"Kiedy krzyczysz, że nie możesz się dodzwonić, pomyśl, że właśnie rejestruję innego pacjenta". Rzeczywistość pielęgniarki - Sessionbordercontroller.info - Magazyn dla kobiet- sessionbordercontroller.info\n„Kiedy krzyczysz, że nie możesz się dodzwonić, pomyśl, że właśnie rejestruję innego pacjenta”. Rzeczywistość pielęgniarki\nDrogi pacjencie/pacjentko czasem przechodzisz samego siebie mówiąc do nas, pracowników przychodni, że swoje ciężkie dupy posadziły na stołkach, że jesteśmy wredne, niedouczone, mamy pizdowaty wyraz twarzy itp.\nWięc proszę, zanim podejdziesz do rejestracji, weź głęboki oddech, pomyśl, że na naszym miejscu może być Twoja żona, matka, córka. Pomyśl, że my naprawdę chcemy Ci pomóc, że wiemy często, jak cierpisz i robimy wszystko, co w naszej mocy, żebyś był/była przyjęta do lekarza specjalisty. Ale miej na uwadze również to, że dany specjalista może nam kazać zarejestrować 20 osób, bo jest po 24 godzinnym dyżurze w szpitalu i nie jest w stanie więcej, a mimo to i tak zapytany przez pacjenta nie odmówi pomocy.\nProszę uszanuj również to, że do rejestracji obowiązuje jedna kolejka, że pracownik, który was obsługuje, musi skupić się na danym pacjencie bo często zależy od tego jego zdrowie i dalszy przepływ informacji między pacjentem a lekarzem lub pielęgniarką, że pomieszczenie służbowe jest dla pracownika, że kiedy krzyczysz kolejny raz, że się nie możesz dodzwonić, bo ciągle jest zajęte, pomyśl, że właśnie dlatego ponieważ rozmawiam i rejestruję innego pacjenta.\nNie obrażaj nas – bo uwaga – my to wszystko słyszymy. Tak, jest nam przykro ponieważ nikt z nas nie znalazł się z przypadku w tym miejscu, tylko dlatego, że kocha swoją pracę i mimo wszystko lubi ludzi i wierzy w to, że ludzie z natury nie są źli.\n„Wszyscy jesteśmy bardzo podobni, zmieniają się tylko stroje i dekoracje, reszta jest taka sama. Łączy nas i to, co dobre, i to, co złe”\nNietolerancja bierze się z niewiedzy, często też ze strachu, a Julia Wollner podkreśla, że ostatnio w ludziach dużo lęków i obaw. Nie czujemy się bezpiecznie… Tymczasem oni mieszkają w Warszawie – ona – Polka, chrześcijanka, on – pochodzący z Izraela Żyd. W jednym domu pełnym miłości i wzajemnego szacunku ścierają się różne kultury i religie. Dla mnie są świadectwem, że można, że nie musimy ze sobą walczyć, udowadniać kto jest lepszy. Bo w gruncie rzeczy, od tysięcy lat wszyscy jesteśmy tacy sami.\nEwa Raczyńska: Jak się wam żyje w Polsce?\nJulia Wollner: Trudno Warszawę traktować jak papierek lakmusowy reszty kraju. Mam poczucie, że jesteśmy w pewnym sensie uprzywilejowani, bo żyjemy w wielokulturowym środowisku, co dla mnie stanowi niezwykłe bogactwo. Tyle, ile my możemy się nauczyć od ludzi pochodzących z innych środowisk i z różnych kultur, nie dałby nam żaden uniwersytet.\nRozmawiając ze znajomymi z mniejszych miejscowości, podejrzewam jednak, że nie byłoby tak różowo, gdybyśmy mieszkali gdzie indziej. Zdaję sobie sprawę, że nie wszędzie jest tak, jak w centrum Warszawy.\nJesteśmy nowoczesną parą (śmiech), poznaliśmy się przez internet. I od początku w naszej wspólnej codzienności mieszało się wiele kultur. Ja jestem italianistką, robiłam doktorat w Rzymie i gdy wróciłam ze stypendium do Polski, wszyscy się dziwili – byli pewni, że już we Włoszech zostanę. A jednak ewidentnie nie było mi to dane. Stwierdziłam, że będę miała więcej ciekawych rzeczy do zrobienia tutaj niż tam.\nAle skąd Izrael?\nIzrael wcześniej nie był obecny w moim życiu; niewiele o tym państwie wiedziałam. Mój tata natomiast pracował w firmie posiadającej izraelskie udziały. Został przez swojego szefa zaproszony na ślub córki. A że było lato, stwierdził, że zabierze mnie, moją mamę i siostrę, żebyśmy mogły poznać nowy kraj. Pojechaliśmy, bawiliśmy się wspaniale, a mnie Izrael zachwycił. I to mógłby być koniec całej historii, gdyby nie fakt, że, po kilku dniach po powrocie, właśnie na portalu randkowym zaczepił mnie mój obecny mąż, Izraelczyk.\nFakt, że było w tym coś, nie wiem, niesamowitego. Zwłaszcza, że – można w to wierzyć lub nie – gdy byliśmy w Izraelu, pojechałam z rodzicami do Jerozolimy pod Ścianę Płaczu. Podeszła tam do mnie starsza religijna Żydówka i podała mi karteczkę mówiąc: „Mam tu dla pani modlitwę”. Była to modlitwa o dobrego męża. Pomyślałam, że w sumie owszem, dobry mąż by się przydał. Zmówiłam tę modlitwę i, zgodnie ze zwyczajem, włożyłam karteczkę między kamienie Ściany Płaczu. Kilka dni później zobaczyłam wiadomość od mojego męża.\nCoś ty! Pierwsza randka była dramatem. Obdzwoniłam wszystkie moje koleżanki: „Boże, z kim ja się w ogóle umówiłam!”. Ale został; jesteśmy razem już 10 lat.\nDogadujemy się pomimo różnic kulturowych. Mój mąż urodził się w Izraelu, ale wychował w Stanach; jego mama jest Polką, która wyjechała do Izraela w latach 50-tych, kiedy tu działy się różne złe rzeczy. Mój teść urodził się w Izraelu, ale jego rodzice pochodzili z pogranicza węgiersko – rumuńskiego, więc mamy rodzinę jeszcze w tej stronie świata. Moi rodzice są Polakami, choć przodkowie ojca mojej mamy pochodzili gdzieś z południa Austrii. Ponadto moi rodzice od kilku lat mieszkają w Hiszpanii; siłą rzeczy ten kierunek też stał się nam bliski. Znajomych mamy z całego świata i uważam to za wielki przywilej. Jest dla mnie kompletnie niezrozumiałe, jak można takiego bogactwa nie cenić.\nCoraz mniej jest miejsc na ziemi, gdzie różniące się czasami skrajnie kultury mogą obok siebie żyć. A przecież kiedyś było to możliwe.\nI nadal jest. Widzę to w szkole moich dzieci, gdzie mieszają się nacje z różnych zakątków globu. Być może fakt, że o uprzedzeniach na tle rasowym słyszy się ostatnio więcej, wynika tylko z coraz mocniej zaznaczającej się w naszym życiu obecności mediów. Myślę, że człowiek od tysiącleci jest taki sam. Być może dlatego, że pracuję z ludźmi z różnych kultur i w życiu prywatnym nieustannie ich spotykam, uważam, że wszyscy jesteśmy bardzo podobni, zmieniają się tylko stroje i dekoracje, reszta jest taka sama. Łączy nas i to, co dobre, i to, co złe. Nie tylko u nas pojawiają się uprzedzenia wobec innych kultur i innych nacji. To działa w dwie strony – doznałam tego na własnej skórze we Włoszech, niestety. Natomiast rzeczywiście mam wrażenie, że w naszym kraju, w ostatnim czasie, jest to bardziej widoczne.\nMoże to kwestia przyzwolenia?\nZ jednej strony pewnie tak. Z drugiej strony myślę, że ludzie ostatnio czują się po prostu mniej bezpieczni – i znowu wracamy do wpływu mediów na nasze życie. Nasza świadomość jest po prostu znacznie większa, niż można to było obserwować w wypadku naszych babć czy dziadków. Wielu ludzi żyje dziś w nieustannym napięciu i lęku, a ten lęk trzeba jakoś nazwać i przeciwko czemuś skierować. Najłatwiej jest skierować przeciwko czemuś, czego nie znamy.\nKolejna rzecz to bez wątpienia kwestia edukacji. Nauczyciele mają dziś wielkie pole do popisu, a rola szkoły jest nie do przecenienia. Zresztą mnie samej wielokrotnie zdarzają się sytuacje, gdy muszę odpowiadać na jakieś bardzo, wydaje mi się, elementarne pytania, dotyczące chociażby pochodzenia mojego męża. I odpowiadam zawsze z radością, czując, że dzięki temu mogę dzielić się wiedzą, która trochę przypadkiem stała się moim udziałem.\nKilka dni temu poszłam do fryzjera, do salonu, którego klientką jestem od wielu lat. Wiem, że nikt, kto tam pracuje, nie ma złych intencji. Siedziałam, czekając na swoją kolej, i patrzyłam na obrazek wiszący przy wejściu – Żyda liczącego monety. Mój mąż zawsze zwraca uwagę na takie dekoracje w różnych lokalach i mam świadomość, że jest to dla niego nieprzyjemne, bo z jego przynależności kulturowej, z mniejszości etnicznej, z której pochodzi, robi się jakąś maskotkę, jakiś totem przynoszący szczęście.\nMoja fryzjerka jest Ukrainką, więc pomyślałam, że odwołam się do faktu, że ona też nie jest stąd. Poprosiłam, by porozmawiała z właścicielem salonu i by zdjęli ten obrazek; tłumaczyłam, że mojemu mężowi, który do nich przychodzi, nie jest przyjemnie na niego patrzeć, a i moje córki pytają, co przedstawia. Spytała: „Dlaczego ci to przeszkadza?”, więc odpowiedziałam: „Zobacz, a gdyby to był Ukrainiec liczący pieniądze i ja bym go powiesiła, żeby przynosił szczęście i dobrobyt kawiarni prowadzonej przez mojego męża, to jakbyś się czuła?”. Widziałam, że ją to zastanowiło, ale też zachęciło do rozmowy. „Wiesz, ja właściwie nie wiem, skąd twój mąż jest”. „Mój mąż jest Izraelczykiem”, „Czyli jest Żydem?”, „Tak, aczkolwiek nie każdy Izraelczyk jest Żydem, choć większość pewnie tak”. A ona mi mówi, że zawsze myślała, że Żyd to Arab i że wszyscy mieszkają w Afryce. Oczywiście osoba dorosła powinna zadbać o swój rozwój, o ciągłe poszerzanie wiedzy o świecie, ale przecież te zupełne podstawy powinny były zostać przedstawione w szkole. Ja sama pamiętam z liceum lekcje o budowie pantofelka albo o tym, jak funkcjonuje układ krążenia u żaby… Zajęć o innych kulturach niestety nie pamiętam, bo chyba ich nie było. W efekcie wielu z nas nie wie rzeczy, które są ważne po prostu dla przetrwania w nowoczesnym społeczeństwie.\nW kawiarni mojego męża pracują ludzie z całego świata – od Indii po Ukrainę. Mamy też w ekipie uchodźcę z Aleppo – chłopaka, który przyjechał do Europy na wymianę studencką. Kiedy w jego kraju wybuchła wojna, nie mógł tam wrócić. Wszyscy ci ludzie tworzą wspaniały, niezwykle zgrany zespół. Jest to dla mnie najlepszy dowód, że się da. Kiedy na nich patrzę, przypomina mi się też zawsze wspomniana już szkoła moich córek, gdzie wspólnie uczą się dzieci z różnych rodzin, różnych krajów i różnych wyznań. Jedna z moich najlepszych przyjaciółek jest pół-Arabką; jej córka, po różnych nieprzyjemnych przejściach w szkole publicznej, uczy się teraz razem z moimi dziećmi. Na mniejszą skalę, ale podobnie, jest w zespole mojego magazynu o kulturze śródziemnomorskiej „Lente”. Moja wspólniczka jest Amerykanką; piszą dla nas i fotografują Włosi, Izraelczycy, Marokańczycy, Grecy, Hiszpanie. Łączy nas wszystkich jedna misja, te same wartości, podobne poczucie estetyki.\nWystarczy trochę życzliwości i serdeczność wobec drugiego człowieka, bez oceniania, skąd pochodzi, jaki ma kolor skóry, w co wierzy i w jakim języku mówi… Może to zmniejszyłoby to – biorę w cudzysłów – „obrzucanie jajkami na ulicy”?\nJajka też się zdarzają. Nie możemy sobie pozwolić na komfort powiedzenia, że ich nie ma. Ostatnio ukazała się doskonała książka Mikołaja Grynberga Rejwach (wyd. Nisza 2017) – zapisy rozmów z ludźmi z różnych środowisk; wszystkie pokazujące, jak bardzo w naszym kraju zakorzeniony jest antysemityzm. Jestem zresztą przekonana, że książka ta mogłaby opowiadać o wielu innych grupach etnicznych, i w każdym przypadku pokazałaby, jak wiele jest do zrobienia w ramach pracy u podstaw. Trudno nie odnieść wrażenia, że spora część niechęci do innych kultur bierze się tego, co wynosimy z domu, z tego, co słyszymy od dzieciństwa, ze stereotypów powtarzanych mechanicznie przez babcie, dziadków, wujków, rodziców. My później powtarzamy je dalej, często nie zdając sobie zupełnie sprawy, że kogoś krzywdzimy – jak z tym obrazem Żyda. Jestem przekonana, że ci moi kochani fryzjerzy nie mieli na myśli nic złego. Powiesili to, tak jak się wiesza podkowę na szczęście czy stawia słonia z wysoko zadartą trąbą. Żeby dobrze się wiodło, czego wszystkim zresztą życzę. Warto przy tym podkreślić, że mało kto jest zupełnie bez winy – jeśli jest, to niech pierwszy rzuci kamień! Z drżeniem serca wspominam początki znajomości z moim mężem, bo też zdarzyło mi się kilka wpadek. Bardzo się tym stresowałam; na szczęście mój mąż jest niezwykle otwartą i serdeczną osobą, i za którymś razem obiecał mi, że zawsze, gdy go urażę, zwróci mi spokojnie uwagę i wytłumaczy.\nPamiętam chociażby, że na jednym z pierwszych spotkań opowiadałam mu o swojej wyprawie do Izraela, zaznaczając, że nie rozumiem uprzedzeń wobec kultury tego kraju, bo Żydzi są wspaniali, pełni energii, inicjatywy, z głową do interesów. Wyjaśnił mi, że w pewnym sensie to także jest uprzedzenie, a mówienie, że Żydzi mają głowę do interesów, to też najzwyklejszy w świecie stereotyp. To trochę tak, jakbym powiedziała, że Polacy to albo pijacy, albo wybitni poeci, bo mieliśmy ich wielu. Gdzie wszystko to, co jest pomiędzy? Gdzie przeciętny człowiek? Dlaczego o nim zapominamy? I znowu – to może się odnosić do każdej nacji. Weźmy chociażby Włochy, kraj mnie kulturowo najbliższy chociażby ze względu na moje wykształcenie i pracę zawodową. Większości z nas kojarzą się z plażą, pizzą, makaronem, ewentualnie z winem i lodami. Ktoś pamięta jeszcze o antycznej przeszłości, Dantem i renesansowych freskach. Zatrzymujemy się na pierwszym wrażeniu. Jako dziennikarka pisząca głównie o Włoszech, często spotykam się negatywnymi reakcjami i pytaniami, dlaczego w swoich tekstach czy wypowiedziach w radiu wspominam o kryzysie w Italii, opowiadam o trudnościach, z jakimi borykają się jej mieszkańcy; dlaczego nie mogę mówić o tych plażach i lodach. I jasne, że mogę, ale to trochę tak, jak mówić o Polsce tylko przez pryzmat pierogów i krakowskich zabytków.\nNigdy się nie zraziłaś, spotykając się z negatywnymi opiniami, że po co i na co ci to, że ludzie nie chcą tego wiedzieć?\nCóż, ja mam chyba poczucie misji. Jeśli wśród tych wszystkich ludzi, którzy czytają moje publikacje, słuchają audycji, wchodzą na stronę naszego magazynu, na mój fanpage na Facebooku, trafi się jedna, która coś wyniesie dla siebie, coś zrozumie, to już dla mnie bardzo dużo, bo może w jakimś ułamku świat dzięki tej osobie będzie lepszy.\nNie ukrywam też, że działania edukacyjne, chociaż na jakąś mikroskalę, są dla mnie istotne ze względu na moje dzieci. Podobnie zrobiłaby pewnie każda matka. Walczymy przecież nie tyle o lepszy świat dla siebie, ale lepszy świat dla naszych dzieci. I, bez względu na różnice kulturowe czy światopoglądowe, wszystkim nam zależy na tym, by nasze dzieci żyły w dobrym świecie. Mam to zawsze z tyłu głowy, gdy spotykam się z uprzedzeniami nie tylko wobec nacji, z której pochodzi mój mąż, ale w ogóle uprzedzeniami jakimikolwiek.\nA skoro mówimy o sprawach różnych kultur, to chciałabym bardzo, żebyśmy, wracając do kwestii Włoch, wspomniały o tym, co dzieje się u jej brzegów, a o czym bardzo mało się u nas mówi. Mam na myśli Lampedusę, małą włoską wyspę, na którą, tysiącami, na pontonach i tratwach, przybywają migranci.\nMy niestety rzadko chcemy o tym słuchać.\nWłaśnie, pewnie też dlatego, że każdy z nas jest trochę zmęczony tymi informacjami. Nie mamy mocy przerobowej, żeby zajmować się problemami całego świata. Ale czasami wystarczy otwarcie jakieś małej klapki w głowie – mówiąc o Włoszech wszyscy skupiamy się na pozytywnych rzeczach, a wydaje mi się, że najważniejszą lekcją, jaką dzisiaj dają nam Włochy, to podejście do migrantów właśnie. To, jak ich na Lampedusie witają, jak się o nich troszczą, choć przecież jest im bardzo trudno.\nPokazują, że można.\nTak, chociaż sami momentami nie dają już rady. Lampedusa jest malutka, tych przybywających jest już więcej niż mieszkańców. Z miejscem tym związana jest niezwykła postać doktora Bartolo, który działa tam od 25 lat – bada tych, którzy dobijają do brzegów wyspy, udziela pierwszej pomocy, w wielu przypadkach żegna, bo wielu nieszczęśników dociera do Europy martwych. I to, jak podkreślał już wielokrotnie Jarosław Mikołajewski – pisarz, dziennikarz, poeta i osoba, która o Lampedusie powiedziała w Polsce bardzo wiele i chyba najpiękniej – jest najpełniejsza lekcja humanizmu i chrześcijaństwa, jaką dzisiaj dają nam Włochy. Tymczasem my, mówiąc o włoskim humanizmie, nadal rozprawiamy o XIV i XV wieku, mając przed oczami coś tak ogromnie ważnego. Nie wspomnę już, jak to milczenie na trudne tematy ma się do naszej religii…\nA my religią lubimy się podpierać…\nLubimy. Przy okazji wspomnę, że żyję w rodzinie mieszanej nie tylko kulturowo, ale i religijnie, co też jest bardzo ciekawym – choć nie zawsze łatwym – doświadczeniem. Ja jestem katoliczką, mój mąż agnostykiem, ale przywiązującym wagę do żydowskiej tradycji. Niedawno, przygotowując tekst na ten temat, pytałam księży i rabinów, co poradziliby takiej rodzinie jak moja, gdzie żadne z małżonków nie chce rezygnować ze swojej duchowości. Jako trudność, z którą spotykamy się na co dzień, przytoczyłam przykład słów mojej blisko siedmioletniej córki, która mawia „Oczywiście, że wierzę w Chrystusa, bo jestem chrześcijanką, ale czekam też na Mesjasza, bo jestem Żydówką”. I co jej odpowiesz? Przyznam szczerze, że niewielu duchownych potrafiło udzielić mi rady; miałam raczej wrażenie, że większość z nich, choć oczywiście nie wszyscy, mówiła do mnie ogólnikami. Kiedy indziej, przy okazji jakiejś debaty, spotkałam się też z opinią, że dziecko nie może takich rzeczy mówić, bo jest to niespójne. Rozumiem oczywiście ten punkt widzenia, ale, z drugiej strony, nie mogę przecież polemizować z tym, co moje dziecko czuje – a czuje właśnie tak, bo taka jest jej tożsamość, z elementami, które się nawzajem wykluczają. Z premedytacją wybieram patrzenie na to jak na coś bardzo wzbogacającego. Mówię zawsze, że u nas w domu Boga mnożymy przez dwa, bo przez to współistnienie, na małej domowej przestrzeni, dwóch religii, zauważamy go więcej, szczególnie moje dzieci. Zdaję sobie sprawę, że taka postawa nie dla każdego jest do przyjęcia.\nAle wypracowaliście sobie wasz styl bycia, życia w rodzinie, szukając równowagi w tych wszystkich różnicach?\nZwykle mówię, że to jest work in progress. Nie mogę przecież orzec, że mam sprawę rozwiązaną, że u mnie problemów na tym tle nie ma i nigdy nie będzie. Nie wiem, z jakimi pytaniami przyjdzie do mnie jutro moje dziecko; nie wiem, czy do nowych wniosków nie dojdzie mój mąż albo czy ja nagle nie zacznę na pewne sprawy patrzeć inaczej. To jest coś, co wymaga czujności, uważności. Radością jest dla mnie fakt, że kwestie te nieustannie prowokują do myślenia, do refleksji, do zadawania pytań i szukania na nie odpowiedzi. To jest szalenie wzbogacające – jeśli ktoś lubi pracę. Bo to jest ciężka praca nad sobą. Musisz być cały czas otwarta na to, co ci przyniesie każdy kolejny dzień.\nJak długo twój mąż mieszka w Polsce?\nDlaczego przyjechał do Polski?\nStudiował medycynę w Warszawie, chciał zostać lekarzem i wymyślił, że połączy to z poznawaniem kraju swojej mamy. Skończył medycynę, ma tytuł lekarza, ale w międzyczasie stwierdził, że bardziej kręci go kawa i to kawą będzie leczył. (prowadzi kawiarnię w Warszawie – przypis red.)\nNigdy nie myśleliście, żeby się stąd wyprowadzić? Tu jest wasz dom, wasze miejsce?\nWiesz co, ja mam takie głębokie poczucie, że dom jest tam, gdzie są bliscy ludzie. I uważam, że dom mogę mieć wszędzie. Na razie granice są otwarte; zobaczymy, co przyniesie czas. Być może dzięki obcowaniu z kulturami śródziemnomorskimi nauczyłam się bardzo cenić to, co Włosi nazywają po niemiecku heimat – bardzo jest mi bliska koncepcja małej ojczyzny. Staram się przy tym nie ograniczać się do teorii, ale też wykazywać w praktyce. Z dużym zaangażowaniem emocjonalnym i czasowym działam w swojej lokalnej społeczności na Żoliborzu, gdzie mieszkam. Co ciekawe, Żoliborz nie jest miejscem, w którym się urodziłam, skąd pochodzę. Tym bardziej czuję, że ta mała ojczyzna to miejsce, w którym jesteśmy z wyboru; że są to ludzie, którzy nas otaczają.\nTo też ważne w kontekście waszej rodziny… Bo kulturowo obejmujecie kawał świata, a na tu i teraz jesteście w tym właśnie miejscu.\nTak, i wydaje mi się, że świat byłby znacznie lepszy, gdybyśmy zadbali o ten nasz kawałeczek podwórka. Każdy z nas. W naszej kulturze nie jest to zakorzenione. Pamiętam swój wywiad z Rafałem Olbińskim, wnikliwym obserwatorem naszej polskiej rzeczywistości, w którym artysta mówił, że gdy przyjrzymy się historii polskiej kultury, to zauważymy, że zawsze dbało się, by w domu było pięknie, a już obejście mało kogo interesowało. A przecież warto by było o to podwórko naokoło też zadbać, bez względu na to, gdzie życie nas rzuci. Oczywiście nie mogę z całą pewnością stwierdzić, że tak będzie, ale wyobrażam sobie, chcę marzyć i wierzyć, że, jeśli jutro zamieszkamy w Izraelu, we Włoszech czy w Hiszpanii, to także znajdę w sobie wolę i pragnienie dbania o tamtejsze podwórko i ludzi wokół nas. Bez względu na to, skąd pochodzą.\nJulia Wollner – redaktor naczelna magazynu , doktor filologii włoskiej (specjalność: literaturoznawstwo). Prywatnie żona importera kawy i mamą dwóch córek. Jak sama o sobie pisze – jej nałogami są książki, caffellatte i muzyka barokowa, a od pewnego czasu także perfumiarstwo.\nGrażyna na all inclusive, co to na miejscowy manicure się zdecydowała… O matko, i jak żałowała!\nMiałam opisać swoje wycieczki w Turcji, ale hitem są paznokcie, które przebiły wszystkie wrażenia, więc będzie o manicure w moim hotelu all inclusive. A zaczęło się od tego, że odprysnął mi lakier. Ten kto ma lekką nerwicę jak ja, wie że to droga do piekła, bo w ciągu godziny jestem w stanie zdrapać lakier z całej reszty (myśl o tym jednym nie daje mi spokoju). Obdarowana ulotką od pana prowadzącego zakład fryzjerski na parterze mojego hotelu, gdzie normalnie za żadne skarby bym się nie wybrała, pokornie jednak w tej sytuacji idę zapytać czy zgodnie z ulotką mają usługę manicure.\nJestem ciekawa czy pan wciśnie mnie w kolejkę oczekujących, bo wyobrażam sobie, że w tak wielkim hotelu nie ja jedna straciłam paznokcia.\nNiepokój mój wzbudza już fakt, iż miły starszy pan (bez cienia ironii to piszę) oferuje usługę w każdej chwili. Muszę poczekać tylko, aż pani manikiurzystka przyjdzie z drugiego hotelu. Ok, umawiamy się za godzinę, jestem dobrej myśli.\nPunktualnie schodzę podekscytowana, że będę miały nowy manicure, myślę nad kolorem i zapominam o swoich niepokojach.\nPani jeszcze nie ma, ale pan okazuje się być całkiem na bieżąco w sprawach damskiego paznokcia i ustala ze mną, że to shilac i przynosi dziesięć różowych pudełek, które działają na zasadzie zasysania palca do środka. W środku jakiś aceton czy coś. Śmieję się, że w Polsce robią to inaczej, tłumacząc panu jak, a jednocześnie oglądam jego fryzury ślubne, bo pan okazuje się być starym fryzjerem, który czesze od lat głównie Angielki do ślubu.\nPytam, po co tu biorą śluby, ale to już zbyt skomplikowany angielski, a wiec oglądamy te fryzury w różnych katalogach podpisanych rocznikami i zastanawiam się, ile już z nich jest po rozwodzie. O ironio jedna.\nRóżowe zassawki zaciskają mi palce tak, że krew nie dopływa, bo mija ponad 20 minut, a pani nie ma. Widząc moje zmagania z plastikiem, pan wyciąga jeden z moich palców ze środka i swoim długim paznokciem próbuje zdrapać mój shilac (tylko jeden ma długi, chyba do tego właśnie celu…).\nAni rusz. Hard shilac – komentuje i dolewa płynu. Już prawie nie mam czucia. Po kilku minutach wpada na pomysł, by jednak zrobić to po polsku, więc wyjmuje mnie z różowego uścisku i wkłada palce w folię zalewając je żrącym płynem. Modlę się tylko o to, by pani szybko przyszła.\nMoje modlitwy zostają wysłuchane i wpada pani w jego wieku (bardziej spodziewałam się młodej Turczynki o długich różowych tipsach) i zasiada od razu do pracy. Chyba go ochrzania za te folię (po turecku) i wyciąga mój paznokieć sprawdzając swoim czy shilac schodzi.\nPo wpływem solidnego drapnięcia lakier schodzi. Ufff. Tłumaczę panu, by nie czuł się broń Boże niekomfortowo (lubię go), że my kobiety lepiej się znamy na manicure.\nMój stan emocjonalny jest jeszcze stabilny, gdy pani wyciąga miskę z pilnikiem, watą, zmywaczami i czterema lakierami niedomkniętym lub podklejonymi taśmą klejącą.\nNajpierw zdrapuje swoim paznokciem wierzchnią warstwę, a potemzZ impetem szoruje pilnikiem po moim pięknym chabrowym kolorze i w ciągu kilku minut doprowadza moje paznokcie do stanu zero. I tu dopiero zabawa się zaczyna.\nPan tłumaczy, bym wybrała lakier z palety: jaskrawego różu, czarnego, cekinowego biorę czerwony. W takich warunkach klasyka sprawdza się najlepiej (nawet nie wiem jak bredzę). Pan jednocześnie zwraca uwagę na mój wypłowiały od słońca blond, sugerując że chętnie poprawiłby co nie co. Babciu kochana, co z nieba na mnie patrzysz, chroń mnie!\nNa stół wjeżdża maszyna do schnięcia, lakier, utwardzacz – powinno być dobrze. Zamaszystym ruchem, jak malarz malujący na płótnie krajobrazy, pani (dosłownie) zalewa mój paznokieć pokaźną warstwą czerwonego lakieru, nie szczędząc boków, opuszków i swoich palców. Wszystkie wyjścia za linijkę usuwa swoim paznokciem, podobnie jak wcześniej stary lakier.\nMyślę sobie: „będzie dobrze, użyje patyczka z acetonem, jakoś to usunie potem”. Jednak jestem hiperoptymistyczna.\nPrzy drugiej warstwie nie widzę poprawy i suszę paznokcie w coraz większej histerii, oglądając jednocześnie zdjęcia syna wnuczki i całej rodziny, a wiec stając się emocjonalnie zaangażowana, co wyklucza w moim przypadku jakąkolwiek asertywność.\nWiem już, że są małżeństwem od 40 lat, on prowadzi ten salon, ona „maluje” paznokcie. Żyją z tego oni i rodzina syna. Synowa jest leniwa, a syn dorabia, ale mało. Najkochańsza jest pięcioletnia wnuczka, która rzeczywiście słodko wygląda na zdjęciu (chcę taką!).\nCo dalej… Jestem w totalnej panice, gdy babcia mojej słodkiej zabiera się za trzecią warstwę, oblewając boki i nie zważając na moje zapewnienia, że dwie warstwy wystarczą w zupełności. Its bjutiful- mówię i uśmiecham się najlepiej jak potrafię, ale pani jest w malarskim szale i skrobie pędzlem boki pustej już butelki (nie dziwne, jak pewnie zużywa pół tubki na jeden manicure). Pan widząc moje przerażenie tłumaczy, że pani potem usunie te boczne zalania (lejter, lejter, okej). Niby się uspokajam.\nWyciągam jak z puszki farby swoje palce, a proces czyszczenia, jak się okazuje, polega na wbijaniu przez panią pilnika w boczne skórki i czyszczenia mokrą chusteczką opuszków palców. Wiadomo, że nie da się usunąć plam na skórkach tuż przy paznokciu, ale ja jestem już wykończona jak dziecko po ataku histerii.\n– Ol rajt? – pyta. A ja na myśl o pilniku, który przy czyszczeniu jednocześnie zdarł trochę świeżo nałożonego lakieru, rezygnuję z dalszych uwag. Robię zdjęcie różowych zassawek na pamiątkę, uśmiecham się głupio i potwierdzam swoją wizytę na pedicure jutro na 11.00!!!!!\nKlara: – Mamo, dziwnie to wygląda? – Co? – Twoje paznokcie. Serio???\nZ pozdrowieniami dla moich wspaniałych manikiurzystek Marzenki i Kasi z Brwinowa, miss u dziewczyny! Grażyna.\nTrądzikowa mapa ciała. Jest 10 stref – to na której pojawiają się wypryski, świadczy o innym problemie ze zdrowiem


Wzory listów motywacyjnych dla specjalisty ds. obsługi klienta\nPobierz list motywacyjny dla specjalisty ds. obsługi klienta\nHome > Sektor bankowości > Specjalista ds. obsługi klienta\nPrezentujemy gotowy i darmowy wzór wniosku o przyjęcie do pracy dla specjalisty ds. obsługi klienta. Wzór wniosku o przyjęcie do pracy trzeba uzupełnić swoimi danymi a później przesłać pocztą pracodawcy. We wzorze listu motywacyjnego dla specjalisty ds. obsługi klienta uwzględniono kluczowe kwestie z punktu widzenia pracodawcy, byś samemu wyczuł co zamieścić we wniosku o pracę, by uczynić go naprawdę pełnym plonów. Zamieszczone gotowe wzory listów możesz bez skrępowania edytować aby zbudować własny list motywacyjny.\nW naszym internetowym archiwum znajdziesz ponad 500 listów motywacyjnych dedykowanych rozmaitym zawodom. Na tej stronie znajdziesz przykładowy list motywacyjny dla specjalisty ds. obsługi klienta. Jeśli interesuje cie list motywacyjny skierowany dla innej profesji, to przeszukaj zasoby naszego serwisu.\nZaprezentowany szablon listu motywacyjnego liczy sobie 2646 znaków. Jeśli chcesz go otworzyć i edytować na swoje potrzeby, to powinieneś skorzystać z popularnych programów do edycji tekstu jak: Microsoft Office czy też OpenOffice.\nZamieszczony na naszej witrynie gotowy list motywacyjny dla specjalisty ds. obsługi klienta napisany został w sposób wyjątkowo staranny, z uwzględnieniem romaitych wymogów, jakie rekruterzy i pracodawcy wystosunkowują względem osób rekrutujących do pracy. W raz z rosnącym bezrobociem co raz ciężej znaleźć pracę specjaliście ds. obsługi klienta, dlatego postaraj się przygotować swój list motywacyjny tak, aby zaskoczył on pozytywnie nie jednego rekrutera.\nNazwa pliku: gotowy_list_mot_dla_specjalisty_ds._obslugi_klienta.doc\nLiczba znaków w pliku: 2646\nRozmiar pliku: 39538 bajtów\nPełnomocnik ds. jakości - przykładowe wzory listów motywacyjnych\nWzory listów motywacyjnych dla księgowego\nProjektant pakietów usług finansowych - gotowy list motywacyjny\nDoradca personalny - przykładowe wzory listów motywacyjnych


Trikini to perfekcyjny wybór dla kobiet poszukujących odmiany, którym znudziły się już klasyczne wersje strojów kąpielowych na plaży. Zestawione z ciekawymi dodatkami na pewno przyciągnie wzrok niejednego mężczyzny oraz wywoła zazdrość koleżanek. Dodatkowo jest bardzo wygodne oraz od kilku lat niezmiennie króluje na wybiegach w Europie. Czym jest trikini oraz jak powinno się je nosić, aby zrobić wielkie wrażenie na innych plażowiczach?\nCzym jest trikini?\nTo rodzaj kostiumu kąpielowego, który w ostatnim czasie stał się niezwykle popularny. Chętnie noszą go znane modelki oraz gwiazdy na całym świecie. Składa się ze stanika oraz fig połączonych charakterystycznym paskiem. W zależności od modelu pasek ten może być bardzo cienki, odkrywający prawie cały brzuch lub też szerszy, sprawiający, że strój jest znacznie bardziej zabudowany. Na początku powstawały wyłącznie wersje z jednym paskiem, ale współcześnie wielu projektantów eksperymentuje z ułożeniem, szerokością oraz liczbą tasiemek w trikini.\nTrikini to najlepszy wybór dla dziewczyn o bardzo szczupłej, chłopięcej sylwetce, które marzą o pięknie zarysowanej talii. Powinny je zakładać także drobne kobiety o delikatnej budowie ciała. Położony centralnie pasek pozwoli uzyskać efekt wcięcia w talii, dodając seksownych krągłości, zaś odkryte plecy oraz dopasowane figi podkreślą pośladki. Nie polecamy jednak tego modelu dziewczynom o krótszych nogach lub o figurze typu jabłko.\nTrikini pozwala uzyskać elegancką stylizację, dzięki czemu idealnie sprawdzi się na zagranicznych plażach oraz w modnych polskich kurortach. W połączeniu z gustownymi okularami, kapeluszem oraz wysokimi koturnami doda każdej kobiecie stylu oraz elegancji. Jeśli chcemy w nim wyjść poza plażę, warto przepasać się w biodrach dobranym kolorystyczne pareo, które w połączeniu z paskiem na brzuchu pozwoli uzyskać efekt zwiewnej wakacyjnej sukienki.


ON ONA I DZIECIAKI blog o podróżach z dziećmi i kreatywnych sposobach spędzania czasu.: Supernogi stonogi\nNiby proste i mogłoby się szybko znudzić, ale w prostocie i zabawie tkwi siła tej gry.\nGra została wydana już kilka lat temu i chyba nie tylko u nas cieszyła się tak dużą popularnością, bo wydawnictwo Egmont pokusiło się o wydanie nowej, rozszerzonej wersji - Supernogi stonogi.\nOczka się nam zaświeciły na wieść o kontynuacji gry i gdy kurier przywiózł przesyłkę od razu rozpakowałyśmy pudełko żeby sprawdzić jakie nowe możliwości daje nam poszerzona wersja gry. W opakowaniu (nieco większym niż w podstawowej wersji, ale tak samo solidnym) znalazłyśmy elementy doskonale nam znane z pierwszego wariantu, ale także kilka bosych stópek, złote buciki i kolorowe ogonki.\nSupernogi stonogi pozwalają cieszyć się zabawą aż 6 graczom. Każdy z nich wybiera sobie jedną ze stonóg dla której będzie zbierał jak największą ilość kolorowych butów. W swoim ruchu gracz rzuca 4 kostkami, maksymalnie może wykonać 3 rzuty. Po każdym z nich może odłożyć na bok kostki z wybranymi przez siebie butami, a pozostałymi rzucić ponownie. Na kostkach oprócz obuwia znajdują się także gwiazdki, które działają jak jokery - zastępują dowolne buty.\nFani gry Nogi stonogi z pewnością zauważyli, że oprócz zwiększenia ilości graczy na razie niewiele się zmieniło. Co zatem zupełnie nowego wprowadzają Supernogi stonogi?\nKolorowe ogonki - są to tajne zadania, za których wykonanie dostajemy dwa dodatkowe buciki. Przed rozpoczęciem gry każdy z graczy losuje jeden ogonek (z butami w dwóch różnych kolorach) i nie pokazuje go przeciwnikom. Jeśli na koniec gry nasza stonoga ma buty w obu kolorach znajdujących się na ogonku, to możemy dołożyć go do swojej stonogi, tym samym zapewniając sobie dwa dodatkowe punkty.\nZłote buty - w grze bierze udział tyle złotych bucików ilu jest graczy. Na początku gry kulamy kostkami i umieszczamy dodatkowe buty na płytkach, które wskazały nam kostki. Gdy gracz zdobędzie pytkę z dodatkowym butem zabiera dla swojej stonogi także i jego.\nBosa stopa - otrzymuje ją na początku gry, każdy z graczy. W trakcie rozgrywki, w dowolnym momencie, można ją wymienić na dodatkowy rzut kostką. Można ją także zostawić sobie do końca rozgrywki, kiedy to otrzymamy za nią jeden dodatkowy punkt.\nGdy ze stołu zniknie ostatnia płytka z bucikami każdy z graczy liczy ile jego stonoga ma butów (lub ewentualnie jedną gołą stopę), wygrywa oczywiście ten którego stonoga będzie najdłuższa.\nSupernogi stonogi zwielokrotniają i tak już świetną zabawę, którą zapewniały nam Nogi stonogi. Teraz gra jest jeszcze ciekawsza, daje jeszcze więcej możliwości rozbudowywania stonogi i pozwala podejmować jeszcze więcej decyzji ile butów i w jakich kolorach chcemy zdobyć.\nMniejsze dzieci wyciągną z gry także wiele korzyści edukacyjnych, takich jak rozpoznawanie i dopasowywanie kolorów oraz nauka liczenia.\nDziewczyny uwielbiają Supernogi stonogi. Za każdym razem, gdy gramy w gry, rozgrywamy przynajmniej jedną partię w zdobywanie bucików dla naszych stonóg.\nCzy mając Supernogi Stonogi używamy jeszcze wersji podstawowej? Oczywiście, że tak. Jej filigranowe pudełko, w którym oprócz elementów gry mieszczą się jeszcze ze dwie talie kart idealnie sprawdza się w każdej podróży!\nW Niedoskonałościach Tkwi Indywidualność 20 września 2018 11:07\nSuper gra! ❤\nON ONA I DZIECIAKI 20 września 2018 21:35\nBardzo fajne są obie wersje.\nAgaMamaDusi 20 września 2018 21:09\nNie grałyśmy choć kiedyś miałam chęć zakupić tą pozycję :-)\nJest super, choć nie wiem czy dla Dusi nie byłaby trochę jednak za mało skomplikowana.\nZwykła Matka 21 września 2018 12:00\nSkoro tyle osób ją chwali to chyba coś w tym jest :)\nON ONA I DZIECIAKI 25 września 2018 16:24\nOj tak, ta gra ma w sobie coś co przyciąga do niej graczy.\nFifi 21 września 2018 12:15\nSympatyczna, lubię gier gdzie nawet dzieciaki muszą myśleć, nawet pięciolatek musi myśleć o strategii. Pozdrawiam i zapraszam do odwiedzenia mojej stronki!\nON ONA I DZIECIAKI 25 września 2018 16:25\nZgadzam się, ważne aby gra (nawet najprostsza) zmuszała fo myślenia.\nMartyna G. 21 września 2018 19:30\nCoraz więcej ciekawych gier wychodzi :)\nON ONA I DZIECIAKI 25 września 2018 16:26\nRynek gier w ostatnim czasie bardzo się rozwinął.\nAgnieszka Mycoffeetime 24 września 2018 11:27\nŚwietna koncepcja - genialna w swej prostocie. Dla mnie bomba- muszę jej poszukać!\nON ONA I DZIECIAKI 25 września 2018 16:27\nPoszukaj, warto ;)\nizzy 26 września 2018 09:17\nNie znamy stonogi :) Wydaje się fajna i grafika piękna, co dla mnie jest też bardzo ważne. Na początek rozejrzę się za zwykłą stonogą ;) Na super przyjdzie czas.\nON ONA I DZIECIAKI 27 września 2018 08:40\nKobietapo30 27 września 2018 09:58\nFajnie, że pojawia się coraz więcej gier, można świetnie spędzić czas grając całą rodzinę, a nawet zaprosić przyjacioł :)\nbb 4 października 2018 09:46\nZnamy i lubimy, a dawniej była mniejsza wersja, i to w niej dużo nóg liczyliśmy.\nON ONA I DZIECIAKI 5 października 2018 09:02\nMamy obie wersje i obie bardzo lubimy :)


Wydział Ochrony Środowiska dla Dzielnicy Białołęka - zmiany z 2018-04-13 15:20:13\nNasadzenia krzewów przy ulicach Kowalczyka i Krzyżówki. Całość ma tworzyć jednolitą całość z istniejącą zielenią.\nKrzewy to min.: tawuła van houtte’a, róża okrywowa czy irga błyszcząca (żywopłot). Założeniem projektu: wysoka jakość krzewów oraz ich pielęgnacja zgodnie ze standardami. Prace zakładają przygotowanie terenu oraz , posadzenie krzewów, z zastosowaniem geowłókniny i kory, a także odtworzenie i zabezpieczenie trawników.


Za te słowa podpalą mu dom. Groza i furia podczas kazania Rydzyka | Z kraju Pikio\nPikio Z kraju Za te słowa podpalą mu dom. Groza i furia podczas kazania Rydzyka\nOjciec Tadeusz Rydzyk po raz kolejny znalazł się na językach całej Polski. Słowa, które duchowny wypowiedział na Jasnej Górze, obiegły dziś wszystkie największe media. Warto zaznaczyć, że opinia zakonnika rozwścieczyła przede wszystkim przedstawicieli środowiska LGBT, którzy zaczęli grozić redemptoryście.\nRydzyk przybył do Częstochowy, aby celebrować pielgrzymkę słuchaczy Radia Maryja do tego ważnego z punktu widzenia religii chrześcijańskiej celu. Zarówno on, jak i towarzyszący mu biskup senior diecezji drohiczyńskiej Antoni Pacyfik Dydycz w ostry sposób nawiązali do Marszu Równości, który odbywa się w tym samym mieście. Prawdziwa groza zapanowała w środowiskach LGBT. Ludzie nie mogą uwierzyć, że w XXI wieku, ktoś głosi tak kontrowersyjne i krzywdzące opinie.\nKontrowersyjne kazanie duchownego\n- Nie zapominajmy o potrzebie prawdy w naszym życiu. (...) Prawda nadal ma kłopoty, aby znaleźć właściwe miejsce w każdym sumieniu, a zwłaszcza w mediach i w życiu publicznym. To się łączy z osłabieniem naszej wiary, naszego katolicyzmu. (...) Wolności nie ma bez prawdy, ale i bez wartości. Tą, którą trzeba chronić szczególnie, jest rodzina i małżeństwo - rozpoczął w kazaniu Dydycz. - Słowo „małżeństwo” jest nadużywane, bezczeszczone, straszliwie zniesławiane i ośmieszane. Dwóch mężczyzn albo dwie kobiety ogłaszają się małżeństwem i domagają się prawnego zapisu. Czy to nie jest nadużycie? Jest! I to bolesne! - stwierdził także biskup, któremu po chwili zawtórował Rydzyk.\nRydzyk ostro o środowiskach LGBT\n- Kiedyś normalnie się to nazywało "zboczenie". (...) Ale jak tak powiedział jeden minister w rządzie AWS, to następnego dnia już nie był ministrem. Przyszedł błękitny telefon z Brukseli - powiedział w niezwykle kontrowersyjny sposób toruński duchowny. Jego opinia rozwścieczyła oczywiście osoby popierające środowiska LGBT. Pojawiły się komentarze, w których życzono Rydzykowi śmierci lub grożono mu spaleniem domu. Chcesz coś nagłośnić? Wiesz o bulwersującej sytuacji, która wymaga zainteresowania mediów? Wyślij maila na adres: naglasniamy@pikio.pl. Na pewno przyjrzymy się Twojej sprawie.\nBUNT! Morawiecki jednak przeciwko reformie sądownictwa, Kaczyński wściekły jak nigdy\nSłużby alarmują! Tragiczna sytuacja psów w Polsce, nie róbmy tego\nLGBT Częstochowa tadeusz rydzyk jasna góra marsz równości ojciec rydzyk ojciec tadeusz rydzyk rydzyk 2018 pielgrzymka na jasną górę


» 2016 - btcm.torun.pl Menu\nYearly Archives: 2016\tHome2016 29 grudnia 2016\nSezonowe ogródki i stoiska handlowe na drogach wewnętrznych\nOd 1 stycznia 2017 r. zmienią się zasady udostępnienia terenów na drogach wewnętrznych w Zespole Staromiejskim tj. na ulicach: Rynek Staromiejski, Różana, Szeroka i Królowej Jadwigi. W załącznikach zamieszczono informację na temat procedury udostępniania gruntów na w/w ulicach pod lokalizację sezonowego ogródka gastronomicznego oraz stoiska handlowego z pamiątkami. karta_ogrodek wniosek_ogrodek wniosek_ogrodek wniosek_stoisko wniosek_stoisko karta_stoisko_handlowe szeroka […]


Jak znaleźć IMEI w Galaxy S20 i Galaxy S20+ Plus – GadgetsGuys\nJak znaleźć IMEI w Galaxy S20 i Galaxy S20+ Plus\nSeptember 21, 2020 September 21, 2020 MARIA BAUTISTA 0 Comments\nDla tych, którzy posiadają Samsung Galaxy S20 lub Galaxy S20 + Plus, możesz wiedzieć, jak znaleźć IMEI w Galaxy S20 i Galaxy S20+ Plus. Powodem, dla którego IMEI jest ważne, jest to, że numer IMEI jest numerem seryjnym, który pozwoli na prawidłową identyfikację smartfona. Dla tych, którzy nie mają niesamowitej pamięci, zaleca się zapisanie IMEI Samsung Galaxy S20 lub Galaxy S20+ Plus po zakupie. Pozwoli to udowodnić, że jesteś właścicielem smartfona w przypadku kradzieży Galaxy S20 lub Galaxy S20+ Plus i chcesz go odzyskać.\nIMEI lub International Mobile Station Equipment Identity to unikalny numer dla każdego urządzenia, aby go zidentyfikować. Numer IMEI jest używany przez sieci GSM, aby sprawdzić, czy urządzenia są ważne, a Samsung Galaxy S20 i Galaxy S20+ Plus nie są skradzione ani wpisane na czarną listę. Ukończenie sprawdzania numeru IMEI dla Verizon, AT&T, Sprint i T-Mobile sprawi, że Galaxy S20 będzie użyteczny. Numer IMEI Twojego Samsung Galaxy S20 można znaleźć za pomocą tych trzech metod:\nIMEI na opakowaniu\nJedną z metod znajdowania numeru IMEI w Samsung Galaxy S20 i Galaxy S20+ Plus jest złapanie oryginalnego pudełka smartfona. Tutaj znajdziesz naklejkę z tyłu pudełka, która zapewni Ci numer IMEI Samsung Galaxy S20 lub Galaxy S20+ Plus.\nDowiedz się iMEI za pośrednictwem systemu Android\nAby znaleźć Samsung Galaxy S20 i Galaxy S20+ Plus IMEI z samego telefonu, musisz najpierw włączyć Galaxy S20. Następnie, gdy już przejdziesz do ekranu głównego, przejdź do ustawień telefonu. Następnie wybierz “Informacje o urządzeniu” i kliknij “Status”. Tutaj możesz zobaczyć różne wpisy informacyjne Twojego Samsunga Galaxy S20 lub Galaxy S20+ Plus. Jednym z nich jest “IMEI”. Teraz widzisz swój numer seryjny IMEI.\nPokaż IMEI za pomocą kodu usługi\nOstatnim sposobem zlokalizowania numeru IMEI w Galaxy S20 lub Galaxy S20+ Plus jest użycie kodu usługi. Aby to zrobić, musisz najpierw włączyć smartfon i przejść do aplikacji na telefon. Tam wpisz następujący kod na klawiaturze wybierania numerów: *#06#\n← Dzwonek wiadomości dla Galaxy S20 i Galaxy S20 + Plus\nSamsung Galaxy S20 i Galaxy S20+ Plus: Jak znaleźć numer IMEI →


Dodane przez cc_admin dnia Luty 06 2015 08:54:05\nW Dzień Świętego Walentego, powszechnie znanym jako Walentynki, obdarowujemy ukochane osoby prezentami. Ponieważ miłość najlepiej wyrazić kwiatami, dlatego na Walentynki najlepiej właśnie je podarować ukochanej osobie.\nWszystkie kwiaciarnie na Walentynki proponują wyjątkowe bukiety z różnych kwiatów. Najczęściej kupujący wybierają róże, jako że właśnie ten kwiat jest od dawien dawna symbolem miłości. Warto jednak zastanowić się nad stworzeniem walentynkowego bukietu z innych gatunków roślin. Znakomicie nadają się do tego tulipany, których w tym okresie jest w kwiaciarniach naprawdę duży wybór.\nCi, którzy chcą, by walentynkowy roślinny prezent na dłużej zapewniał o uczuciu, mogą wybrać kwitnącą roślinę doniczkową. Doskonałą propozycją jest doniczkowa orchidea inaczej zwana storczykiem – jej kwiaty na długi czas będą przypominały o miłości.\nMiłość najlepiej wyrazić kwiatami. Dlatego podaruj ukochanej osobie na Walentynki piękne kwiaty.\nKażda kobieta lubi dostawać kwiaty, niezależnie od okoliczności, więc masz gwarancję dobrego wyboru. To będzie strzał w 10!\nIch szeroką ofertę posiada m.in. Firma CUDA WIANKI. Na stronie internetowej kwiaciarni można nawet zamówić wybrany bukiet, który zostanie dostarczony pod wskazany adres.