę elit rządzących w ZSRR i w innych krajach komunistycznych, a także na przekonania obywateli, którzy mogli porównywać komunizm z ustrojami zewnętrznymi. Przywódcy ZSRR uwzględniali naciski z zewnątrz (stosowano je w polityce Stanów Zjednoczonych), a także naciski społeczne, w Polsce przybierające postać powtarzających się strajków i demonstracji, następnie wyrażane przez "Solidarność", opozycyjny ruch związkowy, społeczno-polityczny i narodowy. Na rodzaj i kierunek zmian wpływała kultura przekazywana w społeczeństwach komunistycznych, zwłaszcza kultura polityczna, demokratyczna i obywatelska, różniąca kraje, w których mimo trudności przechowywano tradycje, takie jak nawyki gospodarności.\nKomunizm i postkomunizm działały na podglebiu kulturalnym, różnicującym kraje i obszary. Polska, Czechy, Węgry i kraje bałtyckie różniły się pod tym względem od terenów ZSRR, na których komunizm trwał dłużej. W Europie Środkowej i w krajach bałtyckich silniejsze były tradycje wolności obywatelskich, kapitalizmu i demokracji. Tradycje te powodowały, że mniej tam zakorzenił się komunizm. Różnice kulturowe między krajami wychodziły na jaw w okresie komunizmu i wystąpiły w postkomunizmie. Wyraźne są dziś - ale były i przedtem - różnice w tradycjach obywatelskich między na przykład Estonią, Ukrainą i Kazachstanem (wymieniam te kraje w porządku od silniejszych do słabszych tradycji obywatelskich). W Europie Środkowej, zwłaszcza w Polsce, zbiorowe protesty, wystąpienia w skali masowej, od lat pięćdziesiątych kierowano przeciw poczynaniom rządzących i szczególnie dolegliwym właściwościom istniejącego ustroju. Sytuacja w Jugosławii w latach dziewięćdziesiątych pokazała, że republiki tego kraju różniły się tradycjami kultury politycznej, demokratycznej i obywatelskiej. W Słowenii tradycje te były silniejsze, w Serbii i Macedonii - słabsze. Odmienne wyniki wyborów parlamentarnych na Ukrainie wschodniej i zachodniej mówią o związanym z przeszłością zróżnicowaniu tamtejszych regionów: na wschodzie kraju wygrywa partia komunistyczna, na zachodzie popularni są niepodległościowcy z Ludowego Ruchu Ukrainy. Wyniki wyborów w Polsce są również zróżnicowane terytorialnie w sposób wiążący się z historią kraju. Przejście od komunizmu do postkomunizmu pokazało fizjonomie narodów i nawet części narodów (jak w przypadku Ukrainy i Polski). Różnice kultury obywatelskiej i politycznej, wydobyte na jaw w postkomunizmie, wpływały poprzednio na stopień i rodzaj zakorzenienia komunizmu w poszczególnych krajach.\nWśród czynników, które przyczyniły się do upadku komunizmu są próby naprawy tego ustroju, podjęcie reform przez Gorbaczowa, który nie zdecydował się na stosowanie siły w wystarczającym zakresie, by opanować - ujawnione przy podejmowaniu reform - dążenia odśrodkowe, wolnościowe i demokratyczne. Alexis de Tocqueville pisał w "Dawnym ustroju i rewolucji"  , że dla systemów despotycznych najniebezpieczniejsze są reformy, próby naprawienia ustroju przez osłabienie despotyzmu.\nZmiany w kierunku wolności uruchamiają mechanizm, który pobudza te zmiany, bo potrzebę wolności trudno stłumić i żądania kolejnych zmian stają się silniejsze i powszechne. Zwiększenie wolności w systemie despotycznym sprawia, że ludzie chcą jeszcze jej zwiększenia. Dlatego polityka w komunizmie oscylowała: aparat władzy zatrzymywał zmiany liberalizacyjne, zmiany w kierunku wolności, aby, wedle oceny władz, zmiany te nie poszły za daleko i nie zaszkodziły podstawowym zasadom ustrojowym, zwłaszcza decydującej roli władz partyjno-państwowych. Zmiany zatrzymywano, ale później znów następowały. Na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych zwiększające wolność zmiany w ZSRR i w innych krajach komunistycznych uruchomiły zagrażający ustrojowi mechanizm samonapędzający. Władze nie podjęły wtedy zdecydowanych działań, które powstrzymałyby liberalizację.\nOdejście od komunizmu przesądziła rezygnacja rządzących ze stosowania przemocy, brak siłowej interwencji ZSRR w krajach dotychczas przez władze ZSRR nadzorowanych. Po próbie interwencji w krajach bałtyckich w styczniu 1991 roku, władze ZSRR zrezygnowały z interwencji zbrojnych w republikach związkowych, umożliwiając ich niezależność i zmiany ustrojowe (natomiast po rozpadzie ZSRR Rosja interweniowała zbrojnie w regionie kaukaskim: w Czeczenii i w pośrednio w konflikcie ormiańsko-azerbejdżańskim i abchasko-gruzińskim). Historia komunizmu i postkomunizmu pokazuje, że komunizm jako ustrój nie był w stanie przetrwać bez gotowości władz do posługiwania się przemocą w znacznym zakresie. Rezygnacja ze stosowania przemocy zniszczyła ten ustrój. Okazało się, głównym powodem utrzymywania się komunizmu, jego zakorzenieniem, jest stosowanie przemocy lub wiarogodne zagrożenie jej użyciem. Prawa historii, o których pisali marksiści, nie podtrzymywały komunizmu, nie mógł on istnieć bez przemocy wobec przeciwników, stosowanej aktualnie lub wiarogodnej jako groźba. Nasuwa się w związku z tym sformułowanie w rodzaju marksistowskich twierdzeń arytmetycznych (Lenin uważał, że komunizm równa się władza rad plus elektryfikacja). Otóż komunizm minus przemoc równa się zero.\nDrogi od komunizmu i zakorzenienie tego ustroju\nKomunizm jako ustrój był dość wyraźnie określony i względnie jednolity, między innymi dlatego, że władzę w tym ustroju sprawowali ludzie o podobnym treningu, kierujący się podobną ideologią, wychowankowie organizacji komunistycznych, awansujący w tych organizacjach. Postkomunizm jest o wiele mniej określony, jest to raczej rozstaj dróg, między innymi dlatego, że w postkomunizmie szanse działań publicznych mają ludzie o zróżnicowanym przygotowaniu i ujawniają się zróżnicowane tradycje poszczególnych krajów.\nEwolucja postkomunistyczna, dekomunizacja, rozumiana jako ograniczanie ustroju komunistycznego, może iść w kierunku demokracji, ładu prawnego, odbudowy społeczeństwa obywatelskiego i gospodarki rynkowej. Te kierunki zmian i osiągnięcia w tych dziedzinach są widoczne w Polsce, w Czechach, na Węgrzech, w Słowenii i w Estonii, w krajach odchodzących od komunizmu, które Unia Europejska najwcześniej zaprosiła do negocjacji w sprawie członkostwa. Osiągnięcia gospodarcze w tych krajach zachęcały do inwestycji zagranicznych, co z kolei przyczyniało się do rozwoju gospodarczego. Nabierały tam sił zbiorowości zainteresowane w zmianach rynkowych. Rosła liczba przedsiębiorców i pracowników prywatnego sektora gospodarki. Powstawały instytucje charakterystyczne dla demokracji i kapitalizmu. W tych krajach komunizm panował, więc uzyskał jakiegoś rodzaju zakorzenienie, ale nie zniszczył poprzednio wypracowanej kultury obywatelskiej\nJednak nie wszystkie przemiany postkomunistyczne polegały na odbudowie demokracji, ładu prawnego, społeczeństwa obywatelskiego i gospodarki rynkowej. Przemiany postkomunistyczne w Rosji, a w jeszcze większym stopniu w republikach Azji Środkowej, przebiegały w innym tempie i w innych kierunkach niż w Europie Środkowej i w krajach bałtyckich. W Rosji i w Azji Środkowej komunizm zakorzenił się w społeczeństwach pozbawionych lub prawie zupełnie pozbawionych tradycji liberalno-demokratycznych.\nKomunizm nie był koniecznym etapem historii wyznaczonym przez prawa dziejowe mówiące o rozwoju "sił wytwórczych". Zasięg komunizmu miał więcej wspólnego z siłami zbrojnymi ZSRR niż z "siłami wytwórczymi", kształtującymi według marksistów historię. Rozprzestrzenianie się komunizmu wyjaśniają prawidłowości znane przed marksizmem, stwierdzające, że słabszy przegrywa, a silniejszy wygrywa, zwłaszcza, gdy nic go w używaniu siły nie krępuje. Komunizm zapanował w Rosji w wyniku strat i zniszczeń tamtejszego społeczeństwa spowodowanych przez pierwszą wojnę światową i w wyniku zdecydowanych działań bolszewików. W innych krajach na ogół zaprowadzano ten ustrój z pomocą Armii Czerwonej i służb policyjno-wywiadowczych ZSRR, z którymi współpracowali komuniści na miejscu. Trudno też wskazać prawa historii, które gwarantowałyby, że przejście od komunizmu, pozbywanie się tego ustroju nastąpi w podobny sposób, do tego, w jaki zmienia się Polska, Estonia lub Słowenia. Innego rodzaju zmiany zachodziły w Europie Środkowej, w Słowenii i w republikach bałtyckich, a inne w Azji Środkowej, w Rosji, na Białorusi, na Kaukazie i do niedawna w Jugosławii. Zdarzało się, że w krajach postkomunistycznych próbowano wprowadzić demokrację bez pluralizmu, tworzono - jak w Azji Środkowej - "systemy prezydenckie" z niewielką rolą parlamentu, prześladowano dziennikarzy i opozycjonistów. Zmiany własnościowe polegały na przywilejach dla układów nomenklaturowo-mafijnych. Postkomunizm, w przeciwieństwie do komunizmu, nie jest ustrojem o określonych właściwościach. Postkomunizm jest możliwością zmian, które przynoszą różne rezultaty w zależności między innymi od przechowanych tradycji z okresu przedkomunistycznego i od zasięgu opozycji i oporu w komunizmie. W zmianach postkomunistycznych szczególną rolę odgrywa społeczeństwo obywatelskie, jego pozostałości lub zaczątki, zakres, w jakim przetrwały i powstają organizacje niezależne od władzy.