Rezystory bezpiecznikowe - Żółta róża\nHome/Elektronika i komputery/Rezystory bezpiecznikowe\nRezystory bezpiecznikowe to elementy bierne nie wytwarzające energii elektrycznej. Główną cechą charakteryzującą elementy pasywne m.in. rezystory bezpiecznikowe jest fakt, że wyłącznie pobierają energię elektryczną (w przypadku rezystorów energia elektryczna zamieniana jest na ciepło). Ponadto, istotną cechą rezystorów bezpiecznikowych, jest ich wytrzymałość na obciążenie elektryczne. Nieznaczne przekroczenie nominalnej mocy przepływającej przez rezystor bezpiecznikowy powoduje jego przepalenie. W porównaniu z wkładkami topikowymi (drutowe bezpieczniki rurkowe), które posiadają podobną nominalną wartość prądu zadziałania, rezystory bezpiecznikowe cechują się większą charakterystyką przeciążeniową krótkotrwałą. Innymi słowy rezystory bezpiecznikowe charakteryzują się „dłuższą zwłoką” od bezpieczników zwłocznych rurkowych – tzw. aparaturowych czy radiowych.\nCharakterystyka rezystorów bezpiecznikowych\nDo podstawowych parametrów technicznych rezystorów bezpiecznikowych, najczęściej oferowanych w branży elektronicznej zaliczymy:\nmoc znamionową – to moc wydzielana przez rezystor bezpiecznikowy w postaci wytworzonego ciepła, nie wpływającego na jego parametry techniczne. Przekroczenie dopuszczalnej wartości, może doprowadzić do zmiany np. rezystancji rezystora lub do jego uszkodzenia. Najczęściej występują rezystory bezpiecznikowe o mocy znamionowej 0.5W, 1W i 2W.\nmontaż – metoda montażu typu THT (Through – Hole Technology), polegająca na przewlekaniu przez otwory w płytkach wyprowadzeń rezystora w postaci drutów. Łączenie z płytką odbywa się, poprzez lutowanie do ścieżek układu płytki od strony przeciwnej do strony montażu rezystora bezpiecznikowego.\nrezystancję nominalną – rezystory bezpiecznikowe charakteryzują się opornością w zakresie od 100mΩ do 10kΩ.\nrodzaj rezystora – bezpiecznikowy, metalizowany. Wyróżniamy również m.in. rezystory: SMD, bezindukcyjne, grzejne oraz audio.\ntolerancję – parametr tolerancji (klasa dokładności) oscyluje w granicy +/- 10%.\nwymiary korpusu – najpopularniejsze wymiary rezystorów bezpiecznikowych to: Ø3.5 x 10mm oraz Ø5 x 12mm.\nwymiary wyprowadzeń – to druty o wymiarach: Ø0.54 x 28mm oraz Ø0.7 x 25mm.\nwyprowadzenia – osiowe.\nzakres temperatur – wynosi od -55°C do +155°C.\nPrecyzyjne parametry techniczne czynią rezystory bezpiecznikowe unikalnymi w całym układzie płytki obwodu drukowanego PCB (Printed Circuit Board). Ich rola w całym układzie, tak jak i innych podzespołów jest precyzyjnie określona. Ponadto, na rezystorach bezpiecznikowych dostępnych w asortymencie producentów nanoszone jest oznaczenie kodowe, tzn. cyfrowo – literowe lub kod kreskowy, określający najważniejsze parametry techniczne podzespołu. Wyróżniamy kod paskowy naniesiony bezpośrednio na rezystorze w ilości 4 i 5 pasków, z którego możemy odczytać m.in. wartości rezystancji, mnożnik oraz dopuszczalną tolerancję. Występują również rezystory z kodem 6 paskowym, gdzie dodatkowym parametrem jest współczynnik temperaturowy.\nPodczas montażu rezystorów bezpiecznikowych możemy zastosować trzy sposoby połączenia:\nszeregowe – połączenie to umożliwia sumowanie rezystancji poszczególnych rezystorów bezpiecznikowych tworząc w efekcie rezystancję zastępczą (rezystancję wypadkową). W taki sposób tworzy się jeden rezystor bezpiecznikowy zależny od rezystorów składowych.\nrównoległe – w tej metodzie połączenie rezystorów bezpiecznikowych, powoduje zmniejszenie rezystancji wypadkowej w zależności od rezystancji pojedynczego rezystora bezpiecznikowego. Oznacza to, że rezystancja wypadkowa jest wynikiem dzielenia rezystancji jednego rezystora bezpiecznikowego przez ilość rezystorów w całym połączeniu równoległym.\nmieszane (szeregowo – równoległe).\nZasada działania rezystora bezpiecznikowego wymusza jego natychmiastową reakcję w postaci przerwania przepływu energii elektrycznej, w przypadku nagłego zagrożenia dla urządzenia lub użytkownika. W sytuacji, gdy np. gniazdo wejściowe napięcia rezystancji urządzenia zostanie poddane działaniu impulsów wysokiego napięcia (m.in. w wyniku błyskawicy lub przełączenia systemu zasilania), rezystor bezpiecznikowy wybuchnie w wyniku zwiększenia rezystancji (nastąpi wysoka impedancja).


Kocham rękodzieło, lubię tworzć coś co mnie interesuje i z czego jestem zadowolona. I oto chciałam Wam przedstawić ,kilka takich moich dużych i małych przyjacieli, w których po prostu się zakochałam. Czytaj dalej\nKolorowe palmy i pisanki wielkanocne.\nDużymi krokami zbliżają się Święta Wielkanocne,więc czas zabrać się do pracy. I jak widać postępy są; własnoręcznie wyplatane palmy i dużo kolorowych pisanek. Czytaj dalej\nParasol pełen róż.\nRękodzieło to moja pasja,lubię tworzyć różne ciekawe kompozycje kwiatowe i nie tylko.A to jest moja praca konkursowa z okazji Dnia Matki. Czytaj dalej\nChoinka jest zrobiona z huby, przyozdobiona ręczne wykonanymi ozdobami. Czytaj dalej


Fowizm » Oglądanie filmów w internecie\nNiemal każdy z nas lubi oglądać filmy. Zazwyczaj mamy swoje ulubione gatunki, na przykład wolimy horrory od komedii romantycznych czy też być może lubimy oglądać filmy animowane lub przygodowe. Dzisiaj wybór mamy ogromny, więc warto też zawsze poświęcić chwilę czasu na zapoznanie się z kinowymi nowinkami, aby móc sprawdzić, czy akurat nie będzie można pójść do kina na coś ciekawego. Jednak nie zawsze mamy czas lub pieniądze na to, aby udać się do kina i tam zapłacić kilkanaście czy kilkadziesiąt złotych za seans filmowy. Chociaż takie właśnie oglądanie filmów jest o wiele bardziej ekscytujące, to jednak czasami niemożliwe. Co można zrobić w takiej właśnie sytuacji? Przede wszystkim trzeba wskazać, że dzisiaj ciekawe możliwości ma dla nas internet. Będzie można tam zarówno sprawdzić repertuar kin, ale też samemu zobaczyć interesujące nas filmy. Jak to możliwe? Ma to związek ze specjalnymi stronami internetowymi, które specjalizują się właśnie w zapewnianiu nam takiej rozrywki. Nie mówimy tutaj o filmach pirackich, które można ściągnąć z internetu, ale o oryginalnych oraz legalnych filmach, które bez problemu będzie można zobaczyć na swoim komputerze.\nChodzi tutaj o tak zwane Video On Demand, czyli VOD. W tym przypadku mówimy o możliwości zobaczenia filmów, seriali i wielu innych programów na stronach oferujących tam takie możliwości. Zazwyczaj z ich znalezieniem nie będzie większego problemu i będziemy mogli zobaczyć tam mnóstwo ciekawych rzeczy. Trzeba jednak zdawać sobie sprawę z tego, że z pewnością nie będą to kinowe nowości, ale też często pojawia się klasyka kina czy też filmy, które weszły do kin około pół czy rok temu. Trzeba również wiedzieć, że chociaż w wielu przypadkach są one darmowe, to jednak za niektóre filmy przyjdzie uiścić nam niewielką opłatę. Zatem widzimy, że VOD jest bardzo interesującą możliwością i warto z niej korzystać, ale też z pewnością taki sposób oglądania filmów nie zastąpi nam tego, co możemy poczuć w kinie, ani nie będziemy mogli zaznajomić się w taki sposób z nowinkami filmowymi.\n-aktor polskiKomunikacja międzyludzka jest niewątpliwie jedną z tych cech, które wyróżniają człowieka ze świata zwierząt. Zwierzeta również komunikują się ze sobą i to nierzadko w sposób bardzo skomplikowany. Na przykład pszczoły przy pomocy specjalnego tańca przekazują sobie informacje o kierunku i odległości miejsc obfitujących w nektar, a delfiny posługują się kilkudziesięcioma zindywidualizownymi rodzajami gwiazdów w zależności od partnera, któremu chcą coś przekazać. Jednak tylko człowiekowi dostępne są takie środki komunikacji, dzięki którym możliwa jest wymiana myśli, uczuć i spostrzeżeń, a także kumulowanie i przekzaywanie w czasi i przestrzeni zdobytej wiedzy oraz doświadczeń. Komunikacja może mieć charakter bezpośredni (twarzą w twarz) lub pośredni (przy użyciu środków komunikacji, takich jak pismo, telefon czy radio).


Sukcesy ostrowieckich lekkoatletów - Ostrowiecka.pl\nSukcesy ostrowieckich lekkoatletów\nW Kielcach na stadionie lekkoatletycznym Politechniki Świętokrzyskiej odbyły się Mistrzostwa Województwa U-18 (2005-2006) r.\nNasza wieloboistka Patrycja Mucha wywalczyła 1 miejsce w biegu na 100 m przez płotki, ustanawiając swój nowy rekord życiowy wynikiem 15,73s. W zawodach brali udział też młodsi zwodnicy, którzy nie mieli sobie równych w swoich kategoriach wiekowych. W pchnięciu kulą i rzucie dyskiem na pozycji liderów U-16 znaleźli się Dominika Karwacka i Jan Mularski, a na 2 miejscu Jakub Strzelecki. W kategorii U-14 triumfował Maciej Markiewicz.\nW biegu na 100 m w kategorii U-16 najlepszą była Anastazja Kaczmarek z wynikiem 13,67s i Michał Potrzeszcz, który ustanowił nowy rekord życiowy 11,89s.\nW Staszowie odbyły się natomiast Świętokrzyskie Igrzyska Dzieci w czwórboju lekkoatletycznym, na który składały się: bieg 60 m, skok w dal, rzut piłeczką palantową i bieg 600 m dla dziewcząt oraz 1000 m dla chłopców.\n1 miejsce z wynikiem 1059 pkt. wywalczyły nasze zawodniczki w składzie: Amelia Beksińska, Julia Górniak, Marcela Mozal, Adrianna Górniak, Hanna Kordos, Laura Gil. Indywidualnie 1 miejsce zdobyła Amelia Beksińska 279 pkt., 2 miejsce Julia Górniak 247 pkt., a 3 miejsce przypadło Marceli Mozal 223 pkt.\nChłopcy z PSP nr14 zajęli 3 miejsce z wynikiem 809 pkt. w składzie: Oliwier Góralski, Natan Nowak, Ignacy Kowalski, Filip Brociek, Oliwier Ćwik, Michał Kalita. W klasyfikacji indywidualnej Oliwier Góralski po bardzo zaciętej walce zajął 2 miejsce z wynikiem 237 pkt.-o jeden punkt mniej od zwycięzcy. Opiekun zespołu była Elżbieta Ozdoba.\nZ kolei w Strawczynie rozegrano Świętokrzyskie Igrzyska Dzieci i Młodzieży w Sztafetach. Znakomicie wystartowała 30-osobowa reprezentacja ZSOMS i PSP nr 14, zdobywając sześć medali. Złote medale zdobyły: sztafeta szwedzka (100 m, 200 m, 300 m, 400 m) dziewcząt z rocznika 2009 z PSP nr 14 w składzie: Amelia Beksińska, Marcela Mozal, Adrianna Górniak, Julia Górniak Juli oraz sztafeta 4x400m chłopców ZSOMS z rocznika 2006 w składzie: Lenard Kacper, Michał Toboła, Kacper Gąsior, Jakub Wrzałek, Maksymilian Krawiec. Srebrne medale wywalczyli: sztafeta szwedzka (100 m, 200 m, 300 m, 400 m) chłopców z rocznika 2006 z ZSOMS w składzie: Mikołaj Rdzanek, Kacper Kwaśniak, Miłosz Słowiński, Bartosz Wożniak oraz sztafeta olimpijska (800 m, 400 m, 200 m, 100 m) chłopców z rocznika 2007-2008 z ZSOMS w składzie: Antoni Niezgoda, Gracjan Król, Maksymilian Środoń, Krystian Stefański. Brązowe medale zdobyły: sztafeta szwedzka (100 m, 200 m, 300 m, 400 m) dziewcząt z ZSOMS z rocznika 2009 w składzie: Lena Bielecka, Matylda Chałupczak, Amelia Kozub, Zuzanna Zagraj oraz chłopców z PSP nr 14 w składzie: Natan Nowak, Ignacy Kowalski, Oliwie Ćwik, Michał Kalita.\n← 84-letnia ostrowczanka poradziła sobie z oszustami\nBlok przy ulicy Radwana 13 będzie docieplony. Mieszkańcy zapłacą jednak więcej za remont →


ZDiZ - Prace drogowe przy ul. Mickiewicza na finiszu.\nPrace drogowe przy ul. Mickiewicza na finiszu.\nDobiegają końca prace w pasie drogowym przy ul. Mickiewicza. Na blisko półkilometrowym odcinku od ul. Wawrzyńca Gałaja do ul. ks. Kazimierza Hamerszmita Zarząd Dróg i Zieleni realizuje inwestycje polegającą na kompleksowej wymianie nawierzchni wraz z wykonaniem podbudowy ciągu pieszo-rowerowego. Uszkodzone płyty chodnikowe zostaną zastąpione estetyczną i wytrzymałą kostką brukową. Dodatkowo w ramach prowadzonych działań zostanie wykonana zatoka autobusowa oraz wjazdy na parkingi znajdujące się przy punktach usługowych. Ponadto zostanie zmodernizowane oświetlenie uliczne. W miejscu starych słupów z oprawami sodowymi pojawią się całkowicie nowe aluminiowe konstrukcje z energooszczędnymi lampami typu LED.\nRealizowana inwestycja, która zostanie zakończona w najbliższych tygodniach, usprawni komunikację pieszo-rowerową po obu stronach ul. Mickiewicza. Do tej pory, z uwagi na zły stan nawierzchni, piesi i rowerzyści przemieszczali się głównie południową stroną. Nowy ciąg-pieszo rowery z pewnością ułatwi dostęp do bulwarów, które coraz częściej odwiedzane są przez mieszkańców miasta.\nBezpośrednio po zakończeniu inwestycji pracownicy Zarządu Dróg i Zieleni przeniosą się na ul. 100-lecia Niepodległości. W związku z zakończeniem współpracy przez Miasto Suwałki z firmą PRASKO, która był wykonawcą ww. odcinka tzw. „Trasy wschodniej”, ZDiZ wykona część prac objętych inwestycją m.in. dokończenie wykonania nawierzchni chodników, wjazdów a także spoinowanie nawierzchni zatok autobusowych.


