Instytucje opiekuńczo-lecznicze mają duży potencjał do współpracy z wolontariuszami. Są obecne na terenie wielu dzielnic Warszawy, a środowisko ekspertów, wiedza i doświadczenie instytucji – wpływają na ich atrakcyjność. Dużą inspiracją do działania na rzecz mieszkańców stanowi również infrastruktura oraz zaplecze budynków, jakimi dysponują.\nDostrzegając potencjał instytucji opiekuńczo-leczniczych kontynuujemy realizację programu rozwoju wolontariatu w warszawskich domach pomocy społecznej i Stołecznym Centrum Opiekuńczo-Leczniczym. W programie biorą udział Centrum Alzheimera, DPS „Pod Brzozami”, DPS „Syrena”, DPS „Na Bachusa”, DPS „Leśny” oraz SCOL. Program obejmuje działania edukacyjne i sieciujące dla koordynatorów wolontariatu, pracowników i kadry kierowniczej oraz wsparcie w rozwoju współpracy z wolontariuszami.\nWażnym elementem programu był cykl szkoleń dla koordynatorów wolontariatu, który zakończył się 28 sierpnia 2019 r. Pierwsze szkolenie poprowadziła Marta Dermańska. Tematem spotkania były formalno-prawne aspekty organizacji wolontariatu. Tego dnia uczestnicy mogli również poznać działania Centrum Aktywności Międzypokoleniowej "Nowolipie" oraz dowiedzieć się czegoś więcej na temat założeń Punktu wolontariatu senioralnego i specyfiki pracy z osobami starszymi.\nTematem drugiego szkolenia była promocja oferty wolontariatu i rekrutacja. Pod okiem Barbary Rogalskiej uczestnicy poznawali m.in. etapy rekrutacji wolontariuszy. Natomiast w efekcie pracy grupowej powstały pomysły na promocję oferty wolontariatu oraz ponad 30 potencjalnych zadań, jakie mogą wykonywać ochotnicy. Były to zadania opierające się zarówno na indywidualnym kontakcie z mieszkańcami, jak i działania grupowe, które mogą uatrakcyjnić ofertę społeczno-kulturalną instytucji.\nTego dnia nie zabrakło również sieciowania i wzajemnej inspiracji. Dzięki obecności Olgi Lesiak z Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Mokotów m. st. Warszawy oraz Marcina Świderskiego z Biblioteki Publicznej Dzielnicy Wawer m. st. Warszawy, uczestnicy poznali doświadczenia z wdrażania idei wolontariatu w stołecznych instytucjach.\nTrzecie - ostatnie - szkolenie dotyczyło obszarów związanych z bieżącą współpracą z wolontariuszami. Karolina Kłosińska zaprosiła uczestników do wspólnej refleksji nad motywacjami, jakie łączą wolontariuszy. Ten etap pozwolił uczestnikom na stworzenie propozycji działań dedykowanych wolontariuszom, dzięki którym możliwe jest docenienie ich zaangażowania oraz współpraca w przyjemnej atmosferze. Uczestnicy zastanawiali się również na sposobami wprowadzania wolontariuszy do instytucji, a także nad komunikacją i motywowaniem do dalszych działań.\nSpotkanie dopełniła prezentacja dobrych praktyk organizacji pozarządowych. Swoje doświadczenia z koordynacji wolontariatu przedstawiły Hanna Porczyk i Zuzanna Kubiak z Fundacji AVALON, która realizuje projekt AVALON EXTREME i Iwona Miller z Fundacji Hospicjum Onkologiczne św. Krzysztofa.\nPo cyklu szkoleń i inspirujących spotkań, instytucje kontynuują współpracę z mentorami, w wyniku której powstaną indywidualne programy wolontariatu zgdne z potrzebami i możliwościami placówek. Dalsza realizacja programu to wydatkowanie grantów finansowych na rozwój wolontariatu, udział w spotkaniach sieciujących i podsumowanie kilkumiesięcznej współpracy.\nDziękujemy wszystkim osobom zaangażowanym w przygotowania i realizację szkoleń dla koordynatorów wolontariatu w DPS i SCOL:\nDominice Witkowskiej, Lechowi Uliaszowi i Wolontariuszkom Centrum Aktywności Międzypokoleniowej "Nowolipie"\nOldze Lesiak z Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy Mokotów m.st. Warszawy\nMarcinowi Świderskiemu z Biblioteki Publicznej Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy\nHannie Porczyk, Zuzannie Kubiak z Fundacji AVALON\nIwonie Miller z Fundacji Hospicjum Onkologiczne św. Krzysztofa\nProgram rozwoju wolontariatu w warszawskich domach pomocy społecznej i Stołecznym Centrum Opiekuńczo-Leczniczym jest realizowany przez miasto stołeczne Warszawa w ramach projektu „Ochotnicy warszawscy”.\nZachęcamy do śledzenia relacji z kolejnych etapów programu poprzez aktualności oraz profil Ochotników warszawskich na FB.\nZobacz także pełną ofertę wsparcia dla organizatorów wolontariatu w Warszawie.


Dodane: 14-12-2020 03:39\nBezpieczeństwo w pracy to rzecz niezwykle istotna i coraz bardziej respektowana, zarówno przez samych szkolonych, jak i pracodawców. Szkolenia BHP organizowane w ramach pracy są sposobem na podniesienie warunków pracy. Często opowiadają za nie zewnętrzne firmy, zwłaszcza w przypadku mniejszych zleceniodawców takich przedsięwzięć. Outsourcing BHP, czyli właśnie zatrudnianie specjalistów od bezpiecze\nUmeblowanie na wynajem. Dla kogo i czemu?Jak mieć ładny uśmiech?Statystyczne badania w farmaceutyceCzy warto znaleźć fachowca od klimatyzacji? Koszty i cenyOptima dla firmGdzie wynająć klime?W gąszczu przepisów polskiego prawaPoradnik zimowy - ogrzewanieCzy żeby wynająć zwyżkę potrzebne są studia?O ekologii - przydomowe oczyszczalnie ściekówOptymalizacja stron WarszawaSytuacje w których prawnik to podstawa!Dobry dentysta ZabrzeNie ma eventu bez krzesełStyle wnętrz. Rodzaje, typyDlaczego urlop życia warto spędzić w Andaluzji?Kosmetyczne porady z krajów orientuKilka ciekawych faktów o OZE z naciskiem na energetykę słonecznąKupić oprogramowanie dla logistyki Profesjonalnie!Po prostu o drewnie - kilka ciekawostekKrótko i an temat: O prawie i adwokatachO budowaniu i maszynach na budowiePremium oil - perfect solution for your engineRóżne zabiegi medycyny estetycznejJak wybrać biuro tłumaczeń?Gabinet stomatologiczny ZabrzeSzkolenia BHPKto potrzebuje zainwestować w fotowoltaikę?Kilka słów o kartkach świątecznychO kwestiach podatkowych


Garett Kids 4You RT Niebieski - Sklep Time Trend\nKod : GARETT KIDS 4YOU NIEBIESKI\nSmartwatch Garett Kids 4 You\nNowoczesny smartwatch dla dzieci zapewnia stały kontakt z dzieckiem i ciągły wgląd w jego lokalizację. Smartwatch ma slot na kartę SIM oraz lokalizator GPS, przez co może dokładnie określać miejsce przebywania dziecka. Dodatkowo zegarek dla dziecka pozwala wykonywać połączenia, robić zdjęcia i sprawuje funkcje opiekuńcze dzięki przyciskowi szybkiego połączenia SOS i opcji monitoringu głosowego. Model Garett Kids 4 You posiada kolorowy, dotykowy wyświetlacz i jest wodoodporny. Darmowa aplikacja oraz wymienny pasek zapewniają komfort użytkowania na wysokim poziomie.\nSmartwatch dziecięcy z GPS to wygodny sposób na dokładne określenie miejsca przebywania dziecka. To niezbędna funkcja, która w każdej chwili pomaga zapewnić bezpieczne poruszanie się dziecka.\nZegarek dziecięcy to przede wszystkim bezpieczne sprawowanie funkcji opiekuńczych. Takie możliwości daje lokalizator GPS+LBS. To narzędzie jeszcze skuteczniej sprawdza położenie dziecka zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz budynku.\nZegarek dla dziecka z funkcją dzwonienia model Garett Kids 4 You obsługuje wszystkie karty SIM i nie wymaga abonamentu z tytułu korzystania z aplikacji.\nJeden guzik, który w nagłej sytuacji alarmuje wskazane osoby? Smartwatch dla dziecka dzięki funkcji SOS umożliwia dziecku szybkie połączenie nawet z 3 numerami telefonu.\nZegarek dla dziecka to nie tylko ciekawy gadżet. Ty wyznaczasz bezpieczny obszar na zewnątrz, a zegarek informuje, gdy dziecko próbuje ją przekroczyć. Szybkie powiadomienia idealnie sprawdzają się w zdalnej opiece.\nSmartwatch jest zawsze na wierzchu i pod ręką dziecka. Zapewnia stałą łączność pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Ma wbudowany głośnik oraz mikrofon, więc pozwala na swobodne przeprowadzanie rozmów telefonicznych.\nZegarek-telefon dla dziecka posiada wiele zalet. Jedną z nich jest opcja przesyłania wygodnych wiadomości głosowych. To dużo prostsze dla dziecka niż pisanie SMS.\nZegarek z aparatem dla dzieci to fascynujący gadżet, który umożliwia robienie zdjęć. To wspaniała rozrywka oraz cenna forma komunikacji, ponieważ dziecko może przesyłać zdjęcia na telefon rodzica.\nSmartwatch z tą funkcją udowadnia, że zegarek dla dziecka może być czymś więcej, niż zwykły zegarek. Dba o zdrowie dziecka, sprawdzając jego aktywność ruchową oraz o prawidłowy wypoczynek.\nCzytelny i kolorowy wyświetlacz sprawia, że obsługa smartwatcha jest bardzo prosta. Dziecko poradzi sobie z obsługą zegarka za pomocą prostych ruchów palcem.\nModel Garett Kids 4 You posiada certyfikat ochrony IP65, co oznacza, że jest to smartwatch wodoodporny na zachlapania. Na pewno wytrzyma sporo przygód związanych z deszczem czy śniegiem.\nUszkodzony pasek? Wygodna wymiana paska nie jest problemem.\nDobry smartwatch powinien zawierać darmową aplikację. W tym modelu zastosowano Garett Tracker w języku polskim. Można ją pobrać bez problemu w sklepie Google Play lub App Store. Umożliwia ona dokonywanie konfiguracji oraz ustawień smartwatcha. Nawet kontrola stanu baterii zegarka nie umknie Twojej uwadze! Dodatkowo aplikacja jest bezplłatna\nWybierz miasto Bielsko Biała Gdańsk Kielce Marki Piaseczno Piła Płock Poznań Rybnik Warszawa Zabrze\nGarett Kids 4You RT Niebieski Kod: GARETT KIDS 4YOU NIEBIESKI\nGarett Kids Spark 4G Różowy


Na zdrowie - 10.04.2022 - Radio Poznań\nPublikacja: 10.04.2022 g.11:32 Aktualizacja: 06.07.2022 g.08:43\nTo ma być najnowocześniejszy szpital w Polsce - Wielkopolskie Centrum Zdrowia Dziecka po ponad 3 latach budowy zacznie przyjmować już od poniedziałku pierwszych pacjentów. W audycji wizyta w nowych salach. Potem powiemy o aplikacji endoasystent - fundacja "Pokonać endometriozę" zapowiada na jesień jej uruchomienie. Na targach Salmend zaprezentowano program niefarmakologicznego leczenia bezsenności - ta przypadłość dotyka miliard ludzi na świecie. A na koniec apel o wsparcie drugiej edycji programu "Bezpieczna mama", który w maju wolontariusze fundacji Redemptoris Missio będą realizować w Republice Środkowoafrykańskiej.


