Heydel: Kryzys, interwencja i etatyzm - Oficjalna strona Fundacji Instytut Edukacji Ekonomicznej im. Ludwiga von Misesa. -\n15 grudnia 2011 Dziedzictwo komentarze: 0\nPierwodruk: „Ekonomista”, 1931, t. I, s. 3–19\nUżywam świadomie słowa „kryzys” w znaczeniu popularnym, nie zaś w znaczeniu ustalonym przez terminologię naukową. Mam więc na myśli nie sam fakt załamania się koniunktury zwyżkowej, ale stan depresji, w jakim znajduje się życie gospodarcze całego świata od jesieni 1929 roku.\nKryzysy bywają dwojakie. Jedne to kryzysy „niedostatku”. Katastrofalne nieurodzaje, wojny, rewolucje, związany z nimi upadek kultury i zdolności do pracy muszą wywołać depresję, klęskę niedostatku.\nInny charakter mają kryzysy „nadmiaru”, występujące przy widocznej obfitości dóbr.\nO ile kryzysy niedostatku zależą od czynników leżących poza życiem gospodarczym, a tym samym 1) nie dają się wyjaśnić teoretycznie na gruncie ekonomii i 2) nie noszą same w sobie czynników uzdrowienia, a zatem mogą się przeciągać długo, o tyle kryzysy obfitości związane są z czynnikami ściśle gospodarczymi i z konieczności zawracają i przemieniają się w okres szybko wzrastającego dobrobytu. Jasne jest, że kryzys współczesny jest (po stronie towarowej) kryzysem nadmiaru.\nKryzysy nadmiaru można z kolei podzielić na dwie grupy: kryzysy koniunkturalne, powtarzające się we względnie regularnych 6–10-letnich odstępach czasu, i kryzysy, którym się nadaje nazwę „strukturalnych”. Wolałbym nie posługiwać się tym terminem, bo nie umiem dobrze rozróżnić zmian koniunkturalnych od zmian strukturalnych. Wolę tę drugą grupę kryzysów nazwać kryzysami powstającymi na tle ujemnego kierunku trendu, tj. zmiany warunków, której skutki przekraczają swoją długotrwałością okres falowania koniunkturalnego. Trend ujemny musi sprowadzić ograniczenie produkcji przynajmniej w pewnych działach lub pewnych krajach, jeżeli jest skutkiem przesunięcia się centrum geograficznego (np. ujemny trend dla rolnictwa Europy przy końcu XIX wieku), lub nawet ogólne zmniejszenie produkcji, gdy wynika np. ze stosunkowego braku pieniądza. Ale jednak, podobnie jak kryzys koniunkturalny, zaczyna się w atmosferze nadmiaru po stronie towarowej. Dlatego nie jest łatwo odróżnić kryzys charakteryzujący początek trendu ujemnego od „normalnego” kryzysu koniunkturalnego. Mogą one zresztą występować łącznie, i ten sam kryzys może mieć za przyczynę dwa uwarstwowienia: zniżkową koniunkturę normalną i zniżkowy trend. Może także zajść tego rodzaju komplikacja, że przeciwważą się występujące równocześnie: dodatnia koniunktura i ujemny trend, lub odwrotnie.\nRozwikłanie tych zależności jest szczególnie trudne w stosunku do kryzysu współczesnego.\nIstnieje kilka poważnych hipotez, które na karb zmiany trendu składają kryzys współczesny.\nJedną z najbardziej znanych jest hipoteza Gustawa Cassela o braku złota. Perspektywa, że złota w krótkim czasie zacznie być za mało, by gospodarka światowa mogła się rozwijać przy dawnym poziomie cen, jest bardzo prawdopodobna. Poziom cen najprawdopodobniej (ceteris paribus) będzie się w ciągu najbliższego dziesiątka lat obniżał. To powoduje zawsze trudności adaptacyjne płac, stopy procentowej i cen — powoduje, słowem, deflacyjną atmosferę à la longue, która musi przynosić ze sobą trend depresji. Cassel dowodzi, że już dziś odczuwamy działanie braku złota. Oblicza on mianowicie, że jeśli postęp produkcji odbywa się w tempie przedwojennym (3 procent przyrostu rocznie), to w roku 1930 dla utrzymania dawnego poziomu cen trzeba by było produkcji złota w ilości 120 milionów funtów. Produkcja wynosiła zaś w roku 1930 tylko 80 milionów funtów. Zestawienie tych cyfr jest na pierwszy rzut oka bardzo przekonywające. Nie można jednakże nie przyznać, że argumenty przeciwników hipotezy Cassela podważają dosyć poważnie wiarygodność jego tezy. Podają oni w wątpliwość twierdzenie o 3-procentowym przyroście rocznym produkcji. Ale przede wszystkim zwracają uwagę na fakt, że kryzys z wielką siłą zaznaczył się w Stanach Zjednoczonych, które wszakże rozporządzają ogromnym zasobem złota. W ten sposób druga teza Cassela, o złej dystrybucji złota pomiędzy poszczególne kraje, podrywa tezę pierwszą.\nDrugą znaną hipotezą, sprowadzającą kryzys do czynników pozakoniunkturalnych, jest twierdzenie o hiperprodukcji przemysłowej, wywołanej rozwojem przemysłu w krajach egzotycznych, przede wszystkim azjatyckich. Pod wpływem konkurencji tych krajów, rozporządzających bardzo tanią pracą, wszystkie uprzemysłowione kraje starego i nowego świata mają przechodzić okres długotrwałej i coraz ostrzejszej depresji. Teza ta, w Polsce od dawna wysuwana przez Romana Dmowskiego, a popierana przez prof. Edwarda Taylora, ma za sobą silne argumenty. Nie należy jednak prześlepić dwóch względów, które mogą ją osłabiać:\n1) Na dalszą metę rozwój przemysłu w krajach zamorskich sam przez się nie powinien stanowić niebezpieczeństwa dla przemysłu Europy i Ameryki Północnej. Jest rzeczą wiadomą, że najżywsze stosunki wymienne panowały zawsze właśnie wśród krajów wysoko uprzemysłowionych, które nawzajem były dla siebie najlepszymi klientami i dostawcami, np. między Anglią a Niemcami. Naturalną bowiem i konieczną tendencją rozwoju będzie specjalizacja w gałęziach produkcji przemysłowej, znajdujących w poszczególnych krajach różne warunki przyrodnicze. Im większa rozbieżność tych warunków, tym łatwiejsza i dalej idąca specjalizacja. Oczywiście, kraje starego przemysłu musiałyby przejść bolesny okres przestawienia swojej produkcji.\n2) Hiperprodukcja przemysłowa powinna sama przez się dawać szczególnie korzystne warunki rolnictwu. Niezaprzeczonym zaś faktem wydaje się szczególnie ostre zaakcentowanie międzynarodowego kryzysu właśnie w rolnictwie.\nObie tezy: braku złota i konkurencji przemysłu krajów egzotycznych, mają za sobą silne argumenty i obie wykazują słabe punkty. Obie wskazywałyby, że znajdujemy się w początku trendu zniżkowego. Nie podejmuję się rozstrzygnąć już dzisiaj, czy tak jest istotnie. Muszę natomiast wskazać, że jeśli chodzi o kryzys współczesny, to przyszedł on po latach ogromnego ożywienia, w czasie których trend zniżkowy się nie zaznaczał, a od chwili załamania się ożywienia w gospodarce światowej nie upłynęło jeszcze półtora roku. Skoro weźmiemy pod uwagę, że normalny okres koniunkturalnej zniżki trwa trzy do pięciu lat, to jasne się stanie, że wszelkie przepowiednie, sprowadzające kryzys do czynników trendu, mogą się okazać mylne. Czas wystąpienia kryzysu — dziewięć lat po kryzysie 1920 roku — odpowiada zupełnie dokładnie normalnej rozpiętości fali koniunkturalnej. Kryzysu spodziewano się już o rok czy dwa lata wcześniej. W ciągu ostatnich dwu miesięcy mnożą się za granicą wiadomości o „pierwszych jaskółkach poprawy”.\nPoważne autorytety sądzą, że jeśli nawet te wiadomości są przedwczesne, to można przypuszczać, że doszliśmy do dna fali depresji i powoli zaczniemy z niej wychodzić. To raz jeszcze potwierdzałoby przypuszczenie o koniunkturalnych składnikach obecnego kryzysu.\nW swoim teoretycznym szkicu pt. Teoria koniunktury, złożonym I Zjazdowi Ekonomistów Polskich w Poznaniu, stanąłem na stanowisku, że jedyną teorią koniunktury, która może wyjaśnić falistość rozwoju życia gospodarczego, jest teoria monetarna. Ogólna zwyżka cen przy wzrastającej produkcji, która charakteryzuje okres koniunktury zwyżkowej, da się wyjaśnić tylko sui generis inflacją. Podobnie też ogólna zniżka cen przy równoczesnym spadku produkcji, występująca stale w okresie koniunktury zniżkowej, musi się odbywać w atmosferze deflacji. Jeżeli weźmiemy pod uwagę, że wszelka inflacja przebudowuje w sposób chorobliwy życie gospodarcze, tak że ono nie może na stałe utrzymać wypaczonych stosunków ilościowych poszczególnych działów produkcji, to tym samym wyjaśniamy konieczny związek i następstwo ożywienia i depresji.\nGłówną rolę przypisuję polityce stopy dyskontowej. Niewątpliwie panująca tendencja do rozszerzania kredytu przez banki emisyjne i banki depozytowe, które zamiast budować kredyt na kapitalizacji, próbują kapitalizację antycypować, prowadzi do tego, że stopa procentowa zostaje wyrwana ze związku z całością życia gospodarczego, przestaje być ceną równowagi wolnokonkurencyjnej, jaka ułożyłaby się samorzutnie ze stosunku podaży i popytu kapitału (tj. istotnych oszczędności), a staje się wielkością w dużej mierze dowolnie ustaloną przez kierowników życia finansowego. Ustalana jest zaś zbyt nisko. Do tego prowadzą z jednej strony zrozumiałe interesy akcjonariuszy instytucji finansowych, z drugiej — błędnie pojmowany wzgląd „dopomagania” rozwojowi życia gospodarczego.\nSkoro wysokość stopy procentowej nie jest wynikiem wolnej gry podaży i popytu, stopa procentowa przestaje odgrywać właściwą rolę regulatora życia gospodarczego i podobnie jak każda cena ustalana dowolnie, w drodze interwencji, wywołuje ona cały szereg zaburzeń w życiu gospodarczym.\nZbyt niska stopa procentowa prowadzi do faktu hiperinwestycji. Opłaca się bardziej inwestycja niż lokata oszczędności w pieniądzach. Dobra kapitałowe rosną w cenę automatycznie w wyższym stopniu aniżeli dobra spożywcze. Przy stopie 5-procentowej warsztat produkcji dający 5 tysięcy złotych netto wart jest 100 tysięcy złotych, przy stopie 4-procentowej wartość tego samego warsztatu podniesie się do 125 tysięcy złotych. Złudna rentowność wszelkiej produkcji zwiększa szybkość obiegu pieniądza, co obok inflacji kredytowej raz jeszcze wypycha ceny w górę. Życie gospodarcze ulega spaczeniu. Znane są nam wszystkim fakty ucieczki od pieniądza, zamrażanie kapitału obiegowego w zbędnych inwestycjach w czasach ostrej inflacji na cele budżetowe. Przypomnę anegdoty Keynesa, który w ostatnim okresie hiperinflacji w Moskwie widział — jak twierdzi — ludzi kupujących na dziesiątki szczotki do zębów i starego kawalera, który zakupił tuzin pieluszek dziecinnych, w braku innych towarów. Są to krańcowe przypadki procesu, który odbywa się przy każdej zwyżce cen, a który polega na hiperinwestycji lub odwróconej tezauryzacji, tj. nagromadzaniu niepotrzebnym zapasów towarowych. Konsekwencją tego procesu jest zwyżka stopy procentowej. Ów proces musi się zakończyć katastrofą, tj. brakiem zbytu, bezczynnością warsztatów produkcji i bezrobociem. Załamanie się rentowności produkcji prowadzi do ograniczenia kredytu, do zwiększenia rezerw pieniężnych po stronie wierzycieli, zatem do zniżki stopy procentowej i do deflacji. W tym okresie odbywa się przystosowywanie się życia gospodarczego do dawnych zdrowych proporcji produkcji, konsumpcji, inwestycji i lokat.\nZbyt liberalna polityka kredytowa wywołuje z kolei, jak narkotyk, zbytnie ożywienie, które podobnie jak pierwsze kończy się załamaniem i przejściem w stan depresji.\nTo wyjaśnienie falowań koniunkturalnych wydaje mi się dostateczne. Zaznaczam zarazem, że położenie nacisku na to, iż kryzysy spowodowane są zerwaniem tej sprężyny, jaką jest samorzutnie układająca się stopa procentowa, jest eo ipso wskazaniem na interwencję jako na zasadniczy czynnik falowań, a więc i depresji życia gospodarczego.\nStanąłem na stanowisku, że kryzys, jaki przeżywamy, wykazuje (obok innych cech) znamiona kryzysu koniunkturalnego. Gdzie szukać w nim elementów monetarnych, które są główną przyczyną falowań koniunkturalnych? Sporna jest kwestia poprzedzającej go inflacji. Niektórzy ekonomiści wskazują na fakt, że ogromny przed 1929 rokiem rozwój produkcji odbywał się po cenach na ogół spadających. Czy można mówić o inflacji wobec faktu zniżkowania cen, względnie utrzymywania się dawnego ich poziomu? Stajemy tu przed bardzo zawikłanym teoretycznym problemem.\nW najprostszym ujęciu inflacją jest przyrost pieniędzy przewyższający przyrost dóbr. Jeżeli jednak wyobrazimy sobie znaczną zniżkę kosztów produkcji, której nie towarzyszy zniżka cen, to dostrzeżemy zmiany w układzie gospodarczym, analogiczne do zmian przy inflacji sensu stricto. Nastąpi mianowicie wybitny wzrost rentowności produkcji, który musi popychać do hiperinwestycji. Wydaje się w związku z tym niewątpliwe, że wielki boom giełdowy amerykański, którego załamanie się stało się causa proxima kryzysu, był wywołany zbyt liberalną polityką kredytową o cechach inflacji. Toteż kto wie, czy nie należy przyznać racji tym pisarzom, którzy dowodzą, że ceny towarów spadały za mało i za wolno w latach 1921–1929. Zniżka kosztów produkcji w związku z jej racjonalizacją i mechanizacją była tak znaczna, że usprawiedliwiała jeszcze znaczniejszy spadek cen. Ceny podtrzymywała inflacja. Bardzo ciekawe są spostrzeżenia prof. Edwarda Taylora, którego zdaniem od roku 1914 jesteśmy w okresie ciągłej, osłabionej tylko nieco w roku 1921, inflacji w skali światowej. Prof. Taylor oblicza, że obieg monet i banknotów podniósł się z 7 miliardów dolarów przed wojną do 16 miliardów dolarów. Jest to zwyżka przekraczająca oczywiście znacznie przyrost produkcji w tym czasie.\nChcąc podać ostrożną diagnozę obecnego położenia, moglibyśmy więc tak sytuację scharakteryzować: życie gospodarcze jest w fazie depresji koniunkturalnej, która — być może — występuje na szerszym tle zwrotu trendu. Wydaje się natomiast niezbyt prawdopodobne, by ujemny trend, w którego początkowy okres wkracza życie gospodarcze, zaznaczać się mógł już dotychczas wyraźnie na stanie gospodarki światowej.\nZwraca jednakże uwagę wyjątkowe natężenie depresji. Według opinii rzeczoznawców ma to być najcięższy kryzys, jaki świat cywilizowany przechodził. Bezrobocie sięga cyfr 15–18 milionów ludzi, wraz z na pół zajętymi dochodzi do 20 milionów. Ceny spadły w ciągu 15 miesięcy o 15–20 procent, kursy akcji o 40–50 procent. Są to wielkości rekordowe. Należy zdać sobie sprawę z przyczyn, którym można by przypisać to wyjątkowe natężenie kryzysu. By je odnaleźć, trzeba raz jeszcze sięgnąć do teorii. Teoria monetarna, która wydaje mi się przekonywająca, stoi na stanowisku, że przy wyłączeniu inflacji (i deflacji) nie może być kryzysów nadmiaru, kryzysów obfitości. Kwestionuje ona możność powstania kryzysu ogólnogospodarczego z koniunktur częściowych. Założeniem takiego postawienia sprawy jest, oczywiście, wielka płynność życia gospodarczego, ułatwiająca gładką i szybką jego autoregulację. Rozumowanie jest takie: zniżka np. cen płodów rolniczych, wywołana ich hiperprodukcją i powodująca nieopłacalność rolnictwa, prowadzi do spadku płac, a tym samym do obniżenia kosztów produkcji przemysłowej albo, jeśli płace normalne nie spadną, jest ona równoznaczna ze wzrostem płac realnych. W obu wypadkach powinna wywołać korzystną koniunkturę przemysłową. Bowiem przemysł ma możność produkować taniej i nie odczuje tym samym zmniejszenia rynku zbytu albo zwiększy się siła kupna warstwy robotniczej. Przy założeniu zupełnej swobody i płynności życia gospodarczego te reakcje powinny ilościowo nawet dokładnie się równoważyć. Takie ujęcie jest oczywiście wysoce abstrakcyjne. Tarcia (frykcje), które są istotną cechą życia gospodarczego, utrudniają dostosowanie się układu i opóźniają osiągnięcie nowej równowagi. Życie znajduje się w dłużej lub krócej trwającym okresie przejściowym, okresie nierównowagi. Stan nierównowagi jest zaś okresem strat całości życia gospodarczego.\nStan równowagi możemy, nie wdając się w bardziej subtelne rozważania, określić jako stan równej rentowności krańcowych warsztatów we wszystkich gałęziach produkcji. Im dalej odchyla się od tego poziomu opłacalności choćby jeden tylko dział produkcji, tym większa jest strata ogólna. Im większe natężenie frykcji, tym dłużej trwa i tym jest trudniejszy powrót do równowagi.\nFrykcje mają dwa źródła. Jedno leży w samej strukturze życia gospodarczego: w trudności przenoszenia kapitału i pracy, w niepodzielności elementów składowych (a co za tym idzie, nieciągłości funkcji wyrażających ilościowe zmiany). Drugim, bardzo obfitym źródłem frykcji są: interwencja i etatyzm. Wszelkie zarządzenia władzy mogą tylko życie gospodarcze od punktu równowagi oddalać. Nie ma takich, które by mogły zbliżać czy ułatwiać zbliżenie do punktu równowagi. Zarządzenia utrwalające pewne wielkości życia gospodarczego odbierają całym połaciom tego życia płynność i elastyczność. Rozwinięty etatyzm wprowadza w organizm gospodarczy nowotwór, rozrastający się kosztem otoczenia i niepoddający się prawom reakcji ekonomicznych. Interwencja więc i etatyzm wzmacniają w stopniu bardzo znacznym frykcje, a tym samym potęgują kryzys.\nRozpatrzmy, czy i w jakim stopniu można natężenie obecnego kryzysu przypisać nadmiernej interwencji i etatyzmowi. Związek wydaje się już na pierwszy rzut oka niewątpliwy. Rozrost interwencji i etatyzmu po wojnie jest na całym świecie ogromny. Nie byłoby nic dziwnego w tym, gdyby niebywała wielkość natężenia kryzysu była w związku z niewidzianym od stu lat natężeniem interwencji i etatyzmu.\nPoszczególne objawy kryzysu mają, oczywiście, swoje odrębne powody. Czy interwencja i etatyzm nie zaostrzyły ich jednak?\nZacznijmy od kryzysu rolnictwa. Jego natężenie nie jest zupełnie wytłumaczalne przyczynami wyłącznie naturalnymi. Mówi się o hiperprodukcji rolniczej. Cyfry szacunkowe wykazują jednak, że przyrost produkcji rolniczej jest, w zestawieniu ze wzrostem produkcji przemysłowej, niewielki. Oblicza się przyrost powojenny ludności na 10 procent przyrost produkcji surowców na 40 procent, przyrost roślinnych środków pożywienia na 16 procent. Niektórzy ekonomiści wskazują na zmianę po stronie popytu, na przesunięcie się konsumpcji od zbóż ku pożywieniu mięsno-nabiałowemu, jarzynom, owocom itp. To nie może powodować kryzysu zbytu dla całości rolnictwa. Można by co najwyżej nawiązywać ten fakt do spadku ceny zbóż. Ale i tu rodzą się wątpliwości. Produkcja sześciu głównych gatunków zboża wykazuje wzrost po wojnie zaledwie o 8,3 procent, to znaczy przyrost mniejszy od przyrostu ludności o 1,7 procent. Nawet więc zmniejszenie popytu na zboże nie powinno chyba sprowadzić tak znacznej zniżki cen. Słusznie zapewne podkreśla prof. Taylor nieelastyczność popytu na zboże. Drobna już nadwyżka podaży w stosunku do popytu może cenę poważnie obniżyć. Czy jednak nie działały tu czynniki interwencji?\nTrzeba pamiętać, że inflacja wpływa przede wszystkim na ceny dóbr kapitałowych. Jeżeli więc przyjmiemy tezę monetarnego pochodzenia fali koniunkturalnej, to musimy w konsekwencji przypuścić rozbieżność ruchu cen produktów przemysłowych kapitałowych i cen [produktów – red.] rolniczych na niekorzyść tych ostatnich w okresie boomu, poprzedzającym załamanie roku 1922. Inflacja jest tu pierwszym czynnikiem interwencji, nie państwowej wprawdzie, ale wynikającej z wyłączenia polityki finansowej z wolnej gry życia gospodarczego.\nDrugim czynnikiem, przesuwającym stosunki na niekorzyść rolnictwa, jest polityka protekcji celnej dla przemysłu. Rozwinięta szeroko po wojnie, prowadzi ona do dwóch skutków: a) zwyżki cen przemysłowych w stosunku do cen rolniczych oraz b) absolutnej zniżki cen rolniczych. Jeżeli wyobrazimy sobie, że suma cen produktów przemysłowych i rolniczych łącznie równa się 200, przy czym suma cen produktów przemysłowych równa się 100 i suma cen produktów rolniczych również 100, to podniesienie cen produktów przemysłowych o 25 procent dzięki podwyższeniu ceł nie pozostawi cen produktów rolniczych na dawnym poziomie. Nowy poziom — przy założeniu tej samej wielkości obiegu (M×V według wzoru Irvinga Fishera) — będzie: suma cen przemysłowych = 125, suma cen rolniczych = 75. Rozpiętość cen jednostkowych wytworów przemysłowych i rolniczych będzie jeszcze większa, jeśli uwzględnimy fakt, że podwyższona ochrona sprowadzi zmniejszenie sumy dóbr w kraju, i to przede wszystkim po stronie wytworów przemysłowych, a nie rolniczych.\nTrzecim czynnikiem, działającym na pogorszenie się położenia rolnictwa pośrednio, ale ściśle związanym z protekcją przemysłową, będzie ułatwiona dzięki niej kartelizacja przemysłu na rynkach wewnętrznych.\nProwadzi ona do monopolizacji, która powoduje dalszą zwyżkę cen produktów przemysłowych i, co jeszcze ważniejsze ze względu na koniunkturę, usztywnienie tych cen. Trzeba dużego natężenia kryzysu, by (jak to się dzieje obecnie) kartele zaczęły obniżać ceny i pękać pod naporem depresji.\nTak działa na rolnictwo interwencja po stronie przemysłu. Wywołuje ona naturalną, choć niezupełnie zgodną ze zdrowym rozsądkiem reakcję po stronie rolnictwa. Podnosi się cła na produkty rolnicze. Ten środek, skuteczny częściowo w krajach importujących zboże i mających znaczny i stały brak zboża krajowego, zawodzi łatwo w krajach zbliżonych do samowystarczalności rolniczej. Wielkość produkcji rolniczej nie jest wszakże z roku na rok obliczalna i ustalona.\nKrajom, będącym w położeniu Polski, tj. mającym w latach urodzaju nadwyżki na eksport, niewiele mogą pomóc cła rolnicze. Nadwyżka ciąży na rynku wewnętrznym lub musi być sprzedawana ze stratą za granicą. Nie sposób zaś przeprowadzić w stosunku do produkcji rolniczej w całości, a zwłaszcza do zbóż, akcji dumpingowej w tych rozmiarach, w jakich stosowana jest np. przy cukrze.\nDrugim objawem reakcji rolnictwa jest kontrpara kartelizacji przemysłowej w postaci poolów amerykańskich. Jakież są ich skutki? Czy mogą one odparować działanie monopolizacji przemysłu? Nie wydaje się to prawdopodobne. Bardzo trafnie zwrócił uwagę na różnice, jakie zachodzą między kartelizacją przemysłu a [kartelizacją – red.] rolnictwa, podczas dyskusji w Krakowskim Towarzystwie Ekonomicznym dr Wojciech Zaleski w sposób następujący.\nMonopol w przemyśle podnosi ceny, ograniczając zarazem produkcję. Próby zmonopolizowania handlu rolniczego podnoszą ceny, nie wpływając na wielkość produkcji. Co więcej, pośrednio, dzięki podtrzymywaniu cen, zwiększają jej rozmiary. Rezultatem są wzrastające zapasy, które po pewnym czasie muszą się wydostać na rynek, powodując katastroficzny spadek cen.\nCharakterystyczne jest tu następujące zestawienie: światowe zapasy pszenicy wynosiły w roku 1925/26 – 5,4 miliona ton, w 1930 roku – 12 milionów ton, stosunek zaś cen przemysłowych i rolniczych w Polsce był dla roku 1926 równy 105 : 106 (1914 = 100 : 100), w roku zaś 1930 był jak 103 : 84,5. Porównanie tych cyfr z bardzo nieznacznym przyrostem produkcji zbóż chlebowych w okresie 1925/30, któremu towarzyszyło ograniczenie produkcji jęczmienia, owsa i kukurydzy, co w sumie dało zniżkę produkcji żyta, pszenicy, owsa, jęczmienia i kukurydzy razem wziętych, uwydatnia, jak sądzę, rolę, jaką w kryzysie rolniczym odgrywają wszystkie wspomniane formy interwencji. Kto wie, czy nie na jej rachunek można by przypisać większą część owych nożyc, w których tkwi niemal bez przerwy rolnictwo polskie po wojnie. Dumping rosyjski należy też zaliczyć do aktów interwencji politycznej, nie zaś do zdarzeń o podłożu gospodarczym.\nZniżka cen produktów rolniczych powinna prowadzić do pomyślnej koniunktury przemysłowej, jeśli nie działają frykcje. Jeśli frykcje działają, i to, jak dziś, ze szczególnie dużym natężeniem, to kryzys rolniczy staje się jednym z powodów kryzysu przemysłowego. Prócz tego czynnika składa się na spotęgowanie depresji przemysłowej cały szereg innych względów. Najważniejszym bodaj jest interwencyjne usztywnienie płac. Dzięki interwencji władz są one sztywne, dzięki akcji związków robotniczych mają niejednokrotnie charakter monopolistyczny, tj. są nadmiernie wysokie.\nNadmierna ich wysokość jest oczywista, skoro się zważy, że bezrobocie w niektórych krajach staje się zjawiskiem chronicznie zaciągającym się i stałym. Interwencja, utrudniająca emigracje robotników z kraju do kraju, i działalność związków robotniczych, ograniczająca przepływ pracy z jednego do drugiego zawodu, dopełniają obrazu na rynku pracy. Te różnorodne usztywnienia nie dają korzyści warstwie robotniczej pojętej jako całość. Zwyżka płac jednostkowych ma jako skutek ograniczanie popytu na pracę i raczej zmniejszenie aniżeli powiększenie sumy płac, jaka ostatecznie przypada robotnikom. Odwrotny wypadek jest dla ogółu robotników nieprawdopodobny. Gdyby nawet bowiem zwyżka płac jednostkowych wyrównywała zmniejszenie się ilości zatrudnionych, tak że bezpośrednio suma płacy byłaby ta sama, to jednak odbija się to na efekcie pracy. Nie jest obojętne dla bogactwa społecznego i dla bogactwa samej warstwy robotniczej, czy pracuje tysiąc robotników, zarabiając po 6 złotych dziennie, czy sześciuset robotników przy płacy 10 złotych dziennie. W pierwszym wypadku rezultat pracy w postaci dorobionej sumy użyteczności będzie oczywiście o 66 procent większy. Część tego bogactwa musi przypaść warstwie robotniczej.\nSkutek nadmiernych płac dla przemysłu jest oczywisty: zmniejszenie jego opłacalności. Mają one też skutek o szczególnie koniunkturalnym charakterze: płace wyświdrowane ponad poziom, jaki by wynikał z produktywności pracy, skłaniają do tym szerszego przechodzenia do mechanizacji produkcji. Mechanizacja, uzasadniona rachunkiem gospodarczym, przy poziomie płac odpowiadającym produktywności pracy, nie prowadzi do zwiększenia bezrobocia. Inaczej jest w tym wypadku. Bezrobocie sztucznie się powiększa. Następuje raz jeszcze hiperinwestycja kapitału stałego. To wypaczenie proporcji musi znaleźć korektywę w załamaniu się koniunkturalnym.\nW Stanach Zjednoczonych obliczają mechanizację produkcji, jak następuje:\nIlość zatrudnionych robotników\nZdaje się nie ulegać wątpliwości, że polityka wysokich płac w Ameryce przyśpiesza nadmiernie mechanizację produkcji.\nSkutkiem tych interwencyjnych czynników jest dalsza interwencja: opłaty na bezrobotnych. Pisarze angielscy stawiają twierdzenie, że bezrobocie w ich kraju jest skutkiem zbyt wysokich zasiłków na bezrobotnych.\nCała ta sztuczna konstrukcja zaczyna się walić. Przeżywamy z koniecznością nadchodzący okres spadku płac, który przejawia się we wszystkich krajach dotkniętych kryzysem.\nDopiero w zestawieniu z faktem związania płacy i prób reakcji w postaci protekcjonizmu przemysłowego i monopolizacji, tj. związania cen, teoria o grożącej konkurencji krajów egzotycznych nabiera pełnej siły przekonywającej. Istotnie, przy płacach i obciążeniach społecznych, jakie ma Anglia, względnie przy poziomie płac sztucznie utrzymywanym przez zakazy imigracyjne w Stanach Zjednoczonych zdolność konkurencyjna tych krajów z tanią produkcją azjatycką, czy nawet rosyjską, staje pod znakiem zapytania.\nPo tym rzucie oka na kryzys dwóch działów produkcji: rolnictwa i przemysłu, przejdziemy do zagadnień obrotu.\nStosunki pieniężne świata powojennego charakteryzuje odbiegnięcie od pełnej waluty złotej i przejście w szerokiej mierze do waluty manipulowanej. Jest to równoznaczne z zerwaniem automatyzmu, jaki tkwił w wolności bicia i przewozu złota, i tym samym z wyjęciem organizacji pieniężnej z wolnej gry życia gospodarczego. W ustrojach pieniężnych powojennych tkwi więcej prawa, a mniej gospodarki niż przed wojną. Obojętne, czy prawo to ma charakter ograniczeń, czy przywilejów.\nOdbija się to na kredycie, odbija się również na kwestii złota. Pokrycie bywa duże lub małe, ale przede wszystkim jest dowolne. Dyktowane jest konwenansem lub przewidywaniami politycznymi, nie zaś działaniem sił życia gospodarczego. Słusznie podnosi się złą repartycję złota w gospodarce światowej.\nJest ona następująca. Z ogółu złota przypada na: Stany Zjednoczone 50 procent, Francję 25 procent, wszystkie inne państwa 25 procent. W bankach emisyjnych leżą następujące ilości: Federal Reserve Banks 35 procent, Bank Francuski 17 procent, Bank Angielski 7 procent; na czterdzieści dwa pozostałe państwa biorące żywszy udział w życiu gospodarczym przypada zatem zaledwie 38 procent ogółu złota.\nCo więcej, jak wykazuje Cassel, w ciągu 15 miesięcy (od czerwca 1929 do września 1930) przybyło Stanom Zjednoczonym i Francji 665 milionów dolarów złota, gdy tymczasem produkcja wynosiła w tym czasie około 500 milionów dolarów.\nNastępuje więc widoczne pogorszenie rozdziału złota kosztem krajów, które już były pokrzywdzone. Jeżeli ta polityka (podkreślam to słowo) będzie nadal utrzymana, to, według Cassela, Stany Zjednoczone będą w roku 1942 ściągać do siebie więcej od rocznego przyrostu złota. Z drugiej strony, zapasy Banku Angielskiego stopniały poniżej granicy uważanej powszechnie za dopuszczalne minimum, tj. poniżej 150 milionów funtów szterlingów.\nSprawa złej repartycji nie jest wyłącznie kwestią polityki banków emisyjnych Stanów Zjednoczonych i Francji. Jest ona także wynikiem interwencjonizmu w innych dziedzinach. Anglia traci złoto, bo jej produkcja jest, dzięki wysokości płac i świadczeń społecznych, zbyt droga. Ceny towarów importowanych przez Anglię wzrosły w stosunku do przedwojennych o 18 procent. Ceny produktów eksportu angielskiego podniosły się o 51,3 procent.\nKapitał pieniężny nie szuka lokat w krajach, gdzie go brak na skutek politycznego braku zaufania i braku zaufania do gospodarki ewentualnych dłużników. Stąd kraje takie jak Francja wolą robić niewątpliwie zły interes, tezauryzując zapasy złota, niż narażać się na ryzyko straty. Wierzycieli musi sceptycznie usposabiać fakt, że państwa kandydujące do roli dłużników zdolne są spłacać swoje długi tylko przy pomocy zaciągania nowych pożyczek. Jeżeli do tego dodamy ten prąd pieniężny, jaki przepływa wbrew warunkom ekonomicznym, w związku z długami wojennymi, a które dla samych Stanów Zjednoczonych stanowią kwotę 12 miliardów dolarów, to łatwo nam będzie przedstawić sobie obraz komplikacji, jakie w stosunki pieniężne współczesnego świata wprowadzają momenty interwencji i polityki.\nPozostaje sprawa etatyzmu sensu stricto, przez co pojmuję wzrost budżetów państwowych i innych przymusowych obciążeń gospodarki prywatnej. Niejednokrotnie broniono wysokości tych obciążeń w Polsce argumentem, że gdzie indziej obciążenia są znacznie większe. Ta obrona była teoretycznie zupełnie nieuzasadniona, bo porównań takich mechanicznie przeprowadzać nie można. Okazało się jednak, że i ich empiryczna podstawa zawodzi. Istotnie, obciążenia budżetowe (w złocie) wzrosły od czasów przedwojennych we Francji o 100 procent, w Niemczech o blisko 200 procent, w Anglii o 400 procent, we Włoszech o 100 procent, w Polsce o 100 procent, ale też na dłuższą metę okazały się nie do utrzymania. Zniżki budżetów we Włoszech i w Niemczech, deficytowość budżetów szeregu państw wymownie świadczą, że przekroczono tu granice rozsądku i możliwości. Obciążenia wzrastały dzięki naciskowi kwestii społecznej, długom wojennym, pensjom inwalidów, wzrastały, słowem, pod naciskiem sił polityczno-społecznych. Co z punktu widzenia koniunkturalnego oznaczał ten proces rozrostu? Wzrost gospodarki państwowej to w pierwszej linii wzrost konsumpcji, kosztem kapitalizacji. Jeżeli państwo dalej inwestuje pieniądze podatkowe, jest to skierowanie pewnej sumy sił gospodarczych, które by szły w kierunku kapitalizacji rentownej, ku produkcji nierentownej. Ogólnie mówiąc, jest to obniżenie rentowności gospodarki społecznej, jej zamrożenie i usztywnienie.\nCo więcej, można postawić paradoksalne na pozór twierdzenie, że rozrost gospodarki państwowej działa od pewnego punktu inflacyjnie, choć nie jest związany z inflacją na cele państwowe. Jeżeli mianowicie utrzymuje się ta sama ilość pieniądza przy zmniejszonej produkcji, jest to niewątpliwa inflacja. Popularnie mówiąc, stwierdzamy, że wzrost podatków musi à la longue podnosić ceny. Znajdujemy tu więc jeszcze jeden element podtrzymujący twierdzenie o monetarnym pochodzeniu kryzysu.\nPrzeglądając poszczególne kraje najbardziej dotknięte kryzysem, widzimy, że w każdym z nich te same elementy interwencji i etatyzmu występują w różnej formie i różnej kombinacji. Wszędzie zaostrzają kryzys i utrudniają wyjście na drogę poprawy.\nNajbardziej liberalny dziś kraj świata, Stany Zjednoczone, cierpi jednak niewątpliwie, dzięki błędnej polityce zbyt niskiej stopy procentowej, dzięki utrzymywanemu sztucznie zakazami imigracji poziomowi wysokich płac, dzięki cłom, które ograniczają handel zagraniczny i powodują zmniejszenie zbytu na produkty amerykańskie oraz sprzyjają rozwojowi trustów, dzięki wreszcie polityce nadmiaru złota.\nAnglii, krajowi par excellence nastawionemu handlowo, utrudniają w najwyższym stopniu konkurencję na rynkach międzynarodowych ogromne obciążenia podatkowe, poziom płac, dwukrotnie wyższy niż przed wojną, obciążenia socjalne, które wzrosły sześciokrotnie w stosunku do przedwojennych. Niemcy przeżyły okres inflacji kredytowej, która wywoływała hiperinwestycje. Wysoka ochrona celna jest urodzajnym gruntem dla usztywnienia cen kartelowych. Płacą Niemcy za sztuczną hodowlę swojego rolnictwa, cierpią na zbyt wysokie podatki. Włochy, gospodarowane antyliberalnie przez Mussoliniego, włożyły wielkie wartości w inwestycje, a nie dopomaga im też kurs samowystarczalności, której objawem jest battaglia del grano. Polska ponosi bodaj wszystkie ciężary interwencji i etatyzmu. Ma nadmierne jak na jej siły podatki, poważne obciążenia społeczne, usztywnione płace, typowo interwencyjną politykę stopy procentowej, jedną z najwyższych ochron celnych przemysłu, ochronę celną rolnictwa, ograniczenia, wciąż zmieniane, w obrocie zboża, trudności w obrocie ziemią.\nŻycie gospodarcze, wyprowadzone przez kryzys z równowagi, ma wszędzie naturalne tendencje powrotu do nowej równowagi. Te tendencje są zarazem jedyną, trzeba to podkreślić, jedyną drogą naprawy. Jakież byłyby te ruchy, które wynikłyby same przez się, gdyby życie wyzwolić z krępujących je więzów? Byłyby to: a) przepływ towarów, b) przepływ kapitałów pieniężnych, c) przepływ ludzi z kraju do kraju. To samo odbywałoby się na gruncie nie geograficznym, ale gospodarczym. Nastąpiłby przepływ kapitałów z jednych gałęzi do drugich, przepływ pracy z jednych zawodów do drugich. Musiałyby spaść płace, ceny detaliczne, ceny produktów przemysłowych. Stosunkowo podniosłyby się ceny produktów rolnych. Nastąpiłoby wyrównanie rozpiętości stopy procentowej w poszczególnych krajach i w obrębie jednego kraju, co powiększyłoby zasoby kapitału obiegowego. Zmniejszenie ciężarów publicznych zwiększyłoby możliwości kapitalizacji i zmniejszyło konsumpcję. Zmniejszyłoby się zadłużanie się jednostek. Wszystkie rodzaje nożyc musiałyby się szybko przymykać. Życie gospodarcze znalazłoby swój nowy poziom równowagi. Życie to jednakże tkwi w dławiącej sieci zakazów i nakazów. Nie może się z niej wyzwolić. Wielkie jego połacie są usztywnione i mają arterie podwiązane. Wykazują dzięki temu zdrętwienie, niedalekie obumarcia. Zawodzi nie kapitalizm i nie liberalizm, któremu trudno robić zarzut, że nie istnieje, zawodzi interwencja i etatyzm.\nZawodzą nie tylko w tym znaczeniu, że są w wysokim stopniu współwinne z obecną nędzą, zawodzą także, ilekroć sięga się do ich arsenału, chcąc życie gospodarcze popierać i ratować. Pomysły takie, jak rozszerzanie inwestycji państwowych przez Hoovera dla zatrudnienia bezrobotnych z pieniędzy podatkowych, pogłębiają tylko depresję i odsuwają chwilę wyzdrowienia. Rozszerzenie kredytów państwowych przy spadających cenach produktów nie jest niczym innym jak odwlekaniem i pogłębianiem bankructwa. Pożyczki zaciągane przez państwa czy to na cele łatania budżetów, czy na cele inwestycyjne nie są niczym innym jak nowym podnoszeniem obciążeń podatkowych.\nCzyż więc kierownicy polityki ekonomicznej mają się pocieszać, że poprawa sama przyjdzie? Czy mają naśladować, jak mówi Cassel, człowieka siedzącego w ciemnym pokoju i wyczekującego, aż światło elektryczne samo zabłyśnie?\nOczywiście, nie. W ręku kierowników polityki ekonomicznej znajduje się środek niezawodny, który musi przyśpieszyć regenerację życia gospodarczego, jest nim: rozluźnienie krępujących życie gospodarcze więzów.\nW Polsce niemało jest w tym punkcie do zrobienia. Zniżka ceł, która zmusiłaby kartele do zniżki ich usztywnionych cen, zmiana polityki Ministerstwa Pracy (które np. utrzymało na rok bieżący dawne płace w rolnictwie, przyjmując za punkt wyjścia cenę 1 cetnara żyta 40 złotych!), wydatna zniżka budżetów: państwowego i samorządowych, zmniejszenie raczej ilości urzędników i pracowników państwowych aniżeli zniżka płac, zasadniczy zwrot w naszej polityce stopy procentowej, oto są środki, które przyśpieszyłyby na pewno powrót do równowagi gospodarki polskiej.\nŻycie samo przez się powoli ją przywróci. Płace już spadają. Jeżeli budżet nie zostanie zmniejszony formalnie, to zmniejszą go faktycznie podatnicy. Tylko bez świadomej współpracy polityki ekonomicznej wszystko to przyjdzie wolniej i trudniej.\nW artykule swoim starałem się wskazać te punkty, w których ograniczenia liberalizmu potęgują i przewlekają kryzys. Prysły złudzenia, żywione do niedawna przez wielkokapitalistyczne, ale antyliberalne koła w Stanach Zjednoczonych, którym się zdawało, że polityka trustów z jednej strony, a manipulacje kredytowe z drugiej mogą zapobiec kryzysom, że zatem kapitalizm „związany” i „planowy” jest wyższym ustrojem od ustroju wolnokonkurencyjnego. Spotyka się także i z drugiej strony głosy dowodzące, że stoimy wobec bankructwa kapitalizmu liberalnego. Zwolennicy tej tezy widzą wyjście z ciężkiej sytuacji w zasadniczej przebudowie ustroju, czy to w kierunku kolektywizmu, czy bliżej nieokreślonych form syndykalistyczno-korporacyjnych.\nUważam za złudzenie przypuszczać, że interwencja i etatyzm nieoparty na doktrynie, to jest taki, jaki obecnie obserwujemy, w praktyce jest zły, a wkroczenie planowego przymusu może życie gospodarcze uzdrowić. Skutkiem prób takiej przebudowy byłoby tylko jeszcze większe usztywnienie życia gospodarczego i jeszcze mniejsza jego zdolność dostosowywania się do zmieniających się warunków.\nInterwencja, powtarzam, łatwo może być szkodliwa — dopomóc życiu gospodarczemu nie może. Jej optimum to akcje obojętne, bo bezskuteczne. Do takich należały przedsiębrane tu i ówdzie próby obniżania cen detalicznych na drodze administracyjnego nacisku. W formie, w której próby te były przedsiębrane, były one dosyć nieszkodliwe, bo nie mogły dać rezultatów. Ceny dzięki tej akcji nie spadną. Spadną natomiast zapewne dzięki działaniu sił ekonomicznych. Ci zaś, którzy by się łudzili co do skuteczności tych zabiegów, przypominają żywo Chanteclera, który był przekonany, że piejąc, wywołuje wschód słońca.\n Pamiętnik Pierwszego Zjazdu Ekonomistów Polskich odbytego w Poznaniu w dniach 24–26 maja 1929 r., Warszawa 1930, s. 283–310.\n Warto zwrócić uwagę i na to, że w tym okresie mamy ogólną zwyżkę indeksów między r. 1921 a 1925, a po zniżce w r. 1926 przychodzi powtórna zwyżka, obejmująca lata bezpośrednio poprzedzające kryzys. Indeks hurtowy podnosi się w Stanach Zjednoczonych ze 137 (1927) do 140 (1928), w Niemczech ze 134 (1926) do 140 (1928), we Francji ze 118 (1926) do 126 (1928), we Włoszech ze 132 (1926) do 134 (1928), w Polsce ze 105 (1926) do 119 (1928). Zniżkę wykazuje indeks w 1928 tylko w Anglii. („Rocznik Statystyki…” 1929, s. 652).\n Wg obliczeń prof. Taylora obieg papierowy, złota i bilonu wynosił przed wojną 7204,6 mln dolarów, w r. 1926 — 16 001,4 mln dolarów. Od cyfry tej trzeba odjąć 2624 mln dolarów złota, wypchniętego z obiegu przez papier; pozostaje wzrost 27 do 13 377,4 mln dolarów.\n Uwagę tę zawdzięczam prof. Krzyżanowskiemu.\n Niezmiernie charakterystyczne jest następujące zestawienie cyfrowe: ilość pracowników we wszystkich działach życia gospodarczego w Anglii i Walii wzrosła w r. 1921 w stosunku do r. 1911 o 160 tysięcy, ilość pracowników państwowych i samorządowych wzrosła w tymże czasie o 400 tysięcy. (Por. tabelę na s. 8 memorandum Pigou: The Economic Position of Great Britain, 1927).\n Suma płac realnych utrzymuje się w Polsce w stosunku do r. 1927 na mniej więcej równym poziomie. Wartość produkcji przemysłowej wynosi 37% wartości z r. 1927.\nPosted in Dziedzictwo, Teksty, Teoria ekonomiiTagged Adam Heydel, dzieła zebrane, etatyzm, Heydel, interwencjonizm, kryzys