Przyczepka rowerowa Qeridoo Kidgoo 2 2020 Sport | Turisto\nStrona główna / Sklep / Przyczepki rowerowe / Qeridoo / Qeridoo KidGoo 2 Gray Sport\nQeridoo KidGoo 2 Gray Sport\nilość Qeridoo KidGoo 2 Gray Sport\nSKU: Qeridoo199 Kategorie: Przyczepki dwuosobowe, Przyczepki rowerowe, Qeridoo Tagi: przyczepka dwuosobowa, Qeridoo, wózek spacerowy\nModel Kidgoo to najlepszy model Qeridoo. Najważniejsze zalety to bardzo duży bagażnik z łatwym dostępem oraz zawieszenie zapewniające wysoki komfort i bezpieczeństwo podróży. Dodatkowo model Sport posiada w standardzie hamulec tarczowy, który sprawdzi się przy spacerach w górzystym terenie, biegach czy jeździe na rolkach.\nPrzyczepka stała się krótsza i węższa, przez co łatwiej jest teraz przewieźć ją w aucie. Hamulec postojowy znajduje się w rączce przyczepki. Poduszki naramienne są wyposażone w zabezpieczenie przed poślizgiem i regulację wysokości. Zaawansowany system wentylacji 360 ° z ręczną klimatyzacją zapewnia dobre samopoczucie dziecka w każdą pogodę. Praktyczne opcje przechowywania górnego kaptura, koła Buggy i dyszla Flexbar ułatwiają codzienne użytkowanie. Zaawansowany uchwyt oferuje opcję antyobrotową. Dodatkowym bezpieczeństwem jest wzmocniona rama. W połączeniu z zawieszeniem BDS uzyskuje się bardzo dobre trzymanie drogi. Innowacyjne zagłówki są standardowo dołączane do jedno i dwuosobowych modeli. Komfortowy system siedzeń z systemem easy-ARS (Adaptive Restraint System) i funkcją SmartLock ułatwiają dzieciom zapinanie pasów bezpieczeństwa i zapewniają podwyższone standardy bezpieczeństwa dzięki stałemu systemowi bezpieczeństwa. Dodatkowe funkcje, takie jak poduszki w obszarze głowy i wplecione ochraniacze na plecy, uzupełniają koncepcję bezpieczeństwa.\nzagłówek (1 szt).\nBurley Tail Wagon (dla psów)\n2,090.00 zł Czytaj dalej


Henadzy Havartsou - artysta | Galeria Gallerystore.pl\nWyjazdy plenerowe i wystawy poplenerowe:\n- Miedzynarodowy Plener Malarski, Międzybrodzie Żywieckie, dyplom i medal za krzewienie idei pracy organicznej. 2016\n- Miedzynarodowy Plener Malarski, Chraplewo 5-16 lipca 2016\n- Miedzynarodowy Plener Malarski, Nowy Tomyśl 17-29 lipca 2017\n-II Miedzynarodowy Plener Strażacki. Plener Malarski w Miedzybrodziu Bialskim.\n- XVII Międzynarodowy Plener Sztuki w Svodinie na Słowacji\n- IV Miedzynarodowy Plener Malarski - Koscian 2018\n- XVIII Międzynarodowy Plener Sztuki w Svodinie na Słowacji 5 - 12 lipca 2019 r.\n- V Miedzynarodowy Plener Malarski - Koscian 2019\n- Miedzynarodowy Plener Malarski – Zbaszyn 26 lipca – 4 sierpnia 2019\n- II Miedzynarodowy Plener Malarski - Prszeciszow 2-12 Lipca, 2021\nArtystę obserwuje obecnie 57 osób\nObraz, który kupiłam jest przepiękny. Wysokiej jakości płótno i wykonanie. Boki czarne, dlatego nie wymaga oprawienia. Mam na oku już następne prace tego artysty:)


