Prawo własności przemysłowej. System Prawa Handlowego. Tom 3, 2015, Ewa Nowińska - Ksiegarnia.beck.pl\nRedakcja: prof. dr hab. Ewa Nowińska, prof. dr hab. Krystyna Szczepanowska-Kozłowska\nAutor: dr hab. Jakub Kępiński LL.M, prof. dr hab. Marian Kępiński †, dr Andrzej Kisielewicz, dr Małgorzata Modrzejewska, dr hab. Adrian Niewęgłowski, prof. UMCS, dr hab. Justyna Ożegalska-Trybalska, prof. INP PAN dr hab. Paweł Podrecki, prof. dr hab. Urszula Promińska, prof. dr hab. Joanna Sieńczyło-Chlabicz, prof. UŚl dr hab. Andrzej Szewc †, dr hab. Rafał Sikorski, prof. UAM, dr hab. Elżbieta Wojcieszko-Głuszko, dr Tomasz Targosz, dr hab. Anna Tischner, prof. UJ, Robert Tomczyk\nTom 3. Systemu Prawa Handlowego – Prawo własności przemysłowej pozwala na usystematyzowanie wiedzy z prawa własności przemysłowej. Rozdział 1. Prawo własności przemysłowej zawiera omówienie następujących kwestii: zagadnienia wstępne dotyczące pojęcia własności... więcej ›\nRozdział 1. Prawo własności przemysłowej zawiera omówienie następujących kwestii:\nzagadnienia wstępne dotyczące pojęcia własności przemysłowej i własności intelektualnej, systematyki własności przemysłowej wynikającej z przepisów Konwencji Paryskiej, źródeł prawa;\ndobra niematerialne jako przedmiot stosunku prawnego, pojęcie dobra niematerialnego oraz praw na dobrach niematerialnych, prawa własności przemysłowej jako prawa na dobrach niematerialnych, prawa podmiotowe wyłączne, wyłączność korzystania jako centralne pojęcie prawa własności przemysłowej, jak również omówienie charakteru praw na dobrach niematerialnych;\nzasada pierwszeństwa praw własności przemysłowej a pierwszeństwo używania;\ncharakterystyka ogólna przedmiotów prawa własności przemysłowej, takich jak: wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarów, oznaczeń geograficznych oraz innych oznaczeń używanych w obrocie.\nRozdział 2. Zagadnienia podmiotowe dotyczy następujących tematów:\ntwórca dóbr niematerialnych będących przedmiotem ochrony, twórca jako podmiot dokonujący dobra niematerialnego, dokonanie dobra niematerialnego w stosunku pracy, dokonanie dobra niematerialnego jako efekt realizacji innej umowy;\nwspólność praw własności przemysłowej, m.in. wspólność prawa do uzyskania patentu i prawa z patentu, wspólne prawo ochronne na znak towarowy.\nRozdział 3. Wyłączność korzystania z przedmiotów praw własności przemysłowej zawiera szczegółowe omówienia poświęcone, m.in.:\nwyłączności powstającej wraz z dokonaniem dobra niematerialnego (charakterystyka ogólna, prawo do uzyskania patentu, wzoru użytkowego, prawa z rejestracji, jak i również wzoru niezarejestrowanego);\nwyłączności powstającej na podstawie decyzji administracyjnej Urzędu Patentowego (charakterystyka ogólna, pozytywna i negatywna sfera wyłączności, uprawnienia składające się na prawnie chronioną wyłączność w odniesieniu do praw produkcyjnych albo do praw odróżniających);\nwyłączności jako stanowi faktycznemu (charakterystyka, używanie w obrocie jako przesłanka nabycia wyłączności, stan tajemnicy, wyłączność jako skutek wpisu do rejestru lub ewidencji, wyłączność jako efekt konstrukcji czynu nieuczciwej konkurencji),\nograniczeniom wyłączności (charakterystyka ogólna, ratio legis wprowadzonych ograniczeń, wyjątki ustanowione w interesie publicznym oraz ustanowione w interesie indywidualnym).\nRozdział 4. Korzystanie z wyłączności prawnej i faktycznej dotyczy takich tematów jak: korzystanie z przedmiotu prawa – czynności faktyczne, czynności prawne (licencje i inne umowy); rozporządzanie prawami; prawa własności przemysłowej jako przedmiot aportu; korzystanie z wyłączności faktycznej – czynności faktyczne, czynności prawne; rozporządzanie wyłącznością faktyczną; wyłączność faktyczna jako przedmiot aportu).\nRozdział 5. Naruszenie praw własności przemysłowej zawiera omówienie takich kwestii jak: pojęcie naruszenia, różnice pomiędzy naruszeniem praw własności przemysłowej a pojęciem deliktu, bezprawność i jej wyłączenie, jak również omówienie strony podmiotowej czynu; działania stanowiące naruszenie prawa; bezpośrednie i pośrednie naruszenie; zagrożenie naruszenia.\nRozdział 6. Ochrona wyłączności korzystania zawiera omówienie zagadnień poświęconych ochronie praw własności intelektualnej przewidziana została przede wszystkim w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji i w ustawie Prawo własności przemysłowej, wskazujących i określających poszczególne roszczenia oraz w Kodeksie cywilnym (ochrona firmy, ochrona dóbr osobistych, czyny niedozwolone).\nRozdział 7. Ustanie wyłączności, w którym autorzy omawiają:\nzagadnienia ogólne dotyczące różnic pomiędzy ustaniem wyłączności prawnej a ustaniem wyłączności faktycznej oraz zdarzeń prawnych powodujących ustanie wyłączności;\ncharakterystykę unieważnienia na tle przepisów prawa własności przemysłowej (pojęcie ustawowych warunków wymaganych do uzyskania prawa, orzeczenia prejudycjalne Trybunału Sprawiedliwości i ich wpływ na unieważnienia);\ncharakterystykę wygaśnięcia, m.in. upływ czasu, nieuiszczenie opłaty, przesłanki wygaśnięcia specyficznie dla oznaczeń odróżniających;\nustanie wyłączności faktycznej;\nzaprzestanie używania i wpływ na wyłączność nabytej przez używanie.\nRozdział 8. Postępowania został poświęcony analizie poszczególnych postępowań, takich jak:\npostępowanie administracyjne, m.in. regulacja prawa własności przemysłowej a zastosowanie KPA, postępowanie rejestracyjne, postępowanie sporne oraz postępowanie przed sądami administracyjnymi.\npostępowanie cywilne – postępowanie o naruszenie, postępowanie o ustalenie, postępowanie rejestrowe.\nKod serwisu: 00596200


Kask rowerowy Pit Stop 80568 Spokey - ABA Sport\nKask rowerowy Pit Stop 80568 Spokey\nZewnętrzna warstwa wykonana z PVC\nKask rowerowy firmy Spokey to gwarancja najwyższej jakości produktu. Kask idealnie nadaje się do jazdy na rowerze, wrotkach czy deskorolce. Ciekawa grafika oraz dobrze wyprofilowany kształt kasku zapewniają maksimum bezpieczeństwa oraz wygody. Niska waga kasku nie obciąża głowy ani szyi. Perfekcyjny system wentylacji oraz siateczka przepuszcza powietrze oraz świetnie odprowadza nadmiar ciepła. Regulowany pasek umożliwia dopasowanie rozmiaru do indywidualnych potrzeb użytkownika. Warstwa ochronna perfekcyjnie amortyzuje przy uderzeniu. Bezpieczna klamerka umożliwia łatwe i bezproblemowe zapięcie i rozpięcie kasku.


Metronome Le Player 2 - Audio-Video - Testy sprzętu stereo i wideo\nFrancuski odtwarzacz do całkiem nowoczesna konstrukcja, która powinna zainteresować zwolenników lekko stonowanego przekazu z akcentem na środek pasma.\nDystrybutor: Koris, www.koris.pl\nMetronome Le Player 2 - Odtwarzacz CD\nFrancuski Metronome Technologie z siedzibą w Tuluzie specjalizuje się w odtwarzaczach i transportach CD oraz przetwornikach cyfrowo-analogowych. Aspiruje do czołówki światowej producentów oferujących najkosztowniejszy sprzęt audio. LaPLayer 2 jest najnowszym i jednocześnie najtańszym modelem odtwarzacza CD tej marki, a zarazem jedynym, w przypadku którego płytę kładzie się na tacce szuflady – inaczej niż w pozostałych modelach.\nJak na kompakt, Le Player jest okazałym sprzętem. Szerokość (45 cm) jest co prawda tylko trochę większa niż zwykle, ale w połączeniu ze znaczną głębokością (43,5 cm) daje to wyjątkowo obszerną, choć na tle rywali jeszcze w miarę płaską obudowę. Ta wspiera się na trzech sporych, w całości metalowych stopkach bez miękkich podkładek (na co warto zwrócić baczną uwagę). Zrobiono ją z grubych i ciężkich blach stalowych z aluminiowym, również masywnym frontem. Boki i góra zostały pokryte matowym, aksamitnym w dotyku lakierem, dopasowanym kolorystycznie do koloru frontu (jasnoszarnym dla frontu srebrnego i czarnym dla frontu czarnego).\nCzołówka zawiera wszystkie przyciski sterujące umożliwiające podstawową obsługę, bez konieczności sięgania po pilota, zostały one estetycznie rozmieszczone na tle ekranu. Ekran wyświetla czytelne jasnoniebieskie znaki.\nFunkcjonalność, tak zresztą jak u znakomitej większości jego konkurentów, została rozszerzona o opcję przetwornika c/a. Jednym z wejść cyfrowych, oprócz koaksjalnego, jest USB typu B, które pozwala łączyć się z komputerem. Umożliwia ono przesyłanie sygnału PCM o częstotliwości próbkowania do 192 kHz przy rozdzielczości 24 bitów.\nLe Player może służyć jako transport, jak również jako USB DAC 24/192. Innych wejść nie przewidziano.\nCałą elektronikę zmieszczono na jednej, ale za to dużej, bo zajmującej niemal całą powierzchnię wnętrza, płycie głównej. Napęd został przymocowany do chassis za pośrednictwem pionowo umieszczonych metalowych rurek. Nie zastosowano elementów elastycznych. Sam napęd nie jest szczególnie interesujący – to popularna konstrukcja Asatecha, wykonana w całości z plastiku i często stosowana w znacznie tańszych odtwarzaczach.\nKluczowym elementem tej konstrukcji wydaje się jednak zasilanie. Zastosowano aż trzy transformatory toroidalne Talemy (w ekranach). Nieopodal mamy baterię aż czterdziestu kondensatorów elektrolitycznych Jackcon o pojemności 1000 µF każdy oraz trzy większe marki Kendeil – każdy o pojemności 10 000 µF.\nWiele wzmacniaczy mogłoby “pozazdrościć” takiej pojemności filtrującej. Z morza kondensatorów wyłaniają się cztery radiatory, do których indywidualnie przymocowano stabilizatory napięcia. Dwa kolejne nie są chłodzone.\nPrzetwornikiem c/a jest układ AKM AK4395VF. Za nim, w części analogowej, pracują równolegle dla każdego kanału po dwa wzmacniacze operacyjne Burr Brown OPA604AP. Wejście USB jest obsługiwane przez znany interfejs marki Xilinx.\nPunktem odniesienia przy ocenie jakości dźwięku, prócz pozostałych odtwarzaczy w teście, był także przetwornik c/a M2Tech Young DSD. Zakładając, że jego brzmienie jest neutralne, Metronome od tej umownej neutralności odbiegał. Balans tonalny został ułożony nieco inaczej. LaPlayer faworyzował środek pasma, który na tle trochę stonowanej góry i basu pełniącego rolę towarzyszącą przykuwał uwagę. Brzmienie średnicy odebrałem jednocześnie jako żywe, co wynikało z marginalnego utwardzenia jej w wyższym podzakresie, a jednocześnie jako dobrze wypełnione i gęste, co było konsekwencją obfitszej prezentacji dolnego zakresu średnich tonów, wzbogacanych nieco przez interakcję z najwyższym skrajem basu. Ogólnie, zakres średnich tonów, prócz wspomnianego marginalnego utwardzenia w wyższym podzakresie, był raczej zaokrąglony, niespecjalnie wykonturowany. Jeśliby ktoś miał obawy co to opisanej wyżej obfitości w dolnym zakresie średnich tonów, uspokoję, że interakcja z górnym zakresem basowym dotyczyła co najwyżej harmonicznych.\nBas, jak już wspomniałem, był raczej drugoplanowym środkiem wyrazu i obawy o jakiekolwiek pohukiwania czy wzbudzenia tego zakresu są zupełnie niepotrzebne. Gdyby jednej wsłuchać się głębiej w brzmienie dołu pasma, dałoby się usłyszeć całkiem dobre zróżnicowanie i niezłą czystość, ale jednocześnie miękkość, która powodowała, że nie był to bas atakujący krawędzią. Miało to swoje odzwierciedlenie w odczuwanej subiektywnie dynamice – Metronome wydawał się brzmieć dość spokojnie, aczkolwiek nie można powiedzieć, że leniwie.\nLekkie wyciszenie góry pasma mogło powodować subiektywne wrażenie ograniczenia w rozdzielczości, ale to tylko pozory, gdyż test za pomocą gęsto nagranej i mocno „doposażonej” w różnorakie talerze perkusji muzyki jednoznacznie wykazał, że były one odtworzone w sposób wyraźnie rozseparowany i z zachowaniem różnicowania odcieni barw wytwarzanych przez poszczególne instrumenty. Rozdzielczość góry pasma nie ustępowała więc osiągom źródła wzorcowego.\nNieco inaczej było z przestrzenią. Co do jej ogólnego efektu, zastrzeżeń nie było, jednakże precyzja lokalizacji źródeł pozornych była na tle DAC-a słabsza – były one bardziej rozmyte.\nW ostatecznym rozrachunku brzmienie Metronome'a w porównaniu z przetwornikiem i komputerem zapewniało zbliżoną jakość dźwięku, przy czym barwy środka, neutralność oraz precyzję lokalizacji, czy precyzję w ogóle, zaliczyłbym na korzyść przetwornika c/a.\nMetronome Le Player 2 Metronome Le Player 2\nW grupie testowej Metronome należy do najdroższych odtwarzaczy. W starciu z produktami dużych producentów nie widać tego po obudowie – brakuje tu atrakcyjnego wzornictwa czy superwykonania – jednak typowe w przypadku małych firm specjalistycznych. Trudno więc czynić z tego zarzut. Ważne, że oferowana jakość dźwięku nie odbiega od oczekiwań. Przy odtwarzaniu płyt CD – a przypomnę, że na tym skupiliśmy się w naszym teście – jest on jednym z trzech najlepszych. Nie jest w pełni neutralny, ma swój charakter, brzmiąc z lekkim naciskiem na średnicę. Brzmienie jest niewątpliwie atrakcyjne, delikatne, dobre mikrodynamicznie.\nSądzę, że byłoby na pewno błędem pominięcie tego modelu w poszukiwaniach klasycznego odtwarzacza CD do 20 tys. zł.\nMoon Neo CD260D DAC Musical Fidelity M6scd\nWięcej w tej kategorii: « Marantz SA-11S3\tMoon Neo CD 260D DAC »


materace 80x200 strona 1 z 1 - AMW Nawrot. Świat kołder, poduszek i materacy\nPozwól sobie na wygodny sen, jaki zapewnia nasz materac 80 x 200 cm, dostępny w ofercie sklepu internetowego producenta AMW. Dzięki niemu poczujesz się tak jakbyś unosił się na delikatnej chmurce, która zapewni Ci głęboki sen. Proponujemy materace 80 x 200 cm piankowe, bonellowe oraz kieszeniowe, idealne zarówno dla Twoich potrzeb, a także idealnie dopasowanych do rozmiaru Twojego łóżka. Z całą pewnością po śnie na nich, obudzisz się w pełni wypoczęty, a zarazem będziesz miał pełnię sił na jeszcze cały dzień pracy!\nMaterace do łóżka 80 x 200 cm AMW w dobrej cenie\nProponowane u nas produkty to idealne wyposażenie dla Twojego łóżka - cechują się wysoką jakością. Co można przez to rozumieć? Przede wszystkim proponujemy ich różny poziom elastyczności, po drugie są to produkty wytrzymałe i solidne, które posłużą Ci z całą pewnością przez wiele długich lat. To jednak nie wszystko, bowiem sprzedajemy je w bardzo dobrych cenach, dlatego już teraz zdecyduj się na ich wybór w naszym sklepie internetowym. Z całą pewnością ich zakup w sklepie producenta AMW nie będzie tak dużym obciążeniem dla Twojego portfela.\nMaterace 80 x 200 cm – ceny i wysoka jakość\nOdkryj, dlaczego warto zainwestować w to doskonałe wyposażenie dla twojego łóżka, jakie dostarczamy Ci w bardzo dobrej cenie. Sprawdź naszą ofertę, a także odkryj opinie zadowolonych klientów, którzy odkrywają krainę snów, korzystając z naszych produktów. Firma AMW produkuje najwyższej jakości elementy wyposażenia do sypialni - nie czekaj z zakupem.