\nPaństwo może pomagać lub przeszkadzać społeczeństwu obywatelskiemu. W dojrzałych demokracjach na Zachodzie nie przeciwstawia się na ogół społeczeństwa obywatelskiego państwu, jak to robiono w krajach komunistycznych, gdy z trudem próbowano odbudować społeczeństwo obywatelskie w opozycji do komunistycznego państwa. W krajach o dłuższej tradycji demokratycznej widzi się w państwie kontynuację, przedłużenie społeczeństwa obywatelskiego i uważa się, że instytucje państwowe powinny dawać społeczeństwu obywatelskiemu ochronę. Państwo w postkomunizmie może odgrywać rolę w kształtowaniu społeczeństwa obywatelskiego, w rozwijaniu niezależności od państwa. Jest to paradoksalne, bo państwo ma wtedy samo siebie ograniczać i decentralizować. Próby ograniczenia państwa wywołują opór niektórych grup, na przykład polityków i urzędników zainteresowanych w zachowaniu uprawnień państwa i w stosowaniu praktyk licencyjnych, w uzależnianiu działań obywateli od zezwolenia władz. Ograniczanie centralizmu na rzecz społeczeństwa obywatelskiego jest możliwe, ale nie jest to możliwość jedyna. Po komunistycznym totalitaryzmie może przyjść dyktatura jednostki lub oligarchia, łączona w różnych proporcjach z anarchią - bezładem społecznym. Refleksja porównawcza pokazuje, że spośród dróg wychodzenia z komunizmu nie wszystkie są jednakowo atrakcyjne.\nZakorzenienie władzy komunistycznej w społeczeństwie omówiono tu w powiązaniu z wiedzą na temat komunizmu jako ustroju. Wskazano cechy tego ustroju sprzyjające jego stabilności i cechy podważające stabilność ustroju. Ewolucja ustroju, a zwłaszcza porzucanie komunizmu, dostarcza również wiedzy na temat czynników sprzyjających stabilizacji i destabilizacji systemu władzy komunistycznej.\n Por. Jakub Karpiński, Ustrój komunistyczny w Polsce, Aneks, Londyn 1985.\n Carl J. Friedrich, Zbigniew K. Brzezinski, Totalitarian Dictatorship and Autocracy, Harvard University Press, Cambridge, Massachusetts 1956.\n Hanna Świda-Ziemba, Mechanizmy zniewalania społeczeństwa - refleksje u schyłku formacji, Uniwersytet Warszawski, Instytut Stosowanych Nauk Społecznych, Warszawa 1990, rozdział: "System totalitarny", s. 59. W wydaniu zmienionym: H. Świda-Ziemba, Człowiek wewnętrznie zniewolony, Instytut Stosowanych Nauk Społecznych, Warszawa 1997, s. 57.\n Ivan Szelenyi, Don Treiman, Edmund Wnuk-Lipiński (red.), Elity w Polsce, w Rosji i na Węgrzech. Wymiana czy reprodukcja?, Instytut Studiów Politycznych PAN 1995, s. 78.\n Alexis de Tocqueville, L'ancien régime et la révolution, I wyd. 1856, skrócone wydanie polskie, Warszawa 1970.\nStrona wygenerowana w czasie 0,071864 sekund(y)


Kod rabatowy In360 pozwala na uzyskanie 10% zniżki na trzeci produkt przy zakupie trzech produktów. Dodaj do koszyka trzy produkty i zyskaj 10% rabatu na najtańszy z nich!\nJak korzystać z oferty "Kod rabatowy In360 - trzeci produkt 10% taniej"?\nNajnowsza oferta Kod rabatowy In360 - trzeci produkt 10% taniej według stanu na November 2021. Jeżeli zastanawiasz się gdzie w chwili obecnej można znależć działający kod promocyjny dotyczący oferty Kod rabatowy In360 - trzeci produkt 10% taniej to świetnie trafiłeś. Na tej stronie internetowej gromadzimy informacje o aktualnych kod rabatowych, zniżkach, promocjach oraz kuponach promocyjnych, z których można skorzystać w miesiącu November 2021 przy realizacji swoich zakupów. Jak oszczędzać na zakupach w czasie miesiąca November 2021 wykorzystując do tego kody rabatowe oraz kody promocyjne takie jak ten prezenetowany tutaj w związkuz ofertą Kod rabatowy In360 - trzeci produkt 10% taniej.\nZobacz wszystkie kody in360.pl


Zdradzeni - Edyta Żemła - ebook + książka - Legimi online\nTa ksiażka pokazuje, jak to jest gdy politycy biorą się za coś o czym nie mają pojęcia\nCopyright © Edyta Żemła, Czerwone i Czarne\nTo był pochmurny, listopadowy wieczór 2007 roku. Siedziałam przy swoim biurku w dużym newsroomie „Rzeczpospolitej” i patrzyłam na trzy płaskie monitory, podwieszone pod sufitem. Wszystkie stacje telewizyjne pokazywały właśnie, jak uzbrojeni po zęby żandarmi w kominiarkach na twarzach wprowadzają do budynku prokuratury wojskowej w Poznaniu siedmiu polskich żołnierzy. Żołnierze wyglądali żałośnie. Skuci. Na głowy zarzucono im jakieś bure kurtki.\nNa czerwonych i żółtych paskach wszystkich telewizyjnych programów informacyjnych wyświetlano informacje, że polscy żołnierze z 18 Batalionu Powietrznodesantowego z Bielska-Białej zostali oskarżeni o zbrodnię wojenną i ludobójstwo dokonane na bezbronnej ludności cywilnej w Afganistanie. „Edyta, co jest grane?” – zapytał mnie szef działu krajowego gazety, w której pracowałam. Od lat pisałam o wojsku. Byłam nieźle zorientowana, ale o zatrzymaniu i o tym, co zdarzyło się w Afganistanie, nie wiedziałam nic. „Jak to nie wiesz? A kto ma wiedzieć” – dostałam burę od szefa. Słusznie zresztą. Zaczęłam więc drążyć, pytać, sprawdzać.\nSprawa Nangar Khel rozkręcała się jak śnieżna kula. Codziennie w mediach pojawiały się przecieki, newsy, wywiady. Sama napisałam sporo tekstów. Miałam jednak wrażenie, że poruszam się po omacku. Wobec polskich żołnierzy wytoczono najcięższe działa. Jeszcze nikt w Polsce nie został oskarżony o zbrodnię wojenną.\nFakty były takie: na skutek ostrzału moździerzowego w afgańskiej osadzie w pobliżu Nangar Khel zginęło sześć osób. Trzy kobiety zostały ranne. Prokuratura uznała, że polscy żołnierze pojechali tam po to, żeby zabić, że działali z premedytacją. Koledzy z mediów dostawali sporo nieoficjalnych przecieków z prokuratury. Publikowali reportaże epatujące obrazkami zmasakrowanych ciał afgańskich kobiet i dzieci. Pisali, że w toaletach w afgańskiej bazie, w której służyli oskarżeni żołnierze, pojawiły się napisy „mordercy dzieci”, że nosili emblematy z trupimi czaszkami na rękawach mundurów. Że mieli problemy z prawem i dyscypliną, jeszcze zanim wyruszyli do Afganistanu.\nMnie akurat ten strumień przecieków ze służb specjalnych i prokuratury wojskowej omijał. Dokopywałam się jednak do innych informacji. O braku rozpoznania i danych wywiadowczych na misji, o brakach w sprzęcie i wyposażeniu, o konflikcie Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dowódcami wojskowymi.\nNigdy jednak nie odważyłabym się napisać tej książki, gdybym jesienią 2011 roku nie wyjechała do Afganistanu. Na własne oczy zobaczyłam wysiłek polskich żołnierzy, realia wojny partyzanckiej, którą prowadzą tam z nieuchwytnymi jak duchy talibami.\nByłam w bazach ogniowych takich jak Ariana czy Worrior. Ta ostatnia miała też nieprzypadkowy przydomek bazy rakietowej. Prawie codziennie słyszałam komendę in coming, która oznaczała, że niezależnie od tego, gdzie byłam, co robiłam, natychmiast muszę biec do betonowego schronu, bo właśnie talibowie zaczynają ostrzał. Wiele dni spędziłam z żołnierzami na patrolach. Kiedy jeździliśmy po afgańskich bezdrożach, nie raz zdarzały się ostrzały czy wybuchy min pułapek. Widziałam, jak do bazy przywożą rannych chłopaków.\nWróciłam do domu w połowie grudnia 2011 roku. Jeszcze nie przywykłam do warszawskiej, bezpiecznej rzeczywistości, gdy media podały dramatyczne informacje. W Afganistanie zginęło pięciu polskich żołnierzy. To byli moi przyjaciele: szeregowy Krystian Banach, starszy kapral Piotr Ciesielski, starszy szeregowy Łukasz Krawiec, starszy szeregowy Marcin Szczurowski i starszy szeregowy Marek Tomala. Ci odważni żołnierze przez wiele dni ubezpieczali mnie, pilnowali jak oka w głowie, gdy jeździliśmy w patrolach. Pomyślałam, że gdyby transport lotniczy spóźnił się o kilka dni, co w Afganistanie zdarzało się często, byłabym z nimi w patrolu, w którym zginęli…\nW Polsce proces w sprawie Nangar Khel toczył się nadal, choć już nie skupiał takiej uwagi mediów i opinii publicznej jak na początku. Zwykli Polacy stanęli murem za oskarżonymi żołnierzami. Powstawały filmy, piosenki, nawet spektakl teatralny o sprawie Nangar Khel. Powoli też stawało się jasne, że ostrzał afgańskiej wioski to był tragiczny w skutkach wypadek, a całą sprawę przeciwko polskim żołnierzom nakręcili politycy, służby specjalne i nadgorliwi prokuratorzy. Po powrocie z Afganistanu wiedziałam już, że „siódemkę z Nangar Khel” wrzucono na pożarcie politycznej machiny po to, by ukryć własną niekompetencję i błędy.\nOskarżonych żołnierzy poznałam, gdy opuścili areszt. Pomimo koszmaru, jaki im zgotowano, zachowali pogodę, hart ducha i wiarę w sprawiedliwość. Nie użalali się nad sobą. Chcieli tylko, żeby ludzie dowiedzieli się, przez co przeszli, żeby dowiedzieli się prawdy. Poznałam ich rodziny. To skromni, porządni ludzie. Widziałam ich ból i poczucie niesprawiedliwości. Poświęcili wszystko, co mieli, a mieli niewiele, by ratować swoich synów.\nProces trwał prawie dziesięć lat. A w mojej głowie zaczął kiełkować pomysł napisania książki o sprawie Nangar Khel. Czułam, że w gazetach nie zrobiono tego jak należy. Gdy zapytałam ich, co o tym sądzą, nie od razu się zgodzili. Proces odcisnął na nich głębokie piętno. Chcieli już mieć to za sobą. Poprosili jednak o czas do namysłu. Po kilku dniach oddzwonił chorąży Andrzej Osiecki: „Dobrze, napisz. Pomożemy ci, mamy tylko jeden warunek”. „Jaki?” – zapytałam. „Nie rób z nas bohaterów, nie wybielaj nas. Napisz prawdę”.\nNie wszyscy żołnierze oskarżeni w tym procesie chcieli rozmawiać. Jednym z nich jest major Olo, dowódca bazy. Nigdy nie zgodził się na upublicznienie swojego wizerunku i podanie danych. Jego relacje odtwarzam z zeznań złożonych w prokuraturze i sądzie. Dwaj szeregowi też chcą pozostać w cieniu. Dlatego w książce oni również występują pod pseudonimami: Bokser i Dżej Dżej. Zmieniłam też część nazwisk świadków, zwykłych żołnierzy, którzy zupełnie przypadkiem zostali wplątani w tę sprawę. Natomiast nazwiska osób publicznych: polityków, funkcjonariuszy państwowych czy dowódców pozostały niezmienione. Tak jak i czwórki oskarżonych: porucznika Łukasza Bywalca, chorążego Andrzeja Osieckiego, sierżanta Tomasza Borysiewicza i starszego szeregowego Damiana Ligockiego. Zgodzili się opowiedzieć ze szczegółami o tym, co zdarzyło się w upalny dzień w samym środku sierpnia 2007 roku w Afganistanie.\nPraca nad książką trwała rok. Długie miesiące spędziłam na czytaniu akt sprawy Nangar Khel, na rozmowach z żołnierzami, adwokatami, prokuratorami, ludźmi ze służb specjalnych i politykami. Na weryfikowaniu informacji. Z tego wszystkiego układałam przebieg zdarzeń jak puzzle. Książka jest już poskładanym obrazem tych wszystkich klocków. Co przedstawia ten obraz? Ogromną niekompetencję polityków i wojskowych służb specjalnych.\n„Siódemka z Nangar Khel” to nie są ułożeni, grzeczni chłopcy. Ale słowa przysięgi wojskowej traktują z ogromną powagą. Jestem przekonana, że gdyby Ojczyzna była w potrzebie, staną, by jej bronić.\n12–13 listopada 2007\nPorucznik Łukasz Bywalec miał jeszcze do zrobienia kilka badań wymaganych przez wojsko po powrocie z misji. Wieczorem wyszedł z domu swoich rodziców w Krakowie i ruszył w drogę. Chciał przenocować u kumpla, który mieszkał pod Bielskiem.\nNie wiedział, że od Krakowa ciągnie za sobą „ogon”. Jechał za nim nieoznakowany samochód z tajniakami z żandarmerii. Czaili się w mroku, gdy Łukasz zupełnie nieświadomy tego, co niebawem nastąpi, zapukał do drzwi. Z kumplem przywitali się ciepło. Obaj niedawno wrócili z Afganistanu. Porucznik został zaproszony na kolację, szybko jednak położył się spać. Długo nie mógł zasnąć. Męczyły go złe przeczucia. Pomyślał, że pewnie jeszcze się nie zaaklimatyzował w Polsce. W końcu zmorzył go sen.\nW tym czasie żandarmi założyli już posterunki obserwacyjne wokół domu. Prowadzili rozpoznanie obiektu. Musieli wiedzieć, ile osób znajduje się w środku, kim są, jak się zachowują.\n– Od strony czarnej drzwi zamknięte. Budynek parterowy. W środku sześć osób – przekazał obserwator do dowódcy grupy szturmowej.\nKilka minut przed szóstą ojciec kolegi, u którego zatrzymał się Łukasz, wyszedł na spacer z psem. Wtedy wkroczyli żandarmi. Zatrzymali go. Kazali wrócić do domu, otworzyć drzwi i być cicho.\nŁukasza obudził hałas. Zanim zdążył się zorientować, o co chodzi, już w pokoju było kilku żandarmów. Mierzyli do niego z odbezpieczonych MP5. Byli ubrani na bojowo w czarne kombinezony. Na twarzach kominiarki i gogle. Łukasz pomyślał, że nadal śni koszmar. Obudził się jednak na dobre, gdy rzucili go na podłogę i skuli. Kazali wstać i zaprowadzili do dużego pokoju. Cała rodzina była już na nogach. Półprzytomni, zdezorientowani pytali, o co chodzi. Żandarm z grupy dochodzeniowo-śledczej powiedział, żeby się uspokoili.\n– Prowadzimy czynności śledcze i na razie musicie państwo tu zostać – zakomunikował.\nŁukasz myślał, że się spali ze wstydu. Nigdy nie odwiedziłby kolegi, gdyby wiedział, na co naraża tych miłych, gościnnych ludzi. W tym czasie trwały czynności. Minuty wlekły się jak godziny. Około siódmej rano starszy pan, dziadek kolegi Łukasza, powiedział, że ma chore nerki i musi pojechać do szpitala na dializę.\n– Teraz nie może pan opuścić domu – rzucił żandarm.\n– Dializy też nie mogę opuścić, proszę pana – powiedział spokojnie dziadek.\n– Co panowie wyprawiają? Czy my jesteśmy aresztowani? – zapytała, już porządnie zdenerwowana, pani domu. – Przecież dziadek bez dializ może umrzeć. Czy wy tego naprawdę nie rozumiecie? Gdzie wasza przyzwoitość! – kobieta ledwo powstrzymywała krzyk.\nŁukasz podpisał jakieś papiery. Był jednak tak zdenerwowany, że nie wiedział, co podpisuje. Po kilku godzinach, skutego, z głową przy ziemi, żandarmi wyprowadzili go z domu. Wsadzili do więziennej półciężarówki, przypięli kajdanami nogi do podłogi i ruszyli w stronę aresztu śledczego w Poznaniu.\nW tym samym czasie, również o szóstej rano, inna grupa żandarmów zapukała do krakowskiego mieszkania rodziców porucznika. Ojciec Łukasza, pułkownik Władysław Bywalec, otworzył drzwi i oniemiał. Stali przed nim zamaskowani i uzbrojeni ludzie. Kazali mu wejść do środka i czekać. W tym czasie obudziła się jego żona.\n– Włodek, co się tutaj dzieje? Kim są ci ludzie? – pytała przerażona.\n– Nie wiem, naprawdę nie wiem – odparł pułkownik.\n– Musimy przeszukać państwa mieszkanie. Oto nakaz. – Żandarm pokazał papier podpisany przez prokuratora.\n– Muszę zadzwonić – powiedział pułkownik i zaczął szukać telefonu.\n– Nigdzie pan nie zadzwoni. – Żandarm zagrodził mu drogę. – To wykluczone.\nRodzice porucznika byli przerażeni. Bezradnie patrzyli, jak żandarmi przeszukują ich mieszkanie. Jak przetrząsają ich sypialnię, przeglądają rzeczy osobiste, pamiątki. Pierwszy telefon pozwolono im wykonać dopiero w południe. Pan Władysław nie mógł nawet poinformować pracodawcy, że dziś nie przyjdzie do pracy.\nNie wiedzieli też, co się dzieje z ich synem. Nikt nie chciał im udzielić żadnych informacji. Po kilku godzinach żandarmi wyszli, wynosząc z mieszkania komputery, aparaty fotograficzne, dyskietki. Zabrali papiery, w tym dokumenty bankowe, wspólne zdjęcia i pamiątki rodzinne. Do dziś nie wiadomo, po co zarekwirowano w domach żołnierzy rzeczy, które ze sprawą Nangar Khel nie miały nic wspólnego.\nPaństwo Bywalcowie byli już tak zdenerwowani, że trzeba było wezwać karetkę. Mama Łukasza dostała leki uspokajające, a pan Władysław trafił do szpitala.\nPo piątej rano w mieszkaniu sierżanta Tomasza Borysiewicza zadzwonił telefon. Odebrał zaspany.\n– Czy ten czarny samochód stojący w alejce należy do pana? – zapytał jakiś męski głos w słuchawce.\n– Tak. A co jest grane?\n– Chyba coś jest nie tak. Z samochodu unosi się dym.\nNiedawno kupił nowe auto. Gdy usłyszał, że coś się w nim dymi, przestraszył się nie na żarty. Ubrał się w pośpiechu i wybiegł na ulicę. Tuż za progiem został rzucony na ziemię. Ręce skuli mu na plecach. Potem żandarmeria zaprowadziła go do land rovera. Posadzili go z tyłu i przykuli nogi do podłogi. W tym czasie inna ekipa ruszyła do domu. Żandarmi zaczęli przeszukiwać mieszkanie. Wtedy obudził się synek Borysa. Jeden z żandarmów wycelował w niego MP5. Żandarm stał tak chwilę z odbezpieczoną bronią wycelowaną w dziecko.\n– Ej, przestań. Pogięło cię? – rzucił w końcu jakiś przytomniejszy człowiek z grupy szturmowej. – Nie celuj, kurwa, do dziecka.\nŻandarm opuścił powoli broń. W końcu odwrócił się w inną stronę. Chłopczyk zaczął płakać. Żona Borysa szybko zabrała go do innego pokoju i próbowała uspokajać.\nCelowanie z odbezpieczonej broni w stronę bezbronnej osoby poniżej siódmego roku życia jest ciężkim przestępstwem. Wie o tym każdy żołnierz. Potem prokuratura będzie tłumaczyć, że dzieci nie widziały akcji, bo zostały odizolowane. Nie jest to prawda. Dzieci wszystkich zatrzymanych żołnierzy stały się mimowolnymi świadkami tego straszliwego spektaklu.\nTrwało przeszukanie. Żandarmi zaglądali do komód, szaf, szuflad. Wyrzucali na podłogę bieliznę, ubrania, papiery. Przetrząsnęli nawet pokój dziecinny. Grzebali w śpioszkach, ubrankach, zabawkach. Mieli znaleźć tam arsenały z bronią i amunicją. Znaleźli dwa noże szturmowe, scyzoryk i kilka sztuk pustych plastikowych magazynków, które można kupić w sklepie z militariami. Ot, cały arsenał.\nWyszli jednak obładowani. Wynieśli komputery, aparaty, dokumenty, pamiątki, albumy ze zdjęciami rodzinnymi.\nPo przeszukaniu domu jeden z żandarmów przyszedł z papierami do Borysa.\n– Podpisz to – warknął.\n– Nie mogę – odparł poturbowany, przykuty do podłogi Borys.\n– Jak to, kurwa, nie możesz. Podpisuj.\n– Skuty jestem. Nie widzisz?\n– Dobra, rozkuć go.\nBorys podpisał dokumenty. W ostatniej chwili zdążył dać sygnał żonie, żeby zadzwoniła do Osy i uprzedziła go o tym, co się dzieje. Ruszyli.\nNigdy w historii Polski po żadnego, nawet najgroźniejszego bandytę nie wysłano tak wielkich sił jak po sierżanta Tomasza Borysiewicza. Pojechało po niego 67 żandarmów w 17 samochodach. Czterech snajperów z Oddziału Specjalnego Żandarmerii Wojskowej z Mińska Mazowieckiego posadzono na dachach budynków sąsiadujących z domem Borysa. Osiedle wojskowe w Bielsku-Białej, nazywane „trepen strasse”, zostało obstawione żandarmami tak ciasno, jakby szykowali się do szturmu na wszystkie bloki mieszkalne. Ludzie patrzyli z okien. Byli przerażeni. „Ćwiczenia, wojna? Co jest grane” – pytali. Żołnierze przywykli do różnych dziwnych sytuacji, ich rodzinny też z czasem się na to uodporniły, ale czegoś takiego na tym spokojnym, dobrze utrzymanym osiedlu jeszcze nie widziano.\n– Wiedziałem, że przyjadą – opowiada Osa. – Zadzwoniła do mnie żona Borysa. Wstałem, ubrałem się i tak położyłem z powrotem do łóżka. Nie zasnąłem. Po półgodzinie usłyszałem, jak wchodzą po schodach. Zaczęło się walenie. Powiedziałem żonie: „Podejdź do drzwi, ale nie otwieraj. Otwórz, jak ci powiem, i się odsuń”. Chwilę czekaliśmy. W końcu powiedziałem: „Teraz”. Marta otworzyła, odsunęła się, a ja się położyłem na podłodze, żeby dać im do zrozumienia, że nie będę stawiał oporu.\nNie chciał, by do jego mieszkania wchodzili razem z drzwiami. Tym bardziej że w pokoju obok spała jego malutka córeczka.\nWeszli. Osa czekał na rozwój wypadków. Uważnie przyglądał się temu, co robią żandarmi.\n– Kręcą się, zaczynają przeszukanie. Mówię im: „Chłopy, może trochę ciszej, bo córka jeszcze śpi”. A jeden z nich pyta: „Jaka córka?” – „No w drugim pokoju jest córka” – mówię. Spojrzeli na siebie zdziwieni. Nawet nie wiedzieli, że mam dziecko. Tak byli przygotowani. Córeczka się jednak obudziła. Przez chwilę patrzyła przerażona. Szybko zareagowała jej mama i zabrała dziecko do innego pokoju.\nOsa znał zasady przeszukania i zatrzymywania. Widział, że żandarmi są zdenerwowani, że popełniają szkolne błędy.\n– Zaczęli przeglądać płyty z filmami. Potem poprosili o wyciągi bankowe. Pytam ich, po co. Co moje konto bankowe ma wspólnego z incydentem w Nangar Khel? Zabrali komputer, obok leżał twardy dysk. Tak przeszukiwali, że dysku nie znaleźli. Miałem dwa telefony. Jeden zabezpieczyli, a potem okazało się, że jeszcze przez trzy miesiące podsłuchiwali ten drugi telefon. – Osa nie kryje pogardy.\nSkutego wyprowadzili z mieszkania. Całe osiedle wojskowe było już na nogach. Chorąży czuł, że do więziennej półciężarówki odprowadzają go dziesiątki par oczu schowanych za firankami w oknach sąsiednich mieszkań.\nInny ze szturmanów wspomina, że gdy o świcie otworzył drzwi swojego mieszkania, natychmiast został skuty i rzucony na podłogę w pokoju. Żandarmi zaczęli przeszukiwać wszystkie kąty. W tym czasie obudził się kilkuletni synek żołnierza. Jeszcze zaspany zobaczył leżącego na podłodze tatę. Nie płakał, sparaliżował go strach. Jego tata skuty i unieruchomiony dostrzegł to kątem oka.\n– To tylko ćwiczenia, synku. Nie bój się, ci panowie to moi koledzy z wojska. Nie zrobią mi krzywdy – mówił spokojnym, ciepłym głosem, by uspokoić dziecko.\nChłopczyk nie uwierzył. Jego mama szybko ubrała synka i kilka minut po szóstej oboje, dygocąc ze zdenerwowania, wyszli do przedszkola. Na dwie godziny przed jego otwarciem…\nZatrzymanie żołnierzy miało odpowiednią oprawę medialną. Ojciec Borysa, który mieszka w niewielkiej mazurskiej wsi, o zatrzymaniu syna dowiedział się od dziennikarzy. Jakimś cudem 13 listopada dotarli tam, choć wioska jest położona na zupełnym odludziu.\n– Było koło południa. Akurat żona zaszła do sklepu i zaczepił ją jakiś redaktor z Faktów TVN. Pyta: „Wie pani może, gdzie tu państwo Borysiewicz mieszkają?”. Żona zdziwiona zapytała, o co chodzi. Wtedy dowiedzieliśmy się, że zatrzymali syna – opowiada ojciec Borysa.\nTakże generał Waldemar Skrzypczak o zatrzymaniu swoich żołnierzy dowiedział się od dziennikarza.\n– Rano pod mój dom przyjechał Konrad Piasecki. Mówi: „Panie generale, żandarmeria zatrzymała żołnierzy, którzy wrócili z Afganistanu”. Nic o tym nie wiedziałem. Nikt nas nie poinformował. Pojechałem do MON na Klonową. Chciałem oficjalnie zaprotestować u ministra obrony. Ale Aleksander Szczygło nie chciał ze mną rozmawiać. Rzucił tylko: „Tego tematu nie będziemy rozwijać i proszę, aby pan, panie generale, tego nie komentował”. Po raz pierwszy zachował się w stosunku do mnie zimno – wspomina generał.\nTen poranek był koszmarem jeszcze dla wielu innych żołnierskich rodzin w Polsce. Użyto przeciwko nim tak wielkich sił, jakich nigdy nie skierowano przeciwko żadnej grupie przestępczej czy terrorystycznej. To, w jaki sposób żandarmeria potraktowała żołnierzy, nie można nazwać inaczej niż nadużyciem siły. Zhańbiono też mundur i honor żołnierski. Co zresztą zauważył Sąd Najwyższy, orzekając w 2011 roku wyrok uwalniający szturmanów od zarzutu zbrodni wojennej.


WARNOŁĘKA, 650 000 zł\nPolecam bardzo ładny dom mieszkalny o powierzchni całkowitej 140 m2 i powierzchni użytkowej 110,8 m2 z domem gościnnym wraz z garażem o powierzchni użytkowej 71,1 m2 w Warnołęce w okolicy Nowego Warpna.Dom może pełnić funkcję domu rekreacyjnego . Nieruchomość znajduje się w linii prostej, około 300 m od plaży Zalewu Szczecińskiego, na działce o powierzchni 1700m2. Główny budynek składa się z 3 pokoi o powierzchni odpowiednio 40 m2, 14 m2, 24 m2, kuchni, łazienki z WC, hallu i tarasu. Pomieszczenia w budynku są przestronne i jasne. Z przedpokoju prowadzą rozkładane schody na poddasze. Przestrzeń ta nadaje się do adaptacji. Obok tego budynku wybudowano drugi, w którym znajduje się salon i hall, aneks kuchenny oraz przestronna łazienka z WC. Z tyłu domu gościnnego jest pomieszczenie gospodarcze. Przed domem znajduje się altana letnia z miejscem do wypoczynku na świeżym powietrzu. Budynki wybudowane zostały w 2003 r. w nowoczesnej technologii (keramzyt), ocieplone, pokryte dachówką cementową. Na podłogach: terakota i deski; ściany: gładź, panele i glazura; sufity ozdobione drewnianymi belkami, okna PCV. Podwórko i otoczenie od frontu utwardzone (parking), a częściowo przeznaczone na część wypoczynkowo -rekreacyjną z zagospodarowanym w zieleni ogrodem. Teren przestronny, starannie utrzymany i w całości ogrodzony. Droga z kostki brukowej. Nieruchomość idealnie nadaje się do wykorzystania jako duży dom rekreacyjny lub gospodarstwo agroturystyczne. Jest i był wykorzystywany do całorocznego zamieszkania. Dojazd ze Szczecina w kierunku na Nowe Warpno nową drogą przez las ok. 30 minut. POZNAJ MOC MULTIKORZYŚCI: *10% rabatu na wszystkie produkty w LEROY MERLIN oraz projekt kuchni i łazienki gratis *10% rabatu w Hiper Stolarka *voucher na projekt domu w Superdom *oferta specjalna w Gaspol Kupuj taniej dzięki MULTI NIERUCHOMOŚCI!\nDo sprzedania udział w nieruchomości stanowiącej działkę o obszarze 900 m2 zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 130 m2. Przedmiotem sprzedaży jest połowa tej nieruchomości, czyli 450 m2 działki wraz z mieszkaniem o powierzchni użytkowej około 65 m2. Na parterze znajdują się: wiatrołap, kuchnia, łazienka z wc i dwa pokoje (jeden pokój i kuchnia przejściowe), na poddaszu znajduje się jeden pokój i strych. Ściany tynkowane i pomalowane, na podłogach w pokojach wykładzina pcv, w kuchni i łazience terakota. Na parterze okna wymienione na PCV, na poddaszu okno drewniane. Dom wybudowany w 1977 roku, dach pokryty dachówką cementową. Ogrzewanie z pieca na opał stały. Ciepła woda w sezonie zimowym z bojlera podłączonego do pieca, w sezonie letnim z bojlera elektrycznego. Woda z wodociągu miejskiego, ścieki odprowadzane do szamba ekologicznego. Zapraszam na prezentacje. Powyższy opis ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty w rozumieniu przepisów Kodeksu Cywilnego oraz innych właściwych przepisów prawnych. Informacje umieszczone w ofertach przekazywane są przez właścicieli nieruchomości i mogą ulegać zmianom. TYLKO U NAS NIE PŁACISZ TAKSY NOTARIALNEJ !!! więcej szczegółów na www.multinieruchomosci.pl POZNAJ MOC MULTIKORZYŚCI: *10% rabatu na wszystkie produkty w LEROY MERLIN oraz projekt kuchni i łazienki gratis *10% rabatu w Hiper Stolarka *voucher na projekt domu w Superdom *oferta specjalna w Gaspol Kupuj taniej dzięki MULTI NIERUCHOMOŚCI!