Zenith - Sasha Alsberg, Lindsay Cummings - ebook - Legimi online\nZdjęcia na okładce: © Zakharchuk | Shutterstock, © Studio KIWI | Shutterstock\nMojemu wspaniałemu ojcu,\nza to, że zawsze kazał mi\nMojemu ojcu, Donowi Cummingsowi,\nktóry zaszczepił we mnie miłość\ndo science fiction! Za #7!\nCELA NR 306\nOtaczała go w celi numer trzysta sześć, wijąc się i wwiercając w jego kości, aż stali się jednością.\nJuż od dawna nie przejmował się tak każdym skrzypnięciem czy stuknięciem niosącym się po ścianach jego więzienia. Owinął sobie szczelnie ramiona złachanym kocem, jedynym towarzyszem niedoli, lecz ten nie chronił go przed zimnym pocałunkiem powietrza, które przenikało przez cienki materiał.\nJestem Valen Cortas, pomyślał, wielokrotnie obracając w głowie te słowa. Tylko to pozwalało mu trwać, tylko to przetaczało mu przez żyły gęsty syrop odwagi. Zemsta będzie słodka.\nCzego by nie zrobił, czego by nie oddał, żeby zaznać choć chwili w świetle. Żeby poczuć dotyk ciepłego wiatru na skórze, by usłyszeć szelest liści drzew rosnących na jego rodzinnej planecie, Arcardiusie.\nCałe życie mieszkał na Arcardiusie, a jednak w celi numer trzysta sześć wspomnienia się zacierały. Valen zawsze widział świat w tysiącu kolorów, palce go świerzbiły, by namalować każdą zmianę światła, każdy zawijas wiatru przetaczającego się przez srebrzyste ulice.\nW jego oczach każdy odcień był niepowtarzalny.\nA jednak… teraz tracił te kolory.\nIle by nie wytężał pamięci, nie potrafił przywołać dokładnego odcienia fioletu, który wznosił się nad górami Revina. Nie potrafił przywołać dokładnych odcieni błękitu i czerwieni księżyców mieszających się na niebie. Blasku gwiazd, które zapalały się wraz z zapadnięciem prawdziwego zmroku i niezmordowanie służyły za przewodników po niebie. Z każdą chwilą w otchłani wszystkie kolory coraz bardziej zlewały się w jednolitą czerń.\nZadrżał i naciągnął mocniej koc na wychudzone ramiona.\nBól towarzyszący wspomnieniom po rzeczach kochanych i utraconych wpił w niego swoje szpony, grożąc, że porachuje mu kości.\nGdzieś w zawilgoconym więzieniu rozbrzmiał wrzask, ostry jak brzytwa, jak czubek miecza przecinający kręgosłup Valena.\nPrzewrócił się na bok, przycisnął dłonie do uszu.\n– Jestem Valen Cortas – wyszeptał spierzchniętymi ustami. – Zemsta będzie słodka.\nKolejny wrzask. Syk i trzask elektrycznego bata, rozbłysk niebieskiej poświaty na kratach. Valen wciągnął gwałtownie powietrze, zabolały go oczy, w głowie zapulsowało, wspomnienia się wzburzyły. Kolor. Niebieski jak morskie fale, niebieski jak bezkresne niebo. A potem… znowu ciemność, znowu cisza.\nNowi więźniowie przez pierwsze dni zawsze krzyczą, dopóki nie zedrą sobie gardeł. Wywrzaskują imiona bliskich i kurczowo trzymają się tego, kim byli.\nJednak na Lunamere ostatecznie każdy staje się tylko numerem.\nValen był w celi numer trzysta sześć. Głęboko w trzewiach inkarnacji piekła.\nZimno nie miało końca. Jedzenia wystarczało tylko na tyle, by skóra nie odpadła od kości, lecz mięśnie ulegały atrofii, a serce zwalniało. Smród ciał podnosił się jak fala, obmierzła woń już dawno wsiąkła w obsydiantowe ściany i kraty.\nTe obsydiantowe ściany stanowiły jedyną ochronę Valena i innych więźniów przed otchłanią próżni i przedwczesną śmiercią. Myślał o ucieczce, jak każdy inny. Wyobrażał sobie, jak przeskakuje przez ścianę, jak nurkuje w pozbawioną powietrza pustkę.\nValen kiedyś bał się śmierci, lecz z każdym kolejnym dniem coraz bardziej jej pragnął.\nWciąż jednak, głęboko w cierpiącym duchu, wiedział, że musi przetrwać.\nMusiał czekać i liczyć na to, że Gwiazdy Losu o nim nie zapomniały.\nI tak oto siedział, śniąc o ciemności, kuląc się w zimnie.\nJestem Valen Cortas.\nJej koszmary były jak plamy krwi.\nNie dało się ich pozbyć, choćby Androma Racella z całych sił próbowała zetrzeć je z powierzchni swojego umysłu. W najmroczniejsze noce trzymały się niej jak druga skóra. W koszmarach słyszała szepty zmarłych, którzy grozili jej, że zaciągną ją tam, gdzie jej miejsce – do piekła.\nJednak już dawno temu Andi uznała, że koszmary są jej karą.\nW końcu to ona była Krwawą Baronową. A jeśli kosztem przetrwania jest bezsenność, zniesie wiążące się z tym zmęczenie.\nTej nocy koszmary przyszły do niej tak, jak zawsze, więc teraz Andi siedziała na mostku swojego statku, Marudera, wydrapując świeżą parę znaków na bliźniaczych mieczach.\nŚwietliste opaski kompresyjne na nadgarstkach, które chroniły jej skórę, oparzoną wiele lat wcześniej w wypadku, były jedynym źródłem światła w ciemnym pomieszczeniu. Wystarczyło nacisnąć przycisk, żeby je włączyć.\nPod pomalowanymi na czerwono paznokciami opuszki jej palców były białe, gdy na powierzchni jednego ostrza żłobiła cienką kreskę długości jej najmniejszego palca. Bez spirali elektryczności, miecz wyglądał jak każdy inny, a kreski miały przynosić jej szczęście jak każdemu innemu żołnierzowi. Jednak Andi dobrze wiedziała, czym tak naprawdę są – każda kreska oznaczała jedną przeciętą linię życia, jedno serce uciszone ciosem miecza.\nSto żyć miało uśmierzyć ból pierwszego. Sto kolejnych miało zepchnąć cierpienie w odległy, ciemny kąt.\nAndi kątem oka zauważyła jakiś obiekt na niebie i podniosła wzrok.\nKosmiczny śmieć krążący pośród tysięcy gwiazd.\nZiewnęła. Zawsze kochała gwiazdy. Nawet jako dziecko marzyła, że zatańczy pośród nich. Teraz jednak czuła się przez nie obserwowana, jakby tylko czekały, aż poniesie porażkę. Małe szydercze wredoty. Cóż, srogo się zawiodą.\nMaruder, błyszczący statek kosmiczny wykonany z rzadkiego, nieprzenikalnego szklanego varillium, znany był ze swojej diabelskiej prędkości i zwrotności. Zaś załoga, składająca się z dziewczyn pochodzących z każdego piekielnego zakątka galaktyki, była tak ostra, jak miecz Andi. Stanowiła serce statku i jednocześnie trzy powody, dla których Andi zdołała tak długo przetrwać z dala od domu.\nPięć dni temu dziewczyny podjęły się zadania wykradzenia ładunku BioNarkotyków z Solery, głównej planety układu Tavina, a następnie dostarczenia ich na stację satelitarną tuż za planetą Tenebris w sąsiednim układzie.\nTo nie było nietypowe zlecenie. BioNarkotyki stanowiły jedne z najczęstszych transportów, ponieważ te konkretne farmaceutyki mogły wypalić komuś mózg albo – jeśli korzystało się z nich rozsądnie – wprawić w stan błogiego zapomnienia.\nKtórego – pomyślała Andi, wracając do żłobienia znaków śmierci – z chęcią bym teraz doświadczyła.\nWciąż czuła na dłoniach ciepło krwi człowieka, którego zabiła na tenebryjskiej stacji. Wciąż pamiętała, jak spojrzał jej w oczy tuż przed tym, zanim przebiła go swoimi mieczami, cicho niczym szept. Biedny dureń nie powinien był próbować wyrolować Andi i jej załogi.\nKiedy jego partner zobaczył dzieło rąk Andi, szybko przekazał krevy, które miały dostać za wypełnienie zadania. Tak czy inaczej pozbawiła kogoś życia, a nigdy nie czerpała z tego przyjemności. Nawet tacy zabójcy jak ona wciąż mieli dusze, a Andi wiedziała, że każdy zasługuje na to, by być przez kogoś opłakiwanym, bez względu na swoje zbrodnie.\nAndi pracowała cicho w towarzystwie odległego buczenia silników statku i sporadycznego syczenia systemu chłodzenia nad głową. Bezdźwięczność próżni była kojąca, a Andi musiała powstrzymywać się przed zaśnięciem, ponieważ tuż pod powiekami czaiły się koszmary.\nOdgłosy kroków sprawiły, że Andi raz jeszcze podniosła wzrok.\nRytmiczne stukanie dochodziło z małego korytarza prowadzącego na mostek. Andi kontynuowała żłobienie, lecz zaraz spojrzała na wejście, gdzie zatrzymała się postać, opierając niebieskie, pokryte łuskami ręce na wąskich biodrach.\n– Jako twoja zastępczyni – oznajmiła dziewczyna głosem gładkim jak konsystencja ostrej rigny, którą dzieliły się wcześniej – żądam, abyś wróciła do swojej kwatery i się przespała.\n– Dzień dobry i tobie, Liro – powiedziała Andi i westchnęła.\nZastępczyni zdawała się zawsze wiedzieć, gdzie Andi jest i co robi. Jej bystre oczy zauważały każdy szczegół, nawet najmniejszy. Ta cecha czyniła z Liry najlepszego cholernego pilota w galaktyce Mirabel i była też powodem, dla którego udało im się z powodzeniem wykonać tyle zleceń.\nTo jedna z wielu osobliwych cech Liry, zaraz obok łusek pokrywających jej skórę. Gdy dziewczyna doświadczała silnych emocji, łuski zaczynały błyszczeć, produkując dość żaru, by spalić ciało jej wrogów. Z tego powodu wszystkie ubrania Liry pozbawione były rękawów. Jednak ten mechanizm wymagał ogromnych pokładów energii i czasami jego aktywacja pozbawiała Lirę przytomności.\nTakie łuski chciałoby posiadać wielu mieszkańców jej rodzinnej planety, lecz mogli się nimi cieszyć tylko nieliczni. Drzewo genealogiczne rodu Liry sięgało aż do pierwszych Adhiranów, którzy skolonizowali terraformowany świat. Krótko po kolonizacji na planecie doszło do zdarzenia radiacyjnego, które wpłynęło na pierwszych osadników na wiele osobliwych sposobów. Wtedy właśnie u przodków Liry pojawiły się łuski.\nZastępczyni Andi weszła na oświetlony gwiazdami mostek i zmarszczyła pozbawione brwi czoło.\n– Prędzej czy później skończy ci się miejsce na mieczach.\n– Wtedy zacznę żłobić swoje znaki na tobie – oznajmiła Andi z diabelskim uśmieszkiem.\n– Powinnaś znowu zacząć tańczyć. Pomoże ci to rozładować trochę tego śmiercionośnego napięcia, które w sobie kisisz.\n– Nie pozwalaj sobie, Lir – ostrzegła Andi.\nLira wyszczerzyła zęby, przykładając dwa palce do prawej skroni, żeby aktywować swój osobisty kanał komunikacji.\n– Wstawajcie, drogie panie. Skoro kapitan nie może spać, my też nie powinnyśmy.\nAndi nie słyszała odpowiedzi, która wywołała śmiech Liry, lecz nie minęło wiele czasu, a z pokładu wyżej dało się słyszeć dwie inne pary kroków i kapitan wiedziała, że reszta załogi jest w drodze.\nPierwsza na mostek dotarła Gilly, płomiennorude warkocze podskakiwały na jej ramionach przy każdym kroku. Była drobna jak na swój wiek, nie więcej niż trzynaście lat, lecz Andi nie dawała się oszukać tym dużym, niewinnym oczom z błękitnymi tęczówkami. Gilly była krwiożerczą bestyjką, artylerzystką z niejedną ofiarą na sumieniu. Swoją robotę wykonywała z prawdziwą brawurą.\n– Dlaczego psujesz mi sen?! – wykrzyczała swoim piskliwym głosem.\nZa jej plecami pojawiła się wysoka, barczysta dziewczyna i weszła, schylając głowę, żeby nie uderzyć się o górny kant drzwi. Breck, główna artylerzystka Andi, przewróciła oczami i położyła ogromną dłoń na drobnym ramieniu Gilly.\n– Dzieciaku, kiedy nauczysz się nie wypytywać Liry? Przecież wiesz, że nie poda ci sensownej odpowiedzi.\nAndi roześmiała się, widząc groźne spojrzenie swojej zastępczyni.\n– Gdybyście podniosły wzrok znad konsolety na wystarczająco długo, żeby mnie posłuchać, przekonałybyście się, w rzeczy samej, że moje odpowiedzi są bardzo sensowne. – Lira puściła oko do koleżanek, a potem usiadła na miejscu pilota, zaraz obok kapitańskiego fotela Andi.\n– Adhirańczycy – mruknęła Breck pod nosem, krzyżując na piersi potężne ramiona. Licząca ponad dwa metry wysokości, z czarnymi włosami sięgającymi umięśnionych ramion, Breck była najgroźniej wyglądającą członkinią załogi. Wszystkie zakładały, że była olbrzymką z planety Nowa Veda, gdzie rodzili się najlepsi wojownicy Mirabel.\nNiestety istniał jeden problem z tym założeniem.\nBreck nie posiadała żadnych wspomnień ze swojej przeszłości. Nie miała zielonego pojęcia, kim była, ani nawet skąd się wzięła. Kiedy Andi zabrała ją na swój pokład, Breck właśnie uciekała przed pogonią razem z dziesięcioletnią, posiniaczoną i pobitą Gilly u boku.\nGilly, zabrana z ulicznego targu jej rodzinnej planety Umbin, próbowała uciec od pary właścicieli niewolników z Xen Ptery, kiedy znalazła ją Breck. Starsza dziewczyna uratowała młodszą od losu gorszego niż śmierć i teraz stały się dla siebie bliskie jak siostry. Dla tych dwóch nie miało już znaczenia, jakiego życia Breck nie potrafiła sobie przypomnieć albo jaką przeszłość Gilly próbowała zapomnieć. Liczyło się tylko to, że miały siebie.\nBreck pociągnęła za jeden z rudych warkoczy Gilly, a potem zadarła brodę i wciągnęła nosem powietrze.\n– Nie czuję zapachu śniadania. Potrzebujemy kucharza, Andi.\n– I znajdziemy go sobie, gdy tylko będzie nas stać na gotującego droida – odparła Andi, kiwając sztywno głową. Dziewczyny zazwyczaj dzieliły się obowiązkami kuchennymi, jednak tylko Breck umiała znośnie gotować. – Zostało nam mniej niż trzysta krevów. Ktoś wydał za dużo na kosmetyki do włosów na TZ-5.\nPoliczki Breck oblały się rumieńcem, gdy dotknęła swoich nowych, karmazynowych pasemek pośród czarnych włosów.\n– A skoro już mowa o krevach – odezwała się Gilly, drobniutką dłonią dotykając złotej broni o dwóch spustach u swojego pasa – kiedy ruszamy na następne zlecenie, pani kapitan?\nAndi wyprostowała się, splotła palce za głową i przyjrzała się swojej załodze.\nWszystkie trzy nadawały się do swojej roboty. Były małe, lecz niepozbawione siły i lepsze, niż Andi sobie zasłużyła. Jeszcze raz zerknęła na swoje miecze, a potem włożyła je z powrotem do pochew. Gdyby tylko mogła z równą łatwością odłożyć wspomnienia.\n– Słyszałam, że podobno na Vacilis szykuje się robota – rzekła w końcu.\nVacilis to pustynny świat, w którym wiatr był gorący jak oddech diabła, a powietrze dusiło smrodem siarki. Znajdował się kilka planet od skutej lodem Solery.\n– Nie jestem pewna, ile dostaniemy krevów. No i z pustynnymi nomadami nie będzie łatwo.\nBrecks wzruszyła potężnymi ramionami.\n– Każda kasa się przyda, jeśli oznacza więcej zapasów jedzenia.\n– I amunicji – dodała Gilly, mała wojowniczka, pstrykając wymownie palcami.\nAndi kiwnęła głową na Lirę.\n– Zobaczymy, gdzie zaprowadzą nas gwiazdy – odparła zastępczyni.\n– Skontaktuję się ze swoim informatorem. Zabierz nas stąd, Liro.\nLira wpisała koordynaty w panelu kontrolnym na holoekranie. Diagram przedstawiający galaktykę Mirabel skąpał pomieszczenie w niebieskawym świetle, wokół ich głów zaczęły krążyć gwiazdy i planety tworzące główne układy. Jasna linia prowadziła z ich aktualnego miejsca pobytu w pobliżu nienazwanego księżyca – zbyt jałowego, by rozwinęło się na nim życie – do Vacilis, niemal pół galaktyki dalej.\nLira przyjrzała się trasie, potem zminimalizowała mapę i przyszykowała statek do podróży w hiperprzestrzeni.\nAndi obróciła się na swoim fotelu.\n– Breck, Gilly, idźcie sprawdzić nasze bronie. Potem upewnijcie się, że Duże Bum jest w pełni naładowane. Chcę, żebyście były przygotowane na wypadek jakichś kłopotów w układzie Tavina.\n– My zawsze jesteśmy przygotowane – oznajmiła Breck.\nGilly zachichotała, po czym dwie artylerzystki zasalutowały Andi i opuściły mostek. Gilly ruszyła za Breck, złoty pistolet obijał się o jej drobne biodro.\n– Silniki rozgrzane – zakomunikowała Lira. – Możemy startować.\nAndi osunęła się na fotelu i gdy pod jej stopami Maruder zaczął dudnić, opadło ją zmęczenie.\nRozciągała się przed nimi próżnia, a powieki Andi zaczęły opadać wbrew jej woli. Z Lirą u boku, pogrążyła się w cieple snu.\nNieustępliwy dym zbierał się w zniszczonym statku, nie pozwalając Andi zaczerpnąć powietrza. Spojrzała w bok, gdzie zakrwawiona dłoń Kalee zadrżała, a potem zwisła bezwładnie na oparciu.\n– Obudź się – wychrypiała Andi. – Musisz się obudzić!\nAndi obudziła się, gdy Lira potrząsnęła gwałtownie jej ramieniem. Serce waliło jej w piersi, gdy oczy powoli przyzwyczajały się do panującego na mostku półmroku. Przed nimi poświata gwiazd, na desce rozdzielczej blask holoekranu.\nByła tutaj. Była bezpieczna.\nA jednak coś się nie zgadzało. Lampka na holo świeciła na czerwono, nadając bezgłośny sygnał alarmowy obok markerów ukazujących nie tylko lokalizację Marudera, ale też trzech innych statków za nimi, które szybko ich doganiały. Niezbyt miły widok dla każdego kosmicznego pirata.\n– Mamy kogoś na ogonie. – Lira z irytacją wykrzywiła usta. Nacisnęła niebieską opuszką palca holoekran, przełączając na obraz z tylnej kamery, by pokazać Andi zbliżające się do nich statki. – Dwa eksploratory i jeden tropiciel.\n– Przeklęte gwiazdy – rzuciła Andi. – Kiedy się pojawiły?\n– Kilka sekund przed tym, zanim cię obudziłam. Wytraciliśmy prędkość światła tuż za układem Tavina, zgodnie z planem, i zaraz potem włączył się alarm.\nUmysł Andi wrzucił wyższy bieg, rozważając wszystkie możliwe scenariusze. Lira nigdy nikomu nie pozwala siedzieć na ogonie Marudera. Musieli dysponować technologią, o jakiej załoga Andi mogła tylko marzyć. Powtarzała sobie, że to taki sam dzień jak każdy inny, takie samo zlecenie jak każde inne, jednak nie mogła się pozbyć złowieszczego wrażenia, że tym razem będzie inaczej.\n– Wiemy, kim są? Czarny rynek, Patrol Mirabel? – zapytała Andi, gapiąc się na mrugający radar, gdzie trzy diabelskie czerwone kropki stopniowo się do nich zbliżały.\nLira zmarszczyła czoło.\n– Taką technologię ma chyba tylko Patrol. Nie wykrywał ich żaden radar, dopóki nie znaleźli się tuż za nami.\nAndi przygryzła dolną wargę.\n– Który wydział?\nDobrze wiesz który, podszeptywał jej umysł. Uciszyła ten wewnętrzny głos.\n– Nie dowiemy się, dopóki nie znajdą się w krótkim zasięgu, a wtedy będzie już za późno na ucieczkę – oznajmiła Lira.\n– W takim razie nie pozwól, żeby za bardzo się zbliżyli.\nPatrol, te sukinsyny. Sługusy rządu, które od lat ścigały Andi, jednak nigdy wcześniej nie udało im się pojawić na radarze Marudera.\nIch ostatnie zlecenie nie powinno być na tyle poważne, by zwrócić uwagę Patrolu. To była operacja na czarnym rynku, zwyczajna kradzież i szybka ucieczka. Zgarnęły tylko kilka skrzynek farmaceutyków dla narkotykowego bosa, nic wystarczająco interesującego, żeby znaleźć się na celowniku Patrolu.\nRazem z dziewczynami przyjmowały już bardziej zwracające uwagę zlecenia – na przykład kiedyś porwały kochankę bogatego Solerana i zostawiły ją na meteorze na prośbę wściekłej żony mężczyzny. Zapłaciła im za tę robotę niezłą sumkę. Dopiero wiele dni później dowiedziały się, że kobieta była nie tylko kochanką żonatego mężczyzny, ale też córką prominentnego polityka z Tenebrisu. Polityk był gotowy rozszarpać galaktykę na strzępy, żeby odnaleźć córkę. Kiedy wreszcie natrafił na jej uschnięte zwłoki na gołej skale, doszły do niego słuchy odnośnie do tego, kto ją tam umieścił.\nOd tamtej pory Andi dokładniej sprawdzała potencjalne zlecenia. Jej załoga wciąż uciekała przed tamtym politykiem.\nMożliwe, że wreszcie udało mu się natrafić na ich ślad. Zamknęła oczy. Na płonące czarne dziury, miała przerąbane. Statek zabuczał pod jej stopami, prawie jakby się z nią zgadzał.\n– Zasłony są w tym momencie bezużyteczne – oznajmiła Lira, szykując sprzęt, wciskając guziki, wpisując kody. – Silniki są za bardzo rozgrzane, żeby skoczyć w nadprzestrzeń. Niech piekło pochłonie ich technologię.\nW oddali dało się zauważyć niewyraźne kształty pogoni. Wrogie statki wciąż znajdowały się daleko, lecz z każdą chwilą dystans malał.\n– Wyciągnij nas z tego, a zadbam o to, żebyś dostała urządzenia tego samego kalibru.\n– I większe działa? – zapytała Lira, otwierając szeroko błękitne oczy. – Ledwo damy radę, jeśli zostaniemy zmuszeni do obrócenia się i strzelania do nich. Został nam już tylko jedno Duże Bum.\nAndi pokiwała głową.\n– Znacznie większe działa.\n– Cóż, w takim razie… – powiedziała Lira, a jej usta wyciągnęły się w niebezpiecznym uśmiechu. – Myślę, że gwiazdy ułożą się dla nas pomyślnie, pani kapitan. Jakieś ostatnie słowa?\nDawno temu ktoś powiedział do niej to samo. Zanim uciekła z Arcardiusa, po raz ostatni widząc swą rodzimą planetę.\nPrzygryzła usta i wspomnienie uciekło. Mogłaby teraz rzucić tysiąc słów, lecz zamiast tego zwyczajnie zapięła pasy, odwróciła się i powiedziała:\n– Leć całym sercem, Liro.\nLira pokiwała głową i chwyciła ster, spokojnie i pewnie.\n– Leć całym sercem.\nNa mostku dało się odczuć wibracje i zaraz statek wyrwał do przodu niczym kryształowa włócznia przeszywająca czarną otchłań.\nDobrego dnia Maruder i jego załoga mogli zgubić ogon szybciej niż lata adhirański darowak, lecz kiedy Andi zerknęła na radar, trzy małe kropki wciąż do niej mrugały.\nZdusiła w sobie jęk i nacisnęła guzik podglądu. Szyba złączyła się, kolory przeobraziły, by pokazać bezpośredni obraz z tylnej kamery.\nŚcisnęło ją w żołądku.\nStatki wciąż siedziały im na ogonie. Dwa czarne eksploratory, ostre i kanciaste, a między nimi ogromny tropiciel. Kosmiczny potwór, który wyrwał z pamięci Andi wspomnienie.\nSto ciężkich błyszczących butów Akademii dudniło o podłogę zupełnie nowego, najnowocześniejszego obiektu w kosmosie. Sztywny mężczyzna w mundurze koloru indygo stał przed tłumem, ogłaszając specyfikację najnowszego trakera. Andi podniosła rękę, krzywiąc się pod wpływem bólu przeszywającego jej obite w bójce żebra, ale była głodna wiedzy, już zakochana w lataniu.\n– Wciąż nie widzę ich sygnatury – powiedziała Lira, przywracając Andi do rzeczywistości. Wspomnienie opadło jak mgła. – Nie wiemy, z której planety przylecieli.\nAndie pochyliła się i przesunęła dwa palce po skroni, żeby połączyć się z kanałami załogi.\n– Moje drogie, mamy ogon. – Przełknęła ślinę i zerknęła na Lirę, która siedziała spokojnie za sterami statku. – A dokładniej zbliżają się do nas od tyłu trzy statki. Przygotujcie swoje stanowiska i szykujcie się do natychmiastowego rozpoczęcia bitwy. Ogłaszam zaciemnienie. – Rozłączyła się i spojrzała na Lirę. – Gotowa?\nLira kiwnęła głową, a Andi wpisała kody aktywujące zewnętrzne tarcze Marudera.\nGwiazdy zamrugały na pożegnanie, gdy metalowe osłony wysunęły się z podbrzusza szklanego statku, niczym dłonie oplatające je w ciemności. Zostały tylko trzy iluminatory: jeden duży dla pilota i dwa mniejsze dla artylerzystów, na niższym pokładzie.\n– Ostrzegałam cię przed ostatnim zleceniem, że nie możemy zostawiać za sobą ciał – powiedziała nagle Lira, umykając statkiem w lewo, żeby nie zderzyć się ze zbitką kosmicznych śmieci, które bez końca wędrują przez czerń. Ton Liry nie był ostry, a jednak Andi i tak poczuła bolesną prawdę jej słów.\nKrew śledzi się znacznie łatwiej niż jakiekolwiek inne tropy. I być może po tylu latach Patrol wreszcie ich dogonił z winy Andi.\n– Musiałam go zabić – odparła. – Prawie zastrzelił Gilly. Przecież o tym wiesz, Liro.\n– Jedyne, co wiem na pewno, to że śledzące nas statki zmniejszają dystans – stwierdziła Lira, zerkając na radar.\nStatki patrolowe mogły pochodzić z dowolnego miejsca w galaktyce, jednak Andi dręczyło przeczucie, że wystartowały z Arcardiusa, głównej siedziby Układów Zjednoczonych. To planeta ze szklanymi miastami i wysokimi budynkami na lewitujących fragmentach ziemi, gdzie życie podporządkowane jest wojsku, a zamordystyczną władzę dzierży jasnowłosy generał.\nDom. A przynajmniej coś, co nim było.\nPo latach pracy arkardiańska flota została odbudowana po wojnie z Xen Pterą, główną planetą układu Olen.\nNowe statki były szybsze, lepiej wyposażone.\nLira wybuchła śmiechem.\n– Szkoda, że przegapimy ich przyjęcie.\n– Może właśnie dlatego tutaj są – powiedziała Andi. – Żeby osobiście wręczyć nam zaproszenia.\n– Nie dogonią nas. – Lira ścisnęła palcami metalowy kubek przylutowany do panelu sterowania statku, ze słowami Byłam na Arcardiusie i dostałam tylko ten głupi kubek wygrawerowanymi na boku. Andi skrzywiła się, gdy Lira wyjęła ze środka księżycową prymkę i wrzuciła sobie do ust.\n– To cię może zabić, wiesz – stwierdziła Andi, kiedy statek zajęczał i skoczył. Rzuciło ją na fotelu, a Lira szybko skręciła w prawo.\n– Lubię flirtować ze śmiercią – oznajmiła zastępczyni ze znaczącym uśmieszkiem.\nZamilkły, a Maruder parł przed siebie. Lira prowadziła go w lewo, w prawo, w górę i w dół, a ogon śledził ich, jakby to była jakaś gra.\nJednak ta gra, w którą teraz grali, rzadko kończyła się śmiechem i zabawą. Na końcu tego pościgu czekają ich raczej ciała płonące w kosmosie, powietrze wysysane z płuc oddanych otchłani.\nAndi zastukała palcami o oparcie fotela. Jej czerwone paznokcie wyglądały jak umoczone we krwi; z pewnością zgodziliby się z tym ludzie, którzy nadali Andi jej pirackie miano.\nByła poirytowana, głodna i – z powodu koszmarów – osiągnęła taki poziom zmęczenia, jakiego zwyczajny człowiek by nie zniósł. Normalnie potraktowałaby to jako wyzwanie, bo, jak twierdziła Lira, Andi żyła dla ekscytacji stąpania po cienkiej linie.\nJednak gdy patrzyła, jak dłonie Liry prowadzą statek, nałożył się na nie zupełnie inny obraz.\nOczami wyobraźni widziała księżyce jej rodzinnej planety, te piękne kule czerwieni i błękitu obok Arcardiusa, z lodowymi pierścieniami otaczającymi je jak zmrożeni strażnicy. Zobaczyła swoje własne, młodsze dłonie z migoczącą sygnaturą, gdy ściskała gałkę gazu statku podróżnika. Poczuła przypływ adrenaliny w żyłach. Następnie to pamiętne zderzenie ognia i światła, skrzypienie maszynerii i przeszywający wrzask dziewczyny. I krew, strumienie krwi schnące szybko na rozgrzanym metalu…\nCzyjś głos rozległ się w interkomie pilota i Andi wzdrygnęła się, wracając do rzeczywistości.\n– Co się stało? – warknęła.\nObok Lira dodała mocy i Maruder zaryczał, mknąc jak strzała.\n– Prują prosto na nas! – krzyknęła Breck. Andi wyobrażała sobie ją dwa pokłady niżej, leżącą płasko przed ogromnym działem. – Już prawie w zasięgu wzroku. Nie możemy ich zgubić?\n– Gdybyśmy mogły, czy nie uważasz, że dawno byśmy to zrobiły? – rzuciła Andi.\n– Na gwiazdy, Andi. – Głos Breck był niski i gardłowy. – Widzę już ich sygnaturę. To Patrol Arcardiański. Rozszarpią nas na kosmiczne strzępy.\nAndi włączyła widok z tylnej kamery, przybliżając obraz przyśpieszających statków. Patrzyła na nią eksplodująca gwiazda Arcardiusa. Istniał tylko jeden powód, dla którego mogliby zawędrować tak daleko od swoich.\nCzyli nadeszła ta chwila. Wróg, przed którym uciekała tyle lat, wreszcie ją odnalazł.\nChociaż strach mroził jej wnętrzności, Andi wyprostowała się i przygotowała do walki. Tak łatwo jej nie dostaną.\nPodniosła rękę i nacisnęła swój komunikator, ignorując ostatnie słowa Breck.\n– Dziewczyny, jesteście na pozycji?\n– Gilly siedzi na Zwiastunie, a ja na Klęsce. Pozwolenie na atak?\nAmi uśmiechnęła się mimo strachu.\nNa kanale zrobiło się cicho i zostały tylko kapitan i jej pilotka, z sercami walącymi jak młoty i smugami mijanych gwiazd, które przypominały rozdarcia w tkaninie wszechświata.\nI wtedy Andi to poczuła.\nNóż wściekłości przeciął jej serce.\n– Te sukinsyny strzeliły do mojego statku.\n– Strzał testowy? – zapytała Lira, ale potem przeklęła pod nosem i nagle statek zaczął wykonywać chaotyczne manewry, żeby uniknąć kolejnych pocisków, a sensory wywrzaskiwały ostrzeżenia. – Cofam to.\nAndi zacisnęła szczęki. Zbyt wiele strzałów.\n– Kapitan, wróg zaostrza atak.\nTym razem głos należał do Gilly. W tle dało się słyszeć znajome „tra ta ta” działka Gilly z niższego pokładu, a zaraz potem dudniące „BUM” działka Breck, która posyłała pocisk za pociskiem w stronę zbliżających się statków.\n– Nadlatują ze sterburty.\n– Szybciej, Lira – rzuciła Andi.\nWywołała radar i zrobiła zbliżenie na dwie pozostałe mrugające czerwone kropki, ignorując drżenie własnych rąk. Były coraz bliżej i teraz uruchomiły się czujniki na osłonach Marudera. Czym oni napędzali te statki, do diabła?\nPociski leciały z przeszywającym świstem, który wstrząsał aż do kości.\nTylko to słyszała, tylko to czuła, coraz wyraźniej i wyraźniej z każdym kolejnym pociskiem, który wyrzucał Marudera z kursu. Znowu przełączyła się na obraz z tylnej kamery.\nTrzy statki znajdowały się teraz bezpośrednio za nimi. Dwa lśniące czarne trójkąty z ogromnymi działami na kadłubach i jeden fioletowy, ze śladami dymu po magnetycznych pociskach Breck, ze skrzydłami jak ptak i takimi rozmiarami, że mógłby połknąć dwa statki Andi.\nJej mózg wyrzygiwał jego statystyki – został stworzony raczej z myślą o większej prędkości niż zwrotności. Spędziła długie miesiące na studiowaniu budowy tego statku w Akademii, rozpaczliwie próbując sprawdzić każdy cal tych doskonale zaprojektowanych wnętrzności. Nawet najlepsza technologia ma swoje wady i gdyby nie ścigały ich jeszcze dwa eksploratory, mieliby jakieś szanse przeciwko jednemu tropicielowi. Prawda była jednak taka, że mniejsza amunicja nie zrobiłaby żadnego wrażenia na wzmacnianych panelach osłony. A przy tej zwrotności, szanse na trafienie tej bestii Dużym Bum były piekielnie małe.\n– Zestrzelcie ich! – rozkazała Andi. – Szybciej, Liro. – Zacisnęła palce na podłokietnikach, pochylając się, jakby jej ciało mogło pomóc statkowi zwiększyć prędkość.\n– Staram się – odparła Lira. – Minęło kilka tygodni od ostatniego tankowania, Andi. Jeszcze trochę i zabraknie nam paliwa. Będziemy musiały ich zgubić zamiast im uciec.\n– Ale bez systemu zasłon jesteśmy widoczne jak na…\nLira przerwała jej, szczerząc zęby.\n– Nie miałam na myśli systemu zasłon.\nWyrównała kurs i po raz ostatni zmusiła silniki do maksymalnego wysiłku. Maszyny za nimi zostały w tyle, a ciemność wokół nich zgęstniała, jakby coś potwornego zakryło gwiazdy.\nI właśnie wtedy Memory, system mapujący Marudera, uruchomiła się i rozbrzmiała chłodnym kobiecym głosem, który zazwyczaj ich prowadził, przynosząc nieco komfortu w czarnej otchłani kosmosu. Dzisiaj jednak jej słowa napełniły Andi lodowatym strachem.\nZbliżamy się do Gollanty.\n– Na gwiezdny pył, Lir – powiedziała Andi, a ciemność zbliżała się teraz do nich szybciej. Przypomniała sobie ostatni raz, kiedy przelatywały przez Gollantę; tamtego dnia omal nie stały się kawałem kosmicznego śmiecia. Od tamtej pory starały się unikać tego obszaru. – Chyba żartujesz.\nLir uniosła bezwłose brwi.\n– Czyżby naszej kapitan brakowało wiary?\nWybór był jeden: śmierć za kratami albo śmierć w słodkim czarnym kosmosie.\nAndi wstrzymała powietrze i przeczesała palcami końcówkę fiolotowo-białego warkocza. Minęły całe miesiące odkąd dostały porządną zapłatę, a ich zapasy były na wykończeniu. Jeśli miały uciec, na chwilę sprawy muszą przybrać trochę zły obrót, żeby na koniec Maruderki mogły wyjść z tego cało.\n– Nie w tej chwili – oznajmiła Andi.\n– Ty to umiesz sprawić, że aż się rumienię. – Lira uśmiechnęła się szeroko, jej ostre kły zabłysły w czerwonym świetle alarmu. – Trzeba było zobaczyć poprzedni statek, który pilotowałam.\n– Po prostu zrób to… zanim zmienię zdanie. – Andi zacisnęła mocniej pasy uprzęży, wyłączyła alarm zbliżeniowy i odchyliła się, podczas gdy Lira prowadziła Marudera w stronę Gollanty, pasa asteroid składającego się z tysięcy ogromnych kosmicznych skał, które tylko czekały, aż coś stanie im na drodze.\nMiejsce, do którego statki odchodziły, żeby umrzeć.\nMaruder minął asteroidę dwa razy większą od siebie, brzydactwo pełne głębokich wyrw po uderzeniach. Obok, obracając się powoli, leciał kawał spalonego i poczerniałego metalu, który wyglądał jak kadłub starego wycieczkowca.\n– Lir? – zapytała Andi. – Czy to się stało z twoim poprzednim statkiem?\nLira skrzywiła się i włożyła do ust kolejną księżycową prymkę.\n– Możliwe, że właśnie go minęłyśmy.\n– Poprowadźcie nas, Gwiazdy Losu – pomodliła się Andi, po czym uniosła wzrok. – Memory? Poprosimy o jakiś akompaniament dla Liry, która zabiera nas w ostatnią podróż.\nChwilę później na mostku rozbrzmiała muzyka. Smyczki, klawisze i atmosfera spokoju oraz opanowania.\n– Nigdy nie zrozumiem, jak możesz tego słuchać – mruknęła Lira.\nAndi zamknęła oczy, gdy Lira docisnęła przepustnicę i wleciała we wzburzoną otchłań.\nUrodziła się, by umrzeć.\nW ciemności stała, z palcami przyciśniętymi do chłodnego szkła swojej wieży. Była sama, chroniona jak wszyscy Ulegli, wpatrując się na rozciągający się niżej Tunel. Widziała kłęby czerni, srebra i błękitu. Bezkresne morze oświetlone blaskiem gwiazd.\nKażdego ranka przychodziła tutaj przed wschodem słońca, wyobrażając sobie, jakby to było dotknąć otchłani. Poczuć wolność tego jednego dnia, kiedy mogłaby dokonywać własnych wyborów, podążać obraną przez siebie ścieżką, krok po kroku.\nJej palce zsunęły się po szkle.\nTo ciało było darem. Sposobem na zmianę jej świata i wszystkich dalszych.\nStojąc tam, dziewczyna pomyślała o swoich snach. O nieznajomych twarzach, niepewnych przyszłościach, śmierci nie do uniknięcia, narodzinach przewidywanych przez nią jeszcze przed nastaniem ich czasu.\nUlegli byli wyjątkowi.\nUlegli byli kochani.\nZa szybą ciemność się poruszyła. Dziewczyna wydała zduszony okrzyk i znowu przycisnęła dłonie do szkła, czekając z bijącym sercem.\nZaczęło się powoli. Najpierw błysk na dalekim widnokręgu, daleko za wijącym się Tunelem. Płomień walczący o życie. Potem wyskoczył do przodu, wypuścił na niebo żyły karmazynowego światła, rozszerzającego się w żółć, pomarańcz i róż jak ubarwione śmiechem policzki.\nTo było coś nowego, co dopiero od niedawna nauczyła się robić.\nJeśli jej sny się spełnią, pewnego dnia ten uśmiech przyniesie jej wielkie rzeczy. Chwałę. Nadzieję dla jej ludu.\nTego dnia stała i patrzyła znad Tunelu, jak wschodzi czerwone słońce.\nWyskoczyli jak demony z piekielnej otchłani.\nKtokolwiek pilotował ten statek, fenomenalnie radził sobie z jego prowadzeniem. Krwawa Baronowa jak zawsze miała do dyspozycji najlepszych z najlepszych. Wspomnienia z ich wspólnej przeszłości próbowały przebić się na powierzchnię umysłu, ale szybko je zdusił, wiedząc, że takie myśli i uczucia tylko staną mu na drodze wielkiej zapłaty. Nie gonił jej, by pogawędzić. Miał zadanie do wykonania.\n– Andromo Racello. – Dex wypróbował jej imię na języku. – Długo cię szukałem.\nA dokładnie dwa miesiące. Nikomu wcześniej nie poświęcił tyle swojego czasu. Szukał jej na niezliczonych planetach i na dwa tygodnie zgubił się w mgławicy Dyllutos, zanim wreszcie natrafił na ślad krwi, który ciągnął się z jednego krańca Mirabel na drugi.\nTeraz siedział na mostku arcardiańskiego tropiciela, a błyski wystrzałów oświetlały jego twarz.\nA poza tym Krwawa Baronowa jak zawsze zmusza mnie do pracy z Patrolem Arkardiańskim, pomyślał Dex, gapiąc się na obraz widoczny na holo przed nim.\nUrządzenie wyświetlało dokument zawierający informacje na temat kapitan Marudera, w tym zdjęcie jej twarzy. Fotografię wykonał sam Dex, kiedy prawie dogonił Andromę na TX-5 tydzień temu. Niestety zniknęła zanim zdołał jej dosięgnąć.\nStała w cieniu pałacu rozkoszy, za jej plecami w oknie tańczył cyborg. Blade niczym u upiora włosy Andromy były poprzeplatane pasmami fioletu i wystawały spod naciągniętego nisko czarnego kaptura. Ledwo dostrzegał szare oczy i gładkie metalowe płytki na jej kościach policzkowych – to była obronna modyfikacja ciała, którą wykonała wiele lat wcześniej. Za to wyraźnie widział resztę: idealnie zarysowaną sylwetkę pod błyszczącym, obcisłym strojem ze skóry, rękojeść noża wystającą z czarnych ciężkich butów. A także, oczywiście, na pelerynie z kapturem, uprząż z jej słynnymi krzyżującymi się mieczami, od których bił śmiercionośny blask.\nStatek zadrżał pod wpływem kolejnego pocisku i ekran wyślizgnął się spomiędzy palców Dexa, holo zamigotało i zgasło.\n– A niech to piekło pochłonie! – przeklął, kiedy podłoga zdawała się uciekać spod jego stóp, a potem statek przechylił się i Dex praktycznie zawisł na uprzęży. – Wyprostuj go! – krzyknął do pilota.\nPożyczona załoga rzuciła się do pracy, by odzyskać kontrolę nad statkiem, a Dex chwycił podłokietniki i zacisnął zęby. Mały mechaniczny droid oplótł ramionami kostkę Dexa, z piskiem próbując pozostać w jednym miejscu.\nDex warknął i zrzucił droida. Po co w ogóle być kapitanem, jeśli nie można zmusić załogi do zrobienia czegoś porządnie? Wolał nie myśleć o tropicielu, którym lecieli. Przełknął swoje obrzydzenie.\nPatrz, oto jestem – zdawał się mówić statek – wielki, szarżujący i tak nierzucający się w oczy jak ślimak transportowy Xenpterran.\nNigdy nie złapią Marudera. Nie w ten sposób.\nTropiciel był szybki, ale „doświadczony pilot”, którego generał Cortas przydzielił mu do tej misji, kompletnie nie miał stylu. Statek kosmiczny powinien lecieć bez ciężaru, bez granic i wolny.\nZupełnie jak ten, który właśnie ścigają, z brzuchem wypełnionym kłamliwymi, oszukańczymi złodziejkami.\nPatrzył na iluminator znajdujący się przed pierwszym i drugim pilotem, którzy pochylali się nad kokpitem, na próżno próbując znaleźć sposób na przechytrzenie ich zwierzyny.\nDex widział go daleko przed nimi. Każdy strzał uwidaczniał kształt statku.\nPiękna lśniąca bestia wyglądała jak stworzona z gwiazd, między którymi przyszło jej latać. Śmiercionośna i smakowita, wykonana ze szklanego varillium i w kształcie grotu strzały, teraz przykryta metalowymi osłonami dla ochrony w trakcie pościgu. Ten należący do klasy aero statek był jedyny w swoim rodzaju.\nZłapie tę przeklętą maszynę i wreszcie zajmie jako swoją. A kiedy Androma wpadnie w jego ręce, każe jej paść na kolana i zgodzić się na warunki jego zleceniodawcy…\n– Panie kapitanie… – drżący głos przywrócił Dexa do rzeczywistości. Spojrzał na najmłodszego członka Patrolu na statku, chłopca nie starszego niż piętnaście lat, z gadzimi nozdrzami. Chłopca, który nigdy nie widział bitwy na oczy. Który nie miał krwi na poznaczonych bliznami dłoniach. Jego błyszczące żółte oczy były otwarte szeroko, gdy mówił: – Zdecydowali się na interesujący manewr.\n– Jaki manewr? – Dex westchnął. – Opisz go swoimi słowami.\n– Wygląda na to, że obrali kurs na pas asteroid.\n– Dokładnie tak, jak ostrzegałem – rzucił Dex.\n– Co mamy zrobić? – zapytał nieśmiało chłopiec, robiąc krok do tyłu, jakby przeczuwał rychły wybuch gniewu Dexa.\nDex przycisnął dłoń do nasady nosa.\n– Ty – powiedział, patrząc groźnie na młokosa spomiędzy palców – wyświadczysz sobie przysługę i pójdziesz do kwater pasażerów, żebyś mógł zesrać się w gacie bez świadków. Czuję twój strach nawet stąd.\nChłopiec czmychnął, potykając się o własne stopy z błonami pławnymi.\n– Reszta zaś – zagrzmiał Dex, rozpinając pasy i podnosząc się z fotela – złapie mi ten przeklęty statek!\nCały blask jego gniewu niemal przepadł w gromkim dudnieniu kolejnej eksplozji.\nTym razem wybuch był tak jasny i tak głośny, że otchłań zapłonęła. Statkiem szarpnęło i się przechylił. Mały droid przekoziołkował obok nóg Dexa.\n– Dostaliśmy w silnik! – wrzasnął pilot.\nDex czuł wzrastający gniew, gdy rozpiął do końca uprząż i padł na metalowy panel. Ta praca była odpowiedzią. Była wszystkim. Mogła zniszczyć mu karierę albo wywindować go na sam szczyt.\nA jeśli straci szansę teraz, gdy jego zwierzyna znajdowała się tak blisko, generał Cortas każe komuś zetrzeć go na proch, kiedy przybiją do doków w Averii – a Dex będzie do końca życia pił przez słomkę.\nDex ruszył do przodu, jego buty stukały o podłogę.\nPilot podniósł wzrok na górującego nad nim kapitana, skórzane rękawiczki skrzypiały przy każdym ruchu steru.\n– Rusz się – rozkazał.\n– Panie kapitanie, mam bezpośrednie rozkazy od generała Cortasa…\nDex zacisnął dłonie. Pilot zadrżał, gdy cztery karmazynowe trójkątne ostrza wyskoczyły z rękawic, tuż nad knykciami.\n– Przesuń się.\nPilot zeskoczył niezdarnie z fotela.\nDex przejął stery, przy kolejnym strzale ostrza jego rękawiczek błysnęły odbitym światłem. Słyszał za plecami zamieszanie i piskliwy głos pilota, który komunikował się z generałem. Żałosny skarżypyta. Zignorował to wszystko, nacisnął guzik na ekranie i oddał się tak dobrze mu znanym ruchom.\nTutaj było jego miejsce, w fotelu pilota. Za sterami jego własnego statku.\nDrugi pilot, którego skórę pokrywały fioletowe kolce, gapił się na Dexa z otwartymi ustami.\n– Miałeś rację – powiedział, pokazując ogromne kły. – Kierują się na Gollantę.\nOczywiście, że miałem rację, chciał powiedzieć Dex. Androma zawsze ucieka do czasu, aż nie znajdzie sobie kryjówki.\nNa podglądzie zobaczył idealny, lśniący kształt przypominającego sztylet Marudera, który leciał prosto w paszczę piekła.\n– Poinformujcie flotę niedaleko Solery – oznajmił Dex, kierując tropiciela w stronę uciekającego statku. Solera była najbliżej położoną planetą, znajdującą się tuż za obrzeżami pasa asteroid. Mogliby zdążyć przejąć Marudera po drugiej stronie, jeśli wyślą swoje najszybsze statki.\n– Poinformować o czym, panie kapitanie? – zapytał drugi pilot.\n– Muszą się z nami spotkać na środku pasa. Pod zasłonami. – Jeśli się mylił, cóż, i tak już był pod władzą generała. Równie dobrze może to wykorzystać. – Poinformujcie ich, że Maruder leci w ich stronę.\nDex zamknął oczy i pozwolił sobie żywić nadzieję. Potem błagał Gwiazdy Losu, by jego sklecony naprędce plan wypalił.\nAndroma była dobra w tym, co robiła. Jednak Dex również.\nA protegowana nie może wiecznie umykać swojemu mistrzowi.\nŚwiat składający się z kosmicznych skał, które tańczyły wszędzie dokoła. Świat, w którym śmierć puka do każdego iluminatora.\nAndi patrzyła na nią oczami wielkimi i błyszczącymi w półmroku przestrzeni kosmicznej. Otaczała ich ciemność, rozpraszana jedynie przez blask odległych gwiazd Taviny. A także, oczywiście, złowróżbnych świateł trzech statków, które ich ścigały.\nJeszcze pożałują, że zadarli z Krwawą Baronową. Nadszedł czas, żeby to wreszcie zakończyć.\nAndi włączyła swój kom.\n– Breck, Gilly.\nPermanentne szkła kontaktowe w jej oku, aktywowane przez delikatne stuknięcie w skroń, pozwalało jej wywołać obraz z kamery innego członka załogi.\nZainstalowały je wiele miesięcy temu i cudowne komy od tego czasu zdążyły już wielokrotnie uratować im tyłki. Były warte kosztownej wizyty u szemranego doktorka w mieście na satelicie niedaleko Solery.\nNajpierw podłączyła się do komunikatora Breck i ujrzała ekran celowania, z jaśniejącym celownikiem skupionym na skrzydle najbliższego statku. Andi zacisnęła zęby, gdy asteroida przypominająca czaszkę zbliżyła się do iluminatora Breck. Dziewczyna strzeliła i skała rozprysnęła się na kosmiczny pył.\nAndi zamrugała, zrywając w ten sposób połączenie i wracając do własnego widoku na asteroidy. Obok niej siedziała Lira, łuski na jej ramionach błyszczały pod wpływem z trudem poskramianych emocji.Wciąż rozbrzmiewała muzyka, uspokajając Andi, pozwalając jej się skoncentrować.\nTo tylko kolejny zwykły dzień, wmawiała sobie. Tylko kolejny pościg.\n– Brakuje nam paliwa i amunicji! – wrzasnęła Gilly do komunikatora.\n– Strzelaj małym kalibrem i czekaj na mój rozkaz – powiedziała Andi. – Potem użyjemy Dużego Bum i skruszymy ich kości w pył.\nBroń wysyłała impuls, wyłączając systemy obronne przeciwnika, a następnie posyłała w jego stronę pocisk, który był w stanie w pojedynkę zlikwidować cały statek.\nDuże Bum nie byłoby w stanie uszkodzić Tropiciela, za to pozostałe jednostki będą stanowić doskonałe cele, jeśli tylko Gilly i Breck właściwie zagrają swoje karty. Na pokładzie został tylko jeden pocisk Dużego Bum, więc muszą go należycie wykorzystać.\nGilly odpowiedziała chichotem przeszywającym powietrze jak nóż.\nStary kombinezon kosmiczny przeleciał obok iluminatora po prawej stronie. Andi zastanowiła się chwilę, czy trup wciąż znajdował się w środku, i zadrżała.\nŚmierć była najlepszą przyjaciółką Andi, małym demonem, który szeptał jej do ucha w ciemną noc. A tutaj – na tym pustkowiu i cmentarzu, gdzie wielu stoczyło ostatni bój – śmierć wydawała się bliższa niż kiedykolwiek.\n– Musimy rozdzielić eksploratory – oznajmiła Andi. Sama nigdy takiego nie pilotowała, ale widziała mnóstwo demonstracji w Akademii. Zostały zaprojektowane z myślą o zwrotności i prędkości, co oznaczało, że trochę brakowało im należytej obrony.\n– Już się robi – odpowiedziała Lira.\nTropiciel gonił ich jak bestia. Mniejsze asteroidy odbijały się od jego boków, ledwo rysując wzmacniany materiał. Eksploratory leciały tuż za nim, chronione przed atakami asteroidów.\nDziewczyny musiały je oddzielić od formacji.\nPrzed nimi pojawił się ogromna, potężna skała, z powodzeniem największa asteroida, jaką kiedykolwiek widziały.\n– Lira – odezwała się Andi i pokazała na asteroidę, a w jej głowie już formował się plan. – Poleć dokoła tego czegoś.\n– Okrążanie nas zwolni. – Lira zadarła brodę, a na jej twarzy odbił się pomarańczowy blask dalekiego słońca Solery, które właśnie pojawiło się w zasięgu wzroku.\nAndi zacisnęła zęby.\n– Zrób to, Lira.\nLira pokiwała głową, docisnęła przepustnicę i posłała Marudera w drogę wokół ogromnej asteroidy.\nStatek zakreślił wielki łuk, a tymczasem muzyka stała się głośniejsza, rozbrzmiały talerze. W tylnej kamerze dało się zobaczyć ścigające ich jednostki, błyski srebra i czerni, niczym cienie, które po prostu nie odpuszczają. Jednak gdy Maruder leciał coraz dalej i dalej wzdłuż zewnętrznej krawędzi asteroidy, Tropiciel za bardzo zwolnił i odpadł z biegu.\nTeraz zostały już tylko eksploratory i Maruder, a Andi wiedziała, że z takim przeciwnikiem jej załoga i statek sobie poradzą.\n– Czekaj… – szepnęła i poczuła, jak ją ściska w gardle. W tylnej kamerze widziała, jak eksploratory śledzą ich niczym pasma światła, ich działka pracowały usilnie, lecz Maruder pozostawał nieuchwytny. Jaki mieli plan? Nawet jeśli dwa eksploratory dogonią ich statek i spróbują się połączyć z Maruderem, nie będą w stanie go nigdzie przetransportować.\nJakiś błysk przemknął obok nich w niewielkiej odległości.\n– Zbliżają się! – wrzasnęła Breck do komunikatora. – Gotowe na rozkaz!\nAndi przygryzła język, a metaliczny posmak krwi wystarczył, żeby utrzymać strach na wodzy.\nKątem oka zobaczyła kolejny błysk, tym razem bliższy.\nW uszach jej dzwoniło od sygnału systemu ostrzegania. Muzyka była zbyt głośna, jęki strun zbyt przeszywające.\n– Nadlatuje pocisk! – krzyknęła Breck. – Już prawie nas mają!\n– Ciągle czekamy, kapitan! – wrzasnęła Gilly.\n– Jeszcze sekunda – szepnęła Andi.\n– Andi, powinnyśmy strzelać. – Niebieskie oczy Liry w ciemności wydawały się czarne.\nAndi wciągnęła gwałtownie powietrze.\n– Teraz – rozkazała.\nUłamek sekundy. Andi patrzyła na statki widoczne na podglądzie z tylnej kamery, pomyślała o znajdujących się na pokładzie ludziach. Wiedziała, że właśnie przeżywają swoje ostatnie chwile. Poczuła żal, to krótkie ukłucie, jakie zawsze pojawiało się tuż przed tym, zanim odebrała komuś życie.\nPotem dało się słyszeć syknięcie, gdy Duże Bum Gilly zostało uwolnione z komory. Andi wiedziała, że śmiercionośna rakieta trafi w cel.\nPatrzyła, jak najpierw uderza w eksploratora po lewej, a wybuch obejmuje oba statki. Sama eksplozja to prawdziwe dzieło sztuki. Dwie jednostki i jeden pocisk, kawałki metalu, fragmenty ciał i krew. Jatka zaplamiła niebo.\nMaruder zastękał, gdy siła rażenia zepchnęła go z kursu, jakby umierające statki złapały go w swoje skrwawione łapska i pchnęły.\nPotem zapadła dziwna, nieruchoma cisza. Nawet piosenka przestała lecieć z głośników.\n– Eksploratory zostały zestrzelone – oznajmiła Breck. – Dobra robota, Gil.\nAndi wypuściła wstrzymywane powietrze, przestała wpijać palce w podłokietniki. Jednak to jeszcze nie był koniec. Zerknęła na Lirę.\n– Zabierz nas na środek pasa. Ku większym asteroidom.\nLira szybko załapała.\n– Możemy ich tam zgubić i wylecieć bokiem, a potem ukryć się gdzieś na Solerze.\n– Jak paliwo?\nLira wypluła kawałek prymki do swojego kubka.\n– Kiepsko. Ale damy radę. Właśnie straciliśmy sporo ciężaru w postaci amunicji.\nAndi poczuła zbliżające się zwycięstwo jak gwiazdę eksplodującą jej w piersi. Jednak uczucie triumfu słabło pod wpływem świadomości tego, co właśnie zrobiła. Ile żyć dzisiaj ukradła? Ile rodzin na Arcardiusie będzie przez najbliższe tygodnie ubierać się w żałobne szarości?\nPoluźniła uprząż, pozwalając sobie na swobodniejszy oddech, i właśnie ułożyła wygodnie głowę na oparciu, kiedy Lira zaklęła.\nW komie rozległy się krzyki Breck i Gilly; gdzieś na dnie czarnej duszy Andi poczuła, że coś musiała przegapić.\n– Jest ich więcej – odezwała się Lira zadyszanym głosem. – Andi, oni są wszędzie. To niemożliwe. Skąd się wzięli?\nSerce Andi podjechało jej aż do gardła, gdy znowu rozległy się ogłuszające syreny alarmu.\n– Zawróć, Lira! Wynośmy się stąd, do cholery!\n– Nie mogę! – odkrzyknęła pilotka. – Wciąż mamy za sobą tropiciela.\nWściekle wpisywała kody, jej palce fruwały po ekranie. Potem wrzasnęła, gdy holo zaiskrzyło, a panel sterowania dziwnie zasyczał. Statek zdawał się jakby głęboko, burcząco wzdychać.\nA potem nastąpiła ciemność.\nJedynym źródłem światła były łuski Liry, emanujące niebiesko-fioletowym blaskiem.\nNa Gwiazdy Losu.\nUderzył w nich impuls elektromagnetyczny. Andi patrzyła, jak Lira próbuje przywrócić zasilanie za pomocą systemu rezerwowego, ale bez powodzenia.\nWszystko stało się nieruchome i ciche, jakby sam Maruder stracił życie.\n– Wyłączyli nas – szepnęła Lira, rysy jej twarzy stężały. Z łusek unosił się dym, ale teraz nawet one przestały emitować światło. Jakby szok sparaliżował emocje pilotki. Głos jej się łamał, gdy próbowała przywrócić życie desce rozdzielczej, gdy próbowała zrestartować rezerwowe silniki. – Och, Andi. Wyłączyli wszystko.\nAndi pokręciła głową.\n– To niemożliwe. Mamy przecież tarcze, które przed tym bronią, nic nie mogło… Nikt nie wie, jak się przez nie przebić i zatrzymać ten statek! – Kapitan kazała zainstalować specjalne tarcze krótko po tym, jak przejęła Marudera. Miały powstrzymać impuls elektromagnetyczny i innego rodzaju ataki wycelowane w wewnętrzne systemy statku.\nNiebieskie oczy Liry były jakby udręczone, palce zamarły na przepustnicy.\n– Wiesz, kto mógł to zrobić, Andi.\nSerce kapitan zmieniło się w lód.\nPrzecież ten człowiek nie żyje, wyrzucony na dno jakiegoś mrocznego piekła, z którego nigdy nie powinien się wydostać.\nTo się nie działo. To się nie mogło dziać. Skoczyła na równe nogi, przełączając się na kanał całej załogi.\n– Kapsuły ewakuacyjne. Teraz. Już.\nAndi chwyciła swoje miecze, wiszące z tyłu kapitańskiego fotela, gdzie zostawiała je na czas lotu, i przypięła uprząż na plecach, zatrzaskując zamek.\nLira siedziała nieruchomo na swoim fotelu.\n– Lira! Powiedziałam już!\nGłos Liry okazał się równie martwy co Maruder.\n– Nie możemy uciec, Andi. Wyłączenie statku oznacza wyłączenie kapsuł.\nNagle dało się słyszeć odgłosy kroków, ciężkich buciorów dudniących o metal. Breck i Gilly pojawiły się w progu.\n– Co robimy? – zapytała Breck. – Pozabijają nas.\n– Nie, jeśli zginą pierwsi – wysyczała Andi.\n– Mogłybyśmy się ukryć – zasugerowała Breck.\n– My się nie chowamy – rzuciła buńczucznie Lira.\nAndi czuła się rozdarta. To była jej załoga, nawet jeśli pognębiona i poobijana; kryminalistki z różnych zakątków galaktyki, które tylko czekały, żeby je uratowała. Ale co właściwie mogła zdziałać na statku, który został wyłączony?\n– Nie chcę znowu trafić w niewolę – szepnęła Gilly.\nNagle zniknęła mały krwiożerczy chochlik. W jej miejsce pojawiła się wystraszona dziewczyna. Rozpłakała się, wielkie łzy rozprysły się o metal u ich stóp. Breck padła na kolana i przyciągnęła Gilly do siebie, miażdżąc ją w ramionach.\nSzeptała kojące słowa, lecz Andi ich nie słyszała. Nie słuchała.\nOdwróciła się i spojrzała na widoczne na podglądzie statki. Było ich tak wiele – sądząc po sygnaturze, byli to Soleranie. A potem nagle, ze wszystkich stron rozległ się pomruk. Zdawał się wstrząsać szkieletem statku, grzechotać ścianami. Niski, ciemny dźwięk sprawił, że Lira puściła ster i podbiegła do Andi.\n– Wciągają nas – szepnęła pilotka. – Jeśli masz jakiś plan, Andi, lepiej powiedz nam teraz.\nJednak nie było żadnego planu.\nPo raz pierwszy odkąd zaczęła wieść życie piratki, ktoś ją pokonał.\nTo nie on, powtarzał wewnętrzny głos Andi. To nie może być on.\nA jednak Maruder został trupem. Na mostku już robiło się zimno, a oddech Andi tworzył białe obłoczki przed jej twarzą.\nZrób coś, wrzeszczał jej głos w głowie. Wydostań nas stąd. Nie możesz zostać pojmana, Andi. Nie możesz tam wrócić.\nZalała ją fala strachu, lodowata, grożąc sparaliżowaniem jej dokładnie tak, jak sparaliżowany został statek.\nAle przecież jest Krwawą Baronową. Jest kapitan Marudera, najlepszego statku w całej Mirabel, a do tego miała załogę, która tylko czeka na jej rozkazy.\nDlatego Andi uspokoiła nerwy, zepchnęła lęk do zakamarków umysłu. Odwróciła się, wyjęła miecze z pochwy i trzymała je wzdłuż boków.\n– Wstańcie – powiedziała do Breck i Gilly.\nPodniosły się, Gilly otarła łzy z drobnej twarzy, a Breck cały czas ściskała ramię młodszej koleżanki.\nDziewczyny stanęły obok siebie, Andi z jej mieczami, Gilly ze swoim pistoletem. Breck wyjęła swój krótki czarny bicz, po którym przeskakiwały błyski. Lira stała z zaciśniętymi pięściami i mogłaby wydawać się bezbronna tym, którzy nie wiedzieli, że jej ciało potrafiło poruszać się zwinnie jak drapieżnik na polowaniu. Jej łuski błyszczały, gdy patrzyła groźnie na wejście na mostek.\nCzekały, a na nogach utrzymywała ich jedynie determinacja. Pokład niżej otworzyło się główne wejście Marudera.\nAndi usłyszała echo ciężkich kroków. Ktoś poruszał się wąskimi korytarzami, wchodził na schody. Wśród nich dało się słyszeć cichy męski głos wyszeptujący rozkazy.\nAndi zobaczyła głowę pierwszego człowieka, gdy wyszedł za róg. Pozostali maszerowali tuż za nim, żołnierze szybko wypełnili korytarz prowadzący na mostek, a wszyscy ubrani byli w arkardiańskie uniformy z białymi odznakami o trzech trójkątach, noszonymi przez członków Patrolu Mirabel. Przy brzuchach trzymali srebrzyste karabiny, na ich twarzach malowały się pełne satysfakcji uśmiechy.\nKapitan aż za dobrze znała te karabiny i wystrzeliwane przez nie małe elektryczne kule. Jedna taka kula wystarczała, by sparaliżować ofiarę, czyniąc ją bezbronną wobec siły członków Patrolu.\n– Witajcie, chłopcy – powiedziała Andi.\nBez względu na pochodzenie tych ludzi, jeśli nie ustąpią, ich odznaki splamią się krwią. Musiała wybierać między swoją załogą a swoją przeszłością. W takim wypadku – choćby jej dusza miała zostać przeklęta – zawsze wybierze swoją załogę.\n– Możemy to załatwić szybko albo boleśnie – oznajmił żołnierz z przodu, głosem spokojnym i chłodnym, jakby zamierzał rozpocząć przyjemną konwersację.\n– Ach – zaśmiała się Andi. – Widzisz, wtargnęliście na mój statek. Nie przyjmuję takiej potwarzy zbyt lekko.\nWtedy jej uwagę odwrócił odgłos ciężkich butów dudniących o metal. Członkowie Patrolu zrobili przejście swojemu dowódcy.\nOto człowiek, który ją pokonał.\nOto człowiek, którego będzie musiała dzisiaj zabić.\nGdy się zbliżał, Andi poczuła, jak na widok jego ciała – wysokiego, umięśnionego i doskonale przystosowanego do walki – ściska ją w piersi.\nTo on, powiedział piskliwy, wystraszony głos w jej głowie.\nPotem, jakby potwierdzając jej podejrzenia, mężczyzna wyszedł z ciemności, niczym demon wydostający się z piekła.\nNajczystszy szok wezbrał w żyłach Andi. Potem przetopił się we wściekłość.\n– To ty – warknęła.\n– To ja – odparł Dex, wzruszając ramionami.\n– Przecież miałeś nie żyć – szepnęła. – Zostawiłam cię…\n– Zostawiłaś mnie na pewną śmierć? – Dex uniósł brew.\nPamiętała każdy fragment wytatuowanej na biało konstelacji, która wiły się po jego brązowej skórze; pamiętała dotyk jego silnych rąk na swoim ciele. Ta pamięć o nim, ten ból rozbił jej serce na kawałki. Wszystko to razem przeobraziło się we wrzący gniew, gdy patrzyła na niego, żywego i wolnego na jej statku.\nMiecze Andi zaskwierczały, fioletowe błyski przepełzły po ostrzach. Pozostałe Maruderki obok niej spięły się i przygotowały do walki.\n– Zabiję cię – wyszeptała kapitan.\n– Możesz spróbować – odparł Dex, wzruszając ramionami, a jego niegdyś urzekające oczy teraz iskrzyły się od śmiechu. – Oboje jednak wiemy, jak to się skończy.\nWrzasnęła i przypuściła atak, nie przejmując się, że drogę blokuje jej dwudziestu, a może i stu uzbrojonych arkardiańskich żołnierzy.\nZamierzała utopić Dexa Areza w jego własnej krwi.\nNie takiego spotkania po latach oczekiwał.\nNie wyobrażał sobie wprawdzie, że Androma rzuci mu się na szyję i będą całować się z namiętnością kochanków, którzy nie widzieli się od wieków. Ich ostatnie chwile razem niekoniecznie dobrze się skończyły, cały ten moment z Andi odlatującą w przestworza, gdy on leżał zakrwawiony na księżycowym pustkowiu, nie był raczej typową sceną z romantycznej historii.\nZ drugiej strony, w końcu sprzedał ją Patrolowi za jej zbrodnie, wiedząc, że zaraz po powrocie na rodzimą planetę zostanie skazana na śmierć.\nMiłość jest fajna i w ogóle, ale to pieniądze stanowią prawdziwy klucz do serca Dexa.\nA jednak powinien nienawidzić Andromę za to, co mu zrobiła, powinien pragnąć jej śmierci.\nLecz gdy tak spojrzał na nią, opanowaną przez wściekłość i bunt, z gładkimi metalowymi implantami na kościach policzkowych, w których odbijało się światło pełgające po ostrzach mieczy…\nNa boskie gwiazdy, była wspaniała; oto stworzenie, które uwolniło swój gniew na cały świat. Warto poświęcić każdą kroplę krwi, jaka zostanie tu przelana, żeby zostać tym, który wreszcie doprowadzi ją przed oblicze generała.\nJednak gdy jej ostrza skwierczały w aż nazbyt cichym pomieszczeniu, a wokół nich spiralnie wiły się fale elektryczności, Dex zaczął się zastanawiać, czy przypadkiem nie popełnił błędu. Nie widział jej od lat, lecz słyszał plotki. Wcześniej nie miał pewności, czy potrafi posługiwać się tymi mieczami z gracją i chwałą, po której zostawała krew i pocięte kości.\nAle teraz, gdy Androma wychrypiała swoje „zabiję cię”, a od jej słów Dex poczuł ukłucie żalu w sercu, już wiedział.\nPrzepadła dziewczyna, którą niegdyś znał, to trzęsące się stworzenie, znalezione całe poobijane na targowisku na Uulvece.\nNa jej miejscu stała teraz wojowniczka, którą wyszkolił, zahartował i zmienił w coś piekielnie smakowitego.\nDex sięgnął po broń, gdy Krwawa Baronowa przypuściła atak.\nŚwiat jakby zwolnił, lecz Andi poruszała się z prędkością światła.\nPrzebiła się przez pierwszą falę Patrolu, zanim ci zdążyli zamrugać, tnąc swymi mieczami, od których odpadały dymiące kończyny, a ich właściciele darli się wniebogłosy, znalazłszy się w szponach tak dobrze znanej ofiarom Krwawej Baronowej agonii.\nJej białe włosy uciekły z warkocza, zafarbowane na fioletowo pasemka tworzyły tylko rozmazaną plamę, gdy Androma skakała i wirowała. Wbijała swoje bransolety z varillium w twarze, wzbijając w powietrze rozpryski krwi, i wyprowadzała ciosy nogami, rzucając przeciwników na podłogę na podobieństwo spadających gwiazd.\nCzłonkowie Patrolu wreszcie odzyskali zmysły i podnieśli karabiny, szykując się do strzału.\nNiestety wybrali bardzo niefortunną broń. Gdy tylko wypuścili swoje pociski, dziewczyny skryły się za potężną sylwetką Breck. Kule odbiły się od jej skóry i upadły, spłaszczone, na podłogę.\nWszystko dzięki nowovedańskiej krwi, która czyniła ją kuloodporną.\n– Będziecie musieli się bardziej postarać, panowie – oznajmiła Breck, opierając ręce na biodrach i chroniąc swoją załogę. – No co? Nigdy nie strzelaliście do Nowovedanki?\n– Pojmać je! – krzyknął Dex. – Andromę zostawcie mnie.\nJego słowa rozbudziły gniew w sercu kapitan.\nZagroził jej załodze. Zapłaci za to życiem własnym i swoich ludzi.\n– Naprzód! – zawołała Andi.\nBreck ruszyła, a dziewczyny podążyły za nią. Kule w dalszym ciągu odbijały się od jej piersi, nie czyniąc żadnych szkód.\nObok ramienia Andi przemknęła duża biała kula światła. Wroga odrzuciło do tyłu, był już trupem, zanim uderzył w ościeżnicę.\n– No, to się nazywa dobry strzał – pochwaliła się Gilly, chichocząc i pokazując swój pistolet o dwóch spustach. Jeden z nich zabijał, drugi rozbrajał. Zdmuchnęła dym ulatujący z lufy i uśmiechnęła się szeroko, chowając się za plecami Breck.\n– Chcę, by podłoga spłynęła ich krwią! – wrzasnęła Andi do swojej załogi, przekrzykując chaos.\nPrzepadły jej uczucia, przepadło serce.\nMaska Baronowej wsunęła się na swoje miejsce.\nMaruderki atakowały bezładnie zza pleców Breck, a członkowie Patrolu padali jak muchy. Andi cięła ostrzami z wściekłością, którą zachowywała w zakamarkach umysłu właśnie na takie chwile. Lata tańca i treningów w Akademii sprawiły, że jej ciało poruszało się teraz z morderczą gracją.\nJeden z mężczyzn zamachnął się bronią na głowę Breck.\n– Brać go! – zawyła Andi.\nGilly wystrzeliła w niego ze swojej broni.\nZa nimi Lira zrobiła przewrót, wykręciła ciało. Poruszała się tak szybko, że widać było tylko niewyraźną plamę pokrytej łuskami skóry i czarnego kombinezonu. Jej pięści łamały szczęki, nogi miażdżyły gardła. Maruderki cały czas parły do przodu, zostawiając za sobą jęczących z bólu przeciwników, których zaraz uciszał pistolet Gilly i bicz Breck. Walka przeniosła się na korytarz.\nWciąż jednak Patrol trwał na swojej pozycji.\n– Nikogo nie oszczędzać – rozkazała kapitan, przecinając nadgarstek jednego z Patrolowców. Breck złapała jego broń, zanim ta spadła na podłogę. Wystrzeliła. Srebrzysta krew trysnęła na metalową ścianę. – Ale pamiętajcie, że Dex jest mój.\nStał z tyłu, za plecami kolejnej fali walczących, gapiąc się na Andi, gdy ta wyszła zza ochronnej bariery w postaci Breck.\nJeden z Patrolowców strzelił.\nKapitan podniosła ręce. Kula wycelowana w gardło uderzyła w jej bransoletę z varillium.\n– Bierzcie go – powiedziała Andi, gdy pocisk odbił się i wylądował na podłodze.\nNagle u jej boku pojawiła się Breck i z głośnym trzaskiem ukręciła mężczyźnie głowę. Prawdziwa muzyka dla uszu Andi.\nTeraz między nią a jej największym wrogiem znajdowało się tylko trzech Patrolowców.\nStali gotowi do strzału, tworząc mur przed Dexem.\nWciąż widziała jego cień przy metalowej ścianie dalszej części korytarza, gdzie stał tak spokojny i wyluzowany, że Andi miała ochotę wydrapać mu oczy.\n– Co jest, Dex? Nie chcesz wyjść i się ze mną pobawić? – zapytała, mrucząc groźnie.\nDex zaśmiał się pod nosem, jego mahoniowe włosy opadały na brązowe oko, gdy podszedł, by popatrzeć jej w oczy.\n– Zawsze lubiłaś teatrzyk, Andromo. Moja mała zgorzkniała balerina.\n– Nie jestem i nigdy nie będę twoja.\n– Tych trzech może żyć – powiedziała, pokazując na ostatnich Patrolowców. – To z tobą chcę walczyć, Dextro.\nZobaczyła, jak marszczy brwi, słysząc swoje pełne imię. Zdecydowanie nie należało do takich, które kojarzyłyby się z Tenebryjskim Strażnikiem, a już na pewno nie z najsłynniejszym łowcą nagród w Mirabel.\n– Czyżbyś właśnie okazywała litość? – Dex uśmiechnął się i ruszył do tyłu, zatrzymując się przy lśniącej drabinie, która prowadziła na niższy pokład. Zacisnął palce na barierce, jego but zawisł nad dziurą w podłodze. – Nie spodziewałbym się tego po Krwawej Baronowej.\n– Nie udawaj, że mnie znasz – odparowała Andi. – Chociaż faktycznie wdarli się na mój statek, a do tego najwyraźniej zamierzają w dalszym ciągu cię bronić…\nZaskwierczały miecze i Andi skoczyła do przodu, by ściąć trzy głowy za jednym zamachem, jakby nożyczkami. Trzy ciała najpierw zapadły się, a potem wylądowały u stóp kapitan. Znajomy zapach przypalonego ciała powędrował jej do nosa. A wraz z nim pojawiło się ukłucie żalu, które zakopała głęboko.\nDex zamrugał, poza tym nie reagując w żaden widoczny sposób, a w Andi od tej nonszalancji zagotowała się krew.\n– Byli beznadziejni – oznajmił.\nA potem ześlizgnął się z drabiny. Andi schowała jeden z mieczy i rzuciła się w pogoń, nie stawiając nawet stóp na szczeblach. Wylądowała z cichym łupnięciem, a potem odwróciła się w stronę długiego korytarza.\n– Andi, Andi – powiedział Dex. – Taka przewidywalna.\nTwoja ucieczka dobiegła końca, syknął diabełek w jej głowie.\nPrzed nią stała gromada arcardiańskich strażników, z lufami pistoletów wycelowanych w jej stronę. Na samym przodzie znajdował się Dex i uśmiechał się do niej zadowolony z siebie.\nJuż drugi raz tego dnia wpadła w pułapkę.\nDex poklepałby się po ramieniu, gdyby nie otaczało go tylu Patrolowców.\n– Jesteś gotowa rozmawiać, czy może chcesz zabić jeszcze kilku moich ludzi? – zapytał, wiedząc, że Andi nie ma innego wyboru, jak go posłuchać. Przeciwnik miał znaczącą przewagę liczebną i była bez szans, bez względu na to, jak dobrze posługiwała się mieczami. Zanim zdąży zrobić choć krok, poleci w jej stronę setka paraliżujących pocisków.\nSpojrzenie, jakim go wtedy obdarzyła, każdego innego przyprawiłoby o gęsią skórkę, lecz Dex tylko patrzył prosto w jej jasnoszare oczy, nie bojąc się odpowiedzieć na wyzwanie.\nAndi nie powiedziała nic. Zamiast tego schowała do pochwy drugi miecz i skrzyżowała ręce na czarnym stroju, a bijący od bransolet blask zwrócił uwagę Dexa. Sam za nie zapłacił; jego prezent wielokrotnie już uratował jej życie. Wykonane z varillium bransolety były niezniszczalne, podobnie jak miecze. Jednak nie stanowiły jedynie akcesorium. Przytrzymywały spalone ciało nadgarstków po wypadku, jakiemu uległa w przeszłości. Bezpośrednio po kraksie nie mogła udać się do lekarza, więc jej skóra pozostała trwale uszkodzona.\nBez prezentu od Dexa nie udałoby się jej odzyskać pełnej sprawności nadgarstków i przedramion – prawdopodobnie nie miałaby nawet siły, żeby podnieść miecze, które tak polubiła.\nDex czuł chorą przyjemność na myśl, że dziewczyna wciąż miała te bransolety; przypominały mu, jaką dobroć jej okazał, gdy była słaba. To była ta jego część, od której Androma nie była w stanie się uwolnić.\nDex odwrócił się do ubranego na niebiesko strażnika stojącego najbliżej niej.\n– Zabierz jej broń. – Krzepki mężczyzna z rogami wyglądał, jakby wolał raczej wyskoczyć przez śluzę. – Teraz – dodał ostrzej Dex i strażnik popędził wykonać rozkaz.\nAndi splunęła mu w twarz, gdy wyciągnął ostrza z pochew oraz pistolet z kabury.\n– Jeszcze tego pożałujesz – oznajmiła groźnie.\nPopatrzył na nią oczami w czerwono-białe paski.\nKapitan obróciła się i spojrzała na pozostałe Maruderki, które zebrały się na szczycie drabiny.\n– Jeśli się ruszą, moi ludzie zaczną strzelać – oznajmił Dex i machnął ręką, a wtedy połowa Patrolowców wycelowała broń w stronę nieruchomej załogi Andi.\nPilotka z Adhiry, olbrzymka obok niej. A także czerwonowłose dziecko, patrzące groźnie na Dexa z całym lodowatym wyrachowaniem zaprawionej w boju zabójczyni.\nNie okazałby im litości, gdyby kontynuowały walkę, i wiedział, że Andi to wyczuła. Popatrzyła jeszcze raz na swoją załogę i powiedziała:\n– Poddajemy się. Róbcie, co wam każe.\n– Damy sobie radę, Andi, oni wcale nie… – zaczęła Lira.\n– Wystarczy, Liro – warknęła kapitan. – To już koniec.\nZdawał sobie sprawę, jak bardzo niechętnie wymawiała te słowa.\n– Ach, właśnie na taką dramę czekałem. – Zadowolony, odwrócił się do dwóch strażników z odznakami na uniformach. Aby uzyskać status oficera w Arcardii trzeba nie lada się natrudzić, a jednak ci dwaj reagowali na każde skinienie Dexa. – Oficerze Hurley, pański oddział będzie pilnował załogi. Oficerze Fraser, proszę iść za mną i rozkazać swoim ludziom pilnować kapitan Racellę.\nRuszyli długim korytarzem. Błękitne światło bransoletek Andi odbijało się od metalowych ścian. Czterech strażników otaczało Andi jak cztery boki pudełka, a dwóch pozostałych szło na początku i końcu pochodu.