Piwo i konopie – sprawdzam jak rozwija się trend piw konopnych [ANALIZA I TEST 22 PIW] – Kilka Słów O Piwie\nPiwo i konopie – sprawdzam jak rozwija się trend piw konopnych [ANALIZA I TEST 22 PIW]\nOpublikowane 21 Maj 2021 26 czerwca 2022 przez Kilka Słów o Piwie\nProdukty konopne od kilku lat zdobywają coraz szersze rynki, dostępne są już właściwie na każdym kroku. Nic dziwnego, że coraz częściej widoczne są również w piwach. Zresztą konopie i chmiel są z jednej rodziny roślin konopiowatych, więc to połączenie jak najbardziej wydaje się sensowne, tym bardziej, że konopie siewne/włókniste (Cannabis sativa), o których dziś piszę, też mają swoje nowofalowe odmiany (Mango Haze, Citrus Haze, Vanilla Haze i tak dalej).\nListek konopny jest znaczkiem samym w sobie, przyciąga wzrok, zwraca uwagę, trochę jak chmiel w przypadku piwa. Wiecie, takie proste skojarzenia: „konopie, marihuana, cannabis, reagge, Bob Marley itp.”, ale to jest tak różnorodna rodzina, że w tej sytuacji mowa o zupełnie innych konopiach, takich, które nie mają właściwości psychoaktywnych (THC), które są w konopiach indyjskich.\nZawarty w konopiach siewnych naturalny związek organiczny, znany jako Kannabidiol (CBD) ma wiele pozytywnych właściwości, które w nawiązaniu do znajdującego się w ludzkim organizmie układu kannabinoidowego, mogą być dla nas ludzi bardzo korzystne. CBD jest jak najbardziej legalne w Polsce i jest to dynamicznie rozwijający się segment. W Europie już około 7% wszystkich pól obsianych jest konopiami, w Polsce nie jest to nawet 0,5%. (dane za 2019), choć dynamicznie się to rozwija i wzrosło z 1288 ha w 2017 r. do 3556 ha w 2019 r. (tu tekst źródłowy).\nReklamowane są ich właściwości relaksujące, uspokajające, oczyszczające, kojące, nawilżające i jeszcze pewnie kilka by się znalazło, w każdym razie hajp na CBD i konopie jest ogromny, ale nie przesadzajmy, to nie jest lek na całe zło (jak z tym jest faktycznie? Tutaj analiza z punktu widzenia dietetyki). Choć prawdą jest, że konopie budują, bo np. beton konopny stosowany jest do budowy domów. Z drugiej strony, chmiel również stosowany jest w branży kosmetycznej.\nPatrząc z perspektywy piwnej, co najciekawszego konopie mógłby dodać do piwa? Wydaje mi się, że przede wszystkim terpeny konopne, czyli aromatyczną część olejków z konopi. W USA gdzie piwa i napoje konopne są o wiele bardziej popularne, pojawiają się nawet bezalkoholowe napoje infuzowane konopiami i traktowane jest to jako konkurencja dla rynku piwa.\nNależy wam się krótka zmianka o procesie produkcji. Kombinat Konopny bardzo wartościowo wskazał, że dodanie ekstraktu konopnego w postaci olejku będzie mało skuteczne, bo po prostu z racji na gęstość, to się nie połączy, w przypadku dodania suszu konopnego wpłynie to na aromat i smak, ale nie przejdą właściwości, bo kannabinoidy nie są rozpuszczalne w wodzie (jeśli interesuje was jak otrzymać piwo z CBD to tutaj więcej).\nHistoria zna style piwa, w których nie używano chmielu, więc jak najbardziej możliwe są piwa, które będą chmielone, sorry tutaj chyba bardziej pasuje określenie „konopiowane”: na aromat, na smak i na goryczkę.\nW tym wpisie skupiam się na analizie konsumenckiej, dlatego starczy już teorii, czas na praktykę i spróbowanie, co mają do zaoferowania dostępne w Polsce piwa z konopiami. Na ile są to faktycznie projekty łączące konopie i piwo, a na ile są to po prostu marketingowe projekty mające połączyć dwa sexy tematy.\nPierwsze polskie tego typu piwo z konopiami pojawiło się w Browarze Beskidzkim w 2019 roku (więcej informacji), większą popularność tego typu połączeniom przyniósł rok 2020.\nPozostaje pytanie czy ten trend będzie się rozwijał z każdym rokiem czy to tylko chwilowa moda.\nPrzed wam zdecydowanie większość (jeśli nie wszystkie) tzw. piwa konopne, które udało mi się kupić w Polsce.\nDegustacja piw z konopiami\nPrzyjazne Państwo – Buh – Uwolnij Buha – pierwsza wersja piwa, dostępny jako piwo w stylu Blonde Ale z dodatkiem suszu konopnego i aromatu z konopi. Wiele o nim zostało powiedziane, poddane zostało nawet badaniu (BADANIE) i okazało się, że nie zawiera CBD, o czym było mowa na kontrze „Zawiera pełne spektrum fitoskładników w tym kannabinoidy”. W każdym razie marketing zrobił swoje i było o tym piwie głośno. Produkt jednak nie nadążył za marketingiem. Piwo jest słodkie z nutami kwiatowymi, kojarzy mi się z pelargonią, jest też intensywna ziołowość, taka ścięta trawa, która trochę ściąga na finiszu, a do tego niskie wysycenie. Może w nazwie być rewolucyjne, ale w smaku nie jest rewelacyjne.\nZ czasem pojawił się kolejny Buh, tym razem w wersji Pils i jak dla mnie jest o wiele gorszy niż wersja Ale. Od początku jest taki nieprzyjemny jakby odnaświetleniowy skunks, taki jak z pozostawionych na słońcu zielonych butelek znanych z koncernowych piw, jest też niski kwiatowo-ziołowy posmak. Dla mnie ta ziołowość jest nieprzyjemna, pierwsza wersja była ciekawsza. W Buhu Pils, zgodnie z etykietą, już wyłącznie był dodany aromat konopi.\nW grudniu 2021 roku pojawiła się wersja bezalkoholowa piwa BUH w wariancie górnej fermentacji. BUH Bezalkoholowe Ale, zgodnie z etykietą ma do 0,5% alkoholu, 0,5g suszu konopnego na butelkę 0,33l piwa. Do tego dodany został aromat konopi. Producent deklaruje, że susz konopny zawiera pełne spektrum fitoskładników, w tym kannabinoidy. Ciekawe jak tym razem będzie z faktyczną zawartością po przebadaniu tego piwa. Uwarzone w Browarze Tenczynek.\nZastanawiam się czy to już wyprodukowane przy wykorzystaniu tego sprzętu do dealkoholizacji, choć chyba wtedy powinna być możliwość dojść do 0,0%?\nJak smakuje piwo BUH Bezalkoholowe? Jest lekkie, słodkie, delikatnie kwiatowo-ziołowe, terpenowe-konopne, z delikatnie cierpkim ziołowym finiszem, ciekawostka, ale nie wzbudza zachwytów.\nPowyższe piwa zapakowane zostały w charakterystyczne zielone butelki. Kolor znany z opakowań niektórych eurolagerów, taka butelka jest tańsza i słabiej chroni przed naświetlaniem niż brązowa butelka czy puszka, ale zakładam że to marketingowy zabieg bo zielone bardziej kojarzy się z zielonym liściem konopi. Wspomniane naświetlenie (merkaptan prenylowy) to wada piwa, objawiająca się nutami tzw. skunksa, ale również kojarzonymi ze skoszoną trawą czy marihuaną. Postawcie dowolne piwo w zielonej butelce na godzinę na słońcu, będziecie wiedzieć o co chodzi.\nTego typu piwo, jako jeden z pierwszych kraftowców przygotował AleBrowar. Było to piwo CBD American IPA. Chill Guru otrzymał specjalną edycję CBD z 100 mg olejku. Niestety również wyszło nijako, mało się tu działo, było lekko kwaskowe, była niska ziołowość, ale też jakby nuty warzywne. Zresztą AleBrowar w 2020 r. zrobił jeszcze jedno piwo konopne Joint of Skulls: West Coast IPA Hemp seeds z duńskim Christiania Bryghus, ale jest już niedostępne.\n[Aktualizacja] Z czasem, w połowie 2021 roku, pojawiła się kolejna wersja Chill Guru Terpenes Edition. AIPA z AleBrowaru z dodatkiem terpenów konopnych w postaci ekstraktu z konopi włóknistych. O wiele bardziej sensownie i smaczniej to wyszło niż wersja z CBD. Bo na pierwszym planie są odterpenowe kwiatowo-ziołowo nuty, fajnie to smakuje i ma się wrażenie, że jest to bardziej cierpkie. Warto spróbować.\nPora na najciekawsze ze wszystkich piw z konopiami, które jest dostępne w Polsce (stan na maj 2021). CBD Pale Ale uwarzone w Browarze Tarnobrzeg. Z twórcami tego piwa zrobiłem też wywiad (DO PRZECZYTANIA). Jest to piwo z olejkiem CBD, specjalnie infuzowanym, o całej technologii przeczytacie w tej rozmowie, ale po prostu czuć niesamowitą różnicę jakościową między tym a innymi piwami, przede wszystkim cały aromat jest tu osiągnięty z konopi (terpeny konopne), a jest naprawdę fajnie! Bardzo owocowo, jest morela, brzoskwinia, są cytrusy, naprawdę fajnie orzeźwia, na finiszu lekkie ściąganie, do tego przyjemny ziołowy posmak. Bardzo smaczne piwo, wszystkie tzw. piwa konopne mógłby być takie jak to, ale z tego co widać, ono jest chlubnym wyjątkiem. Jest to równocześnie jedyne piwo z tego zestawienia, które wam polecam.\nKonopne. Tak po prostu nazywa się to piwo z Browaru Kościerzyna. Napisane, że górna fermentacja, ale w ciemno zupełnie jak lager. Do tego mokra szmata, ziołowe, trawiaste z dodatkiem masełka. Ziołowy finisz, lekko cierpki. Co tu się w ogóle wydarzyło to chyba tylko pomoże kot dla atencji. Według etykiety dodany susz konopi siewnej, pewnie dało to trochę tej ziołowości, ale znikomą ilość. Już wiem dlaczego od tak dawna nie próbowałem nic z tego browaru.\nOd czasu gdy odwiedziłem Browar Gloger w Białymstoku (Relacja z wizyty) staram się omijać piwa z tego browaru, bo po prostu są według mnie niskiej jakości. Jednak skoro robię specjalny wpis dotyczący tzw. piw konopnych, to przełamałem się. Niezłe Ziółko to BIPA Cannabis Edition. Co to mówi? Nic, poza tym, że będzie dodatek konopi. Skrót BIPA jak się okazuje, odnosi się do tego, że to ma być Belgijskie IPA. Dokładniej dodano 500 g suszonych konopi na 50 hl, czyli odpowiednio licząc daje to 0,1 g na litr. Czyli 0,05 g na butelkę. Więc kompletnie nie dziwi mnie, że jest to właściwie niewyczuwalne. Choć nie jest to największy problem tego piwa, bo jest w nim dodatek cukru i zakładam, że musiało go pójść sporo, bo to piwo jest wręcz ulepkowate, zdominowane przez smak kandyzowanego cukru i landrynek, więc tyle to było z tego konopnego piwa, na którym najwięcej konopi jest na etykiecie. Jest też szorstka goryczka, która niczego nie zmienia. Ostatni raz się za to zabieram.\n[Aktualizacja] W połowie 2021 roku po Niezłym Ziółku z Browaru Gloger, na rynku pojawiło się piwo\n+500. Piwem bazowym jest Belgian Blonde. Jest to intensywne połączenie kwiatowoziołowe, słodki profil kwiatowy i cukrowy, wręcz landrynkowy, estrowy, uzupełniony ziołowymi nutami. Ten ziołowy finisz trochę jest ściągający, co dość naturalne, ale też zbyt zalega. Czuć dodatek suszu konopi siewnej. Zdecydowanie lepiej się to balansuje niż w przypadku piwa Nieźle Ziółko, które zdominowane było przez cukrową słodycz, tu mocniej czuć konopie.\nGładkie, nisko, wysycone. Z białostockiego Browaru Gloger, tu pod marką Browar Służba Zdrowia.\nMa 14 BLG i 5,9% obj. alk.\nW piwie zgodnie z opisem jest dodatkowo 500 g w porównaniu z Niezłym Ziółkiem, czyli w sumie 1 kg suszu konopi siewnej z dobrekonopie.pl na 50 hl piwa.\nJeszcze zanim zaczęły pojawiać się polskie piwa z konopiami, to na naszym rynku można było dostać piwa z takim dodatkiem przede wszystkim z browarów z Litwy i Czech. Sporo tego jest, różne style, lagery, ale. Jednak najciekawszym rozwiązaniem, przynajmniej pod względem koncepcji, według mnie jest bezalkoholowe piwo z konopiami. W teorii to właśnie takie będzie, ale po pierwsze powinno być z suszem konopnym, a tutaj jest to z nasionami konopi siewnej. Bo drugie wykonanie Rinkuskiai Hops & Cannabis pozostawia wiele do życzenia, słodkie, brzeczkowe, wręcz z kukurydzianymi nutami, praktycznie nic się tu nie dzieje, te nasiona konopi też nic nie wnoszą, może trochę większą pełnię i taką jakby oleistość. Kolejny raz nietrafione. Będę od teraz omijał. Tak wersję bezalkoholową jak i alkoholową, która łączy w sobie słodowo-maślany smak, również nic ciekawego, bo również dodane zostały nasiona.\nCannabis z Aukstaitijos Bravorai to kolejne piwo z serii litewskich specjałów z nasionami konopi, w tej sytuacji jest głównie słodowo, karmelowo, trochę bardziej gęsto, może oleiście, ale tych odkonopnych nut też tu nie wyczułem, choć czego się spodziewać jak tu dodane były nasiona konopi. Nie widzę sensu w tym połączeniu z dodaniem nasion konopi.\nHulaj Dusza z Browaru Błonie, nazwane zostało przez browar piwem konopnym. Piwem bazowym jest pils.\nAromat suszu konopnego, kwiatowy, terpenowy, przyjemne nuty kwiatowe.\nW smaku również lekkie nuty kwiatowe.