Mokradło - Page 14\nStrona 14 z 29 • 1 ... 8 ... 13, 14, 15 ... 21 ... 29\nMokradło [odnośnik] 08.01.19 20:16\nZnajdujące się w pobliżu moczary są jednym z głównych elementów dworku. Na swój sposób ozdabiają posiadłość. Większość gości stwierdza jednak, że są wyraźnie przerażające.\nIstnieją legendy mówiące o tym, że mokradło jest nawiedzane przez tajemniczego ducha czarodzieja, który tragicznie zmarł podczas polowania. Inni mówią, że nieszczęśliwiec zgubił się we mgle i z tego powodu wprowadza w błąd każdego, kogo spotka na drodze.\nZaleca się aby na tym terenie korzystać z wodoodpornego, wysokiego obuwia.\nRe: Mokradło [odnośnik] 11.05.20 18:27\nOllivanderowi ciężko było się dziś nie uśmiechać – zaś w towarzystwie jakże uroczej Virginii właściwie niewykonalnym stało się powstrzymywanie rozradowanej miny. Na całe szczęście na mokradle ni było w stanie dojrzeć go żadne z jego rodzeństwa: już na samą myśl o tym, jakie ewentualnie wysnuliby wnioski miał wrażenie, jakby ktoś przeciągał go nagą skórą po wyjątkowo intensywnie antracytowym granicie. Bał się tego, co mogliby sobie pomyśleć, w jakie pochopne wnioski skoczyć, jednak nie był w stanie tak właściwie określić dlaczego tak bardzo wzbraniał się przed ewentualnością, w której ktoś mógłby sobie coś pomyśleć. Na wszystkie żołędzie w Lancashire, zawłaszcza w tej sytuacji! Nie pojmował czemu wcześniej nie zorientował się, że przecież w podmokłych ostępach moczarów byli z Gin całkowicie sami. Nie znajdowała się w\nokół nich żadna z przyzwoitek, więc tym bardziej istniała szansa, że ktoś może wpaść na jakieś pomysły.\nTylko dlaczego aż tak uwierała go ta myśl?\nNie był w stanie stwierdzić i może właśnie dlatego ich kolejne zadanie zakończyło się fiaskiem. Dokładnie z tej samej chwili co Gin odsunął się od kociołka, dodatkowo jeszcze łapiąc ją za łokieć i odciągając kawałek dalej. Prędko jednak zabrał dłoń, nieomal rumieniąc się: panna Macmillan miała dziś bowiem odsłonięte ramiona i choć nieumyślnie i w dobrej wierze to jednak dotknął jej skóry. Ona jednak ruszyła z miejsca, zdeterminowana odnaleźć skarb i bez pokonania strzegącej go magii. Bardzo dobrze zresztą: Ollivander szperając w zaroślach w poszukiwania pudełeczka mógł robić zawstydzone miny sam do siebie, ukradkowo tylko zerkając na Virginię, która tanecznym krokiem sunęła od jednej kępki trafy do kolejnej, przypominając bardziej wróżkę czy leśnego elfa niż człowieka. Merlinie.\nNim ponownie spojrzał Gin prosto w oczy zdołał uspokoić się już całkowicie. Uśmiechnął się na widok łyżki, zerkając z zaciekawieniem na czarownicę. – Cóż, skarb to nie zawsze to, co znajdujemy na końcu drogi – stwierdził, lekko wzruszając ramionami. Czasem w końcu króliczka było o wiele przyjemniej gonić niż faktycznie złapać. Ale jako, że pogoń wciąż trwała, a jego towarzyszka była bardzo zdeterminowana, ruszyli dalej za idącym jakby od niechcenia liskiem. Kiedy zwierzę zastrzygło uszami przystanęli, a wtedy z krzaków wyskoczyła na nich...\n– Wielka cebula? – wyrwało się Ollivanderowi, ale Gin wykazała się większym refleksem. Kto wie, może Macmillanowie mieszkając w Puddlemere na co dzień musieli zmagać się z dwumetrowymi walecznymi cebulami?\nspeak to me in colours\nZawód : malarz, ilustrator, projektant różdżek\nbiegł zanosząc się łkaniem\nuszy bolały go z zimna\nbiegł boso w piżamie\nzając ścigany przez wilka\n'k15' : 6\nRe: Mokradło [odnośnik] 11.05.20 19:08\nPost z zasadami\nWaleczna cebulka doskoczyła do Virginii i Constantine’a, ale reakcja czarownicy okazała się ekspresowa. Szybko pogroziła przeciwnikowi ogniem, który poparzył jego lewy bok. Cebula cofnęła się przerażona, momentalnie wycofując z pola rażenia. Nerwowo powróciła między krzewy oraz drzewa, uciekając wam z zasięgu wzroku. Dzięki temu bez przeszkód mogliście dobyć drewnianego pudełeczka - skrywającego złoty naszyjnik z wisiorkiem w kształcie kwiatu; jego płatki zmieniały barwę pod wpływem dotyku, w zależności od nastroju noszącego.\nZ kolei lis dość leniwie obserwował wasze zmagania. Gdy zaczęliście oczekiwać, że ruszy się z miejsca wskazując wam drogę do następnego zadania, kłapnął leniwie pyszczkiem - czyżby westchnął? Jednak wreszcie podreptał spokojnie wprost w krzewy. W oddali mogliście dostrzec Charlie i Steffena oraz Susanne i Bertiego.\nzadanie nr 13:\nDostrzegłszy krzew jeżyny widzicie również rosłego lelka wróżebnika w ciernistym gnieździe, który pilnuje potrzebnego wam skarbu. Niestety, mimo różnych prób rzucania zaklęciem bądź przekupstwa nie jesteście w stanie nic zdziałać - ptak staje się coraz bardziej nerwowy. W celu zaskarbienia sobie jego zaufania musicie przejść przerażającą misję… śpiewu. Zanucenie kojącej, przyjemnej dla ucha melodii uspokoi lelka. ST dokonania tego trudnego czynu to 30, do rzutu dolicza się bonus biegłości śpiewu. Fałszywe tony rozjuszą zwierzę do tego stopnia, że… sam wam zaśpiewa. Mam nadzieję, że nie wierzycie w przepowiednie lelka o śmierci?\nSusanne uderzyła w sferę emocjonalną błotoryja i choć stworzenie początkowo było spięte niczym kłoda, to po chwili dało przekonać się kobiecym czułościom. W tym czasie Bertie bez problemu sięgnął po drewniane pudełeczko ze skarbem. Był nim niewielki, ozdobny lampion, który sam zapalał się w ciemności. O czym jednak mogli jeszcze nie wiedzieć, dookoła panowało popołudniowe światło; jeszcze niecałkowicie spowite cieniami rozłożystych drzew.\nLis najpierw wydawał się zainteresowany błotnym szkodnikiem, nawet próbował go powąchać, ale po paru sekundach zamknął oczy wpadając w letarg. Na szczęście, gdy ruszyliście ze skrzynką dalej, podążył z wolna za wami. Aż w pewnym momencie nawet was wyprzedził kierując w stertę krzewów - gdzieś w oddali mogliście dostrzec Virginię i Contantine’a oraz Charlie i Steffena.\nCharlie i Steffen mieli ogromnego pecha, gdy spotkali na swojej drodze walecznego ducha. Nawet założenie rękawiczek nie pomogło w starciu z perfekcyjnymi, szermierczymi zdolnościami poltergeista. Ten pokonał was oboje, zaśmiewając się tryumfalnie i w ogóle nie słuchając waszych prób wyjaśnień. - Toż to moja babcia lepiej trzyma floret, a ma już pięćset czterdzieści siedem lat! - zawołał z oburzeniem zmieszanym z rozbawieniem. - Musicie popracować nad formą, oboje wyglądacie na zmizerniałych… pewnie wylegujecie się całymi dniami w łóżku zamiast zająć się ciężką pracą. Za moich czasów to byłoby nie do pomyślenia… - gderał dalej. - Aż trudno uwierzyć, że moglibyście zabić moją ukochaną Candice… może się jednak pomyliłem - westchnął tęsknie za swą lubą, po czym dramatycznie przelewitował w głąb mokradeł. Mogliście wtedy sięgnąć po proste pudełeczko, w którym niestety nie znajdowało się nic prócz kawałka zwykłej, szarej tkaniny.\nWasz lis popatrzył na was z wyrzutem, acz bez zbędnego przedłużania zaprowadził was w bujne krzewy będące waszym kolejnym zadaniem. W oddali mogliście dostrzec sylwetki Susanne i Bertiego oraz Virginii i Constantine’a.\nJust i Keat zdołali wejść do niewielkiej chatynki, choć mniejszej kobiecie było zdecydowanie łatwiej. Na szczęście Burroughs szybko skojarzył fakty i oboje dość prędko uporaliście się z odnalezieniem kolejnej szkatułki. Leżała ukryta za stertą książek o powstaniach goblinów oraz… archiwalnych wydań Czarownicy. Kto mógłby przypuszczać, że mieszkająca tu niegdyś istota lubiła plotki? Plotki i… jabłka? W pudełeczku znajdowało się właśnie jabłko mniej więcej wielkości dłoni, srebrne, ładnie połyskujące na świetle, bardzo ciężkie. W dodatku spodobało się ono waszemu lisowi, który drapiąc nogi próbował powąchać ten niezwykły jego zdaniem przedmiot. Dopiero wtedy podreptał przed wami na jedną z polan.\nzadanie nr 18:\nJeżeli sekretnie marzyliście o warzeniu eliksirów na łonie natury, oto wasza szansa. W celu odnalezienia skarbu należy uwarzyć eliksir tropiciela - dziwnym, niewyjaśnionym trafem kociołek oraz potrzebne ingrediencje leżą na trawie. ST poprawnego uwarzenia mikstury to 25, do rzutu dolicza się bonus biegłości astronomii oraz pomija się posiadaną wartość statystki eliksirów. Specyfikiem należy polać ziemię dookoła - pojawią się na niej strzałki doprowadzające do skarbu. Jeżeli wam się nie powiedzie, należy poszukać pudełeczka na własny rachunek, tracąc przy tym czas.\nSolene i Ernie znaleźli się w zasięgu rozwścieczonego hipogryfa. Niestety, próba przemknięcia obok spaliła na panewce, ponieważ zrobiliście za dużo hałasu swoim przybyciem - a przynajmniej na tyle, żeby zaalarmować zwierzę. Musieliście rzucić się do ucieczki i dopiero po szaleńczym biegu wrócić po skarb, gdy stworzenia nie było już w pobliżu. W drewnianym pudełeczku dojrzeliście… zaśniedziałą, mugolską monetę. To znaczy, jedynie Ernie mógł na pewno stwierdzić, że była mugolska. Lis natomiast w ramach pocieszenia za ucieczkę oraz niezbyt okazałą zawartość skrzyneczki przymilał się do waszych rąk i nóg jeszcze dobre kilka minut nim poprowadził was do kolejnej polany.\nzadanie nr 14:\nJednym z pudełek zainteresowały się stacjonująca tutaj para testrali, która wzbiła się w powietrze uznając, że wasz skarb to świetna zabawka. Jednak jeśli nie jesteś w stanie zobaczyć tych stworzeń, widzisz w powietrzu samą skrzynkę miotaną z jednej strony na drugą - mając przynajmniej I poziom biegłości ONMS jesteś w stanie domyślić się, że to testrale. Niestety, żeby odzyskać własność, musisz zapomnieć o niedziałających na tym terenie zaklęciach. Za to leżące nieopodal w trawie miotły powinny załatwić sprawę. Wystarczy się na nich wzbić i przechwycić latający przedmiot. ST dokonania tego czynu to 40, do rzutu dodaje się bonus biegłości latanie na miotle. Nieudana akcja skutkuje oberwaniem w głowę skrzydłem jednego z testrali; na szczęście zawroty głowy będą trwać tylko krótką chwilę, do czasu powrotu na ziemię.\nMarcella z niesamowitą wprawą poradziła sobie z przygotowaniem mikstury, która miała pomóc jej oraz Floreanowi odnaleźć ukryty skarb. Kiedy mężczyzna rozlał wywar, ten od razu ułożył się w strzałki prowadzące do drewnianego pudełeczka. Wasz lis nawet sam podążył ich tropem, przynosząc wam znalezisko w pyszczku. W środku, po uchyleniu wieka, mogliście zauważyć elegancki, zdobiony złotem kompas. Pozbawiony był co prawda magicznych właściwości, ale wydawał się poprawnie wskazywać kierunek północny. To tam zostaliście zresztą poprowadzeni przez rudą kitę, co jakiś czas oglądającą się z zaciekawieniem po mijanych wokół drzewach. Raz nawet wskazała wam dorodny krzew z jagodami - jeśli któreś z was posiada biegłość zielarstwa na pierwszym poziomie, mogliście zjeść je bez obaw o trujące właściwości.\nzadanie nr 12:\nJeśli masz przesyt zagadek, oto kolejna z nich. Jak na złość, znów trzeba do siebie coś dopasować - tym razem przywieszone do drzew w losowej kolejności pergaminy ilustrujące sceny ze znanych czarodziejom baśni bądź innej literatury. Wybranie odpowiednich symboli pozwoli na dotarcie do właściwego drzewa, pod którym zakopano skarb. W celu skojarzenia faktów należy wykonać rzut kostką - ST to 50, do rzutu dolicza się bonus biegłości wiedzy o literaturze, ponieważ to ostatni symbol Insygniów Śmierci z baśni Bardla Beedle’a Opowieść o trzech braciach stanowi rozwiązanie zagwozdki. Za to tym razem za nieodgadnięcie zagadki nic wam nie grozi, prócz utraty cennych minut na wykopywanie niewłaściwych miejsc.\nDuszek nie zdołał zasmucić się na pytanie Bena, wciąż będąc pod wrażeniem jego fenomenalnego występu przeprowadzonego wraz z Percivalem. - Trochę, ale na szczęście zdarza mi się spotykać takich fajnych wujków jak wy! - odpowiedział energicznie. Później przenosił spojrzenie to na Wrighta, to na Blake’a, aż wreszcie wybuchł śmiechem. - To ci przygadał! - rzucił pomiędzy salwami śmiechu. Zapomniał już nawet, że obaj odmówili spróbowania jego łakoci. Pewnie zmartwiłby się tym odrobinę. - Powodzenia - zakrzyknął na pożegnanie machając przy tym żywiołowo.\nZ kolei następne zadanie również nie przyniosło wam żadnych problemów - bez wysiłku zmniejszyliście ciężar posągu, dzięki czemu wystarczyło go nieco przesunąć, żeby przejść dalej. W związku z tym wasz lis nie omieszkał obsypać was pieszczotami. W nagrodę za pokonanie niezwykle trudnego zadania, oczywiście.\nzadanie nr 15:\nZnów mieliście okazję spotkać ducha na waszej drodze, choć tym razem okazał się on dużo starszy wiekiem niż ten ostatni. Zbłąkany wędrowiec w szatach sprzed paru wieków wydaje się być wyjątkowo nerwowy - i chyba nie spodobaliście mu się od pierwszego wejrzenia. Oskarża was o śmierć swej ukochanej, przez co musi teraz dokonać zemsty. Żeby bezpiecznie przejść dalej do leżącego nieopodal skarbu musicie stoczyć z nim pojedynek szermierczy - dwa florety leżą oparte o najbliższe drzewo. ST wygrania pojedynku to 30, do rzutu dorzuca się bonus biegłości szermierki. Przegrana oznacza wyśmianie przez niepoczytalnego poltergeista oraz utratę honoru w swych własnych oczach.\nKerstin, Gwen i Michael wreszcie przełamali złą passę. Choć niewielka wierzba bijąca nie sprawiała sympatycznego wrażenia, to Michael z łatwością uniósł wierzgające gałęzie. Właściwie wyglądało to tak zwyczajnie jakby unosił piórko! Doprawdy, Puddlemere nie widziało silniejszego czarodzieja. W tym samym czasie Gwen sprytnie zabrała strzeżone pudełeczko - mogliście w nim znaleźć srebrną figurkę… takiej samej wierzby, tylko wielkości przeciętnej dłoni. Jednak jej ruszające się gałęzie nie wyrządzały krzywdy, raczej… łaskotały.\nLis w końcu spojrzał na was z dumą i podziwem, nim szybko ruszył w przeciwną stronę, do następnego zadania. Znów znaleźliście się na mokradłach.\nzadanie nr 8:\nW tym zadaniu musicie posiadać umiejętności aktorskie, którymi przekupicie wałęsającego się po mokradłach ducha utopionego w bagnach przed laty chłopca. Chłopca, który wie, gdzie znaleźć poszukiwany przez was skarb, aczkolwiek najpierw pragnie zaznać nieco rozrywki w życiu. Odegrajcie więc jakąś w miarę wiarygodną scenkę, względnie wymyślcie pasjonującą historię - zadowolenie poltergeista osiągniecie przy ST 40, do rzutu doliczany jest bonus biegłości kłamstwa. Jeżeli nie zdołacie go osiągnąć, niezadowolony duszek przelatuje z płaczem przez wasze ciała; nie potraficie powstrzymać drżenia z zimna przez najbliższą turę.\nGłos Vincenta podczas śpiewu pozostawiał wiele do życzenia, ale widocznie lelkowi w ogóle to nie przeszkadzało. Zwłaszcza, że do chórku włączył się wasz lis. Tymczasem ptak słuchał urzeczony wypływającej z ust mężczyzny melodii, prawie nie zauważając Cory stojącej w pobliżu. Zaczął nawet kołysać się do rytmu, całkowicie przy tym uspokajając. Nie odezwał się do was ani słowem, za to pozwolił wam sięgnąć po drewniane pudełeczko. W jego wnętrzu znajdował się wykonany ze złota słowik, który po pogłaskaniu po grzbiecie wygrywał bardzo przyjemną dla ucha melodię. Wasz rudy podopieczny posłuchał jej chwilę z zachwytem nim zaczął łasić się do waszych nóg - aż wreszcie po paru minutach zaprowadził was na trzęsawisko.\nzadanie nr 20:\nDo kolejnej rzeczy pragnącej was unicestwić podczas tych poszukiwań jest rozwścieczony hipogryf miotający się nerwowo nieopodal trzęsawiska. Nawet z nadzwyczajnymi umiejętnościami z dziedziny ONMS wiecie, że nie zdołacie go teraz uspokoić - a nawet grozi to poważnym uszczerbkiem na zdrowiu. Najlepszym wyjściem jest ciche przemknięcie w ukryciu - jego ST to 50, do rzutu dodaje się bonus biegłości właśnie z ukrywania się. Dzięki temu bez problemu możecie zabrać leżący niedaleko skarb; w przypadku niepowodzenia musicie go szybko chwycić oraz uciekać przed pędzącym na was stworzeniem. Po dość długim biegu, waszemu lisowi udaje się poprowadzić was w bezpieczne miejsce. Bezpieczne od wściekłego hipogryfa, znaczy się.\nRoselyn i Bearnard także stanęli przed niezbyt przyjazną wierzbą bijącą. Wasz lis od razu próbował zaatakować jedną z gałęzi, chcąc wam pomóc. Z zadziwiającą zwinnością omijał wierzgające konary, choć właściwie nie musiał pomagać - Figg bez trudu uniósł jeden z nich, umożliwiając tym samym swej towarzyszce sięgnąć po drewniane pudełeczko. Odnaleźli w nim niewielkie, srebrne lusterko ze zdobioną rączką. U góry, nad taflą zwierciadła zostało wygrawerowane tylko ty możesz pokonać swoje słabości.\nTymczasem lisek ostatni raz kłapnął złowrogo na wierzbę nim zaprowadził was dalej, w gęsty, spowity w mroku las.\nzadanie nr 6:\nW trakcie poszukiwań skarbów docieracie do drzew upatrzonych sobie przez sporych rozmiarów stado sów. Gdy zadrzecie głowy, jesteście w stanie zobaczyć ich nieprzyjazny wzrok, natomiast już od progu słychać groźne pohukiwania. Jedna z sów, największa, możliwe, że ich przywódca, trzyma w dziobie poszukiwane przez was pudełeczko. Jeżeli próbujecie rzucić zaklęcie jesteście w stanie dostrzec, że te nie działają na tym terenie. Tak samo jak wiele innych sposobów przekonania ptaków do współpracy. Jedynym rozwiązaniem wydaje się zastraszenie stada; ST udanego wynosi 20, do rzutu dolicza się bonus z biegłości zastraszania. Herszt zbrodniczej bandy upuszcza skarb pod nogi; jednak w przypadku nieosiągnięcia wymaganych punktów zdoła was boleśnie dziobnąć w ramię podczas ucieczki - jeżeli jednak posiadacie Gniewnego lisa, obroni on was przed tym nieprzyjaznym atakiem!\nZdenerwowany lisek Roselyn i Bearnarda dziabnął w ogon podopiecznego Cory i Vincenta, gdy ich ścieżki przecięły się w zaroślach. Bardzo nieładnie.\nTermin odpisówCzas na odpis macie do 15.05.20 godziny 18:00.\nL.p. Grupa I II III IV Suma\n1. Cora i Vincent 5 10 -3 28 92\n2. Roselyn i Bearnard 5 10 0 23 89\n3. Marcella i Florean 5 10 0 31 77\n4. Just i Keat 0 10 0 23 76\n5. Susanne i Bertie 0 10 0 26 72\n6. Ben i Percival 0 10 0 23 70\n7. Virginia i Constantine 5 10 0 31 65\n8. Kerstin, Gwen i Michael 0 10 0 23 56\n9. Charlie i Steffen 0 -5 0 0 53\n10. Solene i Ernie 0 -5 0 5 45\nI - wartość bonusu lub kary w bieżącej rundzie za rodzaj lisa. Może przybrać wartość +5, 0 lub -5.\nII - czy zadanie zostało wykonane? +10 jeśli tak, -5 jeśli nie.\nIII - czy lis został ugryziony w tej rundzie przez lisa pary/drużyny niżej w rankingu? -3 jeśli tak, 0 jeśli nie.\nIV - łączna suma wartości skarbu zdobytego w bieżącej rundzie. Wliczając wszelkie bonusy i kary.\nSUMA - łączna suma wartości zdobytych skarbów we wszystkich dotychczasowych rundach.\nWidzisz błąd? Napisz do mnie!\nRe: Mokradło [odnośnik] 11.05.20 20:28\nPrzedziwna to była melodia. W dwóch głosach Vincent i rudy lis zdołali ukołysać przestraszonego lelka. Czworonożny towarzysz postanowił wesprzeć dość wątpliwe wykonanie mężczyzny, może to za jego sprawą lękliwy ptak uspokoił się i pozwolił im zajrzeć do swojego gniazdka. Tam w niewielkim pudełeczku czekała złotawa figura słowika, ale jeszcze zanim rzucili się ku niej, Cora wytarmosiła tak pomocnego rudzielca. Przykucnęła, pozwalając, by dziki pysk ułożył się na jej ramieniu. – Jesteś taki zdolny, mój maluchu. Żałuję, że za parę chwil nasze drogi się rozejdą. Na pewno zapamiętam twój śpiew – mówiła spokojnie, pogodnie. Jednocześnie też topiła palce w strojnym kożuszku stworzenia. Dopiero później popatrzyła na Rinehearta, który przecież też miał swój udział. Po pochwalnych słówkach przyszła pora na odpakowanie niespodzianki. – Słowik dla słowika – oświadczyła dość śpiewnie(!), wydobywając ich skarb z piórkowego zakątka. Nie omieszkała też otoczyć czułym spojrzeniem ptaka, który chyba dalej kołysał się urzeczony kołysanką. Przesunęła palcem po pięknej rzeźbie. Z przedmiotu wydobyła się cudowna melodia, która natychmiast zachęciła ich lisiego towarzysza do kolejnego koncertu. Ale już dość. Oddała słowika Vincentowi. – To twoje zwycięstwo i twoja nagroda. Wokół Kłębka jest wiele ptaków. Być może potrzebujesz tego śpiewu bardziej niż ja – uznała, mając w myśli niewiadome tułaczki przyjaciela. Za parę dni mógł być w miejscu, w którym ptasie pióro dawno nie przecięło powietrza.\nKiedy podążyli za śladem dzikich łap, Cora zapatrzona w zielone widoki rozmyślała. Na tych mdłych mokradłach na nowo zaczynało wstępować w nią życie, odkrywała jego dziwny urok, zachwycające próby, wspólnie dzielone zwycięstwa i porażki. – Dziękuję, że mnie zaprosiłeś – usłyszał Vincent, kiedy tylko otworzyła usta. Patrzyła gdzieś między drzewa. Lis chyba prowadził ich na niepewne ziemie. Trzęsawisko? – Naprawdę dobrze się tutaj czuję i… chyba robię rzeczy, o które bym siebie nie posądziła. Nie dziś, nie w tym wcieleniu. Wygląda na to, że miękną nam te sztywne karki – stwierdziła pogodnie, ale zaraz przewodnik zakomunikował, że znajdują się blisko celu.\n– Zaczekaj – powstrzymała cicho Vincenta, zatrzymując się nagle. Jej dłoń przecięła mu drogę. Zmrużyła oczy. – W takich miejscach można spotkać…. – a wtedy ujrzeli kręcącego się wściekle hipogryfa. Usłyszała łomot własnego serca. Piękne stworzenie, dostojne, potężne, ale i bardzo niebezpieczne. Szczególnie ten typ wyraźnie nie miał nastroju. Może już za dużo przypadkowych osób wkroczyło śmiało na jego teren. – Hipogryfy – dokończyła trochę oczarowana, trochę przerażona. – Jeśli strzeże naszego skarbu, to musimy być bardzo ostrożni. On nie ma ochoty na spotkania. Spróbuję się zakraść, proszę, popilnuj lisa – powiedziała pewnie, pamiętając, jak kiedyś wgniatała stopą leśne odciski po Leo, kiedy uczył ją, jak chodzić między drzewami, by nie zostać wziętym za intruza, jak schować się przed tatą i jak odnaleźć drogę powrotną. Kroki były trudne, ciężkie, prawie do pasa tkwiła w nieprzyjemnym błocie, ale jej zapach rozmywał się w bagiennym zakątku. Stawała się kawałkiem mokradeł. Częścią otoczenia, które wcale nie chciało skrzywdzić skrzydlatego stworzenia. Ta eskapada wymagała czasu i czujnego oka, ale Cora umiała zbliżać się do zwierząt, umiała poruszać się po lasach. Tylko to bagno mogło okazać się zdradliwe…\nRzut na ukrywanie (II, +30), st 50,\nThe member 'Cora Howell' has done the following action : Rzut kością\n#2 'k15' : 12\n#3 'k20' : 10\nRe: Mokradło [odnośnik] 11.05.20 22:18\nGin właściwie dzisiaj nie czuła specjalnej presji ze strony otoczenia. Owszem, było dużo gości, była rodzina i członkowie innych szlachetnych rodów, ale wszyscy skupiali się głównie (i prawidłowo) na Pannie i Panu Młodych. Istniały naprawdę niewielkie szanse, żeby ktokolwiek zwrócił uwagę na świergoczącą radośnie i skaczącą bardziej niż zwykle Gin. Choć faktycznie, tutaj, na mokradle, te szanse były niemal równe zeru. I dobrze, bo nikt nie dostrzegł akcji, która rozegrała się przy kociołku. Macmillanówna bowiem odrobinę spąsowiała, kiedy Cony tak bohatersko uratował ją od oblania gorącą miksturą. Dygnęła jeszcze zgrabnie wybąkując pospieszne podziękowanie, nim w tanecznie zabrała się za szukanie skarbu na polance. Dziwna sprawa, choć serce biło jej jakoś mocniej, to jednocześnie cieplej jej się na nim zrobiło. Tak... miło, bo o niej pomyślał, prawda? Bardzo dżentelmeńsko.\nSkacząca cebula została błyskawicznie przepłoszona przez Virginię, co młoda dama przyjęła z lekką satysfakcją. Może z eliksirami była na bakier, a na runach kompletnie się nie znała, ale przynajmniej mogła się popisać refleksem, to zawsze coś, prawda?\n- Nie mam pojęcia - odparła na pytanie Cony'ego, bo pierwszy raz zetknęła się z czymś takim. - Ale najważniejsze, że podziałało - dodała pogodnie, chowając swoją różdżkę do kieszeni ukrytej w połach sukni. Może już nie będzie potrzebna?\nTym razem skarb okazał się prawdziwym skarbem (nie to co drewniana łyżka), co Gin przyjęła z zadowoleniem, prezentując go Constantinowi.\n- Spójrz, wisiorek zmienia kolor - zauważyła zachwycona tym zjawiskiem i to chyba bardziej niż samym naszyjnikiem. W tym czasie ich lisek udawał, że go nie ma i chyba liczył na to, że dadzą mu spokój. Lady Macmillan jednak tak długo wpatrywała się w niego znacząco, że w końcu raczył się podnieść i poprowadzić ich dalej. Gdzieś między krzewami Gin dostrzegła znajome twarze, więc uśmiechnęła się serdecznie, ale nie przerwała wędrówki za ich rudzielcem, który doprowadził ich do...\nLady Macmillan zatrzymała się raptownie na widok lelka wróżebnika. Rozpoznała go od razu i jakoś zupełnie podświadomie poczuła się nieswojo. Lisek zniknął gdzieś w zaroślach, więc początkowo zamierzała poprowadzić ich gdzieś dalej omijając ptaka, ale wtedy dostrzegła w jego gnieździe drewniane pudełeczko, które wskazała też Cony'emu.\n- Myślisz, że da się go wywabić z gniazda jakimś owadem...? - zapytała, bo było to pierwsze o czym pomyślała. Wsadzanie ręki do pilnowanego gniazda nie mogło się skończyć dobrze, tego była pewna. Niestety wszelkie próby przekonania lelka do pozostawienia swojej "żerdzi" spełzły na niczym, co więcej ptak z każdą chwilą denerwował się coraz bardziej, co Gin zauważyła ze grozą. Kłapnął dziobem raz i drugi i była pewna, że zaraz się odezwie, a tego bardzo, bardzo chciałaby uniknąć. Zastygła więc w bezruchu nabierając więcej powietrza... i cichutko, cichuteńko zaintonowała spokojną melodię znaną jej z dzieciństwa. Lelek na nią spojrzał z wyższością, ale jakby przestał stroszyć tak groźnie piórka, więc ruda panna kontynuowała dodając do melodii także słowa szkockiej kołysanki:\n- ...fàs a's faic\nDo thìr, dìleas fhéin\nA ghrian a's a ghealach, stiùir sinn\nGu uair ar cliù 's ar glòir...\nOby to udobruchało lelka...\nk100 - zadanie ST 30; (bonus +10 - śpiew I; za liska brak bonusu)\nk15 - skarb\nk20 - następne zadanie\nThe member 'Virginia Macmillan' has done the following action : Rzut kością\n#2 'k15' : 8\n#3 'k20' : 4\nRe: Mokradło [odnośnik] 12.05.20 0:06\nKiedy otworzył drewniane pudełeczko, uśmiechnął się lekko. Ten skarb podobał mu się zdecydowanie najbardziej, identyczny miał już w Ruderze u drzwi wejściowych przez długi czas.\n- Będziemy zbierać więcej zabłąkanych wędrowców? - odezwał się, choć była w nim drobna nutka melancholii podpowiadająca, że być może nie są to właściwe czasy, aby takie przedmioty wieszać przed swoim domem. Nie, kiedy wolny czas zapełniamy w dużej mierze mocno niepoprawną politycznie, czy wprost nielegalną działalnością.\n- Ej ej ej, one nie są takie miłe dla wszystkich. - kucnął zaraz, kiedy lis niebezpiecznie zbliżył się do błotoryja i sam pogłaskał łepek czworonoga, odciągając go trochę dalej żeby błotniste stworzenie im rudego nie dziabnęło. Zaraz ruszyli dalej, z początku to oni szli przodem, lis zaraz jednak ich wyprzedził i pokierował w stronę krzewów. Tam Bott uśmiechnął się szerzej, bo w oddali dostrzegł swoich najważniejszych dziś rywali. Nieistotne jest bowiem, jeśli nie wygra, ale jeśli wygra któryś z nich, przegrana byłaby szczególna! Nie hamował jednak radosnego uśmiechu na widok przyjaciół, szczególnie przyglądał się Steffenowi, bo jego list sprzed paru dni jasno mówił o tym, że zamierza się tu stawić z kimś szczególnym. Bott spodziewał się co prawda Selwynówny, ale z drugiej strony nie byłby to wcale pierwszy raz kiedy uczuciami przyjaciela znów zamieszała kolejna osoba. Będzie go muchał wyhaczyć po całej tej imprezce.\nUchachany zdecydowanie bardziej, niż zazwyczaj Kostek zdawał mu się trochę podejrzany z innego powodu, ale o tym też zapewne porozmawiają w odosobnieniu. Oby się podzielił, cokolwiek ma!\nBardziej skupił się jednak na ptaku, z początku zamierzał go jakoś złapać, czy cokolwiek, potem próbowali zwabić go jakimiś jagodami, nic jednak nie działało i wydawało się, że... że cóż, nie mają wyboru.\nMusiał zaśpiewać. Wielu piosenek nie znał na pamięć, ale Celesta w Ruderze leciała z jakiejś przyczyny dość często, uraczył więc lelka refrenem piosenki o miłości i lataniu na hipogryfach.\nNigdy nie rozumiał jej sensu, ale brzmiała fajnie.\nŚpiew na 0, lelku przepraszam :<\nRe: Mokradło [odnośnik] 12.05.20 0:11\nPróba szermierki wyszła jej żałośnie. Ale tego można się było spodziewać, biorąc pod uwagę, że nie miała pojęcia, co robić. Nawet dziecko z patykiem pewnie poradziłoby sobie lepiej. Duch zadrwił z nich i pewnie miał trochę racji, byli mizerni, a przynajmniej ona. Jako alchemiczka nie musiała być silna fizycznie, a i nie pociągały jej aktywności tego typu. Jako osoba wychowana na wybrzeżu umiała pływać, za sprawą kuzynostwa Wright poznała podstawy latania, w zeszłym roku nauczyła się też trochę tańczyć i na tym kończyły się jej umiejętności sportowe. Po prostu ją do tego nie ciągnęło, wolała fascynujący świat nauki.\nNa szczęście duch poprzestał na wyśmianiu ich wątpliwych umiejętności i odleciał. Charlie pochyliła się, by podnieść pudełko, ale tym razem nie znaleźli w nim niczego wartościowego, a jedynie kawałek materiału. A przynajmniej coś, co wyglądało jak materiał.\n- Jak myślisz, dlaczego zostawiono tu taki kawałek tkaniny? – zastanowiła się. Na wszelki wypadek wzięła znalezisko, bo nie wiadomo czy nie miało się jeszcze jakoś przydać.\nLis zaprowadził ich dalej, i wydawało jej się, że w pobliżu dostrzegła sylwetki innych uczestników.\n- Czy to Sue? I Bertie? – zdziwiła się, widząc grzywę niemal białych, krótkich włosów przyjaciółki. Ale nie zawołała do niej, nie chcąc jej rozpraszać, cokolwiek teraz robiła. Rozejrzała się, próbując dostrzec coś, co mogło być ich następnym zadaniem.\nWokół nich rosły jeżyny, więc musiała uważać, żeby nie pokłuć sobie łydek. Ostrożnie odgarnęła jedną z gałązek na bok i wtedy dostrzegła ptaka w gnieździe. Obok znajdowała się skrzyneczka ze skarbem.\n- To lelek wróżebnik – powiedziała; dzięki wiedzy z zakresu opieki nad magicznymi stworzeniami rozpoznała to stworzenie. – Chyba musimy go jakoś przekonać, by pozwolił nam podejść i zabrać skarb.\nPróbowała skusić ptaka podsunięciem mu dojrzałej jeżyny, ale ten wydawał się niezainteresowany owocem i coraz bardziej podenerwowany ich obecnością. W końcu westchnęła… i wpadła na pomysł, że może powinna mu coś zaśpiewać. Problem w tym że odkąd umarła Helen unikała śpiewu, zwłaszcza przy świadkach. Dlatego zabrała się do tego z pewnym zażenowaniem, ale zaczęła nucić piosenkę, którą dawno temu mama śpiewała dla niej, kiedy była małą dziewczynką. Miała nadzieję, że dobrze pamiętała słowa i że nie fałszowała zbytnio. Przez to, że tak rzadko śpiewała, jej umiejętności dawno zardzewiały. W końcu śpiewanie zbyt mocno kojarzyło się z Helen, która tak lubiła śpiewać i lubiła, gdy śpiewano jej. Ale oby tym razem poszło im lepiej. Może okaże się, że Steffen umiał śpiewać? W końcu kiedyś, gdy padła ofiarą złośliwego schodka, to on przyszedł jej z pomocą i razem odśpiewali hymn Zjednoczonych z Puddlemere.\n| 1 – śpiew, brak biegłości, 2 – skarb, 3 – następne zadanie\n#3 'k20' : 12\nRe: Mokradło [odnośnik] 12.05.20 14:19\nNiezbyt spodobał mu się kąśliwy komentarz Percivala - zazwyczaj obojętnie podchodził do swej prezencji, nie kłopocząc się dywagacjami nad tym, czy jest przystojny czy raczej nie, lecz Blake był jedyną osobą, która potrafiła wprawić go pod tym względem w zakłopotanie. I to niezależnie, czy zjadliwie i po szczeniacku wyśmiewał pierwsze loczki brody, które wyrosły na licu dwunastoletniego Gryfona, czy też sugerował dorosłemu mężczyźnie, że ten znacznie wykracza poza normy ciężkości. - Jesteś zgniłym gumochłonem - burknął w obrażonej odpowiedzi, odruchowo poprawiając materiał eleganckiej szaty, nieco napięty na muskularnych ramionach. Wesoły śmiech duszka nieco złagodził obrazę majestatu, lecz muśnięte werbalną pinezką ego Benjamina nie pozwoliło na odpuszczenie nieco nadąsanej miny. Po kilkunastu krokach - i tylu próbach pogłaskania domagającego się atencji liska - obiecał sobie, że nie odezwie się do końca konkurencji, lecz szybko zapomniał o tym dojrzałym planie.\n- Sam nie jesteś jadalny - odpysknął z niezwykłą logiką, wycierając pucharek brzegiem rękawa, by nie pozostawić na prezencie śladów śliny. Wywrócił też oczami na sugestię przerażenia porykiwaniami smoka. - Powinniśmy się trochę ogarnąć, co nie? - mruknął, w końcu zsuwając spojrzenie nieco niżej na ubabranego w bagnistym błocie Percivala. - Chociaż wolę cię w takim wydaniu niż wymuskanego przystojniaczka z żabotem pod szyją - skomentował wprost, milknąc dopiero po nieudanej transmutacji. Już miał westchnąć rozdzierająco, gdy jego towarzysz wykazał się niezwykłymi zdolnościami z tego zakresu. - No-no, nie spodziewałem się tego po tobie - skwitował ze szczerym podziwem, przypominając sobie wspólne lekcje w Hogwarcie, na których żaden z nich nie pokazywał się z najlepszej strony. Powstrzymał się od dalszych komplementów, ruszając wąskim przejściem dalej w głębię bagien, po kilku chwilach znów natrafiając na mglistą poświatę.\n- Na Merlina, ile tu zginęło osób...Anthony nie mówił, że mieszka na nawiedzonych terenach - szepnął do Percy'ego odrobinę skonfundowany i stosunkowo niezbyt przejęty wymachiwaniami staruszka, ględzącego coś o damie, braku honoru oraz walce. - Panie, ja żadnej baby nie skrzywdziłem. Ale za tego tu to nie ręczę, to bawidamek - rzucił obronnie w stronę ducha, jak zwykle - po gryfońsku - wkopując przyjaciela w tłumaczenie się za niepoczynione winy, co poprawiło mu humor na tyle, że przestał się dąsać. Udało mu się nawet pojąć, że duch wyzywał ich na szermierski pojedynek i że te dwa stalowe badyle, leżące nieopodal, miały służyć do wymiany ciosów. - Złapałem za dobry koniec? - spytał Blake'a zdezorientowany, gdy pochwycił floret. Nie miał zielonego pojęcia o szermierce, ale nie poddawał się bez walki: uniósł przedmiot tak, jak miecz, po czym machnął nim bardziej jak siekierą, mając nadzieję, że uda mu się wystosować choć jedno sensowne pchnięcie.\n| brak biegłości szermierki\n#2 'k15' : 14\nRe: Mokradło [odnośnik] 12.05.20 17:39\nSłysząc obrażone odburknięcie, padające z ust Benjamina, wywrócił teatralnie oczami, ani przez moment nie biorąc pod uwagę, że pod mało wymyślnymi, słownymi przepychankami, mogło kryć się ziarno prawdziwej niepewności. W jego skromnej ocenie, to, że Wright wizerunkowo nie miał się czego wstydzić (rozciągające się na skórze blizny nigdy mu nie przeszkadzały, a jeśli już – to dlatego, że wywoływały od czasu do czasu falę gryzących wyrzutów sumienia), stanowiło oczywistość, automatycznie klasyfikującą wszelkie szczeniackie uwagi jako żarty. Nie spoważniał więc nawet na chwilę, robiąc dwa kroki w stronę mężczyzny i sprzedając mu silnego kuksańca w bok, próbując (zapewne bezskutecznie) popchnąć go w stronę najbliższej błotnej kałuży. – Chodziło mi o to, że mięśnie dużo ważą, panie obrażalski – wyjaśnił, po czym odskoczył szybko – na wypadek, gdyby Ben postawić odwdzięczyć mu się pięknym za nadobne.\nMiał zamiar powiedzieć coś jeszcze na temat swojej rzekomej niejadalności, ale zwrócenie uwagi na stan ich garderoby szczęśliwie pozbawiło go szansy na wygłoszenie kolejnego komentarza. Przeniósł spojrzenie najpierw w dół, na ubłocony przód własnej szaty, a później na ubranie przyjaciela, które wcale nie wyglądało lepiej. – Kilka dobrych chłoszczyściów powinno wystarczyć. Tak myślę – powiedział, odruchowo poklepując dłonią rękaw szaty, jakby to miało cokolwiek pomóc; wysychające powoli plamy nadal jednak barwnie zdobiły materiał. – I lepiej zróbmy to, zanim Hannah nas zobaczy – dodał po sekundzie zastanowienia; wolał, żeby siostra Benjamina nie puściła w ruch swojej wyobraźni, starając się dojść do tego, co właściwie robili, że doprowadzili się do takiego stanu. – Nie noszę żabotu – odpowiedział Jaimiemu, udając, że zawoalowany komplement nie zrobił na nim wrażenia, choć w rzeczywistości wywołał za mostkiem przyjemne ciepło.\nByć może rozgrzewające go na tyle, że zapomniał na moment o własnym braku umiejętności; uśmiechnął się z zadowoleniem (i niejakim zaskoczeniem), gdy bez trudu usuwali z drogi znacznie lżejszy już posąg. – Prawdę mówiąc ja też nie – odparł szczerze, wzruszając ramionami, a później kucając, żeby podrapać za uchem liska, który wyjątkowo entuzjastycznie zareagował na ich sukces.\nDostrzegając przed sobą mglistą, błękitnawą poświatę, przez moment myślał, że może duch chłopca odnalazł ich ponownie, ale bardzo szybko zrozumiał swój błąd; uniósł wyżej brwi, zerkając w stronę przyjaciela, który wypowiedział na głos jego własne myśli. Nie miał pojęcia, że tyle błąkających się dusz snuło się po tych moczarach. Już chciał odpowiedzieć zjawie, żeby słowami przekonać ją, że żaden z nich nie miał nic wspólnego ze śmiercią jego ukochanej, ale zanim zdążyłby to zrobić, odezwał się Ben. Prychnął cicho, rzucając mu spojrzenie, które zdawało się mówić: naprawdę? – Pamiętasz, że jesteśmy w tej samej drużynie, prawda? – zapytał z powątpiewaniem, kiedy duch tym razem jego obrzucił obelgami.\nSięgnął po leżący na ziemi floret, podnosząc się akurat, żeby zobaczyć, jak Benjamin unosi swój. – Tak, musisz… – zaczął, chcąc podzielić się z przyjacielem podstawowymi wskazówkami dotyczącymi pojedynków szermierczych (bardzo skromnymi; w młodości raczej unikał szermierki, wszystko, co wiedział, miało więc swoje źródło w tych paru pojedynczych, które zdarzyło mu się obserwować), ale Wright w tym czasie wymierzył już kilka pchnięć, na tyle celnych, że wprawił Percivala w osłupienie. Nie zdawał sobie sprawy z tego, że przygląda się mężczyźnie z otwartymi ustami, dopóki nie spróbował się odezwać, uświadamiając sobie, że najpierw musi je zamknąć. – No tego to już się na pewno po tobie nie spodziewałem. Dołączyłeś w tajemnicy do jakiegoś klubu? – zapytał, odrzucając floret, którego nawet nie zdążył użyć. Wyglądało na to, że nie było takiej potrzeby.\n| k15 na skarb i k20 na zadanko\n#1 'k15' : 6\n#2 'k20' : 15


