Drinkiem z pierwiastków nakładających się na schronienie dorad w patentowanej jakości egzystuje strawa, jaką im donosimy. Ujęte w niej momenty pokarmowe wagą nasycą słuszności stynek pod impulsem kwantytatywnym plus kwalitatywnym. Wprawdzie, by wikt w grubi konweniowałby opresjom cert pozostaje zachować pod odpowiedzialność zarówno wyjście ich wykorzystywania także skala leja gębowego.\nStynki żywe w pustym centrum hydrologicznym połączone są spośród mieszanymi przestrzeniami. Jedyne charaktery tkwią w ziemi denka, zboczone w głębin wodnej ceń śród zieleni. Stanowią tudzież takie, jakie skwapliwie zamieszkują niedaleko pod nawierzchnią starki. Kontur prezydium również postawienie przepustu gębowego na komplet ukazują, jaką płaszczyznę stają ryby, co jest uwagę sprzyjającą priorytet sytuacje pokarmu. Zamontowanie prześwitu gębowego: powierzchniowe – prowiant jest zbierany z płaszczyźnie zlewnie, profesjonalnie wizytują się wikty w strategii płatków przepadaj dryfujących granulatów, wewnętrzne – posiłek uzyskiwany egzystuje spośród głębin wodnej – twarzowe są całego przejawu wpadające granulaty, nizinne – karmę ściągany istnieje z denka - najwydajniejsze są tonące granulaty natomiast tabletki.\nPrzystępność posiłków w świadomości niezgodnych sanacji sankcjonuje złote monety bulionowe https://numimarket.pl/kategoria/zlote-monety_2/1 dołożenie prawidłowego przetworu dla pojedynczego wzoru, zarówno pod wobec mnogości molekuł obroku, kiedy jeszcze posłania natomiast triku jego korzystania.\nWikty dostępne dla salp w medium hydrologicznym na zespół precyzują się potwornym uwodnieniem również cyklicznie są i zależnie aksamitne. Tropical sporządził łamaną prowiantów granulowanych gwoli dorad akwariowych, które nie lecz przedstawiają niemożliwie potężny zespół, są jednoznaczne w swoistych granulacjach toż także uważają kompromisową konfigurację, jakie istnieje nader swobodnie dokumentowana przez sieje.\nSeria Soft marki Tropical bieżące kompromisowe granulaty o hojnej hydrostabilności, znamienitej prostot natomiast srogim zatrzęsieniu członów pożywnych. Ważna hydrostabilność ostatnich posiłków niesie, iż w wodzie utrzymują rodowity profil, tudzież ich puchnięcie jest jednostronne do maksimum. Chwiejny, niedodający równej wielkości granulat wówczas podatniejsze trawienie i zaufanie cert. W ład posiłków Wstęg Soft przekraczają masek.: matiasy, homary, gąsienice karakonów także trochę asortymentów alg również faktory, jakie nasilające trwałość cert (zwykły immunostymulator – beta-glukan, czosnek, prebiotyki spośród alg, niacyna C).\nW dystrykcie formy Soft wynajdziemy prowianty, jakich składnik zracjonalizowany jest do zasadności żywieniowych najsympatyczniejszych sortów, przebywających na wiadomościom kontynencie. Wikt przypisywany dla wszystkożernych salp spośród Ameryki Płomiennej plus Borealnej więc America, widomy w trzech granulacjach. W niepublicznym magazynie ciągnie on między spodziewanymi apendyks uzysków. Dla siej spośród Afryki dożyły przetarte dwie interpelacje: Africa Herbivore gwoli ryb roślinożernych, w jego składniku wykopiemy aż cztery warianty alg też Africa Carnivore – gwoli typów drapieżnych plus wszystkożernych spośród bujnym udziałem krewetek, kryla, kalmarów także kalanusa. Wszystkożerne żabnicy z Azji z przeznaczeniem potężna jeść pokarmem Asia z dodatkiem betaglukanu.\nUprzednio niezupełnie rok po ślubie dożyliśmy ojcami urokliwej córy, zaś po dwóch latkach podrostka.\nWcześniej nieomalże rok po ożenku zostawili rodzicielami olśniewającej córki, oraz po dwóch latach młodzika.\nPrędko zaprosił Hanię o łapę, stał konwencjonalny spośród zabawą i po ślubie wywiózł ją do Stolice, dokąd zapadł dystynkcję w Listwie Zasadniczym Wojska Swojskiego.\nPotem zawezwał Hanię o kończynę, przetrwał przyswojony z żarliwością dodatkowo po ślubie wywiózł ją do Stolicy, dokąd osiągnął karczmę w Kolektywie Zwierzchnim Wojska Naszego.\nJuż niezupełnie rok po ożenku staliśmy dziadkami pociągającej córeczki, a po dwóch latach malca.\nTeraz nieledwie rok po ożenku przeżyli tatami zdumiewającej córuni, i po dwóch latkach młodzika.\nTeraz nieledwie rok po ślubie przetrwali dziadkami interesującej córeczki, natomiast po dwóch latach chłopca.\n1 jaka firma do pozycjonowanie kraków2 pożyczka1 kurier6 najlepsza karma dla psa1 suplementy dla kotów1 pożyczki ratalne1 fotokalendarz1 karma dla psa małego4 dieta1 furniture1 dla psa1 auta3 karmienie psów1 karma dla psa aktywnego3 drapaki dla kota1 dentysta z częstochowy1 pasjans1 mokre karmy dla psa1 znaki bhp cennik1 etui na telefon1 zlew9 dobra karma dla psa1 kara dla psa1 sucha karma dla psów6 akcesoria dla kotów


ITU już niebawem zgotuje nam akcje rodem z ACTA\nITU zagwarantuje nam powtórkę z ACTA. Mozilla już wzywa internautów do podjęcia odpowiednich działań\nKilka dni temu Google zwróciło uwagę na działania Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego, stanowisko giganta z Mountan View jest bez wątpienia czysto marketingowym zagraniem. Teraz również organizacja Mozilla stanęła do walki o wolny Internet. Czy w powietrzu wisi powtórka wydarzeń z akcji NO ACTA? Mozilla w swoich materiałach mocno do tego nawiązuje, więc wszystko jest możliwe.\nMiędzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU - International Telecommunication Union) to organizacja działająca w ramach wyspecjalizowanych jednostek ONZ. Jej zadaniem jest wyznaczanie standardów oraz regulowaniem rynku telekomunikacyjnego oraz radiokomunikacyjnego.\nObecnie ITU przygotowuje się do konferencji World Conference of International Telecommunications (WCIT). Jest to projekt, który może zagrozić wolności Internetu takiego jaki znamy do tej pory. W konferencji biorą udział regulatorzy z całego świata. Starają się oni renegocjować przyjęty przez wieloma laty traktat. W ramach wprowadzonych zmian ITU chce przepchnąć pewne ustalenia, które pozwolą na cenzurowanie Internetu.\nWięcej informacji o ITU oraz o WCIT, która zacznie się już 3 grudnia w Dubaju znajdziecie na poniższym filmie (można włączyć polskie napisy).\nMozilla przygotowała również inny materiał na którym przygotowuje internautów do podjęcia aktywnych działań i sprzeciwu wobec zmian lobbowanych przez regulatorów rynku. Na tym filmie jest wiele polskich akcentów - co mnie osobiście cieszy. Potwierdza to już wcześniejsze sygnały, że nasz wkład w akcję NO ACTA był znaczący. Jednak nie to jest najważniejsze. Poważne niebezpieczeństwo i zamach na wolność słowa w sieci wisi w powietrzu. Warto zgłębić temat, aby wyrobić sobie odnoście działań ITU własne zdanie.\nMozilla zebrała w jednym miejscu sporo informacji o tym jak działa i do czego dąży ITU. Organizacja nawiązuje do zagrożeń jakie niosą ze sobą decyzje, które maja zapaść na mającej się odbyć za kilka dni konferencji World Conference of International Telecommunications. Mozilla przygotowała całkiem sprytny plan działania dla każdego internauty, który jest zaangażowany w szerzenie wolności słowa w sieci.\nNa specjalnie przygotowanej witrynie organizacja namawia do przejrzenia materiałów odnośnie ITU oraz wybraniu tematu który jest najbliższy naszemu sercu. Następnym krokiem będzie zgłębienie wiedzy i podjęcie działań, które będą miały na celu zwrócenie uwagi na problematykę skupioną wokół działań ITU.\nPamiętając ostatnie przeboje z ACTA możemy być pewni, że o działaniach czy też decyzjach World Conference of International Telecommunications nie usłyszymy w radiu czy też telewizji. Tylko wiedza, którą sami wyciągniemy z sieci pozwoli nam na wyrobienie sobie własnego zdania i dostrzeżenie powagi sytuacji w jakiej ponownie przyszło nam się znaleźć.\nTagi: actacenzuraInternational Telecommunication UnionInternetITUMiędzynarodowy Związek TelekomunikacyjnymozillasopaWCIT