\nW składzie zarówno susz konopny jak i naturalny aromat konopny i jest to jak najbardziej wyczuwalne. Oczywiście nie ma to żadnych właściwości konopnych, poza smakowymi. Do tego zielona butelka, która raczej tutaj nic nie wnosi, bo jednak główną rolę mam wrażenie, że odgrywa tutaj aromat konopny. Choć sam fakt użycia wspomnianej już zielonej butelki oceniam negatywnie, bo sprzyja ona naświetleniu piwa i nutami skunksowymi/marihuaninowymi (choć z drugiej strony z czasem może to podbić ziołowe cechy), być może jest to też pomysł browaru by podbić te nuty.\nW każdym razie piwo jest gładkie, lekkie, z ziołowym posmakiem. Według mnie dość jednowymiarowe, ale chyba o to chodziło.\nNie najlepsze, ale jedno z ciekawszych piw konopnych dostępnych na rynku w 2021 roku.\n[Aktualizacja październik 2021 r.]\nW połowie 2021 roku, do nurtu produkcji piw konopnych dołączył Browar Waszczukowe. Najpierw z piwem z serii Kreatur Limitowanych (#11) w postaci DDH Terpen New England IPA z dodatkiem terpenów Sour Diesel (przypomnienie: olejki z kwiatów konopi) oraz skórki słodkiej pomarańczy.\nJest odchmielowo grejpfrutowe, pomaranczowe, kwaskowe, ale i żywiczne, do tego przebijają się nuty landrynkowe, z oleistym posmakiem na finiszu, co jak najbardziej przypomina na podniebieniu posmaki znane np. z kropli CBD, ale bez tych właściwości. Finisz jest szorstki, trawiasty i ziemisty. Wydaje mi się, że jest tu trochę za dużo tego wszystkiego, bo terpeny, skórka pomarańczy, chmiele (Simcoe, Mosaic, Sorachi Ace, Citra).\nZresztą to jest dość mocne piwo, bo ma 7,2% alk. i 18 BLG.\nPodczas 12. edycji WFP udało mi się porozmawiać z ekipą Browaru odnośnie stosowania przez nich terpenów i są po sporej ilości testów, co zwiastuje kolejne tego typu piwa w przyszłości. Zresztą październikowa edycja Warszawskiego Festiwalu Piwa była rekordową pod względem dostępności piw konopnych, były ich aż 6, przy czym na poprzedniej edycji ani jednego.\nWtedy też miała miejsce premiera drugiego piwa konopnego z Czarnej Białostockiej. Piwo pod nazwą Bongo, czyli po prostu Terpen IPA, z dodatkiem terpenów Super Lemon Haze. Nachmielone Citrą. Co od razu daje bardzo logiczne połączenie, bo zarówno Lemon Haze i Citra będą dawać cytrynowe, cytrusowe aromaty i faktycznie lepiej się to komponuje. To fakt, bo wręcz bucha cytrusami, ale jest też dużo żywicy i na finiszu odolejkowa oleistość i ziołowość, co generalnie daje smaczne i sensowne połączenie, ale oczywiście wyłącznie konopie mają tu wyłącznie cel smakowy i w obu tych piwach z Browaru Waszczukowe nie ma CBD. To jest mętniejsze i jaśniejsze, ale również dość mocne, bo ma 7,1% alk. i 16,5 BLG.\nKolejnym dość nowym piwem dostępnym na 12 WFP było piwo Wake & Bake IPA z Browaru Inne Beczki (warzone w Browarze Błonie, czyli tam gdzie Hulaj Dusza). W tym piwie dodany został susz konopny. Zgodnie z informacją od browaru jest to Cannabis Cali IPA. W tym piwie naprawdę mocno wyczuwalne są ziołowe aromaty konopne, które właściwie dominują piwo, do tego jeszcze wyraźna goryczka, ale w typie ziołowym i ze ściągającym finiszem. Jest ok, ale są ciekawsze piwa ziołowe. Ma 5,6% alk. i 15 BLG.\nRównież w październiku 2021 pojawiły się 2 nowe piwa z Browaru Tarnobrzeg, które wypuszczane są pod marką Hemp&Brew, która ogłosiła wtedy, że planowany będzie crowdfunding na rozwój projektu. Na stoisku dostępne były 2 nowe piwa z CBD. Oczywiście świetne i opisane już wcześniej CBD Pale Ale, ale też CBD New England IPA oraz CBD pszeniczne z różą. CBD zostało w nich dodane w podobny sposób jak w pierwszym piwie. CBDNEIPA to obfite kwiatowo-owocowe połączenie. Pszeniczne jest lekkie, gładkie i kwiatowe. Zapowiadane jest też CBD bezalkoholowe, będę śledził na bieżąco. W każdym razie, rok 2021 można uznać za rok dynamicznego rozwoju trendu piw konopnych.\n[Aktualizacja luty 2022] okazało się, że z początkiem 2021 roku powstała kontraktowa inicjatywa o nazwie Browar Cannabis, niestety dopiero po prawie roku udało mi się dostać jakiekolwiek ich piwo w Warszawie. Wreszcie udało się kupić Cannabi Alcohol Free Beer, które miało premierę w lipcu 2021 i było wtedy pierwszym w Polsce bezalkoholowym piwem konopnym, czyli testuję już nie najświeższe piwo, bo mające jakieś 8 miesięcy. Etykieta choć dobrze wykonana (z fajnymi pozłacanymi elementami) to wizualnie nie zachęca, to jej układ kojarzy się ze sztampowyni etykietami piwnymi z generatora. Nie jest podane gdzie warzone (udało mi się dowiedzieć że w Browarze Maryensztadt), za to podane, że wykorzystany susz konopny Cannabis Sativa L. jest z plantacji Paweł Konopny. Jest również dodany aromat konopi. Deklarowany styl to APA, 7 BLG, <0,5% obj. alk. Zgodnie z opisem powinny być amerykańskie chmiele, ale bez wyszczególnienia jakie i nie są zbyt wyczuwalne (ale patrząc na datę nie dziwi mnie to). Jest raczej kwiatowo-ziołowo nuta, a do tego warzywno-kukurydziana i brzeczkowa. Piana momentalnie się zredukowała do zera. Pachnie ładniej (zasługa dodanego aromatu z konopi) niż smakuje. Do tego pozostaje delikatny ziołowy, lekko ściągający posmak. Bez szału, ale będę szukał kolejnych.\nPodczas kolejnej edycji Warszawskiego Festiwalu Piwa, na stoisku Browaru Tarnobrzeg (Hemp&Brew) dostępne były 2 dość nowe piwa z CBD. Jamaican Lager z emulsją z konopi siewnych, ale okazało się że było niesamowicie ziemiste w smaku i aromacie. Druga nowość to piwo bezalkoholowe CBD Alcohol Free Pale Ale z dodatkiem emulsji z konopi siewnych. Zgodnie z etykietą ma do 0,5% obj., 8% ekstraktu wag. i w składzie jest też chmiel. Zawartość naturalnie występującego kannabidiolu w opakowaniu to ok. 25 mg. Naturalnie można się spodziewać, że to bezalkoholowa wersja CBD Pale Ale z Browaru Tarnobrzeg. Jak jest w rzeczywistości? Brzeczkowe, trochę kwiatowe i miodowe, nie jest to udane piwo.\nPiwa z Browaru Przystanek Tleń nie są zbyt łatwo dostępne w Warszawie, ale udało się dostać ich Porter CBD Rum BA. Najmocniejsze jak dotychczas piwo w tym zestawieniu i pierwszy raz ciemne, do tego porter bałtycki i to jeszcze leżakowany w beczce po jamajskim rumie i z dodatkiem olejku konopnego. Dużo tego. Ale faktycznie są nuty ziołowe zarówno w smaku jak i aromacie na pierwszym planie, ale takie przypominające amol i eukaliptusowe cukierki, do tego czekoladowe i kawowe nuty jak na porter przystało, są też dębinowe i waniliowe posmaki i owocowa kwasność kojarzącą się z wiśniami. W posmaku i na podniebieniu pozostaje ta ziołowość, niczym przy kroplach CBD. Rozumiem koncepcje, ale chyba za dużo się dzieje i nie wszystko pasuje w nim do siebie.\nTagi: beer&cannabis, buh, cbd, hemp&brew, konopie wlókniste, niezłe ziółko, piwo i konopie, piwo konopneKategorie: Luźno o Piwie\n7 myśli na temat “Piwo i konopie – sprawdzam jak rozwija się trend piw konopnych [ANALIZA I TEST 22 PIW]”\nPingback: Dobry Warszawski Festiwal Piwa 2021 – Kilka Słów O Piwie\nPingback: Piwny Olsztyn: Browar Ukiel, Browar Warmia i Święto Warmińskiego Piwowara 2021 – Kilka Słów O Piwie\n21 Maj 2021 o 20:21\nBelgijskie a nie białostockie IPA ? :)\n21 Maj 2021 o 20:28\nSami na etykiecie tak napisali, w każdym razie niepijalne ;)\n21 Maj 2021 o 20:51\nJak to Gloger :)\n22 Maj 2021 o 19:56\n22 Maj 2021 o 20:36\nRzeczywiście, zawsze wiadomo czego się spodziewać :)\nPoprzednieMarketowemu kraftowi w lokalach mówię: czemu nie\nNastępneWiosenny sezon na Saisony [PRZEGLĄD 2021][21 PIW]


Karczek w majonezie i serem przepis - Durszlak.pl\nPrzepis na karczek w majonezie i serem\nkarczek w majonezie\nPlacki z kurczakiem, majonezem , jajkami i... 736\ncześć Wszystkim, dziś chciałabym zaproponować Wam ciut inne kotlety z kurczaka ,w formie placuszków. Nie pamiętam kto jest autorem przepisu na te placki , ale znam je jeszcze z czasów istnienia Czarn Zobacz więcej\nkotleciki z kurczaka z serem i majonezem 304\nCzasami warto urozmaicić sobie obiad. Zamiast np. standardowego kotleta, zrobić mini kotleciki z serem żółtym i majonezem. Nie ma przy nich dużo roboty a naprawdę są smaczne. Polecam. Składniki: jedna Zobacz więcej\nKarkówka zapiekana. Karczek pod pierzynką 830\nMęskie placki z kurczakiem , serem i majonezem 1255\nW ramach akcji przedstawiam Wam Męskie placki z kurczakiem , serem i majonezem.Ulubione danie mojego narzeczonego:) do zrobienia tej bomby kalorycznej bedziemy potrzebować: 2 jajka szklanka mąki łyżec Zobacz więcej\nschab i karczek z brzoskwinią zapiekany pod serem 582\nWYKWINTNA KARKÓWKA ZAPIEKANA Z ŻÓŁTYM SEREM 805\nDanie należy do tych bardzo kalorycznych. Warto jednak je wypróbować, bo jest przepyszne i bardzo sycące. WYKWINTNA KARKÓWKA ZAPIEKANA Z ŻÓŁTYM SEREM Składniki (10 porcji): Plastry karkówki o szerokoś Zobacz więcej\nCiabatta z pieczonym karczkiem, chrzanowym... 104\nKarkówka zapiekana z serem i cebulą. Karczek... 129\nKarkówka zapiekana z serem i cebulą. Karczek pod pierzynką. U nas wszyscy uwielbiają karkówkę zapiekaną na różne sposoby, bo to nie tylko smaczna potrawa, ale to danie praktycznie robi się samo. Pole Zobacz więcej\nBurger Inaczej 11\nKarczek w ziołach z karmelizowanymi cebulkami i... 103\nKarczek w ziołach z karmelizowanymi cebulkami, zapiekanym plastrem awokado z jajkiem przepiórczym, podany z majonezem cytrynowym i ziemniaczkami z wody. Jak dla mnie pyszności, ale oceńcie sami :) 1. Zobacz więcej\nZapiekanka z karczkiem 356\nBardzo dobry i sycący kawał mięsa na obiad. Przepis pochodzi stąd. Składniki: Technika wykonania: Dzień przed pieczeniem - mięso podzielić na 5-6 kotletów. Czosnek i cebulę przecisnąć przez praskę, Zobacz więcej\nKotleciki z kurczaka z serem i majonezem 73\nKotleciki z kurczaka z serem i majonezem to pyszna propozycja obiadu dla wszystkich fanów kurczaka. Pożywne, aromatyczne, smaczne! Jeżeli lubicie kotlety z piersi kurczaka czy pierś kurczaka w płatkac Zobacz więcej\nkarczek garam masala z serem żółtym 523\nszybki obiad. taki akurat do zrobienia po pracy, bo smakuje najlepiej świeżo przygotowany. ważne: dla mięsożerców :) dla mnie, montiniakowo się odżywiającej ostatnimi czasy, pychota. dla mojego męża, Zobacz więcej\nKotlety z piersi kurczka z serem i majonezem 3869\nZAPIEKANKA CHŁOPSKA 610\nZAPIEKANKA CHŁOPSKA Składniki: Karczek kroimy w kostkę. Oprószamy go solą, pieprzem, papryką słodką, czosnkiem granulowanym, gałką muszkatołową, estragonem, suszoną kolendrą i cukrem. Dodajemy 1 łyżkę Zobacz więcej\nKOTLETY Z KARCZKU Z PIEKARNIKA 824\nOstatnimi czasy, w mojej kuchni królowały zupy. Ale po pewnym czasie, zaczęło za nami "chodzić mięso". I cóż było robić, trzeba było je zrobić ;) Polecam to danie na szybki obiad, choć trzeba o nim po Zobacz więcej\nSałatka warstwowa a'la gyros 539\nSałatka dla facetów: mięsna, kwaśna, intensywna. Mąż ją uwielbia, zawsze podgrzewa ją sobie w mikrofali (!) Niezbędnik męskich imprez zakrapianych, u nas obecna na każdej rodzinnej imprezie. Przepis n Zobacz więcej\nSałatka idealna na grilla! 14873


