Liban 2010 Leszek Czmut | Travelbit\nJesteś w: Travelbit » Relacje z podróży » Azja » Liban 2010 Leszek Czmut\nLiban 2010 Leszek Czmut\nTegoroczny wyjazd do Libanu ma swoją genezę jeszcze w 2006 roku. Planowaliśmy wówczas podróż jesienną obejmującą Syrię, Jordanię i właśnie Liban. W tym celu dokonaliśmy niezbędnej wymiany paszportów z uwagi na znajdujące się w nich ślady pobytu w Izraelu. W tamtym czasie loty bezpośrednie do Bejrutu oferował nasz narodowy przewoźnik LOT w bardzo atrakcyjnej cenie. Mając w ręku świeżutkie paszporty już nawet szedłem do biura LOT-u żeby wstępnie zarezerwować lot na wrzesień, ale dowiedziałem się, że rejsy do Bejrutu zostały bezterminowo zawieszone. Powodem była zbrojna interwencja Izraela w Libanie. Sytuacja miała miejsce latem 2006 roku. No i wyjazd nie doszedł do skutku. Tamtego roku. Jednakże nieustannie przyglądałem się sytuacji politycznej w Libanie, licząc na choćby względny spokój umożliwiający przyjazd. Wiosną zaistniały takie warunki i zaczęliśmy przygotowania. Na początek wizy. Aczkolwiek od obywateli państw Unii Europejskiej nie wymaga się obowiązku posiadania wizy, to lepiej ją jednak mieć wcześniej wydaną przez Ambasadę Libanu. W rozmowie z pracownicą ambasady dowiedziałem się, że na lotnisku służby mogą zażądać opłat. Na pytanie jakiego rodzaju nie uzyskałem konkretnej odpowiedzi. Zdecydowaliśmy, że nie będziemy tracić czasu w kolejkach w środku nocy. Koszt jednorazowej wizy wynosi 35 $ i jest stały od lat. Wymagana jest informacja z hotelu (e-mail) o potwierdzeniu noclegów. Bilety powrotne kupiliśmy w Malevie za 1528 zł. W jednej z relacji w sieci przeczytałem, że w marcu była szalona promocja biletu powrotnego za 450 zł , ale podejrzewam, że trzeba było wylecieć do końca marca. W Libanie jest wtedy jeszcze zimno. Przed wyjazdem porównałem swój stary przewodnik Pascala z 2001 roku (polski przedruk Lonely Planet) z ostatnim wydanym w 2008 roku. W szczególności pod kątem tanich noclegów. W Bejrucie niewiele jest tanich hoteli, więc lepiej jest zarezerwować wcześniej miejsca. Wybraliśmy New Talal Hotel z ceną 15 $ za nocleg od osoby z łazienką w pokoju. Na wszelki wypadek jeszcze ubezpieczyliśmy się w Warcie i byliśmy gotowi na poznanie “Szwajcarii Bliskiego Wschodu’.\nWylot do Budapesztu po 20. Na tak krótkich trasach można liczyć jedynie na kawę lub herbatę albo wodę i soczek. Do schrupania ciastko. Lotnisko w Budapeszcie w rozbudowie, tak jak nasze Okęcie. Ponad 2 godziny oczekiwania pozwoliły na zaplanowanie zakupów w strefie wolnocłowej w drodze powrotnej. Na pokład samolotu wchodzimy po 23 naszego czasu.\nSam lot przebiega spokojnie i po 3 nad ranem (standard w przypadku lotów na Bliski Wschód) lądujemy na Rafik Hariri International Airport. Po szybkiej odprawie przed hotelem czeka na nas zamówiony z hotelu transport. Kierowca w ręku trzyma kartkę z kosmiczną wersją mojego nazwiska. Przywóz do hotelu z lotniska zamówiliśmy e-mailem. Cena to 20 $. Dostajemy klucze do pokoju, który jest klasycznym golcem. Nie ma krzeseł ani nawet mini stoliczka. Jest za to podstawowa łazienka. Nam to wystarczy, nie spędzamy w hotelach więcej czasu niż jest to naprawdę konieczne. Zmęczeni usypiamy po godz. 4. Wyjątkowo pozwalamy sobie na późne zwleczenie się z łóżek, tj. o 9.30. W recepcji zostaliśmy poczęstowani kawą z kardamonem na rozbudzenie. Całkiem niezła. Hotel położony jest przy bardzo ruchliwej, a zatem hałaśliwej Charles Helou Avenue. Skręcając za budynkiem w prawo i w dół trafiliśmy do małej jadłodajni. Jedzą miejscowi, a to dla nas najlepsza wskazówka, że warto się zatrzymać. Zamówiłem fula, czyli miseczkę fasoli i cieciorki w sosie oliwno-cytrynowym w towarzystwie talerzyka warzyw (pomidory, rzodkiewka, cebula, kiszony ogórek i kilka oliwek i kłączy mięty). Jako starter to doskonały posiłek: lekki i energetyczny. Małgorzata wybrała nadziewane pierożki. Nie zaplanowaliśmy wyjazdu poza miasto, więc postanowiliśmy dokonać wstępnego rekonesansu po Bejrucie. Lubię poznawać miasto w najbardziej tradycyjny sposób, czyli na piechotę. Pogoda jest wymarzona. Ciepło, lecz nie upalnie. Słońce i niebo bez chmur. W ogólnym zamierzeniu mieliśmy dotrzeć niespiesznie do dzielnicy Hamra, gdzie mieści się biuro informacji turystycznej. Po drodze trafiliśmy do dzielnicy Solidere. Jak się później okazało, jest to wizytówka miasta. Z wieloma bardzo markowymi butikami. Odbudowany po wojnie, której śladów już prawie nie widać. Jedynie wokół Placu Męczenników znajduje się sporo przestrzeni do zabudowania. Pierwsze zdjęcia na Placu d’Etoile z charakterystyczną wieżą zegarową i gmachem parlamentu obok. Nikt oczywiście nie wie gdzie jest poszukiwane przez nas biuro informacji turystycznej. Skręciliśmy w jakąś prostopadłą ulicę, która doprowadziła nas do Corniche. To nadmorska promenada, na której mieszkańcy lansują się. Corniche opanowany jest przez amatorów joggingu, sprzedawców kawy z ręki i przekąsek i zwykłych spacerowiczów. Nad brzegiem morza fanatycy słońca i opalenizny i wędkarze. Woda wygląda na bardzo brudną, jednak nie odstrasza to miłośników kąpieli. Wracamy do dzielnicy Hamra i wreszcie znajdujemy informację turystyczną. Dostaliśmy gratis mapy Bejrutu i Libanu, mapkę tras autobusów oraz mnóstwo broszurek o atrakcjach Libanu. Niektóre miałem już z ambasady w Polsce, tutaj uzupełniłem je. W kantorze wymieniamy dolary po kursie 1$ = 1490 LL. W ulicznym barze konsumujemy extra falafele. Są pyszne, bo świeże. Małgorzata widząc Starbucksa nie może oprze się pokusie i zamawia moccę. Jedną z atrakcji Bejrutu jest Amerykański Uniwersytet, który postanowiliśmy obejrzeć. Kompleks budynków, który całkowicie odróżnia się architekturą od otaczających go budowli. Chyba jest kopią amerykańskich uczelni. Dużo zieleni, która powoduje, że chce się schronić w cieniu drzew. Wracamy na Corniche. Po dłuższym spacerze docieramy do turystycznego symbolu miasta – Gołębich Skał. Z morza wyrastają dwie potężne formacje skalne, na tle których fotografują się wszyscy. Także i my. Zostajemy na promenadzie i zamawiamy nargilę, którą palimy na ławce obserwując zachodzące słońce i zapadający wieczór. Po 21 wracamy piechotą do hotelu, co zajmuje nam trochę czasu, bo to jednak spora odległość. W innej jadłodajni obok hotelu pałaszuję grillowaną shawarmę z kurczakiem, którą popijam jasnym smacznym piwem Almaza.\n3000 LL – ful\n2000 LL – 4 pierożki z nadzieniem\n1000 LL – woda 1,5 l\n5500 LL – 2 extra falafele\n7000 LL – mocca w Starbuks\n1500 LL – woda 1,5 l\n2000 LL – 2 małe kawy na Corniche\n7000 LL – nargila na Corniche\n6000 LL – sałatka Cesar’s w McDonald\n5000 LL – shawarma z kurczakiem i serem w jadłodajni\n3000 LL- piwo Almaza ½ l\nWstajemy rano, bo wyruszamy do Tyru (Sur) i Sydonu (Seida). Jadłodajnia koło hotelu jest zamknięta, więc zaczynamy dzień o pustym żołądku. Na ulicy łapiemy taxi-service do dworca Cola. Transport w krajach Bliskiego Wschodu, to temat na oddzielny rozdział. W Bejrucie funkcjonują autobusy miejskie (najtańszy środek transportu, bilety po 500 LL), taxi-service (opłata 2000 LL), taksówki wieloosobowe (oplata 2000 LL) oraz zwykłe taksówki (nie korzystaliśmy). Ruch poza miejski obsługują dwa dworce – Cola Station (transport w kierunku południowym plus dolina Bekaa) oraz Charles Helou Station (kierunki północne). Kierowca wieloosobówki czeka aż wszystkie miejsca zapełnią się i bardzo szybko jedzie do docelowego miasta. Bezpośredniego kursu do Tyru nie znaleźliśmy, więc musieliśmy przesiąść się w Sydonie. Tam Małgorzata kupiła na śniadanie fantastyczne bułki a la drożdżówki obsypane sezamem i nadzieniem figowym – no po prostu pyszne. Na południu w oczy rzuca się duża ilość żołnierskich posterunków ze stojącymi obok wozami opancerzonymi. Jednakże nie ma żadnych kontroli pasażerów. Zauważyłem także oddziały wojsk ONZ. Tyr jest najbardziej na południe położonym miejscem, do którego docierają turyści. Dalej jest strefa nadgraniczna, a potem już Izrael. W Tyrze najciekawsze do obejrzenia są wykopaliska po rzymskich budowlach. Zanim do nich dotrzemy oglądamy kościół maronicki, latarnię morską i miejscową promenadę. Od morza wieje przyjemna bryza, która pozwala zapomnieć o mocno operującym słońcu (czywiście nie zapominamy wcześniej użyć kremów z mocnym brokerem). Z istniejących trzech stanowisk archeologicznych udostępnione do zwiedzania są dwa i oba oglądamy. W starożytnych kolumnach widać całkiem współczesny zatopiony metalowy szkielet wzmacniający. Chyba już za dużo widzieliśmy rzymskich ruin w innych krajach, gdyż te w Tyrze nie zachwycają nas. Zupełnie odmienne wrażenie natomiast wywierają pozostałości największego ponoć kiedyś hipodromu. Ocalały łuk triumfalny daje niejakie pojęcie o wielkości obiektu. Nawet o tak gorącej porze dnia na terenie truchtają tubylcy. Nieoczekiwanie dla nas stajemy się atrakcją dla szkolnej wycieczki klasowej. Dzieciaki chcą wiedzieć jak się nazywamy i koniecznie zrobić wspólne fotki, nie odmawiamy i sami chetnie im również robimy. Wracając zahaczamy o lokalny suk, gdzie spożywamy humus. Smakuje pierwszorzędnie. Wsiadamy do wieloosobówki i jedziemy do Sydonu. Ponieważ odległości pomiędzy miastami w Libanie nie są znaczące, a libańscy kierowcy pedzą jak szaleni, to po upływie około godziny jesteśmy na miejscu. W Sydonie znajduje się mała, ale naprawdę fantastyczna medina z cudownym sukiem. Mogę godzinami spacerować bez celu, napawając oczy widokami i kolorami, a nozdrzami chwytając te niezwykłe zapachy, które wypełniają ciasne uliczki i ciemne zaułki. W tej materii mojego zachwytu Małgorzata nie podziela, twierdzi, że dwie godziny dziennie na suk wystarczy…J. Oglądamy też meczet z XIII wieku oraz jedynie z zewnątrz Chan al.-Frandż (zamknięty). Obok meczetu kupujemy szklankę soku z wyciśniętej pomarańczy – jest pyszny. Na koniec zostawiamy sobie rzecz najciekawszą – Krak de la Mer, czyli Zamek Morski. Wejście jest bezpłatne jak się później okazało. Brak kasy biletowej próbuje wykorzystać żołnierz do spółki z miejscowym. Chcą nas naciąć na marne 8000 LL, czyli niecałe 6 $, nie udaje im się jednak ta sztuka; prosimy albo o bilety wstępu albo o zwrot gotówki – ostatecznie tubylec przeprasza. Imponująca swoim położeniem budowla, to pozostałość po krzyżowcach. Na szczycie wyższej wieży wieje tak, że prawie urywa głowę, a piasek wpada od oczu. Widok na miasto jest fantastyczny, choć zbyt długo nie chce się stać, pomimo słońca na niebie. Z Sydonu wracamy wieloosobówką do Bajrutu na dworzec Cola, a stamtąd taxi-sernice do Solidere.\n4000 LL – kurs sernice-taxi do Cola Stadion (2 os.)\n1000 LL – 2 bułki\n4000 LL – kurs z Bejrutu do Sydonu (2 os.)\n4000 LL – kurs z Sydonu do Tyru (2 os.)\n12000 LL – 2 bilety wstępu na teren wykopalisk w Tyrze\n1000 LL – 4 mini pizze\n6000 LL – humus (2 porcje)\n1500 LL – espresso\n4000 LL – kurs do z Tyru do Sydonu (2 os.)\n6000 LL – 2 szklanki soku z pomarańczy\n4000 LL – kurs z Sydonu do Bejrutu (2 os.)\n4000 LL – kurs z Cola do Solidere (2 os.)\n4000 LL – 2 kulki lodów w Grand Cafe przy wieży zegarowej w Solidere\n3000 LL – piwo Almaza ½ l\n4000 LL – shawarma z kurczakiem\n1500 LL – Pepsi-Cola 1 l w sklepie\nZaplanowaliśmy wyjazd do jaskiń Jeitta Grotto, ale dowiedzieliśmy się że w poniedziałki są nieczynne. Potwierdziliśmy te informację telefonicznie dzięki uprzejmości gospodarza hotelu. Przy okazji płacimy mu za 4 noclegi i transport z lotniska – łącznie 140 $. Szybko zmodyfikowaliśmy plany i wsiedliśmy do wieloosobówki zmierzającej w kierunku Trypoli. Wysiedliśmy w Byblos (Dżubajl). Przewodnik przestrzega przed nocowaniem tutaj z uwagi na oczywiście drogie noclegi i liczne grono odpoczywających Bejrutczyków. Byblos oferuje podobno także wyszukaną rozrywkę, ale nie mieliśmy okazji tego sprawdzić. Należy uważać, żeby nie przejechać miasta, które znajduje się po lewej stronie poniżej autostrady. Należy wiec bacznie obserwować tablice nad jezdnią. Tym, co przyciąga turystów jest twierdza krzyżowców (bilet kosztuje 6000 LL od osobęy) oraz bardzo urokliwy port. Sama twierdza może zrobić duże wrażenie pod warunkiem, że nie było się wcześniej w Syrii bądź Jordanii. My byliśmy, więc ta w Byblos nie powala nas na kolana. Podobnie jak 1/3 amfiteatru. Interesujący jest natomiast widok, który rozpościera się na morze i port. Choć z dołu, czyli z portu widok jest jeszcze bardziej interesujący. Wracamy trochę znużeni i zawiedzeni do Bejrutu wieloosobówką. W Bejrucie jesteśmy już po 14 i przez chwilę zastanawialiśmy się czy pojechać od razu do Beit ad-Din. Przy Charles Helou Station od razu wyłapali nas taksówkarze. Zapewniali nas, że nie można dojechać do pałacu wieloosobówką. I możemy tam dojechać tylko taxi. Skąd my to znamy?! Na pytanie o cenę jazdy wymienili jakąś absurdalną kwotę. Stwierdziliśmy ostatecznie, że wyjazd po południu to jednak zbyt mało czasu jak na taką atrakcję, Postanowiliśmy przełożyć to na końcówkę naszego pobytu w Libanie a tego dnia spacerowaliśmy po odnowionym, bogatym Solidere i wokół niego. Przy Placu Męczenników znajduje się piękny duży i błyszczący nowością meczet. Piękne niebieski kopuły idealnie harmonizują z niebem. Obok meczetu znajduje się namiot, w którym mieści się symboliczny (tak sądzę!) grób zamordowanego w wyniku zamachu bombowego premiera Libanu Rafika Haririego. Wewnątrz ochrona i mnóstwo świeżych kwiatów. Nieodparcie nasuwa się myśl, że Libańczycy naprawdę kochali swojego przywódcę. Obok znajduje się Virgin Megastore. Dla mnie odkrycie. Kompletnie wsiąkłem w dziale muzycznym. Mnóstwo fantastycznych płyt. Rzeczy już nie do kupienia w sklepach w Polsce. Zastrzegam, że ta opinia nie obejmuje portali aukcyjnych, z których sam korzystam. Godzina minęła mi jak chwila. Obiecałem sobie, że wrócę tutaj przed odjazdem w celu nabycia kilku tytułów. Obiad zjadamy gdzieś w okolicach Placu d’Etoille. Małgorzata jest uzależniona od lodów, więc w Grand Cafe zjada dwie spore kulki. Wieczorem dzięki pomocy w recepcji odnajdujemy znakomitą sokarnię, o której czytaliśmy przed wyjazdem w jednej z relacji. Soki są miksowane z różnych owoców na życzenia klienta. Najdroższe kosztują 6000 LL, średnia pojemność. Dzień wieńczy nargila w knajpce obok hotelu.\n140 $ – 4 noclegi i transport z lotniska (2 os.)\n6000 LL – 2 fule w jadłodajni\n4000 LL – kurs do Byblos (2 os.)\n8000 LL – 2 espresso i 2 ciastka oraz woda 1,5 l\n4000 LL – kurs z Byblos do Bejrutu\n1000 LL – jednorazówka Gilette\n8500 LL – shawarma meat i sok pomidorowy (1/3 l)\n9500 LL – shawarma chicken i espresso\n4000 LL – 2 kulki lodów\n4000 LL – sok mix (pomarańcza i kiwi)\n5000 LL – sok mix (mango, melon)\n7500 LL – nargila i woda 1,5 l w knajpce\nRano wyjeżdżamy do jaskiń Jeitta Grotto. Znajdują się one niedaleko Bejrutu. Wyjeżdżamy z Charles Helou Station wieloosobówką w stronę Byblos, ale należy wysiąść wcześniej (najlepiej na początku kursu poprosić kierowcę o zatrzymanie się przy zjeżdzie do jaskiń) . Na poboczu czekają tam już prywatne taksówki, których właściciele żądają 6000 LL za kurs. Najlepiej zaczekać aż zjawią się kolejni chętni, wówczas cena spadnie do 3000 LL. Tak właśnie uczyniliśmy. Można też zaoszczędzić i wyruszyć na piechotę, ale odradzamy. Droga jest długa, kręta i męcząca. Jazda samochodem zdecydowanie szybsza i luźna. Bilet wstępu opiewa na 18150 LL, ale jest tego wart. Widziałem tylko jaskinie gdzieś na Słowacji i to dość dawno temu. Jeitta Grotto są fenomenalne. Fantastyczne formy naciekowe, które przypominały mi różne filmy s-f z „Obcym” na czele. Jaskinie są dwie; górna i dolna. W górnej spaceruje się wyznaczoną ścieżką, zaś w dolnej płynie łódką z napędem elektrycznym. Wrażenia są niezapomniane. Oczywiście obowiązuje absolutny zakaz fotografowania i filmowania. W tym celu deponuje się aparaty, kamery i telefony w sejfach przed wejściem. Pełni zachwytu wróciliśmy do Bejrutu. Wcześniej jednak musieliśmy przedostać się na drugą stronę autostrady. Jak okiem sięgnąć, nie było widać żadnej kładki nad jezdniami, musieliśmy więc przebiec. Łatwo to teraz napisać, ale było to naprawdę nie lada zadanie, bo ruch był nieprzerwany i jak to na autostradzie bez ograniczeń prędkości. Czekaliśmy i czekalismy. Nikt oczywiście nie miał zamiaru nas przepuścić…. Wreszcie pojawiła się jakaś maleńka luka umożliwiająca przebiegnięcie sprintem na pas rozdzielający obie jezdnie. Ufff., udało się. Potem drugi etap w podobnym stylu. Duża dawka adrenaliny. Tyle razy czytałem o wypadkach w takiej sytuacji, a teraz sami ryzykujemy życie. Udało się nam się jakoś przedostać. Ale nie polecamy takiego skrótu. Z hotelu zabieramy plecaki i idziemy na znakomity obiad do pobliskiej jadłodajni. Szef kuchni poleca nam danie z ryżem, ziemniakami i mięsem. Proste, ale smaczne i sycące. Wsiadamy do wielosobówki, która wiezie nas do Trypoli, w którym zatrzymamy się na kolejne dni. Do drugiego pod względem liczby mieszkańców miasta w Libanie wiedzie autostrada wzdłuż wybrzeża. Jazda mija szybko i całkiem wygodnie. Wysiadamy w centrum, tuż obok wieży zegarowej i rozpoczynamy poszukiwania hotelu. Ostatecznie wybieramy Palace Hotel. Elewacja pięknie odnowiona, w środku jednak trochę czuć wilgoć. Płacimy z góry za 3 noce z rzędu, 15 $ za dobę. Pokoje to absolutne minimum, trochę wynagrodzone poprzez piękne stylowe korytarze i hole. Na sufitach stiuki, w oknach drzwi kolorowe mozaiki, ściany obłożone ciemnym drewnem i marmurowe (chyba) podłogi. Bardzo sympatyczna pani, która po obejrzeniu naszych paszportów zadeklarowała sympatię do Polski i Polaków. Jakiś szczególny powód ? Oczywiście osoba i pamięć po Janie Pawle II (spora procent Libańczyków to chrześcijanie – maronici) . Zostawiamy plecaki w hotelu i wychodzimy. Jest ciepłe wiosenne słoneczne popołudnie. Znakomite światło, toteż postanawiamy wybrać się na oglądanie i zwiedzanie cytadeli (zamku St. Gilles). Można ją bardzo łatwo odnaleźć, bo znajduje się w centrum miasta. Przy wejściu stoją żołnierze i dwa potężne hummery. Z chęcią fotografujemy się na ich tle. Zachęcamy też żołnierzy do wspólnej fotki, na początku odmawiają. Jednak niezbyt zdecydowanie, więc po chwili ponawiamy prośbę. Tym razem zgadzają się i mamy pamiątkowe zdjęcia z nimi. Wstęp do twierdzy jest płatny. Oprócz nas spotykamy tam jedynie 2 Amerykanów, z którymi ucinamy pogawędkę. Jak się okazuje jeden z nich bywa w Polsce, bo ma tu rodzinę. Pamięta nasz kraj jeszcze przez 1989 r. Jest autentycznie pełen podziwu dla zmian, jakie u nas zaszły. Rozciągająca się z murów twierdzy panorama miasta jest jak zawsze imponująca. Wracając spotykamy Libańczyka, który nas zagaduje Nie jest to jednak krótka konwersacja, tylko wstęp do naprawdę długiej rozmowy. Na naszą prośbę prowadzi do cukierni, gdzie kupujemy pyszną babeczkę z serem w środku i posypaną pistacjami. a potem do symptycznej kawiarni, gdzie wypijamy znakomite espresso, Libańczyk nie zgodził się abyśmy mu postawili kawę w podziece, sam za nią płaci. Jest bardzo pomocny, bowiem wskazuje nam drogę do hammanu al.-Abd, wizytą w którym jestem bardzo zainteresowany. Pokazał nam również miejsce, z którego odjeżdżają wieloosobówki do Bszarry. Ogólnie jest bardzo, bardzo sympatyczny. Ludzie w Trypoli zachowują się całkowicie odmiennie niż w Bejrucie. Często zagadują nas, uśmiechając się promiennie i pozdrawiając, częstują nas kawą z kardamonem na ulicy, dorzucają do śniadania bezpłatne ciastko, innego dnia aromatyczną ziołową herbatkę. Wieczór spędzamy popalając nargilę nieopodal hotelu. Jak dotychczas najlepszą.\n4000 LL – kurs wieloosobówką w kierunku Jeitta Grotto\n6000 LL – kurs taxi do Jeitta Grotto\n36300 LL – 2 bilety wstępu do jaskiń\n6000 LL – kurs taxi do autostrady\n5000 LL – kurs do Bejrutu\n12000 LL – obiad w jadłodajni (2 os.)\n6000 LL – kurs do Trypoli (2 os.)\n90 $ – opłata za 3 noclegi (2 os.)\n15000 LL – 2 bilety wstępu do cytadeli\n10000 LL – paczka ciastek (½ kg) i 2 ciastka\n1000 LL – woda 2 l\n1500 LL – espresso i kawa z mlekiem\n5000 LL – nargila i 2 herbatki\n1250 LL – 1 kg bananów na ulicy\n1000 LL – e-cafe (30 min.)\nNa dzisiaj zaplanowaliśmy wizytę w rezerwacie cedrów libańskich. Znajduje się on niedaleko miejscowości Bszarra. Przed wyjazdem kupujemy na ulicy 2 placki obsypane sezamem i plasterkami słonego sera wewnątrz. Uzupełnieniem są 2 placki (z baraniną i przyprawami oraz serem i ziołami). W cukierni obok przystanku chcemy wypić kawę do ciastka, ale jej tam nie oferują. Dziwne. Jednak po chwili przynoszą nam 2 filiżanki mocno aromatycznego gęstego napoju z kafejki położonej nieco dalej. Cena zdecydowanie przewyższa cenę kawy wypitej wczoraj, ale był to przecież extra serwis. Nie udają nam się negocjacje ceny kursu do Bszarry. Wydaje się, że cena jest sztywna. Droga wiedzie przez piękną dolinę Kadisza. Jak każda droga w górach wije się ona serpentynami. Kierowca prowadzi pojazd zawadiacko, czyli bardzo szybko. Na horyzoncie wznoszą się majestatycznie góry Liban, na szczytach jeszcze widać śnieg. Widoki są rzeczywiście bardzo malownicze. Z Bszarry do rezerwatu można dostać się wyłącznie (przynajmniej dziś) tylko taksówką. Co oczywiście wykorzystują taksiarze dyktując nierozsądne ceny. Za jazdę tam i z powrotem z postojem na wizytę w rezerwacie chcą 20 $. Wzruszamy ramionami. Czekamy. Zagadujemy Japończyka, który jedzie taksówką do Baalbek przez góry. Płaci 40 $, dołączamy do niego płacąc za kurs tylko do rezerwatu. Samochód trasę pokonuje szybko. Droga jest jeszcze bardziej kręta i stroma. Wstęp do rezerwatu jest bezpłatny, ale stoi skrzynka na dobrowolne datki. Wrzucamy. Drzewa nazywane boskimi cedrami są naprawdę monumentalne. Są wysokie, rozłożyste w poziomie i pięknie zielone. Oglądamy niespiesznie rezerwat przez prawie 2 godziny. Małgorzata kupuje bardzo pachnącą szyszkę cedrową, którą niestety chwilę później gdzieś gubi. Została tam gdzie jej miejsce. W oddali na zboczach gór widać wyciągi narciarskie. Libańczycy szczycą się tym, że w ich kraju rano można jeździć na nartach, a po południu pływać w morzu. Nawiasem mówiąc w Izraelu jest identycznie. Wychodząc z rezerwatu sprzyja nam szczęście i łapiemy stopa. Miła Libanka z dzieckiem wyglądającym na rasowego Skandynawa (niebieskooki blond cherubinek) podrzuca nas do Bszarry, skąd wracamy wieloosobówką do Trypoli. Wchodzimy do biura informacji turystycznej i pytamy o możliwość przejazdu wieloosobówką do Baalbek przez góry. Niestety, można tam dojechac tylko taxi za jedyne 100 $…. No to już czyste zdzierstwo. Postanawiamy jechać do Baalbek wracając do Bejrutu. W naszym hotelu zostawiamy plecaki, wrócimy tam jutro, bo w Baalbek będziemy tylko jedną noc, nie ma sensu ciągnąć się tam z bagażem.. W biurze turystycznym dobieramy trochę broszurek do kolekcji oraz dośc szczegółowy przewodnik turystyczny po Trypoli. W jadłodajni obok wieży zegarowej zjadamy obiad i odpoczywamy w ogrodzie obok konwersując chwile z Libańczykiem który świetnie mówił po angielsku. Okazało się że spędził naście lat w Australii, a z Polska jest związany również, tu się urodził i mieszka jego syn…. Chwilę później wyruszamy na obchód mediny, w szczególności zaś suku. To mój ulubiony punkt w miastach muzułmańskich. Jak wczesniej wspomniałem uwielbiam oglądać sklepiki, wdychać zapachy, oczami chłonąc kolory wystawionych warzyw, wiszących ubrań i innych rzeczy. Chodząc trafiamy do XIX wiecznej manufakturki mydła. Oferują tam pachnące mydła (jaśminowe, cynamonowe, różane i mnóstwo innych) są krojone i sprzedawane na wagę, albo jako utoczone dość spore kolorowe kule . Korzystamy z otrzymanego w info przewodnika oglądając wymienione w nim kompleksy budynków (meczety, medresy, nieczynne już hammamy). Późnym popołudniem zasiadamy w sziszarni delektując się nargilą. Siedzimy do końca, ale nie jest to późna pora. Ledwie 22, a już zamykają!\n2000 LL – 2 placki z sezamem i serem\n2000 LL – 2 placki z baranina i serem z ziołami\n4000 LL – 2 kawy\n8000 LL – kurs do Bszarry (2 os.)\n10000 LL – taxi do rezerwatu\n2000 LL – datek\n1000 LL – szyszka cedrowa\n8000 LL – kurs z Bszarry do Trypoli\n6000 LL – sałatka fetusz i mutabal\n5000 LL – szawarma chicken i frytki\n10000 LL – 2 szaliczki\n5 $ – mydła\n1000 LL – owoce\n1250 LL – Pepsi-Cola 1 l\nDzień rozpoczynamy od typowo francuskiego śniadania – 2 croissanty (ser i czekolada) oraz przepyszna kawa na mleku w przypadkowo trafionej malutkiej kawiarni. Skuszeni widokiem lodówki wypełnionej deserami wybieramy dwa – waniliowy i czekoladowy. Smakują obłędnie, jak wszystkie zresztą słodkości z rejonu Bliskiego Wschodu. Uwielbiam je, ale jadam rzadko. Najzwyczajniej są za słodkie. Stanowią doskonały prezent z wyjazdu. Dostajemy jeszcze gratisowe ciastko z czekoladopodobnym nadzieniem. Ponownie spacerujemy po medinie. Odwiedzamy kolejne kompleksy polecane w przewodniku. Mam niesamowitą radość z takiego obchodu. Gdzieś po drodze wdajemy się w pogawędkę z mieszkańcem Trypoli. Przedstawia się i oczywiście pyta skąd jesteśmy. Mówi o sobie, że jest nauczycielem historii. Udowadnia to w krótkim czasie, bo rozmawiamy o komunizmie w Europie. Jest oczywiście niezwykle uprzejmy i pomocny. Chciałem oddać do szybkiej naprawy moje buty sterane wędrówkami po krajach Bliskiego Wschodu. Wahid prowadzi nas do szewca przy jednej z uliczek mediny. Błyskawiczne przyklejenie podeszw i nastąpiła reaktywacja butów. Szewc nie chce przyjąć zapłaty. Takie drobne gesty tylko ugruntowują moją megasympatię do Libańczyków Przechodząc przez medinę zauważamy że na gorącej blasze przygotowywana jest ciekawa potrawa. Zaintrygowała nas i zamówiliśmy ją. Ne pewno składa się z cieciorki i białych miękkich kulek obsypanych cynamonem i wymieszanych ze smażoną cebulą. Uzupełnieniem były pikle i oczywiście pity. Ponownie spotykamy Wahida. Tym razem prowadzi nas do starego Araba, (szukaliśmy miejsca gdzie można kupić karki pocztowe), tam Małgorzata nabywa stare pocztówki z lat 80-tych (nowych w Trypoli nie uświadczysz). Z Wahidem obeszliśmy spory kwartał miasta. Nie spotkaliśmy nawet jednego turysty. Następnie wybieramy się na zakupy. Najpierw idziemy do Chan al- Safon po mydła, o których pisałem wcześniej, a w potem do cukierni po ciastka. Zdecydowaliśmy się na tzw. cocktail, czyli mieszankę wszystkich oferowanych ciastek o łącznej wadze ½ kg. Na deser kupiliśmy 1 kg świeżych truskawek, które zjadamy w hotelu. Bardzo smaczne, choć nie aż tak cudownie pachnące jak nasze. Kolejny sympatyczny Libańczyk Joe (a tak naprawdę Jussuf) pracujacy w pobliżu naszego hotelu, którego poznaliśmy pierwszego dnia pobytu w Trypoli prowadzi nas na pocztę, gdzie kupujemy znaczki pocztowe. Zdajemy sobie sprawę, że w dobie Internetu wysyłanie kartek jest cokolwiek staroświeckie, ale ile daje satysfakcji. Także wysyłającym. Joe pomimo naszych protestów kupuje nam po butelce wody, którą z wdzięcznością przyjmujemy. Chce jeszcze kupic nam lody, ale stanowczo odmawiamy. Nie można nadużywać uprzejmości tubylców, która w tym kraju jest naprawdę codziennie odczuwalna. Przed 18 zajmujemy miejsca w ulubionej sziszarni i ponownie, niestety już po raz ostatni w Trypoli, oddajemy się rozkoszy palenia nargili. Fotografujemy chętnie pozującym tubylców z obsługi, a Małgorzata nawet wchodzi na zaplecze. Przy płaceniu okazuje się, że za herbatki należność uiścił już wcześniej Libańczyk, który chwilę z nami rozmawiał. Sympatia dla turystów i bezinteresowność mieszkańców Tripoli zachwyca mnie i konfuduje zarazem. Wieczorem w końcu idę do hammamu. Długo na tę przyjemność czekałem, prawie 3 lata. Dotychczasowe doświadczenie ze Stambułu, Aleppo i Damaszku są rewelacyjne. Chyba za dużo oczekiwałem, bo niestety zawiodłem się. Sam hammam niezbyt interesujący, a oferowane zabiegi skwituję jednym słowem – nędza. Do tego cena – 20 $. No nie wiem czy polecić. Za tę cenę na pewno nie, za 10 $ można skorzystać. Lepiej jednak, jeżeli ktoś łączy Liban z Syrią wybrać Hammam al – Nuri w Damaszku obok Meczetu Ommajadów. Po powrocie do hotelu wychodzimy na późny posiłek. W jadłodajni obok wieży zegarowej zamawiamy tabuleh i mutabal. Na zakończenie dnia, podobnie jak wczoraj, z balkonu obserwuję jak miasto zasypia a z nim i jego mieszkańcy.\n2000 LL – 2 croissanty (ser i czekolada)\n2000 LL – 2 kawy na mleku\n2000 LL – 2 desery (wanilia i czekolada)\n5000 LL – lunch 92 os.)\n1500 LL – 1 kg truskawek\n2000 LL – 4 stare kartki pocztowe\n1000 LL – 2 filiżanki do kawy\n17000 LL – 2 pudełka ciastek (po 8000 LL) i 1 ciastko\n18000 LL – 2 pudełka ciastek i 2 ciastka\n6 $ – 2 kuliste mydła\n5000 LL – kostka mydła cynamonowego\n2000 LL – 2 szklanki soku ze świeżych pomarańczy\n10000 LL – znaczki pocztowe\n5000 LL – szal\n2000 LL – nargila\n1000 LL – e-cafe\n30000 LL – hamman\n9000 LL- tabuleh i 2 mutabale\nDzisiaj chcemy dotrzeć do Baalbek. Musimy więc w miarę wcześnie wyjechać z Trypoli. Zachwyceni smakiem kawy wypitej wczoraj wracamy. Zestaw kawa i desery wprowadzają nas w błogi nastrój. Niestety musimy się śpieszyć. Jeszcze jedno pudełko ciastek (to już graniczy z obłędem!). Odwiedzamy po raz ostatni sziszarnię i żegnamy się z chłopakami, którzy uśmiechają się podając nam dłonie. Przy placu z wieżą zegarową wsiadamy do wieloosobówki jadącej do Bejrutu. Na krótkim postoju żołnierz, który jedzie z nami busikiem kupuje sobie i Małgorzacie kawę. I jak tu ich nie lubić… W hotelu zostawiamy plecaki i idziemy do ulubionej jadłodajni. Piątek, toteż kanapka składa się z pity, ryby polanej sokiem cytrynowym oraz sosem majonezowym z dodatkiem świeżo usmażonych frytek. Jestem głodny, więc zjadam aż 2. Proste jedzenie, ale doskonałe. Tłum robotników portowych tylko potwierdza nasz osąd o słuszności wyboru. Na Cola Station jedziemy łączonym transportem (wielooobówka i autobus miejski). Podobnie jak kursy do Bszarry, tak i do Baalbek ceny są sztywne. Nic nie udaje się wynegocjować. Do Baalbek droga jest cokolwiek kręta i atrakcyjna. Niestety zbyt dużo nie widać, bo chmury są bardzo nisko, miejscami ma się wrażenie że się przez nie przejeżdża.. W Bejrucie, gdy wyjeżdżaliśmy też zresztą padał deszcz . Baalbek leży w Dolinie Bekaa, którą pamiętam z wiadomości Dziennika w latach 80. Wówczas często informowano o walkach na Zachodnim Brzegu Jordanu (I intifada) i w dolinie Bekaa. Nazwy brzmiały bardzo egzotycznie i nie myślałem, że kiedyś będę stąpał po tych terenach. W miejscowości Sztaura musimy przesiąść się do innej wieloosobówki. Widać taki zwyczaj. W Baalbek jesteśmy około 16, po niecałych 2 godzinach jazdy. Z przewodnika wybieramy Hotel Ash – Hams w przyzwoitej cenie 10 $ od osoby za noc. Skromniutki, ale za to jakie oferuje łóżka. Wysokie metalowe szkielety niczym z XIXw. z nowiutkimi, wysokimi materacami, jeszcze w folii. Obsługa pyta czy mają je zdjąć. Zupełnie jest to nam obojętne, więc pozostają nienaruszone. Liczyliśmy na łagodne popołudniowe światło do zdjęć, ale jest szaro i pochmurno. Odpuszczamy więc sobie dzisiejsze wejście na teren ruin. Póki co czekamy na zmianę pogody. Cierpliwość nasza została wynagrodzona. Spoza chmur na kilka minut wyłania się słońce. Małgorzata fotografuje jak oszalała, bo ciemne prawie granatowe chmury tworzą fantastyczny kontrast kolorystyczny z jaskrawo oświetlonymi przez słońce kamieniami świątyń Jupitera i Bachusa.W hotelu jesteśmy tylko my, wieczorem w miasteczku turystów również nie widać w ogóle. Wygląda zresztą na średnio atrakcyjne. Na ulicach widać zdjęcia, chorągiewki i wielkie plakaty z przywódcami Hezbollahu (chyba). Mieszkańcy nie są już tak uśmiechnięci i przyjaźni jak w Trypoli. Robi się zimno, a my nie zabraliśmy ze soba ciepłych ubrań, zostały w plecakach w Bejrucie. Naprzeciwko hotelu jest sziszarnia. Idziemy się tam ogrzać. Nargila całkiem niezła, ale obsługa ledwie nas zauważa. Co za zmiana! Poza tym zaraz po naszyzm przyjściu przełączyli program w TV, z łzawego arabskiego filmu na jakaś brodatą propagandę. Idziemy do kafejki internetowej dowiedzieć co się dzieje poza Libanem. Wracając do hotelu sprawdzam czy ruiny świątyń są podświetlone. Nie są.\n4000 LL – 2 kawy na mleku i 2 desery\n8000 LL – pudełko ciastek\n4000 LL – kurs do Bejrutu (2 os.)\n6000 LL – 2 kanapki z rybą\n3000 LL – kurs do Cola Station\n12000 LL – kurs do Baalbek (2 os.)\n20 $ – nocleg w Ash – Hams Hotel (2 os.)\n2 $ – durnostojka z cedrami\n1000 LL – woda\n1500 LL – 2 bułki i ciastko\n5000 LL – 2 kanapki z kurczakiem\n1000 LL- e-cafe (1 godz.)\n1500 LL – e-cafe (jak wyżej) i herbata\n9000 LL – nargila, 2 herbatki i kawa\nWstajemy rano tuż po 8. Na zewnątrz wymarzona pogoda, świeci słońce, a chmury są z gatunku tych zjawiskowych. Odpuszczamy śniadanie, bo chcemy wejść tuż po otwarciu terenu wykopalisk i nie potykać się o innych zwiedzających, którzy ciągle wchodzą w kadr aparatu. Kasa biletowa teoretycznie otwarta jest od 8.30 Otwarto ją jednak trochę później. Ale nie byliśmy pierwsi, przed nami pojawiło się kilkoro Japończyków. O samych świątyniach można poczytać. Wrażenie wywierają jednak niesamowite. Swoim ogromem, pięknymi zdobieniami i stanem (Bachusa). Wielkość i wysokość ocalałych kolumn ze świątyni Jupitera wzbudza podziw i szacunek dla starożytnych budowniczych. Choćby dla tych ruin warto było przyjechać do Libanu. Duże zasługi dla wykopalisk w Baalbek położył niemiecki imperator cesarz Wilhelm II, który odwiedził miasto w 1898 r. Zauroczony i zafascynowany ruinami wyjednał od tureckiego sułtana zezwolenie na prowadzenie naukowych wykopalisk. Po powrocie do Europy przeznaczył fundusze na badania i wysłał niemieckich archeologów. Wizyta pary cesarskiej została uwidoczniona na ścianie świątyni Bachusa. Około 11 robi się już tłoczno, więc wychodzimy. Poza ruinami w Baalbek ciekawostką jest największy i najdłuższy niewydobyty z ziemi kamień świata zwany „Kamieniem Rodzącej”, udajemy się tam przed odjazdem. Wracamy do centrum i czekamy na zapełnienie wieloosobówki jadącej do Sztaury. Przed powrotem do Bejrutu chcemy jeszcze zobaczyć ruiny w Andżar. Jadąc po jednej stronie widać góry Antyliban, za którymi jest Syria, po drugiej zaś wznoszą się góry Liban. Pomiędzy nimi znajduje się spichlerz Libanu – Dolina Bekaa. W Sztaurze wysiadamy, tu od razu chce nas złowić taksiarz. Z ciekawości pytamy o cenę, która nieco nas rozbawiła. Czy oni myślą, że turyści nie są świadomi cen, które obowiązują? Chyba wiem, skąd się to bierze. Zachodni Europejczycy (może nie wszyscy, ale np. Niemcy) i Japończycy płacą żądaną cenę, więc co szkodzi zaproponować taką samą cenę innemu turyście Korzystamy zatem znowu z wieloosobówki, która dowozi nas bardzo blisko Andżar. Stamtąd idziemy piechotą około 1 km. Ciepłe popołudniowe słońce, obrazkowe chmury na niebie i kraj, który bardzo chcieliśmy zobaczyć. Każda chwila napawa mnie radością. Andżar jest najlepiej zachowanym miastem z epoki Ommajadów. Pięknie położone. O dziwo dużo zwiedzających, ale głównie sa to Libańczycy. Powód jest zrozumiały. Dziś jest święto państwowe, zatem można wykorzystać czas wolny. Do Sztaury dojeżdżamy service-taxi -zupełnie prywatny stary samochód, który pomógł nam złapać jakiś policjant przy stacji benzynowej, do której musieliśmy dojść na piechotę ok. 3-4km (wieloosobówki nie wracały spod Andżar) następnie przesiadamy się do wielosobówki kursującej do Bejrutu. Droga mija przyjemnie, z lepszymi widokami niż wczoraj. W pewnym momencie znowu jechaliśmy przez chmury. Z dworca Cola łapiemy service-taxi do Solidere, skad do hotelu mamy ok. 7 min na piechotę. Małgorzata robi kilka wieczornych zdjęć meczetu na Placu Męczenników. Pełen wrażeń dzień kończymy nargilą w knajpce obok hotelu z piwami Almaza – ciemnym i jasnym. Jasne bardziej nam smakujeJ\n24000 LL – 2 bilety wstępu do świątyń\n2000 LL – napój z guavy i Arran\n2750 LL – shawarma z kurczakiem\n3500 LL – tarok\n3000 LL – kartki pocztowe\n8000 LL – T-Shirt i kartki pocztowe\n3000 LL – 1 kg jabłek\n6000 LL – kurs do Sztaury (2 os.)\n4000 LL – kurs do Andżar (2 os.)\n12000 – 2 bilety wstępu do Andżar\n3000 LL – kurs do Sztaury\n6000 LL – kurs do Bejrutu\n1000 LL – kurs do Cola (autobus miejski)\n4000 LL – 2 falafele przy Cola\n3000 LL – taxi – service do Solidere\n5000 LL – nargila\n6000 LL – 2 małe ciemne i 1 duże jasne (0,5 l) piwa Almaza\nTym razem śniadanie zjadamy w sklepiku obok hotelu, w którym kilka dni wcześniej kupiłem pepsi do rumu. Jadłodajnia była niestety zamknięta. Dostaliśmy omlet z 4 jajek, talerzyk warzyw (oliwki, pomidory i młodą cebulę). Fantastyczny europejski zestaw. Dodatkowo 2 kawy i chrupiący batonik. Lubię arabską kuchnię, jednak już po kilku dniach staje się ona zbyt monotonna. Wszędzie i do wszystkiego pity. Nasz chleb jest bezkonkurencyjny. Taxi-service zawozi nas znowu na Cola Station, skąd oczywiście wieloosobówką wyruszamy do Beit ad-Din, którego zwiedzanie zaplanowaliśmy kilka dni wczesniej. Jest to pięknie położony na wzgórzach pałac zbudowany dla tureckiego emira w XIX w. Obecnie jest on letnią rezydencję prezydenta Libanu, którą udostępnia się turystom do zwiedzenia. Do samego pałacu wieloosobówki nie docierają. Wysiada się przy jakimś monumencie na małym rondzie na drodze prowadzącej do drugiego rezerwatu cedrów w Libanie. Niewątpliwie warto wybrać się do Beit ad-Din. Pałac jest pięknie odrestaurowany. Wielkie wrażenie wywiera nieczynny już niestety hamman. Pokoje też są niczego sobie. Z ogrodu rozpościera się imponujący widok na okoliczne wzgórza. Spędzamy sporo czasu oglądając budynek, dziedzińce i poszczególne pomieszczenia. Do Bejrutu wracamy wieloosobówką, zatrzymując się na moment na lotnisku, z którego już niedługo niestety odlecimy.\n6250 LL – śniadanie (omlet, warzywa, kawa i batonik)\n4000 LL – kurs do Cola\n5000 LL – kurs do Beit ad-Din\n15000 LL – 2 bilety wstępu do pałacu\n500 LL – rogalik w sklepie obok pałacu\n4000 LL – 2 mini-pizze i pizza przy Cola\n4000 LL – taxi-service do hotelu\n14000 LL – nargila, 2 małe ciemne i 1 jasne (0,5 l) piwa Almaza\nNa ostatnie śniadanie wybieramy się do jadłodajni na rogu, gdzie na pożegnanie zamawiamy fula oraz sałatkę warzywną i 2 pierożki z nadzieniem. Z szefem kuchni umówiliśmy się, żeby zostawił nam na popołudnie danie obiadowe. Zdajemy pokój i zostawiamy plecaki na tarasie, tak jak inni turyści z naszego hotelu, którzy nie będą nocować tego dnia. Zamówiliśmy też z hotelu transport na lotnisko, w nocy i tak nie dojechalibyśmy tam taniej (rozpytywaliśmy w trakcie pobytu o inne opcje) . Został nam więc cały dzień na zakupy, zwiedzanie i nudzenie się w Bejrucie. Okazało się, że Muzeum Narodowe, do którego mieliśmy zamiar się udać jest zamknięte. To oznaczało jeszcze więcej czasu, np. na zakupy w Virgin Megastore. Poza szeroka rozumianą muzyką popularną rodem z zachodniej cywilizacji jest olbrzymi wybór muzyki arabskiej. Małgorzata zdecydowała się na składankę libańskiej legendy piosenki – Fairuz i podwójny album Lizy Minelli w dobrej cenie, ja wybrałem arabski pop firmowany przez Amra Diaba. Dla równowagi dokupiłem 3 płyty Jimi Hendrix Experience. Trochę drożej niż w polskich sklepach i allegro, ale będę miał fantastyczne skojarzenia słuchając ich w kraju. W dziale książek obejrzeliśmy olbrzymi album, który przedstawiał centrum Bejrutu tuż wojnie i po odbudowie, która trawała bez mała 20 lat. Libańczycy wykonali niesamowitą pracę, za którą należy im się wileki szacunek. W Europie podobną operację przeszedł Berlin. I tu , i tam rezultaty są imponujące. Na pamiątkę nabyliśmy też album o Libanie. Złapana na ulicy taxi-service zawiozła nas do Hamry, na teren Amerykańskiego Uniwersytetu. Znajduje się tam najstarsze muzeum na Bliskim Wschodzie. Niewielkie pod względem powierzchni, ale z ciekawą ekspozycją. Przeważają w niej jednak “skorupy” i metalowe figurki, które są mniej zajmujące. Jednak warto zobaczyć, wstęp jest bezpłatny. Ponownie taxi-service wracamy w okolice hotelu, żeby w naszej portowej jadłodajni posilić się już po raz ostatni. Nieoczekiwanie utknęliśmy w miejskim korku. Zdążyliśmy jednak na obiad, który specjalnie dla nas zostawił sympatyczny właściciel . Tym razem jest to ryż i kurczak curry z ziemniakami oraz warzywami. Obowiązkowo pita. Na lodowy deser wybraliśmy się do Grand Cafe przy budynku Parlamentu.. W blasku witryn sklepowych spacerowaliśmy uliczkami Solidere podziwiając wystawione luksusowe artykuły znanych projektantów. Od Armatniego i Diora przez GF Ferre i Gucci do ostatnich kolekcji Burberry i śp. A. McQueena- te ostatnie spodobały się Małgorzacie najbardziej. Byliśmy ciekawi czy i kiedy w Warszawie pojawią się takie ekskluzywne butiki skupione w jednym miejscu dla wygody hiperbogatego klienta. Niczego jednak nie nabyliśmy;-) Wstępnie planowałem jeszcze jedną wizytę w hammanie, ale pod podanym numerem telefonu nikt nie odpowiadał. Wyszukiwarka wskazała jedynie, że taki hammam istnieje, ale bez numeru telefonu. Bez większego żalu zrezygnowałem. Resztę wieczoru spędziliśmy w knajpce obok hotelu paląc nargilę i popijając jasnego Almaza. W recepcji hotelu spotkaliśmy bardzo sympatycznych rodaków, którzy właśnie przyjechali z Damaszku. Choć byli zmęczeni, to jednak wywiązała się pasjonująca i dłuższa rozmowa. Tuż przed wyjazdem wyskoczyliśmy jeszcze do knajpki na mocną kawę i desery. Jazda na lotnisko o tej porze, tj. o 1.30 nad ranem jest błyskawiczna. Odprawa również bardzo szybka. Zakupy w strefie wolnocłowej wieńczą jakże udane 10 dni w Libanie.\n60 $ – 2 noclegi (2 os.)\n20 $ – transport z hotelu na lotnisko\n8000 LL – ful i sałatka warzywna z pierożkami\n5500 LL – kawa i donkin\n4000 LL – kurs do Hamry\n4000 LL – kurs z Hamry\n12000 LL – 2 obiady w jadłodajni\n1000 LL – kawa\n8000 LL – 4 kulki lodów\n14000 LL – nargila i 3 jasne piwa Almaza (0,5 l)\nBardzo polecam wizytę w Libanie. Oprócz przesympatycznych, w większości bezinteresownych Libańczyków, których spotyka się codziennie, jest kilka miejsc naprawde wartych obejrzenia. Koniecznie: Baalbek, Jeitta Grotto i cedry. Zachwyciło mnie Trypoli. Choć wydaje mi się, że kolejność zwiedzania powinna być następująca. Liban, Jordania i Syria. W Libanie jest ciekawie, choć nie jest obłędnie. Tak postrzegam Syrię. Jordanię ustawiam tuż po niej. Potem Liban. To państwo w mojej ocenie ma trochę przejściowy charakter. To już nie Europa, ale nie tak odrębne kulturowo jak Syria i Jordania. Turyści chyba do końca jeszcze nie odkryli tego pięknego zakątka Bliskiego Wschodu, bo nie spotyka się ich tak wielu jak w pobliskich krajach. Zatem jak ktoś chce poznać Orient, to ten właśnie Liban jest doskonałym wstępem.


16 | Październik | 2013 | Ostrzeżenie\nWąż daje antychrystowi specjalne przesłania, które ten pieczołowicie dokumentuje\nśroda, 16 października 2013, godz. 23.27\nMoja wielce umiłowana córko, ta najbardziej bezbożna trójca, składająca się z Moich trzech wrogów – fałszywego proroka, antychrysta i smoka, czyli szatana – podniesie się teraz w buncie przeciwko Najświętszej Trójcy. Wiedzcie, że posiadają oni tysiące tysięcy gorliwych uczniów, i podczas gdy czas się przybliża, będzie miało miejsce wiele tajemnych i ohydnych ceremonii ku czci węża.\nWąż tak uważa, aby nie ujawnić swojego prawdziwego ja, że jego rzeczywiste złe intencje w stosunku do każdego z Bożych dzieci pozostają w ukryciu, a on prezentuje samego siebie swoim kilku wybranym pod postacią czarującego, ślicznego księcia, ujawniając się przed nimi w najbardziej uwodzicielski sposób. Tak samo jak ma miejsce komunikacja z Moimi wybranymi prorokami, tak samo wąż daje antychrystowi specjalne przesłania, które ten pieczołowicie dokumentuje, a następnie przekazuje je swojej hierarchii na ziemi. Przesłania te zawierają instrukcje, jak sprofanować Mój Kościół w ramach przygotowań antychrysta do wstąpienia na tron oraz jak na tyle oszukać świat, aby świat uwierzył, że on, antychryst, jest Chrystusem, Zbawicielem Świata.\nBaczcie teraz, o wy, którzy odrzucacie to ostrzeżenie. Niebawem wielu Moich uczniów, którzy Mnie kochają, ale którzy nie wierzą w te Orędzia, narazi się na wielkie niebezpieczeństwo. Rozpoczął się plan, którego celem jest, aby was Mnie odebrać, i o ile nie pozostaniecie ostrożni i czujni, to zostaniecie zwabieni do jaskimi ciemności. On, antychryst, będzie gorliwie kopiował każdy aspekt Mojej Boskości, a wiedzy w tym zakresie udzielił mu wąż. On, wąż, obserwował Moje Ukrzyżowanie i tylko on posiada wiedzę na temat szczegółów, które dotyczyły tego straszliwego wydarzenia. On sobie ze Mnie zadrwi, udzielając swoim gorliwym sługom instrukcji, jak zrekonstruować w Moich Kościołach rytuały, odwracając ich kolejność. Moje Słowo zostanie wzięte i w celu uczczenia bestii zostaną do Niego dodane nowe, obsceniczne części, znaczenia czego wielu nie będzie pojmowało.\nJeżeli zajmujecie się diabłem i oddajecie się do jego dyspozycji, to doprowadzi to was do wielkich utrapień. Powtarzając jego nikczemne słowa, które on rzuca pomiędzy was, otwieracie na niego swoją duszę. Jeżeli go czcicie, okazując miłość antychrystowi, podczas gdy ten arogancko się przed wami puszy, wówczas umieszczacie go w waszych sercach zamiast Mnie. Wszystko, czego was nauczyłem, będzie miało zmienioną kolejność, będzie odwrócone do góry nogami i wywrócone z lewej na prawą. Ponieważ tak wielu z was tak naprawdę nie rozumie Mojego Nauczania i ponieważ tak niewielu uważnie wsłuchiwało się w Ewangelię, jeśli idzie o zakres wydarzeń, wiodących do Mojego Powtórnego Przyjścia, nie okażecie się więc mądrzejsi.\nO, jakże Moje serce boleje, musząc ujawnić wam tę wiadomość. O, jakże Ja nie chcę, abyście musieli tak cierpieć. Lecz obiecuję, że ulżę waszemu bólowi, a jego panowanie, kiedy nadejdzie, szybko przeminie.\nDuszom, które bez własnej winy zostaną pochwycone w tę farsę Mojej Boskości, będzie ukazane Moje Miłosierdzie. Niestety ci, którzy wierzą, że będą władać w raju obiecanym im przez oszusta, zostaną wrzuceni do jeziora ognia, gdzie będą cierpieć poprzez wieczność. Nie będzie tam nikogo, kto by im pomógł, gdyż przełknęli kłamstwa, skonstruowane tak, aby zdobyć ich zaufanie, a to spowoduje utratę wielu dusz, które ślepo podążą za tą fałszywą doktryną.\nMódlcie się o Miłosierdzie dla tych, którzy zostaną oszukani przez króla ciemności.


Globalne hipermarkety dostały zadyszki - Puls Biznesu - pb.pl\nGlobalne hipermarkety dostały zadyszki\nSieciom handlowym spadają sprzedaż i zyski. Próbują przyspieszyć na internetowym dopingu.\n600 mln EUR — o tyle w porównaniu z 2010 r. zmniejszyły się przychody niemieckiej Grupy Metro, właściciela Reala, Makro, Media Markt i Saturna. W skali zarabiającego miliardy koncernu to spadek o zaledwie 0,8 proc., do 66,7 mld EUR, ale szefujący grupie Olaf Koch traktuje problem poważnie. I nie ma wątpliwości, gdzie szukać przyczyn.\n— Kryzys zadłużeniowy, wysokie bezrobocie i programy naprawcze wprowadzane w wielu krajach sprawiły, że konsumenci ograniczyli zakupy — mówi Olaf Koch.\nNie pomógł tradycyjnie najlepszy dla handlu czwarty kwartał, ze świąteczną gorączką zakupową.W Europie Zachodniej przychody grupy w tym okresie spadły r/r aż o 4,2 proc. Trochę lepiej było na Wschodzie, w tym w Polsce — co prawda obroty liczone w EUR zmniejszyły się o 1 proc. (czyli, bagatela, 100 mln EUR), ale w lokalnych walutach wzrosły o 4,3 proc. Święta nie udały się też Tesco, które wydało pierwsze od lat ostrzeżenie o możliwym spadku zysków. Brytyjski koncern narzeka na słabe wyniki na rodzimym rynku.\n— Jesteśmy rozczarowani świątecznymi wynikami na Wyspach. Na silnie konkurencyjnym rynku wzrost sprzedaży wywołany dużymi promocjami nie był wystarczający — mówi Philip Clarke, CEO Tesco. Po ujawnieniu tych informacji kurs Tesco na londyńskiej giełdzie zanurkował. Papiery przeceniono o 16 proc. Przy okazji udział w akcjonariacie koncernu zwiększył Warren Buffett (z 3,21 do 5,08 proc.). Koniec roku słabo wypadł również we francuskim Carrefourze. Co prawda w całym 2011 r. sieć — która ma łącznie 9,7 tys. sklepów, z czego niemal połowę na rodzimym rynku — zwiększyła sprzedaż o 0,5 proc., do 91,5 mld EUR, ale była to zasługa przede wszystkim rynków azjatyckich i Ameryki Południowej. W czwartym kwartale europejskie rynki notowały spadki, głównie z racji mniejszej sprzedaży artykułów przemysłowych. W Polsce tzw. sprzedaż like for like (na tej samej powierzchni co rok temu) spadła o 3,5 proc. i w ostatnim kwartale wyniosła 578 mln EUR. Gorzej wypadli Włosi, Hiszpanie i Grecy (spadek aż o 9 proc.). Lepiej szło sprzedawcom mebli. Szwedzka IKEA zwiększyła sprzedaż w Polsce o 6,9 proc., do 1,7 mld zł. Spośród 41 państw, w których działają Szwedzi, tylko w Rosji i Chinach dynamika wzrostu sprzedaży sieci była wyższa. Globalne przychody wyniosły 24,7 mld EUR, przy 2,97 mld EUR zysku netto. W planach firmy jest rozbudowanie sklepu na wrocławskich Bielanach, ma także działkę inwestycyjną w Opolu. Teraz nad Wisłą działa 8 sklepów IKEA. Jak sieci mogą zwiększyć przychody w tym roku? Jedną z dróg jest internet. E-supermarket w Warszawie już wkrótce otworzy Tesco, dołączając do Auchan. Swoje plany ma też Media Markt, który w ubiegłym tygodniu wystartował z e-sklepem w Niemczech.\n— Otworzymy sklep internetowy w Polsce jeszcze w tym roku — mówi Wioletta Batóg, rzecznik Media Saturn Holding Polska. Firma nie ujawnia jednak szczegółów projektu. Grupa Metro ma już w Polsce jeden z najpopularniejszych sklepów z elektroniką użytkową — Redcoon, działający także w 9 europejskich krajach.\nKilku sieciom brakuje pomysłu\nProblemy nie dotyczą całego handlu, ale poszczególnych sieci. Marki, które mają unikalny model biznesu na polskim rynku — jak Ikea, Biedronka czy Żabka — na wyniki nie narzekają. Gorzej jest w przypadku takich sieci jak Carrefour, które mają kłopoty na rodzimych rynkach, a w Polsce wyraźnie brakuje im spójnej, wieloletniej strategii rozwoju. To w dużej mierze efekt skupienia się koncernów na łatwiejszych i bardziej dynamicznych rynkach azjatyckich i latynoamerykańskich. Polska jest zwyczajnie zaniedbywana przez część sieci, a z drugiej strony nie da się z niej wycofać — w kryzysowych realiach znalezienie kupca na krwawiące hipermarkety graniczy z cudem. Dlatego w najbliższym czasie można spodziewać się przebudowywania starszych obiektów i zamykania najgorszych placówek.\nInflacja z importu adaptuje się w Polsce\nPKO BP sprząta na Ukrainie z pomocą PZU\nPoradniki i poważne analizy kryzysu są najpopularniejsze wśród czytelników książek o tematyce biznesowej\nDyskontowa sieć Netto przejmie 301 polskich sklepów Tesco za 900 mln zł i przeskoczy do wyższej ligi handlowej\nDyskontowa sieć Netto przejmie 301 polskich sklepów Tesco w transakcji o wartości 900 mln zł i przeskoczy do wyższej ligi handlowej.\nChiny , Polska , Media , Sprzedaż , Rynek , Sklep , Archiwum , Ikea\nŚwiat / Globalne hipermarkety dostały zadyszki


Akcja kupowania nut dla African Music School wciąż trwa\nDo tej pory wykupiono 85 nut i tym samym odsłonięto na stronie akcji część specjalnie skomponowanej afrykańskiej symfonii. Kiedy zabrzmi całość? To zależy od ofiarodawców.\nUczniowie robią postępy w nauce\nAutor/źródło: Benedykt Pączka OFMCap\nO akcji kupowania nut na rozbudowę Szkoły Muzycznej w Republice Środkowej Afryki pisaliśmy już kilkakrotnie (najwięcej szczegółów znajdziecie tutaj). Akcja wciąż trwa i nadal można do niej dołączyć poprzez dobrowolną ofiarę.\nTymczasem dzieci i młodzież w African Music School robią coraz większe postępy w nauce. Dzięki muzyce, kraj wyniszczony wojną nieco odżył. Radość pojawiła się na twarzach. Śpiewem i grą wychwala się Pana Boga. Uczniowie Szkoły Muzycznej w RŚA na pewno nie mogą się już doczekać, kiedy będą mogli wykonać "Symfonię Afrykańską". Każdy, kto kupi nutę, otrzyma specjalnego e-maila z nagraniem w podziękowaniu za wsparcie.\nPomysłodawcą projektu jest br. Benedykt Pączka OFMCap, a koordynatorem akcji Piotr Gajda. Pomysłodawcami i organizatorami akcji, oprócz kapucyna, są także: Fundacja Dzieci Afryki i Agencja Kreatywna AQQ. Ambasadorami akcji zgodzili się zostać m.in.: Pierwsza Dama Agata Kornhauser-Duda - żona Prezydenta RP, Krzysztof Dziedzic, Dorota Miśkiewicz, Magdalena Kumorek, Mate.O, Tomasz Rożek, Maleo, Robert "Litza" Friedrich, Natalia Niemen. Kompozytorem afrykańskiej symfonii jest Marcin Gumiela. Akcja potrwa do momentu, w którym uda się uzbierać całą kwotę.\nNuty do "Symfonii Afrykańskiej" można kupować na stronie www.tamtamitu.eu.\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: Polska, RŚA, Republika Środkowej Afryki, Afryka, akcja charytatywna, Republika Środkowafrykańska, African Music School, Benedykt Pączka, szkoła muzyczna


Hario zestaw dzbanek do herbaty Chacha 700 ml + 6 filiżanek - CoffeeMaster\n» Hario zestaw dzbanek do herbaty Chacha 700 ml + 6 filiżanek\nKod produktu: Z-AH-HAR-0006-1215\nJedna z najbardziej ekskluzywnych herbat teapigs.\nUprawiana w prowincji Fujian w Chinach, liście herbaty są zerwane w ciągu dwóch po wschodzie słońca. Następnie liście pozostawia się w pełnym słońcu do wysuszenia.\nteapigs Super Fruit - herbata sypana 100 g\nNiesamowite owocowe uderzenie. Nareszcie mamy prawdziwą owocową herbatę, która nie tylko pachnie ale także smakuje. Mocno owocowy, konkretny smak bez sztucznych dodatków.


"Was nie można sądzić, was trzeba leczyć!" - Portal informacyjny STRAJK\nBojan Stanisławski 26/05/2020w : Bez kategorii Komentarz dnia portal STRAJK\nŹródło: Facebook (https://bit.ly/3emvWct)\nNapisano już tak wiele o państwie z kartonu, dykty, styropianu czy czego tam jeszcze, że zażenowanie chwyta na samą myśl. Można jeszcze raz opluć Kaczyńskiego i Tuska, można raz jeszcze głęboko westchnąć i załamać ręce, popukać się w czoło, pokręcić głową i się napić.\nNiestety, jest coraz gorzej.\nWielu się wydawało, że gdy Prezes Państwa rozbuduje swój labirynt intryg i układzików, podpalając co i rusz społeczeństwo jakimiś kuriozalnymi samograjami do rozmiarów, w których zaczną mu one wymykać się spod kontroli, będzie śmiesznie. I niezupełnie się pomylili. Niedawne cenzorskie hece w „Trójce” wprawdzie wycisnęły kolejne krokodyle łzy z – za przeproszeniem – drobnoburżuazyjnego protestariatu, ale ludzi przytomnych przyprawiły tylko o pusty śmiech. Podobnie zabawne są niedawne wynurzenia wąsatego stoczniowca, którego tzw. wolna i demokratyczna Polska osadziła kiedyś w Belwederze. Poza całym jego naprawdę mocnym dorobkiem nazwał ów ostatnio publicznie Andrzeja Dudę skurwysynem. Wcześniej jeden z pięknych, mądrych i kulturalnych – Radek Sikorski – napisał do Krystyny Pawłowicz „zamknij się, wariatko”. Jak śpiewał mistrz Młynarski: „najważniejsze, że sobie pogadali”. Trochę ubawu było, nie da się zaprzeczyć.\nJednak poza tymi groteskowymi akcentami rozkładu i dewastacji państwa są przecież i te niebezpieczne. Prawdziwe świadectwa mroku fundamentalistyczno-policyjnego szamba, w jaki stacza się kraj.\nStudenci socjologii Uniwersytetu Śląskiego byli wzywani na podstawie paragrafu Kodeksu karnego, który mówi o fałszowaniu dowodów; oficjalnie studentów jednak nie poinformowano, z jakiego powodu każe im się zeznawać. Wiadomo im było jedynie, że w postępowaniu, jako pokrzywdzona, występuje profesor Ewa Budzyńska, była wykładowczyni i – jak przekazywali w swoich skargach do rektora studenci – konserwatywna ekstremistka, ze skłonnością do ustawicznego obrażania osób i grup, którymi światopoglądowo i filozoficznie pogardza. Na nią też studenci wcześniej się skarżyli, a uczelniany rzecznik dyscyplinarny uznał ich zarzuty za uzasadnione. W efekcie byli ściągani na komisariat, a stamtąd wypuszczani po wielu godzinach, gdy osiągnęli już stan ewidentnej nerwowej niedyspozycji.\nGdy sprawa wyszła na jaw, rzeczniczka śląskiej policji nałgała dziennikarzom jak z nut.\n„Katowicka policja bezczelnie kłamie w swoim oświadczeniu dotyczącym przesłuchań z udziałem Ordo Iuris i wzywa kolejnych studentów na przesłuchania. Studenci Uniwersytetu Śląskiego są przesłuchiwani na komisariacie w Katowicach. Pytania zadaje prawnik Ordo Iuris. Przesłuchania trwają 3,5 godziny, studenci są maglowani, jakby dopuścili się ciężkiego przestępstwa” – czytamy w jednej z informacji Ośrodka Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych, organizacji, która zapewniła studentom wsparcie prawne. To jednak nie załatwia wszystkiego, bo policja nie dopuszcza, albo przynajmniej na pewno przez jakiś czas nie dopuszczała, do obecności pełnomocnika podczas tych przesłuchań.\nJakby tego komuś było mało, spiritus movens tej policyjnej akcji jest sekta katolickich dżihadystów pod nazwą Ordo Iuris. Według niektórych relacji, to właśnie członek, nomen omen, tej organizacji (to sekta prawnicza) przesłuchuje wymyślnie, długo i boleśnie studentki i studentów, a policja biernie się przygląda.\nNa tym jednak patologiczna bierność policji się nie kończy. Dziś przy ulicy Łochowskiej w Warszawie funkcjonariusze oglądali nielegalną eksmisję. Jak w teatrze. Stali i się gapili, po jakimś czasie, niczym w przerwie we foyer, poszwendali się po klatce schodowej i znów zajęli pozycję „na widowni”. A w tle toczył się makabryczny dramat lokatorki.\nOrdo Iuris, policja, Kaczyński, Ziobro… – dla Was ten tytuł. Na razie. Bo gdy dojdziemy do władzy, to zrobimy taki trybunał ludowy, przy którym Norymberga zblednie.\ntagiKaczyńśkiOśrodek Monitorowania Zachowań Rasistowskich i Ksenofobicznych.państwo policyjnepaństwo wyznaniowePiSpolicjaprokuraturaZiobro\n27/05/2020 o 18:13\nPanie Stanisławski, błagam – przeczytaj pan to coś co pan popełnił. No, błagam pana! Ale solidnie! Od tytułu do końca. Włącznie…\nU was też podwyższyli normy? Też budujecie kapitalizm? Nie ważne co i jak, byleby gonić go, go, go, go, go…\n27/05/2020 o 16:04\nPanie Bojan, czy Pan na głowę upadł ?! Wy nigdy nie dojdziecie do władzy, bo macie miękkie jajka. Gdy przychodzi do czegoś konkretnego, to zawsze podporą są wasze slogany o prawach człowieka.\nA tu nagle Pan wzywa do trybunału ludowego, śmiech na sali i tyle.\n28/05/2020 o 07:37\n27/05/2020 o 07:22\nczyja władza tego policja… jednak żadna władza nie jest wieczna, a już nie takie nawrócenia naszej dzielnej policji oglądaliśmy :) jeszcze będzie i strasznie i śmiesznie, jak to w Polsce\n27/05/2020 o 07:01\nJuż się tak panie Ziomek nie ekscytuj. Redaktor Bojan ma rację. Miejsce ludzi działających na szkodę własnego kraju jest przed sądem.\nPrędzej czy później szkodniki z Popisu zostaną osądzeni i rozliczeni ze swoich uczynków.\n27/05/2020 o 12:37\nCiekaw jestem kto większy szkodnik…\nPolicje, którzy po prostu dbają w gooownianej sprawie o własne tyłki, czy nieprzystosowani, a żądni poklasku i splendoru studenciaki, którzy czymś tam podpadli… (na przykład kapownictwem)\nNiech się lepiej cieszą, bo w czasach minionych, podpadnięcie znanemu ,,sorowi” kończyło się relegowaniem z uczelni! Nie ważna metoda – liczy się skutek, bo sposobów na ,,krnąbrna młodzież” zawsze było kilka. dziś nie ma jednolitej sitwy, jest ich kilka na każdym wydziale, stad nie ma jednolitej polityki wobec ,,podpadziochów”, a nauczeni w szkołach średnich radzić sobie z wymagającymi belframi za pomocą donosów – zazwyczaj praktykują to później na uczelniach. Ot taki syndrom nowych czasów.\n27/05/2020 o 03:26\n„dla Was ten tytuł. Na razie. Bo gdy dojdziemy do władzy, to zrobimy taki trybunał ludowy, przy którym Norymberga zblednie” — obyście NIGDY do tej władzy nie doszli, jesteście z gatunku „rewolucyjnych siepaczy” którym marzy się morze krwi i trybunały z gilotyną w tle, dobry tytuł — WAS TRZEBA LECZYĆ!!!!!!!\ntagi lewica związki zawodowe Ukraina policja syria rasizm Trump Rosja Izrael usa unia europejska PiS francja uchodźcy protest


Za przewinienia służbowe, w tym za oczywistą i rażącą obrazę przepisów prawnych i uchybienia godności urzędu, sędzia odpowiada dyscyplinarnie. Karami dyscyplinarnymi są: upomnienie, nagana, usunięcie z zajmowanej funkcji, przeniesienie na inne miejsce służbowe, złożenie sędziego z urzędu. Od 2007 do maja 2012 sądy dyscyplinarne pierwszej instancji wydały wyroki w 388 sprawach wydalając z zawodu 15 sędziów, 21 przeniesiono, 8 usunięto z zajmowanych funkcji, 68 otrzymało naganę, 94 upomnienie2. Do orzekania w sprawach dyscyplinarnych sędziów sądów powszechnych są powołane sądy apelacyjne i Sąd Najwyższy działające jako sądy dyscyplinarne.\nW sprawach dyscyplinarnych sędziów sądów administracyjnych, w tym sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołany jest Naczelny Sąd Administracyjny, który działa zarówno jako sąd pierwszej jak i drugiej instancji. W sprawach sędziów sądów wojskowych orzekają jako sądy dyscyplinarne wojskowe sądy okręgowe i Sąd Najwyższy Izba Wojskowa. W sprawach dyscyplinarnych sędziów Sądu Najwyższego orzeka w obu instancjach Sąd Najwyższy, zaś w sprawach sędziów Trybunału Konstytucyjnego ? ten Trybunał w obu instancjach.Źródło: https://pl.wikipedia.org/wiki/S%C4%99dzia\nJego celem jest pomoc zwaśnionym stronom w dobrowolnym osiągnięciu ich własnego, wzajemnie akceptowanego porozumienia w spornych kwestiach.\nDodane: 16-06-2016 06:22


Upadasz na chodnik. Leżysz. Coś się zadziało w twoim organizmie, ale jeszcze żyjesz. Nie bardzo wiesz co dzieje się wokoło. Jacyś ludzie, coś mówią. Nie znasz twarzy, które rozmywają się podobnie jak ich głos. Dziwne odgłosy, to kroki spieszących dokądś przechodniów mieszają się z piskiem opon. Ktoś dzwoni po pomoc; karateka jedzie na sygnale. Czy zdąży?\nTy jednak nie zastanawiasz się nad tym, już płyniesz niesiony na noszach – jakoś tak dziwnie nienaturalnie. Trze?wy? – pyta ktoś w białym kitlu. – Tak, ten na noszach tak, ale pan wręcz przeciwnie. – Spokojnie, ja nie jestem lekarzem, jestem kierowcą, pacjentowi nic się nie stanie.\nKaretka pędzi Piotrkowską. Pielęgniarz szuka w apteczce. - Skończył się pawulon panie doktorze. Nie wiesz o co chodzi. Tracisz znowu świadomość\nSzpital, wcale nie na peryferiach lecz w centrum miasta prawie. Izba przyjęć przez którą cię przenieśli dwaj rośli pielęgniarze i w pamięci diagnoza – rozległy zawał.\nBiała sala kilka pustych łóżek i cisza. Kroplówka odmierza rytm twego życia; tak – nie , tak – nie\nPo jakimś czasie, jakby ukradkiem, przez salę przemknęła postać w białym kitlu. Niby tak od niechcenia rzuciła słowa: niech pana stąd zabierze rodzina. Strajk lekarzy, kasa pusta, sam pan rozumiesz. To jest ostania kroplówka. Postać podaje telefon z rozkazem – dzwoń! na co pan czekasz.\nPo chwili znika w przestrzeni ciemnego korytarza, wtóruje jej puste echo kroków


ElectronicSports.pl » Blog Archive » ClanPoland przyjmuje dywizje CS:GO!\nClanPoland przyjmuje dywizje CS:GO!\nPosted by Szymon Czekaj On Styczeń 25, 2013 ADD COMMENTS\nDzisiejszego dnia organizacja sportów elektronicznych ClanPoland pozyskała nowych reprezentantów na platformie Counter-Strike:Global Offensive. Drużyna ta, do chwili obecnej znana była pod nazwą iNET koxXx, a swoją grą reprezentowała wysoki poziom.\nChłopaki wywodzą się tak naprawdę ze sceny Counter-Strie:Source. Grając właśnie w tą odsłonę kantera, pierwszy raz pokazali się w roku 2011 podczas rozgrywek GameFestival oraz finałów EAS w Zabrzu. Ich osiągnięć dotyczących raczkującej sceny CS:GO jest o wiele mniej, aczkolwiek są „wyżej punktowane” – jeśli wiecie co mam na myśli.\nJuż niebawem, bo na przełomie 23 i 24 lutego drużyna zaliczy swój debiutancki występ w barwach ClanPoland podczas rozgrywek Esports Heaven Takes, które odbędą się w Wiedniu. Powalczą oni o 10 tyś. euro – taka pula z pewnością jest wystarczającą motywacją do ciężkich treningów.\nJest nam niezmiernie miło poinformować o dołączeniu iNET koxXx do multigamingu Clan Poland. Po wielu miesiącach poszukiwań udało się nam znaleźć organizację, w stu procentach spełniającą nasze oczekiwania i jednocześnie opierającą się na ludziach świadomych wymagań, które przed sobą stawiamy. Jednym z naszych celów na najbliższą przyszłość jest wyjazd na zagranicznego LANa, a Clan Poland jako jeden z nielicznych polskich multigamingow jest w stanie nam pomóc. Najbliższa okazja już niebawem, bo pod koniec lutego planujemy wyjazd na turniej organizowany przez Esport Heaven w Wiedniu. Cieszymy się z zaufania jakim nas obdarzono i zrobimy wszystko by pozytywnymi wynikami zaskakiwać nie tylko was, ale i siebie samych.\n– Oświadczył Patryk „easy” Dzieciol\nAktualny skład dywizji ClanPoland.CS:GO\nPatryk „easy” Dzieciol\nPawel „saju” Pawelczak\nBeniamin „Empoweredd.” Gawlinski\nPełną listę ważniejszych osiągnięć drużyny możecie zaczerpnąć z witryny organizacji – www.clanpoland.pl


Fala automatyzacji nadchodzi do Polski | ISBtech.pl\nStrona główna Informatyka Fala automatyzacji nadchodzi do Polski\n„Na całym świecie pandemia przyczyniła się do popularyzacji pracy zdalnej i modeli rozproszonych, a co za tym idzie wykorzystywania zasobów cyfrowych. Polskie firmy są coraz bardziej zainteresowane rozwiązaniami typu input managment. Jeszcze parę lat temu w przedsiębiorstwach królowały dokumenty, a dziś wyraźnie widać wzrost znaczenia kanałów online, rozwiązań mobilnych i integracji systemowych. Polskie firmy, szczególnie teraz w okresie pandemicznym, są otwarte na stosowanie i szybkie wdrażanie nowych technologii” – mówi Przemysław Kędzior, Menadżer Generalny TCG Process Polska.\n„To dla TCG Process dobra informacja. Praca w trybie zdalnym wymaga korzystania z narzędzi online czy specjalnych platform, które umożliwiają działanie na dokumentach i danych. Obserwujemy znaczący wzrost popularności rozwiązań z obszaru input managmentu, które umożliwiają masowe przetwarzanie danych w krótkim czasie. To ogranicza pracę ręczną i skraca czas implementacji danych. Z rozwiązań umożliwiających pracę zdalną oraz z programów, takich jak oferowana przez nas platforma DocProStar najczęściej korzystają firmy z sektora BPO, finansów i ubezpieczeń” – mówi Michał Giza.\nPoprzedni artykułNakłady inwestycyjne idą w zdalne kanały\nNastępny artykułAlgorytmy sztucznej inteligencji w e-commerce LPP


ogrody babilonu: cytrynowe ciasto z makiem\nMocno cytrynowe ciasto z makiem upieczone na białkach, nasączone cytrynowym syropem jest delikatnie wilgotne i rozpływa się w ustach. Cytrynowe ciasto z makiem upieczone na podstawie tego przepisu jest idealne, by świętować Dzień Kobiet.\n165 g mleka\nMasło utrzeć z cukrem na puszystą masę, dodać mak, sól oraz skórkę z cytryny i ubić. Do masy dodać mleko i utrzeć, dodać przesianą mąkę z proszkiem do pieczenia i ubić. Na koniec delikatnie wmieszać do masy ubite białka. Masę wyłożyć do formy wysmarowanej masłem i wstawić do piekarnika nagrzanego do 175° C na około 40 minut, aż patyczek wbity w ciasto zostanie suchy. Gorące ciasto ponakłuwać na całej powierzchni szpikulcem.\nW czasie pieczenia ciasta, do rondelka wlać wodę, dodać pozostałe składniki i całość zagotować. Gotować syrop, redukując jego objętość o połowę. Zdjąć syrop z ognia i przestudzić. Za pomocą pędzla nanieść syrop na powierzchnię gorącego ciasta. Pozostawić ciasto w formie do całkowitego ostygnięcia. Ciasto po ostudzeniu wyciągnąć z formy.\nPołączyć składniki i polukrować ciasto.\nzapachniało świętami Wielkanocnymi!\nKamilka , ale przepis , wręcz w idealny , moje smaki do potęgi entej , cytryna i cytryna i jeszcze raz cytryna , perełkę wyszukałaś i upiekłaś\nMi też już zapachniało Wielkanocą\nBardzo się rozwinęłąś odkąd tu ostatnio byłam :) Pięknie!\nKasia S, 3/09/2015\nMoja mam upiekła ostatnio babkę i użyła aromatu cytryniwego, takiego kupnego, a potem sie dziwi, że babka nie pachnie :D\nMimoza Monika 3/09/2015\nŚwieżo, pachnąco, wiosennie. Czekam na forsycje przyniesione do domowego ciepła, żeby były szybciej. Pachnie kawą?\nPiękne i nada się na święta:-)\nI te zdjęcia - takie wiosenne :)


Apartament w Centrum Gdyni III, ul. Ignacego Krasickiego 2, Gdynia - Apartamenty Gdynia » e-turysta.pl\nApartamenty Gdynia ul. Ignacego Krasickiego\nApartament w centrum Gdyni III, ul. Ignacego Krasickiego 2, Gdynia\nApartament w centrum Gdyni IIIGdynia, ul. Ignacego Krasickiego 2\nWindsurfing, Wędrówki piesze, Trasy rowerowe\nApartament znajduje się w samym centrum Gdyni, u podnóży Kamiennej Góry.Około 700 m od Bulwaru Nadmorskiego.W lokalu znajduje się sypialnia , pokój dzienny , oraz kuchnia i łazienka(pow. ok. 43m2).Maksymalnie cztery miejsca noclegowe. Zapraszamy Apartament jest umeblowany i wyposażony Łazienka - prysznic, umywalka ,wc ,szafki ,lustro. Pokój dzienn… Pokaż więcej\nApartament znajduje się w samym centrum Gdyni, u podnóży Kamiennej Góry.Około 700 m od Bulwaru Nadmorskiego.W lokalu znajduje się sypialnia , pokój dzienny , oraz kuchnia i łazienka(pow. ok. 43m2).Maksymalnie cztery miejsca noclegowe.\nApartament jest umeblowany i wyposażony\nŁazienka - prysznic, umywalka ,wc ,szafki ,lustro.\nPokój dzienny - kanapa dwuosobowa, stół i cztery krzesła, telewizor\nKuchnia - meble kuchenne, płyta grzewcza, piekarnik, lodówka , naczynia i sprzęty do użytku codziennego, Zapewniamy 1 komplet pościeli dla każdego gościa\nSypialnia - szafy, łoże dwuosobowe\nDarmowe WiFi do rezerwacji obiektu .\nApartament w centrum Gdyni III — Udogodnienia i wyposażenie\nod 120 zł do 240 zł / całość\nTen obiekt noclegowy położony w Gdyni, ul. Ignacego Krasickiego znajduje się w odległości około 650 metrów od morza oraz plaży w Gdyni.


Żużlem w oko!: Chłopcy z Falubazu vs. chłopcy z Unibaxu\nW rzeczywistości chodzi więc o urażoną dumę obrażonego chłopca, który nakazuje pozostałym, słabszym i młodszym kolegom z paczki zabierać zabawki i wracać do domu. I ci z podkulonym ogonkiem to robią bo inaczej zostaną usunięci z paczki. A to paczka wielu korzyści i strategicznych znajomości.\nZielonogórzanie nie sądzili, że ów chłopiec może aż tak zareagować na ich napinki i gierki. Dlatego, aby popsuć radość zwycięzcy, chłopiec, nie tylko nie dokończył gry, ale przed decydującym rozdaniem rozrzucił karty po pokoju i ostentacyjnie wyszedł z niego. Zielonogórski chłopiec był zbyt pewny siebie. Nie docenił toruńskiego chłopca. Nie sądził, że ten jest zdolny do takich działań.\nSobotnia wypowiedź w poczuciu triumfu prezesa Dowhana w studio Canal+ to wspaniała opowieść o krainie, której jest królem, jego znakomitych podwładnych i zacnych gościach, którzy niczym królowa Saby przybywają do królestwa Salomona, by zobaczyć jego chwałę. Na pytanie telewizyjnego redaktora o przewidywania półfinałów Grand Prix w Sztokholmie nawet się nie zająknął, by wymienić klasowych żużlowców spoza Zielonej Góry. "To jak? Hampel i Kasprzak w finale?" - pyta redaktor. "I Jonsson!" - dodał prezes Dowhan. Pewnie, że Jonsson! Nie możemy pomijać drugiego pracownika prezesa. Żadnych choćby starań obiektywności. Iversen? Zagar? Nieeee... Czy w Gorzowie mogą jeździć jacyś klasowi żużlowcy? Ależ skąd! Jestem ja i mój wspaniały, magiczny klub, który odwiedzają celebryci. No i nasz Patryk w Grand Prix w Toruniu ma być! Przy okazji - zapraszam na świętowanie DMP. Przygotowaliśmy mnóstwo atrakcji.\nNaprawdę wkurzył tym chłopców z Unibaxu. Wiecie, państwo, jak bardzo? W niedzielę zobaczyliście. Zatem nie chodzi o żadnego Golloba. W rzeczywistości było to zwykłe podjudzanie i napinka nastoletnich blokersów. Prezes Unibaxu nazywa to "grą psychologiczną", jakby chodziło o jakieś mentalne przygotowanie do sportowej rywalizacji. Nie. To żadna psychologia. Była to pyskówka dwóch dresiarzy, z których jeden nie wytrzymuje i w końcu decyduje się na mocny cios. Nawet kosztem kary, którą łatwo przełknąć z kilku miliardowym budżetem.\nTak wygląda żużel w kuluarach. Prężenie mięśni, mściwość i wzajemny brak szacunku ludzi zwanych prezesami lub właścicielami klubów. Wielu z tych ludzi to naprawdę są kosmici, wyjałowieni z zasad ludzie, którzy nigdy nie nauczyli się, że zasada "po trupach do celu" jest wrogiem ducha fair play i sportu.\nKiedy słyszę wypowiedzi i widzę działania chłopców z Falubazu i chłopców z Unibaxu, czuję jakbym miał do czynienia z rozpuszczonymi nastolatkami. Chłopcy z Unibaxu wiedzieli, że w sportowej potyczce staną się głównym daniem w wielkiej zielonogórskiej uczcie. Dlatego postanowili wykiwać chłopaków z Zielonki. Najpierw nas podjudzają, czują się pewni złota, straszą Dudkiem, zapowiadają szlaban dla naszych kibiców, a my mamy oglądać ich radość? O nie! Zniszczona finałowa uczta warta jest każdych pieniędzy!\nDlatego teraz, jak mniemam, działacze Unibaxu spokojnie czekają na finansowy wymiar kary (szef bez problemu zapłaci te 1-2 miliony zł) i ściskają kciuki, by w orzeczeniu Ekstraligi nie znalazło się słowo "degradacja". Wszystko inne skwitują zapewne uśmiechem oraz toastem. I słowami z poczuciem ulgi: "Więc warto było... To jak panowie? Kto dzisiaj polewa?"\nAutor: Paweł Bartosik o 04:36


Budowa i przebudowa zjazdu - pozwolenie na budowę - formalności w 6 krokach | oprawiebudowlanym.pl\nW dzisiejszym tekście zajmiemy się zjazdami z dróg krajowych, które wymagają pozwolenia na budowę. O zjazdach z dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich, które możemy budować na podstawie zgłoszenia, piszemy w podlinkowanym tekście.\nZjazdy z dróg krajowych – pozwolenie na budowę\nJeśli planujesz budowę lub przebudowę zjazdu z drogi krajowej, musisz uzyskać pozwolenie na budowę. Poniżej przedstawiamy w kilku punktach formalności, jakie powinieneś przeprowadzić przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę.\n1. Decyzja o warunkach zabudowy – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzję uzyskasz w urzędzie gminy lub miasta.\n2. Zezwolenie zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W decyzji tej określona zostanie lokalizacja zjazdu oraz jego parametry techniczne. Po dokument ten powinieneś udać się do zarządcy drogi, którym w przypadku dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.\n3. Mapa sytuacyjno – wysokościowa do celów projektowych – wykonać ją może geodeta posiadający odpowiednie uprawnienia.\n4. Wizyta w biurze projektowym lub u projektanta posiadającego uprawnienia do projektowania zjazdów (zwykle są to uprawnienia w specjalności drogowej), który sporządzi projekt budowlany zjazdu.\n5. Uzgodnienie projektu budowlanego z zarządcą drogi. Jeżeli zjazd usytuowany jest nad sieciami uzbrojenia terenu, może być także konieczne uzgodnienie jego lokalizacji z zarządcą sieci.\n6. Złożenie wniosku o pozwolenie na budowę zjazdu. Do wniosku trzeba dołączyć:\n– decyzję o warunkach zabudowy – w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,\n– decyzję na lokalizację zjazdu, o której mowa powyżej w punkcie 2,\n– ewentualnie inne pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane przepisami (np. uzgodnienie z zarządcą sieci, o którym mowa powyżej w punkcie 5).\nWniosek o pozwolenie na budowę zjazdu z drogi krajowej powinieneś złożyć do wojewody.\nOd 1.01.2017 r. budowa i przebudowa zjazdów z dróg krajowych jest możliwa na podstawie zgłoszenia.\nWitam, chciałabym dowiedzieć się czy po zmianie z 1.01.2017r Budowa zjazdu z drogi krajowej jest teraz możliwa? Czy wniosek o jej budowę może zostać rozpatrzony negatywnie? Już raz starałam się o pozwolenie kilka lat temu ale nie dostałam go. Dostałam odpowiedź że kolejny wjazd jest zagrożeniem gdyż na drodze tej jest duży ruch. Czy możliwe jest ze teraz mój wniosek zostanie rozpatrzony pozytywnie czy nie mam szans? Z góry dziękuję za odpowiedź


Paulina Pszech | wiek, wzrost, waga, zdjęcia, kontakt\nzałóż konto login: hasło: Paulina Pszech\nWszystko o: Paulina Pszech. Plotki, informacje, zdjęcia, teledyski, filmy.\nOdszukane plotki: Paulina Pszech\nCzyżby Weronika była tą, która odpadnie w dzisiejszym odcinku? I kto komu wydłubałby oczy? Paulina Pszech odpadła już z rywalizacji o tytuł Top Model. Weronika Lewicka w ostatnim odcinku jeszcze dawała sobie radę. Ale wiele wskazuje na to, że dziś wieczorem pożegnamy się z tą sympatyczną modelką. Dlaczego? Dziennik Kurier Lubelski ...\nJedna z bardziej kontrowersyjnych dziewczyn z programu już jest lokalną gwiazdą. Choć do zakończenia rywalizacji o tytuł top modelki jeszcze długa droga, media zaczynają interesować się dziewczynami, które zamieszkały w willi TVN. Lokalna prasa opisuje perypetie bohaterek show, które pochodzą z danego regionu - dziś na przykład Dziennik Wschodni ...\nPlotki użytkowników: Paulina Pszech\nPaulina Pszech drapieżnie i seksownie\nzobacz najnowsze zdjęcia z sesji! Wszyscy zapewne pamiętamy wielką metamorfozę Pauliny Pszech, która na początku nie dostała się do programu Top Model, jednak po tym jak jedna z uczestniczek wycofała się, Paulina dostała propozycję wzięcia udziału w show. Z dziewczyny a'la barbie (tipsy, blond spalone włosy i solarium) zamieniła się we wrażliwą ...\nOstatnio dodane filmy: Paulina Pszech\ncastingi Top ModelPaulina Pszech\nPaulina Pszech Fani: (0 - 0%)\nAktualnie brak danych Paulina Pszech Antyfani: (0 - 0%)


Alicja Jurczak - autor | Księgarnia internetowa Poczytaj.pl\nAlicja Jurczak - autor\nZbiór zawiera 10 zestawów zadań testowych po 40 zadań w każdym oraz 10 zadań praktycznych przygotowujących do egzaminu potwierdzającego kwalifikację A.18. Prowadzenie sprzedaży. Testy zostały przygotowane zgodnie z podstawami programowymi dla...\nZbiór zawiera dziesięć zestawów przygotowujących do egzaminu potwierdzającego kwalifikację A.35. Planowanie i prowadzenie działalności w organizacji. Każdy zestaw zawiera 40 zadań testowych oraz jedno zadanie praktyczne. Testy zostały...\nTesty przygotowujące do egzaminu zawodowego. Technik handlowiec\nKsiążka. Wydawnictwo: Empi ; Kategoria: Podręczniki / Przedmioty zawodowe; Rok wydania: 2006; Oprawa: miękka;\nZbiór zawiera dziesięć zestawów przygotowujących do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe w zawodzie technik handlowiec. Każdy zestaw zawiera 50 zadań testowych sprawdzających wiadomości i umiejętności właściwe dla technika handlowca, 20...


Pomóż wycenić budowę serwisu internetowego i aplikacji - Na Każdy Temat - Di.pl Domeny Internetowe\nBy 360, May 23 in Na Każdy Temat\nPotrzebuję pomocy osób z większym doświadczeniem niż moje, mianowicie:\n1) Jaki budżet szykować?\nPosiadam domenę xx*x i chciałbym na niej postawić stronę z wyszukiwarką ofert pracy wykorzystującą wyniki pojawiające się na innych, dużych, serwisach tego typu. Oczywiście mój design, filtry i sortowanie ofert, m.in. w określonej odległości od miejsca (lokalizacja) w celu ułatwienia dla mieszkańców dużych miast.\n2) Ile może kosztować?\nIndywidualny projekt aplikacji na Android i iOS z możliwością dodawania i wyszukiwania ofert pracy w podobny, wyżej opisany, sposób?\n(Wiem, że to bardzo ogólnikowo lecz chodzi mi o „widełki” spodziewanych się cyfr)\nBędę wdzięczny za odpowiedzi i pomoc w określeniu, czy będę w stanie przełożyć siły na możliwości.\nNa początku na Twoim miejscu sprawdziłbym czy dany serwis pozwala na wykorzystywanie ogłoszeń w zewnętrznych wyszukiwarkach / serwisach.\nCo do budżetu / kosztu serwisu czy aplikacji. Myślę, że będą kosztowały mniej więcej tyle ile samochód\n2 godziny temu, DD napisał:\nCenna rada, choć chyba już coś podobnego widziałem, i słuszna - dzięki!\nSamochód? A jakiej klasy i z którego roku?\n1 godzinę temu, 360 napisał:\nNo właśnie.. A jaką dokładnie funkcjonalność ma serwis i aplikacje.\nA zupełnie poważnie. Jeśli serwis można postawić na gotowcu, to będzie cena taniego samochodu używanego. Jeśli trzeba będzie dostosować soft to już jakiś może mały nowy samochodzik. A jak całość na indywidualne zamówienie.. może jakaś Tesla\nNo to można sobie już obrazować możliwe koszty, dziękuje. Zdecydowanie, najpierw, trzeba zrobić research, czy da się korzystać z „ich” silników.\nJeśli inni mają coś do dodania, zapraszam.\nGratuluję zapału, z ciekawości zadaję kilka pytań więcej:\nJak masz zamiar zarabiać na tym rozwiązaniu?\nCzy to mają być wyrafinowane rozwiązania dla szerokiej grupy, czy proste rozwiązanie dla wyspecjalizowanej grupy docelowej?\nNa jakim etapie te zarobki mają zwracać poniesione koszta?\nJaką formę promocji tego portalu bierzesz pod uwagę?\nCzy masz gotowy plan i specyfikację?\nCzy jest już taki istniejący portal?\nJakie kryteria są dla Ciebie istotne w Twoim rozwiązaniu?\njeżeli bedzie opierał się na danych z innych portali - czym będzie się różnił, czym wyróżniał in plus ?\nOpisany przeze mnie punkt nr 1 miałby być podstawą do rozpoczęcia generowania ruchu na stronie przy użyciu kilku form reklamy internetowej. Celem byłoby rozpoczęcie działania i w międzyczasie przygotowania konkretnego rozwiązania, z którym się, jak do ten pory, nie spotkałem w wyszukiwarkach pracy, które z ciekawości sprawdzałem. Powodem jest najzwyczajniej możliwość stopniowego „wkładania” w projekt pieniędzy. Mam plan i specyfikację lecz na pewne pytania, na tym etapie, nie chcę odpowiadać. Poniesione koszty zwracać by się miały po uruchomieniu finalnej wersji serwisu, przez reklamy, wyróżnianie ofert itp. Do podjęcia decyzji i kolejnych kroków jeszcze sporo czasu, najpierw zamierzam dobrze przeanalizować cały projekt i sięgnąć po kilka porad i dyskusji, jak m.in ta tutaj - w każdej chwili może zostać „wylane wiadro z zimną wodą” i ktoś jednym zdaniem może sprawić, że spojrzę na całość w sensowny sposób, do którego jeszcze sam nie doszedłem, rezygnując z tego lub innego powodu.\nDnia 23.05.2022 o 11:18, 360 napisał:\nAd 1) Budżet na zbudowanie takiego serwisu/aplikacji jest śmiesznie mały w stosunku do kosztów jego wypromowania. Oferty pracy / jej wyszukiwarki to mocno oblegany rynek i w związku z tym iż agencje w tym pośredniczące otrzymują albo stały % od wynagrodzenia pracownika albo biorą spore kwoty za pośrednictwo w znalezieniu pracownika. Dalej piszesz że chcesz wykorzystać oferty z innych portali, czyli defacto jedynie im napędzisz ruch. Ponadto mogą Cię doszczętnie zniszczyć na drodze prawnej jeśli zrobisz to bez ich wiedzy.\nAle jeśli faktycznie masz jakiś unikalne rozwiązanie na wyszukiwarkę (poza sortowaniem przez odległość od miejsca zamieszkania - które jest znane i wykorzystywane na rynku od conajmniej 15 lat) to sugeruję Ci zrobienie Ci tego z głową i w taki sposób aby nikt nie mógł zniszczyć Twojego biznesu zanim nawet dobrze wystartuje. Sugeruje Ci następujące kroki:\nA. Skontaktuj się z kilkoma stronami oferującymi takie wyszukiwarki i zapytaj o PP i dostęp do ich bazy danych w zamian za polecanie ich strony. Dzięki temu możesz otrzymać legalny dostęp do ich bazy ofert, nawet kosztem śmiesznie małej prowizji. Ale dzięki temu będziesz miał okazję przestestować czy jesteś w stanie się przebić w wynikach wyszukiwania z tymi ofertami oraz sprawdzić jak użytkownicy zapatrują się na Twoje pomysły z wyszukiwarką. Na tym etapie robi się testy A/B - bo aby stwierdzić czy dane rozwiązanie jest lepsze niż inne musisz umieć zmierzyć rezultaty.\nB. Poszukaj na innym portalach kto najczęściej szuka pracowników i skontaktuj się z tymi firmami oferując darmowe zamieszczenie ofert na swojej stronie i zapytaj czy chcą skorzystać z tej możliwośći w zamian za pomoc z znalezieniu pracowników bez żadnych opłat.\nW jednym i drugim przypadku otrzymasz legalny dostęp do ofert, dzięki którym z kolei będziesz mógł sprawdzić jak działa Twoje rozwiązanie i czy wogóle jesteś w stanie z nimi zaistnieć w wynikach wyszukiwania, co z kolei napędzi ruch. Bo musisz zdać sobie sprawę, aby wypromować taki serwis musisz posiadać sporo gotówki na kampanie reklamową i/lub dobrą wiedzę w zakresie SEO. Bo możesz się spodziewać iż w obu powyższych przypadkach zostaniesz zapytany nazwę oraz widoczność/zasięg Twojego serwisu. Co wtedy odpowiesz ? Że masz domenę xx*x i swój design oraz zero ruchu ? Nikt nie potraktuje Cię poważnie i dlatego to na czym skupiasz swoją uwagę ma minimalne znaczenie obecnie.\nNatomiast ze swojego doświadczenie mogę Ci powiedzieć, że jeśli posiadasz odpowiednią widoczność w Google / znajomość danego serwisu w danej branży, to możesz liczyć na to że nawet duże firmy skontaktują się z Tobą w celu współpracy. Jedną z takich firm w moim przypadku i znaną doskonale domainerom było Sedo i to nie jedyny przypadek gdy duża i znana na świecie firma zapukała w moje skromne progi z propozycją współpracy. Identycznie sprawa ma się z blogerami. Po prostu inaczej takie firmy zapatrują się na gościa z garścią pomysłów a inaczej na osobę/firmę mającą konkretne wyniki w danej branży oraz zaplecze techniczne/wiedzę do zrealizowania swoich pomysłów.\nTak czy owak szczerze życzę CI powodzenia w dążeniu do celu. Bo lepiej stwierdzić że coś się nie udało, niż żałować że nawet nie spróbowałeś. Bo to co odróżnia tych którzy sięgają po sukces od pozostałych to czysta wytrwałość w dążeniu do celu.\nA jeśli chodzi o cenę zrobienia takiego serwisu, bez problemu znajdziesz freelancerów na rynku zachodnim za kwotę mniejszą niż 1,000 USD. I to jest również śmieszna kwota więc niewiele masz do stracenia.\nEdited June 7 by Domeniacz\nGra nie warta świeczki wg mnie, lepiej zainwestować w inną branże.\nPostawisz wyszukiwarkę i co dalej? Na pewno są serwisy (małe) które zezwolą na pobieranie ich ofert, ale ich oferty to kopie kopii. Ruchu z tego raczej nie będzie.\nNajlepiej mieć unikalną bazę, czyli zrobić wyszukiwarkę z opcją publikacji ofert, ale trzeba zainwestować w reklamę żeby tych ogłoszeniodawców mieć.\nBo na import unikalnych ofert nie ma co liczyć. Nawet Urzędy Pracy nie zezwalają na pobieranie od nich. Mi na masowe zapytania o to, tylko jeden urząd dał pozytywną odpowiedź.\nZałóżmy że już masz trochę ofert i ruchu. Jak na tym zarobić?\nAdense to śmieszne grosze a programów partnerskich brak. (przynajmniej tak było lata temu gdy się w to bawiłem)\nZ poważną propozycją współpracy nikt się nie zgłosił.\nKolejna sprawa która mnie zaskoczyła. Pierwszy raz zetknąłem się z depozycjonowaniem.\nGdy wybiłem się na top30 praca+miasto, zaczęło się właśnie depozycjonowanie. Niestety przed tym obronić się nie potrafiłem.\nA jeśli w kolejnej również napotkasz kłopoty to też zrezygnujesz ?\nBranża nie łatwa o czym wcześniej wspomniałem, ale wszędzie tam gdzie są pieniądze, znajdą się jakieś prymitywne egzemplarze, które w nieładny sposób będą starać się pozbyć konkurencji, zwłaszcza gdy jej popularność systematycznie rośnie. A Ci bardziej rozumni wcześniej czy później zjawią się z ofertą kupna tejże konkurencji, zanim ta stanie się na tyle mocna aby ich zmieść z rynku i/lub jej wartość stanie się na tyle wysoka, że nie będą mogli sobie na nią pozwolić. Praktyka powszechnie znana, zwłaszcza na rynku zachodnim.\nNa pewno są serwisy (małe) które zezwolą na pobieranie ich ofert, ale ich oferty to kopie kopii. Ruchu z tego raczej nie będzie.\nJak znasz się na SEO to ruch masz zawsze. Bo co Cię obchodzi pozostałe sto kopii pozostające daleko w tyle w czeluściach wyszukiwarki ? Ponadto zawsze możesz zepchnąć konkurencję na drugą stronę wyników, wypełniając pierwszą swoimi, na co przykład również pokazałem i to w konkurencyjnej branży i na konkurencyjną i dochodową frazę. Gdzie wielkie banki i ich wielkie SEŁO agencje mogą jedynie śline przełykać z wrażenia. A stoi za tym jedna osoba i śmieje się z bredni jakimi zapchało im głowę Google i ich poplecznicy. Tym różnią się ludzie znający się na SEO od tych którzy naiwnie myślą że coś wiedzą o SEO.\nDnia 7.06.2022 o 22:56, Igorex napisał:\nPrzeanalizuj regulaminy stron w topie i sprawdź ich raporty finansowe, i już będziesz wiedział "jak" i "ile" można na tym zarobić.\nDomeniacz nie każdy ma ma takie umiejętności jak Ty, że wszystko jest łatwe i proste, topy łatwo się robią i zbija się kokosy. Ja tak nie umiem. Dla mnie to ciężka praca i jak widać po pytaniach w temacie kolega 360 też ekspertem nie jest.\nPodtrzymuję swoją opinię, że to tematyka nie warta świeczki.\nMam portale większe i mniejsze chyba w każdej tematyce (poza ero) i praca to jedyna którą sobie odpuściłem, bo jest wąska, niewielu reklamodawców i inwestowanie w nią się nie opłaca. Może to się zmienia przy naprawdę dużej inwestycji, ma się setki tys uu miesięczne? Nie wiem, tu nie dotarłem bo walka o taki ruch i topy się nie opłacała. Inne branże przy mniejszym nakładzie %% i ruchu dają - a przynajmniej mi, znacznie lepsze profity.\nPolecałbym bardziej wyszukiwarkę nieruchomości z bazą artykułów.\nDnia 8.06.2022 o 23:42, Igorex napisał:\npraca to jedyna którą sobie odpuściłem, bo jest wąska, niewielu reklamodawców i inwestowanie w nią się nie opłaca.\nPo prostu model biznesowy z reklamami nie jest właściwy w tej branży. Pozwól że podam Ci przykład. Załóżmy (z wielką przesadą) że dostaniesz nawet 10 PLN za kliknięcie potencjalnego kandydata. Tymczasem agencja pracy niech bierze powiedzmy 10% miesięcznie od pracodawcy za znalezienie pracownika. Więc w przypadku porządnego programisty, agencja MIESIĘCZNIE dostanie 2 TYSIĄCE PLN a Ty JEDNORAZOWO za polecenie tego samego programisty dostałeś 10 ZŁOTYCH. Wiesz już dlaczego Ci się nie opłaca ? Przy dziesięciu takich pracownikach, zarobisz stówkę a wspomniana agencja 20 TYSIĘCY, czyli 200X tyle co TY. Czy biorąc to pod uwagę, dalej uważasz że "tematyka nie warta świeczki" ?\njak widać po pytaniach w temacie kolega 360 też ekspertem nie jest\nDlatego właśnie wyjaśniłem koledze, iż skupia swoją uwagę na ułamku kosztów a nie bierze pod uwagę tego co ważne. I dlatego poradziłem mu, aby zrealizował swój pomysł najmniejszym możliwym kosztem a następnie sprawdził czy będzie się w stanie przebić w wynikach wyszukiwarki i tym samym pozyskać ruch, który z kolei pozwoli mu sprawdzić jak zapatrują się na to rozwiązanie osoby szukające pracy online. Jeśli uzyska dostęp do ogłoszeń u źródła - będzie miał tylko kilka stron konkurencyjnych na dane ogłoszenie w wynikach, jeśli zaś skopiuje to co łatwo można skopiować będzie ich 10x tyle.\nA jeśli nie będzie w stanie pozyskać żadnego ruchu, może znacząco zawęzić region i/lub branże, co znacząco zwiększy widoczność strony (lub stron). A jeśli nawet i to zawiedzie, to nadrukuje ogłoszeń i porozkleja w pobliżu UP aby ten ruch pozyskać. Może też zamieścić tanie ogłoszenia w lokalnej prasie. Możliwości jest naprawdę dużo dla kreatywnej osoby wytrwale dążącej do celu. Ale na wstępie musi być gotowa owa wyszukiwarka i trochę ogłoszeń. Bez tego ani rusz. I mija się z celem doradzanie koledze aby zmienił branże, jeśl On ma konkretny (być może naprawdę innowacyjny pomysł) na wyszukiwarkę akurat w tej a nie innej branży.\nWiele ludzi sięgneło po sukces nie będąc osobami zorientowanymi technicznie czy w SEO a mieli innowacyjny pomysł i go zrealizowali. Jednym z nich jest najmłodszy polski milioner - Robert Gryń. Tak więc kolego @360 - niech nikt Cię nie odciągnie od zrealizowania swoich marzeń, a Robert niech będzie dla Ciebie motywacją:


1. Stacja AirMonitor\n3. CO2, VTOC\n4. Inteligently dom\nStacja AirMonitor Instalacja Smogomierz\nPoniższy opis krok po kroku, przeprowadzi Cię przez procedurę instalacji oprogramowania wymaganego do wgrania nowego systemu na Twój mierniki smogu. Całe oprogramowanie jest w pełni darmowe, a jego pobranie nie wymaga żadnej rejestracji i podawania swoich danych. Poniższy opis jest pomocny jeśli chcesz samemu skompilować oprogramowanie dla Smogomierza. Jeśli chcesz użyć gotowej, przygotowanej przez nas paczki, zajrzyj do opisu "Wgrywanie pliku .bin z oprogramowaniem"\nNa początku musisz pobrać program ArduinoIDE. Pozwala on na programowanie płytek z rodziny Arduino. W późniejszym kroku, dodamy do niego obsługę płytki ESP8266 NodeMCu. To właśnie na niej oparty jest nasz mierniki smogu.\nPobieramy oprogramowanie ze strony https://www.arduino.cc/en/Main/Software. W tym celu musimy wybrać jaki system operacyjny mamy zainstalowany na komputerze, a następnie kliknąć na napis "Download the Arduino IDE". W przypadku korzystania z systemu Windows, zalecamy wybranie wersji "Installer, for Windows XP and up"\nW okienku „Dodatkowe adresy URL do menedżera płytek:” wpisujemy adres: http://arduino.esp8266.com/stable/package_esp8266com_index.json\nTeraz pozostaje nam tylko ustawić w ArduinoIDE, że nasz kod ma być dostosowany do płytek ESP8266, a nie standardowego Arduino. W tym celu musimy wybrać "Narzędzia > Płytka > NodeMCU 1.0 (ESP-12E Module)".\nNa koniec pozostaje nam wybranie portu szeregowego, go którego podłączona jest nasza płytka. W tym celu podpinamy ESP8266 do portu USB w komputerze i wybieramy "Narzędzia > Port > COM3". W przypadku systemu innego niż Windows, zamiast "COM3" będziemy mieć inną opcję do wyboru np. "/dev/cu.wchusbserial1410". Jeśli pomimo podłączenia płytki do portu USB, na liście nie ma żadnej pozycji do wyboru, musimy jeszcze doinstalować sterownik odpowiedni sterownik. NodeMCu V3 korzysta z układy CH340. Sterowniki do niego można pobrać tutaj(W przypadku systemu macOS, zalecamy instalację wersji 1.5 lub nowszej dostępnej tutaj). Istnieje jednak możliwość, że Twoja płytka ma układ CP2102. Sterowniki do niego dostępnej są tutaj. Jeśli nie jesteś pewien jaki układ znajduje się na Twojej płytce NodeMCu, zobacz informacje na spodzie płytki. Powinno być tam to napisane. Po pobraniu i instalacji odpowiednich sterowników, powinniśmy uruchomić ponownie komputer. Arduino powinno widzieć już nasza płytkę podłączoną do portu szeregowego.\nSmogomierz zapisuje w pamięci wewnętrznej(SPIFFS) płytki ESP8266 ustawienia. Robi to, aby po nonownym uruchomienie nie było konieczne wpisywanie wszystkich danych na nowo. Musimy się upewnić, że w ArduinoIDE wybraliśmy opcję stworzenia przestrzeni w pamięci na nasz plik konfiguracyjny. W tym celu musimy zaznaczyć opcję 4M (1M SPIFFS) z menu "Narzędzia > Flash Size > 4M (1M SPIFFS)".\nKod, który będziemy wgrywać na płytki ESP8266 wymaga do poprawnego działania, dwóch zewnętrznych bibliotek. Aby je dodać wystarczy wybrać z menu ArduinoIDE "Szkic > Dołącz bibliotekę > Zarządzaj bibliotekami...".\n1 – Sprawdzenie poprawności oprogramowania\n2 – Wgranie oprogramowania na płytkę\n3 – Postęp weryfikacji/wgrywania oprogramowania i ewentualne błędy\n4 – Płytka oraz port, które mamy ustawione\nWartości, które możemy zmienić, to szerokość(LATITUDE) i długość(LONGITUDE) geograficzna oraz wysokość na jakiej będzie znajdował się nasz miernik(MYALTITUDE). Wszystkie te dane możemy uzyskać na stronie https://www.wspolrzedne-gps.pl. Wystarczy tam wpisać adres, gdzie miernik zostanie umieszczony. Obecnie wpisane dane, to współrzędne lokalu Hackerspace Silesia. Długość i Szerokość geograficzna jest wymagana, aby nasze dane pojawiły się we właściwym miejscu w serwisie mapa.airmonitor.pl. Dodatkowo musimy wypełnić formularz, aby punkt z naszymi współrzędnymi pojawił się na mapie(Model sensora: PMS7003).\nMiernik pozwala na wysyłanie danych do serwisu ThingSpeak. ThingSpeak wymaga rejestracji i założenia darmowego konta. Pozwoli to na przesyłanie naszych pomiarów do tego serwisu i uzyskanie wykresów zanieczyszczeń oraz danych o temperaturze, wilgotności i ciśnieniu powietrza. Opis rejestracji i konfiguracji kanału w serwisie ThingSpeak znajdziecie TUTAJ. W celu dodania obsługi serwisu ThingSpeak, w pliku defaultConfig.h musimy zmienić trzy parametry: Wpisać odpowiednie dane do THINGSPEAK_API_KEY(parametr "Key" ze strony ThingSpeak) oraz THINGSPEAK_CHANNEL_ID(parametr "Channel ID"), a w THINGSPEAK_ON zmienić słowo "false" na "true".\nTeraz możemy zweryfikować nasz kod(Punkt 3., podpunkt 1.). Jeśli wszystko poprawnie się skompiluje możemy przejść do składania fizycznych części naszego miernika smogu. Dokładny opis w Instrukcja podłączenia elektroniki.\nWszystkie wartości podane w pliku defaultConfig.h są domyślnymi wartościami potrzebnymi przy pierwszym uruchomieniu miernika. Każdą z tych pozycji można w dowolnej chwili zmienić w zakładce Konfiguracja w panelu Smogomierza.


Legia - Zawisza: Statystyki dla ''wojskowych'' - Legia Warszawa\nAutor: Kacper Ruszczak\tFot. Jacek Prondzynski\tŹródło: flashscore.pl\nStatystyki środowego meczu Legii z Zawiszą Bydgoszcz, wygranego przez ''wojskowych'' 4:0, pokazują, że nasza drużyna była tego wieczoru bardzo skuteczna - oddając sześć celnych strzałów na bramkę przyjezdnych, legioniści strzelili aż cztery gole.\nW minioną sobotę, gdy Legia mierzyła się na wyjeździe z Cracovią, piłkarze Stanisława Czerczesowa swoje jedyne dwa celne strzały w meczu zamienili na dwie bramki, które pozwoliły im wrócić do stolicy z cennymi trzema punktami. Również w środę, w spotkaniu 1/2 finału Pucharu Polski z Zawiszą Bydgoszcz, "wojskowi" wykazali się wysoką skutecznością. Z sześciu uderzeń między słupki aż po czterech piłka wpadła do siatki. Razem z niecelnymi próbami, legioniści strzelili w kierunku bramki bydgoszczan 10-krotnie. Goście oddali natomiast pięć strzałów na bramkę Arkadiusza Malarza, z których tylko dwa były celne.\nOprócz tego, legioniści w statystykach górowali nad Zawiszą również pod względem posiadania piłki: 59% - 41% oraz liczby wykonanych rzutów rożnych: 5 - 3. Goście natomiast mieli więcej rzutów wolnych: 21 - 14. Remis padł natomiast w liczbie interwencji bramkarzy - Arkadiusza Malarza i Damiana Węglarza. Obydwaj obronili po dwa uderzenia rywali.\nLegia pokonała Zawiszę Bydgoszcz 4:0 w pierwszym meczu 1/2 finału Pucharu Polski. Trzy bramki zdobył w środę Nemanja Nikolić, a jedno trafienie dołożył Łukasz Broź. Zwycięstwo legionistów mogło być jeszcze wyższe, bo sędzia nie uznał jednego gola Brozia, a co więcej w 62. minucie piłka po strzale Brzyskiego z rzutu wolnego uderzyła w poprzeczkę. Rewanżowe spotkanie w Bydgoszczy zaplanowano na środę, 6 kwietnia (18:00).\nMam żal ! Dlaczego w galerii meczowej nie ma zdjęć z górnych sektorów ŻYLETY. Tam też siedzą kibice i oddają serce drużynie przez fanatyczny doping. Koledzy moderatorzy ! Czekam na więcej zdjęć z następnego meczu z Lechią.\nStatystyki Puchar Polski Zawisza Bydgoszcz


8,02 (1522 ocen\ti\t170 opinii) Zobacz oceny\nKarol | 2017-06-11\nTo jedna z tych książek o których ciężko coś napisać.\nBardzo szczera opowieść o tym jak na życie i na umysł człowieka może wpłynąć pobyt w obozie koncentracyjnym. Od pierwszej części w których autor praktycznie stuprocentowo skupia się na pobycie w niewoli naprawdę nie można się oderwać. Jest to opisane trochę inaczej niż w innych dziełach poruszających ten temat, może to przez zawodowe wykształcenie autora który częściej bardziej niż na bólu fizycznym skupiał się na bólu psychicznym.\nWydaje mi się że ostatnia część książki jest trochę oderwana od reszty. Autor skupia się bardziej na swoich diagnozach, a całość brzmi trochę jak wykład z psychiatrii, co trochę wytrąciło mnie z początkowego zachwytu tą lekturą. Pomimo tego nawet i tam trafiają się naprawdę interesujące historie które nadają tej bardzo "szkolnej" części trochę życia.\nBardzo "życiowa" pozycja którą warto przeczytać. O Holokauście napisano naprawdę sporo, ale ta lektura wyróżnia się z tłumu. Nie ma tutaj opisu wielkich bohaterów, jakiś słynnych wydarzeń, to po prostu swego rodzaju pamiętnik z życia szarego człowieka.


Jeśli lubisz naturalne kosmetyki i zastanawiasz się, co kupić, mam dla Ciebie kilka propozycji. Jak wiesz, marokańskie kosmetyki znane są ze swoich bogatych właściwości. Możesz je zakupić nie tylko w drogeriach stacjonarny\nDodane: 14-02-2022 01:06\nch, ale również w sklepach internetowych. W ich ofercie znajdziesz popularny olejek arganowy, olejek z opuncji figowej, czarne mydło, hydrolaty, hennę, perfumy czy kohl. Przed zakupem warto upewnić się, że sprowadzane produkty są w 100% oryginalne i posiadają certyfikat.\nCzy jest nowe prawo jak znaleźć psychologa?W 2020 można dobrze znaleźć kardiologa ale czy za za 10 lat też?Teraz I Ty Też Możesz odżywic cerę Nawet Jeśli Nie Masz O Tym Zielonego PojęciaCzy jest nowe prawo jak znaleźć psychologa?5 Niepokojących Sygnałów, Które Nie Pozwalają Ci odmłodzić ceręKiedy kupić kosmetyki orientalne i na co zwrócić uwagę?Czy dostać kosmetyki można tanio?Czy można znaleźć kardiologa samemu?Czy możesz Stosować Ekologiczne Kosmetyki?O pomocy psychologa. Krótko i na tematŚmiali Się Gdy Powiedziałem, że Chcę odmłodzić cerę. Ale Gdy Zobaczyli Jak ...Nigdy Nie Rób Tych 3 Rzeczy Jeśli Chcesz Stosować Ekologiczne KosmetykiKupić kosmetyki orientalne? Nie?Czy są zmiany w prawie jak Kupić krem arganowy?Oto Plan Od A Do Z Aby znaleźć kardiologa W 5 DniZnaleźć kardiologa? Czy warto?10 Wypowiedzi Ekspertów Na To Jak kupić kosmetyki orientalneJak znaleźć psychologa - odkrycie 2020!W 2020 można dobrze kupić perfumy arabskie ale czy za za 10 lat też?Czy sposób na to jak w 2020 znaleźć kardiologa jest trudny?Szukam sposóbów jak dostać kosmetykiNawet Nie Myśl Aby odmłodzić cerę Zanim Nie Poznasz Tych 5 Sposobów.Psycholog-kiedy warto skorzystać z jego pomocy?Jak można znaleźć psychologa?Znaleźć kardiologa? Nie?Czy warto znaleźć kardiologa? Koszty i ceny2020 najlepszym okresem aby znaleźć kardiologaJak znaleźć psychologa Natychmiastowo?Zrób to wreszcie! Zacznij znaleźć kardiologa już w 4 dni!Po co właściwe odmłodzić cerę?