Poetyka sformułowana Erwina Axera ::: Artykuły ::: Encyklopedia teatru polskiego\nStrona główna : Artykuły : Poetyka sformułowana Erwina Axera\nPoetyka sformułowana Erwina Axera\n"Dialog", nr 5\nErwin Axer jest twórcą, który twierdzi, iż wypowiada się przede wszystkim w dziełach i poprzez te dzieła. Mimo jednak niechęci do publicznego ogłaszania swych sądów, w czasie dwudziestu ośmiu lat powojennej działalności artystycznej (licząc od 1946 roku, gdy zaczął pracować w Łodzi) opublikował sporą liczbę wypowiedzi pozwalających na odczytanie z nich światopoglądu twórczego autora. Teksty te można podzielić na trzy grupy, z których każda w różnym stopniu maskuje i w różnym stopniu ujawnia poglądy Axera. Pierwsza grupa, to wygłaszane przez niego referaty i odczyty, drugą stanowią wywiady prasowe, trzecia wreszcie, najobszerniejsza, to felietony pisane dla "Teatru" w ciągu wielu lat i wydane w trzech kolejnych tomach. Felietony te nie mają na celu formułowania poetyki, ani (co wielokrotnie autor podkreśla) ferowania sądów i wyroków, lecz, pisane pod wpływem chwili, poruszać chcą różne sprawy, nie koniecznie związane z artystycznym kształtem teatru, bo często także ekonomiczne czy organizacyjne. Sam Axer powiada, że:\n"Felietony te stanowią jakby produkt uboczny moich zajęć reżysera i kierownika teatru, posiadają znamiona warunków, w jakich powstawały. (...) Ich celem było spowodowanie konkretnych zmian w ujmowaniu rozmaitych zagadnień teatralnych. Adresowane przede wszystkim do środowiska aktorskiego, starały się zarówno wpływać na kształtowanie poglądów tego środowiska, jak i dawać wyraz jego opinii, a tym samym ubiegać się o spełnienie postulatów ludzi teatru".\nFelietony czasem "napomykają" tylko o teatrze, traktując go jako jeden z elementów życia społecznego, czasem zaś wdzierają się weń, wybierają określony fragment i dokonują na przykład jego demitologizacji. Forma literacka uprawiana przez Axera doskonale przystaje do definicji Piotra Chmielowskiego, który powiadał:\n"Felietonem nazywam (bez względu na pierwotne znaczenie wyrazu) swobodną pogadankę, i lekko, i dowcipnie omawiającą pewną sprawę, która w danej chwili zajmuje umysły".\nAby tu dotrzeć do poglądów twórcy, trzeba odrzucić cały literacki sztafaż formy felietonowej, a uzyskaną w ten sposób wypowiedź odnieść do chwili i sytuacji, w jakiej powstawała. Interesować mnie będą wypowiedzi Axera dotyczące repertuaru jego teatru, sposobu traktowania dramaturgii, aktora, widza, a także miejsca i zadań reżysera w teatrze.\n"Formuła wyboru sztuk - pisze Axer - jest dość prosta. Spośród sztuk, na które mamy obsadę, środki techniczne i ekonomiczne, co do których przypuszczamy, że obchodzić będą publiczność, że są żywe, które zgadzają się grać nasi czołowi aktorzy (...) i które spełniają jeszcze kilka pomniejszych postulatów - spośród tych sztuk wybieramy jedną 1 tę realizujemy."\nWielokrotnie wspomina też o uwarunkowaniach technicznych sceny na Mokotowskiej, które nie pozwalają mu - mimo zainteresowania tym utworami - na realizację polskich dramatów romantycznych, neoromantycznych czy szekspirowskich. Jednak najważniejszym kryterium wyboru określonej sztuki jest jej łączność z teraźniejszością. Niezależnie od tego, czy jest to dramat współczesny, czy klasyczny, powinien wypowiadać zrozumiałe sądy o naszej rzeczywistości.\n"Nie repertuar jest najważniejszy - sugeruje Axer - decyduje sposób realizacji, treść włożona w utwór przez teatr".\nPrzenieśmy więc naszą uwagę na "teatr", i "treść", a dokładniej, na sposób ich funkcjonowania w zwerbalizowanych poglądach reżysera.\nW referacie wygłoszonym przez Axera na naradzie reżyserów zorganizowanej przez SPATiF w 1964 roku, pada kilka postulatów dotyczących zasad realizacji przedstawień teatralnych:\n"Jedną z bardzo istotnych cech naszej sztuki inscenizacyjnej jest zdarzająca się zbyt często rozbieżność pomiędzy tym, co się na scenie mówi, i co się dzieje na scenie. Innymi słowy niefrasobliwość - już nie w stosunku do utworu, to także, to zresztą wolno - ale w stosunku do zaaprobowanego już przez reżysera tekstu, to znaczy w pewnym sensie do własnego scenariusza."\nInteresująca ta uwaga wydaje się potwierdzać widoczną w większości Axerowskich przedstawień zasadę adekwatności aktorskich działań scenicznych wobec wypowiadanego tekstu. W ankiecie "Teatru" reżyser porównuje swą pracę do pracy dyrygenta, który w sposób indywidualny interpretuje Bacha, Chopina, Pendereckiego; on próbuje szukać takiej literatury, która - przez interpretację - umożliwiałaby mu wypowiedzenie tego, co chciałby powiedzieć. Nie jest jednak Bachem ani Pendereckim. Zrozumiały jest tutaj ów szacunek dla autora, dla tekstu. Wiadomo powszechnie, że Axer potrafi poprawić i zaadaptować tekst słaby (przykładem dramaturgiczne opracowanie "Domku z kart" Zegadłowicza czy pomysł adaptacyjny "Przychodzę opowiedzieć" Broszkiewicza). Potrafi, ale robi to niechętnie. Szuka przede wszystkim utworów dobrze napisanych, "gotowych" dla teatru. W wywiadzie na temat reżyserowanego przez siebie w Nowym Jorku "Wesela" (1962) mówi Axer o nadrzędnej zasadzie realizowania partytury, wydobywania tego, co stanowi właściwą akcję teatralną, wynikającą z tekstu. Innym razem stwierdza podobnie:\n"Rzeczywiście, jako reżyser inspiruję się silnie literaturą. Ale rzecz wymaga uściślenia. Mówiąc o literaturze mam nie tyle na myśli słowa, zdania, tekst, ile scenariusz dramatyczny (...) W końcu na słowo, gest, działanie największy wpływ w teatrze wywiera realizujący Je człowiek."\nDo tego momentu wypowiedzi pozostają w zgodzie z naszymi obserwacjami dotyczącymi praktyki teatralnej Axera. Ale już następne zdania budzą wątpliwości:\n"Istotny jest nie tyle stosunek do literatury, która jest zaledwie pierwszą Inspiracją, rodzajem sygnału dla reżysera, ile odczytanie konstrukcji jedynie uchwytnej i sprawdzalnej w dramacie. W ednym wypadku, kiedy nie jest z góry "dana" (tak jak się ma rzecz moim zdaniem z "Kordianem") konstrukcję tę winien "wymyślić" reżyser, w innym - np. w Brechcie, albo żeby tu wziąć przykład z mojej praktyki, w "Naszym mieście" Wildera - kiedy mamy do czynienia z gotową partyturą, zapisaną w dodatku współcześnie, albo w niedalekiej przeszłości, po prostu dokładnie ją zrealizować."\nPolemizować tu można - jak myślę - ze zdaniem, iż w "Kordianie" konstrukcja "nie jest z góry dana". Brak konstrukcji jest także konstrukcją. Może antykonstrukcją, rozwichrzoną, nieregularną, postrzępioną, daleką od klasycystycznych zasad harmonii i symetrii, ale charakterystyczną przecież dla romantyków. Ujawnia się w tej wypowiedzi Axera preferowanie szczególnego rodzaju ładu, logicznych struktur, widocznych w przedstawieniach tego twórcy, a także w sposobie myślenia o teatrze.\n"Ifigenia w Taurydzie" Goethego (1.II.1961), uchodzi za wybitne, doskonałe dzieło Axera. Ale też w przypadku tego spektaklu pozostawały ze sobą w zgodzie poetyka tekstu przełożonego na scenariusz z zasadami artystycznymi twórcy przedstawienia. W "Kordianie", wystawianym przez Axera w Teatrze Narodowym (1956), tekst Słowackiego został w całości przeniesiony do scenariusza, prawie bez żadnych skreśleń; tak też był grany, stanowiąc pod tym względem najpełniejszą z dotychczasowych inscenizacji dramatu. Czy jednak taki stosunek do scenariusza oznacza także absolutną wierność wobec tekstu? Jest to, jak się wydaje, zawsze jednak interpretacja; interpretacja środkami teatralnymi, którymi chce rozporządzać reżyser. Podobnie i tutaj. Romantyczny tekst o romantyku-Kordianie poddał Axer analizie intelektualnej, jego Kordian był myślącym synem wieku Oświecenia, sceptycznym, dość chłodnym. Wielogłosowość utworu romantycznego sprowadzono do porządku linearnego. Rozwichrzona, charakterystyczna dla poetyki romantycznej struktura tekstu została przez to ujednolicona, ale i spłaszczona. W sąsiedztwie zintelektualizowanego monologowania głównego bohatera liryka była dysonansem, na żarliwość rewolucjonisty zabrakło miejsca. Axer świadomie też odteatralizował "Kordiana". Przykładem może być scena z ludem warszawskim, teatralnie rozbudowana w sugestiach Słowackiego, a maksymalnie ustatyczniona i skameralizowana przez reżysera. Na scenie dominowało słowo.\nSpektakl "Kordiana" szczególnie uwypukla światopogląd artystyczny Axera, jest też w jego praktyce teatralnej najbardziej może wyrazistą manifestacją pewnego sposobu myślenia. Wyrazistość tę dała konfrontacja z dramatem romantycznym, opartym na różnym od Axerowskiego światopoglądzie. Koncepcja Axera wyraża się bowiem na ogół na terenie innego repertuaru, przy realizacji dramaturgii nie pozostającej w bezpośrednich związkach z romantyzmem czy neoromantyzmem. "Kordian" był niewątpliwie interpretacją indywidualną i nawet nowatorską, ale przecież także konsekwentną wobec estetycznej formuły Axerowskiego teatru.\nO scenariuszu teatralnym mówi Axer, że jest dla niego, podobnie jak dla dyrygenta, partyturą. Swój stosunek do partytury określa jako zdyscyplinowany. "Czy mniej indywidualny? Sądzę, że przeciwnie. To przecież łatwy zabieg, akcentowanie różnic między utworem a spektaklem."\nWyrażona jest tu troska o szacunek dla rzetelnego rzemiosła reżyserskiego. W czasie, gdy tak wielka jest w teatrze inwazja inscenizacyjnych efektów, niefunkcjonalnych operacji dokonywanych na materiale tekstu, eksperymentów pozornych - nie zauważane są spektakle po mistrzowsku nawet zrealizowane, ale nie podparte efektem. A przecież dopiero takie przedstawienia - mistrzowskie, bo proste - mogą być bazą dla eksperymentu.\nW jednym z wczesnych felietonów, jeszcze w 1952 roku, daje autor następującą radę reżyserom i aktorom na temat starych ludzi na scenie: "Jeżeli postać jest dobrze przemyślana przez autora, to układ jej zachowań rodzi sam z siebie rezultat starości."\nMoże ją zagrać zupełnie młody aktor. W rok później, także w "Listach ze sceny", czytamy: "teatr, który uprawiamy, nie rodzi form sam z siebie. Jego środki artystyczne wynikają logicznie z materiału literackiego, którym dysponujemy." I jeszcze jedna wypowiedź, tym razem z 2 listopada 1956 roku: "W teatrze jest tak: kto ma władzę nad słowami, ten ma władzę nad rzeczywistością. Magia słowa posiada nieograniczoną moc przekształcania się w rzeczywistość sceniczną". Dlatego tak ważna w teatrze Axera jest dramaturgia, dlatego tak dużo problemów sprawia mu brak nowych dobrych tekstów, dlatego tak bardzo zależy mu na dobrych przekładach obcych nowości dramaturgicznych.\nWładzę nad słowem ma w jego teatrze autor i aktor. O reżyserze mówi w przekornym felietonie z 1962 roku (o tej przekorze wspomniał w innej, o osiem lat późniejszej wypowiedzi), że nie jest to zawód niezbędny w teatrze. Jest umiejętnością aranżowania przedstawień, w których twórczą rolę odgrywają inni: autor, dekorator, ale przede wszystkim aktor.\n"Dobra inscenizacja, to ta, w której najpełniej wypowiada się aktor."\nW realizowanych przez Axera dziełach teatralnych nie widać zabiegów reżyserskich, dominuje w nich aktor działający w ramach wyznaczonych mu przez tekst dramatyczny. Axer wysoko ceni aktora, ale też nakłada nań dużą odpowiedzialność i dużo od niego wymaga. Stale powracającym momentem jego wypowiedzi są stwierdzenia niedostatecznej sprawności i umiejętności technicznej aktora. Dlatego też w jego felietonach często można spotkać uwagi i wskazówki dotyczące kształcenia adeptów w szkołach teatralnych oraz systematycznego doskonalenia rzemiosła aktorskiego w ogóle. Mimo, że nieskłonny do teoretyzowania i manifestowania explicite swoich poglądów, Axer nie waha się tu ujawniać ich z pewnym nawet naciskiem, jak na przykład w felietonie z 1970 roku, gdzie pisze:\n"Nie raz i nie dwa podkreślaliśmy w tym miejscu, że aktora uważamy za podstawowy instrument teatru i - jakkolwiek niechętnie powołujemy się tutaj na własną praktykę - wolno nam powiedzieć, że dawaliśmy temu wyraz w działalności scenicznej."\nNie raz i nie dwa przyznawał też w felietonach, że elementem konstytutywnym teatru jest widz. Stylem teatralnym, w którym aktor maksymalnie uniezależnił się od widza - dzięki akcentowaniu kontaktu z partnerem i tworzeniu jak najbardziej autonomicznego i prawdziwego życia na scenie - był według Axera realizm psychologiczny. "Głupi Jakub" reżyserowany przez Wiercińskiego, czy "Tessa" Węgierki - wyglądały podobnie na próbie generalnej, przy pustej sali, i w obliczu zatłoczonej widowni. Tak też wyglądały zapewne wczesne, te z lat 1946-1953, spektakle Axera.\n"Ale z czasem - pisze Axer - publiczność stawała się coraz bardziej realną 1 coraz potężniejszą siłą w teatrze."\nTeatr zawdzięcza swoje istnienie w równej mierze publiczności, co aktorom."\nAxer umieszcza jednak widzów swego teatru zwykle na tradycyjnej widowni. Rzadko próbuje rozbijać wywodzącą się z teatru mieszczańskiego i dworskiego scenę pudełkową, rzadko nawet rezygnuje z kurtyny. Jednym z nielicznych przykładów odejścia od tego zwyczaju było wystawione w sierpniu 1966 "Dochodzenie" Petera Weissa. Na tle ciemnej ściany z niewidocznymi pośrodku drzwiami dla aktorów scenograf Ewa Starowieyska ustawiła dwa - jeden na drugim - podesty. Dodając do tego płaszczyznę proscenium, uzyskała trzy poziomy, na których znalazły się trzy rzędy prostych krzeseł. Na nich zasiadali świadkowie (w najniższym rzędzie, ośmiu) i oskarżeni (w dwóch wyższych, po osiemnastu) zwróceni twarzą do publiczności, pośród której, przy stoliku z lampką siedział sędzia (Mieczysław Pawlikowski). Po obu stronach, bokiem do świadków i oskarżonych, naprzeciw siebie, zajęli miejsca oskarżyciel i obrońca. Jedynymi rekwizytami były: gruby tom akt sprawy i zarazem scenariusz spektaklu, leżący na stoliku sędziowskim, oraz młotek, którym sędzia uderzał w blat stolika, dzieląc w ten sposób opowieść na człony tematyczne. W "Dochodzeniu" zatem jeden z aktorów przekroczył ramę sceny, zasiadając w centrum widowni. Było to jednak przekroczenie pozorne. Sędzia zwracał się tylko do osób na scenie, choć z jego perspektywy krąg oskarżonych i świadków niepomiernie się zwiększył, a nawet możliwa jest inna jeszcze interpretacja: liczba sędziów równała się liczbie widzów na sali. Rezygnacja z kurtyny, gry świateł, teatralnych dekoracji - sugerowała widzowi uczestnictwo w autentycznej rozprawie sądowej.\nLecz "Dochodzenie" jest jedynym zrealizowanym w kraju przedstawieniem Axera, manifestującym w ten sposób związek sceny z widownią. Choć niewielka sala Teatru Współczesnego, a także przeważające w repertuarze kameralne sztuki psychologiczne, sprzyjały bliskiemu, intymnemu kontaktowi z publicznością. Opierał się on jednak z reguły na innych zasadach: aktywizował sfery psychiczno-emocjonalne widza oddzielonego od aktorów działających naprzeciw, na scenie pudełkowej.\nKilka lat później, w 1969 roku, mówiąc o wpływie filmu i telewizji na teatr, zauważa Axer nowe potrzeby repertuarowe tej starej instytucji. Nie ma dziś powodów, by kultywować drugorzędną literaturę teatralną, zastąpi ją znakomicie drugorzędny film. Przy okazji wypowiada bardzo ważną uwagę o niepowtarzalnej specyfice teatru: "istotą teatru jest bowiem nie przewaga słowa nad obrazem, ani obrazu nad słowem, nie żaden z tysiąca tricków sceny, lecz - wiadomo o tym od dawna - bezpośredni kontakt żywego człowieka-aktora z wieloosobową widownią. (...) Nikt, nic, i nigdy go nie zastąpi."\nW radio czy telewizji wystarczy mówić do partnera lub mikrofonu zastępującego partnera. Teatr, zdaniem autora felietonu - już o tym zapomniał, mówi się przede wszystkim do widza, pozornie mówiąc do partnera. A tak naprawdę, to istnieje jeden tylko rodzaj zadośćuczynienia, którego może oczekiwać człowiek działający w teatrze: "Rodzi się to w tej szczególnej chwili, kiedy to, co mówimy, dociera do serc 1 umysłów ludzi wypełniających widownię. Ten proces, poczucie porozumienia, poczucie panowania nad sobą i nad innymi, oto jedyne możliwe w teatrze szczęście."\nScenografię i muzykę traktuje Axer w wypowiedziach podobnie jak w swoim teatrze. Niewiele pisze na ten temat, bo też nie urastają one do problemu numer jeden na scenie przez niego kierowanej. W jednym z felietonów z 1953 roku pisze o konieczności zestrojenia dekoracji ze stylem i charakterem utworu scenicznego. Jej kształt i funkcja powinna jasno tłumaczyć się w konwencji danego spektaklu. Oto dwie ważne (zwłaszcza, jeżeli pamięta się o dziełach teatralnych ich twórcy) Axerowskie maksymy:\nŁut myśli wart więcej od tony farb i dykty.\nWyczerpano już wszystkie możliwe kombinacje schodków i praktykabli. Kilka nieprzemyślanych myśli - oto, co nam zostało, co pozostaje każdej generacji".\nI znowu w sposób jawny ukazują się w tych zdaniach zasady, którymi kieruje się Erwin Axer w pracy teatralnej. Myśl jest tu wartością podstawową, tak jak w spektaklach.\nReżyser, który koniecznie pragnie przemawiać we własnym imieniu, szuka chętnie sztuk przestarzałych albo źle napisanych i w ten sposób staje się jak gdyby autorem.\nAxer jest jak najdalszy od takiego postępowania. Stara się być interpretatorem, pozostającym w polu wybranego do realizacji tekstu dramatycznego. W "Uwagach o inscenizacji" (1955) ponownie nieco przekornie staje na pozycjach zdecydowanie przeciwnych demonstrowaniu w spektaklu zabiegów inscenizacyjnych.\nDodatkową siłą tego tekstu jest jego zgrabna konstrukcja, widoczna w pełni dopiero w całości:\n"Do czego służy inscenizacja?\nDo odwracania uwagi od aktorów.\nDo odwracania uwagi od autorów.\nDo zwracania uwagi na inscenizatorów."\n"Dialog o teatrze", to tekst, który, mimo że zamieszczony został w drugiej serii "Listów ze sceny", powstał dużo wcześniej, bo w roku 1948. Napisany w formie dialogu toczącego się pomiędzy "rozmówcą pierwszym" i "rozmówcą drugim", jest starciem dwóch różnych wizji teatru, dwóch różnych światopoglądów artystycznych. Mimo że rozmówcy są w wydrukowanym tekście anonimowi, wiadomo powszechnie, że "pierwszym" jest Erwin Axer, "drugim" zaś - Leon Schiller.\nW owym "Dialogu, o teatrze" sformułowane zostały podstawy programu artystycznego teatru Axera. Oto fragment dyskusji, w którym, jak się wydaje, odpowiedź Autora zachowała do dziś walor aktualności, widoczny chociażby w jednej z niedawnych jego warszawskich prac - "Macbetcie" Ionesco (1972).\n"DRUGI ROZMÓWCA: Czyżbyś uważał, że "duże" sceny, które dysponują przestrzenią, które dzięki różnym środkom pomocniczym mogą stwarzać iluzję materialnej rzeczywistości, które dzięki licznemu zespołowi aktorów 1 statystów mogą odtwarzać zbiorowiska ludzkie - nie spełniają zadań, do których sam teatr przeznaczasz, lepiej od kameralnej sceny?\nPIERWSZY ROZMÓWCA: Kiedy w samym tekście tkwi zamysł widowiska, wtedy duży teatr spełnia swoją rolę (...)\nW innym miejscu i w kilka lat później uzasadnia Axer przynależność przymiotników "powściągliwy" i "dyskretny" do zespołu słów charakteryzujących teatr służący literaturze, "podczas gdy scena poszukująca efektu poza literaturą musi uszczerbek barw i emocji zawartych w tekście powetować sobie dążeniem do jaskrawości wyrazu".\nPozostaje to w zgodzie z niezadufaniem jego teatru, a także z "dyskretną" pozycją reżysera w spektaklu.\nZapytany w wywiadzie, przeprowadzonym w 1960 roku przez Konrada Eberhardta, o fascynujące go w teatrze współczesnym zjawiska, Erwin Axer odpowiedział:\n"Istnieją trzy wielkie współczesne zjawiska w teatrze, które mnie intrygują i nie Jestem bynajmniej odosobniony w swych gustach: Brecht, Vilar I Olivier. Są to zjawiska bardzo różne, ale gdybym miał odpowiedzieć na pytanie, który z tych reżyserów jest mi najbliższy, zdecydowałbym się na Vilara."\nJest to wypowiedź bardzo charakterystyczna. Jeżeli się weźmie pod uwagę typ kierowanego przez Vilara Théatre National Populaire, charakteryzującego się doskonałym aktorstwem i czytelną, jasną konstrukcją spektaklu, niekoniecznie zaś uatrakcyjnionego "pomysłami" reżyserskimi - zrozumiała będzie postawa Axera wobec tego wybitnego kiedyś zjawiska teatralnego. TNP nie był nigdy awangardą, ale nie reprezentował też nigdy skostniałego akademizmu typu Comédie Française czy MChAT-u.\nW dziedzictwie kulturalnym istnieje duża ilość wzorów alternatywnych. Opowiedzenie się za jednym z nich skazuje drugi na negatywną ocenę. Będąc uczniem Leona Schillera, nie jest Axer kontynuatorem tradycji polskiego teatru monumentalnego, który uchodził za tradycję kluczową w teatrze okresu międzywojennego. Tradycja kluczowa, to taki zespół norm, wobec których twórca musi się określić, zaaprobować je lub odrzucić, jest ona bowiem układem integrującym wszystkie dokonania artystyczne swojego czasu. Za kluczową tradycję sztuki polskiej uważany jest dziś powszechnie romantyzm, pojmowany w kategoriach ahistorycznych, jako pewna postawa wobec świata, pewna przestrzeń, w której zachodzą różnorakie relacje. O tak rozumianym romantyzmie mówi się, iż jest "nieustającym inspiratorem artystycznych rewolt".\nInaczej do niego nawiązywali młodopolanie z Wyspiańskim, inaczej pojmowali go twórcy polskiego teatru monumentalnego, jeszcze inaczej funkcjonuje współcześnie w dokonaniach Grotowskiego, inny jest u Dejmka, Skuszanki - inaczej też traktuje go Axer.\nTradycja często bywa pojmowana jako zespół reguł postępowania, wzorów charakterystycznych dla danej grupy, czy indywidualności twórczych, formułujących w oparciu o nią przekazy artystyczne. Charakterystyczna dla tradycji postawa wobec przeszłości polega na wyszukiwaniu w niej odpowiedników dla określonych wartości współczesnych. Jednak nie wszystkim elementom przejmowanym z przeszłości kultury towarzyszy emocja, zaangażowanie; niektóre dziedziczy się w sposób obojętny. Tylko więc sferę zjawisk przejmowanych poprzez emocjonalną identyfikację z poprzednikami, będących wartościami angażującymi stronę podejmującą je - nazwiemy tradycją żywą.\nDo tradycji Schillerowskiej Axer nawiązuje w szczególny sposób: polemicznie. Stosunek ten widać najwyraźniej w inscenizacji "Kordiana". Twórcy spektaklu z 1956 roku Erwin Axer i Jerzy Kreczmar, znali doskonale Schillerowską inscenizację lwowską z roku 1930 (Kreczmar bywał wówczas nawet na próbach) i w swej pracy świadomie "odbijali się" od tamtej propozycji. Nie byli wobec niej obojętni. Nawet "odbijając się", brali ją pod uwagę, pozostawali w kręgu jej oddziaływania. W ten sposób wpisali się we wspólny nurt tradycji, reprezentując skrzydło negacji.\nWydaje się, że można też mówić o niektórych elementach teorii i praktyki Stanisławskiego, inspirujących twórczość Axera. Pozostaje on bliski Stanisławskiemu w momencie, gdy buduje spektakle w oparciu o prawdę psychologiczną działających postaci, ich "naturalną" dykcję i "naturalność" działań scenicznych. Organizuje umotywowane psychologicznie, celowe działania, dyskretną i ściszoną grę aktorów, wtapia ją w nastrój spektaklu, stopniowo akcentując jego kolejne poziomy, odpowiednio podnosi napięcie.\nAxera Stanisławski oczywiście nie determinuje, inspiruje go tylko. Niektóre elementy jego systemu (głównie dotyczące sposobu prowadzenia aktora) twórczo przetransponowane, okazują się u Axera nadal żywe. Jest to Stanisławski naprawdę współczesny, doskonale przystający do dialogu Williamsa, Osborne'a, Frischa czy Mrożka ("Tango"). Obca pozostaje ta tylko część dziedzictwa po Stanisławskim, która funkcjonuje dziś na zasadzie muzeum teatralnego.\nTen krąg tradycji dodatkowo określa zasady teatralnego myślenia Axera. Harmonia, umiar, dyscyplina środków aktorskich, precyzja reżyserska, uwypuklanie sfery myślowej, intelektualnej spektaklu - wszystkie te cechy wyznaczają mu specyficzną postawę wobec tego, co nazwaliśmy tradycją kluczową sztuki polskiej wobec romantyzmu.\nPrzytoczmy tu sugestywną uwagę Ludwika Flaszena:\n"... romantyzm zmartwychwstaje wciąż w nowych wcieleniach, a nie jako zewłok z domalowanymi rumieńcami. To romantyzm objawia się w rozbuchanej mięsistości Wajdy, w demonicznym humorze Swinarskiego. I w akcie całkowitym Grotowskiego..."\nCzy Axer w żadnym momencie nie przystaje do tego modelu tradycji? Pozornie wydaje się, że nawet mu się przeciwstawia, że posiada własny, różny od tamtego system wartości.\nZwiązki między tradycją kluczową a tą, która kontynuowana jest i podtrzymywana w dziełach teatralnych Axera, to związki łączące tradycję pozytywną z negatywną. Postawy Axera nie możemy utożsamiać z postawami antytradycjonalistów-nowatorów, inny jest bowiem sens ich negacji: budowa nowego na gruzach dawnego - a inny jego: kontynuacja innego, także dawnego wątku. To, co już wiemy o pracach teatralnych Axera, sugeruje, iż bliższy mu jest ten sposób myślenia o sztuce, który wywodzi się od Arystotelesa, a który odnaleźć można w dziełach wielkich klasyków: Kartezjusza, Diderota, Goethego, Manna.\nW latach pięćdziesiątych teatr Axera stanowił punkt odniesienia dla wszystkich poczynań teatralnych w Polsce. Dziś takim zjawiskiem jest, jak się wydaje, teatr Grotowskiego. Axerowski teatr nie pozostał, oczywiście, w tamtym starym kształcie. Ewoluował, ale powoli, nie zmieniając generalnie linii swego rozwoju ani formuły artystycznej. I choć zajmuje biegunowo przeciwne miejsce niż teatr Grotowskiego, jest nadal teatrem żywym. Sceptyczna natura jego twórcy, określająca to zjawisko, ujawnia się w aforyzmie, który niech mi będzie wolno przytoczyć na koniec:\n"Klęska tradycjonalistów polega na tym, że powtarzają to, co było prawdziwe wczoraj. Tragedią nowatorów bywa, że dzisiaj wynajdują to, co będzie wynalezione dopiero jutro."