8 rzeczy, których styliści paznokci życzyliby sobie, abyś przestał robić\nPorozmawiaj ze specjalistami od paznokci o zatrudnianiu zwierząt domowych.\nWiedząc, czego chcesz po przybyciu na wizytę, oszczędzasz czas.\nprzyciąć paznokcie To ma być relaksujące dbanie o zdrowie: samoopieka Eksperymentuj – Idealnie będziesz rozpieszczona i zadowolona ze swoich nowych paznokci.\nJednak słaba komunikacja, opóźnienia i brak przygotowania mogą sprawić, że cały proces będzie wyczerpujący dla wszystkich zaangażowanych.\nInsider rozmawiał z kilkoma stylistami paznokci o tym, co chcieliby, aby klienci wiedzieli i co chcieliby, aby klienci przestali robić.\nNie umawiaj się na wizytę bez wcześniejszego zbadania swojego salonu i artysty\nKażdy salon paznokci różni się od każdego stylisty paznokci, więc wcześniejsza wiedza na temat paznokci stawia Cię w idealnej pozycji, aby mieć wspaniałe doświadczenie. Nie martw się o to, że jesteś irytujący – większość stylistów paznokci woli, abyś poprosił o wyjaśnienie wszelkich specjalnych próśb dotyczących paznokci, na czym polega proces i jak długo to potrwa.\n„Czuję, że wielu klientów boi się lub nie chce nas nękać, ale muszą zadawać pytania, aby dokładnie dowiedzieć się, co się dzieje” – powiedziała Alexa Acosta z The Sanctuary Beauty Bar w Oakland w Kalifornii.\nNa przykład, będziesz chciał sprawdzić, czy akceptują wpis lub czy musisz zarezerwować, a także czy oferują moczenie poprzednich zestawów do paznokci. Zobacz, w czym specjalizuje się artysta, a także czy wykonał wcześniej stylizację paznokci, która Cię interesuje. Możesz również zbadać metody płatności, które przyjmują, aby być przygotowanym.\nNie nakładaj produktu bezpośrednio przed wizytą\nNikt nie lubi tego uczucia sucha skóraJednak olejki w kremach i balsamach do rąk mogą faktycznie przeszkadzać w aplikacji produktu.\nWielu stylistów paznokci poprosi Cię o umycie rąk przed lub w trakcie usługi. Możesz być przyzwyczajona do nakładania balsamu na dłonie zaraz po umyciu, ale jest to przeciwieństwo tego, czego chce większość stylistów.\n„Naszym zadaniem jest usuwanie olejków, aby uniknąć podnoszenia, a klienci będą myć ręce i nakładać balsam” – powiedział Acosta.\nNajlepiej poczekać z nałożeniem balsamu na wizytę. Bądź bardzo ostrożny, aby uniknąć samego gwoździa. Pomoże to przedłużyć żywotność nowych paznokci i sprawi, że dłużej będą wyglądać świeżo.\nNie przegap mycia rąk – jest to niezbędne do dobrego trzymania się za ręce\nUpewnij się, że dobrze umyłeś paznokcie.Obrazy Getty\nWspomniane wyżej olejki, cząsteczki jedzenia i balsam mogą przyklejać się do paznokci i utrudniać przywieranie produktów do nich. Może to spowodować lifting lub polerowanie akrylu. Podczas mycia rąk pamiętaj, aby skupić się na samych paznokciach, aby przed usługą nie pozostały żadne pozostałości. Im czystsze twoje paznokcie, tym lepiej.\n„Nie chcesz niczego bakteria Przykleja się go pod akrylowy paznokieć. „Naprawdę usiądź i naprawdę umyj paznokcie” – powiedział Acosta.\nZbyt wcześnie na spotkanie może być denerwujące dla usługodawcy\nSpóźnianie się jest powszechnym błędem, ale artyści twierdzą, że przybycie wcześniej może być równie złe. Wielu pracuje napiętym harmonogramem, aby zaspokoić potrzeby wszystkich swoich klientów, co oznacza, że dostosowanie się do przerw może być trudne. Klientki, które pojawiają się zbyt wcześnie i oczekują, że ich usługi zostaną skrócone, co może być jedyną przerwą dnia dla stylistki.\nWedług firmy Acosta nie ma nic złego w chęci bycia na czas, ale komunikacja jest kluczowa.\n– Jeśli jesteś wcześnie, po prostu powiedz mi, po prostu nie przychodź – powiedział Acosta.\nJeśli wiesz, że chcesz skomplikowanych projektów, przygotuj się na więcej czasu na krześle\nTahvya Krok z NailedbyTav specjalizuje się w skomplikowanych projektach paznokci i pracowała z takimi klientami jak Benny Blanco, Justine Skye i Sza. Jej zdobienia paznokci są bardzo szczegółowe i czasami klienci nie biorą tego nawet do swojego programu.\n„Spodziewaj się, że będziesz siedzieć trochę dłużej niż przeciętna data paznokci, ponieważ ręczne malowanie zajmuje dużo czasu na tak małej powierzchni” – powiedział Crooke.\nJeśli widzisz, że Twoje paznokcie zmierzają w kierunku, którego nie lubisz, nie bój się mówić\nMówienie o tym może w tej chwili onieśmielać, ale na dłuższą metę się opłaci.Alexa Acosta\nJeśli nie czujesz swoich paznokci, zawsze dobrze jest powiedzieć coś JAK NAJSZYBCIEJ. Tak długie oczekiwanie na mowę utrudnia stylistom paznokci poprawienie tego, co ci się nie podoba.\n„Robiłam czyjeś paznokcie i ukształtowałam je wszystkie, a kiedy miałam nałożyć akryl, zapytała mnie:„ Czy możemy zmienić kształt na kwadratowy? – Nie możesz zmienić wyglądu w trakcie spotkania – powiedział Acosta.\nDodała, że rozumie, że przerwanie usługi może być imponujące, ale wczesne rozwiązanie wszelkich problemów zapewni lepsze wrażenia zarówno dla klienta, jak i dla artysty.\nNie próbuj się poniżać – pozwól, aby artysta Cię poprowadził\nUłożenie dłoni i ciała podczas wizyty jest bardzo ważne.\n„Kiedy moi klienci siedzą zbyt daleko ode mnie, cały czas muszę bawić się w przeciąganie liny, a to może być trochę frustrujące” – powiedział Kroc.\nKonieczność ciągłego zbliżania się do klienta lub zmieniania jego położenia może zakłócić pracę technika.\n„Chcę, abyśmy oboje czuli się komfortowo, więc wszystkie te rzeczy są po to, abym mógł dać z siebie wszystko, a mój klient był szczęśliwy” – powiedział Kroc.\nMoże być kuszące, aby spróbować dostosować się do stylisty, ale najlepiej jest pozostać konsekwentnym, chyba że poinstruowano inaczej.\n„Klienci próbują nam pomóc, poruszając rękami, ale tak naprawdę to pogarszają” – powiedział Acosta.\nPrzestań patrzeć na swój telefon\nPoruszając dłonią, zmieniasz obszar ostrości paznokcia, co może prowadzić do krwawienia, odpryskiwania i nie tylko.\n„Pomyśl o palecie malarza na płótnie spoczywającej na stojaku sztalugowym w porównaniu z paletą malarską na płótnie z tyłu ciężarówki poruszającej się po polnej drodze” – powiedział Crooke. „Obraz będzie wyglądał zupełnie inaczej”.\nKrok wie, jak kuszące jest sięgnięcie po telefon, zwłaszcza gdy siedzisz już od dłuższego czasu — ich wizyta może zająć nawet cztery godziny. Jednak opór pokusie sprawdzenia telefonu może przyspieszyć ten proces.\n„Im twardsza klientka, tym lepiej paznokcie wyjdą i tym szybciej mogę to zrobić” – powiedział Kroc.\nPrevious Nowa marka kosmetyków Harry Styles jest „zadowalająca”\nNext Czy naprawdę pragniemy być tak źli wobec imigrantów jak Francuzi?