V dynastia - Unionpedia, sieć semantyczna\nV dynastia – dynastia władców starożytnego Egiptu z okresu Starego Państwa.\n63 kontakty: Abu Gurab, Abusir, Chaju, Chamerernebti, Chefren, Chentkaus I, Chentkaus II, Cheops, Chnum, Czesz, Dżedefre, Dżedkare, Egipt, Hatszepsut, Heliopolis (Egipt), Hetepsechemui, Historia Egiptu, Hsekju, Iput, Kamień z Palermo, Klaun, Kult czaszek, Mech (faraon), Memfis, Menkauhor, Miroslav Verner, Muzeum Archeologiczne w Krakowie, Muzeum Narodowe w Warszawie, Neferefre, Neferirkare I, Neheb, Niuserre, Nomarcha, Nowa Chronologia (Davida Rohla), Obelisk, Okres wczesnodynastyczny w Egipcie, Pepi I, Piramida Dżedkare, Piramida Neferirkare I, Piramida Niuserre, Piramida Pepiego I, Piramida Sahure, Piramida Unisa, Piramida Userkafa, Piramidion, Ptahhotep, Punt (kraina), Sahure, Seszseszet, Siedzący skryba, ..., Stare Państwo, Starożytny Egipt, Szepseskare, Teje (król), Teksty Piramid, Teti (faraon), Unis, Userkaf, Uszebti, Wazner, Władcy Egiptu, Wezyr (starożytny Egipt), XXV wiek p.n.e..\tRozwiń indeks (13 jeszcze) » « Skompresować indeks\nPlan Abu Gurab i Abusir Re wzniesionej przez NiuserreAbu Gurab (Abu Dżirab, Abu Jirab) – miejscowość w Egipcie na zachodnim brzegu Nilu, ok.\nNowy!!: V dynastia i Abu Gurab · Zobacz więcej »\nNeferirkare w Abusir Plan nekropoli w Abusir wraz z Abu Gurab Abusir – nekropola staroegipska położona ok.\nNowy!!: V dynastia i Abusir · Zobacz więcej »\nChaju albo Jucha – znany wyłącznie z imienia władca Dolnego Egiptu z okresu predynastycznego (koniec IV tysiąclecia p.n.e.). Imię jego widnieje jako trzecie z kolei w najwyższej linii kamienia z Palermo, bazaltowej steli zawierającej roczniki od czasów mitycznych do V dynastii, po Hsekju, a przed Teje.\nNowy!!: V dynastia i Chaju · Zobacz więcej »\nChamerernebti – księżniczka egipska, córka władcy starożytnego Egiptu Niuserre z V dynastii i jego żony Reputnebu.\nNowy!!: V dynastia i Chamerernebti · Zobacz więcej »\nChefren (z gr.; egip. Cha-ef-re – „Niechaj Re objawia się w chwale”), u Herodota Chephren, u Diodora Chabryes – władca starożytnego Egiptu z IV dynastii, z okresu Starego Państwa.\nNowy!!: V dynastia i Chefren · Zobacz więcej »\nGrobowiec Chentkaus I (w dolnym lewym rogu) na tle piramid w Gizie, litografia, XIX w. Grobowiec Chentkaus I - przekrój Plan grobowca: 1) "Mastaba" 2)Sahure i Neferirkare I Komora grobowa 3) Droga procesyjna Chentkaus I – żona władcy starożytnego Egiptu Szepseskafa z IV dynastii, uważana za założycielkę V dynastii („matkę V dynastii” według Borchardta).\nNowy!!: V dynastia i Chentkaus I · Zobacz więcej »\nChentkaus II – żona władcy starożytnego Egiptu Neferirkare I z V dynastii, synowa królowej Chentkaus I i władcy Egiptu Szepseskafa z IV dynastii, matka synów Neferirkare I: Neferefre i Niuserre, również władców z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Chentkaus II · Zobacz więcej »\nCheops (z gr.) – władca starożytnego Egiptu IV dynastii z okresu Starego Państwa.\nNowy!!: V dynastia i Cheops · Zobacz więcej »\nChnum – w mitologii egipskiej pradawny bóg Górnego Egiptu.\nNowy!!: V dynastia i Chnum · Zobacz więcej »\nCzesz albo Icziesz – znany wyłącznie z imienia władca Dolnego Egiptu z okresu predynastycznego (koniec IV tysiąclecia p.n.e.). Imię jego widnieje jako piąte z kolei w najwyższej linii kamienia z Palermo, bazaltowej steli zawierającej roczniki od czasów mitycznych do V dynastii, po Teje, a przed Nehebem.\nNowy!!: V dynastia i Czesz · Zobacz więcej »\nDżedefre (Didufri, Redżedef; z egip. "Wieczny-jak-Re") – władca starożytnego Egiptu z IV dynastii, z okresu Starego Państwa, syn Cheopsa i nieznanej z imienia jego żony lub też libijskiej konkubiny.\nNowy!!: V dynastia i Dżedefre · Zobacz więcej »\nDżedkare – władca starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Dżedkare · Zobacz więcej »\nNowy!!: V dynastia i Egipt · Zobacz więcej »\nHatszepsut – faraon, władczyni starożytnego Egiptu z XVIII dynastii, z okresu Nowego Państwa.\nNowy!!: V dynastia i Hatszepsut · Zobacz więcej »\nHeliopolis (z gr. lub – "miasto słońca"; egip. Iunu lub Junu – "słupy", "miasto słupów"; hebr. On; arab. مصر الجديدة.\nNowy!!: V dynastia i Heliopolis (Egipt) · Zobacz więcej »\nHetepsechemui – władca starożytnego Egiptu, założyciel II dynastii Lata panowania.\nNowy!!: V dynastia i Hetepsechemui · Zobacz więcej »\nHistoria Egiptu – ten artykuł omawia temat historii państwa Egipt od starożytności po czasy współczesne.\nNowy!!: V dynastia i Historia Egiptu · Zobacz więcej »\nHsekju albo Seka – znany wyłącznie z imienia władca Dolnego Egiptu z okresu predynastycznego (koniec IV tysiąclecia p.n.e.). Imię jego widnieje jako drugie z kolei (pierwsze jest nieczytelne) w najwyższej linii kamienia z Palermo, bazaltowej steli zawierającej roczniki od czasów mitycznych do V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Hsekju · Zobacz więcej »\nIput – pierwsza żona władcy starożytnego Egiptu, założyciela VI dynastii Tetiego.\nNowy!!: V dynastia i Iput · Zobacz więcej »\nKamień z Palermo\nKamień z Palermo Kamień z Palermo – fragment stelli, wykonanej z czarnego bazaltu, zawierający annały staroegipskie, stanowiące jedno z najważniejszych źródeł informacji o najstarszych dziejach starożytnego Egiptu z podaną jednocześnie chronologią wydarzeń.\nNowy!!: V dynastia i Kamień z Palermo · Zobacz więcej »\nNowy!!: V dynastia i Klaun · Zobacz więcej »\nthumb Kult czaszek – forma kultu religijnego polegająca na oddawaniu czci czaszkom ludzkim bądź zwierzęcym.\nNowy!!: V dynastia i Kult czaszek · Zobacz więcej »\nMech albo Imichet – znany wyłącznie z imienia władca Dolnego Egiptu z okresu predynastycznego (koniec IV tysiąclecia p.n.e.). Imię jego widnieje jako ostatnie całkowicie czytelne w najwyższej linii kamienia z Palermo, bazaltowej steli zawierającej roczniki od czasów mitycznych do V dynastii, po Waznerze.\nNowy!!: V dynastia i Mech (faraon) · Zobacz więcej »\nNowy!!: V dynastia i Memfis · Zobacz więcej »\nMenkauhor – władca starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Menkauhor · Zobacz więcej »\nMiroslav Verner (2013) Miroslav Verner (ur. 31 października 1941 w Brnie) - czeski archeolog-egiptolog.\nNowy!!: V dynastia i Miroslav Verner · Zobacz więcej »\nBudynek Muzeum Muzeum Archeologiczne w Krakowie – najstarsza tego typu placówka w Polsce, powstała w 1850 roku.\nNowy!!: V dynastia i Muzeum Archeologiczne w Krakowie · Zobacz więcej »\nMuzeum Narodowe w Warszawie (1938) Hall Główny Muzeum Narodowego w Warszawie (1938) Tegazzo obrony Warszawy (1939) Fragment ekspozycji galerii egipskiej (2014) Galeria Sztuki XIX wieku (2012) Muzeum Narodowe w Warszawie (MNW) – muzeum sztuki w Warszawie, założone w 1862 jako Muzeum Sztuk Pięknych w Warszawie, narodowa instytucja kultury; jedno z największych muzeów w Polsce i największe w Warszawie.\nNowy!!: V dynastia i Muzeum Narodowe w Warszawie · Zobacz więcej »\nNeferefre (Raneferef) – władca starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Neferefre · Zobacz więcej »\nNeferirkare I – władca starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Neferirkare I · Zobacz więcej »\nNeheb – znany wyłącznie z imienia władca Dolnego Egiptu z okresu predynastycznego (koniec IV tysiąclecia p.n.e.). Imię jego widnieje jako szóste z kolei w najwyższej linii kamienia z Palermo, bazaltowej steli zawierającej roczniki od czasów mitycznych do V dynastii, po Czeszu, a przed Waznerem.\nNowy!!: V dynastia i Neheb · Zobacz więcej »\nNiuserre – władca starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Niuserre · Zobacz więcej »\nNomarcha (z od nomos - pastwisko, okręg, prowincja; egip. adż-mer lub heka-hut) – w starożytnym Egipcie wyższy urzędnik i zarządca nomów, kierował pracą niższych urzędników, do jego obowiązków należało składanie przed królem szczegółowych raportów o stanie zasobów państwowych.\nNowy!!: V dynastia i Nomarcha · Zobacz więcej »\nNowa Chronologia (Davida Rohla)\nNowa Chronologia (Davida Rohla) – system chronologiczny stworzony przez Davida Rohla (brytyjskiego egiptologa i historyka starożytności) rewidujący dotychczas uznawaną chronologię starożytnego Bliskiego Wschodu (Egiptu, Syropalestyny i Mezopotamii) przed r. 664 p.n.e. Jeden z kilkudziesięciu systemów rewizji chronologii starożytności spod znaku organizacji SIS i ISIS, jednak odrzucany przez środowisko naukowe.\nNowy!!: V dynastia i Nowa Chronologia (Davida Rohla) · Zobacz więcej »\nObelisk z Luksoru na Place de la Concorde w Paryżu Obelisk (łac. obeliscus, gr. obeliskos – rożen, słup) – pomnik w formie wysokiego, smukłego słupa, najczęściej o czworobocznej podstawie, wykonanego z jednego bloku skalnego.\nNowy!!: V dynastia i Obelisk · Zobacz więcej »\nOkres wczesnodynastyczny w Egipcie\nOkres wczesnodynastyczny w Egipcie, zwany również okresem tynickim lub okresem archaicznym – w historii starożytnego Egiptu etap będący bezpośrednią konsekwencją zjednoczenia górnego i dolnego państwa przez dynastię 0 w okresie predynastycznym.\nNowy!!: V dynastia i Okres wczesnodynastyczny w Egipcie · Zobacz więcej »\nPepi I – władca starożytnego Egiptu z VI dynastii, z okresu Starego Państwa.\nNowy!!: V dynastia i Pepi I · Zobacz więcej »\nLeżące fragmenty kolumn ze świątyni grobowej Dżedkare Piramida Dżedkare – piramida zbudowana przez Dżedkare, władcę starożytnego Egiptu z V dynastii, na nekropoli w Sakkarze.\nNowy!!: V dynastia i Piramida Dżedkare · Zobacz więcej »\nPiramida Neferirkare I\nPiramida Neferirkarego I Pozostałości kaplicy kultowej przy świątyni grobowej w kompleksie grobowym Neferirkarego I Piramida Neferirkare I – piramida zbudowana przez władcę starożytnego Egiptu z V dynastii, Neferirkare I, na nekropoli w Abusir.\nNowy!!: V dynastia i Piramida Neferirkare I · Zobacz więcej »\nPiramidy w Abusir – Niuserrego w środku Piramida Niuserre – piramida zbudowana przez Niuserre, władcę starożytnego Egiptu z V dynastii, na nekropoli w Abusir.\nNowy!!: V dynastia i Piramida Niuserre · Zobacz więcej »\nPiramida Pepiego I\nPiramida Pepiego I – piramida zbudowana przez władcę starożytnego Egiptu Pepiego I z VI dynastii na nekropoli w południowej Sakkarze.\nNowy!!: V dynastia i Piramida Pepiego I · Zobacz więcej »\nPiramida Sahurego Pozostałości świątyni grobowej Sahure – w tle piramidy Niuserre i Neferirkare Piramida Sahure – piramida władcy starożytnego Egiptu z V dynastii, Sahurego, położona na nekropoli w Abusir.\nNowy!!: V dynastia i Piramida Sahure · Zobacz więcej »\nPiramida Unisa – widok współczesny Piramida Unisa – piramida władcy starożytnego Egiptu, Unisa, ostatniego z władców V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Piramida Unisa · Zobacz więcej »\nResztki piramidy Userkafa w Sakkarze na tle piramidy Dżesera Piramida Userkafa – piramida zbudowana przez Userkafa, władcę starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Piramida Userkafa · Zobacz więcej »\nMuzeum Egipskiego w Kairze Piramidion – kamień wieńczący szczyt piramidy lub obelisku.\nNowy!!: V dynastia i Piramidion · Zobacz więcej »\nPtahhotep – wezyr władcy starożytnego Egiptu Dżedkare z V dynastii, pisarz i filozof, tradycyjnie uznawany za autora „Maksym”.\nNowy!!: V dynastia i Ptahhotep · Zobacz więcej »\nPunt – starożytna kraina leżąca prawdopodobnie na terenie Etiopii i Erytrei.\nNowy!!: V dynastia i Punt (kraina) · Zobacz więcej »\nSahure – władca starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Sahure · Zobacz więcej »\nSeszseszet (Seszeset, Seszeszet) – prawdopodobnie żona władcy starożytnego Egiptu Unisa z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Seszseszet · Zobacz więcej »\nSiedzący skryba – pełnoplastyczna rzeźba z wapienia, pokryta polichromią, przedstawiająca skrybę – uczonego w piśmie.\nNowy!!: V dynastia i Siedzący skryba · Zobacz więcej »\nNowy!!: V dynastia i Stare Państwo · Zobacz więcej »\nNowy!!: V dynastia i Starożytny Egipt · Zobacz więcej »\nSzepseskare – faraon starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Szepseskare · Zobacz więcej »\nTeje albo Tiju – znany wyłącznie z imienia władca Dolnego Egiptu z okresu predynastycznego (koniec IV tysiąclecia p.n.e.). Imię jego widnieje jako czwarte z kolei w najwyższej linii kamienia z Palermo, bazaltowej steli zawierającej roczniki od czasów mitycznych do V dynastii, po Chaju a przed Czeszem.\nNowy!!: V dynastia i Teje (król) · Zobacz więcej »\npiramidy Teti w Sakkarze Teksty Piramid – niejednorodny zbiór straroegipskich tekstów religijnych, związanych z kultem zmarłych i zredagowanych w Starym Państwie przez kapłanów z On (Heliopolis).\nNowy!!: V dynastia i Teksty Piramid · Zobacz więcej »\nTeti – władca starożytnego Egiptu, założyciel VI dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Teti (faraon) · Zobacz więcej »\nStela Unisa z jego kompleksu grobowego w Sakkarze Unis (Wenis, Unas) – władca starożytnego Egiptu, ostatni faraon V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Unis · Zobacz więcej »\nUserkaf – pierwszy władca starożytnego Egiptu z V dynastii.\nNowy!!: V dynastia i Userkaf · Zobacz więcej »\nUszebti (z egip., także szauabti, szabti - odpowiadający; uszebt - opiekować się) - w starożytnym Egipcie figurka w kształcie mumii, z dwiema motykami w rękach i workiem na plecach, wkładana do grobu wraz z ciałem zmarłego.\nNowy!!: V dynastia i Uszebti · Zobacz więcej »\nWazner albo Wenegbu – znany wyłącznie z imienia władca Dolnego Egiptu z okresu predynastycznego (koniec IV tysiąclecia p.n.e.). Imię jego widnieje jako przedostatnie czytelne (siódme z kolei) w najwyższej linii kamienia z Palermo, bazaltowej steli zawierającej roczniki od czasów mitycznych do V dynastii, po Nehebie, a przed Mechem.\nNowy!!: V dynastia i Wazner · Zobacz więcej »\nEgipt faraonów (tablica chronologiczna) Informacje i podział władców egipskich na dynastie zawdzięczamy Manetonowi, zhellenizowanemu egipskiemu kapłanowi z Heliopolis.\nNowy!!: V dynastia i Władcy Egiptu · Zobacz więcej »\nWezyr (starożytny Egipt)\nStatua przedstawiająca Hemiunu, wezyra faraona Cheopsa.\nNowy!!: V dynastia i Wezyr (starożytny Egipt) · Zobacz więcej »\nXXV WIEK P.N.E. XXVII wiek p.n.e. XXVI wiek p.n.e. XXV wiek p.n.e. XXIV wiek p.n.e. XXIII wiek p.n.e. Urodzili się.\nNowy!!: V dynastia i XXV wiek p.n.e. · Zobacz więcej »