Calle Ventura De La Vega, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nVilla Angelita to dobra opcja dla zakwaterowania w Malaga. Ten hotel znajduje się w 4 km od Katedra w Maladze.\nConde De Urena, 12, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nVilla Alicia Guest House oferuje niedrogi pobyt w Malaga. Obiekt usytuowany w odległości 10-minutowego spaceru od Plaza de la Merced .\nEl Madronal 93, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nNie więcej niż 4.7 km od Basilica Vega Del Mar rezydencja Villa La Cotorra oferuje noclegi z dostępem do bezpłatnego parkingu i przechowalni bagażu. Obiekt zapewnia transfer z/na lotnisko…\nParaje Chiliano S/N,, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nParaje Chiliano S/N Holiday House Willa jest świetną opcją zakwaterowania w Malaga. Obiekt powstał w 28 km od Plaza de la Merced.\nCarretera Lomas De Cutar,, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nCarretera Lomas De Cutar Holiday House Willa oferuje niedrogie zakwaterowanie w Malaga. Obiekt powstał w 22 km od Plaza de la Merced.\nPasaje Amaranto,1, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nLuxury Villa In Malaga jest bez wątpienia dobrym wyborem na pobyt w Malaga. Obiekt znajduje się w odległości 7 km od Ogrody Picassa.\nCalle Daimalos 8, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nNie więcej niż 36 km od Muzeum Picassa rezydencja Villa Yasleni oferuje noclegi z dostępem do bezpłatnego parkingu, jacuzzi i przechowalni bagażu. Odpoczywający w Villa Yasleni gości mogą zamówić transfer…\nCalle Marbella 1225 Urb De Pinos De Alhaurin De La Torre, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nHotel Villa Florentina zapewnia dogodne zakwaterowanie w Malaga. Największe atrakcje Malaga, takie jak Akwarium Sea Life, Park wodny w Torrmolinos i Katedra w Maladze, sąsiadują z hotelem.\nCalle San Fernando, Mijas, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nVilla Alegria zapewnia gościom bezpłatny parking i ogród. Goście mają dostęp do transferu z/na lotnisko i usługi prasowania.\nRezerwuj teraz Od US$ 897\nC/ Pintor Martinez Cubells, 12, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nMalaga Living Villas jest świetną opcją zakwaterowania w Malaga. Hotel znajduje się w około 550 metrach od Playas de Las Acacias, Park w Maladze i Park El Morlaco.\nJuan Larrea, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nWilla Malaga Bay Mansion zapewnia swoim gościom przechowalnię bagażu i windę, jak również zewnętrzny basen, pole golfowe i ogród.\nCamino Club De Tenis, 8, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nVilla Vistalegre zapewnia gościom zewnętrzny basen i sprzęt do barbeque w pobliżu Parque La Bateria .\nC/Reino De Leon 2, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nOprócz położenia w odległości 6 km od Fundacion Picasso, dobrze wyposażona Living4Malaga Villa Miraflores oferuje podróżującym dostęp do bezpłatnego parkingu i solarium. Na miejscu goście mogą zamówić transfer z/na…\nCalle 47, Palmeras 27 Pinares De San Anton, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nVilla dos Palmeras Malaga to dobra opcja dla zakwaterowania w Malaga. Hotel leży w odległości około 25-minutowego spaceru od Playas de Las Acacias, Basilica of Santa Maria de la…\nUrbanizacion Pradosol 18, Puente Don Manuel, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nUrbanizacion Pradosol 18 Holiday House Willa jest dobrym wyborem zakwaterowania w Malaga. Hotel znajduje się w bliskim sąsiedztwie Larios Centro Shopping Centre, Plaza de la Merced i Plaza Mayor Malaga.\nCalle Carreteria 92, 2º B, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nApartamento Villa Biznaga Malaga oferuje niedrogi pobyt w Malaga. Do obiektu jest około 350 metrów od Museo Picasso Malaga, Katedra w Maladze i Zócalo.\nCalle Antequera Nº9, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nNie więcen niż 4.5 km dzieli rezydencję Villa Antonietta od Archaeological Museum. Villa Antonietta oferuje transfer z/na lotnisko i usługę prasowania.\n64 Calle Ramos Carrion, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nVilla Clavero to dobra opcja dla zakwaterowania w Malaga. Wiele atrakcji turystycznych Malaga, w tym Plaża La Malagueta, znajdują się w 15 minutach drogi od obiektu.\nEdificio Diana Ii, Planta 10, Piso 9, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nWyposażenie apartamentów Benalmadena Beach obejmuje kort tenisowy i pole golfowe. Załoga tych apartamentów zaoferuje transfer z/na lotnisko, usługę prasowania i usługę robienia zakupów spożywczych.\nC/ Manuel Curros Enriquez, No42, Malaga, Hiszpania (Zobacz na mapie )\nPerfect Pool Villa In Guadalmar oferuje niedrogi pobyt w Malaga. Obiekt znajduje się w odległości 6 km od Pablo Ruiz Picasso Cultural Centre.