Proponujemy Państwu zasoby korpusu ogólnego, tzn. takiego, który w swej strukturze tematycznej i stylowej odzwierciedla codzienny kontakt z językiem przeciętnego użytkownika. To oczywiście idealne założenie, sądzimy jednak, że udało nam się do niego zbliżyć.\nPrzygotowując materiał do korpusu internetowego, wybieraliśmy losowo fragmenty książek i czasopism z różnych dziedzin wielkości mniej więcej jednego arkusza (40.000 znaków, czyli około 6.000 wyrazów), założywszy uprzednio strukturę tematyczną.\nKorpus, zrównoważony tematycznie i gatunkowo, składa się z 2070 próbek tekstu wielkości od 1 arkusza do 6 arkuszy o łącznej wielkości 175 MB. Próbki były pobierane ze 195 książek beletrystycznych i 191 niebeletrystycznych oraz z 977 numerów 185 różnych tytułów prasowych. Z jednej książki lub z jednego numeru gazety pobrano od jednej do 6 próbek. Korpus uzupełniają 84 pliki z przepisanymi rozmowami oraz 272 pliki z kilkuset ulotkami reklamowymi i 207 plików z tekstami internetowymi (stronami www, blogami, czatami, listami dyskusyjnymi).\n977 numerów 185 różnych tytułów\ndruki ulotne i użytkowe\nKlasyfikacja tematyczna tekstów prasowych i literatury niebeletrystycznej:\nhistoria, geografia (w tym wspomnienia)\nliteraturoznawstwo, językoznawstwo (w tym eseje)\nTeksty korpusu powstały w następujących latach:\n1990-2005 (w tym wszystkie teksty mówione)\nPliki tekstowe korpusu zawierają znaczniki (tagi) informujące o strukturze tekstu, nietypowych lub błędnych wyrazach i konstrukcjach, a także charakteryzujące autorów i uczestników rozmowy.\nInwentarz i hierarchię tagów definiuje plik typu DTD (document type definition). Na podstawie tego zestawu można sprawdzić specjalnym programem poprawność tagowania.\nNasz zestaw tagów jest zgodny z zaleceniami międzynarodowego standardu znakowania tekstów korpusowych Text Encoding Initiative (informacje o TEI na stronie http://www.tei-c.org).\nTagi w tekście umożliwiają nam wyszukiwanie nazw własnych, np. osób, miejsc, a także wyrazów pospolitych w szczególnej funkcji, np. w tytule lub w wypowiedziach osób określonej płci czy wieku. Wyszukiwarka sieciowa nie umożliwia wyszukiwania według tagów. Można jedynie zobaczyć tagi w wybranym cytacie.\nKażdy tekst może być podzielony na jednostki mniejsze, które oznaczamy angielskim skrótem <DIV>. Oddzielne jednostki to np. rozdziały książki, artykuły w gazecie, także utwory czy ich fragmenty cytowane w innych tekstach. Tag <DIV> ma atrybuty:\nnews - wiadomość\nconvers - rozmowa\nphone - rozmowa telefoniczna\nstory - opowieść\ntab - tabela, zestawienie itp.\nsex (płeć autora) =\nage (wiek) =\n1: <15 lat\n2: 15-19 lat\n3: 20-24 lata\n4: 25-34 lata\n5: 35-44 lata\n6: 45-59 lat\n7: >60 lat\nedu (wykształcenie) =\nc - dziecko przed ukończeniem szkoły podstawowej\nh - wyższe\nW poszczególnych jednostkach tekstu (div) zaznaczone są oddzielnymi tagami następujące elementy strukturalne:\n<TIT>, <TIT1> - tytuł i śródtytuł\n<INTRO> - wstępy\n<AU> - podpis autora\n<PAGE> - numer strony\nW nagrywanych rozmowach oraz publikowanych wywiadach ważnym elementem struktury jest tag <WHOn> z kolejnymi liczbami. Znacznik ten obejmuje jedną wypowiedź w rozmowie. Charakterystyka płci, wieku i wykształcenia rozmówcy nie jest powtarzana w każdym znaczniku, lecz podana raz przy tagu WHO z odpowiednim numerem zawartym w tagu AUTHOR w metryczce (por.). Charakterystyka ta jest oznaczona takimi samymi symbolami jak w tagu <DIV>. Dzięki temu łatwo jest w programie wyszukującym znaczniki znaleźć wszystkie kwestie wypowiedziane przez osoby jednej płci czy w podobnym wieku, rozsiane po różnych plikach.\nW tekście mogą pojawić się także wyrazy lub grupy wyrazów scharakteryzowane ze względu na następujące cechy:\n<DIALECT> - fragmenty gwarowe\n<FOREIGN> - cytaty obce, z atrybutem LANG oznaczającym język oryginału\n<HI> - fragmenty wyróżnione graficznie w tekście ciągłym. Nie zaznaczamy oczywistego graficznego wyróżnienia tytułów, które i tak ujęte są w tagi <tit>.\nTag <hi> dotyczy np. indeksów górnych i dolnych, z atrybutem REND o wartości upper lub lower, np. zamiast 5 m2 > 5 m<hi rend="upper">2</>\n<ORIG> - formy oryginalne, nowe lub błędne\nDla formy błędnej podajemy w tagu atrybut REG z formą poprawną, np. <orig reg="wychowuje">wychowywuje</>\n<Q> - przytoczenie cudzych słów z atrybutem ANACHR oznaczającym rok powstania tekstu cytowanego, jeśli jest on bardzo odległy od charakterystyki głównego trekstu\n<SYMBOL> - dotyczy znaków nieobecnych na wybranej stronie kodowej 1250\nnp. zamiast § <symbol>paragraph</>\n<TRANSL> - fragmenty tłumaczone z atrybutem LANG oznaczającym język oryginału\n<UNCLEAR> - fragmenty niejasne\n<GAP> fragmenty pominięte w tekście z atrybutem REASON (przyczyna) =\nprivacy - ze względu na ochronę prywatności\ntab - tabele\nphoto, image - podpis pod zdjęciem, obrazem\nsampling - ze względu na wybór próbek statystycznych\nTag <gap> nie zawiera tekstu, nie ma więc znaku końca.\nTeksty wiadomości prasowych i radiowych zawierają znaczniki nazw własnych:\n<NAME> z atrybutem TYPE =\norg - organizacja, np. firma, stowarzyszenie\nplace - miejsce (kraj, miasto, ulica)\nproduct - nazwa wytworu, np. fiat\ntit - tytuł dzieła (książki, gazety, filmu)\nKonsekwentnie otagowane są nazwy we wszystkich wiadomościach "Rzeczpospolitej" z działu kraj i świat oraz w części innych plików pisanych i mówionych (informacja o zakresie tagowania znajduje się w tagu <correct> w metryczce).\nNiektóre tagi dotyczą tylko tekstów mówionych:\n<PAUSE> - dłuższa przerwa w wypowiedzi z atrybutem DUR i długościa podana w sekundach\n<OVERLAP> - fragmenty wypowiedzi dwóch rozmówców, które się pokrywają\n<VOCAL> - dźwięki nieartykułowane potencjalnie znaczące w rozmowie, tag z atrybutem desc=\nyawn - ziewanie\nsigh - westchnienie\nhem - chrząknięcie\ninne, np. mmm, aaa, eee\n<KINESIC> - gesty znaczące w rozmowie\n<EVENT> - wydarzenia znaczące w rozmowie, np. trzaśnięcie drzwiami.\nKorpus wiadomości prasowych "Rzeczpospolitej"\nKorpus Języka Polskiego PWN ze względu na różnorodność chronologii oraz tematów nie może być wystarczającym źródłem informacji o wydarzeniach współczesnych. Taką funkcję pełnią z powodzeniem archiwa prasowe.\nDzięki uprzejmości redakcji dziennika zamieściliśmy obok zrównoważonego korpusu PWN teksty z 286 sobotnich numerów „Rzeczpospolitej” od roku 1997 do 2002 oraz 257 numerów z lat 2004 i 2005.\nWiadomości prasowe „Rzeczpospolitej” zawierają 18 000 000 słów tekstowych.\nWszystkie teksty zawarte w korpusie podlegają ochronie prawnej na ogólnych zasadach określonych w Ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych z 4 lutego 1994 roku.\nWydawnictwo Naukowe PWN nie jest posiadaczem praw do tekstów umieszczonych w korpusie. Wykorzystanie tych tekstów spełnia wymogi "nauczania i wyjaśniania" określone w art. 29 Ustawy o prawie autorskim.\nKorpus został udostępniony wyłącznie w celach naukowych. Cytowanie fragmentów konkordancji jest możliwe wyłącznie z podaniem źródła konkretnego tekstu oraz nazwy Korpus Języka Polskiego PWN jako koordynatora zbioru tekstów i właściciela programu wyszukującego.