Uma Thurman: „Jestem szczęśliwa sama ze sobą” – Zwierciadlo.pl\nDorota Tomaszewicz 29 kwietnia 2020\nRobi wrażenie osoby, która nie boi się niczego. Wiele się na to składa – posągowa, chłodna uroda, wzrost i wyraziste role silnych kobiet, jak w „Pulp Fiction” czy „Kill Billu”. Z okazji 50. urodzin Umy Thurman przypominamy sylwetkę aktorki.\nUma Thurman i John Travolta w niezapomnianej scenie z „Pulp Fiction’ (reż. Quentin Tarantino, 1994), fot. BEW PHOTO\nUma Thurman brawurowo zagrała postać i przydomku „Trujący Bluszcz” – „Batman i Robin” (reż. Joel Schumacher, 1997), fot. BEW PHOTO\nKrwawa Uma w doskonałej roli płatnej zabójczyni – „Kill Bill” (reż. Quentin Tarantino, 2003), fot. BEW PHOTO\nUma Thurman w ekranizacji słynnej powieści Victora Hugo – „Nędznicy” (reż. Bille August, 1998), fot. BEW PHOTO\n„Lubię pracę nad trudnymi filmami” – wyznaje Uma Thurman, fot. BEW PHOTO\nDorota Tomaszewicz 11 grudnia 2020\nDorota Tomaszewicz 23 grudnia 2020\nDorota Tomaszewicz 13 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 14 grudnia 2020\nDorota Tomaszewicz 13 lutego 2020\nDorota Tomaszewicz 15 stycznia 2020\nDorota Tomaszewicz 27 grudnia 2019\nDorota Tomaszewicz 4 maja 2020\nDorota Tomaszewicz 5 listopada 2019\nDorota Tomaszewicz 19 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 18 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 15 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 14 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 12 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 11 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 8 stycznia 2021\nDorota Tomaszewicz 7 stycznia 2021


Zobacz wątek - Masa motocykla\nprzez soczi666 » 5/7/2009, 16:36\nWitam wszystkich.Chciałem sie poradzić gdyż jestem początkujący i obawiam się pewnej rzeczy. Dokładnie chodzi mi o to czy Fazer 600 przy mojej wątłej budowie będzie nie odpowiedni. Wątły to znaczy chudy bo waże ok 60kg przy 180zm wzrostu moja masa jest oczywiście uniezależniona ode mnie wiec.... zaznaczam ze narazie sie tylko przymierzam i nie jezdziłem jeszcze na motocyklach gabarytowo zbliżonych do 200kg. Proszę o sugestie. Pozdrawiam\nprzez lonewolf » 5/7/2009, 16:54\nBierz spokojnie. Motocykl jest ciężki jak się przewróci. Im bliżej pionu tym lżej i masy praktycznie wcale nie czuć. U nas w klubie jeździ laska która waży ze 50kg (160cm wzrostu) i ma CBR 600 F2.\nprzez duddits » 5/7/2009, 16:59\nNie powinieneś mieć problemów, chociaż to też zależy od tego jaki masz staż na moto (na jakich wcześniej jeździłeś). Ogólnie, tak jak napisał lonewolf, Fazer jest pod tym kątem łatwy do opanowania. Najlepiej gdybyś mógł testowo się nim przejechać i sprawdzić jak się na nim czujesz.\nprzez schwarz » 5/7/2009, 22:17\nJa mam 180 cm i ze 65 kg. Moim zdaniem jedyny problem z cieżkim moto powiedzmy >240 kg będzie podczas parkowania w trudno dostepnych miejscach. Gdzie po zaparkowaniu trzeba moto wypchnąć tyłem itp. W jeździe to spoko.\nprzez Demotywatrrro » 5/7/2009, 23:17\nprzez kosta » 6/7/2009, 13:29\nprzez Kurt » 6/7/2009, 18:16\nMoja Kawa z płynami waży jakieś 230kg. Ja ważę ok 100kg. Jest to mój pierwszy duży sprzęt i powiem szczerze że są chwile kiedy nie daję rady, ale wynika to po prostu z braku doświadczenia. Trzeba uważać przy pchaniu moto, przy stawianiu na centralną, kiedy np chcesz się nogami odepchnąć na jakimś niestabilnym gruncie. Jak będziesz uważać w takich momentach to będzie dobrze, bo w czasie jazdy to już inna bajka.\nprzez pawulon03 » 7/7/2009, 01:44\nlonewolf napisał(a): Bierz spokojnie. Motocykl jest ciężki jak się przewróci. Im bliżej pionu tym lżej i masy praktycznie wcale nie czuć. U nas w klubie jeździ laska która waży ze 50kg (160cm wzrostu) i ma CBR 600 F2.\ntAK ALE F2 waży dużo mniej niż fazer ale wagę moto odczuwa się rzeczywiscie przy tym jak sie go kładzie (albo przewraca) wiec tu koleś nie powinien miec problemu ja tez mam fzs 600 i wcale nie czuje 200kg pod sobą (wzrost-182,waga-75) według mnie śmiało\nprzez devxx » 7/7/2009, 09:42\nBierz śmiało, tak jak napisali poprzednicy, masę czuć, gdy się go położy i trzeba podnieść (;) ), a w pionie i lekkich przechyłach (powiedzmy <45st) praktycznie nie czuć, że waży prawie 200kg.\nprzez elco » 7/7/2009, 23:22\nNa codzien poruszam sie wazaca blisko 250 kg VFR. Mimo mojego juz dosc duzego doswiadczenia i nieco okazalszej budowy (177 cm 78 kg) przyznam, ze ten motocykl sprawia czasami nielada problemy. Mase motocykla czuc nie tylko kiedy sie przewroci. Takim klockiem ciezko manewruje sie w miescie przy malych predkosciach. Jeszcze gorzej z plecaczkiem. Na pochylonych parakingach, albo np. na trawie prawie zawsze musze wyprowadzac motocykl zsiadajac z niego. Dla nowicjusza to moze stac sie udreka i skonczyc placzem, bo taki motocykl calkiem latwo wylatuje z rak.\nprzez YZF R1 » 8/7/2009, 02:16\nSądzę że stosunek twojej masy do masy, gabarytów bandita jest OK. nie powinieneś mieć problemów jesteś wysoki, dotkniesz nogami na postoju drogi, motocykl ciężki po przechyleniu nawet osoba silna dobrze zbudowana wysoka i ciężka ma problem utrzymać także głowa do góry będzie dobrze.\nprzez C-bool » 8/7/2009, 10:38\nJa mam dokładnie te same 'parametry' i żeby dosięgnąć do ziemi w jakimkolwiek motocyklu to nie ma problemu, no chyba, że jakiś wysoki cross. Z wagą to nie ma też zbytniego problemu, przecież motocyklem się jeździ, a nie nim rzuca, albo wozi na plecach. Mój GS ma ok 190 kg, poprzednio miałem 50cc co ważyła 95 kg i GS prowadzi się łatwiej niż ta 50cc. Sprawdziłem na ile go mogę przechylić łapiąc za ramę i nie jest źle. Różnice czuć dopiero wtedy, gdy muszę zapchać gdzieś motocykl, albo jak 50cc mogłem normalnie chwycić za tył i podnieść jak źle stała, to w GS już na tyle krzepy nie mam, tym bardziej, że bałbym się żeby owiewek nie połamać.\nprzez soczi666 » 8/7/2009, 20:18\nSpoko Śledziłem Wasze wypowiedzi i i widzę że nie ma się czego bać. Pewnie że trzeba uważać żeby tych 200 kg nie przewrócić ale jeszcze bardziej żeby te 200kg nas nie przegniotło ale zobaczę jak będzie.\nA tak na marginesie ile waży FZS600 gotowy do drogi??????\nprzez Stachoo » 8/7/2009, 22:18\nSwoją drogą paręnaście lat temu (byłem jeszcze dzieckiem) chciałem pojeździć brata Jawą 50 23p Mustang, zrzuciłem ją z centralnej, zapomniałem bramy otworzyć to musiałem ją z powrotem na nóżki postawić, okazało się że było to dla mnie niewykonywalne więc położyłem ją na boczek i uciekłem (ale "Jawka" miała bardzo wysokie nóżki więc ogólnie się ją nieprzyjemnie wrzucało na nie).\nParę lat później podobnie bym załatwił od brata kumpla F2kę ale raczej przez to, że sięgałem do ziemi ledwo co palcami. Wycofywałem nią do tyłu na palcach, za mocno wykręciłem i przechyliło mi ją na prawy bok. Utrzymałem tak ją że plastiki boczne były jakieś 10cm nad betonem. Tak zamarzłem w tej pozycji na 10 sekund aż kumpel przybiegł i pomógł mi ją postawić - ból pleców i nadgarstków bezcenny (jakby na to nie patrzeć to był taki okres, że F3 ledwo co na rynek wszedł, więc plastiki były sporo warte).\nDołączył(a): 24/4/2009, 21:41\nprzez blackbird1200 » 10/7/2009, 17:14\nspokojnie bierz dopuki go nie przewrócisz nie poczujesz jego włąściwej wagi.\n-Jechałem 90 ...\n-A kto jechał 200 ?\n-Nie wiem,a to tak szybko można panie władzo ?\nDołączył(a): 20/10/2008, 18:38\nprzez Szopekk » 11/7/2009, 13:50\njeszcze wazny jest srodek ciezkosci!!! bo jedno moto co wazy 200kg moze byc gorsze do ogarniecia w zakretach , na parkingu itp. niz nie jeden sprzet co ma o 30 czy 50kg wiecej...dlatego najlepiej jest sie przymierzyc do motonoga i pobujac go na boki i zobaczyc co sie dzieje....ja mam 70kg 176cm i latam Gixerem co ma chyba 230kg a na dodatek moj ma dupe zadarta i mam troche przykrutkie pecinki do niego i czasem na parkingu jest nie wesolo...ale jest git:D\nprzez jordan23 » 11/7/2009, 14:27\nŚmiało bierz. Fazerka jest ok, dla przykładu VFR nie poleciłbym zdecydowanie *tak jak wyżej kolega napisał .\nprzez CalibraHunter » 11/7/2009, 15:35\nCierpliwosci w manewrowaniu na postoju i bedzie dobrze. Tak jak pisza koledzy wage motocykla czuc tylko w trudnych sytuacjach, gdzie poruszasz sie z mala predkoscia lub musisz po prostu zdjac szanowne 4 litery i sam przeprowadzic maszyne Ewentualnie zostaje dodatkowy kurs na pompowni xD <joke> Odwagi, pzdr\nprzez eBuch » 11/7/2009, 15:49\nLepiej nie doprowadz do odpalania z pychu...\nprzez Lukasz1234 » 13/7/2009, 07:26\nDasz rade spokojnie Przy moich 61kg masie ciała (z kurtką i buzerem tym wszystkim;)) tez daje rade na ponad 200kg motocyklu.w zwiazku z tym , że gix przeszedł kuracje odchudzającą to na pocieszenie dopisze poprzedni motocykl Thunder'ace na sucho miał chyba jakies (196kg) i było całkiem ok chodz przyznam ,że nie co problemów było przy tkz.przepychaniu sie z motocyklem czyt.(garaż).


Pomada woskowa do włosów SWEET GEORGIA BROWN 114g | WŁOSY \_ POMADY, PASTY, KREMY ITP. | GENTLEMAN - Kosmetyki dla prawdziwych mężczyzn\nPomada woskowa do włosów SWEET GEORGIA BROWN 114g\nProducent: SWEET GEORGIA BROWN\nKod produktu: SGB-001\nKlasyczna, doceniana przez dziesięciolecia receptura stworzona w 1934 roku w Stanach Zjednoczonych. Po krótkim czasie zapomnienia powróciła zdobywając błyskawicznie rzesze fanów.\nKlasyczna, doceniana przez dziesięciolecia receptura stworzona w 1934 roku w Stanach Zjednoczonych. Po krótkim czasie zapomnienia powróciła zdobywając błyskawicznie rzesze fanów. Produkt dedykowany do wszystkich typów i rodzajów włosów, grubych, cienkich, kręconych i prostych. Charakteryzuje się średnim chwytem i umiarkowanym połyskiem. Najlepiej sprawdza się w stylizacjach typu „classic” i „slick back”.\nSiła tego kosmetyku tkwi w prostej, niezmienianej od początku istnienia recepturze opartej na wosku pszczelim. Pozbawiony jest jakichkolwiek środków koloryzujących i konserwujących. Posiada neutralny, męski zapach. Poleca się go na chłodniejsze dni lub jako kurację dla przesuszonych włosów.\nNałóż niewielką ilość pomady na dłonie, a następnie rozprowadź ją równomiernie nadając im jednocześnie pożądany kształt.Nie nakładaj zbyt dużo pomady ponieważ będą wyglądały na przetłuszczone.\nStworzona do fryzur "Classic" i "Slik Back", ma lekki chwyt, jest raczej do podkreślenia charakteru fryzury niż trzymania włosów. Najlepiej sprawdza się przy ciemnych włosach, lekko się nakłada, ma bardzo ładny, neutralny, męski zapach. Bardzo prosty skład - jest na bazie wosku pszczelego. Polecamy na chłodne dni. Używaj niewiele tego produktu. Zalecamy ją do włosów suchych jako kuracja nawilżająca.\nSkład: Petrolatum, Fragrance, Microcystaline Wax, Yellow 5, Yellow 11