W ostatnią niedziele (31.01.16) wędrownicy z naszego hufca postanowili umilić sobie czas w ferie. Wykonali parę zadań związanych miedzy innymi z szyframi, rodzajami budowy ognisk, znaki patrolowe itp. Zwiedzili okolice Ząbrowa i zakończyli ogniskiem w Szymbarku zajadając się kiełbaskami !\n19 Grudnia 2015 roku odbyła się wspólna wigilia całęgo Hufca Iława, dzieliliśmy się opłatkiem skłądając sobie zyczenia a także dziękowaliśmy sobie za spędzony razem ostatni rok! Były prezenty był uśmiech w wspólnym gronie harcerskim!\nZjazd Zwykły Hufca - 24.10.2015\nW dniu 24.10.2015r. w naszym hufcu odbył się Zjazd Zwykły Hufca. Zjazd dokonał wyboru władz Hufca. Komenda hufca: hm. Maciej Marciniak – Komendant, hm. Maria Marciniak – Zastępca Komendanta Hufca ds. Programowych, HO Piotr Jakimowicz – Skarbnik, pwd. Magdalena Kirzenkowska – Zastępca Komendanta ds. Pracy z Kadrą, phm. Robert Nowicki – członek komendy. Komisja Rewizyjna Hufca: phm. Adam Mańka – przewodniczący, pwd. Katarzyna Witkowska, pwd. Aleksandra Gacioch.


Jedyny taki apartament-kawalerka w Śródmieściu - Katowice - Gumtree Poland - 668043504 | Gumtree\nJedyny taki apartament-kawalerka w Śródmieściu\nSprzedam mieszkanie dwupokojowe, położone na 5 piętrze w bloku 10-piętrowym. Budynek jest po termomodernizacji, z wyremontowaną klatką schodową, wyposażoną w domofon.W mieszkaniu są:- dwa oddzielne pokoje,- kuchnia,- łazienki razem z wc - przedpokój.Okna białe, pcv. Woda ogrzewana piecykiem gazowym.Zamykany korytarz lokatorski.Do mieszkania przynależy piwnica.Wolne od 1 kwietnia br.Plusy lokalizac ...\nZespół Annderson oferuje Państwu do sprzedaży mieszkanie jednopokojowe o powierzchni 27 m2 na ul Lisieckiego w okolicy AWF. Mieszkanie usytuowane jest na pierwszym piętrze bloku czteropiętrowego z lat sześćdziesiątych i składa się z pokoju, oddzielnej, jasnej kuchni, łazienki i korytarza. Do lokalu przynależy piwnica. Mieszkanie doskonale nadaje się na cele inwestycyjne, pod wynajem. Za ...\nMieszkanie na sprzedaż Katowice Piotrowice ul. Zbożowa\nDo sprzedaży 2 pokojowe mieszkanie (do generalnego remontu). Mieszkanie znajduje się w spokojnej dzielnicy Katowic - w Piotrowicach w kameralnym czteropiętrowym, ogrodzonym budynku. Możliwość wykonania remontu za dodatkową opłatą! Więcej informacji telefonicznie. Kameralny 4 piętrowy budynek, z własnym parkingiem. Mieszkanie na parterze. Teren ogrodzony i monitorowany. W okolicy pełna ...