Światła Las Vegas [Melanie Milburne] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 978-83-276-2091-0 Data wydania: 2016-06-10\nMelanie Milburne Światła Las Vegas Tłumaczenie: Kamil Maksymiuk\nROZDZIAŁ PIERWSZY Daisy Wyndham zdołała zgubić ochroniarza, którego wysłał za nią ojciec, po przejściu zaledwie trzech ulic, co było jej dotychczasowym rekordem. Uśmiechając się pod nosem, dołączyła do swoich koleżanek – również nauczycielek – w modnym klubie nocnym w Las Vegas, gdzie spędzały zimowe ferie. – A nie mówiłam? – Z triumfalnym uśmiechem przybiła piątkę najpierw Belindzie, a potem Kate. – Obiecałam, że zdążę przed pierwszą rundką drinków. To mój nowy rekord. Kiedy jestem za granicą, zazwyczaj muszę przejść co najmniej pięć ulic, żeby zgubić Bruna. Kate, która od niedawna, podobnie jak Belinda, zaczęła uczyć pierwszoklasistów, wręczyła Daisy kieliszek szampana i zapytała: – On codziennie będzie tak za tobą łaził? Belinda przewróciła oczami. – Przecież cię ostrzegałam, Kate. Jeżdżenie z Daisy za granicę wiąże się z towarzystwem włochatego olbrzyma, który za pazuchą nosi wielką giwerę. Musisz się z tym pogodzić, bo to się w najbliższym czasie raczej nie zmieni, prawda? – A właśnie, że się zmieni – odezwała się Daisy z determinacją w głosie. – Mam już dość tego, że ojciec traktuje mnie jak małe dziecko. Potrafię sama o siebie zadbać. Nie potrzebuję żadnego ochroniarza, opiekunki czy nawet niewidzialnego anioła stróża. A ten wyjazd jest idealną okazją, żeby mu to udowodnić. Doszła do wniosku, że ojciec po prostu musi to wreszcie zaakceptować. Pogodzić się z faktem, że jest dorosłą, samodzielną kobietą, która chce żyć własnym życiem, a nie ciągle siedzieć pod kloszem. Chciała wyfrunąć ze złotej klatki, w której ojciec ją trzymał. Jak mu się to udawało, skoro nawet już nie mieszkali razem? – Dlaczego twój ojciec jest taki nadopiekuńczy? Daisy nie odpowiedziała od razu. Najpierw upiła łyk szampana i zamyśliła się na parę chwil. Nigdy nikomu nie zdradziła, że jej ojciec był kiedyś powiązany z przestępczym półświatkiem. Na szczęście krótko to trwało. Było tylko epizodem w jego zawodowej karierze. Łatwiej było tłumaczyć, że tak intensywnie jej pilnował, ponieważ jako dziecko pewnego razu zgubiła się na pół godziny i od tamtej pory znajdowała się zawsze pod czyjąś czujną opieką. W rzeczywistości schowała się wtedy przed matką za ścianą ubrań w sklepie odzieżowym. – Mój tata ogląda za dużo filmów sensacyjnych. Uważa, że gdy tylko wyląduję za granicą, od razu ktoś mnie porwie i zażąda okupu. Kate zrobiła zdziwioną minę. – Twój tata jest aż tak nadziany? – Powinnaś zobaczyć jego posiadłość w Surrey – odezwała się Belinda. – Jak pałac z bajki! Posiada też wille we Włoszech i na południu Francji. Nie wiedziałam, że księgowi aż tak dużo zarabiają. Po co zostałam nauczycielką? – westchnęła teatralnie. Daisy przygryzła dolną wargę. Całe życie myślała, że jej ojciec zgromadził fortunę dzięki ciężkiej, uczciwej pracy. Ciągle wierzyła w tę wersję… a przynajmniej bardzo mocno starała się w nią wierzyć. Charles Wyndham był takim wspaniałym, czarującym, kochającym człowiekiem. Była jego jedynym dzieckiem. Największym skarbem, jak często jej powtarzał. Co z tego, że kiedyś trochę pomógł w prowadzeniu księgowości jakiemuś mafiosowi? To jeszcze nie czyniło z niego kryminalisty. Twierdził, że to się zdarzyło wiele lat temu, gdy był młodszy i głupszy, więc nie ma sensu rozgrzebywać tej historii. Dlaczego jednak się upierał, że jej mieszkanie musi być strzeżone przez prywatną agencję, a we wszystkich zagranicznych podróżach musi jej towarzyszyć ochroniarz? To nie miało żadnego sensu. Chyba że nie mówił całej prawdy… Godziła się na to wszystko, ponieważ sprzeczanie się z ojcem było zupełnie bezcelowe. Nigdy nie zmieniał zdania. Podobno właśnie to był jeden z powodów, dla których jej matka, Rose, tak często się z nim kłóciła, a nieraz nawet groziła, że od niego odejdzie. – Skoro pochodzisz z takiej bogatej rodziny, to po co pracujesz jako nauczycielka? – spytała Kate. – Bo kocham tę pracę – odparła Daisy, uśmiechając się w myślach do grupki maluchów, którą uczyła w zerówce. – Dzieci są takie słodkie. Zabawne. Niewinne. – Czyli dokładnie takie jak ty – rzuciła Belinda. – Zwłaszcza jeśli chodzi o niewinność – dodała, mrugając do niej okiem. Daisy zrobiła obrażoną minę. – To, że ciągle jestem, technicznie rzecz biorąc, dziewicą… – Dziewicą? – powtórzyła Kate ze zdumioną miną. – Chcesz powiedzieć, że nigdy nie spałaś z żadnym facetem? O nie, znowu się zaczyna! Daisy westchnęła w duchu. Dlaczego w dzisiejszych czasach dziewictwo jest postrzegane jak dziwactwo? Przecież nie wszystkie dziewczyny sypiają z kim popadnie. Niektóre czekają na wielką miłość, na swoją drugą połówkę. Albo w ogóle tego nie robią. Dajmy na to, zakonnice. Swoją drogą, posiadanie nadopiekuńczego ojca trochę przypominało życie w klasztorze. Prawie każdego chłopaka, z którym zaczynała się spotykać, ojciec dokładnie sprawdzał i maglował. To było takie okropne! A przede wszystkim skutecznie odstraszało potencjalnych partnerów. Między innymi dlatego zdołała przeżyć dwadzieścia sześć lat z nietkniętą cnotą. Ale w czasie tych ferii to musiało się zmienić. Przynajmniej taką miała nadzieję. Z dala od przewrażliwionego ojca, wreszcie będzie mogła zaznać trochę swobody. Poznać kogoś ciekawego i atrakcyjnego. Zaliczyć typowy wakacyjny romans. – Jeszcze nie spałam – odpowiedziała wreszcie. – Ale nie chcę tego zrobić tylko dlatego, że wszyscy inni uprawiają seks. Chciałabym, żeby to coś znaczyło. Było wyjątkowe. I dla mnie, i dla niego. – Chyba nie myślisz, że akurat tutaj, w Las Vegas, znajdziesz swoją drugą połówkę? – skomentowała Kate ironicznym tonem. – E tam. Daisy poradzi sobie bez faceta. Wystarczy jej zabaweczka, którą dostała ode mnie na gwiazdkę. Prawda? – spytała Belinda z figlarnym uśmieszkiem. Daisy zarumieniła się pod cienką warstwą makijażu. Rzeczywiście, dostała w prezencie od Belindy „zabaweczkę” z seks shopu. Wyciągnęła ją z pudełka tylko parę razy. No dobrze, może trochę więcej. Prawdę mówiąc, rzadko się z nią rozstawała. Przywiozła ją ze sobą nawet tutaj. Zabaweczka leżała teraz w jej kosmetyczce w pokoju hotelowym, ponieważ bała się, że jej wścibska londyńska współlokatorka znajdzie ją w szafce przy łóżku. Zresztą to urządzenie świetnie się sprawdzało jako przyrząd do masowania obolałego karku czy ramion, a wcale nie tylko części intymnych… – Hej, spójrzcie na tamtego gościa – powiedziała Belinda, zerkając na prawy kraniec baru. -Stoi przy tej lasce owiniętej folią aluminiową. Przynajmniej tak wygląda to, co na siebie włożyła. Znacie go? Daisy rzuciła okiem na wysokiego bruneta opartego nonszalancko o oparcie barowego stołka, rozmawiającego z młodą kobietą ubraną w obcisłą, lśniącą sukienkę, która podkreślała jej idealne kształty. Miał na sobie rozpiętą pod szyją białą koszulę, jego skóra była oliwkowa, a oczy ciemne jak północne niebo. Policzki i brodę pokrywał kilkudniowy zarost. Jego długie włosy, wywijające się przy kołnierzu, były trochę zmierzwione, jakby dopiero niedawno wstał z lóżka i nie zdążył ich nawet przeczesać dłonią. Ogromne wrażenie robiły też jego usta, pełne, zmysłowe, ale lekko wygięte w cynicznym grymasie. – Co to za jeden? – Luiz Valquez – odparła Belinda. – Słynny gracz polo z Argentyny. Podobno drugą dyscypliną, w której osiągnął mistrzostwo, jest sypianie z kobietami, za każdym razem z inną. Tak przynajmniej piszą w gazetach. Niezłe ciacho, co? Daisy nigdy w życiu nie widziała tak nieziemsko przystojnego mężczyzny. Na dodatek wprost ociekał testosteronem i promieniował seksapilem. Poczuła, jak jej serce zaczyna wybijać szybszy rytm. Nie była w stanie oderwać od niego wzroku. Było w nim coś magnetycznego, hipnotyzującego. Nie chodziło tylko o jego aparycję, ale też o niesamowicie intensywną aurę – to niemożliwe do zdefiniowania „coś”, jakiś wyjątkowy pierwiastek, który nie musi mieć nic wspólnego z wyglądem. Na świecie istnieje wielu przystojniaków – aktorów, modeli, piosenkarzy – ale chyba żaden, którego widziała, nie podziałał na nią w taki sposób jak ten Argentyńczyk. – Przestań się ślinić, Daisy – rzuciła do niej Belinda. – On jest poza zasięgiem takich dziewczyn jak my. Podobno umawia się tylko z top modelkami i hollywoodzkimi aktorkami. Daisy miała już wreszcie oderwać od niego wzrok, gdy nagle obrócił głowę i spojrzał na nią swoimi ciemnymi, prawie czarnymi oczami. Dostrzegła w nich iskierki zaciekawienia. W jednej sekundzie zrobiło jej się tak gorąco, jakby w klubie zapanowała tropikalna temperatura. Zakręciło jej się w głowie. Chwyciła się baru, żeby nie spaść ze stołka. Poczuła, jak pomiędzy jej udami zapulsowało pożądanie. Odruchowo skrzyżowała nogi, a on przesunął wzrokiem po jej prawej nodze, od kostki do biodra, a potem wyżej, ciągle w tak samo powolnym, leniwym tempie. Na parę chwil zatrzymał spojrzenie na piersiach, a potem ustach, w których poczuła od razu przyjemne mrowienie. Na końcu omiótł wzrokiem rozpuszczone, kasztanowe włosy. Miała ochotę schować się za nimi jak za kotarą, żeby ukryć rumieniec, który zapłonął na jej policzkach, odgarnęła je jednak drżącą dłonią za ramię. Nigdy w życiu żaden mężczyzna w taki sposób na nią nie patrzył – zupełnie jakby potrafił prześwietlić wzrokiem sukienkę i zobaczyć czarną koronkową bieliznę, a także to, że jest podniecona. Nie panowała nad swoim ciałem i zmysłami. To było zupełnie nowe, egzotyczne, ale niezwykle ekscytujące uczucie. Tak długo marzyła o tym, żeby choć na chwilę przestać być tą grzeczną dziewczynką, która do tej pory nie zaznała ani jednej erotycznej przygody. Znajomość z tym mężczyzną byłaby doskonała okazją, żeby wreszcie to zmienić i coś takiego przeżyć. Gdyby tylko nie skończyło się jedynie na wymianie spojrzeń… – O, rany! On tu idzie! – szepnęła Kate z przejęciem. Daisy poczuła, jak gwałtownie wzbiera w niej panika. Patrzyła na Valqueza kroczącego w jej stronę przez kawałek zatłoczonego parkietu. Ludzie rozstępowali się przed nim jak Morze Czerwone przed Mojżeszem, z tą różnicą, że akurat ten Argentyńczyk na pewno nie zawracał sobie głowy biblijnymi przykazaniami. Wreszcie stanął obok niej, tak blisko, że prawym kolanem prawie się o niego ocierała. Czyżby specjalnie się tak ustawił? Po całym jej ciele przebiegł dreszcz, a serce zrobiło salto, gdy ułożył usta w seksowny uśmiech i przywitał się po hiszpańsku: – Hola. Każda jej komórka zawibrowała od jego głębokiego barytonu. Kiedyś w jakimś turystycznym przewodniku przeczytała, że język hiszpański brzmi najbardziej melodyjnie i zmysłowo w ustach Argentyńczyków. Nie mogła się z tą opinią nie zgodzić. Przez pięć długich sekund nie była w stanie wydać z siebie żadnego dźwięku. – Cz-cześć… – odparła wreszcie przez ściśnięte gardło. Wszystko, co dwie minuty temu z daleka u niego podziwiała, z bliska robiło jeszcze większe wrażenie. Jego czarne oczy, zmysłowe usta, doskonałe rysy twarzy. Miała ochotę unieść rękę i dotknąć go jak piękną rzeźbę. Przyciągał ją do siebie niewidzialną siłą, jakby był w całości wielkim magnesem, a ona malutką szpilką, która nie ma szans stawiać oporu. – Masz ochotę zatańczyć? – zapytał po angielsku z mocnym, egzotycznym akcentem. Jego mina sugerowała, że nie bierze pod uwagę odmownej odpowiedzi. Wiedziała, że Belinda i Kate – a nawet wszystkie osoby, które im się w tej chwili przyglądały – też czekają, aż powie „tak”. Daisy jednak nie lubiła przesadnie pewnych siebie mężczyzn. Była również uczulona na seryjnych podrywaczy. – Nie – odparła chłodnym tonem. – Ale dzięki. W jego oczach ujrzała chwilowe zdumienie, a potem przez jego usta przebiegł wyraźny grymas. Czyżby uraziła jego męską dumę? – Jesteś z kimś? – zapytał z uniesioną brwią. – Nie. To znaczy, tak. Z koleżankami ze szkoły. W której jesteśmy nauczycielkami, a nie uczennicami – dorzuciła szybko, żeby uniknąć nieporozumienia. – Przyleciałyśmy z Londynu. Kate i Beli… Urwała nagle, nie dostrzegając ich obok siebie. Po chwili zobaczyła, że obie tańczą na parkiecie z jakimiś dwoma obcymi facetami. Wielkie dzięki, dziewczyny, mruknęła w myślach. Jak mogły zostawić ją sam na sam z tym mężczyzną? Argentyńczyk podążył za jej wzrokiem. – Wygląda na to, że twoje przyjaciółki dobrze się bawią. Powiedział to takim tonem, jakby chciał dodać: „W przeciwieństwie do ciebie”. Uniosła więc głowę i oświadczyła: – Tak, świetnie się bawimy. – Jesteś tu pierwszy raz? – To było raczej stwierdzenie niż pytanie. Skąd wiedział, że nigdy wcześniej tu nie była? Czyżby wyglądała na tak sztywną osobę, za jaką zawsze się uważała? Nigdy nie lubiła w sobie tej cechy, ale nie mogła nic poradzić na to, że w nocnych klubach i na wszelkich imprezach nie czuła się jak ryba w wodzie. Nie potrafiła się rozluźnić tak jak wszyscy inni. Tkwiła w niej jakaś bariera, jakaś blokada, której nie umiała przełamać. – W Las Vegas? – Si. Och, przestań mówić po hiszpańsku! – błagała go w duchu. To było zdecydowanie zbyt seksowne. Żaden mężczyzna nie miał prawa mieć tak zmysłowego głosu i akcentu. – Tak. Jestem pierwszy raz w Las Vegas. A przy okazji w Stanach. – Jak ci się podoba? – Głośno, tłoczno, kolorowo. Ogromne wesołe miasteczko, tyle że dla dorosłych. A jeśli chodzi o resztę Stanów, widziałam na razie tylko Los Angeles, i to przez chwilę, gdy tam