STYROPIAN BESSER - Sklep z materiałami budowlanymi - ceny,opinie,porady\nStrona główna / styropian besser /\nBESSER styropian Fasada eko produkowane są z polistyrenu ekspandowanego, o wymiarach 1000x500 mm lub według życzenia klienta- maksymalny wymiar 1000x1200x4000 mm. Płyty zalecane do stosowania w aplikacjach, w których będą przenosiły nieznaczne obciążenia mechaniczne. Krawędzie płyt występują w wersji gładkiej lub frezowanej, umożliwiającej układanie płyt na zakładkę. Grupa: styropian besser\nBESSER Styropian Fasada plus produkowane są z polistyrenu ekspandowanego, o wymiarach 1000x500 mm lub według życzenia klienta- maksymalny wymiar 1000x1200x4000 mm. Płyty zalecane do stosowania w aplikacjach, w których będą przenosiły nieznaczne obciążenia mechaniczne. Krawędzie płyt występują w wersji gładkiej lub frezowanej, umożliwiającej układanie płyt na zakładkę. Grupa: styropian besser\nBesser Styropian Fasada ekstra produkowane są z polistyrenu ekspandowanego, o wymiarach 1000x500 mm lub według życzenia klienta- maksymalny wymiar 1000x1200x4000. Płyty zalecane do stosowania w aplikacjach, w których będą przenosiły nieznaczne obciążenia mechaniczne, a przede wszystkim do wykonywania izolacji cieplnych fasad. Grupa: styropian besser\nprodukowane są z polistyrenu ekspandowanego, o wymiarach 1000x500 mm lub według życzenia klienta- maksymalny wymiar 1000x1200x4000. Płyty zalecane do stosowania w aplikacjach, w których będą przenosiły nieznaczne obciążenia mechaniczne, a przede wszystkim do wykonywania izolacji cieplnych fasad. Grupa: styropian besser\nBESSER Styropian Podloga\nprodukowane są z polistyrenu ekspandowanego, o wymiarach 1000x500 mm lub według życzenia klienta- maksymalny wymiar 1000x1200x4000 mm. Grupa: styropian besser\nCena brutto od: 158.67 zł do: 158.67 zł\nBESSER Styropian Dach-podloga\nBESSER Styropian Dach-podloga 100\nCena brutto od: 184.50 zł do: 184.50 zł\nBESSER Styropian Parking 200\nCena brutto od: 264.45 zł do: 264.45 zł\nBESSER Piaskowiec elastyczny KwarcStone ATACAMA GREY\nto oryginalne, wyselekcjonowane i czyste kruszywo kwarcowe ukształtowane w procesie symulacji naturalnego piaskowca ery lodowcowej. Grupa: styropian besser\nCena brutto od: 599.00 zł do: 599.00 zł\nBESSER Piaskowiec elastyczny KwarcStone ATACAMA SUN\nBESSER Styropian Fasada eko, 1000x500 mm, grubość 80 mm\nBESSER Styropian Fasada eko, 1000x500 mm, grubość 90 mm\nBESSER Styropian Fasada eko, 1000x500 mm, grubość 100 mm\nBESSER Styropian Fasada eko, 1000x500 mm, grubość 110 mm


Niemcy XXI wieku - Jacques-Pierre Gougeon - ebook - Legimi online\nNiemcy XXI wieku ebook\nTytuł oryginału: L’Allemagne du XXIe siècle, une nouvelle nation?\nCopyright © ARMAND COLIN, 2009\nCopyright © for the Polish translation and edition by Wydawnictwo Akademickie DIALOG, 2011\nOuvrage publié avec le concours du Ministère français chargé de la culture · Centre national du livre.\nKsiążka wydana przy wsparciu francuskiego Ministerstwa Kultury · Narodowego Centrum Książki.\nCet ouvrage a bénéficié du soutien des Programmes d’aide · à la publication de Culturesfrance/ministère français des Affaires étrangères et européennes.\nKsiążka ta wydana jest w ramach Programu Wsparcia Wydawniczego Culturesfrance/francuskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych i Europejskich\nISBN ePub 978-83-8002-213-3\nISBN mobi 978-83-8002-217-1\nDla Burkhardta i Sonji\n„My zaś jesteśmy jak owoce. Wisimy wysoko pośród dziwnie poplątanych gałęzi i doświadczamy wielu wiatrów. Chlubimy się naszą doskonałością, słodyczą i pięknem”.\nRainer Maria Rilke Notatki o melodii rzeczy, 1898 [w] Druga strona natury. Eseje, listy i pisma o sztuce(przekł. Tomasz Ososiński), Wydawnictwo Sic!,\nNieprzypadkowo nowy prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama, jeszcze jako kandydat w wyborach prezydenckich, jedyne w Europie przemówienie wygłosił w Berlinie, proponując „nowe globalne partnerstwo”1 Stanów Zjednoczonych z Europą, zresztą ku rozczarowaniu dyplomacji francuskiej, która pragnęła, by ta „premiera” miała miejsce w Paryżu. Wydarzenie to nie jest jedynym znakiem świadczącym o tym, że Niemcy początku trzeciego tysiąclecia postrzegane są jako środkowoeuropejskie mocarstwo, które staje się łącznikiem nie tylko między wschodnią a zachodnią Europą, ale również między Europą a innymi wielkimi mocarstwami naszej planety. O ile ta „centralność” nie jest niczym nowym, o tyle współczesne zjednoczone Niemcy stanowią byt wyjątkowy z punktu widzenia własnej historii i geografii: nie są to ani Niemcy 1871 roku, przyjmujące formę nowoutworzonego imperium, ani Niemcy w granicach z 1937 roku, szybko sprowadzone na manowce własnymi ekspansjonistycznymi dążeniami, ani tym bardziej Niemcy pokoju westfalskiego z 1648 czy też traktatu wiedeńskiego z 1815 roku, uosabiające w epoce państw narodowych rozbicie i w pewien sposób także słabość i zapóźnienie germańskiej przestrzeni narodowej, co dostrzegał młody Bismarck, który w dziele Gedanken und Erinnerungen (Idee i wspomnienia) opowiada, jak brał udział w spotkaniach studentów nacjonalistów i rewolucjonistów, gdzie dominowało przekonanie, że „w nieodległej przyszłości zajdą zmiany, które doprowadzą do niemieckiej jedności”2, a proces ten przeobrazi kształt Europy. Dzisiejsza jedność Niemiec, po raz pierwszy w zawężonych granicach, jest kluczowym elementem tak dla samych Niemiec, jak i dla Europy, zaś państwo niemieckie musi ustalić swoje nowe miejsce i swoją nową rolę w tej zmienionej rzeczywistości. Równolegle z zaakceptowaniem samych siebie w roli mocarstwa, Niemcy poszukują nowej tożsamości. Oscylują między celebrowaniem politycznych i społecznych zdobyczy od momentu, gdy oficjalnie proklamowano powstanie Republiki Federalnej Niemiec 23 maja 1949 roku, a poszukiwaniem ram odniesienia, które zakorzeniłyby, zarówno na zachodzie, jak i na wschodzie kraju, nową polityczną i geostrategiczną tożsamość zrodzoną po zjednoczeniu w 1990 roku. Historyk Herfried Münkler w swojej pracy Die Deutschen und ihre Mythen (Niemcy i ich mity) określił Niemcy jako „strefę pozbawioną mitu” w znaczeniu politycznego mitu założycielskiego potrzebnego, by zapewnić „stabilność państw i ich narodów poprzez nadanie im wiary we własne siły i pewności siebie”3. Daty, które brano pod uwagę, ustalając moment powstania nowych Niemiec – na przykład 9 listopada 1989 roku, dzień obalenia muru berlińskiego, czy 3 października 1990, moment wejścia w życie traktatu zjednoczeniowego – szybko trzeba było odrzucić. Pierwsza zbyt silnie przywodziła na myśl niesławny 9 listopada 1938 roku (noc kryształowa) albo 9 listopada 1923 roku (pucz Hitlera), druga, choć wiążąca się z traktatem zjednoczeniowym z 31 sierpnia i zarazem z dniem święta narodowego, mogłaby sugerować przewagę jednej części Niemiec – zachodniej, nad drugą – wschodnią, nadal przez niektórych postrzeganą jako wchłoniętą przez Niemcy zachodnie z pominięciem pewnej jej specyfiki, zwłaszcza społecznej, która mogłaby wzbogacić nowe Niemcy.\nNowy status Niemiec jako mocarstwa, który zarysował się niedługo po zjednoczeniu i potwierdzał się w pierwszych latach XXI wieku, zwłaszcza po tym, gdy Niemcy w 2003 roku odmówiły Stanom Zjednoczonym udziału w wojnie w Iraku, został zauważony i zanalizowany przez historyków, m.in. Gregora Schöllgena, który w książce Der Auftritt. Deutschlands Rückkehrauf die Weltbühne (Wejście na scenę. Powrót Niemiec na scenę międzynarodową) stwierdza „odrodzenie niemieckiego państwa narodowego i powrót do roli europejskiego mocarstwa zdolnego wywierać wpływ na rozwój wydarzeń na świecie”4. Ustalaniu nowej roli towarzyszy dokonywana przez Niemców introspekcja, zwłaszcza poprzez nowe spojrzenie na własną historię, oraz budowanie większej samoświadomości (Selbstbewusstsein). Jak wskazują wyniki z badania opublikowane w kwietniu 2009 roku przez fundację Identity, 59,3 proc. Niemców jest dumne z własnej narodowości, a „identyfikowanie się z narodem nie jest dla większości Niemców kategorią przestarzałą, wręcz przeciwnie, aktualną bardziej niż kiedykolwiek wcześniej”, zaś 72,9 proc. chciałoby „pełniejszego potwierdzenia własnej tożsamości w oparciu o tożsamość narodową i kulturową”5. Tę nową samoświadomość wykazuje pokolenie polityków urodzonych w latach powojennych, jak choćby Angela Merkel (urodzona w 1954 roku), która 9 lutego 2009 roku stwierdziła przed korpusem dyplomatycznym: „Sześćdziesiąt lat Republiki Federalnej było dla Niemiec dobrym okresem. Od utworzenia Republiki Federalnej 23 maja 1949 roku posiadamy demokratyczną konstytucję, będącą podstawowym prawem. Zniszczone po drugiej wojnie światowej Niemcy zostały odbudowane. To, co nazywamy dziś „cudem gospodarczym”, dokonało się dzięki wprowadzeniu systemu socjalnej gospodarki rynkowej. Wcieliliśmy w życie jedność w wolności. Obecne Niemcy, mocno zintegrowane ze społecznością międzynarodową, są wiarygodnym partnerem, który gości na swoim terytorium wiele organizacji międzynarodowych”6.\nNiemcy zaangażowali się w proces autoafirmacji, równocześnie jednak nurtują ich wątpliwości co do słabości ich systemu gospodarczego i społecznego ujawnionych przez kryzys finansowy lat 2008-2009, który przyniósł najgłębszą w historii Republiki Federalnej Niemiec recesję. Kryzys poważnie dotknął niemieckie banki, w tym słynne banki landowe (Landesbanken), ze względu na ich powiązania z rynkami zagranicznymi. Instytucje bankowe, których powstanie nierzadko było inspirowane przez władze publiczne jeszcze pod koniec XIX wieku (jak choćby Deutsche Bank czy Commerzbank w 1870 roku), kontrolują poważną część kapitału niemieckich przedsiębiorstw, a mianowicie 10 proc. (4 proc. we Francji i 1 proc. w Stanach Zjednoczonych). Jednak nawet jeśli państwo, albo raczej władze publiczne, było (zwłaszcza za pośrednictwem landów) partnerem i uczestnikiem życia gospodarczego, to idee nacjonalizacji czy też interwencjonizmu państwowego były od lat pięćdziesiątych odrzucane tak przez prawicę, jak i lewicę. Częściowa i tymczasowa nacjonalizacja Commerzbanku w styczniu 2009 roku przełamała to tabu. Kilka miesięcy później, gdy w ramach akcji ratowania Opla władze publiczne wystawiły firmie gwarancje i udzieliły kredytów, państwo – bardziej niż kiedykolwiek wcześniej – znalazło się w centrum rozgrywek ekonomicznych. Tym samym podważyło – jak uznaje wielu polityków, zwłaszcza w partii pani kanclerz, Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej – jeden z fundamentów systemu społecznej gospodarki rynkowej, a mianowicie delikatną równowagę między ustaleniem ram dla rozwoju działalności gospodarczej a praktyką gospodarki rynkowej. Aby uzasadnić swoją decyzję, Angela Merkel przypominała 30 maja 2009 roku „wyjątkowy charakter światowego kryzysu” oraz rolę „gwaranta porządku ekonomicznego i społecznego”7, od początku przewidzianą dla państwa przez jego budowniczych i twórców systemu społecznej gospodarki rynkowej, m.in. ministra gospodarki w rządzie Konrada Adenauera, a później drugiego kanclerza Republiki Federalnej Niemiec, Ludwiga Erharda, którego dziedzictwo stanowi ważny punkt odniesienia nie tylko dla chrześcijańskiej demokracji, lecz również znacznej części socjaldemokratów. To właśnie te Niemcy – złożone i różnorodne, oscylujące między samoafirmacją a wątpliwościami – będą przedmiotem naszej analizy.\n1 Tekst przemówienia wygłoszonego przez Baracka Obamę 24 lipca 2008 r. w Berlinie dostępny jest na stronie http://www.politique-digitale.fr, s. 4.\n2 Otto von Bismarck, Gedanken und Erinnerungen, Herbig, München 1982, s. 18.\n3 Herfried Münkler, Die Deutschen und ihre Mythen, Rowohlt, Berlin 2009, s. 9 i 483.\n4 Gregor Schöllgen, Der Auftritt. Deutschlands Rückkehr auf die Weltbühne, Ullstein/Propyläen, Berlin/München 2003, s. 25.\n5 Deutsch-Sein. Ein neuer Stolz auf die Nation im Einklang mit dem Herzen. Die Identität der Deutschen, badanie przeprowadzone przez fundację Identity, t. 10, Düsseldorf, kwiecień 2009, s. 14 i 21.\n6 Przemówienie kanclerz Angeli Merkel wygłoszone podczas spotkania z korpusem dyplomatycznym 9 lutego 2009, s. 1, http://bundeskanzlerin.de/aktuelles/reden2009.\n7 „Der Spiegel”, 30 maja 2009.\nRozdział pierwszyNiemcy mocarstwem XXI stulecia?