Jak pomóc pracownikom odzyskać równowagę po popełnionych błędach? - mixerhr.pl\nJak pomóc pracownikom odzyskać równowagę po popełnionych błędach?\nTwój niezdarny pracownik popełnił kolejny błąd. Co to będzie? Nagana? Sarkastyczne żarty na jego koszt? A może po prostu surowa lekcja, jak robić rzeczy prawidłowo? Jak się okazuje, najbardziej wartościowym sposobem reagowania na błędy pracowników może być pomoc w nauce wybaczania sobie.\nNikt nie lubi popełniać błędów, ale tak naprawdę są one dla nas dobre. Popełniając błędy uczymy się. W zależności od wyniku błędu, niektórzy ludzie po prostu posprzątają i przejdą dalej. Inni nie mogą się powstrzymać od rozpamiętywania nawet najmniejszej wpadki przez wiele dni lub tygodni: nie dają spać w nocy, boją się za każdym razem, gdy mają chwilę spokoju, by przypomnieć sobie, co się stało. Mogą nawet sięgnąć po alkohol lub nabawić się zaburzeń odżywiania, aby uciszyć poczucie wstydu lub odzyskać poczucie kontroli.\nDzieje się tak, ponieważ istoty ludzkie ewoluowały, aby wykorzystywać ciche chwile do refleksji nad naszymi doświadczeniami, szczególnie tymi złymi, takimi jak popełnianie błędów. Niestety, w przypadku niektórych osób ta ewolucyjna reakcja czasami wymyka się spod kontroli.\nJeśli Twój niezdarny pracownik już i tak obwinia się o swój błąd, ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje, jest wzbudzanie w nim poczucia winy. Wyposaż ich w umiejętność przetwarzania i uczenia się na błędach z ufnością, a prawdopodobnie staną się bardziej kompetentni i produktywni w przyszłości. Nie wspominając już o tym, że oferowanie wsparcia tym, którzy są wokół ciebie, kiedy są nieszczęśliwi, jest po prostu przyjemną, sąsiedzką rzeczą - niezależnie od hierarchii!\nI oczywiście nie zapominajmy, że karty są w pewnym sensie ułożone przeciwko pracownikom. Ciężko pracują, aby zarobić pieniądze dla właściciela firmy, a jednocześnie otrzymują skromne wynagrodzenie, które może mieć niewielki związek z jakością i ilością wykonanej pracy. Oczekuje się od nich, że za każdym razem zrobią wszystko jak należy, podczas gdy zakres niepowodzenia jest o wiele szerszy niż zakres sukcesu. Często otrzymują nieodpowiednie szkolenie, ponieważ prezesi są bardziej zainteresowani maksymalizacją zysków finansowych niż inwestowaniem w ludzi i społeczność, w której żyją.\nJak więc możesz zachęcić ich do zaprzestania obsesyjnego myślenia o swoich błędach? Pierwszym krokiem, po zaoferowaniu swojej życzliwości, jest zachęcenie ich do bycia życzliwymi dla samych siebie. Błąd jest błędem; nie czyni z nich nieudaczników ani nieudacznic, choć mogą to być określenia, których używają do opisania siebie, nawet jeśli tylko w swoim wewnętrznym głosie.\nTy i oni powinniście przestać odnosić się do błędu jako błędu i pomyśleć o nim jako o doświadczeniu edukacyjnym. Błąd to bardzo obwiniające słowo. Zamiast tego spróbuj użyć słowa "pęknięcie" lub "błędne obliczenie". Zwróć uwagę pracownika na jego negatywny język. Jeśli powie: "Popełniłem błąd", zapytaj go: "Ale czego się nauczyłeś?" lub "Jak postąpiłbyś następnym razem?".\nJeśli zauważysz, że później nadal rozwodzą się nad błędem, zachęć ich do zrobienia sobie przerwy i zmiany otoczenia - spaceru lub kawy - lub daj im zadanie, które pozwoli im się rozruszać i odwrócić uwagę, np. bieg po pocztę. Oprócz wyrwania umysłu z autodestrukcyjnego cyklu, rozproszenie uwagi może zmniejszyć lęk dzięki wpływowi, jaki wywiera na mózg na poziomie neuronalnym.\nZamiast rozwodzić się nad przeszłością, zachęć pracownika do napisania (dla siebie) planu krok po kroku, jak naprawi swój błąd i wyciągnie z niego wnioski w przyszłości. To działanie powinno być traktowane jako okazja do rozwoju, a nie kara, więc nie rób tego obowiązkowo - ale daj mu do zrozumienia, że go wspierasz i masz na uwadze jego najlepszy interes.\nNa koniec poleć pracownikowi zapoznanie się z tym przewodnikiem na temat wychodzenia z błędów. Zawiera on wiele pomysłów, takich jak te powyżej, które pomogą mu wyjść z wpadki i wykorzystać błędy zgodnie z intencją ewolucji: aby nas wzmocnić!


Szarpie po naprawie. - Forum użytkowników Nissana 100NX\nSzarpie po naprawie.\nWysłany: 07 Gru 2008 13:09 Temat postu: Szarpie po naprawie.\nWitam na wstępie chciałbym powiedzieć ze używałem wyszukiwarki i szukałem podobnego postu ale albo się trochę różniły albo nie były zakończone. Czytam to forum od kąt kupiłem nissimo czyli jakieś parę miesiecy wiec myślę ze znajdzie się ktoś kto mi pomoże. Mam nissana 100nx 1.6 92r. na gaźniku. Otóz kilka dni demu dałem samochód do mechanika (za dużo palił) jak się okazało ssanie było zawieszone i cały czas tak jeździł dlatego sporo palił gdy mechanik odblokował ssanie pojawiło sie szarpanie na 1 i 2 biegu miedzy 2100obr a ok 2700obr powyżej 3 tys to juz ciągnie dobrze i wszystkie filtry sa po wymianie swiece także na ngk przy wymianie świec mechanik ruszał tez kopułkę ale powiedział ze jest jeszcze ok. Czekam na waszą pomoc. Pozdro\nWysłany: 07 Gru 2008 13:59 Temat postu:\nZakładając, że mechanik niczego nie popsuł to sprawdź wężyki od podciśnienia - może któryś się odłączył podczas grzebania przy ssaniu. A tak w ogóle to wymień je jeśli nie wiesz kiedy ostatni raz były wymieniane..\nSkorzystaj z wyszukiwarki - znajdziesz sporo na temat tych wężyków.\nWysłany: 07 Gru 2008 20:24 Temat postu:\nSą sprawdzone i wszystkie na swoim miejscu, obroty nie falują trzyma je pięknie. Ktoś ma jakieś inne sugestie?\nWysłany: 08 Gru 2008 21:34 Temat postu:\nWidzę ze albo nikt tu się nie zna albo forum umiera.\nWysłany: 08 Gru 2008 21:47 Temat postu:\nnikt się nie zna i dla tego forum umiera ;p\nWysłany: 09 Gru 2008 2:37 Temat postu:\nSkoro szarpanie pojawiło się po wizycie u mechanika to wróć do niego i niech zaczaruje tak żeby nie szarpało.\nWysłany: 09 Gru 2008 18:47 Temat postu:\nnie napisales ze byly wymieniane kable wn a to tez moze byc przyczyna szarpania...\nWysłany: 10 Gru 2008 11:01 Temat postu:\nzakręć silnik do 7 tys bo może paproch jakiś w gaźniku jest....


• NASZ PIES • KRAJ • s�odka ( piosenka ) • postanowienia noworoczne • ROK 2012 • Amelia roz dwudziesty czwarty • Poszukiwanie • Moje miejsce • Amelia roz dwudziesty trzeci • „Canis Maior” Rozdzia� I • Verri szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• mojeksiazki szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• Aurea szuka ksi��ki\t• - Bywamy gorsi ni� zwierz�ta. Wywiad • Osaczy� to�samo��. Wywiad z Carlem • - Jestem bardzo bezwstydna. Rozmowa • Odczytywanie Afryki. Wywiad z Marcinem • „Inni" w�r�d dzieci. Wywiad • - Wierz� w drugie wydania. Wywiad • Chichotnik, czyli ksi�ga �miechu i u�miechu • "Podr�e po Mazowszu" Lechos�aw Herz • Trzy po 33. Tylko bez hejtu! • "Wilno. Rodzinna historia smak�w" • "Wilno. Rodzinna historia smak�w" STRONA G��WNA