lądowaliśmy. – Jak dotarłyście do Las Vegas? Samolotem czy samochodem? – Autobusem. Rozbawiła go jej odpowiedź. Uśmiech go odmładzał i sprawiał, że był jeszcze przystojniejszy, co wydawało się już absolutnie niemożliwe. Z tej odległości czuła w nozdrzach przyjemny, cytrusowy zapach jego wody kolońskiej. Pasowały do niego te egzotyczne, intensywne nuty. – Jak długo będziesz w Vegas? – Cztery dni. Przez parę chwil znowu wpatrywał się w jej usta. Miała ochotę odruchowo oblizać wargi, ale zdołała się powstrzymać. Gdyby to zrobiła, uznałby to za jawną zachętę. Równie dobrze mogłaby powiedzieć wprost: „Jestem twoja”. – Cóż, jeśli zmienisz zdanie i zechcesz zatańczyć, znajdziesz mnie tam. – Skinął głową na kraniec baru, gdzie wcześniej rozmawiał z tamtą efektowną kobietą. – Nie będę ci przeszkadzała – mruknęła. – Masz już towarzystwo. – To nikt ważny. – Mówisz tak o każdej kobiecie, z którą sypiasz? – wypaliła, zanim zdążyła ugryźć się w język. Jego usta rozciągnęły się w aroganckim uśmiechu. – Czyżbyś kojarzyła moją skromną osobę? Rzuciła mu gromiące spojrzenie, takie, jakie posyłała najbardziej niegrzecznym chłopcom w swojej klasie. – Jesteś dumny ze swojej reputacji playboya, który podobno przespał się już z połową żeńskiej populacji? W jego oczach zamigotały iskierki rozbawienia. – Cóż, ktoś musi dawać im trochę przyjemności. – A więc uważasz, że jesteś wspaniałomyślnym dobroczyńcą, a nie obsesyjnym kobieciarzem? – Wspaniałomyślny dobroczyńca – powtórzył. – Ładnie to ujęłaś. Od dzisiaj właśnie tak będę o sobie mówił i myślał. Uśmiechnęła się wbrew sobie, ale coś jej podpowiadało, że powinna jak najszybciej oddalić się od tego mężczyzny, ponieważ jej ciało nie było w stanie bronić się przed jego urokiem i seksapilem. – Wybacz, ale muszę dołączyć do koleżanek. Nie ruszył się ani o milimetr. – W porządku. Zanim jednak odejdziesz, przyjmij ode mnie dobrą radę. – Wskazał na kieliszek i powiedział: – Nie zostawiaj swojego szampana bez opieki. – Niby dlaczego? – Ktoś może ci czegoś dolać albo dosypać. Takie rzeczy się zdarzają, i to wcale nie tak rzadko, jak mogłoby się wydawać. – Potrafię o siebie zadbać – mruknęła. Znowu zaczął się wpatrywać w jej usta. Nie wiedziała, jak powinna zareagować, jak powinna się zachowywać. Jego spojrzenie było tak natarczywe, tak erotyczne. Czuła, jak rośnie w niej nieznośne napięcie. Chcąc rozładować tę atmosferę, spytała żartobliwym tonem: – Mam coś na twarzy? Rozmazałam sobie szminkę? Zaśmiał się i pokręcił głową, ale dalej nie odrywał od niej wzroku. – Dlaczego do mnie podszedłeś? – Zauważyłem, że się we mnie wpatrujesz. – Wcale tego nie robiłam! – zaprotestowała zbulwersowana. – Pokazały mi ciebie moje koleżanki. Tylko rzuciłam okiem, żeby sprawdzić, czy cię znam, ale nigdy wcześniej cię nie widziałam. Zapewne przywykłeś do tego, że prawie każda dziewczyna mdleje na twój widok, ale akurat mi nie imponuje czyjś wygląd. – A co ci imponuje? – zaciekawił się. – Hm… – zaczęła się zastanawiać. – To całkiem trudne pytanie. Oparł się łokciem o bar i skrzyżował nogi w kostkach, jakby szykował się do dłuższej pogawędki. – Może pieniądze? – Oczywiście, że nie. – W takim razie co? Po paru chwilach wreszcie wymyśliła odpowiedź: – Maniery. Intelekt. Moralność. Argentyńczyk zaśmiał się cynicznie. – Spotkać tak staromodną dziewczynę w nocnym klubie w Las Vegas? To naprawdę bezcenne przeżycie. Nie miała ochoty kontynuować tej konwersacji. Zsunęła się ze stołka i chwyciła torebkę. – Muszę już iść – burknęła pod nosem. Przyłożył palec do jej odsłoniętego ramienia, a potem przesunął nim powoli aż do nadgarstka. Jego dotyk był elektryzujący, ale nie dała tego po sobie poznać. – Będę czekał na taniec, querida – wyszeptał nad jej uchem. Daisy obróciła się i rzuciła przez ramię: – No to się nie doczekasz. Luiz postanowił opuścić klub o trzeciej nad ranem. Był niezadowolony. Rozczarowany. Nie miał pojęcia, co go tak zafascynowało w tej dziewczynie. Nie była w jego typie; nie wyglądała jak modelka ani aktorka. Nie mógł jednak zapomnieć o jej kasztanowych włosach, niebieskich oczach, delikatnej kremowej cerze i rozkosznych ustach jak dwa soczyste płatki róży. Co prawda emanowała brytyjską wyniosłością i chłodem, ale wyczuwał, że drzemie w niej namiętna natura. Zanim wyszedł z lokalu, parę razy zdołał odszukać ją wzrokiem w tłumie. Tańczyła na parkiecie z jakimś gogusiem, a potem piła z nim drinka przy barze. Wyglądała, jakby się dobrze bawiła, ale czuł, że udawała. Czyżby wiedziała, że na nią patrzył? Parę razy zerknęła w jego stronę, lecz trwało to tylko ułamek sekundy. Nawet nie miał pewności, czy go zauważyła. Wiele dałby za to, żeby znowu przez dłuższą chwilę spojrzeć w jej błękitne oczy. A przy okazji obejrzeć sobie całą resztę… Wrócił sam do hotelu. W ciągu tego wieczoru poznał sporo kobiet, z którymi bez problemu mógłby wylądować w łóżku, ale nie był w nastroju. Przed przylotem do Las Vegas odwiedził w Argentynie swojego brata, Alejandra, który niedawno dał się zaobrączkować. Jego żona była wspaniałą osobą, ale Luiz stracił wiernego kompana, z którym kiedyś tworzył zgraną drużynę. Gdziekolwiek pojawiali się bracia Valquez, tam pojawiały się też tłumy pięknych kobiet. To były dobre czasy, ale Alejandro odpadł z gry. Ustatkował się i znalazł szczęście u boku jednej kobiety. Luiz nigdy by się nie odnalazł w czymś takim. Podróżował po świecie, odnosząc na boisku kolejne sukcesy. W swojej argentyńskiej willi miał biegnącą wzdłuż całej ściany półkę, na której ustawiał zdobyte trofea. Zaczynało brakować na nie miejsca. Rzadko jednak bywał w domu. Przez większość czasu żył na walizkach. Zawsze musiał być tam, gdzie akurat odbywał się kolejny mecz jego drużyny. Między innymi dlatego przygody na jedną noc były drugą dyscypliną sportową, w jakiej osiągnął mistrzostwo. Zresztą po co miałby się angażować w poważne związki? Wystarczyło, że pomyślał o swoich rodzicach. Matka pewnego dnia odeszła od ojca. Brat dziesięć lat temu dostał kosza od ukochanej kobiety, gdy już stał z nią przed ołtarzem. Co prawda Alejandro był teraz szczęśliwy z Teddy, która była cudowną partnerką, ale to nie zmieniało faktu, że swego czasu okropnie przeżył tamto upokorzenie. Luiz zresztą dawno temu obiecał sobie, że nigdy nie pozwoli się zranić żadnej kobiecie. Krocząc hotelowym korytarzem w stronę swojego pokoju, nagle dostrzegł tamtą Angielkę. Szła z jakimś facetem – wymuskanym elegancikiem – który trzymał ją za rękę. Poznał go. To ten goguś, z którym tańczyła w klubie. Luiz zmarszczył brwi, przypatrując się tej scence. Było w niej coś podejrzanego. Dziewczyna chwiała się na nogach, a jej niebieskie oczy były dziwnie mętne. – Na co się gapisz? – burknął elegancik. Luiz spojrzał na dziewczynę. – Wszystko w porządku, querida? Popatrzyła na niego nieprzytomnym wzrokiem, jakby nigdy wcześniej go nie widziała. – Muszę… do łóżka… – wymamrotała pod nosem. – Już zaraz, kotku – odparł mężczyzna, otwierając drzwi do swojego pokoju. Luiz zablokował mu wejście ramieniem, chwytając dłonią za futrynę. – Dasz jej spokój, czy wolisz, żebym zadzwonił na policję? – syknął przez zęby. – Ona jest moja. Spływaj, koleś. Oddech mężczyzny cuchnął alkoholem. Luiz miał ochotę uderzyć go w twarz. Wiedział jednak, że podpity elegancik mógłby później zrobić z tego jakąś niepotrzebną aferę, która zaszkodziłaby jego karierze. – Dodałeś jej czegoś do drinka? – Wyluzuj, człowieku. To twoja narzeczona czy coś w tym guście? – Czego jej dosypałeś? – warknął ostro. Mężczyzna rozejrzał się spłoszonym wzrokiem po hotelowym korytarzu. – Jesteś gliną? – spytał nerwowym tonem. – Czego ode mnie chcecie? Ja nic nie zrobiłem! Luiz chwycił go za gardło i tak mocno trzepnął nim o ścianę, że prawie spadły obrazy zawieszone w korytarzu. – Masz trzy minuty na wymeldowanie się z tego hotelu. Ani sekundy więcej. Kapujesz? Elegancik przełknął głośno ślinę. Spod tlenionej fryzury zaczęły ściekać po jego czole strużki potu. – To nie ja! Mój kumpel… – charczał przez ściśnięte gardło. – Przysięgał, że nic się jej nie stanie. Dolał jej tylko wódki do drinka, kiedy akurat nie patrzyła. Chciał, żeby się trochę wyluzowała. Powiedziała, że nie jest mną zainteresowana. Ale na pewno była, tylko udawała. Wszystkie panienki w Las Vegas szukają tego samego. Chcą się bzyk… Luiz znowu trzepnął nim o ścianę. – Zamknij się! – warknął. – Jeśli kiedykolwiek się jeszcze do niej zbliżysz, do końca życia będziesz kaleką. Zatroszczę się o to, rozumiesz? Puścił go, skrzywił się z obrzydzeniem i wytarł ręce o spodnie. Mężczyzna, zataczając się i trzymając za gardło, wszedł się do swojego pokoju. Luiz obrócił się i zobaczył, że dziewczyna kucnęła pod ścianą ze zwieszoną głową. Dotknął jej bladego policzka. Jej skóra była chłodna, ale oddychała normalnie. – Jak się czujesz? Popatrzyła na niego mętnym wzrokiem. – My się znamy, proszę pana? – Rozmawialiśmy dziś wieczorem. Pokiwała powoli głową. – Faktycznie, wyglądasz jakby znajomo, ale… – W którym pokoju mieszkasz? – przerwał jej i pomógł wstać. – Nie pamiętam. Ale na pewno coś z siódemką. – Zachichotała pod nosem. – To mój szczęśliwy numerek. Jakiś czas temu urządziliśmy sobie loterię szkolną z nagrodami. Wybrałam siódemkę i wygrałam wizytę w spa. Było tak fajnie, że nie chciałam stamtąd wychodzić. Wtedy pierwszy raz zrobiłam sobie depilację brazylijską. Belinda mnie namówiła. Bolało jak cholera, ale to ładnie wygląda i od tamtej pory regularnie sobie to robię, chociaż zawsze wyję z bólu, jak zdzieram plastry. Wiem, jestem żałosna. Taka strasznie tchórzliwa… – Uśmiech zniknął z jej twarzy. – Może dlatego, że straciłam matkę, kiedy byłam dzieckiem. Zginęła w wypadku, jak miałam dziesięć lat… – Przykro mi to słyszeć. – Mój ojciec już nigdy więcej się nie ożenił. Myślałam, że od razu znajdzie sobie kogoś innego, ale tego nie zrobił. To znaczy, spotyka się z kobietami. Sypia z nimi. Wiem, że to zupełnie normalne, ale i tak trochę obrzydliwe. Nasi rodzice nie powinni uprawiać seksu, prawda? To do nich nie pasuje. Zresztą mój ojciec jest po sześćdziesiątce. Naprawdę powinien już dać sobie spokój z takimi rzeczami. – Cóż, mężczyzną jest się do końca życia – skomentował Luiz. – Zanudzam cię swoimi opowieściami? Zawsze się boję, że jestem nudna. A może nie masz czasu? Jesteś umówiony z jakąś kobietą? – Niestety nie. – Odwołała randkę, tak? – Gorzej. Poprosiłem ją do tańca, ale odmówiła. – Och, biedaczysko – westchnęła współczująco. – Jesteś zawiedziony? – Zdruzgotany. Poklepała go po ramieniu. – Jakoś to przeżyjesz. Znajdziesz sobie inną dziewczynę. Wierzę, że każdy z nas ma gdzieś na świecie swoją drugą połówkę. Musimy cierpliwie czekać, aż los się do nas uśmiechnie. Tak jak ja teraz. – Wyszczerzyła zęby w szerokim, pijackim uśmiechu. Luiz spojrzał na nią ze zmarszczonym czołem. – Ile wypiłaś? – Malutko. Parę kropelek. Mam słabą głowę. Najpierw wypiłam kieliszek szampana, a potem zamówiłam sok pomarańczowy z wódką. Nawet go nie dokończyłam, bo pobiegłam na parkiet. Gdybyś widział, jak tańczyłam! Pierwszy raz w życiu udała mi się macarena. Luiz miał wrażenie, jakby prowadził do domu nastoletnią córkę, która zaliczyła pierwszą w życiu zakrapianą imprezę. – Masz klucz do pokoju? Zaczęła grzebać w torebce, ale po chwili podniosła do góry palec, uśmiechnęła się triumfalnie i wyłowiła zza lewej miseczki stanika kartę magnetyczną. – Wiedziałam, że schowałam go w bezpiecznym miejscu. Luis wziął do ręki rozgrzany od jej ciała kawałek plastiku i poczuł przyjemny dreszcz. Po chwili jednak powiedział: – To nie jest karta z tego hotelu. Pamiętasz, w którym się zatrzymałaś? Wykrzywiła usta, jak dziecko, które nie chce zjeść porcji szpinaku. – Nie chcę tam iść! Tutaj jest o wiele fajniej. Pokręcił głową i przeczesał dłonią włosy. – Czy w ogóle wiesz, gdzie jesteśmy? Na którym piętrze? – Na twoim piętrze – odparła słodkim głosem, zalotnie trzepocząc długimi rzęsami. Westchnął z irytacją. Miał świadomość, że mało kto podejrzewałby go o kierowanie się w życiu jakimiś moralnymi zasadami, zwłaszcza jeśli chodzi o kontakty damsko-męskie, ale nigdy nie chodził do łóżka z kobietami będącymi pod wpływem alkoholu bądź narkotyków. – Posłuchaj, querida. Musisz się położyć i wytrzeźwieć. Zrobiła nadąsaną minę. – Wytrzeźwieć? Wcale nie jestem pijana! Zobacz, potrafię iść prościutko. Ruszyła przed siebie korytarzem, z rozpostartymi ramionami, jak linoskoczek. Po przejściu paru kroków obróciła się i ruszyła z powrotem, ale nagle zaplątały jej się nogi i runęła do przodu. Padłaby na ziemię jak ścięte drzewo, gdyby Luiz nie chwycił jej w powietrzu. Przycisnął do siebie jej filigranowe ciało. Poczuł jej słodkie owocowe perfumy z nutą cynamonu. Objęła go ramionami, ziewnęła i wymruczała: – Jestem taka zmęczona. Oparła głowę o jego ramię i zamknęła oczy z cichym westchnieniem. – Jak masz na imię? – Spać… – odpowiedziała i jeszcze mocniej się w niego wtuliła. Przez parę długich chwil stał w miejscu, wsłuchując się w jej cichy, rytmiczny oddech. Jej długie włosy łaskotały go w szyję i ręce. Czarna sukienka podjechała trochę do góry, odsłaniając nogi do połowy uda i podkreślając kształt pośladków. Poczuł przypływ podniecenia i zaklął w myślach. Najgorszy był jednak ten błogi uśmiech, który malował się na jej twarzy. Pomyślał, że obudzenie jej byłoby zbrodnią. – I co teraz? – spytał na głos, dobrze wiedząc, że nikt mu nie odpowie.\nTytuł oryginału: The Valquez Seduction Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2014 Redaktor serii: Marzena Cieśla Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla Korekta: Łucja Dubrawska-Anczarska © 2014 by Melanie Milburne © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016 Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Światowe Życie są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN 978-83-276-2091-0 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Swiatla_Las_Vegas-ebookRO/p98897i174502" target="_blank" title="Światła Las Vegas [Melanie Milburne] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Światła Las Vegas [Melanie Milburne] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Magazyn Suplement | Bez przesady - Magazyn Suplement\nŚwiat nie potrzebuje fanatyzmu. Zwłaszcza że obecnie ze wszystkim można przesadzić. Za dużo jedzenia, komputera, snu, siłowni, a nawet za dużo nauki. Porozmawiajmy o tym, z czym lubi przesadzić Feliks Rzepka – główny bohater spektaklu Kolega Mela Gibsona.\nPerfekcjonizm – to ta cecha, która niejednego człowieka zmusza do wzięcia swojej pracy do domu. Chęć idealnego opracowania projektu staje się ważniejsza niż rodzina i wypoczynek. Często słyszymy o takich sytuacjach w korporacjach: kiedy szef nakazuje jak najszybsze skończenie dokumentów, kiedy walczymy o podwyżkę lub kiedy zwyczajnie jesteśmy tak związani z naszym zawodem, że nie widzimy poza nim innego życia. Wiadomo, że chociaż byśmy tego bardzo chcieli, to nie uda nam się w pełni oddzielić życia prywatnego od życia zawodowego. Problemy rodzinne i kłótnie z małżonkiem wpłyną na jakość naszej pracy. Kłopoty ze stresem i natłokiem zadań będą oddziaływać na nasze relacje z bliskimi. I można by tak dalej wymieniać. Po co o tym wszystkim piszę? Bo jest taka profesja, która wydaje się być poza tym bagnem problemów, która nie bierze do domu pracy po godzinach (chyba, że zaliczymy do tego tony kartek ze scenariuszami). Chodzi mianowicie o zawód aktora.\nJakieś dwa tygodnie temu wybrałem się z dziewczyną do Teatru Korez na spektakl Kolega Mela Gibsona. W wielkim skrócie spektakl opowiada historię aktora. Ale nie byle jakiego! Zwykł się podpisywać Feliks Rzepka, czyli Cyran de Bergerac. Podczas całego widowiska jesteśmy świadkami jego „rozmowy” z komisarzem. Piszę „rozmowy”, ponieważ ciężko określić tym mianem monolog i ciągłe opowiadanie o sobie. Chyba że się jest aktorem – wtedy można użyć zmienionego nazewnictwa, a w razie oskarżeń powołać się na Szekspira i wytłumaczyć, że całe życie jesteśmy na scenie, a taki dobór słów to zwyczajna gra. Tak oto postać grana przez Mirosława Neinerta zabiera widzów za kulisy aktorskiego życia. Przez półtorej godziny wysłuchujemy spowiedzi bohatera, który demaskuje swoją próżniaczą naturę i wybujałe ego. To teatralna wędrówka przez wspomnienia, kiedy możemy wspólnie z Rzepką zaśpiewać piosenkę Rozmaryn i pośmiać się z aktorskiego narcyzmu, bo cytując: „Aktor nie pokocha nikogo, tak jak kocha siebie”.\nPo skończeniu spektaklu w mojej głowie kłębiła się jedna myśl: jak to możliwe, że przedstawienie było cały czas tak śmieszne? Zobaczyłem już naprawdę sporo teatralnych widowisk. Większość z nich miała jakiś pierwiastek humoru i satyry. Jednak po Koledze Mela Gibsona moje przekonanie na temat komedii uległo destrukcji. I było to komiczne do tego stopnia, że miejscami czułem się jak na dobrym stand-upowym wieczorze. Po chwili namysłu odpowiedziałem sobie na zadane pytanie.\nPo pierwsze, zabawność wynika z faktu, że najlepsze żarty to te celujące w samego siebie. I kiedy się tak ogląda aktora, który opowiada o swoim życiu i ujmuje to wszystko w stereotypy – samouwielbienie, dumę, próżność, pewność siebie, a do tego dokłada dawkę przesadzonego artyzmu, to ciężko nie wybuchnąć śmiechem.\nPo drugie, pomimo tego, że premiera spektaklu odbyła się w 2007 roku, jego treść jest ciągle aktualna. Neinert na bieżąco aktualizuje i dopasowuje poruszaną w nim problematykę, dzięki czemu widowisko nie traci na świeżości, a żarty, które kiedyś śmieszyły, a dzisiaj nie byłyby zabawne, zamienia się na nowe.\nPowracając do naszego perfekcjonizmu… Jak jest ukazane w sztuce: to właśnie aktor bierze najwięcej pracy do domu. Ćwiczy cały czas. Jak mówi Rzepka: „Aktor nawet ręki podać normalnie nie umie”. Kiedy to robi, gra etiudę pod tytułem „Przywitanie”. Nawet jak na kiblu siada, to nie jest to zwykłe siadanie na kiblu. Więc wszystkim przyszłym aktorom życzę nieudawanej miłości i niegranej wygranej w totka. A kończąc – i chcąc zwiększyć dumę aktorom – proszę o brawa. Bo żyć na tylu scenach naprawdę nie jest łatwo.\nNie mógłbym skończyć tej recenzji bez wspomnienia o grze aktorskiej. Monodram to ciężki rodzaj sztuki. Kilka rekwizytów na scenie i jeden aktor – żeby wyszło ciekawie, naprawdę trzeba w to włożyć masę pracy. Te wszystkie próby, przepracowane godziny i odegrane spektakle znakomicie przekładają się na mimikę Neinerta. Gra aktorska jest na naprawdę wysokim poziomie. Winszuję więc umiejętności aktorowi, a Was serdecznie zapraszam na tę znakomitą komedię.\nPost dodany: Październik 16, 2018\naktor aktorstwo Feliks Rzepka Kolega Mela Gibsona komedia perfekcjonizm praca recenzja recenzja spektaklu Robert Jakubczak scena spektakl teatr Teatr Korez


(25 II 1920 Chodów koło Miechowa – 21 XII 1992 Kraków)\npoeta, prozaik, publicysta, działacz społeczny i polityczny\nStudiował w Wyższej Szkole Handlowej w Krakowie, podczas okupacji niemieckiej organizator grup Gwardii Ludowej i Armii Ludowej w regionie krakowskim. Po wojnie sekretarz Komitetu Powiatowego PPR w Nowym Targu (wspomnienia Rano przeszedł huragan, opisujące w tendencyjny sposób działalność antykomunistyczną oddziału partyzanckiego J. Kurasia „Ognia"). Redaktor naczelny „Głosu Pracy", „Echa Krakowa", „Dziennika literackiego”, „Życia Literackiego". Działacz PZPR, poseł na sejm.\nW twórczości nawiązywał do okresu walk partyzanckich, poruszał problematykę przemian społecznych i politycznych wsi polskiej po 1945 oraz kształtowania się władzy komunistycznej. Opublikował między innymi zbiór wierszy, powieści, zbiory opowiadań, szkiców, reportaży i wspomnień. Laureat wielu nagród i odznaczeń.\nTo właśnie stanowi o istocie machejkizmu: nic nie powiedzieć sugerując jednocześnie, że coś się wie albo że sprawa jest powszechnie znana i oczywista. [...] Bardziej typowe dla machejkizmu są większe całości zdaniowe, w których chłopsko-partyzancka pieprzność i dosadność zderza się z partyjno-urzędniczym brakiem logiki i pustym frazesem. Produktem końcowym jest bełkot, przy którego pomocy tworzy się pozór jakiejś aktywnej i samodzielnej interwencji publicystycznej w „określonych” sprawach, jednocześnie zaś nie mówi się nic określonego, co pozwala skutecznie uniknąć kłopotów. Zdania takie tworzą prozę, która przeznaczona jest przede wszystkim do zapełniania wyznaczonego miejsca w gazecie czy czasopiśmie; nie należy jej natomiast czytać, a już zwłaszcza – wgłębiać się w nią i próbować zrozumieć, o co chodzi i jakie jest stanowisko autora. Nie jest to nawet język ezopowy, wypowiedź dla wtajemniczonych, pisanie między wierszami: jest to raczej język, którego ideał stanowi pustka znaczeniowa, zupełna asemantyczność - analizował i dowodził Barańczak.\nPochowany na Cmentarzu w Batowicach ( kwatera CLXXXVIII, rząd 6, miejsce 7).\n1945 – zbiór wierszy Leśne oczy\n1953 – 1954 – t. 1-2 powieść Dzisiejsi chłopi\n1955 - wspomnienia Rano przeszedł huragan\n1962 - „Mała wojna" w Polsce Południowej\n1964 – zbiór opowiadań Wypiękniałaś w lesie\n1970 – powieść Partyzant sługa boży\n1971 - zbiór opowiadań W starym młynie\n1975 – t. 1-4 powieść Czekam na słowo ostatnie\n1978 – Z wojny tej, wojny złej...\n1985 – zbiór opowiadań Żydowski pies\n1938 - debiutował jako poeta na łamach „Okolicy Poetów"\n1945 - sekretarz Komitetu Powiatowego PPR w Nowym Targu\n1945 - redaktor naczelny „Głosu Pracy"\n1946 – redaktor naczelny „Echa Krakowa"\n1950 – laureat nagrody Ziemi Krakowskiej\n1950 – redaktor naczelny „Dziennika literackiego”\n1952 – 1990 – redaktor naczelny „Życia Literackiego"\n1954 VII 16 – odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski\n1957 - 1972 - poseł na sejm\n1961 - laureat nagrody miasta Krakowa\n1969 – laureat nagrody „Miesięcznika Literackiego"\n1979 – laureat nagrody prezesa Rady Ministrów I stopnia\n1983 – wybrany w skład Krajowej Rady Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej


fotoperiod - Co to jest fotoperiod? + Definicje online + eDefinicje.pl\nCo to jest fotoperiod?\nCzym jest fotoperiod? Co znaczy fotoperiod?\npowtarzająca się zmienność długości dnia i nocy (długi dzień i krótka noc lub odwrotnie)\nWyraz fotoperiod posiada 1 definicje:\nOdmiany: fotoperiodom, fotoperiodami, fotoperiodach, fotoperiodu, fotoperiodowi, fotoperiodem, fotoperiodzie, fotoperiody, fotoperiodów,\nZobacz synonimy słowa fotoperiod\nZobacz podział na sylaby słowa fotoperiod\nZobacz hasła krzyżówkowe do słowa fotoperiod\nTłumaczenie wyrazu fotoperiod:\nphotoperiod Photoperiode fotoperiod фотоперіод фотопериод fotoperiod photopériode fotoperiodo fotoperiodo fotoperiode fotoperiode fotoperiood photoperiod fotoperiods fotoperiodas fotoperiode fotoperiod fotoperiod фотопериод photoperiod fotoperioda fotoperioda photoperiod photoperiod photoperiod photoperiod photoperiod photoperiod photoperiod fotoperjodu photoperiod فتوریو fotoperíodo fotoperiod пхотопериод fotoperióda photoperiod\nZapis słowa fotoperiod w języku migowym\nZapis słowa fotoperiod w alfabecie Morse'a\nZapis słowa fotoperiod w alfabecie Braille'a\nZapis słowa fotoperiod w alfabecie fonetycznym NATO (ICAO)\nFoxtrot Oscar Tango Oscar Papa Echo Romeo India Oscar Delta\nZapis słowa fotoperiod od tyłu\nPopularność wyrazu fotoperiod\nfacecik , filogenetyczny , falbaniasty , Florence , fajkarz , fruwający , fundus , fenylohydrazyna , filopolski , fratria , fanfary , Forrest , freetrader , fokowaty , fajniutko , fab. , farbkować , fylokladus , frajerstwo , fotofinisz ,


