Braun ostro. "To, co się dzieje, to zaostrzanie niewprowadzonego stanu nadzwyczajnego" [VIDEO] - NCZAS.COM\nStrona główna Konfederacja Braun ostro. „To, co się dzieje, to zaostrzanie niewprowadzonego stanu nadzwyczajnego”\nBraun ostro. „To, co się dzieje, to zaostrzanie niewprowadzonego stanu nadzwyczajnego” [VIDEO]\nGrzegorz Braun. Foto: YouTube/NCzasTV\nGrzegorz Braun w NCzasTV stwierdził, że stan wyjątkowy de facto został wprowadzony, choć formalnie go nie ogłoszono. Zwrócił również uwagę, że posłowie – biorąc pod uwagę decyzje rządu – są sprowadzani do roli „żyrantów i paprotek”.\nGrzegorz Braun zwrócił uwagę, że zostali „wybawieni z obowiązku” pracy w Sejmie jako posłowie.\n– To jest niekonstytucyjne zawieszać – to już nastąpiło – działanie Sejmu Rzeczypospolitej bez wprowadzania stanu nadzwyczajnego. Są różne kategorie tej wyjątkowości. Jeden może zarządzić prezydent, inne premier. Ale w tym rzecz, że oni nie chcą niczego zarządzać. Jakby zarządzili, stwierdziliby występowanie stanu nadzwyczajnego, który zawiesić musi obowiązujące prawo – w tym prawo i obowiązek posłów, żeby wykonywać swój mandat i kontrolować władzę wykonawczą – powiedział Braun.\nDodał, że przyczyny są dwie.\n– To by otworzyło drogę do roszczeń. Nie tych żydowskich, tylko swojskich. Tzn. każdy mógłby dochodzić finansowego ekwiwalentu, rekompensaty kosztów. Albo też strat poniesionych na skutek takich a nie innych działań władzy i administracji – wyjaśnił poseł Konfederacji.\nDruga przyczyna zaś to „niechęć do dźwignięcia odpowiedzialności za państwo”.\n– To, co się dzieje w tych dniach, to jest zaostrzanie tego stanu wyjątkowego. Co prowadzi rzecz do kompletnego absurdu. Bo teraz ludzie mają nie wychodzić z domu, ale mają być gotowi w blokach startowych, żeby pójść na wybory albo do egzaminów maturalnych. To wszystko się jakoś urządzi – zauważył.\n– Jednocześnie, równolegle, w Sejmie […] i na posiedzeniach Rady Bezpieczeństwa Narodowego prowadzona jest intensywna praca, działanie, poszukiwanie rozwiązania znalezienia sposobu, jak się tutaj odpowiedzialnością podzielić. By jej samemu nie dźwigać. Z kim? Na przykład z posłami na Sejm, którzy zostali zredukowani do roli figurantów, dekoracji, paprotek. Ale trzeba koniecznie – z punktu widzenia aktualnej władzy – żeby ci posłowie […] wystąpili w charakterze żyrantów tych nadzwyczajnych rozwiązań – stwierdził.\nOjciec 26/03/2020 At 07:56\nGrzesiu lecz się. Szkoda słów. Manipulator dla lemingów.\nTajemniczy Don Pedro 26/03/2020 At 08:32\nStrony pomyliłeś, sokzburaka jest tam dalej, za śmietnikiem.\nMatwiej Łagodny 26/03/2020 At 09:01\nPanie Grzegorzu UWAŻAŁEM Pana ,za mądrego człeka ,ale Pan w swej nienawiści do PiS staje się Idiotom. A co pan powie na to; rząd WPROWADZA Stan Nadzwyczajny ,co DAJE PRAWNĄ Podstawie do Zawieszenia ,Zdelegalizowanie Partii Opozycyjnych.I to było by zgodne z Prawe i Konstytucją. A co do stanu,wprowadzony na Okres Bezterminowy.Daje Bezwzględną Władze Rządowi.Czy to Panu Pasuje?????????????????\nOjciec 26/03/2020 At 09:27\nPasuje mu ale tylko jeżeli on by rządził. To taki manipulator i kłamczuch. Niestety na rosyjskie pieniądze. Stara miłość dziadków z KPP nie rdzewieje.\nandy 26/03/2020 At 10:38\nCzłowieku, jakie „rosyjskie pieniądze”? Oszalałeś? Jeśli masz jakieś informacje to do prokuratury proszę. Grzegorz już sam na siebie donosił i co ? I nic(o)!\nkaloo 26/03/2020 At 09:33\nKlasyczny przykład zastosowania porzekadła:milcz jak do mnie mówisz.Akurat wystarczyłoby, żeby Braun ugryzł się w język,a tym samym wykorzystał głupotę KO,która koniecznie chce żeby ich kandydatka przegrała przez swój język.PiS przynajmniej schował Sz.Antka do piwnicy,nie mówiąc już o J.Danielsie.Może więc Konfederacja zrobi podobnie i przestanie się podkładać bo tylko robi złą krew.KO ma przynajmniej żelazny elektorat i kasę od Sorosa,więc 2 czy 4% chwilowego poparcia nie robi takiego wrażenia jak na jednocyfrówce Konfederacji. Nie uwierzę,że JKM popiera takie wygłupy.Inna sprawa,że Bosaka miałem za b.inteligentnego polityka.Czyżbym się pomylił?\nandy 26/03/2020 At 09:54\nPrzede wszystkim opowiadajcie się/żądajcie przesunięcia terminu wyborów. Wybory nie mogą odbyć się w warunkach które mają wszystkie cechy klęski żywiołowej czyli de facto „stanu nadzwyczajnego/wyjątkowego”, który jednak czysto technicznie nie jest wprowadzany właśnie dlatego żeby przepchać PAD kolanem na drugą kadencję. Nawet Władimir Władymirowicz to zrozumiał i referendum które miało „przyklepać” jego dożywotnieą de facto władanie Rosją zostało przeniesione „na później”. Mówi to coś? A p. Jarosław się upiera że nic takiego „się nie dzieje”.\nzorro 26/03/2020 At 18:53\nI p.Jarosław niestety ma rację! To co się dzieje tak naprawdę nie istnieje. Niewolnicy będą płacić kartami i zlikwiduje się pieniążki-i o to chodzi.\nJacek 26/03/2020 At 10:33\nzbiorowe samobójstwo – za 2 miesiące zobaczycie zapaść gospodarki, masowe bezrobocie i ogromną niekompetencje PiS.\nDotychczas nie mieli testów! Statystyki CoV19: spośród zainfekowanych 80% nie ma żadnych symptomów lub przeziębienie, 15% ma symptomy grypy, 5% krytyczny z czego 2% umiera – starsi i osłabieni.\nW ciągu kilku dni ogłosili kryzys i mają wymówkę, aby ROZWALIĆ GOSPODARKĘ, zadłużyć was na setki miliardów, przepuścić je, zamknąć was w domach jak bydlęta w oczekiwaniu na zasiłki i TOKSYCZNĄ SZCZEPIONKĘ!\nTak, korona wirus jest gorszy od wirusa zwykłej grypy, były i będą zgony, należy być przygotowanym, ale bez paniki i niszczenia gospodarki, bo inaczej więcej was UMRZE ZE STRACHU, BRAKU PRACY, ANARCHII i GŁODU.\n– witamina C, D3 + k2, A, E wraz z tłustym pożywieniem, probiotyki, regularne spanie, słońce (najlepiej pomiędzy 11-13), suplementacja jodu, cynku, selenu, magnezu, potasu, unikać smażonego, fast foodów i napojów śmieciowych,\nPS. Zgony w PL w 2017: 403tyś w 2018: 414tyś,\nJacek 26/03/2020 At 11:00\nPan Braun jest osobą mądrą i trzeźwo myślącą. PiS i wszyscy którzy milczą rozwalają gospodarkę. Jeśli Konfederacja będzie milczeć to będzie największy błąd i straci wyjątkową szansę – krach nastąpi i wtedy odpowiedzialność powinna być jasna.\nporada 26/03/2020 At 12:18\nIdź się pomódl do Boga to może trochę więcej rozumku ci prześle !!!!\nare 26/03/2020 At 18:33\nDla ciebie niestety nie ma już nadziei – zaczadzony pisowską propagandą do szpiku kości.


Szamba betonowe Prochowice - najlepsze szamba w Polsce\nSzamba betonowe jednokomorowe w Prochowicach\nCeny zawierają: zbiornik na szambo, pokrywa, kominek rewizyjny, otwór na rurę. Ceny z transportem i montażem w Prochowicach. Za dopłatą właz żeliwny, czujnik napełnienia szamba\nCeny zawierają zbiornik szczelny, pokrywa górna, przegrodą w zbiorniku, dwoma kominki rewizyjne, dwoma włazami betonowymi i gotowym otworem na rurę ściekową. Cena z transportem w Prochowicach Za dodatkową opłatą włazy żeliwne, czujnik napełnienia szamba, instalacja do pompowania szamba z ogrodzenia.\nWitryna dla miasta Prochowice, Promocje w Prochowicach.