Szykują grunt pod wyspę. Kiedy się pojawi? - Aktualności - Gazeta Złotoryjska - wiadomości, aktualności\n21.02.2020 09:24, Piotr Maas Piotr Maas\nPrace przy budowie ronda przebiegają zgodnie z harmonogramem – zapewnia wykonawca inwestycji. Mieszkańcy muszą się jednak uzbroić w cierpliwość. Roboty ziemne potrwają jeszcze dobrych parę tygodni. Kształtu cały plac zacznie nabierać nie wcześniej niż późną wiosną.\nNa pl. Władysława Reymonta prace idą już pełną parą. Jak okiem sięgnąć, koparki, wywrotki, rury różnej grubości i hałdy ziemi. W tej chwili pracują tutaj trzy ekipy: jedna przy wymianie instalacji wodociągowej, druga przy budowie kanalizacji deszczowej, a trzecia przy układaniu kabli elektrycznych. W poniedziałek na placu zrobi się jeszcze tłoczniej, bo dołączy do nich czwarta – przysłana do modernizacji sieci gazowej.\nRejonowe Przedsiębiorstwo Komunalne położyło już nowy wodociąg wzdłuż jamnika. Teraz kolej na przeciągnięcie rur z wodą w kierunku ul. Basztowej. Przy przejściu pod byłą drogą wojewódzką miejska spółka posłuży się metodą przeciskania, dzięki czemu uda się jeszcze przez jakiś czas zachować resztki asfaltu i kierowcy będą mogli w miarę wygodnie przejeżdżać przez remontowany plac. Dalej RPK poprowadzi swoje inwestycje tradycyjnymi wykopami.\nZ kolei pracownicy PTB, głównego wykonawcy zadania, montują w kilkumetrowej głębokości rowach ogromne betonowe studnie, które stanowić będą szkielet nowej „deszczówki”.\nNa placu budowy uwijają się też elektrycy. Ich zadaniem jest położenie w ziemi kabli, którymi popłynie prąd do latarni ulicznych oraz lamp doświetlających przejścia dla pieszych.\nJak już pisaliśmy wcześniej, prace związane z budową ronda są podzielone na 3 etapy i w każdym z nich będzie obowiązywała inna organizacja ruchu. W każdym też przewiedziane są do wykonania roboty ziemne, jednak te najpoważniejsze są realizowane właśnie teraz.\nWysepka ronda zacznie wyrastać z gruntu najwcześniej na przełomie kwietnia i maja. O ile nie dojdzie do jakichś nieprzewidzianych kolizji przy pracach ziemnych – na pl. Reymonta krzyżuje się ze sobą wiele różnych instalacji i sieci podziemnych.\nPrzypomnijmy: rondo w kształcie elipsy zepnie 5 dróg łączących się ze sobą na pl. Reymonta. To ulice: Wojska Polskiego, Podwale, Sienkiewicza, Basztowa i Kościuszki. Zmieni się całkowicie organizacja ruchu samochodowego i pieszego na tym największym skrzyżowaniu w Złotoryi, gdyż powstanie również nowy układ chodników i przejść przez jezdnie. „Zebry” mają być bezpieczniejsze dzięki doświetleniu. Inwestycja jest finansowana przez gminę miejską i województwo dolnośląskie (po 50 proc. kosztów).\nWięcej o zakresie prac na Reymonta można przeczytać TUTAJ.


Ślad: • turniej_hach_var\n07.02.2020 Fajne odgrywanie ról. Chyba pod tym hasłem upłynęła cała sesja. Turniej krasnoludzkiej piłki a potem raut na dworze króla Nedena był bardzo charakterystyczny. W kościach czuć już chęć wyruszenia na szlak. No ale: „Przed wyruszeniem w drogę należy zebrać drużynę…”\n25 Charassa (marca) 1509 TH, Throal, korytarz Bazrata, mieszkanie Dhalego i Kiro\nAbgar z trudem odłożył ostatni pakunek z wózka, który sługa ustawił przed drzwiami do domu Arketa. Otarł pot z czoła i usiadł na wolnym stołku. Trójka przyjaciół już zajęła się porządkowaniem magicznych znalezisk, które Czarodziej badał przez ostatnie kilka tygodni. Na stole leżał pokaźny stos złotych monet i Abgar uśmiechnął się pod wąsem, zgarniając wszystko do magicznej granatowej sakiewki, ozdobionej srebrnymi runami,\nGort był wyraźnie niezadowolony. “Tyle zachodu i co? Okazuje się że to magiczne śmieci! Nic wielkiego z tym nie zrobimy! A już ten amulet… to jakaś kpina! Że co? Że powstrzymuje miesięczne krwawienie?!” Abgar wzruszył ramionami: “Cóż szwagrze, to po prostu przypadek, los, zrządzenie Pasji… Ja też nigdy do końca nie wiem czy uda mi się przedmiot zidentyfikować i co objawi mi o nim moja magia.” Gort z przekąsem się odciął: “Taaa, a raczej czego czasem nie objawi…”\n“Teraz widzicie jak często ja się czuję.” - wtrącił Kiro siedzący n akrawędzi stołu. “W każdym razie tę tarczę to musimy sprzedać. Mamy już tyle magicznych tarczy, że więcej nam nie potrzeba.” - zawyrokował Gort. Abgar pokiwał głową ze zrozumieniem. Spędzili długie godziny nad rozważaniem wad i zalet orkowego arsenału. I jednogłośnie stwierdzili, że tego również należy się pozbyć.\n“Nie wiesz, kto byłby skłonny nam pomóc w upłynnieniu tego dobra, Abgarze?” - zapytał Dhali. “Cóż, ja zajmuję się raczej identyfikacją. Jeśli chodzi o tarczę, to raczej prosta sprawa, bo to dość współczesny przedmiot, wystarczy udać się do Travaru i odszukać Kuźnię Zaklętego Kowadła. I dowiedzieć się ile kosztowała i jakie jest jej Imię. Wówczas możecie ją zbyć każdemu handlarzowi magicznym ekwipunkiem uwzględniając jego marżę.”\n“No dobra a co z resztą?!” - Gort zaczął się niecierpliwić. “To ewidentnie nie są przedmioty, które można podać na tacy komukolwiek. Zapytajcie w Bibliotece, albo wśród waszych dostawców magicznych przedmiotów…” - Czarodziej wzruszył ramionami.\n“Abgarze, a udało ci się dowiedzieć czegoś więcej o Srebrnej Tarczy?” - zapytał z nadzieją Dhali.Czarodziej pokiwał przecząco głową. “Zmarnowałem tylko tydzień. Badanie okazało się nieudane i straciłem tylko czas. Ale gdybyś sobie życzył intensywne badania, mogę ją zabrać ponownie i studiować aż do skutku. Obniżę ci wówczas stawkę, ale rachunek jest otwarty i wynosi 160 srebrników za każdy tydzień wysiłku…” “Cóż, przemyślę to “ - odparł Dhali.\n26 Charassa (marca) 1509 TH, Throal, korytarze Bazrata\nKiro od rana był zaaferowany turniejem i balem i króla Nedena. W końcu jako jednemu z nielicznych udało mu się zdobyć zaproszenie. Obejrzał się w lustrze i skrzywił ponuro. Szara skóra twarzy, przekrwione oczy i ciemne wory pod nimi. Włosy suche i łamliwe….”Dość tego! Poszedłbym do Angusa, ale szkoda mi czasu na latanie po Wielkim Targu. Może do Gorta? On ma swojego prywatnego balwierza…choć z drugiej strony, jego broda nie wygląda imponująco, więc może ten balwierz nie jest godzien uwagi?” - tak rozmyślając ubrał się na prędce i wyskoczył na Korytarze Bazrata. “Dobry człowieku gdzie tu znajdę zmyślnego balwierza?” - zagadnął pierwszego przechodnia jaki mu się nawinął…\nDwie godziny później, zadowolony wyfrunął od Morhaima Ostra Brzytwa. Włosy fantazyjnie pofarbował. Cały czub na środku głowy płonął krwistą miedzią, boki miał zaplecione w granatowo białe warkocze, a skórę nad długimi uszami wygoloną. Kupił od razu perfumy od Morhaima i teraz stanowił fruwające źródło wody kolońskiej. Pognał do domu pilnie się przebrać, by być gotowym na południową godzinę.\nW tym samym czasie Dhali kończył rozmowę z Gortem. “To ja od razu skreślę kilka słów do naszych ludzi w Urupie. Powinni być przychylni twojej siostrze. Mefrahowie mają trzy faktorie handlowe w Dzielnicy Kupców. A ja i Bakari przy Faktorii Drisama otworzyliśmy małą perfumerię Jaśminowa Pełnia. W razie czego niech się tam uda.” - Gort od razu wział kartę pergaminu i zaczął pisać zalecenia. Chwilę poźniej zapieczętował kopertę i podał Dhalemu.\n“Idę na Królewski Bazar. Wyślę Irajanie mój list i również twoje pisma do perfumiarzy. Nie…sam zapłacę, i tak czynisz mi przysługę” - odparł Dhali widząc, że Gort sięga do sakiewki. “Mężu jak twoje przygotowania?” - Bakari wpadła do gabinetu przebrana w piękną, zieloną suknię. Gort zrobił minę, jakby nigdy tej sukni nie widział. Ale był dumny z siebie, że naszyjnik i kolczyki kupione u Kalviusa pasowały idealnie. Spojrzał na szykowne trzewiki z barwionej na kolor mchu skóry, na zgrabne udo małżonki wyłaniające się z rozcięcia sukni, i duże piersi pełne mleka dla obojga rosnących jak na drożdzach bliźniąt. Westchnął tęsknie i wstał od stołu. “Już skończyliśmy, moja droga” - pchnął lekko Dhalego. “A ja za chwilę idę się przebrać i w dwa kwadranse możemy wychodzić.”\n“Kiro, Kiro poczekaj chwilkę!” - Dhali błagalnie patrzył na przyjaciela. “Daj mi proszę na chwilę to zaproszenie…” Kiro niecierpliwie fruwał mu nad głową, wirując dookoła pokoju. “No spiesz się! Ja muszę już wychodzić….” Dhali rozsiadł sie za stołem i zaczął przepisywać specjalnie zaostrzonym piórem tekst zaproszenia. Gdy skończył posypał atrament piaskiem i spojrzał… Kiro podleciał bliżej i się skrzywił. “Słabe”. Dhali kiwnął głową. “Racja. Musiałbym jeszcze pieczęć podrobić, no i pergamin jest dość różny. Uważny strażnik od razu się połapie…” “Ano” - Kiro wyszarpnął zaproszenie i pognał do drzwi. Po sekundzie już go nie było. “No dobrze - głośno pomyślał Dhali - teraz mam spokój, do wieczora postudiuję astralne tropienie, a potem pójdę na spotkanie z Tirnagiem. Może on mi coś podsunie…”\nTego samego dnia. Samo południe, Dzielnica Królewska\nGort z dumą przepychał się przez tłumek szlachty i dworzan, ciągnąc za sobą Bakari. Zgodnie z życzeniem strażników, broń, płaszcze i wszelakie torby musieli zostawić u służącego, więc Glauk zajął miejsce na ławach w podcieniach Królewskiego Audytorium i cierpliwie czekał z pozostałą służbą. “Gorciku! Poczekaj!” - Wojownik kątem oka dostrzegł piszczącą, kolorową błyskawicę, która lada chwila miała wbić się ponad tłum oczekującej szlachty. Pociągnął mocniej małżonkę “Chodź szybciej, proszę” - mruknął chowając głowę w ramionach. “Przecież ten wariat narobi mi zaraz nieziemskiego obciachu…” - zaklął pod nosem.\nUsiedli na ławach wraz z innymi gośćmi, naprzeciwko trybun królewskich. Pod nimi rozciągało się boisko do hach’vara, narodowej gry throalczyków. Szerokie na dwa metry i dziewięć razy dłuższe. W przeciwległych ścianach, na krótkich bokach, rozmieszczono w okręgu siedem niewielkich otworów, w które gracze mieli wbijać piłki. Gdy król Neden dał sygnał do rozpoczęcia meczu, Elita Elcomich weszła własnie na boisko. Prowadziła ich Marea z Elity, najznakomitsza zawodniczka ekstraklasy Hach’var. Okrzyki zachwytu, brawa i radosne tupanie wypełniło całe audytorium. Drużyna niezrzeszonych z kompanii Iglicy Marzeń została przyjęta chłodno i bez owacji.\nMecz rozpoczął się błyskawicznie i Kiro nie mógł wyjść z podziwu jak zawodnicy Elity ogrywają przeciwników. W duchu kibicował przegranym, ale kunszt i zgranie Elity domagały się prawdziwego szacunku. W trzeciej tercji dwóch zawodników Iglicy zostało całkowicie wyeliminowanych, a wynik końcowy wyniósł 25 do 2. “Gort! Musimy częściej chodzić na takie mecze!” - darł się rozemocjonowany Kiro. Herold zaprosił szlachetnych gości na bankiet, zaraz po tym jak deszcze złotych monet spadł na wymęczoną, lecz szczęśliwą drużynę Elity.\nKiro pił za dwóch. Bawił rozmową swoją towarzyszkę przy stole. Dequaria Alando była piękną kobietą w sile wieku, ubraną w doskonale podkreślającą jej atuty suknie. No i była ambasadorką Urupy na dworze króla Nedena. “Oj Kiro, ty figlarzu!” - śmiała się grożąc mu palcem. “Ma przyjaciółka z Kręgu, krasnoludka Fogliana uskarżała mi się na ciebie…” Kiro czknął i trochę oprzytomniał. “Ale jak?Kto? Czemu?” “Oj nie udawaj. Fatalnie jej poszło podczas eksperymentów z jakimś miotaczem kul ognistych. Mówiła, żeś ją instruował i grubiańsko pouczał. A ona ma takie delikatne wnętrze. Musisz być bardziej wyrozumiały i empatyczny. Fogliana ma delikatne serduszko, choć okryte krasnoludzkim mięskiem…” Kiro parsknął śmiechem i podniósł kielich przepijając do pani ambasador.\nGort w tym czasie szeptał coś na ucho swej małżonce. “Gorcie! Jego wysokość cię wzywa!” - Tholon trącił krasnoluda łokciem. Gort natychmiast wstał i podszedł do królewskiego krzesła. Skłonił się nisko: “Wasza wysokość?” Neden skrzywił się: “Czuję się głęboko zawiedziony Gorcie Mefrahu. Nadałem ci honory oczekując twej obecności na naradach wojennych. I co? Czymże za dość nam uczynisz?” “Panie, musisz mi wybaczyć. Ostatnie miesiące miałem bardzo zajęte, i nie było mnie w Throalu. Jak zapewne wiesz, zdradzieccy Denairaści napadli moja małżonkę. Ratunku musiałem szukać aż w Krwawej Puszczy. Zajęło to wiele miesięcy w zeszłym roku” - usiłował tłumaczyć się Gort. “Cóż - Neden nie spuszczał go z oka - a co z przysięgą wierności Avalusom? Jeszcze za żywota mego nieodżałowanego ojca, naszego króla Varulusa III, przyrzekałeś stanąć murem za naszym rodem i ślubować mu wierność?” “Gotów jestem panie, choćby dziś!” - odparł ochoczo Gort. “Słyszałem, że twój kompan, Dhali Dermul brata się z Tirnagiem Uearavenem…czy to prawda?” - Neden na koniec zadał kolejne niewygodne pytanie. “Dhali, mój królu, robi wiele głupstw. Pozwól mi z nim pomówić i sprawdzić plotki, które doszły twoich uszu panie.” Król skinął głową na znak zakończenia rozmowy.\nGort szukał wzrokiem elfa Geveriana. To na nim najbardziej mu zależało. Elf zauważył tęgiego Wojownika przeciskającego się przez dworzan ku jego miejscu. Gort zagadnął i nadmienił o co mu chodzi. “Cóż, porozmawiajmy o twych propozycjach w bardziej ustronnym miejscu. Ta nudna impreza zakończy się za dwie godziny. Spotkajmy się więc o 19 godzinie we Włochatym Słoniu?” Gort się usmiechnął: “Znam to miejsce. Będę niechybnie.”\nKiro był już na tyle pijany, że zaczął obiecywać Bakari cudowne wzmocnienie roślin w cieplarniach, które odziedziczyła po Gandavielu. “Myślisz, że mogłabym zbierać dwa razy w roku?” “Dwa?! …” - czknął i zakręcił niesymetrycznego pirueta Kiro - “dziesięć, albo i więcej!” A już najbardziej się zainteresował, gdy Bakari opowiedziała mu o procesach pozyskiwania olejków z kwiatów. I procesie destylacji. Kiro tak się zawziął, że wytargował pozycję współwłaściciela destylarni i oczami wyobraźni już widział jak mógłby zagospodarować destylaty alkoholu, który był produktem ubocznym. Oczywiście Bakari obiecała mu to wszystko pod pewnymi, konkretnymi warunkami. I Gort doskonale wiedział, jak konsekwentna i stanowcza potrafi być jego żona.\nOstatnią dyskusję jaką Kiro pamiętał z królewskiego rautu, była żartobliwa kłótnia z Abgarem o nazwę ich wspólnej manufaktury. Język mu się plątał. Bełkotał już bez sensu. Ale dał do zrozumienia Czarodziejowi, że musi wpierw uporządkować sprawy drużyny, odbyć daleką wyprawę i wrócić. A potem zasiedzi się w manufakturze. Gort wziął ledwo przytomnego druha i wraz z Bakari opuścili królewską salę. Glauk czekał przed bramami Królewskiego Audytorium. Zdziwiony wziął na ręce pochrapującego wietrzniaka. “Chodźmy do Dhalego…” - zakomenderował Gort.\nWieczór, pewna karczma w Salach Thandosa\nW tym czasie Dhali siedział przy stole z Tirnagiem, w dalekich korytarzach. W tej części Throalu lokal należał do Ueravenów. Tirnag patrzył na Dhalego zdegustowany: “ Trucizna? Mój mentorze, trudno szukać nawet na Królewskim Bazarze takich środków obezwładniających. Być może jacyś szamani na uliczkach Wielkiego Targu, bądź wiesz… w podejrzanych zaułkach tego plugawego miasta. Jasne, że są ścieżki, którymi można by dotrzeć tu, w Throalu do taki substancji. Ale rozumiesz…” Dhali pokiwał głową. Spojrzał ku wejściu. Lia stała, a nad nią wyraźnie pijany krążył Kiro. “Tuśmy cię dopadli!” - wydarł się podchmielony wietrzniak…\n27 Charassa (marca) 1508 Throal\n“I jak wczorajsze rozmowy z Geverianem mężu? - Bakari była wyraźnie odprężona po wczorajszym balu i uczcie. Gort opowiedział jej o zainteresowaniu ambasadora Krwawej Puszczy. “Nie będzie to łatwe i z pewnością niezbyt legalne. Ale…Cóż musiałbym wiedzieć moja droga tylko o jakich ilościach możemy rozmawiać?” Bakari się uśmiechnęła. “Wszystko ci napiszę. Po południu dostaniesz wykaz co mogłoby nam być potrzebne. W jakich ilościach i z jaką częstotiwością.” Gort skinął głową zadowolony.\nDhali nie mógł już ścierpieć fochów Finwisa. Cały wieczór przekonywał Lię, by została w Yistane u brata. Użył wszelakich argumentów. A teraz Finwis stawiał warunki, żądał współfinansowania i innych pierdół! “Bracie czy wiesz ile kosztuje miesięcznie wyspecjalizowany ochroniarz? A ty szczędzisz półtora setki srebrników na jedzenie?!”\n“Dobra, niech mieszka w twoim pokoju.” - Finwis trzasnął drzwiami. Dhali wszedł do swego pokoju i spojrzał na dziewczynę. “Opiekuj się nim proszę. Nie zwracaj uwagi na jego humory, czasem bywa upierdliwy. Zostawiam ci kamień wiadomości. Dam ci instrukcje gdzie go umieścić i co w nim zostawić, gdyby faktycznie były kłopoty. Takie, z którymi sobie nie poradzisz sama. I pamiętaj - nie szarżuj…” Lia usmiechnęła się z przekąsem. “Dobrze się zaopiekuję Finwisem. Ale pamiętaj co mi obiecałeś….” Dhali w duchu sklął się na całego. Poprosił Hvitzitk o przysługę i trzymanie oka na dziewczynie. Zaciągnął tym samym spory dług u swojej przełożonej w Oku Throalu.\n28 Charassa (marca) 1508 Throal\n“Więc nie będziemy tu dłużej siedzieć tylko chodźmy Gorcie do Kuźni Markwarda!” - zakomenderował Dhali. “Abgar wyraźnie mi zasugerował, że mogą tam mieć Kronikę Kuźni Anomikanusa…” Wojownik przeciągnął się w fotelu i spojrzał na Kiro. “Dość już nagadaliśmy się o naszych planach. Jak mamy ruszać do Domu Trzcin, to trzeba to i owo pozamykać. Kiro, leć do Abgara, skoro jesteś z nim umówiony na nauki. My z Dhalim dziś połazimy po kuźniach a wieczorem pogadam z ojcem o szczegółach tej sprawy na jeziorze…\nTego samego dnia wieczorem w mieszkaniu Arketa\n“I co?” - zapytał Kiro. “A psia dupa z tą kroniką!” - sierdził się Kiro. “Odeszliśmy z niczym. Markward nie wiedział nic ważnego o Anomikanusie i jego kompanach. Odesłał mnie do jednego z czeladników, Diagora Elcomi. No i owszem. Kronikę mieli i zapewne tam było cos o Londrankinie i Kagraharze. Ale ową kronikę parę lat temu buchnął cwaniak z Kratas. Niejaki Furungir Podły. Jasne… zostawił kartkę, chwaląc się swoim czynem. Furungir jest członkiem Pomiotu Brochera w Kratas. Już samo to nie zachęca mnie do złożenia mu wizyty..”\nKiro się zastanowił. “Trzeba ułożyć jakiś plan. Ale póki co, chodź. Zabieramy się za trening percepcji. A jutro trzeba będzie ogarnąć organizację naszej wyprawy na jezioro Ban…”\n29 Charassa (marca) 1508 Yistane, dom Finwisa\nDhali ostrożnie wydarł stronę z ksiąg handlowych. Nosiła ona drobne zapiski jego ojca. Złożył ją na cztery i schował do koperty. Wszedł na chwilę do brata i mocno go uściskał. “Dbaj o siebie Finwisie.” Zamknał drzwi i zbiegł po schodach. Stanął jak wryty pod łukiem bramy. Lia wychynęła bezszelestnie z cienia z obnażonym sztyletem…Sztych ostrza znalazł się przy jego krtani. “Gdzie się poznaliśmy?” - wolno wycedziła dziewczyna “Akarem…” - odchrząknął Dhali…”Co ty wyprawiasz?!”. Lia wzruszyła ramionami i schowała broń. “Dbam o twego brata. Musiałam się upewnić, że to na pewno ty a nie jakiś przebieraniec… Powodzenia na szlaku” - rzuciła z zazdrością w głosie.\nkampania_2014/turniej_hach_var.1581883577.txt.gz · ostatnio zmienione: 2020/02/16 21:06 przez gerion


