Elewacja budynku - kiedy zaplanować prace? - Gardenportal.pl\nElewacja budynku – kiedy zaplanować prace?\nWykonywanie elewacji budynku, podobnie jak prace termomodernizacyjne, powinno być uzależnione od panujących warunków atmosferycznych oraz od pory roku. Najbardziej optymalne miesiące to wiosenne i jesienne. Temperatura powietrza jest wówczas najkorzystniejsza, a poziom wilgotności odpowiednio wysoki, aby zaprawa tynkarska równomiernie stwardniała. Prace elewacyjne można zaplanować po zakończeniu prac termomodernizacyjnych i wyschnięciu warstwy izolacyjnej. Dostosowanie zakresu prac do panujących warunków jest absolutnie konieczne dla właściwego efektu i zachowania wszystkich właściwości użytych materiałów izolacyjnych oraz elewacyjnych.\nKiedy planować kładzenie tynków?\nPrace tynkarskie należy bezwzględnie uzależnić od etapu budowy, na którym dany budynek się znajduje. Jeżeli mamy do czynienia ze starym budynkiem, przed przystąpieniem do jakichkolwiek prac należy sprawdzić dokładnie jego stan techniczny, przede wszystkim pod kątem wilgoci i zagrzybienia, konieczna będzie fachowa analiza specjalisty i sporządzenie projektu termomodernizacji.\nPrace elewacyjne najlepiej zaplanować co najmniej sześć miesięcy od zakończenia etapu prac nad stanem surowym. Należy wcześniej zadbać, aby tynki wewnętrzne porządnie wyschły, budynek został pokryty dachem, zaś okna osadzone. Ten okres to również czas na osiadanie budynku i nieznaczne skurczenie się murów. Zbyt wczesne rozpoczęcie prac nad elewacją może skutkować pękaniem tynku i jego odpadaniem.\nNiesprzyjające warunki dla prac tynkarskich\nNajbardziej wskazana temperatura do prowadzenia prac tynkarskich to minimum 5 stopni C i maksymalnie 20 stopni C. Z tego względu tego należy je zaplanować na miesiące wiosenne lub jesienne. Przy zbyt niskiej temperaturze czas wiązania tynków zdecydowanie się wydłuża, co może może prowadzić do nieprawidłowego łączenia się zaprawy. Z kolei zbyt wysokie temperatury przyspieszają schnięcie tynku i już podczas jego aplikacji może dochodzić do wysychania materiału, co może w efekcie uniemożliwić jego równomierne rozprowadzenie.\nPrzed rozpoczęciem prac należy zabezpieczyć odpowiednio elewację budynku za pomocą siatek elewacyjnych, które będą tworzyć barierę ochronną tynkowanej powierzchni, skutecznie chroniącej przed działaniem wiatru lub opadów atmosferycznych. Jest to szczególnie ważne zadanie w pierwszej dobie od zakończenia prac.\nNiepoprawne ułożenie tynku zewnętrznego może prowadzić do jego pękania i przebarwiania się. Do niesprzyjających czynników należy zaliczyć zbyt niskie (poniżej 5 stopni C) i zbyt wysokie (powyżej 25 stopni C) temperatury, intensywne opady deszczu i śniegu i silny wiatr. Warunki, w jakich planujemy rozpoczęcie prac termomodernizacyjnych i elewacyjnych mają istotne znaczenie dla ich efektów.\nSzczególnie niesprzyjające warunki prowadzeniu prac tynkarskich to deszcz i podwyższona wilgotność powietrza. Należy pamiętać, że powierzchnia pod elewację powinna być całkowicie sucha i nie może się pylić. Jeśli odpowiednio nie przygotujemy podłoża, możemy doprowadzić do odspajania zaprawy i odpadania materiału. Najlepiej zabezpieczyć podłoże pod tynk oraz świeżo położoną warstwę tynku przed działaniem wilgoci za pomocą siatki elewacyjnej.\nPrevious Odkurzacz bezprzewodowy – kiedy warto się na niego zdecydować?\nNext Biuro, miejsce gdzie liczy się wygoda i ergonomia


Watykan zorganizował konferencję na temat meteorytów oraz innych pozaziemskich obiektów. Jak podała agencja AP, państwo od dawna obserwuje...\nNajsłynniejsza polska sosna uszkodzona bardziej, niż sądzono. Korona usunięta\n500-letnia sosna, będąca symbolem Pienin, została uszkodzona podczas czwartkowej akcji ratowniczej. Śmigłowiec wysłany na ratunek rannej...\nNiedawno w sieci pojawiło się zdjęcie komunikacyjnego paraliżu, do którego doszło na warszawskim skrzyżowaniu ulic Wawelskiej i Grójeckiej....\n"Nie chce likwidować Ubera, ale trzeba stworzyć równe zasady tak jak inni kierowcy, tak jak taksówkarze" - powiedział Patryk Jaki w...\nDo polskiej placówki dyplomatycznej w New Delhi napływa tysiące wniosków o przyznanie wizy z prawem do pracy w Polsce. Serwery...\nW weekend odbyła się konwencja PSL, na którym głos zabrał lider ludowców Władysław Kosiniak-Kamysz. Jak zauważył Piotr Witwicki z Polsat News,...\n"Rola prezydenta miasta polega na tym aby promował szczepienia prewencyjne" - powiedział w programie Wyborczy Grill Patryk Jaki. Kandydat...\nSytuacja miała miejsce w Łąkiem (woj. kujawsko-pomorskie). Po jednej z mszy świętych grupa ludzi stała przed kościołem. Nagle w sam jej...\nPoznań. Wypadek na ul. Warszawskiej. Motocyklista wjechał w osobówkę\nDo wypadku doszło przed godz. 15:00 na jednej z głównych ulic w Poznaniu. Kierowca motocykla, jadący w kierunku Swarzędza, uderzył w...\nKrzysztof Łapiński, który od 7 września nie jest formalnie rzecznikiem prasowym prezydenta Polski, zrezygnował z trzymiesięcznej...\n- Prawo i Sprawiedliwość toczy bój z PSL - mówi Agata Kondzińska z Gazety Wyborczej, która była gościem nowego programu Wirtualnej Polski...\nWedług danych Centralnej Komisji Egzaminacyjnej, w bieżącym roku maturę zdało 86 proc. tegorocznych absolwentów szkół ponadgimnazjalnych. To...\nPogranicznicy z Zespołu Interwencji Specjalnych z Placówki SG interweniowali wobec pasażera, który naruszył przepisy porządkowe....\nDane na temat stężenia szkodliwych pyłków są zatrważające. - Polska jest czarnym punktem na mapie Europy jeśli chodzi o zanieczyszczenia...\nKwaśniewski do PE? Joanna Senyszyn odsłania kulisy\n- Myślę, że Aleksander Kwaśniewski nie będzie kandydował do PE. To nie jest miejsce dla byłych prezydentów. Ma wysokie notowania, gdyby...\nAgenci CBA z Poznania zatrzymali we wtorek wicestarostę powiatu pilskiego (woj. wielkopolskie) oraz dyrektora jednego z jego wydziałów....\nMatura 2018. Centralna Komisja Egzaminacyjna zdradziła, że tegoroczną maturę zdało 86% tegorocznych...\nFundacja Ocean Cleanup opracowała metodę wyławiania plastiku z oceanów. Plama śmieci zniknie dzięki projektowi 24-letniego...\nBiałystok: zawalił się strop podczas budowy bloku. Są ranni\nDziś (11.09.2018) rano na terenie budowy bloku przy ul. Sybiraków zawalił się świeżo wylewany strop budynku. Trzech robotników zabrano do...\nPolska grupa antyterrorystyczna zaatakowała niewinną rodzinę\nDo zdarzenia doszło w Sitnie pod Szczecinkiem. Komandosi wtargnęli na niewłaściwą posesję do całkiem niewinnej rodziny, niezwiązanej z...\nWynajem maszyn, firmy lublin, 현금 맞고, bezpłatne szkolenia Lublin, free keto diet pills,


Dlaczego i gdzie warto kupić lampy zewnętrz\nPrzy projektowaniu i planowaniu aranżacji ogrodowych i zewnętrznych należy zwrócić uwagę na szereg czynności aby stworzona przez nas kompozycja idealnie oddawała nasz zamysł. Każdy, kto posiada ogródek pragnie aby jego kwietniki i rabaty przyciągały wzrok i przepięknie się prezentowały. Warto więc zadbać o to aby efekt „wow” utrzymywał się zarówno w ciągu dnia jak i po zmierzchu. Z pomocą przychodzi więc oświetlenie zewnętrzne, które bez wątpienia spełni swe zadanie.\nKorzyści płynące z instalacji oświetlenia zewnętrznego\nOświetlenie zewnętrzne niesie za sobą wiele superlatyw. Na rynku oświetlenia dostępnych są tysiące modeli lamp, które nadadzą blasku każdej aranżacji. Co więc zyskamy przy zakupie lamp na zewnątrz?\nBezpieczeństwo a lampy zewnętrzne\nGdy zapada zmrok, na posesjach nieoświetlonych mogą wystąpić zagrożenia, z których nie zawsze zdajemy sobie sprawę. Dzika zwierzyna, osoby o złych zamiarach to nie jedyne z nich. Przede wszystkim narażone jest nasze własne zdrowie. Jeżeli ścieżka pomiędzy ogrodem a altanką nie została odpowiednio oświetlona, każdorazowe przemieszczanie się pomiędzy budynkami wiązać może się z nieszczęśliwym wypadkiem co doprowadzi do kontuzji. Gdy jednak odpowiednio rozplanujemy o oświetlimy teren, będziemy mieli pewność, że zredukujemy do minimum niepożądane przez nas skutki.\nNiższe rachunki za prąd – lampy solarne\nW branży oświetlenia zewnętrznego bardzo szybko znalazła swoje zastosowanie technologia solarna. Niewielkie panele umieszczane w lampach ogrodowych zyskały wielu zwolenników. Kilka lat wstecz, lampy solarne miały charakter dekoracyjny – dzisiaj rola odwróciła się o 180 stopni. Lampy z modułami solarnymi występują w najróżniejszych stylach i mocach oświetleniowych co z pewnością przełoży się na niższe rachunki za prąd.\nNajnowsze technologie to gwarancja długowieczności lamp\nInną technologią, która zrewolucjonizowała branże oświetlenia zewnętrznego jest technologia LED. Lampy na zewnątrz LED znane są ze swojej długowieczności (żarówki LED potrafią działać nawet do 10 000 godzin) i energooszczędności (żarówki LED zużywają nawet o 90% mniej energii od źródeł tradycyjnych). Są to zdecydowanie dwa bardzo dobre argumenty przeważające na korzyść lamp ogrodowych i zewnętrznych.\nNiepowtarzalny styl lamp\nNajwspanialszy w lampach ogrodowych i zewnętrznych jest fakt, że czołowi producenci na pierwszym miejscu stawiają klienta. Najważniejszy, zaraz obok jakości i bezpieczeństwa oświetlenia na zewnątrz, jest styl. Dlatego też projektanci wielu firm dbają o to, aby klient mógł dobrać lampę najlepiej dopasowaną pod kątem wizualnym do jakiejkolwiek aranżacji.\nGdzie kupić lampę zewnętrzną i na co zwrócić uwagę\nW Internecie znajdziemy wiele sklepów oferujących sprzedaż lamp i oświetlenia na zewnątrz. Wiemy, jak bardzo kuszące jest kierowanie się wyglądem. Radzimy jednak, aby ten czynnik rozważać jako drugi lub nawet trzeci. Najważniejszy przy wyborze lampy na zewnątrz jest wskaźnik odporności na warunki panujące na dworze. Jest on określany jako IP wraz z dwoma cyframi XX. Cyfry te oznaczają kolejno odporność na pyły i ciała obce oraz odporność na wilgoć i rozbryzgi wodne. Do najpopularniejszych wskaźników w przypadku lamp ogrodowych i ogólnie oświetlenia zewnętrznego należą IP44 oraz IP65. Wskaźniki na tym poziomie zapewnią odpowiednią szczelność co przełoży się również na długotrwałość w użytkowaniu. Warto również zwrócić uwagę na lampy LED i solarne lub 2w1! Lampa do ogrodu, która nada blasku dzięki żarówce LED pozyskującej energię z promieni słonecznych to strzał w dziesiątkę! Energooszczędność i trwałość za jednym zakupem – to musi się udać. Ostatnią kwestią, na którą warto zwrócić uwagę to cena. Powinna ona iść w parze z jakością i wielu producentów w branży oświetlenia zewnętrznego na szczęście o tym pamięta. W zależności jednak od modelu lampy i stylu, w jakim została zaprojektowana, cena będzie się różniła.


Radosne powitanie wakacji.\n20 czerwca łukowska świetlica pękała w szwach, przyciągnęła tłumy dzieci, a to za sprawą obchodzonego Dnia Dziecka i powitania wakacji. W tym wyjątkowym dniu naszym wychowankom nie mogło niczego zabraknąć. Wychowankowie świetlic mogli korzystać z boiska, dmuchanych zamków, zjeżdżalni i sławnej stonogi. Dla naszych podopiecznych zostały przygotowane wyścigi rzędów, malowanie twarzy oraz grill. Śmieszne konkursy i zabawy przy muzyce dały dzieciom wiele radości.\nKolejnym punktem imprezy było podsumowanie zajęć z ratownikiem medycznym, który pochwalił dzieci za ogromne zaangażowanie w warsztaty z udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej. Popołudnie było bardzo kolorowe, a uśmiech dzieci był najlepszą nagrodą dla wychowawców.\nŚwietlica zapewniła naszym milusińskim słodki poczęstunek z napojami. Na zakończenie spotkania odbyła się pogadanka nt. bezpiecznych wakacji oraz zostały przypomniane atrakcyjne wycieczki jakie zostaną zorganizowane w sierpniu.\nWszystkim dzieciom życzymy udanych i bezpiecznych wakacji!


LenovoEMC rebranduje produkty Iomega - Virtual-IT - Wirtualizacja, cloud computing, green-it, storage, data center\nOpublikowano: środa, 12, czerwiec 2013 12:30\nLenovoEMC Ltd, spółka joint venture Lenovo i EMC oferująca macierze sieciowe Iomega, ogłosiła rebranding produktów oraz aplikacji Iomega podkreślając tożsamość spółki joint venture i budując fundament dla nowych produktów i umów partnerskich. Tym samym macierze sieciowe Iomega dostępne będą z logo LenovoEMC w segmencie biznesowym, a w segmencie konsumenckim będzie używane logo Iomega.\nW skład rodziny macierzy sieciowych Lenovo wysokiej wydajności (znanych po marką Iomega StorCenter px) wchodzą trzy modele wolnostojące i trzy przeznaczone do szaf rackowych o maksymalnej pojemności 48 TB:\n- wolnostojący model dwudyskowy Lenovo EMC px2-300d Network Storage\n- wolnostojący model czterodyskowy Lenovo EMC px4-300d Network Storage\n- wolnostojący model sześciodyskowy Lenovo EMC px6-300d Network Storage\n- Lenovo EMC px4-300r Network Storage Array\n- Lenovo EMC px12-400r Network Storage Array\n- najbardziej zaawansowany technologicznie Lenovo EMC px12-450r Network Storage Array\nLinia produktów konsumenckich Lenovo składa się z:\n- wolnostojącego modelu jednodyskowego Lenovo Iomega EZ Media & Backup Center (dawniej pod nazwą Iomega® EZ Media & Backup Center)\n- modeli wolnostojących Lenovo Iomega ix (znanych uprzednio jako Iomega StorCenter ix): model dwudyskowy Lenovo Iomega ix2-300d Network Storage oraz model czterodyskowy Lenovo Iomega ix4-300d Network Storage.\nJednocześnie, LenovoEMC ogłasza podpisanie umowy z firmą Acronis, na mocy której wraz macierzami sieciowymi LenovoEMC oferowane będzie oprogramowanie archiwizacyjne True Image 2013 Lite PC. Acronis True Image 2013 zapewnia automatyczną archiwizację i odtwarzanie plików na komputerach PC z systemem Windows.\nObecnie, macierze Lenovo EMC rodziny px zawierają trzy licencje na produkty ATI Lite. Acronis oferuje również specjalne ceny na dodatkowe licencje i aktualizacje dla klientów wykorzystujących macierze Lenovo.\n"LenovoEMC joint venture oznacza odrodzenie biznesu pamięci masowych Iomega dzięki wsparciu dwóch liderów rynku, firm Lenovo i EMC. Segment macierzy sieciowych w cenie poniżej 25.000 USD jest najszybciej rozwijającym się na rynku i wierzymy, że portfolio produktów LenovoEMC znajdzie się na rynku w czołówce" - powiedział Joel Schwartz, senior vice president oraz general manager w Global New Business Development w EMC.\nIomega, firma technologiczna, od czasu założenia w 1980 była autorem wielu ważnych rozwiązań, które stały się własnością LenovoEMC:\n- Iomega sprzedała ponad 430 milionów macierzy i dysków.\n- Iomega otrzymała ponad 150 patentów.\n- Produkty Iomega dostępne były w ponad 125 krajach na całym świecie.\n- Oryginalny napęd Iomega Zip Drive, który debiutował w 1995 roku, był krokiem milowym z dziedzinie przenośnych pamięci masowych.\n- Iomega zaprezentowała pierwszą macierz w 2003 roku.\n- Iomega została przejęta przez EMC w 2008 roku.\n- W roku 2012 Iomega sprzedała milionową macierz sieciową.\n- LenovoEMC Ltd. joint venture rozpoczęła oficjalnie działalność operacyjną w grudniu 2012 r.\n- Do maja 2013 r. zostało utworzone ponad 110.000 Personal Clouds z wykorzystaniem macierzy Iomega.


POMAGAM - konkurs plastyczny - Aktualności - Ops Ochota\nPOMAGAM - konkurs plastyczny\n13 Sie 2020, CzwData publikacji, 13 Sie 2020, Czw, Wojciech MasłowiczAutor, Wojciech Masłowicz, 1722Ilość wyświetleń, 1722\nPOMAGAM – rusza wakacyjny konkurs plastyczny dla dzieci\nKonkurs plastyczny pod hasłem POMAGAM to wspólna inicjatywa Ośrodka Pomocy Społecznej Dz. Ochota (organizatora) oraz Atrium Reduta (partnera Konkursu), mająca na celu wsparcie młodych mieszkańców naszej dzielnicy w rozwijaniu ich umiejętności plastycznych oraz kreatywnego myślenia\nTytuł konkursu ma skierować uwagę uczestników na różne aspekty niesienia pomocy drugiemu człowiekowi, nie tylko w relacjach rodzinnych, ale także innych, bardziej ogólnych, np. pomocy sąsiedzkiej, wolontariatu, udzielenia wsparcia w nagłych sytuacjach zagrożenia życia, czy pomocy osobom starszym i samotnym. W ostatnim czasie media podawały wiele komunikatów opisujących ciężką pracę służb medycznych, ratowniczych, a także pracowników pomocy społecznej - mówi p. Katarzyna Omen, dyrektor OPS Ochota, dodając, że konkurs plastyczny POMAGAM jest nawiązaniem do tego, co się dzieje wokół nas. - Liczymy, że zachęci to rodziców do pracy z dzieckiem nad zrozumieniem tego słowa.\nIdę Konkursu wsparł partner Atrium Reduta, który pomagał w organizacji tego wydarzenia, ufundował wiele cennych nagród oraz zaplanował wystawę zwycięskich prac.Działania Partnera na tym etapie podsumowała p. Mariola Chmielewska, dyrektor Atrium Reduta: Idea konkursu jest nam szczególnie bliska, dlatego zdecydowaliśmy się dołączyć do tej inicjatywy. Bezinteresowne pomaganie oraz wsparcie jest niezwykle ważne w budowaniu relacji międzyludzkich. Mamy nadzieję, że czas wykonywania zadań konkursowych będzie momentem na refleksję oraz rozmowę dziecka z rodzicem jak interpretują to zachowanie.\nKonkurs rozpoczyna się w dniu 20 lipca br. Mogą w nim wziąć udział dzieci w wieku 7-13 lat mieszkające na terenie dzielnicy Ochota. Prace mogą być wykonane dowolną techniką plastyczną (rysunek ołówkiem, kredkami lub mazakami, malunek farbami, collage i in.) w formacie nie mniejszym niż A4 i nie większym niż A2. Należy je wysłać pocztą (lub dostarczyć osobiście) na adres OPS Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy, ul. Przemyska 11, 02-361 Warszawa, z dopiskiem „Konkurs POMAGAM” do dnia 31 sierpnia br. Do pracy koniecznie trzeba dołączyć zgodę rodzica lub opiekuna prawnego na udział w konkursie oraz klauzulę informacyjną o przetwarzaniu danych osobowych.\nA więc, zapraszamy -\njeśli masz od 7 do 13 lat\nmieszkasz na Ochocie\nnarysuj kredkami, namaluj farbami!\npokaż nam, jak rozumiesz hasło POMAGAM\npokaż - jak pomagasz tym, którzy potrzebują pomocy!\nKonkurs „Pomagam” został objęty patronatem Burmistrz Dzielnicy Ochota m.st. Warszawy Pani Katarzyny Łęgiewicz.\nTutaj możesz zapoznać się z Regulaminem Konkursu\nInformacji nt. Konkursu udzielają także pracownicy OPS pod numerami telefonów: 798 832 049, 797 319 678.


wycena - GeekWeek.pl\tGadżety\nLUT3\tTelefonywycenaAppleGoogletelefony\tApple nie jest już najdroższą firmą świata\n3 lutego 2016, 07:30\tKrzysiek Dzieliński\nPrzez parę lat Apple mogło cieszyć się z miana najdroższej, najwyżej wycenianej firmy na świecie. Jednak w poniedziałek udało się je przeskoczyć Alphabetowi - spółce-matce Google - który wyceniony został na 570 miliardów dolarów.\nPAŹ17\tZiemiaplanetapkb\tTyle kosztuje nasza piękna planeta\nLUT24\tUSAekonomiaropa\tIle w dolarach warte są Stany Zjednoczone?\nSIE22\tIBMRynekwartość\tApple nie jest najdroższe w historii\n22 sierpnia 2012, 07:30\tKrzysiek Dzieliński\nWczorajsze sensacyjne nagłówki mówiły o tym, że to producent iPhonów jest najdroższą firmą w historii, z wartością większa niż polskie PKB. Okazuje się jednak, że mimo wyceny na 623 miliardy dolarów - Apple wcale nie jest najdroższą firmą w historii. Nie jest nim nawet Microsoft (618 miliardów $), podawany w tych informacjach jako ten, którego rekord udało się Apple pobić. A najdroższej firmy w historii możemy szukać dość daleko - bo w roku 1967.


Pobierz i wypełnij wniosek o rejestrację pojazdu - OC/AC | Finanse\nPobierz i wypełnij wniosek o rejestrację pojazdu\nKażdy szczęśliwy nabywca nowego samochodu musi zarejestrować swój nabytek w wydziale komunikacji urzędu odpowiedniego dla miejsca zamieszkania. Niezbędny okaże się wniosek, który poprawnie wypełniony zapewni przepustkę do poruszania się po drogach zgodnie z polskimi przepisami. Gotowy wzór odpowiedniego wniosku możesz pobrać poniżej.\nKto, gdzie i kiedy? Jak zarejestrować pojazd?\nRejestrację pojazdu reguluje ustawa Prawo o ruchu drogowym i zgodnie z jej przepisami rejestracji dokonuje się na wniosek właściciela w wydziale komunikacji urzędu powiatu, miasta lub dzielnicy, właściwym dla jego miejsca zamieszkania. Wniosek można złożyć osobiście lub za pośrednictwem pełnomocnika (takie rozwiązanie przydaje się, jeśli pojazd ma kilku właścicieli). Pełnomocnictwo uzyska moc prawną jeśli znajdą się na nim dane właściciela auta, dane osoby upoważnionej do rejestracji oraz zakres pełnomocnictwa, a także zostanie opłacona opłata skarbowa w wysokości 17 zł. Opłata będzie niepotrzebna, jeśli pełnomocnictwo zostaje udzielone członkowi najbliższej rodziny (małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny) lub zostało poświadczone przez notariusza.\nObowiązku rejestracji auta należy dopełnić w ciągu 30 dni od daty zakupu samochodu. Po poprawnym złożeniu wniosku, właściciel nowego auta otrzymuje na miejscu tablice rejestracyjne, naklejkę kontrolną oraz tymczasowy dowód rejestracyjny. Urząd udzieli Ci informacji, kiedy należy zgłosić się po odbiór stałego dowodu.\nJeśli samochód posiada więcej niż jednego właściciela, we wniosku powinny się znaleźć dane wszystkich współwłaścicieli. Informacje niezbędne do wypełnienia dokumentu to podstawowe dane identyfikacyjne: imię i nazwisko, miejsce zamieszkania, PESEL (lub data urodzenia w przypadku obcokrajowca) oraz REGON, jeśli wniosek składa przedsiębiorca.\nDo złożenia pełnego wniosku będą potrzebne podstawowe dane auta: model, marka, rodzaj pojazdu, rok produkcji, numer VIN, oraz numer silnika Oprócz nich należy podać także dotychczasowy numer rejestracyjny i numer karty pojazdu (jeśli mamy ten dokument).\nWe wniosku o rejestrację pojazdu należy wskazać, czy chodzi o czasową czy stałą rejestrację. Ta pierwsza traci ważność po upływie 30 dni (wtedy należy zwrócić tablice tymczasowe) i może się przydać, jeśli:\nWywozisz pojazd za granicę\nChcesz odprowadzić auto do warsztatu w celu naprawy lub przeprowadzenia przeglądu technicznego\nChcesz przejechać autem od miejsca zakupu do miejsca zamieszkania lub do warsztatu, w którym zostanie przeprowadzone badanie techniczne\nNajczęściej wnioskuje się jednak o rejestrację stałą, dzięki której auto zostaje dopuszczone do poruszania się po drogach publicznych. Właściciel samochodu zarejestrowanego na stałe otrzymuje tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną.\nNa wniosku o rejestrację pojazdu należy sporządzić wykaz wszystkich niezbędnych załączników, są to:\nWniosek może zawierać również informacje dodatkowe, takie jak prośba o wydanie indywidualnych tablic rejestracyjnych (koszt ok. 1000 zł)\nRejestracja pojazdu wiąże się z następującymi kosztami:\nKiedy powinieneś wyrejestrować samochód? Kupujesz lub sprzedajesz samochód? Zobacz jak powinna wyglądać umowa sprzedaży Darowizna pojazdu. Jak spisać umowę darowizny?


Seat Toledo II - Znikające oświetlenie : Elektryka samochodowa\nW moim Seacie oświetlenie wewnętrzne (światła nad drążkiem kierowniczym oraz z tyłu dwa) działają raz na jakiś czas. Raz prąd jest i oświetlenie działa jak powinno a czasami się samo wyłączy i znów jakiś czas nie działa.\nBezpieczniki wszystkie są oczyszczone bo myślałem że to wina złego styku któregoś z nich. Dodam że z oświetleniem mam problem już dłuższy czas to nie pojawiło się z porą roku.\nRejestracja: 29 Gru 2017, 17:30\nPrawo jazdy od: 26 07 1989\nRe: Seat Toledo II - Znikające oświetlenie\n29 Gru 2017, 18:26\nEwidentnie gdzieś jest luźny albo wypalony styk, bądż któryś z kabli jest gdzieś uszkodzony. Należy przemierzyć obwód od lampki aż do bezpiecznika lub przełącznika.\nCzy próbowałeś to sprawdzić otwierając inne drzwi niż kierowcy? Czy wtedy oświetlenie działa? Możesz posprawdzać wszystkie drzwi po kolei czy przy wszystkich jest ten sam problem?\nProblem z rozładowywaniem akumulatoramondeo 2.0 tddi brak komunikacji ze sterownikiem pompy vp 44\nTagi: Seat, Seat Toledo, oświetlenie, czas, drzwi, kierowca, kierownica, prąd, uszkodzony\nH100 znikajace biegi - Skrzynia biegów\nBogatsze wyposażenie w samochodach ...Nowa generacja samochodów Dacia oferuje jeszcze bogatsze, oczekiwane przez klientów wyposażenie – jak zawsze w atrakcyjnej cenie. We wszystkich modelach Dacii jest obecnie dostępna podwójna oferta systemów multimedialnych. ...FCA dostarcza amerykańskiej poczcie ...Ram ProMaster to samochód w Europie znany pod nazwą Fiat Ducato. Kontrakt który opiewa na dostarczenie 9113 sztuk tego pojazdu podkreśla globalny charakter furgonu najczęściej wybieranego przez floty, który w pierwszym półroczu ...Wśród najlepszych aut flotowych ...Fiat Fiorino uplasował się na drugim stopniu podium w Profesjonalnym Teście Flotowym organizowanym przez Stowarzyszenie Kierowników Flot Samochodowych. To już kolejne wyróżnienie, które w tym roku otrzymał Fiat Fiorino od ...


Refleksoterapia - jaki wpływ ma na Twoje ciało?\nRefleksoterapia – jaki wpływ ma na Twoje ciało?\nJest znana i wykorzystywana w zabiegach leczniczych od tysięcy lat. Polega na uciskaniu i masowaniu odpowiednich punktów na stopach, dłoniach lub twarzy, które mają odpowiadać za różne narządy w organizmie. Refleksoterapia – bo o niej mowa – może pomóc Ci łagodniej przejść przez okres menopauzy.\nRefleksoterapia należy do medycyny naturalnej i jest metodą holistyczną, co oznacza, że ma wpływ na całe ciało, a nie tylko na konkretne jego części.\nZabiegi uciskania punktów polegają na pobudzaniu kanałów energetycznych organizmu, ze szczególnym uwzględnieniem miejsc odpowiedzialnych za narząd dotknięty jakąś dolegliwością. Dzięki temu poprawie ulega ogólna kondycja zdrowia i powraca naturalna harmonia ciała.\nRefleksoterapia w czasie menopauzy\nLeczniczy masaż stóp albo głowy może przynieść ulgę w tak trudnym dla kobiety czasie, jakim jest menopauza. Refleksoterapia łagodzi różne przykre dolegliwości i wpływa dobroczynnie na cały organizm. Ma bardzo silne działanie relaksacyjne, które poprawia koncentrację, zmniejsza poziom stresu i pozwala całkowicie się odprężyć. Działa to znakomicie na przykład na problemy z bezsennością.\nMasaż usuwa napięcia nerwowe, a także z powodzeniem stosuje się go w objawowym leczeniu depresji i stanów lękowych. Refleksoterapia wpływa również na zwalczanie wszelkich dolegliwości bólowych poprzez pobudzenie mózgu do wytwarzania endorfin – czyli hormonów szczęścia.\nOprócz tego uciskanie odpowiednich receptorów może przyczynić się do wyrównania poziomu innych hormonów, co w okresie menopauzy ma niebagatelne znaczenie.\nCudowne działanie ucisku\nZabiegi refleksoterapii mają również miejscowe działanie – przynoszą korzyści stopom i twarzy. Masaż jest już sam w sobie przyjemny, a dodatkowo przynosi ulgę w bólu stóp, likwiduje obrzęki i złogi, poprawia krążenie krwi i zmniejsza ryzyko wystąpienia zatorów czy żylaków. Wykonywany na twarzy pobudza naczynia krwionośne powodując dokrwienie zwiotczałych miejsc, ujędrnia i uelastycznia skórę, pomaga w likwidacji zmarszczek i poprawia ogólną kondycję skóry.\nRefleksoterapia w założeniu ma doprowadzić ciało do naturalnej równowagi czyli do homeostazy. Żeby to osiągnąć najlepiej skorzystać z usług profesjonalnego refleksologa, który oceni Twój stan zdrowia i ewentualne przeciwwskazania do zabiegów. Warto wypróbować jaką moc kryje w sobie dotyk – a może to przynieść korzyści nie tylko dla ciała, ale i dla ducha.\nTAGI: jak działa refleksoterapia kanały energetyczne masaż stóp masaż twarzy medycyna naturalna receptory refleksolog refleksologia refleksoterapia refleksoterapia stóp refleksoterapia twarzy uciskanie punktów\n« Anoreksja po 40.?\nIle jest w nas z mężczyzny? »\nStosowałam refleksoterapię przez uciskanie odpowiednich punktów na stopach.Z początku te uciski tak bolały ,że piszczałam z bólu.Jednak z każdym dniem ból był mniejszy.Refleksoterapii na twarzy nie próbowałam\nNie ma jak tak małżeństwo na portalu.Jiji masz życie przy Mirasie jak w Madrycie.\nWracając do tematu masaże są rewelacyjną sprawą.Jeden minus ,ze czasem występuje zbyt mocny ucisk podczas masażu.\nWitaj Miras mam nadzieję ,że Jiji zadowolona jest po masażu w Twoim wykonaniu. Masaże są skuteczne. Pozdrawiam i witam na portalu:)


Obiektywnie subiektywny opis wycieczki Magiczny Smak Orientu z BP Premio Travel czyli jak to na takich wyjazdach bywa - część 1 | Turcja w Sandałach\nWysłane przez piosharks w śr., 04/12/2013 - 17:34\nSOBOTA – 9 XI 2013\nProgram - dzień 1\nW Antalyi powitano nas chlebem i solą, czyli odhaczono na liście i dano po ichniej kanapce, choć teraz poprawnie językowo powinno być, po sandwichu i napoiku w kartoniku na stoliku jak w bufeciku niemal w pokoiku. Odhaczała nas Polka, która okazała się naszą pilotką, przewodniczką, rezydentką, a obdarowywał nas Turek, przedstawiciel Ministerstwa Turystyki Turcji. I czekaliśmy, aż zbierze się kworum, oddychając przyjemnym – jeśli chodzi o temperaturę, zapach i sentyment – powietrzem. Całość ludzi z samolotu była rozdzielona na prawdopodobnie 4 grupy: Stambuł, Kapadocja, Likia i Riwiera, gdyż tyle naraz wycieczek po Turcji oferowało biuro. W naszej stambulskiej grupie Jaś i Kasia znacznie zaniżali średnią wieku.\nNa lotnisku, w jednoosobowym komitecie powitalnym, stał jakiś facet ubrany w czarną koszulę, czarny garnitur, czarną skórzaną kurtkę, czarne krótkie spodenki, czarne sandały i nosił ciemne, lustrzane okulary oraz czarną czapkę narciarską. W rękach trzymał czarny baner z wypisanymi czarnymi literami słowami: Czy mnie jeszcze pamiętasz?, mrucząc sobie melodyjkę Gdzieżeś ty bywał, czarny baranie?\nJakże mógłbym zapomnieć kogoś pojawiającego się dzień w dzień w trakcie rowerowej pielgrzymki do Rzymu. Faktem jest, że to było w ubiegłym wieku, ale moja pamięć jeszcze aż tak mnie często nie zawodzi, a poza tym zbyt szczegółowo zostało to opisane i nawet niedawno zaglądałem do tego tekstu.\nJuż jako całość poszliśmy do hali odlotów i po przejściu przez pierwszy punkt kontroli znów zbiliśmy się w kupę, niczym pisklaki wokół kwoki, bo jak wiadomo kupy nikt nie rusza. Podniosły się głosy pełne oburzenia niektórych światowców, że kazano im schować do walizek alkohol kupiony w Warszawie, rzekomo w sklepie wolnocłowym, w którym ceny są wyższe niż w normalnym. Gdzie za pół litra liczą sobie aż 6 PLN. I mowa tu oczywiście o zwykłej wodzie. A przecież oni legalnie kupili i mają na to rachunki za to i jak tak można postępować z szanowanymi obywatelami Unii Europejskiej, i co oni sobie wszyscy myślą, i co to za dzikusy, i kiedy się ucywilizują.\nW przeciwieństwie do Warszawy, gdzie byliśmy prawie ostatni, tutaj byliśmy pierwsi do odprawy bagażu. W większej walizce przybyło ze 2 kg. Też odwiedziliśmy sklep wolnocłowy. Liczymy na świeży sok z pomarańczy – od lat wozimy ze sobą ręczną wyciskarkę owoców cytrusowych – a do tego żurawinówka.W końcu mieliśmy okazję być w innej części lotniskowej – lotów krajowych.\nNa lotnisku już odświętnie\nSamolot był pełen tubylców (z Antalyi) i tambylców (ze Stambułu) oraz naszej grupy ponad 40 osób. Na pokładzie dostaliśmy po piernikowym ciasteczku z marchewką. Ogólnie lot bez zakłóceń. I ogromne morze świateł przy lądowaniu w Stambule. Robi to wrażenie.\nPo wyjściu z terminala, czekaliśmy na autokar. Agatka z Kasią miały zająć się złapaniem strategicznych miejsc w nim, a ja z Jasiem zająć się bagażami. I zajęły 3 rząd po lewej i prawej stronie. Akurat jak lubimy. Dość blisko.\nLotnisko im. Ataturka jest na zachód od centrum, blisko Morza Marmara, a my mieliśmy jeszcze ponad 1 h jazdy do hotelu, jeszcze dalej na zachód. W czasie jazdy dowiedzieliśmy się, że Stambuł ma ponad 20 mln mieszkańców i rozciąga się na przestrzeni 300 km! Szok! Tego nie wiedziałem. Do tej pory myślałem, że ma tylko ze 100 km długości.\nNasza pilotka powiedziała, że ona to ona, czyli MM itp. Okazała się kobietą niezwykle miłą, sympatyczną, wrażliwą i kulturalną, wręcz wysublimowaną i powiedziała, że zaraz pozabiera nam te kabanosy, i że musimy wykupić obiadokolacje za jedyne 130 € od osoby, co jest ceną rewelacyjną i taniej na pewno sami nie damy rady się wyżywić, gdyż restauracje wokół hoteli, w których będziemy nocowali, są pozamykane, albo mają tak mało klientów, że mogą mieć produkty nieświeże i możemy się rozchorować lub zatruć, albo w ogóle będziemy nocować gdzieś w szczerych polach lub na nieszczerych peryferiach, gdzie kupno w sposób jakikolwiek czegokolwiek gdziekolwiek będzie awykonalne.\nW trakcie tej jakże elokwentnej przemowy ośmieliłem się pokazać Agatce most na jeziorze. Wtedy usłyszeliśmy znamienne słowa, które pobrzmiewały nam do końca wyjazdu „Jak ja mówię, to wszyscy słuchają” lub „...to reszta słucha”, bo dokładnie nie pamiętam, i jeszcze jedno ważne zdanie, że „pasterz jest jeden, więc barany i owce muszą iść za nim”.\nNiektórzy opcję obiadokolacji mieli wykupioną wcześniej (też mogliśmy to zrobić za jedyne 546 PLN od osoby), część się zadeklarowała teraz a około 10 osób nie, w tym nasza czwórka do brydża. I zostaliśmy odpowiednio zaobrączkowani, my białe, a ci hojniejsi, złote bransoletki. Dobrze, że mogliśmy zrobić to sami, więc założyłem sobie tak, aby móc sobie ją zdejmować i nie czuć się jak więzień pod nadzorem. Po zebraniu pieniędzy, pilotka przypomniała sobie, aby przypomnieć innym, że oczywiście wszystkie napoje do kolacji są płatne dodatkowo. Dodatkowo powiedziała, że jutro jest wyjazd na zwiedzanie miasta o 7:00. I że o 6:30 jest śniadanie. Na co podniosły się głosy oburzenia, że jak tak można, przecież nie po to przyjechali. Przecież oni płacą ciężkie pieniądze (chyba samymi monetami) i wymagają, i nie życzą sobie, aby im dyktować kiedy i o której mają jeść i dlaczego tak wcześnie. I, to chyba było najgorsze, dlaczego tak mało czasu na śniadanie! Jakby to miały być wczasy. No cóż, nie rozumiałem tego zamieszania ze strony naszych światowców.\nHotel Artemis Marin Princess w Kumburgaz położony o 60 km na zachód od centrum Stambułu był w porządku. Aby jutro wcześnie wstać, położyliśmy się zatem późno spać.\nNIEDZIELA – 10 XI 2013\nProgram - dzień 2\nŚniadanko w porządku, duży wybór różnorodności, także ciepłych dań. Do autokaru wpakowaliśmy się nie jako ostatni. Mieliśmy tylko 1.5 h jazdy do centrum. W końcu pilotka zdradziła nam tajemnicę, co mamy do zwiedzania i w jakiej kolejności. Najpierw Bazar Egipski, potem Hipodrom, Topkapi i na koniec dnia rejs. A w międzyczasie Aya Sofia i lunch.\nCzęść klientów była z tym biurem podróży nie pierwszy już raz, a część nawet nie drugi raz. I oni mieli bogatszą wersję programu wycieczki, ale nie wiem ile płacili za to. Chodzi oczywiście o wycieczki, tak ładnie nazywane, fakultatywnymi i będącymi zupełnie nieobowiązkowymi. W teorii. Pozostali to grupa z zaproszeniami od Ridest Digest i mniejsza grupka, do której należałem z rodziną i przynajmniej jednym małżeństwem, z zaproszeniami od Weltbildu, następcy Świata Książki. I chyba te dwie grupki miały taki sam program, ale tego nie jestem pewien, gdyż nie dopytywałem się, ale w każdym razie wyraźnie uboższy program niż ci pierwsi, co samo się przez się rozumie.\nAle to nic straconego, jak powiedziała nam nasza pilotka, bo mają dla nas przygotowane specjalnie zredukowane, promocyjne, obniżone, obcięte do granic opłacalności i przyzwoitości, posezonowe ceny tych wycieczek. Można by powiedzieć, że sobie gardło podcinają, oferując je nam. Za jedyne 130 € możemy sobie dokupić pakiet fantastycznych i niepowtarzalnych wycieczek. A do tego dostaniemy, absolutnie za darmo, 4 lunche, warte 10 € każdy. I mamy się decydować już, prawie że niemal natychmiast, jeszcze zanim dojedziemy do centrum.\nTe wycieczki, to dzisiejsze: Aya Sofia – 25 € i Rejs po Bosforze – 35 €, i późniejsze Meryeana – 35 € (kiedy będziemy zwiedzać Efez) oraz Noc Turecka – 35 € (już w Antalyi). Zniżek dla dzieci nie przewidziano, więc jakby nie liczyć 520 € (2184 PLN czyli niewiele mniej niż opłata całego wyjazdu za 2 osoby). Jak nic. A właściwie, jak bardzo dużo. Akurat nie mieliśmy takich drobnych pod ręką. Ani tym bardziej pod nogą. Było trochę chętnych, którzy się skusili na tę wspaniałomyślną ofertę.\nW ramach naszego pakietu mieliśmy w cenie różne wejścia do miejsc płatnych, ale także rejs po Bosforze. I o tym nas zapewniała Pani z infolinii Premio Travel, kiedy zadzwoniłem w środę przed wylotem, z niepokojem i z zapytaniem, bowiem oprócz biletów dostaliśmy też wykaz ww wycieczek z ich cenami. Kiedy podałem swój numer oferty, to Pani z drugiej strony słuchawki łaskawie sprawdziła i potwierdziła, więc w spokoju czekaliśmy na dalszy ciąg.\nWszystko jest złudne i takim pozostaje, dopóki nie otworzą ci się oczy i nie zrozumiesz sensu istnienia. Kiedy pilotka podeszła do nas z zapytaniem o wycieczki, podziękowaliśmy grzecznie za pakiet i powiedzieliśmy, że nas interesuje tylko Meryemana i czy są zniżki dla dzieci, bo wszak rejs mamy gwarantowany. Zniżek dla dzieci nie ma, więc póki co nie skusiliśmy się na ten fakultet. Ale co gorsza, okazało się, że firma Premio Travel pisze bzdury (czyli w prospekcie i na ich stronie internetowej) i takiego rejsu wcale nie mamy. Poza tym, perorowała dalej pilotka, tu jest napisane, że jest rejs promem, a autokary nie są zabierane na nie. Co ma piernik do wiatraka?\nOczywiście mówiła to w sposób powalająco milutki, tonem ociekającym samą słodyczą, że strach było się niewłaściwie odezwać. Właściwie to lepiej się było w ogóle nie odzywać. Kobieta, siedząca z mężem, za Agatką i Kasią, wtrąciła że ona miała to samo i wczoraj próbowała to wyjaśnić z przewodniczką i także kilka dni temu dzwoniła na infolinię i jej potwierdzili rejs.\nI jak to w życiu bywa zgodnie z planem podanym wcześniej przez pilotkę zaczęliśmy zwiedzanie od Hipodromu, gdzie byliśmy już o 8:20 i, nie licząc nas, było tam więcej psów i kotów niż turystów. Podobnie jak Turków sprzedających różne różności więcej niż kupujących. Z każdą minutą ten stan rzeczy ulegał zmianie na niekorzyść tych pierwszych. Akurat ta zmiana punktów zwiedzania przypadła mi do gustu.\nPilotka coś opowiadała o historii Stambułu. Jakiś gość przyniósł audioprzewodniki ze słuchawkami, a właściwie audioodbiorniki, które nam rozdano a pilotka miała mikrofon, przez który nam opowiadała, a my sobie krążyliśmy wokół, niczym jakieś satelity.\n"Mały nie przeszkadzaj kiedy się myję"\nObelisk Totmesa III\nNa dziedzińcu Błękitnego Meczetu o 9:05 usłyszeliśmy wycie syren upamiętniających godzinę śmierci Ataturka. W meczecie, mimo jeszcze wczesnej pory, był w nim raczej spory tłum. Na wejściu pobieraliśmy reklamówki na buty, a kobiety, jak nie miały własnych, mogły wypożyczyć chustę na głowę. A gość przenoszący chusty z powrotem szedł w klapkach przez meczet! Byłem w szoku. Wokół meczetu buszują i skrzeczą papugi, które tu się na dobre zadomowiły parę lat temu i jak widać i słychać służy im to.\nBłękitny Meczet na diapozytywie z 1998r.\nBłękitny Meczet obecnie\nMinaret Błękitnego Meczetu\nWnętrze Błękitnego Meczetu na diapozytywie z 1998r.\nWnętrze Błękitnego Meczetu obecnie\nWnętrze Błękitnego Meczetu obecnie, w 1998r. były inne dywaniki\nWnętrze Błękitnego Meczetu\nNastępny punkt programu to Topkapi, o czym się właśnie dowiedzieliśmy. Szliśmy obok Aya Sofi. Miałem wrażenie deja vu. Ale uzmysłowiłem sobie, że nie dziwota. Dokładnie 5546 dni czyli 15 lat 2 miesiące i 4 dni temu szedłem tędy. I owędy też. Z tym, że wtedy nie mogliśmy wejść do świątyni Mądrości Bożej z powodu sporego remontu.\nTopkapi mieliśmy w pakiecie (25 TL = 42.5 PLN) oprócz Haremu (15 TL). Ale z tej nagości, która tam była zostały w zasadzie gołe tylko ściany, więc się nie skusiliśmy. Może w sumie godzinę mieliśmy spacer przez dziedzińce z omówieniem. Potem dostaliśmy trochę ponad 1 h na własne zwiedzanie. Odpuściliśmy sobie skarbiec, gdyż w krótkim czasie ustawiła się tam taka kolejka, że tylko byśmy w niej stali i może udałoby się wejść do środka, ale nic poza tym. A tak zaliczyliśmy taras widokowy z widokiem na Azję (bynajmniej nie Tuhajbejowicza), różne pawilony i widok na Złoty Róg, Komnatę audiencyjną i bibliotekę, gdzie Jaś był zawiedziony, że nie można nic pożyczyć do czytania (może dlatego, że już tam nie ma książek), arsenał, sułtani szmatex, zegary i w końcu salę wezyra (nie mylić z wizyrem!).\nTopkapi - Drugi dziedziniec\nKot i to w 100%, ale nie dałem tamtego zdjęcia\nBłękit i zieleń\nWidok na Bosfor na diapozytywie z 1998r.\nWidok na Bosfor obecnie, w formie panoramy\nWidok na Złoty Róg na diapozytywie z 1998r.\nWidok na Złoty Róg obecnie, w formie panoramy\nNa miejscu zbiórki stawiliśmy się w samo południe, tuż przed danym nam czasem. Koło Jasia zaczął się kręcić kot maści mieszanej. Chyba na coś liczył. Może wyczuł kabanosy, którymi posilała się jakaś inna grupa z Polski, stojąca tuż obok lub to, że bardzo lubił koty. I dalej je lubi. W każdym razie ten kot przywłaszczył sobie Jasia i szczerzył ząbki na inne, kiedy te zbyt blisko podeszły. W pewnym momencie przypałętał się do nas jakiś pies, których pełno kręci się wokół, a które są kolczykowane, kastrowane, szczepione i wypuszczane z powrotem. Więc kiedy ten pies, kilka razy większy od „naszego kota”, podszedł zbyt blisko, to w przypływie solidarności rasowej koty tak rzuciły się na niego, że ten uciekł skowycząc, ujadając i popiskując, przed trzema kłębami syczących paszczy, zawziętych zębów i drapieżnych pazurów.\nA tak niewinnie wygląda?\nPod Hagia Sophią o 12:30 nastąpił podział na tych lepszych, którzy wykupili pakiet wycieczek i idą z pilotką zwiedzać tą niezwykłą budowlę (25 €), i tych gorszych, którzy nie chcieli się skusić na specjalną ofertę. Dostaliśmy czas do 14:30 do ponownego wejścia do autokaru, bo część szła po zwiedzaniu na lunch. Można było sobie oddzielnie dokupić posiłek. Dzisiaj miał być kebab za 10 €. Podczas rozdziału na grupy i zwrotu audioodbiorników dostaliśmy od pilotki propozycję dotyczącą rejsu. Miało to nas kosztować tylko za dwie osoby dorosłe (po 35 €), dzieci miały mieć rejs gratis. Mieliśmy 2 minuty na decyzję, ale potem dostaliśmy więcej czasu, aż do ponownego spotkania w autokarze.\nHagia Sophia na diapozytywie z 1998r.\nHagia Sophia obecnie\nHagia Sophia w drodze do Topkapi\nZanim reszta ruszyła, poszliśmy do kolejki po bilety wstępu, kupując po drodze kasztany, które okazały się niedopieczone. Miałem wcześniej mały dylemat. Nie chodziło mi o propozycję pilotki. Mieliśmy jakieś 2 h wolnego. Zaliczyć jazdę nowym tunelem Marmaray z Europy do Azji i być, być może, jednymi z pierwszych Polaków, którzy dokonają tego? Ale poza samą satysfakcją z tego faktu, to tak naprawdę, co za atrakcja? Tunel jak tunel, tylko głębiej położony. I nowiutki. No i łączący dwa kontynenty. Nieraz już jeździliśmy różnymi. Także w tym roku mieliśmy okazję przejechać się swoim samochodem kilka razy przez tunel o długości ponad 5 km. Postanowiłem zostawić tę satysfakcję ekipie TwS. I nie był to gest wspaniałomyślny. Aż taki wspaniałomyślny nie jestem, wręcz powiedziałbym, że perfidny do granic przyzwoitości pieska preriowego. Zdecydowanie bardziej wolałem zwiedzić Hagię Sophię. Zwłaszcza, że różne słuchy chodzą (nie wiem o jakim stopniu wiarygodności), co do jej przyszłości. Że na przykład znów miałaby być normalnym meczetem.\nWidok z galerii\nKopuła z galerii\nRusztowania niemal w całej okazałości\nW kolejce po bilety staliśmy może z 10’ i zamiast 100 € (za 4 osoby czyli 420 PLN) zapłaciliśmy 75 TL (za 3 osoby czyli 127.5 PLN). Kiedy staliśmy przy kasie, to tylko Kasię sprawdzali, czy aby nie jest za stara i wtedy minęła nas nasza wycieczka, a właściwie jej część, i stanęła przed wejściem, gdzie zapewne słuchali tego, co ma do powiedzenia przewodniczka. Aby więc ich nie denerwować usiedliśmy zaraz po wejściu na teren i coś nie co przekąsiliśmy z naszych krajowych zapasów. A przy okazji jeszcze raz przeczytaliśmy w przewodnikach o interesującym nas w danej chwili obiekcie.\nMozaika cesarzowej Zoe\nZwiedzanie zaczęliśmy od góry. I tam, na galerii, widzieliśmy rozproszonych członków naszej wycieczki, którzy zapewne dostali czas wolny na samodzielne pochodzenie sobie. Ogrom świątyni robi wrażenie - na mnie ogromne. Zbudować coś tak wspaniałego i wielkiego i to w tak krótkim czasie, to prawdziwy majstersztyk. W obecnych czasach nadal byłoby to wyzwanie trudne do realizacji. Nie spieszyliśmy się, mieliśmy czas, tak jak sama Hagia Sophia, która tu jest już grubo ponad 1500 lat, w takim mniej więcej stanie.\nKopuła z podłogi\nMinbar i w oddali mihrab (mocno przysłonięty)\nZostało nam tylko 30’ do zbiórki w autokarze. Postanowiliśmy załapać się gdzieś na kebaba (ale nie za 10 € sztuka). Niestety, było za daleko, aby pójść na tego, o którym dowiedzieliśmy się od Katarzyny Mazurkiewicz z Terra Incognita, a który bardzo wychwalała, że jak tylko mają możliwość, to tam chodzą, ale nie podaję gdzie to jest, ponieważ po prostu tam nie byłem i nie jest to moje odkrycie. Coś tam kupiliśmy, po jednym kebabie na głowę, i to za mniej niż te 10 € za wszystkich. Oczywiście porcja porcji nierówna, ale to, co zjedliśmy, w zupełności nam wystarczyło na dłuższy czas.\nSpacer po Hagia Sophii\nDla świętego spokoju od naszej wspaniałej i niezrównanej pilotki i spojrzenia z innej perspektywy na Stambuł, która to perspektywa była niezmiernie kusząca, skusiliśmy się na rejs. Jak się okazało tylko my byśmy nie płynęli, więc firma wolała trochę mniej zarobić niż dać nam czas wolny, co mogłoby być trochę dla nich kłopotliwe. Zatankowaliśmy w jednym z bankomatów, aby w razie konieczności, niekoniecznie ze strony biura, mieć więcej potrzebnych argumentów.\nTak mało czasu, a tak wiele atrakcji. Piękna niedziela, smaczny kebab, wielu ludzi na hipodromie. A my uciekamy stąd autokarem na Bazar Egipski, od którego mieliśmy zacząć zwiedzanie. Daliśmy kasę za rejs pilotce, oczywiście nie dostaliśmy żadnego pokwitowania, zresztą jak nikt, a nawet ci, co brali pakiety, więc nie wiem, czy tak bardzo skrupulatnie rozliczano się z tego. Ale to takie moje rozważania, i to niekoniecznie rozważne. Bo wszak wiadomym jest, że najwięcej rezydenci i biura zarabiają na tych fakultetach, łapiąc wszystkich niedoświadczonych, szastających pieniędzmi i nie dbających o nie.\nJazda autokarem po torach\nJazda w okolice mostu Galata, była ciekawym wrażeniem. Jechaliśmy co prawdą ulicą, ale po torach tramwajowych, lecz za to z zakazem wjazdu. Wysiedliśmy za mostem i dowiedzieliśmy się tego i owego i że mamy uważać na bazarze, i że mamy 1 h na to. Bazar Korzenny obeszliśmy w niezłym tłoku, zwłaszcza na pierwszych 50 m, trzymając się prawej strony idąc tam, a wracając lewej strony. Chcieliśmy wejść na most Galata, ale był taki tłok, że zwątpiliśmy i odłożyliśmy to na kiedyś.\nNiestety, nie udało się utrwalić zapachów\nJaśmin na herbatkę\nWytracaliśmy czas czekając na siebie nawzajem, większość już była, ale 1 h to 1 h, więc z 10' czy 15' staliśmy. Na sporym placu obserwowaliśmy sporo rodzin z dziećmi z Syrii, których wygnała z kraju wojna. Agatka poratowała starszego pana z wycieczki proszkiem na ból brzucha, gdyż zjadł coś nie takiego za te 10 €.\nOfiary wojny, dzieci z Syrii\nNa nabrzeże z rejsami mieliśmy z 1 km, który przeszliśmy sobie gęsiego lub w parach. Po drodze kupiłem świeżo wyciskany sok z granatu 1 TL za 200 ml. Niestety z pesteczkami. Na miejscu chyba z pół godziny czekaliśmy na nasz stateczek, co wykorzystywali bezlitośnie z różnym powodzeniem obnośni handlarze różnościami. A gdybyśmy przyszli akurat, to nic by nie zarobili. Ale za to, jakby przyszło czekać jeszcze dłużej...\nPrecle prosto z Krakowa\nNa stateczku była tylko nasza grupa, a spokojnie mogłyby się tam zmieścić jeszcze ze 2-3 takie ekipy. Wypłynęliśmy o 16:30 jeszcze przed zachodem słońca i przez Bosfor płynęliśmy po europejskiej części Stambułu, w coraz bardziej otulających nas ciemnościach zmierzchu, który przeradzał się, czasem zbyt szybko, w noc. Jeszcze było dość widno jak przepływaliśmy pod Mostem Bosforskim (Boĝaz Köprüsü) o długości 1560 m i wysokości nad wodą 64 m. Musiałem poprosić Kasię, aby nie skakała po pokładzie, bo może uderzyć głową o niego. Posłuchała.\nMost Mehmeda Zdobywcy w Europie\nMost Mehmeda Zdobywcy\nPrzed drugim mostem łączącym kontynent, czyli Mehmeda Zdobywcy (Fatih Sultan Mehmet Köprüsü) zawróciliśmy i płynęliśmy po azjatyckiej części metropolii. I wtedy, nie wiem jakim sposobem, ale wyprzedziła nas czarna triera (trirema) z jedną tylko osobą na pokładzie. Był to mężczyzna w czarnym stroju wioślarza, w ciemnych, lustrzanych okularach i jakimś sposobem wiosłował 85 parami czarnych wioseł. I jeszcze grał sobie do rytmu na czarnym flecie Czarny chleb i czarna kawa. A na czarnych burtach okrętu widniał czarny napis: Za ostatni grosz.\nVanikoy Mahallesi Muhtarligi\nOba mosty, co jakiś czas, zmieniały dla nas kolory oświetlenia. Stambuł ze statku robi wrażenie i jeśli ktoś będzie miał taką możliwość niech się nie waha. Ale także to można zrobić o wiele taniej, pewnie nawet o połowę.\nPowrót do hotelu zajął nam ponad 1h. I dowiedzieliśmy się, że jutro wyjeżdżamy dopiero o 7:15. W hotelu byliśmy po 19-stej. Dzieci poszły do pokoju, a my do Migrosa, po przeciwnej stronie ulicy szerokiej jak rzeka. Razem z nami szła jedna para. Po naszym przyjściu do pokoi poszliśmy na teren hotelowy przy morzu. Musiałem dotknąć Morza Marmara, bowiem poprzednio nie udała mi się ta sztuka. Potem wróciliśmy i dzieci poszły na kryty basen. No dobra, basenik. Ale przynajmniej przez kwadrans mogły się w nim kąpać same.\nPONIEDZIAŁEK – 11 XI 2013\nProgram - dzień 3\nRzut oka z okna hotelu w kierunku Stambułu o świcie\nŚniadanko w porządku, duży wybór różnorodności, także ciepłych dań i 15' więcej czasu. Jak święto, to święto i w końcu wyjechaliśmy o 7:30. Przed nami najwięcej jazdy autokarem w trakcie wycieczki aż 440 km. Ciekawe, że mi taki pewien bardzo popularny serwis z wyszukiwaniem i mapami uparcie pokazywał, że nie ma żadnego przejazdu promowego przez Dardanele. Gdzie indziej, jak szukałem połączeń promowych, to były takowe. A tu program był uparty jak osioł.\nOpuszczamy na kilka dni Europę\nJechaliśmy europejską częścią Turcji czyli, jak każdy wie, przez Trację do Gelibolu i o 11-tej zapakowaliśmy się na prom do Lapseki. Przy okazji przypomniały mi się wakacje, bodajże sprzed 3 miesięcy, które spędziliśmy na jednej z chorwackich wysp, gdzie kilka razy tak się przeprawialiśmy. No, prawie tak. Pojechaliśmy tam swoim samochodem osobowym, a nie autokarem.\nOd pilotki dowiedzieliśmy się, że Çannakale to bardzo duży ośrodek uniwersytecki. Czyżby od tego powstało określenie „Ty ośle dardanelski!?”\nKoń Trojański lub Klacz Trojańska\nNo i o 12:30 Troja i jej koń. Albo klacz. Bo nie wiem, czy jest dokładnie określone jakiej płci była użyta figura do haniebnego podstępu. A swoją drogą, to trzeba być bardzo naiwnym, aby się tak dać nabrać. Godzina zwiedzania ruin plus obowiązkowe zdjęcia przy makiecie konia oraz w nim w zupełności nam wystarczyła. Musiała wystarczyć, aż tyle dostaliśmy czasu, bowiem zaraz był lunch pakietowy, na który dojechaliśmy autokarem tuż przed kasy wstępu.\nW pewnym momencie z konia trojańskiego wyskoczył ubrany w czarny chiton i czarny pancerz hoplita, w ciemnych, lustrzanych okularach i czarnym hełmie, z czarną włócznią o długości 2.5 m w jednej ręce, czarną tarczą o średnicy 1 m w drugiej i czarnym krótkim (0.5 m) mieczem w trzeciej. A nie! Miecz miał przewieszony przez ramię na czarnym skórzanym pasku, a tylko przy skoku wydawało się, że też go trzyma w ręce. Tylko czarna mitra wydęła się wtedy jak spadochron, kiedy wyskakiwał pogwizdując Jej czarne oczy, a nam ukazał się czarny napis: Nie wierz nigdy kobiecie.\nPrawie jak na okręcie\nJednak zdecydowanie bardziej wolę Orła cień...\n...kto czytał Cienie pojętnych, ten wie o co chodzi\nDla dzieci frajdą było zbieranie żołędzi dębu trojańskiego. Jak się okazało dla dorosłych też. Te pierwsze drzewa były przetrzebione niemal do cna, a im dalej na szlaku tym ich było więcej. Rzeczywiście, fajne są, podobają mi się. Kasia zebrała chyba ze 2 kg. Chce zasadzić dąbrowę trojańską. Ale mówi, że nie będzie Heleną wierną na balkonie.\nFotka Jasia: Syn był szybszy\nFotka Jasia: Czyżby Czerwony Wiewiór?\nFotka Jasia: Oj, kot, pani matko, oj\nSkoro obiad był tuż pod nosem, to równie dobrze moglibyśmy zostać na terenie wykopalisk. Ale nie dość, że mniej zapłaciliśmy, to byśmy byli zbytnio uprzywilejowani w stosunku do tych, co spożywają lunch. Wejściówki mieliśmy w pakiecie, ale tu nie dostaliśmy biletów (15 TL = 25.5 PLN, razem 40 TL = 68 PLN).\nTroja - rampa\nTylko znów sprawdzali Kasię. Pilotka przyszła do nas, abyśmy dali paszport córki. A po co i dlaczego, to już nie raczyła nam powiedzieć. Dopiero po naszym zapytaniu. Zresztą aura tajemniczości towarzyszyła programowi naszej wycieczki nieustannie i co niektórzy głośno się na to uskarżali w oczekiwaniu na półminutową jazdę do restauracji.\nOgólnie dzisiejszy dzień był dość pochmurny i teraz były takie jakby nieśmiałe rozpogodzenia. My poszliśmy zjeść nasze „kabanosy”, ocalone przed pilotką, na łono przyrody w pobliżu cmentarza, z widokiem na widok niewidocznych stąd ruin. Na placyku-skrzyżowaniu stało kilka przyczep pełnych świeżych, czerwonych, dorodnych pomidorów. Aż kusiło by się nimi poczęstować, ale odpuściliśmy sobie.\nW pobliżu kilku restauracji, skupionych razem, była zrobiona, na potrzeby TVNiemieckiej, makieta domku upartego amatora-archeologa Heinricha Schliemanna, odkrywcy Troi, który wytyczył nowe trendy w tej dziedzinie.\nRysunek z WC męskiego - jak chciałem wejść z aparatem do żeńskiego, to wywołałem spory popłoch i o mało co nie zostałem zlinczowany\nO 14:40 dalej w drogę. Na szczęście piękną górzystą serpentyną. Z dwupasmówki, w którymś momencie zrobiła się jednopasmówka. Jeszcze jakby zaraz zrobiłaby się półpasmówka, to byłoby niemal jak w drodze do wodospadu Alara. Ach! To były czasy! Taka jazda! Po bandzie!\nPodział terytorialny krowy i owcy\nW końcu osiągnęliśmy poziom morza Egejskiego. Na wprost przez zatokę Edremit Körfezi było dość blisko jakieś 25 km, ale lądem aż 75 km. Jeszcze tylko jeden postój o zachodzie słońca.\nI znów jazda. Wreszcie zostaliśmy oświeceni bardzo szczegółowym planem dnia jutrzejszego: wyjazd 7:15, Pergamon, jazda, lunch, Efez i, dla tych co się chcą pomodlić za 35 € od osoby w tak ważnym sanktuarium, Meryemana i na koniec jazda do hotelu.\nAgatka spytała o bardziej szczegółowy program, wszak hasła i ich kolejność była przecież oczywista. Najbardziej zaskoczyło nas to, że 2 starożytne miasta mają być zrobione jednego dnia. Pilotka uszczęśliwiona i radosna, że ktoś się dopytuje o szczegóły odburknęła, że przecież przed chwilą omówiła program dnia. Ale coś tam dodała jeszcze. I kolejne zdziwienie, że na Efez przeznaczono, aż 1.5 h. Nie wiadomo, co przez tyle czasu tam robić. Chyba tylko przebiec od bramy do bramy. Dom Marii Dziewicy był mocno lansowany przez naszą przewodniczkę jako ważne sanktuarium, które każdy Polak-katolik musi odwiedzić, bo to wszak prawdopodobnie ostatnie miejsce jej pobytu za życia.\nW Ayvalik hotel Haliç Park Otel na wyspie połączonej groblą z lądem i z kolejną wyspą. W recepcji kolejne rozdanie kart (kluczy) do pokoi i przypomnienie o odjeździe. I Agatka znów podpadła naszej pilotce, gdyż bezczelnie zapytała, o której będzie śniadanie. Akurat zaraz o to samo spytał ktoś inny i dowiedzieliśmy się, że już od 6:00. Dla kolacjożerców była informacja, że restaurację mogą szturmować już o 19:30 do 21:00, ale tylko przy stolikach z imieniem naszego Turka. No i że basen czynny do 22:00.\nA my zaraz na rekonesans groblą do miasta. Kończyło nam się pieczywo. I picie. Zwłaszcza to kolorowe, słodzone, niezdrowe, gazowane. Znaleźliśmy sklepik i w nim zrobiliśmy zakupy. Nie chciało nam się szukać dalej, w przeciwieństwie do jednej pary, która szła z nami, a którym ten lokal się nie podobał. Kupiliśmy, co mieliśmy kupić, a za dwa duże napoje dostaliśmy jeszcze dwie szklane szklaneczki. Chyba za karę. Ale już zdradzę, że dowieźliśmy je całe do Polski.\nPlac ćwiczeń - współczesny gimnazjon\nNa promenadzie były plac zabaw i siłownia plenerowa, gdzie dzieci poszalały sobie po długiej jeździe autokarem. Wracając spotkaliśmy małżeństwo, które siedziało w autokarze za Agatką i Kasią, a które było w Turcji na takim samym zaproszeniu jak my. No i pogadaliśmy sobie. Tzn. głównie pogadały sobie nasze żony.\nNasi złomiarze jeszcze tu nie dotarli\nTak więc dowiedzieliśmy się, że im bardzo zależało na tym rejsie po Bosforze i nasza pilotka w zasadzie zmusiła ich do wzięcia całego pakietu mówiąc, że nie ma możliwości kupowania pojedynczych wycieczek...\nWTOREK – 12 XI 2013\nProgram - dzień 4\nŚniadanie najuboższe z dotychczasowych, praktycznie bez ciepłych potraw, poza jajkami i napojami. Położenie hotelu ładne, ale posiłek niezbyt.\nAyvalik o świtaniu\nPo 1 h jazdy dojechaliśmy do Bergamy i tam po przesiadaliśmy się na taksówki, gdyż do Pergamonu (pięknie położonego na wysokim wzgórzu) nie można dojechać autokarem. I to wszystko było na koszt firmy! Zaprawdę, coś niesamowitego! A to, że opłaciliśmy sami nasz wyjazd, to już nieistotne. Ale ważne, że firma ma gest i funduje nam przejażdżkę. Bilety wstępu dostawaliśmy dopiero przy kołowrotkach (25 TL = 42.5 PLN, razem 65 TL = 110.5 PLN). Nie bezpośrednio, lecz przez pośrednictwo wpuszczającego strażnika.\nPergamon - panorama\nDla Turcji w Sandałach wcześniej tylko dwoiliśmy i troiliśmy się, ale to było wciąż mało, więc postanowiliśmy się nawet czworzyć. Moglibyśmy nawet bardziej zwielokrotnić się, ale nie mogłem znaleźć właściwych słów w języku polskim\nPergamon i leżąca poniżej Bergama\nI tam pospacerowaliśmy około 45’ pod opieką z pokazem i omówieniem, a resztę czasu sami, czyli jakieś 30’. Razem niemal 1.5 h. Podobał mi się teatr (ale w ogóle, to nie tylko on), jeden z najbardziej stromych w jakich miałem okazję być.\nFotka Jasia: Podczas medytacji (nawiązanie do Licja to przecież nie tylko Szlak Likijski...)\nFotka Jasia: I znowu mnie pierwszy ustrzelił\nFotka Jasia: Kotek prosił o azyl\nI znów taksówkami wróciliśmy na dół i do autokaru. Po przejechaniu jakiś 500 m, 15' postój pod apteką, a można było wykorzystać ten czas na zdjęcia Pergamonu z dołu. Oczywiście nie zajechaliśmy do Kızıl Avlu czyli Czerwonej Bazyliki. Bo po co. A na pytanie o nią, jeszcze na górze, bowiem stamtąd była dobrze widoczna, dostaliśmy tylko miłą i grzeczną odpowiedź, po której odechciewało się już wszelkich pytań, że to była jakaś pogańska świątynia.\nPo dłuższej jeździe autokarem 30' przerwa w kolejnej pułapce na turystów. A 5' wcześniej mijaliśmy zatokę Çandarli Körfezi, gdzie chyba po raz pierwszy zobaczyłem flamingi na wolności, wiedząc na pewno, że to one. A kiedyś sam miałem flaminga. To był taki rower składak.\nLunch na peryferiach Selçuk, jakieś 1.5 km od twierdzy, czyli pewnie ponad 2 km od prawdopodobnego miejsca grobu Św. Jana Ewangelisty. Czyli akurat za daleko, aby dojść tam z dziećmi, a na tyle blisko, aby się podenerwować, że nie możemy tam pójść i pobyć. Ach jak dobrze jest żyć w nieświadomości! Tyle zmartwień i kłopotów od razu mniej. Poszliśmy do restauracji obok, jak grupka innych osób, którzy podobnie jak my nie wykupili lunchy. Oni zostali tam, my odeszliśmy. Nie było frytek. I kebaba. Przeszliśmy na drugą stronę ulicy, aby na tarasie budowanego budynku spożyć własny posiłek regeneracyjny.\nW drodze do Efezu nie zatrzymaliśmy się w celu zwiedzania Bazyliki Św. Jana, lecz za to pilotka po raz kolejny spytała, czy może są jeszcze chętni, aby się pomodlić w bardzo ważnym sanktuarium maryjnym, za 35 €. Nie było już chętnych. Nikt się nie wyrywał. Sami ateiści? Nie miałem pojęcia ilu było chętnych, ale liczyłem, że nie tylko my jesteśmy tak mało religijni. A naprawdę mieliśmy wielką ochotę tam pojechać jeszcze raz, a szczególnie zależało nam, aby zabrać tam dzieci. A tu jakby wszystko sprzysięgało się przeciw temu: zamiast w środę rano, to jesteśmy tu we wtorek po południu i mamy w dodatku tak mało czasu na wszystko.\nByła godzina 14:20, jak podjechaliśmy autokarem pod bramę od strony Efes Yolu (Koressos Gate). I tu mój mózg zaczął trybić. Plan miałem już wcześniej, ale musiałem go co rusz korygować, ze względu na zmieniającą się sytuację. Nie było nawet kiedy tego wszystkiego dokładnie omówić z rodziną. Zbyt dynamicznie się wszystko zmieniało. Jak tylko dowiedzieliśmy się, że trzeba będzie tak dużo zapłacić za tą fakultatywną wycieczkę i to bez żadnych zniżek dla dzieci, to powiedziałem, że coś się wykombinuje. Myślałem, że w najgorszym wypadku zostanę w Efezie, a pojedzie tam Agatka z dziećmi. I najważniejsze teraz dla mnie było zobaczyć żółtą łódź podwodną Beetlesów. Albo przynajmniej jakiś żółty samochód na miejscowej rejestracji tureckiej. Zobaczyłem to drugie. Dobra jest! - krzyknąłem w myślach, aż mi pourywało się przynajmniej kilkaset połączeń neuronów. Trzeba zatem realizować plan 7T. Kulturalnie i grzecznie spytałem zatem pilotki, o której mamy czekać pod tą drugą bramą, aż wrócą z Domku Marii Dziewicy, abyśmy mogli sobie spokojnie pochodzić po ruinach. Dostałem odpowiedź, że dostanę odpowiedź pod koniec wspólnego zwiedzania Efezu. No tak. Czego się mogłem spodziewać. Cudu?!\nGorączkowo zacząłem liczyć, kalkulować, szacować, rachować, dodawać, sumować, potęgować i całkować, ile im to może zająć czasu, i o której powinniśmy tam być. A tu naraz znienacka zaskoczenie. Nasza przewodniczka podała nam przybliżoną godzinę: 16:40. Ale oczywiście zastrzegła się, że plus minus 10' i, że oczywiście przy innej bramie niż będziemy zaraz wchodzić. To naturalne, że około, że przecież nie da się tak dokładnie wyliczyć, i nie musi nam tak drobiazgowo tłumaczyć, jak tam dojść. Uff! Jeden etap planu za nami.\nTeraz faza druga – dostać bilety wstępu, które mieliśmy w naszym skromnym pakiecie. Turecki przewodnik dzierżył je w dłoni i, tak jak rano, dawał do skasowania obsłudze i kolejno wchodziliśmy. Dałem znać rodzinie, aby się nie wyrywali i czekali aż wszyscy z grupy przejdą. I kiedy zostaliśmy tylko my poprosiłem o bilety, że my wejdziemy sobie później. Wyraz zdziwienia rozlał się na twarzy Turka, ale nie oponował i dał nam trzy bilety (25 TL = 42.5 PLN, razem 90 TL = 153 PLN). I jeszcze podszedł z nami do kasy, aby dla Kasi, po skrupulatnym sprawdzeniu jej wieku na podstawie paszportu, dostać darmowy bilet wejściowy. Mogliśmy to sami potem załatwić bez problemu, ale bardzo serdecznie mu za to podziękowałem. Kolejne stadium rozwijającego się planu za nami!\nI teraz tylko sfinalizowanie tego wszystkiego. Podeszliśmy do stojących taksówek. Cennika nigdzie nie było widać, ale była tablica z napisem „House of Virgin Mary”. Nie było problemów ze zleceniem, a że zależało nam na czasie, więc się nie targowaliśmy o cenę, a pewnie jeszcze te 10 TL spokojnie byśmy mogli zbić. Ale co tam. Nie zawsze trzeba aż tak być chytrym. Przynajmniej sobie gość zarobił na nas. Kierowca miał nas tam zawieźć (9 km), czekać ile będzie trzeba, nawet i kilka godzin, a potem przywieźć nas z powrotem, ale już pod tamtą bramę (Magnesian Gate - 5km) i to wszystko za 80 TL. Do tego doszły jeszcze 2 bilety wstępu (za mnie i żonę) po 15 TL. Czyli za 4 osoby zapłaciliśmy w sumie 110 TL (187 PLN czyli 47 PLN/osoba), zamiast 140 € (588 PLN czyli 147 PLN/osoba). Chyba różnica zauważalna dla każdego. A przynajmniej odczuwalna. Rozumiem, że firma i piloci MUSZĄ zarobić! Ale dlaczego moim kosztem i do tego w taki sposób! I dlaczego aż tyle za podwiezienie autokarem tych paru kilometrów i opowiedzenie czegoś o tym miejscu! W kwietniu 2011r. będąc na podobnego typu objazdówce, ale przygotowanego, na szczęście dla nas, przez innych organizatorów, też była możliwość fakultetu do tego sanktuarium i to jedynie za skromne 15 € (za 4-osobową rodzinę po tamtych cenach wyszłoby 252 PLN czyli 63 PLN/osoba) i pewnie byłaby zniżka za dzieci, a przynajmniej za Kasię. I w związku z tym wszystkim teraz mamy wielki problem. Czy jak pomodliliśmy się za wydaną z własnej kieszeni mniejszą kwotę, to czy ta modlitwa będzie tak samo ważna, co za wyższą stawkę nabijając przy okazji tym komuś kasę?\nW drodze „pogadaliśmy sobie” po angielsku z kierowcą. Ale dla usprawiedliwienia się podaję, że to on zaczął. Najpierw tak delikatnie, ostrożnie a z biegiem czasu zaczęliśmy iść na całego. Bardzo sympatyczny Turek, cieszył się z uzyskanych odpowiedzi, mam nadzieję, że je rozumiał, przynajmniej z grubsza, a nie tylko udawał. Siedziałem obok niego, a rodzinka z tyłu. W trakcie tej gadki odwracał się do nas bokiem lub nawet przodem, albo kiwał z uciechy głową tak nisko, że była obawa, aby nie zaczepił nią o pedał gazu. Wydawało się jakby był w siódmym niebie, takie sprawiał wrażenie. Póki były to zakręty na płaskim, to jeszcze dało się wytrzymać, ale kiedy to robił na serpentynach podczas wjeżdżania na Wzgórze Słowików, to tym samym dostarczał nam dodatkowych atrakcji i to zupełnie za free. Taki hardcorowy rollcaster.\nI na jednym z takich czarnych zakrętów o 180°, minął nas, jadąc z góry na czarnych rolkach po czarnym asfalcie, facet w ciemnych, lustrzanych okularach, czarnym kasku i w czarnym garniturze, grając na czarnych skrzypach utwór Czarna Madonno. Na czarnym sznurku miał doczepiony czarny transparent z czarnymi literami: Po górach, dolinach rozlega się dzwon.\nŻe jesteśmy na wycieczce, że nie ma co się przejmować resztą grupy, że bez problemu trafimy do niej z powrotem, że to nasz drugi raz w Efezie, że chcemy pokazać dzieciom Dom Matki Bożej (prawdopodobnie przypuszczalny, a właściwie zbudowany na fundamentach dawnego), że mamy na sobie koszulki z napisem turcjawsandalach.pl i dla pewności pokazałem na swoje sandały, że bardzo lubimy Turcję i jej przyrodę, krajobrazy, zabytki i zwłaszcza ludzi, którzy są tak mili i serdeczni, że jestem już ósmy raz w tym kraju (nie wdawałem się już w szczegóły uściślające tę informację, gdyż bym tylko zagmatwał bardziej, że Agatka jest 6 raz, Jaś 5, a Kasia dopiero 4). Wyszło, że ja to już niemal Turek. No, po turecku to ja umiem, ale tylko siedzieć. I może jeszcze uczesać kurę. Zaskoczył nas pytaniem o wizy do Polski dla Turków. Nie wiedzieliśmy jak się sprawy mają, więc tylko powiedzieliśmy, że chyba nie powinno być z tym kłopotów i trzeba się zgłosić do konsulatu lub ambasady.\nDomek Marii Dziewicy\nA już na miejscu „jaki tu spokój, nic się nie dzieje, nikt się nie bawi”. Na parkingu żadnego autokaru! Jedynie kilka samochodów, więc więcej tej całej obsługi niż turystów i pielgrzymów. Mogliśmy w ciszy pokontemplować, powdychać powietrza przesyconego wonią lasu piniowego, posłuchać śpiewu ptaków. Agatka wyjaśniała dzieciom co, jak i dlaczego. Po drodze mijaliśmy sadzawkę chrzcielną - cysternę. I Jaś od razu zwrócił uwagę, że powinny być drugie schody do wyjścia, a nie tylko do wejścia. No proszę, nawet się nie zastanawiałem nad tym. Przyjąłem do wiadomości i już. W samym domku też pobyliśmy dość długo. Siedział tam brat z zakonu Braci Mniejszych Kapucynów, ale on sam nie był taki mały. Poza tym przeszło dosłownie tylko kilka osób i to w jednej grupce.\nW środku Domku Marii Dziewicy\nSamopojawiający się obraz\nWszak coś jest w tym miejscu uznawanym za miejsce Wniebowzięcia NMP, że trzech papieży złożyło tutaj wizytę: Paweł VI 26 czerwca 1967r., Jan Paweł II 30 listopada 1979r. i Benedykt XVI 29 listopada 2006r., zostawiając na pamiątkę podarki.\nCzerwony Wiewiór podąża za nam\nNikt nas nie gonił, tylko czas. Niestety nie mogliśmy być tu tak długo jakbyśmy chcieli być. Skorzystaliśmy z wody źródlanej pijąc i napełniając parę butelek na potem.\nU trzech źródełek naraz\nNie zostawiliśmy żadnej karteczki na Ścianie Życzeń, ani nie szukaliśmy tych, które zostawiliśmy poprzednio. Zjeżdżając z góry zatrzymaliśmy się jeszcze przy Meryem Ana Heykeli, dużym złotym posągu Maryi, celem zrobienia sobie fotek, bo autokarem nie mieliśmy takiej możliwości.\nZłoty posąg Maryi\nI trochę dalej pod bramą do Efezu znajdującej się, jakże by inaczej, przy Meryem Ana Yolu wysiedliśmy (była 15:20) dziękując bardzo kierowcy za wszystko. Głównie, za to , że mimo przeciwności udało nam się zrealizować nasz cel. Później Agatka przyznała mi się, że dzięki naszej pilotce straciła nadzieję, abyśmy wszyscy tam pojechali.\nZostało nam jakieś niecałe 1.5 h na zwiedzanie, więc poszliśmy normalnym krokiem, a nie takim „zwiedzającym ruiny”. W miarę możliwości chcieliśmy dość szybko dotrzeć do "amfiteatru" i drogi portowej (Arkadiusza lub Arkadyjskiej), aby stamtąd rozpocząć odwrót. Wiem, że amfiteatr jest połączeniem dwóch półkolistych teatrów, ale tak jakoś ładniej brzmi i się przyzwyczaiłem, więc niestety będę robił ten błąd językowy świadomie i z wygodnictwa. I tak sobie idąc i patrząc podziwialiśmy, a Agatka opowiadała dzieciom co, jak i dlaczego. A ja pstrykałem, gdyż na robienie zdjęć nie było już dobrego światła i szkoda mi było czasu. „Na ulicach cichosza, na chodnikach cichosza, nie ma Mickiewicza i nie ma Miłosza”, ale była nasza grupa wycieczkowa.\nWszyscy stali przy skrzyżowaniu trzech starożytnych uliczek, jedna to ta, którędy szliśmy od bramy i Odeonu, a więc Droga Kuretów, druga to kontynuacja tej, którą szliśmy, czyli uliczka zmierzająca w dół, w stronę Biblioteki Celsusa, a której odrestaurowany fronton był stąd widoczny oraz trzecia mniej więcej prostopadła do nich i biegnąca więcej niż mniej na południe. Tak więc stali i czekali, a pilotka siedziała i rozmawiała sobie na antyku przez telefon. Dochodziły do nas odgłosy upadających na kamień i tłukących się przedmiotów. To wypadały sztuczne szczęki z rozdziawionych buź i spodeczki, w które pozamieniały się oczy, jakby pod wpływem wzroku Meduzy. Chyba wszyscy byli mocno zdziwieni widząc nas idących sobie w najlepsze z tej właśnie strony, w którą oni zmierzali. Wyprzedzić i wyminąć ich w trakcie byłoby w zasadzie nie sposób. W tych zielonych T-Shirtach byliśmy zbyt widoczni i rozpoznawalni. Być może co bystrzejsi domyślili się w czym rzecz, ale nikt nas o nic nie pytał. I dobrze, bo nie chcieliśmy się tym chwalić. A na pewno domyślili się nasi przewodnicy, ale ci z tej racji, że znają tutejsze realia i wiedzą, co można zrobić, jak się samemu coś wie i ma się jeszcze chęć do samodzielnego działania. A my, jak gdyby nigdy nic, przeszliśmy sobie grzecznie obok słuchając, również grzecznie, co ma do powiedzenia, jeszcze bardziej grzeczna, Agatka. Niedługo potem grupa skończyła zwiedzanie i ci, co nie jechali na fakultet, a mieli ochotę jeszcze połazić, poszli za nami.\nFronton biblioteki Celsusa z oddali\nI, moim zdaniem, bardzo ważna rzecz, zwłaszcza dla lubiących fotografowanie. Efez koniecznie należy zwiedzać wcześniej, generalnie w godzinach porannych, obiadowych. W zależności też od pory roku i pogody. Ale wtedy jest najlepsze światło i fronton biblioteki jest pięknie oświetlony. Co z tego, że dzisiaj był słoneczny i pogodny dzień, kiedy słońce stało nisko i w dodatku za wzgórzem (Mt. Koressos) od południowej strony, więc wszystko było w cieniu i kolorystyka pozostawiała wiele do życzenia. Dobrze, że 2 lata temu spędziliśmy tu grubo ponad 2 h przy dobrym, przedpołudniowym świetnym świetle. Nie mam pojęcia (w znaczeniu nie doświadczyłem tego osobiście) jak jest wieczorem, o zmierzchu, kiedy dochodzi sztuczne oświetlenie. Ale z tych nielicznych zdjęć jakie widziałem w Internecie, to wygląda, że jest wtedy całkiem bajecznie. Nie wstąpiliśmy znów do domów na tarasach, dodatkowo płatnych (chyba 15 TL). Teraz za mało czasu, a wtedy z lenistwa chcieliśmy poleniuchować. Może za trzecim razem?\nFronton biblioteki Celsusa z bliska\nJedna z postaci na frontonie biblioteki Celsusa\nW trakcie spaceru dzieci naliczyły 21 kotów, więc się nie zawiedliśmy. Efez jest wciąż miastem kotów.\ni chyba wystarczy tych kotów\nI tak idąc ulicą Marmurową, wzdłuż handlowej agory, usłyszeliśmy dzwonki. Ale to nie była piękna, mimo swych mikro rozmiarów, Tinker Bell, lecz równie powabna owieczka. A właściwie całe stado owiec oraz kóz, jak się po chwili okazało, które to niby się pasąc na zboczu góry, chciały wygonić biedne koty z ich miasta. Lecz te, nie wiem jakim sposobem, gdyż się oddaliliśmy od tego potencjalnego pola bitwy, odparły zmasowany szturm kopytnych i pogoniły je stąd, gdzie rośnie suchsza trawa.\nAni bee, ani mee\nNa zdjęciu w relacji Skodą po Turcji jeszcze nie było rusztowania\nZmiany, zmiany, zmiany. Już nie ma żurawia nad teatrem (przeszliśmy przez scenę, nie wchodząc na trybuny), zrobił co swoje i odleciał? Znowóż w innym miejscu stoją rusztowania i wre praca, a we wrześniu nic tam się nie działo. Mogliśmy poprzednio pochodzić po agorze i udawać, że coś kupujemy w starożytnych butikach, a teraz figa. I to już uschnięta. Doszliśmy do ulicy Portowej i tam pozwoliliśmy dzieciom poskakać po antykach. A co? Niech mają. Pojadą może kiedyś do Rzymu, to im nie będzie wolno. A tu mogą i to szybko.\nJeden dla córki, jeden dla żony i jeden dla syna. Mogłem pomyśleć też o sobie. Jeden dla siebie też by się przydał\nTylko w trzy rodziny?\nTo tutaj w cztery rodziny\nNiby jak wyżej, ale inaczej\nI nie spiesząc się zbytnio, ale trochę, tak w sam raz, wracaliśmy (1 km do przejścia), aby być o wyznaczonej porze na miejscu. Bo gdybyśmy to my się spóźnili, to byłaby afera, że nie wiem co. Pewnie dostalibyśmy uwagę w dzienniczku do podpisania przez rodziców.\nOkazało się, że pojechało tylko około pół grupy. Większość siedziała i sączyła różne płyny, a mniejszość kręciła się to tu, to tam. Dołączyliśmy do większości, ale tylko, aby posiedzieć i pogadać, gdyż lada chwila mógł przyjechać autokar z pielgrzymami, więc nie było tak czasu. Od razu spytano żonę, czy nie swędziały ją uszy. Agatka zdziwiona stwierdziła, że nie, absolutnie, gdzież by znowu. Na co dostaliśmy odpowiedź, że obgadywali nas, a przede wszystkim ją. Ale oczywiście tylko i wyłącznie dobrze. Że byłoby świetnie, jakby to ona była przewodniczką i pilotką, no i w ogóle prawie same aj-waj. Ludziom podobały się nasze zielone koszulki TwS. Jako, że jestem równie gadatliwy, co obraz, zresztą podobnie jak Janek (w tamtym roku postanowiliśmy zrobić sobie zawody, kto kogo zagada i od roku wciąż rozgrzewamy nasze języki), więc to Agatka, jako rzecznik prasowy naszej rodziny, opowiedziała skąd je mamy i dlaczego, a raczej za co, i że to w ogóle przeze mnie, i że to ja tak rozrabiam i wynajduję czasem jakieś dziwne miejsca oraz informacje, a ona je tylko przyswaja. I tu następuje dłuuuuuuuższa przerwa na jak najbardziej pozytywną reklamę serwisu internetowego turcjawsandalach.pl.\nAutokar spóźnił się tylko kwadrans i w zasadzie niewiele dłużej jechaliśmy do hotelu Pine Bay w rejonie Kuşadasi. To był chyba największy hotel w jakim gościłem, ale zdecydowanie nie chciałbym tutaj wypoczywać (nie wiem czy to słowo jest adekwatne) w sezonie letnim. Hotel śmiało mógłby mieć dwie strefy czasowe. Świetnie rozwiązano położenie na stoku góry, robiąc kaskadowe piętra.\nSam główny hall składał się z jednej części: z recepcji, sal konferencyjnych, restauracji hotelowej, fitness itp. rozmieszczonych na kilku piętrach i z drugiej części równie wysokiej oranżerii ze znajdującym się w niej basenem, który oglądany z wysoko położonej recepcji wydawał się mały. Akurat tego dnia rozpoczęło się w tym hotelu 4 dniowe sympozjum naukowe BIOMED. I tutaj mieliśmy spędzić najwięcej czasu w trakcie podróży. Albowiem wyjazd zaplanowany został dopiero na 9:00. Dostaliśmy informacje o kolacji (od 19:30) i śniadaniu (od 7:00) oraz o basenie (do 19:00 i od 7:00). Dobrze, że pokoje dostaliśmy blisko siebie. W takim molochu moglibyśmy się tak łatwo nie odnaleźć nawzajem. A dzisiaj przejechaliśmy w sumie trochę ponad 260 km.\nDzieci bardzo chciały na basen, więc czym prędzej tam poszliśmy. Trochę nas zdziwiły porostawiane wokół stoliki pozastawiane owocami i soczkami. Ale co tam, zresztą nie byliśmy pierwsi. Wyprzedziła nas kobieta z grupy, która była na wycieczce razem z dorosłą córką. Ledwo dzieci weszły do basenu przyszedł do nas kierownik. Nie wiem, czy kierownik sali będzie dobrym określeniem dla pomieszczenia wysokiego na 4 piętra i będącego oprócz basenu, pełnego całkiem niezłych okazów drzew i innej ciepłolubnej flory. W każdym razie powiedział, że o 18:30 będzie tutaj koktajl i prosi, żeby nie nachlapać na płytki, aby gości nie poniosła fantazja i śliska podłoga i najlepiej jak sobie zaraz pójdziemy stąd. Było jeszcze ze 40’ do tego rautu, więc po kwadransie kąpieli wyciągnęliśmy nasze pociechy z wody. Jednak ciało zanurzone w wodzie stwarza duży opór. Zwłaszcza im jest mniejsze.\nDo naszych pokoi daleko, mieliśmy brać nawet taksówkę (trzeci raz dzisiaj!), więc się chwilę kręciliśmy aż trafiliśmy wszyscy do sauny. Potem oblani poszliśmy potem do hammanu, ale już beze mnie. Tam się towarzystwo polewało wodą do upadłego. W końcu jakoś dotarliśmy do pokoi i po własnej kolacji wypiliśmy soft drinki ze świeżo wyciskanych pomarańczy. Dzieciom smakowało i mówiły, że nawet są lepsze niż z kartonów. Razem z Agatką usiedliśmy sobie na tarasie delektując się chłodnymi płynami i ciepłym, miłym wieczornym powietrzem, widokiem na morze, którego nie widzieliśmy z powodu ciemności oraz tym, że mimo przeciwności (ludzi, losu, okoliczności, itp.) udało nam się zrealizować jeden z naszych celów przy okazji tej wycieczki. A w Polsce za to było wtedy mokro i zimno, o czym dowiedzieliśmy się z przeprowadzonej właśnie rozmowy telefonicznej.\nKONIEC CZEŚĆI PIERWSZEJ\nObiektywnie subiektywny opis wycieczki Magiczny Smak Orientu z BP Premio Travel czyli jak to na takich wyjazdach bywa - część 2\n‹ O podróżnikach w sandałach, którzy jeździli turecką koleją wyżej Obiektywnie subiektywny opis wycieczki Magiczny Smak Orientu z BP Premio Travel czyli jak to na takich wyjazdach bywa - część 2 ›\nWysłane przez Iza w pon., 02/12/2013 - 12:30\n...już nie mogę doczekać się ciągu dalszego (mam nadzieję, że za chwilę dalszy ciąg programu)!\nWysłane przez piosharks w pon., 02/12/2013 - 14:22\nMiałem przerwę na pracę.\nA przy okazji. Wstęp będzie na zakończenie i to w części 2.\nWiele radości dzisiaj mam z Twojej relacji :)\nWysłane przez Iza w pon., 02/12/2013 - 17:00\nZwłaszcza fragmenty programu są źródłem uciechy, np. taka 'kolumna Serpentyna' :) Kim był ów mąż, nazywany Serpentynem, może cesarzem a może sułtanem? Wygląda na to, że komuś się nieźle pomerdało z nazwami, bo przecież chodziło o 'kolumnę wężową' (po angielsku Serpent Column)! Ciekawe, co będzie dalej?\nOczywiście jesteśmy niezmiernie Wam wdzięczni za pozostawienie nam przywileju przejażdżki Marmaray jako przedstawicielom społeczności Turcji w Sandałach. Chociaż - faktycznie: tunel jak tunel, tylko międzykontynentalny :P\nAcha - kiedy wyły syreny z okazji rocznicy śmierci Wodza i Ojca Turków, byliśmy kilkaset metrów od Was - pod Cysterną Bazylikową... Prawie na siebie wpadliśmy w Stambule ;)\nA to szkoda\nWysłane przez piosharks w pon., 02/12/2013 - 17:32\nRzeczywiście, minęliśmy się o włos. Szkoda. Podobnie jak żałuję, że nie byłem w Cysternie Bazylikowej.\nTakich kwiatków w opisie można znaleźć więcej. Do tej pory myślałem, że najważniejsze sanktuarium Islamu to Mekka, a tu niespodzianka.\nDawno nie działałem aktywnie, więc albo trochę zapomniałem jak to się robi wszystko sprawnie, albo po prostu nie wiem. Czcionkę miałem Times New Roman, a tu mi się zmieniała i musiałem ingerować. Ale to w sumie mały kłopot. Gorzej jest ze zdjęciami. Strasznie dużo kliknięć potrzeba na jedno zdjęcie. Przygotowałem sobie zdjęcia w trochę większej rozdzielczości (na ogół 960 px), ale bardziej skompresowane, a tu mi strażnik rozdzielczości robi 700 px (OK, niech robi), ale czasem zwiększa ilość bajtów.\nMuszę sobie zatem na nowo przygotować fotki o szerokości 700px, ale to żaden kłopot.\nA tak przy okazji bardzo mi się podobają zastosowane efekty w niektórych zdjęciach np. w Meczet Yavasci Sahin. Wielokrotnie już widziałem podobne fotki, ale na razie nie wiem jak to osiągnąć. Jakieś filtry, metody itp. Czy byłoby to możliwe, aby poznać tajemnicę ich powstawania? Oczywiście niekoniecznie na forum otwartym. A jeśli nie, to rozumiem, bowiem każdy z nas dochodzi do jakichś rozwiązań, czasem znanych tylko nam samym.\nWysłane przez Iza w pon., 02/12/2013 - 17:46\nWiele z problemów edycyjnych wynika z przeklejania tekstu na TwS z Worda czy innego podobnego edytora. Najlepiej wklejać tekst 'czysto tekstowy' taki z notatnika przykładowo. Ale nie szkodzi, umówmy się, że jak już skończysz relację, to ja się wtrącę i nieco sformatuję tekst do kanonicznej na TwS formy, np. zwiększę czcionkę i wytnę śmieci, które za Twoimi plecami umieszcza w kodzie Word. (I tak się już wtrąciłam, zmieniając organizatora wyprawy na Premio Travel, po uprzednim dodaniu tego biura do listy - mam nadzieję, że nie masz nic naprzeciwko).\nCo do zdjęć, to faktycznie większych niż 700 px nie przyjmujemy, żeby uniknąć zbyt ciężkich tekstów i problemów z wyświetlaniem. Za to mogę w ramach rekompensaty zrobić z tych zdjęć taki pokaz slajdów, jaki mamy obecnie w innych artykułach np. w galerii zdjęć z muzeum w Side - ale to też po zakończeniu Twojej pracy.\nZdjęcie tego meczeciku Yavasci Sahin to nie żadna tajemnica, to tzw. HDR czyli High Dynamic Range. Część techniczna redakcji TwS (czyli Mruk) planuje nawet przygotować instrukcję tworzenia takich fotek, ale musimy mu dać trochę czasu. W skrócie - do ich wyprodukowania potrzeba kilku zdjęć tego samego obiektu z różną ekspozycją, czyli albo stosujemy opcję bracketingu w aparacie i otrzymujemy np. 3 zdjęcia o różnej jasności, albo fotografie zapisujemy w formacie RAW i później w domu wywołujemy z różną ekspozycją. Dalsza obróbka wymaga specjalnego oprogramowania, które na szczęście jest darmowe. (Fotografów - profesjonalistów proszę o łagodne potraktowanie tego wielce skrótowego i uproszczonego wyjaśnienia....)\nRzeczywiście Word lubi\nWysłane przez piosharks w wt., 03/12/2013 - 09:42\nRzeczywiście Word lubi zaśmiecać, i tego nie widać, a co gorsza nie słychać, i nieraz nie zdajemy sobie po prostu z tego sprawy.\nTego biura podróży nie było w polu wyboru, więc nie mam nic przeciwko.\nTo, że jest to HDR to wiem, ale jak czasem robiłem go sobie (ciągle zapominam wejść w to głębiej), to mi wychodziły zdjęcia takie normalne w wyglądzie, ale o większej rozpiętości tonalnej. A w tych Waszych zdjęciach tego typu podoba mi się kolorystyka.\nGeneralnie część 1 mojego opisania wycieczki została zakończona. Tylko po małej przerwie technicznej dodam jeszcze kilka fotek (do pory obiadowej).\nCzęść 2 będzie za czas dłuższy, ale postaram się jeszcze w tym roku.\nHDR i inne takie\nWysłane przez Iza w wt., 03/12/2013 - 10:30\nTrzeba było pisać od razu, że HDR nie jest Wam obcy, bym się nie wygłupiała z podstawami :P Uzyskany efekt jest wynikiem szczegółowych ustawień i wyboru profili w programie, który używamy do obróbki zdjęć (Luminance HDR). Wieczorem postaramy się więcej szczegółów podać, jak dział techniczny się do tego zabierze...Dla pewności - czy o taki efekt chodzi (specjalnie przygotowałam zdjęcie z cysterny Yerebatan, której nie udało się Wam odwiedzić):\nRelacja jest świetna, czytam jednym tchem, przypalając zupę, a dzieci płaczą w kątach z głodu... Zdjęcia poczwórne Waszej ekipy to rewelacja, taka liczna reprezentacja Turcji w Sandałach jeszcze w Efezie i Pergamonie nie gościła! Dziękuję serdecznie za reklamę portalu, może ktoś z Waszych współtowarzyszy niedoli do nas zawita, kto to wie?\nProgram kolejnych dni wycieczki nadal jest źródłem uciechy, nie wiedziałam do tek pory, że Pergamon leży w regionie Aleksandrii, ale cóż, człowiek się uczy całe życie, po to właśnie istnieje TwS ;)\nNa pocieszenie mogę Wam zdradzić, że Czerwona Bazylika w Bergamie jest obecnie remontowana i niedostępna dla zwiedzających (osobiście sprawdzaliśmy to we wrześniu br.). Pewnie jak skończą ten remont, to nie poznamy budowli, aż strach ogarnia mnie na samą myśl, jak twórczo ją odtworzą :(\nŚwiatło z rana w Efezie to faktycznie rewelacja, a wieczorem też nie byliśmy - będzie powód do kolejnej wizyty (której z kolei, to już nie jestem pewna). Wille na zboczu są ciekawe, ale na zdjęciach wypadają słabo, niestety, chyba z powodu zadaszenia i braku nieba oraz zieleni drzew.\nDaj proszę znać, kiedy Twoja edycja tego odcinka będzie zakończona, to sobie wtedy pogmeram w kodzie html-owym, tak dla rozrywki :)\nWysłane przez piosharks w wt., 03/12/2013 - 14:34\nUff. Nareszcie. Skończyłem.\nMożna gmerać, gdyż część 2 będzie osobno. Proszę bardzo.\nUrzekło mnie zwłaszcza to zdjęcie zamieszczone na FB. Takie baśniowe klimaty. Pozwoliłem sobie je zamieścić.\nWysłane przez Iza w wt., 03/12/2013 - 14:40\nJeżeli masz większe wersje, to chętnie je przygarnę drogą mailową - zaczarujemy i będą się powiększały na pełny ekran!\nWysłane przez piosharks w wt., 03/12/2013 - 15:37\nDobra. To już jutro zrobię.\nWysłane przez mruk w wt., 03/12/2013 - 15:55\nA w jakim programie robisz HDR-y?\nWysłane przez piosharks w śr., 04/12/2013 - 07:12\nHDR-y robię w Photoshopie, ale bardzo sporadycznie, wręcz okazjonalnie. I chyba ostatnio ze 2 lata temu. Ciągle zapominam się nim zająć na poważnie.\nwyprawa do stambulu z premio travel\nWysłane przez rusin (niezweryfikowany) w wt., 03/12/2013 - 16:00\nbylismy na takiej samej wyprawie 16.11.ale z opisu wynika ze bylismy na dwoch roznych wyjazdach magiczny smak orientu -bylo swietnie swietna rezydentka Malgosia i Haluk -swietny program hotele i jedzenie - nie mamy zadnych zastrzezen -a na sniadanie jest tyle czasu w zaleznosci o ktorej sie na to sniadanie zeszlo nasza grupa nie miala z niczym problemu przeciez to nie urlop tylko objazdowka\nTo się cieszę, że ktoś tu zagląda jeszcze\nWysłane przez piosharks w śr., 04/12/2013 - 08:27\n16.11 to jadłem już obiad w domu. Nie kojarzę Haluka, wydaje mi się, że nasz Turek nazywał się inaczej, ale to nie jest tak istotne.\nTo była dopiero moja 4 (słownie: czwarta) objazdówka tego typu po Turcji, więc nie mam jeszcze aż takiego doświadczenia, jak Wasza grupa.\nNasza rodzina też nie miała problemów ze śniadaniami, napisałem tylko o odczuciach innych osób. Chyba, że to była tylko ich taka gra-prowokacja, a ja dałem się nabrać na to.\nI że o 6:30 jest śniadanie. Na co podniosły się głosy oburzenia, że jak tak można, przecież nie po to przyjechali. Przecież oni płacą ciężkie pieniądze (chyba samymi monetami) i wymagają, i nie życzą sobie, aby im dyktować kiedy i o której mają jeść i dlaczego tak wcześnie. I, to chyba było najgorsze, dlaczego tak mało czasu na śniadanie! Jakby to miały być wczasy. No cóż, nie rozumiałem tego zamieszania ze strony naszych światowców.\nJesteśmy ludźmi, nie automatami, więc mamy różne postrzeganie świata, wynikłe z uwarunkowań życia, wychowania i doświadczenia. Dla jednych wystarczy cokolwiek, by się tym oczarowywać, a już szczególnie kiedy za to zapłacą, podczas gdy drudzy mogą przyjąć to za rzecz normalną i oczekują czegoś więcej, a bylejakość ich nie zachwyca.\nDo hoteli i posiłków się nie czepiam, nie jestem z tych co wybrzydzają przy byle okazji. A że w jednych jest lepiej, a w drugich trochę gorzej, to przecież normalne.\nA czy rezydentka była świetna? To będzie zawsze kwestią otwartą. Podobnie jak jest z różnymi dziwactwami ludzi. Jeśli człowiek normalny ma dziwactwa (nietypowe hobby), to zaraz nazywają go wariatem, ale jeśli to samo robi człowiek bogaty, to on jest ekscentrykiem. Moim zdaniem jako rezydentka była osobą arogancką, i na zadawane przez nas pytania odpowiadała tak, aby zniechęcić do dalszych. Na szczęście potrafimy czytać. Owszem miała wiedzę i potrafiła coś opowiedzieć, ale w zasadzie tylko tam, gdzie musiała. Opis programu posiada sporą ilość błędów merytorycznych, a od firmy, która się specjalizuje w wycieczkach po Turcji można oczekiwać rzetelności. I uczciwości. Mając tak skromne własne doświadczenie zrealizowałbym ten program inaczej, bardziej jednak pod kątem ludzi, a nie firmy. I tak właśnie bywało na poprzednich moich objazdówkach po Turcji, organizowanych przez inną firmę zarówno polską jak i turecką.\nWysłane przez lukroman w śr., 04/12/2013 - 17:07\nPo pierwsze - Twoja relacja jest tak zajmująca, że proszę - pisz dalej!\nPo drugie - poruszane problemy objazdówek są mi naocznie znane i mam podobne opinie o organizacji i organizatorach, dodam tylko, że to nie dotyczy wyłącznie Turcji. Co do Twojej (Waszej) zaradności i poczynionych oszczędnościach to jednak nie wyciągaj z tego wniosków uogólniających. Co się udaje w czwórkę, może być niemożliwe dla dużej grupy i pewnie dlatego ceny touroperatorów mogą nie być bardziej "dla ludzi". Zresztą, te biura robią dla siebie, czyli dla ludzi, tylko innych :) Broń Boże nie biorę ich w obronę... Piloci i rezydenci zapędzający turystów do umówionych placówek w celach handlowych, sprzedawanie wycieczek po zawyżonych cenach, to ciemna strona ich pracy, ale nie oceniam tego, bo nie znam szczerej wypowiedzi rezydenta (tki) czy pilota (tki) poza relacją Izy, oczywiście :)) Natomiast dużo gorzej oceniam poziom wiedzy i erudycji naszych pilotek w Turcji. Wedle mnie milczały, bo nie miały wiele do powiedzenia, a zdawkowe odpowiedzi na pytania to nie arogancja, lecz brak wiedzy i profesjonalizmu (mam porównanie z pilotami rosyjskimi).\nAle wracajmy do tematu - cdn.pls!!!\nFajnie i z humorem. Prośba\nWysłane przez Uzman (niezweryfikowany) w pt., 06/12/2013 - 12:57\nFajnie i z humorem. Prośba więc o więcej!\nWysłane przez Lord Peter w sob., 01/03/2014 - 21:01\nPozdrawienia od drugiej pary dla rodziny w sandałach ;-)\nZnaleźliśmy Ayawalik inny lepszy, większy i czystszy sklep z większym asortymentem :-)\nturysta z "ambicjami"\nWysłane przez turdeglob w śr., 03/12/2014 - 11:12\nCzytając tą i wiele innych relacji z podróży zamieszcanych przez turystów, którzy byli z biurem ale chcieli wycieczke przerobic po swojemu na wypad niby samodzielny jest troche żałosne. Jeśli się ma w sobie pasje podróżowania i chce sie na własnych warunkach zwiedzać to trzeba jeżdzic indywidualnie na zwiedzanie, jeśli zaś nie ma sie odwagi, pomysłu itp. i jedzie sie z biurem to takie uciekanie przed pilotem, jedzenie pokątnie kabanosów to śmieszny sposób ominiecia systemu! A system ten to grupowe zwiedzanie, ktore rządzi sie swoim schematem. Jeśli szanowny Pan który to pisze pracuje za darmo i je tylko korzonki to nie bede mu sie dziwić że ma problem z tym że coś kosztuje drożej ( słuszał Pan kiedyś o marży i zarobku) jeśli sie jedzie z BP na wycieczke a nie z Fundacją charytatywną to takie zdziwienie dowodzi czemu?...... Nie bedę kończyć.\nWypowiadam sie jako pracownik branży turystycznej i podróżnik, jesli jadę sama przez świat to śpię pod chmurką, a jak jadę z biurem to kupuje fakultety chociaż wiem ze przepłacam, bo na siłe i załośnie nie omijam swoistego "systemu"!!!\nPanu polecam się zastanowić nad rodzajem podróży jakie Pan preferuje , jesli nie odpowiada Panu wycieczka zorganizowana to po co Pan jechał?????????????\nChciałeś jechać z bp - to płacz i płać!\nWysłane przez uzman w śr., 03/12/2014 - 22:44\nWyczuwam w tym potoku niejasno sformułowanych zażaleń żal za niezdobytą prowizją. W tej relacji człowiek z humorem opisał niedopasowanie rzeczywistości do obietnic, jakie roztaczano przed nim w na łamach folderów. Pan zaś radzi, by w takich przypadkach pokornie nagiąć kark i dostosować się do zgrzytającej organizacji w imię dopasowania się do "systemu". Rada co najmniej idiotyczna.\nA w ogóle to po co żyjemy\nWysłane przez piosharks w czw., 18/12/2014 - 15:08\nDzięki uznam za uznanie. W dzisiejszych czasach wiele osób ma trudności ze zrozumieniem czytanego tekstu, czego przykład otrzymaliśmy powyżej.\nNie wiedziałem czy mam się śmiać, czy płakać. Został tu bowiem przedstawiony, na podstawie jakiegoś tam jednego tekściku, ciekawy i mocno zgłębiony portret psychologiczny mojej osoby. Doprawdy zdumiewające i godne podziwu! Brawo! Może trzeba zmienić profesję, nim podobni do mnie nie doprowadzą do bankructwa kolejne bp.\nNiestety, w przeciwieństwie do opisującej mnie osoby, nie jestem internetowym ekshibicjonistą i cenię sobie bardzo prywatność. Nikomu nie muszę się chwalić, gdzie to ja nie jeździłem, czego to nie zobaczyłem i u kogo to ja nie nocowałem za darmo. Wyjątek zrobiłem dla TwS, gdzie opisałem parę interesujących, z mojego punktu widzenia, miejsc nie zawsze ujętych w przewodnikach. I żeby być szczery, to był jeszcze jeden wyjątek - opis wyprawy rowerowej do Rzymu, który umieściłem gdzieś tam w sieci na prośbę osób, z którymi wtedy byłem, a chcieliby powspominać.\nЯ слушал (ja słuszał) o marży i zarobku. Tylko pytam się w imię czego mam płacić jakiemuś biuru, które szumnie zwie się, turystycznym, a nie odróżnia Bosforu od Dardaneli, i każe sobie w dodatku płacić kosmiczne prowizje i to po sezonie.\nA na tą wycieczkę pojechałem dlatego, że byłem trzy razy na tego typu wyjazdach. I tak wspaniałej organizacji wycieczek oraz pilotów, których pasją jest dzielenie się wiedzą z turystami (nie tylko w zakresie objętym programem) nie spotkałem wcześniej. I też dlatego, że naiwnie wierzę w uczciwość. Ale cóż, tylko do trzech razy sztuka. Za czwartym razem zmienili się organizatorzy zarówno po stronie polskiej jak i tureckiej. Niestety nie na lepsze.\nRozumiem, że wg mojego adwersarza należy na takich wycieczkach postępować zawsze w myśl niepisanego regulaminu, co bardzo ładnie i zwięźle ujął uznam „płacz i płać”:\nPkt. 1 Pracownik, rezydent, pilot biura podróży (branży turystycznej) ma zawsze rację.\nPkt. 2 Jeśli pracownik, rezydent, pilot biura podróży (branży turystycznej) nie ma racji, to patrz pkt.1.\nPrzeczytałem te napisane przepiękną polszczyzną kalumnie będąc na tygodniowym wyjeździe. Było to tylko 500 km od domu, w dodatku w kraju, więc taki „rasowy, zawodowy podróżnik” (a właściwie w tym przypadku podróżniczka) tylko prychnie na to, jako na coś wręcz niegodnego światowca i obieżyświata. Oczywiście są wyjątki, sam znam osobiście pewne małżeństwo fotografów-podróżników, którzy sobie to bardzo cenią – gdyż Polska jest niezwykła. Cóż, bardzo mi przykro, ale nie był to wyjazd organizowany przez jakieś żałosne bp. Ale jak na turystę z „ambicjami” był bardzo mało turystyczny wyjazd – tylko jedna niewielka wycieczka, a poza tym jakieś narty i basen termalny. I w dodatku nie spałem pod chmurką. I to wszystko tylko i wyłącznie dzięki zaoszczędzonym środkom na wycieczce z przed roku, że nie wykupiłem obiadów i fakultetów. Wielkie podziękowania dla sponsora.\nA co do formy podróżowania, to na pierwszym miejscu stawiam preferencje rodziny z jakąś małą możliwością odskoczni dla siebie. Preferuję bowiem chodzenie po chaszczach, górach i bezdrożach, co niekoniecznie jest ulubioną formą spędzania czasu dla osób lubiących mniejszą aktywność. I jeszcze jedno – jestem kartografem, więc mam pojęcie o geografii.\nW związku ze świętami Bożego Narodzenia nie chowam urazy, zganiając to wszystko na małostkowość, niedoświadczenie i młodzieńczą bufoniastość (Sądzimy po pozorach, łatwo i często oceniamy. Tymczasem nie wszystko jest tym, czym się wydaje. – Rafał Kosik „Felix, Net i Nika oraz Trzecia Kuzynka”) i życzę moim interlokutorom mądrzejszego spojrzenia na ludzi i świat oraz oczywiście jeszcze wielu podróży.\nA już chciałam tamten komentarz usuwać...\nWysłane przez Iza w czw., 18/12/2014 - 17:52\n...tylko nie zrobiłam tego w imię jakiegoś pluralizmu poglądów na TwS-ie, mam nadzieję, Piotrze, że się za bardzo nie przejąłeś tamtą projekcją wyrzutów i zarzutów. Mnie osobiście najbardziej rozbawił fakt zrównania turystyki niezależnej (czyli bez biura podróży) ze spaniem po krzakach :)\nA propos humoru\nWysłane przez uzman w sob., 20/12/2014 - 23:28\nZe śmiesznostek to dodałbym jeszcze to "jedzenie pokątnie kabanosów".\nNawet ma to jakiś sens w Turcji, bo jak wiadomo, skoro klient nie chciał kupować wycieczek, więc biedak i sknera, to i kabanosy pewnie wieprzowe.


Korbielów: Wakacje w siodle | Nasze Beskidy – Żywiecki – Śląski – Mały –\n← 2018/07/7-8 ::: Święto Morza\nUjsoły: Dzień Dziecka →\nKorbielów: Wakacje w siodle\nOpublikowano 12 Maj 2018 by Beskid Żywiecki\nJeżeli kochasz góry i konie . Cenisz sobie cisze spokój i piękno nieskazitelnej przyrody to zapraszamy na wakacje w siodle 2018 w sercu Beskidu Żywieckiego u podnóża Pilska oraz Babiej Góry. Tworzymy grupy max 7 jeźdźców na turnus.\nKażdy jeździec przyporządkowany do konia przez cały pobyt.Cena obejmuje 36 godzin jazdy + inne atrakcje ! Zajęcia oraz jazdy prowadzą przodownicy GTJ .Cena obejmuje zakwaterowanie dzień przed rozpoczęciem obozu .\nTen wpis został opublikowany w kategorii Imprezy turystyczne i oznaczony tagami BaBa, Kolej, Korbielów, Połonina, wakacje w siodle. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Wirtualne biuro - dobry sposób na redukcję kosztów - http://www.eko-las.wroclaw.pl/\nDodane: 23-08-2016 09:56\nCzynności osób zatrudnionych przy prowadzeniu wirtualnego biura\nDlaczego lokalizacja wirtualnego biura jest tak ważna?\nTagi: Uncategorized warszawa biuro wirtualne biuro biura wirtualne wirtualny adres adres dla firmy wynajem adresu tanie biuro tanie tanio\nHere are 12 reasons why you should think about how to buy brake pads Tradycja wysyłania zaproszeń Is it worth buying a fuel filter? Czy są zmiany w prawie jak prowadzić sprawy prawne?Czy warto zobaczyć pokaz tańca Warszawa? A Quote On How To Buy An Oil Filter Czy w 2020 dasz radę rozwieść się?Czy są zmiany jak Zamontować fotowoltaikę?Co musisz wiedzieć o tarasachDobry stomatolog w ZabrzuKładzenie kostki, wykończenie elewacji i inne istotne sprawyCzy sposób na to jak w 2020 uzyskać porady prawne jest łatwy?Cena tego jak odżywic ceręSzokujące 7 Metod Aby szkolić z bhp New facts - Learn how to buy a cabin filter in these 12 banal steps Zobacz te 6 ciekawostek o tym jak naprawić laptopa w prosty sposóbComarch OptimaNie Musisz Być Ekspertem Aby zrobić dezodorant w domu. Wystarczy, że Zastosujesz Te 12 Zasad. It can Interest you. How to Buy Engine Oil Professionally Sprawy rozwodowe - jak się przygotować?Gabinet stomatologiczny zabrze In 2020 you can buy us auto parts well, but in 10 years too? O kartkach zaproszeniowych na ślubNawet Nie Myśl Aby Kupić Bramę Zanim Nie Poznasz Tych 3 Sposobów.Prowadzić sprawy prawne szybciej?Optima EPR dla firmCzy ktoś wie jak prowadzić sprawy prawne?Zobacz te 3 ciekawostek o tym jak prowadzić sprawy prawne w prosty sposóbNigdy Nie Rób Tych 5 Rzeczy Jeśli Chcesz prowadzić sprawy prawneGdzie można drukować części 3d a gdzie nie?\nGdzie wypożyczyć krzesła? myjnie bezdotykowe cena zakupuGift for engine - premium oilWynajmij namiot na imprezęPlumbers - generallyDla laika: geodezjaKilka słów o autokarach i busachIdealnie wakacje nie istnieją? Hiszpania!POS - czy warto?Kilka faktów i przydatnych porad odnośnie korzystania z pomocy prawnikaListwy MDFJak znaleźć dobrego prawnik?Artykuł o mechanice samochodowej, warsztatach i serwisowaniuO co chodzi z tą muzyką?Własne mieszkanie - tylko marzenie?Bo zdrowie jest najważniejszeInwestycja w bieliznę termoaktywną. przeczytaj przed zakupemProblem with pipes?Hiring and working with electricianZewnętrzne reklamy i ich skutecznośćJak nie bać się dentysty? Poradnik dla pacjentówOgólnie o problemie z insektamiWysoko - tekst o wspinaczkachWirtualny świat w wirtualnym biurzeSztukateria styropianowaCo warto wiedzieć o drewnie? O pompach ciepła ogółemRozwiązania dla ogrodzeniaLiczne usługi dentystyczne- co i jak z dentystami?Domy starców- nie takie straszne