\nTrzeba przyznać, że Niemcy mają niezaprzeczalne atrybuty mocarstwa: są trzecią największą w skali świata potęgą gospodarczą (doganianą obecnie przez Chiny), której PKB jest o 35 proc. wyższy niż francuski i stanowi 6 proc. PKB świata; największą na świecie potęgą handlową, której eksport stanowi 9,2 proc. światowego eksportu towarów i usług (a jego udział w niemieckim PKB wynosi 45 proc.); największą potęgą ekonomiczną Unii Europejskiej z udziałem w majątku strefy euro kształtującym się na poziomie 27 proc.; największym płatnikiem składek do budżetu europejskiego (wkład Niemiec sięga 20 proc. budżetu UE); drugim największym płatnikiem składek do budżetu NATO i trzecim – ONZ. Oprócz tego Niemcy są drugim (po Stanach Zjednoczonych) największym donatorem pomocy rozwojowej. Do wyników ekonomicznych dodać możemy obecnie dokonania militarne, jako że siły niemieckie w liczbie 7200 żołnierzy są trzecim największym w skali świata kontyngentem obecnym poza własnym terytorium państwowym. Kraj zajmuje czwartą pozycję na świecie pod względem eksportu broni. Nawet jeśli kryterium demograficzne jako takie nie stanowi w przypadku Niemiec argumentu przemawiającego za uznaniem ich za mocarstwo (a nawet może być czynnikiem osłabiającym kraj), to Niemcy, z 82,1 mln mieszkańców, stanowią nadal najludniejsze spośród państw Unii Europejskiej. Ze względu na to, że posiadają wiele atrybutów mocarstwa, jak choćby silną gospodarkę (choć z kolei innych, na przykład wpływów kulturowych, im brakuje) oraz że ich oddziaływanie wykracza poza ścisłe ramy regionalne (wpływy na skalę lokalną są charakterystyczne dla mocarstwa średniej wielkości), można – zgodnie z określeniem byłego ministra spraw zagranicznych Huberta Védrine’a – zakwalifikować Niemcy jako „mocarstwo o światowych wpływach”1, w odróżnieniu od hipermocarstwa, którym są Stany Zjednoczone (podobną klasyfikację wprowadził doradca do spraw bezpieczeństwa prezydenta Cartera, Zbigniew Brzeziński2). O ile status mocarstwa definiuje się w pierwszej kolejności przez kryteria, które przytoczyliśmy powyżej, o tyle coraz bardziej potwierdza się on również poprzez umiejętność stawienia czoła nowym wyzwaniom XXI wieku, takim jak problemy ekologiczne, terroryzm, rozpowszechnienie broni atomowej, przestępczość zorganizowana, klęski humanitarne, która – w zglobalizowanym świecie – oznacza zdolność jednoczenia innych wokół ważkich kwestii oraz wpływania na działania podejmowane przez organizacje międzynarodowe. W książce Die Suche nach Sicherheit. Eine Geschichte der Bundesrepublik Deutschland von 1949 in die Gegenwart (Poszukiwanie bezpieczeństwa. Historia Republiki Federalnej Niemiec od 1949 roku po czasy współczesne) historyk Eckart Conze ocenia nawet, że zjednoczone Niemcy z racji „długiego, kilkudziesięcioletniego doświadczenia multilateralizmu” przed zjednoczeniem oraz dzięki świadomości „rosnącej współzależności między dyplomacją a światową gospodarką” są szczególnie dobrze przygotowane do pełnienia roli „europejskiego mocarstwa o światowych wpływach”3. Nie chodzi tu jedynie o zwykłą klasyfikację, lecz także o to, by uświadomić sobie przemiany, jakie zaszły i nadal zachodzą w stosunku Niemiec do (wielko)mocarstwowego statusu, obciążonego w przypadku tego kraju historyczna przeszłością. Analizując te przemiany, zauważymy postawę odrzucenia status quo, wpisującą się w dynamikę zdobywania nowych atrybutów mocarstwa, za które – w swej nowej sytuacji – uznają się Niemcy.\nZmiana rozumienia pojęcia potęgi ma zarówno polityczny, jak i kulturowy charakter i sprzyjało jej pojawienie się nowej generacji przywódców politycznych urodzonych pod koniec drugiej wojny światowej, jak prezydent Horst Köhler (ur. 1943) czy były kanclerz Gerhard Schröder (ur. 1944), lub też w latach powojennych, jak urodzona w roku 1954 Angela Merkel. Wraz z nimi pojawiło się nowe podejście do przeszłości opierające się na dwojakim dążeniu: z jednej strony – do wypełnienia i przekazania następnym pokoleniom obowiązku pamięci o epoce nazistowskiej, z drugiej zaś – i to jest ów nowy element, krok ku normalności, jak określają to sami Niemcy – do tego, by owa przeszłość nie stanowiła już przeszkody w działaniach na arenie międzynarodowej i możliwe było odejście od moralnego obowiązku zachowania powściągliwości uzasadnianego dotychczas historią, a także jej bezpośrednią konsekwencją – podziałem Niemiec. Gerhardowi Schröderowi – oraz jego ministrowi spraw zagranicznych, wywodzącemu się z partii Zielonych byłemu pacyfiście Joschce Fischerowi – przypisać należy zasługę pogodzenia opinii publicznej i niemieckich partii politycznych (w tym części lewicy) z pojęciem mocarstwa (co zresztą było dość karkołomne). Właśnie Schröder mówił z przekonaniem: „W interesie Niemiec leży, by uważać się za potęgę na skalę europejską i aby w oparciu o taką świadomość kształtować swoją politykę zagraniczną”4. Odcinał się w ten sposób od postawy, która do momentu zjednoczenia, a nawet później, charakteryzowała niemiecką dyplomację: „My, Niemcy, przywykliśmy do myśli, że jesteśmy ekonomicznym gigantem, lecz politycznym karłem. Odpowiadało nam to i było nam dobrze z taką świadomością. Dziś jednak nikt by nam nie pozwolił na podobną postawę”5. Owo przejście od kultury powściągliwości do świadomej polityki mocarstwowości znamionowały w wyraźny sposób dwa wydarzenia: udział Niemiec w interwencji wojskowej w Serbii wiosną 1999 roku (więcej na ten temat w podrozdziale „Koniec militarnego tabu”) oraz zaangażowanie w wojnę z terroryzmem rozpoczętą po 11 września 2001 roku. Te dwa wydarzenia posłużyły do stworzenia ram wysiłków „pedagogicznych”, podejmowanych przez nową generację przywódców politycznych: Gerharda Schrödera, radykalną lewicę z Die Linke, a także frakcję socjaldemokratów (choć ogółem do dziś odnoszą się oni z rezerwą do idei interwencji wojskowych poza granicami kraju). To w imię „nowej odpowiedzialności” spadającej na kraj po zjednoczeniu – argument ten przejęła jego następczyni Angela Merkel – Gerhard Schröder uzasadniał zaangażowanie wojskowe Niemiec w wojnę z terroryzmem w Afganistanie w wystąpieniu w Bundestagu 8 listopada 2002 roku oraz na forum własnej partii 19 listopada: „Nasz wkład będzie wyrazem gotowości do zmierzenia się z rosnącą odpowiedzialnością Niemiec w świecie”6, w sytuacji gdy „nie możemy już na szczęście stosować interpretacji, która pozwalała dawniej Republice Federalnej Niemiec bronić własnych interesów, chowając się za plecami sojuszników i nie podejmując ryzyka”7. Kolejnym wyrazem tej nowej samoświadomości oraz niezależności była odmowa włączenia się Niemiec w wojnę przeciwko Irakowi w 2003 roku, wyrażona w przemówieniu kanclerza w Bundestagu zaadresowanym w istocie do Stanów Zjednoczonych (i pośrednio do dawnych mocarstw sprawujących kontrolę nad Niemcami po 1945 roku). Kanclerz oświadczył wówczas stanowczo, że „egzystencjalne kwestie dotyczące narodu niemieckiego rozstrzygane są w Berlinie i nigdzie indziej”8. Kontynuując pod tym względem linię swojego poprzednika, Angela Merkel mówiła: „Niemcy, jako największe państwo Europy, powinny potwierdzać i forsować swoją pozycję w wielu dziedzinach. Nie chodzi o to, by stawiać się ponad innymi, lecz o to, by przyjąć na siebie większą niż wcześniej odpowiedzialność”9. W tym samym tonie utrzymana była jej pierwsza deklaracja programowa z 30 listopada 2005 roku, w której powoływała się na „(nasze) roszczenie do współuczestniczenia w sprawach świata i współdecydowania o nich”10. Takie postrzeganie samych siebie kładzie kres postawie, którą zwykło się określać jako „samoograniczenie” (Selbstbeschränkung) lub też „zapomnienie o potędze” (Machtvergessenheit)11, jak słynny biograf Konrada Adenauera, Hans Peter Schwarz, pisał w 1985 roku o rezygnacji przejawianej przez jego rodaków i będącej skrajnym przeciwieństwem obecnej postawy. I tak Weissbuch zur Sicherheitspolitik Deutschlands und zur Zukunft der Bundeswehr (Biała księga w sprawie niemieckiej polityki bezpieczeństwa oraz przyszłości federalnej armii) przyjęta w 2006 roku podkreśla, że „ze względu na liczbę swej ludności, potęgę ekonomiczną oraz położenie geograficzne w centrum kontynentu zjednoczone Niemcy powinny odgrywać istotną rolę nie tylko w tworzeniu europejskiego projektu, lecz także w innych dziedzinach”12.\nNajlepszym przykładem odrzucenia status quo jest dążenie Niemiec do zostania stałym członkiem Rady Bezpieczeństwa ONZ. Niemcy nie chcą się już zadowolić kilkoma stanowiskami w oenzetowskiej machinie, czy też obecnością w Bonn Programu Wolontariuszy ONZ, Centrum Informacji Narodów Zjednoczonych oraz licznych sekretariatów, w tym Sekretariatu Ramowej Konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie Zmian Klimatu. Żądanie to po raz pierwszy sformułował w 1992 roku były liberalny minister spraw zagranicznych Klaus Kinkel, jednak bardzo szybko wycofał je kanclerz Helmut Kohl, dla którego idea ta, tak sprzeczna z obowiązującą jeszcze wówczas powściągliwą postawą, pozostawała sprawą delikatną. Oficjalne zgłoszenie kandydatury Niemiec na stałego członka Rady Bezpieczeństwa nastąpiło w przemówieniu Gerharda Schrödera z 19 marca 2004 roku oraz w wystąpieniu ministra spraw zagranicznych Joschki Fischera 23 września 2004 roku przed Zgromadzeniem Ogólnym ONZ. Fischer wzywał do „efektywnego multilateralizmu”, który jest jedynym sposobem, by stawić czoło nowym zagrożeniom, takim jak rozpowszechnienie broni masowego rażenia, terroryzm, pogłębiająca się bieda oraz degradacja środowiska naturalnego. Do tego potrzebna jest odnowa ONZ poprzez powiększenie Rady Bezpieczeństwa, której obecny skład nie odzwierciedla już rzeczywistej sytuacji na świecie: „Skład Rady Bezpieczeństwa nie zmienił się od 40 lat. Myślę, że czas najwyższy dostosować ją do nowej sytuacji na arenie międzynarodowej. Podobnie jak Brazylia, Indie i Japonia, tak i Niemcy gotowe są wziąć na siebie odpowiedzialność związaną z członkowstwem w Radzie Bezpieczeństwa”13. Znaczna część prasy popierała to – już wówczas oficjalnie wyrażone – żądanie. „Frankfurter Allegemeine Zeitung” z 27 sierpnia 2004 zamieścił artykuł wstępny Johannesa Leithäusera, w którym autor stwierdzał: „Kandydatura Niemiec, jako trzeciego największego płatnika składek do budżetu ONZ, jest tym silniejsza, że objęcie stanowiska stałego członka Rady Bezpieczeństwa wpisywałoby się doskonale w trwający obecnie proces emancypacji kraju w dziedzinie polityki zagranicznej”. Kanclerz Merkel kontynuowała te starania, choć kładła mniejszy nacisk na prawo weta, które przysługuje stałym członkom Rady Bezpieczeństwa. Już w swojej pierwszej deklaracji rządowej mówiła o „gotowości Niemiec do „odgrywania bardziej odpowiedzialnej roli na arenie międzynarodowej poprzez objęcie stanowiska stałego członka Rady Bezpieczeństwa ONZ”14. Przybierając bardziej zdecydowany ton, wezwała 19 listopada 2007 roku do „reformy Organizacji Narodów Zjednoczonych, nad którą prace trwają już od 25 lat”, a której skuteczność „uzależniona jest od reformy Rady Bezpieczeństwa”15, zwracając się nawet w tej sprawie 19 stycznia 2009 roku do Baracka Obamy. Nawet jeśli Niemcy zdają sobie sprawę, że relacje ze Stanami Zjednoczonymi, które pogorszyły się wskutek odmowy udziału w wojnie w Iraku, były do niedawna poważnym utrudnieniem – czego dowodziły amerykańskie propozycje z czerwca 2005 roku, by przeprowadzić „ograniczoną” reformę Rady Bezpieczeństwa – to mają nadzieję na „powrót do łask” dzięki okazywanej przez nie woli „umocnienia transatlantyckiego partnerstwa” po objęciu władzy przez Angelę Merkel, a szczególnie po objęciu urzędu prezydenckiego przez Baracka Obamę. Takie konsekwentne dążenie, skądinąd uzasadnione i popierane przez Francję, tłumaczyć można jedynie rehabilitacją – zarówno w sensie politycznym, jak i kulturowym – pojęcia mocarstwowości.