Pojęcie charakteru narodowego i problem człowieczeństwa w koncepcji Kazimierza Dąbrowskiego | PRACowniA\nUczony z Oxfordu Arnold Toynbee (1889-1975) w swoim 12-tomowym dziele A Study of History (1934-1961) zdefiniował naród jako połączenie plemienności i demokracji. Hubertus Duijker i Nico Frijda (1960), uczeni holenderscy, wyodrębnili sześć typów definicji charakteru narodowego, zależnie od przyjmowanych metod badawczych1. Charakter narodowy to:\nzbiór cech psychicznych, który wyróżnia ludzi należących do jakiegoś narodu od innych narodów;\nnajczęściej występujący typ zachowania w grupie dorosłych członków jakiegoś społeczeństwa;\nsystem postaw, wartości i przekonań podzielanych przez większość społeczeństwa;\npodstawowa (trwała i ciągła) struktura osobowości ludzi należących do tej samej kultury, oparta na procesach uniformizacji socjalizacji i wychowania;\nwyuczone i dziedziczne zachowania kulturowe oraz systemy norm, wartości i celów, którymi posługują się instytucje jakiejś kultury i obecne w ich wytworach;\nmentalność obecna (wyrażona lub sugerowana) w literaturze, sztuce i filozofii, która funkcjonuje jako „duch” narodu.\nJednym z pierwszych filozofów, który podjął kwestię narodu po II wojnie światowej, był Jose Ortega y Gasset, autor wykładów o narodzie pt. De Europa meditation quaedam, wydane w roku 1960 pt. Meditation de Europa, a w Polsce jako Rozmyślania o Europie (2006). Analizował on relacje między pojęciem narodu i europejskości w sytuacji, gdy wiele narodów w Europie zniszczono, zagarnięto, zmieniono, uzależniono i podzielono. Nie znalazł jednak nowych kategorii opisu powojennej rzeczywistości Niemiec, pozostając przy mitologicznym („niemieckim”) i terapeutycznym rozumieniu narodu.\nOd dawna psychologia historyczna (por. np. Robert Mandrou) czy też historia psychologiczna bada i opisuje rozmaite dziedziny życia społecznego, np. taniec, teatr, magię, obyczaje, zabobony, rodzaje upraw, pieśni ludowych itd. W niniejszym artykule przedstawione zostaną problemy psychologii charakteru narodowego jako fragmentu psychologii historii czy psychologii narodu. Dopóki podmiotem i przedmiotem historii są narody, por. Johann G. Herder (1744-1803) i Leopold von Ranke (1795-1886), badanie ich charakteru jest uzasadnione2.\nPsychologia historyczna, psychologia wieku, psychologia narodu czy psychologia imperium nie zajmują się badaniem praw, lecz badaniem obrazu i celowości zjawisk psychologicznych występujących w określonym czasie i przestrzeni, gdzie cele całej struktury harmonizują lub dysharmonizują z celami grup i jednostek.\nW Polsce rozmaite problemy filozofii narodu w kategoriach teologii omawiali ks. Czesław Bartnik (2001) i ks. Jerzy Lewandowski (1982), a problematykę człowieczeństwa, w kontekście etyki otwartej (fenomenologicznej, judeo-chrzecijańskiej i buddyjskiej) przedstawiła Halina Romanowska-Łakomy (2001).\nNatura ludzka, godność, człowieczeństwo\nProblematyka narodu umieszczana jest często na tle problematyki natury ludzkiej, godności i człowieczeństwa. Według Maksa Schelera (1874-1928) człowiek to „przejście” z państwa Boga do państwa przyrody, a zapał wychodzenia ponad siebie, chęć stania się „nadczłowiekiem” czy „Bogiem” leży u podstaw pierwotnego rozumienia człowieczeństwa. Realizacją każdego „ja” i każdego „my” rządzą, przede wszystkim, biologiczna i ekologiczna reprodukcja, psychologiczna kompensacja (A. Adler), sublimacja (S. Freud) i sakralizacja (św. Augustyn, C. G. Jung).\nW historii myśli filozoficznej pojęcie człowieczeństwa pierwotnie identyfikowano ze świętością (gr. hosiotes), która jeszcze u Platona była traktowana jako cecha stała osobowości. I choć została usunięta z teorii Arystotelesa, przetrwała i trwa do dziś jako kategoria podstawowa chrześcijańskiej sakralnej zasady człowieczeństwa. Została ona uzupełniona przez zasadę humanistyczną, która rozszerzyła dyskurs o człowieku poza dotychczasowe kategorie zbiorowe i indywidualne, poza różnice i granice jego działania i myślenia. Przejawiła się radykalnie w refleksji antropologicznej, poczynając od XVIII wieku, jako „zasada rozumu”.\nHistorycznie problem ten pojawia się w filozofii jako problem Ideału, Dobra, Jedności, Wspólnoty, Całości, Świętości, Godności itd. Ma on być odpowiedzią na problem Konkretu, Zła, Różnicy, Jednostkowości, Pojedynczości, Świeckości, Własności itd.\nFilozoficzny problem człowieczeństwa w filozofii pojawił się już w europejskim renesansie. Jak to już zauważył Nicolase Crypfs, czyli Mikołaj z Kuzy (1401-1464), niektóre pojęcia łączą treści, które tworzą „jedność przeciwieństw” (coincidentia oppositorum). Jego zdaniem np. natura ludzka, która istnieje tylko w indywiduach, jest też składnikiem natury bosko-ludzkiej w Chrystusie (mikrokosmosie). Polacy celebrują taki rodzaj bosko-ludzkiego człowieczeństwa, który łączy to „co najwyższe” z tym „co najniższe” w człowieku i w świecie ludzkim. I nie dostrzegają w tym żadnej sprzeczności. Zasada ta reguluje ich świadome i nieświadome postrzeganie całej rzeczywistości społecznej3.\nChrystologiczna zasada człowieczeństwa (jako zasada sakralna) nie została wszędzie zastąpiona przez świecką zasadę humanitas ani przez oświeceniową zasadę „rozumu”. Dziś jak od ponad tysiąca lat, w mniemaniu większości Polaków wyznających katolicyzm, świętość jako religijna zasada człowieczeństwa w wersji chrześcijańskiej jest zasadą konieczną i wystarczającą dla mówienia o tym, że w naszej kulturze, w polityce, w życiu jest obecna zasada człowieczeństwa.\nNie przyjęła się w Polsce koncepcja Mikołaja z Kuzy, że możliwe jest zjednoczenie wszystkich ludzi w jednej religii, gdyż istnieje pewna liczba podstawowych zasad moralnych, uznawana intuicyjnie przez wszystkie narody, które przybliżają się do Dekalogu i dwu chrześcijańskich przykazań miłości. Tej idei Polacy wydają się być nadal nieprzychylni, albo nawet niechętni.\nRomantyczny kontekst filozoficzny koncepcji charakteru\nZdaniem Hegla, warunkiem prawdziwego charakteru jest istotna treść celów i trwanie przy celu „tak, iż dla jednostki całe jej istnienie utraciłoby sens, gdyby musiała od treści tej odstąpić i zaniechać jej. Taka stałość i substancjalność stanowi zasadniczy motyw charakteru”4. Mocami działania jednostkowego są: rodzina, ojczyzna, państwo, kościół, sława, przyjaźń, honor, miłość itd. „Swą rangą różnią się te moce od siebie, ale wszystkie są w sobie rozumne. Zarazem są to też moce duszy ludzkiej, które człowiek, ponieważ jest człowiekiem, powinien uznawać, które powinny nim rządzić i działać”5. Są to moce afirmatywne i negatywne, potęgi, które ulokowane są we wnętrzu charakteru. Stanowią one pobudkę do działania, są środkiem wywołującym reakcję, kontrolują pozytywne i negatywne zachowania człowieka.\nMocami działania ogólnego są bogowie, patos i charakter. „W istocie rzeczy wieczyste władcze potęgi tkwią immanentnie w jaźni człowieka; stanowią one substancjalną stronę jego charakteru”6. Bogowie to moce kosmiczne, mistyczne i metafizyczne, znane z mitologii, objawień i religii. Patos to święte i rozumne uczucia, których treść jest obecna w jaźni człowieka. Wypełniają one jego duszę, która jest przystępna dla każdego patosu. W jednostkowości charakter jest patosem a totalność boskością. „Totalnością taką jest człowiek w swej konkretnej duchowości i jej podmiotowości – ludzka totalna indywidualność jako charakter. Bogowie stają się ludzkim patosem, a patos w swym konkretnym działaniu jest ludzkim charakterem”7.\nHegel wyróżnia: (1) charakter w sobie, czyli totalną indywidualność, bogactwo, (2) charakter określony, czyli totalność obecną w szczegółowości, (3) charakter w sobie stały, czyli zespalający się z określonością jako z samym sobą, w swoim podmiotowym bycie dla siebie, aby się urzeczywistnić. Bogactwo każdego charakteru musi być zespolone w jeden podmiot. Nie może być czymś rozszczepionym, rozproszonym, majaczącym lub zmiennie pobudliwym jak np. dzieci, które każdą rzecz biorą do ręki, aby się nią przez chwilę pobawić, ale nie są stałe w swoim charakterze. Charakter przenika całą różnorodną treść duszy ludzkiej, tkwi w niej, wypełnia sobą całą jaźń i nie rozpływa się w tej różnorodności. Charakter „musi w swej totalności celów, dążeń, właściwości i cech charakterystycznych zachować skupioną w sobie i opanowaną podmiotowość”8. Charakter ma wymiary estetyczny, etyczny i religijny. Są one w różnym stopniu realizowane i analizowane we współczesnych projektach tworzenia tzw. charakterów narodowych.\nMiejsce i struktura tekstu Kazimierza Dąbrowskiego\nEdmund Lewandowski9 dokonuje licznych porównań pomiędzy charakterem Polaków, Niemców, Rosjan, Żydów i Francuzów, odwołując się do opinii najważniejszych badaczy wypowiadających się na ten temat (ponad 700 nazwisk w indeksie), choć brak w nim nazwiska np. Wincentego Lutosławskiego. Tekst Dąbrowskiego mieści się w studium Lewandowskiego w grupie analiz, definicji i uwag psychologiczno-medycznych (np. E. Brzezicki, H. Drescher, Z. Freud, E. Fromm, C. G. Jung, A. Kamiński, A. Kępiński, E. Kretschmer, A. Munthe, Z. Nęcki, J. Ochorowicz, K. Pospiszyl, H. Radlińska, B. Suchodolski, A. Szymusik, W. Witwicki).\nStruktura tekstu K. Dąbrowskiego O charakterze narodowym Polaków10 jest trzyczęściowa: 1) cechy ujemne, 2) cechy pozytywne, 3) uwarunkowania charakteru. Jeżeli spojrzeć na ten podział z punktu widzenia determinant psychologicznych, to część pierwsza może być potraktowana jako „rzędna odcięta” od części drugiej. Razem tworzą one pewną skorelowaną psychologicznie i spójną całość.\nDąbrowski w dużej części powtarza pewne tezy i obserwacje Eugeniusza Brzezickiego (1890-1974), psychiatry z Krakowa, które można znaleźć w inspirowanym typologią Ernsta Kretschmera odkryciu i opisie typu skirtotymicznego, charakteryzującego zachowania większości Polaków11. Wprawdzie Dąbrowski odwoływał się także do typologii E. Kretschmera, w tym wypadku jednak przedstawił analizę charakteru narodowego Polaków opierając się na tezach behawioryzmu i neoewolucjonizmu.\nPodział tekstu na podrozdziały ma charakter raczej pedagogiczny niż psychologiczny czy merytoryczny. Wśród wymienionych znajdują się wszystkie cechy wymieniane w Etyce Arystotelesa w grupach nadmiaru niedoboru lub cnót, ale z inną nieco ich konfiguracją. Rzecz jednak zastanawiająca, że wśród tych cech charakteru narodowego Polaków, Dąbrowski nie identyfikuje np. wstydu.\nWybrałem dwa rozdziały z tekstu Dąbrowskiego, ilustrujące metodę i zakres analizy charakteru narodowego Polaków: pierwszy z grupy „negatywnych” – Nadmierna syntoniczność, nastrojowość, „słomiany ogień”, skłonność do „ognisk uporu” (s. 106-108) i ostatni z grupy „pozytywnych” – uzdolnienia (s. 127-128). Uwaga, która narzuca się w odniesieniu do pierwszego rozdziału, jest taka, że cały tekst ma coś wspólnego, pomijając zakres badań i proporcje, z Wesen und Formen der Sympathie (1923) Maksa Schelera. Nie ma tam pojęcia charakteru, jest za to pojęcie „wyrazu” (Ausdruck) oraz narodu (Nation, Volk), ludzkości (Menschheit) jako indywiduum historycznego, zbiorowego, masy itp. A oto pełny układ tekstu K. Dąbrowskiego (1992):\nA. O niektórych ujemnych cechach charakteru polskiego\n1) Nadmierna syntoniczność, nastrojowość, „słomiany ogień”, skłonność do „ognisk uporu”\n2) Lekkomyślność i powierzchowność\n5) Prywata i warcholstwo\n6) Tolerancja bezkarności\n7) Słabe i jednostronne uzdolnienia organizacyjne\n8) Brak ciągłości wysiłku, umysłowego\n9) Kult niekompetencji\n10) Brak dbałości o ludzi wartościowych\n12) Brak właściwej oceny siebie i podkreślanie dbałości o stronę zewnętrzną\nB. Właściwości pozytywne charakteru polskiego\n1) Skłonności do idealizowania, romantyzm, mistycyzm\n2) Odwaga i bohaterstwo\n3) Łagodność, humanitaryzm, wspaniałomyślność, brak okrucieństwa\n4) Prawdomówność, postawa „tak za tak” i „nie za nie”, wierność i dotrzymywanie zobowiązań\n6) Upór i nerwowość\n7) Poczucie niezależności i wolności, indywidualizm12\nC. Uwarunkowania podstawowych cech charakterologicznych Polaków.\nZałożenia koncepcji „charakteru narodowego” Dąbrowskiego\nPostulat szerokiego uwzględniania czynników fizjologicznych w teorii charakteru, dotychczas traktowanych odrębnie, połączył wysunął F. Jordan (1890). Podobnie A. F. Shand (1914) akcentował konieczność powiązania pojęcia charakteru z czynnikami somatycznymi. E. Kretschmer (1926) uznał natomiast, że charakter jest zależny od konstytucji cielesnej. Teoria charakteru narodowego w teorii Dąbrowskiego ma swoje psychofizjologiczne korzenie w niektórych twierdzeniach neoewolucjonizmu H. J. Jacksona (1884) i J. Mazurkiewicza (1905, 1950).\nKazimierz Dąbrowski nie oddziela temperamentu od charakteru, wskazując na jego podstawy psychofizjologiczne lub psychoneurologiczne. Wprowadzam to rozróżnienie dla jasności własnego wywodu. Staram się podkreślić, że niektóre łączne twierdzenia psychofizjologii, socjologii czy psychologii charakteru mogą być przyjęte jako twierdzenia możliwe do skorelowania lub realnie korektywne. Nie są to jednak twierdzenia zupełne i bardzo pewne.\nPojęcie temperamentu już w starożytności, np. u Hipokratesa, było implantowane do teorii charakteru. Ten rodzaj połączenia – na zasadzie „styczności” pojęciowej z zakresu psychoneurologii i behawioryzmu – jest stosowany także dzisiaj w większości teorii charakteru. Metoda dopasowywania temperamentu do charakteru, dowolnych cech do określonego wzorca, w nauce jest podstawą do formułowania jakiejś hipotezy. Wyniki badań nie mogą być jednak traktowane jako fakt empiryczny czy naukowy, a tylko jako pewien model klasyfikacji cech podobnego rodzaju.\nPięcioczynnikowy model reaktywny „temperamentu polskiego”\nKazimierz Dąbrowski opisuje charakter narodowy Polaków, łącząc twierdzenia na temat temperamentu, tj. biologicznych podstaw zachowania, który ma w jego teorii pięć wymiarów, z wielowymiarowym indeksem cech charakteru, który odnosi się do zachowań indywidualnych i społecznych. Jest to koncepcja metaforyczna. Nie wiemy przecież, w jaki sposób to co psychologiczne zamienia się w to co biologiczne i odwrotnie, czyli jak to co biologiczne staje się psychologiczne.\nOpisy Dąbrowskiego są kombinacją podejścia wariablistycznego i substancjalnego, esencjalnego i egzystencjalnego. W swojej koncepcji zakłada, że człowiek poznaje rzeczywistość za pomocą pięciu podstawowych percepcji: zmysłowej, ruchowej, wyobrażeniowej, uczuciowej i intelektualnej. Każda z tych percepcji (w języku psychofizjologii – kanałów, zdolności itd.) może być ośrodkiem konfiguracji pozostałych rodzajów zachowania i charakterów.\nDąbrowski ośrodki psychoneurologiczne konkretnego organizmu ludzkiego identyfikuje z pojęciem pobudliwości (nadpobudliwości lub wzmożonej pobudliwości psychicznej czy psychofizycznej) i zakłada, że strukturalizują one poznanie i zachowanie człowieka. W takim modelu diagnozuje psychofizjologiczne podstawy charakteru Polaków:\n– pobudliwość sensualna (znaczna)\n– pobudliwość psychoruchowa (znaczna)\n– pobudliwość wyobrażeniowa (znaczna)\n– pobudliwość afektywna (przede wszystkim)\n– pobudliwość intelektualna (słaba i K. Dąbrowski w swojej analizie jej nie wymienia).\nOpis psychologicznego algorytmu myślenia Polaków\nKazimierz Dąbrowski, chcąc zdiagnozować typ myślenia Polaków, odwołuje się do pojęcia rozumowania aglutynacyjnego, które opisał Constantin von Monakov (1853-1930), neurolog pochodzenia rosyjskiego, profesor Uniwersytetu w Zurychu.\nPodstawy wyobrażeniowe myślenia Polaków są jednostronne, co oznacza: wyobraźnię ograniczoną i „własną” (zmyślanie).\nPodstawy behawioralne myślenia Polaków są silnie sprzężone, co oznacza: „myślenie w czasie działania”, „myślenie po działaniu”, przejście od postawy „zdaje mi się” do postawy „mam przekonanie” lub „wiem”.\nK. Dąbrowski zachowanie Polaków charakteryzuje następująco: „Bodźce, które powinny za każdym razem wywołać analizę nowej sytuacji, wywołują krótkie schematyczne powiązania, kształtują się drogą najprostszą i już skanalizowaną, powodują niejako społeczną reakcję skurczową, niejako psychiczny stan »tężcowy«, w którym postawa »nie« nie ma żadnej argumentacji analitycznej i syntetycznej, ale opiera się na pamięci afektywnej i na schematycznych, bardzo ogólnych sprzężeniach bodźców i reakcji. Jest to jakby odruch prosty przy zamknięciu, zahamowaniu odruchów złożonych czy – dalej – rozumowania dowolnego. Ten stan zahamowania i prymitywizm reakcji może przejść w pewnych okolicznościach w fazę wybuchu odhamowania, w których rozumowanie dyskursywne odgrywa bardzo małą rolę. Obie postawy – zarówno pobudliwość, jak i zahamowania, zarówno podatność na wpływy, nastrojowość, jak i zamknięcia na oddziaływanie nastrojów – są wyrazem paradoksalnej biegunowej osobowości, łączącej cyklotymiczność z komponentą schizotymiczną. Pierwsza postawa jest bardziej charakterystyczna dla ludności miejskiej, druga dla ludności wiejskiej”13.\nNiektóre determinanty emocjonalne i ich ekspresje behawioralne\nJak wiadomo K. Dąbrowski był studentem Eduarda Claparede’a, którego asystentem był Jean Piaget (widziałem wpis w indeksie Dąbrowskiego zrobiony przez Piageta z zajęć u Claparede’a). Piaget zajmował się teorią umysłu. Claparede chciał, żeby Dąbrowski zajmował się teorią uczuć. I tak się stało. Dąbrowski rozwijał założenia P. Boveta i połączył je z neoewolucjonizmem, m.in. z teorią J. Mazurkiewicza. Był przekonany, że uczucia są sterownikami rozwoju osobowości i zbiorowości. To stanowisko rozwijał do końca swojego życia.\nImpulsywna nastrojowość (wrażliwość i uraźliwość)\nNastrój jest „stanem uczuciowym”, który towarzyszy indywidualnym i zbiorowym percepcjom, myśleniu i działaniu przez dłuższy okres. Jest to „zabarwienie emocjonalne” wszystkich procesów psychicznych – dodatnie (np. przyjemność i zadowolenie) i ujemne (np. przykrość i niezadowolenie).\nZakres zmian nastroju, związany ze stanem fizjologicznym organizmu ludzkiego, nie przekracza granic płytkiej depresji (subdepresji) i płytkiej ekscytacji (hipomanii lub automanii) albo megalomanii i mitomanii skomponowanej z silnym deficytem działań realnych. Większe obniżenie nastroju to hypothymia. Zwiększenie nastroju to hyperthymia. Obydwa typy nastroju są składnikami stanu maniakalnego (euforycznego). Kiedy znaczne i nawracające wahania nastroju są niezależne od czynników zewnętrznych, stają się przejawem temperamentu i należą do charakteru cyklotymicznego. Taką „nadmierną nastrojowość” rejestruje u Polaków K. Dąbrowski.\nEmocjonalna syntonia (przylepność i naduprzejmość)\nPojęcie syntonii wprowadził do nauki psychiatra szwajcarski Eugen Bleuler (1857-1939) na oznaczenie dyspozycji charakteru do harmonijnego i współbrzmiącego stosunku do innych. Oznacza to, że człowiek jest dobroduszny i łatwo nawiązuje kontakty z innymi. Jednak cechą charakteru narodowego Polaków jest nadmierna syntoniczność, tj. zachowania zbyt przyjacielskie, zbyt towarzyskie, skłonność do zbytniego „przyklejania” się do innych.\nErnst Kretschmer (1888-1964) połączył pojęcie syntonii z pykniczną budową ciała i cyklotymią, dla której charakterystyczna jest częstsza zapadalność na psychozę maniakalno-depresyjną. Syntoniczne i cykliczne, zbiorowe i indywidualne stany ekstazy i euforii pomieszane ze stanami melancholii i smutku są obserwowane u Polaków w zbiorowych i indywidualnych zachowaniach dość często. Temperament (lub charakter) cyklotymiczny charakteryzuje się nadmiarem ekstrawersji (orientacja na zewnątrz) i niedoborem introwersji (orientacja do wewnątrz).\nEmocjonalna kompensacja (uczucia przed myśleniem)\nPsychologiczne definiowanie charakteru narodowego obejmuje procedury (procesy) sublimacji i desublimacji, kompensacji i dekompensacji, sakralizacji i desakralizacji. Zjawiska te opisywane są zgodnie z założeniami behawioryzmu i psychoanalizy, psychologii głębi i personalizmu, dzięki wielopoziomowemu i wielopłaszczyznowemu opisowi rozwoju osobowości.\nZa najważniejszy czynnik formatywny uznaje Dąbrowski uczucia, wykazując w swojej koncepcji ich podstawowe znaczenie dla rozwoju osobowego: „Wiemy z doświadczeń [w zakresie] fizjologii układu nerwowego oraz z psychologii i socjologii, że sterowanie naszego postępowania jest prawie z reguły sterowaniem uczuciowym. Sterowanie to może wykonać bądź uczuciowość prymitywna, niekontrolowana, niesprzężona ani z czynnościami analizy psychologicznej i logicznej, ani z pogłębioną czynnością syntezy, bądź też może je sprawować uczuciowość sprzężona, pogłębiona, wypracowana w swojej wyższej formie, tzn. uczuciowość wyższego poziomu”14.\nPrzyjęcie założenia o sterowniczej roli uczuć w rozwoju osobowości prowadzi Dąbrowskiego do przekonania, że osoby uczuciowe są wyróżnione, lepsze, bardziej uczłowieczone, wrażliwsze, niemal idealne, choć tkwią stale w kryzysach lub je wytwarzają. Jego zdaniem takie reakcje reprezentują człowieczeństwo (np. Odezwa do Psychoneurotyków lub Przesłanie do Nadwrażliwych). Związanie tego założenia z opisem charakteru narodowego Polaków nadaje mu mimo wad, charakter elitarny, wyższościowy15\nEmocjonalna zmienność (przeładowanie i irradiacja)\nDąbrowski w sposób rzetelny rejestruje emocjonalne nadmiary i deficyty charakteru narodowego Polaków: „Najczęściej, niestety, sterują nami uczucia prymitywne lub ma miejsce labilność, zmienność udziału z jednej strony uczuć wyższych, a z drugiej prymitywnych. Prymitywna afektywność szybkości decyzji i jej realizacja powodują łatwość irradiacji danego stanu uczuciowego na inne, a w tym na czynności umysłowe. Szybko powstające bodźce, łatwość irradiacji, przeładowanie i nieuporządkowanie zbiorników »energii uczuciowej«, powodują ich łatwe rozładowanie w formach często niewłaściwych, nie przemyślanych, często drugorzędnych i nieistotnych. Właściwość ta […] jest związana ze znaczną wrażliwością psychiczną ogólną, a specjalnie sensualną, wyobrażeniową, emocjonalna i ruchową”16.\nEmocjonalna eksplozywność (zapalność i labilność)\nNegatywny opis działania emocjonalnych składników charakteru narodowego Polaków nie prowadzi Dąbrowskiego do jego odrzucenia i tworzenia projektów jego naprawy. Autor jest nim zafascynowany. Jako psychiatra widzi w deficytach charakteru przede wszystkim reakcje kompensacyjne, i dlatego je etycznie (terapeutycznie) usprawiedliwia: „Zachodzi więc łatwość poddawania się różnokierunkowym bodźcom, zmienność i wybuchowość w działaniu. Jest to właśnie dość typowa dla Polaków postawa »słomianego ognia«”17.\nEmocjonalna nieufność (podejrzliwość i upór)\nZdaniem Dąbrowskiego bardzo charakterystyczne dla charakteru Polaków jest to, co stanowi drugi biegun ich temperamentu, a więc wobec tendencji do wybuchu – upór, podejrzliwość, brak ufności. „Zbyt silne i zbyt szybko rosnące napięcia nie były i nie są właściwie spożytkowane, wyrażają często grę przypadków”18.\nEmocjonalne antynomie w myśleniu (koło zaprzeczeń i potwierdzeń)\nK. Dąbrowski wskazuje, że zjawiska irradiacji emocjonalnej współistnieją u Polaków z wytwarzaniem reakcji i postaw biegunowo przeciwnych do kierunku oddziaływania. Myślenie jest zaprzeczone, co zamienia „tak” na „nie” i „nie” na „tak”. Choć nieco dalej chwali Polaków, że biorą „tak za tak i nie za nie”.\nWzorcowym zachowaniem opartym na wzorze aglutynacyjnego rozumowania posługiwał się polski prezydent, który je zrytualizował w powiedzeniu „jestem za, a nawet przeciw”. Można przyjąć, że także dziś tendencja do podwójnych zaprzeczeń zawiera silną komponentą myślenia aglutynacyjnego Polaków.\n„Wiejski syndrom” charakteru\nDwa podsystemy emocjonalne, miejski i wiejski, decydują o kształcie emocjonalnym charakteru narodowego. W mieście jest on funkcjonalny głównie dzięki industrializacji, komunikacji i demokracji (przedsiębiorczość, ruchliwość, wymiana, szybkość, alternatywność itd.). Inaczej jest na wsi, gdzie poziom industrializacji jest ograniczony, system komunikacji oparty na hierarchicznym, feudalnym modelu przekazywania informacji „od ucha do ucha”.\nSystem komunikacji wiejskiej w Polsce znacznie hamuje rozwój funkcjonalnej komunikacji społecznej i nadaje jej charakter pseudopoufności, która skutecznie podtrzymuje tradycyjną charakterystykę „spójności narodowej”, opartej na dominancie emocjonalnej, moralnej i religijnej, zamiast np. na dominancie technicznej, naukowej i demokratycznej.\nZespół cech charakteru narodowego Polaków, do których K. Dąbrowski zalicza syndrom „wiejski”, ujawnia się jako stała i sztywna tendencja do nieufności, oporu i uporu. Autor tak to usprawiedliwia: „Doświadczenia najczęściej o przykrym charakterze, pogłębione wymienionymi właściwościami typologicznymi, wywołały postawę nieufności i oporu w stosunku do zmian pozytywnych, jak i negatywnych, do argumentacji słusznej, jak i niesłusznej, a więc do wszelkich »nowinek« i reform kulturalnych, społecznych, gospodarczych, społecznych”19.\n„Wiejski” syndrom charakteru narodowego Polaków ma proweniencję szlachecką i chłopską. Kształtowało go przymusowe, psychologiczne przywiązanie do miejsca urodzenia, zamieszkania i pracy. Wielowiekowa rytualizacja zachowań związanych z osiadłym trybem życia, sztywnością obyczajów i tradycji i wykonywanego zawodu spowodowała małą zdolność do zmian charakterologicznych Polaków, słabą ruchliwość rodzinną i zawodową. Wiejski syndrom charakteru narodowego Polaków naznaczony jest silną tendencją do pseudohierarchizacji, która patologizuje lub blokuje demokratyczne relacje społeczne20. „Miasto, twór prawny, czyni ze swych mieszkańców politeis i czyni politeis również bogów. Przypisuje im status prawny i czyni ich najwyższymi członkami ciała politycznego. Dlatego prawo miasta posiada dwie sfery: sakralną i świecką”21. W narodzie wiejskim w Polsce większą rolę odgrywa sfera sakralna, a nie świecka. Podobne są w tym zakresie „katolicka” Polska i „prawosławna” Grecja.\nRozpoznanie algorytmu zachowania zbiorowego pozwala prowadzić politykę wychowawczą wobec danej zbiorowości. Jej głównym czynnikiem w przypadku charakteru narodowego jest przede wszystkim coś, co można określić jako politykę emocjonalną. W opisie charakteru narodowego Polaków K. Dąbrowski składniki emocjonalne stawia na pierwszym miejscu. A więc w Polsce polityka emocjonalna jest ważniejsza niż polityka ekonomiczna.\nPolityka emocjonalna Polaków wobec siebie i innych wobec Polaków\nPlaton w swoich dialogach krytycznie opisywał tych, którzy odwołując się do argumentów emocjonalnych, nacechowanych silnie pozytywnymi lub negatywnymi przymiotnikami, sterowali zachowaniem ludu (gr. demos) i dlatego nazywani byli demagogami.\nW przekonaniu Dąbrowskiego emocje są głównym czynnikiem i składnikiem charakteru, a więc kto zarządza emocjami, zarządza jednostkami i grupami, zarządza „charakterem narodowym”. Wiedział o tym dobrze K. Dąbrowski, który pisał, że skrajne reakcje emocjonalne Polaków „są przedmiotem celowej akcji czynników demagogicznych, które świadome tej właściwości polskiego charakteru prowadzą swoją politykę, szkodliwą dla naszej kultury. W naszej historii oraz w codziennym życiu mieliśmy i mamy nieustannie do czynienia ze zjawiskiem wykorzystywania napięć jednostkowych i grupowych dla działania w kierunku niepożądanym dla danej jednostki i grupy”22.\nNie jest jasne, dlaczego K. Dąbrowski, który miał doświadczenia europejskie (studia i staże), jak też amerykańskie i kanadyjskie (staże i praca), dość łatwo usprawiedliwiał irracjonalne zachowania Polaków. Uważał, że jako naród mieliśmy „przez wieki” do czynienia z silną presją wzorców zachowań, które płynęły do Polaków od zaborców. Nie badał, dlaczego podobne impulsy nie trafiały od Polaków do zaborców. Być może nie był w stanie oderwać się intelektualnie i emocjonalnie od „syndromu postkolonialnego”, który jako perspektywa interpretacji zachowań jest obecny w jego koncepcji. Dąbrowski twierdził, że „wobec zawodów, przykrych doświadczeń, kłamliwej i pozornej argumentacji przekazywanej pokoleniom następują przy nowych doświadczeniach, mogących mieć pozytywne skutki, sprzężenia aglutynacyjne”23. Dlaczego jednak dominują sprzężenia pozytywne, nie jest jasne. Jest dość oczywiste, że polityka emocjonalna irracjonalizuje zachowania zbiorowe, choć odgrywa zasadniczą rolę w ich kreowaniu, obok polityki ekonomicznej, która je w większym stopniu racjonalizuje24\nNie każde myślenie staje się negatywne pod wpływem zbiorowych emocji. Jeżeli sprzężenia intelektualno-emocjonalne mogą mieć istotne znaczenie, to chyba nie mogą jednak zmieniać samych podstaw myślenia. Gdyż inaczej podobne zmiany musieliby wykazywać ci, którzy przez długi czas oddziaływali na myślenie Polaków, np. Rosjanie, Austriacy albo Prusacy. A tego nie obserwujemy.\nDlaczego sprzężenia aglutynacyjne dotykają tylko Polaków, a nie przedstawicieli obcych kultur, którzy są aktywnymi elementami tego sprzężenia, np. sąsiednich narodów? Dlaczego takie zmiany nie dotykają np. Greków, Żydów, Cyganów, Turków, Ormian, Finów, czy Czechów, a więc narodów, które były poddane podobnej polityce emocjonalnej i to nawet czasem bardziej okrutnej?\nDwa atuty „polskiego charakteru” (uroda i uzdolnienia)\nZadano mi niegdyś pytanie, jakie są dwie cechy główne różnicujące pozytywnie Polaków, na które mógłbym wskazać po 60 latach swojego życia wśród Polaków i jako Polak, na podstawie wyrywkowej obserwacji, przygodnych spotkań z przedstawicielami innych narodów oraz studiów, lektur, programów ukazujących kulturę innych ludów świata. Odpowiedziałbym, że są to:\n(1) w zakresie cech cielesnych\n– niestereotypowa uroda, nieświadomy wdzięk\ni (2) w zakresie cech umysłowych\n– impulsywny talent do podejmowania z powodzeniem trudnych zajęć, mimo braku odpowiedniego wykształcenia, warunków technicznych, ekonomicznych i egzystencjalnych. To jest coś, co nas jako Polaków na krótką metę ratuje, ale na dłuższą – gubi.\nJako Polacy jesteśmy wykorzystywani w różnych projektach międzynarodowych, głównie jako „obiekty dekoracyjne”, a w projektach naukowych nigdy nie jesteśmy dopuszczani do kierowniczych funkcji z powodu gigantycznego braku talentu organizacyjnego, który nasze genialne pomysły i błyskotliwy dobry start zamienia w spektakularne niepowodzenie.\nNiemal wszystkie cechy, które K. Dąbrowski wymienił w grupie cech pozytywnych, takie jak: idealizm, romantyzm, mistycyzm, odwagę, bohaterstwo, łagodność, humanitaryzm, wspaniałomyślność, brak okrucieństwa, prawdomówność, postawę tak za tak nie za nie, wierność, dotrzymywanie zobowiązań, gościnność, upór, nerwowość, poczucie niezależności, poczucie wolności, indywidualizm, wszechstronne uzdolnienia (oprócz organizacyjnych) – bez trudu znalazłbym u innych narodów, które je sobie, w takim lub innym stopniu, przypisują. I nie wiem, czy dziś mógłbym uznać za pozytywne, np. demonstracyjny mistycyzm, romantyzm, nerwowość czy indywidualizm. Z pewnością są to odciski charakterologiczne wyniesione z procedury odczłowieczania Polaków, zracjonalizowane i przerobione na psychologiczne „pozytywy”. Cechy pozytywne najwyraźniej ujawniają się wobec „obcych”, a cechy negatywne głównie wobec „swoich”. Polacy mają więc dwa charaktery, jeden „zewnętrzny”, drugi „wewnętrzny”, jeden jest obronny i ozdobny (zracjonalizowany i zsakralizowany) drugi podstawowy i ukryty (stłumiony i zamaskowany), który ustala się w domach bez łazienek, na wsiach bez kanalizacji, w miastach bez równych dróg, w szkołach bez Internetu, w pociągach, które zawsze się spóźniają, w przepisach, których w całości nikt nie zna, i w produkcji tych przepisów, jako przymusu reprodukowania opresji wobec swoich, w zbiorowym alkoholizmie i alkoholizie (analogia do psychoanalizy), które są główną „chorobą narodową” Polaków i ich główną „narodową metodą leczniczą” itp. itd.\nPolacy są w większości urodziwi i utalentowani, ale właśnie dlatego wielu ludzi utalentowanych nie znajduje tu zatrudnienia i uznania: „stąd […] utrata wielu czołowych talentów w rożnych dziedzinach nauki i sztuki na korzyść krajów, które umiały te talenty docenić i zorganizować im odpowiednie warunki rozwoju”25. Dąbrowski pisał tu też o sobie, gdyż jego teoria podtrzymywana w USA i Kanadzie, w Polsce nadal nie jest znana i studiowana. Stać było Massachusetts Institute of Technology na roczny kurs w zakresie teorii twórczości oparty na jego teorii, w Polsce za to grobowa cisza. Na szczęście każdy może wpisać w wyszukiwarkę hasła: „Kazimierz Dąbrowski” lub „positive disintegration” i od Amerykanów lub Kanadyjczyków dowie się, o kogo i co chodzi.\nKilka uwag o rozumieniu pojęcia „człowieczeństwo”\nTwórca antropologii filozoficznej, Max Scheler, uznał, że aby dobrze określić różnice między ludźmi, trzeba znaleźć jakąś zasadę, które je połączy. Przypomniał więc opinię Ernsta Haeckla, że bez takiej zasady równie dobrze można by traktować np. Wedów na Cejlonie i Akkaów Afryce jako odrębne „autentyczne gatunki”. Scheler znalazł kryterium jedności homo naturalis w idei praw człowieka i rozumu ludzkiego (np. w pozytywizmie), ale sam uważał, że nie istnieje żadna naturalna jedność człowieka w odniesieni do innych ludzi i zwierząt. Taka jedność może być, jego zdaniem, tylko w odniesieniu człowieka do Boga.\nPowrót do zasady sakralnej w definiowaniu antropologicznej zasady człowieczeństwa jest u Schelera dość tradycyjny. Naród jest jeden, bo ludźmi rządzi jedna osoba dominująca (np. król) lub wybieralna (np. prezydent). Rasy stanowią jedną ludzkość dlatego, że o osobie Boga myślimy jak o opiekunie i piastunie wszystkich ludzi. Człowieczeństwo jako zasada sakralna zostaje nieco mniej hierarchicznie interpretowana w koncepcji C. G. Junga jako zasada archetypalna.\nOd czasów Artura Schopenhauera przyjmuje się założenie, że zasada człowieczeństwa polega wyłącznie na tym, że człowiek umie wyłączyć swój instynkt walki o zachowanie życia jednostki i gatunku na korzyść kulturowego narzędzia, języka, pojęć itd., a dalej dzięki „umózgowieniu” człowieka. Na gruncie teorii Dąbrowskiego jest podobnie – człowieczeństwo to proces i stan osobowości, która realizuje się w rozwiniętym społeczeństwie demokratycznym i w każdym innym systemie społecznym, który tych standardów nie spełnia, np. w społeczeństwie feudalnym, gdzie obowiązywała zasada świętości.\nCzłowieczeństwo jako wymiar duszy ludzkiej i demokracji\nDochodzenie do człowieczeństwa (uczłowieczanie jednostki i narodu) można by określić, idąc za A. Toynbeem, jako proces przechodzenia od plemienności do demokracji. Polacy jako wspólnota narodowa mieli z demokracją w przeszłości i mają nadal gigantyczne kłopoty. Odruchy plemienne, ich sakralizacja w formach zachowania zbiorowego (przez 44 lata systemu komunistycznego, ale i przez tysiąclecie kościelnego), blokują rozwój liberalnej zasady człowieczeństwa.\nTypowo polska preferencja zasady świętości, zidentyfikowana z zasadą człowieczeństwa, znalazła niedawno swój wyraz w koncepcji Haliny Romanowskiej-Łakomy. Autorka, profesor Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie, odnawia linię i ducha filozofii polskiej opartej na sakralnych ideach judaizmu i chrześcijaństwa, ale rozszerza je o pewne idee buddyzmu. Formalnie i treściowo nawiązuje do teorii mistycznej Wincentego Lutosławskiego (2005). Droga do człowieczeństwa (2001) to dzieło z pogranicza filozofii, psychologii i pedagogiki mistycznej.\nPodejście do zasady człowieczeństwa, jakie prezentuje Halina Romanowska-Łakomy, może być zaskakujące, zważywszy, że jej ojciec, Julian Romanowski (1898 -1991), logik, asystent Kazimierza Twardowskiego, wywodził się ze szkoły analitycznej, która powstała i rozwinęła się w okresie międzywojennym na Uniwersytecie we Lwowie. Należałoby się więc spodziewać nie tyle odnawiania czy rozwijanie mistycznej zasady człowieczeństwa (zasady świętości), ale także demokratycznej, analitycznej teorii człowieczeństwa.\nTekst Haliny Romanowskiej-Łakomy jest wyrazem stale aktywnego w twórczości filozoficznej Polaków pogranicznego etosu, który bierze się z „ducha mistyków pogranicza”. W twórczości przejawia się on np. w częstym używaniu wyrażeń typu „inter-” czy „trans-”. W takim ujęciu człowieczeństwo jest czymś, co można odczytywać jako wymiar „transhumanistyczny”, jako konglomerat wymiarów pionowych i poziomych działań ludzkich, poddanych w tym opracowaniu mistycznej, a chciałoby się powiedzieć – ekologicznej „zasadzie świętości”26 .\nAby zrównoważyć dominującą w Polsce religijną lub etyczną zasadę świętości przez humanistyczną zasadę człowieczeństwa, konieczne jest uwzględnienie zasady demokratycznej . Niewykluczone, że aby zmienić charakter narodowy Polaków, trzeba na nowo opisać relacje pomiędzy świętością i demokracją jako składnikami osobowości i wspólnot, które w Polsce od wieków znajdują się w jawnym lub ukrytym konflikcie.\nJednostronnie konstruowana teoria charakteru narodowego, poza demokratyczną zasadą człowieczeństwa, petryfikuje wady i zalety zbiorowe, ustawia je jako stałe antynomie, poddając je przy okazji procesom nieświadomej racjonalizacji i obsesyjnej resakralizacji, które należą do zjawisk z zakresu mechanizmów obronnych ego, także mechanizmów obronnych indywidualnego i zbiorowego ego społeczeństw czy narodów. Poza tym, nacisk na świętość, czyli na „zasadę kobiecą” człowieczeństwa, domaga się jej uzupełnienia przez dodanie „męskiej zasady” twórczości27.\nPolacy, tak jak inne narody, poddawani byli długotrwałej procedurze „odczłowieczania” w walkach, wojnach i pod zaborami. Ulegali tej procedurze i w dużym stopniu jej ulegli. Są nosicielami znanego w historii psychologii tzw. syndromu postkolonialnego. Dlatego mają problem z wolnością, prosperowaniem, demokracją itd. Rebelie narodowe po II wojnie światowej (Poznań’56, Grudzień’70, Solidarność’80) trwały krótko i kończyły się niekoniecznie niepowodzeniem, choć tylko cząstkowymi zwycięstwami.\nPowtarzające się cyklicznie z powodu braku demokracji i wolności „powstania”, „bunty”, „wyzwolenia”, uruchamiały i uruchamiają potencjały rozwoju Polaków. Procedury odczłowieczania, formalnie usunięte, nie zapoczątkowały rozwoju, nie odblokowały procedur uczłowieczania się Polaków, do których należą warunki ekonomiczne oraz komunikacja zbiorowa i jednostkowa. Jako obywatele żyjący we własnym kraju Polacy nadal znajdują się pod wpływem uciskających ich przepisów, niewolniczych zwyczajów, całej tej mentalnej 50-letniej reakcji żałoby i melancholii, resentymentu i zemsty na samych sobie lub na innych. Niemałą rolę odgrywa w Polsce dominacja zachowań obronnych nad rozwojowymi, odczłowieczających nad uczłowieczającymi (brak własności, degradacja socjalna, brak uwłaszczenia, brak materialnych i prawnych podstaw działalności intelektualnej, rozbicie elit, rozległy alkoholizm, kryminalizacja zachowań wobec dzieci itp. itd.).\nKoncepcja charakteru narodowego Polaków Kazimierza Dąbrowskiego i koncepcja człowieczeństwa Romanowskiej-Łakomy mogłyby posłużyć jako podstawa współczesnych badań europejskich prowadzonych na terenie Polski w zakresie różnic międzykulturowych. Ich porównanie pomogłoby zinterpretować znaczenie niektórych czynników charakteru narodowego Polaków w kontekście współczesnego rozumienia zasady człowieczeństwa. Mogłaby też ułatwić analizę dzisiejszych problemów psychologicznych, na jakie napotyka modernizacja Polski w nowych granicach i w nowych projektach międzynarodowych.\n1 H. Dujker, N. Frijda, National Character and National Stereotypes. A trend report prepared for the International Union Scientific Psychology, Amsterdam 1960, s. 12-36.\n2 Według O. Spenglera i AJ. Toynbeego podmiotem historii są kultury, według K. Marksa – klasa robotnicza, według Th. Carlyle’a – wybitne jednostki, zaś F. Meinecke uważał, że historia jest pluralnością niepowtarzalnych epok i grup (kolektywów).\n3 Według kryteriów natury ludzkiej (człowieczeństwa) opracowany został krótki przegląd koncepcji człowieka w książce Ewy Starzyńskiej-Kościuszko, Wprowadzenie do filozofii. Filozoficzne koncepcje człowieka, Warszawa 1999. Należą do nich: godność (G. Pico delia Mirandola), duch myślący (Kartezjusz), zwierzęcość (T. Hobbes), antynomiczność – ośrodek między niczym a wszystkim (B. Pascal), paralelizm psychofizyczny (N. de Malebranche), maszyna (J. Offray de La Mettrie), umowa społeczna (J.J. Rousseau), rozum i transcendencja (I. Kant), nirwana (A. Schopenhauer), nadczłowiek (F. Nietzsche), osoba (M. Scheller), ekscentryczna pozycjonalność (H. Plessner), miłość i wolność (E. Fromm), byt dla siebie i byt dla innego (J.P. Sartre), osoba i jednostka (J. Maritain), osoba i wspólnota (E. Mounier), jedyny i bezwzględny wskaźnik ewolucji (P. Teilhard de Chardin) itd.\n4 G.W.F. Hegel, Estetyka, tłum. J. Grabowski i A. Landman, t. I, Warszawa 1964, s. 115. Por. G.W.F. Hegel, Wykłady o estetyce, Heidelberg 1818; wyd. 2, Berlin 1820.\n5 G.W.F. Hegel, Estetyka, s. 355.\n6 Ibidem, s. 362.\n8 Ibidem, s. 382.\n9 E. Lewandowski, Charakter narodowy Polaków i innych, wyd. 2, Warszawa 2008, ss. 372.\n10 Pierwotny tekst K. Dąbrowskiego, O charakterze narodowym Polaków powstał ok. 1957-1962 r. Po raz pierwszy został opublikowany przeze mnie w stanie wojennym w kwartalni ku „Zdrowie Psychiczne” 1981, nr 2-3, w numerze poświęconym Autorowi. Po śmierci K. Dąbrowskiego (26 listopada 1980 r.) ukazał się też w zeszycie pamiątkowym. Tu odwołuję się do wersji nieco skróconej, opublikowanej 11 lat później w miesięczniku „Regiony” 1992, z. 19, nr 1, s. 106-129.\n11 E. Brzezicki, O potrzebie rozszerzenia typologii Kretschmera, „Życie Naukowe”, t. I, 1946, nr 5; idem, Typ psychofizyczne na ziemiach polskich i ich reakcje duchowe, „Przegląd Lekarski” 1947, z. 7; idem, Histeria a skirtotymia, „Przegląd Lekarski”, seria 2, 1970, nr 4.\n12 J. Ochorowicz uważał, że nie jest to indywidualizm, ale „osobnictwo”, niechęć do działania wspólnego, długotrwałego, zorganizowanego i kierowanego przez jedną osobę. „Polacy znoszą tylko krótkotrwałe związki, jak konfederacje, zjazdy, porwania niewiast, kuligi itp. Nie ma wśród nich solidarności na co dzień, którą znają Żydzi” – cyt. za: E. Lewandowski, op. cit,\n13 K. Dąbrowski, op.cit, s. 108.\n14 Ibidem, s. 107.\n15 Uzasadnienie psychofizjologiczne tego stanowiska znajduję w takim pozytywnym opisie działania dynamizmów prelogicznych w koncepcji Jana Mazurkiewicza: „W życiu człowieka, narodów i ludzkości dynamizm prelogiczny odgrywa zatem olbrzymia rolę, nie tylko jako przejściowy okres, prowadzący do ewolucji dynamizmów myślenia logicznego, ale w szczytowym okresie rozwoju psychicznego jako czynnik współpracujący z dynamizmem myślenia logicznego, zaopatrujący go zarówno w żywą, wielka siłę swych ekskluzywnych nastawień uczuciowych, jak i w tę wolność, swobodę wiązania myśli, które w krańcowych przypadkach myślenia prelogicznego dochodzi wprawdzie do wiązania »wszystkiego ze wszystkim« nie liczącego się z prawami przyrody i myślenia logicznego, ale w przypadkach należytej synergii z dynamizmem myślenia logicznego ułatwia ostatniemu wyjście z utartego szablonu myślowego, umożliwia twórczość prawdziwą” – J. Mazurkiewicz, Wstęp do psychofizjologii normalnej (ewolucja aktywności korowo-psychicznej), t. 1, Warszawa 1950, s. 98. Ten mechanizm byłby chyba odpowiedzialny za wskazywane przez Dąbrowskiego i zauważalne przez innych „szerokie talenty” Polaków.\n16 K. Dąbrowski, op. cit, s. 107.\n20 Zauważył to Julian Kaliszewski, którego cytuje J. Ochorowicz: „Polacy są narodem na wskroś arystokratycznym, ale w najgorszym znaczeniu tego wyrazu; a kolebcza ich mądrość jeszcze by mogli wydać prawdziwych filozofów. Wszyscy u nich gardzą wszystkimi, jeżeli tylko są od nich wyżej w drabinie społecznej postawieni. Magnat gardzi szlachcicem, szlachcic mieszczuchem, mieszczuch wiejskim gospodarzem, ten parobkiem, parobek pastuchem, a pastuch Żydem”. Polska równość to fikcja: „Uderzmy się w piersi, czy tak nie jest? A porównywają równość amerykańską lub francuską, rozważmy, jak daleko nam jeszcze do prawdziwej równości” – J. Ochorowicz, O polskim charakterze…, s. 65. Dziś jest nieco lepiej, ale tylko nieco.\n21 J. Ortega y Gasset, Rozmyślania o Europie, tłum. H. Woźniakowski, Warszawa 2006, s. 58.\n22 K. Dąbrowski, op. cit, s. 107.\n23 Ibidem, s. 107-108.\n24 Potwierdzeniem spostrzeżeń Dąbrowskiego na temat wielkiej roli polityki emocjonalnej\nwobec Polaków i Polaków między sobą były pierwsze głosy w dyskusji nad tym tekstem, która\ntoczyła się podczas konferencji „Człowiek i człowieczeństwo” 24 czerwca 2008 r. w Olsztynie.\nPewna młoda kobieta, która przedstawiła się jako Rosjanka, twierdziła, że niebezpieczne jest samo używanie terminu „charakter narodowy Polaków” itp., druga dyskutantka sugerowała, że składnikiem „charakteru narodowego Polaków” jest antysemityzm. Siedzący w pierwszym rzędzie mężczyzna w wieku średnim nieustannie wybuchał śmiechem. Taki trójkąt emocjonalny tworzy się zwykle w sytuacji stresu emocjonalno-intelektualnego. Kiedy cenzura jest zdejmowana z uznawanych za tabu problemów i pojęć, musi pojawić się fala wybuchów emocjonalnych.\n25 K. Dąbrowski, op. cit, s. 128.\n26 Problemy, jakie podejmuje H. Romanowska-Łakomy, są następujące: egzystencjalne problemy psychiki, filozoficzna struktura osobowa jako źródło refleksyjnego istnienia, egzystencjalne poczucie winy wobec siebie, natura egzystencjalna człowieka, etyczne źródło pytań egzystencjalnych, ból poszukiwania „sensu” jako wyraz filozoficznej struktury, człowiek współczesny wobec swojej struktury filozoficznej, obronność przed refleksyjnością, ucieczka od człowieczeństwa, przemiana osobowa, wewnętrzny wzorzec świadomości, wzorzec etyczny, transformacja etyczna, droga od świadomości partykularnej do holistycznej i uniwersalnej, świadomość poza lękiem i poza obronnością, świadomość przebudzona, świadomość prawdziwego człowieczeństwa, świadomość święta, jej rola mistyczna i realna, mądrość samoświadomości, odpowiedzialność aksjologiczna, etyczna wola i ukryte zasoby człowieczeństwa.\n27 Por. W. Lutosławski, Metafizyka, Drozdów 2005.\nLiteraturaAdler A., Znajomość człowieka. Charakter, Łódź 1949.\nAnonim tzw. Gall, Kronika polska, przeł. R. Gródecki, Wrocław 1982.\nBaley S., Charakterologia i typologia dzieci i młodzieży, Warszawa 1933, 1948.\nBarker E., Charakter narodowy i kształtujące go czynniki, tłum. I. Pannenkowa, Warszawa 1933.\nBartnik Cz., Osoba i historia, Lublin 2001.\nBierdiajew M., Dusza rosyjska i polska, „Pismo Literacko-Artystyczne” 1988, nr 11-12.\nBocheński A., Psychika narodowa nie istnieje. Rozmowa P Aleksandrowicza z autorem, „Polityka” 1983, nr 10.\nBrandes G., Polska, tłum. Z. Poznański, Lwów 1898.\nBruckner A., Dzieje kultury polskiej, Warszawa 1958.\nBrzezicki E., O potrzebie rozszerzenia typologii Kretschmera, „Życie Naukowe”, 1.1, 1946, nr 5.\nBrzezicki E., Typ psychofizyczne na ziemiach polskich i ich reakcje duchowe, „Przegląd Lekarski” 1947, z. 7.\nBrzezicki E., Histeria a skirtotymia, „Przegląd Lekarski”, seria 2, 1970, nr 4.\nChałasiński J., Społeczna genealogia inteligencji polskiej, Warszawa 1946.\nCiemniewski J., Poznanie i kształcenie charakteru, cz. I, Lwów 1903, cz. 2, Poznań 1907.\nChojnacki P., Światopogląd, charakter i wychowanie, Warszawa 1949.\nChrzanowski I., Literatura a naród. Odczyty przemówienia, szkice literackie, Lwów 1936.\nDąbrowska M., Dzienniki 1951-1957, t. 4, Warszawa 1988.\nDąbrowski K., O charakterze narodowym Polaków, „Zdrowie Psychiczne” 1981, nr 2-3 i „Regiony”, 1992, nr 1, s. 106-129.\nDanowicz B., Polak jaki jest… Z prof. Kazimierzem Dąbrowskim rozmawia B. Danowicz, „Polityka” 1976.\nDmowski R., Myśli nowoczesnego Polaka, Warszawa 1933.\nDryjski A., Rozwój nauki o temperamentach, Poznań 1927.\nMuller-Freienfels R., Psychologia porównawcza narodów. Niemcy, Francuzi, Amerykanie, ludy pierwotne, Warszawa 1935.\nOchorowicz J., O kształtowaniu własnego charakteru, Warszawa 1907.\nOchorowicz J., Pierwiastki charakteru narodowego, Warszawa 1907.\nOchorowicz J., O polskim charakterze narodowym, wstęp i wybór tekstów L. Gawor, Lublin 1986.\nOrtega y Gasset J., Rozmyślania o Europie, tłum. H. Woźniakowski, Warszawa 2006.\nOsmańczyk E., Sprawy Polaków, Katowice 1982.\nPannenkowa I., Charakter narodowy w ujęciu McDougalla i Barkera, „Kwartalnik Pedagogiczny” 1930, nr 33.\nPeyrefitte A., Marta i Maria, „Polityka” 1977, nr 21.\nPospiszyl K., Rodzina a cechy kultury narodowej Polaków, „Problemy Rodziny” 1982, nr 4.\nPospiszyl K., Lęk a charakter narodowy (uwagi na marginesie teorii L. Lynna), „Zdrowie Psychiczne” 1976, nr 2, s. 33-50.\nRadlińska-Skoszkiewicz, L., Badania charakterologiczne, Gdańsk 1947.\nRoback A., The Psychology of Character with a Survey of Temperament, New York 1928.\nRomanowska-Łakomy H., Droga do człowieczeństwa. Usłysz wewnętrzny nakaz bycia człowiekiem, Kraków 2001.\nScheler M., Pisma z antropologii filozoficznej i teorii wiedzy, tłum. S. Czerniak i A. Węgrzecki, Warszawa 1987.\nSerajski M., Naród a państwo w polskiej myśli historycznej, Warszawa 1973.\nStachniuk J., Dzieje bez dziejów, Warszawa 1939.\nStarzyńska-Kościuszko E., Wprowadzenie do filozofii. Filozoficzne koncepcje człowieka, Warszawa 1999.\nStudencki S., Psychologia porównawcza narodów, Niemcy, Francuzi, Amerykanie, ludy pierwotne, Warszawa 1935.\nStudencki S., O typach ludzkich i o charakterze polskim, Warszawa 1937.\nStudencki S., O typie psychofizycznym Polaka. Przyczynek do charakterystyki psychologicznej typów antropologicznych wśród młodzieży polskiej, Poznań 1931.\nSuchodolski B., Kultura i osobowość. Wypisy z dziel myślicieli polskich XIX i XX wieku z 16 portretami, Warszawa 1935.\nSuchodolski B., Dusza niemiecka w świetle filozofii, Poznań 1947.\nSzacki J., Koncepcja narodu w socjologii i historii: podobieństwa i róinice, „Przegląd Powszechny” 1986, nr 5.\nSzarota T., Listy i świadectwa. Charakter narodowy Polaków, „Odra” 1983, nr 9.\nSzczepanowski S., Idea polska. Wybór pism, Warszawa 1988.\nSzczepański J., Rozważania o Rzeczypospolitej, Warszawa 1971.\nSzmyd J., Charakter narodowy i duchowość wspólnoty. Szkice teoretyczne, Kraków 1998.\nSzuman S., O historycznym charakterze rozwoju osobowości w przeciwieństwie do prawidłowej ewolucji człowieka, „Polskie Archiwum Psychologii” 1933.\nSzuman S., Osobowość i charakter człowieka z punktu widzenia biologii, „Chowanna” 1934, z. 5.\nSzuman S., Zagadnienie charakteru człowieka a higiena psychiczna, Warszawa 1947.\nToynbee AJ., A Study of History, vol. I: Introduction. The Geneses of Civilizations, vol. II: The Geneses of Civilizations, vol. Ill: The Growth of Civilizations, Oxford University Press 1934; vol. IV: Breakdowns of Civilizations, vol. V: The Disintegrations of Civilizations, vol. VI: The Disintegrations of Civilizations, Oxford University Press 1939; vol. VII: Universal\nStates; Universal Churches, vol. VIII: Heroic Ages; Contacts between Civilizations in Space, vol. IX: Contacts between Civilizations in Time; Law and Freedom in History; The Prospects of the Western Civilization, vol. X: The Inspirations of Historians; A Note of Chronology, Oxford University Press 1954; vol. XI: Historical Atlas and Gazetteer, Oxford University Press 1959; vol. XII: Reconsiderations, Oxford University Press 1961.\nTymieniecki K., Cechy moralne narodu jako wynik historii, Poznań 1926.\nWiliński K. (red.), Charakter narodowy i religia, Lublin 1997.\nWitkowski L., Uniwersalizm pogranicza. O semiotyce kultury Michała Bachtina w kontekście edukacji, Toruń 2001.\nWitwicki W., O typach charakteru, Warszawa 1939.\nWierzbicki A., Spory o polską duszę. Z zagadnień charakterologii narodowej w historiografii polskiej XIX i XX w., Warszawa 1993.\nWiszniewski M, Charaktery rozumów ludzkich, Warszawa 1837.\nWoroniecki J., Wstęp do nauki o charakterze polskim. Cykl wykładów z zagadnień wychowania narodowego pod red. J. Saloniego, Lwów 1918.\nZałuski Z., Siedem polskich grzechów głównych. Nieśpieszne igraszki, Warszawa 1973.\nZarzecki, J., Charakter i wychowanie, Warszawa 1921.\nźródło: dezintegracja.pl za: Humanistyka i Przyrodoznawstwo Nr14, Olsztyn 2008\nTen autor napisał też MORALNOŚĆ W POLITYCE. To znacząca pozycja wobec oryginalnego podziału na CYWILIZACJE,którego dokonał również polski badacz Feliks Koneczny.Wyeksponował CYWILIZACJĘ ŻYDOWSKA,jako NASTĘPSTWO WYBRAŃSTWA i nazwał ją CYWILIZACJĄ PODWÓJNEJ MORALNOŚCI.\nKomentarz - autor: Mieczysław Sylwester Kazimierzak — 20 grudnia 2015 @ 23:55\nAleż fragmenty z „Moralności w polityce” zamieściliśmy na początku miesiąca. Drugi link pod artykułem w części „Przypominamy”.\nKomentarz - autor: iza — 21 grudnia 2015 @ 00:25