Prędzej nago niż bez internetu - Internauci\nNika 24-08-2018, 19:03\nPomoc w przemieszczaniu, zamawianiu jedzenia czy utrzymaniu kontaktu ze znajomymi – świat cyfrowy mocno zakorzenił się w naszym codziennym życiu. Obecnie jesteśmy do tego stopnia uzależnieni od bycia online, że 23% osób wolałoby dać się przyłapać nago w miejscu publicznym niż nie mieć przy sobie urządzenia połączonego z internetem — tak przynajmniej wynika z nowego badania.\nWyobraź sobie typowy dzień ze swojego życia. W jakim stopniu polegasz na aktywnym połączeniu z internetem? Czy dzień bez dostępu do sieci byłby problemem? Wielu ludzi kompletnie nie wyobraża sobie takiej sytuacji.\nTemat ten został zbadany głębiej dzięki przeprowadzonemu niedawno eksperymentowi, w którym nagi ochotnik miał za zadanie zlokalizować swoje ubrania w obcym mieście bez telefonu, a więc i bez wszystkich korzyści, jakie oferuje to urządzenie. Jak pokazuje badanie i przytoczony eksperyment społeczny, poruszając się bez urządzenia połączonego z internetem, człowiek czuje się tak, jakby był nagi.\nuzależnienie od internetu nagość Kaspersky Lab internet internet eksperyment dostęp do internetu


I Niedziela Adwentu | Parafia Rzymsko-Katolicka pw. Świętego Rocha w Lipkowie\nRozpoczęliśmy Adwent – czas radosnego oczekiwania na przyjście Pana. Roraty w naszej kaplicy sprawowane są codziennie od poniedziałku do soboty o 7:00. Przynosimy na nie zapalone lampiony; zaś dzieci będą poznawać dary Ducha Świętego.\nDzieci pierwszokomunijne mają swoje spotkanie dziś po Mszy o 11:30, zaś młodzież przygotowująca się do bierzmowania po Mszy o 17:00.\nW związku z rozpoczynającymi się od jutra wizytami duszpasterskimi, kancelaria parafialna czynna będzie we wtorki i środy od 8:00 do 9:00. W soboty bez zmian: od 9:00 do 10:00.\nW najbliższą sobotę 8 grudnia będzie miała miejsce promocja ministrancka. Uroczysta Msza święta Liturgicznej Służby Ołtarza o godz. 18:00.\nTego dnia odwiedzimy także chorych z posługą sakramentalną. Początek wizyt o 10:30. Prosimy, aby zgłaszać osoby chore i nie wychodzące z domu, które pragną przystąpić do spowiedzi przed Świętami, a nie są objęte naszą comiesięczną posługą.\nPierwszy Wtorek miesiąca z błogosławieństwem chorych i modlitwą za nich za pośrednictwem św. Rocha, naszego patrona\nPierwsza Środa miesiąca, z modlitwą za zmarłych. Zapraszamy na różaniec z wypominkami o godz. 17:15 i Mszę św. w ich intencji o godz. 18:00\nPierwszy Czwartek miesiąca z modlitwą o powołania\nPierwszy Piątek miesiąca. Spowiedź jak zawsze od 17:00.\nOpłatki na stół wigilijny i świece Caritasu są już dostępne w zakrystii i kancelarii.\nDo sakramentu małżeństwa przygotowują się: Adam Wójcik, kawaler z naszej parafii i Kinga Sobiecka, panna z parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie. Jest to zapowiedź druga. Gdyby ktoś wiedział o przeszkodach pomiędzy narzeczonymi proszony jest o poinformowanie duszpasterzy.\n← Uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata Kolęda w nadchodzącym tygodniu (3-7 grudnia 2018) →


Biblia dla dzieci w obrazkach - Elżbieta Kidacka - Książka | Gandalf.com.pl\nBiblia dla dzieci w obrazkach (twarda)\nBiblia dla dzieci w obrazkach - opis produktu:\nKsiążka wprowadza najmłodsze dzieci w świat Biblii na przykładzie kilku wybranych scen ze Starego i Nowego Testamentu. Dzięki atrakcyjnym, dużym, złożonym z wielu detali ilustracjom zatrzyma ich uwagę na dłużej, a sztywne kartonowe kartki gwarantują długie użytkowanie. Krótki, uproszczony opis każdej sceny wieńczy polecenie wyszukania czegoś na obrazku.\nTo nietypowe spotkanie z Pismem Świętym będzie dla dziecka prawdziwą frajdą, a dla całej rodziny miłym sposobem na wspólne spędzenie czasu.\nElżbieta `Eluta` Kidacka - ilustratorka i mama niesfornego Leona. Zajmuje się projektowaniem książek, folderów i ulotek - małych i dużych, tworzeniem ilustracji do bajek i podręczników szkolnych. Współpracuje z wieloma wydawnictwami. Ze swoją rodzinką zamieszkuje poznańskie Jeżyce, znane m.in. z książek Małgorzaty Musierowicz.\nUwielbia quiche, ciasto marchewkowe i trx.\nKsiążka Biblia dla dzieci w obrazkach pochodzi z wydawnictwa Nasza Księgarnia. Autorem książki jest Elżbieta Kidacka. Należy do gatunków: dla dzieci i młodzieży, literatura religijna. Książka Biblia dla dzieci w obrazkach liczy 16 stron. Jej wymiary to 234x314. Oprawa jest twarda.\n-4% Biblia dla dzieci w obrazkach książka


Łużyce jadą do Rudnej - eLuban.pl Wiadomości, Lubań, Świeradów-Zdrój, Leśna, Olszyna\nW niedzielę o czwarte z rzędu i jednocześnie siódme w sezonie zwycięstwo w rozgrywkach czwartej ligi powalczą Łużyce Lubań. Rywalem ekipy trenera Radosława Szajwaja będzie Sparta Rudna.\nZespół z Lubania jest na fali wznoszącej. Awansował do finału okręgowego Pucharu Polski, a w lidze wygrywa mecz za meczem. Łużyce są wiceliderem tabeli i do prowadzącego Chrobrego II Głogów tracą tylko punkt. O podtrzymanie passy beniaminek z Lubania powalczy w niedzielę.\nPrzeciwnikiem lubanian w Rudnej będzie tamtejsza Sparta. Drużynie trenera Roberta Malawskiego w bieżącym sezonie nie wiedzie się najlepiej. Sparta wymieniana była w gronie faworytów do walki o czołowe miejsca w tabeli, choć w klubie z trenerem na czele tonowali nastroje. Obecnie zespół z 12. punktami na koncie zajmuje dziewiąte miejsce w tabeli (bilans bramek 31-31). Mimo tego Łużyce nie mogą zlekceważyć rywala, Sparta u siebie jest bowiem groźna. Wygrała trzy z czterech rozegranych spotkań, zdobyła 19 bramek i straciła 11.\n- Zawsze patrzymy się na najbliższego przeciwnika i się pod niego przygotowujemy. Przede wszystkim jednak patrzymy też na siebie. W Lubaniu tworzy coś fajnego i cały czas pracujemy aby robić postępy - podkreślił Radosław Szajwaj, trener Łużyc.\nMecz Łużyc ze Spartą zostanie rozegrany w niedzielę. Początek o 14.\nW pozostałych 11. kolejki meczach grają:\nJaworzanka Jawor - Górnik Złotoryja\nLeśnik Osiecznica - Kaczawa Bieniowice\nSparta Grębocice - Stal Chocianów\nProchowiczanka Prochowice - Odra Ścinawa\nApis Jędrzychowice - Iskra Księginice\nMewa Kunice - Granit Roztoka\nŁużyczanin 22.10.2021, 21:03\n😂 22.10.2021, 17:10\nTen nowy to ma czuprynę jak super trwała mojej babci😂😂


Kochany bank. (123998/0)\nForum » Po godzinach » Kochany bank.\nPracownicy pewnego polskiego banku dostali taki email:\nJako Klient Państwa banku jestem głęboko poruszony troską i dbałością o mnie w tych ciężkich dla bankowości czasach.\nZ ogromną radością przywitałem zaproszenie do grona WYSELEKCJONOWANYCH, WYBITNYCH i SPECJALNYCH klientów Państwa banku. Przepustka do tego świata VIP-ów w formie SREBRNEJ karty kredytowej dotarła do mnie bezpośrednio za pośrednictwem niezawodnej Poczty Polskiej.\nBycie VIP-em, osobą nagrodzoną lub wyróżnioną niesie ze sobą wiele korzyści. Taka nobilitacja sama w sobie powinna być powodem do dumy i radości. Pewnie by i była... Jak na razie jedyna korzyść, to korzyść BANKU w postaci 4,50 zeta za "obsługę karty" Czymże jest jednak taka symboliczna opłata dzięki której można stać się VIP-em.!! Osobowością wybitną, ze zdaniem której wszyscy się liczą...\nNo bo jak nie liczyć się ze zdaniem VIP-a!!\nOtóż okazuje się, iż głownie BANK VIP-a w DUPIE ma!!!\nWIELOKROTNIE informowałem, iż NIE JESTEM ZAINTERESOWANY żadną kartą kredytową!!!\nŻADNĄ oznacza ŻADNĄ, ani dla siebie, mojej firmy, mojego kota, ani chomika!!! Po prostu żadną!!!!\nOsoby nadal nie rozumiejące określenia ŻADNA odsyłam do encyklopedii lub słownika języka polskiego!!!\nJakież było moje zdumienie gdy pewnego pięknego poranka otrzymałem pocztą ten (dla niektórych) plastikowy przedmiot pożądania. W liście podpisanym przez samego prezesa (sratatata) było stwierdzenie, iż teraz wystarczy tylko abym udał się do oddziału i AKTYWOWAŁ kartę.\nDo żadnego oddziału się nie udałem, a aktywacja karty polegała na przecięciu jej na pół nożyczkami i wywaleniu do kosza (notabene wywalam tam wszystko czego nie chcę, nie chciałem i o co nie prosiłem). Jakież było moje zdumienie, gdy logując się w niedzielę do konta interenetowego, zauważyłem otwarte subkonto kartowe z limitem 10 tys. do karty, której NIE AKTYWOWAŁEM i o którą NIE PROSIŁEM i której NIE CHCIAŁEM!!\nCo więcej z konta osobistego zapewne "zgodnie z tabelą opłat i prowizji" ściągnięto mi 4,50 zł tytułem "obsługa karty " tak, tak, tak dokładnie tej samej karty, której nie chciałem i o którą nie prosiłem!!! Sytuacja ta jest BULWERSUJACA i wybitnie NAGANNA!!\nW dupie (bez przeproszenia) mam 4,50 zeta, natomiast nie zgadzam się na traktowanie mnie jak IDIOTY i IMBECYLA.\nNie wnikam czyja to WINA. PODKREŚLAM, iż z obsługi PERSONELU bankowego do dnia dzisiejszego byłem WYBITNIE zadowolony.\nCała tę sytuację odbieram jako złodziejską praktykę banku, której to mówię ZDECYDOWANE NIE!\nNINIEJSZYM ŻĄDAM i DOMAGAM SIĘ!!! (nie proszę) natychmiastowego zamknięcia subkonta kartowego ORAZ bezzwłocznego ZWROTU kwoty w wysokości 4,50 na moje konto bankowe!!!\nDomagam się również:\nSugeruję SZCZEGÓLNE zajecie się moim postulatem nr B, gdyż mail ten zostanie przeze mnie wydrukowany i zachowany a w sytuacji gdy otrzymam jakakolwiek przesyłkę reklamową od BANKU, poinformuje o tym fakcie GIODO. (Główny Inspektorat Ochrony Danych Osobowych)\nP.S. We wtorek podstawię pod siedzibę banku mojego Jeepa wraz z kluczykami i fakturą za wynajem tego auta na miesiąc! Faktura będzie wystawiona na 2000 złotych + VAT tytułem "Promocyjne WYPOŻYCZENIE SAMOCHODU"\nJa wiem, że państwo nie zamawialiście tej usługi. Jeepa nie chcecie i nie potrzebujecie wynajmować. Ale dla mnie jesteście prawdziwymi mistrzami w sztuce wyłudzania kasy za niechciane usługi...\nA każdy mistrz to prawdziwy VIP!!!\nI jako VIP-y załapaliście się na specjalna ofertę promocyjna mojej firmy: "JEEP na miesiąc za jedyne 2 tysiące"\nWkrótce planuję szereg nowych promocji, w których weźmiecie jako bank udział wbrew swej woli. No bo przecież w Banku to normalne, prawda???