Gofrownica MPM MGO-13 MGO-13 MPM - sprawdź produkt na Redcoon.pl\nKod produktu: 1230550\nOpis produktu Gofrownica MPM MGO-13\nGofrownica w kolorze inox o mocy 1400 W z płytkami pokrytymi powłoką teflonową.\nPowłoka nieprzywieralna , Powłoka teflonowa\nLampka kontrolna stanu pracy , Lampka kontrolna włączenia\nPo kilku pieczeniach wygląda, że to dobra gofrownica.\nŁadnie piecze, duże gofry.\nW dłuższym terminie okaże się czy powłoka nie schodzi.\nTak było w starym wysłużonym Dezalu.\nGofry wyszły bardzo dobre i w miarę szybko.\nbardzo fajnie piecze ,gofry chrupiące, to jest to czego oczekiwałam polecam\nProdukt spełnia swoje warunki, wypieka pyszne i piękne gofry. Polecam\nBardzo dobra gofrownica, która równo smaży na całej powierzchni. 1400W to wystarczająca moc, żeby przygotowac smaczne i chrupiące gofry.\nJedyny minus to luz na zawiasie z górną klapą.\nŚwietna gofrownica, gofry pyszne. Nie są to tzw "flaki" , są takie chrupiące.. Przepis również świetny :)