Ośrodki wypoczynkowe Zalesie ogłoszenia\nOśrodki wypoczynkowe Zalesie Mazury\tZalesie\nWypoczynek na Mazurach w Ośrodku Wypoczynkowym Zalesie nad jeziorem Orzyc Wielki to niezapomniane chwile w przepięknej okolicy niedaleko Olsztyna, stolicy Warmii i Mazur. Idealne położenie Ośrodka Wypoczynkowego niedaleko Olsztya (18 km) a jednocześnie w strefie ekologicznej z dala od „wydeptanych” kurortów Mazur dają Państwu wspaniałą możliwość rozkoszowania się ciszą i spokojem podczas wypoczynku nad jeziorem. Położenie w sercu Warmii i Mazur: Ośrodek Wypoczynkowy, znajduje się na uboczu, w czystej ekologicznej strefie nad jeziorem Orzyc Wielki, w lesie sosnowo-świerkowym. Obszerny - 3,5 hektarowy - kompleks Ośrodka rozpościera się pomiędzy jeziorem Orzyc Wielki a rzeczką Pisą, w odległości 3 km na wschód od miasteczka Barczewo, na południe od drogi Olsztyn - Mrągowo – Augustów (droga E16). Szukasz miejsca na spędzenie rodzinnego urlopu na Mazurach? Zalesie to wymarzone miejsce na wakacje na Mazurach, rodzinny wypoczynek z dziećmi, wczasy nad jeziorem, wczasy rodzinne, wczasy pracownicze na Mazurach. Z myślą o pobytach rodzinnych Ośrodek Wypoczynkowy został zaprojektowany tak, by dzieci mogły cieszyć się licznymi atrakcjami: plac zabaw nad jeziorem, specjalny plac zabaw w pomieszczeniu (Małpi Gaj), mini zoo (zwierzyniec), stół bilardowy, boisko, kort tenisowy, kąpielisko nad jeziorem. Dodatkowo organizujemy imprezy specjalne dla dzieci pod okiem specjalistów: zabawy, nauka, wycieczki. Wypoczynek na Mazurach dla szkół i organizacji pozarządowych. Położenie Ośrodka Wypoczynkowego, baza noclegowa oraz zaplecze to idealne warunki na kolonie na Mazurach, zielone szkoły, wycieczki szkolne i inne imprezy dla szkół. Mazury – konferencje i szkolenia dla firm Posiadamy duże doświadczenie w organizowaniu imprez integracyjnych dla Klientów biznesowych. Konferencje, szkolenia na Mazurach w Ośrodku Wypoczynkowym Zalesie zyskały uznanie w oczach wielu firm. Mazury to doskonałe miejsce na konferencje i szkolenia - z myślą o Waszych pracownikach przygotowujemy nietypowe atrakcje oraz ciekawy program, by łączyć w jedno szkolenie, integrację oraz atmosferę Mazur. Mazury - imprezy specjalne Ośrodek Wypoczynkowy Zalesie proponuje organizację imprez specjalnych: tradycyjny sylwester pod Olsztynem, karnawał (bale karnawałowe na Mazurach), majówka nad jeziorem, piknik na Mazurach. Organizowane przez nas Wielkanoc na Mazurach, mazurskie Boże Narodzenie to rodzinna atmosfera dla szukających alternatywy na czas Świąt. Mazury - uroczystości rodzinne To właśnie w sercu Mazur, pod Olsztynem, wiele par urządziło sobie długo wspominane wesela. Wesele na Mazurach a także komunie, przyjęcia, chrzty, dzięki urokowi miejsca, otwartej przestrzeni, pięknych widokach to strzał w dziesiątkę! Poza tym miesiąc miodowy” spędzony w tak romantycznym miejscu... :) Weekend na Mazurach Szukasz pokoi, noclegu na Mazurach? Marzysz o weekendzie na Mazurach, pobycie weekendowym? Planujesz wypad na Mazury w gronie rodziny, znajomych? Szukasz ośrodka Wypoczynkowego z bogatym zapleczem rekreacyjno-sportowym, miejsca na piknik z grillem? Pakuj się i przyjedź do naszego Ośrodka Wypoczynkowego. Zapraszamy na Mazury!\nOferta z dnia: 2009-03-13\nUdogodnienia w obiekcie: Akceptacja kart płatniczych, Akceptacja zwierząt, Bar w obiekcie, Restauracja w obiekcie, Stołówka w obiekcie, Kawiarnia w obiekcie, Bilard, Boisko, Catering, Dancingi, Dyskoteki, Grill, Internet w pokoju, Konie, Kort tenisowy, Możliwość wyżywienia, Odnowa biologiczna, Organizacja imprez okolicznościowych, Organizacja konferencji, Parking, Plac zabaw dla dzieci, Sala konferencyjna, Sauna, Telewizor w pokoju, TV Sat w pokoju, Udogodnienia dla osób niepełnosprawnych, Wędkowanie,\nLiczba pokoji: 150\nTelefon stacjonarny: 89 514 82 41\nTelefon komórkowy: 606 30 63 44\nPB Bardzo zle warunki i traktowanie gosci. Nie polecam.\nz dnia 2007-01-08\tOśrodki wypoczynkowe Iława\t» Iława OW Perkoz oferuje 53 miejsca w 24 pokojach 2 i 3 osobowych z pełnym węzłem sanitarnym oraz w apartamencie 3 osobowym. Na terenie ośrodka znajduje się wypożyczalnia sprzętu sportowego i wodnego (czynna sezonowo), drink bar, stołówka, bilard, stół do tenisa stołowego. Na terenie Ośrodka znajduje się bezpłatny parking dla naszych gości. Na terenie OW Perkoz organizowane są wczasy


SsangYong Tivoli 1.6 2WD – „pokochasz go!” – Moto3m.pl\nStrona główna/Testy i prezentacje/Samochody/SsangYong Tivoli 1.6 2WD – „pokochasz go!”\nArtykuł sponsorowany 2 lipca, 2015\tSamochody, Testy i prezentacje Zostaw komentarz\nSsangYong Tivoli to najnowszy w ofercie model koreańskiego producenta. Jest to uniwersalny pojazd typu crossover o cechach auta rodzinnego, miejskiego i uterenowionego. Od kilkunastu dni jest już dostępny w ofercie gdańskiego przedstawiciela tej marki – firmy PHU Zdanowicz.\nEuropejska premiera tego modelu miała miejsce w marcu 2015 roku, podczas targów w Genewie. Dysponuje on 5-drzwiowym nadwoziem o długości około 4.2 metra i miejscem dla 5 pasażerów. Nazwa Tivoli, w materiałach reklamowych czytana od końca „I lov(e) it” – czyli „kocham to”, nawiązuje do nazwy włoskiego miasteczka nieopodal Rzymu.\nAktualnie w sprzedaży jest jedna wersja silnikowa – o pojemności 1.6 litra. Silnik zasilany benzyną generuje moc 126 koni mechanicznych, co zapewnia prędkość maksymalną 170 km/h (160 z opcjonalną skrzynią automatyczną) i średnie zużycie paliwa zaledwie 6.6 l/100 km.\nTivoli występuje w jednej wersji nadwoziowej – 5-drzwiowej typu hatchback i prezentuje cechy popularnego ostatnio segmentu – czyli crossover’ów. Samochód wyraźnie nawiązuje do terenowego charakteru tego producenta, który takimi modelami jak np. nie produkowane już Musso pokazał swoje możliwości. Aktualnie w ofercie prawdziwe cechy terenowe przejawia Rexton. Korando reprezentuje rodzinę SUVów, Tivoli natomiast jest najmniejszy w tej terenowej familii. Należy oczywiście zachować umiar w jego eksploatacji poza utwardzonymi drogami, ale prześwit wynoszący 167 mm pozwoli poczuć się pewniej na polnej drodze oraz szczególnie w mieście, gdzie dziury i krawężniki spędzają sen z powiek kierowcom tradycyjnych osobówek.\nWnętrze jest wyraźnie większe, niż mogłyby na to wskazywać wymiary i reprezentowana klasa, na co wpływ na pewno ma rozstaw osi wynosi 2600 mm. Wygodne i obszerne przednie fotele zapewniają pewne podparcie i bardzo dobrą widoczność. Tylna kanapa z wyprofilowanymi dwoma siedziskami zapewnia dużo przestrzeni nad głową i na wysokości barków, kiedy podróżują na niej 2 osoby. W przypadku, gdy znajdą się na niej 3 osoby, środkowy pasażer doceni prawie zupełnie równą podłogę z tyłu. Bagażnik jak na tę klasę pojazdu i jego wielkość jest bardzo duży – ma 423 litry pojemności.\nMateriały użyte do wykończenia wnętrza dowodzą, że Koreańczycy stawiają na jakość. Plastiki są dobrze spasowane i przyjemne dla oka. Kształt kokpitu od razu zdradza pochodzenie samochodu. Charakterystyczny azjatycki wystrój wnętrza jest tu wzbogacony o kilka „europejskich” smaczków. W oczy rzuca się spłaszczona u dołu kierownica, duży 7-calowy wyświetlacz i również duże, wygodne w użyciu przyciski.\nNa drodze Tivoli zachowuje się jak typowy miejski kompakt. Zawieszenie sprężyście tłumi nierówności, w podstawowym zakresie obrotów silnika w kabinie jest cicho, a obsługa i widoczność nie wymagają nadmiernej koncentracji i wychylania się.\nSsangYong Tivoli to nasz najnowszy model w ofercie. Zainteresowanie nim jest duże, wielu klientów czekało na ten model i z całą pewnością nie rozczarowali się oni. Samochód spełnia potrzeby ludzi w każdym wieku. Młode osoby doceniają jego uniwersalizm, starsi komfort jazdy, poręczność i wygodę wsiadania oraz wysiadania. Obszerne wnętrze i już seryjne bogate wyposażenie jest dużym atutem, ale przede wszystkim są nimi cena – wersja bazowa kosztuje już od 59 900 zł brutto i 5-letnia gwarancja mechaniczna oraz 6-letnia ochrona antykorozyjna – informuje Robert Ustarbowski, Szef Działu Sprzedaży PHU Zdanowicz.\nW seryjnym wyposażeniu podstawowej wersji Crystal Base, Tivoli posiada elektryczne wspomaganie kierownicy z trzema trybami pracy (Normal, Comfort i Sport), elektryczne sterowanie szyb i lusterek, klimatyzacje, 6 poduszek powietrznych oraz system ESP. Bogatsza o system multimedialny z łącznością bluetooth wersja Crystal kosztuje 61 400 zł. Za 68 900 zł nabyć można wersję Quartz, która posiada między innymi kierunkowskazy w lusterkach bocznych, 16-calowe alufelgi, airbag kolanowy, czujnik zmierzchu i deszczu z lusterkiem fotochromatycznym, przednie światła przeciwmgielne, dotykowy ekran 7″ dla radia i kamerę cofania. Najbogatsza odmiana Sapphire za 80 900 zł oferuje m.in. skórzaną tapicerkę, dwustrefową klimatyzacje, wentylacje i podgrzewanie siedzeń, elektryczną regulację foteli, alufelgi 18-calowe oraz inteligentny kluczyk. Dopłaty wymagają między innymi szyberdach (2500 zł), automatyczna skrzynia biegów (6000 zł) oraz lakier metalizowany (2000 zł).\nProducent wiąże z tym modelem duże nadzieje, które wydają się jak najbardziej uzasadnione. SsangYong Tivoli to nieszablonowy, dobrze wyposażony uniwersalny samochód za bardzo rozsądną cenę i z dobrym wyposażeniem. Jego atrakcyjność wzrośnie jeszcze bardziej, gdy w sprzedaży pojawią się zapowiadane wersje wyposażone w silnik diesla 1.6 115 KM i napęd na 4 koła.\nMoc maksymalna (KM/obr./min) – 126/6000\nMaks. mom. obr. (Nm/obr./min) – 160/4600\nDł./szer./wys. (mm) – 4195/1795/1590\nMasa własna (kg) – 1300\nCena – 59 900 zł\nPoprzedni Wystawa trójmiejskich klasyków z Classic Moto Story i aut GT Polonia w Sopocie\n> Rusza budowa Forum Gdańsk – utrudnienia w ruchu i zmiany w komunikacji


Ostrołęccy okuliści - Forum - Moja Ostrołęka - Lepsza strona miasta\nSzukasz dobrego sprawdzonego lekarza specjalisty/rodzinnego? Sprawdź opinie o ostrołęckich laryngologach, dentystach, ginekologach, chirurgach, dermatologach itp. Nasi użytkownicy wiedzą najlepiej\nRejestracja: 24 cze 2005, 16:31\nPost autor: Siara » 18 lip 2008, 22:26\nCo sądzicie o ostrołęckich okulistach? Kogo polecacie, kogo byście odradzali? Liczę na konkretne odpowiedzi poparte przykładami.\nWędkarze z Ostrołęki łączcie się https://www.facebook.com/WedkarskaOstroleka\nKoło nr 72 Energopap https://www.facebook.com/Energopap\nRejestracja: 02 lut 2007, 20:35\nRe: Ostrołęccy okuliści\nPost autor: martha » 19 lip 2008, 14:44\nNie polecam pani Jarząbek. Jest nie miła, nie uprzejma, zero szacunku dla pacjenta. Ale fakt, że u niej już kilka lat nie byłam, więc może sie zmieniła.\nSłyszałam, że pan Bochniak (chyba tak ten pan sie nazywa) jest bardzo dobry. Jeśli się nie myle to przyjmuje w nowym szpitalu, tylko nie pamiętam w które dni. No i jeszcze pan Gumkowski jest jeszcze ok, mój brat i ja do niego chodzimy i jesteśmy zadowoleni;)\nRejestracja: 10 lip 2008, 22:10\nPost autor: Kriss00501435 » 19 lip 2008, 14:56\nTakże zdecydowanie odradzam panią Jarząbek. Zero szacunku dla pacjenta. Jeśli chodzi o dobór soczewek to także zdecydowane NIE. Po prostu nie zna się na tym... Co do cen to także przerażające!\nMartha: Ja byłem nie tak dawno i sytuacja nie uległa zmianie.\nPolecam także pana Gumkowskiego.\nTo be? Or not to be?\nThat's the question!\nRejestracja: 24 sie 2007, 13:13\nPost autor: zetel » 19 lip 2008, 21:30\nbyłam chyba u wszystkich ostrołęckich okulistów, tylko i wyłącznie p. Wachowicz dobrała mi idealnie okulary!!!! przyjmuje ona prywatnie tylko w czwartki (dojeżdża bodajże z Łomży) od 13.30 w optyku p.Grabowskiej <?> w handlowcu. Nie trzeba się wcześniej zapisywać.\nSama wybieram się w nadchodzący czwartek bo chce zamienić okulary na soczewki.\nPost autor: Qrzysio » 20 lip 2008, 13:45\nChodziłem do różnych okulistów, ostatnio przez półtora roku do Gumkowskiego. Polecam innym. Ten facet po prostu lubi swoją pracę.\nRejestracja: 23 cze 2008, 19:47\nPost autor: Olqaa » 20 lip 2008, 20:01\npang gumkowski jest dobry ale ciężko się do niego dostać nie prywatnie odradzam natomiast doktor cybulską która zaćme leczyla jako krótkowzroczność.. blee\nPost autor: Qrzysio » 20 lip 2008, 22:03\nJa do Gumkowskiego chodzę nieprywatnie. Przyjmuje w nowym szpitalu. Fakt, że trzeba wstać rano, ale dla mnie to nie jest problem.