gdansk.gosc.pl → Zagrali dla Niepodległej\n▲\tW sobotnich rozgrywkach wzięły udział aż 72 drużyny. Tym samym został pobity zeszłoroczny rekord.\nPierwszy etap Halowego Turnieju Piłki Nożnej LSO odbył się 10 listopada w Luzinie i Wejherowie. Wzięło w nim udział ponad 700 zawodników.\nRozegrane w przeddzień święta zawody nazwane zostały Turniejem Niepodległości.\n– Gdy szukaliśmy dogodnej daty dla pierwszych w tym sezonie rozgrywek, okazało się, że najbardziej nam pasuje 10 listopada. W tej sytuacji naturalną sprawą było dla nas grać dzisiaj dla Niepodległej – tłumaczy Piotr Lachowski, współorganizator wydarzenia. We wszystkich halach ministranci ze swoimi opiekunami odśpiewali hymn państwowy na rozpoczęcie. – Powiedziałem chłopakom, że mogą to zrobić z dumą i wdzięcznością za to, że są Polakami i że żyją w wolnym kraju, który ma piękną historię – mówi ks. Piotr Belecki, duszpasterz służby liturgicznej. Zwycięzcami pierwszego turnieju zostali członkowie LSO z parafii: Świętych Apostołów Szymona i Judy Tadeusza w Chwaszczynie (kat. lektor starszy), św. Jana Chrzciciela w Kiełpinie (kat. lektor młodszy) i św. o. Pio w Gdańsku-Ujeścisku (kat. ministrant).


Szkoły nie muszą być otwarte w czasie wakacji - Edukacja\nSzkoły nie muszą być otwarte w czasie wakacji\nPrzegląd prasy/Dziennik Gazeta Prawna • 27 czerwca 2011 - 06:30\nNa dodatkowe zajęcia i wypoczynek w wakacje mogą liczyć uczniowie w dużych miastach. W małych o opiekę nad dziećmi muszą zadbać rodzice.\nChociaż szkoły nie muszą być otwarte w czasie wakacji, to samorządy i szkoły mogą zorganizować dzieciom wypoczynek. O tym, czy szkoła będzie w wakacje otwarta, decyduje samorząd – pisze „Dziennik Gazeta Prawna”.\nGmina, która decyduje się na organizacje takiego wypoczynku, musi wcześniej zatrudnić na podstawie umowy-zlecenia kierowników i wychowawców.\nMuszą również określić program, regulamin wypoczynku, a także przeprowadzić nabór i podzielić chętnych na grupy. No i najważniejsze: zadbać o pieniądze, bo gmina nie otrzymuje z tego tytułu żadnego dofinansowania.\nGminy starają się w różny sposób pozyskiwać pieniądze na ten cel. Mogą też liczyć na wsparcie sponsorów – prywatnych przedsiębiorców czy organizacji pożytku publicznego – podaje „Dziennik Gazeta Prawna”.\nJOTKA, 2011-06-28 06:20:46\nU nas w Lubieniu Kujawskim predzej siostra zakonna Ewa coś praktycznego dla dzieci zrobi / z udziałem rodziców/ zanim władze gminne cokolwiek pomyślą.


Bezprzewodowy wideorejestrator 2-głosowy\nOpis:Baby Monitor Wireless,Baby Monitor z kamerą bezprzewodową,Baby Monitor Digital Wireless\nBaby Monitor Wireless,Baby Monitor z kamerą bezprzewodową,Baby Monitor Digital Wireless\nStart > Products > Baby Monitor > 2.4-calowy monitor dla niemowląt > Bezprzewodowy wideorejestrator 2-głosowy\n2018 nowa kamera monitorująca 2.4 Inch Kid Kolorowy wyświetlacz LCD o przekątnej 2,4 cala z ulepszoną technologią FHSS 2,4 GHz - zapewnia wysoką rozdzielczość i stabilne przesyłanie strumieniowe, bezpieczne połączenie bez zakłóceń oraz krystalicznie czysty cyfrowy obraz i dźwięk. Dwudrożna funkcja Talk Back Communication - Wygoda dziecka dzięki dźwiękowi własny głos za pomocą systemu dwukierunkowej rozmowy.Long Range - do 900 stóp (otwarta przestrzeń) z ostrzeżeniem poza zasięgiem. Auto Night Vision na podczerwień - Bądź spokojny, wiedząc, że zobaczysz swoje dziecko dzień i noc.\nShenzhen Kingfit Technology Ltd. jest profesjonalnym dostawcą kamer bezprzewodowych w Chinach z pełnym doświadczeniem w projektach OEM i ODM, wierzę, że możemy zaoferować najlepszą obsługę i najlepszą jakość dla Ciebie i Twoich klientów!\nP: Czy posiadasz limit MOQ urządzeń monitorujących dla niemowląt ?\nDługi zakres monitorowania Wideo noktowizyjny\nLive Smartphone Zobacz bezprzewodową kamerę wideo Wi-Fi\nWi-Fi Connected Home Kamera do monitoringu wideo na żywo


Dobry lek prosto z apetki. Przeczytaj opinie i ulotkę Leki Chorób Stawów I Kości Producent: Aura Glob, Gorvita, Nutrend - kup dyskretnie.\nProducent: Aura Glob, Gorvita, Nutrend\n7 19,99 - 56,94 zł\nŻel asygnowany jest do wcierań, a także masaży dla dorosłych i dzieci. Zawarta w żelu specjalnie dostosowana kompilacja olejków: kamforowego, eukaliptusowego, pichtowego i tymiankowego z dodatkiem...\nColahial Kolagen, 60 kapsułekColahial kolagen z kwasem hialuronowym - naturalne źródło substancji budulcowych układu kostnego i skóry. Kolagen działa prawidłowo na strukturę skóry, szkielet układu...\nŻel dedykowany jest do wcierań, a także masaży po urazach i kontuzjach kończyn i do pielęgnacji skóry suchej i podrażnionej. Zawarte w żelu biologicznie dynamiczne wyciągi z żywokostu lekarskiego...\nSprawdzona sprawność działania wyciągów ziołowych zawartych w składzie, użytkowana od lat do pielęgnacji skóry podrażnionej czynnikami zewnętrznymi i po kontuzjach, zwichnięciach, obrzękach...\nŻel asygnowany jest do wcierań oraz masaży po urazach i kontuzjach kończyn i do pielęgnacji skóry suchej i podrażnionej. Zawarte w żelu biologicznie dynamiczne wyciągi z żywokostu lekarskiego...\nwspaniały na nalewkę Tajemnica zdrowia, energii i przepiękna. Bursztyn jest znaną od lat, zastygłą żywicą drzew iglastych. Jego właściwości są niezastąpione - w medycynie ludowej wykorzystywany był...


Smutek i żal po Cypisie. | Evolandia\nSmutek za smutkiem. Jeszcze nie umiem sobie poradzić z tym, że już nie ma Ruda, a wczoraj Cypis odeszła od nas na zawsze.\nWiem, że była już stareńka, miała około trzynastu lat, ale…\nTak i tak smutno i żal.\nJuż kilka ostatnich dni było po niej widać, że szykuje się do drogi.\nPrawie nie jadła.\nOna, która żyła tylko po to żeby jeść!\nJuż nie interesował jej chlebek, ani zupka.\nLeżała sobie cichutko u siebie w zagródce i drzemała.\nPozostałe kozy też zachowywały się inaczej. Nie rozrabiały, nie trykały się rogami, nie meczały. Zapadła cisza. Powaga i spokój ogarnęły stadko zwykle rozbrykane i awanturujące się pomiędzy sobą.\nCypis trochę spała, trochę leżała patrząc przez drzwi na słoneczny świat. I gasła.\nZaglądałam do niej co trochę podając jej chociaż wodę do picia. Wiedziałam, że to już są jej ostatnie chwile. Dane jej było przeżyć długie życie. Dochowała się wielu potomków. Teraz miała przy sobie swojego najmłodszego synusia- Rajana i najmłodszą córkę- Muszelkę. Tak chciała i to sobie wywalczyła. Nie była sama. Przecież to właśnie ona nie zgodziła się na odizolowanie od stada. Pomimo, że na starość jej dokuczali i często musiała salwować się ucieczką.\nCypis zawsze dawała mi wiele powodów do przemyśleń. Jej zachowanie często odbierałam jako personifikację.\nJej łakomstwo, dążenie do pewnych wygód, asertywność, nadopiekuńczość w stosunku do najmłodszego potomka , waleczność. Tak wiele ludzkich cech w niej odkrywałam. Myślałam o niej: matka, babcia, staruszka, baba.\nPrawie nigdy nie była dla mnie li tylko k o z ą.\nTo był taki kojący widok, gdy spokojnie i dostojnie zajadała swoje przysmaki. Ona rozkoszowała się nimi, aż oczy mrużyła! Zęby już dawno starła, ale radziła sobie doskonale nawet z najtwardszymi kęsami. Memłała je wytrwale. Później układała się wygodnie i przeżuwała swoje jedzenie rozglądając się dookoła i rozkoszując się lenistwem i bezruchem.\nMiała w sobie coś z subarytki.\nDodane przez LiniSemen 30 lipca 2009\tZwierzaki