\nAby zrozumieć ewolucję tej idei oraz drogę jej upowszechnienia, warto zatrzymać się na chwilę na dwóch pracach poświęconych niemieckiej dyplomacji. Pierwsza, powstała pod redakcją Karla Kaisera i Hannsa Maulla Deutschlands Aussenpolitik: Grundlagen; Herausforderungen; Interessen und Strategien; Institutionen und Ressourcen (Polityka zagraniczna Niemiec: podstawy, wyzwania, instytucje i zasady)16, pochodzi z lat 1994-1998, druga – Handbuch zur deutschen Aussenpolitik (Podręcznik niemieckiej polityki zagranicznej), przygotowana przez Siegmara Schmidta, Gunthera Hellmanna i Reinharda Wolfa – z roku 200717. Autorzy pierwszej, przedstawiając zarys niemieckiej polityki zagranicznej po zjednoczeniu, polityki wahającej się między kontynuacją i dostosowaniem do zmienionej sytuacji, oceniają dążenie władz do zachowania po 1989 roku tej samej linii jako „nie tylko zrozumiałe, lecz również inteligentne”. Zastanawiają się jednak, czy „właściwe jest przywiązanie do politycznej przeszłości wobec faktu, że diametralnie zmieniły się same Niemcy i świat wokół nich”, i zauważają, że „fakt uczestnictwa w życiu międzynarodowym oraz chęć odgrywania znaczniejszej roli na tym polu zakłada jasną świadomość własnych interesów narodowych”. Jeśli pojawia się tu pojęcie mocarstwa, to na marginesie i w znaczeniu „potęgi gospodarczej” czy też „potęgi cywilnej”. Zdaniem autorów należy „wprowadzić rozróżnienie między właściwą Republice Federalnej Niemiec polityką odpowiedzialności a polityką mocarstwową taką, jaką prowadzą niektóre wielkie państwa”18. Analiza ta jest nadal naznaczona ostrożnością i powściągliwością charakterystyczną dla liderów politycznych pokolenia urodzonego przed drugą wojną światową. I tak Helmut Kohl, nawet jeśli w ostatnich latach sprawowania władzy przyjął bardziej ofensywną postawę w obronie niemieckich interesów, na przykład odnośnie wprowadzenia paktu stabilizacyjnego czy też obniżenia wkładu Niemiec do europejskiego budżetu, i przejawiał bardziej niezależne stanowisko podczas negocjacji dotyczących zjednoczenia, to jednak uznawał, że „powrót Niemiec do polityki mocarstwowej jest niemożliwy”19. Również jego minister spraw zagranicznych Hans Dietrich Genscher wyrażał przekonanie, że zjednoczone Niemcy w dziedzinie dyplomatycznej będą kontynuatorem Republiki Federalnej Niemiec sprzed 1990 roku i oświadczył niedługo po zjednoczeniu: „Służyć znaczy wykluczyć politykę mocarstwową. Obowiązek służenia powinien być interpretowany jako nasza gotowość do współpracy, ułatwienia integracji i rezygnacji z części naszej suwerenności. Dla Niemiec oznacza to przede wszystkim kontynuację, prowadzenie dotychczas podejmowanych działań oraz polityki odpowiedzialności i dobrego przykładu”20. Helmut Schmidt, sprawujący funkcję kanclerza w latach 1974–1982, jeszcze wyraźniej przejawiał tę polityczną kulturę powściągliwości, która nie oznaczała, że federalne Niemcy sprzed 1989 roku nie artykułowały wyraźnie swoich żądań czy nie walczyły o własne interesy, jak za czasów Ostpolitik po 1969 roku, lecz zakładała – przynajmniej w publicznych deklaracjach – umiar: „Ze względów dyplomatycznych i prestiżowych Niemcy nie powinny w żadnym wypadku sprawiać wrażenia, że są mocarstwem dominującym w łonie Wspólnoty Europejskiej. Powinniśmy zawsze zostawić pierwszeństwo Paryżowi”21. W tym procesie rehabilitacji idei mocarstwowości rysuje się wyraźny podział pokoleniowy. I tak w książce Ausser Dienst. Eine Bilanz (Wolni od służby. Bilans), która ukazała się w 2008 roku jako jego spuścizna polityczna, Helmut Schmidt przestrzega nowe pokolenie przed „potrzebą potwierdzania własnej pozycji” na scenie międzynarodowej: „Właściwym dla nas polem działania w zakresie polityki zagranicznej jest Europa, nie Kaukaz, nie Bliski czy Środkowy Wschód, nie Azja ani nie Afryka. Nie powinniśmy w żadnym wypadku sprawiać wrażenia, że Niemcy z powodu swojej siły gospodarczej próbują kierować sprawami Europy”22. Ponad dekadę po publikacji wspomnianej pracy Hannsa Maulla zmieniły się i ton wypowiedzi, i kontekst. W książce pod redakcją Siegmara Schmidta i Guntera Hellmanna (w której zamieszczone są m. in. prace niektórych autorów poprzedniej publikacji) Niemcy przedstawione są jako „globalny gracz” i „europejska potęga o międzynarodowym znaczeniu”, której celem nie jest już – jak to miało miejsce do początku lat dziewięćdziesiątych – roztopienie niemieckiego państwa narodowego w Stanach Zjednoczonych Europy, lecz raczej „polityka zagraniczna odpowiednia do jego statusu” oraz jego „aspiracji do rozszerzenia swoich wpływów”, mając Włochy za antywzór. Aby to osiągnąć, Republika Federalna stosuje „nowoczesną formę rewizjonizmu opierającą się na multilateralizmie i współpracy”. Zauważymy również, że koncepcja „potęgi cywilnej” jest przyjmowana już tylko częściowo, odnosząc się raczej do lat osiemdziesiątych i początku lat dziewięćdziesiątych, nawet jeśli Niemcy „nadal jeszcze nie postrzegają się jako potęga militarna”23. O ile istotne elementy, takie jak multilateralizm czy też orientacja europejska, mogą świadczyć o kontynuacji, o tyle sytuację zmienia diametralnie akceptacja przez Niemcy faktu, że są mocarstwem, i domaganie się uznania takiego stanu rzeczy. Tę zmianę, która jest czymś więcej niż tylko odzwierciedleniem nowej sytuacji na arenie międzynarodowej, można wyjaśnić głęboką przemianą niemieckich środowisk politycznych, w nierozerwalny sposób połączoną ze zmianami w kręgach intelektualnych.\nTen nowy stosunek do idei mocarstwowości wynika z ewolucji intelektualnej, w której ukształtowało się nowe pokolenie liderów politycznych. Istotną rolę odegrali tu historycy, tworząc atmosferę sprzyjającą nowemu postrzeganiu mocarstwowości i popularyzując je poprzez media, szczególnie prasę, oraz kilka głośnych publikacji książkowych. Już w 1994 roku Hans Peter Schwarz wydał książkę o wymownym tytule Die Zentralmacht Europas. Deutschlands Rückkher auf die Weltbühne (Centralne mocarstwo w Europie. Powrót Niemiec na scenę międzynarodową). Wychodząc z założenia, że „Niemcy są głównym europejskim mocarstwem” i „centralną potęgą Europy”, autor przekonuje, że powinny na nowo zdefiniować swoją politykę zagraniczną w taki sposób, aby pełniej uwzględnić własne interesy w Europie i na świecie. Niemcy powinny zerwać z postawą „znerwicowanego giganta”, niebędącego w stanie zaakceptować swojego nowego statusu mocarstwa. Nie chodzi o to, by narzucać własną hegemonię w Europie czy gdziekolwiek indziej, jednak „konieczne jest określenie jasnej i bardziej przemyślanej linii niemieckiej polityki zagranicznej, która uwzględni interesy Republiki Federalnej Niemiec w dziedzinie bezpieczeństwa i gospodarki24. Rok wcześniej inny historyk, Gregor Schöllgen, w książce Angst vor der Macht. Die Deutschen und ihre Aussenpolitik (Obawa przed własna potęgą. Niemcy i ich polityka zagraniczna) stwierdzał: „Niemcy powinny zaakceptować swoją nową rolę europejskiego mocarstwa, nie powtarzając i nie kryjąc wypaczeń, błędów oraz zbrodni popełnionych w pierwszej połowie XX wieku i nie zapominając o nich”25. Możemy tu jeszcze wspomnieć o dziele Christiana Hacke Die Aussenpolitik der Bundesrepublik Deutschland, (Polityka zagraniczna Republiki Federalnej Niemiec), w którym autor, specjalista w dziedzinie historii dyplomacji, wzywa do „zdefiniowania – w sposób realistyczny i bez uprzedzeń – narodowych interesów Niemiec” i pochwala zaangażowanie od 2001 roku armii federalnej w Afganistanie, widząc w tym okazję do „uwolnienia polityki bezpieczeństwa Niemiec od cieni własnej przeszłości”26. Dokonując semantycznego i politycznego przesunięcia znaczeń w sytuacji, gdy dyskurs kulturalny i polityczny częściowo nakładają się na siebie, niektóre osobistości, zarówno z prawej, jak i z lewej strony sceny politycznej, zabierały głos, dzieląc się własną wizją nowego miejsca Niemiec w światowej dyplomacji. Lewicowy minister spraw zagranicznych i wicekanclerz w wielkiej koalicji Angeli Merkel, socjaldemokrata Frank Walter Steinmeier, w swoim programowym dziele Mein Deutschland. Wofür ich stehe (Moje Niemcy. Moje przekonania) pisze à propos zaangażowania swojego kraju w rozwiązanie konfliktu bliskowschodniego: „Jako trzecia w skali świata potęga gospodarcza oraz państwo cieszące się dużym autorytetem mamy obowiązek włączyć się w próby rozwiązania regionalnych konfliktów”27. Steinmeier czerpał z analizy innego socjaldemokraty, Egona Bahra, byłego ministra i doradcy kanclerza Willy’ego Brandta – ten radził swoim rodakom, aby wykorzystali świeżo zdobytą niezależność dla uniknięcia roli „narzędzia interesów innych państw” i nie oglądali się na historię, która nie powinna być przeszkodą w dbaniu o własne interesy: „To budujące widzieć, jak Niemcy pokonują strach i zahamowania wynikające z obsesji na punkcie własnej przeszłości i zwracają się ku przyszłości, w której nieodwołalnie wybiorą własną drogę”28. Z kolei pierwszym przedstawicielem prawicy, który wziął pod uwagę zobowiązania wynikające z nowego statusu Niemiec, był Wolfgang Schäuble, były przewodniczący CDU i minister spraw wewnętrznych w ekipie Angeli Merkel, który w książce Und der Zukunft zugewandt (Zwróceni ku przyszłości) przekonuje, że społeczność międzynarodowa powinna przyzwyczaić się do myśli, iż „Niemcy nie są skazane na odgrywanie drugoplanowej roli na międzynarodowej scenie politycznej”29. Jedną z konsekwencji owej rehabilitacji idei mocarstwowości, która wyznacza zwrot w niemieckiej kulturze politycznej, jest koniec militarnego tabu.\nMiędzy rokiem 1945 a okresem bezpośrednio po zjednoczeniu Niemcy nie mogły wykorzystywać federalnej armii jako narzędzia polityki zagranicznej z powodów zarówno natury moralnej – nazistowskiej przeszłości, jak i dyplomatycznej – ograniczonej suwerenności. Było tak przynajmniej do 12 września 1990 roku, kiedy to podpisano traktat moskiewski, dzięki któremu Niemcy w ostatecznie ustalonych granicach odzyskały „pełną niezależność w sprawach wewnętrznych i międzynarodowych”, rezygnując z „produkcji i posiadania broni atomowej, biologicznej i chemicznej30” oraz godząc się na ograniczenie stanu liczebnego swojej armii do 370 tys., przy limicie 345 tys. dla wojsk lądowych i powietrznych. W chwili obecnej niemiecka armia uczestniczy w misjach poza granicami kraju z kontyngentem 7200 żołnierzy, podczas gdy w 1998 roku było ich 2700, a ten wzrost jest wyrazem głębokiej przemiany, którą umożliwił proces osiągania dojrzałości. Bezpośrednio po zjednoczeniu Niemcy ograniczały się do wysyłania na prośbę ONZ lekarzy i personelu medycznego, na przykład w latach 1991-1992 do Kambodży, czy udzielania pomocy humanitarnej, jak w 1993 roku w Somalii, gdzie niemieccy żołnierze zabezpieczali transport i logistykę na terytorium, gdzie spokój został już przywrócony, tak że nie brali udziału w walkach zbrojnych. Pierwszą oznaką zmian była decyzja władz federalnych z 2 kwietnia 1993 – w kontekście wojny w byłej Jugosławii – by wysłać niemieckich kontrolerów powietrznych w ramach ekipy międzynarodowej obsługującej natowskie samoloty wyposażone w system radarowy AWACS, co miało zapewnić – w razie konieczności przy użyciu siły – respektowanie strefy zamkniętego nieba nad Bośnią i Hercegowiną. W ten sposób po raz pierwszy od zakończenia drugiej wojny światowej żołnierze niemieccy mieli angażować się, choć w sposób pośredni, w działania militarne. To stopniowe poszerzanie zakresu operacyjnego niemieckich misji wojskowych podważało dotychczasową jednomyślną interpretację konstytucji obowiązującą do zjednoczenia, zgodnie z którą armia federalna mogła brać udział jedynie w działaniach prowadzonych na terytorium operacyjnym NATO lub mających na celu obronę terytorium państwowego. Kanclerz Kohl uznał wówczas, że w myśl artykułu 24 konstytucji, który zezwalał na udział Niemiec w systemach bezpieczeństwa zbiorowego, kraj ma prawo wysłać swoich żołnierzy poza terytorium działania NATO, jeśli decyzja podjęta została na wyraźną prośbę organizacji, której Niemcy są członkiem. Interpretację taką odrzuciła jednak znaczna część socjaldemokratów oraz Zieloni. Kwestię rozstrzygnął – nie zamykając jednak debaty na ten temat – wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 lipca 1994 roku, który ustalił konstytucyjne ramy operacji prowadzonych przez federalną armię poza granicami kraju. Ten historyczny wyrok stanowił, że zgodnie z konstytucją armia federalna może brać udział – bez geograficznych ograniczeń – w misjach prowadzonych przez oenzetowskie Błękitne Hełmy czy też inną organizację, do której należą Niemcy, nawet jeśli zakłada to użycie siły. Rozróżnienie na „operacje w celu utrzymania pokoju” oraz „operacje przywracania pokoju” zostało uznane za sztuczne. Jednak decyzja o tego typu zaangażowaniu powinna zostać zaaprobowana zwykłą większością głosów przez Bundestag (wymóg ten został złagodzony w 2005 roku). Centrolewicowy tygodnik „Die Zeit”, który trudno podejrzewać o obronę niemieckiego ekspansjonizmu, w wydaniu z 15 lipca 1994 roku skomentował rozstrzygnięcie Trybunału, twierdząc, że „Niemcy stają się takim samym krajem jak każdy inny” oraz że pokonany został pierwszy etap ku „normalizacji” koniecznej, aby armia federalna mogła stać się w przyszłości potencjalnym elementem polityki zagranicznej Niemiec. Pierwszy kontyngent wojsk federalnych został wysłany 1 września 1995 roku do Bośni, a decyzja zapadła po zażartych dyskusjach na forum federalnego parlamentu i głosowaniu, w którym za misją opowiedziało się 386 posłów (w tym 45 socjaldemokratów i 4 członków partii Zielonych), 11 wstrzymało się od głosu, a 258 oddało głos przeciwko. Niemieckie wojska miały uczestniczyć w operacji zwiadowczej nad terytorium Bośni, wspomagającej – na prośbę NATO – działania wojsk francuskich, brytyjskich i holenderskich. W ramach debaty poprzedzającej wysłanie misji dokonało się przesunięcie części niemieckiej lewicy o pacyfistycznych tradycjach w kierunku bardziej realistycznej koncepcji. I tak na przykład członek partii Zielonych Joschka Fischer w liście z 30 czerwca 1995 roku adresowanym do swojej grupy parlamentarnej i – ogólnie – do członków swojej partii zalecał, by zastanowić się rozwiązaniem w sytuacji, gdy dyplomacja poniosła porażkę, a okrucieństwa nadal trwały: „Czy nie przeciwstawiając się tym potwornościom, nasze pokolenie nie godzi się na polityczne i moralne ustępstwa podobne do tych, które w latach trzydziestych czynili nasi dziadowie i ojcowie? Czy pacyfiści mogą zaakceptować zwycięstwo brutalności i przemocy?31”\nAby zrozumieć, jak długa droga została pokonana, trzeba pamiętać, że decyzje z 16 października 2008 roku i 28 września 2005 o przedłużeniu zaangażowania niemieckiej armii w Afganistanie w ramach Międzynarodowych Sił Wsparcia Bezpieczeństwa (ISAF) parlament federalny podjął przytłaczającą większością głosów, odpowiednio 95 i 96 proc., a zatem w tym przypadku wynik był bardzo różny od rezultatu głosowania na temat zaangażowania w Bośni z 30 czerwca 1995 roku – 58 proc. głosów za. Miedzy tymi dwoma głosowaniami wydarzyło się coś, co walnie przyczyniło się do coraz powszechniejszej akceptacji rozwiązania, jakim jest użycie siły wojskowej – chodzi o udział (od 24 marca 1999 roku) niemieckich żołnierzy w interwencji zbrojnej w Serbii. To socjaldemokratyczny kanclerz Gerhard Schröder ogłosił z ekranów telewizorów, że „po raz pierwszy od zakończenia drugiej wojny światowej niemieccy żołnierze wezmą udział w walkach”, po tym jak NATO – w sytuacji, gdy serbski prezydent Slobodan Milošewić odmówił przyjęcia pokojowego rozwiązania w sprawie Kosowa i zaprzestania czystek etnicznych – podjęło decyzję o uderzeniu z powietrza w serbskie cele. Sytuacja była szczególna, gdyż w tym wypadku Sojusz Północnoatlantycki po raz pierwszy w swojej historii podjął działania zbrojne przeciwko krajowi, który nie naruszył niczyich granic i nie wykroczył poza własne uznane prawem terytorium. Dając wyraz ogólnie panującym nastrojom, „Der Spiegel” z 29 marca 1999 roku pisał o „końcu wieku niewinności Niemiec”. Okres między 24 marca a 9 czerwca 1999 roku wyznacza nowy etap w kulturze politycznej Niemiec, które definitywnie porzuciły swój „szczególny status”, pozostawiły za sobą Republikę Federalną w kształcie po 1949 roku, odeszły od roli chronionego przez swoich sojuszników „statysty” i stały się aktywnym uczestnikiem wydarzeń. W ramach natowskiej operacji nazwanej „Sojusznicza siła” 14 samolotów Tornado odbyło 500 lotów i wystrzeliło w serbskie cele naziemne – w trakcie ofensywnej „operacji przywracania pokoju” – 236 pocisków. Przy okazji tych wydarzeń przełamano kolejne dwie bariery: Niemcy uczestniczyły w działaniach zbrojnych, które podjęto bez wyraźnego mandatu ONZ (nawet jeśli sekretarz generalny organizacji uznawał je za nieuniknione), co więcej, działania te miały miejsce w regionie, z którego naziści i ich chorwaccy sojusznicy uczynili „bałkańską rzeźnię”. W swoich wspomnieniach zatytułowanych Die rot-grünen Jahre. Deutsche Aussenpolitik – vom Kosovo bis zum 11. September (Czerwono-zielone lata. Niemiecka polityka zagraniczna od Kosowa do 11 września) Joschka Fischer uznaje, że to właśnie uczestnictwo w operacjach wojskowych przeciwko Serbii wyznaczyło „definitywny koniec okresu powojennego oraz szczególnej roli Niemiec wynikającej z historii”32. Analiza argumentów, którymi posługiwano się, by uzasadnić zaangażowane w operację, przynosi jeszcze jedno ciekawe spostrzeżenie: dokonał się zwrot w wykorzystaniu odniesień do historii. O ile dotychczas Niemcy historią uzasadniali swoje wycofanie, o tyle teraz odwoływali się do niej, by uzasadnić swoją nową odpowiedzialność na scenie międzynarodowej, zwłaszcza w odniesieniu do udziału w działaniach zbrojnych. Ze względu na swoją nazistowską przeszłość oraz popełnione zbrodnie przeciwko ludzkości Niemcy powinny znaleźć się w pierwszej linii obrońców ludzkiej godności. I tak 13 maja 1999 roku Joschka Fischer, któremu zarzucano popieranie wojny, bronił się, argumentując: „Opieram się na prostych zasadach – nigdy więcej wojny, nigdy więcej Auschwitz, nigdy więcej ludobójstwa, nigdy więcej faszyzmu”33. Udział niemieckich sił w wojnie przeciwko Serbii otworzył Niemcom drogę ku „normalizacji”, jeżeli chodzi o użycie armii jako narzędzia polityki zagranicznej. Nigdy więcej debaty wokół zaangażowania armii federalnej w działania poza granicami kraju nie wzbudzały już tak wiele emocji jak w 1999 roku; ani w związku z decyzją o wysłaniu wojsk do Afganistanu w 2001 roku, czy o przedłużaniu ich misji w 2005, 2007 i 2008 roku ani podczas decydowania o udziale w operacji nadzorowania wyborów w Kongu w 2006 roku czy też udziale w misji u wybrzeży libańskich (kwestia jeszcze bardziej delikatna ze względu na bliskość Izraela) dyskusje nie były już tak zażarte. Uwzględniając tę przemianę, przygotowany w 2003 roku pod egidą socjaldemokratycznego ministra obrony rządowy dokument Verteidigungspolitische Richtlinien (Wytyczne w sprawie polityki obronnej), określający zasady akcji poza granicami kraju, zaznaczał, że „rosnąca rola Niemiec na arenie międzynarodowej sprawia, że misje armii federalnej nie mogą być ograniczone ani co do liczebności, ani zasięgu geograficznego”, oraz że należy traktować priorytetowo rozbudowę „skutecznych sił zbrojnych zdolnych odgrywać aktywną rolę u boku sojuszników i partnerów w celu zapewnienia pokoju”34. Linię tę kontynuuje Biała księga w sprawie niemieckiej polityki bezpieczeństwa oraz przyszłości federalnej armii z 2006 roku, przygotowana pod kierownictwem chadeckiego ministra. Niemcy, będące do 1990 roku „biorcą” w dziedzinie bezpieczeństwa, stały się obecnie „dawcą”, czego najlepszym przykładem może być Afganistan, gdzie oddziały niemieckie stanowią trzeci pod względem liczebności kontyngent (po amerykańskim i brytyjskim). Ta nowa rzeczywistość stała się dziś częścią wspólnego dziedzictwa i stanowi istotny element nowej dyplomacji niemieckiej.\nWyzwolona z tradycji wycofania niemiecka dyplomacja zamierza umacniać swą obecność i swoje wpływy zarówno w dziedzinach uznawanych za strategiczne, takich jak pomoc rozwojowa oraz polityka bezpieczeństwa, jak i w regionach świata, w których była dotychczas nieobecna, na przykład na Bliskim Wschodzie. Te nowe akcenty nakładają się na zaangażowanie w bardziej tradycyjnych, lecz nie mniej ważnych sektorach, jak polityka europejska (w szerokim ujęciu zawierająca również politykę sąsiedzką wobec krajów graniczących z Unią Europejską), relacje ze Stanami Zjednoczonymi oraz z Rosją. Zarówno w analizach strategicznych, jak i w oficjalnym dyskursie pojawia się coraz częściej wizerunek Niemiec jako mediatora, choćby na Bliskim Wschodzie czy w relacjach między Unią Europejską a Moskwą. Nową niemiecką dyplomację trzeba zatem postrzegać w dwóch aspektach: niektóre elementy stanowiły już w przeszłości fundamentalną część niemieckiej polityki zagranicznej (stosunki z Rosją czy państwami Europy Środkowej, które bazują m.in. na doświadczeniach Ostpolitik prowadzonej w latach siedemdziesiątych za rządów Willy’ego Brandta), natomiast bardziej ofensywne zaangażowanie Niemiec w kwestie „globalne” (takie jak polityka rozwojowa czy polityka bezpieczeństwa) jest wyrazem chęci wykroczenia poza rangę „potęgi regionalnej”. Mamy to do czynienia z ruchem dwukierunkowym. Z jednej strony trwa konsolidacja i umacnianie europejskiej roli Niemiec dzięki subtelnemu łączeniu działań bilateralnych i multilateralnych, które zapewniły krajowi reputację „adwokata” Europy Środkowej (ta rola jest mu obecnie przypisywana przez Ukrainę i Gruzję). Polityka stabilizacji pogranicza Unii Europejskiej przybiera również inne formy, a jej celem jest utworzenie sięgającej aż do Azji Środkowej przestrzeni bezpieczeństwa, która byłaby w pewnym sensie przedłużeniem i rozszerzeniem Unii Europejskiej. Z drugiej strony Niemcy w imię swojej nowej odpowiedzialności oraz nowonabytego statusu mocarstwa angażują się w sprawy o znaczeniu globalnym, wykraczające poza europejskie ramy. Kwestie te zaczynają się również pojawiać w programach największych partii politycznych, począwszy od macierzystej partii Angeli Merkel, chrześcijańskiej demokracji. W 2007 roku w swoich po raz trzeci zrewidowanych założeniach programowych zatytułowanych Freiheit und Sicherheit (Wolność i bezpieczeństwo) CDU uznała, że Niemcy, „które wniosły istotny wkład w zjednoczenie Europy poprzez potwierdzenie własnej tożsamości, otwarcie na świat i budowanie pomostów”, powinny obecnie „wyposażyć się w środki i instrumenty polityki zagranicznej, bezpieczeństwa i rozwoju adekwatne do ich odpowiedzialności na arenie międzynarodowej i pozwalające na prowadzenie polityki zagranicznej zgodnej z ich interesem narodowym”35. Z kolei Socjaldemokratyczna Partia Niemiec w swoim zrewidowanym na kongresie w Hamburgu w 2007 roku programie zatytułowanym Soziale Demokratie im 21. Jahrhundert (Społeczna demokracja XXI wieku) przyznała, że „socjaldemokracja ma pełną świadomość rosnącej odpowiedzialności Niemiec za utrzymanie pokoju na świecie i będzie aktywnie wypełniać tę rolę na arenie międzynarodowej”36.\nPodobnie jak w przypadku wszystkich państw członkowskich Unii, tak i niemiecka polityka europejska uzależniona jest od kalendarium negocjacji i spotkań na szczycie. W ciągu ostatnich kilku lat wyróżnić można kilka faz: negocjacje budżetowe (a zatem również kwestia finansowania europejskiej polityki) pod koniec lat dziewięćdziesiątych, potem dyskusje dotyczące reformy instytucjonalnej oraz poszerzenia Unii, a ostatnio – polityki sąsiedzkiej. W czasie tych negocjacji Niemcy zgłaszały poglądy i projekty zgodne z głównymi liniami strategicznymi i ideologicznymi w polityce europejskiej zarysowanymi przez pokolenie postkohlowskie. Polityka europejska prowadzona przez nowe pokolenie niemieckich przywódców politycznych – Gerharda Schrödera od 1988 roku i Angelę Merkel od 2005 – opiera się na dwóch założeniach: integracja europejska sama w sobie nie jest celem, a Unia Europejska, rozwijając politykę sąsiedzką, powinna nieść stabilizację krajom z nią graniczącym. Na to nakłada się podkreślanie własnego znaczenia ekonomicznego, demograficznego i politycznego w bardziej zdecydowany niż w przeszłości sposób. Świadczyć o tym może choćby dążenie do tego, by Europa uznała przewagę demograficzną Niemiec poprzez wprowadzenie nowego systemu atrybucji głosów poszczególnym państwom z uwzględnieniem liczby ich mieszkańców i – poprzez to – odejście od historycznej i tradycyjnej równości Niemiec i Francji. Żądanie takie wysunął na szczycie w Nicei w grudniu 2000 roku Gerhard Schröder, co stało się źródłem silnych napięć między oboma krajami (patrz dalej podrozdział „Relacje francusko-niemieckie: przyjaźń czy rywalizacja?”). Cel ten został ostatecznie osiągnięty i utrzymany w „minitraktacie” lizbońskim, którego główne linie zostały wyznaczone w pierwszym półroczu 2007 roku, gdy Niemcy, z Angelą Merkel na czele, sprawowały prezydencję w Unii. O ile między niemieckimi socjaldemokratami a chadekami istniały poważne różnice, na przykład odnośnie wejścia Turcji do Unii Europejskiej – pierwsi opowiadali się za, drudzy chcieli jedynie uprzywilejowanego partnerstwa – o tyle między polityką Gerharda Schrödera i Angeli Merkel istniała ciągłość, nawet jeśli nieco wojownicza niekiedy postawa tego pierwszego nie została przejęta przez jego następczynię. Jeżeli Schröder wyróżniał się ze względu na gwałtowne wypowiedzi przeciwko „niszczeniu” niemieckiej waluty w Brukseli czy też na zdecydowane odrzucenie „polityki polegającej na kupowaniu przychylności naszych sąsiadów dzięki transferom pieniężnym, które w poważny sposób obciążają niemiecki budżet”37, to Angela Merkel w imię tych samych interesów narodowych odrzuciła jesienią 2008 roku europejski plan ożywienia gospodarczego, opowiadając się raczej za stosowaniem rozwiązań krajowych i deklarując 11 października 2008 roku Nicolasowi Sarkozy’emu: „Nie ma mowy o funduszu europejskim. Chodzi o skoordynowane działanie wszystkich państw w ramach wspólnoty międzynarodowej. Z państwami strefy euro, które będą dysponowały wspólnym zestawem środków, jako ważnym partnerem. Wszyscy będziemy mieć ten sam zestaw narzędzi, lecz każde państwo będzie mogło stosować je w zależności od własnej sytuacji i warunków”38. Niedługo później, 30 listopada 2008 roku, w wywiadzie dla „Frankfurter Allegemeine Zeitung” dotyczącym ewentualnego uczestnictwa Niemiec w europejskim planie ożywienia gospodarczego pani kanclerz powtórzyła: „Finansujemy europejski budżet na poziomie 20 proc. Nie chcemy zwiększać naszego udziału. Podatnicy są moimi sprzymierzeńcami”. To prawda, że zgodnie z przyjętym w 2005 roku porozumieniem obowiązującym na lata 2007–2013 Niemcy pozostają największym płatnikiem składek do europejskiego budżetu, przekazując na ten cel 0,42 proc. swojego dochodu narodowego brutto (w przypadku Francji odsetek ten wynosi 0,37 proc.). Nie należy jednak dać się zwieść: Niemcy nadal są proeuropejskie, czego dowodzą badania przeprowadzane regularnie przez Eurobarometr. W latach 2008-2009 nawet w odniesieniu do tak delikatnej kwestii, jak inflacja, 69 proc. Niemców wierzyło, że Unia Europejska jest najlepszą instancją do jej zwalczania (przekonanie takie wyrażało 51 proc. mieszkańców Unii ogółem i 51proc. Francuzów); jeżeli chodzi o wspólna politykę zagraniczną, to za jej rozwijaniem opowiada się 82 proc. Niemców (w skali Unii Europejskiej to 68 proc., we Francji – 64 proc.). Jedynie wskaźnik stosunku do dalszego rozszerzania Unii jest niższy niż średnia europejska: za opowiada się tylko 33 proc. Niemców (47 proc. obywateli Unii ogółem i 31 proc. Francuzów)39. Nowym elementem jest tu jedynie bardziej zdecydowana obrona „niemieckiej” koncepcji Europy, nacechowanej właściwą Niemcom tradycją polityczną i kulturową, której pewne składniki miałyby być przeniesione na grunt europejski: monetarna i budżetowa ortodoksja, z której wynika nacisk na niezawisłość Europejskiego Banku Centralnego i sceptyczne podejście do wszelkich prób rozłożenia odpowiedzialności za wewnątrzkrajowe sprawy gospodarcze (stąd sprzeciw wobec wprowadzenia europejskiego „rządu ekonomicznego” oraz europejskiej pożyczki); multilateralizm, który każe bronić wymogu większości kwalifikowanej podczas głosowania w sprawach dotyczących polityki zagranicznej i wspólnego systemu obrony (stąd też poparcie dla idei utworzenia zintegrowanej armii europejskiej, która byłaby uzupełnieniem dla sił NATO); subsydiarność, będąca zasadą niemieckiego federalizmu, stąd nacisk – szczególnie silny od końca lat dziewięćdziesiątych – na uchwalenie europejskiego traktatu konstytucyjnego (ustępstwo wywalczone podczas szczytu w Nicei w 2000 roku, które było pierwszym krokiem ku traktatowi lizbońskiemu) mającego za cel zamrożenie pułapu integracji europejskiej, zagwarantowanie repartycji uprawnień, która chroniłaby landy i niektóre instytucje, jak na przykład banki landowe, przed interwencjami wspólnotowymi, oraz wprowadzenie systemu podejmowania decyzji, który umocniłby pozycję Niemiec w Radzie (poprzez system podwójnej większości przewidziany w traktacie lizbońskim: liczbowej – 55 proc. państw – oraz demograficznej – 65 proc. unijnej populacji). Taki kierunek w polityce europejskiej Niemiec idzie w parze z rehabilitacją państwa narodowego, dokonującą się zarówno po lewej, jak i prawej stronie niemieckiej sceny politycznej – choć takie akcenty są wyraźniej widoczne w CDU, która w założeniach programowych precyzuje w rozdziale dotyczącym Europy: „Państwa narodowe oraz tożsamość zamieszkujących je ludów są częścią składową Europy, zjednoczonej w różnorodności. Państwo narodowe będzie ewoluować, ale nie przestanie istnieć”40. Taki ton jest dość odległy od idei federalnej Europy przedstawionej przez Joschkę Fischera w wystąpieniu z 12 maja 2000 roku na berlińskim Uniwersytecie Humboldta, gdy proponował przejście od „związku państw do pełnego połączenia w ramach federacji europejskiej” i opracowanie traktatu konstytucyjnego, który przekształci „w federację istotę suwerenności, tak by jedynie to, co konieczne, decydowane było na szczeblu europejskim”41. Przeorientowanie niemieckiej polityki europejskiej zamyka pewien etap: Europa nie jest już substytutem niemieckiej tożsamości narodowej, która przed zjednoczeniem, a nawet bezpośrednio po nim, była trudna do zdefiniowania. Europa była wówczas kluczowym elementem systemu sojuszy, który pozwalał Republice Federalnej – blokowanej przez podział kraju oraz jej „szczególny status” po 1945 roku i w czasie zimnej wojny – odzyskać zaufanie i zostać uznaną przez sojuszników dzięki wycofanej i jak najmniej roszczeniowej postawie, a jednocześnie korzystać z pewnego marginesu swobody, którego nie miałaby w innym przypadku. Rehabilitacja państwa narodowego, która mogła doprowadzić kiedyś do zjednoczenia, mogła dokonywać się jedynie w takich ramach. To w takim świetle należy spojrzeć na stanowisko pierwszego kanclerza Republiki Federalnej Niemiec Konrada Adenauera (przejęte w bardziej lub mniej wierny sposób przez jego następców), kiedy w książce Erinnerungen (Wspomnienia) przytacza jeden z listów adresowanych do ministrów jego rządu, w którym pisał: „Jeżeli integracja europejska się powiedzie, będziemy mogli podczas negocjacji w sprawie bezpieczeństwa oraz odnośnie zjednoczenia kraju wykorzystać nowy kluczowy element, jaki stanowić będzie zjednoczona Europa”42.\nO ile Niemcy powróciły do koncepcji zakładającej prymat państwa narodowego, a zatem dającej pierwszeństwo współpracy międzyrządowej, akcentując jednocześnie pewne elementy federalistyczne, o tyle nie zamierzają wycofać się ze spraw ogólnoeuropejskich. Czego zresztą dowiodła Angela Merkel na posiedzeniu Rady Europejskiej 16 grudnia 2005 roku, podczas którego osiągnięto – między innymi właśnie dzięki mediacji niemieckiej pani kanclerz – porozumienie odnośnie kwestii budżetowych na lata 2007–2013. Postawa taka widoczna była również podczas niemieckiej prezydencji w Unii Europejskiej w pierwszej połowie 2007 roku, która spotkała się z powszechnym uznaniem i pozwoliła osiągnąć postęp w dwóch ważnych kwestiach: przyszłego kształtu instytucjonalnego oraz ochrony środowiska. Podczas swojej kadencji Niemcy zdołali (po intensywnych negocjacjach na forum Rady Europejskiej 21 czerwca 2007 roku) zachować istotę przyjętej w 2004 roku konstytucji w założeniach „minitraktatu” lizbońskiego, a zwłaszcza odnośnie utworzenia stałego urzędu przewodniczącego Rady Europejskiej, urzędu Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych, wprowadzenia od 2014 roku zasady podwójnej większości, „odchudzenia” Komisji, rozszerzenia listy kwestii, o których Rada będzie decydować większością kwalifikowaną, oraz poszerzenia uprawnień Parlamentu Europejskiego poprzez jego rolę w wyborze przewodniczącego Komisji, a także rozszerzenia procedury współdecydowania. Wśród priorytetów niemieckiej prezydencji znalazła się również walka z globalnym ociepleniem, a w tej dziedzinie udało się wprowadzić „zasadę 3 razy 20 proc.”: redukcję emisji dwutlenku węgla o 20 proc. do roku 2020, podniesienie obowiązkowego progu korzystania z energii odnawialnej do 20 proc. oraz 20 proc. oszczędności energii. Po raz pierwszy wprowadzono konkretne limity w dziedzinie ochrony środowiska oraz ustalono wspólną strategię energetyczną i klimatyczną. Warto zauważyć, że obie kwestie (traktat konstytucyjny oraz ochrona środowiska) są całkowicie zbieżne z „niemieckim interesem narodowym”. Przekonaliśmy się już co do tego odnośnie pierwszej z nich. Jeżeli zaś chodzi o drugą, to trzeba wspomnieć, że Niemcy osiągają doskonałe wyniki gospodarcze w tej dziedzinie: przyjęły na lata 2006-2012 szeroko zakrojony plan inwestycji publicznych oraz prywatnych sięgający 35 mld euro przeznaczonych na rozwój odnawialnych źródeł energii, w 2007 roku stały się największym w skali świata eksporterem turbin wiatrowych, zaś liczne wielkie przedsiębiorstwa, jak na przykład Siemens, osiągają aż do jednej czwartej obrotów dzięki „zielonym technologiom”. Jedna rzecz nie ulega wątpliwości – po okresie zastoju wynikającego z odrzucenia przez Francję pierwszego projektu konstytucji w 2005 roku Niemcy podczas swojej prezydencji zdołali nadać sprawom europejskim nową dynamikę i wyprowadzić Unię z impasu instytucjonalnego. Kolejnym ważnym tematem, który pojawił się w 2007 roku podczas niemieckiej prezydencji w Unii Europejskiej, była polityka sąsiedzka. Program prezydencji, oparty na tezie, że „europejska polityka sąsiedzka przyczynia się walnie do stabilizacji i demokratyzacji”, zakładał, że „Unia Europejska wykorzysta własne pole manewru i zaproponuje sąsiadującym z nią państwom korzystną i szeroko zakrojoną współpracę”43, a Angela Merkel przekonywała w wystąpieniu przed Parlamentem Europejskim, że „Unia powinna zaangażować się w politykę sąsiedzką w szerszym niż dotychczas zakresie”44. Niemcy dążyły do większej spójności w polityce sąsiedzkiej i krytykowały niedostatki w tej dziedzinie, a zwłaszcza fakt, że do polityki regionalnej przywiązywano zbyt mało uwagi. Chcąc to zmienić, zaproponowały krajom Europy Wschodniej i Południowego Kaukazu „partnerstwo na rzecz modernizacji”, które zakładało zawarcie bilateralnych lub multilateralnych porozumień w dziedzinach o regionalnym znaczeniu, takich jak transport, energia, ochrona środowiska, wymiar sprawiedliwości. Już w 2001 roku rząd federalny podjął inicjatywę (zaktualizowaną w 2004) skierowaną do Gruzji, Armenii i Azerbejdżanu (Kaukasusinitiative)45, mającą na celu zapobieganie konfliktom poprzez działania na szczeblu regionalnym na rzecz sprawiedliwości, demokracji samorządowej, energii oraz ochrony biosfery. W Auf dem Weg in die Eine Welt. Weissbuch zur Entwicklungspolitik (Droga do nowego świata. Biała księga w sprawie polityki rozwoju) z 2008 roku Federalne Ministerstwo do spraw Współpracy i Rozwoju uznało, że priorytetowym kierunkiem działań winien być Kaukaz Południowy, ponieważ „stanowi drugi – obok Bałkanów – region poważnego kryzysu u bram Unii Europejskiej”, zaś wysiłek powinien kierować się na „zmianę negatywnego wizerunku sąsiada, umocnienie wzajemnego zaufania oraz poszanowania prawa”46; cały projekt miał zostać sfinansowany dzięki bilateralnej pomocy w wysokości 50 mln euro rocznie. Berlin intensywnie zabiegał o to, by kraje tego regionu zostały włączone w 2005 roku w politykę sąsiedztwa Unii Europejskiej. W opinii Niemiec rozbudowa polityki sąsiedzkiej ma sens jedynie wówczas, gdy zostanie do niej włączona również Azja Środkowa (Kazachstan, Uzbekistan, Kirgistan, Tadżykistan i Turkmenistan) zbyt długo zaniedbywana przez Unię Europejską, mimo że z punktu widzenia strategicznego ma niebagatelne znaczenie zarówno jako partner w walce z przestępczością zorganizowaną i terroryzmem, jako dostawca energii oraz jako korytarz transportowy. Dlatego też Berlinowi zależało na przyjęciu za jego prezydencji w 2007 roku Strategii na rzecz Azji Środkowej47, regionu, z którym utrzymywał bliskie relacje, często niedoceniane przez inne państwa członkowskie. I tak Niemcy są nie tylko jedynym krajem europejskim, który utrzymuje placówki dyplomatyczne we wszystkich pięciu republikach środkowoazjatyckich, ale również jedynym krajem zachodnim posiadającym bazę wojskową w Uzbekistanie (w Termezie), która okazała się bardzo przydatna podczas transportu oddziałów NATO do Afganistanu.


W ostatnim czasie, elektryczne młynki do kawy zyskały na popularności, przede wszystkim dzięki korzyściom smakowym płynącym z możliwości zmielenia kawy tuż przed zaparzeniem. W tym artykule możesz przeczytać jak prawidłowo mleć kawę, jednak dzisiaj skupimy się na tym, jak prawidłowo czyścić taki młynek, aby pozbyć się olejków i aromatów starej kawy.\n1. W pierwszej kolejności, usuń wszystko to, co możesz usunąć z wnętrza młynka zwykłym papierem lub czystą szmatką.\n2. Wsyp do młynka trochę niegotowanego ryżu. Włącz młynek i poczekaj aż cały ryż zostanie zmielony. Powtarzaj czynność do momentu, w którym młynek zostanie wizualnie oczyszczony ze starej kawy oraz pozbawiony aromatów mielonych wcześniej kaw.\n3. Wyczyść młynek z ryżu za pomocą papieru lub czystej szmatki.


