Jesteś tu: Biblioteka Edukatora / Młoda Polska / Władysław Stanisław Reymont / Tom 3. Wiosna / Rozdział 6\nChłopi t.III rozdz.6 (Władysław Stanisław Reymont)\nRozdział 5 (c.d.)\nNa taką dziwną wieść Hanka aż się uniesła z pościeli, że Jagustynka przechwyciła ją jeszcze w porę i do poduszek przygnietła.\n- Dyć się nie ruchajcie, nie pali się nikaj!\n- Bo taką rzecz powiedzieli, jakby im we łbie zamroczyło; przemyjcie sobie ciemię święconą wodą, to wama dur przejdzie.\n- Nie, Hanuś, rozum swój mam i prawdę rzekłem, jako pan Jacek od wczoraj siedzi wraz ze mną... juści... - jąkał Bylica przyginając się do kichania po tęgim zażyciu.\n- Widać już do cna ogłupiał! Obaczcie; czy nie wracają, dziecko mi zagłodzą.\n- Od kościoła nikogój jeszcze nie widno! - objaśniła po chwili Jagustynka, znowu zabierając się do uprzątania izby, posypując ją piaskiem.\nStary kichał zawzięcie raz po razie, że aż na ławie przysiadł.\n- Trąbicie kiej w mieście na rynku!\n- Bo krzepka tabaka pana Jackowa, całą paczkę mi dał... całą...\nRano jeszcze było, oknem zazierało jasne i ciepłe słońce drzewa się w sadzie chwiały od wiatru, zaś przez wywarte drzwi do sieni cisnęły się pogięte gęsie szyje i czerwone, syczące dzioby, a całe stado utaplanych w błocie i piszczących gąsiąt skrabało się na próg wysoki. Naraz pies gdziesik zawarczał, że gęsi podniosły krzyk, a kwoki siedzące na jajach gdakać poczęły strachliwie i sfruwać z gniazd.\n- A dyć chociaż do sadu wypędźcie, może się trawą zabawią.\n- Wypędzę, Hanuś, i od gap przypilnuję...\nWnet przycichło w izbie, jeno szum drzew dochodził ze dworu i kolebały się zdziebko światy, wiszące u czarnego pułapu.\n- Co tam chłopaki robią? - zapytała Hanka po długiej chwili.\n- Pietrek orze ziemniaczysko pod górką, a Witek we wałacha bronuje zagony pod len na świńskim dołku.\n- Mokro tam jeszcze?\n- Juści, trepy całkiem więzną, ale po zbronowaniu rychlej przeschnie.\n- Nim się też ziemia wygrzeje do siewu, może już wstanę...\n- O sobie teraz pamiętajcie, a roboty wama nikto nie ukradnie!\n- Wydojone to krowy?\n- Samam doiła, bo Jaguś pod oborą szkopki ustawiła i gdziesik poszła.\n- Nosi się cięgiem po wsi jak ten pies, że żadnej pomocy ni wyręki. Hale, powiedzcie Kobusowej, że zagony pod kapustę dam i Pietrek gnój od niej wywiezie i zaorze, ale po cztery dni odrobku z jednego. Przy sadzeniu ziemniaków odrobiłaby połowę, a resztę we żniwo.\n- Kozłowa też chciałaby zagon pod len na odrobek.\n- Tyla odrobi, co pies napłacze. Niech se kaj indziej szuka, dosyć się łoni naszczekała przed całą wsią na ojca, że ją ukrzywdził.\n- Jak wam do upodoby, wasz gront, to i wasza wola! Filipka tu wczoraj podczas waszych rodów zachodziła o ziemniaki.\n- Za pieniądze chciała?\n- Odrobiłaby; tam grosza w chałupie nie poświeci, głodem przymierają.\n- Z pół korczyka do jedzenia zaraz niech weźmie, a potrza jej więcej, to dopiero po sadzeniu, boć nie wiada, wiela ostanie. Przyjdzie Józka, to odmierzy, choć robotnica z Filipki, no!... zbywa jeno...\n- A z czego to nabierze mocy? Nie doje, nie dośpi, a co rok rodzi.\n- Marnacja, mój Jezu, żniwa jeszcze za górami, a przednówek za progiem.\n- Za progiem! W chałupach już siedzi, za brzuchy ściska, że ledwie zipią.\n- Wypuściliście to maciorę?\n- Legła pod ścianą, ale prosiaki śliczne, okrągluchne kiej te bułeczki.\nBylica stanął we drzwiach i zająkał:\n- Gęsi pod jangrestami ostawiłem. A to przyszedł niby pan Jacek we święto i powiada: "Wprowadzę się do ciebie, Bylica, na komorne i dobrze zapłacę..." Myślałech: przekpiwa se z chłopa, jako u panów zwyczajnie, i rzekę: "Grosza mi potrza i pokoje wolne mam!" Zaśmiał się, dał mi paczkę peterburki, chałupę obejrzał i mówi: "Wy możecie tu wysiedzieć, to i ja poradzę, a chałupę z wolna wyporządzim, że za dwór starczy!"\n- Cie, taki szlachcic, dziedziców brat! - dziwiła się stara.\n- Zrobił se legowisko pobok mojego i siedzi. Wychodziłem, to na progu papierosa kurzył i wróble ziarnem przynęcał.\n- A cóż to jadł będzie?\n- Garnuszki ze sobą sprowadził i arbatę cięgiem warzy a popija...\n- Na darmo tego nie robi, cosik w tym być musi, że taki pan...\n- A jest, że do cna ogłupiał! Człowiek każden zawdy zabiega i turbuje się o lepsze, a taki pan chciałby mieć gorzej? Nic inszego, jeno rozum stracił - mówiła Hanka unosząc głowę, gdyż w opłotkach rozległy się głosy.\nWracali już z kościoła od chrztu. Przodem Józka niesła dziecko w poduszce, chustą przykrytej, pod stróżą Dominikowej, a za nimi walili wójt z Płoszkową, w kumy proszeni, z tyłu zaś kusztykał Jambroży nie mogąc nadążyć.\nAle nim próg przestąpili, Dominikowa odebrała dziecko i przeżegnawszy się jęła z nim, wedle starego obyczaju, obchodzić cały dom, na węgłach jeno przystając i przy każdym z osobna mówiąc:\n- Na wschodzie - tu wieje...\n- Na północy - tu ziębi...\n- Na zachodzie - tu ciemno...\n- Na południu - tu grzeje...\n- A wszędy strzeż się złego, duszo ludzka, i jeno w Bogu miej nadzieję.\n- Niby nabożna, a taka guślarka z Dominikowej! - śmiał się wójt.\n- Pacierz pomaga, ale i zamawianie nie zaszkodzi, wiadomo! - szepnęła Płoszkowa.\nSzumno weszli do izby. Stara rozpowiła dzieciątko i jak je Pan Bóg stworzył, nagusieńkie i kiej rak czerwone, matce do rąk podała.\n- Prawego chrześcijanina, któremu Rocho na imię przy chrzcie świętym dano, przynosim wam, matko. Niech się zdrowo chowa na pociechę!\n- I niechaj z tuzin Rochów wywiedzie! Tęgi parobek: krzyczał, że nie trza go była szczypać przy chrzcie, a sól wypluwał, jaże śmiech brał...\n- Bo idzie z rodu, któren się gorzałki nie wyprzysięgał - ozwał się Jambroży.\nChłopak piszczał i majdał kulasami na pierzynie, Dominikowa przetarła mu wódką oczy, usta i czoło i dopiero go Hance przystawiła do piersi. Przypiął się kiej smok i ścichnął.\nHanka dziękowała serdecznie kumom całując się ze wszystkimi, a przepraszając, że chrzciny nie takie, jak być powinny Borynowego dziecka.\n- Urodzicie za rok czwartego, poprawim sobie wtedy i odbijem! - żartował wójt ocierając wąsy, bo już kieliszek szedł ku niemu.\n- Chrzciny bez ojca to jakby grzech bez odpuszczenia- ozwał się niebacznie Jambroży.\nRozpłakała się na to Hanka, aż kobiety jęły do niej przepijać na pocieszenie i w ramiona brać, że utuliwszy żałoście zapraszała, bych się do jadła brali, gdyż jajecznica na kiełbasie już pachnęła z michy.\nJagustynka czyniła przyjęcie, bo Józka przyśpiewywała dzieciątku usypiając je w dużej niecce, że to u starej kołyski biegunów brakowało.\nDługo skrzybotały łyżki, a nikto słowa nie wypuścił.\nŻe zaś dzieci do sieni się naszło i coraz to głowiny do izby wtykały, wójt rzucił im przygarść karmelków, iż z piskiem a bijatyką wytoczyły się przed dom...\n- Nawet Jambroż zapomniał języka w gębie! - zaczęła Jagustynka.\n- Bo se po cichu miarkuje, że chłopakowi gospodarkę trza szykować i dzieuchę.\n- Gront - ojcowy to kłopot, a dzieucha - kumów.\n- Nie zbraknie tego nasienia, nie! Proszą się z nim i by kto wziął, dopłacają.\n- Musi być, co wójtowej ckni się do małego; widziałam, jak wietrzyła na płocie przyodziewę po swoich nieborakach!\n- Pono na jesień wójt obiecują sprawić chrzciny!\n- Przy takim urzędzie, a o czym potrza, nie zapominają!\n- A bo smutno w chałupie bez dziecińskich wrzasków! - rzekł poważnie.\n- Prawda, że i utrapień z nimi niemało, ale i wyręka jest, i pociecha...\n- Specjały! I na złocie straci, kto je przepłaci! - mruknęła Jagustynka.\n- Pewnie, że bywają i złe, za nic mające ojców, kwarde, ale jaka mać, taka nać, to się zbiera, co się zasiało!- westchnęła Dominikowa.\nRozsrożyła się Jagustynka, czując, że to jej przymawia.\n- Łacno wam prześmiewać z drugich, że macie takich dobrych chłopaków, co to i oprzędą, i wydoją, i garnki pomyją jak najsprawniejsze dzieuchy.\n- Bo w poczciwości chowane i w posłuszeństwie.\n- Prawda, same nawet pysków nastawiają do bicia! Wypisz, wymaluj - podobne do swojego ojca! Juści, jaka mać, taka nać, prawdęście rzekli; a że pamiętam, coście za młodu z chłopakami wyprawiali, to mi nie dziwota, co Jagusia do was się całkiem udała, bo takusieńka jako i wy: niechby kołek, bele w czapie na bakier, zechciał... nie odmówi z poczciwości - syczała jej nad uchem, aż tamta pobladła chyląc głowę coraz niżej.\nJagna właśnie sień przechodziła, zawołała jej Hanka, wódką częstując: wypiła i nie patrząc na nikogo, na swoją stronę poszła.\nWójt schmurniał, na próżno oczekując, że powróci.\nRozmowy jakoś nie szły, nasłuchiwał i chodził oczyma kryjomo za nią, gdy znowu się ukazała i na podwórze przeszła.\nI kobietom odechciało się pogwary; stare jeno się żarły rozwścieklonymi ślepiami, zaś Płoszkowa poredzała z cicha z Hanką. Jeden Jambroży nie przepuszczał flaszce i choć nikto nie słuchał, plótł cosik i wycyganiał niestworzone rzeczy.\nWójt się naraz podniósł i niby za dom się wyniósł, a chyłkiem, przez sad na podwórze poszedł. Jagusia siedziała na progu obory dając pić po palcu srokatemu ciołkowi.\nObejrzał się trwożnie i pchając jej za gors karmelki szepnął:\n- Naści, Jaguś, przyjdź o zmierzchu do alkierza, to dam ci cosik lepszego.\nI nie czekając odpowiedzi, do izby śpiesznie powracał.\n- Ho, ho, ciołek wam się zdarzył, dobrze go przedacie - mówił rozpinając kapot.\n- Na chowanie pójdzie, bo to z dworskiego gatunku.\n- Profit będzie pewny, ile że młynarzowy byk już do niczego. Ucieszy się Antek z takiego przychowku.\n- Mój Jezu! kiej on go obaczy? kiej?\n- Niezadługo, ja to wama powiadam, to wierzcie.\n- Dyć wszystkich z dnia na dzień czekają.\n- Mówię, że leda dzień się zjawią, cosik się ta przeciek z urzędu wie...\n- A najgorsze, co pola nie chcą czekać.\n- Jak się w porę nie obsieje, to straszno myśleć o jesieni!\nWóz jakiś zaturkotał. Józka wyjrzawszy za nim powiedziała:\n- Proboszcz z Rochem przejechali.\n- Ksiądz po wino do mszy się wybierał - objaśniał Jambroży.\n- Że to Rocha wziął na probanta, nie Dominikową!- drwiła stara.\nNie zdążyła się odciąć Dominikowa, bo kowal wszedł i wójt podniósł się do niego z kieliszkiem.\n- Spóźniłeś się, Michał, to gońże nas teraz!\n- Prędko was, kumie, zgonię, bo tu już po was lecą...\nCo jeno domówił, wpadł zadyszany sołtys.\n- A chodźże, Pietrze, pisarz ze strażnikami na was czekają.\n- Psiachmać, że to ni pacierza spokojności! Hale cóż, urząd pierwszy...\n- Odprawcie ich prędko i powracajcie.\n- Abo to chwaci czasu; o pożar na Podlesiu i o wasz podkop będą penetrowali...\nWybiegł wraz z sołtysem, a Hanka wpierając oczy w kowala rzekła:\n- Przyjdą opisywać, to im rozpowiecie wszystko, Michale.\nSkubał wąsy i wbił ślepie w dzieciaka, niby się to mu przypatrując.\n- Cóż to im powiem? tyla, co i Józka poredzi!\n- Dzieuchy przeciek do urzędników nie wyślę, nie przystoi, a powiecie, że ile wiadomo, z komory niczego nie wynieśli, czy zaś co inszego nie zginęło, to już... Bogu jednemu wiadomo... i... - strzepnęła pierzynę pokaszlując, by nie pokazać mu twarzy szydliwej, ale on się jeno ciepnął i wyszedł.\n- Świędlerz jucha! - prześmiechnęła się leciuchno.\n- Że krótkie były, to się jeszcze urwały! - narzekał Jambroż po czapkę sięgając.\n- Józka, urznij im kiełbasy, niech se chrzciny w domu przydłużą.\n- Gęś to jestem, bym suchą kiełbasę ćkał?\n- Podlejcie se gorzałką, byście nie wyrzekali.\n- Mądre ludzie powiadają: rachuj kaszę, kiej ją sypiesz do garnka, paliców przy robocie nie oglądaj, ale kieliszków przy poczęstunku nie licz...\n- Kaj grzysi przydzwaniają, tam pijak do mszy służy!\nPrzegadywali, nie szczędząc gorzałki, ale nie wyszły i dwa pacierze, kiej sołtys jął oblatywać chałupy i wołać, by się wszyscy schodzili do wójta przed pisarza i strażników.\nOzgniewało to Płoszkową, że ująwszy się pod boki pysk na niego wywarła:\n- A mam gdziesik... za pazuchą... wójtowe przykazy! Nasza to sprawa? prosilim ich? czas mamy la strażników, co? Nie psy jesteśmy, co na leda gwizd do nogi się zlatują! Potrza im czego, niech przyjdą i pytają! Jedna droga! Nie pójdziemy! - zawrzeszczała wybiegając na drogę do gromadki wylękłych kobiet, zbierających się nad stawem.\n- Do roboty, kumy, w pola, kto ma sprawę do gospodyń, powinien wiedzieć, kaj nas szukać. Hale, niedoczekanie ich, byśmy na bele przykaz rzucały wszystko i szły wystawać pod drzwiami kiej psy, trąby jedne! - krzyczała, srodze zaperzona.\nGospodynią była po Borynach pierwszą, to posłuchały jej rozlatując się kiej spłoszone kokoszki, że zaś już większość w polach robiła od rana, pusto się zrobiło na wsi, dzieci jeno kajś niekaj bawiły się nad stawem i staruchy wygrzewały pod słońce.\nJuści, że pisarz się zeźlił i sielnie sklął sołtysa, ale rad nierad musiał poleźć w pola... Długo uganiali się po zagonach rozpytując ludzi, czy kto czego nie wie o pożarze na Podlesiu. Rychtyk to samo powiedali, co i on wiedział, bo kto by się to wydał z tym przed strażnikami, co la siebie taił?\nCzas jeno stracili do południa, nałazili się po wertepach i zabłocili po pasy, gdyż role były jeszcze miejscami przepadziste, a na darmo.