ciucholand z klasą w waszym mieście .tani ciuch :) - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\nciucholand z klasą w waszym mieście .tani ciuch :) - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » WIZAŻ - STUDIO MODY I WIZAŻU » ciucholand z klasą w waszym mieście .tani ciuch :)\n1 Temat przez plastikowe.niebo 2009-03-17 12:34:14\nTemat: ciucholand z klasą w waszym mieście .tani ciuch :)\nRozpoczynam nowy wątek , ponieważ jestem ciekawa co sądzicie o ciucholandach . Ja wybrałam się ostatnio na zakupy i trafił na jeden z takich sklepów w moim miescie i byłam mile zaskoczona wysokim poziomem odiezy.Jeżeli macie chwilę i ochotę podzielić się informacjami odnośnie tańszych i fajnych ciuchów z dziewczynami , proszę o odpowiedz .\n2 Odpowiedź przez sanyskaj 2009-03-17 13:04:52\nOdp: ciucholand z klasą w waszym mieście .tani ciuch :)\nkiedyś często wyszukiwałam sobie ciekawe ciuszki w ciucholandach, ale na dzień dzisiejszy kupowanie w takich sklepach mija się dla mnie z celem, ja akurat dzięki pracy jaką wykonuję mam zazwyczaj jakieś 70, 50% zniżek w wielu sklepach, więc nie mam już potrzeby chodzić do lumpków, ale nie o tym chciałam..... przez to,że w sklepach można natknąć się teraz na świetne wyprzedaż, gdzie spodnie można kupić za 30 zł, bluzki i topy też są bardzo tanie, ja osobiście nie widzę potrzeby kupowania czegoś noszonego za tę samą cenę co nowy towar. Lumpki miały swoje 5 min w czasach kiedy było niewiele centrów handlowych i wszystko było okrutnie drogie, teraz jest inaczej i ja osobiście te sklepy omijam\n3 Odpowiedź przez plastikowe.niebo 2009-03-17 13:22:45\nCZeść ! Dziękuję za odpowiedz.\nJa uważam podobnie , ale po 4 godzinnej podrózy po centrach handlowych straciłam nadzieję ze kupię coś "fajnego " za nie duże pieniądze i trafiłam do Wzorcowni w gdańsku . Markowe angielskie marki takie jak top shop , river island , new look .... za na prawdę nei duże pieniądze . kupuję tak od pół roku i nie odwiedzam już centrum handlowe . zaoszczedziłam już na swoj ukochany samochodzić . Wciąż mam cos nowego i bardzo orginalnego a stać mnie na duzo duzo więcej .Pozdrawiam\n4 Odpowiedź przez Selena 2009-03-17 16:48:35\nCiucholandy czasem są pełne modnych,dobrych jakościowo ubrań.Trzeba tylko umieć znaleźć odpowiedni i umieć poszperać w nim...\n5 Odpowiedź przez LANDA 2009-03-17 19:40:28\nMam takie samo zdanie jak ty Selena. Można tam znaleźć fajne rzeczy z nie duże pieniądze.\n6 Odpowiedź przez Noelle 2009-03-17 19:52:32\nprzede wszystkim tam się nic nie powtarza i nie chodzisz w tym co setki innych dziewczyn!! ciuszki z lumpka są unikatowe i do tego tanie\n7 Odpowiedź przez paulinaw6 2009-03-18 10:40:53\nPaulina jestem. Mieszkam w Poznaniu. Są tu fajne ciucholandy. Jeden jest na Św. Marcinie( jeden po schodach w dół, a drugi piętro wyżej) Są fajne ciuchy, tylko trzeba dobrze szukać:)\nostatnio znalazłam tam 2 topy i dwie spódniczki:) Jest tanio:) Polecam.:)\n8 Odpowiedź przez Verissimo 2009-03-18 12:03:02\nA ja ubieram się praktyczne tylko w ciucholandach stało się to dla mnie pewnego rodzaju hobby za 50 zł wychodzę z dwiema pełnymi po brzegi siatami i nie mówię tu o jakiś zwykłych ciuchach mam hopla na punkcie np. futerek (mam 3 z ciuchów piękne kurteczki każda za 20zł) dwa markowe płaszczyki w tym też jeden z futerka a o satynowych kompletach czy bluzeczkach na imprezy nie wspomnę każda od 5 do 12zł.\n9 Odpowiedź przez Nysza 2009-03-19 10:19:01\nfenix a gdzie kupujesz te cuda ??? .. \_..\nja również lubię zaglądać od czasu do czasu zawsze coś można ciekawego upolować , przerobić i ma się ciekawy oryginalny ciuszek za małą kasę , dzięki temu stać mnie na fajniejsze buty czy torebkę\n10 Odpowiedź przez Verissimo 2009-03-19 11:43:03\nBochnia albo Kraków\n11 Odpowiedź przez Nysza 2009-03-19 12:07:00\nkurczaczek ... czyli w Niepołomicach nic wartego uwagi ... oj będę się musiała udać do tej Bochni - dzięki fenix i pozdrawiam\n12 Odpowiedź przez wczesajka 2009-03-20 20:04:50\njak tak samo -uwielbiam takei sklepy.\nmoj M nazywa mnie zawodową szmaciarą.\nmam kilka punktow i sa rewelacyjne ubrania, oryginalne a przede wszystkim dobre jakosciowo, no i firmy i ceny\noch. musze sie wybrac.:)\n13 Odpowiedź przez oazuu 2009-03-20 20:17:21\nWczesajka, mój R nazywa mnie 'lumpexiara - pierwsza klasa'\npo tym jak znalazłam kilka sweterków Zara i torbę Prady to kochaaam tam chodzić\n14 Odpowiedź przez iskra27 2011-12-18 19:53:56\nja jutro ide do lumpeksu w poniedzial;ki ciuchy za 1zl złotów kolo Piły\n« Jaka duża torebka? | Buty na wiosnę »


Sałata z awokado idealna na niedzielne śniadania\nNiedzielny poranek może być smaczny i zdrowy. Wystarczy, że podasz sałatkę z awokado według naszego przepisu. Nic tak nie poprawia humoru, jak znakomite, delikatnie stawiające na nogi śniadanie. Śniad...\nsałatą ogórki awokado sałata Majonez śniadanie śniadania\nPrzepis na bardzo szybką zieloną sałatkę. To sałata z tych, które przyrządza się bardzo szybko. Jest chrupiąca, smaczna i zdrowa. Jest tak zielona, ze zieleńsza już chyba być bardziej nie może. Wszyst...\ngotowania ogórki awokado sałata smaki smaczna sałaty\nSałatka Reni. W tej sałacie mieszają się różne smaki i różne faktury - od miękkości pomidora i awokado poprzez delikatność kiełków, na chrupkości grzanek i jeszcze większej chrupkości prażonych ziaren...\ngrzanki sałatą bułki awokado sałata kajzerki smaki pomidory chrupkości sałata lodowa dyni z dyni sos vinegret tanie sałaty słonecznik kiełki wino sos do sałaty


Od czego zacząć tłumaczenie - translatewiki.net\nOd czego zacząć tłumaczenie\nPierwszą rzeczą, jakiej potrzebujesz, aby rozpocząć, jest konto użytkownika w translatewiki.net. Jego utworzenie zajmuje mniej niż minutę. Konto używane jest do kontroli twojej pracy.\nPo utworzeniu konta, możesz przejść kilka testów tłumaczenia, aby upewnić się, że masz podstawową wiedzę na temat języków. Te tłumaczenia nie są wykonywane realistycznie, ale zaufani użytkownicy porównują je ze starymi tłumaczeniami przed nadaniem uprawnień do rzeczywistego tłumaczenia wiadomości. To oznacza, że wiadomości, które przetłumaczyłeś zostaną wykorzystane w kolejnej aktualizacji programu/strony internetowej!\nStrona Support jest miejscem, gdzie możesz zadać pytanie lub coś zaproponować.\nPortal w języku interfejsu użytkownika, np. portal:pl, jest centralnym miejscem, gdzie można zapoznać się z niektórymi informacjami i statystykami aktywności danej społeczności językowej. Portal jest również miejscem, gdzie można komunikować się z innymi tłumaczami tego samego języka, dyskutować terminologię i tym podobne.\nSpecial:WebChat pozwala na połączenie z naszym kanałem IRC za pomocą przeglądarki internetowej. Więcej pomocy na temat IRC w m:IRC. Krótko mówiąc, możesz rozmawiać w czasie rzeczywistym z programistami i pracownikami translatewiki.net, zakładając, że w tym czasie jesteśmy tam aktywni.\nGdy już masz uprawnienia do tłumaczenia, twoim punktem wejściowym najprawdopodobniej będzie narzędzie tłumacza. Zawiera ono listę wszystkich dostępnych grup komunikatów jakie mamy. Większość tłumaczeń jest przeprowadzana za pomocą tego narzędzia, zobacz poradnik.\nZalecany sposób postępowania podczas tłumaczenia MediaWiki\nTłumacze innych projektów mogą pominąć poniższy opis.\nprzetłumacz najpierw najczęściej używane komunikaty\nuzupełnij je tłumaczeniem komunikatów podstawowych\nsprawdź czy powinieneś przetłumaczyć któreś spośród komunikatów dodatkowych\nsprawdź spójność (terminologiczną, stylistyczną)\nprzetłumacz nazwy stron specjalnych, magiczne słowa i nazwy przestrzeni korzystając z [[Special:AdvancedTranslate]] (tymczasowo wyłączono; zobacz phab:T109235)\nprzetłumacz komunikaty rozszerzeń wykorzystywanych przez projekty Wikimedia\nprzetłumacz pozostałe komunikaty rozszerzeń.\nsprawdź spójność (terminologiczną, stylistyczną) uwzględniając komunikaty podstawowe i komunikaty rozszerzeń\nrozpocznij stałą opiekę nad tłumaczeniem. Zalecamy sprawdzanie przynajmniej raz w miesiącu.\nMożesz czytać dalej jeśli chcesz dowiedzieć się więcej. Nie musisz koniecznie czytać dalszego ciągu, ale zachęcamy żebyś to zrobił, gdyż dzięki temu zrozumiesz właściwie bardziej złożone zagadnienia dotyczące tłumaczenia na język polski. Możesz jednak również poświęcić kilka dni na tłumaczenie i wrócić tu po stwierdzeniu, że potrzebujesz więcej wskazówek.\nPamiętaj, aby nie zmieniać w tłumaczeniu linków, nazw przestrzeni, struktury komunikatów oraz aby nie odbiegać od komunikatu źródłowego więcej niż to konieczne!\nRetrieved from "https://translatewiki.net/w/i.php?title=Translating:How_to_start/pl&oldid=8550475"\nThis page was last edited on 20 December 2018, at 14:42.