[ 2951 posty(ów) ] Idź do strony Poprzednia 1 ... 101, 102, 103, 104, 105, 106, 107 ... 148 Następna\n#2061 Wysłany: 15 Kwi 2021 21:45\nKilka dni temu napisalem tu ze kto bardzo chce i sie postara to zorganizuje sobie szczepienia.\nZaostalem zjedzony przez niektore.\nInformuje ponownie zamiast czekac do 11.05 przejechalem kilka kilometrow i zaszczepilem sie, i zona tez. i rodzina rez. i przyjaciele tez.\nRzeklbym ze szczepienia sa juz dostepne dla wszystkich nawet dla ludzi ponizej 40 lat\n#2062 Wysłany: 15 Kwi 2021 21:55\nA czy ktoś się orientuje czy w łódzkim jest szansa się teraz zaszczepić osoba 20+ ?\n#2063 Wysłany: 15 Kwi 2021 21:55\nPrzeczyściłem dwie ostatnie strony. Ze względu na ważność tematu, apeluje o niespamowanie w powyższym wątku. Osoby szukające w tym temacie konkretnych informacji muszą potem przebijać się przez niepotrzebne dogryzki i złośliwości.\nOstatnio edytowany przez klapio 15 Kwi 2021 21:57, edytowano w sumie 2 razy\n#2064 Wysłany: 15 Kwi 2021 22:01\nUmówmy się że jak ktoś ma wystawione skierowanie to zaszczepienie się nawet jutro nie jest żadną sztuką niezależnie od tego jaki termin się wcześniej zabukowało i co mówią na infolinii. Sztuką wciąż pozostaje zaszczepienie się bez posiadanego skierowania mimo pojedynczych zdarzających się przypadków.\n#2065 Wysłany: 15 Kwi 2021 22:02\nPoniżej 40? W jaki sposób? Chętnie się dowiem, zapewne jak i wielu poniżej 40r. Jak na razie to my skierowania dostać nie możemy.\n#2066 Wysłany: 15 Kwi 2021 22:14\nW miniony piątek i sobotę przychodnia Top Med w Sulechowie zaszczepiła na COVID-19 około 5 tys. osób. Szczepionkę można było dostać bez wcześniejszej rejestracji w rządowym systemie. Wieść rozniosła się pocztą pantoflową, w kolejce po wakcynę ustawiły się tysiące mieszkańców całego regionu.\nPierwszeństwo miały mieć osoby powyżej 60. roku życia, ale decydowało głównie miejsce w kolejce. Szczepiono także osoby z grupy 50+, dla których rejestracja ruszy dopiero 21 kwietnia i w dniach kolejnych. Z relacji osób, które zgłosiły się do przychodni, wynika, że szczepionkę otrzymać mogli wszyscy chętni, także osoby przed 50. rokiem życia.\nPrzychodnia dysponowała dużą liczbą szczepionek o krótkim terminie ważności – nie chciała, by się zmarnowały i dlatego zarządziła masowe szczepienia.\nWydarzenie wzbudziło kontrowersje, bo przed punktem szczepień zgromadziły się tysiące ludzi, powodując duże ryzyko rozprzestrzeniania się koronawirusa. Krytyka dotknęła nie tyle samą przychodnię, co polskie państwo i rządowy system Narodowego Programu Szczepień. Czytelnicy „Wyborczej” skarżyli się, że wielu z nich chęć zaszczepienia się zadeklarowało już w styczniu, czekają na wyznaczone terminy, podczas gdy w praktyce wystarczy wstrzelić się w okazję. Inni wciąż czekają na możliwość zapisania się na szczepienie. Zastanawiają się też, dlaczego niektóre przychodnie otrzymały tak dużą liczbę szczepionek, że potem rozdawać je muszą w ekspresowym tempie wszystkim chętnym.\n#2067 Wysłany: 15 Kwi 2021 22:26\nOkej. Ale to dalej jest kwestia jednego konkretnego miejsca a nie ogólnego dostępu osób 40 i mniej do szczepień na już. Podoba akcja była w Rzeszowie, Wrocławiu, zapewne i wielu innych, ale to się niestety ucina (jak info na ten temat wyjdzie szerzej), a potem jest robienie dziwnej natury problemów w mediach. W dziwnym kraju żyjemy jednak.\n#2068 Wysłany: 15 Kwi 2021 22:39\n@Kian mówisz o pojedynczych sytuacjach występujących dzisiaj tu a jutro tam i których występowania nikt nie neguje, a nie o powszchnym zjawisku.\n#2069 Wysłany: 15 Kwi 2021 22:45\nNie. Mowie o wielu mozliwosciach zaszczepienie. Nie moge Ci tu napisaj jak to sie zalatwia. Ale mysle ze nawet tu na forum jest wiele osob zaszczepionych poza normalna kolejnoscia.\n#2070 Wysłany: 15 Kwi 2021 22:47\nCzyli klasyczne wiem ale nie powiem co w praktyce oznacza, że nic nie wiem ale za to lubię zasiać ferment.\nJak spędzali Wielkanoc w Rzeszowie, pojechali w sobotę do Sulechowa albo byli wczoraj na stadionie we Wrocławiu bo usłyszeli od kogoś znajomego o takich możliwościach to jasne że są zaszczepieni i nikt nie neguje obecności takich osób wśród nas, cała reszta ewentualnie zaszczepionych poniżej 40 rż i bez skierowania zrobiła to naginając przepisy czyt. zostając na jeden dzień nauczycielem, pracownikiem DPSu, itp. a nie o takich rzeczach tutaj rozmawiamy.\n#2071 Wysłany: 16 Kwi 2021 02:59\nPisałeś o jakimś "podziemiu szczepionkowym" i o tym, że nagle postanowiłeś się zaszczepić bo nikt Ci nie pomoże jak zachorujesz i że bardzo się boisz. Udowodniłem Ci wtedy, że dorabianie do tego takiej ideologii w Twoim przypadku jest nieładne bo kłamałeś. Nie zmieniaj więc faktów. Wspomnę też o tym, że jeszcze w styczniu brzydziłeś się takim rozwiązaniem ale o tym wszystkim można poczytać w mało ciekawej historii Twoich postów na forum.\n1. Jeśli coś wklejasz z netu to dajesz źródło (artykuł z zielonogórskiej Gazety o szczepieniach w Sulechowie). Inaczej znowu wprowadzasz w błąd bo wygląda jakbyś to Ty pisał.\n2. Sprawdzaj swoje posty przed wysłaniem bo błędów mnóstwo (chyba że kopiujesz artykuły).\n#2072 Wysłany: 16 Kwi 2021 08:42\n1) W mieście, w którym mieszkasz, są wybory\n2) Jakaś placówka ma szczepionki z krótkim terminem ważności - każdy, do którego dojdzie wieść pocztą pantoflową.\n3) Masz znajomego z grupy uprzywilejowanej, który rezerwuje dla ciebie miejsce (na krótko zostajesz wtedy pracownikiem oświaty, szpitala, DPS).\n4) Masz znajomego, który ma znajomego z grupy uprzywilejowanej, który rezerwuje dla ciebie miejsce (w Warszawie taki numerek kosztuje 200 zł).\n5) Dzwonisz po punktach z zapytaniem czy nie ma wolnych slotów i próbujesz zostawiać dane (jedni spisują te dane, inni nie). Opcja mało wydajna.\nNajśmieszniejsze jest to, że gdy kolega (co ciekawe antyszczepionkowiec) zaproponował mi punkt 4, jednocześnie oświadczył, że termin byłby na majówkę.\nI napiszę rzecz pewnie niepopularną. Mamy połowę kwietnia. Większość z nas tutaj jest primaaprilisowych i ma termin na połowę maja. Czy naprawdę przyspieszenie tego terminu o tydzień, dwa jest warte tego stresu, szukania, wydawania pieniędzy ekstra? Oczywiście rozumiem, gdy ktoś skorzystałby z możliwości 1, 2. Sam spróbowałem skorzystać z możliwości 5. Możliwość 3 uważam za nieetyczną i nawet nie pytałem się znajomych o to. Jednak za cholerę nie rozumiem tych, którzy korzystali z punktu 4.\nOstatnio edytowany przez klapio 17 Kwi 2021 01:51, edytowano w sumie 2 razy\n#2073 Wysłany: 16 Kwi 2021 08:53\nDlatego pytałem gdzie i kiedy konkretnie - ale oczywiście zostałem zbluzgany i zwyzywany od trolli. Zaszczepiliście się? Dobrze. Albo zostawcie do dla siebie - albo napiszcie konkretnie (prosiłem nawet o priv, ale nikt nie ma odwagi, nie umie napisać) gdzie i kiedy.\nA jeżdżenie po punktach pt.: "a może się uda" jest faktycznie bez sensu, jeśli ktoś ma termin na połowę maja. Chyba że ktoś ma punkt albo znajomości - jak pisałeś - obok siebie. To wtedy może sobie codziennie dreptać na zasadzie tejże właśnie, bo "może się uda". A jak się nie uda, to zbytnio nie jest stratny ani czas ani pieniądze\nOstatnio edytowany przez klapio, 16 Kwi 2021 10:13, edytowano w sumie 1 raz\n#2074 Wysłany: 16 Kwi 2021 09:03\n@sanchopan, szczerze radzę (przejrzałem wczoraj wywalone stąd posty): mniej emocji, mniej emotikonek, mniej ataków personalnych (Zeus naprawdę lubi pomagać, ale się wkurza, i słusznie, jeśli ktoś się pyta o to samo po raz n-ty, a na modach nie ma co się wyżywać).\nGdzie i konkretnie nikt Ci nie napisze, bo przecież doskonale wiesz, że termin wolny o 9.01 będzie zajęty o 9.02. Jeśli bardzo mocno zależy Ci na przyspieszeniu szczepień (a z Twoich postów wynika, że tak), to musisz sam dzwonić, dzwonić i dzwonić. Ja tylko mogę Ci powtórzyć to, co mi znajoma (psycholog) powiedziała, że największe szanse są pod koniec tygodnia i miesiąca.\n#2075 Wysłany: 16 Kwi 2021 10:45\nEmocje są ludzkie - jak ich nie masz, to może cyborg?\nObjechaliśmy od rana kilkanaście punktów, zrobiliśmy kilkadziesiąt km. Nie ma nic. Nie wiem, może ja mieszkam w regionie, gdzie mieszkają ludzie mądrzejsi i wszyscy ruszyli tłumnie do szczepień. A u was poziom wiedzy jest dużo niższy i mało kto się chce szczepić, stąd wolne terminy. A może znajomości - nie wiem.\nOstatnio edytowany przez klapio, 16 Kwi 2021 10:59, edytowano w sumie 1 raz\n#2076 Wysłany: 16 Kwi 2021 12:00\nPonad 100 dodatkowych dawek Pfizera na weekendy 24-25 kwietnia oraz 1-2 maja.\nCzudec pod Rzeszowem. Bez ograniczeń wiekowych ze skierowaniem.\ntel. 782 400 112\n#2077 Wysłany: 16 Kwi 2021 13:22\nNie wszyscy tu są 40+, i nie wszyscy załapali się na prima aprilisową akcję. Samemu będąc w pierwszej grupie gdybym miał taką możliwość z chęcią skorzystałbym z punktu 4, nawet dokładając do tej kwoty jedno zero.\nOstatnio edytowany przez Mareckipl, 16 Kwi 2021 13:41, edytowano w sumie 1 raz\n#2078 Wysłany: 16 Kwi 2021 13:38\nI napiszę rzecz pewnie niepopularną. Mamy połowę kwietnia. Większość z nas tutaj jest primaaprilisowych i ma termin na połowę maja. Czy naprawdę przyspieszenie tego terminu o tydzień, dwa jest warte tego stresu, szukania, wydawania pieniędzy ekstra?\nno to akurat proste jak budowa kalendarza - Pfzer/Moderna np. 14 maja (przy założeniu że nie nastąpi: ups. dojechała tylko Astra reflektuje Pan?), to druga dawka 18 czerwca i tzw. paszport szczepionkowy 5 lipca - komu to wystarczy nie kombinuje , kto ma plany jeszcze na czerwiec kombinuje,\npatrząc po sobie - syn do 9 lipca jest na obozie żeglarskim, więc Astra wzięta 9 kwietnia, druga dawka 25 czerwca w pełni mnie urządza, bo wyjazdy planuję po 12 lipca i na sierpień, stąd zmieniłem majowego Pfizera na dachu na kwietniową Astrę w garści - także dla pewności, żeby się w maju nie zdziwić jakąś niespodzianką\n#2079 Wysłany: 16 Kwi 2021 13:50\nW Legnicy w poniedziałek 19.04 rusza Punkt Szczepień Powszechnych przeciw COVID-19 zlokalizowany w Hali Sportowej przy ul. Lotniczej, który ma zapewnić min. 1000 szczepień dziennie. Szukają wolontariuszy, dla których oferują możliwość szczepienia - tel. 882 019 45.\nhttps://legnica.naszemiasto.pl/legnica- ... c1-8233641\n#2080 Wysłany: 16 Kwi 2021 14:00\nDobra wiadomość, do tej pory maskara, siedem punktów na 97 tys. mieszkańców. Najgorzej na Dolnym Śląsku. Teściowe musieli sobie „jakoś” zorganizować szczepienie poza miastem.\nUżytkownicy przeglądający to forum: CommonCrawl [Bot], curl [Bot], j_a, yanas, Yandex [Bot] oraz 5 gości


Kącik biurowy w stylu skandynawskim - Wnętrza - Aranżacja i wystrój wnętrz - Dom z pomysłem\nWielu z nas, urządzając mieszkanie, zastanawia się gdzie i jak urządzić swój kącik do pracy. Dużo zależy od tego ile czasu spędzamy w domowym biurze i co tam robimy, a także ile potrzebujemy sprzętu.\nJa długo planowałam to jak i gdzie zorganizować swoje miejsce do blogowania - wcześniej, uwierzcie lub nie, moje posty powstawały na laptopie ustawionym “na kolanie”. To nie było dobre rozwiązanie (ani dla laptopa ani dla mnie).\nKiedy zaczęłam wprowadzać zmiany w salonie, doszłam do wniosku, że właśnie tam wstawię swoje biurko. Nie chciałam mieć komputera w sypialni i zależało mi na obecności wśród innych domowników (choć to pewnie byłoby nie najlepsze wyjście dla kogoś, kto potrzebuje pracy w skupieniu).\nOd dawna chciałam zrobić swoje biurko. Kupiłam więc koziołki HAY loop (są naprawdę genialne, ich szerszą wersję mamy w kuchni), na których zamontowałam samodzielnie zrobiony blat (przycięty z desek z innego, starego blatu, który od lat stał w warsztacie, oparty o ścianę i czekał na lepsze czasy).\nGotowy blat pomalowałam bejcą i delikatnie zabezpieczyłam jedną warstwą bezbarwnego lakieru. Do biurka idealnie pasuje fotel Eames Daw, który zwykle wykładam skórą.\nPo prawej stronie, w rogu salonu, postawiłam wypatrzoną w sklepie w Kopenhadze, starą francuską szafkę biurową.Zakochałam się w niej od pierwszego wejrzenia i dłuższy czas odkładałam pieniądze, aby móc ją sprowadzić do domu. Było warto!\nCzasem tak jest, że jakiś detal - lustro, lampa, kapa, wazon, tak nam “zawróci w głowie”, że jesteśmy w stanie poświęcić inne zakupy w imię tego jednego wydatku. Tak było tym razem i wcale nie żałuję!\nNad biurkiem zawisła mała półka String Pocket (o marce String możecie poczytać w innym moim wpisie).\nDo oświetlenia wybrałam produkty holenderskiej marki Snowpuppe. Najpierw nad biurkiem wisiał "kasztan" - Chestnut, na którego miejsce wiosną trafiła pięknie wykonana wielka “Ćma”, czyli lampa Moth XL. Lampy Snowpuppe są od kilku lat niezmiernie popularne w całej Skandynawii, a od niedawna zdobywają też rzesze wielbicieli w Polsce.\nTak właśnie prezentuje się gotowy kącik biurowy w moim salonie. To znaczy gotowy dopóki go nie pozmieniam ;)\nPo więcej (nie tylko skandynawskich) inspiracji zapraszam zapraszam do mojej sekcji KASIA\nZobacz również: SKANDYNAWSKIE INSPIRACJE, ARANŻACJA PRZYJĘCIA DLA DZIECI, MARMUROWY STOLIK


Czy warto budować tradycyjną elektrownię atomową? | Top news in world from Poland\nPaździernik 4, 2020 news feed Wiadomości gospodarcze 0\n#polityka #pis #gospodarka #energetyka #atom #nauka\nWyjaśniam na wstępie że choć skończyłem fizykę to nie jestem specjalistą w dziedzinie energetyki atomowej. Na pytanie w tytule notki nie znam odpowiedzi, mam jednak pytania i wątpliwości, którymi chcę się podzielić z czytelnikami mojego wpisu.\nTusk podpisał skrajnie niekorzystny dla Polski pakiet klimatyczny ( https://wpolityce.pl/polityka/160994-pakiet-klimatyczny-katastrofa-ktora-nadciaga-nad-polske-dlaczego-tusk-i-sikorski-klamia ) a kolejne rządy niewiele robiły w dziedzinie przechodzenia na czystą energię. Dlatego mamy obecnie potężny problem: opartą o węgiel energetykę która będzie musiała zostać zlikwidowana lub mocno ograniczona.\nPIS forsuje pomysł budowy tradycyjnej elektrowni atomowej: https://inzynieria.com/energetyka/wiadomosci/59166,przyspieszenie-programu-budowy-elektrowni-atomowej-w-polsce\nMoje pytanie jest następujące: „Czy zamiast budowy tradycyjnej elektrowni jądrowej nie lepiej inwestować w małe modułowe reaktory, takie które np. firma GE Hitachi buduje?”\nJakie widzę korzyści inwestowania w małe modułowe reaktory?\n1. Niższe koszty.\nOto co firma GE Hitachi pisze o kosztach swoich reaktorów:\n– “We are designing the BWRX-300 small modular reactor to be cost competitive with gas and renewables,”\n– „Through dramatic design simplification, GEH projects the BWRX-300 will require up to 60 percent less capital cost per MW when compared to other water-cooled SMRs or existing large nuclear reactor designs.”\nJeżeli koszty można zmniejszyć o połowę to moim zdaniem trzeba bardzo poważnie się zastanowić czy nie warto postawić na reaktory w rodzaju BWRX-300. To potężna oszczędność.\n2. Reaktory modułowe typu BWRX-300 można budować tam gdzie są potrzebne, gdzie jest duże zapotrzebowanie na energię elektryczną, dzięki czemu ogranicza się straty na przesyle energii elektrycznej, niższe są też koszty budowy linii wysokiego napięcia: jest mniej słupów, kabli, terenów wyłączonych z użytku przez obecne na nich linie wysokiego napięcia.\n3. Mniejsze jest ryzyko skażenia dużego kawałka terytorium Polski w wypadku awarii reaktora, zamachu terrorystycznego lub wojny.\n4. Większe bezpieczeństwo energetyczne bo zamiast jednej wielkiej elektrowni atomowej jest np. dwadzieścia niewielkich reaktorów. Sabotaż lub awaria pojedynczej klasycznej elektrowni atomowej pozbawia prądu znaczną część kraju, awaria lub sabotaż reaktora modułowego powoduje tylko chwilowy i lokalny brak energii, bo pozostałe działające reaktory zrekompensują ubytek.\n5. Znacznie krótszy czas realizacji inwestycji.\nBudowa klasycznej elektrowni jądrowej to minimum 20 lat w czasie których wiele może się zdarzyć. Budowa BWRX-300 wymaga znacznie mniej czasu. Reaktory modułowe dostarczają energię tam gdzie jest na nią duże zapotrzebowanie (duże miasta, centra energochłonnego przemysłu) i można je szybko wybudować.\n6. Ogromne zmniejszenie ryzyka inwestycyjnego.\nObawiam się że budowa elektrowni atomowej bez uzgodnienia tego z opozycją skończy się tym, że po zmianie władzy prace nad elektrownią ustaną. I będziemy mieli Żarnowiec 2.\nZagrożenie takim scenariuszem rozwoju wydarzeń oceniam jako wysokie.\nNiemcy zamykają swoje elektrownie atomowe a Platforma, Zieloni albo Lewica będą zaciskać finansowo pasa i kontynuować budowę elektrowni jądrowej w Polsce??!\nWątpię. Wydamy miliardy i będziemy mieli Żarnowiec 2.\n7. Powoli postępują prace nad elektrownią atomową opartą o proces syntezy, czyli o zjawiska fizyczne takie jakie mają miejsce na Słońcu. Są przewidywania że już w 2025 możemy mieć reaktor pracujący w oparciu o proces syntezy pierwiastków.\nJeżeli się uda produkować energię w procesie syntezy jądrowej to ludzkość uzyska źródło praktycznie nieograniczonej energii. W dodatku bardzo bezpiecznej energii, bo w razie awarii reaktora spada panujące w nim ciśnienie oraz temperatura i reakcja jądrowa ustaje.\nMoże być tak że Polska będzie budować klasyczną elektrownię atomową a w międzyczasie zostanie opanowana technologia syntezy jądrowej co uczyni klasyczną energetykę jądrową całkowicie przestarzałą i nieopłacalną.\nInwestując w reaktory modułowe typu BWRX-300 możemy doczekać do tego momentu i podjąć decyzję o budowie elektrowni atomowej opartej o syntezę jądrową.\nJestem na 80% przekonany że budowa klasycznej elektrowni atomowej dużej mocy w Polsce nie ma żadnego sensu i skończy się źle, najprawdopodobniej wydaniem kilkudziesięciu miliardów złotych i nieukończeniem inwestycji. Pewności nie mam, dlatego stawiam pytania i zachęcam do dyskusji.


Zabezpieczanie dróg | Dziennik Polski\n23 mln złotych kosztować będzie unieszkodliwienie azbestu na kilkudziesięciu kilometrach dróg w gminie Szczucin w ciągu najbliższych trzech lat. Na ten cel udało się pozyskać pieniądze z EkoFunduszu i Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska. Będzie to kolejna duża inwestycja po zabezpieczeniu azbestu na osiedlu domków jednorodzinnych.\nSZCZUCIN. Ciąg dalszy walki z azbestem\nWładze Szczucina od kilku lat starają się stopniowo usuwać zanieczyszczenie azbestowe na swoim terenie. Na początku tego roku zakończyło się zabezpieczanie szkodliwej substancji na os. 3 Maja, największym zwartym skupisku ludności w Szczucinie. Prace prowadzono kompleksowo, wszystkie drogi przykryto nową nawierzchnią i wykonano kanalizację burzową.\nW tym roku gmina rozpocznie realizację kolejnego etapu wojewódzkiego programu usuwania azbestu, jest on przewidziany na trzy lata. Jako pierwsze zabezpieczone zostaną nawierzchnie dróg gminnych w części północnej od Słupca do Lubasza. W przyszłym roku planowane są prace na drogach Szczucina i w jego okolicy. W roku 2007 przeprowadzone zostaną prace na pozostałych drogach z części południowej.\nNa realizację tego programu gminie udało się zebrać w sumie 23 mln złotych, które będą wydatkowane stopniowo po prawie 8 mln rocznie. Połowę sumy pozyskano z EkoFunduszu w Warszawie, 40 proc. z Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska, pozostałe 10 proc. to wkład gminy.\n- Prace polegać będą na nadsypaniu podbudowy i przykryciu drogi asfaltem. Ta technologia w pełni zabezpiecza przed szkodliwym oddziaływaniem azbestu, zamykając go wewnątrz. Natomiast nie jest ona taka sama, jak przy budowie dróg, gdzie potrzebne jest zdjęcie dotychczasowej nawierzchni. Prace pozwolą na uzyskanie efektu ekologicznego, użytkowego i estetycznego - wyjaśnia wójt Szczucina Jan Sipior.\nPodkreśla także, że prace na drogach rozpoczną się od terenów gęsto zabudowanych, tak, by efekt ekologiczny dla mieszkańców mógł być najszybciej odczuwalny. Po przykryciu w ciągu trzech lat w sumie około 50 kilometrów dróg w gminie Szczucin pozostanie jeszcze około 40 kilometrów do zabezpieczenia. (baja)


Colleen Hoover, Pułapka uczuć | Reading My Love. Paulina Kaleta nie tylko o książkach\nW swoim życiu staram się dotrzymywać słowa. Dlatego w Ukochańcach kwietniowych (LINK TUTAJ) postanowiłam nadrobić braki w literaturze najnowsze i sięgnąć po pozycje Colleen Hoover. Dlatego dzisiaj chciałam się podzielić z Wami moimi wrażeniami po lekturze „Pułapka uczuć” (którą zakupiłam na promocji w jednej księgarni za 9,99!).\nNa książki tej autorki natknęłam się na Instagramie, kiedy miała miejsce premiera jej książki „Ugly Love”. Zastanawiałam się, czym ludzie się zachwycają, więc poszperałam w Internecie (dziękuję za wujka Google)! Jeden wniosek – wszyscy szaleją na jej punkcie. Stąd słów kilka dzisiaj ode mnie :D\nPo trosze wiedziałam, czego mogę się spodziewać. W głowie wykreowałam własny obraz ckliwej historyjki miłosnej dla małolatów, na którą pewnie jestem już za stara. Skąd taki pomysł? Nie odpowiem, bo najzwyczajniej nie wiem.\n„Pułapka uczuć” to opowieść o dwóch rodzinach. Narratorką jest Layken. Niedawno straciła ojca, więc matka postanawia, że przeprowadzą się do innego stanu. Na miejscu poznają rodzinę Cohenów, którzy od tego momentu będą zajmować w ich życiu bardzo ważne miejsce.\nHistoria bardzo mi się spodobała. Może dlatego, że przypomniało mi się moje pierwsze zakochanie, pierwsza miłość, pierwsze pocałunki… to cudowne uczucie ekscytacji, motylków w brzuchu. Ale nie tylko. Bo życie bohaterów wcale nie jest takie proste. Są rozczarowania, kłótnie, smutki, radzenie sobie ze śmiercią najbliższych czy wchodzenie w dorosłość – nawet jeśli tego nie chcą. Ale głównym wątkiem i tak jest miłość, która potrafi ukoić każdy ból. Oczywiście, życie jest niesprawiedliwe, a na śmierć nigdy nie będzie odpowiedniego momentu, dlatego to ona pomoże nam się pozbierać.\nColleen Hoover ma bardzo lekkie pióro. Książkę czyta się zdecydowanie za szybko (przez co czułabym niedosyt i wściekłość, że nie mogę przeczytać dalszych losów bohaterów, ale na mojej półce zagościła kolejna część). Podobały mi się zwroty akcji – dzięki nim nie nudzimy się nawet chwili, a także fragmenty poezji i piosenek oraz cytaty.\nPowieść wzbudziła we mnie wiele emocji. Przechodziłam od skrajności w skrajność, ale teraz już wiem dlaczego czytelniczki tak przepadają za Panią Hoover.\nMilion pięćdziesiąt jeden tysięcy dwieście minut.\nMniej więcej przez tyle minut cię kocham.\nSłucham i staram się zapamiętać wszystko, co mówi, ale tak naprawdę dociera do mnie tylko: Nie możemy być razem... bla, bla, bla... nie możemy być razem.\nZ książką w ręku 14 maja 2016 21:51\n3 x TAK! <3\nPaulina K. 15 maja 2016 20:22\nGrażyna Wróbel 14 maja 2016 22:33\nUwielbiam Colleen Hoover i jej twórczość ;) U mnie w domu na półeczce gości kilka jej książek, w tym również "Pułapka uczuć", którą przeczytałam dawno temu ;)\nNiestety ja dopiero nadrabiam utwory tej autorki, więc jestem na początku czytania jej powieści:)\nWioleta Sadowska (awiola) 14 maja 2016 23:02\nUwielbiam to, gdy książka wywołuje aż tyle emocji.\nNie spodziewałam się, że aż tak na mnie zadziała, bo z jej twórczością zetknęłam się po raz pierwszy :)\nlivingbooksx 15 maja 2016 00:26\nHoover jest dla mnie wielką niespodzianką. Jedną z jej książek pokochałam, natomiast inną najchętniej rzuciłabym o ścianę. Mam właśnie tą pozycję na półce i zamierzam dać jej szansę. Oby również przypadła mi do gustu :)\nPaulina K. 15 maja 2016 20:23\nMyślę, że Ci się spodoba :) pozdrawiam\naaagusiek 15 maja 2016 13:20\nTo jest autorka, której książki można czytać w ciemno <3


Duspatalin retard (mebeweryna) - kapsułki o przedłużonym uwalnianiu 💊 - opinie, dawkowanie, zastosowanie, opis, cena\nCo to jest Duspatalin retard?\nLek stosowany w zaburzeniach czynnościowych przewodu pokarmowego.\nCo zawiera i jak działa Duspatalin retard?\nSubstancją czynną preparatu jest mebeweryna, substancja stosowana w zaburzeniach czynnościowych związanych ze skurczem mięśni gładkich jelit. Lek działa bezpośrednio na komórki mięśni gładkich przewodu pokarmowego powodując ich rozkurcz. Nie zaburza prawidłowej motoryki jelit. Łagodzi dolegliwości bólowe i zmniejsza zaburzenia czynnościowe jelit. Po podaniu doustnym jest szybko i całkowicie wchłaniana. Całkowicie metabolizowana, wydalana z moczem.\nKiedy stosować Duspatalin retard?\nPreparat jest wskazany u dorosłych i dzieci po 10. roku życia w leczeniu objawowym bólów brzucha wywołanych kurczem mięśni gładkich jelit i zaburzeń czynnościowych jelit związanych z zespołem jelita drażliwego.\nNiestety, nawet jeżeli istnieją wskazania do stosowania preparatu, nie zawsze można go stosować. Nie możesz stosować preparatu jeżeli jesteś uczulony (wykazujesz nadwrażliwość) na którykolwiek składnik preparatu.Nie zaleca się stosowania preparatu u kobiet w ciąży. Preparat nie powinien być stosowany u kobiet w okresie karmienia piersią.\nKiedy zachować szczególną ostrożność stosując Duspatalin retard?\nNiektóre choroby i inne okoliczności mogą stanowić przeciwwskazanie do stosowania lub wskazanie do zmiany dawkowania preparatu. W pewnych sytuacjach może okazać się konieczne przeprowadzanie określonych badań kontrolnych.Materiały producenta nie zawierają specjalnych ostrzeżeń dotyczących stosowania preparatu.Czy ten preparat ma wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów?Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów oraz obsługiwania urządzeń/maszyn. Dotychczasowe doświadczenie nie wskazuje na szkodliwy wpływ preparatu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń/maszyn.\nDawkowanie preparatu Duspatalin retard\nPreparat ma postać kapsułek o przedłużonym uwalnianiu. Przeznaczony jest do stosowania doustnego. Nie przekraczaj zaleconych dawek ponieważ nie zwiększy to skuteczności działania leku a może zaszkodzić Twojemu zdrowiu i życiu. Jeżeli masz jakiekolwiek wątpliwości dotyczące stosowania preparatu skonsultuj się z lekarzem.Dorośli i dzieci po 10. roku życia:200 mg (1 kapsułka) 2 razy na dobę, rano i wieczorem.Preparat nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci do 10. roku życia.Kapsułki należy połykać w całości (nie rozgryzać), popijając wodą (przynajmniej 100 ml).\nCzy można stosować Duspatalin retard w okresie ciąży i karmienia piersią?\nW okresie ciąży nie stosuj żadnego leku bez konsultacji z lekarzem!Bardzo ważne jest, aby przed zastosowaniem jakiegokolwiek leku w okresie ciąży lub w okresie karmienia piersią skonsultować się z lekarzem i wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość potencjalne zagrożenia i korzyści związane ze stosowaniem danego leku. Jeżeli jesteś w ciąży lub planujesz ciążę poinformuj o tym lekarza przepisującego receptę na ten lek.Nie zaleca się stosowania preparatu u kobiet w okresie ciąży.Nie należy stosować preparatu w okresie karmienia piersią.\nJak każdy lek, również Duspatalin retard może powodować działania niepożądane, chociaż nie wystąpią one u wszystkich chorych stosujących ten preparat. Pamiętaj, że oczekiwane korzyści ze stosowania leku są z reguły większe, niż szkody wynikające z pojawienia się działań niepożądanych.Mogą wystąpić reakcje nadwrażliwości, takie jak: wysypka, pokrzywka, obrzęk twarzy, obrzęk naczynioruchowy, reakcje anafilaktyczne.\nD-Vitum (cholekalcyferol) - krople wyciskane z kapsułki twist-off\nD-Vitum (cholekalcyferol) - aerozol\nDutilox (duloksetyna) - kapsułki dojelitowe twarde\nDutasteride Zentiva (dutasteryd) - kapsułki miękkie


[ogórek] Gdzie sprzedać? - Warzywa - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nRozpoczęte przez hodowca98, paź 25 2013 18:32\nsprzedac ogorki ogórek Odpowiedz\nNapisany 25 październik 2013 - 18:32\nWitam serdecznie, ostatnio zainteresowałem się uprawą ogórków gruntowych.\nZ GÓRY DZIĘKUJE ZA ODP. Edytowany przez dogberry, 25 czerwiec 2014 - 07:23. Uznałeś za fajne 0\nNapisany 25 październik 2013 - 19:17\nWitam, zainteresowała Cię uprawa ogórka bo w tym roku cena była wyjątkowo wysoka ale nie zawsze jest tak kolorowo.\n3 ha to jest sporo jak na uprawę ogórka, co do maszyn to potrzebny będzie jeszcze opryskiwacz i można zaczynać. Najlepiej gdybyś miał dużą rodzinę bo zebrać ogórki z 3 ha to potrzeba kilkanaście osób.\nNapisany 25 październik 2013 - 22:02\nCo do sprzedaży to ogłaszasz się na tablicy albo innym portalu, do tego jakiś szyld, tablica na płocie, ewentualnie zwykła klasyczna tablica ogłoszeń, czyli ogłoszenie i nr tel który można wyrwać.\nHorti Tech już za nami zobacz »\nNapisany 25 październik 2013 - 23:08\nWitam, dziękuje wam za odp. ale tak się zastanawiam czy do tej hurt. się jakoś nie da? Uznałeś za fajne 0\nNapisany 26 październik 2013 - 13:02\nNajlepiej na giełdzie. U mnie wożą do Katowic i do Krakowa na warzywną. W tym roku ogórek schodził od ręki Hektar ogórka zbieraliśmy w 7-8 osób około 6 godzin\nNapisany 26 październik 2013 - 17:35\nWitam wszystkich, Dziękuje za odp. coraz bardziej mnie do tego ciągnie ale jestem zielony, jakbyście mieli dla mnie jakieś cenne uwagi, informacje to proszę piszcie no w końcu ziemia się marnuje, sprzęt... Uznałeś za fajne 0\nNapisany 26 październik 2013 - 18:55\nW temacie o produkcji ogórka wróżyłem na przyszły sezon wysyp nowicjuszy [ napaleńcy] i zaczyna się spełniać.Najbardziej interesuje cię pewnie odpowiedź na pytanie 3 ,a więc plon ogórka w uprawie intensywnej dochodzi do 40 ton z ha pomnóż przez 2 zł za kilo i będziesz bardzo bogaty.Przepraszam zapomniałem dodać ,że za 10 lat bo najpierw musisz się wieeeeeeele nauczyć , ale każdy musi kiedyś zacząć więc powodzenia.Pytanie 4 nie wystarczy .\nNapisany 07 grudzień 2013 - 16:34\nCo do sprzedaży to ogłaszasz się na tablicy albo innym portalu, do tego jakiś szyld, tablica na płocie, ewentualnie zwykła klasyczna tablica ogłoszeń, czyli ogłoszenie i nr tel który można wyrwać.Jeszcze na tym portalu sprzedajemy.pl jest w sezonie dużo ogłoszeń, albo znajdź bezpośrednio producenta przetworów, sałatek itp.\nNapisany 08 grudzień 2013 - 15:31\nuprawa ogórka to temat rzeka i jeśli nie masz doświadczenia to nie rzucaj się od razu na wielkie obszary!\n1. żeby zarabiać, na pewno potrzeba dużego doświadczenia bo ogórek jest trudny w uprawie, bardzo podatny na choroby (szczególnie przy pogodach deszczowych), czasem wystarczy 1 dzień spóźnić się z opryskiem i po plantacji.\n2. opryskiwacz (od tej maszyny ciągnik jest praktycznie nie odczepiany)\n5. na pewno nie prawda, nakład na ogórka jest ogromny, sam oprysk 2 razy w tygodniu to jest pokaźna sumka, nasiona, nawadnianie (bo to moim zdaniem jest konieczne w tej uprawie) no i zbiór który jest bardzo uciążliwy i kosztowny.\n6. kwaszarnie, giełdy rolnicze. w tym roku nie było problemu ze zbytem i ceną ale czasem to nawet kosztów produkcji się nie odzyska.\nNapisany 14 grudzień 2013 - 20:26\nczy ogórki pryska się 2 razy w tygodniu żeby nie miec problemu z chorobami ? ogórki bede uprawiał 3 rok ale przeważnie pryskałem co 7-12dni\nNapisany 14 grudzień 2013 - 23:59\nJestem zainteresowany kupnem około 30 ton ogórka do kiszenia tylko nie może być monokarpiczny i niestety musisz oszczędnie z nawozami jak jesteś zainteresowany to możemy coś gadać Nawet jak coś to mogę ci samolot wypożyczyć ale jak zakontraktujesz i ci nie wyjdzie to pokrywasz mi pewną sumę która będzie w umowie Ogólnie powiem ci jedno ogórek nie jest prosta sprawa a ze cena w tym roku zawrotna to gównie dla tego ze nie ma dobrego towaru na rynku i ogólnie jest go mało a ze u nas zazwyczaj jest tak ze jak jeden rok płaci to w następnym będzie po 50 groszy dlatego ja chyba nic nie będę siał w tym roku tylko wszystko kupię bo po co robić coś jeżeli będzie tego aż za dużo bo z kim nie gadam to każdy ogórek kapusta ziemniak nawet w planach mają już pszenice co niektórzy orać bo tak się napalili bynajmniej mówię chcesz możemy się dogadać i 30 ton kupię od ręki a nawet jak chcesz to dogadam się z kuzynem i możesz siać nawet 10 ha weźmiemy wszystko byle był zrobiony pod kiszenie Uznałeś za fajne 0\nPodobne tematy sprzedac ogorki ogórek\n31 → Gorące 616 Odpowiedzi


Księgarnia Mole Mole w Galerii Bronowice - Detal\nAutor: dlahandlu.pl 8 września 2017 11:11\nOd czwartku, 7 września, klienci krakowskiej Galerii Bronowice mogą już korzystać z oferty księgarni Mole Mole. Nowa propozycja obejmuje bardzo szeroki wybór różnych gatunków literackich. Lokal znajduje się na parterze i zajmuje powierzchnię 124 mkw.\nMole Mole, nowy koncept na polskim rynku księgarskim, wyróżnia się przyjazną, przytulną przestrzenią i szerokim wyborem literatury. W ofercie księgarni znajdziemy pozycje reprezentujące różne gatunki literackie, sporo miejsca poświęcono również literaturze dla dzieci i młodzieży.\nNa czas otwarcia, w dniach od 7 do 10 września, przygotowano specjalną promocję - drugą książkę można nabyć z 50 proc. rabatem.\nMole Mole RSS Galeria Bronowice RSS księgarnia RSS


Niesamowity Spider-Man – Film jak sen\nTrudno wyobrazić sobie lepszą ilustrację twierdzenia teoretyka Wojciecha Burszty o kulturze popularnej opartej na możliwości nieograniczonej reprodukcji. Dzieło w takiej sytuacji „odrywa się od twórcy, a produkt staje się własną, zwielokrotnioną kopią”. Niemal dziesięć lat po tym, jak Sam Raimi rozpoczął trylogię „Spider-Man”, pięć lat po ostatnim filmie, studio filmowe zdecydowało się na porzucenie rozwiniętej historii i zaczęcie wszystkiego od nowa. Tak więc film, który w założeniu miał być czwartą częścią przygód Człowieka-pająka, jest powrotem do korzeni. Dlaczego postanowiono to zrobić, mimo podnoszącego się zewsząd larum, że to za wcześnie, niepotrzebnie, szkoda czasu itd.? Pewnie dlatego, że zwyczajnie można to zrobić, jeśli się tylko chce.\nPomysł na nowy film to nie tylko świeży aktor w roli głównej, 3D i jeszcze lepsze efekty cyfrowe. W fotelu reżysera posadzony został Marc Webb, który na koncie ma jeden film pełnometrażowy („500 dni lata”) i niewiele doświadczenia w radzeniu sobie z wielomilionowym budżetem. Mimo tego wyborowi temu należy tylko i wyłącznie przyklasnąć, bo kto inny jak Webb zadba o to, czego brakuje wielu kasowym produkcjom: wiarygodnych postaci. Z pomocą scenarzystów dodano Peterowi Parkerowi (Andrew Garfield) trochę więcej wymiarów. Poznajemy jego rodziców (Raimi jedynie o nich wspomina), widzimy jak duży wpływ ma na niego wujek Ben oraz jak jego śmierć inicjuje przemianę bohatera. Nastoletni chłopak musi zacząć radzić sobie z odpowiedzialnością, która spada na jego barki wraz z mocami, którymi zostaje obdarzony. Dążenia do odkrycia prawdy o śmieci ojca prowadzą go do laboratorium jego wspólnika, Curta Connorsa (Rhys Ifans). To tam dochodzi do słynnego ukąszenia, które przez bohatera jest prawie wcale niezauważone. Zmiana w ciele bohatera pokazana jest przez serię zabawnych ujęć, w których Peter nie za bardzo wie, jak zapanować nad swoimi zdolnościami. Ale kiedy przyjdzie pora na konfrontację ze szkolnym osiłkiem, Parker nie zawaha się ani chwili z użyciem swojej siły. Webb zrezygnował z ikonicznej dziewczyny z sąsiedztwa Mary Jane na rzecz Gwen Stacey (Emma Stone), sympatycznej i zabawnej córki nadopiekuńczego taty-policjanta.\nTe wszystkie zmiany nie miałyby pewnie większego sensu, gdyby nie wpływały na rysunek naszego bohatera. Superbohater Garfielda jest bardziej ludzki i przez to niesłychanie wiarygodny jako postać. Poszukiwanie prawdy o rodzicach, mocna więź z wujostwem czy karkołomna próba uratowania chłopca ze zwisającego z mostu samochodu to elementy, które czynią go bardziej interesującego. Błahe dyskusje postaci o kakao wypadają ciekawiej niż spektakularna rozróba w Nowym Jorku – która to już z kolei… – połączona z pojedynkiem z olbrzymim jaszczurem. Webb bez wątpienia wniósł coś nowego do znanego schematu. Powstała pop-kulturowa kopia wysokiej jakości.\nakcja, Andrew Garfield, ekranizacja, Emma Stone, film, kino, komiks, Marc Webb, Niesamowity Spider-Man, przygoda, radek folta, recenzja, remake, Rhys Ifans, The Amazing Spider-Man