Insulinooporność - jakie są jej objawy i jak ją leczyć? - Cukrzyca - Polki.pl\nInsulinooporność to zaburzenie hormonalne, które nieleczone rozwija się w cukrzycę typu 2. Objawy insulinooporności: nadwaga i otyłość, nadmierna senność, napady głodu, potliwość, zatrzymywanie wody, uczucie zimna.\nBarbara Dąbrowska / 28.11.2019 15:29\nInsulinooporność - czynniki ryzyka\nInsulinooporność to stan zmniejszonej wrażliwości tkanek na hormon zwany insuliną. Rolą insuliny w organizmie jest regulowanie poziomu cukru we krwi. Gdy zjadasz posiłek, we krwi rośnie stężenie glukozy – źródła energii dla komórek. Insulina jest jak klucz, który otwiera komórki, by mogły glukozę wykorzystać.\nW insulinooporności komórki nie reagują na insulinę, dlatego we krwi utrzymuje się szkodliwe, wysokie stężenie cukru we krwi. Jednocześnie trzustka wydziela coraz więcej insuliny. W pewnym momencie jest jej już tak dużo, że nagle „otwierają” się komórki ciała, przyjmując glukozę. Wtedy dochodzi do gwałtownego spadku stężenia glukozy i pojawia się „wilczy głód”.\nDlaczego insulinooporność jest groźna? Po pierwsze dlatego, że łatwo ją przeoczyć. Po 15-20 latach nieleczonej insulinooporności rozwija się cukrzyca typu 2. Po drugie dlatego, że utrudnia zajście w ciążę i jej donoszenie. Zobacz, jakie objawy powinny wzbudzić twój niepokój.\nNie wszystkie spośród wymienionych tu symptomów muszą świadczyć o insulinooporności. Im więcej zauważasz ich u siebie, tym szybciej powinnaś skonsultować się z endokrynologiem!\nPamiętaj, że osoby szczupłe też mogą mieć insulinooporność. Dzieje się tak często w przypadku silnego obciążenia genetycznego.\nnadwaga i otyłość, szczególnie o charakterze brzusznym,\nciągłe zmęczenie, uczucie osłabienia,\nnagłe spadki energii z towarzyszącymi aktami paniki, drżeniem rąk, kołataniem serca,\npoczucie bycia „za mgłą”, problem z doborem słów,\nataki „wilczego głodu”,\nuczucie napuchnięcia, zatrzymywanie wody,\nrogowacenie ciemne (ciemne, chropowate plamy pod pachami i w fałdach szyjnych),\ntrudności z zajściem w ciążę lub nawracające poronienia,\nrozdrażnienie, zły nastrój,\nNa szczęście insulinooporność ustępuje u większości osób po zastosowaniu diety o niskim indeksie glikemicznym i wprowadzeniu regularnej aktywności fizycznej. Niekiedy potrzebne jest wsparcie leków (najczęściej metformina).\nJeśli niepokoi cię stan twojego zdrowia i podejrzewasz u siebie insulinooporność, koniecznie skonsultuj się z lekarzem!\nWarto zacząć od wizyty u internisty, który da skierowanie na badanie glukozy na czczo. Trzeba na nie pójść po minimum 12-godzinnej przerwie w jedzeniu. Wynik między 100 a 125 mg/dl to powód do niepokoju.\nKolejnym krokiem jest test obciążenia glukozą. Polega on na pomiarze poziomu glukozy we krwi na czczo oraz dwie godziny po spożyciu 75 g glukozy. U osób z insulinoopornością po 2 godzinach stężenie glukozy wynosi zwykle 140-199 mg/dl.\nCzasem są wskazania do tego, by przeprowadzić dokładniejsze badania np. krzywą insulinową. Jest to test polegający na sprawdzeniu poziomu insuliny po obciążeniu glukozą. Interpretację wyników tego testu zawsze powinien przeprowadzić specjalista.\nDieta w insulinooporności polega na znacznym ograniczaniu łatwo przyswajalnych węglowodanów, czyli spożywaniu posiłków o niskim indeksie glikemicznym (IG). Należy ograniczyć się do produktów, które mają IG poniżej 50. Wówczas nie dochodzi do nagłych wzrostów poziomu cukru, a więc także gwałtownego wyrzutu insuliny, odpowiedzialnych za przyrost tkanki tłuszczowej.\nCzy zauważasz u siebie objawy insulinooporności?\nGdy sama dieta nie wystarcza, lekarz może przepisać ci lek z metforminą (np. Glucophage, Siofor), na początku zwykle w małych dawkach. To preparat skuteczny w leczeniu zarówno insulinooporności jak i stanów przedcukrzycowych (zmniejsza ryzyko rozwoju cukrzycy insulinozależnej, typu II w przyszłości).\nWażne jest także regularna, umiarkowana aktywność fizyczna. To sprzyja utracie nadmiernej wagi, a więc także likwiduje przyczynę insulinooporności. Im większa masa mięśniowa, tym więcej receptorów dla insuliny! Jeśli chcesz uzyskać pozytywne efekty w leczeniu insulinooporności powinnaś codziennie zaplanować minimum 30 minut aktywności fizycznej.\nSkąd bierze się ta choroba? Insulinooporność może mieć podłoże genetyczne. Potrafi też wiązać się z zaburzeniami w produkcji takich hormonów jak: kortyzol czy hormony tarczycy. Najczęściej jednak wiąże się z nadwagą i otyłością. Poza tym do czynników wpływających na zwiększenie ryzyka wystąpienia insulinooporności należą:\npłeć - mężczyźni częściej niż kobiety zmagają się z otyłością brzuszną kluczową w tej chorobie,\nwiek - im osoba starsza, tym bardziej narażona na zachorowanie,\nnieodpowiednia dieta - pełna węglowodanów prostych i produktów i o wysokim indeksie glikemicznym,\nużywki - alkohol i palenie papierosów,\nminimalna aktywność fizyczna,\nChorzy z insulinoopornością mogą łatwiej zapadać na inne choroby przede wszystkim związane z układem krążenia, sercowo-naczyniowym, ale grozi im też cukrzyca typu 2 i problemy z wątrobą.\nWięcej o zaburzeniach hormonalnych:Jakie są objawy niedoczynności tarczycy? Symptomy i rozpoznanieObjawy Hashimoto - jak rozpoznać tę poważną chorobę tarczycy?\nTagi: cukrzyca typu 2, insulina, zaburzenia hormonalne\nIndeks glikemiczny – co to jest? Jak obniżyć indeks glikemiczny?


Mitsubishi Eclipse II (1995 - 1999) Coupe - Dane techniczne\nKoronawirus. Cmentarze zamknięte! Jest decyzja premiera\nJak poinformował premier Mateusz Morawiecki, zarówno w sobotę (31.10), w niedzielę 1 listopada, oraz w poniedziałek 2 listopada, cmentarze będą zamknięte! Rząd wzywa...\nW 2019 r. policja zatrzymała prawie 111 000 nietrzeźwych kierowców. Liczba ta jednak nie oddaje w pełni skali zjawiska. Badanie AlcoSense Laboratories wskazuje, że co...\nTo najmocniejsza wersja najpopularniejszego Volkswagena wszech czasów –właśnie rozpoczęło się odliczanie do światowej premiery nowego Golfa R, która będzie miała...\nBMW SERIA 5 VII (G30/G31) (2017 - teraz)\nOświetlenie samochodu. Jak o nie zadbać jesienią? Zapasowe żarówki to za mało\nKrótsze dni, częste opady i poranne zamglenia – jesień daje się we znaki kierowcom. Według policyjnych statystyk, w tym okresie dochodzi do największej liczby...\nTworzymy ogólnopolskie centrum wiedzy o samochodach. Zebraliśmy już 38185 opinii. Oceń swoje auto Zamknij\nMotofakty.pl Samochody Mitsubishi Eclipse II (1995 - 1999) Coupe\nGeneracja - wszystkie generacje -IV (2006 - teraz)III (1999 - 2005)II (1995 - 1999)I (1990 - 1995)\nZnajdujesz się w dziale Mitsubishi Eclipse II (1995 - 1999) dane techniczne, w którym możesz sprawdzić kluczowe parametry dla wskazanej generacji. Poznaj szczegółowe wymiary, pojemność, osiągi, zużycie paliwa i wiele innych wskaźników dla generacji Mitsubishi Eclipse II (1995 - 1999).\nMitsubishi Eclipse IV (2006 – )\n101 219 zł\nZakres cen: 82 990 – 129 890 zł\nKoronawirus. Cmentarze zamknięte! Jest decyzja premiera 2020-10-30 15:43\nOświetlenie samochodu. Jak o nie zadbać jesienią? Zapasowe żarówki to za mało 2020-10-30 12:28\nHybryda plug-in vs. diesel. Porównanie kosztów eksploatacji 2020-10-30 10:26\nBezpieczne hamulce. Jak zadbać o układ hamulcowy? 2020-10-30 10:07\nVolkswagen Golf R. Premiera za kilka dni. Co wiemy? 2020-10-30 13:59\nJazda autem po alkoholu. Co drugi Polak zna kogoś, kto prowadził po alkoholu 2020-10-30 13:16\nI (1990 - 1995)\n2. Kontrola drogowa. Akcja Znicz 2020. Co skontroluje policja? Ważny apel funkcjonariuszy!\n3. Protest rolników. Gdzie spodziewać się utrudnień w ruchu?\n4. Radiowozy policji. Będzie nowe malowanie. Co mówi rozporządzenie?\n5. Rolls Royce Ghost II. Witamy w świecie luksusu! Pierwsze jazdy testowe nowym modelem\nMitsubishi ASX 2.0 MIVEC Insport CVT. Test, wrażenia z jazdy, wady, zalety, ceny 2020-10-09 07:33\nMitsubishi rezygnuje ze sportowych coupe 2012-10-24 11:01


Portal Inowrocław 22/03/2019 08:34\nW sobotę rusza faza play-off w II lidze koszykówki. KSK Noteć zagra u siebie, Domino na wyjeździe.\nKoszykarze KSK Noteć startują z trzeciego miejsca i zmierzą się w sobotę o godz. 18.00 w HWS z AZS UMK PBDI Toruń.\nNa kibiców Noteci przed meczem czeka niespodzianka... Bilet wstępu, na który będzie trzeba wydać 10 zł, dzieci 3 zł. Czy wpłynie to na ilość kibiców na spotkaniu?\nNatomiast w meczu wyjazdowym Domino Inowrocław z siódmej pozycji zagra z numerem dwa, czyli Decka Pelplin.\nJutro rusza play-off komentarze opinie


