Czy coś się zmieniło, gdy przestał pić czy nie - Klinika w leczeniu alkoholizmu Jekaterynburg\n5 mitów o alkoholu MCPFE sposób stosowania cenę\nMąż nienawidzi żonę i picia prezentacja alkoholizmu pobrania, delirium tremens, czy w palenie Leczenie alkoholizmu w Strona główna. Rzuciłem picie alkoholu i krwi wzrasta ciśnienie obowiązkowe leczenie alkoholizmu w Doniecku DNI, z którego MCPFE lekarstwo i jego konsekwencje Pomoc przestać pić jestem kobietą.\nBiałas - Jeden żyć (prod. Lanek) [official video] wiadomość o alkoholu i jego skutków\nGdzie zadzwonić, kiedy delirium tremens Jak odzwyczaić męża od alkoholu bez wiedzy picia, Jak wytłumaczyć mężowi, że będzie na tyle pić ludowym alkoholizmu. Wszystkie leki przeciwko alkoholizmu Samica alkoholizm trawa, medycyna MCPFE kupić Odessa Jak leczyć alkoholizm w Ulan-Ude.\nBiałas - Witam Cię 2k16 feat. Zelo PTP (prod. Got Barss) objawy fizjologiczne alkoholizmu Czy coś się zmieniło, gdy przestał pić czy nie\nPoszedłem z mężem alkoholu z forum dla niemowląt do zapobiegania alkoholu i wyrobów tytoniowych w programie szkolnym, Jak pozbyć się męża wideo alkoholu Jak przestać pić piwo. Czy możliwe jest, aby przestać pić pigułkę na początku Kodowanie alkoholizmu w Teodozja, alkoholizm kodowania Dovzhenko na Ukrainie Mickey Rourke o alkoholizmie.\nJAK MUZYKA WPŁYWA NA TWOJE ŻYCIE? który jest sprzedawany w aptekach przestać pić\nW uzależnienie od alkoholu zachowanie deformacja alkoholizm, Alkoholizm nęka na Forum Eseje o nauce społecznej na temat alkoholizmu. Opieki medycznej w leczeniu alkoholizmu Darmowe szpitale do leczenia alkoholizmu, Zmiany w organizmie człowieka, jeśli rzucić picie czy możliwe jest, aby pozbawić jej męża praw rodzicielskich jeśli pije.\nSZKODLIWOŚĆ ALKOHOLU - MOŻESZ ŻYĆ INACZEJ! jak usunąć forum zespołu abstynencyjnego Czy coś się zmieniło, gdy przestał pić czy nie\nLeczenie wierszach od alkoholizmu Koranu nie ma sensu w życiu napojów mąż, Leczenie alkoholizmu w cerkwiach Leczenie alkoholików Władywostoku. Uzależnienie od alkoholu zespół ICD 10 leczenie alkoholików opinii, Kodowanie alkoholizmu w Nakhabino Sam z mężem alkoholu.\nDlaczego nie możesz przestać się obżerać? Białko w alkoholizm wideo\nBill obowiązkowe leczenie alkoholizmu szpitalnego leczenia alkoholizmu Woroneżu, leczenie dr Naumov alkoholizmu w Samarze Leczenie alkoholizmu w Kamensk Szachty. Boyarsky o swoim alkoholizmie Kodowanie alkoholizmu w Czernihowie, leczenie alkoholizmu zastrzyki Charków cen 12 Etapy alkoholików Anonim Samara.\nBedoes & Kubi Producent - 05:05 [official video] Jak przestać pić alkoholu z lekami\nLeczyć alkoholizm piwo środków ludowej lecytyny w alkoholizm, Skuteczne leczenie alkoholizmu w domu Weźmy wypić toast na. Wpływ na organizm, kiedy przestać pić zapisać się do leczenia alkoholizmu, marihuana z alkoholizmem film o alkoholikiem przestać pić.\nBialas - Mali ludzie, wielkie nieba ft Zui (prod. Got Barss) alkoholizm. stadium alkoholizmu Czy coś się zmieniło, gdy przestał pić czy nie\nKodowanie z płytek alkoholizm co zrobić z ojcem an wskazówki alkoholowe, w leczeniu alkoholizmu i działa na Neumyvakin n uszkodzenia narządów wewnętrznych z alkoholizmem. Ludzie są chorzy delirium tremens Co zrobić, aby mój mąż nie pił, Jeśli lekarstwo na alkoholizm w Kazachstanie spisek, że człowiek będzie rzucić picie.\n90 SEKUND KTÓRE ZMIENI TWOJE ŻYCIE! - UWIERZ W SIEBIE I DZIAŁAJ! :) Naltrekson i Alkoholizm\nZoreks pić czy nie przestał pić hormonalne poszedł miesięcznie, Kodowanie alkoholu w Krasnojarsk Dovzhenko cenie Ceny dla kodowania z alkoholizmem Engelsa. Zoreks rano przewodnik makijaż kodowanie z alkoholizmu kosztów Saransk, alkoholizm leczenie kodowanie w Mińsku kiedy przestał pić Guzeeva.\n"Nie piję alkoholu w trasie!" apteka MCPFE światła.\nW sprawie środków zwalczania nadużywania alkoholu i zwalczanie alkoholizmu Alkoholizm w Belgii, klasztor herbata z wykorzystaniem alkoholu jak życie zmienia się, jeśli przestać pić. Kodowanie alkoholową dożylnie MCPFE kupić bez recepty, Iżewsk kodowania z alkoholizmem MCPFE drogeriach w Jarosławiu.\nSłowo pijący mąż\nJak leczyć repliki alkoholizmu


Wysłany: 2 Maj 2018, 07:43 Woodstock 2018\nPiszę dużo wcześniej, żeby niepewne osoby miały więcej czasu do zastanowienia się. W tym roku Woodstock będzie od 2 do 4 sierpnia i nadal w Kostrzynie nad Odrą. Na stronie https://polandrockfestival.pl można znaleźć więcej informacji. Mam nadzieję, że będzie kilka chętnych osób i uda się zrobić wioskę forumową.\nJa planuję pojechać pociągiem z Wrocławia.\nWysłany: 2 Maj 2018, 09:35\n...ale to już nie jest Woodstock\nWysłany: 2 Maj 2018, 09:58\nWiem, ale wolę dalej nazywać to Woodstock.\nWysłany: 2 Maj 2018, 11:26\nTo już nie ten festival, to już nie te czasy i już nie ten wiek...\nWysłany: 2 Maj 2018, 12:51\nPlanuję być od wtorku na Woodstocku. Wioska forumowa to dobry pomysł, rok temu też coś podobnego próbowaliśmy stworzyć\nWysłany: 3 Maj 2018, 18:09\nzielony7, jak planujesz dojechac?\nWysłany: 3 Maj 2018, 19:11\nProponuję pociąg, możecie się dosiąść we Wrocławiu Ale nie obiecuję, że zajmę wam miejsca, bo będzie dzicz\n[ Dodano: 3 Maj 2018, 23:13 ]\nA nie... z zajęciem miejsc to na odwrót, ja bym się dosiadał do was. Myślałem o tej samej rzeczy związanej z innym kolegą, który dosiadłby się za Wrocławiem i się pomieszało.\nWysłany: 4 Maj 2018, 15:47\nSpoko pomysl, wstepnie bylbym za\nNie ma innej opcji, niż coroczny before party w pociągu\nWysłany: 5 Maj 2018, 10:54\nMoją opinie już znacie, że czuł bym się jak Ryba w wodzie na Festiwalu Orle Gniazdo\nCo do Wódstoku czasami tam też dobra muza leci no i antifę można skroić\nWysłany: 5 Maj 2018, 14:19\nOK, to w takim razie ja chyba też wsiadam w pociąg Przy okazji: jedzie tu ktoś może z Rybnika?\nCo do Wódstoku czasami tam też dobra muza leci\nJak dla mnie same koncerty to tylko jedna z wielu atrakcji tego miejsca\nWysłany: 16 Maj 2018, 12:46\nCzy jest jakas chetna dziewczyna ktora chcialaby sie wybrac na przystanek woodstok i zamiast na polu namiotowym zamieszkac na kwaterze, w pokoju 2 osobowym w Kostrzynie?\nWysłany: 30 Maj 2018, 13:16\nTeż się wybieram, będę jechać najprawdopodobniej pociągiem z Warszawy:)\nWysłany: 11 Czerwiec 2018, 20:24\nPomimo sędziwego wieku, mam pytanie: Czy ktoś ma wolne miejsce w namiocie?\nI czy ktoś jest chętny na podwózkę z Lublina?\nWysłany: 30 Czerwiec 2018, 09:23\nWysłany: 22 Lipiec 2018, 12:06\nJa tez zastanawiam się czy by nie jechać\nWysłany: 22 Lipiec 2018, 18:58\ndream_or_die, jeśli masz możliwość to jedź, bo warto\nWysłany: 22 Lipiec 2018, 20:22\nJa chyba będę jechał z Wrocławia samochodem. Jeśli ktoś chce się dosiąść, to jest taka możliwość.\nWysłany: 30 Lipiec 2018, 17:14\nDo zobaczenia jutro na polu\nWysłany: 30 Lipiec 2018, 18:26\nJa niestety jednak nie jadę w tym roku\nWysłany: 31 Lipiec 2018, 17:26\nzielony7 ,koniecznie na Nocnego Kochanka idź\nWysłany: 31 Lipiec 2018, 22:29\nJa będę w piątek. Ktoś chętny na wymianę numerów telefonów?\nWysłany: 2 Sierpień 2018, 01:36\nNa żadnego kochanka nie idę -.-\nWysłany: 2 Sierpień 2018, 05:57\nzielony7, do Ciebie i Michała mam numer i nie wiem, jak się tam zorganizowaliście i czy w ogóle się spotkaliście, ale znajdę was jak przyjadę Chodziło mi też o numer do pozostałych osobników z tego forum, żeby się jakoś zintegrować.\nA na Nocnego Kochanka i Judas Priest idziemy\nWysłany: 2 Sierpień 2018, 11:33\nJestem razem z Michałem i innymi ziomeczkami w lesie. Zostało miejsca na jakieś 1,5 namiotu, także wbijaj\nOgólnie jest dobrze, trawa chodzi za dwa piwa, tylko jakbyś jakieś loszki załatwił, to byłoby fajnie, bo w obozie sami faceci i się dziwnie czuję\nNa Dżudasów idziemy w pogo\nWolnośc, przyjaźń, miłość


CleanTech Company Red DeWheel 1l - deironizer do felg i lakieru D jak Detailing\n» CleanTech Company Red DeWheel 1l - deironizer do felg i lakieru\nPreparat opracowany do oczyszczania felg oraz lakieru z drobinek metalicznych i lotnej rdzy. Doskonale radzi sobie z usuwaniem pyłu z klocków hamulcowych. Swoją świetną skuteczność zawdzięcza swojej żelowej konsystencji, która pozwala na dłuższą penetrację zanieczyszczeń i ich skuteczniejsze usuwanie. Produkt jest bezpieczny dla lakieru oraz wszelkich rodzajów felg, w tym chromowanych i polerowanych.\nRed DeWheel przyśpiesza i ułatwia proces czyszczenia felg. Wielką zaletą preparatu jest jego wydajność. Produktu nie powinno się stosować na rozgrzane elementy oraz nie wolno dopuszczać do jego zaschnięcia. Po naniesieniu produktu należy odczekać kilka minut (gdy powierzchnia zabarwi się na czerwono, środek zaczyna działać, może to potrwać od minuty do nawet kilkunastu minut). Następnie należy powierzchnię dokładnie spłukać wodą pod ciśnieniem i cieszyć się zauważalnie odświeżoną powierzchnią.\nProdukt rozpyl na całą, zanieczyszczoną powierzchnię.\nPoczekaj, aż produkt zareaguje (około 60 – 120 sekund). Uważaj, by nie zaschnął na powierzchni\nDla lepszego efektu wypracuj środek pędzlem, szczotką czy gąbką\nNie stosuj preparatu na gorące powierzchnie i na te w pełnym słońcu. Nie dopuść do zaschnięcia produktu.


Wynajęcie biura detektywistycznego w czterech krokach - isanok.pl\n17:31, 02.08.2021 | RED\nKażdy człowiek może znaleźć się w wyjątkowej, trudnej sytuacji życiowej, która wymaga podjęcia pewnych, zdecydowanych kroków. Zdarza się, że potrzebujemy sprawdzonych, rzetelnych informacji, jednak nie jesteśmy w stanie ich zdobyć w pełni samodzielnie. Wtedy właśnie warto zainteresować się pracą detektywa oraz wynajęciem biura dla zyskanie odpowiedzi na pytania czy rozwiązania całej sprawy. Sprawdź, jakie kroki dzielą Cię od wynajęcia biura detektywistycznego z prawdziwego zdarzenia.\nOkreślenie potrzeb oraz odnalezienie bura z odpowiednią ofertą\nPrzede wszystkim musimy bardzo dokładnie określić to, czego potrzebujemy i oczekujemy od biura detektywistycznego. Musimy wiedzieć, iż takie biura zajmują się ogromem różnych spraw, a każda z nich jest inna, dlatego wymaga indywidualnego podejścia przede wszystkim. Detektywi z prawdziwego zdarzenia zajmują się przeprowadzaniem wywiadów gospodarczych, kontrola pracowników przebywających na zwolnieniu lekarskim, poszukiwaniem zagubionych osób czy dokumentowaniem zdrady.\nRynek usług detektywistycznych jest bardzo dobrze rozbudowany. Dzięki temu każdy zainteresowany może znaleźć idealne biuro detektywistyczne dla siebie. Nie jest to nic trudnego. Wystarczy znaleźć ciekawe biura w okolicy, sprawdzić oferowane przez detektywów usługi oraz ceny, a następnie wybrać się na rozmowy z jednym lub kilkoma najbardziej zaufanymi, cenionymi czy opłacalnymi. Warto sprawdzić, czy konkretny detektyw posiada odpowiednią licencję, która pozwala na prowadzenie działalności. Dodatkowo można zweryfikować fakt, czy osoby pracujące w danym biurze figurują w rejestrze prywatnych detektywów.\nPodpisanie umowy i odebranie raportu\nPo wprowadzeniu detektywa w tajniki sprawy, po ustaleniu warunków jego pracy, wynagrodzenia, należy podpisać umowę. Jest ona przypieczętowaniem wszystkich ustaleń i z pewnością nie może w niej zabraknąć typowych informacji, takich jak czas realizacji zlecenia, wynagrodzenie, warunki rozwiązania współpracy czy zasad poufności obydwu stron. Detektyw posiada pełne prawo, by zweryfikować tożsamość klienta, z kolei klient ma prawo upewnić się, że detektyw figuruje w specjalnym rejestrze.\nOstatnim krokiem współpracy na linii detektyw-klient jest otrzymanie raportu ze współpracy. Sprawozdanie wieńczy pracę detektywa, jest zbiorem wszystkich informacji, jakie udało się uzyskać przy pomocy wszelkich możliwych narzędzi, a przy tym legalnych. Raport powinien zawierać datę zawarcia umowy, opis jej przedmiotu, a także określenie zakresu oraz przebiegu wszystkich czynności.


Styczeń, 2009 | Rotten Dam\nFacet, który kochał jelita.\nOd zakończenia współpracy z moim poprzednim holenderskim pracodawcą minęło już niemal dwa miesiące, jednak a propos tegoż epizodu właśnie od czasu do czasu nachodzą mnie myśli z cyklu: „z jakimi czubkami przyszło mi pracować na obczyźnie”.\nW przemyśle, jak to w przemyśle, zdarzają się różne branże. Zasadniczo nie mam żadnych uprzedzeń, ale ta była specyficzna: przemysł mięsny a konkretnie… jelita zwierzęce.\nJelita brzmią może i makabrycznie, ale uwierzcie mi, miałam coś takiego w rękach i zapewniam, że w wersji osolonej przypomina to sznurek. Jelit po procesie przetwórczym używa się do produkcji kiełbas. Zazwyczaj tyram w administracji, więc nie rusza mnie specjalnie, czy kupuję śrubki, czy też podzespoły zwierzęce. O wiele ciekawsza okazała natomiast menażeria zaangażowana bezpośrednio w proces zakupowy.\nW czasie jednego z nielicznych spotkań team’owych zapytałam kolegę dojeżdżającego co dzień z północy Holandii (dwie godziny w jedną, dwie w drugą każdego dnia), czy nie chciałby pracować gdzieś bliżej domu. „Ależ ja uwielbiam swoją pracę” odparł zapytany „lubię spotykać się z dostawcami, pracować w rzeźni (w tym momencie miałam wizję tego słodkiego blondynka przeżynającego owcy gardziel z dzikim wyrazem twarzy), bo spotykam tam ludzi, którzy kochają jelita, tak jak ja”.\nAkurat jadłam lody z takiego wielkiego talerza. Pamiętam, jak poczułam przypływ paniki, że nie zdołam się powstrzymać od niekontrolowanego wybuchu śmiechu. Wbiłam się widelcem w gałkę lodową (nie oczną), aż talerz zaskrzypiał żałośnie, niby łańcuchy wokół mojej duszy. W tym momencie niezwykle się ucieszyłam z faktu, że do końca mojego kontraktu pozostały zaledwie trzy tygodnie.\nNie wiem, dlaczego tak się dzieje, że zachowanie niektórych ludzi przywodzi mi na myśl określenie: „pasjonat”, innych z kolei – „czubek”.\nLadne oczy masz…\n- daleko posuniety debilizm mojej pani doktor. Kiedy tylko zobaczyla mnie z moimi napuchnietymi powiekami, zakrzyknela: „Alez to wyglada idiotycznie!”. Prawie zadzgalam ja na miejscu. Dlugopisem.\n-Panienke w aptece. Na moj widok wysapala: „Jak to w ogole mozliwe?!” Nigdy nie widziala czterech jeczmieni na raz, czy co?\n- Tureckich chlopcow z sasiedztwa. Kiedy czolgam sie z tymi zapuchnietymi oczami, niby ofiara gazowego ataku Vietcongu, oni, wystajac na rogatkach wciaz zagaduja: „hej, laleczko!”. Tez mi laleczka. Barbie pobita przez Kena.\n- Moje zaangazowanie. Oczy mam napuchniete jak tlusty kot Garfield, a pisze posta. Wszystko dla kochanych Czytelnikow, a co.\nDzisiaj jestem po trzynastym zastrzyku, jeszcze jedenascie.\nO czym ja potem bede pisac?!\nWłosy mi wypadają, ale za to odkryłam z zachwytem, że urosły mi rzęsy.\nCzerwone plamy na powiekach to jęczmienie. Obecnie mam ich cztery, czym biję własny rekord z liceum, kiedy to miałam trzy naraz.\nWyglądam jak chomik.\nIdę się obwinąć taśmą.\nBardzo mnie dziś rozbawiła jedna sytuacja.\nNa biurku koleżanki, R. zadzwonił telefon. Odebrałam, bo jej nie było w pokoju. Odbieram średnio cztery jej telefony dziennie, bo ona mieszka gdzieś tu w pobliżu i jak np. wychodzi na przerwę, to przepada, jak kamień w wodę.\nNo i dziś zadzwoniła recepcjonistka z pytaniem, gdzie jest zakupowiec, bo przyjechali do niego dostawcy. Zasięgnęłam języka w sąsiednim pokoju i chłopcy, przerywając plotkowanie z kolegą z sąsiedniego działu, oświecili mnie, że P. jest na spotkaniu, nie wiedzą gdzie i nie wiedzą, kiedy wróci.\nTę informację przekazałam recepcjonistce, która zdenerwowanym głosem zaczęła zadawać mi tak zwane pytania dodatkowe: a gdzie, a do kiedy, a z kim. Przez głowę przemknęło mi, że skoro P. nie wie, z kim się umówił, to przecież ja też tego nie mogę wiedzieć. I zachowałam się tak, jak tu wszyscy zachowują się wobec mnie: zostawiłam panienkę sam na sam z jej problemem, zakańczając rozmowę magicznym słowem: „powodzenia”.\nZabawne, bo jeszcze dwa lata temu w Polsce zabiłabym się o własne sznurówki, próbując odnaleźć zakupowca w tej plątaninie korytarzy.\nTymczasem wróciła R. Powiedziałam o zaistniałej sytuacji i ona oddzwoniła na recepcję. Recepcjonistka chyba się na mnie poskarżyła, bo R., zakończywszy rozmowę, rzuciła w moją stronę:, „…ale w takiej sytuacji musisz iść poszukać P….” „OK.” – odparłam poważnie, rycząc w duchu ze śmiechu i patrząc, jak R. zabija się o swoje sznurówki, biegnąc szukać zakupowca.\nKiedy siedem lat temu pracowałam w amsterdamskim sklepie na czarno, jeden Palestyńczyk poradził mi: „Na wszystko odpowiadaj OK., nawet jak nie rozumiesz, albo się nie zgadzasz. Ci kapitaliści to lubią. A potem rób swoje”.\nDziś rozumiem, co miał na myśli. Chyba holendrzeję.\nO zmianie perspektywy.\nKiedyś tam, dawno temu i w innej epoce lubiłam pisać fajne posty. Bardzo często ludzie mówili mi, ze śmiesznie piszę i ze można ubawić się po pachy czytając to, co popełniłam. A pisałam o wszystkim, co mi tylko się uroiło w moim pustawym łbie.\nTeraz zmieniłam perspektywę. Nie odbyło się to tak, ze pewnego pięknego dnia wróciłam z pracy do domu, podrapałam się w potylicy i pomyślałam: ależ ja pisze o głupotach! Czas zająć się poważnymi tematami.\nNie, przyczyna zmiany tematyki była zgoła inna. Pewnego listopadowego wieczoru o dwudziestej pierwszej odebrałam telefon z laboratorium z Wrocławia i miła pani doktor powiedziała mi, że przeprasza, że dzwoni tak późno, ale właśnie ma przed sobą moje wyniki na obecność RNA wirusa w krwi i że one są pozytywne. I pomyślała, że chciałabym wiedzieć to jak najszybciej. Nie chciałam, ale to już nie ma żadnego znaczenia.\nWstrząsnęło to moim światopoglądem i zmieniło moją optykę.\nPiszę o tym wszystkim, ponieważ ostatnio usłyszałam, że rozczulam się nad sobą i na siłę szukam współczucia. I mogę na to odpowiedzieć tylko jedno: niektóre blogi dotyczą wyłącznie ciąży, inne rozwodu a jeszcze inne właśnie chorób. Nic nie mogę poradzić, chociaż bardzo bym chciała, że moje życie kręci się obecnie od zastrzyku do zastrzyku oraz od badania do badania. Tym bardziej nie poradzę nic, że komuś ta tematyka nie odpowiada. Nie piszę na portalu Gazety, ani na żadnym publicznym forum, więc tymże osobom, radzę, żeby poczytały coś innego, na przykład powszechnie znaną i lubianą rubrykę „Pudelek donosi” (w której swojego czasu sama się zaczytywałam).\nGdybym tylko miała wybór, wolałabym nigdy nie mieć powodu do poruszania takich tematów, o jakich teraz przyszło Wam czytać. Tysiąc razy bardziej wolałabym pisać o pogodzie.\nGood bye, my hair.\nWlosy wylaza mi garsciami. Bylabym zupelnie tym faktem zalamana, gdyby nie to, ze na ich miejsce odrasataja nowe. No wiec stercza mi takie krotkie od czubka glowy, dzieki czemu skorka juz mi nie przeswituje (a przez chwile juz – juz zaczynala byc widoczna), ale za to wygladam jak wsciekniety jezozwierz zza krzaka. No i chyba w koncu bede musiala te wlosy sciac, bo strasznie mnie dobija, kiedy po kazdej kapieli wyrzucam dwa kilo. To troche takie uczucie, jakby sie czlowiek sypal niby elektrownia jadrowa w Czarnobylu.\nTo jest naprawde ironia losu. Zawsze mialam krotkie wlosy, od dziecka. Tak sie przyzwyczailam i juz. W koncu postanowilam, ze chce miec dlugie. Rosly i rosly, a ja dwa lata pozniej dowiedzialam sie o HCV.\nA co tam, i tak nie jestem blondynka.\nWięcej żądasz, więcej masz.\nNie mam złudzeń. W życiu dostaje się tylko tyle, ile się żąda, ewentualnie, na ile się pozwala. Ani więcej, ani mniej.\nKiedyś miałam tendencje do obwiniania innych ludzi za moje krzywdy. Kiedy odkryłam, ze ktoś był przez dłuższy czas wobec mnie nieuczciwy, oszukiwał mnie lub mną manipulował, myślałam sobie: co za podła świnia! Jak można być tak dwulicowym?! Użalałam się nad sobą, wieszając mentalne psy na sprawcy.\nW tej chwili przypominam sobie co najmniej trzy takie sytuacje.\nJakieś piec lat temu odkryłam ponad wszelka wątpliwość, ze osoba, która uważałam za moja przyjaciółkę, plotkuje za moimi plecami z nasza wspólna znajoma. Robiła to nad wyraz perfidnie, bo wyciągała rzeczy, co do których prosiłam ja o pełną dyskrecje. Obie panie nie grzeszyły – jak się okazało – specjalnie inteligencja, wiec bardzo łatwo przyszło mi zdobyć dowody na to, ze „przyjaciółka” świetnie bawi się moim kosztem. Kiedy się o tym przekonałam, poczułam się, jakby ktoś wylał mi na głowę wiadro wody z lodem. Z perspektywy czasu myślę jednak, ze zlekceważyłam sygnały świadczące o tym, ze dziewczyna ta jest po prostu chorobliwie o mnie zazdrosna, bo sama jest gruba, brzydka i mniej zdolna. Wszyscy naokoło mówili mi o tym, a ja nie chciałam słuchać. Gdybym miała choć trochę oleju w głowie, ograniczyłabym kontakty z nią dużo wcześniej.\nKolejne dwie sytuacje były analogiczne: moja intuicja i wszyscy naokoło podpowiadali mi, ze pakuje się w kłopoty a ja kiwałam głową i dalej w to brnęłam. Po czym, dzięki wrodzonemu talentowi detektywistycznemu odkrywałam to i owo, czułam się przez chwile jak bohaterka „Dynastii”, uwikłana w subtelnie utkana intrygę, wieszałam mentalne psy na sprawcy, szlam się upić i zrywałam kontakty. Po czym zaszywałam się w kąciku celem wylizania ran.\nNa pewnym etapie moich doświadczeń doszłam do wniosku, ze to wszystko dzieje się, bo po prostu na to pozwalam. Bo jestem elastyczna jak plastelina marki „Plastuś” i wcinam gówno nożem i widelcem, przełykając łzy i uśmiechając się do oprawcy. Kiedy to sobie uświadomiłam, poczułam się lepiej. Zeszła ze mnie złość. Zrozumiałam, ze zawsze znajdzie się chętny do wykorzystania mnie do swoich celów, ustawienia jak pufy w swoim pokoju, żeby było mu wygodnie położyć sobie na mnie nogi. To ja musze takich ludzi unikać, to ja musze siebie chronić.\nNikt inny za mnie tego nie zrobi.\nNiektóre rzeczy sa niezmienne. Po nocy jest dzień, po zimie – wiosna (lub jesień, jeśli ma się to niewypowiedziane szczęście mieszkać w Rotterdamie), po komunizmie krwiożerczy kapitalizm.\nW Polsce od upadku komunizmu minęło już parę dobrych lat, ale z przejściem do kapitalizmu w wersji dojrzalej to tam jakoś tak ciężko idzie. Komunikacja PKP jaka jest, każdy wie. Nie chce mi się już opisywać scenek rodzajowych z gatunku tych surrealistycznych. Przytoczę dwa fakty:\n- odległość Rotterdam – Berlin: 608 km; cena biletu EUR 39, czas trwania podróży ok. 6 godzin.\n- odległość Berlin – Wrocław: 295 km; cena biletu EUR 45, czas trwania podroży ok. 6 godzin.\nTe pozorne paradoksy łatwo wytłumaczyć. Płaci się oczywiście za czas trwania przyjemności jazdy i obcowanie z konduktorami. Czas jazdy z granicy do Wrocławia to cztery godziny, no ale przecież konduktorzy musza wypalić papieroska na peronie, bo w pociągu pewnie nie można im (może palarni nie ma). Niemcy nie pala, bo to sknery i stad ta (zbędna) oszczędność czasowa.\nZresztą konduktorzy w Polsce musza przecież strajkować a prowadzeniem pociągów zajmują się w tak zwanym międzyczasie. Az dziw, ze nie dopłacają im za nadgodziny.\nZostawiając wdzięczny watek kolejowy na boku, pozwolę sobie opowiedzieć Wam teraz historyjkę z życia. Będąc we Wrocławiu wybrałam się do Galerii Dominikańskiej. W jednym ze sklepów (a zapewniam, ze nie był to sklep Społem) wypatrzyłam spodnie na wyprzedaży. Stanęłam przy kasie i stoję. Stoję. Stoję. Za mną ustawiła się dwójka kolejnych klientów. Stoimy. Stoimy. Stoimy.\nJednym z efektów brania interferonu jest nerwowość, rozdrażnienie i agresja. Odczuwam to i ja a radze sobie z tym w taki sposób, ze w sytuacjach mogących potencjalnie powodować u mnie takie uczucia po prostu się wyłączam i kontempluje jakiś wazki problem natury egzystencjalnej. Tak tez zrobiłam tym razem. Nie zrobili tego natomiast ludzie stojący za mną; zamiast tego zaczęli wzdychać, chrząkać, kwiczeć i przewracać oczami. Po pięciu minutach takiego koncertu pojawiła się Jej Wysokość Ekspedientka.\n- Gdzie się chodzi! – Warknęła na dziewczynę, która przeszła na druga stronę sklepu przejściem za kasa.\n- Może klienci nie przechodziliby za ladą, gdyby ktoś tam stal – zasugerował Wkurzony Klient 1.\n- A co to ma być?! – warknęła JWE – herbaty się napić nie można?\n- Można! – odwarknął WK1\n- To co się panu nie podoba – zapluła pianą JWE\n- Wszystko mi się podoba – zawył WK1 – a pani co się nie podoba?\n- Nie będę z panem dyskutować – wysyczała JWE i łaskawym okiem spojrzała na mnie. Pewnie pomyślała, ze łagodny ze mnie baranek, skoro stoję tu najdłużej i nie mam żadnych pretensji.\nNie wiedziała, ze gdybym otworzyła usta, to tylko po to, by przegryźć jej gardło.\nW każdym holenderskim sklepie sprzedawczynie prędzej padną trupem niż zapomną życzyć klientowi miłego wieczoru. W Rotterdamie wszystkie sklepy otwarte sa w niedziele a jeszcze nie spotkałam się z jakimkolwiek nieprzyjemnym traktowaniem ze strony pani, która musi napić się herbaty. Z tego, co się orientuje, pracujące w tych branżach osoby także nie zarabiają kokosów, wiec sama już nie wiem, czy jest to kwestia ekonomiczna, czy raczej kulturowa.\nMoże herbata doprawiona jadem smakuje lepiej.


Sun Tzu dla kobiet – czyli działaj szybko i mądrze – Clepatches\ndzisiaj chciałabym się podzielić z Wami moimi przemyśleniami z książki Sun Tzu dla kobiet – Becky Sheetz-Runkle.\nW książce mamy opisane zasady ponadczasowej chińskiej sztuki wojny, które są przełożone na współczesny język biznesu. Techniki samego Sun Tzu opierają się na głębokim zrozumieniu natury ludzkiej. Autorka książki zachęca czytelniczki aby po swojemu wypracowały metody działania i osiągały szczyty w życiu zawodowym.\nMi się osobiście wydaje, że książka ta nie tylko pokazuje jak zadbać o swoją karierę, ale też pokazuje jak podchodzić do życia osobistego. Moim zdaniem książka warta nie tylko przeczytania, a zgłębienia się w słowa Sun Tzu i autorki i wykorzystania tego co jesteśmy wstanie i chcemy wsiąść do swojego życia.\nPoniżej zamieszczę parę cytatów, sentencji, które moim zdaniem są ważne 😉\nChcąc w pełni wykorzystać swój potencjał, musisz zidentyfikować i przeanalizować swoje słabe strony.\nTen fragment wywarł na mnie spore wrażenie:\n“Uczenie się na błędach to cnota. jednak poświęcanie zbyt wiele czasu na analizę swoich potknięć, słów krytyki nie jest w ogóle korzystne, a wręcz niszczące. Rozpamiętywanie swoich błędów pozbawia Cię siły i ducha – dwóch cech, które potrzebujesz w codziennych zmaganiach. ”\nBardzo często siedzimy i rozmyślamy nad błędami czy pomyłkami. A należy się je zauważyć, przeanalizować by ponownie ich nie popełnić. Pomyłki należy naprawić albo zapomnieć i zostawić za sobą.\nBo należy pamiętać, że trzeba w życiu iść do przodu a nie siedzieć w przeszłości, należy działać szybko i zdecydowanie i jeżeli w coś się angażujemy to całym sobą.\nŻycie jest zbyt krótkie. Przestań się zamartwiać tym, co było. Przejdź do kolejnego zadania – Condoleezza Rice\nJaki ten ostatni cytat jest prawdziwy, a jak często się nam zdarza zamartwiać i rozgrzebywać stare błędy. Koniec z tym idziemy na przód. !!\nPamiętaj cieszyć się chwilą, bo zniknie na zawsze.\ncele, Książki, motivation, motywacja, planowanie, plany, Rozwój osobisty, Sun Tzu, życie


Smutno | Polska Ma Sens\nSmutno bez Młynarskiego, ale z jego tekstami uratujemy PL\nBo bez Młynarskiego. Bez Wajdy. Bez Bartoszewskiego. Ale cieszmy się, że żyliśmy w ich czasach. W dodatku – tyle nam dawali za życia, a jeszcze więcej zostawili. Nie mam wątpliwości, że każde z tych nazwisk będzie za kilka stuleci wymieniane tak, jak dziś mówimy o Kochanowskim, Słowackim czy Słonimskim.\nI tu nie mogę sobie odmówić tej drobnej, małej radości – tak właśnie wygląda nasza Polska. Polska demokratów, a nie jakiejś Sekty. I Polska nie tych polityków, którzy na nią plują (jak zresztą i na nas). Nie – to my jesteśmy Polską. Nie – to tutaj, u nas, jest Polska. Ale… – nie twierdzimy, że to nie jest Polska też dla was, fundamentalistów. Nie mówimy, że jesteście po stronie ZOMO (no, może z wyjątkiem prokuratora Piotrowicza).\nBo, Szanowni Ponuracy Fundamentaliści, pomyślcie tylko: prędzej czy później wasi idole przeminą jak najlepsze nawet lodowe rzeźby. I będzie wam głupio. A do lustra trzeba będzie zerknąć. Wnuczek zapyta: „Dziadzia, a ty żyłeś w czasach Andrzeja Wajdy?”. A wy będziecie musieli powiedzieć: – „Owszem, ale na rozkaz naszego Guru, wychodziliśmy z sali sejmowej, gdy go chciano uczcić”.\nAle macie jeszcze szansę wyjść na ludzi.\nOglądajcie razem z nami „Człowieka z żelaza”. Powtarzajcie głośno, że warto być przyzwoitym (choć nie zawsze się to opłaca). Pamiętajcie, że to taki żart tylko, iż „przyjdzie walec i wyrówna…”. Nie, łajdactwa żaden walec nie zasypie i nie wyrówna.\nA my tymczasem „Róbmy swoje”…\nSmutno bez Młynarskiego, ale z jego tekstami uratujemy PL.


Analfabet III RP [Piotr Gociek] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nAutor: Piotr Gociek Liczba stron: 300\nISBN: 9788381162760 Data wydania: 2017-12-04\nPiotr Gociek Analfabet III RP ISBN Copyright © Piotr Gociek, 2017 All rights reserved Redaktor Adriana Staniszewska Fotografia na okładce Igor Smirnow Projekt okładki www.designpartners.pl Opracowanie graficzne i techniczne Dymitr Miłowanow Wydanie 1 Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 faks 61 852 63 26 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna A DLACZEGO ANALFABET A AGORA AKADEMIA SZTUKI WOJENNEJ AMNEZJA ANTARKTYKA ANTYSEMITYZM ANTYSYSTEMOWCY ARŁUKOWICZ BARTOSZ AUDYT AUTOSTRADA WOLNOŚCI B BEZPARTYJNI FACHOWCY BIALI POSŁOWIE BŁASZCZAK MARIUSZ BUDYŃ C „CIECHAN NA FOKSAL” CZARNECKI RYSZARD D DEMOKRACJA DEMOKRACJA CHWILI DEMOKRATOS „DO RZECZY” E EMIGRACJA F FASZYŚCI FRAKCJA PROFESORSKA G GACPARSKI ARKADIUSZ GAŁA GAZETY SPORTOWE GIERTYCH ROMAN GODZILLA GOWIN JAROSŁAW H HALICKI ANDRZEJ HISTORIE ALTERNATYWNE HOLOKAUST HAKI I PLOTKI I IDOL J JĘDRYSEK MARIUSZ ORION JUREK MAREK K KACZMARSKI JACEK KALORYFER KEMPA BEATA KLUB RONINA KOSINIAK-KAMYSZ WŁADYSŁAW KOTECKA PATRYCJA KUKIZ PAWEŁ KULT CARGO L LEMINGI LOGO M MACIEREWICZ ANTONI MIGALSKI MAREK MINISTREM BYĆ MŁODZI WYKSZTAŁCENI I Z WIELKICH OŚRODKÓW MOŻEŁ N NEOPIZDIECYZM NIEOBECNI NORMALNA PRAWICA O OBIADY CZWARTKOWE P PALACZE PEWNIAK PIECHOCIŃSKI JANUSZ PIŁKA NOŻNA PLAŻA POEZJE ZEBRANE BRONISŁAWA KOMOROWSKIEGO POLEXIT POLIAMORIA POLSKA KACZYŃSKIEGO POLSKIE STRONNICTWO LUDOWE POMNIK POLAKA „POROZUMIENIE PRZECIW MONOWŁADZY” PRZEMYSŁ POGARDY R RADIO RAFALSKA ELŻBIETA REPOLONIZACJA MEDIÓW ROZMOWY Z POLITYKAMI RUBRYKA RZECZNIK S SANACJA SCHETYNA GRZEGORZ SERIALE POLSKIE SIKORSKI RADOSŁAW SKOK CYWILIZACYJNY SOKÓŁ JAROSŁAW SPÓŁKI SKARBU PAŃSTWA T TABLOIDY TELEWIZJA U „UCHO PREZESA” W WASZCZYKOWSKI WITOLD „WOŁYŃ” Z ZOBOWIĄZANIE KRAKOWSKIE ZYBERTOWICZ ANDRZEJ Ż Ż JAK ŻEBY ŻYCIE Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nA DLACZEGO ANALFABET — zamiast wstępu Dlatego że do historii ostatnich trzech dekad w Polsce zwykły alfabet nie pasuje. Pomyślcie sami. Komunista Leszek Miller obniżał podatki i był o krok od wprowadzenia podatku liniowego. Liberał Donald Tusk podatki podnosił i ogłosił, że serce ma po lewej stronie. Hanna Gronkiewicz-Waltz, działaczka Ruchu Odnowy w Duchu Świętym, jako prezydent Warszawy wyrzuciła z pracy lekarza, który nie chciał zabijać dzieci nienarodzonych. Rząd głoszący potrzebę repolonizacji sektora bankowego, a stworzony przez koalicję prawicową pod patronatem Jarosława Kaczyńskiego, sprowadził do Polski amerykański bank JP Morgan. Największy nadwiślański wróg Unii Europejskiej, Janusz Korwin-Mikke, w przerwach głoszenia, że UE jest gorsza od islamistów, pobiera sute pensje jako poseł do Parlamentu Europejskiego. Czy coś tutaj jest zwyczajne? W zwykłym alfabecie zawsze po literce G jest literka H, wiadomo też, od czego się zaczyna i na czym kończy. Z taką jasnością i oczywistością III RP przez całą swoją historię miała problemy, bo zwykle bardzo trudno wskazać, co i gdzie się w niej zaczyna, a tym bardziej gdzie się kończy oraz co i z jakiego powodu następuje po sobie. Analfabet wydał mi się więc formą bardziej właściwą. Oczywiście gdybym miał być konsekwentny, to w moim analfabecie wszystko byłoby (zgodnie z formułą, czy też antyformułą) pomieszane: B między R a F i tak dalej. Ponieważ jednak ze wskazanych wyżej powodów nie może to być zwykły analfabet, będzie on nietypowy. Czyli opublikowany w układzie alfabetycznym Jeżeli ktoś odbierze ten tytuł jako sugestię, że jesteśmy otoczeni przez analfabetów, ten będzie miał rację. Ja dobitnie przekonuję się o tym co tydzień, kiedy na potrzeby rubryki „Dwaj Panowie G.” w tygodniku „Do Rzeczy” porządkuję oficjalne i nieoficjalne doniesienia polityczne mijającego tygodnia. Zwykle wynika z nich, że bohaterowie naszych notek niczego nie zrozumieli i niczego się nie nauczyli. Jest gorzej. My wszyscy także jesteśmy analfabetami. Żyjemy w świecie tak przepełnionym informacją (w większości zupełnie niepotrzebną), że przestajemy go rozumieć. Albo odwracamy się od tego nadmiaru i próbujemy go ignorować (co nie wpływa dobrze na rozumienie), albo topimy się w nim, próbując nadaremnie zbyt wiele naraz przyswoić i odnaleźć porządek w chaosie. Pół biedy, gdyby ten chaos wynikał tylko z nadmiaru. To prawda, w erze mediów społecznościowych każdy stał się oszalałym nadajnikiem emitującym bezładnie błahe komunikaty. Ale to, co kształtuje nasze życie, to komunikaty nadawane celowo, by skłonić nas do czegoś — do zakupu jakiegoś produktu, wybrania tego, a nie innego programu telewizyjnego, wejścia na tę, a nie inną stronę internetową, wybrania takiego, a nie innego polityka, takiej, a nie innej partii, przyszłości. Nadawcom wielu z tych komunikatów zależy na tym, by ich intencje pozostały ukryte. Inni udają, że w ogóle nie mają z całym tym zamieszaniem nic wspólnego. Zwykle mają. Jako praktykujący analfabeta postanowiłem więc podzielić się z innymi swoją niewiedzą. Razem zawsze raźniej. A przeglądając materiały zgromadzone na potrzeby tej książki (jest ich wiele, ale nie wszystko wykorzystałem — bo kto powiedział, że to mój ostatni analfabet? Wszak niewiedza jest bezkresna), zdecydowałem, że w swoim subiektywnym analfabecie wymieszam sprawy małe i wielkie. Dlaczego? Bo sprawy małe są równie ważne jak te wielkie. Tylko mniejsze. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nA AGORA — największy beneficjent programu 500 plus Powyższe sformułowanie nie oznacza, że pracownicy koncernu wydającego „Gazetę Wyborczą” rzucili się nagle, by pod rządami PiS płodzić trzecie i kolejne dzieci. Rzecz jest związana z biznesem, a nie z polityką demograficzną. Otóż z wyników finansowych publikowanych przez Agorę w ostatnim roku wyraźnie wynika, że choć biznes prasowy, radiowy i internetowy podupada, to należąca do Agory sieć kin Helios radzi sobie doskonale i wciąż zwiększa zyski. Z innych danych wynika zaś, że zwiększony popyt na kolonie, wycieczki oraz… rodzinną rozrywkę, jaką jest kino, został wywołany poprawą sytuacji finansowej rodzin wielodzietnych. A te mają więcej pieniędzy dzięki uruchomieniu programu 500 plus. Tak, wiem, strasznie to wszystko perwersyjne. W ten sposób mimowolnie rząd PiS dofinansowuje Agorę, choć mogło być gorzej — mógł także dofinansowywać TVN. Na szczęście sieć Multikino została sprzedana przez ITI w 2013 roku. Dzięki programowi 500 plus PiS udało się w równie nieoczekiwany sposób dofinansować zagraniczne sieci hipermarketów, w których objęte pomocą rodziny robią zakupy. Wszystko dlatego, że ze szczwanego planu stworzenia rodzinno-podatkowego perpetuum mobile wyszła tylko połowa. Plan był bowiem taki: dajemy więcej pieniędzy rodzinom, te wydają je na zakupy, obroty marketów rosną, a wraz z nimi wpływy do skarbu państwa dzięki wprowadzeniu podatku od sklepów wielkopowierzchniowych. Niestety, tego podatku wprowadzić się nie udało, więc hipermarkety wciąż mogą optymalizować swoje zyski, tyle że teraz bogatsze o wydatki z programu 500 plus. Wszystko to dowodzi, że dobrymi chęciami wybrukowane są umysły polityków, choć z ustawami bywa już gorzej. Szczególnie tymi, które trzeba konsultować z Brukselą. AKADEMIA SZTUKI WOJENNEJ — kiedyś Akademia Obrony Narodowej, co zdaje się sugerować, że ministra obrony narodowej zastąpił w Polsce minister wojny Nie jest to takie głupie, wziąwszy pod uwagę, że musisz się bronić wtedy, kiedy ktoś najedzie twój kraj. A skoro najechał, to znaczy, że wydał ci wojnę. Istnieje jednak wiele sposobów prowadzenia wojny, to po pierwsze. A po drugie: skąd będziesz wiedział, jak zbudować obronę, jeśli nie przeanalizujesz możliwych metod ataku? Nowa nazwa jest więc dostosowana do nowych czasów. Na pomysł zmiany nazwy wpadł minister Antoni Macierewicz, który zakończył tym samym historię Akademii Obrony Narodowej, zwanej jeszcze wcześniej, w PRL, Akademią Sztabu Generalnego. Nowa nazwa nawiązuje do tej z czasów II RP (wtedy była to Wyższa Szkoła Wojenna) i wywołała sporą konfuzję wśród lokalnych władz samorządowych oraz okolicznych mieszkańców. Z racji istnienia Akademii miasteczko Rembertów stało się bowiem strefą wyjątkowo mocno skomunizowaną, co niespecjalnie się zmieniło po roku 1989. Na przykład podczas eurowyborów w 2014 roku w komisji wyborczej mieszczącej się w rembertowskim Przedszkolu nr 376 przy ul. Admiralskiej oddano proporcjonalnie najwięcej głosów w Polsce na kandydata SLD. Zemsta Dobrej Zmiany była straszna. Nie dość, że Antoni Macierewicz zmienił nazwę akademii, to jeszcze żona prezydenta Andrzeja Dudy włączyła się w prześladowanie miejscowej czerwonej ludności. Przedszkole nr 376 było jednym z tych miejsc, w których prowadziła prace ewangelizacyjne polegające na czytaniu dzieciom na głos książeczek. I zapewniam, że nie były to książeczki typu Regulamin służby żołnierza zawodowego w Ludowym Wojsku Polskim. Agata Kornhauser-Duda odwiedza bowiem najdziksze nawet części kraju, próbując podstępnie ukraść dusze dzieciom naszych czerwonych braci. Na obronę Rembertowa podam także informację, że w czasach nocy platformerskiej działało tam prawicowe podziemie, które organizowało spotkania z nieprawomyślnymi autorami. Stąd wiem, że jest tam piękna Biblioteka Publiczna imienia Jana Pawła II. Otwarta dla wszystkich. Mogą zatem się w niej spotykać także byli oficerowie Wojskowej Służby Informacyjnej prześladowani przez Macierewicza. Ów okrutny minister wprowadził bowiem na terenie Akademii Sztuki Wojennej surowe zasady: do kasyna uczelni wstęp mają jedynie żołnierze i oficerowie w służbie czynnej. Był to okrutny cios dla weteranów WSI ze Stowarzyszenia SOWA, którzy za czasów poprzedniej władzy biesiadowali w kasynie i knuli. Macierewicz wcielił się także w rolę wielkiego czyściciela Akademii i zrobił to w ciekawym stylu. A było tak — poprzedni komendant-rektor AON, generał Bogusław Pacek, przyozdobił teren uczelni różnego rodzaju militarnym szmelcem o znaczeniu historycznym, to znaczy starym sprzętem sojuszniczym: tu sowiecki tank, tam moździerz z wyposażenia Ludowego Wojska Polskiego, gdzie indziej jakaś armatka. Kiedy już w czasach Dobrej Zmiany odwiedzili Akademię nowi sojusznicy z Ameryki, Antoni wygłosił płomienne przemówienie na temat armii i jej przyszłości, a potem jego ludzie na oczach jankesów cały ten szmelc rozpirzyli i wywieźli. Jankesom bardzo się podobało. Rok później podczas wizyty sojuszników nie było już czego rozpirzać, więc zindoktrynowano ich wystawą o pułkowniku Ryszardzie Kuklińskim, wypożyczoną z jego Izby Pamięci. Transformacja ustrojowa AON w ASzWoj przebiega czasem z kłopotami. Na przykład nie wiadomo, co zrobić z nazwą uczelni ułożoną (chodzi o skrót) z czarnych i szarych kostek bauma na czerwonym chodniku przy lokalnym stadionie. Litery „AON” zajmowały całą jego szerokość, co znaczy, że „ASzWoj” na pewno się nie zmieści. Może więc ułożyć je wzdłuż? Zmiana nazwy uczelni ma też zabawny kontekst, choć niezamierzony przez jej autora. Jak wiadomo, w satyrycznym serialu „Ucho Prezesa”, stworzonym przez Roberta Górskiego, jednym ze źródeł komizmu jest fakt, że zamiast ministra obrony narodowej występuje minister wojny (grany przez Wojciecha Kalarusa). Wszystko pasuje: skoro minister wojny, a nie obrony, to i akademia sztuki wojennej, a nie obrony narodowej. Znając przewrotny humor Antoniego Macierewicza, mógłby się on inspirować dziełem satyryków. Niestety, to wyjaśnienie, choć kuszące, nie może być prawdziwe. ASzWoj powołano do życia grubo przed premierą „Ucha Prezesa”. Jednak znając umiejętności Antoniego — może i tak to on za wszystkim stoi? AMNEZJA — jeden z bohaterów tej książki Równie dobrze mógłbym napisać „pamięć złotej rybki”. Znają państwo tę metaforę: złota rybka ma pamięć dobrą, ale wyjątkowo krótką. Dlatego podczas pływania w akwarium już pod koniec okrążenia zapomina, co widziała na początku, więc przy następnym okrążeniu wszystko znów jest dla niej nowe, choć widziała to już poprzednio. Widziała, ale nie pamięta. Czytelnik gazety słabo pamięta, co na ten sam temat czytał w niej tydzień temu, a już na pewno nie pamięta tego, co wyczytał rok wcześniej. Polityk nie pamięta — albo usilnie stara się nie pamiętać — tego, co głosił w poprzedniej kampanii wyborczej. Internauta oburza się na widok sensacyjnego nagłówka w ulubionym portalu, niepomny tego, że ten sam portal o tej samej sprawie parę miesięcy wcześniej informował w tonie całkiem odmiennym. Zalewa nas informacja, ale wcale nie jesteśmy od tego mądrzejsi. Zamiast wiadomości porządkować i dekodować, często wolimy je ignorować. Wyparcie stało się metodą, amnezja — normą. Kiedy amnezja dopada polityka, możemy tłumaczyć ją cynizmem. Kiedy dopada wyborcę, możemy tłumaczyć ją zmęczeniem i zniechęceniem. Kiedy dopada dziennikarza — powinien zmienić zawód. ANTARKTYKA — bardzo ważne miejsce Kiedy wspomnieliśmy o tym w naszej rubryce, wszyscy byli przekonani, że sobie żartujemy, a niektórzy nawet wyrażali wątpliwość, czy warto ryzykować proces dla głupiego dowcipu. Proces, w którym można by nam zarzucić oczernianie za pomocą kłamstwa. Niestety, informacja jest oficjalna i prawdziwa: w styczniu 2017 roku „Gazeta Wyborcza” chwaliła się niecodzienną inicjatywą — wysyła reportera do Antarktyki, by relacjonował postępy topnienia lodowców. Żałuję, że redakcja nie poszła za ciosem i nie uruchomiła w Internecie streamingu z relacją na żywo. Topniejącylodowiec.tv byłby bez wątpienia równie fascynującym kanałem do oglądania jak Puszcza.tv, czyli przedsięwzięcie, na które od ministra środowiska Jana Szyszki parę milionów dostała „Gazeta Polska”. Transmisja z topnienia lodowca czy relacja z postępów korników pożerających drzewa — wybór należy do ciebie. Żałować należy, że w ramach pluralizmu „Wyborcza” nie wysłała jednocześnie reportera na samą Antarktydę (najważniejszą część Antarktyki), gdzie według raportu glacjologów współpracujących z NASA rozpoczął się 10 tysięcy lat temu proces akumulacji śniegu i lodu. W przełożeniu na ludzki oznacza to, że podczas gdy lodu w Antarktyce ubywa, to na samej Antarktydzie — przybywa, co nawet TVN Meteo komentował tytułem Lodu na Antarktydzie nie ubywa. Przybywa go więcej niż topnieje. Inicjatywę „Wyborczej” można rozpatrywać na dwóch płaszczyznach: literackiej i bieżącej. Literacka to twórcze nawiązanie do słynnej powieści Kurta Vonneguta jr. Rzeźnia numer pięć, w której można znaleźć wspaniały cytat. Narrator relacjonuje swoją rozmowę z wydawcą na temat pisanej właśnie książki o bombardowaniu Drezna. Wtedy słyszy pytanie: „Czy to jest książka antywojenna?” i odpowiada: „Tak. Chyba tak”. Na co ripostą wydawcy są słowa: „Czy wiesz, co mówię facetom, którzy piszą książki przeciwko wojnie? Mówię: Dlaczego nie piszesz książek przeciwko lodowcom?”. Płaszczyzna bieżąca przedstawia się zaś tak: kilka tygodni przed epokową decyzją o wysłaniu w antarktyczne lody reportera „Wyborczej” redaktor naczelny tejże gazety, Adam Michnik, przebywał w Koszalinie na zaproszenie miejscowych działaczy Komitetu Obrony Demokracji. Mieszkańcy Koszalina zaczęli się w pewnym momencie dopytywać, dlaczego w ich mieście nie ukazuje się lokalny dodatek do „Wyborczej”. Adam Michnik musiał się gęsto tłumaczyć i opowiadał o pustkach w kasie koncernu Agora wywołanych prześladowaniami ze strony Dobrej Zmiany. A prześladowania polegają na tym, że państwowe firmy nie kupują już ogłoszeń w „Wyborczej”. Mam w związku z tym dla mieszkańców Koszalina radę: chcecie mieć u siebie dodatek albo chociaż reporterów „Wyborczej”? Ściągnijcie sobie do miasta lodowiec. Adam na pewno kogoś przyśle, żeby relacjonował jego topnienie. ANTYSEMITYZM — niestety istnieje Co więcej, antysemityzm narasta. Na przykład we Francji, skąd w ostatnich latach wyjeżdża po kilka tysięcy Żydów rocznie. Albo w Szwecji, gdzie połowa mieszkających tam Żydów boi się przyznać do swojego pochodzenia. Bez wątpienia narasta od wielu dekad na Bliskim Wschodzie, gdzie urósł do rangi oficjalnej ideologii przeciwników państwa Izrael. Hasło „Śmierć Żydom” możemy chyba uznać za antysemickie, prawda? W Stanach Zjednoczonych antysemityzm występuje wśród dużej części czarnej mniejszości, a wśród czarnych muzułmanów (Nation of Islam) powszechnie. Ci ostatni zwykle odpowiadają, że nie są antysemitami, tylko antysyjonistami. W styczniu 2015 roku jeden z terrorystów islamskich powiązany z grupą, która dokonała krwawego zamachu na redakcję tygodnika „Charlie Hebdo”, napadł na sklep z koszerną żywnością i wziął czworo żydowskich zakładników, których następnie zamordował. W Tuluzie zamordowano rabina i troje uczniów żydowskiej szkoły. Cztery osoby zginęły z rąk zamachowców przed Muzeum Żydowskim w Brukseli. „Incydenty antysemickie to 51 proc. wszystkich czynów rasistowskich popełnionych we Francji, gdzie Żydzi stanowią mniej niż 1 proc. ludności tego kraju”, ogłosiła Rada Przedstawicielskia Instytucji Żydowskich we Francji (CRIF). W lutym 2015 roku na łamach „Gazety Wyborczej” Piotr Paziński, redaktor naczelny miesięcznika „Midrasz”, mówił: „Dzisiejszy antysemityzm w Europie Zachodniej tylko w części powiązany jest z krytyką polityki Izraela na Bliskim Wschodzie, a zwłaszcza w Strefie Gazy. Ten najczęściej prezentowany jest przez muzułmanów i skrajną lewicę. Chodzi o zmianę nastrojów zwykłych Europejczyków reprezentujących wszystkie poglądy polityczne. Wiele osób na Zachodzie wyznaje pogląd, że »Żydzi sami na siebie ściągają niechęć, gdyż żyją w zamkniętych wspólnotach, mają odrębną tradycję i zwyczaje, inny ubiór«. Uważają, że w coraz bardziej laickim świecie takie zachowanie staje się coraz bardziej archaiczne i patrzą na nie z czymś w rodzaju wyższości”. „Żydzi uciekają z Francji. Bilet w jedną stronę dla całej rodziny finansuje Agencja Żydowska”, alarmowała ta sama gazeta w sierpniu 2015 roku. Tak, bez wątpienia antysemityzm istnieje i narasta. „Nigdy nie myślałam, że dożyję dnia, kiedy członkowie społeczności żydowskiej w Wielkiej Brytanii stwierdzą, że obawiają się pozostawać w naszym kraju”, ubolewała dwa lata temu brytyjska premier Theresa May. Proszę zrobić szybką kwerendę, nawet w Internecie. Ataki na żydowskie cmentarze, podczas których niszczone jest czasem i kilkaset nagrobków. Ostrzał synagog. Zajadły antysemityzm enklaw islamskich jak zachodnia Europa długa i szeroka. Warto poczytać doniesienia w językach innych niż polski (polskie media niestety niespecjalnie interesują się tym, co się dzieje w Europie i na świecie), na przykład wystąpienia grupy Marksiści Partii Pracy, której przedstawiciele podczas niedawnej konwencji labourzystów twierdzili, że syjoniści i naziści to jedno, oraz cytowali z aprobatą słowa Reinharda Heydricha (jednego z najbardziej zaciekłych nazistów, esesmana, szefa Gestapo i współtwórcy Holokaustu), że naziści nigdy nie mieli zamiaru prześladować Żydów. Tymczasem to Polska przedstawiana jest często (dziwnym trafem przez wpływowe ośrodki opiniotwórcze w Polsce) jako kraina zaludniona przez dzikich antysemitów. Naprawdę? Gdzie te nagłówki: „Żydzi wyprowadzają się z Polski”, „Żydowska wycieczka ostrzelana w Polsce”, „Żydowski biznesmen usłyszał: w tym kraju nie ma miejsca dla takich jak ty”? Skoro jest tak strasznie, to dlaczego jest niestrasznie? Doroczne raporty rozmaitych organizacji dotyczą głównie publikacji prasowych, które jako „antysemickie” kwalifikowane są z wielką dowolnością. Tak jak wtedy, gdy Adam Michnik oznajmił, że książki historyczne profesora Marka J. Chodakiewicza powinny stać na jednej półce z Protokołami mędrców Syjonu, albo kiedy profesor Paweł Śpiewak oburzał się na używanie w publikacjach sformułowania „żydokomuna”. Oczywiście, antysemityzm w Polsce istnieje. Głupi, bezmyślny antysemityzm, biorący się głównie z powtarzania przez głupich, bezmyślnych ludzi idiotycznych stwierdzeń. Nieraz tych samych, którzy równie chętnie powtarzają głupie dowcipy „o klerze”. Dziwnym trafem szczególnie często antysemickie tezy pojawiają się też w publikacjach rosyjskiej piątej kolumny, od Radia Sputnik poczynając, na marginalnych, ale krzykliwych inicjatywach politycznych kończąc. Wiosną 2017 roku prowadziliśmy wraz z Rafałem Ziemkiewiczem przez chwilę w TVP2 program „Przybliżenie”, gdzie próbowaliśmy pokazywać historię ludzi, którzy zwykle jednostronnie przedstawiani są w gazetach. Paweł Kukiz opowiadał o ojcu i Kresach, Krzysztof Wyszkowski o czasach, kiedy organizował w PRL dyskoteki i nie znał jeszcze Lecha Wałęsy. Jednym z gości był także Szewach Weiss, były ambasador Izraela w Polsce. Człowiek uratowany z Holokaustu przez polską, chrześcijańską rodzinę. W pewnym momencie podczas dyskusji na temat stanu współczesnych relacji polsko-żydowskich opowiedział o ciekawej modzie, która zapanowała w ostatnich latach w Izraelu (nie pamiętam, czy ten fragment trafił ostatecznie do zmontowanej wersji programu, mieliśmy chyba ze dwie godziny nagrania). Chodzi o kupowanie weekendowych biletów lotniczych do Polski — przyjazd na krótkie wycieczki, które nie mają już nic wspólnego z martyrologią. Po prostu: członkowie klasy średniej jednego cywilizowanego kraju jadą na city break do innego cywilizowanego kraju. Na spacer po Krakowie, na rybę w Trójmieście, na zakupy w Warszawie, na spacery po Mazurach. — Czego tu szukają, co im się najbardziej w Polsce podoba? — zapytałem. — Wszystko im się podoba — odpowiedział Szewach Weiss. ANTYSYSTEMOWCY — rower czy guerilla W PRL mówiono na nich „opozycja antyustrojowa”. Czyli taka, która chce obalić ustrój. Ustroju zdaniem władz nie należało obalać, gdyż był najlepszy pod słońcem. Można go było jedynie reformować. Mieliśmy więc kolejne etapy reformy, po których się okazywało, że jest jeszcze gorzej, niż było. Winą za to obarczano oczywiście opozycję antyustrojową. Największą reformą okazała się transformacja ustrojowa. Polegała na tym, że ci, którzy popsuli, najpierw podzielili się odpowiedzialnością z tymi, którzy protestowali przeciw psuciu, a potem wmówili im, że to wszystko ich wina. Dzisiejsi kontestatorzy nie mówią o obaleniu ustroju, tylko systemu. Słusznie, ponieważ nie wiadomo, jaki właściwie w Polsce panuje ustrój, więc nie wiadomo byłoby, jak go obalać. Antysystemowcy mają kłopot. Żeby naprawić system, muszą działać wewnątrz systemu, no, chyba żeby postanowili po prostu podkładać bomby i prowadzić partyzantkę w Górach Świętokrzyskich, ewentualnie guerillę w Warszawie. Pozostając w opozycji — ale już wewnątrz systemu — przerabiają więc ciekawą lekcję, która zwykle jest doświadczeniem rządzących, to znaczy: jak jechać na rowerze i równocześnie go rozkręcać, żeby naprawić? Podpowiadam: zwykle kończy się to upadkiem na zbity pysk albo rezygnacją z rozkręcania. Antysystemowcy często wołają „PiS, PO — jedno zło”, ale w zależności od tego, czy są antysystemowcami z lewej, czy z prawej strony, mają ku temu inne powody. Kukiści mają pretensje o takie samo zawłaszczanie państwa, zandbergowcy pretensje o to, że obydwie formacje są zanadto prawicowe, kapitalistyczne i klękają przed księdzem, korwino-mikkeaniści zaś o wszystko, gdyż wedle doktryny korwino-mikkeanizmu jedynie Korwin Krul jest prawdziwym antysystemowcem i święte są pomysły jego. W przypadku antysystemowców zasiadających w parlamencie sprawa jest szczególnie trudna — krzycząc „PiS, PO — jedno zło”, trzeba jednak czasem w głosowaniu poprzeć jednych albo drugich, za każdym razem stając się odrobinę bardziej częścią systemu. Życie antysystemowca zwykle kończy się w ławach rządowych, kiedy dawny kontestator zamienia się w konserwatora. Sprawy toczą się więc wedle słów z piosenki Jonasza Kofty: „Czy świat się wiele zmieni, gdy z młodych gniewnych wyrosną starzy wkurwieni?”. Czasem zdarza się coś nieoczekiwanego i z młodego gniewnego wyrasta stary nadal gniewny, jak Paweł Kukiz. Nie mając wątpliwości co do autentyzmu gniewu, który go napędza, pozwolę sobie jednak na trzeźwą uwagę: nie da się zrobić rewolucji bez własnej armii. Paweł oczywiście taką buduje, ale armia, jak to armia, może bić wodzowi brawo, gdy wygłasza płomienne przemówienie o wartościach, lecz tak naprawdę zainteresowana jest plądrowaniem. Politykę (także tę antyustrojową i nie tylko w Polsce) robi się bowiem wedle odwrotności prawa Fischera. Znają państwo tę anegdotę: przedwojenny celebryta Franciszek Fiszer powiedział kiedyś: „Nie będzie porządku w Polsce, jeśli się nie rozstrzela 750 tysięcy szubrawców”. Na co usłyszał pytanie: „Czy myślisz, że w Polsce jest aż 750 tysięcy szubrawców?”. Na to Fiszer: „Nic nie szkodzi. W razie czego dobierzemy z uczciwych”. Odwrotność opisałbym tak: „Nie będzie w Polsce dobrze, póki nie znajdzie się chociaż tysiąca uczciwych polityków”. Niestety, ze względu na słabą podaż zbyt często jesteśmy na etapie dobierania z szubrawców. ARŁUKOWICZ BARTOSZ — korzystny zakup za niewielką cenę Dawno, dawno temu, kiedy Polską wstrząsała afera hazardowa, a w Sejmie powstała nawet komisja śledcza, która miała tę aferę zamieść pod dywan (no bo przecież nie wyjaśnić), wielką nadzieją białych, a właściwie, pardon, czerwonych, był młody charyzmatyczny lekarz ze Szczecina. Po prawdzie od ładnych paru lat bardziej znany był już wtedy ze swych osiągnięć na niwie polityki, ale nie bądźmy drobiazgowi. Jak mówią Anglicy, „once lekarz, always the lekarz”. Politykę zresztą uprawiał ze zmiennym szczęściem. Raz nie udało mu się wejść do Sejmu, innym razem — owszem. Popularność zdobył występem w reality show „Agent” emitowanym przez TVN. W 2001 roku wygrał drugą edycję. W 2009 roku szczęście uśmiechnęło się do niego szerzej: został członkiem sejmowej komisji wyjaśniającej aferę hazardową i szybko wyrósł na jej gwiazdę. Ależ to były czasy! Bartosz ciął ostrymi tekstami po Platformie niczym doświadczony kosynier! O Tusku mówił, że to bezwzględny typ, który boi się prawdy. Jego partyjnych kolegów piętnował za haniebne praktyki i szemrane kontakty. „Patologie”, „relatywizm”, „podwójne standardy” — to były, zdaniem Arłukowicza, grzechy partii Schetyny i Chlebowskiego. Doszło do tego, że choć zdobywał polityczne szlify w Socjaldemokracji Polskiej, to wielu działaczy SLD zaczęło widzieć w nim męża opatrznościowego i nowego przewodniczącego Sojuszu. A Arłukowicz krygował się, mówił, że odbudowa lewicy w Polsce to zadanie zespołowe, ale nie mówił głośno „nie”. Zanim jednak do Arłukowicza odezwali się pragnący nowego przywództwa eseldowcy, ten zdążył już odebrać telefon od Donalda Tuska, ówczesnego premiera i przewodniczącego Platformy. Od tej chwili kariera lekarza ze Szczecina nabrała rozpędu, ale w innym kierunku, niż się spodziewano. Arłukowicz został wiosną 2011 roku ministrem pełnomocnikiem premiera do spraw przeciwdziałania wykluczeniu społecznemu, kilka miesięcy później wszedł do Sejmu z list PO, a potem został ministrem zdrowia, najpierw w gabinecie Tuska, potem w gabinecie Ewy Kopacz, kontynuując dobrą polską tradycję, wedle której minister zdrowia musi palić jak smok. Uczestniczyłem kiedyś w ciekawej wymianie zdań na temat Arłukowicza, przeprowadzając wywiad z posłanką PO Iwoną Śledzińską-Katarasińską. Było to akurat po skandalu w jednym ze szpitali — zmarło dziecko odesłane pochopnie do domu. Pytana o ewentualną dymisję Arłukowicza posłanka odparła: „Bartosz Arłukowicz nie odpowiada za to, co dzieje się w polskich szpitalach, bo nie jest ich dyrektorem”. Gdy przypomniałem Iwonie Śledzińskiej-Katarasińskiej, że były minister sprawiedliwości Zbigniew Ćwiąkalski nie był dyrektorem więzienia w Płocku, ale po tajemniczym samobójstwie ważnego świadka podał się do dymisji, odparła: „Bo poczuwał się do odpowiedzialności”. W tym samym czasie media podawały informację o kolejnym dziecku (trzylatek z Poznania), które zmarło, bo nie przyjęto go do szpitala. Wiadomość ta rywalizowała na portalach ze zdumiewającym przemówieniem premiera Tuska, który żądał od… opozycji, żeby przedstawiła plan ratowania służby zdrowia. Pisałem wtedy w „Do Rzeczy”: „Minister Arłukowicz powinien odejść nie dlatego, że jest odpowiedzialny za każdą złą decyzję każdego polskiego lekarza, ale dlatego, że jest ministrem-maskotką, który fotel dostał w nagrodę (za zdradzenie poprzedniej partii) i na wszelki wypadek (żeby nie wierzgał jak w komisji hazardowej). Nie naprawi służby zdrowia, bo nie może i nie potrafi. Nawet gdyby chciał, nie pozwoli mu na to jego chwilowy patron Donald Tusk, z którym łączy go głównie fakt, że obaj »nie poczuwają się do odpowiedzialności«”. Stanowisko ministra znajdowało się zdecydowanie powyżej kompetencji Arłukowicza, który wedle relacji ludzi z resortu zdrowia raz przejawiał szaleńczą nadaktywność, innym razem zaś popadał w niezrozumiały bezruch, uciekając od trudnych tematów i decyzji, a winę zwalając na nieprzyjazne media. Do tego analfabetu trafił nie dlatego, że jest postacią wybitną, wręcz przeciwnie. Jego historia jest doskonałą ilustracją dwóch zjawisk. Po pierwsze, kariera Arłukowicza w PO dowodzi ówczesnej potęgi Tuska, który mógł na dowolne stanowisko przeforsować dowolnego kandydata, niezależnie od jego kompetencji. Cóż, mówimy wszak o człowieku, który Bronisława Komorowskiego uczynił prezydentem, a Ewę Kopacz — premierem. W porównaniu z tymi osiągnięciami historia Arłukowicza to małe miki. Po drugie, dzieje nerwusa ze Szczecina pokazują efektywność metody Tuska, polegającej na wyciąganiu z szeregów politycznej konkurencji pojedynczych osób, z których przejęcia mógł mieć wizerunkowe korzyści. Wszak dawna gwiazdka PiS, czyli Joanna Kluzik-Rostkowska, też została ministrem w rządzie PO, a z list tej partii kandydowali ludzie tak odlegli od jej korzeni, jak Roman Giertych czy Michał Kamiński. Metoda Tuska zwiększała jednocześnie jego kontrolę nad rządem, bo tacy importowani polityczni single traktowani byli przez PO jako ciała obce, nie mieli więc szans na budowę własnego zaplecza politycznego, o frakcji nie wspominając. Ich kariera w całości zależała od jednego groźnego ściągnięcia Tuskowych brwi. Takim ciałem obcym był w rządach PO Arłukowicz, podobnie jak Radosław Sikorski. Arłukowicz mógł być kimś na lewicy. Kimś dużym. Miał świeżość, charyzmę, energię — kiedy gardłował przeciw PO i patologiom jej rządów, słychać było, że mówi szczerze. Zamiast tego wybrał drogę bezpieczną i łechcącą ego. Dokąd go zaprowadziła? Dziś znany jest przede wszystkim z tego, jak ściga się z Niesiołowskim w telewizjach na bluzgi pod adresem PiS. W wyborach 2015 roku zdobył w swoim okręgu pięć razy mniej głosów niż w roku 2011 (wtedy 100 tysięcy, teraz 20 tysięcy). Wymienił niepewną przyszłość przywódcy na bezpieczne osiem (jak dotąd) lat w parlamencie, z czego cztery spędził jako minister. Nie każdy rodzi się liderem. Wielu rodzi się frajerami. Większość próbuje po prostu związać koniec z końcem. Arłukowicz wybrał po swojemu. To, co miał, sprzedał najlepszemu, ze swojego punktu widzenia, oferentowi. Dla Tuska był to bez wątpienia korzystny zakup za niewielką cenę. Niewiele ryzykował — po fatalnych latach z Ewą Kopacz w resorcie mógł ministrem zdrowia zrobić nawet Sławka Nowaka albo słomianego misia z komedii Stanisława Barei. AUDYT — nie taki straszny Audyt to dowód na poczucie humoru, i to nie byle kogo, bo oficerów Centralnego Biura Antykorupcyjnego. Mało kto wie, że CBA posiada swój ośrodek wypoczynkowy w Lucieniu. Obiekt wcześniej podlegał kancelarii prezydenta i z tego właśnie powodu został uwieczniony na jednym z nagrań w aferze taśmowej. Chodzi o fragment rozmowy Pawła Wojtunika (wówczas szefa CBA) z Elżbietą Bieńkowską (wówczas wicepremier). Wojtunik, proponując Bieńkowskiej tani pobyt i kąpiel w jacuzzi Lecha Kaczyńskiego, miał na myśli właśnie ośrodek w Lucieniu. Ale miało być o poczuciu humoru. Otóż w ośrodku ulubieńcem wszystkich funkcjonariuszy jest niezwykle sympatyczny pies. Wabi się Audyt. AUTOSTRADA WOLNOŚCI — żart raczej ponury Na pomysł ten wpadł Bronisław Komorowski w czasach, gdy jeszcze był prezydentem. Podzielił się nim z narodem w orędziu noworocznym na koniec roku 2013, a słowo stało się ciałem 4 czerwca 2014 roku, w dwudziestą piątą rocznicę pierwszych wolnych wyborów. Ponury to żart, bo jest to autostrada prowadząca na Zachód, a przecież o Polakach w czasach PRL uciekających na Zachód mówiono, że „wybrali wolność”. Nie jestem więc do końca pewien, co właściwie chciał uczcić prezydent Komorowski. Kiedy się przyjrzeć bliżej, okaże się, że ów żart może być także ciekawym symbolem III RP. Po pierwsze, mimo że budowana od początku XXI stulecia, autostrada A2 wciąż nie jest ukończona — tak jak budowa normalnego państwa po roku 1989. Jej najsłynniejszy kawałek, wiodący od Świecka w głąb kraju, zwany jest autostradą Kulczyka, nieżyjącego już biznesmena, który sam jest symbolem dziwnych transakcji zawieranych w III RP na styku polityki i biznesu. Kulczyk słynął z robienia interesów ze Skarbem Państwa, o czym można przeczytać w książce Jan Kulczyk. Biografia niezwykła, którą napisali Cezary Bielakowski i Piotr Nisztor. Kulisy wielu z tych interesów wciąż nie do końca są znane, jedno jest natomiast oczywiste — swojej fortuny (15 miliardów złotych) Kulczyk nie zdobył dzięki wrodzonemu geniuszowi, tylko dzięki temu, że był mile widziany w gabinetach niektórych polityków. Jak dobre były to interesy? Latem 2017 roku Komisja Europejska zdecydowała, że firma Kulczyków, czyli spółka Autostrada Wielkopolska, musi oddać Polsce 895 milionów złotych (plus odsetki) nienależnej pomocy publicznej. Chodziło o pieniądze, które kiedyś otrzymała od państwa z tytułu rekompensaty po zmianach w prawie dotyczących opłat za przejazdy samochodów ciężarowych po autostradach. Oto po latach okazało się, że firma miała do tego prawo, ale szacunki, na podstawie których otrzymała rekompensatę, były mocno zawyżone. Oczywiście nie mam wątpliwości, że stało się tak przez przypadek i że gdyby ktokolwiek z szanownych czytelników tej książki prowadził jakiekolwiek interesy ze Skarbem Państwa, także mógłby liczyć na to, iż państwo pomyli się na swoją niekorzyść. Prawda? Autostrada miała być otwarta na Euro 2012 rozgrywane w Polsce i otwarta została — dwa dni przed pierwszym meczem, ale nie była wtedy ukończona, ponieważ nie położono na niej jeszcze (mówimy o odcinku Łódź — Warszawa) ostatniej warstwy nawierzchni. Kierowcy mogli więc jeździć po szorstkim „czymś” zwanym „warstwą wiążącą”, czyli przedostatnią warstwą bitumiczną. Na otwartym naprędce odcinku nie było oczywiście żadnych stacji benzynowych, nie wspominając już o toaletach. Słusznie. Któż by tam sobie zawracał głowę tankowaniem czy sikaniem, kiedy spieszy się na mecz. To osiągnięcie również jest charakterystyczne (i symboliczne), nie tylko jeśli idzie o dzieje III RP, ale także o rządy Platformy Obywatelskiej. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Analfabet_III_RP-ebookRO/p00617389i006" target="_blank" title="Analfabet III RP [Piotr Gociek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Analfabet III RP [Piotr Gociek] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Forum: www.rejsymorskie.net :: Zobacz temat - Ostrosz, czyli jadowita ryba\nOstrosz, czyli jadowita ryba\nForum www.rejsymorskie.net Strona Główna -> Ciekawostki\nWysłany: 18 Lis 2006 17:56 Temat postu: Ostrosz, czyli jadowita ryba\nPodczas rejsu z Lizbony do Kadyksu w ramach udziału w Tall Ship Races, nasz pokładowy wędkarz Waluś został pokuty przez trującą rybę o której warto poczytać poniżej i zapamiętać obrazek.\nRyba została złapana niedaleko brzegu na południowym wybrzeżu Portugalii w okolicach Faro.\nRęce, którymi nasz biedny wędkarz dotykał felerną rybę zaczęły niespodziewanie szczypać, jakby ostrosz powbijał w skórę małe igiełki, następnie przez dobre dwa dni bardzo boleć. Pojawiła się też gorączka i ogólne poczucie choroby, które trwało przez kilka dni.\nOpis ryby, opracowany przez Walentego Sasima:\nInformacji udzielił biolog prof. dr hab. B. Draganik z Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni:\nSzanowny Panie Walenty!\nNa pierwszy "rzut oka" wydaje mi się że był to ostrosz (Trachinus draco), Niestety klucze do oznaczania ryb mam w domu, zatem dokładniejszych informacji postaram się udzielić w środę. Ostrosz jest jedną z bardziej znanych ryb "trujących" dokładniej, ichtiotoksyny zawarte są w pierwszych promieniach płetwy grzbietowej a dostawszy się do krwi człowieka (przez ukłucie) powodują objawy podobne jak u Pana. Moja wiedza w tym zakresie pochodzi wyłącznie z literatury ale nigdzie nie spotkałem aby ukłucie ostrosza miało jakieś groźniejsze skutki. Jak jest chyba Panu wiadomo kontakt skaleczoną ręką ze śluzem, krwią węgorza też może mieć poważne konsekwencje (wróbel po wstrzyknięciu krwi węgorza ginie natychmiast - tak podaje literatura). Ja zbierając materiały do pracy magisterskiej przeciąłem 1000 węgorzy mając poranione ręce i nic nigdy nie odczułem (poza zmęczeniem). Ciesząca się obecnie na polskim rynku ryba maślana (Ruvettus pretiosus) u wielu ludzi wywołuje nieprzyjemne sensacje żołądkowe, w Unii musi być sprzedawana z ostrzeżeniem. Angielska nazwa tej ryby - oil fish, polska - kostropak. Sprytni polscy "biznesmeni" oil fish przerobili na butter fish(jaka to różnica, nazwę tą w języku angielskim stosuje się do 40 gatunków ryb) a ryba maślana brzmi lepiej niż ryba olejowa a ludzie i tak zjedzą.\nŻyczę powrotu dobrego samopoczucia,\nWygląda na to, że był to jednak ostrosz (w załączeniu rysunek), proporcje, "wygląd" wszystko się zgadza jedynie kolor płetw jest zbyt czerwony w porównaniu z opisami, może to efekt manipulacji w czasie wydobywania ryby z wody. Do tego rodzaju należą cztery gatunki występujące u wybrzeży Hiszpanii. Przedstawiciele tych gatunków mają kolce nad okiem i na końcu pokrywy skrzelowej, których ukłucie jest "nieodczuwalne" zawierają one podobnie jak pierwsze kolce pierwszej płetwy grzbietowej truciznę stąd ich nazwy w języku hiszpańskim escorpion, vibora, arańa (skorpion, żmija, pająk). Nazwa łacińska Trachinus oznacza kolec. Ukłucie ostrosza jest najmniej groźne w porównaniu z pozostałymi rybami należącymi do tego rodzaju. Trucizna działa na system krwionośny i nerwowy rozkłada krwinki i jest bardzo bolesna. Ból trwa od kilku godzin do kilku dni. Towarzyszy temu gorączka, zimne dreszcze. Często wdaje się zakażenie co znacznie wydłuża okres rekonwalescencji. Nigdzie nie natrafiłem na opis środków farmakologicznych jakie należy stosować po zatruciu ichtiotoksyną ostrosza.\nPozdrowienia, Bohdan Draganik\nFamily: Trachinidae Order: Perciformesi\nMAX Size: > 1.8 kg - 53 cm\nIGFA World Record: 1.74 kg / 3 lb 13 oz - La Gomera, Canary Islands, Spain\nOstrosz drakon - Trachinus draco\nDługie, niskie, bocznie ścieśnione ciało o dużej głowie i szerokim, skośnie ułożonym ku górze otworze gębowym. Wysoko na głowie umieszczone oczy są skierowane do góry; mały kolec przy przedniej, górnej krawędzi oka. Silny, długi kolec jadowy na pokrywie skrzelowej. Dwie płetwy grzbietowe; pierwsza krótka z 5-7 silnymi, jadowymi kolcami, druga, bardzo długa, z 29-32 miękkimi promieniami. Podobnie bardzo długa jest płetwa odbytowa, wyposażona w 2 kolce i 28-34 miękkie promienie. Płetwy brzuszne położone gardłowo. Uwsteczniony pęcherz ptawny. Grzbiet żółtobrązowy, strona brzuszna jaśniejsza, boki z delikatnymi, ciemnymi, poprzecznymi prążkami. Pierwsza płetwa grzbietowa z czarną krawędzią. Przeciętna długość 20-30 cm, maksymalnie 42 cm.\nPółnocny Atlantyk od Norwegii; Morze Północne, Kattegat do wybrzeży zachodnioafrykańskich (Maroko) i Madery. Morze Śródziemne i Czarne. Najczęściej przebywa na piaszczystym lub szlamistym podłożu, na głębokości od 5 m (rzadko) do 15 m (w miesiącach letnich).(ja złowiłem go na 20 m) Zimą schodzi do głębokości 150 m.\nSamotnie żyjąca, denna ryba. W ciągu dnia zagrzebana w piasku aż po oczy i kolce jadowe płetwy grzbietowej, czatuje na zdobycz. Gdy nieostrożna ofiara zbliży się na dostateczną odległość, łowca silnym odbiciem ogona błyskawicznie rzuca się do przodu, by ją pochwycić. Nocą ostrosza drakona można spotkać również pływającego w grupkach po kilka osobników, w strefie otwartej wody. Tarło od czerwca do sierpnia. Pelagiczna ikra o średnicy około 1 mm unosi się swobodnie w wodzie.\nKrewetki i małe, denne ryby, np.: babki lirowate i inne.\nZdjęcie ryby złowionej u wybrzeży Kadyksu (Hiszpania) (fot. Artur Bicki)\nWypowiedzi kolegów wędkarzy:\nOstrosz drakon, ta niewinnie i niepozornie wyglądająca rybka to śmiertelne zagrożenie dla wędkarzy i turystów kąpiących się w wodach morza śródziemnego. Doświadczyłem tego na własnej skórze dosłownie.\nJej kolce jadowe (jad) mogą zabić człowieka w 60 sekund, to nie żart. Ból po dostaniu się jadu do organizmu jest nie do wytrzymania a co najgorsze następuje po upływie paru minut paraliż, w moim przypadku ręki i nogi. następnie wysoka gorączka 41stopni.\nPiszę to jako przestrogę , bo mnie uratowała przed nie wiadomo jakimi konsekwencjami waga ciała, opuchlizna z miejsca ukłucia zeszła mi po 6 miesiącach.\nJeżeli kogoś zainteresują moje doświadczenia z DRAKONEM, najbardziej\nTRUPICZNĄ rybą morza śródziemnego (słowa miejscowych Chorwatów)\nmogę opisać to zdarzenie ze szczegółami.\nTak się składa, że w lipcu 2003 roku miałem 'przyjemność' odczuć na własnej skórze siłę jadu Ostrosza i muszę przyznać, iż opinie są trochę przesadzone. Łapiąc ryby w Grecji natknąłem się na Ostrosza kilka razy choć pierwszy kontakt był bolesny. W moim przypadku ból był dosyć duży, zacząłem się pocić i bardzo szybko puchła mi dłoń. Opuchliznę miałem przez jakieś 8-10dni choć ból utrzymywał się przez ok.3 tyg. Nie stosowałem żadnych okładów z octu czy jakichkolwiek środków łagodzących. Mimo to łowiłem ryby dalej i nie chce mi się wierzyć, że ryba ta jest śmiertelnym zagrożeniem dla człowieka. Być może jad groźny jest dla osób uczulonych i dla małych dzieci. W końcu są ludzie którzy mogą umrzeć od jadu przczoły czy osy, więc nie dajmy się zwariować.\nAndrzej Sebastjański <sebandUKRYTY@FILTRSPAMUonet.USUN GOpoczta.USUN GOpl>\nSobota 03 Czerwiec 2006 20:20:52\nW 2004r w lipcu w Morzu Egejskim u wybrzeży Chalkidiki w odległości ok 200m od brzegu w czasie pływania z rurką na głębokości ok 3m zostałem zaatakowany przez rybę ( wtedy nie widziałem, że jest to ostrosz) Zostałem zraniony w ramię prawe po przyśrodkowej stronie. Po dopłynięciu do brzegu kończyna górna w zakresie nerwu łokciowego była już porażona, zaczynał się nasilać ból, wystąpiła sinica obwodowa. dreszcze. Dożylne podawanie Hydrocortisonu oraz leki p.histaminowe i p. bólowe spowodowały wyraźną poprawę. Pozostawał jedynie b silny ból oraz powoli narastający obrzęk. Obrzęk utrzymywał się przez okres około 3-ch miesięcy. Przewlekła antybiotykoterapia, prawdopodobnie uchroniła przed wystąpieniem powikłań bakteryjnych.\nKolec jadowy Draceny zawiera hemo i neurotoksynę. Jest ona b niebezpieczna, a nawet może być śmiertelna. Jest to toksyna termolabilna ( w wyższej temperaturze następuje jej inaktywacja) i dlatego pierwsza pomoc powinna polegać na wyraźnym ogrzaniu miejsca zranienia, a następnie podawaniu leków p. wstrząsowych.\nNikomu nie życzę takiego bliskiego kontaktu z tą "ciekawą rybką"\nLat temu ok.20 w Bułgarii pływałem z maską i rurą wśród skał i zbierałem małże na "skarę" czyli blachę nad żarem. Coś mnie zakuło poniżej kostki ale się nie przejmowałem bo niespecjalnie bolało. Koledzy Bułgarzy mówili że prawdopodobnie drakon (ale nic nie mówili o ostroszu, zaznaczam że wtedy całkiem dobrze mówiłem po bułgarsku, teraz jak nie używam to mam kłopoty).\nZ dnia na dzień ranka się powiększała ale że nic nie ciekło\nani nie bolało to lekceważyłem, widać było "żywe mięso",\njak mi się nasypało piachu to czyściłem scyzorykiem.\nChyba po lepiej jak tygodniu na rance wielkości 5zł powstała przezroczysta osłona i tak sobie była. Wróciłem do Polski i następnego dnia pojechałem na żagle.\nPo kilku dniach łażąc na bosaka zawadziłem tym miejscem o jakiś patyk ze sterty chrustu przygotowanego na ognisko. Z bólu straciłem przytomność, koledzy ocucili mnie i poprosili biwakujących niedaleko by mnie zawieziono do jakiegoś lekarza. Zawiezili mnie do szpitala w Węgorzewie gdzie jeden z kolegów siedział mi na nogach a pielęgniarka trzymała resztę żebym się nie rzucał. Nie pamiętam już dlaczego, może nie mieli środków znieczulających ale łyżeczkowanie kości stopy robili mi "na żywca"(co powinno być zabronione, ale w wędkarstwie dopuszczam).Okazało się że mam zapalenie okostnej a nie wiadomo czy nie jest gorzej. Zapamiętałem tak dobrze wszystko bo lekarz po "skrobance" powiedział\nże i tak nie jest pewien czy tak się skoniczy bo jeśli jest bardziej zaawansowane niż myślał to albo trzeba będzie powtórzyć albo amputować. Nie wiem na pewno czy to był drakon bo objawy miałem inne niż Mariusz ale i tak miło nie było.\nPozdrawiam wszystkich którzy mieli tego typu "przygodę" z ostroszem bo już myślałem że jestem pechowcem jednym na milion. Mnie ukłuł na Adriatyku przy greckiej wyspie Zakynthos w 2003 r. Przeżycia i komplikacje zdrowotne okropne ! Dobrze by było żeby niefortunni nurkowie, wędkarze i pływacy wpisywali się na to forum z podaniem miejsca spotkania z tym świństwem, może to kogoś uchroni przed tym co nas spotkało.\n...dane mi było wędkować w Adriatyku, w Chorwacji z nadbrzeżnych skał. było to podczas wyjazdu z rodziną kilka lat temu. łowiliśmy sporo, głównie ''akwariówki'', takie co po złapaniu można było wpuścić do akwarium, liczne kolorowe. dosyć przykro skończyła się dla mnie spotkanie z Ostroszem drakonem-Trachinus draco. Zostałem potraktowany w palec kolcem jadowym, musiałem w wielkim bólu jechać na pogotowie, gdzie dostałem 4 zastrzyki. olbrzymia opuchlizna dłoni zeszła po tygodniu, a czucie w palcu dopiero po 3 miesiącach.\nWysłany: 19 Lip 2007 13:51 Temat postu:\nMam pytanie co do ryby pokazanej na zdjęciu. Złapałem ją w okolicach wyspy KRK na Adriatyku. Złapałem w rękę i promień płetwy grzbietowej wbił się w dłoń. Silny ból około 3 godzin plus opuchlizna. Po czterech dniach uczucie, że jad (?) który dostał się do organizmu nadal tam jest.\nProszę jakiegoś speca o rozpoznanie gatunku. Czy jest jakiś lek który może znaturalizować działanie jadu?\nWysłany: 19 Lip 2007 13:54 Temat postu:\nTu jest adres do zdjęcia tej ryby.\nWysłany: 29 Wrz 2008 13:32 Temat postu: rejsymorskie\nmieszkańcy Chorwacji mówią że trzeba przyłożyć rękę do ciepłego wtedy ból ustępuje\nWysłany: 04 Lut 2009 04:40 Temat postu: rejsymorskie\nWedług tej strony: http://www.meb.uni-bonn.de/giftzentrale/peterm.html\n(oficjalna centrala informacyjna o otruciach uniwersytetu Bonn, niestety tylko po niemiecku)\n--> ta trucizna naprawde przestaje działać jeśli sie włozy reke do goracej wody (45C, sprawdzać nie ukłuta reka czy nie za gorace), poniewaz jest to białko. W ten sposób ból mozna przerwać, ale do lekarza oczywiście trzeba iść mimo wszystko\nWysłany: 04 Sie 2009 13:53 Temat postu: Re: rejsymorskie\nto albo spróbować innego znieczulenia\nWysłany: 22 Lis 2012 11:26 Temat postu: ostrosz\nwidze temat ostrosza jakby zapomniany, więc się podzielę swoimi spostrzeżeniami tym bardziej, ze ta ryba już zagościła w naszym Bałtyku.\nW tym roku nurkując z rurką u południowych wybrzeży Krety dotknąłem ręką piaszczystego dna i nagle poczułem silny ból. Nie zauważyłem tam nic co by mogło to spowodować jednak palący ból i malutka smużka krwi palca u ręki świadczyły ze jednak coś mnie dziabnęło. Jeszcze pod wodą zacząłem starym indiańskim sposobem wysysać i wyciskać potencjalną trucizne z ranki choć bolało jak pieron. niestety z każdą minutą było gorzej więc wróciłem na brzeg. tam poszedłem do ratownika który powiedział , ze to mogla być trująca ryba "draco" ( później sprawdziłem w oceanarium , że to ostrosz właśnie), kazał rękę włożyć do lodu i jechać do lekarza w pobliskim miasteczku.W ciągu ok poł godziny palec wyraźnie spuchł i mocno stwardniał a ból zaczął promieniować na całą dłoń - faktycznie, ból był bardzo nieprzyjemny taki pulsujący jakby palący ogniem.\nLekarz spytał czy nie jestem alergikiem (nie), dał jakąś szpryce i przepisał maść na kortyzonie. zapytany czy będą jakieś komplikacje wyjaśnił, ze skoro jestem zdrowy i w ciągu godziny z kawałkiem ( tyle trwało zanim się znalazłem w szpitalu) nie ma większej opuchlizny i innych przykrych objawów to będzie okej. wcześniej ratownik coś tłumaczył, że chyba miałem szczęście bo musiał ukłuć mnie samiec, samicy jad jest niby mega bolący i powodujący opuchliznę nie tylko kończyny ale i dalszych rejonów ciała.\nW każdym razie palec bolała jeszcze jeden następny dzień, potem już tylko lekka opuchlizna i ślad po miejscu gdzie mnie dziabnęło to coś.\nprzygoda skończyła sie szczęśliwie w moim przypadku,a le też i nauczyła, zeby nieosłoniętymi łapami dna morskiego nie tykać\nA jeszcze w temacie ichtio to nurkując z rurką widziałem w innym miejscu najprawdopodobniej barrakudy ( ok 60-70- cm), nie zdawałem sobie sprawy że w morzu śródziemnym one też występują Troche sie ich wystraszyłem bo płynęły prosto na mnie i wcale sie nie bały, przepłynęły może z pól metra podemną. Miałem aparat ale to sie tak szybko działo, ze nie zdążyłem zrobić fotki\nWysłany: 02 Gru 2013 12:35 Temat postu:\ntrzeba wiec bardzo uważać, a akurat planuje urlop w grecji\nWysłany: 05 Lut 2015 14:50 Temat postu: Re\nLepiej i tak przejść się do lekarza, nie ma co ryzykować... Szczególnie, że ktoś nawet o tym nie wiedząc, może być uczulony na taki jad. Ja bym nie ryzykowała.\nForum www.rejsymorskie.net Strona Główna -> Ciekawostki Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


Zestaw preparatów do decoupage 3x125ml Renesans Sklep internetowy CraftART: artykuły plastyczne, papiernicze, decoupage, mix media\n» Zestaw preparatów do decoupage 3x125ml Renesans\nZestaw preparatów do decoupage 3x125ml Renesans\nKod produktu: MI00081\nZestaw nr 1 marki Renesans zawiera podstawowe produkty niezbędne do techniki decoupage: klej wodny, werniks szklący oraz werniks końcowy matowy. Wszystkie preparaty o pojemności 125 ml.\nKlej do decoupage - na bazie wody, bezbarwny, przezroczysty, nadaje się do przyklejania papieru do każdej powierzchni, nawet do styropianu. Klej daje możliwość przesuwania kolorowych papierków i pozycjonowania w ciągu kilku sekund od przyklejenia. Potem wysycha i staje się bardzo wytrzymały.\nWerniks matowy - preparat zabezpieczający dekorowaną powierzchnię i nadający matowy efekt. Najlepiej nałożyć kilka warstw produktu.\nLakier/werniks szklący - do zabezpieczania powierzchni typu drewno, metal, papier, a nawet powierzchni bardziej giętkich takich jak skóra czy tkanina. Przy nakładaniu odczekać, aż poprzednia warstwa będzie zupełnie sucha. W piekarniku w temp. 80 st C lakier nabierze bardziej szklistego aspektu i będzie odporny na zarysowania.\nZestaw przeznaczony dla początkujących, jak i rozeznanych miłośników techniki decoupage. Zapakowany w ozdobne opakowanie, dzięki czemu idalenie nadaje się na prezent.


W poszukiwaniu SlowLife: Chleb orkiszowy z kiszoną kapustą\nNie smakuje "kapuścianie", nie wyczuwa się w nim kawałków kapusty. Natomiast ma intensywny aromat chlebowy z delikatną nutką kiszonej kapusty. Dla mnie dość wyraźny, dla niektórych niewyczuwalny. Generalnie, jeden z lepszych chlebów, jakie ostatnio piekłam. Przepis Petry przewiduje jasną mąkę, ja zaś upiekłam go z mąki graham, zmieniając zwykłą pszenną na orkiszową.\nprzepis z bloga Petry z moimi zmianami\n4 g zakwasu żytniego razowego\n92 g mąki żytniej jasnej typ 720\n74 g wody\nSkładniki zaczynu wymieszać, zostawić pod przykryciem na 16-24 godziny w temperaturze 26-27 st. C.\ncały zaczyn (170 g)\n725 g mąki orkiszowej graham (typ 1850) - może być inna mąka\n140 g mąki żytniej jasnej typ 720\n240 g kiszonej kapusty wraz z sokiem\n19 g świeżych drożdży - ja zawsze pomijam drożdże w chlebach na zakwasie, mocny zakwas da radę\n465 g wody*\nWymieszać wszystkie składniki oprócz soli i wyrabiać robotem na najniższych obrotach. Dodać sól, wyrabiać kilka minut robotem na średnich obrotach, aż ciasto zaczni odstawać od ścianek naczynia. Wciąż jednak będzie dość klejące. Zostawić pod przykryciem na godzinę. W tym czasie po 20 i 40 minutach rozciągać i składać ciasto, aby miało lepszą strukturę.\nNastępnie wyłożyć ciasto na wysypaną mąką powierzchnię, podzielić na 2 części, ukształtować w kule i zostawić na kilka minut przykryte, aby odpoczęło. Uformować bochenki i włożyć do posypanych mąką koszyków do wyrastania. Zostawić do wyrośnięcia. Jeśli dodaliśmy drożdże, powinno wystarczyć 40-45 minut, jeśli nie (tak jak ja), to trzeba dać zakwasowi znacznie więcej czasu. U mnie chleby rosły ponad 2 godziny.\nPiekarnik rozgrzać do 250 st. C, spryskać wodą. Piec ok. 45 minut w opadającej temperaturze - do 220 st. C. Studzić na kratce.\n*Uwaga na ilość wody. Ja wpisałam taką, jaka była przewidziana w oryginalnym przepisie, ale dolałam troszkę mniej. Bardzo dużo zależy od samej kapusty, czy dużo jest w niej soku. Dużo soku - mniej wody.\nChleb dołączam do majowej listy "Na zakwasie i na drożdżach" prowadzonej w tym miesiącu przez Fabrykę Kulinarnych Inspiracji\nAutor: W poszukiwaniu Slow Life o 10:29\nAmber 28 maja 2015 10:53\nElu, cudowny chleb!\nW poszukiwaniu Slow Life 28 maja 2015 10:56\nAniu, dziękuję:-). Chleb jest naprawdę rewelacyjny. Ten aromat kiszonej kapusty... Ja chyba nawet następnym razem spróbuję dodać jej trochę więcej.\nMama dżunglowca 28 maja 2015 11:22\nChlebka takiego by się zjadło :-).\nW poszukiwaniu Slow Life 28 maja 2015 11:52\nBo dobry jest:-). Kapuściany chleb przyjął się u nas w domu, więc jeszcze nie jeden raz będzie okazja do degustacji...:-)\nŁukasz Palkowski 28 maja 2015 13:30\nOhoooo! Chleb z kiszoną kapustą? Muszę go upiec :)\nW poszukiwaniu Slow Life 28 maja 2015 13:59\nPolecam! jest naprawdę ciekawy:-)\nkornik 28 maja 2015 14:30\nW środku wygląda pięknie, już wiem, jaki chleb niedługo upiekę:)\nW poszukiwaniu Slow Life 28 maja 2015 21:00\nPolecam, to jeden z bardzo wyjątkowych chlebów:-)\nZ miasta na wieś 28 maja 2015 16:30\nwspaniały!!!!! Kiedy masz na to czas przy dzieciaczkach ? :)))\nW poszukiwaniu Slow Life 28 maja 2015 21:02\nDziękuję:-). A z tym czasem to zawsze ciężko, ale to w dużej mierze kwestia priorytetów...\nAnonimowy 30 maja 2015 20:30\nchleb to nie smietnik.\nW poszukiwaniu Slow Life 30 maja 2015 20:51\nTo prawda:-) ???\nNapisalam tak bo uważam .ze chleb powinien być bez zbędnych dodatkow.\nJeśli do chleba wkładamy'' byle co'' to już to nie jest prawdziwy chleb.\nPomimo tego bardzo lubie i szanuje Twój blog, szczególnie dzial serowy.Chleb pieke już 5 lat\nnatomiast sery robie od 2 miesięcy.Dziekuje za wspaniale przepisy na sery i wędliny domowe.\nW poszukiwaniu Slow Life 31 maja 2015 13:09\nMałgosiu, ale przecież nie musimy dodawać do chleba byle czego, może to być coś, co wzbogaca jego smak i aromat. Generalnie kwestia gustu:-). Cieszę się, że serowe przepisy Ci się przydają i pozdrawiam


nieruchomości stanowiącej własność Gminy Pisz, przeznaczonej do wydzierżawienia zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990)\nNumer działki – cz. 471/10,\nRoczna wysokość czynszu – 160 zł + 23% podatku VAT. Wysokość czynszu ulegnie zmianie w przypadku ustawowej zmiany stawki podatku VAT.\n2. W/w nieruchomość zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą Nr XXI/232/20 Rady Miejskiej w Piszu z dnia 23 września 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu przemysłowego przy ulicy Warszawskiej, Osiedla Dużego, części Osiedla Wschód, wzdłuż ul. Wojska Polskiego i części ul. Warszawskiej, terenu przy ul. Gałczyńskiego, ul. Słowackiego i ul. Młodzieżowej w obrębie Pisz I (Dziennik Urzędowy WojewództwaWarmińsko-Mazurskiego, poz. 4404) położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 3MW - tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.\n4. Wykaz podaje się do publicznej wiadomości na okres 21 dni t.j. od dnia 14 grudnia 2020 r. do dnia 4 stycznia 2021 r.\nData powstania: środa, 16 gru 2020 09:46\nData opublikowania: czwartek, 17 gru 2020 12:36


Jak wybrać longboard - Scootshop.cz\nNasze deski na kółkach\nOd lata dodaliśmy nowe typy maszyn mobilnych, które nie wymagają sterowników. Zainspirował nas światowy trend, więc deski i longboardy z grosza trafiły do naszych magazynów. Ale to nie znaczy, że skończymy z freestyle'owymi skuterami. To w żadnym wypadku nie jest! : D Chcemy rozszerzyć twoje opcje.\nCzy widzieliście kiedyś kolorową plastikową łyżkę i pytacie, co to jest i gdzie ją zdobyć? To jest deska do grosza. Te tablice przekroczyły popularność granic Australii (skąd pochodzą) i przyszły do nas. Tutaj znajdziesz tablice grosza (lub inne tablice z cukierkami) z obszaru.\nPlastikowy pieniek jest świetnym zamiennikiem skutera. Wspaniale jest dla niego uzyskać wiele wariantów kolorystycznych, jest stosunkowo tani, lekki i pięknie w porównaniu ze skuterami freestyle'owymi, aby pasowały do szkolnej szafki. Nawet deska grosza może robić sztuczki i bzdury na ulicy lub w końcu. także w parku. Na pewno Cię zainteresuje, że nie ma griptape na grosz - nie jest, ale może być, nic nie stoi na przeszkodzie. Inne kolory będą dostępne na Boże Narodzenie!\nKorzyści z Penny Boards\nWady Penny Boards\nwytrzymałość (z utwardzonego plastiku)\nOferowane przez nas deski gęste typu U są takie same. Mają tę samą długość (560 mm), szerokość (115 mm), twardość kół (78A - świetne na chodnikach i drogach) ... Różnią się tylko kolorem. Im ciekawszy jest kolor, tym trudniej go wyprodukować, tym wyższa cena. Możesz otrzymać nowy grosz w cenie 1292 CZK ! Wybierz więc ten, który najbardziej Ci się podoba;)\nLongboard, to kolejny rozdział. Inne materiały, większe wymiary, griptape, koła i szeroki zakres zastosowań. Longboards pasują dla osób starszych i oczekują wyższej jakości, stabilności i przede wszystkim zmienności.\nOto 2 rodzaje longboardów. Do miasta lub do wyjść będzie przydatna rożeniec z Safari motyw Kush czy San Francisco na wielki przejazd w lub na szlakach i miasteczek na całym już vyjížkách typu drop thru motywem lub Zebbie plemiennych krzywe.\nPrzetestowaliśmy rodzaj kropli. Martin Nogol idzie do biura i robi zakupy w Zebbie, a nasz kamerzysta biegnie po obwodach miejskich do Tribal Curves. Obaj są zadowoleni. Postacie są tak samo długie. Obaj testerzy po prostu się upijają i odchodzą. Zebbie jest dość miękki, więc nasz kamerzysta, o wadze 100 kg, wolałby sięgnąć po najtwardsze zakręty plemienne.\njakość i trwałość (7 warstw klonu kanadyjskiego)\nżartobliwość i miękkość desek\ncena (ale równoważona jej żywotnością)\nDługo wybierz, co chcesz zrobić.


Do Świąt Bożego Narodzenia pozostał już niespełna miesiąc. Chwile dzielą nas od momentu, w którym nad ulicami naszych miast zabłysną kolorowe lampki świątecznych ozdób, w powietrzu będzie czuć zapach korzennych przypraw a z głośników radiowych w centrach handlowych popłynął, jak co roku, nuty świątecznych piosenek. Jeszcze nie czujemy tego gorącego szału zakupowego, ale każdy z nas wie, że czai się on już tuż tuż za progiem. Wychodząc na przeciw Waszym potrzebom, przygotowaliśmy piękny, kolorowy katalog Poland Handmade, w którym znajdziecie całe mnóstwo artystycznych inspiracji na bożonarodzeniowe prezenty. Pełne soczystych barw karty katalogu, zabiorą Was w podróż prosto do pracowni naszych artystów, a to prawie jak wycieczka do fabryki Świętego Mikołaja Zapraszamy Was gorąco na te inspirująca wycieczkę!!


The Sims 4 Wyspiarskie życie Download PC DLC | PobierzGry24.pl\nThe Sims 4 Wyspiarskie życie Download DLC PC :\nInstalator The Sims 4 Island Living Download PC to kolejne dzieło naszego wyspecjalizowanego zespołu, który od wielu lat zajmuje się produkcją instalatorów do gier. Standardowo już, instalator The Sims 4 Island Living Download dedykowany jest na platformy komputerów osobistych (PC). Instalator to aplikacja, która zainstaluje na Twoim dysku pełną wersję gry wraz z dodatkiem, bądź sam dodatek Island Living. Proces instalacji jest intuicyjny, przez co poradzi sobie z nią każdy użytkownik. Co więcej, instalator jest kompatybilny z każdym systemem operacyjnym. Dostępny jest w wielu wersjach językowych. Instalator samodzielnie pobiera potrzebne pliki gry z naszego prywatnego serwera. Instalacja gry, zatem jest możliwa jedynie przy zachowaniu stabilnego połączenia z Internetem. Zapoznamy Cię dzisiaj nie tylko z działaniem instalatora, ale także z producentem, fabuła gry oraz nowościami, jakie czekają na Ciebie.\nProducent praz fabuła\nProducentem gry jest EA Maxis / Maxis Software natomiast wydawca gry w Polsce jest Electronic Arts Inc. Twórcami dodatku są sami twórcy gry, co stanowi gwarancje świetnej zabawy i rozbudowanego dodatku. Dodatek Island Living to najnowsze rozszerzenie do symulatora The Sims 4. Miał swoją premierę 21 czerwca 2019 roku i z pewnością nie jest to ostatnie rozszerzenie do podstawy gry.\nFabuła dodatku przenosi nas na tropikalna wyspę gdzie czeka naszych simów wiele atrakcji. Wyspiarski styl, lokalna kultura to nie wszystko, co możemy spotkać na wyspie. Szeroki wybór wakacyjnych prac z rozbudowaną ścieżką kariery a także prace dorywcze charakterystyczne dla miejsca. Naszych simów czekają relaksujące kąpiele, zabawy przy ognisku oraz inne ekscytujące wydarzenia. W grze pojawia się szereg nowych cech, aspiracji oraz umiejętności, co stawia przed graczem nowe wyzwania.\nW najnowszym dodatku Island Living nasi simowie będą mogli pracować jako sprzątacz plaż a także jako ratownik lub w restauracji na tropikalnej wyspie. Dodatkowym atutem są gry prace dorywcze, które wykonywać możemy na boku np. połów ryb, poszukiwanie skarbu i wiele innych. Na wyspie Sulani czeka nas wiele atrakcji, oprócz standardowych, tradycyjnych zabaw na plaży, takich jak budowanie zamku z piasku możemy cieszyć się zabawą z delfinami, nurkowaniem czy nawet spotkaniem z syreną. Sama mechanika gry nie zmienia się, nowy dodatek wprowadza jedynie wiele nowych elementów otoczenia, nowe atrakcje, elementy wyposażenia mieszkania oraz nowe, odpowiadające klimatowi stroje. Najnowsze rozszerzenie daje nam możliwość stworzenia unikalnego sima – syreny. Syrenę możemy dowolnie modyfikować, co jeszcze bardziej podkreśli realizm rozgrywki. Wszystko to sprawia, że jeszcze lepiej odczujemy wakacyjny klimat w The Sims 4. Dodatek dostępny jest w wielu wersjach językowych, dokładnie tak jak sama podstawa gry.\nThe Sims 4 oraz dodatek island Living to gra nastawiona jedynie na tryb dla jednego gracza. Jak wiemy z doświadczenia implementacja trybu wieloosobowego jest problemowa w szczególności, gdy podczas rozgrywki zapisujemy stan gry, wczytujemy i modyfikujemy prędkość świata. Fani serii The Sims jednak od wielu lat cieszą się symulatorem życia stworzonym przez EA Maxis, o czym świadczą liczne rozszerzenia i aktualizacje do gry. Dużym atutem jest fakt, że do rozgrywki w The Sims 4: Island Living nie jest wymagane stabilne połączenie internetowe. Tryb dla pojedynczego gracza stawia przed użytkownikiem niezliczoną ilość scenariuszy i możliwości sprawiając tym samym, że jest to jedyna gra w swoim rodzaju. Jeżeli chcesz przetestować tę grę, skorzystaj z The Sims 4 Island Living Download PC już dziś!\nThe Sims 4 Wyspiarskie życie Download PC Kwestie techniczne :\nThe Sims 4 Island Living Pobierz to instalator, który umożliwi Ci rozgrywkę w najnowsze rozszerzenie The Sims 4. Najnowszy dodatek stawia przed nami nowe wyzwania nie tylko na płaszczyźnie rozgrywki, ale także wymagań technicznych. Rozszerzenie, bowiem charakteryzuje się rozbudowaną, dynamiczną grafiką i szeroką paletą kolorów. Gra jest świetnie zoptymalizowana, o czym przekonać się może każdy użytkownik ze słabszym zestawem komputerowym. Po szczegółowe wymagania należy udać się na stronę producenta gry, zalecamy jednak próbę instalacji pomimo nie spełnienia wymogów gdyż po wybraniu najniższych ustawień graficznych gra w dalszym ciągu sprawiać nam będzie nie mało przyjemności.\nWymagania minimalne dla The Sims 4 Island Living Download :\nWymagania rekomendowane dla najnowszego dodatku:\nsuper gra mój ulubiony dodatek\nBardzo nadzwyczajna gra


Aquapark Wrocław: baseny rekreacyjne przyciągają tłumy Dolnoślązaków [WIDEO] • www.tuwroclaw.com\nAquapark Wrocław to dobra opcja dla fanów wodnych rozrywek i sportów. Dobrze odnajdują się tu także rodziny z dziećmi. Największą popularnością na terenie obiektu cieszą się baseny rekreacyjne.\nTutaj każdy jest dzieckiem\nNie zna życia ten, kto nie zjeżdżał ze zjeżdżalni we wrocławskim aquaparku. Do wyboru są Black Hole (od 130 cm wzrostu, 104 m długości), Turbo (od 150 cm wzrostu, długość 50 m), Magic Eye – (od 130 cm wzrostu, zjazd na pontonach, długość 186 m), skocznia High-Fly (od 150 cm wzrostu, długość 24 m), a także dwie zjeżdżalnie dla dzieci - rodzinna (od 4 lat, długość 8 m) oraz dziecięca (poniżej 8 roku życia, długość 10,5 m).\nWyjątkową atrakcją jest tu 100-metrowa zjeżdżalnia multimedialna, czyli połączenie zjeżdżalni rekreacyjnej z efektami multimedialnymi: światłem, dźwiękiem, kurtynami wodnymi oraz elementami transparentnymi. Chętni startują z najwyższego piętra, czyli z wysokości 16,25 metrów. Prędkość zjazdu to 4-7 m na sekundę. Ta zjeżdżalnia ma trzy pętle i jest zakończona lądowiskiem w formie „truskawki” o średnicy 6,45 m, a kontynuacją zjazdu jest tzw. leniwa rzeka. Mogą z niej korzystać osoby powyżej 12. roku życia, które mają minimum 150 cm wzrostu i potrafią pływać.\nDo dyspozycji osób, które przepełnia sportowa energia, jest tutaj basen pływacki. Oferuje on cztery tory o szerokości 2,5 m: trzy tory o głębokości od 1,8 do 2 m oraz jeden tor o głębokości 90 cm. Długość basenu to 25 m. Mamy tu bardzo przyjemną temperaturę wody, bo 30 stopni. Korzystanie z tej części nie wymaga żadnych dopłat.\nJedną z najpopularniejszych atrakcji strefy rekreacyjnej jest zewnętrzny basen rekreacyjny, złożony z czterech torów do pływania oraz części relaksacyjna z gejzerami i natryskami. Temperatura wody to 32 stopnie, a głębokość - 135 cm.\nZnajdziemy tutaj także zewnętrzny basen solankowy z gejzerami oraz natryskami wodnymi. Temperatura i głębokość są tu identyczne jak w zewnętrznym basenie rekreacyjnym.\nCZYTAJ TEŻ: BĘDZIE ROZBUDOWA AQUAPARKU\nSą praktycznie cały czas zajęte, a wartością dodaną jest tu integracja gości aquaparku. Mowa oczywiście o czterech jacuzzi z bąbelkami. Masaż powietrzny w wodzie o temperaturze 35 stopni daje odprężenie i rozluźnia mięśnie. Głębokość jaccuzi to 90 cm. Nie chce się z nich wychodzić.\nTepidarium to jedna z najnowszych części aquaparku. Razem z sąsiednim Halodarium powstało na początku 2018 roku. Jest to sala z drewnianymi ławami i kamiennymi ścianami, ogrzewanymi za pomocą instalacji wodnej. Temperatura w nim wynosi 35-45 stopni. Polecana jest osobom z bólami kręgosłupa i stawów, a także z problemami z krążeniem. Stosowana jest tam aromaterapia.\nHalodarium to z kolei miejsce inhalacji solnych. Wyposażone jest w piece podławkowe, mogące nagrzać pomieszczenie do temperatury 80 stopni, system dozowania soli suchej oraz sufitowe dysze, rozpylające mgiełkę roztworu solnego. To pomieszczenie polecane jest osobom z problemami z układem oddechowym. Wizyty dobrze wpłyną także na skórę.\nW przytulnie urządzonych pomieszczeniach zostały zastosowane naturalne materiały. Zaprojektowano je tak, by dobrze wpływały na samopoczucie. Sale są kameralne - pomieszczą maksymalnie po 25 osób.\nCZYTAJ TEŻ: WAKACJE W AQUAPARKU\nMorze, rzeka i coś dla najmłodszych\nDziecięca Zatoka to strefa w całości przystosowana do prowadzenia zajęć dla najmłodszych dzieci. Jest to miejsce przeznaczone do zabawy dla całej rodziny oraz działań edukacyjnych i prozdrowotnych. Strefa czynna codziennie, do godz. 21. Mamy tu do czynienia z adaptacją w wodą, nauką pływania, stymulacją rozwoju fizycznego i emocjonalnego dziecka oraz zajęciami, prowadzonymi przez profesjonalnych trenerów. W trakcie zajęć nauki pływania dostęp do Dziecięcej Zatoki dla gości basenów rekreacyjnych jest ograniczony.\nJest tu także strefa dla dzieci z basenem o głębokości do 50 cm i brodzikiem głębokim na 15 cm, okrętem pirackim i armatkami wodnymi. Nie ma szansy na przeziębienie - temperatura wody to 35 stopni.\nLeniwa rzeka, to miejsce, gdzie nurt zabiera ochotników na zewnątrz i z powrotem do budynku. Woda ma tu temperaturę 32 stopni. "Rzeka" nie jest głęboka - zanurzamy się w niej zaledwie na 70 cm.\nNatomiast basen z falami to coś dla miłośników morskich fal. Mamy tu temperaturę 30 stopni, głębokość od zera do 200 cm i fale, osiągające wysokość do 70 cm.\nTagi: AQUAPARK WROCŁAW, wrocławski park wodny, basen wrocław, baseny rekreacyjne, basen rekreacyjne wrocław\n~gary 2019-08-07 11:15:24\nwszystko fajnie gdyby nie ten chlor... to jest koszmar dla każdego... chociaż ja wzialem sie na sposob i po wyjsciu z wody od razu ide pod prysznic i zmywam go żelem od SBR sports, to taki specjalny kosmetyk do neutralizacji bromu i chloru. dzieki temu skora nie przesusza sie tak jak kiedys i nie pojawiają się podrażnienia