Telefon dla starszych to wspaniały plan | marqu.pl\n7 marca, 2022 / admin\nTrzeba sobie zdawać sprawę z tego, że nie ważny jest nasz wiek, nie ważne jest to czym się zainteresujemy, w elektronice istnieje tak dużo różnorakich rzeczy, że spokojnie każdy odnajdzie coś dla siebie, co będzie mu odpowiadało pod każdym kątem. Dlatego właśnie należy przejrzeć propozycje i upewnić się co do konkretnego zakupu.\nRaspberry pi posiada dużo ciekawych zastosowań\nZachwycamy się czujnikami temperatury, spoglądamy z zafascynowaniem jak urządzenia zdalnie sterowane się przemieszczają, ale niezwykle rzadko namyślamy się, co się pojawi w ich środku i z jakiego powodu funkcjonują tak a nie inaczej. Dlatego właśnie potrzeba zaznaczyć, że w tego typu sprzętach stosowany okazuje się być niejednokrotnie mini komputerek, który wygląda jak płyta i który posiada najistotniejsze połączenia. Dzięki temu można go powiązać z pozostałymi elementami urządzenia, a co się z tym łączy, będziemy mieli wtedy gwarancję, że wszystko będzie funkcjonowało rzeczywiście idealnie, dzięki raspberry pi. Zobacz: zobacz www.\nTelefon dla starszych wygląda interesująco\nMusimy sobie zdawać sprawę z tego, że osoby starsze\nnie chcą posiadać nazbyt wielu funkcji w telefonie, bo wtenczas ma szansę się okazać, że posiadają problem z jego obsłużeniem. Przez to właśnie telefon dla starszych jest zaprojektowany w taki sposób, żeby miał tylko najważniejsze funkcje, żeby prosto dało się trafić w konkretne guziki i żeby wszystko było dostatecznie widoczne np. telefon dla starszych.\nTo spowoduje, że cieszy się on dużo znaczniejszym powodzeniem.\nElektroniczne propozycje okazują się być niesamowicie ciekawe\nMusimy zaznaczyć, że elektroniczne oferty okazują się być bardzo interesujące, dlatego trzeba im się dokładnie przypatrzeć.\nJeśli interesują Cię ciekawe wiadomości oraz szukasz ich na dany wątek, kliknij w następujący link (https://it-solve.pl/uslugi-programistyczne/tworzenie-aplikacji-internetowych/oprogramowanie-dedykowane/). W tamtym miejscu odnajdziesz niezbędne informacje.\nPoza tym nie muszą być one drogie, a samodzielnie możemy od czasu do czasu zdecydować w jaki sposób je dalej wykorzystać.\nInternetowy szał zakupów, czyli co możemy zakupić w Internecie\nFotografia obrotowa może stać się narzędziem idealnym dla ciebie, sprawdź, jakie możliwości kryje


40 LAT PRACY A EMERYTURA - najnowsze wiadomości gospodarcze i finansowe - Gospodarka.gazeta.pl\n40 lat pracy a emerytura\nPSL walczy o emerytury po 40 latach pracy. Jeżeli projekt przejdzie, najbardziej zyskają na tym rolnicy, którzy na emeryturę będą mogli odchodzić, gdy skończą 56 lat.\n. Tyle że ten sam resort ledwie dwa lata wcześniej tym samym osobom pozwolił pobierać emeryturę, a jednocześnie nadal zarabiać w dotychczasowym miejscu pracy. Przepisy od razu uchylił Trybunał Konstytucyjny. Sędziowie uznali tę sytuację za rażący przykład złamania zasady ochrony zaufania obywatela do\nPrezydent chce umożliwić wcześniejsze przechodzenie na emeryturę osobom, które przepracowały 40 lat. To m.in. efekt spotkania z przedstawicielami związkowców z Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych i Związku Nauczycielstwa Polskiego. Związkowcy bowiem od lat domagali się wycofania z\nwycofał swojego projektu, nowa emerytura miałaby się pojawić od stycznia 2016 r. Ale ktoś, kto chciałby z niej skorzystać, musiałby spełnić wszystkie warunki (a więc m.in. udowodnić 40 lat stażu pracy) do 31 grudnia 2020 r. Czytaj także: Wybory - lekcja ekonomii absurdalnej Zobacz też: Wybory prezydenckie\nKomorowskiego? Tym bardziej że nawet politycy PO podchodzą do niego z rezerwą. Niektórzy powtarzają publicznie, że nie pora zmieniać reformę emerytalną w momencie, w którym dopiero wchodzi ona w życie. Zainteresowanie ludowców mogą wyjaśnić szczegółowe zapisy projektu. Zakłada on emerytury po 40 latach stażu\nbędą nasze świadczenia za 20, 30, 40 lat, jak długo będziemy żyć, ile osób będzie płacić składkę, czy będzie więcej urodzeń. To wszystko pozwoli określić, ile i kiedy państwo będzie do emerytur dopłacać najwięcej. Teraz takimi wyliczeniami zajmuje się aktuariusz ZUS. Ostatnią długoterminową prognozę\nrekordowe 12,1-procentowe bezrobocie. W Grecji bez pracy pozostaje 27,2 proc. obywateli, a w Hiszpanii - 26,7 proc., gdzie w stosunku do ostatniego kwartału ubiegłego roku przybyło ponad 230 tys. bezrobotnych. Dlatego nic dziwnego, że w poszukiwaniu pracy Europejczycy z południa podążają na północ. W 2013\n"Zmiany na rynku pracy będące konsekwencją epidemii COVID-19 mogą spowodować, że osoby, które osiągnęły wiek emerytalny i zamierzały jeszcze kontynuować aktywność zawodową, będą musiały podjąć, dużo wcześniej niż zamierzały, decyzję o przejściu na emeryturę, między innymi również w czerwcu\nprzekraczają 10 tys. zł, a dochód – 6 tys. zł. Od stycznia mają płacić składki od podstawy niższej niż minimalna pensja. A to oznacza, że aby dostać emeryturę minimalną, będą musieli pracować ponad 40 lat. Waloryzacja Obecnie emerytura minimalna wynosi 1100 zł brutto. PiS zapowiedział, że od marca\notrzymuję, ile wpłaciłem, bo coraz więcej osób wpłaci zbyt mało składek, by otrzymać coś więcej niż emeryturę minimalną. Dla nich ważne więc będzie tylko, by mieć minimalny staż pracy, a potem już nie będą mieli motywacji do opłacania dalszych składek, bo i tak więcej niż emerytura minimalna nie dostaną\n20-40 lat. Przyznało to 89 proc. badanych. Od wiedzy do działań droga nie zawsze jest prosta. W wieku 30-40 lat zamierza zacząć oszczędzanie na emeryturę 58 proc. badanych., a 52 proc. przyznało, ze już coś robi z myślą emeryturze. Bliższe przyjrzenie się temu, jakie to działania, nie napawa\nzatrudnieni przed 2013 r., którzy odejdą z pracy już po 15 latach, mogą liczyć na emeryturę w wysokości 40 proc. ostatniej pensji. Za każdy dodatkowy rok służby świadczenie rośnie o 2,6 proc. ostatniej pensji, a maksymalna emerytura może wynieść 75 proc. ostatniej wypłaty. Aby ją dostać, trzeba przepracować\npowinien odprowadzić pieniędzy, a ile faktycznie odprowadził. Punkt 5.: Wysokość emerytury z ZUS, gdybyśmy w tym momencie zakończyli pracę i gdybyśmy pracowali do osiągnięcia wieku emerytalnego. W tym punkcie ZUS podaje, ile wyniesie nasza emerytura, jeżeli nic nie będziemy już odkładać, a na emeryturę\n5-7. Nasze odłożone składki na subkoncie powiększone o waloryzację i ewentualne odsetki za zwłokę. Punkt 8. Wysokość tzw. hipotetycznej emerytury z ZUS, gdybyśmy w tym momencie zakończyli pracę. A więc tyle wyniesie nasza emerytura, jeżeli nic nie będziemy już odkładać, a na emeryturę\nstanowiska, a każdemu pracownikowi staramy się stwarzać optymalne warunki pracy – zapewnia. Osoby w wieku 50 plus mogą znaleźć zatrudnienie także w Lidlu. Istnieje tutaj możliwość pracy w wymiarze 20, 30 czy 40 proc. etatu. – Niezmiennie jesteśmy otwarci na pracowników w każdym możliwym\nprzepisy reformy emerytalnej sprzed 20 lat. - A wie pan, co w tym wszystkim jest najśmieszniejsze? Że ja przed 1999 r. pracowałam. Cały rok, ale na umowie o dzieło. Zakład powiedział mi jednak, że taka praca się nie liczy, bo od umów o dzieło nie odprowadza się składki. Gdybym wiedziała, że od tego\nwielkie - miesięcznie od kilku do kilkunastu złotych - ale rocznie może to już być ponad 120 zł. A im większy kapitał, tym większe są bonusy. Do tego osoby, które mają większe emerytury z powodu obniżenia się średniej długości życia zyskają też na corocznej waloryzacji. Podwyżka waloryzacyjna jest bowiem\nsytuacji na rynku pracy ponownie uda się osiągnąć niższy deficyt w stosunku do planowanego, wyraźnie widoczne staje się, że polski system emerytalny znajduje się pod narastającą presją niekorzystnych tendencji demograficznych, a rezerwy krótkoterminowej poprawy sytuacji w postaci marginalizacji OFE zostały\nnierealne. Nowy termin to 1 marca. Czytaj też: Dla kogo emerytura minimalna? Sprawdź, komu przysługuje świadczenie i o ile wzrośnie Ojcowie dyskryminowani Rząd opóźnienie tłumaczył przedłużającymi się procedurami. Ale tak naprawdę okazało się, że przygotowany przez resort pracy projekt ustawy to bubel i\nSiwy, szef związku zawodowego Celnicy. Inne zasady obowiązują funkcjonariuszy przyjętych do służby od 2013 r. Aby przejść na emeryturę, będą musieli udowodnić 25 lat pracy i ukończyć 55 lat. Celnik, który po 15 latach odejdzie ze służby, dostanie emeryturę w wysokości 40 proc. ostatniej pensji. Jeśli\n.). Prawie drugie tyle dołoży pracodawca, który każdemu pracownikowi „doda” przynajmniej 1,5 proc., ale nie więcej niż 4 proc. Do naszego oszczędzania dorzuci się też państwo (a właściwie Fundusz Pracy). Zatem na konto ma wpływać od 3,5 do nawet 8 proc. pensji pracownika. Co roku od państwa każdy\nwaloryzacji zyska nie 70, ale 80 zł brutto. O ile wzrosną najniższe świadczenia W przypadku najniższej emerytury i najniższej częściowej renty będą obowiązywać inne podwyżki niż dla pozostałych seniorów. W projekcie ustawy rząd zapisał, że: najniższa emerytura i renta, a także najniższa renta rodzinna i renta\nniewypłacalności; ukończyć 55/60 lat (kobiety/mężczyźni); okresy składkowe i nieskładkowe (czyli staż) muszą wynosić 30/35 lat, a utrata pracy musi nastąpić z winy pracodawcy (np. zwolnienia grupowe); mieć staż pracy wynoszący minimum 35 lat (kobiety) lub 40 lat (mężczyźni) i stracić pracę z winy pracodawcy (np\n, np. przykład pani Katarzyna, lat 36, urzędniczka z Łodzi. Zarabia 2 tys. zł brutto. Miała kilka lat przerwy w pracy związanej z urlopem wychowawczym. Jej emerytura wyniesie 900 zł brutto, a więc niewiele (o 20 zł brutto) więcej niż obecna emerytura minimalna. Na wyższe emerytury mogą liczyć osoby\nto staż. Kobieta musi mieć przynajmniej 35 lat pracy, mężczyzna - 40 lat. Emerytury częściowe mają zniknąć, gdy Sejm przegłosuje propozycje PiS o zmianie wieku emerytalnego do 60 lat (kobiety) i 65 lat (mężczyźni). Obniżenie nastąpi najwcześniej od października 2017 r. Na wdrożenie systemu\n. Celnik, który po 15 latach odejdzie ze służby, dostanie emeryturę w wysokości 40 proc. ostatniej pensji. Jeśli przepracuje 25 lat, jego emerytura wyniesie 60 proc. pensji z 10 wybranych lat pracy. Później wymiar emerytury będzie się co roku zwiększał o 3 proc. Maksymalna wysokość świadczenia nie może\nsłużby skarbowe w jedną Krajową Administrację Sądową. Funkcjonariusze się obawiają, że po powstaniu KAS w służbie czynnej pozostanie między 4 a 7 tys. osób. Reszta może stracić pracę bądź być zmuszona do przekwalifikowania się. Emerytury mundurowych: obecne przepisy emerytalne Emerytura mundurowa\npięciu miesięcy. Ile wynosi emerytura częściowa Dlaczego emerytury częściowe są dziś tak stosunkowo wysokie? - Wśród dzisiejszych "emerytów częściowych" w zasadzie nie ma ludzi, którzy mieli kłopoty na rynku pracy. Emerytur częściowych nie dostają jeszcze np. kobiety, a to one w związku z\nprawa komornik. Dziś emeryt ma prawo do jedynie 50 proc. najniższej emerytury i renty. Będą jednak wyjątki. Spłacający alimenty będzie mógł zachować jedynie 50 proc. najniższego świadczenia, a senior przebywający w domu opieki społecznej tylko 20 proc. najniższej emerytury. Posłowie w pierwszej wersji\n- 40 lat stażu ubezpieczeniowego to jest dobry kierunek. Pamiętajmy, że emerytura jest prawem, a nie obowiązkiem. Coraz więcej osób jest słabego zdrowia i ludzie potrzebują bezpieczeństwa - ocenia najnowszą propozycję emerytalną prezydenta przewodniczący OPZZ Jan Guz. - Dzisiaj wiele osób już nie\ndostali podwyżkę nie niższą niż 36 zł brutto. Ta ekstrapremia kosztowała budżet ponad 1,5 mld zł. (PiS i SLD proponowały jeszcze więcej.) I to w sytuacji, gdy deficyt ZUS co roku jest na minusie kilkadziesiąt miliardów złotych. Zobacz też: Emerytura po 40 latach pracy to rozsądne rozwiązanie\nlatach dostaną o kilkanaście procent niższe emerytury, a obecne 40-latki nawet o 40 proc. Tak wynika z niedawno ujawnionej analizy ZUS. Szansą emerytura obywatelska? - Może rozwiązaniem jest niewielka, ale równa dla wszystkich i przyznawana bez ostrych kryteriów tzw. emerytura obywatelska. To kosztuje\nprzyszłości będą stanowiły o rozwoju Polski”. Związkowcy dodatkowo uważają, że zmiana spowoduje, że nasz system emerytalny się zawali, bo jak zniesiemy ograniczenie limitu składek, to osoby o najwyższych zarobkach będą dostawać i po 40-50 tys. zł emerytury. – I teraz proszę sobie wyobrazić, jak\nPolsce (35 lat) i dodadzą je do lat pracy w Hiszpanii (5 lat). Tak zsumowany łączny staż wynosi 40 lat. Jednym słowem - pan Paweł dostanie hiszpańską emeryturę. Jej wysokość będzie natomiast proporcjonalna do okresów, które wypracował w Hiszpanii. Hiszpania wyliczy teoretyczną emeryturę dla mężczyzny z\nteraz korzystać z efektów swojej ciężkiej pracy. Obecnie - zgodnie z prawem - przyznaje się emerytury częściowe tylko mężczyznom, którzy mają 65 lat i udowodnią 40 lat stażu pracy. A oni częściej zarabiają więcej i nie tracą na przerwach związanych z urlopami macierzyńskimi i wychowawczymi. Pierwsze\nprzechodzenia na emeryturę? W najbliższym czasie niekoniecznie, bo emerytury wciąż są stosunkowo wysokie w porównaniu z ostatnią pensją, np. stanowią jej 60 proc. W przyszłości nasza emerytura wyniesie 40-25 proc. naszej ostatniej pensji, no i wtedy rzeczywiście rezygnacja z pracy nie będzie się opłacać. Tym\nWarszawa, 18.10.2016 (ISBnews) - Prawo i Sprawiedliwość (PiS) stoi na stanowisku, że w projekcie zmian w systemie emerytalnym decydujący powinien być wiek, a nie staż pracy osoby odchodzącej na emeryturę, poinformował prezes PiS Jarosław Kaczyński. "My stoimy na stanowisku, że wiek jest\nzmiana i może wynikać z czyszczenia rejestrów. Potem partycypacja się ustabilizowała, a w ostatnich tygodniach nastąpił nawet mały przyrost. Uczestnictwo w PPK na poziomie 40 proc. to jednak nie poziom wysoki, a jego utrzymanie wcale nie jest pewne. Zależy to od tego, czy ktoś będzie dbał o informacje


Agroturystyka Lubowicze, Gospodarstwo, Agrowczasy - Tani Nocleg » e-turysta.pl\nznaleziono 7 ofert noclegowychofert (0 w Lubowiczach oraz 7 w okolicy)\nZobacz inne obiekty z okolicy miejscowości Lubowicze\nAgroturystyka w Lubowiczach, województwo podlaskie, powiat siemiatycki\nAgroturystyka w miejscowości Lubowicze. Porównaj możliwość zakwaterowania w Lubowiczach w zależności od standardu oraz ceny. Lubowicze, szeroki zakres noclegów od hoteli po pensjonaty, ośrodki wypoczynkowe i hostele. Od pokoi gościnnych i kwater prywatnych po gospodarstwa agroturystyczne. Sprawdź również ofertę rozrywkową i turystyczną w Lubowiczach:\nośrodki wypoczynkowe Lubowicze\nzamki, pałace, dworki Lubowicze\npokoje gościnne Lubowicze\nkwatery prywatne Lubowicze\ndomki letniskowe Lubowicze\ndomy do wynajęcia Lubowicze\nJeżeli interesują Cie również noclegi w najbliższej okolicy miejscowości Lubowicze, sprawdź naszą ofertę noclegową w okolicznych miejscowościach:


Archiwa: Angielski - Keitah\nObecnie na rynku istnieje wiele książek przeznaczonych do samodzielnej nauki języka angielskiego. Jedne są lepsze, drugie gorsze, niektóre z nich uczą tylko słownictwa, inne skupiają się głównie na gramatyce… Jest w czym wybierać i dlatego dzisiaj chcę przedstawić 10 książek, które moim zdaniem pomogą rozwinąć…\nUnion Jack 2014/2015\nKeitah, 9 grudnia 2014 0 1 min read\nHello, everyone! Dostałam się do finału konkursu Union Jack 2014/2015, dlatego też powitanie jest w języku angielskim 🙂 Był to dla mnie szok. Pisałam ze swoim byłym, a tutaj nagle dostałam wiadomość od nauczyciela, że przeszłam do kolejnego etapu. Jako jedyna ze szkoły. Jest powód…


Aloesowy zestaw odchudzający, Forever Clean 9 | AloeTech - aloes dla zdrowia, urody i uważności\nAloesowy zestaw odchudzający, Forever Clean 9\nStrona głównaBLOGPoradyKontrola wagiAloesowy zestaw odchudzający, Forever Clean 9\nForever Clean 9, to bardzo intensywne oczyszczanie i odchudzanie organizmu przez 9 dni.\nMusisz wiedzieć, że nie będzie łatwo - przestrzeganie zaleceń programu będzie wymagało od Ciebie wytrwałości.\nUzyskanie i utrzymanie odpowiedniej wagi to życiowe wyzwanie, do którego urzeczywistnienia potrzebna jest zmiana stylu życia. Rezultaty, jakie dzieki niej osiągniesz warte są Twojego wysiłku.\nUdostępniamy Państwu poradnik umożliwiający prawidłowe stosowanie Forever Clean 9.\nAby ułatwić przegląd i wydruk, broszurka jest udostępniona w formacie PDF z podziałem na strony.\nPełną wersję ze względu na wielkość pliku zalecamy zapisać na dysk (Clean and Lean 9.pdf rozmiar: 3578 kb)\nczytano: 55532 razy\ndata dodania: 2006-11-29 12:29:00\nClean and Lean 9.pdf


Przemożne pragnienie miłości (E. i J. de Goncourt, „Herminia Lacerteux”) – Zacofany w lekturze\nW pewnym jednak momencie ktoś zechciał się nad nimi pochylić. Edmund i Juliusz de Goncourt postanowili programowo zgłębić „niższe sfery”, uznając ich prawo do wejścia na literackie salony i licząc się z tym, że ich powieść wywoła niesmak i oburzenie tak tematem, jak i naturalistycznym sposobem jego ujęcia.\nHerminia Lacerteux jest służącą panny Sempronii de Varandeuil. Wiodą sobie spokojny żywot w skromnym mieszkanku, Herminia wydaje się bardzo oddana swej chlebodawczyni, troszczy się o nią i dba o jej wygody. Żadna z nich nie miała łatwego życia: chłopska córka Herminia, wychowana w nędzy, wcześnie zaczęła pracować, upokarzana i poniewierana na każdym kroku. Jej chlebodawczyni, chociaż arystokratka, też harowała od dziecka – tyle że u własnego ojca, który sobie z niej zrobił służącą, i dopiero na starość zyskała niezależność. U niej Herminia znalazła pracę i dom, a zaspokoiwszy wreszcie podstawowe potrzeby ciała, zaczęła też myśleć o duszy. Popadła w dewocję, a spowiedź budziła w niej tajemne dreszcze, związane w dużym stopniu z osobą księdza, który zasiadał w konfesjonale.\nTo jednak wkrótce przestało wystarczać dziewczynie, jej bujny temperament domagał się miłości, a swe uczucia ulokowała w cynicznym Jupillonie. Kochanka wkrótce mu zobojętniała, wiedział jednak, że Herminia zrobi dla niego wszystko i bezwzględnie ją wykorzystywał. Zaślepiona służąca wstąpiła na drogę upadku.\nHerminia Lacerteux, ilustracja\nz XIX-wiecznego wydania amerykańskiego.\nWydana w 1865 roku „Herminia Lacerteux” była inspiracją dla Emila Zoli. Zola jednak obserwował upadek swych bohaterów niczym naukowiec oglądający owady pod lupą, zimno i beznamiętnie. Bracia Goncourtowie jeszcze tego nie potrafili, a może nawet nie chcieli – miałem nieustannie wrażenie, że przedstawiając rozpad osobowości swej bohaterki, krzywią usta ze wstrętem. Herminia jako przedstawicielka plebsu jest dla nich uosobieniem jego najgorszych cech: płytkiej dewocji, złośliwości, chuci, skłonności do przestępstw i alkoholu. Służąca zestawiana jest z panną de Varandeuil, by pokazać, że mimo podobieństwa losów, warunków, w jakich się wychowywały, jedna ulega najgorszym instynktom, druga zachowuje przyrodzoną swemu stanowi szlachetność. Ta tendencyjność to najsłabsza strona powieści; wkrada się też do niej pewna melodramatyczność, widoczna szczególnie w zakończeniu. Mimo tego skrzywienia, trzeba przyznać autorom, że mieli wiele odwagi: w powieści jest mowa o gwałcie, poronieniach, porodzie czy szpitalu. Znakomite są opisy wypoczynku robotników na obrzeżach Paryża, podrzędnej tancbudy i lasku Vincennes. Niektóre partie książki mocno się zestarzały, inne wciąż pozostają świeże i interesujące. Na pewno powinni ją poznać wielbiciele Zoli, ale może się też podobać mniej zagorzałym miłośnikom naturalizmu.\nEdmond i Jules de Goncourt, Herminia Lacerteux, tłum. Krystyna Byczewska, Państwowy Instytut Wydawniczy 1961.\nKategorie Goncourt Edmund de, Goncourt Juliusz de Nawigacja wpisu\n8 komentarzy do “Przemożne pragnienie miłości (E. i J. de Goncourt, „Herminia Lacerteux”)”\n15 czerwca 2012 o 07:39\nz innej bajki… dasz się namówić? http://www.notatnikkulturalny.blogspot.com/2012/06/wyzwanie-czy-znasz-prusa-czyli-jeszcze.html\n15 czerwca 2012 o 08:20\nZ Prusa to mi tylko „Dzieci” do przeczytania zostały, więc jeśli dam radę, to się odezwę:)\n15 czerwca 2012 o 11:54\nLubię Zolę i jego naturalizm, czasem zaiste paskudny, jak to naturalizm. Hermini Lacerteux nie czytałam, ale nadrobię, bo brzmi interesująco. Twoje „zacofanie w lekturze” wydaje mi się kokieteryjnie naciągane :)\n15 czerwca 2012 o 13:49\nŻadna kokieteria, 520 książek w kolejce do przeczytania to bolesny fakt:) A Herminia ładnie pokazuje punkt wyjścia dla Zoli.\nOkładka nie zapowiada takich okropieństw, jak te wymienione w ostatnim akapicie, sugeruje raczej przyjemną lekturę.;)\nBraciszkowie rzeczywiście odważni byli, poruszając takie tematy.\n4 stycznia 2019 o 18:29\nTo jak z różą kryjącą robaka :) Ta okładka znaczy. Ale powieść zacna, o ile pamiętam. Nie wiem, czy to u nich była odwaga, czy chęć wybicia się, choćby na obrzydliwościach. Bo w sumie to para estetów była.\nFaktycznie, lektura jawi się jako interesująca, choć nieco odstręcza ta tendencyjność: pospólstwo – zachowania niskie i podłe, klasa wyższa – szlachectwo ducha.\nTo nie jest odstręczające, raczej stanowi pewien znak czasów i świadczy brzydko o autorach :)


Fragmenty książek - strona autora: Prezent - zawsze trudny wybór\nZbliża się czas Świąt i czas wyboru prezentów. Decyzja o zakupie podarunku nie zawsze jest łatwa. Tym, którzy lubią oderwać się od codzienności, być może sprawi przyjemność podróż książkowa do świata retro. Ci, którzy ją odbyli zapewniają, że była lekka i ciekawa, z uśmiechem na ustach, z dreszczykiem emocji na pewnym etapie, ze szczyptą romantyzmu i szelestem sukni dam w tle.\nPrzepisy przywiezione "Z podróży do świata retro" mogą okazać się ciekawym urozmaiceniem Waszego menu. (W części drugiej znalazły się dania wigilijne).\nKsiążka jest dostępna w wersji papierowej w księgarni alimero.pl\nKreo Vita 17 listopada 2016 19:35\nMyślę, że to świetny pomysł na prezent:)\nBalkany Nieznane 18 listopada 2016 11:46


Czy można zarabiać grając w gry? Jak wygląda ten rynek? - MarketingLink\nprzez Karolina Żyłowska 19.03.2020 26/03/2020 Skomentuj\nRynek gamingowy stale rośnie. Ludzie coraz chętniej podejmują prace w tym sektorze, a branża z roku na rok się bogaci. Na czym dokładnie zarabiają twórcy gier i czy pracownicy są hojnie wynagradzani?\nRynek gamingowy rozwija się pełną parą. Z roku na rok rośnie liczba miejsc pracy dla programistów oraz konsultantów do spraw obsługi gier. Cieszyć nas powinien fakt, że Polska również na tym rynku radzi sobie coraz lepiej. Na kampanie marketingowe w tej branży przeznacza się naprawdę duże kwoty, a gracze dostają możliwość zarobku i traktowanie gry, jako źródła dochodu.\nWedług serwisu ictmarketexperts.com, w lutym 2019 roku kapitalizacja polskiego GameDev’u osiągnęła próg 30,5 miliarda złotych. Natomiast wartość wydatków w roku poprzednim, była szacowana na 2,5 miliarda złotych, co oznacza wzrost o 7% w stosunku do roku poprzedniego. Bardzo szybko w naszym kraju rozwija się również najmłodsza gałąź będąca częścią przemysłu gamingowego, czyli e-sport, którą tworzą zarówno producenci, gracze, jak również wydawcy gier. W serwisie itwiz.pl, znajdziemy informację, że wartość e-sportu w Polsce przekroczyła 50 milionów złotych w roku 2018, a rok do roku odnotowywany jest wzrost o 17%.A skoro jakaś gałąź rynku się rozwija to warto spojrzeć na nią także jako możliwość pozyskania dochodów. Od kilku już lat bowiem, gracze mogą zarabiać duże pieniądze. Jak można to osiągnąć? Oto kilka sposobów, które sprawdzają się w Polsce.\nKanał gamingowy w serwisie YouTube\nTo chyba jeden z najprostszych i najszybszych sposobów na to, aby gracz mógł zarobić. Wystarczy posiadać internet, co chyba nie jest dziś takie trudne, odpowiedni rodzaj kamery, mikrofon, umiejętności do gry i dobry humor. Jeżeli wydaje się to być abstrakcyjne, wystarczy prześledzić karierę Kariera Gązwy, znanego pod pseudonimem Blowek. Obecnie znajduje się on na pierwszym miejscu najpopularniejszych youtuberów w Polsce w serwisie apynews.pl. MinecraftBlow, to nazwa kanału na której Gązwa zaczął publikować swoje filmy w roku 2011 i był drugim youtuberem w Polsce, któremu udało się zgromadzić milion subskrybentów. Dodatkowo, w roku 2014 Blowek znalazł się w rankingu 20 najbardziej wpływowych nastolatków w Polsce. A oto próbka umiejętności i twórczości gamera.\nTesterzy gier są wręcz pożądani przez twórców i koncerny gamingowe. Zadaniem takiej osoby, jest przejście całej gry, wyłapując tym samym błędy techniczne, graficzne lub inne, które nie były wychwycone przez twórców. W tym przypadku ważne są również umiejętności kandydatka na “kontrolera jakości” danej gry. Wśród nich: znajomość żargonu, zręczność, biegłe posługiwanie się językiem angielskim oraz znajomość zasad pisowni języka polskiego, w celu sprawdzenia, czy w grze nie pojawia się rażący błąd ortograficzny, interpunkcyjny lub literówka. Czy na tym stanowisku można zarobić? Można i to całkiem niemało, chociaż oczywiście wszystko zależy od koncernu, w którym takie próby są przeprowadzane i popularności takiej gry. Na początek, każdy nowy tester dostaje wynagrodzenie około 3 tysiące netto. Z czasem stawka ta rośnie i mówi się, że ci, którzy radzą sobie bardzo dobrze, mogą zarabiać nawet około 6-7 tysięcy złotych miesięcznie. Oto krótki, bardzo ciekawy reportaż o tym rodzaju pracy.\nUdział w turniejach gier wideo\nI w tym przypadku Polska może pochwalić się jednym, istotnym aspektem. W Katowicach bowiem, odbywają się jedne z najważniejszych, o ile nie najważniejsze, zawody gamingowe w Polsce? Jak to się stało, że akurat to miasto? Zapraszamy do zapoznania się z krótkim nagraniem,\nAż 175 tysięcy osób znalazło się na widowni zawodów gamingowych w Katowicach w roku 2019. To ogromna liczba! Przychody z tej imprezy również nie są małe, biorąc pod uwagę rangę wydarzenia, ilość graczy, widzów etc. Oto ranking, który został przygotowany rok temu przez serwis esportmania.pl.\nJedyne czego wcześniej muszą dokonać gracze, którzy chcą zmierzyć się z najlepszymi, to zapisać się do drużyny e-sportowej i po prostu ćwiczyć, aby stawać się coraz lepszym. Czy zatem opłaca się inwestować w rynek gier komputerowych? Łatwo ocenić to samemu.\nProdukty inspirowane grami video\nPopyt na produkty związane z grami oraz ich popularność dostrzegają też inne branże, np odzieżowe. Dobrym przykładem jest tutaj firma Moschinko, która stworzyła kolekcję ubrań zatytułowaną: Ubierz się jak The Sims:\n#Repost @itsjeremyscott ・・・ TURN N UP ON THE DANCE FLOOR TONIGHT AT MY #MOSCHINOXTHESIMS PARTY LIKE DIZ #COACHELLA #ELLA #ELLA #moschino @thesims @stellamaxwell #stellamaxwell @denek_k #denekkania @aiden #aidencurtiss\nPost udostępniony przez Moschino (@moschino) Kwi 13, 2019 o 10:31 PDT\nJednak to nie jest jedyna marka odzieżowa. Gry wideo przemawiają także do innych marek, uważanych za gigantów mody, takich jak Louis Vuitton, która specjalnie dla graczy wypuściła linię ubrań inspirowanych grą League of Legends.\nA to jedynie namiastka gadżetów, które są inspirowane gamingiem. W ofertach różnych sklepów obok ubrań znajdziemy jeszcze gadżety do szkoły (pudełka śniadaniowe, długopisy, zeszyty), sprzęty AGD, gadżety do domu (zegary naścienne, stoliki, plakaty) itd. Jak zatem jak widać, nie tylko na tworzeniu, testowaniu i braniu udziału w zawodach zarabiają gamingowi giganci. Jednym ze źródeł dochodów jest chociażby współpraca z innymi branżami, która tym samym staje się elementem promocyjnym dla jednej i drugiej strony.\nCzy warto inwestować w tę branżę?\nBez względu na to, jaką branżę reprezentujesz współpraca lub całkowite wejście w świat gier jest na ten moment bardzo dobrym pomysłem. Co więcej, wiedza o grach przyda się także w marketingu, co warto zauważyć po reklamach w mediach społecznościowych. Coraz więcej marek decyduje się na taki ich formach, który zaangażuje odbiorcę, zachęci do interakcji, konwersji. Bardzo często przyjmują one postać krótkich gier, gdzie konsument powinien uzbierać wszystkie fanty po drodze, aby np. dostać 10% rabatu na najbliższe zakupy. Marki z zadowoleniem także ogłaszają wzrost zainteresowania i zwiększoną sprzedaż przy użyciu tej formy reklamy. Zatem czy warto inwestować w tę branżę?\nJak połączyć efektywne działania do obecnych i nowych klientów?…AnalizaAnaliza zachowań odgrywa istotną rolę dla komunikacji z klientami. Dlaczego i jakie może przynieść korzyści?…\nSystemy do zarządzania zadaniami w zespole – przegląd dostępnych rozwiąza�…NarzędziaKtóre narzędzia będą przydatne podczas współpracy zespołowej? Jakie opcje oferują nam poszczególne programy?…