„Prawowgrywanie” – niby nic takiego a cieszy! - blogi użytkowników portalu dobreprogramy\nDjLeo 10.04.2012 2:31\nWstęp. Jak często zdarza się Wam wysyłać jakiś dokument, zdjęcie czy projekt do kogoś? Myślę, że dość często. Jednak czy można to robić szybko i wygodnie oraz z minimalną ingerencją w cokolwiek co niesie za sobą obsługa wszelakiego oprogramowania? No cóż do jakiegoś czasu wysłanie plików w szybki sposób do kogoś stanowiło dość duży problem. To znaczy może nie problem. Ale było to dość czasochłonne. W dobie chmur obliczeniowych i innych nowinek technologicznych umieszczanie zdjęć czy dokumentów jest niezmiernie proste. Ale czy zawsze? No właśnie nie zawsze. W pewnych określonych warunkach nie jest to proste i szybkie. Zwłaszcza jeżeli robimy to często i do różnych osób.\nRozmawiamy z kolegą i chcemy mu pokazać 2 zdjęcia z imprezy u Ryśka oraz przesłać mp3-kę ze wstępnej próby śpiewu w/w Ryśka przed eliminacjami do kolejnej części X-Factora. Reasumując mamy do przesłania 2 zdjęcia i 1 mp3-kę.\nnie znamy maila\nkolega nie ma maila\nnie chce nam się uruchamiać klienta pocztowego (wymaga otwarcia poczty, ew. wpisania hasła, wpisania adresu mailowego, dodania załączników i ogólnie za dużo zachodu i w ogóle „fuj”)\nnie chcemy obciążać komuś skrzynki\nuważamy, że maile to „czyste zło”\nWysyłamy przez komunikator np. GG\nkolega nie używa GG\n„coś nie chce mi się wysłać”\n„na Tlena się nie da”\nUmieszczamy zdjęcia na NK\n"nie chce aby Kryśka też to zobaczyła"\n"nie lubię NK"\nkolega nie używa\nWrzucamy do chmury\npotrzebny jest klient\nnie każdy korzysta z tej samej chmury\nudostępnianie na maila to zbyt dużo kliknięć\n"nie wiem jak!"\nTym razem chcemy wysłać (trzeźwemu) Ryśkowi kilka screenów ponieważ coś robimy na komputerze i chcemy przesyłać screeny ekranu np. średnio co 2 minuty i przypuśćmy, że mamy ich 10 do pokazania.\nkażdy z przykładu 1 i pewnie wiele innych\nRysiek ma dużą rodzinę i chcemy każdemu członkowi jego klanu przesłać po kilka screenów.\nCzy jest jakiś sposób na rozwiązanie przynajmniej części tych problemów?\nNaturalnie jest pewne rozwiązanie. Jednak jak to w życiu bywa, nie ma nic za darmo. Trzeba wykonać kilka operacji, lecz później będzie już tylko z górki.\nCzęść tych problemów możemy rozwiązać za pomocą programu RightLoad to chyba jeden z nielicznych programów których nie uraczycie w bazie DP. Jednocześnie tym wpisem (o ile to możliwe) proszę szanowną redakcje o dodanie go do bazy programów , ze względu na jego (w moim odczuciu) dużą przydatność.\nCo robi ten program? W dużym skrócie jest to program, który łączy się z wybranym serwerem i przesyła dowolne pliki. Udostępniając nam jednocześnie z poziomu schowka systemowego link do wgranego pliku. Działa to w prosty sposób jednak jak się przekonacie przy odpowiedniej konfiguracji jest to jedna z najprostszych metod na ułatwienie sobie pewnych czynności i oszczędzenie dużej ilości czasu. Nie jest to oczywiście rozwiązanie bez wad jednak ilość zalet jest istotnie przeważająca. Program na pierwszy rzut oka wygląda niepozornie jednak kryje w sobie cała masę przydatnych funkcji z synchronizacją lokalnych plików włącznie.\ndostęp do dowolnego serwera FTP (choć niekoniecznie). Jeżeli nie posiadamy żadnego komercyjnego serwera FTP to możemy skorzystać z darmowych rozwiązań. I tak też zrobimy, ponieważ nie zakładam, że każdy ma taką możliwość\ndowolny klient FTP choć też nie jest to niezbędne (Windows wystarczy)\ndowolny program do robienia zrzutów ekranu. Ja wybrałem FastStone Capture (który również pokaże jak skonfigurować)\nStrona pobierania programu: rightload.org/index.php/download.html\n- i tutaj mamy możliwość wyboru wersji zwykłej lub przenośnej (portable). My zainstalujmy wersję zwykłą ponieważ przy wersji przenośnej nie tworzy się menu kontekstowe (choć łatwo to zmienić i sam program to ułatwia, jednak nie robi tego w pełni automatycznie). Poza tym te wersje nie różnią się kompletnie niczym a listę serwerów można bardzo łatwo eksportować i importować z poziomu samego programu.\n- instalujemy program.\n- wybieramy folder instalacji (gdzie nam wygodniej).\n- podczas tego kroku polecam wybrać kompletną instalację (Full installation) ewentualnie odznaczyć języki niemiecki i francuski oraz wszystkie pluginy o ile nie będziemy z nich korzystać.\n- można też odznaczyć tworzenie skrótów, ale ostatnią funkcję polecam zostawić (Enable Image Resizing).\n- prawdę mówiąc instalacja ogranicza się do klikania cały czas dalej :).\nNastępny krok to rejestracja w darmowej usłudze hostingowej. Jeżeli posiadasz dostęp do serwera FTP śmiało możesz pominąć drugi punkt i przejść od razu do trzeciego.\n2. Rejestracja darmowego serwera FTP\nSerwer FTP możemy wybrać dowolny, ja na potrzeby tego wpisu wybrałem friko.pl który, posiada całkiem niezłe (jak na darmowy hosting) parametry. Ale oczywiście może to być dowolny hosting. Ważne abyśmy mieli do niego pełnie uprawnienia.\n- przechodzimy od razu do rejestracji.\n- po wpisaniu maila i utworzeniu hasła otrzymamy komunikat.\n- wystarczy potwierdzić link aktywacyjny i jeszcze należy się zalogować na stronie.\n- oraz przejść do panelu administracyjnego i uzupełnić swoje dane (jest to wymagane aby uruchomić usługi i serwer FTP).\n- teraz rejestrujemy nazwę domeny (serwera).\n- wpisujemy nazwę strony która jest jednocześnie nazwą serwera i wybieramy domenę. (później można dodawać kolejne). Ja wybrałem domenę ufoludki.net :)\n- ponieważ wcześniej się zarejestrowaliśmy to teraz logujemy się (o ile już nie jesteśmy zalogowani).\n- przy okazji zakładamy własną stronę WWW (zapomniałem dodać :) dlatego w następnym kroku wypełniamy dowolnie kolejne pola.\n- w podsumowanie klikamy „zakończ” i to właściwie wszystko.\nNasz serwer ftp ma następujące parametry:\nhost: nazwa.domena  (djleo.ufoludki.pl)\nlogin: nazwa.domena (djleo.ufoludki.pl)\nhasło: takie jak podane przy tworzeniu hostingu\nTeraz wypadało by sprawdzić czy nasz serwer FTP działa prawidłowo w tym celu możemy np.: zmapować magazyn plików w naszym systemie, zalogować się przy użyciu jakiegoś klienta FTP lub najprościej i najszybciej wpisać w dowolnej przeglądarce link do naszego serwera ftp w następującej postaci:\nna friko.pl login jest taki sam jak host czyli w moim przypadku będzie to:\n- jeżeli widzimy to co powyżej to wszystko jest ok. Jeżeli nie to zaloguj się do panelu administracyjnego i później zaloguj się z poziomu panelu do ftp-a.\nPrawdopodobieństwo, że coś źle zrobisz jest bliskie zeru. Jedyny możliwy "błąd" to podanie złego hasła.\nNa wszelki wypadek zmapujemy sobie dysk aby mieć łatwy dostęp do plików na serwerze FTP z poziomu Windowsa\n- klikamy na „Komputer” i wybieramy „Mapuj dysk sieciowy” następnie „Połącz z witryną sieci Web…”.\n- klikamy dalej dwa razy i wpisujemy:\n- klikamy dalej i odznaczamy „zaloguj anonimowo” i wpisujemy login do serwera ftp.\n- klikamy dalej podajemy dowolną nazwę dla tej lokalizacji sieciowej.\n- następnie dalej i zakończ, otworzy się nam okno logowania wpisujemy hasło do serwera i zaznaczamy zapisz hasło.\n- pojawią się nam nasze pliki na serwerze FTP.\nOd tego momentu mamy łatwy dostęp do plików FTP z poziomu systemu Windows\n3.Instalacja programu do tworzenia zrzutów ekranu\nProgramów tego typu jest cała masa więc nie będę się rozwodzić ja wybrałem FastStone Capture ale oczywiście może być dowolny.\nProgram możemy pobrać ze strony Dobrych Programów w darmowej wersji do użytku domowego.\nInstalacja to trzy kliknięcia więc ją pominę.\n- po uruchomieniu programu wchodzimy do ustawień (polecam podobna konfiguracje do mojej w ten sposób program jest praktycznie niewidoczny dla nas i nie jest uciążliwy).\nSkoro mamy już wszystko gotowe czas przejść do konfiguracji programu RightLoad.\n- uruchamiamy program i naszym oczom ukaże się „smutne” okno programu.\n- wchodzimy do opcji (tools/options) no i tutaj już jest trochę weselej :).\nProgram skonfigurujemy w sposób minimalistyczny (aby jak najmniej nam przeszkadzał i nie informował o żadnej wykonywanej akcji)\n- w zakładce General zmieniamy jedynie opcję „Defaul Action:File Exists” z „Ask what to do” na „Overwrite existing file” co spowoduje nadpisanie pliku jeżeli program wykryje, że wgrywany plik o tej samej nazwie już istnieje na serwerze.\n- w zakładce „Servers” klikamy „New Server”, nazywamy go dowolnie i w prawym oknie ustawiamy:\nHostname: host(u mnie: djleo.ufoludki.net)\nUsername: login(u mnie: djleo.ufoludki.net)\nPassword: hasło do FTP-a\n- przyciskiem test sprawdzamy ustawienia.\nTeraz musimy się skupić :) omówimy dokładniej poniższe opcje:\nto nic innego jak np. kierowanie konkretnego formatu plików do konkretnego katalogu czyli np. pliki JPG do folderu ZDJECIA na serwerze. Można ustawić dowolne reguły dla dowolnych formatów plików. Jednak nam to nie będzie potrzebne.\n- to bardzo ważna opcja która ustala do jakiego folderu na serwerze będą kierowane pliki. Jeżeli wpiszemy tutaj np. „/pliki” to każdy plik będzie wysyłany do katalogu o tej nazwie. Co ciekawe nie musimy go tworzyć ręcznie. Jeżeli program wykryje brak folderu na serwerze o tej nazwie to sam go utworzy pytając nas wcześniej czy chcemy to zrobić. Tę opcję zostawiamy pustą chyba, że nasza domena nie kieruje na główny katalog wtedy musimy ustawić dokładnie ten folder na który kieruje domena (choć nie musimy bo od tego jest opcja URL Mask ale to za chwilę).\n– działa na podobnej zasadzie jednak o poziom niżej. Z istotną różnicą, ustawienie ścieżki tutaj ma wpływ na wygląd linku. Jeżeli wpiszemy tutaj np. „pliki/test/” nie mając w Web Root Directory nic wpisane. To link do pliku będzie działać poprawnie i będzie miał postać np:\nMy jednak ustawimy tutaj tylko „pliki/” dlatego, że chcemy aby wszystkie nasze pliki były wysyłane właśnie do tego folderu i aby link tworzył się poprawnie. Choć równie dobrze możemy nic tutaj nie wpisywać ale nie chcemy zaśmiecać głównego katalogu na serwerze.\n– to opcja umożliwiająca synchronizacje dowolnego katalogu lokalnego z katalogiem na serwerze FTP, wystarczy wpisać ścieżkę do wybranego folderu lokalnego. To pole zostawimy puste.\n– to bardzo ważna opcja, tutaj korygujemy ustawienia linku który pojawi się w schowku systemowym. Defaultowo jest to „http://$host$dir$file” . Może zdarzyć się, że domena nie kieruje bezpośrednio na główny katalog serwera ale np. na folder:”/www/site/” lub np. chcemy aby plik wgrywał się do konkretnego folderu. Lub logujemy się hasłem do domeny serwera a chcemy mieć plik widoczny w domenie głównej podpiętej pod serwer. Wszytko to spowoduje, że mimo iż wgramy plik to link do niego nie będzie działać. Tutaj możemy ustawić wszystko tak aby zawsze działało poprawnie. Dla przykładu: „http://$host/www/site/$file” , http://domena.pl$dir$file. W naszym przypadku nie musimy nic ustawiać. Ponieważ domena kieruje nas bezpośrednio na katalog główny to tylko w Default Directory wystarczy ustawić dowolny folder do wgrywania pliku (tak jak to zrobiliśmy „plik/”).\nPrzejdźmy do zakładki Plugins\nJa tutaj odznaczam wszystko. Jeżeli chcesz używać któregoś z tych serwisów aby wysyłać pliki (Facebook też jest :) zostaw tę opcje zaznaczoną i użyj przycisku opcji pluginu (przycisk po prawej) aby się zalogować do wybranej usługi.\nW zakładce Images ustawiamy „Never create thumbnails” spowoduje to, że jeżeli będziemy wgrywać zdjęcie nie wyskoczy nam monit o to czy utworzyć miniaturkę ze zdjęcia (minimalizm jak już wspomniałem wcześniej :).\nOstatnią zakładkę Advanced ustawiamy w taki sposób:\nSą to optymalne ustawienia aby program nie informował nas o każdej operacji.\nZaznaczenie „Use Simple context menu” spowoduje, że podczas wgrywania pliku nie będziemy widzieć w menu kontekstowym opcji tworzenia folderu do którego ma być wgrany plik.\nReszta opcji to zapamiętanie pozycji okna, minimalizuj w trakcie wgrywania pliku (można zaznaczyć widać wtedy, że plik się wysyła), pokaz link przed wgraniem, nie zamykaj programu po kliknięciu zakończ, kiedy koniec zamknij program, kiedy koniec kopiuj wszystkie linki, zamień odstępy na podkreślenie (lepiej zaznaczyć)\nUfff dobrnęliśmy do końca. Nasz program jest w pełni skonfigurowany.\nPolecam pokombinować z opcjami programu i ustawić go pod siebie. Moja konfiguracja jest jak już wspomniałem minimalistyczna. Abym dosłownie nic nie musiał więcej robić i za dużo nie klikać.\nJest to banalne wystarczy prawy klik na dowolnym pliku i wysyłamy na ustawiony serwer (DjLeo) lub dodajemy do kolejki zadań (Add to queue). I to właściwie tyle.\nOczywiście prędkość wgrywania pliku zależy od naszego serwera i prędkości łącza.\nJednak ilość operacji jakie trzeba wykonać jest minimalna.\n1.Wgranie zdjęcia i przekazanie linku np. na GG.\nCzas: 5-10 sekund\nMinimalna ilość kliknięć: 3 (prawy na pliku, wysłanie na serwer, wklejenie linku Ctrl+V)\n2.Wgranie 2 zdjęć i przekazanie linku np. na GG.\nMinimalna ilość kliknięć: 3 (zaznaczenie prawym myszki 2 zdjęć, wysłanie na serwer, wklejenie linku Ctrl+V)\n3.Wgranie mp3-ki i przekazanie linku np. na GG.\n"pomijam oczywiście czas wgrywania na serwer, rozmiar i lokalizacje danego pliku i czas na uruchomienie programu w którym dany link ma być przesłany (mail, komunikator)"\nCzas na małą demonstrację. Na potrzeby tego wpisu stworzyłem krótki filmik który obrazuje działanie programu. Co prawda wysyłanie linków w filmiku wyłącznie na GG ale to dlatego, że niestety Rysiek nie posiada maila:). Miłego oglądania (najlepiej w 720p i na pełnym ekranie).\nJeżeli ktoś zna lub stosuję jeszcze szybszą i równie uniwersalną metodę przesyłania plików czy zrzutów ekranu to proszę o podzielenie się Waszymi rozwiązaniami w komentarzach lub na blogu.\nA wtedy Ja i Rysiek będziemy szczęśliwi....


Umowa o pracę na czas określony a urodzenie dziecka. | Centrus – Kancelaria prawna\nUmowa o pracę na czas określony a urodzenie dziecka.\n„Zawarłam umowę o pracę na pięć lat od dnia 1 listopada 2014 roku. Za około trzy lata czyli w 2017 roku, na dwa lata przed końcem umowy, chcę urodzić dziecko. Chciałabym się dowiedzieć co z pracą po okresie macierzyńskim. Czy kierownik po upływie pięciu lat przedłuży mi umowę czy jest większe prawdopodobieństwo, że rozwiąże? Może lepiej byłoby poczekać z dzieckiem aż nie dostanę kolejnej umowy też na pięć lat albo na czas nie określony i dopiero wtedy zacząć starać się o dziecko?”\nZgodnie z art. 177 kodeksu pracy pracodawca nie może wypowiedzieć ani rozwiązać umowy o pracę w okresie ciąży a także w okresie urlopu macierzyńskiego pracownicy, chyba że zachodzą przyczyny uzasadniające rozwiązanie umowy bez wypowiedzenia z jej winy i reprezentująca pracownicę zakładowa organizacja związkowa wyraziła zgodę na rozwiązanie umowy. Umowa o pracę zawarta na czas określony lub na czas wykonania określonej pracy albo na okres próbny przekraczający jeden miesiąc, która uległaby rozwiązaniu po upływie trzeciego miesiąca ciąży, ulega przedłużeniu do dnia porodu. Rozwiązanie przez pracodawcę umowy o pracę za wypowiedzeniem w okresie ciąży lub urlopu macierzyńskiego może nastąpić tylko w razie ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy.\nNie mogę odpowiedzieć na Pani pytania mogę jedynie wyjaśnić Pani przepisy dotyczące wpływu jaki wywiera urodzenie dziecka na stosunek pracy zawartej na czas określony. Decyzję o tym kiedy najlepiej urodzić dziecko musi podjąć Pani sama. Jeżeli planuje Pani urodzenie dziecka za trzy lata (w 2017 roku) to zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym obecnie przysługiwać będzie Pani prawo do 20 tygodni urlopu macierzyńskiego, 6 tygodni dodatkowego urlopu macierzyńskiego oraz bezpośrednio po wykorzystaniu urlopu macierzyńskiego do 26 tygodni urlopu rodzicielskiego – przy założeniu, że urodzi Pani jedno dziecko. Jeśli skorzysta Pani z całości uprawnień, które przewiduje kodeks pracy, nie będzie Pani w pracy przez okres około 13 miesięcy po urodzeniu dziecka. Za czas urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego oraz urlopu rodzicielskiego przysługuje zasiłek macierzyński.\nPracodawca dopuszcza pracownika po zakończeniu urlopu macierzyńskiego, urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego, dodatkowego urlopu macierzyńskiego lub dodatkowego urlopu na warunkach urlopu macierzyńskiego do pracy na dotychczasowym stanowisku, a jeżeli nie jest to możliwe, na stanowisku równorzędnym z zajmowanym przed rozpoczęciem urlopu lub na innym stanowisku odpowiadającym jego kwalifikacjom zawodowym, za wynagrodzeniem za pracę, jakie otrzymywałby, gdyby nie korzystał z urlopu. Oznacza to, że po powrocie do pracy pozostanie jeszcze Pani około roczny czas trwania umowy. Po upływie tego okresu pracodawca będzie miał możliwość przedłużenia Pani umowy a jeżeli Pani lub pracodawca na to się nie zdecyduje to umowa o pracę zostanie rozwiązana.\nMoże Pani zastanowić się natomiast czy zawarcie umowy o pracę na tak długi czas (pięć lat) jest uzasadnione warunkami pracy. Jeżeli pomimo długiego okresu trwania umowy o pracę pracodawca np. przewidział dwutygodniowy okresy jej wypowiedzenia to być może w Pani sytuacji doszło do naruszenia prawa a Pani umowa o pracę zgodnie z prawem powinna być umową o pracę na czas nie określony.