\ndobry pomysl z tym jeepem\nGosc ma niezłe pomysły , popieram je\nJa też popieram..bo mnie czasem mój bank wkurza.. raz stoje w kolejce jest 15.30 .....stoje stoje..jest 15.50 a babka mi mowi żebym poszła już do drugiej kolejki bo ona mnie nie obsluzy bo juz konczy.....ale nie poszłam...i mnie obsłużyła\n2005-11-20 22:03:43, storm pisze:\nbardzo dobrze postąpiłaś , co oni sobie myślą , nie lubie banków dlatego sie przeniosłem do mBanku i naszczescie oni nie mają swoich placówek na terenie kraju , tylko o ile dobrze kojarze to mają siedzibę główną w łodzi\nA ja coś nie moge sie przekonać to tych internetowych\nja tez nie byłem przekonany ale wczesniej miałem w BZ WBK i dziady ciagle mnie przekręcały na ttransakcjach , wkońcu zaczeli mi jakieś umowy do podpisania na przedłuzenie konta przysyłac bo ja miałem założone na czas określony i nie podpisałem , mam nadzieje ze juz mi je skasowali i założyłem w mBanku , musze powiedziec ze naprawdę narazie jestem z nich zadowolony\nHmm a kase gdzie wybierasz? Musi być ich bankomat czy w innych tez mozna?Hmm pewnie mozna tylko prowizja jakas.\nJa w sumie się jakos dokładniej nie interesowalam takimi bankami.\nBankomatów oni swoich nie mają jako takich ale mają podpisaną umowę z BZ WBK i bez zadnych prowizji sie z tych bankomatów wypłaca i o ile dobrze pamiętam to jeszcze prowizji nie naliczają jak sie wybiera z bankomatów EURONET\nnie ma to ja dobrze zabankowac\njednak najlepszym bankiem jest moj stary wysluzony materac\nAlbo świnka skarbonka .\nja polecam dziurawa skarpetę\nO skąd ja to znam , ostatnio dostałem limit kredytowy,wcale o to nie prosiłem,ale mam ,przyda się\nJa mam w PKO BP i w sumie nie narzekam. Duzo bankomatow, obsluga mnie kosztuje 4 zl z dostepem z neta. Wiecej do szczescia mi nie trzeba narazie.\nA koles mnie rozbawil strasznie\nJa mam matke w PKO BP to i konto tez tam mam\nA moje konto to Student a nie Matka, takiego nie znam\nja mam matke oprocz konto... kurs czytania ze zrozumieniem rozpoczyna sie juz w podstawowce\nNo poatrz, ale ja nie jestem w podstawowce\nno to pownienes tam wrocic aby nadrobic braki w edukacji


Zakładam park: 2012\nNominacja od Nadieżdzy\nmoja znajoma z blogosfery (Nadieżda prowadząca blog Nadezda's Norhern garden) nominowała mnie do nagrody Sunshine Award.Wilekie dzięki Nadieżda!\nYesterday I was nominated to Sunshine Award by Satu\nNow I want to nominate blogs:\n4. Arek Cin, blog I assume the Park http://zakladampark.blogspot.com/\nJeszcze raz wielkie dzięki za wszystkie komentarze. Tak jak mówiłem na dobre wrócę na wiosnę 2013, ale być może znajdę czas aby napisać choć jeden porządny wpis na miesiąc. Blogowanie uzależnia:)\no października 07, 2012 Brak komentarzy:\nEtykiety: blogowanie, nagroda, przerwa\ncałkiem niedawno pisałem o wyprawie do lasu. W sobotę wybraliśmy się na grzybki ponownie. Mamy takie szczęście, że Zielona Góra jest w zasadzie otoczona lasami więc po paru kilometrach jazdy samochodem znaleźliśmy miejsce, gdzie można zaparkować i udaliśmy się kontynuować tradycję znaną jeszcze w paleolicie, czyli zaczęliśmy chodzić po lesie w poszukiwaniu żywności:) Dobra to tyle tytułem wstępu. A teraz zdjęcia.\nNa sam początek zdjęcie żuka (Geotrupes vernalis) albo innego chrząszcza z nim spokrewnionego.\nDalej jakiś grzyb z rodzaju prchawek (Lycoperdon). Jak byłem małym chłopcem to uwielbiałem deptać purchawki i patrzeć jak się dymi. Chyba za bardzo im to nie szkodziło, ale teraz już tego nie robię.\nW tle autor bloga, który się wygłupia\ntrochę krajobrazów polskich...\n... a to zdjęcie nazwałem "Sosna bez dzięcioła", tzn. dzięcioł tam był ale nie mogłem go niestety sfotografować.\ntu zdjęcie bez większej historii po prostu kwiatki w lesie, ale ładne\ntych grzybków radzę wam nie zbierać, niech zostaną w lesie\nA tu mamy podgrzybka brunatnego, który według nowszej klasyfikacji jest określany jako borowik kasztanowy (Boletus badius), no niezłego galimatiasu narobili nam naukowcy, ale jak dla mnie to najbardziej pospolity, co nie znaczy, że nie pożądany, z grzybów jadalnych w Polsce. Zawsze zresztą rozczulają mnie takie "bliźniaki".\nZ tym grzybem to miałem spory kłopot. Od dawien dawna go znałem i zbierałem ale znalezienie jego naukowej nazwy zajęło mi trochę czasu. Okazało się, że grzyb, którego w domu rodzinnym nazywaliśmy podciochem (niektórzy z moich znajomych zwali je też "żółtkami") nosi fachową nazwę maślak pstry(Suillus variegatus). Ja nie wchodząc już w szczegółowe dysputy nazewnicze postanowiłem zrobić z tych grzybków marynatę. Podciochy doskonale się do tego nadają. W dawnych czasach grzyby te zbierało się bardzo rzadko z przeznaczeniem tylko na marynatę, najczęściej gdy nie było innych grzybów. Dziś grzyb ten jest przeze mnie coraz rzadziej spotykany, ale akurat w tym miejscu było go całkiem sporo.\nNo i na sam koniec król grzybów jadalnych czyli borowik szlachetny (Boletus edulis). Te dwa okazy znalazła Madzia, a ja stary grzybiarz nie znalazłem ani jednego prawdziwka, szkoda.\nPS. Kochani, prowadzenie tego i innych blogów jest dla mnie dużą przyjemnością. Ale muszę na jakiś czas z zajęcia tego zrezygnować. Myślę, że na wiosnę "Zakładam park" ruszy na nowo z nowym, rozmachem. Na razie nie będę publikował nowych postów. Za wszystkie komentarze wystawione do tej pory serdecznie dziękuję.\no września 30, 2012 5 komentarzy:\nEtykiety: borowik szlachetny, dęby, dzięcioł, flora leśna, kurki, marynaty, maślak pstry, podciochy, podgrzybek, prawdziwki, sosny, żuk\nwczoraj odwiedziliśmy moich rodziców, co stało się kolejną okazją do zrobienia kilku zdjęć.\nNa sam początek proponuję wam spotkanie z pigwowcem japońskim (Chaenomeles japonica), niby nic nowego, ale chyba nie o to chodzi, by cały czas gonić za nowościami. Pigwowiec zachwyca wiosna i jesienią. Jest niewymagający i łatwo rozmnaża się go przez odkłady i odrosty boczne.\nNa starym poniemieckim domu wije się winobluszcz-samosiejka.\nNa zdjęciu u góry winorośl odmiany 'Medina'.\nBergenia także dobrze czuje się na lubuskim piaseczku i nie zgłasza żadnych sprzeciwów.\nBerberysy także prezentują się pięknie u progu jesieni.\nCoraz większą popularność uzyskują, przynajmniej według moich obserwacji, tzw. marcinki. Do niedawna myślałem, że kwiaty te należą do chryzantem ale po sprawdzeniu okazało się, że są to astry. Google uchroniło mnie przed kompromitacją. Ale abstrahując już od kwestii botanicznych, kwiaty te stanowią prawdziwą ozdobę naszych ogrodów jesienią i są uwielbiane przez trzmiele i motyle.\nPS. Jeżeli ktoś śledzi mojego bloga to czasami widzi pieska budryska. Założyłem dla niego osobną stronkę/blog.\no września 22, 2012 8 komentarzy:\nEtykiety: astry, berberys, bergenia, chryzantemy, grona. medina, marcinki, pigwowiec, rozmnażanie, winobluszcz, winorośl\ndziś za namową Magdy wybraliśmy się do lasu. Tu uwaga techniczna, zaznaczyłem lokalizację tego miejsca, jest widoczne w stopce. Na samym początku grzybobrania natknęliśmy się na przepiękne wrzosowisko.\nJak widać na zdjęciu na wrzosowisku też można znaleźć grzyby. Tu ukryły się dwa stareńkie maślaki, które z racji wieku pozostawiłem na miejscu.\nPodczas grzybobrania natrafiliśmy na wiele gatunków niejadalnych bądź zupełnie mi nieznanych, których zdjęcia, ze względu na ich urodę postanowiłem zamieścić na tym blogu.\nNa samym końcu idą huby w lesie brzozowym. Jeśli las brzozowy to trzeba koniecznie poszukać kozaków, czy bardziej naukowo mówiąc koźlarzy. No nie trzeba było długo czekać i coś tam się znalazło\nobok rósł drugi, nieco bardziej "przyzwoity"\nNajliczniejsze były oczywiście podgrzybki\nPrawdziwków nie znaleźliśmy, chociaż podobno już się pokazały, kurki natomiast powoli się kończą. Pewną ciekawostką może być grzyb, który potocznie jest zwany "kozią brodą". Jego naukowa nazwa "szmaciak gałęzisty" nie oddaje jego urody. Podobno grzyb jest jadalny a niektórzy go zbierają, mimo że gatunek jest pod ochroną (niektórzy są niereformowalni). Ja tam ze względu na rodzinną tradycję i ochronę tego gatunku zbierać koziej brody nie zamierzam, ale nie omieszkałem zrobić zdjęć tego okazu.\nI na sam koniec coś z innej beczki. Porosty na pniu wyciętego drzewa\n... i coś ze świata zwierząt, pająk albinos wędrujący po mojej koszulce. Oczywiście go nie zabijałem, tylko wypuściłem na wolność.\no września 15, 2012 2 komentarze:\nEtykiety: borowiki, brzezina, brzoza, grzyby jadalne, grzyby lubuskie, kozia broda, kurki, las sosnowy, lubuskie, maślaki, muchomory kozaki, podgrzybki, przepisy, trujące, wrzosowisko, wrzosy\nLokalizacja: 279, Polska\nWinobranie w Zielonej Górze i 2 jubileusze\nW Zielonej Górze obchodzone są właśnie dni miasta zwyczajowo zwane winobraniem. Do miasta zjeżdżają się handlarze znad morza, dla których jest koniec sezonu oraz turyści chcący spróbować miejscowego wina. Jednak póki co możliwość kupna zielonogórskiego wina jest mocno ograniczona. Najlepiej dzwonić od razu do winiarzy i umówić się na degustację. W okolicach miasta jest kilka ciekawych winnic, które wokół własnego wina budują atrakcyjne produkty turystyczne (Uf co za wyrażenie "produkt turystyczny" fe). No dobra, postanowiliśmy więc pójść do miasta, zażyć trochę atmosfery. Wykonaliśmy przy okazji kilka zdjęć.\nNa zdjęciu fasada Lubuskiej Wytwórni Win, która upadała w 1999. W miejscu tym wina, w tym doskonałe wina musujące produkowano już od 1826 r. Pocieszające jest to, że uprawa winorośli i winiarstwo się odradza.\nTutaj chyba nie muszę nic dodawać, po prostu winobluszcz (tak nawiasem także gatunek inwazyjny).\nAkacja na miejskim skwerze\nPomnik winiarki autorstwa Haliny Kozłowskiej-Bodek\nO winiarskiej przeszłości miasta świadczy winorośl wspinająca się na budynek ratusza.\nPomnik św. Jana Nepomucena przed zielonogórską konkatedrą. Wracając ze mszy zrobiliśmy kolejne zdjęcia.\nA to dla mnie zagadka, gdzieś widziałem to drzewo ale nie wiem jak się nazywa. Te długie owoce strasznie dziwne.\nNa ścianie jednej z kamienic pnie się bluszcz, którego konary można prędzej przypisać krzewowi niż pnączom.\nW tytule napisałem, że obchodzę dwa jubileusze. Jeden z nich to 1 rocznica mojego blogowania. Miło mi, że w tym czasie "Zakładam park" odwiedziło ponad 8 tysięcy osób. Drugi z jubileuszy to moje urodziny, które obchodziłem wczoraj. Z okazji urodzin zrobiłem sobie wczoraj labę i uczyłem się obsługi cmsa (drupal 7.15), zamierzam bowiem założyć portal internetowy z forum i blogami (zupełnie nie związany z ogrodnictwem). Może kiedyś (jak pomysł wypali) napiszę o tym więcej. Na razie wykupiłem domeną i hosting i próbuję zrobić z tym coś sensownego.\nNo ale do rzeczy. Na deser dla was moi kochani czytelnicy kilka zdjęć z mojego balkonu.\nBegonie to moja ulubiona roślina balkonowa, zawsze się sprawdzają. Kwitną niezawodnie i długo.\nChlubą mojego balkonu jest bukszpan.\nZ tą szałwią miałem sporo problemów. Wysiałem ją dużo za późno, bowiem w czerwcu i zastanawiałem się czy w ogóle zakwitnie. Kwitnie, może nie jest to najbardziej efektowna roślina pod słońcem, ale kochana przez to, że przez dwa miesiące codziennie oglądałem "co tam u niej?".\nNa zakończenie kompozycja skalna, czyli po prostu skalniaczek, który uprawiałem jakieś dwa lata temu w moim poprzednim miejscu zamieszkania.\nByłbym zapomniał o kolejnym moim osiągnięciu. Miętka na zdjęciu jest na tym balkonie jakby przez przypadek. Od rodziców z ogródka wziąłem kilka gałązek mięty, no i żeby nie uschły włożyłem je do wody. Po kilku dniach stwierdziłem: "muszę to wyrzucić", ku mojemu zdumieniu zobaczyłem małe korzonki. Magda posadziła tę miętę. Na początku wątpiłem, że to się uda, a tu proszę udało się bardzo ładnie. Z miętki tej regularnie odrywam gałązki i wykorzystuję je do robienia wody cytrynowo-miętowej co roślince chyba odpowiada\no września 09, 2012 2 komentarze:\nEtykiety: akacja, begonia, bluszcz, bukiety, bukszpan, kompozycja, mięta, skalniak, szałwia, winiarstwo, winobranie 2012, winorośl


Jak wygrać każde negocjacje [Robert Mayer] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00454 008397 21042095 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Robert Mayer Liczba stron:\nISBN: 978-83-8087-593-7 Data wydania: 2018-06-08\nTytuł oryginału: HOW TO WIN ANY NEGOTIATION. Without Raising Your Voice, Losing Your Cool, or Coming to Blows Przekład: Tomasz Rzychoń Redakcja: Monika Marczyk Projekt okładki: Inga Linder-Kopiecka HOW TO WIN ANY NEGOTIATION © 2006 Robert Mayer. Original English language edition published by Career Press, 220 West Parkway, Unit 12, Pompton Plains, NJ 07444USA. All rights reserved. Copyright © 2007, 2011, 2012 for the Polish edition by MT Biznes Ltd. Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentów niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci zabronione. Wykonywanie kopii metodą elektroniczną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym, optycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji. Niniejsza publikacja została elektronicznie zabezpieczona przed nieautoryzowanym kopiowaniem, dystrybucją i użytkowaniem. Usuwanie, omijanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. Wznowienie w nowej szacie graficznej. Warszawa 2018 MT Biznes Sp. z o.o. www.mtbiznes.pl handlowy@mtbiznes.pl ISBN 978-83-8087-593-7 (format epub) ISBN 978-83-8087-592-0 (format mobi)\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Spis treści Dedykacja Podziękowania Wprowadzenie CZĘŚĆ PIERWSZA. Miękkie negocjowanie. Finezja, budowanie zgody i współpraca ROZDZIAŁ 1. Zwyciężanie jest stanem umysłu. Efekt Wallendy Wielkiego ROZDZIAŁ 2. Lepszy kontakt. Niewidzialna moc ROZDZIAŁ 3. Atrybuty zgody. Filary porozumienia ROZDZIAŁ 4. Nie tylko cena. Poznaj prawdziwe potrzeby drugiej osoby ROZDZIAŁ 5. Chęć pomocy. Jak słuchać i zachęcać do mówienia ROZDZIAŁ 6. Efektywny środek komunikacji. Telefony, e-maile, listy i spotkania ROZDZIAŁ 7. Tendencyjność. Ludzie są jak otwarte księgi, lecz każda z nich jest inna ROZDZIAŁ 8. LANCET. Pocztówka ze szczytu CZĘŚĆ DRUGA. Pokonywanie problemów. Zmiękczanie oponenta ROZDZIAŁ 9. Łagodzenie wrogości, agresji i gniewu. Taniec na polu minowym ROZDZIAŁ 10. Aby nie usłyszeć „nie”. Jak sprawić, by oponent nie odrzucał twoich propozycji ROZDZIAŁ 11. Wybijanie dziury w murze. Próbuj i bądź wytrwały ROZDZIAŁ 12. Wychodzenie z impasu. Jak łagodzić drażliwe punkty w negocjacjach ROZDZIAŁ 13. Negocjacje z ludźmi, którzy wolą mieć rację, niż postępować rozsądnie. Strategia stopniowego nacisku CZĘŚĆ TRZECIA. Twarde negocjowanie. Dobijanie targu ROZDZIAŁ 14. Analiza: wybór stylu i podejścia do negocjacji. Jak połączyć twarde negocjowanie z miękkim stylem osobistym ROZDZIAŁ 15. Relacje osobiste. Omijanie kropli deszczu ROZDZIAŁ 16. Siła negocjacyjna. Niezwyciężone źródło możliwości ROZDZIAŁ 17. Trening podstawowy. Ostre targowanie się i wymiana ustępstw ROZDZIAŁ 18. Zagrywki psychologiczne. Nacisk i taktyki obronne ROZDZIAŁ 19. Sztuczki i wykręty. Pułapki psychologiczne ROZDZIAŁ 20. Właściwy moment, właściwe tempo. Niech czas gra na twoją korzyść CZĘŚĆ CZWARTA. Księga przypadku. Hokus-pokus Triki, taktyki i uniki Wynajmowanie mieszkania. Jak negocjować umowę najmu mieszkania Kupowanie sprzętu. Jak negocjować zakup telewizora, bieżni, opon, komputera, lodówki lub gry stereo Leasing samochodu. Jak twardo negocjować umowę leasingu samochodu Kupowanie nowego samochodu. Jak w salonie samochodowym zawrzeć transakcję życia Kupowanie używanego samochodu. Co możesz wynegocjować, kupując samochód z drugiej ręki Kupowanie ulicznych pamiątek i dzieł sztuki. Jak wygrać na bazarze i pchlim targu, w sklepie i z ulicznym handlarzem Przejmowanie firmy. Jak kupić firmę, której wyniki nie obniżą się drastycznie zaraz po przejęciu Sprzedawanie firmy. Jak negocjować sprzedaż firmy, tak aby nie narazić się na późniejsze przykre niespodzianki Umowa kohabitacji: partnerstwo, ale nie małżeństwo. Jak wynegocjować porozumienie pomiędzy mieszkającymi razem osobami, które nie są małżonkami Ściąganie należności. Jak negocjować z dłużnikiem, nie wyginając się jak źdźbło trawy na wietrze i nie sprawiając wrażenia bezwzględnego łupieżcy Negocjacje z wykonawcami robót. Jak negocjować prace budowlane i remontowe Basen, dom, malowanie, prace ogrodowe i inne Kontrakty handlowe. Szczegóły, o których dobrze pamiętać, negocjując kontrakt handlowy Zarządzanie kryzysem. Public relations, czyli jak pokonać kryzys zaufania publicznego Rejs. Jak nie przepłacić za rejs statkiem wycieczkowym Wychodzenie z długów. Jak negocjować spłatę długu Sprawa rozwodowa. Jak negocjować rozwód Negocjacje z pracownikami. Jak ustalać wysokość wynagrodzeń i określać inne warunki umów Negocjacje w gronie rodziny, przyjaciół i wspólników. Jak prowadzić trudne rozmowy z najbliższymi ludźmi Franczyza. Jak dojść do porozumienia z franczyzodawcą Kupowanie nieruchomości. Jak dobrze kupić dom lub mieszkanie Sprzedawanie nieruchomości. Jak dobrze sprzedać dom lub mieszkanie Wypłata odszkodowania z tytułu ubezpieczenia samochodu. Jak dostać odszkodowanie, tracąc przy tym jak najmniej Wypłata odszkodowania z tytułu ubezpieczenia domu. Jak negocjować warunki wypłaty odszkodowania z ubezpieczenia domu Kupowanie biżuterii. Jak negocjować zakup kamieni i metali szlachetnych oraz zegarków Rozmowa w sprawie pracy. Jak przejść przez kwalifikacyjne sito Wynajmowanie prawnika. Jak negocjować z prawnikiem, który ma cię reprezentować Zawieranie ugody sądowej. Jak negocjować z przeciwnikiem w prowadzonej sprawie sądowej Uzyskiwanie pożyczki. Jak zawrzeć dobrą umowę pożyczki lub kredytu Wynajmowanie biura. Jak negocjować najem powierzchni biurowej Intercyza. Jak negocjować rozdzielność majątkową Współpraca z pośrednikiem w handlu nieruchomościami. Jak sprawić, by pośrednik stał się sprzymierzeńcem w sprzedaży twojej nieruchomości Bilety i rezerwacje. Jak zdobyć miejsca nie do zdobycia Pensja na początek. Jak negocjować wynagrodzenie w nowej pracy Podwyżka. Jak negocjować wzrost wynagrodzenia i lepszą ścieżkę kariery Wynajem powierzchni sklepowej. Jak wynająć dobre miejsce na sklep Koniec czy początek? O autorze\nDedykacja Zycie w domu dzielę z troskliwą i piękną kobietą, moją żoną Beverly. Zycie w pracy dzielę z utalentowanymi prawnikami: moją córką Melissą i moim synem Steve’em. To im dedykuję tę książkę.\nPodziękowania Podziękowania Książka, którą trzymasz w ręku, spotkała się z wielkim uznaniem krytyków – między innymi dlatego, że uświetnił ją swoim talentem redakcyjnym sam Karl Weber. Na każdej stronie da się wyczuć jego artyzm, mimo że niniejsze wydanie jest zaktualizowane i opublikowane pod zmienionym tytułem. Jeśli kiedykolwiek zechcesz napisać wspaniały poradnik, życzę ci, abyś trafił na agenta literackiego, który byłby tak doświadczony i zaangażowany w twoją sprawę jak Mike Snell. Raz jeszcze dziękuję Karlowi i Mikeowi.\nWprowadzenie Wprowadzenie Chcesz wygrać bez względu na wszystko? Ktoś powie, że książka ta jest podręcznikiem manipulacji. Ktoś inny doda, że opowiada ona o tym, jak nie pozwolić się zmanipulować. A jak jest naprawdę? Czytając tę publikację, poznasz zmyślne manewry i magiczne sposoby przechytrzenia oponentów w negocjacjach. Udoskonalisz też te umiejętności, które mają wpływ na sukcesy zawodowe oraz satysfakcję w życiu osobistym. Zycie jest bardzo konkurencyjne. Wyniki liczą się obecnie bardziej niż kiedykolwiek. Autorzy zarówno podręczników akademickich, jak i tzw. poradników partyzanckich wyjaśniają, że: • istnieją książki o twardym negocjowaniu – jednak życie jest wystarczająco trudne i wymagające, nawet gdy nie musisz zastraszać ani miażdżyć innych ludzi, żeby osiągać efekty; • istnieją książki o miękkim negocjowaniu – jednak jeśli polegasz wyłącznie na kooperacji, ktoś może cię wykorzystać. W szybko zmieniającym się środowisku biznesowym podejście jednowymiarowe po prostu nie zdaje egzaminu. Obecnie dobrym negocjatorem jest ten, kto sprawnie rozwiązuje problemy i negocjuje twardo, a jednocześnie miękko. Część pierwsza tej książki (Miękkie negocjowanie. Finezja, budowanie zgody i współpraca) mówi o tym, jak załatwiać sprawy, nie wywołując tarć. Piszę tu nie o tym, jak być mięczakiem, ale o tym, jak rozpoznawać ludzi, wpływać na ich decyzje i pokonywać ich opór, zdobywając ich wsparcie i wolę współpracy. Tu chodzi o finezję – sztukę działania w białych rękawiczkach. Część druga (Pokonywanie problemów. Zmiękczanie oponenta) informuje o tym, co robić – i czego nie robić – kiedy oponent jest nieugięty, odrzuca twoje propozycje oraz reaguje wrogością i gniewem. Dowiesz się, jak dążyć do kompromisu w sposób bezkompromisowy, jak zmiękczać ludzi, którzy wolą wykłócać się o rację, niż postępować racjonalnie, i jak wytrzymywać z osobami, których nie możesz znieść. Część trzecia (Twarde negocjowanie. Dobijanie targu) wyjaśnia sztukę i psychologię targowania się – twardej gry, w której ustalasz cenę i warunki umowy oraz zdobywasz punkty przeliczane na pieniądze. Z tej wiedzy zrobisz użytek, gdy przyjdzie ci uderzać w stół żelazną pięścią i być oportunistą, który nie bierze jeńców. O czym jest część czwarta tej książki (Księga taktyk. Hokus-pokus. Triki, taktyki i uniki) ?Nie wystarczy wiedzieć, jak negocjować. Trzeba jeszcze wiedzieć, co negocjować. I o tym właśnie opowiada ta część. W prawdziwym świecie robimy interesy, nie oszukując i nie obrażając innych ludzi, nie grając na ich emocjach – oraz, co ważniejsze, nie oszukując siebie. Znajdziesz tutaj użyteczne wskazówki, co i jak robić w 35 często spotykanych sytuacjach negocjacyjnych:1 kupując samochód, wynajmując mieszkanie, zwracając się o podwyżkę, rozwodząc się, ściągając należność, negocjując z ubezpieczycielem warunki wypłaty odszkodowania, ubiegając się o pracę, zawierając umowę franczyzową czy negocjując z wierzycielem warunki spłaty długu. Ta książka to kompendium możliwości. Wiele z nich jest efektem niedawnych postępów w psychologii, lingwistyce, adwokaturze sądowej, sprzedaży i komunikacji międzyludzkiej. Najnowsza wiedza z tych dziedzin daje negocjatorom szerokie pole do popisu. Ja także jestem autorem wielu nowych możliwości. W mojej czterdziestoletniej karierze prawniczej reprezentowałem tysiące klientów, dużych (zagraniczne agencje rządowe i megakorporacje) i małych, sławnych (najbardziej znanych na świecie aktorów, autorów i sportowców) i nikomu nieznanych. Negocjowałem porozumienia w amfiteatrach i na pokładzie samolotu myśliwskiego „Zero”. Uczyłem się trików od mistrzów handlu w różnych zakątkach świata – od kupców na ulicach i bazarach Bombaju, Kairu, Stambułu i Szanghaju. Te doświadczenia dają jedynie możliwości, ponieważ ten sam problem można rozwiązać na różne sposoby, zależnie od tego, kogo lub czego dotyczy. Nie ma jednej recepty na zmienianie ludzkich zachowań. To, co sprawdza się w jednym przypadku, zawodzi w innym. Możliwości te nazywam zasadami perswazji lub zasadami negocjacji. Wiele z nich równie dobrze mógłbym nazwać zasadami przywództwa lub zasadami zarządzania konfliktem, ponieważ chodzi w nich o to, aby wpływać na ludzkie zachowanie. Koncepcje i prawa, które sprawdzają się w biznesie, możesz z równym powodzeniem stosować w odniesieniu do rodziny, przyjaciół i sąsiadów. W tej książce znajdziesz możliwości – wszystko, czego potrzebujesz, by lepiej układać relacje z ludźmi i stać się lepszym negocjatorem. Natomiast decyzja o tym, czy z nich skorzystasz, należy do ciebie. 1 Odnośnie do polskiego wydania: wszelkie informacje nie stanowią porady prawnej i jej nie zastępują; odniesienia do polskich realiów są wprowadzone w przypadku, gdy istnieją wyraźne analogie; większość realiów specyficznych dla USA (lub innych miejsc opisywanych przez autora książki) nie zmieniono, gdyż istotne są tu mechanizmy negocjacyjne, a nie regulacje prawne – przyp. tłum.\nCZĘŚĆ PIERWSZA. Miękkie negocjowanie. Finezja, budowanie zgody i współpraca Miękkie negocjowanie Finezja, budowanie zgody i współpraca\nROZDZIAŁ 1. Zwyciężanie jest stanem umysłu. Efekt Wallendy Wielkiego Zwyciężanie jest stanem umysłu Efekt Wallendy Wielkiego Wygrana rodzi się w głowie Zwyciężanie nie jest czynnością, ale stanem. Jeśli jesteś w odpowiednim stanie umysłu, stajesz się zwycięzcą. Człowiek przegrany żyje porażką. Zwycięzca wyobraża sobie przyszłe osiągnięcia. Jeśli sukces jest częścią ciebie, to przyjmujesz mentalność zwycięzcy. A jeśli masz postawę zwycięzcy, to działasz i reagujesz jak zwycięzca. Zwycięzca wie, że gdyby przyjął postawę ofiary, to jego zachowanie zniszczyłoby go – zacząłby spodziewać się odrzucenia i porażki. Osoba pewna siebie ma inne oczekiwania i w związku z tym inaczej postępuje. Czyż to nie brzmi banalnie? Bez wątpienia tak. A jednak to prawda: zwyciężanie jest grą autosugestii. Jeśli chcesz osiągać pierwszorzędne rezultaty, to musisz ich oczekiwać i dawać z siebie jak najwięcej. Karl Wallenda, największy z Wallendów Wielkich, był linoskoczkiem wszech czasów. Przez wiele lat nie myślał o porażce. Lecz na kilka tygodni przed spacerem po linie rozwieszonej pomiędzy dachami hoteli po raz pierwszy wspomniał o tym, że może mu się nie udać... i spadł. Zginął na miejscu. Od tamtej pory korelację pomiędzy wiarą w sukces a osiąganymi rezultatami psychologowie nazywają efektem Wallendy. Są ludzie, którzy szkolą, jak poprawiać figurę, tresować psa czy zawierać transakcje. Mogą dać ci wskazówki, jak lepiej robić to, co robisz. Lecz jeśli chcesz być zwycięzcą, musisz myśleć jak zwycięzca i wierzyć w to, że nim jesteś. To ty odpowiadasz za wszystko, co dzieje się w twojej głowie – jest to zadanie typu zrób to sam. Wygrana rodzi się w twoim wnętrzu Poznaj akronim LANCET Akronim1L-A-N-C-E-T zawiera sekret miękkiego negocjowania i perswazji: L epszy kontakt A trybuty zgody N ie tylko cena C hęć pomocy E fektywny środek komunikacji T endencyjność 1 Akronim (z gr.) – wyraz, który powstał z pierwszych liter (lub zgłosek) kilku innych wyrazów – przyp. tłum.\nROZDZIAŁ 2. Lepszy kontakt. Niewidzialna moc Lepszy kontakt Niewidzialna moc L A N C E T Tworzenie nastroju, dobieranie tonu, pogłębianie relacji, stwarzanie pozytywnej aury i sterowanie uwagą rozmówcy – wszystkie te działania sprawiają, że kontakt z drugą osobą jest bliższy i bardziej osobisty. Utrzymując bliski kontakt z drugą osobą, możesz skuteczniej prowadzić ją ku wspólnemu celowi i przekonywać. Poznaj sześć sekretów, które pozwolą ci wypracować styl świetnego negocjatora. 1. Prowadź grę intelektualną W przeszłości poznałem kulturę Dalekiego Wschodu. Moją koncepcję spójności stworzyłem w oparciu o zasady, które Laozi, 300 lat przed narodzeniem Chrystusa, wpajał swoim zwolennikom w chińskiej dolinie rzeki Han. Tę filozofię przybliżają także dwa hasła, pochodzące z czasów mniej odległych: „Człowiek, którego twarz jest bez uśmiechu, nigdy nie powinien otwierać sklepu” oraz „Kto idzie bez przeszkód, zajdzie daleko”. Jeszcze lepiej wyjaśnia to dr Ruth Westheimer, ekspertka w dziedzinie płci mózgu. Postrzega ona umysł jako sferę erogenną. Jak mówi: „Jedyny prawdziwy afrodyzjak masz między uszami”. Wspaniali kochankowie wiedzą, że to, jak coś robisz, jest nie mniej ważne niż to, co robisz. Gra intelektualna jest kluczowym elementem procesu perswazji. Pozwala subtelnie kształtować odczucia innych w stosunku do ciebie. Ludzie reagują na to, jak się zachowujesz. Pozytywne emocje przekładają się na dobre transakcje. Do zawarcia porozumienia nie wystarczą tylko racjonalne przesłanki i fakty – obie strony muszą mieć pozytywne odczucia. Negocjuj przyjaźnie. Pamiętaj, że jesteś w pierwszej kolejności człowiekiem, a dopiero w drugiej negocjatorem. Postrzegaj drugą stronę nie jako wrogo nastawioną siłę, lecz jako kogoś, kogo chcesz poznać i z kim chcesz dojść do porozumienia. W zuniformizowanym świecie, gdzie komunikację bezpośrednią coraz częściej wypierają faks, email i telefon, miękkie podejście może zrobić dużą różnicę. Zaproś kogoś na lunch za 30 zł i porozmawiaj z nim po ludzku, a być może następnego dnia nie będziesz musiał iść na ustępstwo warte 30 tys. zł. Oto przykład, jak dzięki przyjaznemu podejściu można uniknąć poważnych kłopotów. To była delikatna część „Planu Delta”. „Mistrzowski ruch. wykonany zaraz po katastrofie – donosił magazyn „Wall Street Journal”. – Zaledwie parę godzin po tym, jak samolot linii Delta rozbił się w Teksasie i zginęło w nim 137 pasażerów, linie lotnicze wysłały pracowników do rodzin wszystkich ofiar”. Strategia polegała na tym, aby „potraktować ofiary i ich rodziny z największym zrozumieniem, na jaki może się zdobyć korporacja”. Efekt? „Później rodzinom ofiar trudno było pozywać przyjaciół. Stworzenie zawczasu więzi z rodzinami ofiar było częścią firmowej strategii kontroli pozwów o odszkodowania. I okazało się niezwykle skuteczne”. 2. Stąpaj po ziemi Nie zaczynaj rozmowy z pozycji siły. Często naturalne jest, że chcemy zademonstrować oponentowi naszą nieugiętość. Zapominamy wtedy, że zrelaksowani ludzie mniej opierają się nowym propozycjom i pomysłom. Wskazówka. Łatwiej jest przekonać człowieka, gdy siedzi, niż gdy stoi. Rozwiąż język. Ludzie, których chcesz przekonać, przyjmują postawę obronną albo przyjazną, zależnie od tego, jak zapiszą cię w pamięci. Porozmawiaj o pogodzie, korkach ulicznych, niedzielnej grze w piłkę, o pytaniach, jakie zadajesz sobie wieczorami, czy o wspólnych znajomych. Przyjmij lub zaproponuj filiżankę kawy. Opowiedz dowcip. Przełam lody, a stworzysz klimat sprzyjający przekonywaniu. 3. Dostrzeż w oponencie człowieka Czy zauważyłeś, że negocjacje, na które jest za mało czasu, z reguły są twardsze? To prawda. Powód? Brak warunków do nawiązania osobistego kontaktu. Kontakt osobisty oznacza, że zwracasz się do osoby, a nie do firmy. Co jest bardziej przekonujące? „Kasiu, chciałbym opowiedzieć ci o transakcji, jaką mógłbym z tobą zawrzeć” czy „Acme ma propozycję zawarcia transakcji z Apeksem”? Specjaliści od komunikowania nieustannie nawiązują kontakt osobisty. Reporterzy telewizyjnych serwisów informacyjnych zwracają się do siebie po imieniu częściej niż my, zwykli śmiertelnicy. Na ekranie prowadzą ze sobą spersonalizowane rozmowy: „To dobre wieści, Krzysztofie”, „A co dziś w świecie sportu, Wojtku?”, „Czy będzie jutro padać deszcz, Alicjo?”. Taka forma komunikacji daje telewidzom poczucie bliskości. Pod względem merytorycznym wszystkie programy informacyjne są bardzo podobne. Dlatego wybierając je, kierujemy się odczuciami. Chcemy być bliżej tych ludzi, których lubimy. Strategia personalizacji działa także w drugą stronę. T. Reynolds, urzędnik skarbowy, wmanewrował jednego z moich klientów w proces sądowy. Moje rozmowy z Reynoldsem były wprawdzie serdeczne, ale zawsze był w nich element oficjalny: pan Mayer, pan Reynolds. Dlaczego nie po imieniu? Kiedy sprawa miała się ku końcowi, chciałem wysłać drugiej stronie porozumienie, więc spytałem pana Reynoldsa, jak ma na imię. A on na to: „Proszę zaadresować na T. Reynolds”. Urzędnicy skarbowi w korespondencji i na wizytówkach posługują się tylko pierwszą literą imienia. Mówią w imieniu departamentu albo urzędu, a nie w swoim. Na podobnej zasadzie policjanci w większości krajów nie mają na identyfikatorach wypisanych imion. To taka forma odczłowieczenia urzędników. W im mniejszym stopniu pracownik urzędu państwowego występuje w swoim imieniu, tym bardziej jest prawdopodobne, że nie zaangażuje się emocjonalnie i załatwi sprawę zgodnie z procedurą. 4. Zacieśnij relacje Zaufanie i wiarygodność są kluczowymi składnikami perswazji. Bez nich negocjowanie ograniczałoby się do dyskusji – żadna ze stron nie byłaby skłonna przejść od słów do czynów. Nic dziwnego, że wolimy robić interesy z tymi, których znamy i rozumiemy. Zaufanie i wiarygodność wynikają w pewnej mierze z reputacji i doświadczenia, lecz najczęściej jest to kwestia relacji międzyludzkich. O wiele łatwiej jest przekonywać kogoś, kto cię lubi. Ludzie lubią cię, jeśli szczerze interesujesz się nimi i ich sprawami. Problemy zawodowe są dla nas ważniejsze niż głód w Somalii, wybuch wulkanu w Kolumbii czy trzęsienie ziemi w Japonii. Dlaczego? Ponieważ problemy zawodowe są naszymi problemami. Daj komuś odczuć, że jest dla ciebie ważny, a z pewnością cię polubi (nawet jeśli nie będzie chciał poczuć do ciebie sympatii). Rozmawiaj z ludźmi o nich i ich sprawach, a będą chętnie cię słuchać i lubić za to, że podejmujesz tak interesujące tematy. Ale nie przesadzaj! Nawiązywanie osobistego kontaktu przed negocjacjami nie oznacza, że druga strona ma stać się twoim najlepszym przyjacielem. Chodzi po prostu o to, aby oponent przestał być dla ciebie obcym człowiekiem. Nawiązując osobiste relacje, nigdy, przenigdy nie zachowuj się sztucznie. Więź taktyczną z drugą stroną możesz stworzyć dopiero wtedy, gdy zrozumiesz, że twoje problemy i potrzeby są zwykle nudne i mało znaczące dla drugiej strony i vice versa. Jak ujął to Mel Brooks: „Jeśli mnie łuszczy się skóra przy paznokciach, to jest tragedia. Jeśli ty pośliźniesz się na skórce od banana i zabijesz się, to będzie komedia”. Niestety. Tylko twoja matka naprawdę interesuje się tym, jak wspaniały jest twój nowy minivan, jak bardzo zafascynowały cię zawody sportowe na wyspie Kona i że masz już dość imprez wakacyjnych. 5. Roztaczaj wokół siebie pozytywną aurę Twoja siła perswazji wynika z twojego nastawienia. Pozytywne nastawienie daje pozytywne rezultaty, a nastawienie negatywne przekłada się na wrogość. Jeśli masz pozytywne nastawienie, to zachowujesz się w określony sposób – za pomogą głosu i gestów komunikujesz empatię, zrozumienie i gotowość do pracy nad omawianą sprawą. Zanim przejmiesz kontrolę nad sytuacją, musisz nauczyć się kontrolować siebie. Oczywiście, niełatwo jest mieć pozytywne nastawienie, gdy oponent jest nieustępliwy, marudzi i nieustannie próbuje cię naciskać. W takich sytuacjach zwykle ciśnie się na usta: „Idź pan stąd i mnie nie denerwuj. Nie obchodzi mnie pana propozycja”. Ale czy możesz pozwolić sobie na taki luksus? Czy potęgowanie negatywnego nastawienia powiększa twoje szanse na sukces? W relacjach osobistych możesz od czasu do czasu pozwolić sobie na wybuch agresji albo potraktowanie drugiej strony w niemiły sposób. Oczywiście, wpłynie to negatywnie na więź z bliską osobą, ale prawdopodobnie będziesz w stanie nadrobić stracone punkty. Jednak w relacjach biznesowych zachowanie reakcyjne często okazuje się nieodwracalnym błędem. Nie pozwól więc wytrącić cię z równowagi. Zwracaj uwagę na szczegóły – to one decydują o tym, jak oponent cię postrzega. Jeśli spóźnisz się na spotkanie, nie oddzwonisz, gdy otrzymasz wiadomość głosową albo nie wyślesz obiecanego e-maila, wtedy druga strona źle to oceni i nastawi się do ciebie negatywnie. 6. Zaangażuj drugą stronę w twój problem O drogich koszulkach. Są różne sklepy odzieżowe: tanie, jak Macy’s, i droższe, jak Neiman Marcus. W sklepach Macy’s koszulki sportowe najczęściej wiszą na wieszakach. Neiman Marcus, dbając o luksusowy wizerunek, wystawia koszulki w wypolerowanych szklanych gablotach. Przyznaję, że wiele razy kupowałem koszulki w Neiman Marcus, mimo że nie bardzo na mnie pasowały. Po prostu nie miałem odwagi powiedzieć nie, widząc, jak przesympatyczna sprzedawczyni rozpakowywała i pakowała z powrotem pięć koszulek, które mi się nie spodobały. Wiedziałem, że płacą jej za tę dobroduszność, ale czułem, że jej zależy i czułem się zobowiązany kupić przynajmniej jedną koszulkę, nawet jeśli miałaby leżeć na mnie nie najlepiej. Uznałem, że odstąpienie od zakupu byłoby równoznaczne z odrzuceniem tej niezwykle miłej osoby – a nie z odrzuceniem oferty Neiman Marcus. O kudłatych psach. Wraz z rodziną chciałem kupić psa. Cena zakupu jest niczym w porównaniu z tym, ile trzeba wydać na psa przez całe jego życie. Postanowiłem, że skoro mam tygodniami uczyć psa i latami łożyć na jego utrzymanie, mój najlepszy przyjaciel powinien być rasowy i elegancki. Zdecydowałem więc, że kupię irlandzkiego teriera, małego pieska kanapowego o falistej, delikatnej sierści. Zadzwoniłem do najbliższego hodowcy i dowiedziałem się, że jeśli zostanę zaakceptowany, to będę dopiero trzydziesty trzeci na liście adopcyjnej. Długość listy zależy od tego, ilu chętnych oczekuje na szczenięta od kilku hodowców z Los Angeles. Poinformowano mnie, że mogę spodziewać się telefonu mniej więcej za siedem miesięcy. Siedem miesięcy! Wheaten terrier to rasa elitarna. Takie psy nie są sprzedawane z kojców w sklepach ze zwierzętami, jak spaniele, collie, labradory czy pudle. Tydzień później zadzwoniłem do właścicielki hodowli i wyjaśniłem, że moje dzieci nigdy nie widziały irlandzkiego teriera. Spytałem, czy mógłbym przyjechać z rodziną zobaczyć psa tej rasy. W niedzielę po południu odwiedziliśmy właścicielkę. Podziwialiśmy jej dom, jej dzieci i, co najważniejsze, jej psy. Później posłałem jej bukiet kwiatów w podziękowaniu za serdeczność. Po tygodniu właścicielka zadzwoniła do mnie i powiedziała, że znalazła odpowiedniego szczeniaka. Rozumiem, że pewne sprawy da się przyspieszyć, ale aż do tego stopnia? Gratulacje! Z pozycji trzydziestej trzeciej na liście oczekujących trafiłem na miejsce pierwsze. Dlaczego? Ponieważ nie byłem już tylko nazwiskiem na liście. Byłem sympatycznym człowiekiem z krwi i kości, a nie numerem trzydziestym trzecim. Stworzyłem z właścicielką więź taktyczną i nasze relacje zmieniły się. Te historie – o koszulkach i o kudłatych psach – pokazują, jak ważne jest nawiązanie osobistych relacji i zaangażowanie drugiej strony w twój problem i twoją sytuację. Możesz zbliżyć się do innej osoby, prosząc ją o radę, pomoc, wsparcie, sugestię, opinię lub o cokolwiek innego, co zacieśni wasze relacje. L A N C E T Lepszy kontakt. Ludzie chcą robić interesy z tymi, których lubią i w ich obecności czują się dobrze. Negocjując, postrzegaj oponenta jako człowieka, buduj wzajemne zaufanie i nawiąż z nim bliskie relacje, a sprawisz, że będzie odnosić się do twoich propozycji bardziej pozytywnie.\nROZDZIAŁ 3. Atrybuty zgody. Filary porozumienia Atrybuty zgody Filary porozumienia L A N C E T Jeśli chcesz kogoś przekonać, nie zaczynaj rozmowy od przeciwstawiania się stanowisku tej osoby i nie prowadź dialogu z pozycji siły. Zrób ukłon w stronę oponenta i wykorzystaj jego energię. Zamiast stawiać mu opór, użyj jego siły do budowania porozumienia. Gdy nawiążesz z oponentem osobiste relacje, zrób z nich użytek – zacznij stawiać filary porozumienia. Budujesz je, jeśli nie opierasz się oponentowi i nie walczysz z nim, za to cementujesz nawiązane relacje, koncentrujesz się na pozytywnych aspektach sprawy i kierujesz energię oponenta w odpowiednią stronę. W tym rozdziale opisuję 24 filary porozumienia – zasady skutecznego postępowania z ludźmi. Budowanie relacji międzyludzkich 1. Nie narzekaj i nie rób złej miny. Jeśli zaczniesz zarzucać oponentowi, że jest nie w porządku, postępuje nieracjonalnie i ma złe podejście, to zniszczysz nawet najlepiej zapowiadające się porozumienie. 2. Nie wracaj do spraw zamkniętych. Ludzie często wypominają sobie błędy z przeszłości. Twoim celem jest porozumienie, a nie przyznawanie się do błędów czy przepraszanie. Dyskutując o tym, kto zawinił, sabotujesz przyszłe porozumienie. 3. Unikaj kategorycznych sformułowań w stylu zawsze i nigdy. Ten, kto usiłuje objawiać innym prawdę absolutną, wręcz prosi o to, aby mu zaprzeczano. Rzadko jest tak, że robimy coś zawsze albo nie robimy tego nigdy. 4. Czy twoja propozycja ma jakąś podstawową wadę? Jeśli tak, to powinieneś o tym wspomnieć przez wzgląd na etykę zawodową. Poza tym, zgodnie z prawem, wszelkie umowy, które jedna ze stron zawarła nie w pełni świadomie za sprawą złej woli drugiej strony, są nieważne. 5. Wymieniaj wybrane negatywne strony swojej propozycji. To zwiększa wiarygodność i poprawia relacje z drugą stroną. Przyjęło się, że pewne sprawy ludzie uznają za oczywiste i nie mówią o nich, np. o tym, że model przyszłoroczny będzie poprawioną wersją modelu z tego roku, że moda się zmienia, a ceny w sklepach za miastem są niższe niż w centrum. A dlaczego by o tym nie wspomnieć? Załóżmy, że kupujesz garnitur. Sprzedawca mówi ci, że ten garnitur nie będzie leżeć na tobie idealnie i nawet najlepszy krawiec tego nie zmieni. Tym samym sprzedawca zdobywa twoje zaufanie i może cieszyć się nim przez resztę życia. Przestawianie oponenta na tryb „tak” 6. Podkreśl te aspekty propozycji, które oponent prawdopodobnie zaakceptuje. Połóż akcent na obszary, co do których strony się zgadzają, a złagodzisz opór oponenta i ograniczysz ryzyko wywołania konfliktu. 7. Specjaliści od reklamy radiowej twierdzą, że mają werbalną przewagę nad ludźmi, ponieważ bogate słownictwo jest potężnym narzędziem perswazji. Jednak gdy chcesz, by oponent zawarł z tobą świadome porozumienie, nie pomaga ani owijanie w bawełnę, ani talent oratorski czy otaczanie się aurą świętości. Wręcz szkodzi zaś okazywanie oponentowi swojej wyższości intelektualnej. Najbardziej pomaga rozmowa prowadzona na poziomie osoby, na którą chcesz wpłynąć. 8. Wymyśl hipotetyczną sytuację. Zacznij od słów: „Załóżmy, że...”. Hipotetyczne historyjki są wciągające, a zaangażowanie jest początkiem zmian. 9. Bądź pewny siebie. Nie usprawiedliwiaj się z góry i nie przepraszaj, gdy czegoś żądasz. Kiedy mówisz coś w stylu: „Naprawdę nie chciałbym cię o to prosić, ale.”, automatycznie pozwalasz drugiej stronie, by uchyliła się od twojej propozycji. Okazując słabość, zachęcasz oponenta, by bardziej cię naciskał i dominował nad tobą. 10. Nie komentuj negatywnie ani zachowań, ani myśli oponenta. Osądzając drugą stronę słowami: „źle”, „głupio”, „fatalnie”, „zwariowałeś”, „niedoinformowany”, prowokujesz reakcje obronne i opór. Wykorzystywanie energii oponenta 11. Zasygnalizuj oponentowi, że jego uczucia i myśli są równie ważne, co twoje. Gruntownie rozważaj jego sugestie. Daj mu odczuć, że traktujesz go jak partnera we wspólnym przedsięwzięciu. Traktuj każdą jego propozycję jak realny wariant. Nigdy nie odrzucaj z góry jego słów. Nawet jeśli jego propozycja jest nierozsądna, być może da się ją ulepszyć i urzeczywistnić. 12. Posługuj się słownikiem oponenta. Z jego myśli i słów zbuduj most, na którym zawrzecie porozumienie. Profesjonalista tym się różni od amatora, że ten pierwszy buduje mosty, a ten drugi je pali i na ich miejscu stawia mury. 13. Zachęcaj oponenta, aby oceniał twoje pomysły. Niech je testuje i sprawdza ich logiczność. Pytaj: „Co sądzisz o moim pomyśle? Czy widzisz w tej propozycji coś złego?”. Pytaj, jak możesz zmienić swoje sugestie, aby stały się bliższe oponentowi. Przyjmuj krytyczne komentarze otwarcie i nie bierz ich do siebie, nawet jeśli będą ci bardzo nie w smak. 14. Nie zapędzaj oponenta w kozi róg, wykazując niespójność jego koncepcji i udowadniając mu, że kłamie. Postępując w ten sposób, rzucasz mu rękawicę. Zamiast tego staraj się dążyć do konsensusu, np. „Powiedziałeś X, a potem powiedziałeś Y. Jest tu sprzeczność. Jak możemy pogodzić jedno z drugim?”. Osiąganie porozumienia 15. Siły przekonywania używaj tylko w rozmowie w cztery oczy. Próbując przekonywać więcej niż jedną osobę naraz, niepotrzebnie włączasz do gry ego oraz dodatkowe role i potrzeby. 16. Lepiej jest porozumieć się co do jednej kwestii, a potem po kolei przechodzić do dalszych punktów, niż omawiać wszystkie aspekty jednocześnie, nie mając punktów wspólnych. 17. Jeśli nie możesz osiągnąć porozumienia co do ważnej kwestii, przejdź do sprawy prostszej, z którą pójdzie łatwiej – tym samym otworzysz sobie drogę do dalszego etapu porozumienia. 18. Przedstawiając swoje stanowisko, mów, co czujesz. Odczucia są niepodważalne. Stwierdzenie: „Cena jest wygórowana” prowokuje do kontrataku i stanowi sygnał, że nie doceniasz oferty sprzedającego. Jeśli natomiast mówisz: „Czuję, że cena jest wygórowana”, to nie przybierasz postawy kategorycznej i kładziesz nacisk na „czuję”. A oponent nie może obwiniać cię za odczucia. Jeśli powiem, że czuję się szczęśliwy, nie będziesz mógł wykazać mi, że się mylę. Podobnie, jeśli powiem, że czuję się zawiedziony, trudno ci będzie mnie poprawiać. Jeśli czuję, że twoja cena jest wygórowana, to jak wmówisz mi, że tego nie czuję? 19. Jeśli musisz napomnieć oponenta, zrób to, a potem zrównoważ czymś pozytywnym. Zalecam właśnie taką, a nie odwrotną kolejność. Sandwiching1, taktyka polegająca na przeplataniu pochwał krytyką, jest stosowana tak powszechnie, że ludzie, gdy tylko słyszą pochwałę, stają się nieufni – spodziewają się, że za chwilę nastąpi atak – i czują się manipulowani. Lepiej mów wprost, co ci się nie podoba, a potem chwal – to sygnał dla oponenta, że jesteście w tej samej drużynie. Wśród ludzi, którzy mówią sobie trudne rzeczy wprost, rzadko dochodzi do poważnych konfliktów. 20. Unikaj słów, które rodzą złudne nadzieje. Przyjmuj ostrożne założenia – jeśli później osiągniesz więcej, niż zakładałeś, to będziesz zwycięzcą. A jeśli przyjmiesz optymistyczne założenia i nie wykonasz planu w stu procentach, to w najlepszym razie zostaniesz uznany za osobę mało wiarygodną, a w najgorszym – za oszusta. 21. Zdawkowa pochwała (np.: „Świetna prezentacja, Wojtku!”) świadczy o dobrych manierach. Pochwała konkretna (np.: „Wojtku, wyjątkowe wrażenie zrobiło na mnie to, jak w swojej prezentacji porównałeś...”) wzmacnia więzi międzyludzkie, ponieważ nie jest odczytywana jako próba manipulacji, a to czyni ją bardziej wiarygodną. 22. Pytanie: „Gdzie pan tu widzi problem?” osłabia więź międzyludzką i sprawia, że druga osoba czuje się niezręcznie. 23. Ludzie rzadko przyznają się do tego, że nie myślą rozsądnie. Pytanie: „Czy nie może pan myśleć odrobinę rozsądniej?” także osłabia więź, a ponadto prowokuje konflikt. 24. Pamiętaj: jeśli masz na końcu języka coś, co przyniesie ci ulgę bądź poprawi nastrój, to nie mów tego, chyba że poprawi to również nastrój rozmówcy. L A N C E T Atrybuty zgody. Jeśli chcesz złapać słonia w pajęczą sieć, musisz użyć jego siły. Tak właśnie działają przedstawione zasady budowania porozumienia – zachęcają oponenta do energicznych reakcji i pozwalają ci ukierunkowywać jego energię na dochodzenie do zgody. 1 Sandwiching (ang.) – dosłownie: kanapkowanie – przyp. tłum.\nROZDZIAŁ 4. Nie tylko cena. Poznaj prawdziwe potrzeby drugiej osoby Nie tylko cena Poznaj prawdziwe potrzeby drugiej osoby L A N C E T Jeśli chcesz ożywić dyskusję i przedstawić pomysły, którym oponent się nie oprze, musisz najpierw rozpoznać – względnie także uświadomić mu – jego potrzeby. Pomyśl o decyzjach, które podejmowałeś: • Czy twój samochód jest najtańszym autem, jakie udało ci się znaleźć? • Czy kupiłeś najtańszy sweter, jaki był wystawiony w sklepie? • Czy korzystasz z usług tylko najtańszych fryzjerów? Odpowiedziałeś „nie” na jedno lub więcej pytań, ponieważ cena jest tylko jednym z wielu czynników, w oparciu o które podejmujemy decyzje. Jakiś czas temu w telewizji emitowano półgodzinny program, który był w istocie reklamą treningu perswazji na DVD. Prezenter zachęcał telewidzów do zamawiania przez telefon płyt i uczenia się z nich, jak włączać przyciski motywacyjne innych osób. Przyciski motywacyjne?! Jeśli kiedykolwiek studiowałeś anatomię lub chociażby przyglądałeś się sobie pod prysznicem, to doskonale wiesz, że żaden człowiek nie ma takich przycisków. A więc o co chodzi? Chodzi o potrzeby innych ludzi. Owymi przyciskami motywacyjnymi są te atrybuty twojej propozycji, które celnie trafiają w potrzeby innych. Pracownicy agencji reklamowych doskonale znają ten mechanizm. Zarabiają na mówieniu nam, w jaki sposób produkty i usługi ich klientów zaspokajają nasze potrzeby. Eksperci od włączania przycisków motywacyjnych są mistrzami manipulacji. Wiedzą, że zaspokajamy nasze potrzeby, kierując się emocjami, a nie rozsądkiem. Nie każdy człowiek w danej sytuacji zachowuje się tak samo, lecz istnieją przyciski motywacyjne, które działają skutecznie na nas wszystkich. Oto dwa najważniejsze. 1. Poczucie osiągnięcia celu Przez wiele lat marketerzy marki Cadillac przypominali klientom: „Jeśli przyjechałeś cadillakiem, to wiesz, że dotarłeś tam, gdzie chciałeś być”. Chcieli, aby ludzie kojarzyli cadillaki z nagrodą za życiowe osiągnięcia. Weźmy inny przykład. Pewien deweloper budujący domy na wyspach Bahama kieruje ofertę do bogatych klientów indywidualnych. Przekaz marketingowy jest prosty: wydaj do 10 milionów dolarów na drugi dom na wyspach Bahama i tym samym nagródź siebie za swoje osiągnięcia. Potrzeba osiągnięcia celu jest potrzebą samorealizacji: dokonywania rzeczy wielkich na drodze życia oraz rzeczy drobnych podczas negocjacji. 2. Poczucie własnej wartości Wyobraź sobie, że uczestniczysz w panelu konsumenckim i oceniasz zegarki. Masz do wyboru dwa różne modele: • zegarek A ma lekką, cienką, wodoszczelną kopertę; jego kwarcowy mechanizm zapewnia precyzję; jest wyposażony w stoper, budzik, podświetlaną tarczę i kalendarz; możesz go kupić za 120 zł; • zegarek B ma ciężką, wodoszczelną kopertę z nierdzewnej stali; pokazuje datę i godzinę; ma mechanizm samonakręcający (nie ma baterii – jest automatycznie zasilany podczas ruchów ręki, jakie wykonujesz, nosząc zegarek), jednak przez to jest mniej dokładny niż zegarek A; możesz go kupić za 6 tys. zł. Który zegarek wybierzesz? Jak zapewne się domyśliłeś, zegarek A należy do zwykłych, tanich i popularnych zegarków, jakie możesz kupić w każdym sklepie. Zegarek B to Rolex Oyster Perpetual Datejust. Jeśli zależy ci na precyzyjnym sprzęcie, to opcja A jest obiektywnie lepsza. Zegarek B jest wykonywany ręcznie i wyprodukowanie go zabiera parę miesięcy. Lecz jak zapewnia jubiler z Rodeo Drive, ekskluzywnej ulicy handlowej w Beverly Hills: „Tu nie potrzeba baterii – to nie mechanizm kwarcowy. Przy odrobinie szczęścia zegarek rozregulowuje się tylko o dwie, trzy minuty w ciągu miesiąca. Ale to jest niezwykły zegarek”. Wzornictwo? Podróbkę roleksa możesz kupić na każdym rogu, po dużo niższej cenie. Inwestycja? Stal nierdzewna nie jest metalem szlachetnym, a zegarek z czasem traci na wartości i nie daje ani odsetek, ani dywidendy. Komfort? Zwykły zegarek jest poręczny. Natomiast rolex jest tak gruby, że krawcy, szyjąc koszule dla właścicieli tych arcydzieł, robią lewy mankiet o centymetr szerszy niż prawy. A co mówi reklama marki Rolex? Nikt nie próbuje nas przekonywać, że te zegarki są symbolem statusu. Zamiast tego dowiadujemy się, że roleksy noszą ludzie sławni, odważni, żądni przygód i dobrze zbudowani, czyli tacy, z jakimi lubimy się identyfikować. Nosząc roleksa, przybliżamy się do ideału, do którego dążymy, a to dodaje nam pewności siebie. Gdyby zegarek marki Rolex był jedynie czasomierzem, już dawno byśmy o nim zapomnieli – stałby się przykładem kolejnej technologii, która odeszła do lamusa. Nasz status zależy od tego, jak postrzegają nas inni. Z kolei poczucie własnej wartości zależy od tego, jak postrzegamy sami siebie. Roleksa kupujemy nie po to, by mieć zegarek, ale po to, by mieć o sobie lepsze mniemanie. Wszyscy mamy potrzebę podnoszenia poczucia własnej wartości – chcemy czuć się bardziej kompetentni w życiu zawodowym i bardziej wartościowi jako ludzie; chcemy mieć wysoki status społeczny; chcemy, aby nas szanowano i ceniono. Co jest ważniejsze niż cena? Reprezentujesz firmę kateringową. Negocjujesz kontrakt na zorganizowanie dorocznego przyjęcia dla dużej korporacji. Cennik i menu były już wielokrotnie korygowane. Wczoraj klient powiedział: „O ten kontrakt ostro walczy jeszcze kilku innych dostawców, więc musisz zaoferować lepszą cenę”. Co powinieneś zrobić: • opuścić cenę, • utrzymać cenę, • poprosić, aby klient podał ceny oferowane przez konkurentów, • sięgnąć po jakiś trik? Najlepsza odpowiedź: dowiedz się, co klientowi podoba się najbardziej w twojej firmie i ofercie. To są jego przyciski motywacyjne – potrzeby, które możesz zaspokoić lepiej niż konkurenci. Jest duża szansa na to, że ważniejsze niż cena okażą się zalety twojej firmy, takie jak dobrze prezentujący się kelnerzy serwujący dania w białych rękawiczkach czy wspaniałe gorące przystawki, niespotykane nigdzie indziej. Poza tym, jeśli dopuścisz do tego, aby twoim jedynym atutem była cena, po niedługim czasie okaże się, że będziesz musiał stać się najtańszym dostawcą w mieście, aby zdobyć jakichkolwiek klientów. Zdobycie tego kontraktu zależy od tego, czy zrozumiesz, dlaczego klient chce negocjować właśnie z tobą, a nie z innymi firmami kateringowymi, jakich mnóstwo może znaleźć w książce telefonicznej. Weźmy inny przykład. Jesteś właścicielem małej willi w Montanie. Spodziewasz się telefonu od producenta filmowego. Dzwoniący poprosi cię o podanie jak najlepszej ceny za kilkumiesięczny pobyt aktorów i ekipy filmowej w twojej willi. Co powinieneś zrobić: • podać wysoką cenę, • podać niską cenę, • podać cenę średnią, • nie podawać ceny? Najlepiej by było, gdybyś nie podawał ceny. Nawet jeśli do zaproponowania ceny nie potrzebujesz dodatkowych danych, powinieneś poprosić rozmówcę o informacje, które pozwolą ci określić jego indywidualne potrzeby. Znając potrzeby, czyli przyciski motywacyjne producenta – a nie tylko jego żądania – będziesz mógł go przekonywać, a nie tylko się targować. L A N C E T Nie tylko cena. Zaspokajając nasze potrzeby, kierujemy się bardziej emocjami niż rozsądkiem. Poczucie spełnienia celu jest potężnym narzędziem perswazji. Sztuka wywierania wpływu polega na odczytywaniu ludzkich potrzeb, uświadamianiu ludziom tych potrzeb i zaspokajaniu ich. Jest tak, ponieważ każdy z nas, świadomie albo nieświadomie, dąży do poczucia spełnienia celu i podnoszenia poczucia własnej wartości.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Jak_wygrac_kazde_negocjacje-ebookRO/p02045371i020" target="_blank" title="Jak wygrać każde negocjacje [Robert Mayer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jak wygrać każde negocjacje [Robert Mayer] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Znów ci cholerni Polacy! - wGospodarce.pl\nFlaga Niemiec, biurowiec / autor: Pixabay\nZnów ci cholerni Polacy!\nOpublikowano: 7 grudnia 2020, 20:29\nAktualizacja: 7 grudnia 2020, 20:45\nSłyszała pani?! Co? Orlen zniszczył niezależność polskich mediów! Tzn. polskich… w niemieckich rękach, prawda, ale polskich właśnie dlatego, bo należących do Niemców! No zniszczyli te media publiczne i to samo, co w mediach publicznych, będziemy mieć teraz w dziennikach regionalnych. W Polsce dominowały przecież niemieckie koncerny medialne? No i komu to przeszkadzało??? Dopiero teraz, właśnie w ten sposób, krok po kroku, niszczy się pluralizm i niezależność mediów w Polsce! Polski kapitał w polskich mediach, to wrogie przejęcie mediów, proszę pani! To niszczenie demokracji! To przybliża nas na Wschód, nie na Zachód. Oj… Pluralizm mediów nie leży w interesie tej władzy, oj co to, to nie! Pluralizm, proszę pani, jest wtedy, kiedy polskie media są niemieckie! Demokracja kurczy się na naszych oczach, a… Daniel Obajtek został redaktorem naczelnym! Słyszała pani, pani kochana?? O la Boga! Co to to się wyrabia! To jakaś pisizacja mediów prowadzona tylnymi drzwiami. Rozumie pani?! Tylnymi! Tak! Jak No jak Niemcy mogli oddać - sprzedać Polakom media?! To Judasze! Nie Niemcy! Dobry Niemiec polskiej własności ani nie sprzeda, ani nie odda! - itd., itd…\nNic z powyższego nie jest zmyślone. To konstatacje polskiej opozycji i przedstawicieli mediów z niemieckim kapitałem w Polsce zebrane w jedną twitterową pigułę. Ta piguła musi mieć w składzie jakieś mocne psychotropy, albo wypowiadający je odczuwają pewien rodzaj kryzysu tożsamości. No chyba, że nie czują się Polakami, co w sumie część z nich dawno podkreślała. Tylko dlaczego mówili wtedy o byciu przede wszystkim Europejczykami, a nie od razu i szczerze stwierdzili: Ich bin Deutscher! Ala tak pewnie i z przytupem, bo prawdziwy Niemiec jest z siebie „stolz!” (dumny), a nie takie nie wiadomo co. Ni to Polak, ni Niemiec, ni Europejczyk. No ale co zrobić… Tak to brzmi, tak właśnie jest.\nAle to właśnie ci sami ludzie, którzy wypowiadali powyższe słowa, dziś przekonują Polaków, że Unia Europejska to instytucja charytatywna i że Polacy protestując przeciwko niemieckim próbom uzależnienia środków unijnych od bardziej niemieckiego niż unijnego widzi mi się, tracą szanse na mannę z nieba. Zabawne jest słuchać w niektórych stacjach radiowych bardzo lewicowych w przekonaniach redaktorów, którym ekonomiści tłumaczą, że Unia faktycznie nie daje, tylko sama zapożycza się w naszym imieniu na walkę z COVID-19 (choć prawdopodobnie na lepszych warunkach), co i tak trzeba będzie w przyszłości tak, czy inaczej oddać. Choć to radio, wymowna cisza maluje przed nami te zaskoczone miny, jakby dzieciom właśnie powiedziano, że święty Mikołaj nie istnieje, a czary-mary, hokus-pokus, Bruksela z kapelusza nie wyciąga środków unijnych.\nTymczasem, wracając do sprawy polskich mediów, na 35 dzienników wydawanych w Polsce, ok. 70 proc. należało do tej pory do kapitału zagranicznego. Po transakcji przejęcia Polska Press udział polskiego kapitału wzrośnie do ok. 90 proc\nZ kolei wśród 10 czołowych portali regionalnych, obecnie 60 proc. jest kontrolowana przez zagraniczny kapitał, a jedynie 40 proc. przez kapitał krajowy. Po transakcji przejęcia Polska Press przez PKN ORLEN 80 proc. tych portali będzie w polskim posiadaniu.\nNieopłacalne? W 2019 r. Polska Press osiągnęła przychody na poziomie 398,4 mln zł. Rynek reklamy nadal rośnie. Według badania Mediapanel Polska serwisy internetowe Polska Press czyta 17,4 mln użytkowników miesięcznie. Tytuły należące do Polska Press mają w sobie znaczący potencjał. Polska Press posiada 20 z 24 wydawanych w Polsce dzienników regionalnych oraz blisko 120 tygodników lokalnych. Portfolio Grupy to także 500 witryn online, co czyni ją liderem wśród witryn lokalnych i regionalnych. W internecie Polska Press na polskim rynku jest liderem w kategorii wiadomości oraz zdecydowanym liderem w przypadku wiadomości lokalnych. Do pozostałych znaczących graczy na rynku należą Grupa Interia.pl, RASP czy Grupa Wirtualna Polska. A jest to ważne, ponieważ wszyscy wywodzimy się nie tylko z Polski, ale z poszczególnych naszych „małych Ojczyzn”. Lojalność czytelników wobec mediów regionalnych i wsparcie dla nich może być znacznie większe, jeśli właściciel chce i potrafi myśleć oraz planować działania bardziej lokalnie, nie tylko patrzeć na koszty z niemieckiej perspektywy tabelek w Excelu. Media regionalne są bliższe sercu czytelników i mogą mieć większą siłę oddziaływania. W korpo-mowie najbardziej nie lubię najbardziej wyświechtanego frazesu, jakim jest słowo „synergia”, ale akurat w tym przypadku, ta synergia po pierwsze może być, a po drugie może być autentyczna. Obie strony mogą sobie tu wzajemnie pomóc.\nPoza tym Orlen nabył RUCH, ma dom mediowy Sigma Bis. Teraz będzie miał nie tylko to, będzie miał też dane klientów. Złośliwi komentują, że pozostaje już tylko zmienić nazwę Orlen na CPN. Ale tu też mała uwaga oraz dygresja dość prostym językiem, żeby gawiedź - ta bardziej krzykliwa - z początku tekstu zrozumiała. Ostatnio pani w klasie mojego syna (trzecioklasista) poprosiła dzieci, by przygotowały się do lekcji o PRL, pytając o te czasy swoich dziadków. Na lekcji dzieci potem opowiadały, że brakowało towarów, że zwłaszcza brakowało papieru toaletowego, że były kartki… ale nikt nie powiedział dlaczego. Widocznie nie ma to dla większej rzeszy ludzi znaczenia. Mój syn zaczął się dobijać, żeby uzupełnić wiedzę kolegów i koleżanek. Gdy pani się w końcu zlitowała rzekł krótko: „brakowało wszystkiego, bo łupili nas Rosjanie!”. Nastąpiła chwila ciszy. Skonsternowana pani poprawiła, że nie tyle Rosjanie, co Związek Radziecki, a i że to „nasi radzieccy przyjaciele” wtedy byli… Ale bardzo cieszę się, że kilkadziesiąt młodych osób być może pierwszy raz w życiu usłyszało takie wyjaśnienie, a być może ich siedzący obok rodzice również. I na tym cała rzecz polega.\nCzy to się tym razem uda? To oczywiście zależy od jakości zarządzania, ale zależy też od elementu łupienia. Tak jak „wystarczy nie kraść”, być może - poza dobrym zarządzaniem - wystarczy też nie łupić. I to nie ważne, czy przez naszych radzieckich przyjaciół, czy niemieckich. Bo kapitał jednak ma narodowość.\nCZYTAJ TEŻ: Tego diesel nie lubi. Najczęstszy błąd kierowców\nCZYTAJ TEŻ: Firmy przejmują media. Taki trend


Kulinarna Akademia Blogera cz.2 – Sweet & Soul\nPosted on:\t 28 stycznia 2018\t Last updated on:\t 1 marca 2018\t Comments:\t0\tCategorized in:\tWydarzenia Written by:\tElfik\nKolejna odsłona Akademii miała miejsce 14 maja i tym razem zajmowaliśmy się kuchnią indyjską.\nWarsztaty poprowadziło przeurocze małżeństwo z Wrocławia: Anna Lachowicz-Tomczyk oraz Bogusław Tomczyk. Prowadzą wspólnie firmę Veggie skupującą się na żywności zdrowej, wegetariańskiej, wegańskiej czy też bezglutenowej. Uraczyli nas pięknymi opowieściami o Indiach, pokazali nam wspaniałe tradycyjne wegetariańskie dania pełne smaków i aromatów, co automatycznie przeniosło nas do tego kraju pełnego kontrastów, ale i przepysznej kuchni.\nMieliśmy okazję wypróbować następujące potrawy:\nczapati (indyjski rodzaj pieczywa, podpłomyki)\npulao (aromatyczne danie na bazie ryżu, warzyw i orzechów nerkowca. Występuje m.in. w kuchni perskiej, irańskiej, tureckiej, syryjskiej, indyjskiej, pakistańskiej; danie wpisane na listę UNESCO!)\ndahl (rodzaj gęstego sosu z soczewicy)\nhalava (pudding z prażonej mąki z ciecierzycy z korzennymi przyprawami i pomarańczą)\nZwłaszcza ta ostatnia skradła mi serce, nigdy bowiem nie sądziłam, że zrobiony w ten sposób pudding może mieć tak niezwykły smak.\nKuchnia hinduska jest mi bliska ze względu na bogactwo przypraw, niezwykłe aromaty i fantastycznie użycie warzyw. Interesującą informacją było to, że Hindusi używają chili tak, jak my soli – jej zadaniem jest wyciągnięcie i podkreślenie smaku potrawy.\nNaprawdę był to bardzo przyjemnie spędzony czas, podczas którego dowiedzieliśmy się nieco o tej przebogatej kuchni, mogliśmy sami zrobić chapati czy zadać wszelkie nurtujące nas pytania.\nMiała miejsce i trzecia część warsztatów, które opowiadały uprawie kakaowców, sposobach przetwarzania ziaren i tego, co można z nich wytworzyć. Niestety z przyczyn ode mnie niezależnych, nie mogłam wziąć w nich udziału. Wierzę jednak, że były tak samo fantastyczne, co jej dwie poprzednie edycje.\nA oto moja interpretacja hinduskiego dahl z zieloną soczewicą, marchewką, pietruszką, domowym przecierem pomidorowym, mlekiem kokosowym i tymiankiem. Plus oczywiście hinduskie przyprawy, jak garam masala. Wszystkim domownikom bardzo smakowała, nawet mojemu mięsożercy 🙂\nPrevious Wpis Owsiane ciasteczka z bakaliami\nNext Wpis Ciacha giganty


Softboxy seria Godox SB-FW z gridem okta kwadrat - Godox - studio photography equipment, pocket, portable flashes to professional lighting solutions Godox – studio photography equipment, pocket, portable flashes to professional lighting solutions\nhome / Produkty / modyfikatory / Softboxy seria Godox SB-FW z gridem okta kwadrat\nSoftboxy okta z gridem z serii Godox\nGodox SB-FW to rodzina wysokiej jakości softboxów ze zdejmowanym gridem (w komplecie) i mocowaniem typu Bowens.\nSoftbox serii GODOX SB-FW zapewnia lepszą kontrolę nad wiązką światła, a zdjęcia są bardziej kontrastowe, chociaż miękkość oświetlenia charakterystyczna dla softboxów jest nadal obecna. