Jakie bonusy bukmacherskie przygotował dla swoich graczy bukmacher Betfan? | Zakłady sportowe\nZakłady sportowe Bonusy bukmacherskie Jakie bonusy bukmacherskie przygotował dla swoich graczy bukmacher Betfan?\nChcesz wybrać profesjonalnego bukmachera? W takim wypadku sporo osób decyduje się na Betfan. Dlaczego? Przede wszystkim (zawsze zaś podkreślamy, że jest to kluczowa sprawa) opisywana dzisiaj firma bukmacherska jest legalna. A dodatkowo oferuje ona szereg promocji, z których naprawdę warto skorzystać!\nCo jest dokładnie oferowane przez ten legalny podmiot hazardowy i jak liczne bonusy bukmacherskie betfan są dostępne na stan obecny? Na stronie sport.betfan.pljest wszystko bardzo dokładnie opisane. Zachęcamy do odwiedzania tej właśnie strony internetowej. W końcu masz tam nie tylko opisy promocji, ale także np. profesjonalne, darmowe typy bukmacherskie itp. Wróćmy jednak do tego, co konkretnie oferuje Betfan. Ta atrakcyjna, hojna firma bukmacherska zapewnia m.in. cashback do 600 PLN. Warunki tej promocji są bardzo proste. Musisz jedynie założyć konto, a w czasie wykonywania tego zadania wpisać stosowny kod promocyjny. Jest to zaś „SPORTBETFAN”. Potem trzeba wpłacić depozyt. Od niego zależy, jak duży bonus na start otrzymasz…\nMinimalna stawka to jedynie 50 PLN. Z kolei maksymalnie możesz zainkasować cashback do 600 PLN. Warto zaznaczyć, że coraz więcej osób chętnie decyduje się na skorzystanie z tej promocji, ponieważ jest ona naprawdę atrakcyjna. Jeśli przegrasz pierwszy zakład, to i tak nie musisz się zasadniczo niczym przejmować. W końcu konkretna stawka i tak wróci na Twoje konto.\nJeśli założysz konto w tej firmie bukmacherskiej, a dodatkowo wpiszesz powyższy kod promocyjny, to masz okazję zainkasować także wiele innych bonusów. Jest to zaś np. zakład bez ryzyka. Jakie są najważniejsze warunki? Ogólnie nie ma tutaj nic skomplikowanego. W końcu trzeba mieć tylko konto oraz być aktywnym użytkownikiem. Sama zasada działania zakładu bez ryzyka na pewno zaś przypadnie Ci do gustu. O co tutaj jednak dokładnie chodzi? Warto wiedzieć, że możesz zagrać konkretny kupon bez szybszego bicia serca. W końcu w razie czego nie będziesz w ogóle na tym stratny. Jak wygrasz, to kasa trafia na Twoje konto. Co zaś dzieje się w przypadku przegranej? Jeśli zakład bez ryzyka nie poszedł po Twojej myśli, to i tak zasadniczo nie ma się czym przejmować. W końcu nic na tym nie stracisz. Dlatego zaś takie właśnie promocje cieszą się obecnie sporym zainteresowaniem wśród Klientów Betfan.\nPodwojenie drugiej wpłaty – na co można liczyć?\nCo jeszcze przygotowała dla nowych Klientów ta coraz popularniejsza w środowisku firma bukmacherska? Chodzi m.in. o podwojenie drugiego depozytu. Warto zaznaczyć, że ta promocja jest zaś wyjątkowo hojna. Wszak masz okazję zainkasować 100% nawet do 1000 PLN. Jeśli zatem skorzystasz z tej opcji, to będziesz mieć 2000 PLN. Co jeszcze się tutaj liczy? Nie musisz koniecznie wpłacać 1000 PLN. Możesz bowiem zdecydować się na mniejszy depozyt. Wynoszący np. 100 PLN (jest to minimalna stawka, która też uprawnia do skorzystania z bonusu na start). Wówczas na Twoim koncie będą łącznie dokładnie dwie stówki.\nPoprzedni artykułNajlepsze firmy bukmacherskie na rynku\nNastępny artykułBukmacherskie top 3 – kto stoi na podium?


Duck And Duckling – Obraz na płótnie – Galeria Dekoracji ArtLoft.pl\nStrona główna / Sklep / /Obrazy/Zwierzęta / Duck And Duckling – Obraz na płótnie\nDuck And Duckling – Obraz na płótnie\nilość Duck And Duckling - Obraz na płótnie\nSKU: 35da19613640 Kategoria: /Obrazy/Zwierzęta\nDuck And Duckling – Obraz na płótnie naciągnięty na sosnowe krosna. Gotowy do zawieszenia na ścianę. Wykonany z najwyższą dbałością o detale.Obraz jest ostry a barwy nasycone. Ten egzemplarz posiada zadrukowane boki, nie trzeba go dodatkowo oprawiać. Płótno bawełniane na który został naniesiony obraz jest bardzo mocne i posiada ciekawą fakturę. Blejtrama wykonana jest natomiast z grubego drzewa sosnowego. Jest solidna, jej szerokość to 3,5 cm a grubość 2 cm. Kupując ten produkt masz pewność, że kupujesz z legalnego źródła i wspierasz artystów. Obraz jest oryginalny i posiada licencję. Lubisz wyróżniać się ciekawymi, ekskluzywnymi dekoracjami na ścianę ? Ten obraz jest idealny dla Ciebie. Nikt nie przejdzie obojętnie obok niego, jest po prostu piękny. Dane techniczne Płótno bawełniane 300g/m2 Sosnowe krosnao grubości 2 cm i szerokości 3,5 cm Obraz zadrukowany cyfrowo Wymiary obrazu 30×30 cm


Parking lotnisko Kraków Balice. Najtańszy parking strzeżony - Europarking\nParking lotnisko Kraków Balice – Zapraszamy!\nEURO Parking BALICE to bezpieczny parking położony w pobliżu portu lotniczego w Balicach. Na naszych Klientów czeka kilkaset miejsc parkingowych, na utwardzonym, ogrodzonym i oświetlonym terenie, całodobowa obsługa, darmowy transfer na lotnisko, a także pakiet dodatkowych darmowych usług m.in. możliwość zważenia bagażu, zabezpieczenie go folią streczową, czy darmowa pomoc w uruchomieniu samochodu.\nNajtańszy parking w okolicy Portu lotniczego Kraków Balice\nIle kosztuje parking na lotnisku w Krakowie? To pytanie zadaje każdy, kto chce dojechać do Portu lotniczego Balice własnym autem. Niestety, koszt postoju na lotniskowym parkingu jest bardzo wysoki. Podczas gdy koszt dobowego postoju na EURO Parkingu BALICE to zaledwie kilka złotych! Zobacz nasz szczegółowy CENNIK.\nNasz parking strzeżony jest zlokalizowany w odległości zaledwie 1,8 km od lotniska Kraków-Balice, przy drodze wojewódzkiej 774. To świetne miejsce zarówno na chwilowy, jak i długoterminowy postój. Co ważne, EURO Parking BALICE jest ubezpieczony oraz monitorowany przez system kamer działających w trybie 24/7. Jesteśmy przekonani, że trafisz do nas bez trudu, jednak gdybyś miał jakieś wątpliwości – zajrzyj na podstronę JAK DOJECHAĆ.\nChcąc zapewnić naszym Klientom maksymalną wygodę korzystania ze świadczonych usług, wprowadziliśmy system rezerwacji online. Dzięki niemu w kilka chwil zapewnisz sobie miejsce postojowe nieopodal Portu lotniczego w Balicach. Jeśli masz jakiekolwiek pytania, zachęcamy do KONTAKTU. Doświadczeni pracownicy z chęcią rozwieją Twoje wątpliwości i odpowiedzą na pytania. Zapraszamy!\nJak działa EURO Parking Balice?\nZasady działania naszych usług są niezwykle proste i przejrzyste, choć mogą rodzić wątpliwości naszych Klientów. Z tego względu chcemy przybliżyć Państwu schemat, według którego przebiega współpraca z EURO Parking Balice. Pierwszym krokiem, który muszą Państwo wykonać to oczywiście rezerwacja miejsca parkingowego w terminie, w którym planują Państwo zostawić samochód. Jeśli wybrany przedział czasowy jest dostępny, należy dokonać płatności drogą internetową lub na miejscu w dniu pozostawienia samochodu. W ustalonym czasie spotykamy się na terenie EURO Parking BALICE, gdzie powierzają Państwo nam swój samochód, który otoczymy należytą uwagą i opieką. Następnie, bez dodatkowych opłat, transferujemy Państwa na lotnisko odpowiednio przed czasem wylotu. Nasz parking dzieli od lotniska Kraków Balice jedynie kilka minut drogi, dlatego będą mogli Państwo ekspresowo dotrzeć do celu, bez obaw o spóźnienie. W dalszej kolejności, udają się Państwo w podróż. Po powrocie, jedyne co muszą Państwo zrobić to zatelefonować do nas, a my dołożymy wszelkich starań by jak najszybciej stawić się pod lotniskiem i przywieźć Państwa na nasz parking. Mamy nadzieję, że zadowolenie z usług EURO Parking Balice sprawi, że zdecydują się Państwo skorzystać z naszych usług ponownie. Drodzy Klienci, do zobaczenia!\nZaprasza Zespół Obsługi Parkingu EURO Parking BALICE\nKadra pracująca na naszym parkingu na Balicach służy pomocą (szczególnie osobom starszym i niepełnosprawnym) m.in. przy rozładowywaniu i załadowywaniu bagaży. Dysponujemy fotelikami do przewozu dzieci.\nNasi pracownicy obsługujący parking w okolicach lotniska Kraków Balice są dostępni do Twojej dyspozycji codziennie przez całą dobę. Zapewniamy miłą i profesjonalną obsługę, która chętnie rozwiąże Twoje problemy.\nNasz parking przy lotnisku Balice z cennikiem gwarantującym konkurencyjne opłaty zapewnia niezbędne bezpieczeństwo dzięki całodobowej obsłudze, stałemu monitoringowi, a także pakietowi ubezpieczenia od kradzieży.\nProponujemy bezpłatne transfery na lotnisko Balice i z powrotem na nasz parking strzeżony. Czas przejazdu wynosi zaledwie 3 minuty, zapewniając niezbędny komfort podróży, a także brak zmartwień dotyczących spóźnień.


Tanuki-Manga - Komentarze dla "Kobato."\nkomentarz : MangaAnimeNatalia : 3.08.2016 20:32:08\nNie odrzucajcie jej "na bok" : Maronka : 22.07.2014 17:08:37\nkomentarz : Tzigi : 1.04.2014 11:17:15\nMiło : Naija1 : 23.01.2014 16:10:36\nkomentarz : Shineko : 2.11.2013 21:16:04\nPierwszy tom : Rinsey : 29.10.2013 17:27:44\npolskie wydanie : Endriu_jpf : 28.10.2013 11:13:56\nkomentarz : Hiromi : 21.08.2013 18:48:36\nkomentarz : Yukari : 21.08.2013 14:43:40\nkomentarz : Hiromi : 21.08.2013 03:51:10\nMaronka\t22.07.2014 17:08\nNie odrzucajcie jej "na bok"\nClampa zawsze kochałam, praktycznie od dziecka. Jak Kobato zaczęło wychodzić i widziałam pierwszy tomik w Emipku to i tak rzuciłem tylko spojrzenie na okładkę, bo kreska zawsze mnie powalała. Jednakże nie miałam zamiaru kupować mangi. Kupować coś „bo to Clamp”, „bo się kocha Clampa” jest dla mnie przegięciem… Za jakiś czas JPF zaczął promować Kobato i wrzucać promocję z dodatkami. Wtedy zauważyłam nawiązanie do ukochanego Chobitsa i zaciekawiło mnie. Lubię crossovery clampowe.\n3 tomy i jeszcze wtedy pre‑order zamówił mi chłopak. Chciał mi zobić taki prezencik :) Gdy już przyszły, siadłam z pierwszym tomikiem w ręku. Czułam się jak przy kupieniu Chobitsa :D Jednak pierwszy tomik był lekki, przyjemny i o taka tam historyjka o niezdarnej dziewczynce i złośliwym psie pluszaku. Pomyślałam, że pieniądze zostały na marne wydane… Zapewne bym nie chciała kolejnych tomów, ale skoro były wzięłam następny.\nAkcja zaczęła się rozwijać! O dziwo, zaczęło mnie wciągać. Coraz więcej postaci, coraz więcej „tego czegoś clampowego”. Choć w 4 tomie widzę, że jest mocne nawiązanie do Wisha, którego nie znam.. Zapewne Kobato mnie „zespojlerowało” Wisha, ale 4 tom, dopiero w 4 tomie dzieje się coś na tym słynnym poziomie Clampa!\nTzigi\t1.04.2014 11:17\nKobato stanowi przykład tego, że nie wszystko złoto, co się świeci – albo nie wszystko dobre, co CLAMP. Ta manga jest po prostu słaba i wielka szkoda, że JPF od jej sprzedaży uzależnia wydanie dobrych tytułów CLAMP‑a. Porównywanie tego gniota jak Kobato z xxxHolic, TRC czy starszymi pozycjami (Tokyo Babylon, RG Veda) to koszmarne nieporozumienie.\nNaija1\t23.01.2014 16:10\nFanka CLAMPu ze mnie kiepska -przygodę z X zakończyłam na 10. tomie, Chobits przeczytałam całe. I tyle w temacie. Twórczość grupy lubię, ale szaleć nie szaleję. Kobato zakupiłam z czystej ciekawości. Fabularnie nie powala, jej pies jest niesamowicie irytujący, a postacie są już chyba rozciągnięte do granic możliwości. Ale manga ma to coś. Taki urok i po prostu miło się ją czyta, przypomina mi się trochę pierwsze sielankowe tomiki Chobits. Tak właśnie jest -miło i sielankowo. I to tyle. To jedyny powód dla którego będę dalej kupować ten mało ambitny tytuł. No, może jeszcze dla tych wszystkich pytań, które nasuwają się po lekturze pierwszego tomu. Kobato opiszę dwoma słowami -„miłe czytadło”.\nShineko\t2.11.2013 21:16\nKocham, uwielbiam <3 Na pewno kupię wszystkie tomy <3 Fabuła 9/10, kreska 10/10. Niezbyt lubię mangi z tego gatunku, ale ta manga wyjątkowo mi się podoba ^_^ Miłe postaci, różne, uzupełniające się charaktery bohaterów, nikt nie jest pominięty. NAPRAWDĘ SUPER ^o^ <3\nRinsey\t29.10.2013 17:27\nNie wiem, co ja mam z tym Clampem, ale uwielbiam prawie każdą ich mangę. Jestem po lekturze pierwszego tomiku (piękne wydanie! uwielbiam zapach druku JPF *.*, dosłownie mogę się nim narkotyzować ;p) i już wpadłam. Teoretycznie mamy tutaj zbiór krótkich, może miejscami infantylnych, opowiastek, ale już czuć tu Clampa. Sekrety, niedopowiedzenia, na których wyjaśnienie będzie trzeba czekać do końca mangi. Uwielbiam takie klimaty a i jeszcze cała plejada innych postaci Clampa. Jak ja uwielbiam takie smaczki!\nNo to taka jest moja opinia po pierwszym tomie, chociaż mogą się nią kierować tylko tacy maniacy Clampa jak ja ;p\nEndriu_jpf\t28.10.2013 11:13\nRazić może brak spisu treści.\nW japońskim wydaniu spisu też nie ma. Nie można sobie po prostu go dorobić. To jest CLAMP – zmień coś w oryginale to pożałujesz ;)\nMiku\t24.04.2013 16:24\nWolę mrocznego a nie różowego Clampa. Kupowanie tytułu „bo to Clamp” – dla mnie bez sensu płacić za mangę nieinteresującą – tylko dla szpanu na półce. Kto co lubi zresztą.\nsivict\t21.04.2013 20:38\nPotwierdza się to, co o Clampie mówią malkontenci, że graficznie tytuły od tej grupy wyglądają fajnie, ale fabuła leży i zdycha.\nA ten pies? WTF?! Co to w ogóle jest? I te ciągnące sie kilometrami wstawki z pseudo zwierzakami… Ja pier…\nNie wiem, co osoby odpowiedzialne za scenariusz brały, ale chroń mnie Panie Boże przed takim specyfikiem, bo odmóżdżenie gwarantowane.\nCo z tego, że przepiękne grafiki. Tego bez wódki się nie da czytać.\nFunymika\t11.10.2012 21:26\nTrochę się zawiodłam. Kreska urocza, jak zwykle, mnóstwo kwiatów, włosów do ziemi i pełno pełno bishounenów, ale jednak nie takiego CLAMPa się spodziewałam.\nJakoś za różowo to wyszło, zabrakło jakiejś tajemnicy, dramatu, zdrady lub czegokolwiek co wybiłoby tą mangę poza przeciętność. Jakiegoś nieprzewidzianego elementu, którym autorki zwykły zaskakiwać. Odwołanie do innej mangi CLAMPu „Wish” też raczej średnio wypadło. Niby tematycznie pasowało, ale jednak trochę za bardzo na siłę.\nManga niezła, ale raczej nie zapadnie w pamięci na długo, no chyba, że w roli przypomnienia, że nawet najsłynniejszym mangakom co jakiś czas podwija się noga.\nMaciejka\t15.10.2011 23:35\nZakończeniem Clamp się nie popisał\nPoczątkowo chciałam wystawić ósemkę, ale chyba nie mogę. Mam w pamięci anime i porównując je dziś do mangi, stwierdziłam, że pod pewnymi względami było troszkę gorsze. Po pierwsze, w mandze nie ma niepotrzebnych dłużyzn ani zapychaczy i to, co się w niej znajduje, spokojnie można było zmieścić w dwunastu odcinkach. Poza tym manga posiada jeden główny wątek, który stopniowo posuwa się do przodu bez zbędnych rozgałęzień na boki, ale zaangażowanych jest w niego tyle osób, że odkrywanie tajemnic Kobato i Iyoriogiego (dobrze, przepraszam, pluszaku, ku twojej radości raz napiszę to poprawnie – Ioriogiego) wcale nie nuży, momentami nawet nieco zaskakuje. Rozwinięta zostaje historia Iyoriogiego, dzięki czemu możemy wreszcie dowiedzieć się, dlaczego ten przebywa w takiej, a nie innej formie. Było fajnie do ostatniego rozdziału, lecz w nim wszystko się, moim skromnym zdaniem, posypało.\nkliknij: ukryte Od początku było wiadome, że Kobato doczeka się swojego szczęśliwego zakończenia, ale żeby tyle szczęścia dostali też wszyscy inni z nią powiązani? Pomijając już nawet to, mam wrażenie, jakby CLAMPa przy ostatnich stronach gonił pies z pianą w pysku (może Ioryogi…?), bo wszystko dzieje się tak szybko, że czytelnik po prostu nie może wczuć się w sytuację (a ja bardzo lubię wczuwać się w to, co czytam). Kobato umiera, widzimy dwie strony pełne różowych kwiatków unoszących się na wietrze na tle błękitnego nieba, a na następnej stronie Kobato stoi w szkolnym mundurku przed przedszkolem, po tym jak się odrodziła, w dodatku zachowując wszystkie wspomnienia!, od czego minęło już szesnaście lat. Spotyka się z Fujimoto, który według moich obliczeń może mieć około trzydziestu pięciu lat (i który o Kobato w ogóle nie pamięta), a nagle z niebios zstępuje Pan Króliciek i jak manną z nieba sypie Fujimotowi na głowę jego wspomnieniami. Zakochani wyznają sobie miłość; ona – lat szesnaście, on – trzydzieści pięć. Czy to już pedofilia?\nPod tym względem o wiele bardziej odpowiadało mi zakończenie anime, które było przeurocze i wzruszające, a mangowe jest za szybkie i zbyt infantylne.\nNie skreślę jednak całej mangi (moim zdaniem bardzo sympatycznej) przez skopane zakończenie, dlatego zamiast ósemki jest siódemeczka.\nodpowiedzi: 0 yuki-chan 5.04.2011 19:46:31 - komentarz usunięto


regulacja anteny Zabrze - Miejski zasób serwisów www\nOferujemy montaż anten na terenie miasta Zabrze jak i okolic, w tym NC+ ( Cyfra+, N ), Cyfrowy Polsat, Orange jak i dowolnych anten satelitarnych w tym multifeed. Dodatkowo oferujemy ustawienie anteny : satelitarnych oraz anten naziemnych cyfrowych . Zapewniamy też usługi typu multiroom w nc+ jak i cyfrowym polsacie. Dodatkowo wykonujemy też u(...)\nGwarantujemy montaż anten na terenie miasta Zabrze jak i okolic, w tym NC+ ( Cyfra+, N ), Cyfrowy Polsat, Orange jak i dowolnych anten satelitarnych w tym multifeed. Dodatkowo zapewniamy ustawienie anten : satelitarnych oraz anten naziemnych . Zapewniamy też usługi typu multiroom w nc+ jak i cyfrowym polsacie. Dodatkowo wykonujemy też usługi zwi�(...)\nOferujemy montaż anten na terenie miasta Zabrze jak i okolic, w tym NC+ ( Cyfra+, N ), Cyfrowy Polsat, Orange jak i dowolnych anten satelitarnych w tym multifeed. Dodatkowo oferujemy ustawienie anteny : satelitarnych oraz anten naziemnych dvb-t . Zapewniamy też usługi typu multiroom w nc+ jak i cyfrowym polsacie. Dodatkowo wykonujemy też usług(...)


Krwawy szlak, rozdział czternasty - dwadzieścia niewolniczych dni 2/2 – opowiadanie – Opowi.pl\nKrwawy szlak rozdział czternasty dwadzieścia niewolniczych dni 2 2\nTo był typowy wieczór. Tego dnia, mimo że wznoszona konstrukcja była już niemalże w całości ukończona, od samego rana wszyscy i tak harowali przy kamieniach, i nic nie zapowiadało, żeby cokolwiek nadzwyczajnego miało się wtedy wydarzyć. Daniel, jak co dzień, wstał z wyraźnym, choć mniejszym niż na początku trudem, jak co dzień zjadł skąpe śniadanie, wymył się na ile mógł w zapewne nie po raz pierwszy użytej wodzie, wyrąbał własnoręcznie dobry kwintal kamienia, poszerzając jeszcze i tak naprawdę już gigantyczną warstwę gołej ziemi i jak co dzień, wraz z zachodzącym słońcem oddalił się z powrotem do "obozu" by odpocząć choć chwilę po ostatnim dniu katorżniczej pracy. Kierował się właśnie po przydział jedzenia, do stołu, przy którym prowiant rozdawał Carl.\n-Dzień dobry. - powiedział Daniel, między jednym a drugim sapnięciem. Nauczył się już bardzo dobrze, jak należy dobierać słowa przy rozmowie z miejscowymi. Potykanie się w takich konwersacjach potrafiło mieć naprawdę przykre konsekwencje. - Chciałbym odebrać od pana swój przydział jedzenia.\nCarl spojrzał na niego czujnym okiem i zaczął szybko oglądać, jakby wątpił, czy naprawdę w ogóle dziś pracował. Daniel i do tego już się przyzwyczaił. W Mieście nikt nikomu nie ufał. Nie ważne, że cały dzień spędziłeś na robocie, że pot spływa z ciebie strumieniami, ani że przecież dookoła nie było nic innego, czym można byłoby się zająć, czy nawet za bardzo gdzie ukryć przed swoją pracą. Nie ważne, że jesteś zmęczony i głodny, że chcesz odejść jak najszybciej zacząć odpoczywać, bo jutro znowu zagnają cię niczym bydło. Każdy i tak zawsze wahał się, patrzył nieufnie i zastanawiał kilka minut, nim cokolwiek miał komuś dać. Potrafiło to przyprawić o istne szaleństwo, nie należało jednak tego kwestionować. Daniel znosił to cierpiętniczo, pocieszając się tylko tym, że za marny dzień już go tu nie będzie.\n-Dobra. - powiedział w końcu Carl, po czym ze sporej skrzyni wyciągnął trochę chleba, dwa grube paski mięsa i trochę czerwonych warzyw o nieznanej mu nazwie. Dodał do tego także dużą butelkę wody, choć wypełnioną raptem w połowie.\nDaniel spojrzał na otrzymane jedzenie dosyć niechętnie. Trzy tygodnie temu uznałby, że to w miarę porządna kolacja, wtedy jednak nie miał jeszcze w zwyczaju spędzać całych dni na przenoszeniu wielkich kamiennych bloków, a nocy chodząc na niebezpieczne schadzki. Teraz, gdy niemal cały dostępny czas pochłaniała mu praca lub sen, jego żołądek kurczył się w buncie przeciw takiemu traktowaniu. Miał ochotę poprosić o coś więcej, ale przecież znał już odpowiedź na pamięć. Słyszał ten sam wykład o o braku jedzenia, potrzebie karmienia i innych i cieszeniu się, że w ogóle coś dostali, już kilka, jeżeli nie kilkanaście razy i szczerze zdążył się nim znudzić, a wszelkie prośby, argumenty i perswazje kończyć mogły się co najwyżej powybijanymi zębami. Dlatego nie narażając swojego zdrowia ani nie blokując dłużej szybko rosnącej kolejki, zdecydował się odejść.\nZszedł na podziemny parking i usiadł na swoim kocu. Choć tuż obok niego siedziało jeszcze kilkanaście innych osób, z których sporą część dobrze znał, mógłby spokojnie powiedzieć, że je sam. Wszyscy dookoła jedli, spali lub siedzieli w samotności. Fakt zakończenia pracy jakoś nikogo zbyt mocno nie ucieszył. Wszyscy dalej po prostu siedzieli, patrząc na siebie z irytującym wyrzutem i milcząc.\nDaniel, tak samo jak zresztą wszyscy, starał się nie zwracać uwagi na takie zachowania, ale czuł, że i jemu mocno się one udzielają. Usiadł i jadł apatycznie, obojętnie pochłaniając przydzielone mu porcje pokarmu. Nim zdążył dojść do chociażby połowy swojego posiłku, zobaczył jak podchodzi do niego Binna. Zazgrzytał zębami ze złości, wiedział bowiem, że jej wizyta oznacza jedynie nowe zadanie. Zdążył już ucieszyć się tym, że to koniec roboty i absolutnie nie miał ani sił, ani chęci, by ruszać się po raz kolejny w nieodpowiednie miejsce i narażać się w nim na śmierć. Zacisnął jednak mocno zęby. Umowa była już prawie zakończona. Już jutro mieli opuścić na zawsze to obskurne, szare miejsce. Już prawie koniec, to ostatni wysiłek. Powtarzając to w kółko, pozwolił jej podejść i nadstawił uszu, gotów wysłuchać następnego zlecenia.\nBinna nie powiedziała o co chodzi od razu. Najpierw wyjęła własny posiłek, zjadła kilka kęsów, rozejrzała się. Potem zaczęła pytać Daniela o rzeczy obojętne, jak ilość przerzuconych kamieni, samopoczucie, to jaką zamówił broń, cały czas rozglądając się przy tym dyskretnie na boki. Cała ta ostrożność nie miała za grosz sensu, a jednak Daniel nie miał zamiaru przerywać jej rytuału. Mimo, że dookoła nie była nikogo, kto mógłby chcieć ich podsłuchiwać, oboje mieli już zwyczaj utajania wszystkiego tak mocno, jak to tylko było możliwe. Na wszelki wypadek.\n-Dziś w nocy. – szepnęła wreszcie. - O pierwszej, pod kawiarnią, dwa domy w głąb od poprzedniego miejsca. Graice.\nDaniel jedynie skinął bardzo nieznacznie głową, po czym również zabrał się do przerwanego posiłku. Uśmiechnął się w duchu, myśląc o tym, że Graice jednak nie mogła powstrzymać się przed pożegnaniem się z nim. Przez całą resztę dnia nie zamienili już ani słowa. Gdy skończył jeść, położył się jak stał. Mimo, że wciąż było wcześnie, on zasnął szybko, natychmiast uśpiony pulsowaniem w obolałych do granic mięśniach. Niedługo później rozbrzmiały trąby, zwołujące ludzi na jedną ostatnich już mszy ku czci boga ich, Kenbry. On, rzecz jasna, nie poszedł.\nDaniel obudził się dokładnie o zerowej czterdzieści. Nigdy nie miał problemów ze wstawianiem o określonej porze, a dziś nie było wyjątkiem. Każdy człowiek ma swój wewnętrzny zegar, który może nastawić na dowolny moment, a gdy żyje się w wśród puszcz i stepów, takie umiejętności i funkcje ludzkiego ciała zaczynają działać na maksimum możliwości.\nPierwszy co poczuł po powstaniu, było nagłe, okrutnie silne skurczenie się żołądka. Był wściekle wręcz głodny, nie miał jednak nic, czym mógłby uzupełnić brakujące kalorie, starał się więc zignorować to uczucie. Od kilku tygodni i tak przecież towarzyszyło mu przez niemal cały czas.\nRozejrzał się dookoła. Wszędzie byli ludzie zbici w gromady, śpiący stalowym snem. Noc była wilgotna i przyjemnie ciepła, pozwolił więc sobie na chwilę oddechu i kontemplacji, dopóki źrenice nie powiększyły mu się do rozmiarów umożliwiających bezpieczne poruszanie się dookoła. Gdy te były już gotowe, przeszedł dyskretni przez stertę ciał, i wypatrzył w mroku jedyną stojącą sylwetkę, której wcześniej nie zauważył w ciemnościach. Wiedział, do kogo należy. Miał ochotę się uśmiechnąć, coś jednak sprawiło, że tego nie zrobił. Dookoła na pewno nie było nikogo poza ich dwóją, ale on i tak rozejrzał się jeszcze raz, nie mogąc pozbyć się uczucia bycia obserwowanym.\nPomachał ręką do swojego towarzysza i wspólnie opuścili teren podziemnego parkingu. Przeszli potem po cichu przez ciemność, podchodząc tuż pod jeden z gotowych już fragmentów muru. Znajdowali się obecnie jakieś pięćdziesiąt metrów od siebie. Daniel dał przyjacielowi sygnał na migi, że teren jest czysty. Zaczęli sunąć wzdłuż obwarowania, w ciszy stawiając kolejne kroki.\nSzli tak kilka minut, przyciśnięci do ścian muru. Ten prezentował się obecnie przerażająco okazale. Fragmenty wyrwanych ze ścian i ulic kamieni zostały obrobione, a następnie ułożone w bardzo gruby, mocny kawałek ściany, którego bez specjalnych narzędzi absolutnie nie dało się ani przebić, ani rozebrać w mniej niż kilka lat. Mur był wysoki na jakieś dwa metry, a na samym jego szczycie przemysłowym klejem umieszczono jeszcze kilka ostrych kawałków potłuczonego szkła, co uniemożliwiało wspinanie się. Tak samo bezsensowne było robienie podkopów, bo beton sięgał jeszcze na cały obszar wewnątrz muru, daleki kawałek za niego i głęboko pod ziemię. Jeżeli więc nie miałeś więc nikogo po drugiej stronie muru, lub nie potrafiłeś latać, nie istniała żadna szansa na ucieczkę. Daniel poczuł się przerażony tą myślą. Stworzono tu więzienie. Więzienie-piekło, jeżeli wnętrze było podobne do ich obozu. A było z całą pewnością, w to nie wątpił. Do tego piekło to powstało przy ich pomocy. Gdyby tu nie przybyli, wyrywanie i układanie bloków skalnych zajęłoby jeszcze miesiące albo lata, a wielu miałoby jeszcze możliwość ucieczki. Ale podobno mur można było jeszcze zburzyć. Trzy tygodnie sabotażowej pracy miało zapewnić im szansę na wolność, dać możliwość stworzenia przejścia. Jaką jednak mieli pewność, że tak właśnie się stało? Nie mogli sprawdzić, czy praca sabotażystów została poprawnie wykonana. A dowód na poprawną pracę kamieniarzy stał właśnie przed oczami Daniela. Jeżeli nie udało się stworzyć szczelin, jeżeli zawiedli oni, lub zawiodą buntownicy, wszyscy umrą. To będzie koniec. Koniec nastał też już teraz dla samotnych ludzi, próbujących uciekać na własną rękę. Od teraz tylko członkowie zorganizowanego, konspiracyjnego podziemia, do którego należało raptem kilka osób, wiedziało, że jakiś sposób w ogóle istnieje. Wszyscy inni mogli już tylko modlić się i błagać.\nAle przecież stworzyli to piekło w słusznym celu. Dzięki temu będą mogli pozbyć się Wisenherta, żeby ludzie wewnątrz zyskali prawdziwą okazję do walki. Dzięki temu dopiero teraz, za kamiennymi murami, mają okazję na zdobycie wolności. To właśnie sobie powtarzał, gdy sunęli wzdłuż przerażająco gładkich, szarych kawałów skał, za które na jego oko nie przycisnęłaby się nawet mysz.\nW końcu doszli tam, gdzie dojść mieli zamiar. Wzdłuż kamiennego muru wciąż było kilka pojedynczych występów. Miejsc gdzie zniszczyli go sabotażyści, a budowniczy nie zdążyli jeszcze naprawić. Przy jednym z takich miejsc właśnie przystanęli. Tutaj mur wciąż jeszcze był kawałem rozrzuconych w nieładzie skał, które leżały bezładnie na sobie. Za dwa, może trzy dni wszystkie takie wypustki mogły już zniknąć, na razie jednak wciąż tam były, a oni mogli je wykorzystać.\nNiestety, po drugiej stronie muru, wokół lichego ogniska siedziało kilka osób, rozmawiając i pijąc coś ze szklanych buteleczek. Za murem niemal zawsze trafiali na kogoś niepożądanego, nie ważne kiedy, ani w którym miejscu go przekraczali. Daniel nieraz zastanawiał się, czy jest to celowe działanie Hutników, czy po prostu złośliwość rzeczy martwych. Choć w gruncie rzeczy i tak nie miało to większego znaczenia. Trzeba było przejść, tak czy owak, nie ważne kto ani gdzie siedział.\nPrzybłęd było troje, dwóch siedzących tyłem do nich, oraz jeden naprzeciw. Sprawa była więc dosyć prosta. Daniel pokazał przyjacielowi kilka szybkich gestów, które ten mimo ogólnej ciemności zdołał dostrzec i szybko odkodować. Skinął mocno głową, i zajął pozycję tuż przy końcu gotowego odcinka zabudowań. Daniel z kolei ukucnął około czterech kroków dalej, w pełni zakryty za luźnymi cegłami i kawałkami kamieni.\nPrzez chwilę obaj stali w milczeniu, czekając na najlepszy moment. W międzyczasie Dante podniósł z kupy kamień, po czym zważył go w dłoni. Był odpowiedni. Wiedząc, czym ryzykuje przy złym rzucie, wymierzył najpierw bardzo dokładnie, po czym cisnął skałą prosto w niebo. Daniel obserwował ją aż do momentu, gdy zniknęła po drugiej stronie muru. Najwyraźniej wylądowała albo godząc w głowę jednego z trojga siedzących, albo w którąś z wypełnionych niezidentyfikowanym płynem buteleczek, bo zaraz po jej zniknięciu do uszu obu włamywaczy doszło kilka wyjątkowo plugawych przekleństw i złorzeczeń. Jak można się było domyśleć, na tych przekleństwach się nie skończyło, bo zaraz potem cała trójka wyskoczyła na zewnątrz muru, rozglądając się we wszystkich kierunkach. Nim zdążyli jednak dostrzec w ciemnościach cokolwiek, w stronę pijaczków poleciał kolejny kamień, a wraz z nim salwa pogardliwego śmiechu. Wszyscy trzej, wściekli, zgodnie rzucili się w stronę, z której śmiech ten dochodził, kompletnie nie zwracając uwagi na ciche kroki przemykającego za ich plecami drobnego chłopaka o blond włosach. Ten chłopak tymczasem zdążył w ciągu krótkiej chwili przeniknąć przez kawał gruzu, dopaść do najbliższego budynku, wskoczyć przez dawno wybite okno i zniknąć za ścianą niczym duch.\nNastępny krok był już łatwy. Wystarczyło przekraść się cicho przez opuszczone domostwo, dostać się do kolejnego okna, przejść przez nie i zniknąć pośród gęstych zabudowań. Teraz pozostało mu zaś jedynie sunąć w ciemnościach pod umówione miejsce, jednocześnie błagając w duchu, by jego przyjaciel umknął pościgowi. Nie była to ich pierwsza taka eskapada, i choć w większości przypadków dywersantom udawało się uciec, bywały także nieliczne przypadki, gdy ich łapano. A wtedy czekały ich naprawdę surowe kary. Najokrutniejszymi było wyrywaniu zębów i biczowanie, pozostałe wymiary nie pozostawały jednak w tyle. A gdyby nie konieczność utrzymania człowieka w dobrym stanie, by dalej przerzucał skały, byłyby one zapewne jeszcze gorsze. Niestety po tych zabiegach nie było co liczyć na choćby chwilę przerwy od pracy, trzeba więc było jakoś sobie radzić, mimo spadku energii. Bywało przez to, że niektórzy padali po karach bez ducha, czasem ryzykując wręcz własnym zgonem. Właśnie dlatego oddziały buntowników nieco skurczyły się po pewnym czasie.\nDaniel otrząsnął się z ponurych rozmyślań i wrócił do chwili obecnej. Może i sytuacja jego przyjaciela była trudna, ale nawet gdyby dziś wpadł, to groziło mu co najwyżej łamanie palców. Za to jeżeli złapią jego, to pewne było, że ich obu, a może i wiele dodatkowych osób czeka śmierć, zaś całą operację dekonspiracja. I to śmierć bardzo powolna i przykładna, tak by nikomu już nigdy nie przyszło na myśl, by przechodzić za ten mur z tej, czy z drugiej strony. Słyszał już od miejscowych wiele opowieści na ten temat, nigdy jednak nie widział takiej egzekucji, nie wiedział więc ile prawdziwe były historie o wieszaniu, ćwiartowaniu, głodzeniu i pasach permanentnie odcinających dopływ krwi, wolał jednak tego nie sprawdzać. Sam też nie wiedział, czy byłby w stanie wziąć w tym udział, gdyby stawką było cokolwiek innego, niż głowa Wisenherta.\nSzedł więc wśród cichych, jakby umarłych budynków, bez przerwy poprawiając ukryty w kieszeni mały nożyk. Miecza wziąć ze sobą nie mógł, by nie krępować sobie ruchów. Zresztą gdyby na kogokolwiek wpadł, to taka broń i tak byłaby mało przydatna przeciwko całej wiosce.\nDaniel przemieszczał się szybko, tuż przy ścianie jednego z domów, najciszej jak tylko mógł, mijając odrapane i rozsypujące się powoli mury zniszczonych domów i dawno zapomnianych knajp. Noc była kompletnie cicha i dosyć ciepła. Widział szereg gwiazd, prawie nie przysłoniętych przez żadne światło. Pocieszała go nieco myśl, że nieważne gdzie się uda, czy to na pustynię, do obcego miasta, czy w nieprzebyte bagienne odmęty, zawsze widzi nad głową te same promenady bilionów świecących punktów. Pozwalało mu się to uspokoić nieco i zapomnieć o tym, że każde okno i cień jakby patrzą na niego, szukając w nim winy. Nigdzie nie widział żadnego człowieka, był jednak pewien, że przynajmniej kilka par oczu po prostu musi obserwować go z wnętrza budynków. Przecież miejsce, które miało w sobie tak niewyobrażalnie olbrzymie ilości ludzi, nie mogło być tak nieruchome i martwe, jednocześnie niczego czujnie nie obserwując. Daniel nie potrafił myśleć inaczej. Zwyczajnie nie wierzył, że to wszystko może być tak ciche pomimo dosłownie setek mieszkańców. Choć w sumie, przy ciągłej markotności i cichości tych ludzi, nie było to aż tak niesamowite. Właściwie, to nie potrafił też się już dziwić wiecznemu marazmowi mieszkańców tego miejsca. Na początku zaskakiwało go to, że ich nadzorcy i wierni z wewnątrz Miasta wiecznie okazują strach i nieprzerwane patrzą na cudze ręce nieufnym, przenikliwym wzrokiem, teraz zaś, sam łapał się na tym, że to robi. Wiedział, co oni myślą. Rozumiał, że pośród tych odrapanych ścian i wiecznie zimnych, umarłym budynków żaden inny wzór zachowań po prostu nie może przetrwać. Gdy dookoła panowało wieczne zmęczenie i strach, a dwie grupy stale patrzyły na siebie z nieufnością, nie było co liczyć na inny los. Jaki mógłby być, jeżeli dookoła miało się tylko wrogów i niechętne spojrzenia wątpliwych przyjaciół? Daniel czuł to i widział często. I dlatego nie potrafił ani na moment uwierzyć, że gdy jest w środku, to choć jedna pośród trzystu par oczu, zamieszkujących tą gigantyczną aglomerację choć na moment spuszcza z niego wzrok.\nDaniel ostatecznie doszedł aż do umówionego miejsca, nie mijając żadnej żywej istoty. Przed jego oczami stanął mały placyk, kompletnie pusty, jeżeli nie liczyć kilku rynien i dawno zmarłego drzewa. Plac był zamknięty ze wszystkich stron ścianami domów, z nielicznymi przerwami na drogę wejściową. W dawnych czasach służył on zapewne za tył domu lub podwórko, na którym bawiły się dzieci. Ale to było dawno temu.\nRozglądając się dokładnie, Daniel zobaczył niską postać dzianą w szarą bluzę, opartą o krawędź jednego z domów. Postać stała pod jednym z dachów, nie ruszając się kompletnie. Nieuważny obserwator zapewne pomyliłby ją z rynną, lub nie zauważył w ogóle, co i on zrobił w pierwszym momencie. Teraz, gdy już spostrzegł różnicę, podszedł do niej szybko, raz jeszcze rozglądając się na boki. W okolicy nikogo nie było.\n-Wiesz, gdzie mieszka Kenbra? - rzucił ustalone hasło.\n-Tam, gdzie hutnicy posyłają im posłusznych. - usłyszał odzew, a postać ściągnęła swój kaptur. Kryła się pod nim Graice, ze swoją przepołowioną, karykaturalną twarzą. Poczuł niezrozumiałą ulgę, widząc, że to faktycznie ona.\n-Nikt cię nie śledził?\n-Nie. A przynajmniej nikt, kogo bym dostrzegł.\nGraice skinęła głową i wyciągnęła z wewnętrznej kieszeni kurtki dwa pudełka papierosów, oraz plastikową zapalniczkę. Wręczyła to Danielowi, i gestem nakazała zajrzeć do środka. Zrobił to, a jego oczom ukazały się dwa tuziny grubych, czarnych petard. Wiele gatunków potworów i zwierząt bało się huku i blasków, więc był to naprawdę pożyteczny prezent. Podobnie jak popękana i wysłużona, ale wciąż dobrze działająca zapalniczka, przerobiona tak, by dalej paliła się po puszczeniu palca, dzięki czemu mogła służyć także latarkę. Daniel schował wszystko do wewnętrznych kieszeni swojej kurtki i już chciał dziękować za podarek, ale gdy spojrzał na swoją towarzyszkę, zauważył, że ma mu coś jeszcze do powiedzenia. Schował więc co miał i czekał. Na wszelki wypadek z dłonią na dobrze ukrytym nożu.\n-A więc odchodzicie? - powiedziała. Jej głos brzmiał jak zwykle na bardzo zmęczony i wyprany z emocji, tak jak było to przed ich przyjściem. Mimo to Daniel wiedział, że w tym morzu goryczy znajduje się teraz także mała, cicha kropla nadziei. W jakiś sposób czuł się z tego dumny. - Już czas, żebyśmy zostali sami?\n-Zgadza się. - odpowiedział Daniel. Chciał by brzmiało to entuzjastycznie, ale nawet on na dźwięk własnych słów poczuł w sercu ukłucie dziwnego smutku. - Już czas. Idziemy i dorwiemy w końcu Wisenherta.\nGraice uśmiechnęła się smutno tą połową twarzy, którą mogła to zrobić. Wyglądała jak człowiek, który desperacko musi zapalić, ale brakuje mu papierosów. Podeszła do Daniela i uścisnęła mu dłoń. Oboje chciało coś jeszcze dodać, powiedzieć cokolwiek, nim na zawsze się rozstaną, trwali jednak w ciszy. Żadne z nich nie wiedziało, co jeszcze mogliby rzec.\n-Dopóki go nie zabijecie.... Pomniejsi nie będą mieli łatwo.\n-Potem też nie. - sarknął Daniel niechętnie - Tak samo jak i my. Nikt nie będzie miał.\n-Myślisz, że naprawdę dacie radę?\nDaniel zagryzł wargę. Nawet nie wyobrażała sobie, jak boleśnie uderzyła go tym pytaniem.\n-Wiesz... nie wiem. Chcę w to wierzyć, ale...\n-Ale to jak próbować skruszyć mur?\nStali jeszcze chwilę, patrząc na siebie. Daniel dotknął dłonią swoich paczek na petardy, poprawił nóż, Graice odsunęła się i obciągnęła na sobie bluzę. Czuli się źle, wiedząc, że za kilka godzin odejdą. Obaj przez cały ten czas myśleli, że teraz, gdy nareszcie zakończyli budowę, zacznie się prawdziwa walka. Myśleli, że czeka ich nowa nadzieja i że będzie ich to niezmiernie radować. Zamiast tego czuli tylko strach. Strach przed tym, co nadejdzie i tym, mogło czekać ich tam, po drugiej stronie muru. Jego zaraz, ją kiedyś. Daniel westchnął ciężko i pożegnał się, życząc jej powodzenia, którego obaj teraz potrzebowali.\n-Życzę szczęścia z tymi skurwielami.\n-Tobie też, z tym jednym.\nDaniel odwrócił się, po czym odszedł w mrok nocy. Nie tak to miało wyglądać, pomyślał sobie, odchodząc. Kompletnie nie tak to sobie wyobrażałem.\nSam nie wiedział, czy mówił o rewolucji, pożegnaniu, czy o całej ich wyprawie.\nKilka minut później wracał już do obozu. Czuł się zdenerwowany. Myślał o ostatnich słowach Graice. „To jak próbować skruszyć mur.” Tak, miała rację. To nie będzie łatwe. Nie łatwe, ale na pewno to zrobi. Zyskał przecież tyle sprzętu, jutro dostanie broń, ma swoich ludzi i czas. Poradzi sobie. Musi, bo taką ma powinność. Za Marka. Uda mu się.\nPocieszając się w ten sposób, mijał kolejne zaułki, czując spojrzenia na plecach i dreszcze w żołądku. Przechodził przez ciemne i puste uliczki, gdy nagle dostrzegł kątem oka jakąś postać na swojej drodze. Stanął jak wryty, ukrył się za ścianą. Na próżno. Postać wyraźnie go już widziała, zaczęła iść w jego stronę. Zacisnął mocno powieki, chwycił porządnie nóż. Trząsł się na całym ciele, starał się jednak uspokoić oddech. Sprawdził, jak daleko jest obcy. Był o niego oddalony o jakieś dwadzieścia kroków i szybko się zbliżał, zdecydowanie w jego kierunku. Zrobi jeszcze kilka kroków, a wtedy go zaatakuję, pomyślał sobie. Jeszcze kilka kroków. Jeszcze kawałek. Już tylko chwila. Dam mu pięć kroków. Trzy. Jeden....\nPostać nagle zatrzymała się, jakby wyczuła, że jest już dość blisko. Wtedy chłopak usłyszał cichy, spokojny, nieprzyjemnie znajomy głos.\n-Nie ukrywaj się Danielu. Znam cię. Wiem, że tu jesteś. Możesz wyjść. Nie doniosę na ciebie.\n-Daniel miał wrażenie, że serce kompletnie mu zamarło. Kapłan. Tam był Kapłan. Nie wiedział jak, nie wiedział kiedy, ale wszedł tu. Ale jak do diabła tu wszedł?! Mógł ot tak w środku nocy wchodzić do miasta?! Miał takie prawo?! Nie. Nie może być. Nikt, absolutnie nikt, nawet on nie mógłby dostać takiego zezwolenia. A jednak on tu był. I właśnie go zawołał. Wiedział gdzie jest? A może tylko strzelał? Ot tak, w środku nocy, na zakazanym terenie? Nie, to bez sensu. Wiedział, że się tu ukrywa. Widział go. Daniel wiedział to, a mimo to, nie wyszedł z ukrycia. Trochę ze strachu, trochę z nadziei, że staruch jednak blefuje, albo zwyczajnie zwariował.\n-Danielu! – wrzasnął zdenerwowany Kapłan. Wiem, że tu jesteś. Wyjdź zza tego wgłębienia po mojej lewej, albo sam cię z niego wyciągnę. Wtedy jednak zbierzemy o wiele za dużo uwagi.\nDaniel odetchnął głęboko w przerażeniu. Nie było co poradzić, musiał się usłuchać. Schował nóż i powoli wyszedł z kryjówki. Nieudolnie próbował nie okazywać olbrzymiego strachu. Popatrzył na Kapłana. Stał przed nim w swojej typowej, przypominającej dywan szacie, w jednym ręku trzymając swoją nieodłączną laskę z czubkiem w kształcie trzykrotnie przekreślonego trójkąta wpisanego w koło, w drugiej zaś jakiś mały przedmiot, niemożliwy do zidentyfikowania w ciemności. Daniel zacisnął zęby w strachu. Powtarzał sobie, że skoro Kapłan dał się tak łatwo zauważyć, to nie przyszedł tu go zabić ani walczyć. Powtarzał to sobie w kółko, by przegonić strach. Nie pomagało.\n-Co ty tutaj robisz? Jak przeszedłeś na drugą stronę? Skąd wiedziałeś, gdzie jestem? I czego ode mnie chcesz? Jeśli ludzie się dowiedzą, że tu jesteśmy, obaj będziemy w grobie.\nKapłan nie odpowiedział na żadne z tych pytań. Uciszył go ruchem ręki i podszedł jeszcze kawałek do cofającego się odruchowo chłopaka.\n-Spokojnie. Jeśli zaczniesz krzyczeć, przyciągniemy tu niepotrzebnych nam ludzi. Nie jestem tutaj, żeby z tobą walczyć albo prowadzić niezobowiązujące rozmowy. Moim zadaniem jest tylko przekazać ci wiadomość.\nDaniel na moment zdjął dłoń z noża, podszedł bliżej. Był zaskoczony.\n-Wiadomość? Niby od kogo możesz być posłańcem? Swojego boga?\nKapłan skinął głową\n-Zgadłeś. Choć było to pytanie retoryczne, odpowiedziałeś poprawnie. Kenbra chce dać ci informację, która bardzo ci się przyda. Informację, którą możesz, lub nie, dobrze wykorzystać.\nDaniel popatrzył na Kapłana, jeszcze bardziej zdziwiony.\n-Informację? W co ty pogrywasz?\n-Ależ w nic. Wszystko czego chcę, to powiedzieć ci coś, co na pewno cię zainteresuje. A co z tym zrobisz? Sam potem zdecydujesz.\nDaniel popatrzył nieufnie. Powoli, bardzo ostrożnie macał językiem przynętę, którą na niego zastawiono, za nic jednak nie mógł znaleźć haczyka. Westchnął tylko od środka.\n-Dobrze. Zapewne chcesz więc czegoś w zamian? Albo może sam coś na tym ugrasz?\n-Ech... Rozbraja mnie twój brak zaufania, chłopcze. Wiem, że życie tutaj nie było dla ciebie przyjemne, ale daruj sobie wreszcie traktowanie wszystkiego jak wojny. Niczego od ciebie nie chcę, niczego nie planuję, w nim nie pogrywam. Chcę jedynie, byś usłyszał coś, co naprawdę ci się spodoba. To wszystko. Od A do Z. Nie ma tu żadnych podstępów, nie prowadzę żadnych gier, do niczego cię nie zmuszam. Przynajmniej nie ja.\n-No dobrze. – odpowiedział w końcu Daniel, choć wciąż bardzo nieufnie. - W takim razie, co to za wielka tajemnica, którą próbujesz mi przekazać? Jakaż to arcy-ważna informacja?\nKapłan rozprostował palce, przytrzymując trzymany w lewej dłoni przedmiot kciukiem, oparł na chwilę laskę o ścianę, przełożył tamten niewyraźny przedmiot z lewej ręki do prawej i zaczął pisać nim coś na kawałku muru. Daniel chciał podejść i zobaczyć, co to takiego, Kapłan jednak wstrzymał go ruchem ręki.\n-Nie. To cię nie dotyczy. To tylko środek zapobiegawczy.\n-Twoim zwątpieniem. - odpowiedział zagadkowo, po czym wrócił do swojej pracy. Gdy tylko skończył, chwycił z powrotem laskę i spojrzał na Daniela z tak typowym dla siebie, pewnym wszystkiego spokojem. - Teraz, kiedy to jest gotowe, nie muszę trzymać cię dłużej w niepewności. Więc, wkrótce nas opuszczasz?\nDaniel skinął głową, zdenerwowany już trochę tą zagadkową gadaniną.\n-Tak. Jutro odchodzimy i wyruszamy dalej. Tęsknić nie będę, jeśli o to pytasz.\n-I myślisz, że dasz radę zabić Wisenherta tylko tym, co posiadasz?\nOczy Daniela w jednej chwili powiększyły się kilkukrotnie.\n-Co?! Skąd o tym wiesz?! – krzyknął wręcz Daniel, kładąc dłoń na swoim nożu.\n-Ciszej, Danielu. Nie chcemy tu niepotrzebnej uwagi. I schowaj wreszcie to żelastwo, chwytanie za nie co dziesięć sekund przed niczym cię nie ocali. A to, skąd i o czym wiem, nie ma tu żadnego znaczenia. Bardziej przejmowałbym się tym, ile sprzętu udało się wam już zdobyć przez te trzy tygodnie szmuglowania. Mów śmiało. Ile tego zdobyliście?\nDaniel zacisnął usta, nie odpowiedział wcale. Nawet w głowie nie chciał robić listy, martwiąc się już czy i tam nie powinien czuć się zagrożony.\n-Nie odpowiesz mi? Nic nie szkodzi. I bez tego wiem, że przez wszystkie dwadzieścia jeden dni ciężkiej pracy udało wam się zdobyć kilka starych latarek i zardzewiałych scyzoryków, dwie paczki suszonych owoców, przeterminowaną trutkę na szczury, stare kalosze i dziurawy płaszcz przeciwdeszczowy, garść mocno używanych rurek życia, stare narzędzia, których nawet nie potrzebujecie, kompas, w którego działanie do niedawna nawet nie wierzyłeś, losowo znalezione mapy okolicy, oraz kilka powyszukiwanych w śmieciach tabletek i plastrów bez recept, dziś zaś doszła do tego zapalniczka i kilka petard. Jedynymi przydatnymi elementami waszego uzbrojenia są więc kompas, kilka filtrów do wody i trochę pieniędzy. Powiedz mi, czy ty naprawdę wierzysz, że zabijesz kogokolwiek takim uzbrojeniem? Czy ten was żałosny sprzęt naprawdę wystarczy wam, żeby powstrzymać kogoś takiego jak on?\nDaniel milczał. Milczał, ale przemyślał dokładnie usłyszane słowa. Przemyślał, policzył wszystko,\nzsumował i już wiedział. Wiedział niemalże od razu. Nie podobało mu się to, do jakich wniosków doszedł.\n-Po co mi to opowiadasz?\nTrzymający laskę mężczyzna wskazał dłonią gdzieś nad głowę Daniela. On odwrócił się i podążył za nim palcem, choć wcale nie musiał tego robić. Wiedział, na co on wskazuje. Doznał wtedy prawdziwego szoku.\n-Kuźnia... - powiedział tylko, bo nic więcej nie był w stanie wykrztusić. Nie wierzył, że Kapłan naprawdę sugeruje mu coś takiego.\n-Od samego początku ten budynek był wam solą w oku, czyż nie?\nDaniel, choć niechętnie, musiał przyznać mu trochę racji. Od trudnej pobudki, przez godziny wyczerpującej pracy, po wieczorne modły i posiłki, Kuźnia zawsze była jakby gdzieś przy nich. Gigantyczny moloch zdawał się zawsze patrzeć na nich swoim trójkątnym okien na szczycie, był dostrzegalny z każdej pozycji, dał się zauważyć zawsze i wszędzie. Gigantyczna budowla nie dawała się ignorować, zawsze i bez przerwy przypominała im o potęgę i sile hutników. Może nie był to najgorszy element tego miejsca, ale stała świadomość, że walczą z kimś, kto wzniósł coś takiego nie należała do miłych.\n-Prawda. - powiedział Daniel, odwracając się z powrotem do Kapłana. - Co w związku z tym?\n-Kuźnia to najbogatsze miejsce w całym tym mieście. Dosłownie tutejszy skarbiec. Od dnia powstania naszej społeczności, dosłownie od pierwszego dnia, w którym Kenbra przywiódł nas do tego wymarłego wtedy i opuszczonego miasta, od razu zaczęliśmy zbierać z niego wszystko, co tylko wydało nam się choć trochę pożyteczne i chować to w piwnicach tego budynku. Całe apteki wypełnione lekami, odzież przystosowana do każdej pogody, wszystkie książki, podręczniki i schematy, jakie tylko znaleźliśmy, siarka, trotyl, baterie, zapasy benzyny, sprzęty potrzebne do każdej profesji. Wnieśliśmy tam absolutnie wszystko, co udało nam się zdobyć, skonstruować lub naprawić. W tym także przedmioty, których działanie nie jest do końca ludzkie.\n-Co takiego? – zapytał Daniel, nie bardzo wierząc w ostatnie stwierdzenie.\n-Magię. Talizmany, totemy i zwoje, które wykraczają poza twoją wyobraźnię. Kryją się tam przedmioty, o których nawet nie śniłeś. Magia. Cudowne przedmioty o niezwykłych właściwościach, które osobiście zesłał mi Bóg. Ostatni spośród nich trafił tam niecałe dwa miesiące temu, Danielu. Jakby na twoje przyjście. A te przedmioty mogą być twoje. Jeśli spróbujesz sforsować Kuźnię, to, to co tam odnajdziesz, może odmienić całą twoją wyprawę, Danielu.\nDaniel patrzył na Kapłana wzrokiem pełnym zwątpienia. Spotykał się już z magią. Opanowała ją Binna, jej arkany znała spotkana na bagnach na zawsze anonimowa gypsa, a kilka sztuczek pokazał mu nawet sam Kapłan i kilku innych miejscowych. Prawdziwa magia pozostawała jednak czymś niezwykle rzadkim, nie zdarzającym się praktycznie nigdy. W ciągu niezliczonych lat wędrówki, spotkał zaledwie kilka prawdziwie magicznych zjawisk, podczas gdy doniesień nasłuchał się dziesiątek, a Mark opowiadał mu o setkach nieprawdziwych zjawisk paranormalnych. Niemal zawsze były to tylko legendy, lub zaledwie malutkie anomalie nadmuchiwane przez domysły i plotki. Dlaczego więc akurat Kapłan miałby mieć prawdziwą magiczną broń? Na ile mógł zaufać po prostu na jego słowo? I czy jedno doniesienie o magicznej mocy to naprawdę dosyć, by ryzykował swoim życiem i całą wyprawą?\nDaniel milczał i rozmyślał długo, nim się odezwał. W końcu jednak głośno wyraził swoje wątpliwości.\n-Skąd mam wiedzieć, czy mnie nie okłamujesz? Że nie próbujesz wciągnąć mnie w pułapkę, albo użyć jako wabika? Czemu u diabła mam ci zaufać? Jestem jedną z twoich owieczek. Nie uwierzę we wszystko co powiesz tylko dlatego, że otworzyłeś usta, Kenbrysto.\nOstatnie słowo wypowiedział ze wściekłym naciskiem, jakby chciał, by było obelgą. Kapłana jednak to nie ujęło. Odpowiedział absolutnie spokojnie.\n-Ech, wiedziałem, że tak odpowiesz. Nikomu już nie ufasz, czyż nie? Dlatego właśnie potrzebne było mi to zabezpieczenie. Chodź tu, popatrz na to. I powiedz mi, co widzisz.\nDaniel podszedł powolnym krokiem. Kapłan odsunął się, gdy ten przechodził, bo wiedział, że on dalej przeczuwa atak. Pokazał mu, co narysował wcześniej na ścianie. Był to zbiór dziwacznych, niemożliwych do rozpoznania w ciemności, a zapewne i w ogóle nie znanych Danielowi znaków, tworzących wspólnie spory okrąg. Gdy tylko Daniel w niego spojrzał, litery na nim zapłonęły, a on omal nie krzyknął, odskakując. Kapłan musiał przytrzymać go i zakryć mu usta, by nie zrobił nic głupiego. Daniel zamarł i zaczął się patrzeć.\nRozjarzony obraz przedstawiał wizję jakiegoś miejsca, którego w pierwszej chwili nie rozpoznał. Był to duży, głęboki magazyn, pełen skrzyń, nakrytych płachtami przedmiotów i zakurzonych książek. Było tam pełno rzeczy, których Daniel nie mógł rozpoznać. Mnóstwo narzędzi, broni i setki pożółkłych książek, całe wieszaki pełne dziwacznych ubrań. Daniel zaniemówił z wrażenia, nie mógł niczego wykrztusić. W całym swoim życiu nie widział takiego przepychu, tylu niezliczonych dóbr i instrumentów do wszelkich zadań. Zdążył zapamiętać położenie jednej, konkretnej skrzyni, która wydała mu się wycentrowana właśnie do tego obrazu, potem zaś wizja poruszyła się. Przemieszczał się dalej, wyżej, pokazując kolejne części pomieszczenia, układające się w dokładną drogę, niczym prosty, precyzyjny plan. W kilka sekund, obraz wyszedł ze środka na zewnątrz, pokazując gigantyczny, gargantuiczny obraz Kuźni. Potem przyśpieszył jeszcze bardziej, zaczął lecieć przez wszystkie ulice, pokazywać odrapane domy, lecieć dalej i dalej, aż do zawrotnej prędkości, w której nie mógł zobaczyć już niczego. Aż w końcu obraz zatrzymał się tak nagle, jakby uderzył w coś z pełną siłą. Teraz przedstawiał Daniela, wraz z Kapłanem, wciąż trzymającym go za barki. Przerażony chłopak szarpnął się, rozejrzał dookoła, próbując zauważyć cokolwiek, co mogłoby go teraz oglądać. Nigdzie jednak nie było nic, co mogłoby to robić. Stali tam jedynie on, Kapłan i zwierciadło, pokazujące jego opętańcze ruchy.\n-Teraz mi wierzysz? – zapytał go Kapłan. - Wierzysz, że w środku znajdują się przedmioty, po które możesz sięgnąć, a ja naprawdę znam magię i w niczym cię nie oszukuję?\nDaniel uspokoił się, rozejrzał dookoła, skinął głową. Przez ściśnięte gardło nie mógł wykrztusić słowa, a oddech mu pędził. Obraz w okręgu zatlił się raz jeszcze, po czym zgasł. Na ścianie pozostały tylko wypalone, niewyraźne runy, których kompletnie nie dało się odczytać.\n-Dobrze. - uśmiechnął się Kapłan. – Zrobisz z tą wiedzą to, co uznasz za słuszne. Ja wypełniłem już wolę Kenbry. Mogę odejść. - powiedział Kapłan, podnosząc swoją laskę.\n-Zaczekaj! – powiedział szybko Daniel. - Zanim odejdziesz, jeszcze jedno pytanie!\nKapłan zawahał się na chwilę, z wyrazem zdziwienia i niepewności na słabo widocznej twarzy. Wyglądał jak człowiek, który waha się, chcąc zachować się jak najlepiej, ale nie wiedząc, czego się od niego oczekuje. Po krótkiej chwili zastanowienia podniósł jednak głowę i zapytał:\n-Dobrze. O co chodzi?\n-Dlaczego w ogóle to robisz? Co daje ci mój sukces albo porażka w mojej misji? Po co mi pomagasz?\nKapłan uśmiechnął się, tym razem jak człowiek, który patrzy na nic nie rozumiejące dziecko. Westchnął potem cicho, ale raczej z ulgi, nie poirytowania.\n-Danielu, przez cały też czas starasz się myśleć, że stoję po czyjejś stronie. Że pomagam tobie, sobie, albo twoim wrogom. Mylisz się. Ja nie gram dla siebie, ani dla nikogo z twoich nieprzyjaciół. Przy tym stole jest jeszcze jeden gracz. Kenbra. Bóg i władca nas wszystkich, nas cesarz, zbawiciel i król na wieki wieków. I to jego słowo wypełniałem od pierwszej chwili, gdy was zobaczyłem, a także na długo, nim was poznałem. Nie kłamię mówiąc, że wypełniam jego wolę ani. Wszystko, co zobaczyłeś to tylko i wyłącznie jego polecenia. A robię to, bo przez całe moje życie jestem na tej ziemi tylko po to, by mu służyć. Istnieję, oddycham i żyję tylko dlatego, że chcę wypełniać jego polecenia. Nic więcej. Absolutnie nic. Nigdy.\nDaniel patrzył an to bez grama wiary i niewiele więcej zrozumienia. Dla Kenbry? Naprawdę robi wszystko to po prostu w imię Boga? Bez własnego zysku, korzyści, nawet bez próby zmiany świata? Nie mieściło się to w jego umyśle. Po prostu nie.\n-Skoro tak, to czemu Kenbra kazał ci to zrobić?\nKapłan uśmiechnął się i tym razem, w dodatku teraz całkowicie szczerze.\n-Pomódl się i zapytaj go. Może ci odpowie, może tego nie zrobi. Ale nie licz na moją osobę. Mnie on nic nigdy nie powiedział, bo zwyczajnie nie pytałem. Ja nie jestem po to, by zadawać pytania. Nie wierzę zresztą, by jacykolwiek ludzie byli.\nPo tych słowach, Kapłan nie czekając już na nic uderzył laską o podłogę, po czym cała jego skóra rozjarzyła się blaskiem. Kilkanaście symboli na jego ciele rozpromieniło się, tak jak wcześniej okrąg, po czym zgasło powolnym, słabnącym światłem. Nim do reszty się wypaliły, mężczyzny już nie było. Daniela otaczała jedynie głęboka ciemność i absolutna cisza; jeszcze głębsza, niż przed pojawieniem się jego tajemniczego gościa.\nPytanie od autora: Ostatnimi czasy zaczynam tworzyć coraz dłuższe rozdziały. Ten był już tak długi, że chciałem podzielić go na trzy, a nie na dwa, ale zamiast tego pozostałą część ustanowiłem oddzielnym rozdziałem. Co myślicie o tak długich częściach? Lepiej będzie, jeśli zacznę dzielić rozdziały jeszcze bardziej, pisać krótsze (powieść na tym nie straci, ale będzie wychodzić o wiele dłużej), czy może przestać je ciąć już w ogóle, skoro i tak przecież jest to czternasta cześć w najlepszym wypadku w połowie ukończonej historii? Czekam na sugestie w komentarzach\nNastępne części: Krwawy szlak, rozdział piętnasty - Pierwszy upadek Daniela Krwawy szlak, rozdział szestasty - Ten czas, kiedy wyruszamy dalej 1/2 Krwawy szlak, rozdział szestasty - Ten czas, kiedy wyruszamy dalej 2/2


A tutaj z psem wchodzić nie wolno!\nZ psem wchodzić nie wolno? W tym roku usłyszałem już to kilka razy. W zasadzie mógłbym temat zostawić bez komentarza, ale kilka rzeczy zwróciło moją uwagę.\nDo sklepu z tabliczką w witrynie, że zwierząt właściciel sobie nie życzy – nie wchodzę. Jasna sprawa. Idę po pracy na spacer z psem. Spacer wytyczony tak, aby wejść do kiosku po gazetę.\nW tym kiosku gazetę nie kupowałem pierwszy raz. Kupowaliśmy razem. Aż tu pewnego razu:\n– Z psem wchodzić nie wolno? – słyszę. A to dlaczego, co się zmieniło?\nSanepid. Mamy tu żywność. Patrzę na regał – batony, paluszki. Sanepid? – Nie wierzę to, co słyszę. Dostaliśmy karę, bo pies był w środku – zapewnia sprzedawca.\nIm dłużej słucham wywodów sprzedawcy, dochodzę do wniosku, że uczestniczę w paranienormalnym seansie. Układ, spisek, chcą odebrać kiosk, czają się za rogiem. Prościej wystawić było tabliczkę w witrynie a nie paplać głupot.\nWchodzę do restauracji z psem. Pies wszedł pod stół, usiadł. – Oj proszę pana, tutaj z psem wchodzić nie wolno! – słyszę od kelnerki. Zwracam uwagę, żeby zajęła wspólne stanowisko z panem, który zezwolenia udzielił. Też kelner.\nOj ty niedobry piesku!\n– Pies na smyczy, nie widać go, może zostać – słyszę. I lampka się zaświeciła! Jak to jest – na smyczy? Dopytuję. – No wie pan, ludzie puszczają psy luzem … Luzem? Nie wierzę.\n– Wieczoru by nam zabrakło jakbym panu opowiedziała przy piwie jakie historie się dzieją – podsumowanie było nadzwyczaj jasne. Właściciel jest odpowiedzialny za psa. Ale czasami o tym zapomina.\nSą kawiarnie, do których mogę wejść z psem. Są restauracje, do których mogę wejść z psem. Mogę wejść do marketu, do kiosku z gazetami (z wyjątkiem jednego), do sklepu spożywczego.\nSzukam w pamięci momentu, gdzie „to” się zmieniło. Raczej jest na odwrót. Pies przyjacielem człowieka jest. Nie zostawiaj w aucie psa – zrób razem z nim zakupy.\nŚwietna sprawa. Ale … pamiętaj, że to właściciel odpowiada za psa. Nie każdy właściciel o tym pamięta.\nA teraz puenta?\nNa koniec wpisu wspomnę o jednej rzeczy, o której właściciele psów zapominają. To sprawa wstydliwa. Pensjonat, w którym byłem Puchaczówka – prostym językiem – w regulaminie zaintonował sprawę czystości po pupilu.\nDo tej pory. A byłem już w kilkunastu hotelach, pensjonatach – nikt o tym wprost nie napisał. Cóż z tego, że hotel gwiazdkowy – jak i równie pięknie obsrany. Obawiam się, że niedługo podróż z psem i pobyt w hotelu z psem będzie rzadkością.\nI hasło – z psem wchodzić nie wolno! – będzie słychać coraz częściej. Opowiadane będą historie o spiskach, sanepidach. Zamiast powiedzieć od razu – właściciel odpowiada za czworonoga.\nWpis opublikowany w Życie i otagowany z psem 4 października 2018 przez Mr. Kaffeino.\n← Rojst serial prawie idealny do kawy Popołudnie z kawą Kenia Karani →


Co to jest oksytocyna? | JejŚwiat.pl\nO oksytocynie – hormonie produkowanym przez nas samych – dowiadujemy się często dopiero podczas ciąży lub porodu, gdy stanowi nieocenioną pomoc w urodzeniu dziecka. Tymczasem oksytocyna jest substancją, pełniącą rolę także w innych procesach, które zachodzą w naszym organizmie. Jakich? Czym jest i jak funkcjonuje oksytocyna?\nOksytocyna produkowana jest przez podwzgórze – część mózgu, która odpowiedzialna jest za bezwiedne reakcje organizmu. Jednak we krwi hormon ten znajduje się za sprawą przysadki mózgowej, która odbiera sygnały od stymulowanych narządów zewnętrznych lub wewnętrznych (piersi, pochwy czy macicy). Przysadka pełni także rolę magazynu dla oksytocyny – gromadząca się substancja jest wydzielana dopiero wówczas, gdy podrażnione zostaną specjalne receptory, np. w przypadku piersi – brodawki sutkowe. Ta stymulacja sprawia, że zarówno ciało, jak i mózg odczuwają przyjemność i rozluźnienie.\nHormon miłości, jak nazywana jest oksytocyna, nie bez powodu kieruje uwagę na sferę uczuć. Naukowcy twierdzą, że substancja ta nie tylko pomaga w budowaniu zaufania między ludźmi, ale też zacieśnia więzi i przywiązanie do siebie dwóch osób. To działanie oksytocyny sprawdza się szczególnie podczas aktu miłosnego. Podrażnienie mięśni macicy powoduje jej skurcze, a te są źródłem orgazmu zarówno u kobiet, jak i mężczyzn. Na takiej samej zasadzie powstają już mniej przyjemne bóle menstruacyjne.\nCiąża, poród i laktacja w rytmie oksytocyny\nW związki z oksytocyną wchodzą dwa najważniejsze hormony kobiece – estrogeny i progesteron. Największe znaczenie ma to podczas ciąży. Oksytocyna jest nieco uśpiona w pierwszym jej trymestrze. Wszystko to za sprawą dominacji progesteronu, który jest odpowiedzialny za utrzymanie ciąży. To dlatego w tym czasie kobiety mają mniejszą ochotę na seks, nie odczuwają też przyjemności podczas dotyku piersi – wrażliwych z powodu przygotowań do produkcji pokarmu. Sytuacja zmienia się około półmetku odmiennego stanu. Rola oksytocyny stopniowo rośnie, aż osiąga największe stężenie podczas porodu. W czasie rozwiązania jej zadaniem jest stymulowanie pracą mięśni macicy, czyli doprowadzenie ich do regularnych skurczów. Jeśli hormonu jest za mało, poród jest indukowany poprzez podanie substancji dożylnie. Istotna funkcja oksytocyny nie kończy się jednak na porodzie. Tuż po nim hormon wspomaga proces obkurczania się macicy i naczyń krwionośnych, co tamuje krwawienie. Pomaga też w wydzielaniu pokarmu podczas karmienia piersią, a drażnienie sutków przez dziecko często sprawia świeżo upieczonej mamie przyjemność.\nwywoływanie poroduoksytocyna działanieoksytocyna poródoksytocynawywołanie poroduoksytocyna skutki uboczneporód


Better Version Of The Truth: 2019\n"Na podstawie książki "Wynajmij sobie chłopaka" Netflix nakręcił film o tym samym tytule. Dostępny na platformie od 12 kwietnia.\nBrooks Rattigan nie robił tego dla pieniędzy. W każdym razie nie na początku. Kiedy Brooks proponuje, że zabierze na bal absolwentów kuzynkę Brudette’a, którą chłopak wystawił do wiatru, kierują nim jak najszlachetniejsze pobudki. Dostaje jednak trzysta dolarów napiwku, a wśród najbogatszych mieszkańców trzech stanów niesie się wieść o jego nienagannych manierach. Brooks wykorzystuje więc okazję, żeby sobie dorobić – oferuje usługi niezwykle zamożnym, nadopiekuńczym rodzicom, pragnącym, by ich córki mogły przeżyć niepowtarzalne chwile podczas szkolnych imprez, w które obfituje kalendarz ostatniego roku liceum. Poza tym Brooksowi kasa jest potrzebna, żeby mógł się dostać na wymarzony uniwersytet. To dla chłopaka jedyna szansa, żeby wyrwać się z robotniczego miasteczka i osiągnąć sukces. Co z tego, że po drodze trzeba się uciec do paru oszustw i kilka razy pójść na skróty? Nikomu przecież nie dzieje się krzywda. Brooks nie przewidział jednak, że na swej drodze napotka nieprzewidywalną Celię Lieberman... I pociągającą Shelby Pace."\nWynajmij sobie chłopaka to kolejna (po "Ty") powieść, która wpada w moje ręce po obejrzeniu ekranizacji. Choć zawsze wyznawałam zasadę najpierw książka, potem film, to tak się składa, że jestem wielką fanką Netflixa. Zazwyczaj ciekawsze premiery pojawiają się w piątki, a ja oglądam je jeszcze tego samego wieczoru lub w ciągu weekendu. O dziwo, chyba ani razu nie przyszło mi do głowy, aby sprawdzić, czy któraś z książek jest ekranizacją - czy oni w ogóle pamiętają o charakterystycznym początku - na podstawie powieści...?\nZaczyna się zupełnie niewinnie. Brooks ma masę ambitnych planów i bardzo mało czasu, żeby je zrealizować. Nie zamierza marnować czasu i stać się kopią swojego ojca - on woli działać. Zupełnym przypadkiem ląduje na randce (w dodatku nie byle jakiej, to bal absolwentów!) z kuzynką szkolnego kolegi. Kilka godzin później jego portfel jest nieco grubszy, a w głowie rodzi się niezwykły pomysł. Sytuacja powtarza się raz, potem drugi, a zanim się obejrzymy Brooks staje się chłopakiem uniwersalnym - sprawi, że każda dziewczyna poczuje się wyjątkowa, a stan jego konta rośnie z każdą randką.\n"Wynajmij sobie chłopaka" to książka z gatunku tych, które nie tak dawno były moimi ulubionymi (choć z braku czasu sięgam po nie coraz rzadziej) - lekka młodzieżówka, zabawna, ale momentami wzruszająca. Czyta się ją niesamowicie przyjemnie i nawet jeśli nie sprawi, że zmieni się nasze życie, czy choćby sposób postrzegania świata, to przy lekturze czeka nas mnóstwo dobrej zabawy. Z drugiej strony nie jest to głupiutka powieść dla młodzieży, które ostatnio (niestety) zdarzają się coraz częściej.\nCo podobało mi się najbardziej? Z pewnością relacja Brooksa i Celii! Między nimi jest prawdziwa chemia, którą czujemy od samego początku, a co za tym idzie czytelnik zastanawia się, jak zakończy się ta znajomość. Bardzo spodobała mi się postać dziewczyny (obok Brooksa jest najważniejszą bohaterką w książce), główne dlatego, że jest wielowymiarowa. Lubię postaci, które mają wady, jednak w przy bliższym poznaniu okazują się (za ironiczną skorupą) fantastycznymi osobami - taka właśnie jest Celia.\nNa uwagę zasługuje również relacja Brooksa i jego taty, która okazuje się nietypowa już na samym początku książki. Szkoda jednak, że wątek nie został nieco bardziej rozwinięty, aczokolwiek (o ile pamięć mnie nie myli) w filmie nie pojawił się wcale.\nPowieści Steve'a Bloom wróżę ogromny sukces - jest fajną historią, nie tylko dla młodzieży. Wiem, że ekranizacja cieszy się dużą popularnością, a aktor wcielający się w główną rolę - jeszcze większą (tak, to ten młody człowiek z okładki, gdybyście go jeszcze nie kojarzyli:) ) Ja cieszę się, że poznałam książkową wersję tej opowieści, bo spodobała mi się chyba nawet bardziej niż wersja filmowa.\nZa egzemplarz do recenzji serdecznie dziękuję Grupie Wydawniczej Foksal!\nAutor: Nevermore o 18:18 19 komentarzy:\nEtykiety: egzemplarz recenzencki, Grupa Wydawnicza Foksal, książki młodzieżowe, recenzja, Steve Bloom, Wydawnictwo YA!, Wynajmij sobie chłopaka\n"Ta książka sprawi, że będziesz zerkać przez ramię…\nNa podstawie powieści powstał znakomity serial Netflix o tym samym tytule."\nChoć zwykle kieruję się zasadą "najpierw książka, potem film", w przypadku "You" nieco inaczej. Kompletnie nie znając powieści, trafiłam na serial Netflixa (już w dniu jego premiery). Okazało się, że historia jest na tyle wciągającą, że pochłonęłam ją przez jeden weekend. Ku mojemu zaskoczeniu, zobaczyłam zapowiedź książki, na podstawie której powstał serial. Nie zastanawiając się długo postanowiłam sprawdzić, która z wersji okaże się bardziej udana.\nJoe Goldberg jest pracownikiem księgarni. Jest młody, inteligenty i sprawia wrażenie świetnego faceta. Kiedy w drzwiach jego miejsca pracy pojawia się ONA, niemalże od razu wie, że są sobie pisani. To jednak wcale nie początek romantycznej historii miłosnej, a obsesji, która mrozi krew w żyłach. Zaczyna się całkiem niewinnie, od wyszukiwania obiektu westchnień w mediach społecznościowych. Kiedy jednak dochodzimy do momentu, gdy Joe wystaje pod oknem Beck, staje się jasne, że fascynacja jest absolutnie niezdrowa. Co dzieje się dalej? Jest tylko gorzej....\nStało się dokładnie tak, jak się spodziewałam. Mimo, że znałam już tę historię, książkowa wersja okazała się fascynująca i niesamowicie wciągająca. Odetchnęłam z ulgą, gdy okazało się, że to Joe jest narratorem i wszystkie wydarzenia poznawać będziemy z jego (oczywiście skrzywionej) perspektywy. Taki już urok "You", że to historia, w której właśnie "ten negatywy" bohater jest wzbudza dziwny rodzaj sympatii i, choć to nieco nielogiczne, bardzo często łapiemy się na kibicowaniu mu. Niejednokrotnie orientowałam się, że trzymam kciuki, żeby nikt nie zauważył, jak Joe zagląda przez okno do domu Beck.\nCharyzmatyczny główny bohater i jego cięte komentarze to nie jedyna zaleta. Jest tu wątek miłosny, choć to miłość chora i prowadzić do tragicznych wydarzeń, to jednak miłość! Jeśli jesteście fanami romansów, muszę ostrzec - to nie ten adres. Jeśli jednak interesują Was książki, gdzie możecie poznać bliżej psychopatyczny umysł i pobudki, jakie kierują jego zachowaniem - trafiliście w dziesiątkę!\n"Ty" spełnia swoją rolę - jest dobrym thrillerem. Trzyma w napięciu, akcja jest dynamiczna (mimo, że to praktycznie monolog Joe'go). Żałuję jednak bardzo, że nie wiedziałam o istnieniu powieści przed sięgnięciem po serial. Gdyby tak było z pewnością sięgnęłam po książkę w pierwszej kolejności.\nAutor: Nevermore o 17:39 3 komentarze:\nEtykiety: ekranizacja, Grupa Wydawnicza Foksal, Netflix, serial, ty, Ty Caroline Kepnes, W.A.B., you\n"Jake w końcu wraca do domu. Jednak mężczyzną targają wątpliwości. Czy jego ukochana wciąż na niego czeka? Czy jest bezpieczna? Czy zaakceptuje to, jakim mężczyzną naprawdę jest Jake?\nJake nigdy nie sądził, że w końcu ktoś stanie się dla niego naprawdę ważny, że pojawi się ktoś, z kim będzie chciał założyć rodzinę. Jednak tak się stało. I teraz mężczyzna zrobi wszystko, żeby chronić tych, których kocha, nawet przed mrokiem w swoim własnym sercu.\nJednak jego obawy będą niczym, kiedy do drzwi ich w końcu szczęśliwego domu, zapuka policja. Teraz ich złudne szczęście może być właśnie tym, złudzeniem."\nPo lekturze "Mrocznej miłości" był mi mało! Główną zaletą tej książki było przede wszystkim to, że była niesamowicie wciągająca, po prostu chciało się jej czytać więcej. Akurat w tym przypadku miałam szczęście - Autorka przygotowała dla nas coś niezwykłego. "Mroczne pożądanie" ciężko nazwać kolejnym tomem, liczy niewiele ponad 100 stron, powieść otrzymała więc numer 1.5. w serii.\nTa książka jest oczywiście ściśle powiązana z "Mroczną miłością" - to Ci sami bohaterowie, te same wątki. Pokusiłabym się o nazwanie jej "dopełnieniem" I tomu. Tu skupiamy się na mrocznym obliczu Jake'a. Poznajemy szczegóły znanych nam wydarzeń i wątpliwości, które ma w sobie bohater.\nTom 1 i 1.5 przeczytałam jednym tchem - granica między książkami praktycznie się dla mnie zatarła. Po zakończeniu "Mrocznej miłości" czułam niedosyt, więc bardzo ucieszyłam się, że z bohaterami mogłam spędzić trochę więcej czasu. Zastanawia mnie czy numeracja ta oznacza, że możemy się również spodziewać tomu 2... To dziwne, ponieważ historia Abby i Jake'a jest jak dla mnie zamkniętą całością.\nTa część opowiada o wątpliwościach, jakie targają Jakiem w momencie, gdy wraca do domu. Mężczyzna zdecydował się na desperacki krok, wszystko z miłości do ukochanej. Miłość ma jednak różne oblicza i tym razem może okazać się, że ukochana nie zrozumie jego dowodów oddania.\nCieszę się, że sięgnęłam po "Mroczne pożądanie". Jeszcze bardziej cieszę się, że wydawcy coraz częściej decydują się na udostępniania nam "półtomów", czyli krótkich książek o numerach 0.5, 1.5 itd., które pojawiają się stosunkowo często w przypadku książek dla kobiet czy młodzieży. Nie wnoszą one zbyt wiele do fabuły, jednak ja bardzo chętnie spotykam się z ulubionymi bohaterami, choćby na chwilę.\nAutor: Nevermore o 21:52 3 komentarze:\nEtykiety: 2019, egzemplarz recenzencki, Mroczna miłość, Mroczne pożądanie, powieść erotyczna, recenzja, romans, T. M. Frazier\nTytuł: Mroczna miłość\n"17-letnia Abby jak na tak młody wiek, ma za sobą wiele traumatycznych doświadczeń. I kiedy jedyna dobra osoba w jej życiu umiera, dziewczyna postanawia zrobić wszystko, żeby nie trafić do systemu opieki zastępczej. W ten sposób zamieszkuje na złomowisku.\nMyśląc, że znalazła dobrą kryjówkę przed światem, w samochodzie swojej zmarłej babci, nie spodziewa się, że w takim miejscu pozna niebezpiecznego motocyklistę. Jake ucieleśnia w sobie wszystko, czego Abby powinna się obawiać. Ma mnóstwo sekretów, jest niebezpieczny i wytatuowany. Jednak okazuje się, że dziewczynę ciągnie do niego jakaś niewidzialna siła.\nJeżeli oboje myśleli, że ich życie do tej pory było trudne, z pewnością nie spodziewali się jak wiele życiowych prób dopiero przed nimi. Jednak wkrótce dostrzegą, że nie ma takiego mroku, w którym rodzące się między nimi uczucie mogłoby zgasnąć" źródło\nŚwiat Abby od zawsze był bardzo mrocznym miejscem. W dzieciństwie tkwiła w domu rodzinnym, gdzie alkohol i narkotyki były codziennością. Jednak nawet nie to było najgorsze - dziewczyna od najmłodszych lat musiała martwić się o swoje zdrowie i bezpieczeństwo, kiedy pijani absztyfikanci matki pałętali się po domu, nie omijając pokoju małej Abby.\nZdawać by się mogło, że dziewczyna wreszcie odnalazła spokój. Zamieszkała z babcią, która otoczyła ją ciepłem i miłością. Sielanka nie trwała jednak zbyt długo. Kiedy Abby zaczęła widzieć światełko w swoim mrocznym do tej pory życiu, czekała ją kolejna tragedia. Nasza bohaterka znowu została bezdomna. Wizja kolejnej rodziny zastępczej jest po jej dotychczasowych przeżyciach tak okropna, że Abby postanawia uciec i przeczekać gdzieś czas, który pozostał jej do 18 urodzin, kiedy to wreszcie będzie mogła sama decydować o swoim losie.\nW desperacji bohaterka trafia na złomowisku i, z braku innych możliwości, postanawia spędzić noc w samochodzie. Właśnie w tych niezwykłych okolicznościach poznaje Jake'a - typowego "złego chłopca", dokładnie takiego, jakich powinna unikać. Seria zaskakujących zdarzeń sprawia jednak, że Abby i Jake będą w pewnym sensie na siebie skazani i rodzi się między nimi niezwykła więź.\nTa historia jest połączeniem powieści młodzieżowej, romansu, powieści erotycznej i dramatu. Abby to bardzo młoda bohaterka - ma zaledwie 17 lat i chodzi jeszcze do szkoły. W dalszym ciągu potrzebuje opiekuna - nie tylko prawnego, ale po prostu osoby, która będzie w stanie się o nią zatroszczyć. Akcja toczy się jednak na przestrzeni wielu lat, w ciągu których nasi bohaterowie dojrzewają i zmienia się ich podejście do życia. Scen erotycznych jest tu niewiele, jednak romans jest kluczowych wątkiem.\nNie jest to jednak po prostu romantyczna historia. Dużą część zajmują tu wspomnienia Abby z dzieciństwa, które są okropne, oburzają czytelnika i wzbudzają dużą ilość współczucia do bohaterki. Już jako małe dziecko, spotkała najgorszy typ dorosłych. Osoby, które powinny otoczyć ją wsparciem i opieką potraktowały naszą bohaterkę jak rzecz. Niestety również w późniejszych latach życie nie było dla Abby zbyt łaskawe. Raz po raz spotykała się z kolejną traumą. To wszystko sprawia, że my, czytelnicy, bardzo mocno kibicujemy dziewczynie i liczymy, że gdzieś jeszcze czeka na nią szczęśliwe zakończenia.\nByć może niektóre ze scen są nieco przesadzone. Muszę tutaj ostrzec przede wszystkim tych bardziej wrażliwych czytelników - jeżeli historie, w których pojawia się przemoc wobec dzieci sprawiają, że robi Wam się słabo, lepiej po prostu przeskoczyć kilka stron. Opisy są bardzo przejmujące i dosadne, a to dość zaskakujące w książkach dla kobiet.\n"Mroczna miłość" to hybryda wielu gatunków, która niesamowicie mnie wciągnęła. Ostatnio mam coraz mniej czasu na czytanie, jednak dla tej książki zdecydowałam się nawet zrezygnować z kilku godzin snu :)\nAutor: Nevermore o 17:35 2 komentarze:\nEtykiety: 2019, egzemplarz recenzencki, Mroczna miłość, powieść erotyczna, recenzja, romans, T. M. Frazier\nTytuł: Bling. Odrobina słodyczy\n"Harper wreszcie przyznaje się do tego, że czuje coś do Brandona, który od lat był w niej zakochany. Jednak chłopak właśnie zaczął się z kimś spotykać, aby w ten sposób zapomnieć o złamanym sercu i nieodwzajemnionej miłości.\nWszystko idzie dobrze, dopóki Harper nie zostaje przydzielona do drużyny Sadie, pięknej partnerki Brandona. Dziewczyna nie załamuje się i zamierza wygrać program. Nawet jeżeli oznacza to konieczność zaprzyjaźnienia się z najgorszą rywalką."\nJakiś czas temu, z uwagi na jesienną chandrę, sięgnęłam po lekką, młodzieżową historię. Była to urocza historia autorstwa Shari L. Tapscott pt. "Odrobina blasku", a moją opinię o tym tytule mogliście przeczytać na blogu tutaj. Bardzo miło wspominam lekturę, kiedy więc miałam szansę sięgnąć po kolejną część tej serii, nowość - "Odrobinę słodyczy", zrobiłam to z przyjemnością.\nJeżeli mieliście okazję przeczytać moją recenzję poprzedniej części serii "Bling", to z pewnością zwróciliście uwagę, że nie czytałam pierwszego tomu. Tutaj jednak nie jest to żadną przeszkodą, ponieważ każda z książek opowiada historię innej bohaterki. Główne postaci z "Odrobiny blasku pojawiają się w "Odrobinie słodyczy", są to jednak poboczne, epizodyczne role. Jeżeli więc mielibyście chęć sięgnąć po tę książkę nie znając poprzednich części, to nic nie stoi na przeszkodzie.\nGłówną bohaterką tej powieści jest Harper. Sympatyczna dziewczyna wreszcie postanawia przyznać to, przed czym wzbraniała się od lat - również czuje coś do Brandona, który od dawna ma ją w sercu. Niestety, właśnie kiedy zebrała się na odwagę, chłopak postanowił nie czekać dłużej i do domu rodzinnego przywieźć... nową dziewczynę. Aby nie skupić całej uwagi na tej przykrej niespodziance zgłasza się to telewizyjnego programu, w którym prezentować ma swoje wypieki. Tam jednak czeka na nią mnóstwo nieoczekiwanych sytuacji, poczynając od tego, kto ma być jej partnerką w tym show, a na przystojnym, młodym celebrycie, który prowadzić ma program kończąc. Jakie jeszcze niespodzianki czekają na naszą bohaterkę?\nSięgając po "Odrobinę słodyczy", z racji tego, że znam już autorkę, spodziewałam się zabawnej, uroczej i relaksującej opowieści. I wiecie co? Dokładnie to dostałam. Shari L. Tapscott mnie nie zawiodła i po raz kolejny zafundowała przyjemny wieczór, dzięki któremu nawet przy brzydkiej, deszczowej pogodzie zachowałam uśmiech na twarzy. Harper jest ambitną młodą kobietą, dzięki czemu aż chce się jej kibicować, aby walczyła o swoje marzenia. Ma pasję, a to bardzo ważne, jednak nie zapomina o swoich bliskich - to pełna ciepła osoba. Jest więc dokładnie taką bohaterką, jaką lubię najbardziej.\nOprócz sympatycznej bohaterki i wątku miłosnego ogromnym plusem tej powieści jest wątek konkursu kulinarnego. Sama bardzo lubię takie programy i w niedzielne wieczory z przyjemnością śledzę losy telewizyjnych kucharzy, więc zastosowanie takiego właśnie tła w powieści bardzo przypadło mi do gustu.\nPolecam Wam więc te książkę, nawet jeśli nie czytaliście poprzednich części - tak naprawdę nie ma większego znaczenia, od której powieści z serii zaczniecie. A mnie nie pozostaje nic innego niż sięgnąć po "Odrobinę brokatu" :)\nAutor: Nevermore o 17:05 2 komentarze:\nEtykiety: Bling. Odrobina słodyczy, egzemplarz recenzencki, książki młodzieżowe, recenzja, Shari L. Tapscott\n"Futurystyczna wizja świata, w którym śmierć jest towarem luksusowym\nW świecie, w którym władza obiecuje życie wieczne, tajemniczy Klub Samobójców daje nadzieję na wieczny spoczynek."\nOstatnio na rynku tak mało jest antyutopii. Swego czasu był to chyba najbardziej popularny gatunek, szczególnie w wydaniu młodzieżowymi. Po sukcesie "Igrzysk śmierci" na wystawie każdej księgarnii roiło się od tego typu tytułów. Ja również miałam okazję przeczytać kilka (kilkanaście? a może nawet kilkadziesiąt) powieści z postapokaliptycznym klimatem. Moda jednak przeminęła, jak chyba każda inna, a ja również nieco zapomniałam o tym, że tak bardzo lubiłam tego typu książki.\nKiedy więc zobaczyłam w zapowiedziach "Klub samobójców", od razu wiedziałam, że to coś w sam raz dla mnie. Futurystyczna wizja świata wykreowana przez Rachel Heng od razu wzbudziła moje zainteresowanie i miałam rację - książka okazała się miłą odmianą od tego, co mam ostatnio okazję czytać. Ta nowość zapowiadała się na jedną z najciekawszych premier tej zimy.\nPierwszą poznajemy Lenę - piękną długowieczną, która jest idealna pod każdym względem - choćby z pozoru. Lena ma sto lat, idealną pracę, idealnego narzeczonego... Nietrudno się jednak domyślić, że perfekcyjne życie naszej bohaterki to tylko bańka, która może bardzo szybko pęknąć. Wszystko sypie się jak domek z kart od momentu, kiedy Lena spotyka swojego od wielu lat niewidzianego ojca. My, czytelnicy, również zaczynami poznawać ciemniejszą stronę jej życia.\nDruga jest Anja. Ona, w przeciwieństwie do swojej poprzedniczki, nie żyje w fałszywym, idealnym świecie. Codziennie opiekuje się bardzo chorą matką, która na własnej skórze przekonała się, czym jest pozorna nieśmiertelność. Choć naszych bohaterek z pozoru nic nie łączy, obie są ofiarami dystopijnej rzeczywistości.\nPonurych wizji przyszłości była już cała masa, jednak w historii stworzonej przez Rachel Heng jest coś niezwykłego i świeżego. Na plus działają tu dojrzałe i dobrze nakreślone bohaterki, lecz przede wszystkim sam świat przedstawiony. Sposób, w jaki bohaterowie tej powieści bardzo przypomina mi internetową modę na zdrowy tryb życia. Teraz każdy jest na jakiejś diecie - bezglutenowej, bez laktozy, wegańskiej, wegetariańskiej. Ludzie wyciskają z siebie siódme poty na sztucznej bieżni jak gdyby biegając z psem po lesie mieli spalić mniej kalorii. Refleksja po lekturze tej książki jest naprawdę zaskakująca. Do tej pory mam w głowie scenę, kiedy główna bohaterka je lody, a mnie pojawia się gęsia skórka (to tylko lody!).\n"Klub samobójców" to ciekawa, zaskakująca książka, dzięki której przypomniałam sobie, że jeszcze niedawno fantastyka była gatunkiem, po który sięgała najczęściej. Czas do tego wrócić!\nAutor: Nevermore o 19:07 5 komentarzy:\nEtykiety: antyutopia, dystopia, egzemplarz recenzencki, Klub samobójców, Rachel Heng, recenzja\n"Livia Ward niedługo skończy trzydzieści lat i bardzo chciałaby zostać mamą. Jednak na horyzoncie nie ma żadnego sensownego kandydata na tatusia. Kiedy więc seksowny oficer Kelly wyraźnie chce ją mieć jak najszybciej w swoim ramionach, Livia zawiera z nim układ. Dostanie kilka niezobowiązujących, seksownych nocy, a w zamian za to spełni jej marzenie o dziecku."\nLivia i Kelly poznają się w dość nietypowy sposób - on został wezwany do szkoły, aby uspokoić protestującą nastolatkę. Ona, widocznie ma wiele wspólnego z dziewczyną, ponieważ została wezwana jako moralne wsparcie. Niemalże od razu wpadają sobie w oko - Livia nie chce się do tego przyznać, natomiast Kelly nie ma w tej sprawie najmniejszych oporów.\nNasi bohaterowie, jak się okazuje mają ze sobą więcej wspólnego niż się tego spodziewali - w tym bardzo bliskich wspólnych znajomych. Mają też interes w tej znajomości, który w pewnym sensie się pokrywa. Jednak układ, w którym jednej ze stron zależy na kilku niezobowiązujących nocach, a drugiej na dziecku nie może skończyć się dobrze.\nKsiążki dla kobiet, romanse, erotyki - takie powieści świetnie sprawdzają się, kiedy jesteśmy najbardziej zmęczeni i zniechęceni. Tak więc właśnie zimą i jesienią (lub, co gorsza, zimą, która przypomina jesień) najczęściej sięgam po tego typu historię. Ambitna literatura i klasyki wracają na półkę, podczas, gdy ja walczę z jesienną chandrą. Wtedy najczęściej sięgam po słoneczne, pozytywne i niezobowiązujące lektury. "Gliniarz" doskonale wpasowuje się w ten gatunek.\nPowieść łączy w sobie wszystkie elementy, które powinien zawierać dobry romans - jest gorąco, momentami zabawnie, momentami smutno. I, co najważniejsze, między głównymi bohaterami jest ogromna chemia, dzięki czemu książkę czyta się z wypiekami na twarzy.\nLivia, główna bohaterka, która od razu skradła moje serce. Autorki chyba świadomie zrobiły z niej zakochaną w książkach bibliotekarkę, dzięki czemu czytelniczki, które równie mocno kochają książki szybko się z nią utożsamiają. Kelly jako tytułowy gliniarz nie wzbudził od razu mojego zachwytu, jednak z czasem okazał się ciepłym i sympatycznym mężczyzną. Ta dwójka, jako para bardzo mi się spodobała i mocno im kibicowała.\n"Gliniarz" to ciekawy, gorący tytuł, który z pewnością rozgrzeje Was w lodowate wieczory!\nAutor: Nevermore o 14:47 3 komentarze:\nEtykiety: egzemplarz recenzencki, Gliniarz, książki dla kobiet, Laurelin Paige, recenzja, romans, Sierra Simone


Burze, deszcz i grad. Alert IMGW dla sześciu województw\nDo domu/Polska/Burze, deszcz i grad. Alert IMGW dla sześciu województw\nIMGW wydał w sobotę rano ostrzeżenia pierwszego stopnia przed silnym deszczem z burzami dla kilku województw na południowym wschodzie kraju. Alert obowiązuje w sześciu województwach: śląskim, małopolskim, podkarpackim, świętokrzyskim, lubelskim, a także w południowych powiatach woj. mazowieckiego.\nW sobotę na północnym wschodzie i we wschodniej części wybrzeża pogodnie i bez opadów. W pozostałej części kraju zachmurzenie umiarkowane i duże, w województwach południowych przeważnie duże. Przelotne opady deszczu i burze, możliwy grad. Prognozowana wysokość opadów do 20 mm, a od Górnego Śląska po Podkarpacie do 35 mm, szczególnie na terenach podgórskich. Temperatura maksymalna od 19 st. C, 22 st. C na terenach podgórskich i wybrzeżu do 26 st. C w centrum kraju i 28 st. C na Ziemi Lubuskiej i w Wielkopolsce. Wiatr słaby i umiarkowany, północno-wschodni i wschodni. W czasie burz porywy wiatru do 70 km/h.\nW Warszawie początkowo zachmurzenie małe, później umiarkowane i duże. Przelotne opady deszczu oraz burze. Prognozowana suma opadów w czasie burz do 10 mm. Temperatura maksymalna około 27 st. C. Wiatr na ogół umiarkowany, wschodni i północno-wschodni. W czasie burz porywy wiatru do 70 km/h. W nocy zachmurzenie małe i umiarkowane. Temperatura minimalna około 17 st. C. Wiatr słaby, wschodni.\nW nocy z soboty na niedzielę od wschodniej części Pomorza i Kujaw po północne Podlasie i Suwalszczyznę pogodnie i bez opadów. W pozostałej części kraju zachmurzenie duże z większymi przejaśnieniami, na północy i zachodzie rozpogodzenia. W południowej połowie kraju przelotne opady deszczu i burze, poza tym początkowo słabe opady deszczu i lokalne burze, stopniowo zanikające. Prognozowana wysokość opadów na południu Polski do 20 mm. Lokalnie mgły ograniczające widzialność do 300 m. Temperatura minimalna od 13 st. C do 17 st. C. Wiatr słaby, z kierunków wschodnich. W czasie burz porywy wiatru do 65 km/h.\nWydane zostały ostrzeżenia meteo 1° na burze z gradem⛈ Na południu kraju oraz w centrum występować będą burze z intensywnymi, a miejscami ulewnym opadami deszczu i gradu (40mm) oraz z silnym oraz porywistym wiatrem – 80 km/h.#ŚL #MP #PK #LB #ŚK #MZ#IMGW #burze pic.twitter.com/VKkB3mjPsb\n— IMGW-PIB METEO POLSKA (@IMGWmeteo) July 18, 2020\nW województwach: śląskim, małopolskim, podkarpackim, świętokrzyskim, lubelskim, a także w południowych powiatach woj. mazowieckiego IMGW prognozuje wystąpienie burz z opadami deszczu od 20 mm do 35 mm, a lokalnie do 40 mm, którym towarzyszyć będzie porywisty wiatr sięgający od 60 do 80 km/h. Miejscami może padać grad.\nPogoda na dziś – środa 30 września. Więcej słońca w północnej i zachodniej Polsce\nByła żona Daniela Martyniuka nie wytrzymała. Wydała oficjalne oświadczenie, wszystkich zamurowało\nNadciąga twindemia. W najbliższych miesiącach czeka nas prawdziwe piekło https://t.co/js8Ly9JfRI\n12-latka popełniła samobójstwo. Miała być prześladowana przez rówieśników https://t.co/UstU7iq73a


Firmy z miasta: Wrocław - strona 1 - Twój Katalog Firm\nSkorzystaj z usług najlepsze placówki edukacyjnej we Wrocławiu. ALIS to przedszkole i szkoła podstawowa w jednym. W ogromnym budynku, przystosowanym najlepiej jak to możliwe do prowadzenia zajęć przedszkolnych i szkolnych, wasze dziecko uzyska wszystko co najlepsze. Zachęcamy serdecznie do sprawdzenia pełnej oferty, zapraszamy do wybierania profesjonalistów, bo to najlepsza szkoła podstawowa Wrocław. jeżeli chcecie wiedzieć jeszcze więcej to sprawdzajcie w tym miejscu:\nAuto Kupcy- Twój skup aut\nZobacz już teraz co ciekawego i profesjonalnego przygotowaliśmy dla ciebie jeżeli chodzi o skup samochodów. Firma Autokupcy to najlepsze rozwiązania, to najlepsze przygotowanie wszystko w dziedzinie skupu Twojego używanego samochodu. Zatem nie zwlekaj dłużej tylko już teraz sprawdź nas na www.autokupcy.pl>\nPolecamy wam znajdowanie najlepszych rozwiązań, polecamy wam przygotowanie informacji odnoszących się do tematyki doskonałego adresu w centrum Wrocławia, a przy okazji nie trzeba z tego tytułu ponosić żadnych konsekwencji. Tylko w Biuro 29 Wrocław najlepsze warunki i przystępne ceny. Zachęcamy do korzystania z pełnej oferty, wybierajcie poprzez internet na stronie biuro29-wroclaw.pl\nZapraszamy do zapoznania się z kompleksowymi usługami prawnymi przygotowanymi przez adwokata Pawła Borowskiego. Jeżeli zależy wam na wyjątkowej jakości rozwiązaniach odnośnie spraw rozwodowych, alimentacyjnych i wielu innych to lepiej trafić nie mogliście. Wielka wiedza, bogate doświadczenie i naturalnie najlepsze ceny. Teraz także możecie dowiedzieć się wielu informacji ze strony internetowej http://www.blog-adwokatpawelborowski.pl/jakiej-wysokosci-alimenty-moge-uzyskac-czyli-ile-na-dziecko-po-rozwodzie/\nSprawdź koniecznie jak wiele zyskasz kiedy szukając mieszkania w mieście Wrocław albo okolicy udasz się do dewelopera Dachbud. Firma posiada wieloletnie doświadczenie w branży, to już trzy dekady działalności budowlanej. Ponad 6 tysięcy lokali mieszkalnych przekazanych klientom i oczywiście profesjonalizm w każdym calu. Jeżeli szukasz czegoś dla siebie, chcesz spełnić marzenia o najlepszym mieszkaniu z możliwych to sprawdź obecną ofertę dewelopera Dachbud: http://www.dachbud.com.pl/oferta/mieszkania\nFintaxis podatki doradztwo\nZobacz koniecznie co kryje się pod hasłem Fintaxis doradca. Jeżeli prowadzisz firmę i lubisz dokładnie dbać o swoje finanse to wiedz, że firma Fintaxis gwarantuje wszystko co najlepsze. Dostarczanie odpowiedniego rodzaju porad podatkowych, dostarczanie wszystkiego co najlepsze jeżeli mowa o obsłudze księgowej firmy i to wszystko w nader przystępnych cenach. Zapraszamy do korzystania z pomocy specjalistów z Fintaxis\nCzy poszukujesz miejsca w którym to można oddać swój wóz i z tego tytułu pospiesznie zdobyć kasę? A może po prostu nie masz czasu na bawienie się w handlowanie samochodami i dlatego też poszukujesz jakiś korzystniejszych rozwikłań, które pozwolą Ci prędko wpuścić na rynek Twoje auto. Jeśli tak to musisz zainteresować się tym co przygotował dla Ciebie Master-Auto czyli skup aut, gdzie wszystko jest krystaliczne, gdzie znajdujesz fantastyczne warunki. Pragniesz wiedzieć więcej? Stwierdź całkowitą ofertą na: skup aut Wrocław\nKiedy szukasz miejsca w który to można bez problemowo i na normalnych warunkach sprzedać swój samochód to musisz wiedzieć że warto zainwestować w opcje jakie proponuje Skup Aut Wrocław. Skup Aut z Wrocławia to rzetelna firma, w której to pracują specjaliści, bez problemowo wyceniając Twój samochód sprawią że będziesz zadowolony. Zapraszamy do zapoznania się z kompletną ofertą skupu aut, teraz również na www.kupimygo.com\nJest tylko jedno miejsce we Wrocławiu, z którego warto skorzystać. To firma zajmując się skupem aut na różnego rodzaju potrzeby. Czasami można u nich kupić samochód, oferują również części używane, czasami trafią się nowe. Warto spróbować i się przekonać.\n- tani skup samochodów Wrocław\nPis-Term zaprasza wszystkich do skorzystania z rzetelnych, profesjonalnych i co najważniejsze tanich usług hydraulicznych. Kiedy wiesz że niezbędny będzie Tobie hydraulik, kiedy chcesz mieć pewność dobrych usług, to musisz sprawdzić właśnie firmę Pis-Term. Tylko tutaj dobre usługi, tylko tutaj rzetelność wykonanej pracy i niewysokie jej koszta. Zapraszamy


Kartografia i Geomedia - Beata Medyńska-Gulij (Książka) - Księgarnia PWN\nKartografia i Geomedia(Miękka)\nkartografia mapy geografia GIS bazy kartograficzne geomedia nauki o Ziemi\nKartografia i Geomedia jest kolejną odsłoną popularnego podręcznika akademickiego Kartografia – zasady i zastosowania geowizualizacji. Nowe wydanie zostało uaktualnione i w znacznym stopniu rozszerzone o najnowsze trendy w kartografii, a szerzej geowizualizacji – zwłaszcza wizualizacji informacji geograficznej w najnowocześniejszych mediach, czyli geomediów.\nKsiążka, stanowi bardzo cenne kompendium informacji, zarówno z kartografii, jak i szeroko rozumianych geomediów, w tym świata mediów i multimediów, możliwych do fachowej realizacji przy zastosowaniu współczesnych narzędzi komputerowo-sieciowych. Dotyczy to całego cyklu opracowania map przy zastosowaniu współczesnej technologii poczynając od procesu i metod pozyskiwania danych, poprzez ich przetwarzanie, aktualizowanie (weryfikowanie), geowizualizację oraz udostępnianie użytkownikom, tj. cyklu realizowanego w ramach kartograficznej, a przede wszystkim geomatycznej metody wspomagania badań. Nie pomijając wielu zasad redakcji map topograficznych i tematycznych, autorka porusza kwestie kartografii mobilnej oraz rzeczywistości rozszerzonej, tj. „narzędzi” dostępnych na urządzeniach przenośnych typu tablety, smartfony, etc., itp.\ndr hab. Zenona Kozieł, Uniwersytet Mikołaja Kopernika w Toruniu\nObecnie na polskim rynku wydawniczym nie ma równie nowoczesnej i kompleksowej publikacji, która obejmowałaby tak szerokie spektrum zagadnień związanych ze współczesną kartografią i innymi naukami związanymi z informacją przestrzenną (GIScience). (…) Podręcznik, dzięki przystępnemu językowi i położeniu nacisku na praktyczne wykorzystanie wiedzy geoinformatycznej i kartograficznej, nadaje się do wykorzystania przez osoby bez przygotowania kartograficznego czy geograficznego, ale tworzące geowizualizacje i geomedia, np. zawodowi geolodzy, biolodzy, historycy oraz pracownicy instytucji publicznych (urzędnicy administracji, GUS, biur planistycznych). Z jednej strony znajdą oni w książce praktyczną wiedzę i algorytmy postępowania, z drugiej – dzięki wykładowi teorii kartografii ich mapy staną się lepsze pod względem merytorycznym.\ndr hab. Waldemar Spallek, Uniwersytet Wrocławski\nProfesor, profesor zwyczajny, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydział Nauk Geograficznych i Geologicznych, Zakład Kartografii i Geomatyki\nKompendium wiedzy o współczesnej kartografii w nurcie geowizualizacji i geomatyki!Autorka prezentuje w książce oryginalne spojrzenie na współczesną kartografię kładąc szczególny nacisk na naukowo-pragmatyczny rozwój nurtu geowizualizacji oraz...\nZiemia Kłodzka to kraina pełna różnorodnych atrakcji. W pamięci na długo zostaną zachwycające widoki ze Szczelińca i Śnieżnika oraz wędrówki po bajkowym labiryncie Błędnych Skał, fantazyjnym lesie Skalnych Grzybów czy czeskich Skal...


„CD Action” liderem pism komputerowych, na plusie tylko „PC Format”\nW listopadzie ub.r. na pozycji lidera sprzedaży ogółem wśród magazynów komputerowych i o grach znalazł się „CD Action”. Jedynym wzrostem sprzedaży w zestawieniu pochwalić się mógł „PC Format”, z kolei najwięcej stracił „PC World”.\nSprzedaż ogółem poświęconego grom magazynu „CD Action” (Wydawnictwo Bauer) w listopadzie 2013 roku wyniosła 78 065 egz., czyli o 11,02 proc. mniej niż w analogicznym miesiącu rok wcześniej - wynika z danych Związku Kontroli Dystrybucji Prasy opracowanych przez portal Wirtualnemedia.pl.\nDrugie miejsce zajął komputerowy magazyn „PC Format” (Wydawnictwo Bauer). Jego sprzedaż ogółem w badanym okresie wyniosła 65 055 egz., po jedynym wzroście w zestawieniu wynoszącym 6,63 proc.\nNa trzeciej lokacie znalazł się „Komputer Świat” (Ringier Axel Springer Polska), którego wynik sprzedażowy w listopadzie ub.r. zmalał o 33,77 proc. do 29 729 egz.\nZ kolei najwięcej stracił plasujący się na piątej pozycji „PC World” (IDG Poland). Sprzedaż ogółem tego miesięcznika zmniejszyła się bowiem o 40,15 proc. i wyniosła 15 493 egz. W listopadzie 2012 roku tytuł ten był czwarty.\nW listopadzie 2013 roku w porównaniu do października 2013 roku jedynym wzrostem sprzedaży ogółem (o 1,14 proc.) pochwalić się mógł „Chip” (Burda Media Polska). Z kolei najwięcej stracił tutaj „Komputer Świat” - było to 31,34 proc.\nDołącz do dyskusji: „CD Action” liderem pism komputerowych, na plusie tylko „PC Format”


Lama hologram w kolorze fuksji - Sklep Kameleon\nStrona główna > Tkaniny>Lama>Lama hologram w kolorze fuksji\nLama hologram w kolorze fuksji\n35,00 zł brutto za mb\nKod produktu: 050-0018\nLama hologram w kolorze fuksji. Lama jest materiałem, w którego skład wchodzą włókna poliestrowe i elastyczne. Najbardziej wyróżniającą cechą jest jej przyciągająca wzrok błyszcząca powierzchnia. To dzięki jej zdolności do odbijania promieni światła tkanina lama ma tak efektowny wygląd. Lakierowana powłoka została naniesiona na poliestrową dzianinę, dzięki czemu materiał jest elastyczny i dobrze się układa.\nTkanina lama jest materiałem o przeznaczeniu dekoracyjnym i ozdobnym. Błyszcząca powierzchnia doskonale sprawdza się do tworzenia niespotykanych elementów ozdobnych. Mimo przeznaczenia dekoracyjnego materiał lama jest również używany do szycia odzieży. Największą popularnością cieszą się przyciągające każde spojrzenie stroje taneczne.\nużywana do szycia strojów do tańca\nPrać ręcznie z zachowaniem najwyższej ostrożności\nSkład Poliester 95% + lycra 5%\nBawełna drukowana - kwadraty na jasnogranatowym tle\nLycra - kolor granatowy\nBawełna wafel w kolorze "Aqua"\nBawełna - liście w kolorze petrol\nLycra - fluo pomarańczowy\nBawełna - turkusowe kwiatki, niebieskie tło


Przepisy na Wielkanoc zebrane w jednym wpisie to już tradycja na blogu. Jak co roku mam dla Was ściągawkę z najciekawszymi recepturami wielkanocnymi, które zdążycie zrobić w ciągu najbliższych pięciu dni. Tradycyjnie wybrałam propozycje, które pojawiły się w tym, jak i poprzednich latach. Jest więc trochę nowych przepisów, ale też sporo tych, które cieszyły się Waszym największym zainteresowaniem w poprzednich sezonach. Zapraszam!\nW czwartek na blogu pojawi się jeszcze ostatni wielkanocny przepis na mazurek, bo tak się złożyło, że w tym roku nie było żadnego nowego mazurka na blogu.\nPo świętach mamy w planach kilka wyjazdów. Kwiecień, maj i czerwiec zapowiadają się bardzo interesująco, więc zostańcie z nami! Nadchodzi wiosna, a wraz z nią mnóstwo świeżych pomysłów na podróże, jak i nowych przepisów. Plany na ten rok są ambitne zwłaszcza, że zaczynamy podróżowanie z Małym Monsieur. Już czuję, że będzie się działo.\n6 odpowiedzi na “Przepisy na Wielkanoc”\nWspaniałe przepisy ,często korzystam,Ostatnio upiekłam po raz pierwszy w życiu sernik z Sardynii z serka ricotta.Wyszedł wyśmienity , wszystkim smakował , jak zresztą wszystko z Twoich przepisów. Życzę zdrowych i radosnych Świat dla całej Twojej Edith rodziny\nbardzo dziękuję za zdjęcie i życzenia. Wszystkiego dobrego na święta!\nMazurek kajmakowy już w oczekiwaniu na konsumpcję domowników 🙂\nDziękuję za przepis i wesołych świąt!\nBardzo dziękuję za zdjęcie. Cudownej Wielkanocy! 🙂\nW takich chwilach żałuję, że nie potrafię gotować… 🙂 Jestem koneserką jedzenia jednak jego przyrządzanie pozostawiam członkom rodziny. 😀 Na Wielkanoc jedyne co to przygotowuję swoją wersję faszerowanych jajeczek z łososiem i jogurtem, ponieważ nie jestem fanką majonezu.\n25 marca 2016 o 12:17\nSpróbuj swoich sił w kuchni! Ja jeszcze kilka lat temu też nie potrafiłam gotować i sądziłam, że to bardzo trudne. Okazało się, że jest zupełnie inaczej 🙂\nZ wielkanocnymi pozdrowieniami!


Paweł Wilkowicz, Soczi 11.02.2014 14:36\n- Stoch mnie zaskoczył, uważam go za specjalistę od większych skoczni. On, Bardal i Prevc kolejny raz pokazali, że najlepiej znoszą presję wielkich imprez - mówi Mika Kojonkoski, były świetny trener skoków narciarskich, dziś szef sztabu przygotowań elity fińskich sportowców\nPaweł Wilkowicz: Jest pan zaskoczony wynikami konkursu na mniejszej skoczni?\nMika Kojonkoski: Tak, jestem. Mimo wszystko. Wiem, że Kamil Stoch jest wyjątkowym sportowcem, a gdy się skacze dobrze, to wszystkie skocznie pasują. Ale, przynajmniej w moich oczach, był dotąd specjalistą od większych obiektów. A dwa dni temu był tak mocny, że rozmiar skoczni nie miał znaczenia. Takich zwycięstw, z tak ogromną przewagą nad resztą, się nie zapomina. Trochę to pachniało Sapporo 2007 i zwycięstwem Adama Małysza na mniejszej skoczni.\nKamil pana zaskoczył, a inni?\n- Rozczarowali Niemcy, bo byli wśród faworytów, mają wielu zdolnych skoczków, a w tym konkursie nie potrafili zrobić tego, na co ich bez wątpienia stać. Złe lądowania, upadek, smutno. Austriacy mają problemy od dłuższego czasu, więc trudno mówić o niespodziance. Peter Prevc znów, jak rok temu, pokazał, że i na mniejszej skoczni się dobrze odnajduje. Medal Andersa Bardala - naturalny, zanosiło się na to. Bardal, Prevc, Stoch pokazują drugi rok z rzędu, że to oni teraz najlepiej znoszą presję wielkich imprez. Reszta faworytów miała z tym problemy.\nA kiedy na dobre wyjdą z kryzysu Finowie?\n- Walczymy, już jesteśmy dużo lepsi niż rok temu, tworzy się zespół. Anssi Koivuranta zrobił bardzo duże postępy, mamy nadzieję, że Finowie awansują do finału drużynówki, będą w stanie walczyć o miejsca 6-8. To byłaby fantastyczna historia, bo gdy ostatniej wiosny zaczynaliśmy nasze skoki narciarskie podnosić z ruiny, marzyliśmy, żeby w ogóle wysłać kogoś na igrzyska. Potem, żeby wysłać drużynę. A potem, żeby się Finowie nie wstydzili za swoich skoczków, gdy ich oglądają. Chyba nam się udało.\nJak będzie na dużej skoczni?\n- Kamil będzie faworytem.


Artykuły powiązane - Zbrodnie prawie doskonałe. Policyjne Archiwum X\nAktualności | 04 kwietnia 2019\nVioletta czy Czesia? Diva o niespotykanym sopranie koloraturowym czy prosta dziewczyna ze wsi? Wielka artystka czy dziwaczka żyjąca w odosobnieniu? W swym reportażu Iza Michalewicz opisuje złożony... Czytaj więcej