Nowy wideo slot Kasyna Betsson: Birds on a Wire\nNowość w Kasynie Betsson - Birds on a Wire\nPrzetestuj wyjątkowy wideo slot Birds on a Wire w Kasynie Betsson\n2014-09-25 09:22 KASYNO BETSSON NEWSY\nKasyno Betsson wraz z siecią Thunderkick wprowadziły nową, ciekawą propozycję w postaci gry wideo. Weszła ona na rynek dopiero parę dni temu. Kasyno Betsson jest jej jedynym przedstawicielem, więc można w nią zagrać tylko i wyłącznie w tym serwisie. Ten atrakcyjny slot dedykowany jest tylko dla graczy Kasyna Betssons i tylko w nim możemy się świetnie zabawić, a przy okazji zgarnąć wysokie wygrane.\nBirds on a Wire to nowość na rynku wideo slotów. Jest to bardzo imponująca, przyciągająca wzrok gra z ptasimi odgłosami w tle. Rozćwierkane, wesołe, różnokolorowe ptaszki nie wiedzą, co je czeka w chwili lądowania na liniach telefonicznych. W zdobyciu gotówki i złapaniu ptaszków pomaga generator wysokiego napięcia. Slot nie posiada kręcących bębnów z góry na dół lecz bębny przesuwające się w prawo. Symbolem Wild jest wielki czarny ptak. Aby zdobyć symbol scatter, trzeba zebrać co najmniej trzy koty, ukrywające się w pudełkach na bębnach. Ptaki odlecą w inne miejsce, a Ty w zamian otrzymasz 10 Darmowych Spinów. Gra posiada 17 linii płatnych. Przy każdej wygranej w normalnej grze mnożnik wzrasta do pięciu razy i 20 razy w grze bonusowej.\nKasyno Betsson jest jednym z najbardziej znanych Kasyn w Internecie. Na pewno odwiedzający je Gracz nie zawiedzie się na slocie Birds on a Wire, ponieważ jest to znakomita gra. Bardzo solidnie dopracowany slot z dużymi możliwościami i wysokimi wygranymi. Zachwyca także elegancko wykonaną grafiką.\nZarejestruj się w Kasynie Betsson, odbierz bonus od pierwszej wpłaty 100% aż do 500 PLN\nTrudno oddać atmosferę panującą w grze Birds on a Wire pisząc recenzję, każdy czytelnik tego artykułu powinien sam doświadczyć tego na własnej skórze i poczuć dreszczyk emocji. Można to zrobić a nawet trzeba w Kasynie Betsson. Możliwości jest wiele: można spróbować w trybie dla zabawy, a także za prawdziwe pieniądze. Daj sobie szansę zdobycia i pomnożenia atrakcyjnych wygranych. Nowa gra stworzona we współpracy Thunderkick i Betsson na pewno nie zawiedzie. Kilka ptaków na przewodach jest wartych więcej niż cała ptasia ferajna na ziemi – wypróbuj więc tę grę już teraz i zgarniaj ogromne nagrody!\nKasyno Betsson oferuje opcję przetestowania wszystkich swoich gier bez rejestracji i wpisowego. W ten sposób można sprawdzić, w co się bawić i na którym slocie zagrać na prawdziwe pieniądze. Jak już będziesz gotowy to kasyno ma dla Ciebie następną niespodziankę. Jest nią ekskluzywna promocja powitalna. Nowi gracze Kasyna Betsson mogą liczyć na bonus przy wpłacie 100%, aż do wysokości 500 PLN za free. Wpłacasz 500 PLN, otrzymujesz 1000 PLN na dalszą grę. Dodatkowo na start otrzymasz 50 darmowych spinów w slocie Mega Fortune Dreams. Życzymy świetnej zabawy i wysokich wygranych!


Pieczone krewetki - przepisy kulinarne - 2020\nKorzystaj z krewetek w piekarniku, przepisu nie komplikuj, wszystko odbywa się w piekarniku, a przygotowanie jest bardzo proste. W innym artykule przepisów Okdiario zrobiliśmy szaszłyki z krewetek w sosie pomarańczowym, dziś pieczone krewetki.\nRóżnice między krewetkami a krewetkami\nPierwszą różnicą między krewetkami a krewetkami jest ich wielkość , krewetki są zazwyczaj znacznie mniejsze, ich rozmiar waha się od 6-12 cm, podczas gdy krewetki mają od 12 do 22 cm. Krewetka jest zwykle droższa od krewetek, można znaleźć świeże krewetki gotowane ponad 300 gramów za około 3 euro (do 9, 60 euro za kilogram), podczas gdy krewetki są nieco droższe 10, 21 euro za kilogram.\nBycie dość podobnym gatunkiem może się wydawać, że smak jest również, ale nie. Krewetki są zwykle bardziej soczyste i idealnie nadają się do jedzenia ryżu lub fideuas w pojedynkę lub smaku. Z drugiej strony, krewetki mają twardsze i nieco bardziej suche mięso. Krewetki mają 110 kalorii, dostarczają dużo fosforu, wapnia, a także potasu . Krewetki to produkty wysokobiałkowe, które dostarczają około 20 g na porcję 100 gramów.\n20-25 krewetek (można zamrozić)\nJeśli krewetki są zamrożone, wykonaj następujące czynności: przygotuj rondel z wodą, odrobiną soli i liściem laurowym. Gdy woda się zagotuje dodaj mrożone krewetki. Poczekaj, aż znów się zagotuje. Wyłącz ogień i odczekaj dwie minuty. Odcedź krewetki i umieść je w misce z zimną wodą i lodem . Jeśli masz je świeże, myjemy je i możemy użyć ich do przepisu.\nWspólna publikacja Praia America (@praiaamerica) 29 maja 2017 r. O 3:09 PDT\nTo, że nie wysychają zbyt mocno, ponieważ ich mięso jest delikatne i łatwo traci aromat. Rozgrzej piekarnik do 180 stopni.\nW naczyniu do pieczenia dodaj drobno posiekany czosnek, umieść krewetki w źródle i wlej sok z cytryny i oliwę z oliwek.\nWspólny post z Post x Post (@puestoxposed) 28 maja 2017 o 10:27 PDT\nPieczemy krewetki przez około 10-12 minut w temperaturze 180 stopni. Po przygotowaniu dodać sól, posypać małą papryką.\nJeśli spodobał Ci się przepis na pieczone krewetki, możesz podzielić się nim na swoich ulubionych portalach społecznościowych (Twitter, Facebook itp.). Każdego dnia pojawią się nowe przepisy i sztuczki. Śledź nas na Facebooku @okrecetasdecocina!\nPrzepis na ciasto z awokado\nRosół z karczochów\nWłaściwości konserwowanego grochu\nReceptura makaronu z kuskusem kalafiorowym, warzywami smażonymi i szczypiorkiem i olejem miętowym\nCiasto z mielonego mięsa\nCopyright 2020 \_ Pieczone krewetki


Czy tak wyglądać będzie nowa Skoda Octavia? – Portal Motoryzacyjny CarTests\nCzy tak wyglądać będzie nowa Skoda Octavia?\nSamochód z pewnością zadebiutuje w tym roku, jak jednak będzie wyglądać?\nSkoda Octavia to najpopularniejszy model czeskiego producenta. W zeszłym roku Skoda sprzedała łącznie 388,200 egzemplarzy samochodu, które trafił do klientów na całym globie. Wynik ten jest tak wysoki, że jeżeli weźmiemy pod uwagę dwa następne modele – Skoda Rapid (191,500) oraz Skoda Fabia (190,900), to ich łączna sprzedaż dalej nie przebija wyniku Octavii. Nic więc dziwnego, ze czeska marka chce niebawem zaprezentować nam nową generację swojego najważniejszego pojazdu.\nOczekiwania względem auta są nie tylko duże ze względu na ogromne zainteresowanie nim, ale również z uwagi na fakt, że model Octavia świętować będzie niedługo swoje 60-lecie istnienia na rynku.\nJak dotąd nie poznaliśmy wyglądu nadwozia, pojazdu, jednak portal Motor1 zdecydował się wykonać grafikę renderową, pokazującą jak maszyna może się prezentować. Według ich wizji nowa Octavia pod względem wyglądu bliźniaczo podobna będzie do zaprezentowanej niedawno Skody Scala, jednak samochód będzie naturalnie większy. Na grafice spotęgowane jest to dodatkowo tym, że prezentowany model to kombi.\nHistoria nauczyła już nas, że większość nowych generacji danych samochodów projektowana jest z coraz to większymi gabarytami. Nie inaczej będzie w przypadku Skody Octavia. Auto już w tym momencie posiada największą pojemność bagażnika oraz przestrzeni dla pasażerów, jednak prawdopodobnie właściwości te dodatkowo zostaną jeszcze spotęgowane.\nPremiera auta będzie miała miejsce w przeciągu kilku nadchodzących miesięcy.


Orbis kupuje na Węgrzech - Hotele\nOrbis kupuje na Węgrzech\nGilles Clavie, prezes Orbis\nDodano: 18 lut 2016 07:48\nSpółka zależna od Orbisu sfinalizowała umowę kupna dwóch hoteli w Budapeszcie. Chodzi o Ibis Budapest Heroes Square oraz Mercure Budapest City Center.\nHotele były prowadzone przez spółkę zależną Orbisu na podstawie umów leasingu. Łączna cena zakupu ustalona została na kwotę 27, 5 mln euro.\nOba hotele posiadają 365 pokoi.\nOrbis ALERT RSS transakcja ALERT RSS hotele inwestycje ALERT RSS


Wieś Pełna Skarbów , pl, Opis warsztatów, Patchwork\nStrona główna / Opis warsztatów / Patchwork\nW dawnych czasach, w Ameryce i w Anglii oszczędne gospodynie upiększały swoje domy szyjąc narzuty, dywaniki i kołdry ze skrzętnie gromadzonych resztek tkanin. Z różnokolorowych skrawków materiałów ręcznie zszywały geometryczne kompozycje zwane patchworkami. Technika ta szybko się spopularyzowała w wielu krajach. Dzięki swojej ogromnej różnorodności ograniczanej jedynie wyobraźnią twórczyni, znalazła się w grupie tkanin artystycznych. Choć obecnie większość artystów stosuje do szycia maszyny krawieckie, patchwork nie stracił nic ze swej atrakcyjności. Pokaz poprowadzi Małgorzata Stec – Adamus.\nMałgorzata Stec - Adamus\nRękodzielniczka- artystka, prawdziwa czarodziejka igły – spod jej maszyny z resztek materiałów powstają niezwykłe, oryginalne i niepowtarzalne dzieła! Pasjonują ją wszelkie robótki ręczne- szydełko, druty, igła- nie mają dla niej tajemnic.


?Co warto zrobić przed wyjazdem do Peru? - Sylwia Travel Peru\nWyjeżdżając do Ameryki Południowej, jak również do innych krajów, zawsze warto zadbać o to, by się dobrze spakować oraz wykonać niezbędne rzeczy jeszcze będąc w domu, które ułatwią podróż. O czy m nie powinieneś zapomnieć? Szczegóły poniżej!\nJeżeli planujesz wyjazd do Peru, czy szerzej do Ameryki Południowej, nie zapomnij, by:\nZrobić kopię wszystkich ważnych dokumentów (paszportu, ubezpieczenia, prawa jazdy, biletów lotniczych, książeczki szczepień, itp. – najlepiej na kolorowym kserze).\nZrobić zdjęcia wszystkich ważnych dokumentów (między innymi, z pkt. 1) i umieścić je na swojej poczcie elektronicznej. W razie utraty/kradzieży naszych dokumentów takie dane ułatwiają konsulatowi wyrobienie nowych. No i co istotne, e-maila można otworzyć niemalże wszędzie.\nWyrobić sobie międzynarodowe prawo jazdy. Może być bardzo przydatne w przypadku długoterminowych podróży.\nZrobić podstawowe badania, skonsultować się z lekarzem rodzinnym w sprawach takich, jak np. kwestie choroby wysokościowej.\nWiedzieć o chorobie wysokościowej i jak jej zapobiegać.\nZrobić szczepienia, także te tylko zalecane!\nSpisać i umieścić na e-mailu adresy znajomych, tak by potem nie mieć problemów z wysłaniem kartek z podróży :-).\nNie zostawiać na ostatnią chwilę zakupów oraz pakowania!! Najlepiej spakować się nawet ze 2 dni wcześniej – szczególnie, jak się wybierasz w podróż na kilka miesięcy. Podczas pakowania często zdajemy sobie sprawę, że zapomnieliśmy coś kupić, lub że plecak jest zbyt mały lub zbyt ciężki lub nie za bardzo wygodny. Jeżeli spakujesz się znacznie wcześniej, będziesz mieć czas, by te nieoczekiwane problemy wyeliminować bez stresu.\nPrzed wyjazdem na lotnisko postawcie plecak na wagę i upewnijcie się, że nie wzięliście zbyt dużo rzeczy, inaczej będziecie musieli sporo za to zapłacić. A dodatkowe koszty to raczej średni początek podróży. Ponadto, jak się na owe lotnisko wybierzecie w ostatniej chwili, to dodatkowe problemy gwarantowane, bo kwestia załatwienia sprawy z nadbagażem trochę czasu pochłania i linie nie poczekają.\nW zależności od sytuacji, od tego czym się zajmowaliście, co robiliście przed wyjazdem i na jak długo wyjeżdżacie, warto pomyśleć o:\nPozostawieniu rodzinie pełnomocnictwa do odbioru korespondencji lub do działania w Twoim imieniu.\nSprawdzeniu, czy nie kończy wam się okres abonamentu na telefon, internet, itp. – w razie potrzeby złożyć wypowiedzenie, lub dać upoważnienie w tej sprawie (jak się wyjeżdża na kilka miesięcy, może się okazać, że różnego typu umowy przedłużą się same i trzeba będzie płacić za coś z czego się nie korzysta).\nZałożeniu dodatkowego konta w banku, wyrobieniu dodatkowej karty kredytowej.\nZarejestrowaniu się m.in. na portalach takich jak Couchsurfing lub Help Exchange – HelpX – co może pomóc w podróżowaniu, w tym w zaoszczędzeniu funduszy, wzbogacić je i urozmaicić. Więcej o Couchsurfing and HelpX dowiecie się z artykułu “Podróże Za Grosze Z HelpX I Couchsurfing”.\nKupić przejściówkę by nie mieć problemów z korzystaniem z elektryczności na lotniskach – w czasie przesiadek i w krajach docelowych.\nPowodzenia i samych wspaniałych, udanych podróży!\n#co zabrac do peru#co zabrac w podroz#dokumenty w podrozy#podrozowanie po peru\nLuty 4, 2015 at 11:44 pm\n[…] artykule “Co warto zrobić przed wyjazdem do Peru?” znajdziesz kilka rad, co należy zrobić przed wyjazdem do Peru. Wskazówki te przydadzą […]


Budka: będziemy rozmawiać z Adamowiczem o wycofaniu się z ubiegania o reelekcję - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plBudka: będziemy rozmawiać z Adamowiczem o wycofaniu się z ubiegania o reelekcję\n24 lutego 2018, 09:15 | Aktualizacja: 24.02.2018, 11:54\nDecyzja prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza o ponownym kandydowaniu na prezydenta miasta jest ruchem nieprzemyślanym; z tego ruchu można się wycofać i o tym będziemy z Adamowiczem rozmawiać - mówił w sobotę w RMF FM poseł PO Borys Budka.\nW niedzielę Adamowicz ogłosił zamiar ubiegania się - już po raz piąty - o reelekcję. Jego deklaracja nie wzbudziła entuzjazmu wśród polityków Platformy, którzy chcieliby kandydata koalicyjnego. Najbardziej prawdopodobnym - wynika z ustaleń PAP - jest europoseł Jarosław Wałęsa, ale PO chce w tej sprawie porozumieć się m.in. z Nowoczesną, której faworytką w wyborach jest posłanka Ewa Lieder.\nBorys Budka podkreślił, że Platforma nie podjęła jeszcze decyzji w sprawie kandydata na prezydenta pomorskiej stolicy. "Mówiliśmy od początku, że rozważamy kilka opcji" - powiedział.\n"Jestem przekonany, że dla dobra samorządu, dla dobra Gdańska, dla tego, by nie oddawać Gdańska w nieodpowiedzialne ręce tych, którzy uwielbiają centralizację i rządzenie z Warszawy, że jednak z tego ruchu można się wycofać i o tym będziemy z Pawłem (Adamowiczem) rozmawiać" - powiedział Budka.\nJak dodał, "jest miejsce, jest formuła współpracy". "Można wykorzystać doświadczenie samorządowe, ale są takie momenty, kiedy należy pamiętać, że gramy w zespole" - ocenił polityk Platformy.(PAP)\nPomaska: na przełomie marca i kwietnia decyzja ws. kandydata PO na prezydenta Gdańska


Atak cybernetyczny na brytyjski parlament - Sputnik Polska\n21:31 06 Maj 2021\n09:19 25.06.2017 Krótki link\nBrytyjski parlament został zaatakowany w sobotę przez hakerów, którzy uniemożliwili zdalny dostęp do skrzynek mailowych posłów – informuje „The Telegraph”.\nPosłowie zostali poinformowani o cyberataku w piątek wieczorem, gdy pojawiły się pogłoski, że hakerzy wykradli hasło dostępu członków rządu i sprzedali je w sieci.\n— Przykro mi, nie ma dziś dostępu do maili parlamentu: jesteśmy zaatakowani przez Kim Dzong Una, (Władimira) Putina albo jakiegoś dzieciaka, który siedzi w piwnicy domu swojej mamy, lub jeszcze kogoś innego… — napisał poseł Partii Konserwatywnej Henry Smith na Twitterze.\nSorry no parliamentary email access today — we're under cyber attack from Kim Jong Un, Putin or a kid in his mom's basement or something…\nBrytyjski parlament wszczął już śledztwo w tej sprawie.\natak cybernetyczny, Wielka Brytania