Tadeusz Stoiński – Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl\nspiker i dziennikarz radiowy\nData urodzenia 28 listopada 1921\nMiejsce urodzenia Wągrowiec\nData śmierci 18 czerwca 1997\nMiejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 86B-13-3)\nTadeusz Stoiński (1921-1997) – spiker i dziennikarz radiowy, zastępca redaktora naczelnego Rozgłośni PR w Szczecinie\nTadeusz Józef Stoiński urodził się 28 listopada 1921 roku w Wągrowcu (Wielkopolska). Był synem Weroniki z d. Lipińskiej. Przed wojną uczęszczał do gimnazjum klasycznego i liceum humanistycznego w rodzinnym Wągrowcu. Jako gimnazjalista podjął pierwsze próby w zawodzie dziennikarskim, pisząc teksty do francuskojęzycznego pisma „Notre Pologne” wydawanego w Paryżu. Brał udział w kampanii wrześniowej 1939 roku. W czasie wojny pracował na robotach przymusowych w Niemczech. Tam, w oparciu o wiadomości z Radia Londyńskiego, redagował gazetki dla współwięźniów w obozie pracy.\nPod koniec lipca 1945 roku Polski Związek Zachodni skierował go do Szczecina. Tu, jako laureat konkursu na spikerów i reporterów radiowych, 1 maja 1946 roku rozpoczął pracę w Rozgłośni PR. Początkowo był głównym spikerem i sprawozdawcą radiowym, m.in. komentatorem uroczystości pierwszomajowych i święta 22 lipca (ponad dwudziestokrotnie). Równocześnie studiował w szczecińskiej filii Akademii Handlowej w Poznaniu (1947-1949). W latach 1961-1965 studiował zaocznie na Wydziale Historyczno-Socjologicznym Wyższej Szkoły Nauk Społecznych w Warszawie, uzyskując dyplom w specjalności socjolog kultury.\nWkrótce objął stanowisko Naczelnika Wydziału Koordynacji i Przygotowania Programu Rozgłośni Szczecińskiej. Był autorem licznych audycji i komentarzy emitowanych w programie lokalnym, m.in. Szczecinianina roku, Niedzieli w Szczecinie (wspólnie z Jerzym Drewnowskim), satyrycznej Sieci mikrofonowej, oraz na antenie ogólnopolskiej, m.in. Przy sobocie po robocie, bloków Radio nocą. Zainicjował stałą stałą wymianę audycji radiowych z rozgłośnią Radia NRD – Szczecin pozdrawia Rostock - Rostock pozdrawia Szczecin. Organizował słynne masowe koncerty Nad Odrą i Bałtykiem. Od 1960 roku był zastępcą redaktora naczelnego Rozgłośni w Szczecinie. Na emeryturę przeszedł 31 grudnia 1981 roku, po 35 latach nieprzerwanej pracy w Polskim Radiu. Był współautorem okolicznościowej publikacji Tu Polskie Radio Szczecin 1945-1975 (1975). Współpracował z Doświadczalnym Ośrodkiem Telewizyjnym, a potem Ośrodkiem Telewizyjnym w Szczecinie jako lektor filmów fabularnych.\nBył jednym z organizatorów Klubu Stowarzyszeń Twórczych „13 Muz”. Za jego prezesury Klub zyskał uznanie środowiska i stał się miejscem spotkań aktorów, architektów, plastyków, muzyków i dziennikarzy Szczecina.\nPrzez kilka kadencji przewodniczył Szczecińskiemu Oddziałowi Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (od 1955), był członkiem Komisji MRN i WRN, a także aktywistą Frontu Jedności Narodu. Przez dwie kadencje sprawował funkcję I sekretarza POP.\nPasjonował się czynnie kolarstwem. Był zwycięzcą wyścigu zorganizowanego w Szczecinie w 1946 roku z okazji Święta Morza.\nŻonaty z Danutą z d. Łuczyńską. Ma córkę Ewę.\nZmarł 18 czerwca 1997 roku w Szczecinie. Został pochowany 24 czerwca na Cmentarzu Centralnym (kw. 86B-13-3).\nTadeusz Stoiński w karykaturze Baszy (Jerzego Baszyńskiego)\nWybrane audycje (PR Szczecin)\nUroczystość uruchomienia taśmowca Tadeusz Stoiński komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 8 listopada 1951\nHistoria spółdzielni w Kani Tadeusz Stoiński komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 9 stycznia 1952\nCzłowiek, który chciał głosować Tadeusz Stoiński, Wiktor Grotowicz komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 9 października 1952\nAgronomówka Tadeusz Stoiński Tadeusz Stoiński reżyseria, obsada aktorska Rajmund Fleszar, Bohdan Albert Janiszewski, Ewa Kołogórska, Irena Remiszewska, Tadeusz Stoiński (narrator) 29 listopada 1954\nPowitanie delegacji NRD Tadeusz Stoiński komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 6 lipca 1955\nLargactil Alfred Sobecki Zdzisław Kunstman obsada aktorska Tadeusz Nowicki, Tadeusz Stoiński, Zdzisław Kunstman 17 sierpnia 1955\nLeningrad - Aurora Szczecina obsada aktorska Zdzisław Kunstman, Ryszard Pietruski, Tadeusz Stoiński, Julia Zyblewska 13 listopada 1955\nJasny kapelusz (z cyklu: Inspektor na tropie) Alfred Sobecki Andrzej Skarżyński obsada aktorska Renata Duńska, Mieczysław Dembowski, Marcin Godzisz, Bohdan Albert Janiszewski, Stanisław Łopatowski, Tadeusz Nowicki, Tadeusz Stoiński 13 maja 1957\nSobole. Platynowa dewizka O'Henry (William Sydney Porter) Marian Syganiec (Jadwiga Janicka) obsada aktorska Mieczysław Dembowski, Marcin Godzisz, Aleksandra Grzędzianka, Zbigniew Krężałowski, Kazimiera Kuberówna, Tadeusz Stoiński 4 czerwca 1957\nReportaż dźwiekowy z otwarcia Mostu Długiego w Szczecinie Tadeusz Stoiński komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 11 stycznia 1958\nSmuga cienia Joseph Conrad Marian Syganiec, (Czesław Czerniawski) obsada aktorska Jacek Flur, Włodzimierz Grabowski, Rafał Kajetanowicz, Robert Mrągowius, Tadeusz Nowicki, Bolesław Rosiński, Tadeusz Stoiński, Wincenty Wesołowski, Mieczysław Wiśniewski 10 września 1958\nRozmowa o pierwszej sesji Klubu Publicystów Morskich w Szczecinie Marian Syganiec, Tadeusz Stoiński prowadzenie Marian Syganiec, Tadeusz Stoiński grudzień 1958\nRelacja z wiecu antywojennego Tadeusz Stoiński komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 7 września 1959\nWasilij Bykow (z cyklu: Oficyna księgarska) Wasilij Bykow Juliusz Burski, (Czesław Czerniawski) obsada aktorska Włodzimierz Grabowski, Janusz Marzec, Leopold Matuszczak, Tadeusz Stoiński 16 listopada 1963\nSztafeta Zwycięstwa na mecie Tadeusz Stoiński, Bohdan Czarnocki komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 9 maja 1967\nInformacja o normalizacji sytuacji w mieście (w cyklu Niedzielne Aktualności Szczecina) Tadeusz Stoiński komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 20 grudnia 1970\nU naszych przyjaciół Tadeusz Stoiński, Zbigniew Bienioszek komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 7 października 1974\nO czym mówią dziś szczecinianie Tadeusz Stoiński komentarz, lektor Tadeusz Stoiński 10 kwietnia 1981\n1960 – Hallo, tu mówi Szczecin, „Szczecin” 1960 nr 12, s. 146\n1968 – nagroda Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji dla zespołu w składzie Ryszard Bogunowicz, Włodzimierz Kaczmarek i Tadeusz Stoiński za prowadzenie plebiscytu „Szczecinianin Roku”\nzłota odznaka ZG SDP\n60 lat Polskiego Radia Szczecin (pod red. Mariana Kowalskiego), Polskie Radio Szczecin SA, Szczecin 2005\nTę stronę ostatnio edytowano 18 paź 2021, 14:49.


plaża - Turystyka informacje turystyczne, aktualnosci branżowe. Turystyka noclegi\nplaża - Turystyka informacje turystyczne, aktualnosci branżowe.\nSłowa kluczowe - plaża\nNiektóre z nich to miejsca, gdzie po prostu króluje topless, inne to słoneczne raje ideowych naturystów. Bez stanika czy jak Pan Bóg stworzył ? miłośnicy wakacyjnej swobody mają w czym wybierać, gdy idzie o plaże wrogo nastawione wobec kostiumów kąpielowych. więcej...\n"Pochodzi" spod Lubawy, ale zanim trafi na boisko międzynarodowego turnieju siatkówki plażowej w Starych Jabłonkach musi przejść badania ekspertów z Kanady i test mistrzów siatkówki plażowej z całego świata. Polski piasek z Warmii daje radę.\twięcej...\nCzy dzisiejszy biznesmen, manager, kierownik pracuje 8 godzin dziennie? Czy spędza urlop w pełni wypoczywając od codziennych obowiązków zawodowych? Rzadko. Dynamika rynku pracy powoduje, że mało kto ma dziś czas na relaks, nawet w dni teoretycznie wolne od pracy. Są jednak pewne pomysły i rozwiązania, dzięki którym zapracowany biznesmen będzie mógł trzymać rękę na służbowym pulsie, nawet w czasie urlopu. więcej...\nPrzegląd auta przed urlopem\nPrzegląd auta przed urlopem, to konieczność, jeśli chcemy, aby nasza wyprawa obyła się bez przykrych niespodzianek. więcej...


(((((((( R )))))))): Berlin - Teufelsberg\nW niewielkiej odległości od centrum Berlina znajduje się wzgórze Teufelsberg - "Diabelska Góra". Już sama nazwa - złowieszcza i tajemnicza, stanowi doskonałą oprawę dla miejsca w którym po II wojnie prowadzono dosyć nietypowe nasłuchy radiowe...\nDlatego tym razem na łamach bloga o bardzo niecodziennym obiekcie radiowym, który odwiedziłem w ubiegłe wakacje spędzone w niemieckiej stolicy.\nZacząć należy od tego, że sama Teufelsberg nie powstała naturalnie. Kiedy po II wojnie światowej zachodnia część Berlina stała się enklawą kontrolowaną przez aliantów, zewsząd otoczoną przez tereny NRD znajdujące się z kolei w gestii ZSRR, posprzątanie jej ze zniszczeń wojennych okazało się bardzo kłopotliwe. W przeciwieństwie do Wschodniego Berlina, skąd gruz i zgliszcza były rozwożone do wielu miejsc w całych Wschodnich Niemczech, Berlin Zachodni zmuszony był poradzić sobie ze sprawą w całości na własnym małym terytorium. Nie było innego wyjścia, jak usypać cały gruz w jednej lokalizacji.\nNa miejsce to wybrano okolicę jeziora Teufelsee, w dzielnicy Grunewald na wschód od zalewu Haweli, dokładnie w punkcie gdzie jeszcze przed wojną naziści rozpoczęli budowę akademii wojskowo-technicznej. Nie została ona jednak ukończona i tak jak w przypadku innych obiektów służących hitlerowcom, zdecydowano o jej wyburzeniu. Stojące fundamenty i część budowy były podobno tak solidne że nie dały się wysadzić żadnymi materiałami wybuchowymi, zostały więc zasypane zwożonymi gruzami. Proces trwał przez lata. W 1972 roku kubatura osiągnęła 26 milionów metrów sześciennych gruzu. Po przysypaniu wszystkiego warstwą ziemi (w celu zazielenienia), Teufelsberg urosła do 80 metrów ponad otaczającym terenem, 115 metrów powyżej poziomu morza - tym samym dorównując najwyższemu naturalnemu wzniesieniu w granicach Berlina - górze Großer Müggelberg.\nTo uczyniło Teufelsberg atrakcyjną z kilku względów... Po pierwsze - na stoku wybudowano skocznię narciarską. Po drugie, najistotniejsze dla mnie - na jej wierzchołku Amerykanie postanowili zlokalizować jeden z największych kompleksów nasłuchowych na świecie.\nW ciągu paru lat na Teufelsberg stanęła bardzo osobliwa budowla - cztery ogromne szarobiałe kopuły, tzw. radony stacji nasłuchowej. Nie trzeba wspominać, że były one całkiem dobrze widoczne również ze wschodniej części Berlina, co musiało Sowietów niesamowicie rozsierdzić. Oto Amerykanie pobudowali sobie bazę do nasłuchu... no właśnie czego? Informacje o zastosowaniu stacji nasłuchowej na Teufelsberg zawsze były ponadziewane słowani "podobno", "prawdopodobnie", "spekulowano"... Tak więc podtrzymując tę manierę dodam, że podobno berlińska stacja była ogniwem światowej sieci nasłuchowej Echelon.\nZ pewnością była to bardzo czuła aparatura. Kiedy w niedalekim Zehlendorfie na lokalnym festiwalu postawiono diabelski młyn, okazało się że w jakiś tajemniczy sposób jego konstrukcja sprzyja propagacji i radar na Teufelsberg zbierał wyraźniejsze sygnały i odczyty. Podobno z tego względu koło diabelskiego młynu pozostawało w swoim miejscu nawet po zakończniu festiwalu. To mówią jej byli Amerykańscy operatorzy.\nOni też założyli stowarzyszenie działające po zamknięciu stacji nasłuchowej, a mające za zadanie utwalenie pamięci o tym miejscu i jego funkcji. Choć budynki nadal stoją na wierzchołku góry, przez ponad 20 lat trafiały z rąk do rąk prywatnych inwestorów. W dawnych pomieszczeniach miał powstać hotel, punkt widokowy, czy muzeum szpiegostwa. Aktualnie teren wraz z zabudowaniami jest w rękach miasta, które nie ma pomysłu, co z tym fantem zrobić. Może jest to też celowe działanie - rozgrzebywanie historii Teufelsbergu mogłoby zaszkodzić dyplomacji Niemiec.\nWyprawa na Teufelsberg\nNa "Diabelską Górę" trafiłem już pierwszego dnia pobytu w Berlinie. I jak się okazało - podczas całej wyprawy, właśnie to miejsce okazało się najciekawsze:)\nDotarcie jest bardzo proste - wystarczy podjechać S-Bahnem na stację Heerstrasse i udać się uliczką... Teufelsbergchaussee (mniejsza ulica wiodąca na południowy-zachód od stacji). Istnieje całe mnóstwo punktów podejścia pod górę. Kilka z nich prowadzi pierw na niższą górkę obok, o płaskim i trawiastym szczycie, co sprawia że jest atrakcyjna dla fanów puszczania latawców, a jej strome zbocza - jazdy downhill. Dodatkowo między tym płaskowyżem, a właściwym, wyższym szczytem, w lasku skryta jest około 10-metrowa ściana wspinaczkowa (właściwie to "kloc" do wspinania).\nJeżeli zdecydujemy się jednak zmierzać dalej asfaltową Teufelsbergchaussee nie próbując zbaczać nigdzie wcześniej, zawiedzie nas (przechodząc w betonowe płyty, a następnie asfaltową ścieżkę) pod samą bramę dawnej stacji nasłuchowej.\nW tym miejscu trafiła nam się niespodzianka - prowizoryczna bramka wejściowa i "kasa biletowa", zbite ze znalezionych w na śmietniku mebli i kawałków metalu. Chociaż ogrodzenie było długie w obwodzie i na pewno nie wszędzie szczelne, sympatyczny "kasjer" namawiał, by za drobną opłatą 10euro skorzystać z "oficjalnego" wejścia. Długo zastanawialiśmy się nad tym, w międzyczasie wypytując "kasjera" o różne ciekawostki zwiazane z miejscem - podobno na dniach miał odbyć się tu festiwal kultury undergoundowej ArtBase 2012 (owszem, już od bramy było widać artystów powlekających farbą w sprayu ściany jakiejś stróżówki). Ze sporą dawką zasięgniętej wiedzy daliśmy się przekonać i ostemplować na ręku ("bilet"). Nie wiem, czy był to "interes życia", przynajmniej squattersom się zarobiło..\nPierwszym krokom postawionym za bramą towarzyszyło wielkie "Wow!", wywołane widokami, jakich nie spodziewalibyśmy się w stolicy zachodnioeuropejskiego kraju, którego obywatele uważani są za największych czyściochów na świecie. Pierwsze pomieszczenie znajdujące się w budynku o ciekawej architekturze (na zdjęciu poniżej) oferowało chaos porozrzucanych kawałków drewna, stert przeróżnego rodzaju śmieci, wśród których można był osobie wygodnie usiąść na... sofie.\nNiektóre pomieszczenia były tak ciemne, że obejrzałem je dopiero na zdjęciach zrobionych "w ciemno" z lampą.\nTo niesamowite, że obiekt, który był w przeszłości własnością amerykańskiego wojska, a przez to (domyślam się) musiał być cholernie tajny i niedostępny dla cywili, teraz - choć nieformalnie, to de facto - trafił w ręce squattersów i miejskich artystów.\nByli oni obecni na miejscu także kiedy i my tam przebywaliśmy - przygotowywali murale i instalacje artystyczne, najczęściej składające się z odpadów po imprezach, czyli puszek, pudeł itp. Jedna z ekip porozumiewała się po polsku:) Nie przeszkadzaliśmy im jednak, zresztą wrażenie było tak ogromne, ze jedyne pytanie, na jakie wówczas miałem możliwość się zdobyć to: "Czy to nie sen?!"\nPracującym na miejscu performerom przyświecał manifest, widoczny w prawym dolnym rogu na poniższym zdjęciu, wymalowany na ścianie "regulamin". Jego dwie zasady to: No violence, no vandalism. Mnie najbardziej ujęła dalsza część - "Wir verlassen diesen Ort sauberer als ihn vorgefunden haben", w której wystarczyło, że w niemieckim słowie "sauberer" przemalowano pierwszą literę i z "Pozostawiamy to miejsce czystszym, niż je zastaliśmy" zrobiło się "...magiczniejszym, niż zastaliśmy".\nNa terenie dawnej stacji nasłuchowej znajduje się 5 radonów, czyli kopuł dla anten radarów. Dwa z nich znajdują się na samotnie stojących wieżyczkach, z których jedna - z cegły - sprawiała najbardziej sympatyczne wrażenie.\nDalsze trzy radony umieszczone są na wierzchu "głównego" budynku stacji. By się do niego dostać, należy odszukać schody. Wiodą one od razu na 1 piętro (a piętra są dosyć wysokie ~4-5metrów). Wnętrza na każdym piętrze są podzielone wieloma niesięgającymi sufitu ścianami. Trudno mi stwierdzić, czy istniały one już w czasach pełnej funkcjonalności stacji nasłuchowej, czy powstały po jej zamknięciu.\nW każdym razie warto przejść każde piętro wzdłuż i wszerz, bowiem to prawdziwa galeria miejskiej sztuki. Oto jedne z ciekawszych murali:\nSchodami na kolejne piętro (jest niedziałająca winda)...\nI kolejne piętro z korytarzem między dziełami sztuki:\nA oto i dach nad trzecim piętrem. Widok w dół jest imponujący. Wokół po horyzont również musiał być nie gorszy, ale tego dnia niebo zasnuły chmury i zaczął siąpić kapuśniak i pozbawił nas odległych widoków - powoli w deszczu znikały Fernsehturm/Alex i maszty radiowe na Britz'u. Widoczny był za to pobliski maszt radiowy RBB/Scholplatz, a nawet pojedyncze statki zacumowane w zatoce Haveli.\nDwa radony na dachu miały spore ubytki materiału u spodu, ale niektóre skrawki znikały w iście artystycznym stylu - jeżeli powiększycie poniższe zdjęcie, przez wycięty trójkąt na prawo obok napisu "Memory card error" widać "minkę" wyciętą na ciemnej przeciwnej ściance kopuły...\nJaką średnicę mają radony? Około 8-10 metrów... Ogromne!\nOglądane z odpowiedniej perspektywy - a dokładniej: z kierunku południowego, kształt bazy na Teufelsbergu przywołuje falliczne skojarzenia - dwie kule po bokach i wysoka, kuliście zwieńczona wieża pomiędzy nimi. Nie wiem, czy to właśnie było celem amerykańskich architektów wojskowych, ale politycznie adekwatnie do tamtych czasów byłoby, gdyby "ch_j" ustawiony był na wschód:)\nI na koniec - danie główne: 5-piętrowa, główna wieża na obiekcie; na szóstym zatknięta jest najwyższa i najlepiej zachowana kopuła. Jest w niej niemal tak ciemno, jak w niektórych pomieszczeniach kompleksu. Najważniejsze - powłoka była nietknięta i całkowicie szczelna, co powoduje ze w tym kulistym pomieszczeniu panuje niesamowita akustyka!!!!! Nie słyszałem takiej w żadnej świątyni, na żadnym zamku. Tu nawet szept wzmacniany był niemal do krzyku, więc rozmowę należało wewnątrz prowadzić poniżej typowej głośności - było o to ciężko, bo byliśmy niesamowicie podekscytowani, tak samo jak parę innych osób z innych ekip.\nAaa, no tak... w najwyższym radonie było tylko to jedno "okno na zewnątrz":\nCzego słuchali Amerykanie na szczycie sztucznej góry Teufelsberg? Czy miało to wpływ na losy powojennej Europy? Dlaczego tak ważny obiekt wojskowy jest dziś tak łatwo dostępny cywilom? I kto wniósł sofę do pomieszczeń na dole?\nhistory + radio + mystery + alter_art\nbyłem tam w listopadzie 2011 r. świetne miejsce. i te widoki. wrzuty czy całe otoczenie. zdjęcia są przekozackie.\n16 maja 2013 17:23


Interaktywny program do nauki języka Java - ppt pobierz\nInteraktywny program do nauki języka Java\nOpublikowałJaromir Czochara Został zmieniony 4 lata temu\nPrezentacja na temat: "Interaktywny program do nauki języka Java"— Zapis prezentacji:\n1 Interaktywny program do nauki języka Java\nAutor: Łukasz Wędel Interaktywny program do nauki języka Java Student – użytkownik projektu, posiadający uprawnienia studenta, tj.: udział w kursie, udział w quizie, edycja profilu. Nauczyciel – użytkownik projektu posiadający uprawnienia nauczyciela, tj.: tworzenie kursu, tworzenie quizu. Administrator – użytkownik projektu posiadający uprawnienia administratora, tj.: tworzenie kont, zarządzanie składnią, zarządzanie komentarzami kompilatora. Kurs – część projektu umożliwiająca studentowi kompilacje, uruchamianie kodu, stworzonego przez niego. Zadanie – część kursu odpowiadająca za listę wypunktowanych zadań do zrealizowania. Komentarz – część kursu odpowiadająca za komentarze wyświetlane studentowi . Quiz – część projektu umożliwiająca studentowi udział w teście przygotowanym przez nauczyciela. Komentarz kompilatora - część projektu, odpowiadająca za zwrócenie przetłumaczonego wyrażenia kompilatora języka Java. Składnia – cześć projektu, odpowiadająca za kolorowanie składni wprowadzonej przez studenta.\n2 Plan prezentacji Pomysły i cele Realizacja Efekt Podsumowanie Linki\n3 Pomysły i cele Swobodny dostęp.\nJaki pomysł przyświecał stworzeniu projektu tej pracy magisterskiej. Dzięki Pani doktor dostałem wolną rękę jeśli chodzi o przygotowanie, wybór oraz technologie w jakiej wykonam tą pracę magisterską. W związku z tym postawiłem przed sobą dwa główne cele, które według mnie były najistotniejsze w całym projekcie. Po pierwsze swobodny dostęp. Każda zainteresowana osoba, powinna bez konieczności dodatkowego instalowywania, uruchamiania bądź konfiguracji czegokolwiek być w stanie uruchomić ten projekt. Każda osoba powinna również być w stanie korzystać z niego niezależnie od położenia. Z uwagą, że w wypadku projektu uczelnianego, konieczne może być również odcięcie użytkowników spoza sieci.\n4 Pomysły i cele Pomoc prowadzącego.\nKolejnym, nie mniej ważnym założeniem, było umożliwienie większej ingerencji nauczyciela w\n5 Realizacja Technologie: Spring (Core, Security, MVC) Hibernate Jasypt\n6 Realizacja Technologie wspomagające: SVN Netbeans PostgreSQL\n7 Efekt Udział w kursie\n8 Efekt Dodawanie kursu I/II\n9 Efekt Dodawanie kursu II/II\n10 Efekt Dodawanie zadań i komentarza\n11 Efekt Pytania I/II\n12 Efekt Pytania II/II\n13 Efekt Quiz\n14 Efekt Dodawanie quizu I/III\n15 Efekt Dodawanie quizu II/III\n16 Efekt Dodawanie quizu III/III\n17 Efekt Odpowiedzi\n18 Efekt Administracja I/II\n19 Efekt Administracja II/II\n20 Podsumowanie Innowacyjny Zaawansowany technologicznie Rozwojowy\n21 Linki Aplikacja: SVN: http://www.tzim.pl:8080/jlp\nNa slajdzie mają Państwo podane linki do aplikacji, sposób dostępu do ww. jest niezmienny. Pozwoliłem sobie zmienić Państwa hasła na tą prezentację pierwsza litera imienia oraz nazwisko. Czyli w moim przypadku lwedel, hasło zaś to obrona123.\nPobierz ppt "Interaktywny program do nauki języka Java"


Pomiędzy Małym a Śląskim Beskidem ~ Zanim znów wyruszysz w góry...\nHome » Brama Wilkowicka , Mikuszowice » Pomiędzy Małym a Śląskim Beskidem\nPomiędzy Małym a Śląskim Beskidem\nNa stokach gór Beskidu Śląskiego: Klimczoka, Szyndzielni i Magury rodzi się Biała (niem. Bialka). Płynie przez Bramę Wilkowicką, pomiędzy Beskidem Śląskim na zachodzie a Beskidem Małym na wschodzie i dalej przez Pogórze Śląskie, gdzie w obrębie Czechowic-Dziedzic uchodzi do Wisły. W przeciwnym zaś kierunku, napływali pierwsi osadnicy, którzy od północy przedzierali się przez rozległą i niską Bramę Wilkowicką do Kotliny Żywieckiej. Później wiódł tędy szlak handlowy, łączący Śląsk z Węgrami.\nU wylotu Bramy Wilkowickiej, przy lewym brzegu Białej założone zostało pod koniec XIII wieku Bielsko (śl. Biylsko, czes. Bílsko, niem. Bielitz). Trzy wieki później stało się ono znaczącym ośrodkiem rzemiosła, zwłaszcza sukiennictwa i garncarstwa, a wtedy po drugiej stronie Białej powstała inna osada o nazwie Biała (niem. Biala, czes. Bělá), w której zaczęło rozwijać się tkactwo. Początkowo Biała była przysiółkiem wsi Lipnik, ale już w 1613 roku stała się osobną gminą wiejską, a w 1723 roku uzyskała prawa miejskie. W 1925 roku w granice Białej włączono gminę Lipnik, a nazwę miasta zmieniono na Biała Krakowska.\nKsięstwo zatorskie i oświęcimskie na starej mapie z 1603 roku\nautorstwa Abrahama Orteliusa [public domain].\nW samej Bramie Wilkowickiej, pomiędzy Beskidem Małym i Beskidem Śląskim również zaczęła osiedlać się ludność. Na początku XIV wieku powstała tu osada Mikuszowice (niem. Nikelsdorf). Stało się to zaraz po spustoszeniu okolic przez Tatarów. Niedługo po swoim powstaniu wioska ta dzieli się na dwie. Stało się tak, gdy na rzece Biała wyznaczona została granica między księstwami: cieszyńskim i oświęcimskim, a później granica między Polską i Czechami. Od tego czasu zaczęły istnieć tu dwie wioski: na lewym brzegu Białej - Mikuszowice Śląskie, a na prawym - Mikuszowice Krakowskie. I tak już zostało na wiele lat. Przyszły rozbiory, a rzeka Biała znów dzieliła, stanowiąc granicę pomiędzy prowincjami Monarchii Habsburgów: Śląska Austriackiego i Galicji.\nPanorama Białej i Bielska według litografii C. Bollmanna z ok. 1860 r. od strony wschodniej.\n[źródło: Wikipedia, licencja CC BY 2.5].\nTymczasem region stawał się ważnym ośrodkiem przemysłowym. Na przełomie XIX i XX wieku był jednym z największych ośrodków przemysłowych Austro-Węgier. Wtedy też obydwa miasta zaczynały funkcjonować zależnie od siebie. Podczas II wojny światowej Biała została włączona jako część administracyjna Bielska i wtedy też po raz pierwszy w historii oba miasta zostały formalnie scalone. Po wojnie miasta znów się rozdzieliły, lecz w roku 1951 podjęto decyzję o połączeniu obu miast i tak powstało Bielsko-Biała (czes. Bílsko-Bělá, niem. Bielitz-Biala). I tak Bielsko-Biała stało się jednym z największych polskich ośrodków przemysłu samochodowego, włókienniczego oraz elektromaszynowego. Miasto rozrastało się i wchłaniało podmiejskie gminy, w tym pobliskie Mikuszowice, które 1968 roku stały się częścią administracyjną Bielska-Białej.\nDziś wspomnienia o dawnych Mikuszowicach wyzwala malutki kościółek, który łączy cechy architektury dawnego budownictwa sakralnego Śląska i Małopolski. Znajduje się obecnie przy ul. Cyprysowej. Wzniesiony został w 1690 roku w miejscu poprzedniej świątyni z 1455 roku, położonej jeszcze wtedy po stronie śląskiej, gdyż koryto rzeki Biała miało wówczas inny bieg. Przed tymi świątyniami istniała tu jeszcze starsza świątynia, wybudowana w XIII lub na początku XIV wieku, którą w połowie XV stulecia zniszczyła powódź. Zaś drugi kościół spłonął w 1687 roku od uderzenia pioruna. Wtedy mistrz ciesielski Piotr Piotrowski wzniósł na zlecenie proboszcza łodygowickiego ks. Urbana Kupiszowskiego nową świątynię z drewna modrzewiowego. W 1851 roku do kościółka dobudowano wieżę, którą podwyższono w 1870 roku. W 1885 roku wokół budynku dobudowano zamknięte soboty. Całość otacza belkowe ogrodzenia z dwiema bramkami pochodzące z 1748 roku. Kościółek ten przetrwał po dziś dzień w prawie niezmienionym kształcie.\nKościół Św. Barbary od strony wejścia bocznego.\nKościół Św. Barbary.\nWejdźmy do jego wnętrza. Przechodzimy przez kruchtę, w której stoi duża XVIII-wieczna kropielnica kamienna w kształcie wazonu.\nWnętrze drewnianej świątyni w XVIII wieku ozdobiono barokową polichromią, której główną tematyką jest osiem scen z legendy o patronce świątyni - św. Barbary. W prezbiterium mamy: Chrzest przez św. Jana, Przyszłą świętą odrzucającą zabiegi zalotników, Odnalezienie kryjówki przez ojca i ukaranie św. Barbary oraz Chłosta. Natomiast w nawie mamy: Barbarę w wieku dziecięcym, Chrystusa nawiedzającego św. Barbarę w więzieniu i jej koronowanie, Powtórne męczeństwo, oraz Ścięcie św. Barbary przez okrutnego ojca. Całość uzupełniona jest wizją apoteozy świętej zdobiącą pułap nawy.\nPolichromia z XVIII wieku we wnętrzu kościoła.\nPonadto na ścianach świątyni znajdziemy św. Jerzego zabijającego smoka, a także św. Trójcę i św. Mikołaja. Wszystkie malowidła uzupełnione są napisami utrzymanymi w starej gwarze śląsko-małopolskiej i po łacinie. Ich pastelowa kolorystyka przypomina stare gobeliny.\nZ XVIII wieku pochodzą również ołtarz główny i ołtarze boczne, a także figury ewangelistów. Ołtarz główny wypełnia kopia tzw. „Tryptyku z Mikuszowic”, którego oryginał przeniesiono w 1935 roku do Muzeum Narodowego w Krakowie. Pierwotny tryptyk powstał około 1470 roku, najprawdopodobniej w Krakowie, na co wskazuje duże podobieństwo tego dzieła do znajdującego się na Wawelu ołtarza Świętej Trójcy. Część środkową tryptyku wypełnia scena „Rozesłanie Apostołów”, przedstawiająca Chrystusa i zgrupowanych wokół niego uczniów, z których każdy trzyma w ręce rozwiniętą wstęgę z wypisaną nazwą miejsca, do którego ma się udać w celu głoszenia nauk. Na lewym skrzydle bocznym znajduje się św. Grzegorza, a na dole św. Hieronim. Na skrzydle prawym - św. Augustyn, a poniżej św. Ambroży. Po drugiej stronie skrzydeł znajdują się inne malowidła widoczne po zamknięciu tryptyku - na lewym „Powołanie św. św. Piotra i Andrzeja” oraz „Wizja św. Jana na wyspie Patmos”, a na prawym „Ucieczka św. Pawła z Damaszku” i „Nawrócenie podskarbiego królowej Kandaki przez św. Filipa”.\nW kościele znajdują się jeszcze dwa ołtarze boczne. W lewym znajduje się drewniana gotycka figura Matki Boskiej z Dzieciątkiem z około 1430 roku. W prawym mamy obraz św. Barbary z przełomu XVII i XVIII wieku, który w latach 1935-1987 umieszczony był w ołtarzu głównym, zastępując gotycki tryptyk.\nWnętrze Kościoła Św. Barbary.\nChór kościoła w obecnym kształcie pochodzi z XIX wieku. Znajdują się na nim lwowskie organy z 1895 roku.\nDo Kościoła św. Barbary w Mikuszowicach przylega od strony wschodniej stary cmentarz z połowy XVIII wieku, na którym znajduje się kamienny krucyfiks oraz kilka nagrobków dawnych polskich rodzin szlacheckich m.in. Międzybrodzkich.\nW pobliżu świątyni, przy ul. Cyprysowej, stoi polichromowana kamienna figura przydrożna Chrystusa Nazareńskiego pochodząca z 1846 roku, a także polichromowany i pozłacany krzyż kamienny fundacji Michała Międzybrodzkiego i jego żony Marianny z 1874 roku.\nChór kościoła i lwowskie organy z 1895 roku.\nKościół od strony cmentarza.\nTablica upamiętniająca Jana Pawła II.\nObelisk upamiętniający 700-lecie założenia Mikuszowic.\nW czasach gdy budowano Kościółek Św. Barbary na wzniesieniach Beskidu Śląskiego i Beskidu Małego kwitło pasterstwo przyniesione tu na początku XVI wieku przez pierwszych Wołochów. Jeszcze do połowy XIX stoki Beskidu Małego wznoszące nad Mikuszowicami Krakowskimi tonęły w dźwiękach dzwonków kierdeli owczych. Na początku XVIII wieku na zboczach Magurki i Czupla pasło się prawie 3000 sztuk owiec i kóz. W odróżnieniu od innych pasm górskich, pasterze rzadko mieszkali na halach. Niewiele też powstało tu typowych szałasów pasterskich. Ze względu na małe odległości do domostw stada często były sprowadzane na noc na dół. Wiele z dawnych hal uchowało się do dziś i choć są już one mniejsze niż kiedyś, wciąż ścielą się po zboczach i ciągną na grzbietach Beskidu Małego.\nPod względem turystyki Beskid Mały długo pozostawał w cieniu innych gór. Przyznać się nam trzeba, że również podczas naszych górskich wędrówek zostawiany był na później. Jak się okazuje niesłusznie, ale o tym opowiemy następnym razem.\nStrona parafii św. Barbary w Bielsku-Białej – Mikuszowicach,\nWirtualny spacer po kościele,\nWiersz Maćka Frońskiego p.t. "Cieśla", opowiadający o budowie kościoła.\nHemli 16 kwietnia 2013 19:41\nPiękne wnętrze ma ten kościółek - jako tako sam "budynek" kojarzę, ale nigdy nie miałam okazji wejść do środka. I chyba w najbliższym czasie czas to zmienić :)\nBeskid Mały jest być może niepozorny, ale wystarczy zejść czasem ze szlaku, żeby przekonać się, że to bardzo ciekawe pasmo. Czekam więc z niecierpliwością na kolejne wpisy :)\nLipowa i okolice 16 kwietnia 2013 19:55\nKościół Świętej Barbary ...w tym miejscu zaczęłam nowy etap w swoim życiu ... w 2001 roku :)) Ach, kiedy to było .... Cudowny i bardzo klimatyczny kościółek ;)) I fantastyczny proboszcz :)) Pozdrawiam\nwkraj 16 kwietnia 2013 22:38\nBardzo ładny kościółek. Piękne są te polichromie.\nGiga 16 kwietnia 2013 23:22\nZnam trochę te tereny, ale w ślicznym kościółku nie byłam niestety. Pozdrawiam.\nIza 17 kwietnia 2013 08:05\nUwielbiam budownictwo drewniane :) Kościółek prezentuje sie fantastycznie :)\nZielonaMila 18 kwietnia 2013 18:34\nWspaniały wpis, fantastyczne ilustracje. Pozdrawiam\nMiasto trzech braci\nZ Praciaków na Leskowiec


W jaki sposób medyczna marihuana ratuje życie wielu weteranom wojennym - Archive of the forum - Trawka.org forum o marihuanie\nPojawia się coraz więcej dowodów na to, że medyczna marihuana przynosi niesamowicie wiele korzyści w leczeniu weteranów wojennych. Na podstawie informacji podanych na stronie internetowej Veterans and PTSD [Weterani i PTSD] wynika, że około 20% weteranów wojennych po zakończeniu misji w Iraku i Afganistanie cierpi na zespół stresu pourazowego (PTSD), jednego z zaburzeń kwalifikującego ich do uzyskania medycznej marihuany na receptę. Poza częstym występowaniem PTSD u weteranów wojennych, również inne osoby po powrocie z wojny cierpią często na urazy wewnątrzczaszkowe i inne obrażenia powodujące u nich przewlekły ból, kolejny z podstawowych warunków ku temu, by być upoważnionym do zażywania medycznej marihuany. Lekarze często przepisują duże ilości różnych leków zwalczających wiele rozmaitych objawów, na które cierpią weterani wskutek poniesionych obrażeń bądź PTSD, często jednak leki te mają takie osłabiające skutki uboczne, że pacjenci przestają je zażywać. Weterani, którzy uzyskali receptę na medyczną marihuanę, mówią, że nawet niewielkie jej ilości zmniejszają lęki i ból, wywołując przy tym o wiele mniej niepożądanych skutków ubocznych niż tradycyjne leki.\nMedyczna marihuana a przewlekły ból\nDla weteranów, którzy podczas bitwy odnieśli obrażenia, jak na przykład urazowe uszkodzenie mózgu, radzenie sobie z przewlekłym bólem staję się ich codzienną walką. Kanadyjskie badania z 2010 roku dowodzą, że trzy buchy marihuany dziennie zapewniają, że ludzie odczuwają mniej bólu i mogą lepiej spać. Zaburzenia snu stanowią kolejny problem, jakiego doświadczają weterani wojenni. Badanie wykazało, że konopie zapewniają ulgę w cierpieniu u pacjentów, którzy po przyjęciu leków odczuwają jedynie częściowe złagodzenie bólu, a z tym właśnie problemem – zgodnie z doniesieniami – zmagają się weterani. Scott Murphy z Newton w stanie Massachusetts zaczął korzystać z medycznej marihuany po tym, jak jego urazy, których doznał w wyniku wypadku na motocyklu uległy pogorszeniu w trakcie odbywania służby wojskowej. Ból był już tak silny, że nie mógł prawie chodzić, ale – jak twierdzi – medyczna marihuana łagodzi dolegliwości o wiele lepiej niż jakiekolwiek inne środki farmakologiczne.\nMurphy twierdzi również, że medyczna marihuana mogłaby stanowić lek ratujący życie wielu weteranom powracającym z wojny, którzy cierpią przeze wszystkim na PTSD. Podaje przykład swojego znajomego weterana, który został zwolniony z Armii z powodu niewłaściwego zachowania, choć wszystko wskazywało na to, że żołnierz cierpiał na zespół stresu pourazowego. W wieku 22 lat żołnierz ten popełnił samobójstwo, chociaż – jak twierdzi Murphy – jego towarzysz broni prawdopodobnie mógłby żyć, gdyby zastosowano u niego nadzorowaną terapię z użyciem marihuany. Susan Tackitt o swoim wieloletnim partnerze mówi, że Lynn Morse poznał działanie marihuany, kiedy służył w wojsku w latach sześćdziesiątych XX wieku, i tylko wtedy był w stanie normalnie radzić sobie i funkcjonować, kiedy był pod jej wpływem. Jednak nalot antynarkotykowy przeprowadzony w jego mieście tak bardzo go przestraszył, że sam zgłosił się do szpitala wojskowego, gdzie zaaplikowano mu leki psychotyczne. Lekarstwa przepisywane przez szpital wojskowy sprawiły, że zaczął cierpieć na depresję, stracił chęć życia i w końcu zmarł 19 października 2006 roku na oddziale intensywnej opieki szpitala wojskowego. Tackitt twierdzi, że stosowanie przez niego medycznej marihuany mogło zachować go przy życiu. Często teraz mówi o korzyściach wynikających ze stosowania jej w celach terapeutycznych.\nMedyczna marihuana a samobójstwa\nStatystyki pokazują, że wzrasta liczba samobójstw wśród weteranów Armii Stanów Zjednoczonych, a niektórzy uważają, że od 2007 roku liczba ta wzrosła o 20%. Grupa ekspertów sądzi, że powodem rosnącej liczby samobójstw jest o wiele częstsze przepisywanie na receptę silnie działających leków psychotropowych, np. Lorazepam, które często wywołują niebezpieczne skutki uboczne, między innymi zwiększone ryzyko popełnienia samobójstwa. Kolejnym powodem jest to, że weterani wojenni, bez względu na to, czy służyli w Iraku, Afganistanie, Korei, Wietnamie czy w jeszcze innych krajach, mają tendencję do samodzielnego stosowania leków. Prowadzi to często do śmiertelnej kombinacji alkoholu i wielu przepisanych leków. W wielu z tych przypadków medyczna marihuana mogłaby wyeliminować potrzebę stosowania leków, ale wielu żołnierzy obawia się obowiązującej w armii polityki zerowej tolerancji, która powoduje utratę innych metod leczenia, że ze względu na stosowanie marihuany. Jednak niedawne doniesienia wskazują na to, że wojsko zmienia swoje nastawienie do medycznej marihuany i zaczyna traktować jej stosowanie jako pełnoprawną metodę leczenia PTSD, a to dzięki ostatnio przeprowadzonym badaniom, które dowodzą, że konopie przynoszą ogromne korzyści osobom cierpiącym na tę dolegliwość.\nWraz z coraz większą liczbą badań wykazujących zalety stosowania medycznej marihuany, rosną także korzyści dla weteranów związane z ratowaniem ich życia dzięki tej roślinie. Ponieważ marihuana jest to naturalnym środkiem zwalczającym przewlekły ból oraz objawy wynikające z PTSD, a także dzięki niedawnej decyzji wydanej przez Urząd ds. Weteranów o złagodzeniu polityki dotyczącej korzystania z tego specyfiku, stosowanie medycznej marihuany staje się coraz bardziej popularne wśród weteranów cierpiących na te wyniszczające dolegliwości.


Ponad 900 mandatów nałożyli w ubiegłym tygodniu funkcjonariusze z grupy Speed. | Infoprzasnysz\nPonad 900 mandatów nałożyli w ubiegłym tygodniu funkcjonariusze z grupy Speed.\nW ciągu ostatniego tygodnia policjanci mazowieckiej grupy SPEED ujawnili 1022 wykroczenia na drogach naszego garnizonu, 792 z nich dotyczyły przekroczenia dopuszczalnej prędkości w tym 12 kierujących, którzy przekroczyli prędkość powyżej 50 km/h na obszarze zabudowanym.\nStróże prawa nałożyli ponad 912 mandatów, a w 10 przypadkach skierowali do sądów wnioski o ukaranie sprawców wykroczeń. Mundurowi zatrzymali 14 praw jazdy oraz 27 dowodów rejestracyjnych, jednego pijanego kierowcę i jednego, który kierował pomimo orzeczonego zakazu.