\nPost autor: bartek1030 » 21 lip 2008, 16:00\nja też polecam Gumkowskiego a także dr. Zielińską co przyjmuje w tym samym gabiniecie co Gumkowski chyba w środy a co do zapisu to wydaję mi się że w zupełności wystarczy byc tam 7.30 a rejestracja jest od 8 ja jakoś niegdy nie miałem problemów z dostaniem się do tych okulistów a odradzam zdecydowanie panią Nagórską też przyjmuje w nowym szpitalu baba wredna zero kultury i chyba nie zna się na żeczy\nOstatnio zmieniony 21 lip 2008, 16:30 przez bartek1030, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: antorf » 21 lip 2008, 16:24\nOdradzam zdecydowanie i przestrzegam przed pożal się Boże okulistą Jarząbek. Tragedia-ta kobieta nie wie co robi i przy tym niszczy ludziom oczy. Jak tam przechodze i widze tych ludzi to mam ochote wejść i przestrzec ich! Jakby tego było mało, za soczewki które otrzymuje bezpłatnie od firm w ramach promocji karze pacjentom płacić!! Tragedia-to nie jest lekarz tylko kobieta nastawiona wyłącznie na zysk kosztem pacjenta, którego ma za nic!!\nKobieto!jesli to czytasz (a jesli nie to pewnie wkrótce ktoś Ci o tym powie)-opinie o Twoim gabinecie są tak negatywne, że już dawno powinnaś zrezygnować i nie doprowadzać do ślepoty innych!!\nRejestracja: 20 mar 2006, 9:51\nPost autor: kasia pelasia » 21 lip 2008, 17:52\nDołączam się do postów o p. Jarząbek. Kiedyś na wizycie przepisała mi krople, za które miałam zapłacić chyba coś około 40 zł (u niej) te same krople w aptece kosztowały niecałe 6 zł.\nPost autor: Qrzysio » 21 lip 2008, 23:09\nZgadzam się co do opinii na temat dr Nagórskiej. Może nie jest niemiła, ale pacjent nie czuje się spędzając z nią tych kilka minut.\nPost autor: hattan » 12 sie 2008, 19:15\nZgadzam się co do d. Jarząbek nie zna się na rzeczy i nie ma żadnego pojęcia i podejścia do małych dzieci. Byłam u niej z małym dzieckiem, podczas badania dziecko bardzo płakało a ona nawet na chwilę nie odstąpiła od badania. Widać że zależy jej tylko na kasie a nie na dobru pacjenta.\nPost autor: hattan » 13 sie 2008, 12:57\nSzukam okulisty dla 2 miesięcznego dziecka, kogo byście mi polecili\nRejestracja: 19 sie 2008, 23:09\nPost autor: NEMEZIS » 20 sie 2008, 10:36\nZnam wszystkich ostrołęckich okulistów, u wszystkich byłam niestety. Nie życzę nikomu wizyty u pseudo okulisty - pani szanownej Jarząbek. Pani ta traktuje wszystkich z góry, jest beszczelna, wiecznie niezadowolona i żaden z niej specjalista. Pomiata własnymi pracownikami i wielu doprowadziła do poważnej choroby. Mogłabym tu przytoczyć wiele anegdot, ale sobie daruję. Nigdy więcej do tej pani!!! Chcesz oślepnąć, idź do Jarząbek!!!\ndr Nagórska nie była taka zła, ale teraz to już chyba nie te lata po prostu. dr Chorębała to dość sympatyczna osoba, ale przy poważniejszych schorzeniach raczej sobie nie poradzi, podobnie jak Cybulska. dr Gumkowski jest przez wielu chwalony, ponoć uczył się u jednego z lepszych warszawskich profesorów, ale jakoś za mało w nim zapału i profesjonalizmu. Polecam natomiast dr Zielińską, ostatnio byłam i mile mnie zaskoczyła, super podejście, pełen profesjonalizm, zna się na rzeczy, ciągle się uczy. Jeśli w Ostrołęce - to tylko do niej, ale problem w tym, że z tego co wiem to przyjmuje tylko w środy w przychodni i ciężko się dostać. Ale warto. Ja jeżdżę do Ciechanowa i Warszawy\nPost autor: arecki » 20 sie 2008, 11:21\nNEMEZIS pisze: Ja jeżdżę do Ciechanowa i Warszawy\nA do kogo jeździsz do Warszawy?\nA odnośnie ostrołęckich okulistów to byłem u pani Cybulskiej, Jarząbek i pana Gumkowskiego.\nOstatni raz pewnie ponad 4 lata temu. Najbardziej byłem zadowolony z pani Jarząbek. Faktycznie może duszą towarzystwa nie była, ale nie tego wymagam od okulisty. Jeśli chodzi o fachowość to odniosłem wrażenie, że wszyscy są na podobnym poziomie.\nAle to było dość dawno, więc mogło trochę się zmienić.\nRejestracja: 18 wrz 2008, 15:34\nPost autor: an-ka » 18 wrz 2008, 16:12\nGdzie przyjmuje Pani dr Zielińska? Prosze też podać telefon:)\nPS. Także nie polecam dr Jarząbek;/\nPost autor: Qrzysio » 18 wrz 2008, 18:13\nDr Zielińska przyjmuje w nowym szpitalu. Nie mogę znaleźć telefonu do rejestracji, ale po prostu trzeba zadzwonić i zapytać w jakie dni przyjmuje. Poza tym ktoś pisał o niej kilka postów wyżej:\n(...) Zielińską co przyjmuje w tym samym gabiniecie co Gumkowski chyba w środy a co do zapisu to wydaję mi się że w zupełności wystarczy byc tam 7.30 a rejestracja jest od 8 ja jakoś niegdy nie miałem problemów z dostaniem się do tych okulistów (...)\nPost autor: an-ka » 18 wrz 2008, 18:25\nA czy przyjmuje też prywatnie? czy tylko w nowym szpitalu?(mam rozumieć, że żeby się zarejestrować trzeba mieć skierowanie?)\nPost autor: Qrzysio » 18 wrz 2008, 23:49\nDo okulisty nie jest wymagane skierowanie. Po prostu idziesz i się rejestrujesz. Na pewno przyjmuje także prywatnie, ale nie wiem gdzie i kiedy. Nie jestem nawet pewien czy jest ona z Ostrołęki. Tak czy inaczej w nowym szpitalu wizytę masz za darmo, więc przejdź się i porozmawiaj, zobaczysz czy ci się podoba, a następnym razem wybierzesz się prywatnie.\nPost autor: marbac » 29 wrz 2008, 11:33\nChodzę do okulistów od prawie 30 lat. Polecam Cybulską.\nRejestracja: 03 paź 2009, 13:45\nPost autor: 121edward121 » 05 paź 2009, 16:33\njarząbek się niezna najlepiej isć w Wojciechowicach ?\nRejestracja: 19 maja 2005, 21:16\nLokalizacja: Ostrołeka / Olsztyn / Władysławowo / Ostrołęka\nPost autor: Y@rosh » 12 paź 2009, 16:32\nOlqaa pisze: pan gumkowski jest dobry ale ciężko się do niego dostać nie prywatnie odradzam\nnie mam specjalnej wiedzy na temat okulistów ale zachowanie szanownego doktora od 7 boleści Gumkowskiego strasznie mnie poirytowało, chociaż mocniejsze określenie było by lepsze! Miałem badania okresowe i skierowali mnie do niego, chciałem żeby mi "przepisał" okulary do pracy przy komputerze, z tym że już je miałem bo miałem robione komputerowe badania w Vision Express i wykazały że mam minimalną wadę -0,25. (Lekarka [p.Bielak] była bardzo miła itd. wypisała mi zaświadczenie do pracy o zwrocie części kosztów za kupno okularów (bo lepiej zaoszczędzić). No i spoko. Okazało się że jest ono nie ważne ponieważ trzeba mieć te zaśw. od lekarza medycyny pracy p.G ) P. G. podszedł do badania jak super profesjonalista, przeprowadził szereg specjalistycznych "testów" na moich oczach min. świecenie latareczką w oczy, i czytanie literek na podświetlonej tablicy, mało tego..... było to wszystko . Po czym powiedział że "brak przeciwwskazań do pracy przy komputerze". Zatkało mnie z deka, . Mówię mu ponownie że ja chcę tylko okulary z filtrem do kompa i zaświadczenie do pracy, on na to odparł że takie zaświadczenia mogę sobie z optyka załatwić bo nie ma takiego rozporządzenia i on nie ma obowiązku wypisywania! Zamurowało mnie i odszedłem z "kwitkiem" . Nasuwa się pytanie, czy ten pan to specjalista? jak mówi sama nazwa Przychodni. Gość ma pacjentów (przychodni) głęboko w d.u.p.ie!! . Na to wychodzi że naprawdę trzeba chodzić prywatnie lub być w pół ślepy żeby leczył nie tylko metodami Kaszpirowskiego "popatrze ci w oczy i wyczytam co ci jest" pfff Nie od dziś wiadomo że leczą tam partacze tylko ile lat to ma trwać? wieczne kłótnie ludzi przed gabinetem, trzaskających drzwiami ze złości, mówiących " złodzieje, darmozjady" itp. tak więć NIE prywatnie NIE polecam\nRejestracja: 08 lis 2005, 9:29\nLokalizacja: z piekła\nPost autor: Soul » 12 paź 2009, 18:24\nA ja się leczę już od 10 lat u Cybulskiej i dla mnie to spoko babka właśnie się w środę wybieram do niej\nZ prawdziwą miłością jest jak z duchami - wszyscy o nich mówią, ale mało kto je widział.\nPost autor: Qrzysio » 13 paź 2009, 14:25\nY@rosh ale po co ci okulary skoro masz zdrowe oczy? Filtry i okulary zakładasz jak masz zagrożenie pogorszenia wzroku. Nie każdemu oczy się psują przy monitorze. Moim zdaniem Gumkowski zrobił dobrze.\nPost autor: Y@rosh » 14 paź 2009, 10:16\nQrzysio pisze: Y@rosh ale po co ci okulary skoro masz zdrowe oczy? Filtry i okulary zakładasz jak masz zagrożenie pogorszenia wzroku. Nie każdemu oczy się psują przy monitorze. Moim zdaniem Gumkowski zrobił dobrze.\nQrzysio, chyba nie przeczytałeś całości.Jak napisałem, byłem w Vision Express, kobieta powiedziała że mam małą wadę, -0,25, więc przepisała mi okulary korygujące, do pracy przy kompie. Zauważyłem że wzrok mi się psuje od jakiegoś czasu. Przynajmniej Przebadałaa nie od niechcenia (na ilość) przepchała. Wiadomo ze nie noszę tych okularów cały czas.\n"§ 8. 1. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom zatrudnionym na stanowiskach z monitorami\nekranowymi profilaktyczną opiekę zdrowotną, w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych przepisach.\n2. Pracodawca jest obowiązany zapewnić pracownikom okulary korygujące wzrok, zgodne z zaleceniem lekarza,\njeżeli wyniki badań okulistycznych przeprowadzonych w ramach profilaktycznej opieki zdrowotnej, o której mowa w\nust. 1, wykażą potrzebę ich stosowania podczas pracy przy obsłudze monitora ekranowego."\nu G nie wykazały, bo z czego miały wykazać?\nto komu G zrobił dobrze? heh parodia\nWróć do „Medycyna, lekarze”


Kwatery Pisarzowice - Kwatery w Pisarzowicach (str. 3)\nStrona główna > Kwatery w Górach > Kwatery Pisarzowice\nKwatery Szarocin [~ 2km]\nKwatery Raszów [~ 3km]\nKwatery Leszczyniec [~ 3km]\nKwatery Czarnów [~ 4km]\nKwatery Rędziny [~ 4km]\nKwatery Stara Białka [~ 4km]\nKwatery Przedwojów [~ 5km]\nKwatery Kamienna Góra [~ 5km]\nKwatery Paczyn [~ 5km]\nKwatery Ptaszków [~ 5km]\nKwatery Wieściszowice [~ 6km]\nKwatery Miszkowice [~ 7km]\nKwatery Bukówka [~ 8km]\nTanie kwatery Szarocin [~ 2km]\nTanie kwatery Raszów [~ 3km]\nTanie kwatery Leszczyniec [~ 3km]\nTanie kwatery Czarnów [~ 4km]\nTanie kwatery Rędziny [~ 4km]\nTanie kwatery Stara Białka [~ 4km]\nTanie kwatery Przedwojów [~ 5km]\nTanie kwatery Kamienna Góra [~ 5km]\nTanie kwatery Paczyn [~ 5km]\nTanie kwatery Ptaszków [~ 5km]\nTanie kwatery Wieściszowice [~ 6km]\nTanie kwatery Miszkowice [~ 7km]\nTanie kwatery Bukówka [~ 8km]\nKwatery Pisarzowice i okolica\nzajazd w Ptaszkowie\n(odległość od Pisarzowice 5.8km)\n(odległość od Pisarzowice 4.2km)\n(odległość od Pisarzowice 9.9km)\nDla wielu z nas wyznacznikiem czystości w obiekcie noclegowym jest stan toalety. Jeśli nic nie wzbudza naszych podejrzeń, możemy mieć niemal pewność, że taka kwatera będzie zadbana i dobrze będziemy się w niej czuli. Atrakcyjna cena to argument, by rozważyć przyjazd do miejscowości Pisarzowice wraz z rodziną lub przyjaciółmi. Ceny kwater w Pisarzowicach są przyjazne i zaczynają się już od 35 zł/osoby za dobę. Wybierając kwaterę w Pisarzowicach, warto zwrócić uwagę na kilka ważnych czynników, takich jak standard obiektu, dostęp do łazienki, cena, a także dostępność pokoju. Wraz z nadchodzący wysokim sezonem warto dokonać rezerwacji kwatery w Pisarzowicach z odpowiednim wyprzedzeniem. Należy też przy okazji skontaktować się z właścicielem obiektu i omówić takie kwestie, jak zaliczka, depozyt czy możliwość korzystania z Internetu. Ceny kwater w Pisarzowicach nie są wysokie, nie znaczy to jednak, by nie wymagać od właścicieli odpowiedniego poziomu usług noclegowych. Dlatego warto zwrócić uwagę na to, czy obiekt jest nowy, czy pokoje są zadbane.\npokoje gościnne w Ptaszkowie\n(odległość od Pisarzowice 9.6km)\n(odległość od Pisarzowice 8.4km)\n"Pod Anielską Górą"\n(odległość od Pisarzowice 5.0km)\nośrodek wypoczynkowy w Jarkowicach\n(odległość od Pisarzowice 8.1km)\nKwatery prywatne w Pisarzowicach mają wiele atutów i cenione są nie tylko z uwagi na atrakcyjną cenę, ale także ze względu na przyjazną okolicę, większe powierzchnie pokoi w porównaniu z hotelami ekonomicznymi, a niekiedy możemy liczyć dodatkowo na ciepłą, niemal domową atmosferę. Kwatery prywatne i pokoje gościnne w atrakcyjnych miejscowościach to z całą pewnością najchętniej wybierana forma zakwaterowania w naszym kraju. Przy odrobinie szczęścia i w ciągu kilku chwil można znaleźć w miejscowości Pisarzowice ładną kwaterę z łazienką i aneksem kuchennym. Z uwagi na olbrzymią dostępność i atrakcyjną cenę, chętnie rezerwujemy pobyt w kwaterach dla siebie i bliskich. Jeśli chcemy się czuć swobodnie, bez kilkunastu sąsiadów na piętrze, na pewno możemy polecić kwaterę prywatną, domek lub pokój gościnny.\nKwatery w Pisarzowicach i okolica\nKwatery od 41 do 49 z 49 w Pisarzowicach