Projekt domu Brisbane DCP262 248,45 m² - EXTRADOM\nProjekt domu Brisbane DCP262 WOB1139\n26,4 x 23,70 m\n541 900 zł\nRzut parteru - 163,95 m²\n2. Pom. gospodarcze 3,57 m²\n3. Łazienka 4,95 m²\n4. Hall 15,92 m² (18,02 m²)\n5. Pokój dzienny + jadalnia 42,49 m²\n6. Kuchnia 17,65 m²\n7. Spiżarnia 2,65 m²\n8. Pokój 25,29 m²\n9. Kotłownia 6,78 m²\n10. Pom. gospodarcze 6,99 m²\n11. Garaż dwustanowiskowy 32,25 m²\n12. Taras (27,78 m²)\n13. Taras (3,12 m²)\n14. Taras (31,89 m²)\nRazem rzut parteru 163,95 m²\nRzut 1 piętra - 130,52 m²\n1. Korytarz 12,46 m²\n2. Pokój 25,29 m²\n3. Łazienka 8,62 m²\n4. Pokój 18,55 m²\n5. Pokój 25,57 m²\n6. Garderoba 6,90 m²\n7. Łazienka 7,24 m²\n8. Pokój 20,22 m²\n9. Schody 5,67 m²\n10. Balkon (11,90 m²)\n11. Taras (53,26 m²)\nRazem rzut 1 piętra 130,52 m²\n1 358,25 m³\nFundamenty - rozwiązanie o podwyższonej izolacji termicznej. Ściany zewnętrzne - Bloczek silikatowy 24 cm + styropian 20 cm. Strop - gęstożebrowy. Ogrzewanie - c.o. grzejnikowe + c.w.u. - kocioł gazowy. Wentylacja - rekuperacja.\n541 900 zł netto\nProjekt domu Brisbane DCP262 jest przeznaczony na średniej szerokości działkę. Dom posiada typową bryłę, więc będzie się dobrze prezentował niezależnie od otoczenia. Projekt ma usytuowaną kalenicę prostopadle do drogi, co często określane jest w planie zagospodarowania przestrzennego. Dom został zaprojektowany do zabudowy wolnostojącej. W projekcie zaproponowano garaż dwustanowiskowy w linii budynku. Bryła budynku przykryta jest dachem kopertowym, który należy do najsolidniejszych konstrukcji dachowych. Projekt dedykowany jest w szczególności osobom posiadającym działkę z wjazdem od strony południowej. Projekt Brisbane DCP262 to dom piętrowy, co sprawia, że strefa dzienna i nocna są od siebie wyraźnie oddzielone. Autor projektu przewidział w nim ciekawie prezentującą się strefę dzienną. Tworzy ją między innymi funkcjonalna kuchnia, którą każdy Inwestor swobodnie dostosuje do swoich potrzeb. Dodatkowo przydatnym pomieszczeniem jest pojemna spiżarka. Strefę dzienną tworzy także przestronny salon z jadalnią, dzięki czemu domownicy mogą wspólnie integrować się w jednym miejscu. Usytuowany w salonie kominek sprawi, iż wnętrze stanie się bardziej przytulne. W projekcie znalazła się jedna komfortowa łazienka na parterze oraz dodatkowe dwie na piętrze. Uwzględnionych w domu pięć przestronnych sypialni to optymalna opcja dla 5-7 osobowej rodziny. Przestrzeń można wykorzystać także jako pokój dla gości lub gabinet. Oprócz tego, w domu znajduje się również pomieszczenie gospodarcze, które można wykorzystać zgodnie z własnymi potrzebami. Wspólne grillowanie i rodzinne posiłki umili uwzględniony w projekcie taras. Zalecana przez architekta technologia murowana zapewnia trwałość i solidność konstrukcji. Jego wygląd nawiązuje do stylu nowoczesnego i pod względem wizualnym spełni nawet wysoko postawione oczekiwania.\nSpołeczność projektu domu Brisbane DCP262 w budowie\nOpinie o projekcie domu Brisbane DCP262


Volkswagen GOLF PLUS 2.0 TDI 2006 r. (ksenony, nawigacja GPS)\nBezwypadkowy samochód sprowadzony z Niemiec, pierwsza rejestracja: 02.03.2006 r. Podana cena jest ceną brutto i nie naraża kupującego na niespodziewane opłaty. Wystawiam fakturę VAT-MARŻA (Kupujący zwolniony z podatku PCC) Dodatkowo dodaję badanie techniczne (przegląd) ważne przez cały rok od daty zakupu. Wyposażenie: Alufelgi Nawigacja GPS ABS ESP Centralny zamek sterowany z pilota w kluczyku 6x poduszki powietrzne Klimatronic dwustrefowy, podgrzewane fotele, elektryczne szyby elektryczne lusterka kierunkowskazy w lusterkach podgrzewane lusterka boczne podłokietnik kierowcy ze schowkiem immobiliser Radio CD/MP3 Wspomaganie kierownicy komputer pokładowy. atermiczne szyby skórzana kierownica przyciemniane tylne szyby Oferujemy nisko oprocentowane kredyty samochodowe w uproszczonej formie, jak również możliwość zakupu samochodu w Leasing zarówno dla VAT-owców, jak i dla firm zwolnionych z VAT\nbezwypadkowy, cena zawiera opłaty ,\nAlufelgi Nawigacja GPS ABS ESP Centralny zamek sterowany z pilota w kluczyku 6x poduszki powietrzne Klimatronic dwustrefowy, podgrzewane fotele, elektryczne szyby elektryczne lusterka kierunkowskazy w lusterkach podgrzewane lusterka boczne podłokietnik kierowcy ze schowkiem immobiliser Radio CD/MP3 Wspomaganie kierownicy komputer pokładowy. atermiczne szyby skórzana kierownica przyciemniane tylne szyb\n2006 (pierwsza rejestracja: 02. Marzec)


Policja zlikwidowała dużą plantację marihuany - Twoje Pajęczno\nStrona głównaPopularnePolicja zlikwidowała dużą plantację marihuany\nDziałania pajęczańskich policjantów doprowadziły do zlikwidowania uprawy konopi indyjskich znajdujących się w okolicy miejscowości Trzebca w gminie Nowa Brzeźnica. Funkcjonariusz zabezpieczyli 122 krzewy, z których można było uzyskać ponad 2,6 kilograma gotowego narkotyku.\nW czwartek 22 września pajęczańscy kryminalni ujawnili w okolicy miejscowości Trzebca gmina Nowa Brzeźnica na terenie leśnym plantację krzewów konopi indyjskich. Łącznie policjanci zabezpieczyli 122 krzaki, o wysokości od 20 do 200 cm, 110 obsadzonych w rzędach i 12 krzaków obciętych. Wstępne badanie przeprowadzone na miejscu potwierdziło, że znalezione przez kryminalnych krzewy to marihuana.\nZe 122 krzaków można było uzyskać ponad 2,6 kg gotowego narkotyku. Czarnorynkowa wartość zabezpieczonych narkotyków jest nie mniejsza niż 80 tys. złotych.\nJest to kolejna duża plantacja w Gminie Nowa Brzeźnica, przed rokiem funkcjonariusze zlikwidowali 480 krzaków konopi indyjskich.\nPoprzedni artykuł„Odblaskowy Pierwszak” w powiecie pajęczańskim\nTrzeBca, droga Redakcjo 😉\nTeż nam się tak wydawało, ale zarówno na stronie KWP w Łodzi jaki i na stronie KPP Pajęczno podana byłą Trzepca.\nW tym przypadku tez brak jest winnego??? Nie lepiej byłoby zainstalowac kamery w poblizu tych dwóch miejsc i obserwowac teren,zeby sprawdzic kto tam sie pojawia???? Czy to naprawde jest takie trudne??? Lesnicy potrafią instalowac kamery w lesie w miejscu wycinki drzew i jakos radza sobie ze złodziejami a w tutaj zawsze nie ma winnego!!!\nA następnie mają czyn handlować\nodpowiedział na komentarz niko\nnie jest tajemnicą że pozniej towar antynarkotykowi puszcza w miasto… jakis konfident im to upchnie i interes sie kreci 🙂


Ars longa, vita brevis: Zebra\nKomplety decoupage i candy u Oxi\nPierwsze indiańskie i nie tylko\nJedną z moich ostatnich prac jest sznur szydełkowy ze wzorem zebry. Lubię robić sznury, chociaż nawlekanie setek koralików jest dość monotonne i wpływa na mnie usypiająco :)\nMimo, że wzór nie jest bardzo skomplikowany, udało mi się pomylić przy nawlekaniu i musiałam kawałek pruć. Poza tym koraliki made in China były okropnie nierówne i cały czas musiałam grzebać w nich jak kura pazurem i szukać w miarę równych sztuk, co znacznie spowolniło cykl produkcyjny.\nNa szczęście już skończyłam i jestem w miarę zadowolona z mojej pracy. Udało mi się znaleźć całkiem fajne końcówki, co wcale nie jest takie proste (osoby robiące sznury dobrze wiedzą o czym mówię:) ) . Sznur bardzo fajnie wygląda na człowieku. Niestety nie dysponuję łabędzią szyją, którą mogłabym prezentować z dumą na zdjęciach, więc musicie uwierzyć mi na słowo.\nWzór spodobał mi się do tego stopnia, że aktualnie pracuję nad bransoletką do kompletu.\nA na wykończenie czeka jeszcze jeden sznur, który właściwie jest już gotowy, tylko nie mogę do niego dostać odpowiednich końcówek w rozsądnej cenie. Ponieważ sznur jest złoto - brązowy, chciałabym aby i końcówki były złote lub miedziane.\nPozdrawiam wszystkich zaglądających tutaj i życzę miłego długiego weekendu.\nAutor: Fellixa o 11:00\nArkadia 22 czerwca 2011 14:42\nSznur wyszedł Ci super:) Ja też robię teraz na szydełku,tylko mniej skomplikowany wzór:5 koralików czarnych,1 czerwony itd.Kółeczko zamykam na 6 koralikach.Lubię sznury długie,więc nawlekam zawsze 3m koralików.Kiedyś też w połowie się pomyliłam i musiałam koraliki zdjąć i nawlekać od nowa:/Lepiej zainwestować w równe jablonexy i nie psuć sobie nerwów przebieraniem.Ja kupuję w Magrafie i ArtKorze(Klika Koralika),od razu po 50 gram.Z mniej równych koralików możesz spróbować zrobić taki sznur:\nFajny jest i elastyczny.Jak sprężynka:)\nTo były moje pierwsze,nieudolne próby,właśnie w/g tego wzoru:)\nA tu znalazłam kilka sklepów z końcówkami:)\nOsobiście bardzo lubię proste i gładkie nakładki:)\nUżywam też takich ok 9-10mm nakładek na koraliki:\nPozdrawiam i życzę przyjemnego koralikowania:)\nFellixa 22 czerwca 2011 16:28\nArkadio, dziękuję za odwiedziny, miły komentarz i bardzo przydatne linki. Dla mnie to co robisz, to mistrzostwo świata. Podziwiam Cię też, że masz cierpliwość ponawlekać 3 m koralików, ja usypiam już po 80 cm :). Dlatego też czasami nawlekam jakiś większy fragment, potem szydełkuję, potem znów nawlekam i znów szydełkuję. Marzy mi się sznur z bardziej skomplikowanym wzorem, geometrycznym, albo np.coś w cętki, ale to wymaga już bardzo dużego skupienia i bardzo łatwo o pomyłkę. A co do koralików, to przymierzam się właśnie do Toho, tylko trudno mi się zdecydować co mam wybrać :)\nA czy te koraliki z Magrafu są równe ?\nbastamb 22 czerwca 2011 22:45\nŚliucznie Ci wyszło...masz talent...pozdrawiam..\nArkadia 22 czerwca 2011 23:55\nKoraliki z Magrafu, te co kupowałam tzn.rozmiar 2,3mm i 2,7mm były równiutkie,np:\nW ArtKor kupuję 2,5mm.Zakupiłam sobie ostatnio takie fajne dwukolorowe,więc będę nawlekać jak leci bez liczenia.Właśnie czekam na przesyłkę i jestem bardzo ciekawa jak wyglądają na żywo:)\ngocha 23 czerwca 2011 19:06\nŚwietny efekt!Stateczny, takie niby nic a intrygujące i bardzo eleganckie!\nPoohatka 4 lipca 2011 05:46\nświetna zebra :) oj tak, z końcówkami jest ciężko... za trzecim razem dopiero trafiłam na właściwy rozmiar, choć niby wymiary się zgadzały... ostatnio w artfanie kupiłam 6x8 mm, pasują na węże z ok. 2,5 mm koralików (po 6 w okrążeniu). Możesz zobaczyć też tu: http://onyks.eu/pol_m_Polfabrykaty_Miedziane_Koncowki-1334.html 7,3 do wklejania też są super do "szóstkowych" węży z 2,5.


Stanowisko Bogdanki w sprawie wezwania NWR\nW dniu 21 października 2010 r. Zarząd Spółki Lubelski Węgiel „Bogdanka” S.A. podał do publicznej wiadomosci treść swojego stanowiska dot. wezwania ogłoszonego przez NWR N.V. z dnia 5.10.2010 r.\nZapraszamy do zapoznania się z treścią tego dokumentu:\nSPÓŁKI LUBELSKI WĘGIEL "BOGDANKA" S.A.\nW ZWIĄZKU Z WEZWANIEM OGŁOSZONYM PRZEZ NEW WORLD RESOURCES N.V.\nDziałając na podstawie art. 80 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych ("Ustawa"), Zarząd spółki Lubelski Węgiel "Bogdanka" S.A. z siedzibą w Bogdance („Spółka”) przedstawia stanowisko dotyczące wezwania do zapisywania się na sprzedaż wszystkich akcji zwykłych Spółki („Wezwanie”) ogłoszonego przez New World Resources N.V. ("Wzywający") w dn. 5 października 2010 r.\nZgodnie z treścią Wezwania, Wzywający zamierza nabyć w wyniku Wezwania 34.013.590 akcji, stanowiących 100% kapitału zakładowego Spółki, dających łącznie prawo do wykonywania 34.013.590 głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, co odpowiada 100% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu Spółki.\n1. Wpływ Wezwania na interes Spółki, w tym zatrudnienie w Spółce, strategiczne plany Wzywającego wobec spółki i ich prawdopodobnego wpływu na zatrudnienie w Spółce oraz na lokalizację prowadzenia jej działalności,\nLubelski Węgla ”Bogdanka” S.A. od kilku lat realizuje z powodzeniem program inwestycyjny, którego celem jest rozbudowa pola Stefanów i dwukrotne zwiększenie zdolności produkcyjnych zakładu górniczego do 2014. Głównymi zadaniami projektu są:\nuruchomienie szybu wydobywczo-wentylacyjnego S 2.1 w polu Stefanów co pozwoli dwukrotnie zwiększyć moce produkcyjne, a tym samym roczny poziom wydobycia węgla kamiennego zwiększy się począwszy od 2011 r. (z obecnych ok. 5,5 mln ton poprzez 6,8 mln ton w 2011 roku do docelowego poziomu 11,5 mln ton rocznie w 2014 roku). Uruchomienie szybu planowane jest na 2011 r.\nrozbudowa Zakładu Przeróbki Mechanicznej Węgla ma na celu dwukrotne zwiększenie wydajności Zakładu z obecnych 1 200 t/h do 2 400 t/h, dzięki czemu możliwa będzie zwiększona produkcja węgla kamiennego, przy założeniu ponad dwukrotnego zwiększenia wydobycia.\nStrategicznym celem rozwoju Spółki jest budowa i wzrost jej wartości dla akcjonariuszy poprzez:\nuzyskanie dostępu do nowych zasobów oraz zwiększenie poziomu wydobycia węgla w oparciu o rozbudowę Pola Stefanów, a tym samym dwukrotne zwiększenie udziału w rynku producentów węgla kamiennego w Polsce,\nwzmocnienie pozycji konkurencyjnej w wyniku znacznego obniżania kosztów jednostkowych produkcji.\nSpółka posiada unikatowy know-how technologiczny oraz zdolność finansowania prowadzonych aktualnie inwestycji, ktore wpłyną w opinii Zarządu na zwielokrotnienie wartości dla akcjonariuszy w perspektywie kilku lat. Zarząd Spółki w oparciu o wieloletnie doświadczenia jest głęboko przekonany o znaczącej przewadze konkurencyjnej Spółki w regionie, wyrażającej się m.in.:\nnajwiększą w regionie efektywnością: wydajność wydobycia w Bogdance wynosi ok. 1.448 ton/pracownika/rok, wobec ok. 614 ton/pracownika/rok średnio dla pozostałych kopalni w Polsce oraz 576 ton/pracownika/rok dla NWR (1) – na bazie danych za 6 miesięcy 2010.\nnajwiększą średnią wydajnością ze ściany w branży: w Bogdance wynosi ona ok. 12,000 ton na dobę wobec 2,500 ton/dobę średnio w Polsce oraz 1,700 dla NWR (2) – na bazie danych za 6 miesięcy 2010.\nmarży EBITDA 33,7% wobec 23,6% dla NWR (3) za 6 miesięcy 2010.\nNaszym zdaniem, powyższa przewaga konkurencyjna będzie się powiększać dzięki prowadzonym inwestycjom, jeśli Bogdanka pozostanie niezależnym podmiotem.\nZarząd zwraca uwagę, iż Wzywający koncentruje się w Wezwaniu na podkreśleniu korzyści z planowanej transakcji dla grupy kapitałowej Wzywającego. Brak jest informacji o pozytywnych efektach dla działalności samej Spółki, które miałyby się pojawić w wyniku wejścia Spółki do grupy Wzywającego lub połączenia z Wzywającym. W szczególności, Wzywający nie wskazał ewentualnych efektów synergii, które miałyby pozytywny wpływ na wyniki finansowe Spółki.\nWzywający nie przedstawił też jasno roli Spółki w rozwoju projektów inwestycyjnych Wzywającego w Polsce. W szczególności Zarząd zwraca uwagę na dużą skalę tych projektów i jednocześnie brak informacji o ich kapitałochłonności i rentowności. Realizacja takich projektów przez Wzywającego może odbić się negatywnie na możliwościach realizacji własnych planów inwestycyjnych Spółki. Ponadto, Zarząd wskazuje na ryzyko, iż proponowana transakcja przejęcia, wobec braku deklaracji co do docelowej struktury finansowania, może potencjalnie skutkować obciążeniem aktywów Bogdanki długiem akwizycyjnym, co może uniemożliwić kontynuację planów inwestycyjnych.\nZarząd zwraca uwagę, że brak jednoznacznej deklaracji Wzywającego dotyczącej przyszłego funkcjonowania Spółki, jako samodzielnego podmiotu prawnego oznaczać może dla Spółki w przyszłości utratę podmiotowości lub zmianę lokalizacji siedziby. Zarząd obawia się, iż ewentualne przeniesienie centrum decyzyjnego Spółki poza Bogdankę, potencjalnie do Londynu, może mieć negatywny wpływ na efektywność zarządzania, stan zatrudnienia oraz terminowość i efektywność prowadzonego obecnie programu inwestycyjnego.\nDodatkowo, Zarząd zwraca uwagę, iż Wzywający nie rozważył interesu pracowników-akcjonariuszy i nie przedstawił w Wezwaniu, na jakich zasadach pracownicy, który nieodpłatnie nabyli akcje zgodnie z Ustawą o komercjalizacji i prywatyzacji z dnia 30 sierpnia 1996 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 171 poz. 1397 ze zmianami), będą mogli realizować swoje uprawnienia w razie ewentualnego wycofania akcji Spółki z obrotu na GPW czy też połączenia Wzywającego i Spółki.\n2. Stanowisko Zarządu dotyczące ceny za akcje Spółki zaproponowanej w Wezwaniu.\nZdaniem Zarządu cena za akcję Spółki zaproponowana przez Wzywającego w Wezwaniu jest rażąco niższa od wartości godziwej. Proponowana cena nie uwzględnia w szczególności:\nefektów ekonomiczno-finansowych realizowanego w Spółce programu inwestycyjnego, prowadzącego do podwojenia wielkości produkcji węgla do 2014 r., co w połączeniu ze spodziewanymi efektami skali i istotnym wzrostem efektywności kosztowej wydobycia może według szacunków Zarządu, doprowadzić do znaczącego wzrostu kapitalizacji Spółki.. Obecne i perspektywiczne rezerwy złóż oraz będące w trakcie rozbudowy zdolności produkcyjne Spółki są według Zarządu jednym z głównych motywów przejęcia dla Wzywającego, jednocześnie Wzywający nie uwzględnia tych czynników w proponowanej cenie.\nwłaściwej premii za kontrolę nad Spółką, która jest największą i najefektywniejszą pod względem jednostkowego kosztu produkcji węgla energetycznego w Polsce, i ktorej doświadczenie i przewagi technologiczne są dla Wzywającego istotnym składnikiem wartości przejęcia\ndługoterminowych perspektyw działalności Spółki wynikających z lokalizacji w basenie Lubelskiego Zagłębia Węglowego i związanego z tym potencjału znacznego wzrostu rezerw operatywnych.\nZarząd otrzymał opinię dotyczącą ceny akcji Spółki proponowanej w Wezwaniu (Fairness Opinion) sporządzoną na zlecenie Zarządu Spółki przez Rothschild, wiodący międzynarodowy bank inwestycyjny. Opinia ta potwierdza, iż cena proponowana w Wezwaniu nie odpowiada wartości godziwej Spółki z finansowego punktu widzenia. Opinia ta stanowi załącznik do niniejszego Stanowiska Zarządu.\n3. Podsumowanie stanowiska Zarządu:\nPlany Wzywającego nie były omawiane ani konsultowane z Zarządem Spółki przed dniem ogłoszenia Wezwania. Zarząd jest zdecydowanie przeciwny tej próbie przejęcia i wskazuje na ryzyko znacznych negatywnych skutków przejęcia dla Spółki oraz brak jakichkolwiek korzyści finansowych, technologicznych czy organizacyjnych z niego wynikających. Dodatkowo, zdaniem Zarządu, cena zaproponowana przez Wzywającego nie odpowiada wartości godziwej Spółki, toteż Zarząd zaleca nie odpowiadanie na Wezwanie oraz pozostanie akcjonariuszem Spółki.\nW celu wyrażenia swojego stanowiska, Zarząd Spółki zapoznał się z treścią Wezwania oraz prezentacją NWR z dnia 5-go października 2010r.\nZarząd zapoznał się również ze stanowiskiem związków zawodowych, które są zdecydowanie przeciwne ogłoszonemu Wezwaniu. Opinia związków zawodowych jest załącznikiem do niniejszego Stanowiska Zarządu.\nWyrażone stanowisko Zarządu nie stanowi rekomendacji, o której mowa w art. 42 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Każdy inwestor podejmujący decyzję inwestycyjną w związku z niniejszą opinią Zarządu w sprawie Wezwania jest zobowiązany do dokonania własnej oceny ryzyka inwestycyjnego związanego ze sprzedażą lub nabyciem instrumentów finansowych na podstawie całości informacji udostępnionych przez Spółkę, w ramach wykonania przez Spółkę jej obowiązków informacyjnych oraz informacji zawartych w prospektach opublikowanych przez Spółkę, w zakresie, w jakim te informacje zachowują ważność, w tym uzyskania indywidualnej porady lub rekomendacji uprawnionych doradców w zakresie niezbędnym do podjęcia stosownej decyzji. W szczególności, każdy akcjonariusz Spółki zamierzający odpowiedzieć na Wezwanie powinien dokonać oceny ryzyka inwestycyjnego.\nMirosław Taras - Prezes Zarządu, (-)\nZbigniew Stopa - Członek Zarządu, (-)\nKrystyna Borkowska - Członek Zarządu, (-)\nWaldemar Bernaciak - Członek Zarządu, (-)\n(1) Włącznie z wykonawcami. Źródło: NWR, Wyniki za pierwsze półrocze zakończone 30 czerwca 2010r.\n(2) Źródło: NWR, Wyniki za pierwsze półrocze zakończone 30 czerwca 2010r.\n(3) Źródło: NWR, Prezentacja: Announcement of Offer for Bogdanka, 5 października 2010r.\nPowyższy tekst zamieszony został w treści raportu bieżącego nr 41/2010 z dnia 21.10.2010 r.\nPoniżej dokument ze stanowiskiem Zarządu Spółki w wersji podpisanej w formacie PDF oraz opinia Związków Zawodowych działajacych przy LW Bogdanka S.A.\n» wezwanie_-_stanowisko_zarzadu.pdf (.pdf, 1639kB)\n» wezwanie_-_opinia_zwiazkow_zawodowych.pdf (.pdf, 992kB)\n2012-02-03 12:11:32 - [DOR] - Anna Telecka - Sekcja relacji inwestorskich i inf. giełdowych\n2012-02-03 08:05:52 - [DOR] - Anna Telecka - Sekcja relacji inwestorskich i inf. giełdowych\n2010-10-21 11:03:23 - [ZOM-ADMIN] - Jarosław Wojewoda - Dział Komunikacji, Promocji i Marketingu\n2010-10-21 09:14:11 - [ZOM-ADMIN] - Jarosław Wojewoda - Dział Komunikacji, Promocji i Marketingu


Jakiś czas po… – wywiad z Markiem i Dorotą | Careerbreak\nHome » Wywiad z podróżnikami » Jakiś czas po… – wywiad z Markiem i Dorotą\nJakiś czas po… – wywiad z Markiem i Dorotą\nPosted on 5 Kwi, 2011 | 3 comments\nMarek – w pewnych kręgach zwany Mańkiem. Wybranka jego to Dorotka. Są całkiem normalną(?) parą z dwójką dziećmi, lubią podróże (wow!). Mieszkają w Anglii od lat pięciu. O swych wakacjach i nie tylko piszą na blogu www.maniekdorotka.com. Żeby mieć pełniejszy obraz sytuacji warto przed lekturą obejrzeć filmik.\nPrzez 112 dni przemierzaliśmy w trójkę (ja, Dorotka i 1.5 roczny Maksio) kraje Azji Południowo Wschodniej. Od stycznia do kwietnia 2010 byliśmy w Tajlandii, Malezji, Wietnamie i Indonezji. Wróciliśmy w czwórkę, Gabryś ma już cztery miesiące i na szczęście nie ma skośnych oczu;))\nJakoś tak, na skutek kilku zbiegów okoliczności, zaczęliśmy myśleć, że nic nas w jednym miejscu nie trzyma, że dom nie nasz, resztę można sprzedać na ebay’u. Że możemy mieszkać gdzie chcemy. Mieliśmy za sobą kilka wyjazdów typu all inclusive, ale czuliśmy, że to nie to. Zaczęły się długie rozmowy, potem przekuwanie marzeń na plany, a plany w rzeczywistość. Chcieliśmy się gdzieś porządnie wygrzać na słonku po kilku latach angielskiego deszczu i wiatru;)\nJak wyglądały przygotowaniach do podróży? Czy to był trudny proces? No i co z pieniędzmi? Spadek po cioci z Ameryki, bogaci rodzice, wygrana w loterii, czy może coś bardziej prozaicznego?\nPraca po 7 dni w tygodniu, na dwa etaty, ot co. Nie mamy rodzinnej fortuny, którą można by trwonić, ani bogatego wujka, który by ostatnio umarł, więc ciężka praca, oszczędzanie na wszystkim. Rezygnacja ze zbędnych rzeczy, po przemyśleniu okazało się, jak dużo pieniędzy marnowaliśmy na głupoty! Ustalenie priorytetów. Jedno wyjście na miasto ze znajomymi, czy za równowartość opłacenie tygodnia w Guesthousie w Tajlandii? Zgrzewka batoników czy dwa zimne, świeże kokosy od ulicznego sprzedawcy? Co kto lubi…\nNie było dylematu, bo bylem głęboko przekonany, że po powrocie mogę znaleźć lepszą prace (i tak właśnie się stało). Dla pracodawcy jestem jedynie małym trybikiem, który można łatwo zastąpić. I znam swoją wartość.\nNasze wakacje były dość skromne jeśli porównać je do wyczynów innych, ale te cztery miesiące wystarczyły, by choć trochę odbyć podróż wgłąb siebie, przekonać się, że można mieć szersze horyzonty, że poczucie bezpieczeństwa, które mamy funkcjonując w schemacie praca-dom-praca-dom-obowiązki jest tak naprawdę złudne. Wolność, którą odczuwa się na takim wyjeździe początkowo przytłacza, ale po jakimś czasie daje dystans do siebie i otaczającej rzeczywistości. Mogę powiedzieć, ze teraz jestem innym człowiekiem, ta podróż odmieniła mnie, jestem pewniejszy siebie, spokojniejszy wewnętrznie, a to zaledwie początek. Obecnie pracuję, jestem tym trybikiem maszyny Systemu, lecz mam tego świadomość, patrzę na wszystko tak jakby z boku. Wszystko co teraz robię ma swój cel i głębszy sens.\nW sumie to nic konkretnego, oprócz powrotu do tzw. zwyczajnej rzeczywistości. Choć z drugiej strony fajne to było wyzwanie zaczynać wszystko od początku, dom, praca, codzienność. Lubimy wyzwania i czasem jazdę po bandzie;)\nJedna rada na osoby, która chciała by ale boi się.\nMógłbym zażartować, że trzeba wyzbyć się syndromu dziewicy – chciałabym, ale się boję. Ale tak naprawdę to każdy musi sam ze sobą porozmawiać czego oczekuje od życia, które jest tylko jedno i dość zresztą krótkie. Podjąć decyzję i odważyć ją realizować. Powodzenia i do zobaczenia gdzieś na końcu świata:)\nGratuluję bardzo! Za pół roku wyruszamy z 2,5 letnią córką w roczną podróż do Australii, dlatego z podwójną uwagą czytałem ten post i na pewno poczytam bloga Marka i Doroty. Pozdrawiam i trzymam kciuki.\nCzytalem ten wywiad tuz po opublikowaniu, ale jakos nie pamietalem o tym jak Cie spotkalem w weekend. Teraz znajac Cie juz osobiscie przeczytalem sobie jeszcze raz z przyjemnoscia :)\nNo to fajnie:) oby wiecej bylo okazji do spotkan, nastepnym razem bede pijacy;P pozdrawiamy!!