Ferdynand Kiepski • Świat według Kiepskich\nŚwiat Według Kiepskich / Obsada / Ferdynand Kiepski\nFerdynand Kiepski - biografia\nFerdynand Kiepski to pierwszoplanowy bohater serialu „Świat według Kiepskich”, odgrywany przez Andrzeja Grabowskiego. Jest głową rodziny Kiepskich, w której skład wchodzą jeszcze żona Halina, teściowa Rozalia, syn Waldemar, córka Mariola, a w późniejszych sezonach także synowa Jolanta. Mieszka w kamienicy przy ul. Ćwiartki 3/4 na osiedlu Kosmonautów we Wrocławiu. W domu tym mieszkania nie posiadają własnej toalety, w związku z czym wizyta we wspólnym WC na korytarzu wiąże się z licznymi, często niechcianymi kontaktami z pozostałymi sąsiadami: Marianem Paździochem i Arnoldem Boczkiem.\nFerdek, jak nazywają go liczni bohaterowie serialu (najczęściej w formie „panie Ferdku!”), jest bezrobotnym alkoholikiem. Większość czasu spędza na kanapie, oglądając telewizję i popijając piwo. To autor słynnych stwierdzeń: „jak tu robić, żeby się nie narobić, a zarobić” oraz „w tym kraju nie ma pracy dla ludzi z moim wykształceniem”. W zasadzie jest utrzymywany przez żonę, która ciężko pracuje jako pielęgniarka. Czasem Kiepskiemu uda się też ukraść rentę teściowej (nazywanej najczęściej „babką”). Mimo wszystko od czasu do czasu pociąga go jednak myśl o zarobieniu ogromnych pieniędzy. Podejmuje w tym celu wiele karkołomnych, dziwacznych i nielegalnych przedsięwzięć, w które wciąga syna oraz sąsiadów. Najczęściej wszystko kończy się ogromnym fiaskiem.\nZ różnymi postaciami łączą go różne relacje. Wydaje się, że kocha swoją żonę z wzajemnością. Halina często nie może jednak wytrzymać jego durnych pomysłów i wiecznego nieróbstwa, w związku z czym w ich małżeństwie ciągle pojawiają się konflikty, zakończone przez kobietę pytaniem: „a w pośredniaku byłeś?” lub groźbą rozwodu („spotkamy się u adwokata”). Z dziećmi wiąże Kiepskiego serdeczna wieź, jednak dużo bliżej jest z synem. Mariolka ma do ojca nieco ironiczny stosunek i często nazywa go „starym zgredem”. Waldek daje się wciągać w szalone pomysły taty oraz spędza z nim ogromnie dużo czasu przy piwie, przed telewizorem. Ferdynanda cechuje również duża niechęć do sąsiadów, choć wielokrotnie spożywa z nimi alkohol i rozkręca swoje dziwne przedsięwzięcia. Z teściową Rozalią nieustannie zaś robią sobie złośliwości.\nFerdynand jest starszym mężczyzną z nadwagą, manifestującą się przede wszystkim wydatnym, piwnym brzuchem. Ma twarz naznaczoną zmarszczkami, z biegiem czasu coraz bardziej wyraźnymi. Zawsze nosi wąs lub jest niedogolony. Na jego głowie widzimy posiwiałe i mocno przerzedzone włosy. Ubrany jest najczęściej w wymiętą koszulkę (zazwyczaj beżową lub różową), dresowe spodnie w kolorze zgniłej zieleni, białe skarpetki i klapki. Nierzadko pojawia się także w pasiastej piżamie lub w garniturze (przy okazji różnych biznesów). Niemalże nieodłącznym elementem jego wyglądu jest trzymane w dłoni, żółte, puszkowe piwo marki „Mocny Full”. Ze względu na długi czas trwania serialu, wygląd Ferdka zmienia się później nieco w stosunku do pierwszego sezonu.\nJako że poszczególne odcinki serialu raczej nie łączą się ze sobą ciągiem przyczynowo-skutkowym, dostajemy wiele możliwych teorii na temat przeszłości Ferdynanda. Nie wiadomo, ile z nich możemy brać na serio. Często powtarzane jest wspomnienie sprzedawania przez niego wody z przewoźnego saturatora w czasie PRL-u. Miał nią wówczas poczęstować samego I sekretarza KC PZPR Edwarda Gierka. Podobno działał również wówczas w podziemiu politycznym, gdzie odbijał gazetki na powielaczu – jego sąsiad Marian Paździoch twierdzi jednak, że Kiepski był tak naprawdę tajnym współpracownikiem SB i donosił na innych pod pseudonimem „Laczek”. Ferdek jest jedynym mieszkańcem kamienicy, który nie ma matury. Z Haliną ożenił się w 1975 roku.\nCharakter Kiepskiego zmienia się trochę na przestrzeni wielu sezonów. Na początku jest typowym, leniwym, trochę chamskim facetem z brzuszkiem po czterdziestce. Ma wyraźny problem z alkoholem, ale pije głównie piwo. Pomimo licznych niepowodzeń zachowuje nadnaturalny wręcz optymizm. Nie nazwalibyśmy go również głupim – zwariowane pomysły i wynalazki świadczą raczej o sprycie. Sprawia wrażenie sympatycznego gościa, momentami nieco dziecinnego. Z czasem wyraźnie starzeje się (w grę wchodzi nie tylko wiek aktora, ale również specyficzna charakteryzacja, m. in. doczepiane wąsy). Częściej pije wódkę niż piwo, a w jego nastrojach zaczyna dominować depresja i apatia. Jest również znacznie bardziej poważny i łatwo popada w patos.\nFerdynand Kiepski - powiązania postaci\nFerdynand Kiepski - Opinie\nFerdynand Kiepski - podobne postaci


🦝 LustShop • Zestaw pasów Penetration Station Sportsheets\nStrona główna / Producenci / Sportsheets / Zestaw pasów Penetration Station Sportsheets\nilość Zestaw pasów Penetration Station Sportsheets\nSKU: SP023A Kategorie: Sportsheets, Wiązanie i Krępowanie\nSpecjalny zestaw sprawiający, że kochankowie mogą być ze sobą jeszcze bliżej! Długie pasy oraz 4 opaski sprawiają, że nawet trudniejsze pozycja staną się przyjemne. Wystarczy ponieść się fantazji! Zestaw pasuje do każdego materaca.\n– Łącznik pod materac o długości 450 cm\n– 4 pasy o regulowane długości 200 cm\n– 4 opaski wykonane z neoprenu\nMelisa czerwony KARESS\nZestaw do krępowania Sportsheets\nOglądasz: Zestaw pasów Penetration Station Sportsheets 213,99 zł


☸ domoweprzedszkole.eu - SKANER ROLAND PIX-4 - Nowe możliwości skanowania 3D. Roland PIX-4 umożliwia w pełni...\n405 Polyurethane spray systems\n1054 Reactors for spraying polyurea\n339 Polyurea and polyurethane RAW materials\n1381 Filter and Extraction systems\n648 Lathe, Vertical milling centers\n698 Special chemical PU cleaning liquids\n1088 Engraving devices, laser systems\n938 Machinery, Industrial Parts & Tools\n136 Vacuum cleaners for collecting coolant and metal shavings\n528 Computers, Software\nSKANER ROLAND PIX-4\nNowe możliwości skanowania 3D.\nRoland PIX-4 umożliwia w pełni profesjonalne skanowanie w trójwymiarze.\nWzbogacamy świat 3D.\nNastały czasy, w których technika skanowania 3D stała się niezastąpioną i nieocenioną metodą wykorzystywaną przy rozwijaniu produktów oraz animacji komputerowej. Firma Roland jako pierwsza wprowadziła na rynek nowatorskie rozwiązanie - serię wysokiej klasy produktów PICZA. Nowe, zmodernizowane urządzenia PICZA oferują jeszcze większe możliwości skanowania i projektowania 3D. Wbudowany czujnik Roland Active Piezo Sensor (R.A.P. S.) zapewnia wyższą jakość i precyzję skanowania obiektów w trójwymiarze, przy minimalnej rozdzielczości skanowania równej 50 mikronów. Skaner PIX-4 umożliwia skanowanie obiektów wszelkiego rodzaju i późniejszą ich edycję komputerową. Ma to szerokie zastosowanie w aplikacjach używanych w projektowaniu czy budowaniu prototypów 3D oraz wszędzie tam, gdzie korzysta się z danych w formacie CAD i tworzy grafikę komputerową oraz animację. Teraz skanowanie trójwymiarowe rozszerzy zakres Twoich możliwości.\nNiezwykła zdolność skanowania.\nPICZA PIX-4 skanuje szeroką gamę produktów\nModel PIX-4 skanuje obiekty o maksymalnych wymiarach 152,4 mm (szerokość, oś X) x 101,6 mm (długość, oś Y) x 60,5 mm (wysokość, oś Z). W przypadku przedmiotów wyższych, o wysokości dochodzącej do 70 mm, skanowany jest wierzchołek obiektu objęty wysokością 60,5 mm. Wysoka technologia zastosowana w modelu PICZA daje możliwość skanowania w rozdzielczości równej 0,025 mm (oś Z) oraz od 0,5 - 5 mm (osie X,Y). Skanery PICZA zadziwiają swoją precyzją,. Jej sekret tkwi w technologii Piezo zastosowanej urządzeniach PICZA. Urządzeniami PICZA skanuje wszystko - nawet przedmioty o miękkiej konsystencji, takie jak np. glina. Możesz teraz skanować wszystko - nawet przedmioty o miękkiej konsystencji, takie jak glina.\nSzeroki zakres zastosowań, niewielkie rozmiary. Dr PICZA.\nPICZA PIX-4 z łatwością zmieści się na biurku - 313 mm (szerokość) x 304 mm (długość), 276 mm (wysokość) to rozmiary, dzięki którym nie musisz wydzielać specjalnego miejsca na zainstalowanie urządzenia. Ponadto, skaner posiada własne oprogramowanie - Dr PICZA. Program jest łatwy w obsłudze i posiada zaawansowane funkcje. Można w nim zmniejszyć objętość danych przez zredukowanie rozdzielczości całości lub części skanowanego obiektu. Umożliwia on także ponowne zeskanowanie wybranego obszaru obiektu, w dokładniejszej rozdzielczości. Oba urządzenia PICZA są niezwykle łatwe w obsłudze. Większość operacji przeprowadza się za pomocą kliknięcia myszki. Bez problemu możesz ustawiać podstawowe opcje - wysokości skanowania osi X i Y, obszaru skanowania i rozdzielczości.\nWykorzystanie techniki 3D i programów graficznych.\nKompatybilna z różnymi rodzajami formatów wyjściowych.\nPICZA obsługuje duży zakres formatów danych wyjściowych: PIX, DXF (dane CAD), STL i 3DMF (standardowy format 3D), VRML, IGES, BMP, Grayscale, Point Group, Dr Picza3. Dzięki możliwości przekształcania danych wyjściowych w pliki ASCII jako dane tekstowe, urządzenie jest kompatybilne z zainstalowanymi już w Twoim komputerze programami. Modele PICZA współpracują z urządzeniami grawerującymi i modelującymi firmy Roland. Uniwersalna kompatybilność obiektów generowanych przez PIX-30 i PIX-4 z powszechnie stosowanymi formatami wyjściowymi, dają użytkownikowi nieograniczone możliwości.\nFirma TBH Polska oferuje Państwu komplet rozwiązań: Maszyny grawerskie, skaner 3D,frezarki CNC oraz plotery różnych producentów. Oferujemy grawerki, narzędzia grawerskie, narzędzia jubilerskie i drukarki 3D, wycinarki laserowe, laser wanadanowy, Nd:Yag, co2 i komplet rozwiązań do techniki laserowej (laser oraz okulary i tarcze ochronne). Wszystkie urządzenia objęte są naszym serwisem technicznym oraz zostały wybrane do oferowania Państwu w drodze praktycznych testów. W każdym przypadku dokładay starań, aby produkty oferowane przez nas spełniały oczekiwania klientów jak i okreslone przez producentów normy.\n© Copyright 2007-2021 domoweprzedszkole.eu All Rights Reserved


PIONEER XDJ-XZ kontroler DJ www.eflash.pl\n» PIONEER XDJ-XZ kontroler DJ\nKod produktu: PIO-XDJ-XZ\nPowitajmy XDJ-XZ Profesjonalna konsola DJ-ska dla rekordbox i Serato DJ Pro.\nSzukasz profesjonalnego sprzętu na imprezy, do klubu lub swojego prywatnego studia? XDJ-XZ będzie doskonałym rozwiązaniem. Dzięki elastycznej obsłudze multimediów i układowi odziedziczonemu bezpośrednio po naszym klubowym sprzęcie, gra na naszym nowym systemie DJ-skim all-in-one wygląda dokładnie tak, jak w przypadku CDJ-2000NXS2 i DJM-900NXS2. Wiele zaawansowanych funkcji znajduje się dosłownie na wyciągnięcie ręki. Wybierz, czy chcesz odtwarzać utwory z USB przeanalizowane wcześniej w rekordbox lub podłącz laptopa i użyj rekordbox dj, a nawet trybu Link Export. Dzięki dwóm dodatkowym kanałom możesz miksować dźwięk ze źródeł zewnętrznych, takich jak gramofony, a Pro DJ Link umożliwia przeglądanie utworów z płyt CDJ za pomocą 7-calowego ekranu dotykowego. Wkrótce, po aktualizacji będziesz mógł występować nawet z Serato DJ Pro. Będzie ona dostępna na początku 2020 roku. Chcesz grać na zmianę z drugim DJem? Trzy wejścia USB (typ A x 2, typ B x 1) sprawiają, że zmiana DJ-a to pestka. Korzystając z 3-pasmowego korektora na wyjściu głównym, możesz łatwo dostroić dźwięk, aby był zoptymalizowany do każdego miejsca, w którym grasz. Jeśli grasz na koncertach z MC, dwa osobne wejścia mikrofonowe z niezależnymi 3-pasmowymi korektorami zapewniają całkowitą elastyczność, a po włączeniu funkcji Feedback Reducer system redukuje sprzężenia zwrotne (efekt piszczenia). Twórz kreatywne mixy za pomocą 14 profesjonalnych Beat FX i 6 Sound Color FX, które wzorowaliśmy na tych we flagowym mikserze DJM-900NXS2, a także wyzwalaj funkcje z programów DJskich za pomocą 16 wielokolorowych padów funkcyjnych (8 na stronę). Aby używać XDJ-XZ z rekordbox dj, zaktualizuj program do najnowszej wersji i aktywuj dołączoną do konsoli licencję. Nowa konsola wspiera także rekordbox dvs (licencja sprzedawana oddzielnie). Na początku 2020 roku, będziesz mógł także używać XDJ-XZ z Serato DJ Pro, a także z Serato DVS (licencje sprzedawane oddzielnie).\nKluczowe właściwości XDJ-XZ:\nZaawansowane funkcje wprost z flagowego zestawu NXS2 Pełnowymiarowe tarcze JOG sprawiają, że miksowanie i scratchowanie wygląda tak,\nRozbujaj publiczność perfekcyjnym brzmieniem swoich miksów. Możesz precyzyjnie wyregulować brzmienie dzięki 3-pasmowemu korektorowi wyjścia Master. Masz także do dyspozycji 3-pasmowe korektory każdego wejścia mikrofonowego. Nie martw się także o irytujące sprzężenia zwrotne - dzięki funkcji Feedback Reducer zostaną one automatycznie wyeliminowane.\nPro DJ Link dla zewnętrznych urządzeń\nDotykowy ekran i wyświetlacze w tarczach JOG\nObsługiwane formaty plików muzycznych: AAC, MP3, WAV, AIFF, FLAC\nSystemy plików: FAT, FAT32, HFS+\nOprogramowanie DJ w zestawie: rekordbox dj\nKompatybilne oprogramowanie DJ (nie znajduje się w zestawie): Umożliwia wykorzystanie Serato DJ Pro, rekordbox video (płatna aktualizacja)\nSterowanie DVS: Serato DVS (płatna aktualizacja), rekordbox dvs (płatna aktualizacja)\nSterowanie deckiem: 2 (urządzenie pamięci USB) / 4 (oprogramowanie do sterowania dla DJ-ów)\nBrzmienie Color FX: Space, Dub Echo, Sweep, Noise, Crush, Filtr\nBeat FX: Opóźnienie, Echo, Filtr, Flanger, Helix, Phaser, Ping Pong, Pitch, Slip Roll, Spiral, Reverb, Roll, Trans, Hamulec winylowy\n96 dB (AUX-LINE),\nLINE: 2 x (RCA)\nPHONO: 2 x (RCA)\nAUX: 1 x (RCA)\nMIC: 2 x (XLR & 1/4-inch TRS jack)\nMASTER: 2 x (XLR x 1, RCA x 1)\nBOOTH: 1 x (1/4-inch TRS jack)\nPHONES: 2 x (1/4-inch stereo phone jack x 1, 3.5-mm stereo mini jack x 1)\nSEND: 1 x (1/4-inch TS jack)\nUSB: 2 x USB (Typ A, 5 V/1 A), 1 x USB (Typ B)\nINNE: 3 x (LAN 100Base-TX)\nWymiary (S x G x W): 878 x 466,1 x 118,4 mm\nPrezentacja wideo Pioneer XDJ-XZ: