°HOTEL PLAZA ALTA PRAGA 4* (Czechy) - od 64 € | BOOKED\nPlaza Alta Hotel - Praga\nOrtenovo Namesti 22, Praga, Czechy, 17000 Pokaż na mapie\nZnajdujący się naprzeciw St. Agnes Convent, Prague Zoo i Staromiejski Rynek oryginalny Plaza Alta Hotel oferuje basen, kort tenisowy i pole golfowe. Oferujący zakwaterowanie w 6-piętrowym współczesną architekturę budynku, hotel został przebudowany w 2007.\nHotel jest idealnie położony, do stacji kolejowej DOX jest zaledwie kilka minut drogi. Goście łatwo dojadą do centrum Pragi, które znajduje się 4 km stąd.\nHotel mieści się w spokojnej dzielnicy, w sąsiedztwie targów i centrów wystawowych.\nHotel szczyci się niepowtarzalną lokalizacją. Jest położony 750 metrów od stacji metra Stacja metra Nádraží Holešovice oraz 300 metrów od przystanku tramwajowego Ortenovo náměstí. Dojazd do lotniska Praga-Ruzyně, które leży w odległości 15 km od obiektu, zajmuje około 15 minut.\nWszystkie pokoje dla niepalących, w tym również pokój typu executive z łóżkiem typu king-size, pokój z 2 łóżkami pojedynczymi typu executive i ulepszony pokój z 2 łóżkami pojedynczymi są wyposażone w telewizor płaskoekranowy, biurko, miejsce do siedzenia, szybki internet i system stereo. Niektóre pokoje mają cudowny widok na rzekę. Pozostałe udogodnienia obejmują ekspres do kawy/herbaty i zmywarkę oraz bezpłatne przybory toaletowe, szlafroki frotte i prysznic.\nŚniadanie można zjeść w godzinach 06:30 till 10:30. Hotel zaprasza do odwiedzenia restauracji całodobowej serwującej kuchnię międzynarodowej. Posilić się i odetchnąć można też w 7 Tacos Steak and Grill i Avion 58, restauracje usytuowane nie więcej niż 50 metrów od hotelu.\nZałoga hotelu oferuje lekarza na wezwanie, usługę prasowania i obsługę hotelową.\nDla gości z dziećmi przewidziano opiekę nad małymi dziećmi i łóżeczka dziecięce. Lubiącym aktywny wypoczynek hotel zapewnia centrum fitness i salę gimnastyczną.\nRok odnowienia: 2007. Liczba pięter: 6. Liczba pokoi: 87.\nOrtenovo Namesti 22, Praga, Czechy, 17000\n7 Tacos Steak and Grill (kuchnia: Meksykańska)\nAvion 58 (kuchnia: Czeska)\nCzechHOTEL AWARDSHighly RecommendedPragaPlaza Alta\nLokalizacja Plaza Alta\nDworzec kolejowy Praha-Holešovice700 m\nCentrum Expo Praga1.1 km\nTipsport Arena1.2 km\nPałac wystaw Veletržní palác1.4 km\nStacja metra Nádraží Holešovice700 m\nStacja metra Vltavská1.1 km\nStacja metra Křižíkova1.6 km\nStacja metra Kobylisy1.8 km\nStacja metra Palmovka1.8 km\nAdres: Jankovcova 12\nAdres: Komunardu 1091/36\nTel.: +42(0)246 005313\nOpinie Plaza Alta\nOpinie Gości są przekazywane przez naszych klientów po ich pobycie w Plaza Alta\nmiły personel , bardzo czysto, cicho i spokojnie , klimatyzacja w pokojach , uprzejmi na recepcji\nza dużo wody w soku pomarańczowym , smakował jak woda , śniadanie takie sobie , jadalismy o wiele lepsze , ,kawa jak woda ;nastawione na "jak najtaniej", dość trudny zjadz do parkingu jeśli ktoś ma dłuższe auto kombi\nPomocna obsługa, korzystna cena\nMały parking hotelowy, utrudnione parkowanie na pobliskich ulicach\nHotel przyjemny, dobra komunikacja z miastem, wyjątkowo miły Pan Portier, śniadania przyzwoite.\nBrak większej ilości dziecięcych fotelików w restauracji - rano rozgrywała się walka o foteliki a większa ich ilość na taki hotel to żaden wydatek\nSuper uprzejma obsluga, bardzo czysto, dobry dojazd do centrum\nRestauracja niby otwarta do 23 ale o 22.01 pani powiedziala ze kuchnia juz nie dziala I ze nic tu nie zjemy.\nDobra lokalizacja, bardzo blisko tramwaju, pomocny personel. Good location, easy to get to the city center by tram. Helpfull staff\nWąski wjazd na parking, ale da radę wjechać nawet sporym autem. śNiadania mogłyby być lepsze przy czterech gwiazdkach. Quite narrow entrance to the garage. Breakfest could be better in four stars hotel.\nJak na 4*, to hotel skromy, mini bar, czajnik I telewizor to nie wszystko co powinien mieć hotel tej klasy. Pokoje klaustrofobiczne, mini łazienka I oddzielna toaleta, w której trudno się zmieścić. Podziemny garaż jest zaletą lecz wjazd to prawdziwy test dla umiejętności kierowcy.\nHotel znajduje się w dogodnej lokalizacji, blisko centrum. Personel hotelu służy radą, obsługa bardzo sympatyczna I życzliwa.\nprzesympatyczny personel, dobra lokalizacja, czysto I miŁO. chĘtnie powrÓcimy\nprzesympatyczna obsŁuga, dogodna lokalizacja, czysto, smacznie, chĘtnie tam powrÓcimy


Globalne znaczenie języka hiszpańskiego | Atominium Tłumaczenia\nJęzyk hiszpański jest drugim, zaraz po angielskim najpopularniejszym językiem na świecie. Szacuje się, że posługuje się nim globalnie około 500 milionów ludzi. Coraz więcej ludzi decyduje się na rozpoczęcie nauki hiszpańskiego, co znacznie wpływa na jego popularyzację. Korzyści płynące ze znajomości tego języka objawiają się w wielu różnych aspektach życia. Najważniejsze z nich obejmują: turystykę, biznes, popkulturę oraz rynek pracy.\nPłynna znajomość języka hiszpańskiego umożliwia swobodną komunikację z lokalną ludnością w 21 krajach, w których hiszpański jest językiem urzędowym. Duża część tych państw to bardzo popularne miejsca turystyczne, bogate w ogrom atrakcji, pięknych widoków i budowli, które niejeden entuzjasta podróży z pewnością chciałby zobaczyć przynajmniej raz w życiu. Przykładami najpiękniejszych krajów hiszpańskojęzycznych są m.in: Gwatemala, Dominikana, Kostaryka oraz Meksyk. Wszystkie są niezwykle popularnymi destynacjami turystycznymi. Ponadto, znając język danego kraju, jesteśmy w stanie zrozumieć w pełni jego kulturę, dzięki czemu zwykłe zwiedzanie zamienia się w przyswajanie wieloletniego dorobku kulturowego.\nZarówno w Polsce jak i na świecie, hiszpański staje się coraz ważniejszym językiem, którego można użyć podczas nawiązywania współpracy z firmami i przedsiębiorstwami hiszpańskojęzycznymi i nie tylko. Najlepszym przykładem kraju niehiszpańskojęzycznego, w którym język hiszpański jest jednym z najważniejszych atutów podczas rozmowy o pracę są Stany Zjednoczone. Jest to kraj w którym znaczenie języka hiszpańskiego wzrasta w tak szybkim tempie, że przewiduje się, iż do 2050 roku stanie się on w tym kraju językiem urzędowym. Ze względu na wzrastające zapotrzebowanie, tłumacze języka hiszpańskiego mają coraz więcej pracy. Profesjonalne tłumaczenia są niezbędnym elementem funkcjonowania firmy aspirującej do wejścia na rynek krajów hiszpańskojęzycznych.\nKolejnym czynnikiem sprawiającym, że język hiszpański ma w obecnych czasach tak silną pozycję na arenie międzynarodowej jest ogólnie pojęta popkultura. Mówiąc konkretniej są to muzyka, seriale oraz filmy. Hiszpańskojęzyczna muzyka zdobywa ogromną popularność na całym świecie i coraz częściej staje się nieodłącznym elementem imprezowych playlist. Najlepszym przykładem serialu, który podbił serca fanów na całym świecie jest „Dom z papieru” (oryg. „La Casa de Papel”). Wzrost popularności tych elementów popkultury powoduje, że praca tłumaczy okazuję się niezbędna. Dzięki ich precyzyjnym tłumaczeniom i lokalizacji , odbiorcy nieznający języka hiszpańskiego mogą cieszyć się serialami oraz filmami w taki sam sposób jak rodzimi użytkownicy tego języka.\nPodsumowując, język hiszpański zyskuje coraz większą popularność oraz znaczenie na arenie międzynarodowej i wszystko wskazuje na to, że pozycja ta będzie stale rosnąć. Kto wie, może w odległej przyszłości język hiszpański zastąpi angielski na pozycji najpopularniejszego języka na świecie? Biorąc pod uwagę relatywną łatwość w jego nauce, taki scenariusz może się ziścić.\ntłumaczenia filmówtłumaczenia finansowetłumaczenia hiszpańskitłumaczenia hiszpańskiegotłumaczenia Krakówtłumaczenia marketingowetłumaczenia na języki unijnetłumaczenia portugalskitłumaczenia specjalistyczne


prasa.wiara.pl » Przewodnik Katolicki » Ateizm, czyli urojona wizja człowieka\nPunktem wyjścia ateizmu jest wiara w to, że nie ma istotnej różnicy między człowiekiem a zwierzętami. Przewodnik Katolicki, 14 grudnia 2008\nWspólną cechą ateistów, z którymi miałem kontakt, jest to, że sprawiają wrażenie, jakby nie wiedzieli, iż to właśnie systemy ateistyczne doprowadziły do najbardziej okrutnych dyktatur oraz do największych zbrodni w historii ludzkości. W dziejach człowieka żadna marginalna mniejszość – a do takiej należą ateiści – nie dokonała zbrodni na tak wielką skalę, jak właśnie ci, którzy usiłują urządzić świat bez Boga.\nWygląda na to, że o ludobójstwach dokonanych przez ateistów wiedzą wszyscy poza… ateistami. Żaden ze spotkanych przeze mnie ateistów nie powiedział, że przeprasza za zbrodnie dokonane przez systemy ateistyczne i że on sam próbuje wyciągać wnioski choćby z najnowszej historii.\nPo drugie, ateiści sprawiają wrażenie, jakby myśleli, że ludzie, którzy są pewni istnienia osobowego Boga, uwierzyli w Stwórcę - na przykład - drogą losowania, a nie w oparciu o doświadczenie niezwykłości własnego człowieczeństwa, którego nie da się racjonalnie wytłumaczyć jako wytworu nieosobowej i nieświadomej siebie materii.\nWiara ateistów w to, że człowiek wymyślił Boga, jest równie irracjonalna, jak wiara w to, że człowiek wymyślił samego siebie albo jak wiara w to, że mężczyzna wymyślił kobietę. Człowiek rozumny odkrywa istnienie Boga w miarę odkrywania niezwykłości własnego człowieczeństwa, którym się zdumiewa i które jakościowo wyróżnia go spośród wszystkich istot na tej Ziemi.\nPo trzecie, ateiści sprawiają wrażenie, jakby nie wiedzieli o tym, że istotą ateizmu nie jest negowanie istnienia Boga, lecz negowanie istnienia człowieka jako kogoś w istotny sposób różnego od zwierząt. Człowiek, który wierzy, że jest jedynie nieco bardziej wyewoluowanym zwierzęciem, nie ma powodów, by postawić sobie pytanie o to, czemu lub Komu zawdzięcza swój sposób istnienia. Odkrywanie Boga to logiczna konsekwencja odkrywania niezwykłości człowieka.\nWystarczy się przestraszyć, aby uwierzyć w istnienie bóstw lub w istnienie jakiegoś urojonego boga, ale trzeba odkryć w sobie niezwykłość bycia osobą, by postawić pytanie o Boga prawdziwego. W ateizmie jest miejsce jedynie na karykaturę Boga, na przykład jako „opium dla ludu”, gdyż w tym systemie jest miejsce jedynie na karykaturę człowieka jako kogoś, kto jest jedynie nieco „udziwnionym” zwierzęciem.\ndodane 15.12.2008 20:59


Jedziemy na słowiańskie bliny - Dziennik Wschodni\nPokrzywowa, głogowa, lipowa. Lemoniada, która przywołuje wspomnienia 0 0\nWarsztaty z Pawłem Szymańskim to jedna z największych atrakcji XI Ogólnopolskich Spotkań Garncarskich, której odbędą się od 30 czerwca do 2 lipca w słynnej pracowni Adama Żelazko w Łążku Garncarskim.\nSzymański poprowadzi je z Martą Florkowską, oboje reprezentują Pracownię „Garncarnia” w Kamionku Wielkim k. Węgorzewa. - Gotowanie po słowiańsku zapowiada się widowiskowo. Każdy dzień projektu „Gliniana kuchnia na ziemiach Słowian” ma osobny temat. Od naczyń po gotowane potrawy - mówi Barbara Nazarewicz, szefowa Muzeum Regionalnego w Janowie Lubelskim.\nPiątek: Słowiańskie garnki i prażnice\nSpotykamy się w Łążku Garncarskim o godzinie 10. Po to, żeby wysłuchać wykładu o słowiańskich garnkach i prażnicach. Drugie naczynie jest bardzo zagadkowe. Niskie, o pogrubionym brzegu, topornym dnie i prostej ściance mogło służyć do oczyszczania ziarna, np. z plew, za pomocą ognia.\n- Na warsztatach sami będziemy przygotować mąkę na podpłomyki. Mąkę ze zmielonego ziarna, która zachowuje pełnię smaku - tłumaczy Paweł Szymański.\nCo będziemy gotować? - Będą gotowane zupy brejowate, pieczone podpłomyki, wypiekane chleby w kloszach piekarniczych i prażone prażmo - podają organizatorzy.\nSkładniki: 50 dag mąki pszennej, 3 łyżki otrąb, 1 szklanka wody (można zastąpić mlekiem), 1 łyżeczka soli, olej.\nWykonanie: wymieszać mąkę z solą i otrębami. Wlać wodę (mleko) i olej. Wyrobić gładkie ciasto. Przełożyć do miski, odstawić na pół godziny. Rozgrzać dużą patelnię żeliwną. Robić podpłomyki, ugnieść dłonią, piec po 3 minuty z każdej strony. Podawać gorące, posmarowane masłem. Do mąki można dodać czarnuszki.\nSobota: Trójnogie naczynia późnego średniowiecza\nJeszcze niedawno byliśmy pewni, że Słowianie mieszkali prymitywnie i jedli byle co. Badania Hanny i Pawła Lisów dowodzą, że słowiańska kuchnia była smaczna, różnorodna, sezonowa i bardzo zdrowa.\nW drugim dniu warsztatów będzie można poznać trójnogie naczynia późnego średniowiecza. Naczynia, które pozwalały na nowoczesne techniki gotowania potraw. Podczas warsztatów odbędzie się pokaz wypieku chleba w piecu kopułowym. Przewodnią potrawą będzie jarska polewka i kluski gotowane w garnku oraz na parze.\nSkładniki: ciasto: 50 dag mąki, szczypta soli, 1 jajko, woda. Na farsz: 1 kg ziemniaków, słonina z cebulą na omastę, pieprz naturalny.\nWykonanie: zagnieść ciasto z podanych składników i rozwałkować na cienki placek. Wyłożyć surowe zmielone i podsmażone ziemniaki na placek, zwinąć w rulon i rozwałkować.\nPo rozwałkowaniu kroić jak kopytka i gotować do chwili wypłynięcia. Po ugotowaniu polać słoniną z cebulą i posypać pieprzem naturalnym.\nNiedziela: Hartowane garnki\nKolejne intrygujące naczynia, w tym niezwykłe patelnie. Będzie też hartowanie naczynia w zakwasie żytnim.\n- Ugotujemy czerwony barszcz oraz słowiańskie bliny pieczone na glinianych naczyniach. Barszcz będzie na kiszonych burakach. Bliny wypieczemy od A do Z - wylicza Paweł Szymański.\nKażdy dzień to widowisko z malowniczym pokazem naczyń, technik gotowania oraz poznawaniem smaku słowiańskiego jedzenia. Szymański zapewnia, że z pomocą archaicznych technik uda się „wydestylować” niecodzienny smak prostych potraw. Takich jak choćby bliny.\nNie łam się jak owsiany blin\nPrzepisy na bliny znajdziemy w polskich, litewskich i białoruskich książkach kucharskich. Najprostsze bliny były kartoflane. To rodzaj placków ziemniaczanych, kryjących w sobie mięsny farsz.\nO blinach najpiękniej pisał Tadeusz Konwicki:\n„Nasz wileński blin był kartoflany, najprostszy, z surowych kartofli. Nie, nie placki kartoflane. Ołatki to zupełnie inna potrawa. Są one przesączone tłuszczem. Natomiast blin - prawie suchy. U nas był nawet blin owsiany, łamliwy. Stąd powiedzonko wileńskie: nie łam się jak owsiany blin! Jak bliny, to i, wiadomo, tak zwane pamoczki, czyli sosy, od najprostszych z topionej słoniny, aż po wyrafinowane, z takiego młodziwa choćby (...) bliny na Wileńszczyźnie były podstawą pożywienia. Co się jadło na przykład idąc do młócki? Młócenie cepem było straszliwą harówką. Idąc do takiej pracy należało zjeść potężne śniadanie. Składała się na nie nieprawdopodobna ilość blinów”\n(Tadeusz Konwicki: Wszystko co było na Wileńszczyźnie żyje we mnie)\n- Nasze słowiańskie bliny z mąki, którą sami na żarnach umielemy, z dodatkiem wody i soli wypieczemy na glinianych patelniach bez tłuszczu. Będziemy musieli zrobić takie ciasto, żeby podczas pieczenia nie przywarło do glinianej patelni - tłumaczy Paweł Szymański.\nSkładniki: 25 dag mąki gryczanej, 25 dag mąki pszennej, 2 łyżki otrąb, 1 l mleka, 5 dag drożdży, 5 jajek, 10 dag masła, 1 łyżeczka cukru, sól, tłuszcz do smażenia.\nWykonanie: wymieszać oba gatunki mąki z otrębami, przesiać, zalać wrzącym mlekiem, wymieszać. Rozrobić drożdże z cukrem, stopić masło, oddzielić żółtka od białek. Ubić pianę na sztywno. Dodać do mąki wraz z żółtkami, posolić, wyrobić ciasto, nakryć, odstawić do wyrośnięcia.\nWlewać ciasto na małą patelnię, smażyć usmażyć na rumiano. Podawać z kwaśną śmietaną. Gorące bliny są pyszne z masłem. Można je podawać z twarożkiem.\nkuchnia kulinaria Łążek Garncarski


Lustrzana Rzeka - Strona 2 - Herbia\n13 kwie 2016, 12:56\nRe: Lustrzana Rzeka\n16 autor: Ottorio\nUratai byłby w niezłych tarapatach, gdyby nie pomoc krasnoluda. Zadowolony też był z faktu, że mylił się co do intencji nieznajomego. Uwielbiał walkę, to prawda, ale dobrze byłoby móc złapać kilka spokojnych oddechów. Dlatego też oswobodzony zdjął hełm, żeby móc się porządnie dotlenić, odsłaniając przy tym gęstą czarną brodę i cały pejzaż blizn, zdobiących blade lico.\nNapotkanie krasnoluda w tej części świata nie było niczym niezwykłym, bardziej zadziwiające było to, że Gawron w ogóle kogoś tutaj spotkał. Jeszcze z tak niecodziennym towarzyszem w postaci ogromnego dzika.\nZazwyczaj stroniący od ludzi, czy też pozostałych ras, nie mógł zaprzeczyć, że karzeł w zasadzie ocalił mu życie. Dziwna z nich para, ale porządni goście - skwitował w myślach wojownik, przyglądając się wyciągniętej w jego stronę dłoni. Po krótkim wahaniu odwzajemnił gest, mocno ściskając grabę krasnoluda.\n- Gawron - odpowiedział krótko na pytanie. - Dzięki za pomoc, słabo to wyglądało... - Usłyszenie słów podzięki z ust tego jegomościa było nie lada komplementem. Mówiąc to, wydobył miecz z gardzieli kota, wytarł ostrze o śnieg i schował na swoje miejsce.\n- Po coś tu przylazł? - spytał, czując niejaką potrzebę odwzajemnienia się poprzez konwersację. Szczyt uprzejmości, na jaki mógł się zebrać. Czekając na odpowiedź Dziadka, ruszył w kierunku porzuconej wcześniej tarczy.\n05 cze 2020, 12:43\n17 autor: Iskariota\nMimo że Uratai nie wykazywał szczególnego entuzjazmu tym niecodziennym spotkaniem to już sam krasnolud bardzo żywo podchodził do nowej znajomości. Gdy tylko wielka łapa wojownika odwzajemniła gest powitania Świerzbiwąs począ nią potrząsać jakby Gawron jawił mu się jabłonką, a sama dłoń gałęzią z soczystymi owocami. Jednocześnie niewysoki jegomość wpadł w nagły słowotok dając tym samym upust ekscytacji zdawałoby się nie współmiernej do jego wieku:\n- To ci gratka! Taki wielkolud! Taki osiłek! - niemal zakrzyknął - Jakbym na własne oczy nie zobaczył, żeś kocura ubił to bym za żadne skraby nie uwierzył w podobne zajście! Dzikie to przecie zwierze i z kłami jak dwa miecze, a te pazury! Na bogów! Besa, słońce moje, widziałaś to?! - dzik zachrumkał głośniej jak na potwierdzenie i zaraz podreptał żywo w miejscu podzielając zapał swojego pana.\n- O tym właśnie mówię! - ponownie podniósł głos "Dziadek" - Farciarze z nas, żeśmy na własne gały mogli podziwiać takie starcie! A ty, młodzieńcze... czekaj, gdzieś ty znowu polazł? - głowił się przez moment, bo gdy pobudzony gaworzył z wierzchowcem na chwilę spuścił z oczu Gawrona, a ten nie czekając na lepszą okazję ruszył od razu po swoją tarczę.\nCo by nie było znalazł ją bez większego problemu, bo na tle śniegu i skutej lodem rzeki wyróżniała się całkiem nieźle. Pech jednak chciał, że taktyka Uratai na odwrócenie uwagi tygrysa okazała się zagrywką przynoszącą tyleż samo korzyści, ile szkody. Nagłe uderzenie tarczy o skały spowodowało niezbyt duże pęknięcie na jej zewnętrznym okręgu. Jako specjalista w sztuce kowalskiej mężczyzna dobrze wiedział, że takie drobne ubytki mogą fatalnie wpłynąć na jego sprzęt. Bez przeprowadzenia stosownej naprawy z wykorzystaniem narzędzi musiał liczyć się z tym, iż prędzej, czy później tarcza po prostu pęknie na całej długości.\n- Oj... nie wygląda to za ciekawie! - zawył krasnlud materializując się naraz tuż obok Gawrona - Wiesz... mam tu w okolicy kompana, akurat tymczasowo rozbiliśmy obóz w opuszczonej wieży. Nie wiem, czy będzie ci w stanie z tym pomóc, kto go tam wie, no ale nawet jeśli nie to przynajmniej uraczę cię miodem pitnym za ten pokaz umiejętności, jaki nam tu ufundowałeś, co ty na to? Nie bądź sztywniak, daj się zaprosić staremu!\n"pazury uderzyły w kirys, zostawiając wyraźny ślad w poprzek oraz drobne wgniecenie"\nuszkodzona tarcza (ślady pazurów i pęknięcie)\nmartwy na skutek wykrwawienia (przebita gardziel)\nfutro delikatnie uszkodzone (rozcięte przedramię)\nGawron zyskuje kły tygrysa szablozębnego, pazury i poszarpane futro\n07 cze 2020, 18:55\n18 autor: Ottorio\nWojownik z nieskrywanym grymasem oglądał uszkodzoną tarczę. Kolejny powód, dla którego nie odczuwał pełni swojego zwycięstwa. Na dodatek karzeł ciągle świergotał mu gdzieś za uchem. Jednej przeszkody już się pozbyłem... - pomyślał, lecz wzmianka o obozie odciągnęła uwagę Uratai od morderczych myśli.\n- Naprawiać nie musi, poradzę sobie - odparł w końcu. - Wystarczy, że będę miał gdzie to zrobić. Miodem też nie pogardzę - dodał, a dobry obserwator byłby w stanie dostrzec, dosłownie przez ułamek sekundy, cień uśmiechu, który zagościł w kąciku ust Gawrona.\nAlkoholikiem nie był, ale po takim starciu dobrze byłoby przepłukać usta czymś mocniejszym. Gdy tarcza wróciła na swoje stałe miejsce na plecach mężczyzny, ten zabrał się do oporządzania bestii. Może i nie należał do mistrzów fachu łowczego, ale coś tam potrafił. Podczas rozkładania zwłok tygrysa na czynniki pierwsze, posłał krótkie spojrzenie martwej już łani, która nie miała przyjemności oglądać całego zajścia.\n- Dziadek, częstuj się - rzucił krótko i gestem wskazał młodą sarnę. - Sam i tak tego wszystkiego nie zjem. - Co prawda, to prawda, a szkoda byłoby marnować tyle dobrego jedzenia. Może gdyby miał gdzieś w pobliżu chatę, to by wszystko zamroził, ale przy koczowniczym trybie życia, na dodatek w pojedynkę, było z tym ciężko.\nPo krótkiej batalii z truchłem przeciwnika, wojownikowi udało się zdobyć kilka cennych przedmiotów. Prócz tego postanowił odkroić również parę kawałów mięsa. Tak przygotowany, mógł ruszać w dalszą drogę. Spróbował też prowizorycznie zmyć z siebie część krwi, używając do tego śniegu.\n- Wgnieciona blacha - rzekł pochmurnie, spoglądając na kirys. - Tym też muszę się zająć. - O ile ślady pazurów i inne ozdoby mu nie przeszkadzały, tak Uratai był pedantem pod względnym wszelkich pęknięć i wgnieceń na swoim pancerzu. Broń z kolei zawsze musiała być ostra, niczym szpony szablozębnego kota z północy.\n- Prowadźcie, Dziadku, do tego obozu - zarządził, gdy wszyscy już zrobili swoje.\n08 cze 2020, 10:03\n19 autor: Iskariota\n— Się wie! - rzucił ochoczo krasnolud.\nW istocie nie trzeba mu było dwa razy powtarzać, bo zaraz wskoczył entuzjastycznie na grzbiet dzika, gwizdnął krótko dając sygnał do wymarszu i już całą trójką zmierzali szlakiem w górę Lustrzanej Rzeki.\nDroga, którą obrali była dokładnie taka jak można było ją sobie wyobrazić z paplanieniny Dziadka i zasłyszanych niegdyś przez Gawrona tawernianych opowiastek. Z początku dość szeroka, choć niebywale śliska ścieżka wiodąca po zamarzniętej tafli dalej robiła się na przemian upierdliwie wąska lub koszmarnie nierówna. Zdarzało się też niekiedy, że wielkolud trafił stopą na słabszą pokrywę lodu, która zaraz skrzypiała niebezpiecznie pod butem i wtem puszczała pajęczynę z pęknięć. Zazwyczaj, szczęśliwie dla Gawrona, był to jeno fałszywy alarm, a i tam, gdzie robiło się nieco bardziej niebezpiecznie przeważnie znalazło się jakieś podparcie, tudzież pomocna dłoń. Niemniej gdy mężczyzna stąpał ostrożnie na przód unikając możliwie poślizgnięcia, dla wprawnej bestii, jaką była Belladonna podobne warunki nie sprawiały większego problemu. Locha dumnie kroczyła na przedzie grupy ścieżką, którą dobrze znała być może jako jedyna. Tymczasem jej wesolutki, brodaty jeździec skupiony był głównie na popijaniu z menażki oraz zawodzeniu o wszystkim, co ślina na język nadała. Zdawało się, że przyśpiewkom jeszcze długo nie będzie końca.\nMoja ci ta sikoreczka, co w szare pióra odziana,\nTa, co świergocze do mnie od samego rana,\nMoje jej wdzięki i humory jej moje,\nTej sikoreczki, do której bije serce moje!\nNucił wesoło krasnolud wymachując menażką do taktu, aż zamachnął się za mocno, przechylił niebezpiecznie i wnet zleciał z siodła. Czerwony na gębie, z krzykiem panicznym na ustach zanurzył się po pas w śniegu tak, że tylko nogi mu nad warstwą puchu wystawały.\n— Dorwali mnie, kochana! Dorwali! - wył - Puszczajcie dranie! W tej chwili mnie puszczajcie!\nDzik nieśpiesznie zatoczył koło, potruchtał do swego pana, zaczepił zaraz kłem o jego pas i pociągnął do siebie z uporem tym samym sukcesywnie wyciągając ze śniegu zaaferowanego staruszka. Ten zaś żywo wymachując rękoma, nogami po jakiejś chwili wreszcie wydostał się na powierzchnię, klapnął na tyłek i sapiąc ciężko pierwej sięgnął do menażki. Dopiero zaś, gdy poczuł w ustach smak ostrego trunku, poprawił czapę i wciąż sącząc alkohol naraz wyciągnął przed siebie dłoń wskazując na ciemny, niewyraźny kształt majaczący gdzieś hen przed nimi pośród prószącego śniegu. Wytarł w te pędy gębę o rękaw by zakrzyknąć nieomal krztusząc się:\n— Młody! Bella! Jesteśmy w domu! - ...i jakby na to hasło pogoda rozrzedziła się ukazując przed nimi pełnie "majestatu" owego miejsca.\nWysoka na nieco ponad dziesięć metrów, dość szeroka budowla z ciemnego kamienia pięła się dumnie ku niebu obwieszczając gapiom swą potęgę. Jej zewnętrzne ściany wyposażone niejako w długie igły na wzór grzbietu jeża skute były lodem tak grubym, że niemal nie sposób było dostrzec przezeń właściwy szkielet budowli. Niemal, bo w istocie część tej misternej konstrukcji odpadła tu i ówdzie z wolna popadając w ruinę raz po raz smagana bezlitosnym wiatrem północy. Skąd samotna wieża wzięła się w dolinie zamarzniętej rzeki? Jaką funkcje pełniła? No i kto ją wzniósł? Te i inne pytania prawdopodobnie nie zaistniały w głowie wielkoluda, jako że przeważnie jawił się człowiekiem prostym. Niemniej chcąc nie chcąc skazany był na towarzystwo krasnoluda, a tym samym i na jego gadaninę.\n— Czarna Wieża. - wypalił nagle - Tak właśnie nazwaliśmy to miejsce... właściwie tak nazwał je Agis, ale poparliśmy ten pomysł w uczciwym głosowaniu, prawda maleńka? - dzik odchrząknął z aprobatą, podczas gdy Dziadek zebrał się z ziemi i ruszył dalej na równi z Gawronem tym razem puszczając zwierzę przodem — Poczekaj, aż poznasz mojego towarzysza niedoli! Co prawda maruda z niego, ale łeb ma na karku i wbrew długim uszom sporo wie o tych okolicach. Przypałętał się kiedyś z takiej szkoły dla magików, czy innych iluzjonistów, coś tam gadał, że jakieś badania musi zrobić, czy wykopki, bo w przeciwnym razie nie dadzą mu dyplomu. Ha! Rozumiesz to?! Grzebie w błocie i starociach, żeby dostać jakiś kwitek! Haha, no przezabawny chłopak, musisz go poznać! - to rzekłszy klepną zachęcająco wojownika, choć miast w plecy trafił w jego łydkę, ale znowu zdawał się tym nie przejmować.\nKrótko później od strony wieży nadbiegła nad wyraz przejęta, zdyszana Belladona, kwicząc na pozór zarzynanej świni. Od razu pognała do Dziadka, a ten przykucnął ku niej jakby była zaledwie warchlakiem i począł czule głaskać po pysku.\n— Kochana moja, co ci się stało? - rozczulił się, lecz pojąwszy powagę sytuacji zaraz zagwizdał dając sygnał do wymarszu, żywo wskoczył na siodło, a nim pognał przed siebie odwrócił się na moment w stronę Uratai i z wyjątkowo surowym wyrazem twarzy rzekł głosem nieznoszącym sprzeciwu — Coś jest nie tak, zaczynam martwić się o elfa... za mną! Do wieży! - strzelił lejcami, a dzik ruszył z taką prędkością, że niejeden wierzchowiec mógłby pozazdrościć mu kondycji. Dogonienie tej nietuzinkowej parki nawet przy możliwościach wielkoluda nie było ni jak proste, ani tym bardziej możliwe do osiągnięcia. Tym samym, gdy mężczyzna wreszcie dotarł do stóp budowli krasnolud już jakiś czas wcześniej ruszył do środka dzierżąc u swego boku masywny dwuręczny młot.\nWejście do wnętrza wyglądało jakby ktoś celowo rozłupał je kilofem albo wyburzył byle szybciej, byle tylko nie stać zbyt długo na mrozie. Stawiając pierwsze kroki na nieznanym terenie chłopak wkroczył w nieprzebraną ciemność, zaś jego nozdrza szybko dotarł swąd przypominający zapach zwierzęcych odchodów i spalenizny.\nHihihihi... Hihihihi... - niosło się dziwne ciche popiskiwanie. Raz to z prawej, raz lewej, przeważnie gdzieś blisko ziemi, ale czasem jakby tuż obok niego.\nHihihihi... - przemknęło koło jego twarzy wzmagając przy tym owy nieznośny smród - Hihihihi... Hihihihi... - i znowu, lecz tym razem poczuł coś więcej... coś jakby spocone, nieco lepkie zwierze musnęło jego dłonie i umknęło w mrok.\nHihihihi... Hihihihi... HIHIHIHI... HIHIHIHI... Hiiiiii! - kakofonia dźwięków nabrała mocy i teraz odbijała się echem wewnątrz ogarniętego mrokiem pomieszczenia. Dziwny dźwięk dochodził z wielu miejsc, zbliżał się - szybko, niebezpiecznie szybko jak chmara wściekłych os.\n— Gawrooon! - zagrzmiał naraz Dziadek gdzieś z głębi budowli, a w tle dało się słyszeć przeciągły kwik Belladony - Szybko! Nie zatrzymuj się! Zarżnij te gówniane, czarcie wróżki, czy ki chuj to jest, kurwa! Pośpiesz się! Aaaghh! - w tej samej chwili piski wezbrały na sile tak mocno, że ciężko było nawet myśleć. Uratai ni stąd, ni zowąd poczuł jak dziesiątki niewielkich łapek chwytają go za odzież, za kudły, oręż i wbijając drażniące pazurki wspinają się ku górze, ku jego twarzy. W tym samym momencie jakieś inne (?) żyjątka zlatywały na jego barki z sufitu coraz bardziej go obciążając, a co za tym idzie utrudniając poruszanie. Część z nich zaczęła kąsać - większość jak komary, choć niektóre sprawiały wręcz realny ból jakby chciały przegryźć się do kości.\nBył sam, pozbawiony wizji i – co więcej – nacierały na niego jakieś śmierdzące, lepkie, wyjątkowo duże, a przy tym potwornie piskliwe komary... z kłami... a przynajmniej tak mogło mu się zdawać po tym czego doświadczał. Brr... paskudna sprawa.\nOstatnio zmieniony 31 sie 2020, 13:40 przez Iskariota, łącznie zmieniany 3 razy.\n04 sie 2020, 20:32\n20 autor: Ottorio\nGawron musiał wspiąć się na wyżyny samokontroli, by przetrwać tę wspólną podróż bez rozlewu krwi. Słuchając paplaniny i śpiewu Dziadka, miał ochotę wrócić i położyć się z powrotem pod truchłem tygrysa, tam było spokojniej. Mężczyzna zaciskał więc tylko bezradnie pięści i parł naprzód. Podziwianie krajobrazu bardzo szybko przestało być zabawne, jako że ten prawie w ogóle się nie zmieniał. Atrakcją okazał się być upadek krasnoluda, który choć na chwilę uwolnił uszy Uratai od nieznośnego świergotu. Wojownik chciał podać staruszkowi pomocną dłoń, gdy już minie krótka chwila, ale dzik poradził sobie z tym zadaniem nader dobrze.\nGdy Dziadek zdołał się ogarnąć, Gawron podążył wzrokiem ku wspomnianemu "domu". Ponura wieża była jedną z niewielu budowli, które sprawiły na czarnobrodym pozytywne wrażenie. Surowa, groźna, odpychająca. Dokładnie tymi samymi słowy Uratai mógł opisać samego siebie, toteż warknął w odpowiedzi, co miało wyrażać jego aprobatę. Pomysł, by zadać pytania na temat przeszłości wieży, nawet nie musnęły nastawionego na ciągłą walkę umysłu, niemniej jednak sam budynek mu się spodobał.\nWielkolud w milczeniu słuchał swojego przewodnika, skrzętnie odnotowując najważniejsze informacje. Agis. Długie uszy - elf. Czarodziej. Suche fakty były tym, co w zupełności zaspokajało ciekawość Gawrona. W zasadzie reszta wypowiedzi mogłaby dla niego nie istnieć. Rzadko miewał do czynienia z magami, tym bardziej elfimi, wykonał zlecenie dla jednego czy dwóch, ale to wszystko. Nie widywał ich często w tych okolicach. Podobno było ich więcej w Salu, ale tam jego noga nigdy nie postała. A nawet jeśli, to w poprzednim życiu, którego nie pamiętał.\nOtrzymawszy kuksańca w łydkę spojrzał gniewnie na Dziadka, który na szczęście nie mógł dostrzec twarzy Gawrona poprzez opuszczony hełm. Mężczyzna pokręcił tylko głową i szedł dalej w milczeniu, nie mogąc doczekać się odgłosu młota uderzającego o kowadło, gdy będzie naprawiał swój rynsztunek.\nWidok przerażonej świni wprawił Uratai w stan wzmożonej ostrożności. Słysząc Dziadkowe nawoływania do walki, musiał przyznać, że ten w końcu powiedział coś godnego uwagi. Podążył za dzikiem i jego jeźdźcem, z lekkim opóźnieniem docierając do wieży. Dobył miecza oraz tarczy, ostrożnie wchodząc do środka.\nSmród. Niesamowity smród oraz piski irytujące jeszcze bardziej, niż opowieści Dziadka na trakcie. Wielkolud nie musiał długo czekać na krzyki krasnoluda i falę wstrętnych wróżkowych drani, czy co to tam było. Całe szczęście, że nie posiadał bujnej fryzury i miał opuszczony hełm. Nie marnując ani chwili, robił to, co potrafił najlepiej. Ciął. Mieczem starał się na oślep ciąć wokół siebie, nie poddając się jednak bezmyślnej furii. Choć fruwające gryzonie irytowały go niemiłosiernie, starał się trzymać nerwy na wodzy. Tarczę odłożył na miejsce i próbował siłą oderwać te gnidy, które już się do niego doczepiły. Próbował miażdżyć im łby okutą rękawicą, a jeśli tego byłoby mało, to nadziewał je ręcznie na swój miecz.\nZ czymś takim jeszcze się nie spotkał.\n30 sie 2020, 23:35\n21 autor: Iskariota\nCo prawda w ciemnościach, w których przebywał Uratai nie sposób było dostrzec przeciwnika, ale mimo wszystko wojak i tak nie zamierzał poddać się bez walki. Szybko zrozumiał, że machanie łapami, gniecenie oraz odrywanie gryzoni co by nie było niosło ze sobą pewne pozytywne skutki. Za każdym razem, gdy wielkolud klepnął się z impetem po miejscu, w którym go zaświerzbiło zaraz usłyszał cichutki odgłos agonii oraz towarzyszący mu dźwięk jakby łamanie kurzych kości, co na ogół było miłą odmianą wobec piskliwej kakofonii. W takich chwilach przez krótki moment odczuwał ulgę, niemniej nigdy nie trwało to zbyt długo, bo gdy tylko udało mu się wybić parę szkodników w ich miejsce pojawiały się kolejne wgryzając w ciało mężczyzny z większą tylko zajadłością. Na domiar złego początkowe swędzenie z czasem przeistaczało się w realny ból. Na całym ciele piekła go skóra, doskwierały ramiona, choć w ferworze walki nie sposób było ocenić, czy był to wyłącznie wynik otrzymanych ran, czy też zmęczenia. Przeciwników było wielu, a on, cóż... sam.\n— Młody! Trzymaj się tam! — dotarł go naraz odległy, choć zbliżający się doń głos Dziadka — Idziemy po ciebie! — dodał zdyszany, a w następnej chwili z głośnym impetem rozwarły się kawałek przed nim drewniane wrota z siłą uderzając w ścianę obok, aż z chrobotem pękł zawias, poleciały drzazgi na ziemię. Do wnętrza korytarza, w którym się znajdował wpadło teraz słabe światło częściowo rozpraszając panujący mrok, a tym samym dając nieco poglądu na panującą sytuację.\nGawron stał mniej więcej pośrodku korytarza, zaś wszędzie wokół niego aż roiło się od stworzeń o iście czarciej aparycji. Oślizgłe, łyse istoty z pojedynczym okiem pośrodku. Zgarbione, choć żwawe niezwykle i skoczne, zazwyczaj poruszały się tuż przy ziemi. Czymkolwiek były, wzrostem przeganiały jedynie myszy i niektóre insekty. Nieustannie gromadziły się jedno przy drugim, tak, że mogło się zdawać, iż stanowiły jedną istotę, która zajmuje niemal całe podłoże. Gdy rój dotarł blask dobywający się za framugi żyjątka rozpierzchły się sycząc na światło zza granicy cienia, wtem w progu stanął wysoki, nieznany wojowi mężczyzna.\nJego pojawienie się częściowo zablokowało dopływ promieni, niemniej obcy nie przejmował się tym i pozwolił Gawronowi na powrót znaleźć się pośród ciemności. Tymczasem sam patrzył na niego z arogancją i nieskrywanym obrzydzeniem, zdawał się nie zwracać najmniejszej uwagi na panoszące się wokoło żyjątka, które jednomyślnie ruszyły w stronę człowieka gór.\n— Coś za jeden? — rzucił oschle, po czym uniósł przed siebie dłoń, która na ten czas emanowała dziwną energią barwy fioletowo-różowej — Nie waż się do mnie zbliżać... człowieku. — ostatnie słowo dodał z trudem, tak, jakby nie chciało mu ono przejść przez gardło. W tym samym czasie podłe gryzonie już kąsały po nogach, drapały po udach, wdrapywały się, wspinały po plecach, zmierzały ku szyi. Po jego ciele spływały wąskie żyłki krwi, twarz miał umorusaną, oddech coraz cięższy. Tylko od niego zależało to co zrobi w zaistniałej sytuacji i jak przywita nieznajomego.\nOstatnio zmieniony 21 wrz 2020, 19:31 przez Iskariota, łącznie zmieniany 1 raz.\n04 wrz 2020, 23:39\n22 autor: Ottorio\nZaraz mnie jasna krew zaleje - przeklinał w myślach poirytowany wojownik. O ile celne uderzenia napawały go satysfakcją, tak nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że to tylko marny wysiłek, gdyż horda wcale się nie kurczyła. Bolące miejsca napełniały go jeszcze większą irytacją, nienawidził takich zabaw. Konkretny przeciwnik, z którym można walczyć jak równy z równym, to był jego żywioł; nie taka imitacja jadowitych szczurów, które dosłownie zalazły mu za skórę. Jeśli zaraz coś się nie wydarzy...\n- Dziadek! Co ty tu trzymasz za paskudztwo?! - zawołał, słysząc znajomy głos, gdy otworzyły się drzwi. Pokraczne stwory przywołały wyraz obrzydzenia na skrytej pod hełmem twarzy. Zdecydowanie bardziej wolał tygrysa, z którego łap śmierć byłaby czymś godnym opiewania. A to... to był jakiś żart. Na dodatek robactwo bało się światła, to cenna informacja, którą wojownik skrzętnie zanotował w pamięci.\nPojawienie się nieznajomego mężczyzny było czymś, czego Gawron się nie spodziewał. Zmierzył go wzrokiem, ciężko sapiąc, korzystając z chwilowej przerwy od walki z maluczkim wrogiem. Niewątpliwie był to mag, a z jego słów można było wywnioskować, że uważał się za coś lepszego. Dziwić się, że ludzie gardzą rasą elfich słabeuszy. Uratai prawie by splunął, ale w porę sobie uświadomił, że tylko zabrudzi dodatkowo przyłbicę. Patrząc na wyniosłą sylwetkę, miał tylko jedno skojarzenie. Agis. Niemniej jednak, był wściekły.\n- Rozerwę cię na strzępy, czarci pomiocie - syknął, rzucając się w stronę maga. Nie chciał jednak ciąć go mieczem, lecz wbić się w niego niczym taran, objąć w pasie mocarnymi ramionami i powalić na ziemię. Gdyby się powiodło, nie omieszkałby przemodelować twarzy aroganckiego bufona. Korzystając ze swojej wrodzonej wytrzymałości i odporności, jak również zbawiennego wpływu adrenaliny, miał nadzieję na chwilowe zignorowanie dyskomfortu, który powodowany był atakami jednookich paskud. Nie chciał zabijać mężczyzny, gdyż rzeczywiście mógł to być towarzysz Dziadka, ale lekcja pokory na pewno by mu dobrze zrobiła.\nOstatnio zmieniony 10 wrz 2020, 21:44 przez Ottorio, łącznie zmieniany 1 raz.\n06 wrz 2020, 17:33\n23 autor: Iskariota\nNie bacząc na otrzymane do tej pory obrażenia Gawron ruszył na elfa z całą mocą. Krzyk mężczyzny niósł się w wąskim korytarzu tak, że mali oprawcy na moment odskoczyli zaskoczeni jego reakcją. Podobnie spiczastouchy mag pewnikiem nie spodziewał się takiego obrotu spraw, bo zdziwiony uniósł wymownie brwi i odruchowo uczynił półkroku za siebie.\n— Ty przeklęty... — zdążył tylko powiedzieć, a wojownik już stał od niego na wyciągnięcie ręki.\nW następnej chwili kilka rzeczy zdarzyło się niemal jednocześnie. Po pierwsze niewielcy, acz oślizgli oprawcy szybko oprzytomnieli po pierwszym szoku i niczym rozumna, czarna fala ponownie skierowali się całą masą ku naszemu bohaterowi. W tym samym czasie wielkolud już brał w objęcia białowłosego, już miał przywrzeć do niego całym sobą, gdy w ułamku sekundy wyciągnięta dłoń czarownika rozbłysła niezwykłym blaskiem. Wojownik stracił wizję, a oślepiająca biel przesłoniła mu cały świat. Uszy na ten czas wypełnił przeraźliwy pisk jego niedawnych przeciwników - widać światło w istocie było ich słabością.\nTymczasem Uratai poczuł jak na wskroś przeszywa go okropny ból, niby rażenie pioruna. Odruchowo zacisnął szczękę, po czym wnet pojął, iż napina się całe jego ciało. Czuł jakby ponownie szczypały go dziesiątki niewielkich żyjątek, lecz tym razem o wiele zajadlejszych, sięgających każdego zakamarka - czy to pod futrem, czy pod kirysem. Jakkolwiek ugodzony magią mężczyzna naraz wpadł na coś przed sobą i jak można było zakładać był to owy mag, co to go prądem potraktował.\n— Odchędoż się! — warknął elf, ale było już za późno. Panowie padli na kostkę ciężko jak dwie kłody, czym też rozpoczął się ich nierówny pojedynek. W pierwszej chwili zderzenie rychło przerwało działanie zaklęcia, a sam Gawron mógł odczuć związaną z tym ulgę. Nie zmieniało to jednak faktu, iż był kompletnie oślepiony. Bądź co bądź ani myślał odpuszczać krnąbrnemu magowi i wnet poszły w ruch pięści wielkie jak bochny chleba. Zamachnął się, a choć niespodziewanie zalała go nowa fala bólu, nie pohamował się i wymierzył piąchą na ślepo.\nBach! - poszło uderzenie, ale nic to, nie trafił, przywalił w kostkę, aż kości zabolały.\nBach! - tym razem trafił w obojczyk przeciwnika, a choć nie chciał zrobić mu wielkiej krzywdy poczuł, że coś gruchnęło, coś pękło i tym razem to elf wył z bólu, aż uszy cierpły, a skóra jeżyła się na plecach.\n— TY PIEPRZONY IGNORANCIE! — ryknął pełen emocji. Gawron już brał kolejny zamach, gdy znowu go porażono, lecz tym razem z taką mocą, iż wygiął się jak w ekstazie. Jego żyły były napięte do granic, w uszach dzwoniło, aż wtem zwiotczał i cała energia uszła z niego momentalnie. Pozbawiony kontroli nad własnym ciałem opadł ciężko na twarz, gniotąc jednocześnie adwersarza.\n— Aaa! — wrzasnął mag — Złaś ze mnie! Złaź! Ze mnie... duszę... się... złaź — usłyszał, a chwilę później odpłynął. Zemdlał.\nGdy mężczyzna zaczynał odzyskiwać przytomność jego oczom ukazało się palenisko, a w nozdrzach zagościła przyjemna woń zupy. Powoli rozwarł powieki szerzej i tym samym dojrzał, że ktoś położył go na boku tuż przy ognisku, zarzucił ciepłym futrem niby puchową kołdrą, zaś elementy odzienia, wyposażenie ułożył gdzieś z boku. Dopiero teraz wielkolud poczuł jak bardzo był wyczerpany - nie tylko bolały go mięśnie, ale i potwornie piekła klatka piersiowa, a w głowie szumiało nieznośnie. Żar co prawda nieco koił owe nieprzyjemne doznania, niemniej i tak miał wrażenie, że ktoś go zrzucił z pędzącej karocy.\n— No proszę, obudziłeś się. — usłyszał niewyraźny głos Dziadka. Odruchowo spojrzał w jego kierunku i zaraz ujrzał jak siedzi nieco z lewej, oparty plecami o Belladonę, która na ten czas leżała na brzuchu pocharkując cicho we śnie. Nieopodal znajdowała się jeszcze jedna postać. Leżący tyłem do Gawrona kształt widocznie musiał być sylwetką Agisa.\n— Dobrze, że jeszcze dychasz. — zaczął mówić — Wiesz młody... lubię cię, ale narobiłeś niezłego bigosu, wiesz o tym? — w jego głosie wyjątkowo brakowało tego wesołego, zwodniczego brzmienia. Był raczej osowiały, w dodatku grzebał kijem w palenisku jakby próbował zająć czymś myśli. Coś było nie tak, wcześniej się tak nie zachowywał.\n09 wrz 2020, 21:37\n24 autor: Ottorio\nGawron spodziewał się, że mag nie będzie łatwym przeciwnikiem, lecz mimo wszystko nie zakładał, że długouch aż tak da mu w kość. Dlatego nie lubił walczyć z czaromiotami, to nigdy nie były uczciwe starcia. Prawdą jest, że wyszedł z kilku zwycięsko, lecz brak doświadczenia i odpowiedniego ekwipunku dawały o sobie znać. Nie inaczej było i tym razem. Musiał dać się ponieść furii, to był jego jedyny plan.\nOślepienie należało do rzeczy, na które w tamtym momencie Uratai nie miał wpływu, a jeśli nie miał na coś wpływu, to tym bardziej się wściekał. Do tego nieznośny ból, mieszający się z ranami po ugryzieniach; marzył tylko o tym, by pozbawić swojego przeciwnika zębów. A jeśli nadal będzie działał mu na nerwy, to może i czegoś więcej.\nWpadnięcie na elfie chuchro było zbawieniem, którego potrzebował rażony prądem wojownik. Upojony nagłym poczucie ulgi niemal się śmiał, gdy próbował grzmotnąć na oślep swoją ofiarę. Bo tak go traktował, jak ofiarę, zwierzynę. Gdy w końcu trafił w to wątłe ciało, nie musiał niczego mówić. Obelgi maga w ogóle do niego nie docierały. Poczuł ze krwi, nic innego się nie liczyło. Krzyk bólu, który wydobył się z gardła Agisa, o ile to był Agis, stanowił dla Gawrona muzykę i siłę napędową. Więcej! Gigant już się niebezpiecznie rozkręcał, gdy kolejne porażenie skutecznie ostudziło jego zapędy. Potężna fala bólu zalała ciało mężczyzny, pozbawiając go przytomności. Protesty duszącego się elfa nie dotarły do świadomości Gawrona. Były pewne granice, których nawet Uratai nie potrafił przekroczyć.\n* * * Smakowity zapach przywołał śpiącego wojownika do rzeczywistości. Przez chwilę poczuł się niemal jak w domu, na szczęście szybko się opamiętał i przypomniał sobie, że żadnego nie posiada. W otrzeźwieniu niewątpliwie pomógł ból całego ciała, który otrzeźwił go jak kubeł zimnej wody. Czarnobrody nie był jednak w stanie się ruszyć, leniwie rozwarł obolałe powieki. Brak wyposażenia powinien go zaniepokoić, ale w tych okolicznościach nawet to nie potrafiło zmusić go do ruszenia cielska z gościnnej posadzki. Słowa Dziadka pomogły mu natomiast zebrać rozbiegane myśli.\n- Big... bigosu? - powtórzył, gdy udało mu się rozsupłać odrętwiały język. Głos wielkoluda był jeszcze bardziej nieprzyjemny i ochrypły niż zazwyczaj. Odchrząknął głośno, chcąc się dostroić. - Jeśli to jest ten twój elf, Dziadku - skinął w kierunku odwróconej sylwetki - to daj mi choć jeden powód, żebym nie rozbił mu teraz łba.\nO ile udało mu się zebrać w sobie, Gawron postanowił ostrożnie się podnieść, chętnie wspomagając się ścianą, jeśli jakąś miał w pobliżu.\nNie rozumiał tego, co się stało. Elf miał być towarzyszem Dziadka, a nasłał na nich jakieś paskudztwo. Jeśli przez pomyłkę, to mógł je od razu odesłać. Pożalcie się żywioły mag, raczej partacz i imigrant - pomyślał jadowicie, posyłając mordercze spojrzenie w stronę czarodzieja. Jeszcze z tobą nie skończyłem, chłoptasiu.\n10 wrz 2020, 22:29\n25 autor: Iskariota\nDziadek wstał nieśpiesznie z wygodnego siedzenia i z ociąganiem ruszył do kotła z zupą dzierżąc kilka drewnianych misek pod pachą. Dzik, o którego się dotąd opierał jedynie chrząknął cicho, obrócił się brzuchem do góry, po czym wrócił do snu. Podobnie elf wydawał się nieprzejęty rozmową obu panów, tudzież w ogóle jej nie odnotował, bo w dalszym ciągu leżał na boku, plecami zwrócony do Gawrona. Tymczasem brodaty krasnolud niemal stawał na palcach, by lepiej dojrzeć gotującej się strawy, poczuć bogatą woń, a zarazem ocenić, czy danie faktycznie jest już gotowe i nadaje się do spożycia.\n— Wiesz młody, jak byłem w twoim wieku stałem na czele turońskich eskapad w głębokie góry. To był ciężki kawałek chleba, oj tak. — zaczął snuć swą opowieść jednocześnie jakby nie zwracając większej uwagi na ostry ton wojownika. Za chwilę chwycił w łapę chochlę, zanurzył w zawartości kotła, zamieszał, a w tym samym czasie kontynuował swój monolog — Byliśmy pionierami! — rzucił gromko, aż echo wieży mu odpowiedziało i natychmiast przywołał się do porządku, ściszył ton co by reszty nie wyrwać z objęć Morfeusza — Byliśmy pionierami, rozumiesz? Brnęliśmy przez śnieg i lodowaty wiatr, dalej i dalej w głębie białego pustkowia. Mapy, które kreśliliśmy kawałkiem węgla na podartych skórach były pierwszymi od setek lat dowodami na istnienie owych zapomnianych frontów. Stworzenia, jakie ujrzałem... dość powiedzieć, że po dziś dzień część z nich odwiedza mnie w koszmarach. — Cornelius ostrożnie wybrał warzywa, dobrał kawałki mięsa tak, aby podział był sprawiedliwy, po czym całość zalał złocistym bulionem w uprzednio przygotowanych naczyniach. Napełniwszy wszystkie trzy miski odstąpił od garnca i postąpił kroku ku elfowi, lecz nie obudził go. Zamiast tego podłożył mu zupę obok posłania, wycofał się, a następnie skierował do Gawrona.\n— To były piękne czasy. — zamyślił się na moment, ale zaraz przykucnął tuż obok wielkoluda, tak, że właściwie całym sobą zasłaniał blask ogniska. Bez ociągania podał mu ciepłą strawę, po czym nachylił się nad nim jakby nie chciał, żeby usłyszała go reszta — Honor jeszcze wtedy coś znaczył, a braterska więź zdawała się jedynym gwarantem powodzenia misji. Żyliśmy z dnia na dzień, żyliśmy pełną piersią, ale w końcu i te czasy poszły w zapomnienie. — sposępniał — Starość, nie będę ukrywał, zaskoczyła mnie. Nikt nie chciał takiego gaduły jak ja w swojej drużynie, nie w smak im były moje przyśpiewki, a o Belli mówili... — tu zawahał się, zerknął na nią przez ramię, ściszył głos i dokończył — ...że wali od niej wieprzem na kilometr, tfu! Pierdolone mendy! Niech gryzą piach, jak reszta sukinsynów.\nNaraz staruszek wyciągnął za pazuchy gruby nóż myśliwski, o drewnianej, posrebrzanej rączce. Ostrze wisiało w powietrzu zaledwie kilka centymetrów od gardła Uratai, tak iż ten mógł przysiąc, że na własnej skórze czuje chłód bijący od gładkiej, stalowej powierzchni. Atmosfera wyraźnie zgęstniała.\n— Lubię cię, młody. — uśmiechnął się smutno — Wiem powtarzam się, ale musisz zrozumieć, że nawet mimo tej sympatii, jaką cię darzę... nie mogę pozwolić byś groził mojemu pracodawcy, tłukł jak worek ziemniaków na puree. Chyba nie zapomniałeś o tym, że wciąż jestem tylko najemnikiem, co?\nCisza była dojmująca.\n14 wrz 2020, 21:50\n26 autor: Ottorio\nGawron w milczeniu słuchał Dziadkowego wywodu. Prawdę mówiąc, zaczął przez niego ponownie przysypiać. Nie będąc w stanie się podnieść, siedział na czterech literach i obserwował mozolne ruchy krasnoluda. Coś mu się w tym wszystkim nie zgadzało. Doświadczenie podpowiadało, że lada moment zostanie czymś zaskoczony. Nie zawiódł się.\n– Rosół pachnie pysznie – odparł, niezbyt przejęty grożącym mu starcem. Jeśli ma teraz zginąć, niech tak będzie. Aczkolwiek... może i nie był filozofem, ale do głupców też nie należał. Wiedział, że w obecnym stanie i bez rynsztunku nie ma szans w walce z Dziadkiem i jego świnią, postanowił więc dodatkowo go nie prowokować. – Ale nie mam pojęcia, co ta historia ma wspólnego z twoim pracodawcą. – Ostatnie słowo niemalże wypluł, posyłając krzywe spojrzenie w kierunku leżącego elfa.\nNastępnie skupił wzrok na chłodnym ostrzu, potem na Dziadku, po chwili znów na ostrzu.\nAch... gówno z tym... – pomyślał, ciężko wzdychając.\n– Skoro jesteś jego ochroniarzem, możesz winić tylko siebie za spartolenie roboty – oświadczył ponuro Uratai. – Było mi powiedzieć od razu, a nie pieprzyć farmazony przez całą drogę do wieży, zapominając o najważniejszym.\nTo by było na tyle, jeśli chodzi o nieprowokowanie.\nWojownik uważnie obserwował twarz swojego rozmówcy, wypatrując jakichkolwiek oznak realnego zagrożenia. Znał ten typ, Dziadek pewno chciał mu pokazać, kto tu jest górą, ale nigdy nie wiadomo, co w tym zrytym berecie siedzi, i jaka zębatka akurat się uruchomi. Jeśli uzna, że rzeczywiście nie obejdzie się bez jatki, to tanio skóry nie sprzeda. Póki co był jednak dobrej myśli.\n– O ile nie masz nic przeciwko, zjem tej twojej zupy – oznajmił, jeśli żaden niespodziewany atak nie miał miejsca. – Może w tym czasie opowiesz mi coś naprawdę godnego uwagi, a ja uznam atak tego twojego elfa i jego skrzatów za nieporozumienie.\nGawron nie miał cierpliwości do przedłużających się rozmów, więc jeśli Dziadek będzie ciągnął tę farsę, olbrzym zrobi wszystko co w jego mocy, by wetknąć mu ten nóż w krasnoludzki odbyt. O ile, rzecz jasna, miałby na to siły, a nic na to nie wskazywało.\nTen rosół naprawdę wygląda apetycznie...\n15 wrz 2020, 20:16\n27 autor: Iskariota\nCisza nie trwała długo, bo gdy tylko wojownik skomentował kuchnię krasnoluda ten zapominając o śpiących towarzyszach rzucił dziarsko:\n— Dziękuje, chłopcze! Dobry z ciebie dzieciak, masz tu do tego pajdę żytniego. - nie zwlekając staruszek sięgnął wolną ręką i za poł płaszcza wyjął jeszcze ciemny bochenek, który niemal przyłożył do siebie, odkroił część rżnąc nożem ku sobie, zaś gdy był już blisko końca, pochwycił kromkę między kciuk, a ostrze, oderwał końcówkę pieczywa i z nieskrywaną dumą podarował Gawronowi. Chwilę później otarł siekacz o wierzchnią część płaszcza, przejrzał się w nim ukradkiem, następnie schował z powrotem w tym samym miejscu co wcześniej. Wtem z drugiego końca obozowiska dało się słyszeć znajomy, pyszny ton:\n— Karmisz człowieka, który tak mnie potraktował? — zapytał niemrawo elf, jakkolwiek nie odwracając się twarzą do obu panów. Wygląda na to, że preferował dalsze leżenie na boku.\n— Nie śpisz, tak czułem! — zagrzmiał Świerzbiwąs pomijając przy tym pytanie przełożonego.\n— Od dłuższego czasu, ale porównanie mnie do worka ziemniaków mogłeś sobie akurat darować. — prychnął, po czym nieznacznie przekręcił głowę, tak iż widoczne były jego usta i zaraz dodał zdecydowanie ostrzejszym tonem — Co on tutaj jeszcze robi? Po co go tu przywlokłeś, starcze? Nie sądzisz, że wystarczająco już namieszał?\n— Ha! — rozpromienił się momentalnie — Skądże! — rzucił z taką zuchwałością, jakby sam Turonion szeptał mu do ucha co też winien mówić. Energicznie jak na swój wiek zebrał się z ziemi, a stając między nimi dwoma przedstawił ich sobie:\n— Wygląda na to, że zaczęliśmy ze złej stopy, co? Porzućmy w niepamięć niedawne zaszłości i zacznijmy od początku, jak należy. — zaś wskazując każdego z osobna, dodał — Gawron jest samotnym wojownikiem, którego spotkałem trochę przypadkowo. To kawał chłopa i zuch jakich mało. Razem z Bellą obserwowaliśmy jego starcie z tygrysem szablozębym i muszę przyznać, iż był to niezwykły pokaz. Twardy niczym wałek teściowej, silny jak byk, a do tego swój chłop, ot co! Agis z kolei to mój pracodawca. Nigdy nie przedstawił mi się z nazwiska, pochodzi z Nowego Hollar i tam studiuje arkana magii. Gdy tylko usłyszał, że Lustrzana Rzeka zamarzła najął mnie, po czym niezwłocznie ruszyliśmy w górę wąwozu. Wierzy, że ta opuszczona strażnica, jak również inne ruiny na północ stąd stanowią pozostałości po dawno wymarłym szczepie moich braci krasnoludów, Turonie poprowadź ich do siebie.\nWtem uczony westchnął niemal teatralnie, po czym z przekąsem rzucił w stronę najemnika:\n— Na Sulona! Czy jest coś, o czym mu jeszcze nie powiedziałeś?! Ah- — warknął długouchy i w tej samej chwili wydał z siebie jęk bólu, który skutecznie uniemożliwił mu dalsze wykłócanie się. Na ten znak Cornelius jak oparzony pobiegł do rannego towarzysza, nachylił się nad nim, zaś kawałkiem szmatki wyciągniętej z rękawa otarł mu twarz. Naraz elf wykonał w powietrzu skomplikowany gest, jego dłoń ponownie oblekła fioletowo-różowa aura. W ułamku chwili pochwycił staruszka za frak, przyciągnął brutalnie, aż ten zachwiał się i nieomal upadł na niego, lecz Agis nie zważał na to.\n— Po czyjej ty jesteś stronie, co? Chcesz, żeby ten ogrzy pomiot wykończył mnie, tak?! Zapomniałeś już kto wyciągnął cię z tamtej dziury?! — jak tylko skończył ponownie zaniósł się kaszlem, jego dłoń opadła, podczas gdy niedopowiedziane zaklęcie rozmyło się w powietrzu.\n— Niczego nie zapomniałem — burknął niewysoki jegomość, po czym rozeźlony podłożył uczonemu zupę pod nosem, usiadł z boku i odkroił kolejną kromkę, którą przykrył wierzch naczynia — Jedz, musisz odzyskać siły przed dalszą drogą. — elf nie odpowiedział, nie mógł, bo wciąż walczył z chrypą. Po dłuższym milczeniu Dziadek odezwał się do Gawrona nie patrząc jednak nań:\n— Pytałeś, co moja historia ma wspólnego z Agisem... właściwie wszystko. — zaczął raczej bez entuzjazmu, niemniej zaraz wstał na równe nogi, odwrócił się nieśpiesznie i spoglądając na wielkoluda już z nieco lepszym humorem kontynuował:\n— Widzisz młody, dzięki niemu znów mogę poczuć zew przygody, przydać się na coś młodszemu pokoleniu i nauczyć paru nowych sztuczek! — mag spojrzał na niego spode łba. Nie był w nastroju, żeby tłumaczyć Dziadkowi, że wiekiem przeganiał ich obydwoje razem wziętych, tymczasem tamten kontynuował — ...i wiesz co? Również tobie nadarza się jedyna w swoim rodzaju okazja, aby ruszyć z nami w głąb nieprzetartego szlaku-\n— Co?! — przerwał mu gniewnie Agis — Na jakiej niby podstawie?! Nigdy do tego nie dopuszczę!\n— Nie mamy większego wyboru. Ty jesteś poważnie ranny, a przecież ktoś musi nieść tobołki. Ja i Bella nie damy rady jednocześnie taszczyć zapasów dla trzech osób. Nie wspomnę już o tym, że musimy też zadbać o ochronę ekspedycji, rozbijanie obozu, czy polowanie. Dzieciak, owszem ma swoje wady, ale w zaistniałej sytuacji jest naszą jedyną nadzieją.\n— Nie zgadzam się na to, krasnoludzie. Nie możesz i nie będziesz decydował za mnie o losie tej ekspedycji. — wysyczał przez zaciśnięte zęby. Brodacz spojrzał na niego z politowaniem, skrzyżował ręce na piersi.\n— Dalsza wędrówka w tym stanie oznacza dla ciebie pewną śmierć, zaś pozostanie tutaj bez dwóch zdań skończy się kolejnym starciem z tymi dziwnymi, oślizgłymi stworzeniami, brr, czymkolwiek są... oczywiście zawsze możemy wrócić tą samą drogą, którą tu dotarliśmy.\n— Nie! — przerwał mu nagle — Nie po to brnąłem tu z samej Akademii Holarskiej, żeby teraz przerwać poszukiwania. Nie wrócę, póki nie poznam prawdy o tym miejscu. Nie ma mowy, rozumiesz?!\nStaruszek niewzruszenie przyglądał się elfowi, wreszcie pokiwał z niesmakiem i skierował kroki w stronę dzika. Zwierzę obudził czułym drapaniem za uchem. W pierwszej chwili Belladona odpowiedziała mu niewyraźny pocharkiwaniem, ale już po paru minutach zachęcana czułymi słowami wstała na wszystkie cztery racice.\n— Pora na twoją kolację, kochana. — rzekł i nie czekając na jej reakcje ruszył do kociołka. Pośpiesznie nałożył sobie porcje zupy, odłożył na bok, odkroił chleba, natomiast to, co mu zostało wrzucił bezwiednie do garnca, który wtem chwycił za ucho, podniósł znad ogniska. Rumieniec szybko zagościł na jego twarzy, toteż bez ociągania przeniósł gar kawałek od paleniska, a opierając o gruzy ułożył na boku, tak aby ułatwić wierzchowcu dostęp do jadła i nie wylać przy tym cennej zawartości. Ospała Bella wtem zatrzęsła kuprem, żywo otrzepała z kurzu i ruszyła do jadła. Bez zwłoki zanurzyła łeb w czarnym kotle, z którego teraz echem dobiegały odgłosy konsumpcji, wesołego kwiczenia.\nDziadek przyglądał jej się z dumą, z zadowoleniem, ale zaraz przeniósł wzrok na Gawrona:\n— Więc? Co na to powiesz? — kontynuował poprzednią rozmowę — Zgaduje, że i tak nie masz nic lepszego do roboty, a kto wie? Może przyjdzie ci się wzbogacić? Może pośród ruin znajdziesz coś dla siebie? — zerknął w stronę Agisa, lecz ten nie skomentował jego słów. Piłka była teraz po stronie Uratai, co zrobi?\n17 wrz 2020, 21:50\n28 autor: Ottorio\n– To rozumiem – odparł Gawron, rozluźniając się nieco i z wdzięcznością przyjmując pajdę chleba. Równy gość z tego Dziadka – pomyślał, sięgając również po miskę. – Dzięki za opatrunki i żarcie, doceniam to – dodał, zanurzając pieczywo w parującym rosole. Zupa smakowała jak cud świata, który objawił się w przełyku wojownika. Po wszystkich trudach ostatnich dni posiłek tego typu był niebiańskim wręcz ukojeniem. Mężczyzna nie spieszył się z jedzeniem, z namaszczeniem traktując każdy kęs, każdą łyżkę, delektując się jadłem.\nSłysząc przebudzonego elfa, Gawron skrzywił się nieco. Nie pozwolił sobie jednak na to, by dziwak zepsuł mu przyjemność ze spożywania Corneliusowej zupy, starał się go ignorować, puszczając uwagi mimo uszu. Zresztą, Uratai robił to na co dzień. O ile ktoś nie stanowił fizycznego zagrożenia, tak słowne zaczepki mógł sobie włożyć w buty. Elfi mag i jego jednookie pomioty były ze wszech miar realnym zagrożeniem, dlatego też dostali wciry. Nie tylko oni – pomyślał, a gorycz na chwilę zagościła na kubkach smakowych wojownika.\nGawron był pełen niewypowiedzianego podziwu dla uporu i energii Dziadka, które to przymioty po połączeniu tworzyły niezdrowy entuzjazm. Nie wiedział, czy to kwestia charakteru krasnoluda, a może lat doświadczenia, ale najpewniej jedno i drugie. Chcąc okazać jednak trochę wdzięczności, Uratai słuchał w milczeniu tego wywodu, nie dając po sobie poznać znużenia.\nKończąc nader pyszny posiłek, Gawron uśmiechnął się nieznacznie, słysząc jęk bólu wydany przez Agisa. To był dowód na to, że ciężka praca i ciężkie pięści nie poszły na marne. Mała rzecz, a cieszy. Widząc jednak, jak ten brutalnie potraktował Dziadka, Uratai napiął wszystkie mięśnie, gotów w każdej chwili dokończyć swojego dzieła, tym razem na dobre. Zupa wystarczająca go wzmocniła, by dopaść do długouchej, niewdzięcznej gnidy. Przezornie jednak czekał, nie chcąc znowu wywołać zamieszania. Gdy Cornelius był już oswobodzony, wojownik zabrał głos:\n– Nie wykończę cię ze względu na Dziadka, mam wobec niego dług. W zasadzie nawet dwa – poprawił się, przypominając sobie przygniatające go cielsko tygrysa. – Ale potraktuj go raz jeszcze w podobny sposób, to dokończymy naszą poprzednią... rozmowę. – Ostatnie słowo wypowiedział z taką siłą, że nie pozostawiało żadnych wątpliwości, co miał na myśli. Jako że mało mówił, to tym bardziej nie rzucał słów na wiatr.\nSłuchając ich kłótni, Gawron doszedł do bardzo niepokojącego wniosku. Czyli te diabły nie były po stronie maga? Chwilę się nad tym zastanawiał, po czym wzruszył ramionami. Zdarza się. Poza tym, lekcja pokory na pewno wyjdzie pyskatemu elfowi na dobre. Nie wiedział, gdzie jest Akademia Holarska, czymkolwiek ona była, ale wyglądało na to, że nie jest to blisko. Jak ten fircyk był w stanie przebyć taką drogę? – pytał się w myślach, kręcąc z niedowierzaniem głową.\nMało rzeczy bawiło Gawrona, ale jedną z nich na pewno był widok radosnej Belladony, która tak ochoczo pałaszowała posiłek. Kiedyś też chciał mieć zwierzęcego towarzysza, ale nie natrafił jeszcze na żadne stworzenie, które byłoby w stanie dotrzymać mu kroku. Może kiedyś... – rozmarzył się nieco, by następnie zostać przywołanym do rzeczywistości przez Corneliusa.\n– Wiesz, Dziadek, jakoś niespecjalnie interesują mnie te ruiny. Ale masz cholerną rację, że nie mam nic lepszego do roboty. Idę z wami – oznajmił, nie bawiąc się w zbędne przedłużanie. Uratai działał szybko, tak samo nie lubił zwlekać z podejmowaniem decyzji podczas rozmów. Wszystkie zlecenia miał wykonane, grafik świecił pustkami, a zawsze to jakieś nowe zajęcie. Może przy okazji zobaczę, jak tego dupka szlag trafia – pomyślał, wyobrażając sobie bezlitosną sprawiedliwość, która łapie w swoje objęcia aroganckiego Agisa.\n17 wrz 2020, 23:22\n29 autor: Iskariota\nRezultat starcia (wejście do Czarnej Wieży):\nniemal całe ciało podrapane, odczuwalne swędzenie\nmiejscowe ślady oparzeń\nstracił trochę krwi na rzecz dziwnych żyjątek\nzłamany obojczyk, możliwe powikłania\nMałe, oślizgłe, czarne istoty:\nparę zginęło, ale ta liczba pozostaje bez znaczenia wobec masy\nGawron potrzebuje czasu, żeby powrócić do pełni sił, sen i zupa stanowczo w tym pomogły\nAgis odczuwa trudności w normalnym funkcjonowaniu\nWtem krasnolud zaklaskał z radości, przetarł ręce jakby dobił niezłego targu, a pewnikiem zaraz i by podskoczył, zatańczył gdyby tylko nie ograniczały go uroki podeszłego wieku. Miast tego ochoczo podreptał do dzika, który słysząc ekscytacje swego pana wyjrzał za garnca zaspanymi ślepiami oraz ryjkiem ubabranym w potrawce. Cornelius ni stąd, ni zowąd pochwycił lochę za poliki, spojrzał głęboko w oczy i niemal zaśpiewał:\n— Słyszałaś kochana? Młody idzie z nami, ha! — zaraz po tym staruszek oswobodził zwierze z czułych objęć, na co Bella zareagowała niemrawo, ot wracając na powrót do kociołka. Dziadek tymczasem nucąc coś pod nosem ochoczo wziął się za przygotowania do czekającej ich wyprawy. Głównie przejawiało się to czyszczeniem rynsztunku oraz szykowaniem przekąsek.\n— Zobaczysz szefie, nie pożałujemy tego, już moja w tym głowa! — rzucił w stronę zwróconego plecami elfa.\n— Lepiej, żeby tak było. — burknął w odpowiedzi, zaś po chwili milczenia dodał — Odpowiadasz za niego. Jeśli zaszkodzi mojej ekspedycji obaj za to zapłacicie.\n— Jasna sprawa, szefie! — odrzekł bez cienia wahania, po czym wrócił do obowiązków.\nResztę wieczoru drużyna spędziła w ciszy. Oczywiście Cornelius wielokrotnie próbował zachęcić towarzyszy do wspólnego śpiewania przy kojącym żarze, lecz z każdą taką próbą spotykał się z oporem od strony pracodawcy. Koniec końców staruszek musiał odpuścić i oddać mu racje, wszak co by nie było uczony potrzebował na ten czas spokoju, nie hulanki. Podobnie z resztą było w przypadku Uratai - obolałe mięśnie wciąż domagały się odpoczynku, zaś wypełniony zupą żołądek tylko ponaglał do snu.\nNie minął kwadrans jak wielkolud odpłynął i zasnął.\nGdy mężczyzna ocknął się następnego ranka od razu rzuciły mu się w oczy puste posłania kompanów. Rozsądek sugerował nawet, że elf z krasnoludem zwyczajnie okradli go w czasie spoczynku, po czym czmychnęli byle gdzie, byle dalej. Ku zaskoczeniu wszystkie jego fanty były jednak na swoim miejscu, nie ubyło mu ani oręża, ani gryfów w sakiewce. Zamiast tego poczuł, że poniekąd opuściło go to przemożne uczucie zmęczenia spowodowane odniesionymi ranami, także bez dłuższego namysłu spróbował podnieść się z ziemi, czemu od razu zaprotestowało obolałe ciało. Nie tylko skurcze w nogach, ale również miejscowe oparzenia skutecznie dały o sobie znać jak tylko zgiął się do pozycji siedzącej. Dalsze wstawanie oczywiście nie było wcale łatwiejsze, niemniej z uporem Gawrona nie było rzeczy niemożliwych. Już chwilę później stał na równych nogach jak przystało dumnemu Uratai - odziany, gotowy do dalszej drogi.\nPrzyszła więc pora, by znaleźć resztę.\nWielkolud instynktownie zaczął rozglądać się za wyjściem z pomieszczenia i po prawdzie dopiero wtedy zyskał okazje, żeby lepiej przyjrzeć się owej Czarnej Wieży, a trzeba przyznać, iż była to doprawdy wiekowa konstrukcja. Całość zbudowana z kamienia czarnego jak węgiel, z zewnątrz okryta grubą warstwą lodu i śniegu, które tylko wzmagały przez lata zapomnienia, podczas gdy wewnętrzny szkielet budowli zaczynał podupadać. Przejawiało się to choćby tym, że o dostępie do wyższych pięter nie było nawet mowy, gdyż schody doń prowadzące teraz jawiły się jedynie stertą gruzu. Trudno powiedzieć jak mogłyby wyglądać owe niedostępne im kondygnacje, niemniej ze względu na dziury w ścianach i suficie zyskali jakieś pojęcie o tym co by zastali - tam jakiś mebel sosnowy, gdzie indziej fragment zwietrzałej kotary. Poza tym prezencja tych pięter pozostawała kwestią tajemnicy. Co się zaś tyczy samego miejsca ich skromnego obozowiska, było ono umieszczone dokładnie pośrodku strażnicy, tj. między kupą kamieni a jakąś stertą próchna, które staruszek zebrał z parteru, ot na opał.\nWreszcie znalazł Gawron i wrota prowadzące na zewnątrz. Chwycił za przyrdzewiałą antabę, pociągnął, po czym jego oczom ukazał się znajomy korytarz - ten sam, w którym natrafił na przedziwne żyjątka i ten sam, w którym krótko później pożarł się z Agisem, tak iż niewiele brakło a obaj staliby się jeno pożywką dla oślizgłej szarańczy.\nKwiiii kwiiiiii kwiiii!\nWtem bohater usłyszał nawet bardziej mu znajome od widoku feralnego przejścia kwiczenie. Bez wątpliwości musiał to być ryk Belladonny, bo w całej okolicy żadne inne zwierze nie wydawało z siebie takiego dźwięku. Pognał więc za brzmieniem w nadziei, że dzięki temu znajdzie również pozostałych. Od razu zaczął rozglądać się za drugim wyjściem, bądź jakimś osobnym pomieszczeniem, lecz tym, co znalazł było zejście do podziemi. Jedno spojrzenie wystarczyło mu, żeby stwierdzić, że droga w dół nie była zaprojektowana z myślą o kimś z jego gabarytami. Wąskie przejście oraz niskie sklepienie zmuszały go do ciągłego schylenia się, zaś przez wzgląd na nieprzeniknione ciemności co rusz pocierał ramionami o ściany. W pewnej chwili mógł nawet poprzysiąc, że znowu coś słyszy, lecz tym razem nie sympatycznego dzika, a irytujące piszczenie oślizgłej czarnej masy z wcześniej. Szczęśliwie dla niego nie miał okazji przekonać się o słuszności swoich podejrzeń, bo zaraz jego oczom ukazał się tańczący na stopniach blask płomieni, a samo piszczenie zagłuszyła kłótnia elfa z krasnoludem.\n— ... jeśli nie przekonuje cię to, że strop może nam się w każdej chwili zwalić na głowę to pamiętaj, że nie wiemy dokąd prowadzi da droga, ani co nas tam czeka! — dosadnie tłumaczył Dziadek, czemu wtórowała Bella.\n— Właśnie po to tu jesteśmy, krasnoludzie, aby brnąć w nieznane. — odpowiedział mniej energicznie, choć równie stanowczo Agis.\nWtedy ich oczom ukazał się Gawron.\n— Jesteś mordeczko! Jak tam, lepiej ci już? — rzucił brodacz jakby się nie widzieli od tygodnia, co długouchy skwitował jedynie parsknięciem. — Nasz uczony natrafił tu na taką ścianę, z której piszczał wiatr, także postanowiliśmy sprawdzić co się za nią kryje, no i proszę.\n— Wyglądasz paskudnie. — wtrącił bezpardonowo elf, gdy nasz mięśniak przyglądał się ich znalezisku. Po prawdzie sam nie wyglądał wcale lepiej - był blady i pochylony jakby dźwigał na plecach jakiś ciężar, choć to Cornelius na wespół ze swym wierzchowiec taszczyli wszystkie tobołki. Ponadto prawą rękę badacz przykładał do napuchniętej klatki, źródła jego bólu, a tym samym kości, którą złamał Uratai.\n— Podjąłem już decyzję. Zamierzam sprawdzić co tam się kryje. — obwieścił mag — Obecnie znajdujemy się w ruinach starej krasnoludzkiej wartowni, jeśli moje przypuszczenia są słuszne to miejsce — tu łypnął na otwór — może być jakąś drogą ewakuacyjną w razie nadciągającego niebezpieczeństwa. Chce wiedzieć dokąd prowadzi, być może po drugiej stronie natrafimy na inne pozostałości po tej wspólnocie.\nAgis ponownie spojrzał po swoich towarzyszach, ale że nikt nie okazywał entuzjazmu wobec jego planów, zaklął pod nosem i o wiele bardziej dobitnie wycedził przez zęby:\n— Możecie tu zostać, jeśli wam to pasuje, ale będzie to również oznacza koniec naszej współpracy. Nie zamierzam tolerować niesubordynacji. — po tych słowach ruszył do środka nim ktokolwiek zdążył go zatrzymać. Zdezorientowany Dziadek wzruszył tylko ramionami, zmęczonym wzrokiem powłóczył najpierw na wojownika, a potem na towarzyszącego mu dzika, westchnął ciężko i ruszył w nieznane, Bella niezwłocznie podążyła za nim pozostawiając Gawrona samego.\nWróć do „Thirongad”\nKamira, dzisiaj, 8:45\n— Niech pomyślę... — Wodziła wzrokiem po otaczając\nSherds, wczoraj, 23:43\nZmiana zdania co do postępowania z ijon nie wyszł\nNeshkala, wczoraj, 21:32\n[Szklane Morze] Statek "Mała Bettsy"\n— Słyszeliście! Wara od burty, już! — wrzasnął kap\nSherds, wczoraj, 20:48\nDzisiaj jest 22 cze 2021, 13:07


ODCHUDZANIE TARNOWSKIE GÓRY SALON URODY MISTIC ODKWASZANIE\nKompleksowy Program Bezpiecznego Odkwaszania, Oczyszczania, Odżywiania i Odchudzania Organizmu to przełom w tej dziedzinie. Powoduje poprawę jakości życia i naszego samopoczucia oraz ogólną poprawę stanu zdrowia, działa profilaktycznie i zapobiega wielu chorobom, gwarantuje piękny wygląd, powoduje spadek masy ciała bez efektu jo-jo, odbudowę masy mięśniowej oraz polepszenie wyglądu i jędrności skóry. Jest to program medyczny - opracowany przez zespół lekarzy z różnych dziedzin. Zastosowano w nim najnowsze zdobycze wiedzy na temat zdrowego odżywiania, opracowano odpowiednie procedury i dobrano znakomite, najwyższej światowej jakości komponenty umożliwiające osiągnięcie w sposób bezpieczny i skuteczny trwałego efektu.\nGłównym jego celem jest przywrócenie równowagi metabolicznej oraz zasadowo-kwasowej organizmu, jego odtoksycznienie i oczyszczenie (zwłaszcza naczyń limfatycznych i krwionośnych) oraz odżywienie na poziomie komórkowym. Dodajmy, że długotrwałe zakwaszenie organizmu sprzyja rozwojowi poważnych chorób - miażdżycy, cukrzycy typu 2, zawału serca, nowotworów, chorób układu trawiennego, nadwagi, reumatyzmu, osteoporozy, paradontozy, chorób skóry, zwyrodnienia stawów, depresji i wielu innych.\nProgram pozwala zlikwidować tłuszcze zewnętrzne (na brzuchu, udach i nad biodrami), ale co najważniejsze zmniejsza ilość tłuszczów wewnętrznych, czyli trzewnych stanowiących prawdziwe zagrożenie dla naszego zdrowia i życia. Tłuszcz trzewny odkłada się wokół narządów wewnętrznych – serca, żołądka, wątroby, pęcherzyka żółciowego, jelit, nerek, narządów płciowych itd. Ten niebezpieczny tłuszcz może występować także u osób szczupłych.\nOpisywany program zapewnia prawidłowy przebieg procesów metabolicznych bez spalania mięśni i bez gromadzenia zbędnej wody w tkankach. Stosowanie Programu pozwala zmniejszyć masę ciała - pozbyć się zarówno tłuszczowej tkanki podskórnej jak i zagrażającego zdrowiu i życiu tłuszczu wewnętrznego, bez efektu JO-JO.\nZDROWO i BEZPIECZNIE !!!\nDlatego metoda jest REWOLUCYJNA. Dodatkową korzyścią jest jej prostota i dostępność praktycznie dla każdego - skrojona na miarę naszych czasów.\nZapraszamy na bezpłatną konsultację tel. 504 297 294


Terminale dotykowe dla niewidomych. Oto rozwiązanie oferowane przez Ingenico – Tyfloświat\nTerminale dotykowe dla niewidomych. Oto rozwiązanie oferowane przez Ingenico\nOpublikowano 28 czerwca, 2021 w Różne, Technologie IT\nIngenico wprowadziło własne rozwiązanie, które eliminuje problem korzystania z nowoczesnych terminali płatniczych przez osoby niewidome. Chodzi o urządzenia wyposażone w ekran dotykowy i nieposiadające tradycyjnej klawiatury. Ingenico oferuje klientom silikonowe nakładki, które umożliwiają wprowadzenie kodu PIN przez osoby niewidzące.\nKłopot z korzystaniem z niektórych terminali płatniczych przez osoby niewidome pojawił się kilka lat temu, gdy na rynek trafiły terminale z ekranem dotykowym. Urządzenia takie nie mają tradycyjnej klawiszowej klawiatury, więc osoby mające problem ze wzrokiem nie mogą wprowadzać kodów PIN służących do autoryzacji płatności. Sprawa trafiła nawet do Rzecznika Praw Obywatelskich.\nZ informacji przekazanej serwisowi cashless.pl przez firmę Ingenico wynika, że w pracach nad rozwiązaniem problemu osób niewidomych w korzystaniu z terminali dotykowych jej eksperci konsultowali się z RNIB (Royal National Institue of Blind People). Opracowana przez nich nakładka ma format kwadratu o bokach ok. 5 x 5 cm. Na wierzchniej stronie ma wypukłości pozwalające rozpoznać dotykiem właściwą funkcję lub numer “klawisza”. Nakładkę zakłada się na terminal i zdejmuje w razie potrzeby.\nIngenico przygotowało silikonowe nakładki na jeden ze swoich nowych terminali z ekranem dotykowym i systemem operacyjnym Android. Przedstawiciele firmy jednocześnie deklarują, że w najbliższym czasie podobne nakładki trafią także do klientów korzystających z pozostałych urządzeń serii Axium.


Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o komisjach lekarskich - Remiza.pl - Polski Serwis PożarniczyRemiza.pl – Polski Serwis Pożarniczy Rada Ministrów przyjęła projekt ustawy o komisjach lekarskich - Remiza.pl - Polski Serwis Pożarniczy\nRada Ministrów przyjęła projekt ustawy o komisjach lekarskich\nRedakcja / 06.06.2014\nProjekt ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi do spraw wewnętrznych umożliwi ujednolicenie struktur orzecznictwa lekarskiego dla funkcjonariuszy i kandydatów do służby w: Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Biurze Ochrony Rządu,&Centralnym Biurze Antykorupcyjnym i&Służbie Więziennej.\nNa podstawie projektowanej ustawy komisje lekarskie podległe ministrowi spraw wewnętrznych będą mogły również świadczyć usługi z zakresu orzecznictwa na rzecz komórek organizacyjnych kontroli skarbowej, w których zatrudnieni są inspektorzy i pracownicy uprawnieni do stosowania środków przymusu bezpośredniego.\nObecny system komisji lekarskich tworzą: wojewódzkie komisje lekarskie, okręgowe komisje lekarskie, Centralna Komisja Lekarska (CKL).\nW jego miejsce w projekcie zaproponowano stworzenie jednolitego, dwuinstancyjnego systemu orzecznictwa lekarskiego składającego się z:\nRejonowych komisji lekarskich – I instancja orzecznictwa;\n&Centralnej Komisji Lekarskiej – II instancja orzecznictwa.\nNadzór nad wykonywaniem orzecznictwa przez rejonowe komisje lekarskie będzie sprawował minister spraw wewnętrznych – za pośrednictwem przewodniczącego CKL. Będzie to nadzór nad merytoryczną działalnością rejonowych komisji lekarskich (kontrola prawidłowości i jednolitości stosowania zasad orzecznictwa przez lekarzy) oraz koordynowanie systemu orzecznictwa (udzielanie komisjom lekarskim wytycznych dotyczących orzecznictwa i organizowanie szkoleń).\nOdwołanie od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej ma być wnoszone do Centralnej Komisji Lekarskiej. Oznacza to zastąpienie zatwierdzania każdego orzeczenia wydanego przez komisję rejonową trybem skargowym w przypadku niezgadzania się z jego treścią. W projekcie szczegółowo opisano tryb postępowania przed komisjami lekarskimi i&dokładnie przedstawiono procedurę postępowania odwoławczego prowadzonego przez CKL.&\nProjekt reguluje zasady kontroli prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby oraz kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego.\nW projekcie ujednolicono kategorie zdolności do służby wprowadzając następujące kategorie: A – &„zdolny do służby”, B – „zdolny do służby z ograniczeniem”, C – „niezdolny do służby”. Analogiczne kategorie przewidziano w stosunku pracowników zatrudnionych w komórkach kontroli skarbowej.\nUstawa ma zacząć obowiązywać od 1 stycznia 2015 r.&


Od czego jest zależna opłata za bardzo wielokrotnie wykonywaną naprawę o nazwie regeneracja tylnej belki Peugeot? • We Dig Wisconsin\nCzy wiesz, które pojazdy są synonimem komfortu podróżowania za stosunkowo małą cenę? Co prawda, jeżeli jedzie się po równej jezdni, to wszelki pojazd zdaje się być podobnie komfortowy, lecz co wtedy, kiedy jezdnia usiana jest różnymi wyrwami?\nCo prawda w dzisiejszych dniach w Polsce jakość dróg uległa dużemu ulepszeniu, ale i tak wiele im brakuje do tych na zachodzie Europy. Dlatego też bardzo ciekawym i wartym rozważenia rozwiązaniem jest kupno auta francuskiego, ponieważ to akurat samochody z Francji uważane są za tak zwane „miękkie”, zatem bardzo komfortowe. Posiadają jednak one pewien wielokrotnie powtarzający się błąd w postaci nie wytrzymujących trudów podróżowania w rodzimych uwarunkowaniach tak zwanych belek.\nPo przeczytaniu tego tekstu zobacz, co zawiera porządna treść (https://blyss.pl/produkty/przyczepy/przyczepy-pod-sprzet-budowlany), która także Cię na pewno zaciekawi, ponieważ komunikaty na niej są równie ważne.\nPozostałymi słowami ta część zawieszenia często wymaga naprawy o nazwie regeneracja tylnej belki Peugeot. Nie należałoby się jednak bać takiego remontu, ponieważ jest on niezwykle często realizowany w wyspecjalizowanych warsztatach.\nWarto wspomnieć, że regeneracja tylnej belki Peugeot jest tak popularną reperacją, że zakłady są w stanie dokonać jej w niezwykle niedługim czasie. Kolejna dobra informacja dla posiadacza tego typu auta to to, iż częściowo także z uwagi na popularność cena za reperację typu regeneracja tylnej belki Peugeot nie jest zbytnio wygórowana i wynosi wręcz wyłącznie paręset pln.\nWarto wspomnieć, iż opłata jest uzależniona również od tego, czy też belka będzie poprzez nas już wcześniej wymontowana czy też demontaż ma być zrobiony w warsztacie poprzez mechanika, który ma później zająć się jej naprawą.\nTagi jakość, samochodu, typ


Instytut Psychodietetyki » Darmowy webinar: Jak pracować nad motywacja klienta korzystając z narzędzi Dialogu Motywującego?\nSzkolenia > Darmowy webinar: Jak pracować nad motywacja klienta korzystając z narzędzi Dialogu Motywującego?\nPo raz pierwszy spotykasz się z pojęciem Dialogu Motywującego? A może już słyszałeś o tej metodzie, ale chcesz dowiedzieć się więcej na jej temat?\nWeź udział w bezpłatnym webinarze i dowiedz, się w jaki sposób stosować założenia Dialogu Motywującego podczas pracy z pacjentem nad jego motywacją!\nPoznaj skuteczne i profesjonalne metody motywowania, których skuteczność została potwierdzona przez setki badań naukowych\nDialog motywujący (DM) – podstawowe założenia\nWypełnij formularz i dołącz do innych uczestników, całkowicie za darmo! Nie zwlekaj, ilość miejsc jest ograniczona, a o uczestnictwie decyduje kolejność zgłoszeń...\nPowód zainteresowania psychodietetyką*\nZawodowo - zajmuję się zdrowiem\nZawodowo - zajmuję się psychologią\nZapisując się na wydarzenie, zapisujesz się do newslettera i wyrażasz zgodę na przesyłanie Ci informacji o nowościach, promocjach, produktach i usługach Instytutu Psychodietetyki. Zgodę możesz w każdej chwili wycofać, a szczegóły związane z przetwarzaniem Twoich danych osobowych znajdziesz w polityce prywatności.


Jakie plany na nowy sezon , Wędkarstwo w Orybach.pl strona 15\nWysłany: Pon Sty 02, 2012 19:05\nJa chciałbym kupić jedn spining coś fajnego do tego leciutką bolonke ze sprzetu i połapać sandacze na nowy sezon.\nWykupić zezwolenie na cały sezon i spędzić jak najwięcej czasu nad wodą czając się na 10kg olbrzyma\nInternetowy bank lindego park\nBiorę się ostro za łowienie muszę w tym roku złowić okonia większego niż Borys czyli 15 cm a i szczupaka z 54 cm nad kleniem też popracuje\nPs życzę Wszystkim aby Wasze zamierzenia na 2012 rok się spełniły moje spełnią się na pewno\nWysłany: Wto Sty 03, 2012 20:48\nMieć więcej czasu na wędkowanie. Powędkować z poznanymi w minionym roku wędkarzami. Stawić się na kilka koleżeńskich zlotów wędkarskich.\nZapełnić mięsem rybim zamrażarkę, kupiłem celowo większą ma 250 litrów pojemności.\nNo ma pełne prawo na ale.... heh ja też mam trochę planów na wiosnę zacząć poważniej bawić się z kleniami no i może w końcu złapać sandacza i bolenia, później pojechać parę razy na zasiadkę na suma. Planuje również opłacić składki w Płocku więc może się coś uda\nWysłany: Śro Sty 04, 2012 07:28\nMoje plany to tylko i wyłącznie spędzenie więcej czasu nad wodą, wyniki są mniej istotne dla mnie\nPS. Prawo może i ma, ja też mam poniekąd prawo wrzucać sobie śmieci do wody ( np. baterie, choć może istnieje jakiś zakaz na akurat baterie ) czy np. kamienie do wody podczas łowienia innego wędkarza, jednak tego nie robię, żyjemy tutaj wspólnie, trzeba się troszkę szanować nawzajem. Pozwól jeszcze komuś coś złowić Iksmen.\nWysłany: Śro Sty 04, 2012 10:47\nTo świetny plan, też bym tak chciał,tylko nie mam takiej zamrażarki, ale jestem zainteresowany kupnem, możesz coś napisać swojej?? stosunek ceny do jakości, firma, jaka jest realna pojemność urządzenia w przeliczeniu na np 15stocentymetrowe okonie,bo nie chciałbym kupić jakiegoś badziewia\nWysłany: Śro Sty 04, 2012 11:33\nFirmy z wiadomych względów nie będę wymieniał aby nie być posądzonym o krypto reklamę. Co do takich ryb jak 15-20 cm okonie czy leszcze to mam na nie naszykowane 200 słoików poj. 1 l. W zalewie octowej smakują wyśmienicie.\nZamrażarkę będę głównie wykorzystywał do przechowywania mięsa szczupaków i sandaczy, oby się trafił jakiś sumek. U mnie jest ich niestety mało większości ryby ma ok 40 cm. Ale wszyscy biorą to w tym roku i ja będę brał to co się uwiesi na wędce.\nPrzewiduję że od początku sezonu do września powinienem ją zapełnić\nWysłany: Śro Sty 04, 2012 16:10\nDziwne, że celowo to piszecie podczas gdy na forum większość stara się wypuszczać lub zabrać sobie na przekąskę. I weźcie nie mówcie że to nie jest prowokacja. Pytania lodówkę załatwia się na PW. A, i nic nie mam do tego, zgodnie z prawem bierzcie ale potem nie płaczcie że ktoś się czepia. OT usuwać!\nWysłany: Śro Sty 04, 2012 20:03\nW tamtym roku miała być brzana i nic z tego nie wyszło. Ale w tym roku only spin! Głównie kleń, jaź, boleń i okoń


Nieoficjalnie: podpisanie umowy koalicyjnej w sobotę w południe - Polsat News\nNieoficjalnie: podpisanie umowy koalicyjnej w sobotę w południe\n25.09.2020, 10:00 Polska\nDziś kolejne rozmowy dot. przyszłości Zjednoczonej Prawicy\n- Najprawdopodobniej w sobotę około południa ma dojść do podpisania nowej umowy koalicyjnej - dowiedziała się reporterka Polsat News Monika Miller. Z kolei szef MEN powiedział, że do podpisania umowy może dojść jeszcze dzisiaj. Na piątek zapowiedziane zostało kolejne spotkanie polityków PiS, którzy mają "ocenić porozumienie osiągnięte w czwartek".\nUmowa koalicyjna w Zjednoczonej Prawicy ma zostać podpisana do końca tego tygodnia. W rządzie ma znaleźć się prezes PiS Jarosław Kaczyński, który jako wicepremier ma nadzorować trzy ministerstwa - wiadomo nieoficjalne. Ma także dojść do spotkania PiS z koalicjantami.\nSzef gabinetu prezydenta Krzysztof Szczerski pytany w piątek w Programie 1 Polskiego Radia, jak prezydent ocenia sytuację w koalicji rządowej powiedział, że Andrzej Duda oczekuje od koalicji tego, co było obiecywane wyborcom, czyli spokoju, stabilności i skuteczności w reformowaniu państwa. - Pan prezydent oczekuje na zakończenie rozmów koalicyjnych i podpisanie nowej umowy, na nowy kształt rządu - powiedział.\nSzczerski: czytelny rząd od razu\nWedług Szczerskiego dobrze byłoby, gdyby nowy kształt rządu wyłonił się w sposób czytelny, od razu. - Żeby nie było zmian stopniowych, żeby to nie było nieustanne dokonywanie kolejnych zmian personalnych. Tylko żebyśmy rzeczywiście mogli mówić o jednej odnowionej Radzie Ministrów w wyniku tej nowej umowy koalicyjnej. I tego pan prezydent oczekuje - powiedział Szczerski.\nZOBACZ: Negocjacje w Zjednoczonej Prawicy. Są nieoficjalne ustalenia\nOdnosząc się do zapowiedzi objęcia przez prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego funkcji wicepremiera prezydencki minister powiedział, że jest to szansa na skuteczne i stabilne rządy Zjednoczonej Prawicy.\n- Prezes Kaczyński nie wchodziłby do rządu tymczasowego, ani rządu mniejszościowego. (...) To jest sygnał do wyborów i polityków, że prezes Kaczyński uznaje, iż nowa umowa koalicyjna daje gwarancje stabilnego rządu - powiedział szef gabinetu prezydenta.\nKształt rządu po rekonstrukcji ustali umowa koalicyjna Marcin Ociepa z Porozumienia poinformował w czwartek w radiu RMF FM, że członkowie Zjednoczonej Prawicy umówili się na kontynuację rozmów koalicyjnych w piątek.\n"Ziobro trochę przelicytował"\n- Myślę, że biorąc pod uwagę Zjednoczoną Prawicę, najwięcej (w czasie kryzysu - red.) zyskał premier Mateusz Morawiecki i PiS dlatego, że Jarosław Kaczyński postanowił wejść do rządu, co należy odczytać jako wzmocnienie premiera - powiedział w rozmowie z polsatnews.pl dr Sergiusz Trzeciak, ekspert ds. komunikacji strategicznej.\nWzmocnione zostało także - zdaniem eksperta - Porozumienie. Jego lider, Jarosław Gowin, ma bowiem wrócić do rządu i pokierować resortem rozwoju.\n- Nie jest tak, że Zbigniew Ziobro odchodzi, ale zadaniem Jarosława Kaczyńskiego będzie to, żeby nadzorować pracę resortu sprawiedliwości. Na pewno pozycja Zbigniewa Ziobry nie będzie tak silna, jak była dotychczas. Ziobro będzie nadzorowany, a jego wpływy, tak jak i całej Solidarnej Polski, będą ograniczone - ocenił Trzeciak.\n- Trudno mówić o klęsce Zbigniewa Ziobry. Otrzymał pewne ultimatum, które przyjął. Można powiedzieć, że trochę przelicytował, bo w efekcie "rozpychania się" Solidarnej Polski i późniejszego konfliktu nie uzyskał nic. Nie będzie miał takiej swobody w Ministerstwie Sprawiedliwości, jaką miał do tej pory. Będzie musiał się liczyć bezpośrednio ze zdaniem Jarosława Kaczyńskiego - podkreślił.\nCzerwińska: "Porozumienie osiągnięte"\nW czwartkowym, wieczornym spotkaniu, które trwało ok. 3 godzin i zakończyło się po godz. 20, uczestniczyli prezes PiS Jarosław Kaczyński, premier Mateusz Morawiecki, wicepremier minister kultury Piotr Gliński, przewodniczący klubu PiS Ryszard Terlecki, wiceprezesi PiS Adam Lipiński, Antoni Macierewicz, Mariusz Kamiński będący szefem MSWiA i minister obrony Mariusz Błaszczak, a także były marszałek Sejmu Marek Kuchciński.\nZOBACZ: Szymon Pogoda obejmie mandat poselski po Adamie Lipińskim\nRzecznika PiS Anita Czerwińska poinformowała na Twitterze, że posiedzenie kierownictwa partii "dotyczyło oceny osiągniętego porozumienia w ramach Zjednoczonej Prawicy". "Istotą tego porozumienia jest wola wspólnej i solidarnej pracy dla Polski" - mówiła Czerwińska.\nZałożenia tego porozumienia to nieoficjalnie: po jednym resorcie dla Porozumienia i Solidarnej Polski oraz funkcja wicepremiera dla Jarosława Kaczyńskiego. Prezes PiS miałby objąć stanowisko szefa komitetu ds. bezpieczeństwa, nadzorującego resorty sprawiedliwości, obrony i spraw wewnętrznych.\n- Zaakceptowaliśmy wcześniej wynegocjowane w ramach Zjednoczonej Prawicy ustalenia - poinformował w polityk ze ścisłego kierownictwa PiS.\nEKSPERTJAROSŁAW GOWINJAROSŁAW KACZYŃSKIKOALICJANCIMINISTERSTWAMINISTERSTWONEGOCJACJEPOLSKASOLIDARNA POLSKAUMOWA KOALICYJNAWICEPREMIERZBIGNIEW ZIOBROZJEDNOCZONA PRAWICA\nCzytaj więcej: Testy bliskich chorych na Covid-19. Lekarze rodzinni mają problem


Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska Małgorzata Żyłka , Lwówek Śląski\nIndywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska Małgorzata Żyłka\nIndywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska Małgorzata Żyłka to gabinet dentystyczny obsługjący pacjentów w okolicy miasta Lwówek Śląski. Umowa obejmuje: Leczenie stomatologiczne(zbliżony do średniego limit świadczeń)\nW gabinecie dentystycznym dostępny jest poniższy zakres usług dentystycznych w ramach świadczeń zakontraktowanych z Narodowym Funduszem Zdrowia: Wewnątrzustne zdjęcie zębów. Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska Małgorzata Żyłka zawiera jedną poradnię specjalistyczną: Poradnia Stomatologiczna. Rejestracja ze skierowaniem od specjalisty wystawionym przez lekarza posiadającego umowę z NFZ czynna poniedziałek - piątek w godzinach otwarcia. W celu rejestracji do specjalisty wymagane są: dokument tożsamości, skierowanie na wizytę specjalistyczną od lekarza rodzinnego, regularne opłacanie składek ZUS.\nAdres: Morcinka 7/106 Miasto: Lwówek Śląski\nTel. (075)782 01 79 Szacowana data wolnych terminów: po 11 kwietnia 2018 * W przypadku stomatologów długość kolejki może dotyczyć jedynie protetyki. Leczenie zachowawcze jest przeważnie wykonywane na bieżąco.\nIndywidualna Praktyka Pielęgniarska Krystyna Stawowa - 0.2 km


Lista nieobecności (Wojciech Tochman, "Schodów się nie pali")\n(Robert McLiam Wilson)\nTa książeczka, wydana w 2000 r., niezbyt obszerna, w zasadzie niepozorna, była debiutem Wojciecha Tochmana. Dziś reporter ten jest znany głównie z reportaży zagranicznych - był w Bośni, Rwandzie, na Bali i na Filipinach. Ale ten pierwszy zbiór dotyczy niemal wyłącznie Polski (jest jeden wyjątek) i lat 90., kiedy Tochman zaangażowany był w poszukiwanie osób zaginionych, prowadził program Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie w TVP, był też założycielem Fundacji ITAKA. I to wyznacza jedną z dominant zbioru. Ale nie jedyną.\nW odróżnieniu od takich zbiorów jak Polska odwraca oczy Justyny Kopińskiej czy Polak sprzeda zmysły Konrada Oprzędka - by posłużyć się najnowszymi przykładami - książka Tochmana nie traktuje o obyczajowości. W zasadzie nie jest też reportażem społecznym (znów - jeden wyjątek). Przyjęta tu perspektywa wykracza poza obserwację świata - jej tematem jest tak naprawdę obserwacja jednostki ludzkiej w jej najbardziej intymnym wymiarze. Aspekt społeczny schodzi na dalszy plan, ba - nawet przyczyny i przebieg kluczowych wydarzeń, takich jak zaginięcie Wandy Rutkiewicz na stokach Kanczendzongi, samobójstwo Stachury czy śmiertelne pobicie Grzegorza Przemyka, mają znaczenie drugorzędne. Tochman, niczym cierpliwy przyjaciel, pochyla się nad tymi, którzy pozostali - matkami, przyjaciółkami. Towarzyszy rodzeństwom z domów dziecka, poszukującym się po całym kraju. Rozmawia z bliskimi młodego polskiego franciszkanina, który zginął w Asyżu w trzęsieniu ziemi. Wysłuchuje dziewczyn cudem uratowanych z berlińskich burdeli, a także rodziny Agaty, której nie udało się wydobyć z buddyjskiego aśramu. Koncentruje się na wyciszonych relacjach, niesionych najbardziej osobistymi emocjami. Dzięki temu zaginięcie Rutkiewicz, tak jak jest widziane przez jej matkę, przeradza się w nieledwie metafizyczną opowieść o niezłomnej, nieustającej wierze w odnalezienie dziecka. Tochman dotyka niezgłębionych meandrów ludzkiej świadomości, o której tak naprawdę nie wszystko jeszcze wiemy. Tak dzieje się też w opartej na niedopowiedzeniach historii braci bliźniaków rozdzielonych w niemowlęctwie, a odnajdujących się po latach już w dorosłym życiu. Psychologiczne niuanse ich przeżyć wymagały wielkiego pisarskiego wyczucia, bo łatwo było nadmiarem konkretu zabić unoszącą się w powietrzu Tajemnicę. Nieobecność, bo taki jest tytuł reportażu, ociera się o wybitność. Ma w sobie coś z kina Krzysztofa Kieślowskiego, ze szczególnym wskazaniem na Podwójne życie Weroniki. O metafizykę ociera się także opowieść o młodym człowieku, którego przysypały gruzy Bazyliki Świętego Franciszka. To jedna z tych historii, które nieuchronnie wywołują pytania o Boga i przypadek. Z kolei niebywale przejmujący reportaż Bracia i siostry, poświęcony jest rodzeństwu (w sumie ósemce), które wyrokiem sądu odebrane rodzicom (argument - bieda) całą młodość spędziły na notorycznych ucieczkach z sierocińców, jest gotowym materiałem na film w stylu Wron Doroty Kędzierzawskiej. Nie wszystkie reportaże są równie magiczne, ale z wyjątkiem dosłownie kilku dość "zwyczajnych" (choć wciąż na bardzo wysokim poziomie) większość to teksty, które zapadają w człowieka na całe życie.\nWojciech Tochman, fot. Fi-fifilip © Instytut Reportażu,\nGdyby w tej różnorodności szukać wspólnego mianownika, byłyby to miłość i tęsknota. To historie o różnych obliczach tych uczuć, o radzeniu sobie ze stratą bezpowrotną, ale też o desperacji w uratowaniu tych jeszcze nie całkiem straconych. O więzi z człowiekiem, którego istnienie tylko się przeczuwa. O nieodpartej potrzebie odnalezienia się i bycia razem, obojętne ile trzeba w tym celu poświęcić. O tym, jak trudno zrozumieć, kiedy z własnej decyzji człowiek znika (to przypadek narzeczonej Edwarda Stachury). Miłość ma tu różne oblicza, a więzi międzyludzkie splatają się w układy, zaskakujące nieraz samych bohaterów, jak choćby bohaterkę tytułowego Schodów się nie pali, adoptującą zdeformowanego i upośledzonego chłopca z sierocińca. Na swój sposób o tęsknocie mówi też reportaż poświęcony mieszkaniu Piotra Skrzyneckiego, założyciela Piwnicy pod Baranami - jakkolwiek tekst ten niezbyt pasuje do reszty. Nawet najbliższy reportażowi interwencyjnemu Czekam pod adresem: Berlin (o dziewczynach uprowadzanych do Niemiec) koncentruje się na emocjach, choć właśnie w nim najbardziej rozbudowany jest kontekst społeczny i okołopolityczny. To właśnie wspomniany na wstępie wyjątek, w którym charakterystyczna dla reszty zbioru intymna, wręcz introwertyczna perspektywa ulega rozszerzeniu.\nZa książkę dziękuję Mikołajowi Marszyckiemu.\nWojciech Tochman, Schodów się nie pali. Wyd. 3. Warszawa : Wydawnictwo Dowody na Istnienie, 2016.\nKsiążki Lektura z 2017 Polacy Tochman Wojciech\n3.3.17 Książki Lektura z 2017 Polacy Tochman Wojciech\nBorys 3 marca 2017 16:03\nBardzo mnie zaciekawiłeś, szczególnie tym porównaniem do Kieślowskiego. Czy czytałeś inne reportaże Tochmana? Warto zaczynać od właśnie tego zbioru, czy też raczej autor jest tutaj mimo wszystko "tylko" debiutantem?\nMichał Stanek 5 marca 2017 10:52\nCzytałem tylko te polskie - poza tu opisanym jest jeszcze tom późniejszy pt. "Wściekły pies", równie dobry, naprawdę nie ustępuje poziomem. Istnieje też zbiór "Bóg zapłać", w który znajdują się reportaże z tych dwóch pierwszych tomów (ale nie wiem czy wszystkie) plus jeden premierowy (właśnie tytułowy). Zagranicznych tekstów WT nie czytałem, ale podobno też są wstrząsające.


Beikong Fly Dragons wyniki na żywo, terminarz i rezultaty - Koszykówka - SofaScore.com\nBeikong Fly Dragons wyniki na żywo, terminarz i rezultaty - Koszykówka\nBrak ostatnich wydarzeń dla zespołu: Beikong Fly Dragons\nO Beikong Fly Dragons\nBeikong Fly Dragons wyniki na żywo (oraz wideo transmisja na żywo online*), terminarz i rezultaty końcowe zespół Beikong Fly Dragons we wszystkich koszykówka rozgrywkach. Nadal czekamy na przeciwnika Beikong Fly Dragons w następnym meczu. Pokaże się tutaj jak tylko dostępny będzie oficjalny terminarz.\nKiedy mecz się rozpocznie, będziesz miał możliwość śledzić Beikong Fly Dragons wyniki na żywo, wraz z aktualizacjami tabeli na żywo. Beikong Fly Dragons poprzedni mecz był przeciwko Fujian Sturgeons w CBA, mecz zakończył się wynikiem 124 - 118 (Fujian Sturgeons wygrał/a mecz). Beikong Fly Dragons zakładka mecze pokazuje 100 ostatnich koszykówka rozegranych przez Beikong Fly Dragons wraz ze statystykami oraz ikonami wygranej/porażki. Zawiera również wszystkie zaplanowane mecze zespołu.\nBeikong Fly Dragons wykres formy jest unikalnym algorytmem SofaScore Wyniki na żywo Koszykówka generowanym na podstawie ostatnich 10 meczów, statystyk, szczegółowych analiz oraz naszej wiedzy. Ten wykres może pomóc Ci w postawieniu na mecze Beikong Fly Dragons, ale pamiętaj - SofaScore LiveScore nie odpowiada za jakiekolwiek straty finansowe, spowodowane pośrednio lub bezpośrednio przez informacje zawarte na stronie.\nW szczegółach meczu oferujemy link do oglądania online Beikong Fly Dragons transmisji na żywo, sponsorowanej przez bet365. Prawa do intelektualnej własności transmisji wydarzeń są zazwyczaj po stronie kraju emitującego wydarzenie. W związku z powyższym mogą wystąpić problemy z oglądaniem niektórych wydarzeń w związku Twoją lokalizacją.\nSofaScore koszykówka wyniki na żywo są dostępne aplikacje na iPhone'a i iPad'a, aplikacje na Androida na Google Play oraz aplikacje na Windowsa. Możesz nas znaleźć we wszystkich sklepach w różnych językach szukając "SofaScore". Zainstaluj aplikację SofaScore i śledź na żywo mecze Beikong Fly Dragons na Twoim telefonie!


Zlecanie nadruku na etui z własnym zdjęciem na Samsung Galaxy J1\nSamodzielne projektowanie i zlecanie nadruku na tylnych pokrywach i etui z klapką do telefonu Samsung Galaxy J1 (2015 i 2016)\nSpersonalizowane etui ochronne z własnym zdjęciem na telefon Samsung: zleć na PhotoFancy nadruk etui na telefon Samsung Galaxy J1 (2015 i 2016) i samodzielnie zaprojektuj motyw z własnym zdjęciem. A my nadrukujemy go na Twój telefon Galaxy J1!\nNadruk na Twoim etui do telefonu Galaxy J1 Etui z klapką na telefon Galaxy J1 z własnym zdjęciem Uniwersalna minitorebka na telefon – dopasowana do Twojego smartfonu Twoje zdjęcie w samym centrum uwagi – dzięki bezpłatnej obróbce\nEtui na telefon Galaxy J1\nSamodzielne projektowanie etui na telefon Samsung Galaxy J1 (2015/2016)\nDopasowane otwory na aparat oraz inne przyciski\nSamodzielne projektowanie pokrowca ochronnego na telefon Galaxy J1 (2015 i 2016) w postaci etui ze zdjęciem\nNa PhotoFancy możesz nie tylko samodzielnie zaprojektować etui na telefon Samsung Galaxy J1, ale zlecić także nadruk na minitorebkę ze zdjęciem na telefon jako prezent na różnego rodzaju okazje. Poszukaj na naszej stronie pomysłów na prezent, np. z okazji Dnia Matki: kubek z łyżeczką do ulubionej herbaty Twojej mamy, puzzle z najpiękniejszym zdjęciem rodzinnym lub wysokiej jakości obraz ścienny ze szkła akrylowego przedstawiający jej ulubiony kwiat. Do tego etui na smartfon z własnym zdjęciem do jej telefonu Galaxy J1. Nie ważne, dla kogo chcesz zaprojektować pokrowiec na telefon Samsung Galaxy J1, u nas znajdziesz wiele możliwości, aby zrealizować swoje pomysły. Możesz np. zadecydować, czy załadować własne zdjęcie czy sporządzić motyw imienny, albo czy Twój motyw mamy wydrukować na etui ze zdjęciem do telefonu J1 w formacie pionowym czy poziomym. Wypróbuj także inne opcje projektowania!\nSamodzielne projektowanie etui na Samsung Galaxy J1\nSwój pokrowiec na telefon Galaxy J1 możesz zaprojektować w postaci pokrywy tylnej lub etui z klapką. Pokrywa tylna składa się ze wzmocnionego tworzywa sztucznego i chroni tylną stronę telefonu. W tym przypadku możesz zaprojektować całą powierzchnię, która jest widoczna, gdy Twój telefon jest zamocowany w pokrywie – czyli całą zewnętrzną stronę ze zdjęciem. Etui z klapką wykonane jest ze skóry ekologicznej i w całości osłania Twój telefon J1. Aby samodzielnie zaprojektować etui z klapką i zlecić jego nadruk, masz do dyspozycji przednią stronę klapki chroniącej ekran. Znajduje się tam fragment tkaniny, na której nadrukujemy Twój motyw.\nZlecenie nadruku własnego zdjęcia na minitorebkę do telefon Samsung Galaxy J1\nBardzo cenimy to, że chcesz samodzielnie zaprojektować swoją minitorebkę na telefon Galaxy J1. Z tego względu stosujemy zoptymalizowane technologie nadruku. Etui z klapką zadrukowujemy metodą transferowego druku tekstylnego. Metoda ta polega na farbowaniu włókien tkaniny, a nie na naklejaniu kolorowej folii. Dzięki temu zdjęcie dłużej pozostanie na etui z klapką i nie zniknie w wyniku tarcia lub zarysowań. Również pokrywę tylną zadrukowujemy w sposób „właściwy”: nie naklejamy żadnej folii, lecz drukujemy motyw metodą druku fotograficznego na materiale z którego wykonany jest pokrowiec na smartfona Galaxy J1.\nWytrzymałe etui na smartfon: samodzielne projektowanie etui na telefon Samsung Galaxy J1\nOba rodzaje etui na telefon, które możesz u nas samodzielnie zaprojektować, cechuje długa żywotność. Wysokiej jakości wzmocnione tworzywo sztuczne, z którego wykonana jest pokrywa tylna, jest odporne na uszkodzenia i zarysowania. Dzięki temu etui na telefon J1 przyjmuje obciążenia, które w przeciwnym razie przyjąć musiałby telefon. Również etui z klapką jest bardzo wytrzymałe. Minitorebka z własnym zdjęciem zabezpiecza dzięki miękkiemu materiałowi Twój telefon J1 i chroni go przed upadkiem z wysokości i uderzeniami.