\nTak byli tym rozgniewani, że skoro przyszli do Boryny opisywać ów podkop, starszy klął na czym świat stoi, a natknąwszy się w ganku na Bylicę, z pięściami do niego skoczył i krzyczał:\n- Ty, mordo sobacza, czemu to nie pilnujesz, że ci się złodzieje podkopują, co! - i już od maci jął mu wywodzić.\n- A pilnuj sobie, od tegoś postanowiony, ja nie twój parobek, słyszysz! - odciął z miejsca stary, do żywego dotknięty.\nAż pisarz ryknął, by pysk stulił, kiej z osobą urzędową mówi, bo do kozy pójdzie za hardość, ale stary się rozwścieklił na dobre. Prostował się hardo i groźny, miotający oczyma, zachrypiał:\n- A tyś co za osoba? Gromadzie służysz, gromada ci płaci, to rób, coć masz przez wójta nakazane, a wara ci od gospodarzy! Widzisz go, łachmytek jeden, pisarek jakiś! Odpasł się na naszym chlebie i będzie tu ludźmi pomiatał... i na ciebie się znajdzie większy urząd i kara...\nWójt z sołtysem rzucili się go przyciszać, bo srożył się coraz barzej i już kole siebie za czymś twardym macał drżącymi rękoma.\n- A zapisz me do śtrafu, zapłacę i jeszczech ci na gorzałkę dołożę, jak mi się spodoba! - wołał.\nNie zwracali na niego uwagi opisując wszystko podrobno i rozpytując domowych o podkop, a stary mruczał cosik do siebie, obchodził dom, zazierał po kątach, psa nawet kopnął, nie mogąc się uspokoić.\nPo skończeniu chcieli co przegryźć, ale Hanka kazała powiedzieć, że mleka i chleba zbrakło akuratnie, są jeno ziemniaki od śniadania.\nPonieśli się do karczmy, w żywe kamienie Lipce wyklinając.\n- Dobrześ zrobiła, Hanuś, nic ci nie zrobią. Jezu, to nawet nieboszczyk dziedzic, choć miał prawo, a tak me nigdy nie sponiewierał, nigdy...\nDługo nie mógł zapomnieć obrazy.\nZaraz po południu któraś wstąpiła powiedając że jeszcze w karczmie siedzą i sołtys poleciał sprowadzić Kozłową.\n- Szukaj wiatru w polu! - zaśmiała się Jagustynka.\n- Pewnie po susz do lasu poleciała!\n- We Warsiawie siedzi od wczoraj, po dzieci pojechała do szpitala, ma dwoje przywieźć na odchowanie, niby z tych podrzutków...\n- By je głodem zamorzyć, jak to było z tamtymi dwa roki temu.\n- Może to i lepiej la chudziaków, nie będą się całe życie tyrały kiej psy...\n- I bękart człowiecze nasienie.... już ona ciężko przed Bogiem odpowie.\n- Przeciek z rozmysłu nie głodzi, sama nieczęsto naje się do syta, to skąd i la dzieci weźmie...\n- Płacą na utrzymanie, nie z dobrości je przytula! - rzekła Hanka surowo.\n- Pięćdziesiąt złotych na cały rok od sztuki, niewielka to obrada...\n- Niewielka, bo przepija z miejsca, a potem dzieciska z głodu mrą.\n- Dyć nie wszystkie: a nie wychował się to wasz Witek, a i ten drugi, co to jest w Modlicy u gospodarza!\n- A bo Witka ociec wzięli takim skrzatem, co jeszcze koszulę w zębach nosił, i w chałupie się odgryzł. Tak samo było i z tamtym.\n- Bronię to Kozłowej?... powiadam ino, jak się mi widzi. Musi kobieta szukać jakiego zarobku, bo do garnka nie ma co wstawić.\n- Juści, Kozła nie ma, to nie ma kto ukraść.\n- A z Jagatą się jej nie udało: stara miasto umrzeć pozdrowiała galanto i wyniesła się od niej. Wyżala się teraz po wsi, że Kozłowa co dnia jej wymawiała, iż ze śmiercią zwłóczy, by ją poszkodować.\n- Wróci pewnie do Kłębów: gdzież jej szukać schronienia?\n- Nie wróci: rozżaliła się na krewniaków. Kłębowa nierada ją puściła od siebie, boć to i pościel stara ma, i grosz pewnie spory, ale nie chciała ostać; przeniesła skrzynie do sołtyski i upatruje se, u kogo by mogła pomrzeć spokojnie.\n- Pożyje jeszcze, a w każdej chałupie teraz się przyda, choćby gęsi popaść albo za krowami wyjrzeć. Kaj się to znowu Jagna zadziała?\n- Pewnikiem u organistów panience fryzki wyszywa.\n- Pora na zabawę, jakby w chałupie brakowało roboty!\n- Dyć od samych świąt przesiaduje tam cięgiem - skarżyła Józka.\n- Zrobię z nią porządek, że mnie popamięta... Pokażcie mi dziecko.\nWzięła je do siebie i skoro posprzątały po obiedzie, rozegnała wszystkich do roboty. Sama jeno w izbie ostała nasłuchując niekiedy za dziećmi, bawiącymi się przed domem pod okiem Bylicy, a po drugiej stronie Boryna leżał jak zawdy samotnie, patrzał w słońce, co się przez okno kładło na izbę smugą rozdrganą i gmerał w niej palcami, a cosik do siebie gwarzył z cicha, jak to dzieciątko sobie ostawione.\nNa wsi też pustką wiało, bo czas się zrobił wybrany i kto jeno mógł się ruchać, wychodził w pola, do roboty.\nOd samych świąt pogoda się już ustaliła, że co dzień było cieplej i jaśniej.\nDni już szły długachne, rankami omglone, szarawe i cicho nagrzane w południa, a zorzami o zachodzie rozpalone, prawej zwiesny dni.\nPoniektóre wlekły się cichuśko, kiej te strumienia w słońcu roziskrzone, chłodnawe jak one i jak one przejrzyste i zdziebko pluszczące o brzegi, puste i sinawe, a jeno kajś niekaj żółte od mleczów, to stokrótkami rozbielone albo rozzieleniałe wierzbowymi pędami.\nPrzychodziły i ciepłe całkiem, nagrzane, wilgotnawe, przesiane słońcem, pachnące świeżyzną i tak przejęte rostem, tak zwiesną nabrzmiałe, tak mocą opite, że z wieczora, kiej ptasie głosy przycichły i wieś legła, to zdawało się czuć w ziemi parcie korzeni i wynoszenie się ździebeł i jakby słyszał cichuśkie szmery otwierających się pąkowi, pęd rostów i głosy stworzeń, wydających się na świat Boży...\nSzły zaś i drugie, do tamtych zgoła niepodobne.\nBez słońca, przemglone, szaromodrawe, niskie, chmurzyskami brzuchatymi przywalone a parne, ciężkie i bijące do głowy kiej gorzałka, iż ludzie czuli się jakby pijani; drzewiny kurczyły się w dygocie, a wszelkie stworzenie, rozpierane jakąś lubością, darło się gdziesik i po- nosiło nie wiada kaj i po co, że ino krzyczeć się chciało, przeciągać albo tulać choćby i po tych trawach mokrych, jako te psy ogłupiałe czyniły.\nTo przychodziły już od samego świtania zadeszczone, jakby zgrzebnym przędziwem obmotane, że świata nie dojrzał ni dróg, ni chat skulonych pod przemokłymi sadami. Deszcz padał wolno, ciągle, bezustannie, równiuśkie, drżące nici szare jakby się odwijały z jakiegoś wrzeciona niedojrzanego, wiążąc niebo z ziemią, że ino przygięło się wszystko cierpliwie i mokło, nasłuchując rzęsistego trzepotu i bulgotów strug, co się z białymi kłakami staczały z pól czarniawych:\nZwyczajnie to było, jak każdego roku na pierwszą zwiesnę, nikto się też nad nimi nie zastanawiał, nie pora była na deliberowanie, świt bowiem wyganiał naród do roboty, a późny mrok dopiero spędzał, że ledwie czasu starczyło, by pojeść i nieco wytchnąć.\nLipce też przez to całe dni stojały pustką, pod strażą tylko staruch, psów i tych sadów coraz gęściej przysłaniających chałupy; czasem się jeno dziad jakiś przewlókł, odprowadzany psimi jazgotami, albo wóz do młyna i znowu drogi leżały puste, a oniemiałe chałupy przezierały wskroś sadów przepalonymi szybkami na pola szerokie, na pola nieobjęte, co jakby morzem ziem wieś całą okrążały, na pola, co niby matka rodzona tuliła na podołku dzieciny swoje i przy piersi wezbranej trzymała w żywiącym objęciu.\nJuści, co dnie to szły robotne, ciepłe, deszczami przekrapiane, raz nawet śnieg pierzasty jął walić, że przysiwił pola, jeno co na krótko, bo go wnet słońce do cna zeżarło - to i nie dziwota, że na wsi przycichały swary, kłótnie a sprawy wszelkie, bo robota zaprzęgała w twarde jarzma i do ziemi wszystkie łby przygięła.\nŻe już co rano, jeno świt rosisty otwarł siwe ślepie; a pierwsze skowronki zaśpiewały, wieś zrywała się na równe nogi, rejwach się podnosił, trzaskanie wrótni, płacze dzieci, krzyki gęsi wypędzanych nad rowy i wnet wyprowadzali konie, chłopaki pługi wiodły, ziemniaki wynosili na wozy i rozchodzili się tak prędko w pola, że w pacierz abo dwa cicho już było na wsi a pusto. Nawet na mszę prawie nikto nie wstępował, że często granie organów huczało w pustym kościele, rozlewając się na pola co bliższe, a dopiero na głos sygnaturki klękali po rolach do rannych pacierzy.\nWychodzili wszyscy do roboty, a prawie tego znać nie było na ziemiach; dopiero przyjrzawszy się baczniej, to tam kajś niekaj dopatrzył pługi, konie przygięte w pracy, gdzie wóz na miedzy i kobiety, co jak liszki czerwone gmerały się wśród pól ogromnych, pod niebem jasnym i wysokim.\nA wokół od Rudki, od Woli, od Modlicy, od wszystkich wsi, widnych czubami sadów i białymi ścianami w niebieskawym powietrzu, roztrzęsały się gwarliwe, pełne krzykań i śpiewów odgłosy robót. Kaj jeno okiem sięgnął za kopce graniczne, wszędy dojrzał chłopów siejących, pługi w orce, ludzi przy sadzeniu ziemniaków, zaś po piaszczystych rolach już kurz się podnosił za bronami.\nJeno lipeckie ziemie leżały w odrętwiałej cichości, smutne, ogłuchłe, jako te niepłodne wywieiska albo drzewiny schnące wśród lasu młodego. Bo i w opuszczeniu sierocym leżały, mój Boże, odłogiem prawie, gdyż te kobiece ręce nie znaczyły i za dziesięciu chłopów, choć się wieś cała trudziła w pocie od świtu do nocy.\nCóż to mogły same poradzić? Zwijały się jeno kole ziemniaków a lnów, a po reszcie pól kuropatki skrzykiwały się coraz głośniej, to zajączek często kicał, a tak wolno, że mogli zrachować, ile razy zabielił podogoniem z ozimin; wrony łaziły stadami po ugorujących zagonach, leniwie wyciągających się w słońcu, na próżno czekając ręki ludzkiej.\nCóż to naród miał z tego, że dni przychodziły wybrane i cudne, że wynosiły się rankami, jakby we srebrze skąpane złote monstrancje, że zielone były, pachnące ziołami, nagrzane i śpiewające ptasimi głosami, że każdy rów złocił się od mleczów, każda miedza mieniła się kiej wstęga szyta w stokrocie, a łęgi kiej tym puchem zróżowionym kwiatami były potrząśnięte, że każda drzewina tryskała wezbraną zielenią, a wszystek świat wzbierał taką zwiesną, aż ziemia zdawała się kipieć i bulgotać od tego wrzątku zwiesnowego!\nA cóż z tego, kiej pola nie zaorane, nie obsiane, nie obrobione leżały, niby paroby zdrowe i krzepkie, przeciągające się jeno na słońcu, a całe tygodnie trawiąc na niczym, zasie na tłustych, rodnych ziemiach miasto zbóż ognichy się pleniły, osty strzelały w górę, lebiody trzęsły się po dołkach, rudziały szczawie, perze kłuły się gęsto po podorówkach jesiennych, a na rżyskach wynosiły się smukłe dziewanny i łopiany kiej te kumy podufałe zasiadały szeroko, że co ino tliło się w przytajeniu i strachem dotela żyło, kiełkowało teraz weselnie, szło chyżym rostem, pchało się z bruzd na zagony i panoszyło się bujnie po rolach.\nAż lęk jakiś przewiewał po tych polach opuszczonych.\nŻe zdawało się, jakby bory, chylące się nisko nad ugorami, gwarzyły zdumione, że strumienie lękliwiej wiły się skroś pustek, a tarniny już obwalone białymi pąkami, grusze po miedzach, przelotne ptactwo, to jakiś wędrownik z obcych stron i nawet te krzyże i figury, stróżujące nad drogami, wszystko się rozgląda w zdumieniu i pyta dni jasnych i tych odłogów pustych:\n- A kaj się to podziały gospodarze? kaj to te śpiewy, te bujne radoście kaj?...\nJeno ten płacz kobiecy im powiadał, co się w Lipcach stało.\nI tak schodził dzień po dniu bez żadnej przemiany na lepsze; naprzeciw, gdyż co dnia prawie mniej kobiet wychodziło w pole, że to w chałupach zaległej robocie ledwie poradził.\nTylko u Borynów szło wszystko jak zwyczajnie, wolniej jeno niźli po inne lata i ździebko gorzej, że to Pietrek dopiero się przyuczał do polowych robót, ale zawdy szło jakoś, boć i rąk pomocnych nie brakło.\nHanka, choć jeszcze z łóżka, rządziła wszystkim tak zmyślnie i kwardo, że nawet Jaguś musiała z drugimi stawać do roboty, i o wszelkiej rzeczy równą pamięć miała: o lewentarzu, o chorym, kaj orać i co gdzie siać, o dzieciach, gdyż Bylica już od chrzcin nie przychodził, zachorzał pono. Juści, że całe dni leżała w samotności, tyle jeno ludzi widując, co w obiad i wieczorem, albo Dominikową, zaglądającą do niej raz w dzień; żadna z sąsiadek nie pokazywała się, nawet Magda, a o Rochu to jakby słuch za- ginął: jak pojechał wtenczas z proboszczem, tak i nie powrócił. Strasznie mierziło się jej to leżenie, więc aby rychlej ozdrowieć i sił nabrać, nie żałowała sobie tłustego jadła ni jajków, ni mięsa, nawet przykazała zarznąć na rosół kokoszkę, nie nieśną po prawdzie, ale zawdy wartałą ze dwa złote.\nToteż tak prędko zmogła chorobę, że już w Przewody wstała, postanawiając iść na wywód do kościoła; odradzały jej kobiety, ale się uparła i zaraz po sumie poszła z Płoszkową.\nChwiała się jeszcze na nogach i często wspierała na kumie.\n- Jaże mi się w głowie kołuje, tak zwiesną pachnie.\n- Dzień, dwa i wzwyczaicie się.\n- Tydzień dopiero, a zmiany na świecie za cały miesiąc.\n- Na bystrym koniu zwiesna jedzie, że nie przegoni.\n- Zielono też, mój Jezu, zielono!\n- Tęgie pąki wzbierają na wiśniach, ino patrzeć kwiatu.\n- By mróz nie zwarzył, to owocu będzie galanto.\n- Powiadają, że kiedy chleb nie zrodzi, sad dogodzi!\n- Ma się na to w Lipcach, idzie po temu!... - westchnęła smutnie, spoglądając łzawo na nie obsiane pola.\n- Gospodyni, a to Cygany do wsi idą!\n- Masz diable kaftan, tego jeszcze brakowało. Zawołaj Pietrka drzwi pozamykać, bych czego nie porwały.\nJakoż wkrótce rozleciała się po wsi cała banda Cyganek, obdartych, rozmamłanych czarnych kiej sagany, z dziećmi na plecach, a uprzykrzonych, że niech Bóg broni; łaziły żebrząc, wróżyć chciały i do izb gwałtem się cisnęły. Z dziesięć ich było, a narobiły wrzasku na całą wieś.\n- Józka, spędź gęsi i kury w podwórze, dzieci przywiedź do chałupy, jeszcze ukradną! - siadła w ganku pilnować, a dojrzawszy jakąś Cyganichę zmierzającą w opłotki, poszczuła ją psem. Łapa się rozsrożył i nie puścił, że czarownica pogroziła kijem i cosik na nią mamrotała.\n- Hale, gdzieś mam twoje przekleństwa, złodziejko!\n- Nie urzekłaby, gdybyście ją puścili - szepnęła Jagna z przekąsem.\n- Aleby co ukradła. Takiej nie upilnuje, choćby jej na ręce patrzał, a chcecie wróżenia, to gońcie se za nimi.\nWieczorem, po kolacji, zeszły się do Józki na ganek dziewczyny i rajcowały o Cyganach, opowiadając, co której wywróżyły: że Marysi Balcerkównie wesele przepowiedziały na kopaniu, Nastce wielgi majątek i chłopa, Ulisi Sochównie, że ją zwiedzie kawaler, tej pękatej Weronce Bartkowej chorobę, zasie Teresce żołnierce...\n- Pewnikiem bękarta! - zawarczała Jagustynka, siedząca z boku.\n- Złodziejski król, mocarz taki, a psami go szczują- szepnął Witek.\n- Pieskie nasienie, pogany zatracone! - mruknęła stara i przysunąwszy się rozpowiadała, jak to Cygany dzieci kradną po wsiach.\n- I żeby czarne były, to je kąpią we wywarze z olszyny, że i rodzona matka potem nie rozpozna, zaś cegłą ścierają jaże do kości te miejsca, kaj przy chrzcie Oleje święte kładli na nie, i prosto w diablęta przemieniają.\n- A pono takie czary i zamawiania potrafią, jaże strach mówić! - pisnęła któraś.\n- Prawda, niechby cię ochuchała, a już by ci wąsy wyrosły na łokieć.\n- Prześmiewacie!... Opowiadają, że chłopu ze słupskiej parafii, co ich pono wyszczuł psami, to Cyganicha jeno mignęła jakimś lusterkiem przed ślepiami, a zaraz całkiem zaniewidział.\n- I podobno ludzi, w co chcą, przemieniają, nawet we zwierzaki.\n- Kto się spije, ten się sam najlepiej we świnię przemienia.\n- Hale, a ten gospodarz z Modlicy, co to łoni na odpuście beł, nie łaził to na czworakach, nie szczekał?...\n- Zły go opętał, przeciek dobrodziej wypędzali z niego diabła.\n- Jezu, że to są na świecie takie sprawy, jaże skóra cierpnie!...\n- Bo złe wszędy się czai, jak ten wilk kiele owiec.\n- A u nas też cosik straszy...\n- Nie pleć bele czego! - powstała na niego Jagustynka.\n- Śmiałbym to, kiej chodzi cosik po stajni, obroków przysypuje, konie rżą... i za bróg chodzi, bo widziałem, jak Łapa tam leciał, warczał, kręcił ogonem i łasił się, a nikogój nie było... To pewnikiem Kubowa dusza przychodzi...- dodał ciszej oglądając się na wszystkie strony.\n- Kubowa dusza! - szepnęła Józka żegnając się raz po raz.\n- Pietrek, a kaj te Cygany stoją?\n- Mówili w kościele, że siedzą w lesie za Borynowym krzyżem.\n- Trza stróżować w nocy, bych czego nie wyprowadzili.\n- W bliskości pono nie kradną.\n- Jak się im uda, dwa roki temu też tam stali, a Sosze maciorkę wzięli... Nie trza się na to spuszczać! - ostrzegła Hanka - i kiej się dziewczyny rozeszły, pilnowała chłopaków, by za sobą dobrze pozamykali oborę i stajnię, zaś powracając zajrzała na ojcową stronę, czy już jest Jagusia.\n- Skocz no, Józka, po Jagnę, niech przychodzi do chałupy, nie ostawię dzisiaj drzwi na całą noc wywartych.\nAle Józka rychło oznajmiła, że u Dominikowej ciemno i na wsi już prawie wszędzie śpią.\n- Nie puszczę latawca, niech se do rana posiedzi na dworze - wygrażała zasuwając drzwi.\nMusiało też być już bardzo późno, kiej posłyszawszy targanie drzwiami zwlekła się otwierać i aż się cofnęła, tak od Jagny buchnęło gorzałką. Niezgorzej musiała być napita, gdyż długo macała za klamką i słychać było z izby potykanie się o sprzęty i to, że jak stała, buchnęła się na łóżko.\n- Cie! Że i na odpuście galanciej by się nie uraczyła, no, no!...\nAle już ta noc nie miała przejść spokojnie, gdyż na samym świtaniu zatrząsł się na wsi taki wrzask i lament, że kto jeszcze spał, w koszuli śpiesznie wybiegał na drogę myśląc, iż się kaj pali...\nTo Balcerkowa z córkami darła się wniebogłosy, że jej konia wyprowadzili złodzieje.\nW mig cała wieś się zleciała przed chałupę, a one rozmamłane opowiadały nieprzytomnie pośród płaczów i lamentów, jako Marysia poszła o świcie przysypać obroku, a tu drzwi wywarte, stajnia pusta i konia przy żłobie nie ma.\n- Ratuj, Jezu miłościwy! ratujcie, ludzie, ratujcie! - ryczała stara drąc się za łeb i tłukąc się o płoty kiej ten ptak spętany.\nPrzyleciał sołtys, po wójta też posłali, ale go w domu nie było, zjawił się dopiero w parę pacierzy, jeno że się ledwie na nogach utrzymał: napity był, rozespany i zgoła nieprzytomny, bo jął cosik mamrotać i ludzi rozganiał, aż go sołtys musiał usunąć z oczu.\nAle i tak mało kto zważał na niego w tym ciężkim strapieniu, co jak kamienie przywaliło wszystkie dusze; słuchali wciąż opowiadań drepcząc ze stajni na drogę i z nawrotem, nie wiedząc, co począć, bezradni i do cna wystraszeni, aż któraś rzuciła w głos:\n- To cygańska robota!\n- Prawda, w lesie stoją! penetrowały wczoraj!\n- Nie kto drugi ukradł, nie! - zerwały się burzliwe głosy.\n- Lecieć do nich i odebrać, a sprać złodziejów! - wrzasnęła Gulbasowa.\n- Na śmierć zakatrupić za taką krzywdę!\nWrzask buchnął ogromny ku wschodzącemu właśnie słońcu, kołki zaczęły rwać z płotów, trząchać pięściami, kręcić się w kółko, to gdziesik już naprzód wybiegać z krzykiem, kiej nowa sprawa się wydała.\nSołtyska z płaczem przybiegła, że i im wóz ukradli z podwórza.\nOsłupieli, jak kieby piorun trzasnął gdziesik z bliskości, że długi czas jeno wzdychali rozwodząc ręce i spoglądając na sie ze zgrozą.\n- Konia z wozem ukradły, no, tego jeszcze we wsi nie bywało.\n- Jakaś kara spada na Lipce.\n- I co tydzień gorzej!\n- Przódzi bez całe roki tylachna się nie zdarzało, co, teraz przez miesiąc.\n- A na czym się to jeszczech skończy, na czym! - poszeptywały trwożnie.\nNaraz rzucili się za sołtysem do Balcerkowego sadu, kaj widne były końskie ślady, znaczne po rosie i na świeżej ziemi, aż do sołtysowej stodoły; tam konia wprzęgli do wozu złodzieje i kołując po rolach, wyjechali koło młynarza na drogę, biegnącą do Woli.\nPół wsi poszło rozpatrując w cichości ślady, które dopiero pod stogami spalonymi, przy skręcie na Podlesie, urwały się z nagła, że nie sposób ich było odszukać.\nAle ta kradzież tak sturbowała wszystkich, że choć dzień był bardzo cudny, mało kto wziął się do roboty: łazili powarzeni, łamali ręce użalając się nad Balcerkową, przejmując się coraz większym strachem o swój dobytek.\nZaś Balcerkowa siedziała przed stajnią, jakby przy tym katafalku, zapuchła z płaczu i ledwie już zipiąc, wybuchała niekiedy wśród jęków:\n- O mój kasztan jedyny, moje konisko kochane, mój parobku najlepszy! A to mu dopiero na dziesiąty rok szło, samam go od źrebięcia wychowała, jak to dzieciątko rodzone, dyć w tym samym roku się ulągł co i mój Stacho! A cóż my teraz sieroty poczniemy bez ciebie, co?\nZawodziła tak żałośliwie, iż co miętsi płakali z nią razem rozżalając się nad stratą, gdyż bez konia to jak przez rąk, zwłaszcza teraz na zwiesnę i kiej chłopów nie było.\nJuści, co sąsiadki obsiadły ją, z całego serca pocieszając; a pospólnie wspominały kasztana chwaląc go niemało.\n- Piękny był koń, krzepki jeszcze, kiej dziecko łagodny.\n- Skopał mi chłopaka, kumo, ale po prawdzie wałach był przedni.\n- Prawda, grudę miał w kulasach i ździebko ślepiał, ale zawdy czterdzieści papierków daliby za niego.\n- A figlował kiej pies, nie ściągał to pierzyn z płotów? co?\n- Szukać takiego drugiego, szukać! - wyrzekały bolejąco, niby nad jakimś umarlakiem, a Balcerkowa co spojrzała na żłób, to ją nowy ryk wstrząsał i nowe żałoście chwytały za gardziel i ta pusta stajnia, kiej świeży grób, budziła pamięć straty nieodżałowanej i krzywdy. Uspokoiła się dopiero, kiej powiedzieli, jako sołtys wziął Pietrka od Hanki, księżego Walka, młynarczyka i pojechali szukać u Cyganów.\n- Hale, szukaj wiatru w polu: kto ukradnie, schowa ładnie.\nDobrze już było pod wieczór, kiej powrócili rozpowiadając, że ani śladu nikaj, jakby kamień rzucił we wodę.\nWójt też się pokazał we wsi i choć już mrok zapadał, zabrał sołtysa na brykę i pojechał donieść strażnikom i kancelarii, a Balcerkowa z Marysią poszły na sąsiednie wsie szukać na swoją rękę.\nAle wróciły z niczym, dowiedziały się jeno, że po inszych wsiach również mnożyły się kradzieże. Bez to na ludzi padło jeszcze cięższe udręczenie, bo strach o dobytek, jaże wójt ustanowił stróże i w braku parobków po dwie kobiety wespół ze starszymi chłopcami miały co noc obchodzić wieś i pilnować, a oprócz tego i w każdej chałupie z osobna czuwali, wszystkie zaś dziewki poszły spać do stajni i obór.\nJednako i to nie pomogło, a trwoga jeszcze barzej urosła, gdyż mimo tych stróżowań zaraz pierwszej nocy Filipce zza wody złodzieje wyprowadzili maciorę na oprosieniu.\nProsto nie opowiedzieć, co się z tą chudziaczką wyrabiało: tak rozpaczała, że i po dziecku nie poredziłaby ciężej, boć to był jej dobytek jedyny, za któren rachowała się przeżywić do żniw; ryczała też tłukąc się o ściany, jaże strach było patrzeć. Nawet do dobrodzieja poleciała z lamentami, że litując się nad nią, dał jej całego rubla i obiecał prosiaka z tych, co się dopiero miały uląc na żniwa.\nA naród już nie wiedział, co począć i jak zapobiec kradzieżom. Dzień nastał iście pogrzebowy, że zaś i pogoda się przemieniła, deszczyk siepał od rana i szare, ciężkie niebo przygniatało świat wszystek, to smutek ogarniał dusze, ludzie chodzili w utrapieniu, wzdychający i żalni, ze strachem myśląc o nocy najbliższej.\nJakby na szczęście przed samym wieczorem zjawił się Rocho i biegając po chałupach roznosił nowinę tak dziwną, że zgoła nie do uwierzenia. Oto rozpowiadał radośnie, jako we czwartek, pojutrze, zjadą się całą hurmą sąsiedzi pomagać Lipcom w polnych robotach.\nNie mogli zrazu uwierzyć, ale kiej i dobrodziej wyszedłszy na wieś potwierdzał najuroczyściej - radość buchnęła po ludziach, że już o zmierzchu, kiej deszcz przestał, a ino kałuże poczerwieniały od zórz przeciekających spod oparów, zaroiły się drogi, rozbrzmiewając weselnymi krzykami. Zagotowało się po chałupach od gwarów, biegali po sąsiadach rozważać i dziwować się tej nowinie, zapominając całkiem o kradzieżach i tak się ciesząc serdecznie tą pomocą niespodzianą, że nawet mało kto pilnował tej nocy.\nNazajutrz, jeno się świt przetarł chyla tyla, cała wieś stanęła na nogi; wyprzątali chałupy; brali się do pieczenia chlebów, rychtowali wozy, krajali ziemniaki do sadzenia, szli w pola rozrzucać nawóz, leżący na kupach - a w której chałupie turbowano się wedle jadła i napitku la tych gości niespodzianych, rozumiano bowiem, jako trza wystąpić godnie, po gospodarsku, iż bez to niejedna kura i gąska, ostawiona na przedanie, dały gardło, i niemało znowu nabrali na bróg w karczmie i we młynie, że jak przed wielkim świętem uczyniło się w Lipcach.\nA Rocho może najbardziej radosny i wzruszony, cały dzień uwijał się po wsi popędzając jeszcze tu i owdzie do przygotowań, a tak był jaśniejący i na podziw rozmowny, że kiej zajrzał do Borynów, Hanka, która znowu leżała czując się chorą, rzekła cicho:\n- Oczy się wam świecą kiej w chorobie...\n- Zdrowym, jeno radosny, jak nigdy w życiu. Miarkujecie: tyla chłopów się zwali na całe dwa dni do Lipiec, że najpilniejsze roboty obrobią. Jakże się nie radować?\n- Dziwno mi jeno, że tak za darmo, przez zapłaty, za jedno Bóg zapłać chcą robić... tego jeszcze nie bywało...\n- A za Bóg zapłać przyjadą pomagać, jak prawe Polaki a chrześcijany powinny! Juści, co tak nie bywało, ale i bez to złe panoszy się we świecie. Przemieni się jeszcze na lepsze, zobaczycie! Naród przyjdzie do rozumu, pomiarkuje, że nie ma się na kogo inszego oglądać, że nikto mu nie pomoże, jeno on sam sobie, wspierając jeden drugiego w potrzebie! A rozrośnie się wtenczas po wszystkie ziemie kiej ten bór niezmożony i nieprzyjacioły jego sczezną niby śniegi! Obaczycie, przyjdzie taka pora! - wołał promieniejąc, a ręce wyciągał gdziesik, jakby chciał kochaniem objąć wszystek naród i wiązać go miłością w jeden pęk nieprzełamany...\nAle uciekł zaraz, gdyż zaczęła wypytywać, kto sprawił taki cud, że przyjadą z pomocą? Chodził po wsi, gdyż do późnej nocy świeciło się po chałupach, że to dzieuchy prawie świąteczne obleczenia szykowały, spodziewając się, iż coś parobków jutro przyjedzie.\nA nazajutrz, ledwie świt pobielił dachy, wieś już była gotowa, z kominów się kurzyło, dziewczyny kiej oparzone latały między chałupami, chłopaki zaś skrabały się po drabinach na kalenice, patrząc na drogi. Świąteczna cisza padła na wieś. Dzień przyszedł chmurny, bez słońca, ale ciepły i dziwnie jakoś tęskny. Ptactwo zajadle świergotało po sadach, zaś głosy ludzkie cichły, ciężko się ważąc w tym nagrzanym wilgotnym powietrzu.\nDługo czekali, bo dopiero kiej przedzwonili na mszę, zadudniały głucho drogi, a spod sinych rzadkich mgieł jęły się wytaczać szeregi wozów.\n- Jadą z Woli!\n- Jadą z Rzepek!\n- Jadą z Dębicy!\n- Jadą z Przyłęka!\nWrzeszczeli ze wszystkich stron na wyprzódki biegnąc przed kościół, kaj już pierwsze wozy zajechały, a wkrótce wszystek plac ludźmi się zapchał i zaprzęgami. Chłopi, świątecznie przyodziani, zeskakiwali z wasągów rzucając pozdrowienia kobietom nadchodzącym zewsząd, dzieci zaś jak zawdy wrzask podniesły, otaczając przybyłych.\nI szli zaraz na mszę, bo już w kościele zahuczały organy.\nA skoro ksiądz skończył, prawie cała wieś wysypała się za wrótnie cmentarza pod dzwonnicę, gospodynie wystąpiły na przedzie, dzieuchy kręciły się na bokach wiercąc ślepiami parobków, a komornice zbiły się osobno w kupę kiej kuropatki, nie śmiejąc cisnąć się na oczy dobrodzieja, który wnet się ukazał, pozdrowił wszystkich i razem z Rochem jął rozporządzać, który do jakiej chałupy ma jechać robić, bacząc jeno, by bogatszych do bogatszych kwaterować.\nTak ano w mig wszystko rozporządził, że nie przeszła i pół godziny, a już rozdrapali chłopów, przed kościołem ostały jeno spłakane komornice, na darmo czekające, że i im któryś przypadnie, po wsi zaś rwetes się czynił: wystawiali ławy przed chałupy, duchem podając śniadania i częstując gorzałką na prędsze skumanie. Dziewki rade usługiwały, ledwie tykając jadła, gdyż większość była parobków i tak wystrojonych, jakby na zmówiny, a nie do roboty zjechali.\nNie było czasu na rozgadki, tyle jeno mówili, z których są wsi i jak się wołają, nawet jedli mało wiele wymawiając się wielce politycznie, jako jeszcze nie zarobili na sutsze jadło.\nWrychle też, pod przewodem kobiet, zaczęli wyjeżdżać w pola.\nJakby to uroczyste świątko uczyniło się na świecie.\nPuste i zdrętwiałe pola ożyły, potrzęsły się głosy, ze wszystkich podwórz wytaczały się wozy, wszystkimi dróżkami ciągnęły pługi, wszystkimi miedzami ludzie ruszali, a wszędy, skroś sadów i przez pola rwały się pokrzyki, leciały radosne pozdrowienia, konie rżały, turkotały rozeschłe koła, psy ujadały zapamiętale ganiając za źrebakami, a bujna, mocna radość przepełniała serca i po ziemiach się niesła - i na poletkach pod ziemniaki, na jęczmiennych rolach, na rżyskach, na zachwaszczonych ugorach stawali i wesołym pogwarem, szumnie i rozgłośnie kiej do tańca.\nNaraz przycichło wszystko, baty świsnęły, zaszczękały orczyki, sprężyły się konie i rdzawe jeszcze pługi jęły się z wolna wpierać w ziemię i wywalać pierwsze skiby czarne i lśniące, a naród się prostował, nabierał dechu, żegnał, potaczał oczyma po rolach, przyginał i pracy a trudu się imał.\nZgoła nabożna i święta cichość ogarnęła pola, jakby się rozpoczęło nabożeństwo w tym niezmierzonym kościele. Naród w pokorze przywarł do zagonów, ścichnął i ze wzdychem serdecznym rzucał święte, rodne ziarna, posiewał trud na plenne jutro, matce ziemi oddawał się wszystek i z dufnością.\nHej! ożyły znowu lipeckie pola, doczekały się gospodarzy tęskniące, a toć, jak okiem sięgnął, od borów chmurnych aż po wyżnie polnych granic, po wszystkich ziemiach w tym szarozielonawym, mgławym powietrzu, niby pod wodą, jaże roiło się od czerwonych wełniaków, pasiastych portek, białych kapot, koni przygiętych w pługach i wozów po miedzach.\nNiby pszczelny rój obsiadł ziemię pachniącą i roił się pracowicie w cichości bladego zwiesnowego dnia - że jeno skowronki rozgłośniej śpiewały ważąc się gdziesik niedojrzane, wiater też przewiał niekiedy, zatargał drzewiny, rozwiał przyodziewy kobietom, przygładził żyta i w bory uciekał z chichotem.\nDługie godziny pracowali bez wytchnienia, tyle jeno odpoczywając, co tam ktoś grzbiet wyprostował, odzipnął i znowuj się przykładał do zagona. Że nawet na południe z ról nie zjeżdżali, przysiedli jeno na miedzach pojeść z dwojaków i kościom dać folgę, ale skoro tylko konie przejadły, za pługi się imali, nie leniąc ni ociągając. Dopiero o samym zmierzchu zaczęli ściągać z pól.\nWnetki rozbłysły chaty i zawrzały gwarem a krętaniną, cała wieś stanęła w łunach ogni, co się z okien i drzwi wywartych darły na drogę, w każdej chałupie zwijali się kiele obrządków i wieczerzy. Rwetes się podniósł, przekrzyki, rżenia koni, skrzypy wierzei, cielęce beki, gęgoty gęsi na noc spędzonych do zagród, dziecińskie wrzaski, że cała wieś huczała i trzęsła się tym dziwnie radosnym bełkotem.\nPrzycichło dopiero, kiej gospodynie do mich zapraszały, tak sielnie honorując chłopów, że sadzały ich na pierwszych miejscach, podtykając co najlepsze, nie żałowały bowiem ni mięsa, ni gorzałki...\nWe wszystkich chałupach wieczerzali, wszędy przez wywarte okna i drzwi widne były głowy w krąg zebrane i gęby ruchające, skrzybot łyżek się rozchodził, a smaki słoniny przysmażonej wiały po drogach, aż w nozdrzach wierciło.\nTylko jeden Rocho nikaj nie przysiadł na dłużej, chodził od domu do domu, siał dobrym słowem, poredzał i szedł dalej do drugich, jako ten gospodarz zapobiegliwy i o wszystkim jednako baczący, a tak samo jak cała wieś pełen wesela i może barzej jeszcze przejęty radością.\nNawet u Hanki czuć było to dzisiejsze świątko, bo choć pomocy nie potrzebowała, to by drugim ulżyć, zaprosiła do siebie na kwaterę dwóch Rzepczaków, które robiły u Weronki i Gołębowej.\nTych se wybrała, że to Rzepczaki za szlachtę się miały.\nJuści, co w Lipcach przekpiwali się zawdy z takiej szlachty i za psi pazur ich nie mieli, gorzej niźli na miejskich łachmytków i prefesjantów powstając; ale skoro weszli do chałupy, Hanka zaraz spostrzegła, że to inszy gatunek, znaczniejszy.\nChłopy były drobne i chuderlawe, z miejska w czarne kapoty odziane, ale sielnie miniaste; wąsiska im sterczały kiej wiechy konopne i oczyma toczyli górnie, jednako rozmowni byli, a obejście mieli delikatne i mowę zgoła pańską. Obyczajny był naród, bo tak wszyćko grzecznie chwalili, a każdej poredzili tym słowem zabasować, że kobiety jaże urastały z kuntentności.\nSutszą też wieczerzę kazała Hanka narządzić i podać im na stole pokrytym czystą płachtą.\nSielnie ich obserwowała, przykazując wszystkim uważnie, że prawie na palcach kiele nich chodziły, z oczu odgadując potrzeby, Jagna zaś, jakby całkiem głowę straciła, wystroiła się kieby na odpust i siedziała zapatrzona w młodszego niby w obraz.\n- Ma on swoje dwórki, na bose ani spojrzy - szepnęła Jagustynka, jaże Jaguś w ogniach stanęła i na swoją stronę uciekła.\nRocho wszedł był właśnie, za stołkiem się rozglądając.\n- Temu się najbarzej zdumiewają nasze chłopy, co ludzie z Rzepek zjechali Lipcom pomagać! - rzekł cicho.\n- Nie o swoją sprawę pobilim się w lesie, to nikt z nas zawziętości nie żywi - odpowiedział starszy.\n- Bo zawdy bywa, że kiej się dwóch za łby bierze, trzeci korzysta!\n- Prawda, Rochu, ale niech no dwóch się zgodnie zmówi w przyjacielstwo, to ten trzeci może niezgorzej oberwać po łbie - co?\n- Mądrze mówicie, panie Rzepecki, mądrze...\n- A co dzisiaj Lipcom dolega, jutro może przyjść na Rzepki.\n- I na każdą wieś, panie Rzepecki, jeśli miasto za sobą obstawać i pospólnie się bronić, kłyźnią się, dzielą i przez złoście wydają wrogowi. Mądre i przyjacielskie sąsiady to jak te płoty a ściany bronne: świnia się bez nie nie przeciśnie i zagona nie spyska...\n- Wie się już o tym, Rochu, między nami, jeno chłopy jeszcze tego nie miarkują i stąd bieda idzie...\n- I na to już pora przychodzi, panie Rzepecki: mądrzeją...\n- Wytoczyli się wnet po wieczerzy na ganek, kaj już Pietrek przygrywał na skrzypicy dziewczynom, co się były zleciały posłuchać.\nWieczór szedł cichy i ciepły, mgły białymi kożuchami zsiadały się na łęgach, czajki kwiliły z mokradeł i młyn po swojemu turkotał, a czasem drzewa zaszumiały. Niebo było wysokie, ale zawalone burymi chmurzyskami, że jeno na obrzeżach zwałów przecierały się miesięczne brzaski, a miejscami z wyrw głębokich kieby w studniach gwiazdy bystro świeciły.\nWieś huczała kiej ul przed wyrojem. Do późna jarzyły się wszystkie okna, do późna też w opłotkach i po drogach wrzały przyciszone szepty i śmiechy buchały wesołe; dziewki szczerzyły zęby do kawalerów i rade się z nimi wodziły nad stawem, starsze zaś zasiadłszy z gospodarzami na pro- gach, ugwarzały się godnie zażywając chłodu i odpocznienia.\nA nazajutrz, ledwie się niebo zarumieniło zorzami, jeszcze w świtowych, przyziemnych sinościach, zaczęli się zrywać ze śpiku i sposobić do pracy.\nSłońce wzeszło pięknie, że świat, kieby tym srebrem szronami potrząśnięty, w ogniach stanął cały, w skrzeniach mokrawych i w chłodnym a rzeźwym poranku. Ptactwo uderzyło w krzyk ogromny, zaszumiały drzewa, zabełtały wody, podniesły się ludzkie głosy i wiater otrząsając krze roznosił po wsi terkoty, wołania, ryki, dzieuszyne śpiewki, co kajś zatrzepotały, i cały ten rwetes i krętaninę wychodzących na robotę.\nNa łęgach mgły jeszcze leżały białe kiej śniegi, jeno na wyższych rolach porzedły i słonecznymi biczami pocięte i spędzone, dymiły już kiej z trybularzów i ku czystemu niebu darły się strzępiastym przędziwem; w szronach leżały jeszcze pola, kuląc się w dośpiku i nabrzmiewając niby pąki; a naród z wolna wpierał się wszystkimi stronami w orosiałe, senne zagony, wtapiał się w przesłoneczniane tumany i przywierał do poletek w cichości - bo od ziem, od drzew, z sinych dalekości, od wód błyskających krętowinami, od mgieł i od nieba, wynoszącego rozgorzały krąg słońca - wszystkim światem taka wiosna waliła i bił taki czad mocy i upojenia, że jaże w piersiach zapierało, jaże dusza się trzęsła w takiej przenajświętszej radości, co to jeno łzami skapuje cichymi, wzdychem się wypowie albo klękaniem przed tym zwiesnowym cudem i w najlichszej trawce widomym.\nTo i mnogi ów naród obzierał się długo dokoła, żegnał pobożnie, pacierze szeptał i w cichości za robotę się brał, że kiej przedzwaniali na mszę, już wszyscy byli na swoich miejscach.\nMgły rychło się rozwiały i pola stanęły na słonecznej jaśni, że jak okiem sięgał po lipeckich ziemiach, pociętych pasami zielonych ozimin, wszędy czerwieniały wełniaki, orały pługi, wlekły się brony, wodzone przez dziewki, gmerały się rzędy kobiet, sadzących ziemniaki, a gęsto po czarnych i długich zagonach chodziły chłopy przepasane płachtami: pochyleni ździebko i nabożnym, sypkim rzutem ręki rozsiewali ziarna w spulchnione, czekające role...\nTak zaś wszyscy pracowali gorliwie, głów nawet nie podnosząc, iż ani spostrzegli dobrodzieja, któren zaraz po mszy jawił się przy swoim parobku, orzącym nade drogą, a potem ku zdumieniu chodził po poletkach, pozdrawiał wesoło, częstował tabaką, komu i papierosa udzielił, tam rzucił jakieś słowo łaskawe, ówdzie dziecińskie głowy przygładził i z dzieuchami zażartował, indziej zaś to wróble stado, na zasiany jęczmień spadłe, pecyną zgonił, a często pierwszą garść siewu krzyżem błogosławił albo i sam rozrzucił, a wszędy do pośpiechu przynaglał, jakby i ekonom nie poredził lepiej.\nI zaraz po obiedzie razem ze wszystkimi do roboty się stawił objaśniając kobietom, że choć to dzisiaj wypadało świętego Marka, ale procesja odbędzie się dopiero w oktawę, trzeciego maja.\n- Nie pora dzisiaj, szkoda czasu, bo chłopy drugi raz nie przyjadą pomagać!\nTłumaczył i sam też z pola nie zeszedł aż do samego końca; sutannę podkasał, kijem się wspierał, że to tęgie brzucho musiał dźwigać, i chodził niestrudzenie, niekiedy jeno przysiadając po miedzach, by pot obetrzeć z łysiny a odzipnąć.\nRadzi mu byli serdecznie, iż pod jego okiem robota jakby szła prędzej i lekciej, chłopy zaś za honor sobie miały, co im sam dobrodziej ekonomuje.\nSłońce już czerwone i pełne nad bory się zwieszało, ziemie gasły, a dale jęły modrzeć, kiej pokończywszy co najpilniejsze roboty zaczęli ściągać do wsi; śpieszyli się, bych jeszcze za widoku do dom zdążyć.\nWielu i za wieczerzę dziękowało, przegryzając jeno co niebądź naprędce, a insi z pośpiechem brali miski wczas narządzone; konie, już założone do wozów, rżały przed domami.\nKsiądz się znowu pokazał na wsi wraz z Rochem, obchodził wszystkich i każdemu chłopu z osobna raz jeszcze dziękował za poczciwą pomoc Lipczakom.\n- Bo co dasz potrzebującemu, jakbyś samemu Jezusowi dawał! No, mówię wam, że choć nieskorzy jesteście dawać na mszę, choć o potrzebach kościoła nie pamiętacie, choć już od roku wołam, że dach mi zacieka na plebanii, co dzień modlić się za was będę, za waszą poczciwość Lipcom okazaną... - wołał ze łzami, całując chylące mu się po drodze głowy.\nWłaśnie byli kiele kowala, skręcali na drugą stronę wsi, kiej im zastąpiły drogę zapłakane komornice z Kozłową na przedzie.\n- A to dopraszam się dobrodzieja, szlim pytać: czy to nam chłopy pomagać nie będą?\nZaczęła hardo, podniesionym głosem.\n- Bo czekalim, że i na nas przyjdzie kolej, a oni już odjeżdżają...\n- I my sieroty ostaniem przez żadnego wspomożenia... wraz mówiły.\nKsiądz zafrasował się, srodze poczerwieniawszy.\n- Cóż wam poradzę?:.. nie wystarczyło dla wszystkich... i tak całe dwa dni poczciwie pomagali... no, mówię...- bełkotał latając po nich oczyma.\n- Juści! pomagali, ale gospodarzom, bogaczom jeno... zaszlochała Filipka.\n- Nama jako zapowietrzonym nikto się nie pokwapił wspomóc...\n- Nikogój głowa nie zaboli o nas, sieroty...\n- Żeby choć kilka pługów do ziemniaków to i tego nie! - szeptały łzawo.\n- Moiście... odjeżdżają już... no... zaradzi się jakoś... prawda, że i wam ciężko... i wasi mężowie z drugimi... no mówię, że się zaradzi.\n- A o czym to będziem czekać tej pomocy?... a jak się jeszcze i tego ziemniaka nie wsadzi, to już ino postroneczka szukać! - zawiedła Gulbasowa.\n- No, mówię, że się zaradzi... Dam wam swoich koni, choćby na cały dzień, jeno mi ich nie zgońcie... młynarza też uproszę, wójta, Boryny, może dadzą...\n- Może! Czekaj tatka latka, jaż kobyłę wilcy zjedzą! Chodźta, kobiety, nie skamlajta po próżnicy!... żebyśta nie potrzebowały, to by wama dobrodziej pomogli... La gospodarzy jest wszystko, a ty, biedoto, kamienie gryź i łzami popijaj! Owczarz jeno stoi o barany, bo je strzyże, a z czegóż to nas oskubie, cheba z tych wszy! - wywierała pysk Kozłowa, jaże ksiądz zatkał uszy i poszedł.\nZbiły się w kupkę i rzewnymi łzami płakały, w głos wyrzekając, a Rocho utulał je, jak umiał, obiecując poczciwie pomoc jaką wyjednać. Odwiódł gdziesik pod płot, bo już zaczęli się rozjeżdżać na wszystkie strony, drogi zaczerniały od koni a ludzi, zaturkotały wozy i ze wszystkich progów leciały gorące słowa dziękczynień:\n- Niech wama Bóg zapłaci!\n- Bywajcie zdrowi!\n- Odpłacim się jeszcze w sposobną porę!\n- A zawdy w niedzielę zajeżdżajcie do nas kiej do krewniaków!\n- Ojców pozdrówcie! A kobiety nam swoje przywieźcie!\n- W potrzebie się któren znajdzie, z całej duszy pomożem!\n- Ostajta z Bogiem i niech wama plonuje, ludzie kochane! - krzykali czapami trząchając do się i rękoma wymachując.\nDziewczyny i co ino było dzieci szły przy wozach odprowadzając ich za wieś. Największą kupą tłoczyli się na topolowej, gdyż tamtędy aż z trzech wsi jechali. Wozy toczyły się wolno, rozmawiali wesoło buchając częstym śmiechem i baraszkując.\nMrok się już sypał, zorze gasły, jeno wody kajś niekaj gorzały czerwono, mgły się zwijały na łęgach i wieczorna, zwiesnowa cichość przędła się po ziemiach. Żaby jęły gdziesik daleko a zgodnie rechotać...\nDoprowadzili się do rozstajów i tam żegnali się wśród śmiechów i krzykań, ale nim jeszcze konie ruszyły z kopyta, kiej któraś z dziewczyn zaśpiewała za nimi:\nDasz, Jasiu, na zapowiedzie!\nSłuchaj ino, tatuś jedzie,\nDudni na moście-\nDudni na moście!\nA chłopaki im na to odwracając się z wozów:\nTeraz, Maryś, takie ziąby-\nDam w Wielkim Poście...\nDam w Wielkim Poście!...\nDzwoniły młode głosy po rosie i we wszystek świat się niesły radosne.


Szybko, sprawnie i praktycznie bezboleśnie. Efekt końcowy przerósł moje oczekiwania. nia. Polecam!!!!!!!!!! …więcej\nSuper lekarz podejście do dziecka polecam w 100% dziecko wyszło z gabinetu szczęśliwe liwe . I chętnie tam chce wrócić …więcej\nPani Doktor bardzo miła i zaangażowana. Z troską podchodzi do pacjenta. Słucha uważnie ażnie i stara się znaleźć najlepsze rozwiązanie :) jestem mile zaskoczona. Bardzo polecam! …więcej\nkorona na tlenku cyrkonu 1 700 zł\nszyna zgryzowa od 500 zł\nSuper podejście do dziecka, pani doktor cierpliwie wszystko wyjaśniła, pokazała narzędzia, arzędzia, poinstruowała, jak prawidłowo myć zęby. Synek zadowolony, mama uspokojona.Na pewno wrócimy. …więcej\nChodzę do dr Orlikowskiego od 5 lat. Najlepszy stomatolog do jakiego do tej pory chodziłam. Zawsze bardzo profesjonalny, opiekuje się pacjentem, informuje na bieżąco, co będzie robił. Jeśli mam jakieś pytania, zawsze przejrzyście i merytorycznie wszystko tłumaczy. Pomimo dużego strachu, który zawsze mi towarzyszy, po wyjściu z gabinetu i później podczas oglądania zębów "pod lupą", mam poczucie, że została wykonana jak zwykle świetna robota :-) Bardzo polecam! …więcej\nLekarz poświęcił dużo czasu i uwagi, dobrze wszystko wytłumaczył, bardzo dokładnie e przejrzał zdjęcie RTG i wychwycił rzeczy których nie zauważył poprzedni dentysta. Profesjonalne podejście do pacjenta z dentofobią. …więcej\nWyraz ultradźwięki – z jednej strony – jest często spotykany i powtarzany, ale – z drugiej – czy naprawdę właściwie jest rozumiany? Przez fizyków,...\nW nowoczesnej chirurgii stomatologicznej i implantologicznej szybkie gojenie po zabiegach ma coraz większe znaczenie. Szczególnie, że celem zabiegu...


Jakie pytania trzeba zadać w banku kiedy starasz się o kredyt hipoteczny? - FinanSierra\nRaty kredytu hipotecznego – równe czy malejące?\nUbezpieczenie kredytu hipotecznego – konieczne?\nOpłaty dodatkowe kredytu hipotecznego\nO co warto jeszcze zapytać w banku?\nPrzed wyborem kredytu hipotecznego trzeba się nad tematem bardzo dokładnie pochylić i wszystko sprawdzić. Chodzi nie tylko o konkretne oferty, ale i o nas samych i nasze możliwości finansowe. Ten rodzaj kredytu to duże zobowiązanie, przez które będziemy uwiązani do banku na wiele lat i tego też powodu trzeba zweryfikować, czy w ogóle będzie nas na to stać. Należy określić kwotę kredytu, sprawdzić oprocentowanie, RRSO, wysokość rat, ich rodzaj, okres kredytowania, a także liczne dodatkowe możliwe opłaty.\nKoszt kredytu to z pewnością kwestia najważniejsza. Zaciągamy konkretną kwotę, jednak do ceny kredytu należy dodać także odsetki oraz opłaty dodatkowe i prowizje czy ubezpieczenia. W każdym banku będzie to wyglądało nieco inaczej, dlatego warto jest w zapytać konsultanta o wszystkie szczegóły wraz z wypunktowaniem i obliczeniami jak to będzie wyglądało przy wzięciu pod uwagę różnych wariantów.\nWybór ten nie jest taki łatwy, jak mogłoby się wydawać. Raty równe oznaczają, że przez cały okres kredytowania płacimy tę samą kwotę niepomniejszoną ani o złotówkę. W przypadku rat malejących, na początku płacimy więcej, ale z czasem raty te maleją. Trzeba się zastanowić, która opcja będzie dla nas korzystniejsza, można też zapytać konsultanta, jak wyglądałoby to kwotowo na przestrzeni lat.\nW większości banków ubezpieczenie kredytu hipotecznego jest wymagane. Najczęściej przybiera ono formę ubezpieczenia pod hipotekę danej nieruchomości. Czasem jednak dodatkowo wymaga się także ubezpieczenie na życie i zdrowie, w razie śmierci kredytobiorcy. Czy jest konieczne? Może być przydatne, trzeba jednak pamiętać, że zdecydowanie się na to, będzie się wiązać z dodatkowymi opłatami, co za tym idzie, koszty kredytu się zwiększają.\nMożliwość wcześniejszej spłaty kredytu hipotecznego to duża szansa na to, by szybciej pozbyć się zobowiązania i uwolnić od banku. Warto zapytać konsultanta o obowiązujące w banku zasady, na których będzie to działało. Po kilku latach można przecież nieco sobie ulżyć i albo nadpłacić częściowo kredyt, aby skrócić czas spłaty, albo zdecydować się po prostu na wpłacenie reszty zobowiązania w całości jeżeli będzie nas na to stać.\nNie ma się co oszukiwać – bank na kredytach zarabia i z tego też powodu zaciągając je, musimy liczyć się z dodatkowymi opłatami i prowizjami. Wysokość oprocentowania także jest kosztem, ponieważ mówi ono o tym, na jakim poziomie będą kształtować się płacone przez nas odsetki od pożyczonego kapitału. Dodatkowo wprawdzie na stawki bazowe WIBOR nie mamy wpływu, jednak na marżę już tak, dobrze więc, by była ona stała przez cały okres kredytowania. Często płaci się też za samo udzielenie kredytu, co najczęściej może nas kosztować nawet do ok 3% wartości pożyczonej kwoty.\nZaciągnięcie kredytu hipotecznego to poważna sprawa i powinna być dobrze przemyślana, dlatego warto jest pytać w banku o wszystko, co może nas zainteresować. Oprócz punktów wymienionych wyżej dobrze jest wziąć pod uwagę także takie kwestie jak potrzeba założenia konta bankowego, wzięcia karty kredytowej czy debetowej, jaki wkład własny jest wymagany, jaki może być okres kredytowania czy liczne inne dodatkowe oferty, jakie zaproponuje nam bank. Trzeba na to uważać i wziąć pod uwagę to, iż każda dodatkowa usługa będzie nas kosztować, należy więc wszystko obliczyć i porównać, by przekonać się jaka oferta i który jej wariant będzie dla nas najkorzystniejszy.\nTagi: hipoteka, karta debetowa a kredytowa, karta kredytowa a debetowa, kredyt hipoteczny, pożyczka a kredyt, rata kredytu, rata kredytu hipotecznego, rodzaje kredytów, wcześniejsza spłata kredytu hipotecznego, wkład własny


THINKY WHINKY GEJEM! -\nForum Strona Główna->Pogawędki->THINKY WHINKY GEJEM!\nTHINKY WHINKY GEJEM! <-Zobacz poprzedni temat :: Zobacz następny temat->\nWysłany: Pon 16:26, 28 Maj 2007 Temat postu: THINKY WHINKY GEJEM!\nWysłany: Pon 16:56, 28 Maj 2007 Temat postu:\nOno jest fioletowe, a nie różowe.\nCoś jednak w tym wszystkim jest. Jeżeli my widzimy, że ta postac jest jakaś dziwna to tym bardziej widzą to dzieci. Widziałem pare odcinkow tej że bajki i stwierdziłem że on jest spedalony i na dodatek troche wyglada mi na pedofila. Pa pa z tą bajką\nWysłany: Pon 17:14, 28 Maj 2007 Temat postu:\nNo rzeczywiście jest fioletowy, ale stąd niedaleka droga do różu. On bardziej przypomina tate pozostałych teletubies niż ich starszego brata. Poza tym ta czerwona torebka jego atrybut to w ogóle totalna porażka, a jak usłyszałem tekst w telewizji "niegrzeczny Thinky Whinky" to, aż mi serce zadrżało. W każdym razie ja mówie teletubisiom Pa, Pa i oby moje dzieci nie miałyby nigdy przyjemności oglądania tego świnstwa.\nWysłany: Wto 9:52, 29 Maj 2007 Temat postu:\nSkąd: Mosina City\nhahaha.... niestety znalazłem dowód winy Thinky Whinkyego\nfilmik poniżej wszystko wyjaśnia\nThinky Whinky po Starocerkiewnosłowiańskim oznacza "wsadzę ci w pupę"\nWysłany: Wto 10:05, 29 Maj 2007 Temat postu:\nDzisiaj rano słyszałam o tym, ale kogoś tam bardziej martwi kolor i pojemność tej torby.\nPoza tym usłyszałam, że zaczynają ich martwić inne bajki, jak:\n-Bolek i Lolek, którzy są nierozłączni,\n-Muchomorek i Żwirek, którzy razem śpią w jednym łóżku pod jedną kołderką..\nJeśli zaś chodzi o Thinky Whinky to ja nie wiem.. Nigdy nie wyglądał mi na geja, aczkolwiek ta torba..\nWysłany: Pią 15:33, 01 Cze 2007 Temat postu:\nWysłany: Pią 17:52, 01 Cze 2007 Temat postu:\nTy jebany zboczeńcu. Spierdalaj do swojej teletubisiowej galaktyki, a nie będziesz mi tu dzieci straszył czerwona torebka!!!!!!\nWysłany: Sob 16:43, 02 Cze 2007 Temat postu:\nTak naprawde temat ten nie powinien się tylko ograniczać do tego fioletowego zbokola. Wiele innych programów dla dzieci jest równie bardzo, jak nie bardziej niebiezpiecznych np.Kubuś Puchatek.\nPuchatek- obżartuch i len do tego iloraz inteligencji pozostawia wiele do zyczeni- i gdzie tu funkcja edukacyjna?\nKrzys- zoofil do tego zaniedbane dziecko szwenda sie po lesie- brak opieki rodzicielskiej...\nKrólik - znerwicowany stary kawaler-a jak kawaler to penie tez gej..kto wie co robi z marchewkami?\nKłapouchy - głeboka depresja i potwornie niska samoocena, nie dobrze nie chcemy przeciez zeby dzieci wyrosly na samobojcow\nProsiaczek- straszliwy tchorz z rownie niska samoocena jak Klapouchy,same kompleksy\nTygrysek- zero rozsadku kultury i do tego ta wada wymowy... zaden przyklad dla najmlodszych taki zwierzak z ADHD\nKangurzyca- ma dziecko nie wiadomo z kim czyli jast puszczalska, a tego promowac nie mozna\nhmmm ktos jeszcze napewno sie znajdzie.\nWysłany: Nie 0:16, 03 Cze 2007 Temat postu:\nheheheh ogor ja wiedzialam ze troche szurniety jestes ale to ....... dobre to bylo powinienes jakas ksiazke napisac niezle te teksty masz pozdrawiam pa*\nEjjjj TY szurnięty gościu. Nie patrz się tak głupio! Jak masz coś ciekawego do powiedzenia to sie loguj. To nie taki wielki problem wpisać hasło i login. Troche wysiłku tymi zwinnymi paluszkami takiej dziewczynce jak ty sie przyda i nie "ogór" tylko"Pan Ogórek" jak już. Tak na koniec mam do ciebie pytanko "jakie lubisz samochody"? Pozdro!\nTO BYŁ MÓJ SETNY POST!\nWysłany: Nie 20:00, 03 Cze 2007 Temat postu:\nej to do mnie bylo????? nie lubie samochodow a blachara nie jestem jesli o to Ci chodzi:/ stwierdzilam tylko fakt ze dobrymi tekstami jedziesz.a nie przedstawie sie bo moze pare osob nie chce mojej osoby na tej milej acz nieco nudnawej stronce rowniez pozdrawiam\nWysłany: Nie 20:02, 03 Cze 2007 Temat postu:\nah i nie wpadlam tuz wizyta dokuczania komukolwiek poprostu uslyszalam o tej stronce i weszlam czy trzeba tu karnet wykupic panie Ogorze???\nWysłany: Pon 8:46, 04 Cze 2007 Temat postu:\njak to skomentować??? niewiem... może poprostu tak:\nWysłany: Pon 10:37, 04 Cze 2007 Temat postu:\nWysłany: Pon 11:45, 04 Cze 2007 Temat postu:\nŻe Ci też na pierwszą myśl jakaś blachara do głowy przyszła. To samo mówi za siebie i w sposób jak najbardziej jednoznaczny określa Twoja osobę. Wkurwia mnie taka gatka z zamaskowanymi osobami. Jeżeli jesteś odważna to sie ujawnij. Dziwi mnie nieco Twoje podejście negatywne dla naszego forum. Myśle, że smiało możesz sie rejestrować, a nasz Adminek tego konta napewno Ci nie usunie. Możesz być chciana lub mniej na forum, ale mądrego słowa tu nikt nie ma zamiaru kasować.Teraz jest taka fajna moda, że geje się ujawniają, lesbijki się ujawniają to ty też możesz jeżeli chcesz być na czasie. Licze na pozytwne rozpatrzenie mojej propozycji. P


Wakacyjna linia zaufania | Brzesko Nasze Miasto\nWakacyjna linia zaufania\n(zs) 25 czerwca 2007, 10:11\nNiezapowiedziane kontrole placówek handlowych i gastronomicznych pod kątem sprzedaży alkoholu nieletnim, organizacja posterunku wodnego w Czchowie, nasilone kontrole uczestników ruchu drogowego, pod względem stanu ...\nNiezapowiedziane kontrole placówek handlowych i gastronomicznych pod kątem sprzedaży alkoholu nieletnim, organizacja posterunku wodnego w Czchowie, nasilone kontrole uczestników ruchu drogowego, pod względem stanu trzeźwości kierujących pojazdami, szczególnie w miejscach letniego wypoczynku – to tylko niektóre z zaplanowanych przez brzeską policję działań prowadzonych w czasie wakacji. - Każdego roku notujemy zwiększoną liczbę wykroczeń i przestępstw nieletnich - wyjaśnia rzecznik brzeskiej policji Piotr Wójciak. - Dlatego konieczne jest, aby wcześniej im zapobiec.\nPolicjanci twierdzą, że przyczyną wzmożonej "letniej działalności" małolatów jest nadmiar wolnego czasu. Tego problemu mundurowym nie uda się rozwiązać, apelują jednak do rodziców, aby baczniej przyglądali się swoim pociechom i zawsze starali się wiedzieć, gdzie ich dzieci przebywają. Czynna jest "wakacyjna linia zaufania". Pod numer telefonu 014 66 26 251 dzwonić mogą wszyscy, którzy wiedzą, podejrzewają lub przypuszczają, że krzywda dzieje się dzieciom, np. pozostawionym bez opieki. Linia służyć będzie także rodzicom i opiekunom, którzy zgłoszą problemy ze swoimi podopiecznymi - dodaje Piotr Wójciak.\nCzy jutro (21.10) i w najbliższych dniach będzie padać śnieg w Brzesku?\nPogoda na jutro dla Brzeska. Sprawdź\nKoronawirus w powiecie brzeskim, statystyki z 19.10.2021


Daria | 2010-11-07\nJedna z książek, która nijak nie wiem jak ocenić. Jak już ktoś wspomniał jest to książka na jeden wieczór. Choć czasem trochę nudna, to jednak czyta się ją dość szybko. Parę dobrych aforyzmów, które pomimo wszystko zapadają w pamięć (tutaj okazuje się, że dużo z nich znałam wcześniej i nawet nie wiedziałam skąd pochodzą). Podsumowując: książka jak książka, spodziewałam się czegoś lepszego. Nie rozumiem tego całego zamieszania i zachwytu wobec twórczości pana Coelho. Do mnie mało przemawia, ale są różne gusta.


Upamiętniono rodzinę Kobylców z Michałkowic – Siemianowice Śląskie, 20 marca 2020 - Aktualności - Instytut Pamięci Narodowej - Katowice\nInstytut Pamięci Narodowej Upamiętniono rodzinę Kobylców z Michałkowic – Siemianowice Śląskie, 20 marca 2020 - Aktualności -\nW ramach obchodów Narodowego Dnia Pamięci Polaków ratujących Żydów pod okupacją niemiecką katowicki oddział IPN ufundował tablicę upamiętniającą rodzinę Kobylców z Michałkowic (obecnie Siemianowic Śląskich-Bytkowa), która od jesieni 1943 r. do stycznia 1944 r. z narażeniem życia w swoim domu ukrywała ok. 70 osób narodowości żydowskiej. Tablica pierwotnie miała zostać odsłonięta 24 marca w Zespole Szkół Sportowych w Siemianowicach Śląskich (w budynku Szkoły Podstawowej nr 8 przy Placu Skrzeka i Wójcika 4), ale ze względu na pandemię wirusa COVID-19 została zamontowana w piątek 20 marca. Uroczystość odsłonięcia z udziałem: członków rodziny Kobylców, zaproszonych gości i uczniów szkoły odbędzie się w terminie późniejszym. Od 24 marca 2019 r. dzień ten obchodzony jest jako nowe święto państwowe i ma w celu upamiętnienie Polaków ratujących Żydów pod okupacją niemiecką. Szkoła Podstawowa nr 8 jest oddalona ok. 400 metrów od historycznego budynku, w którym w czasie II wojny światowej znalazło schronienie kilkadziesiąt osób narodowości żydowskiej.\nProjekt tablicy upamiętniającej rodzinę Kobylców z Michałkowic.\nWarto przypomnieć wystawę „Życie przechowane. Mieszkańcy Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego z pomocą Żydom w czasie II wojny światowej“, która była prezentowana w Domu Pamięci Żydów Górnośląskich (oddział Muzeum w Gliwicach) w 2018 r. Ekspozycja została przygotowana przez Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach oraz Muzeum w Gliwicach.\nZaproszenie na wystawę „Życie przechowane. Mieszkańcy Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego z pomocą Żydom w czasie II wojny światowej”.\nUlotka na temat rodziny Kobylców z Michałkowic, która od jesieni 1943 r. do stycznia 1944 r. w swoim domu ukrywała ok. 70 osób narodowości żydowskiej. (pdf, 654.66 KB) 24.03.2020 13:43


Café San Mateo's Ecuadorian Coffee & Chocolate, Quito - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRestauracje w pobliżu lokalizacji: Café San Mateo's Ecuadorian Coffee & Chocolate\nAtrakcje w pobliżu obiektu Café San Mateo's Ecuadorian Coffee & Chocolate\nNr 22 wśród 74 Kawa i herbata w lokalizacji QuitoNr 251 wśród 1 618 Miejsca, W Których Warto Zjeść w lokalizacji Quito\nMejia y Garcia Moreno, Quito 170150, Ekwador\nKawiarnia, Delikatesy, Ekwadorska\nŚwietne cappuccino w Quito Ekwador\nKiedy musisz mieć naprawę kofeiny o godzinie 15, to jest to miejsce. Kawiarnia narożna w pobliżu placu ze świetną muzyką, obsługą, atmosferą i oczywiście KAWĄ. Miałem cappuccino! Doskonały!\nUstawiona na małym rogu, zatrzymaliśmy się na schłodzoną latte i dostaliśmy czekoladę. Moja Caramello schłodzona latte była pyszna i mój chłopak zgłosił swoją gorącą czekoladę na zamówienie. Szczególnie dołączyło siedzenie na placu, odwiedzanie miejscowych.\nŚwietne miejsce na kawę, którą Quito mija\nŚwietna kawa i bardzo fajny plac, na którym można oglądać Quito. Wysoce polecany.\nPersonel źle zareagował na sytuację, a następnie skłamał na temat TA\nZwykle nie robiłbym tego, ale kiedy tu przejrzysz, firma może odpowiedzieć, ale nie możesz i muszę wywołać jakieś jawne kłamstwa i może trochę tu wykształcić. Recenzja oryginalna po więcej szczegółów: "Personel próbował wyłudzić od nas 20 $! ! UNIKNĄĆ" Co się stało: Przyjemnie wyglądająca kawiarnia...w Quito, zamówiliśmy kawę i ciastko i usiedliśmy. Kiedy przybyli, jeden drink był zły, a kelner to poprawił i to wszystko w porządku. Poszedłem odepchnąć krzesło, żeby zrobić zdjęcie stołu i krzesło opadło pode mną. Przy bliższej inspekcji zgrzewy na metalowym krześle były zardzewiałe. Siedzimy na zewnątrz i pada deszcz w Quito, tak sprawiedliwie. FYI Ważę 65 kg, nie jestem ciężkim mężczyzną. Jaka powinna być odpowiedź? Ten personel powinien przeprosić i sprawdzić, czy wszystko w porządku, koniec historii. Co się właściwie wydarzyło? Kelner wyszedł, zadzwonił do swojego szefa, a następnie zażądał 20 dolarów za złamane krzesło. Byłem przez to osłupiały, to wyraźnie nie była moja wina. Pokazałem mu rdzę na krześle. Miejscowy ekwadorski mężczyzna, który siedział przy sąsiednim stoliku z rodziną, był rozzłoszczony i skoczył do mojej obrony w tej śmiesznej sytuacji! Jestem mu za to bardzo wdzięczny. Zażądałem i rozmawiałem z szefem kelnerów przez telefon, wyjaśniając sytuację i powiedział: "jeśli to, co mówię, jest prawdą, to nie muszę płacić". Również powinien być koniec historii. An następnie: Mój partner przeczytał tutaj, wyjaśniając szczerze, co się stało. Odpowiedzią biznesową był potok kłamstw. Wystarczyło im tylko powiedzieć. "Przykro nam, że tak się stało, a my postaramy się jeszcze bardziej w przyszłości". Ta kawiarnia wygląda świetnie, kawa jest świetna, ale musisz nauczyć się szanować ludzi lub zostaniesz wezwany. Ludzie nie są głupi. Zamiast próbować ratować twarz czasami lepiej zaakceptować, że popełniłeś błąd (wszyscy popełniamy błędy), abyśmy mogli iść naprzód. Dzięki, ChrisWięcej\nKocham to miejsce! I teraz mają nowy dodatkowa lokalizacja. Przyjechaliśmy do Ekwadoru na Świętej tydzień i oczywiście nie przegap zatrzymać się na kawę i czekoladę. Jeśli wysłali zagraniczna, chciałbym zamówić co miesiąc. Nowy personel jest bardzo przyjazny, pełen szacunku nic dziwnego turystycznych stawia tutaj, można...nawet komunikować się w języku angielskim. Ja na pewno tam wrócimy przed wyjazdem z kraju.Więcej\nPersonel próbował wyłudzić od nas 20 $ !! UNIKNĄĆ\nNigdy nie doświadczyłem takich rasistowskich, ksenofobicznych i szokujących zachowań. Personel próbował wyłudzić 20 dolarów od mojego chłopaka! Odwiedziliśmy San Mateos w niedzielę wielkanocną na kawę i ciasto. Usiedliśmy na stoliku i po tym, jak nasze zamówienie zostało przyniesione do stołu, mój chłopak odsunął krzesło, aby...zrobić zdjęcie mnie i naszego przyjaciela. Kiedy przesunął krzesło, runął pod nim i upadł na podłogę. Na szczęście nie był ranny i na szczęście udało mu się utrzymać kamerę. Następnie zasygnalizowaliśmy personelowi, że krzesło jest niebezpieczne. Było wyraźnie zardzewiałe i pełne zagrożenie. Następnie wyszedł pracownik, mówił po hiszpańsku i powiedział, że zadzwoni do swojego szefa i zapyta o koszt. Nie byliśmy pewni, co miał na myśli przez to i następną rzecz, którą wymyślił i żąda 20 $! ! Byliśmy całkowicie zaskoczeni i zniesmaczeni tym i wyjaśnił, że krzesło (jak pokazano na zdjęciu) było niebezpieczne. Nadal zażądał 20 $. Jego działania były tak oburzające, że miejscowa rodzina siedząca przy sąsiednim stoliku, która zobaczyła, co się stało, zaczęła nam pomagać i bronić. Mężczyzna próbował wykorzystać fakt, że byliśmy turystami, by wyłudzić pieniądze. W żadnym momencie nie zapytał, czy mój chłopak jest w porządku, czy przepraszam za to, co się stało. W końcu członek personelu ponownie zadzwonił do swojego szefa, a mój chłopak musiał przez telefon wyjaśnić, że krzesło jest zardzewiałe i niebezpieczne. Nie zapłaciliśmy 20 $, ale dlatego, że byliśmy traktowani tak źle, lokalna rodzina, która nas broniła, przeprosiła nas, kiedy wyszliśmy. Personel ukrył się w środku niczym tchórzliwi tchórzy. Unikaj tego miejsca, jeśli cenisz sobie bezpieczeństwo i uważasz, że ludzie nie powinni próbować cię wykorzystać, tylko dlatego, że jesteś turystą!Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: SanMateosCaffee, Manager, Café San Mateo's Ecuadorian Coffee & ChocolateOdpowiedź udzielona 18 kwietnia 2017\nNajlepsze małżeństwa z kawa i czekolada\nNatknęliśmy się na San Mateo jest zdesperowany na kawę po Nescafe. To było jak znalezienie oaza na pustyni! Mój mąż i ja mieliśmy espresso con czekoladę. Było tak dobrze, że miał drugi i udaliśmy się z powrotem na trzecią po kolacji. Szkoda, że nie oferowali...w Venti rozmiar!Więcej\nPodobał mi się kawa tutaj, gdy dostałem się do siedzenia na zewnątrz i obserwować ludzi. Przyjemny, dobra lokalizacja, dobra kawa i jedzenie. Warto się zatrzymać.\nAha nagrywam Doskonałe espresso. Idealne miejsce do obserwowania ludzi bezpiecznie\nPrawdopodobnie najlepszy w Quito. Świetna lokalizacja, aby odpocząć i wypić wyjątkowo dobra kawa. Światowej klasy w moich książkach. duże podwójne espresso. Bardziej z miejscem spotkań lokalnych firm mężczyzn ale turystów wyskoczyć na prezent. Dołączyłem do dwóch starszych Quito panie i rozmawialiśmy w Trudne słówka na...chwilę. Trudno wyjechać kiedy dzień był słoneczny i obsługa była wspaniała.Więcej\nPrzyjechaliśmy po długim locie, był opóźniony i raz w hotelu i sprawdziłem w udaliśmy się na spacer aby się odświeżyć i natknąłem się na to miłe miejsce na kawę i czekoladę - idealne miejsce\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Café San Mateo's Ecuadorian Coffee & Chocolate.\nŚniadanie, Po godzinach, Napoje, Brunch\nRezerwacje, Na wynos, Ogródek, Miejsca siedzące, Dostęp dla niepełnosprawnych, Wino i piwo, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Obsługa kelnerska\nAdres: Mejia y Garcia Moreno, Quito 170150, Ekwador\nNumer telefonu: +593 2-228-8022


Przedstawiciele ZO w Kąkolewnicy na Gali Europejskiego Tygodnia Sportu w Polsce – RadzyńINFO\nHome » AKTUALNOŚCI » Przedstawiciele ZO w Kąkolewnicy na Gali Europejskiego Tygodnia Sportu w Polsce\nPrzedstawiciele ZO w Kąkolewnicy na Gali Europejskiego Tygodnia Sportu w Polsce\nW dniu 30 września 2016 roku na Stadionie Narodowym w Warszawie odbyła się Gala podsumowująca obchody Europejskiego Tygodnia Sportu.\nW trakcie wydarzenia Pan Witold Bańka, Minister Sportu i Turystyki podziękował wszystkim organizatorom za zaangażowanie w obchody Europejskiego Tygodnia Sportu a laureatom konkursu „FotoAktywność” wręczył pamiątkowe statuetki.\nETS w Zespole Oświatowym w Kąkolewnicy pod hasłem Lekkoatletyczne Igrzyska Dzieci i Młodzieży zorganizowali i przeprowadzili nauczyciele wychowania fizycznego w Szkole Podstawowej w Kąkolewnicy Pan Krzysztof Brygoła i Pan Jacek Karwowski przy współpracy z dyrekcją Zespołu Oświatowego w Kąkolewnicy.\nOrganizatorzy składają serdeczne podziękowania dla Pana Wojciecha Kośmidra za udostępnienie zdjęć oraz wkład w promocję Europejskiego Tygodnia Sportu w Zespole Oświatowym w Kąkolewnicy.\nEuropejski Tydzień SportuZO Kąkolewnica\nMaszerowali śladami wojsk gen. Kleeberga\nEuropejski Tydzień Sportu w Zespole Oświatowym w Kąkolewnicy!


OPATRUNKI I MATERIAŁY OPATRUNKOWE - Sklep medyczny dla profesjonalistów\nTorba medyczna R1 czy R0 potrzebuje okresowego uzupełnienia. Najczęściej jest to uzupełnienie w opatrunki i materiały opatrunkowe.\nWytyczne wyposażenia zestawów ratownictwa medycznego R1 wymieniają opaski dziane, bandaże elastyczne, siatki opatrunkowe, opatrunki indywidualne, plastry i przylepce czy opatrunki hydrożelowe i inne preparaty na oparzenia, ale wiele jednostek kupuje także produkty nie wymienione w wytycznych, bo z praktycznego punktu widzenia takie produkty są im potrzebne.\nWszystkie opatrunki, które znajdują się w naszym sklepie internetowym są kupowane w ilościach hurtowych od stałych dostawców, co pozwala na utrzymanie wysokiej jakości wyrobów i maksymalnych terminów przydatności. Są to produkty wprowadzone do obrotu jako wyroby medyczne i zarejestrowane w Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Jest to informacja równoważna z tym, że są oznakowane znakiem CE dla wyrobów medycznych\nBandaż - opaska dziana szerokość 10 cm\nBandaż - opaska dziana szerokość 15 cm\nBandaż - opaska dziana szerokość 5 cm\nBandaż - opaska elastyczna - szerokość 10 cm\nBandaż - opaska elastyczna - szerokość 12 cm\nBandaż - opaska elastyczna - szerokość 15 cm\nBandaż - opaska elastyczna - szerokość 8 cm\nGaza opatrunkowa 0.25m2\nGaza opatrunkowa 0.5 m2 LUX S\nGaza opatrunkowa 1 m2 LUX S\nGaza opatrunkowa 5 cm x 5 cm - kompres jałowy\nGaza opatrunkowa 7 cm x 7 cm - kompres jałowy\nGaza opatrunkowa 7 cm x 7 cm - kompres jałowy - opakowanie 20 szt.\nCena: 18,72 zł (netto: 17,33 zł )\nGaza opatrunkowa 9 cm x 9 cm - kompres jałowy\nGaza opatrunkowa 9 cm x 9 cm - kompres jałowy - opakowanie 20 szt.\nOpaska podtrzymująca 6 cm\nBandaże dziane (opaski)\nBandaże dziane (opaski) to tak zwane bandaże zwykłe, które oferujemy w standardowych szerokościach 5 cm, 10 cm i 15 cm. Opakowanie papierowe.\nBandaże elastyczne (opaski)\nBandaże elastyczne (opaski) oferujemy w szerokościach 8 cm, 10 cm, 12 cm i 15 cm. Długość bandaży elastycznych jest zależna od aktualnego stanu magazynu i jest to 4 m lub 5 m. Opakowanie papierowe, które lepiej sprawdza się w torbach medycznych.\nGaza i kompresy gazowe opatrunkowe jałowe\nOferujemy wyłącznie gazę i kompresy gazowe jałowe, bo tylko takie są w torbach medycznych R1. Jest to gaza w rozmiarach 1 m2, 1/2 m2, 1/4 m2 oraz kompresy gazowe pakowane osobno po 3 szt. 5 cm x 5 cm, 7 cm x 7 cm i 9 cm x 9 cm oraz pakowane razem po 2 szt.: kompresy 5 cm x 5 cm, 7,5 cm x 7,5 cm oraz 10 cm x 10 cm.\nSiatki opatrunkowe elastyczne dł. 1 m\nSiatki opatrunkowe elastyczne oferujemy w długości 1m i rozmiarach nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 6, nr 8, nr 10. Pakowane w kartoniki.\nSą to przylepce (plastry bez opatrunku) nawinięte na plastikową szpulę i osłonięte specjalną plastikową nakładką ochronną wielorazowego użytku. Wybraliśmy te produkty ponieważ są przeznaczone do sprzedaży pojedynczo i każdy przylepiec ma naniesiony numer partii (LOT) i termin przydatności do użycia. Nie oferujemy przylepców przeznaczonych do sprzedaży jako opakowanie 6 lub więcej sztuk, gdzie numer serii i data przydatności znajduje się jedynie na opakowaniu (na kartoniku), a same przylepce nie są w żadne sposób oznakowane ani zabezpieczone.\nOferujemy wyłącznie przylepce długości 5 m i szerokości 5 cm, 2,5 cm i 1,25 cm. Są to przylepce na włókninie i na tkaninie. Przylepce na włókninie nie wymagają używania nożyczek.\nPlastry (przylepce z opatrunkiem) oferujemy w standardowej szerokości 6 cm i długości 1 m. Są to plastry na włókninie i na tkaninie przeznaczone do cięcia nożyczkami. Pakowane w kartonowe pudełka.\nZnajdziecie tu także plastry opatrunkowe wodoodporne w zestawach oraz plastry stanowiące wyposażenie apteczek norm DIN.\nWkłady do apteczek DIN i ich elementy\nOferujemy w wąskim zakresie doposażenie apteczek DIN, to jest gotowe wkłady i te produkty, na które najczęściej składacie zamówienia, a nie są one dostępne u producentów materiałów opatrunkowych poza apteczkami. Są to wkłady do apteczek DIN 13157 i DIN 13164.\nW zakresie doposażenia apteczek DIN 13157 i DIN 13164 oferujemy opatrunki indywidualne G i M, chusty opatrunkowe 40 cm x 60 cm i 60 cm x 80 cm, chusty trójkątne VERA, plastry 6 x 10 cm, opaski podtrzymujące 6 cm. Produkty nie nie są opisane ponieważ producent wkładów nie ma opisów, a zgodnie z wymaganiami ustawy o wyrobach medycznych musimy się opierać na materiałach producenta.\nTutaj także znajdują się ustniki z folią do prowadzenia sztucznego oddychania. Maski kieszonkowe typu Pocket Mask znajdują się w wentylacji, ponieważ nie wchodzą w skład apteczek DIN 13157 i DIN 13164.\nChusty trójkątne z tkaniny (bawełna) oraz włókniny i flizeliny a także powtórzone chusty opatrunkowe 40 cm x 60 cm i 60 cm x 80 cm.\nOpatrunki indywidualne - osobiste\nTutaj znajdują się wszelkie opatrunki indywidualne i taktyczne, niezależnie od tego, czy posiadają określenie indywidualny (osobisty). Będące na wyposażeniu torby R1 opatrunki indywidualne W małe, ale też W duże, W duże próżniowe, stazy taktyczne (opaski zaciskowe) opatrunki na rany klatki piersiowej ACS, powtórzone opatrunki indywidualne G i M.\nOpatrunki schładzające hydrożelowe na oparzenia BurnTec\nOpatrunki hydrożelowe na twarz\nTorby na opatrunki hydrożelowe\nOferujemy opatrunki hydrożelowe schładzające do zabezpieczenia oparzeń termicznych, chemicznych i elektrycznych oraz do zastosowania w przypadku obrzęków czy ukąszeń. BurnTec to szeroka gama rozmiarów pozwalających na wybranie odpowiedniej powierzchni opatrunków hydrożelowych na pokrycie 4000 cm2.\nTutaj znajdziecie również opatrunki hydrożelowe na twarz w trzech rozmiarach 25 cm x 25 cm, 30 cm x 40 cm oraz 40 cm x 60 cm.\nOpatrunki można spakować w torbę na hydrożele. Proponujemy torby w dwóch rozmiarach.\nOpatrunki hydrożelowe w płynie\nOpatrunki hydrożelowe na oparzenia w opakowaniach minimum 120 ml. Opatrunki stanowią wymagane wyposażenie torby PSP R1.\nDobrej jakości Panthenol wytrzymujący temperaturę składowania do + 50 st. C. Wymagane wyposażenie torby R1 dla ratownictwa wodnego.\nTorebki z suchym lodem i lód w sprayu\nKoc termiczny - folia życia - folia NRC\nTo są niektóre z nazw srebrno-złotej folii powszechnie stosowanej do zabezpieczenia termicznego poszkodowanego\nNożyczki ratownicze ze stopką to nieodzowny składnik każdej torby medycznej R1 oraz wielu innych toreb medycznych i apteczek pierwszej pomocy.\nCzerwone worki na odpady medyczne\nWorki o pojemności 35 l pakowane w rolki po 20 szt.\nOdkażanie powierzchownych ran\nDo odkażania ran powierzchownych i ukąszeń owadów proponujemy ASEPT - preparat dopuszczony do obrotu jako wyrób medyczny. Tutaj także znajdziecie gaziki nasączone alkoholem.


Ugodził nożem kilka razy - Gazeta Oława - Powiatowa - Oława, powiat oławski\nJesteś tutaj: Strona główna Ważne Ugodził nożem kilka razy\nUgodził nożem kilka razy\nUkrainiec odpowie za usiłowanie zabójstwa swojego rodaka\nDo zdarzenia doszło w Chwałowicach, w obiekcie wynajmowanym ukraińskim robotnikom, pracującym w jednym z zakładów w Jelczu-Laskowicach. Dwaj mężczyźni pokłócili się w kuchni. Awantura robiła się coraz poważniejsza. Jeden z nich trzymał nóż kuchenny, którym kilkakrotnie dźgnął tego drugiego.\nDlaczego się pokłócili? Co dalej z podejrzanym? Więcej o tej sprawie – w najbliższym papierowym wydaniu „GP-WO”. JUŻ w SPRZEDAŻY!\nTagi: atak, awantura, chwałowice, gazeta, na sygnale, oława, oławska, pogotowie, policja, pracownicy z ukrainy, ugodził nożem, ukraińcy, wiadomości\nKolejny Ukrainiec który dzga nożem?\nJuz raz prawie zabili Adriana bo chodzil Ukrainiec z nożem. ..\nCzy to są normalni ludzie ?\nTen cały wasz Adrian tego dnia jak dostał nożem biegał po Oławie wydzierając się ludziom pod blokami, zaczepiał przechodniów i mazał sprayem po tunelach, więc nie ma kogo bronić! A jakimi rezunami są Ukraińcy wszyscy wiemy!\nOni- chazarzy maja to w genach. Brawo dla antypolskiego nierzadu, kolejnego z reszta. Ilu juz rezunow tu sprowadzili? 3 miliony? Co 10 osoba na ulicy Wroclawia to ukrainiec. Przestepczosc z ich udzialem z roku na rok w Polsce wzrasta. w 2011 roku o popełnienie przestępstw w Polsce było podejrzanych 493 Ukraińców, w 2014 roku ich liczba wyniosła już 1084. W ubiegłym roku obywateli Ukrainy z zarzutami było 1315, a do połowy 2016 – już 1030 – wynika z danych MSWiA. Nie wspomne o falszywej „przyjazni polsko-ukrainskiej”, bezzwrotnych pozyczek dla oligarchow w kwocie 4 milionow PLN i innych szopek. Warto sie zaznajomic, co wyprawiaja na ukrainie i jakie antypolskie czyny popelniaja, a moga to robic bezkarnie obwiniajac za wszystko putina, ktory rzekomo chce ta „polsko-ukrainska przyjazn” zniszczyc.\nSERIO- Ty tak poważnie – na całym świecie ludzie różnych narodowaści tak się okaleczają, mordują , że naprawdę dziwi mnie ludzkie podejście do takich sytuacji – ile jest pobić, morderstw i gwałtów które nie ujrzały światła dziennego ? Nie osądzaj – bo inni też mogą Cię osądzić – i to dotyczy wszystkich . Zaraz pewnie posypią się komentarze typu – co Ukraincy nam zrobili w czasie wojny – ale jak spojrzeć jeszcze bardziej wstecz – Polacy też nie anioły.Wieszali Ukrainki za nogi głową w dół i nazywali – TULIPANY. Gwałcili – Niech każdy pilnuje swojego sumienia – bo czy jesteś wierzący czy nie ONO i tak o sobie przypomnie – wcześniej czy póżniej.\njeden cios nozem i wiza na 15 lat zalatwiona .wikt i opierunek na koszt polskiego panstwa tez\nDobrze, ze siekiery pod reka nie bylo…\nto początek problemów z nimi\nLulu, gdyby Adrian się nie sadził do tego ukraińca to by nie dostał kosy 🙂 nie żebym bronił ukraińców bo działają mi na nerwy jak mało kto ale Adrian sam sie o to prosił.\nNIE dla Ukraińców\n(…) tych Ukraińców, za pewnie się u nas poczuli !!! Robią sobie co chcą !\nNIE dla pseudo patriotów\nA co mają robić? Rynsztokiem chodzić? Żal mi takich prostaków jak ty. Zwykłych sfrustrowanych własną nieudolnością głupków. Pożarli się między sobą – u Polaków tego nie ma?\nAch ci bandyci z Ukrainy…\nA to też oni…?\nTrzeba być skończonym durniem żeby myśleć że wśród przybyszów ze Wschodu są same łagodne baranki.\nPoprzedni artykułStracili dach nad głową. Możesz im pomóc!\nNastępny artykuł Podniósł portfel jak swój…


Organizator | Tekla User Assistance\nWyświetlanie właściwości obiektu w Organizatorze\nTworzenie raportów zawierających wartości właściwości obiektu z Organizatora\nTworzenie szablonu właściwości w Organizatorze\nImportowanie szablonu właściwości do Organizatora\nEksportowanie szablonu właściwości z Organizatora\nKategorie w Organizatorze\nSynchronizowanie Organizatora z modelem\nTworzenie raportów z zastosowaniem kategorii położenia w Organizatorze\nEksportowanie kategorii z Organizatora\nImportowanie kategorii do Organizatora\nImportowanie kategorii IFC do Organizatora\nOrganizator w trybie wielu użytkowników\nPrzykład: Organizowanie modelu w kategorie użytkownika i położenia oraz wyświetlanie ilości\nPrzykład: śledzenie planowania i modelowania za pomocą Organizatora\nPrzykład: Obszary raportu na podstawie grup obiektów w Organizatorze\nPrzykład: Obliczanie i raportowanie powierzchni na podstawie typu obiektu i stanu projektu w Organizatorze\nPrzykład: dodawanie kodu klasyfikacji do obiektów w Organizatorze i eksport kodu do IFC\nPrzykład: Tworzenie kategorii użytkownika stanu projektu konstrukcyjnego w Organizatorze\nPrzykład: tworzenie kategorii użytkownika dla stanu projektu architektonicznego w Organizatorze\nPrzykład: Organizator dla stali - zarządzanie śrubami\nPrzykład: Organizator dla stali - zarządzanie zespołami\nPrzykład: Organizator dla prefabrykatów\nOrganizator to narzędzie do codziennego zarządzania informacjami o modelu, tworzenia zapytań o właściwości obiektów i klasyfikacji obiektów. Organizator umożliwia uzyskanie dostępu do wszystkich informacji o modelu, łącznie z informacjami IFC, w jednym miejscu oraz zarządzanie nimi w wydajny sposób. Organizator jest wydajnym narzędziem na każdym etapie projektowania i budowy przeznaczonym dla projektantów, osób zajmujących się detalowaniem, menedżerów, kosztorysantów, wykonawców lub innych osób korzystających z informacji o modelu.\nPrzykładowo kierownicy budowy mogą wyświetlać najistotniejsze właściwości elementów i grup elementów modelu Tekla Structures, takich jak liczba pakietów do zamówienia, a także tworzyć przy ich użyciu raporty. Projektanci mogą podczas projektowania w jednej chwili sprawdzić właściwości obiektu, zespołu lub elementu betonowego, aby się upewnić, że są one zgodne z założeniami. Przykładowo poprzez utworzenie kategorii można w prosty sposób automatycznie śledzić zbyt ciężkie elementy prefabrykowane lub stalowe, zbyt długie pręty zbrojeniowe oraz uzyskać informacje na temat stanu.\nOrganizator można synchronizować modelem, aby natychmiast uzyskać informacje o zmianach w modelu i tworzyć raporty na żądanie.\nOrganizator składa się z dwóch narzędzi:\nZa pomocą Przeglądarki obiektów można natychmiastowo wyświetlać informacje o modelu i tworzyć z nich raporty na podstawie dokonanych wyborów.\nNarzędzie Kategorie umożliwia definiowanie lokalizacji budynków w celu automatycznego rozmieszczenia obiektów modelu i wizualizowania położenia elementów. Kategorie można tworzyć również na podstawie różnych właściwości, a następnie zapisywać w obiektach atrybuty zdefiniowane przez użytkownika na podstawie kategorii, do których należą takie obiekty. Za pomocą filtrów można automatycznie aktualizować zawartość kategorii po każdym wprowadzeniu zmian w modelu. Zawartość kategorii można zmieniać ręcznie.\nTworzenie zestawu kolorów w Organizatorze


Boks: Mistrzostwa Świata Juniorek i Kadetek. Nasze reprezentantki lecą do Turcji!\nDo startu na I Mistrzostwa Świata Kobiet Juniorek i Kadetek zakwalifikowało się 13 dziewcząt z Polski. Antalya – miasto w południowo – zachodniej Turcji to miejsce, gdzie zawodniczki będą walczyć w ringu o najwyższe pozycje.\nZa dwa dni część z nich wylatuje z warszawskiego lotniska. Grupę zawodniczek uzupełnia też Marlena Mańkowska, 18-letnia zawodniczka, która od dwóch i pół roku trenuje w klubie sportowym Paco.– Moje początki z boksem nie były łatwe. Dla osoby, które obserwuje to z boku może się wydawać to jak pstryknięcie palcami, ale tak nie jest. Na pewno po tym okresie widzę swoje niedoskonałości, przykładam się do wszystkiego pod okiem trenera Władysława Maciejewskiego, żeby wszystko było dopracowane – mówi Marlena, która na swoim koncie ma 23 walki. Ostatnim sukcesem następczyni utalentowanej Karoliny Michalczuk, był złoty medal, który wywalczyła na Mistrzostwach Polski w Grudziądzu w kat.69 kilogramów. – Stawiam sobie cele. Wiążę moje życie z boksem i chcę spróbować pójść w ślady Karoliny. Mam nadzieję, że ciężką pracą i przynajmniej w niewielkim stopniu osiągnę to, co ona – stwierdza nieśmiało zawodniczka. Tydzień po mistrzostwach Polski, podczas marcowego zgrupowania w Grudziądzu Kadry Narodowej PZB Juniorek i Kadetek, lublinianka miała okazję sparować z Turczynkami, które też przygotowywały się do mistrzostw świata.– Na pewno miałam trochę przewagi. Nie jest łatwo ze mną walczyć, bo jestem leworęczna ale niektóre dziewczyny jak już nie dawały rady, bardziej się biły niż boksowały. Wtedy robiłam się nerwowa i było mi ciężej. Z kolei część z nich bała się stać przy linach albo w narożniku, bo nie wiedziały co zrobić. Jeśli będę walczyła z Turczynką, myślę, że będę wiedziała jak to rozegrać – planuje zawodniczka Paco. Chociaż Mańkowska jest pod bardzo dobrą opieką wychowanka mistrzyni świata Karoliny Michalczuk i zawodowego pięściarza Łukasza Maćca, pojawiają się obawy. – Wiem, że będę przygotowana, ale boję się, że przez jakiś mój błąd, coś pójdzie nie tak. Trener bardzo dobrze ukierunkował mnie technicznie. Nie chcę zawieźć i siebie i trenerów, którzy poświęcają nam bardzo dużo czasu i wysiłku. Chcę udowodnić, że nasza praca nie pójdzie na marne – mówi podopieczna trenera Maciejewskiego. Marlena startowała zazwyczaj w wadze 66 lub 64kg, co sprawiało jej trudności. Bardzo często tak szybko zbijała wagę, że w pojedynkach brakowało jej siły. – Teraz czuję się o wiele lepiej. Nie brakuje mi kondycji i mogę normalnie jeść – krótko stwierdza pięściarka. Poza tym, nie będzie się też musiała martwić o nowy sprzęt, potrzebny do treningów. - Któregoś dnia nie wiedziałam co mam zrobić, bo moja sytuacja finansowa w domu nie pozwala mi na to, żebym sama zaopatrzyła się we wszystko, co jest mi potrzebne w boksie. Postanowiłam napisać do firm, które mogłyby mi to zapewnić. Na moje maile odpowiedziała tylko Fundacja Global Boxing. Jestem zadowolona, że będę miała nowe buty, bandaże i szczękę. Cieszę się, bo w tej sytuacji jaką mam, jest to dla mnie duża pomoc - cieszy się 18-latka. W piątek z opiekunem Markiem Węgierskim, lecą juniorki. Z kolei kadetki, razem z trenerem kadry narodowej kobiet PZB, Leszkiem Piotrowskim do Turcji przylecą dopiero 17 kwietnia, ze względu na okres testów gimnazjalnych. Trzymajmy kciuki za zdolne pięściarki i oby wszystkie wróciły z medalami.\nMieszkaniec Lublina utonął w Wiśle w Kazimierzu Dolnym Barszcz Sosnowskiego w Lublinie. Jak chronić się przed tą rośliną?


Samozamykacze GEZE - zestaw samozamykaczy TS5000 ISM z regulatorem kolejności zamykania skrzydeł - GEZE\nKatalog » Samozamykacze GEZE » zestaw samozamykaczy TS5000 ISM z regulatorem kolejności zamykania skrzydeł\nzestaw samozamykaczy TS5000 ISM z regulatorem kolejności zamykania skrzydeł\nCena produktu: 1355,75 zł (netto) 1667,57 zł (brutto)\nZestaw samozamykaczy TS5000 z podwójna szyną ślizgową wyposażoną w regulator kolejności zamykania skrzydeł. Zastosowanie do skrzydeł o szerokości do 1400mm. Montaz samozamykaczy na skrzydłach po stronie zawias.\tLinki\nSamozamykacz GEZE TS500NV stosowany jest do drzwi przymykowych lub wahadłowych do szerokości skrzydła max 1100mm o masie nieprzekraczającej 150kg. Posiada dwustronną blokadę otwarcia przy kacie 90 stopni dla drzwi przymykowych lub 95 stopni dla drzwi wahadłowych. Siła zamykania regulowana w ... TS500 NV samozamykacz podłogowy z blokadą otwarcia 85/90 ...\nSamozamykacz GEZE TS500NV stosowany jest do drzwi przymykowych lub wahadłowych do szerokości skrzydła max 1100mm o masie nieprzekraczającej 150kg. Posiada dwustronną blokadę otwarcia przy kacie 85 stopni dla drzwi przymykowych lub 90 stopni dla drzwi wahadłowych. Siła zamykania regulowana w ... TS500 NV samozamykacz podłogowy bez blokady\nRolka sterująca z linką do samozamykacza TS4000 IS. Wpuszczany w ościeznicę mechanizm rolki jest sterowany przez zamykajace się skrzydło bierne, zwalnia blokadę samozamykacza skrzydła czynnego. Zastosowanie do drzwi dwuskrzydłowych w których odległość pomiędzy zawiasami obu ... TS500 EN3 samozamykacz podłogowy z blokadą otwarcia 85/90 ...\nInformuj mnie o aktualizacjach zestaw samozamykaczy TS5000 ISM z regulatorem kolejności zamykania skrzydeł\nzestaw samozamykaczy TS5000 ISM z regulatorem kolejności ...\nEC CHAIN siłownik łańcuchowy 230V biały399,50 zł 295,00 zł (netto) 362,85 zł (brutto)Zobacz wszystkie


O flirtowaniu w pracy i nieszczęśliwych facetach ...\nMężczyźni, którzy filtrują w pracy, czerpią z niej mniej satysfakcji. - donoszą psychologowie Chadi Moussa i Adrian Banks z University of Surrey w Anglii. A to ciekawe.\n"Oldskulowa" iluzja optyczna\nPamiętacie jeszcze kasety magnetofonowe ? To były czasy ;) Zobaczcie tę interesującą iluzję optyczną !!!\nOSTATNI wpis na blogu!\nNie, nie, nie zamierzam wcale kończyć blogowania i zamykać psychiki. Ten tytuł to prowokacja do zastanowienia się nad tym, co stanie się z całym światem mediów społecznościowych, kiedy jego twórcy, czyli my ( bo to "my dzisiaj tworzymy Internet" ), kiedyś ... poumieramy. To nowy problem, bo wszak media społecznościowe są stosunkowo nowym zjawiskiem. Co po naszej śmierci może stać się z naszymi blogami i profilami na Naszej Klasie ( "Zmarli na Naszej Klasie" ), Facebooku, czy nowopowstałym Google Plus ( "Mój profil na Google+" ) ? Obejrzyjmy prezentację dziennikarza Adama Ostrowa. Zapraszam do dyskusji.\nZakochać się w Ameryce, w Rosji i na Litwie ...\nZdaniem autorów NOWYCH badań, opublikowanych w czasopiśmie zajmującym się poszukiwaniem podobieństw i różnic kulturowych Cross-Cultural Research , Amerykanie i obywatele Europy Wschodniej różnie pojmują miłość i potrzebują różnej ilość czasu, aby się zakochać. Czym jest romantyczna miłość dla Amerykanów, Rosjan i Litwinów ?\nZapraszam wszystkich miłośników bloga PSYCHIKA.net do śledzenia mojego osobistego profilu na NOWOPOWSTAŁYM serwisie społecznościowym Google+ . Mój profil będzie swego rodzaju mini blogiem, na którym będę zamieszczał wpisy, zdjęcia i filmy dotyczące psychologii, mojego życia i nie tylko. Aktualnie do Google+ można zapisać się tylko poprzez zaproszenie od innej osoby. Rozdaję 100 :)\nWczoraj zamieściłem prezentację autorstwa chorego na dwubiegunówkę Joshuy Waltersa, sugerującą, że nawet w chorobie psychicznej można znaleźć coś pozytywnego. Nie oszukujmy się jednak, choroba psychiczna to często prawdziwe piekło zarówno dla osoby, która na nią cierpi, jak i dla jej najbliższych. Dziś chciałbym Wam przybliżyć chorobę mózgu zwaną zespołem Tourette'a w cytatach i filmikach. Z uwagi na zawartość wielu wulgarnych słów, poniższe filmy powinni oglądać tylko dorośli.\nKim jest Joshua Walters ? - Jak pisze na swojej stronie - artystą, edukatorem na temat zdrowia psychicznego i ( po prostu ) ... człowiekiem. To nie wszystko. Popularny w Kalifornii komik cierpi również na chorobę afektywną dwubiegunową , zwaną potocznie "dwubiegunówką" , lecz nie do końca choroba ta jest dla niego przekleństwem. Jak wynika z jego wystąpienia, stara się ją postrzegać jako coś pozytywnego, atut, pewien dar. Ten lekko zabawny filmik ZMUSZA do myślenia. Zobaczcie koniecznie i podzielcie się wrażeniami w komentarzach !!!