Szukaj w SFD: rabijewski\nOdpowiedzi: 18 Ilość wyświetleń: 12231 Data: 2017-10-24 16:35:48 Liczba szacunów: 0\nOdpowiedzi: 19 Ilość wyświetleń: 13456 Data: 2017-10-27 16:22:19 Liczba szacunów: 0\naleks w pl RABIJEWSKI sugeruje: „Należy odstawić testosteron lub AAS, a następnie przyjmować 3 000 IU hCG domięśniowo co 2. dzień przez minimum 3 miesiące. Ten sposób postępowania można połączyć z inhibitorem aromatazy – anastrozolem albo SERM – tamoksifenem lub cytrynianem klomifenu. Ponieważ wyższe dawki hCG mogą hamować wydzielanie FSH, jednocz\nOdpowiedzi: 197 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2018-07-13 21:09:14 Liczba szacunów: 0\n"Moja sugestia PCT: - PRZED CYKLEM NA SAA: ocena sytuacji hormonalnej – badanie testosteronu całkowitego, wolnego, LH, FSH, estrogenów, prolaktyny, morfologia krwi, mocz, podstawowe badania wątroby, nerek, serca; - W trakcie cyklu na SAA – pod koniec tapering dawek długiego estru (np. 3 tygodnie zmniejszasz ilość enanthatu z 500 mg/tydzień do 400,\nOdpowiedzi: 24 Ilość wyświetleń: 3237 Data: 2017-11-22 17:00:59 Liczba szacunów: 0\nW wawie dr Rabijewski Dziękuję za informację, bardzo przydatne info. Dodam jeszcze, że po średnio intensywnym treningu łapię doła co jest dość frustrujące (jak bym był przetrenowany, a nie jestem na pewno) Sam trening odczuwam pozytywnie. Cukry, tarczyce i wszelkie inne badania są w normie, nie ma mnie za co złapać. Zmieniony przez - Takam w dniu 2\nOdpowiedzi: 29 Ilość wyświetleń: 7059 Data: 2018-02-10 13:20:50 Liczba szacunów: 0\nW wawie dr Rabijewski\nOdpowiedzi: 29 Ilość wyświetleń: 7059 Data: 2018-02-10 12:21:02 Liczba szacunów: 0\nOdpowiedzi: 15 Ilość wyświetleń: 13324 Data: 2017-11-30 17:34:32 Liczba szacunów: 0\nOdpowiedzi: 28 Ilość wyświetleń: 5328 Data: 2017-11-28 11:50:45 Liczba szacunów: 0\nPostanowiłem odświerzyć temat. Moja sytuacja wygląda następująco: od stycznia do kwietnia leciałem sobie testa 250 6/ed. Definicja siła - wszystko na plus. Do tego poprawa samopoczucia no i nawet udało się zrobić rekomp bez zbędnego pilnowania miski. Było dosyć spoko, każdy z Was wie jak to na teściu, jednak ja mam 24 lata i stwierdziłem, że może j\nOdpowiedzi: 81 Ilość wyświetleń: 12423 Data: 2017-05-16 18:00:32 Liczba szacunów: 0\nTo jak nie było dopingu, znaczy po prostu z wiekiem test ci oklapł to co ma zaskoczyć po clomidzie? Będziesz brał clomid to ci test skoczy na papierze, ale z czasem jak u wielu pewnie padnie libido, humorek itd. Rabijewski w każdego wali clomid i o ile przy odbloku ma to sens to przy andropauzie czy po prostu naturalnie niskim teściu nie ma to szan\nOdpowiedzi: 126 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2018-04-12 16:49:54 Liczba szacunów: 0\nZanim jednak podejmie ktokolwiek decyzję o HTZ, warto chyba spróbować Clomidu. Nie wiem co Rabijewski wie, powiedział że po stosowaniu na stałe HCG w jądrach robią się jakieś zwłóknienia. Nie rozwijałem tematu bo nie po to tam przyszedłem. Jak widzę każdy polski doc. ma swoja własną zabawę. Prof. Gomuła z lecznicy MAG wali wszystkim HCG, z tym że j\nOdpowiedzi: 126 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2018-04-12 17:14:35 Liczba szacunów: 0\nw. Ba, jeden był nawet o tym przekonany. Hah, pewnie, głupi koks z siłowni się nie odblokował i teraz biedak "cierpi". Jedynie on w ogóle się o sterydy nie pytał, bo widział, że nie tędy droga. ;-) Btw zerknij sobie na jego referencje na rabijewski.pl i znajdź drugiego takiego lekarza. Pozdro Zmieniony przez - realyanek w dniu 2012-07-14 13:00:22\nOdpowiedzi: 2722 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2012-07-14 12:59:05 Liczba szacunów: 0\ns z siłowni się nie odblokował i teraz biedak "cierpi". Jedynie on w ogóle się o sterydy nie pytał, bo widział, że nie tędy droga. ;-) Btw zerknij sobie na jego referencje na rabijewski.pl i znajdź drugiego takiego lekarza. Pozdro Zmieniony przez - realyanek w dniu 2012-07-14 13:00:22 Będę czekał na wyniki badań i testów. Sam jestem ciekawy jaka d\nOdpowiedzi: 2722 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2012-07-14 13:21:12 Liczba szacunów: 0\nGomuła A, Rabijewski M. Zespół niedoboru testosteronu - rozpoznawanie i leczenie na podstawie norm stężenia testosteronu należnych do wieku. warto przeczytac miausz\nOdpowiedzi: 204 Ilość wyświetleń: 13963 Data: 2014-03-12 13:16:07 Liczba szacunów: 0\nCo do prolki to ja bym osobiście zbił, lecz na razie nie posiadam żadnych leków na jej ubicie. Rabijewski w ogóle nie zwrócł uwagi na podniesionąvprolke. To chyba standard u lekarzy, że jak minimalnie coś nie jest w normie to każą nie ruszać. Co do cloma to poprawka, bo po konsultacjach wleci 5 tabsów na tydzień. Myślicie że skołowanie cabaseru od\nOdpowiedzi: 81 Ilość wyświetleń: 12423 Data: 2017-06-05 18:51:51 Liczba szacunów: 0\nByła tylko terapia HCG, ale nie jako doping. Rabijewski mnie zje..ł za HCG, po dłuższym czasie podawania tego specyfiku robią się jakieś zwłóknienia czy coś tam. Słynny Prof.Gomuła ma za ten proceder wbijania każdemu gonadotropiny pozakładane sprawy sądowe.\nOdpowiedzi: 126 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2018-04-12 16:41:51 Liczba szacunów: 0\nNo to jak Rabijewski cię prowadzi to pewnie wie co robi ;-) napisałem co było przyczyną retencji. A czy masz monitorować i ewentualnie zbijać ten estrogen jak pojawią się efekty jego uboczne to już zapytaj jego. Na cyklu się zbija estrogen jak przeszkadza, ale ty nie jesteś na cyklu. Zresztą na clomidzie pewnie tak ci nie wybije estro jak na hcg. Z\nOdpowiedzi: 126 Ilość wyświetleń: 20000 Data: 2018-04-12 15:39:57 Liczba szacunów: 0\nOstatnio wyszukiwane: kreatyna olimp sosy zero aromat Spalacz tłuszczu plecy DAA Ultra prop bez laktozy Patryk 2703 iGF 1 energia kardio l karnityna przedramiona 15 lat karate kyokushin trzustka a testosteron ultra loss gniezno chrom


Wiadomości24 » Kultura » Książki » Sir Alex Ferguson 25 lat na szczycie - recenzja\nData dodania: 2013-04-02 20:21\n"Trener znany każdemu kibicowi futbolu na świecie. Człowiek - legenda. Twórca potęgi Manchesteru United" - już wszyscy wiedzą o kogo chodzi. Sir Alex Ferguson "Najlepszy menedżer wszech czasów".\nJaka może być książka o człowieku, który jest bezsprzecznie największym autorytetem dla wszystkich w piłkarskim świecie?\nPrzede wszystkim stylowa\nKsiążka wydana bardzo elegancko. Twarda oprawa, delikatny papier, dobrze wkomponowane fotografie, które dodają uroku. Czerwony kolor okładki nawiązuje do barw Manchesteru United, co raczej nikogo dziwić nie może. Złote litery i złote wykończenia są dodatkiem, które dodają szyku i umacniają autorytet. A pośród tego wszystkiego sylwetka sir Alexa Fergusona.\n25 lat wielkiego trenera pokazanych w 26 rozdziałach, opatrzonych wstępem Przemysława Rudzkiego, dziennikarza sportowego, a zakończonych wypowiedziami bliskich współpracowników i piłkarzy Fergusona. Esencja pracy trenerskiej w Manchesterze United, kompendium wiedzy o\nsamym sir Alexie, ale również o Manchesterze United. Chciałoby się powiedzieć biografia trenera wszech czasów, ale się nie da. Jest to repetytorium sukcesów trenera, który z jednym klubem zdobył wszystko i z którym ciągle jeszcze walczy o kolejne tytuły.\nTrzeba czytać uważnie, żeby się w treści, wątkach, sylwetkach i przedstawionych sytuacjach nie pogubić, bo ilość nagromadzonych informacji na centymetrze kwadratowym strony jest ogromna. Autorom udało się po mistrzowsku na 300 stronach przedstawić 25 lat kariery trenerskiej jednego człowieka w jednym klubie, tak aby przekazać jaki najwięcej i nie zanudzić nadmiarem informacji.\nOficjalne Wydawnictwo Manchesteru United\nKsiążka o pozytywach, bo David Meek i Tom Tyrrell puszczają w niepamięć wszystkie potknięcia trenera Czerwonych Diabłów i albo pokazują je w sposób pozytywny, albo całkowicie pomijają. Nie ma tu wielu kontrowersji związanych z wybuchowym charakterem trenera i kłótniami z piłkarzami, ale pomnik ma upamiętniać, a nie wytykać niedociągnięcia. Sam tytuł nastawia czytelnika - "25 lat na szczycie" - na to, że przeczyta on o wielkim człowieku, który odbudował zespół, przywrócił mu świetność, wyciągnął na wyżyny i wygrał wszystko, co tylko mógł i ciągle walczy.\nOwszem, nikt tu nie pomija trudnych początków Fergusona w ManU. Ba, wręcz ukazana jest tu niepewna przyszłość trenera, w klubie, w którym jest ogromne parcie na sukcesy, a których wciąż brakuje. Dziś sytuacja nie do wyobrażenia. Sama osobiście nie pamiętam, bo i pamiętać nie mogę początków sir Alexa w United. Dziś ciężko sobie wyobrazić Manchester bez Fergusona. Myślisz United, mówisz Ferguson i na odwrót. Kiedyś Ferguson był na cenzurowanym i musiał walczyć nie tylko o sukcesy, ale o przetrwanie.\nKsiążka o wielkiej pasji do futbolu, jaką niewątpliwie ma Ferguson, przedstawiona z perspektywy współpracowników i piłkarzy, opatrzona komentarzem samego zainteresowanego.\nZ uwagi na jednostronność książka bardziej przypadnie do gustu fanom sir Alexa i Manchesteru United. Jednak pasjonaci futbolu również znajdą tu coś dla siebie, bo bądź co bądź jest to 25 lat pięknej historii wielkiego klubu, ale też wielkiego fenomenu trenerskiego.\nTytuł oryginalny: Sir Alex Ferguson:\nThe Official Manchester United Story of 25\nTagi: Manchester United biografia alexa fergusona Wydawnictwo Anakonda Oficjalne Wydawnictwo Manchesteru United recenzja biografii Fergusona Alex Ferguson


1. MicroFlor 32 - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład • ZnamLek.pl\nstrona główna > układ moczowy i płciowy > MicroFlor 32\nOpis i skład produktu MicroFlor 32\nMicroFlor 32 to preparat probiotyczny, ułatwiający zachowanie równowagi mikroflory bakteryjnej w jelitach, dzięki zawartym w nim składnikom lactobacillus, bifidobacterium i fruktooligosacharydy.\nMicroFlor 32 zawiera: Lactobacillus acidophilus (dwa szczepy), Bifidobacterium bifidum, Bifidobacterium lactis, celuloza mikrokrystaliczna - substancja przeciwzbrylająca, krzemionka - substancja poślizgowa, stearynian magnezu - substancja przeciwzbrylająca, hydroksypropylometyloceluloza (HPCM) - substancja przeciwzbrylająca\nDoskonałe dla wegan.\nPozwala zachować równowagę mikroflory bakteryjnej jelit.\nZalecana dawka dzienna: 2 kapsułki 2 razy podczas jedzenia.\nNależy przechowywać preparat w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta.\nMicroFlor 32 zamiennik\nMicroFlor 32 odpowiednik\nMicroFlor 32 tańszy zamiennik\nMicroFlor 32 czy działa\nMicroFlor 32 opinia\nMicroFlor 32 opinie\nMicroFlor 32 ulotka\nMicroFlor 32 skład\nMicroFlor 32 dawkowanie\nMicroFlor 32 przeciwwskazania\nMicroFlor 32 cena\nMicroFlor 32 zamienniki\nflora bakteryjna probiotyki perystaltyka jelit flora jelitowa flora bakteryjna u wegetarian flora żołądkowo-jelitowa działanie jelit sprawne jelita pyktrobio\nOpinie o MicroFlor 32\nKupowałem miesiąc temu i jak ręką odjął problemy z wydalaniem zniknęły, mam nadzieje ze taki stan się utrzyma... teraz myślę o microflor 8 dla dziecka siedmiolatka.\nTabletki stosowałam przy zaburzeniach w jelitach, jakich nabawiłam się po chorobie. Są strasznie drogie a wydaje mi się, że ich działanie jest krótkotrwałe i niezbyt pomocna.\nDodaj opinię o MicroFlor 32


spodnie sportowe damskie NIKE LEGEND POLY TIGHT SPACDYE / 725007-451 30893 | Internetowy sklep fitness fitnesstrening.pl\nspodnie sportowe damskie NIKE LEGEND POLY TIGHT SPACDYE / 725007-451\nKod produktu: FUND-1536 / 725007-451\n249,00 zł169.00złPLN / 1szt.\n- 32% (oszczędzasz 80,00 zł)\nSpodnie sportowe o dopasowanym kroju, dla podniesienia wygody i komfortu.\nSpodnie sportowe damskie o dopasowanym kroju z długą nogawką i nadrukiem graficznym, przeznaczone do codziennego treningu. Elastyczny pas gwarantuje lepsze dopasowanie, a materiał nie powoduje dodatkowego obciążenia. Z tyłu po wewnętrznej stronie w pasie, znajduje się kieszonka otwarta na drobiazgi. Płaskie szwy i miękka tkanina nie powodują otarć ani podrażnień. Systemy Dri-Fit i StayCool wspomagają odprowadzanie nadmiaru wilgoci i ciepła z dala od skóry.\nDetale: płaskie szwy, logo Nike, wewnętrzna kieszonka otwarta w pasie, nadruk graficzny\nPas: szeroki, elastyczny, dopasowany, dwuwarstwowy\nKolor wg producenta: obsidian, deep royal blue, black


Trzęsienie ziemi we Włoszech. "Kolejne wstrząsy w nocy. Musieliśmy się schronić" - ćd. relacji z Marche - Polacy we Włoszech - wiadomości online\nHome Aktualności Trzęsienie ziemi we Włoszech. „Kolejne wstrząsy w nocy. Musieliśmy się schronić” – ćd. relacji z Marche\nTrzęsienie ziemi we Włoszech. „Kolejne wstrząsy w nocy. Musieliśmy się schronić” – ćd. relacji z Marche\nSie 26, 2016Aktualności, Info z prasy, Korespondenci piszą0\nKolejne lekkie wstrząsy w środku nocy. Silniejsze drżenie miało miejsce około 6.25 i musielismy się schronić. Co chwila slyszymy brzęk szklanek i uderzenia drzwiczek od szafek. Moi znajomi mają popękane ściany i boją się spać w domu, więc wczoraj przenieśli się z trójką dzieci do biura na parterze. Pożyczyli ode mnie dwa łóżka i przetrwali noc.\nWe wszystkich miastach i miasteczkach odbywa się zbiórka humanitarna. W ośrodku, gdzie do tej pory oddawaliśmy rzeczy dla biednych lub uchodźców, dziś trwa zbiórka najpotrzebniejszych artykułów dla ludzi bez dachu nad głową w okolicznych miejscowościach.\nTymczasem przestrzega się mieszkańców przed fałszywymi wolontariuszami, Aresztowano pierwsze przypadki złodziei, którzy plądrowali zrujnowane domostwa.\nWłoskie media podają, że spod gruzów wydobyto 215 osób, bilans ofiar śmiertelnych aktualnie wynosi 267 osób. W szpitalach przebywa wciąż 387 rannych. Jednak Departament Obrony Cywilnej obawia się, że liczba ofiar może przekroczyć liczbę zabitych podczas trzęsienia ziemi w l’Aquili, gdzie zginęło 309 osób.\nTymczasem na miejscu tragedii bezustannie pracuje 880 strażaków, 43 przeszkolone specjalnie psy i inne służby ratownicze.\nTAGMarche ofiary trzęsienia ratownicy środkowe Włochy trzęsienie ziemi Wlochy włoska obrona cywilna\nPoprzedni wpisOVS szuka personelu w całych Włoszech Kolejny wpisInformacja z Ambasady RP odnośnie trzęsienia ziemi w środkowych Włoszech


Zarezerwuj lot z Porto do Phuket od 638 € i lataj bezpiecznie - Lufthansa\nLot z Porto do Phuket od 638 €\nŚwietne bilety lotnicze na loty z Porto do Phuket\nPoszukujesz promocji na loty z Porto do Phuket? Zapoznaj się z naszymi ofertami, a na pewno znajdziesz najlepsze oferty połączeń. Wybierz coś dla siebie spośród atrakcyjnych promocji na loty do Phuket HKT w stycznia 2023, od 638 €.\nSłużbowe spotkanie w Phuket czy wyjazd na wymarzone wakacje samolotem w Thajlandia – rejs Lufthansy to zawsze gwarancja komfortowej i bezpiecznej podróży z Portugalia do wybranego miejsca docelowego. Twój komfort i dobre samopoczucie są priorytetem.\nNajnowocześniejsza rozrywka, posiłki w czasie rejsu i wcześniejsza odprawa bagażu to standard na wszystkich rejsach Lufthansy, aby Twój lot z Porto do Phuket był możliwie najprzyjemniejszy. Poszukaj niedrogich biletów lotniczych i znajdź najlepszą okazję na loty do wakacyjnego kurortu. Najtańsze połączenia z Porto do Phuket w stycznia 2023 są dostępne od 638 €.


Krupcio.pl Sklep internetowy dla najmłodszych\nKrupcio.pl specjalizuje się w sprzedaży ubranek i artykułów dla najmłodszych, dzieci oraz niemowląt. Dysponujemy szeroką gamą wzorów, w tym zastrzeżonych wzorów przemysłowych. W doborze artykułów kierowaliśmy się bezpieczeństwem dzieci, dlatego oferowana przez nas odzież powstaje na bazie wieloletniego doświadczenia oraz bogatej wiedzy, posiada certyfikaty „Bezpieczny dla dziecka”, „Bezpieczny dla niemowląt”. Jesteśmy wyłącznym dystrybutorem odzieży Barbaras w Internecie! W trosce o zadowolenie naszych klientów stworzyliśmy System Punktowy. Zakup produktów w naszym sklepie premiowany jest punktami. Ilość zdobytych punktów zależy od wartości zakupionych produktów. Wszystkie punkty zdobyte w sklepie Krupcio.pl posiadają wartość pieniężną i mogą zostać użyte do zapłaty za asortyment dostępny w Sklepie.\nPunkty za zrealizowane zakupy naliczane są każdemu klientowi po sfinalizowaniu zakupów. Zdobyte we wcześniejszych zamówieniach punkty można dowolnie przeznaczać na inne produkty z oferty Krupcio.pl. Aby sprawdzić status i ilość punktów należy się zalogować na swoje konto w sklepie. Aktualny stan punktów oraz historia transakcji dostępna jest w zakładce Moje punkty. Podczas składania w przyszłości kolejnych zamówień, jeśli Klient posiada zatwierdzone punkty pojawia się możliwość zapłaty za towar przy ich użyciu.


Praca Marzyć znaczy tworzyć… Teatr Powszechny im. Jana Kochanowskiego w Radomiu 1976-2007 ma charakter historycznoteatralny. Jej głównym założeniem i ambicją było\nprześledzenie dziejów jedynej zawodowej sceny, działającej w ponad dwustutysięcznym mieście – Teatru Powszechnego im. Jana Kochanowskiego.\nCelem rozprawy była dokumentacja, przygotowanie opracowania, którego radomski teatr, podobnie jak wiele innych scen w kraju do tej pory nie miał. Założeniem wyjściowym było zrekonstruowanie funkcjonowania Teatru Powszechnego w Radomiu nie tylko jako zjawiska artystycznego, ale także jako instytucji. Jest to powód, dla którego – obok prezentacji dokonań artystycznych – stosunkowo wiele miejsca w rozprawie poświęcono kwestiom finansowania,\nopisem uwarunkowań (zarówno materialnych, jak i technicznych), mających wpływ na ostateczny kształt repertuaru. Staraniem autorki było udokumentowanie faktów, przybliżenie atmosfery, która\npanowała w i wokół teatru, odtworzenie warunków i reguł prowadzenia teatru w zmieniających się warunkach społeczno-politycznych.\nSelekcjonując materiały, opisując spektakle, wydarzenia i ludzi związanych z teatrem w Radomiu, autorka poszukiwała odpowiedzi na kilka zasadniczych pytań:\n• czym charakteryzowały się i różniły między sobą poszczególne dyrekcje?\n• w jaki sposób układano repertuar?\n• jak wyglądały najgłośniejsze radomskie przedstawienia?\n• co pisali o nich krytycy?\n• jak reagowała na nie publiczność?\n• jak kształtował się i zmieniał zespół?\n• w jaki sposób i w jakim zakresie okoliczności pozateatralne wpływały na codzienność tej\nCałość otwiera kilkustronicowy szkic, w skrótowy sposób prezentujący życie teatralne Radomia, począwszy od działalności pijarskiego teatru szkolnego w I poł. XVIII w., poprzez wizyty wędrownych trup, podejmowane w XIX w. próby uruchomienia stałej profesjonalnej sceny w mieście, po połowę lat 70-tych XX w., kiedy marzenia radomian o własnym teatrze zaczęły z wolna przybierać coraz bardziej realny kształt.\nTo obszerne fragmenty jej rozprawy doktorskiej, którą autorka obroniła w maju tego roku na KUL. Na co dzień Anna Kulpa jest kierownikiem literackim w radomskim Teatrze.


www.gosc.pl → Centesimus Annus\nCentesimus Annus wydana w setną rocznicę encykliki Rerum novarum, papieża Leona XIII, to kolejny dokument, w którym Jan Paweł II porusza kwestie społeczne. Czas jej wydania – 1.05.1991 r. – jest okresem głębokich przemian, nie tylko w Europie środkowo wschodniej, ale w całym ówczesnym świecie. Zmiany jakie zaczęły zachodzić po upadku muru berlińskiego – zmiany społeczne, ekonomiczne, kulturowe – na to wszystko Ojciec Święty pragnie rzucić światło nauczania Kościoła.\nMając osobiste doświadczenie systemu komunistycznego Papież otwarcie i odważnie krytykuje ten ustrój. Wskazuje, że już jego poprzednik pisał o konieczności upadku socjalizmu, który w swoich założeniach popełniał podstawowy błąd: traktował człowieka wyłącznie jako cząstkę organizmu, całkowicie mu podporządkowaną. Nie dostrzegając wartości i potencjału jednostki pogwałcał jej prawa, a niesprawność systemu gospodarczego i ateizm musiały w końcu doprowadzić do załamania się i upadku tej ideologii.\nJan Paweł II zwraca również uwagę w jakim kierunku powinien iść człowiek w nowej rzeczywistości. Nie proponuje jednak konkretnych modeli i dróg wyjścia z sytuacji, ponieważ każda rzeczywistość i kontekst wymagają innych rozwiązań – wskazuje tylko na idee. Jego zdaniem demokracja, opierająca się na dobrych wartościach jest ustrojem, który może zapewnić prawidłowy rozwój społeczny.\nOjciec Święty podkreśla, że Kościół nigdy nie może opuścić człowieka, ponieważ to człowiek jest drogą Kościoła i do człowieka Kościół został posłany.


Zwilczona. O kobiecej intuicji, mazurskiej magii i ogromnej miłości [Adrianna Trzepiota] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00176 010753 17232969 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 978-83-65170-04-0 Data wydania: 2015-10-21\nRedaktor prowadząca: Beata Piecychna Redakcja: Edyta Domańska Korekta: Beata Piecychna Ilustracje: Sylwia Kalinowska Projekt okładki: Łukasz Werpachowski, grafika@illuminatio.pl Zdjęcie na okładce: Joanna Nicewicz Copyright © 2015 Adrianna Trzepiota Copyright © 2015 for Polish edition by Wydawnictwo Kobiece ISBN 978-83-651-7004-0 www.wydawnictwokobiece.pl Wydawnictwo Kobiece E-mail: redakcja@wydawnictwokobiece.pl Pełna oferta wydawnictwa jest dostępna na stronie www.wydawnictwokobiece.pl Plik opracował i przygotował Woblink woblink.com\nDemon dzisiejszej cywilizacji Złamał równowagę w człowieku Między jego rozumem a wolą, Między nauką a sumieniem (…) (Rabindranath Tagore) – Moim zadaniem jest ją odbudować.\nZośka, Jaśmina i Lena. Każda z nas jest inna, a jednak nasze marzenia krążą nieustannie wokół tego samego: bezpieczeństwa, miłości, szczęścia i rodziny. Chyba każdy tego pragnie, bez względu na rasę, płeć, wyznanie… Wszystkie pochodzimy ze Szczytna, malowniczego miasteczka na Mazurach. Zośka wyjechała do Warszawy zaraz po studiach. Zawsze powtarzała, że nie będzie tu mieszkać, bo w stolicy jest więcej możliwości, no i oczywiście pieniędzy, choć te bynajmniej nie leżą na ulicy. Była największą feministką spośród nas i, jak to w życiu bywa, najwcześniej zaszła w ciążę. Teraz ma trzydzieści cztery lata – tyle samo co ja i Lena – męża i dwoje dzieci. Pracuje w firmie doradczo-szkoleniowej i jest odnoszącą sukcesy, prawdziwą bizneswoman. Lena to artystka. Jest naszym spoiwem. Napędza pozytywnymi myślami i chęcią do życia. Jej ciemne włosy zawsze lśnią, doklejone rzęsy otulają czarne oczy, a wybielone zęby przypominają, że nieustannie trzeba o siebie dbać. Wystarczy, że na nią spojrzę, zobaczę jej uśmiech, pastelowe kolory jej obrazów, i już wiem, że muszę wziąć życie za rogi i ciągle biec do przodu, robić swoje, a co ma być, to i tak będzie. Lena mieszka w Janowie Podlaskim. Wyprowadziła się tam, bo jak powiedziała: „…w janowskich puszczach mieszkają słowiańskie biesy. Tam mieszka moja »wilczyca«, tam jest mój dom, mój świat, tam są deski, na których maluję, moje pola, tam jestem… Dzika wilczyca to moje drugie oblicze”. Pierwszy raz pojechała do Janowa tuż po uzyskaniu dyplomu warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych. Została zaproszona na plener malarski i… już nie wróciła. Zanim jej obrazy zaczęły się sprzedawać jak świeże bułeczki, dorabiała jako pracownica janowskiej galerii sztuki. Właśnie taka jest Lena. Żyje samotnie, niczym pustelnica, z farbami, sztalugami. Maluje na poddaszu swego domu i co jakiś czas daje nam do zrozumienia, że kobiecość i wrażliwość na sztukę są naszymi największymi atutami. Kiedy nie mam sił, jadę do niej. Odbudowuję wtedy swój wewnętrzny świat. Jaki jest mój świat? I prosty, i niekiedy tak skomplikowany, że sama nie wiem, co mam z nim zrobić. Zostałam w Szczytnie, uczę języka polskiego. Lubię swoją pracę, a przede wszystkim kocham swoich uczniów – dorastającą, licealną młodzież. Są naiwni, utalentowani, spragnieni świata, dopiero zaczynają poznawać siebie. Imię Jaśmina odziedziczyłam po babci. Dowiedziałam się o tym z przypadkowo znalezionego listu. Kiedy miałam piętnaście lat, pojechałam z rodzicami do wsi Wałpusz, w której mieszkała nasza antenatka. Świętowaliśmy Boże Narodzenie. Znudzona kolędowaniem, postanowiłam przełamać strach i wejść na zaczarowany i zakazany strych. Zawsze interesowało mnie, co tam się znajduje. Wymknęłam się niepostrzeżenie z pokoju i stąpając cichutko po drewnianych schodach, wkroczyłam na ostatnią kondygnację domu. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam sterty zakurzonych ubrań, papierów, zabawek. W samym rogu pomieszczenia stał przepiękny dębowy kredens. Zapaliłam światło, żeby lepiej mu się przyjrzeć. Oświetlenie było słabe. Żarówka, która wisiała tuż pod sklepieniem, miganiem dawała znać, że zaraz dokończy swego żywota, jednak wiedziona jakimś przeczuciem, szłam dalej. Dotykając kredensu, miałam wrażenie, jakbym obcowała z innym światem. Widniejący na nim kurz nie pozwalał całkowicie odkryć jego piękna. Odsunęłam szufladę. Była w niej sterta pożółkłych listów i pocztówek. Wzięłam niewielki stos kartek i powoli zaczęłam czytać: Jaśmino, proszę, pamiętaj o naszej przysiędze! Nie po to ją składałyśmy, żeby po tych sześćdziesięciu latach milczenia wszystko poszło w niepamięć! Musi się udać! Tylko nadal zbieraj zioła i wybieraj te najlepsze. Wierzę w jej moc! Ty też musisz. Nie po to składałyśmy braterskie przysięgi krwi, żeby XXI wiek nam ją zabrał! Bogowie wymarli, ludzie ich nie chcą, to po co mają się ukazywać? Ale my żyjemy! Jeżeli narodzi się podczas trzynastej pełni księżyca, to przecież musi nazywać się Jaśmina, tak jak Ty i ja! Dopilnuj tego, to Twoja misja: nadać imię! Jak to zrobisz, czort jeden wie i niech ma Cię w swej opiece. Ja do Polski już nie wrócę. Pamiętaj, że bogów zabił człowiek swą pazernością, ale Ty o swoich nie zapominaj. Jak będziesz chciała w nich wierzyć, to będą, jeżeli się ich wyprzesz, to już nikt nie otoczy Cię swą opieką, a kroczyć samej przez świat jest trudno. Zawsze musi być ktoś lub coś, co podpowiada, jakimi dźwiękami duszy i serca się kierować. Twoja na zawsze siostra wszechświata Jaśmina No i jak to w bajkach bywa, w tym momencie zgasło światło. Przerażona ciemnością, uciekłam. Zbiegając ze schodów, upadłam, rozbiłam nos i poplamiłam krwią listy trzymane w ręku. Schowałam je głęboko do kieszeni bojówek. Poszłam do łazienki, umyłam się i jakby nigdy nic zeszłam na parter, by dalej świętować Narodziny Pańskie. Nie miałam odwagi tego wieczoru zapytać babci, co to wszystko znaczy. Co to był za list? Pierwszego dnia świąt wróciliśmy do Szczytna. Drugiego babcia spadła ze schodów i niestety już z nich nie wstała. Miała siedemdziesiąt osiem lat. Tego dnia nauczyłam się nie odkładać niczego do jutra… bo jutra może już nie być. W dokumentach ze starego kredensu znaleźliśmy testament, w którym to właśnie ja dziedziczyłam po babci dom i bardzo starą książkę o ziołach. O liście nie wie nikt prócz moich ukochanych przyjaciółek Leny i Zośki. Między innymi przez ten podpis na jego końcu zaczęłyśmy nazywać siebie nawzajem siostrami wszechświata. I to wszechświat zabrał tajemnicę, której już najprawdopodobniej nigdy nie poznam. Poza magią wirującą wokół mnie, którą dostrzegam w codziennym życiu (poranny wschód słońca czy letni, ciepły deszcz), mam męża, dwuletnią córkę, dwa koty i suczkę Bunię. Mieszkam w ostatnim miejscu na ziemi – bez asfaltu, sklepów i tym podobnych komercyjnych bzdur. Otaczają mnie lasy, porosty i mchy. Tuż obok mam sąsiadów hodujących dwie kozy, nieczynny już, wymarły ośrodek wypoczynkowy i jezioro, nad którego taflą wiosną przelatują dzikie kormorany, kaczki, gęsi, czaple i bociany. Każda z moich przyjaciółek potrzebuje wrócić do korzeni, „ręcznie szytego życia”, jak mawia moja mentorka, uznana pisarka i psychoanalityczka Clarissa Pinkola Estés. Każda chce mieć siłę, energię, aby dobrze żyć, umieć rozwiązywać problemy, nie dawać za wygraną. Do tego jest potrzebna wiara. Wiara przede wszystkim w siebie. Moja córka Maria jest dowodem na to, że człowiek nie umiera nigdy. Jak w buddyjskim kołowrocie wcieleń odradza się nieustannie na nowo.\n


Operacja powieki dolnej - www.toska.com.pl\nOperacja powieki dolnej\nOperacja powieki dolnej powinna być realizowana w takich samych przypadkach jak powieki górnej. Da się ją wykonać ją przy użyciu dwóch metod. Można zastosować cięcie, które będzie miało około 2 mm pod rzęsami lub takie, które będzie robione laserem od strony spojówkowej powieki. Celem takich prac jest usunięcie tłuszczu i skóry. W przypadku konwencjonalnych metod bardzo często używa się przykrywki na rogówkę i wstawki luźnej do powieki oka. Chodzi o to, aby momencie, w którym będzie się dokonywała ekstrakcja tłuszczu w znieczuleniu miejscowym, pacjent nie czuł się nieprzyjemnie. Taka metoda ma zaletę w postaci niewidocznych blizn po zabiegu. Metody te mogą jednak spowodować problemy związane z tym, że powieki będą się wywijały od gałki.\nBleferoplastyka to zabieg, który może być uzupełniony przez poprawienie szpary powiekowej oka, a wysokość kątów oczu może tu być zmieniana. Kantopexie to operacja, w której wykonywana jest praca przy zewnętrznym kącie oka i chodzi o to, by doszło do jego odpowiedniego napięcia. Zabieg ten może być uzupełnieniem dla Bleferoplastyki i można go realizować przy takich samych cięciach. Za pomocą dodatkowego szwu chirurg umacnia więzadła zewnętrzne kącika i więzadło kryjące część czaszki. Kantoplastyka to operacja, która będzie podobna wspomnianej powyżej, przez co obydwie nazwy są ze sobą niekiedy mylone. Przy tym zabiegu dochodzi do rozluźniania więzadła zewnętrznego w oku. Nadstępnie chirurg dokonuje jego przemieszczenia oraz przyszywa go do okostnej. W taki sposób zmienia się kształt szpary w oku. Operacja może być uzupełnieniem dla blefaroplastyki. Po takiej operacji powinno się stosować kłady i kompresy elastyczne. Nowe metody leczenia pozwalają również na to, by nie usuwać nadmiaru tłuszczu, ale dążyć do tego, by tłuszcz był odpowiednio formowany. W ten sposób można zapobiec powstawaniu po zabiegu wyraźnych kręgów pod oczami W pewnych przypadkach zabieg Blefaroplastyki nie będzie wskazany – przede wszystkim w momencie, gdy w oczach jest mało łez, bądź też pojawia się jakaś infekcja, a także gdy skóra jest zbyt krótka lub pacjent ma problem z tym, że występuje niedomykalność szpary powiekowej. W niektórych przypadkach blefaroplastyka nie jest wskazana. Dzieje się tak głównie wtedy, gdy oczy wytwarzają mało łez, wdała się infekcja, skóra jest zbyt krótka lub jeżeli pacjent cierpi na lagophthalmus (niedomykalność szpary powiekowej).\n8 sierpnia 2015 Permalink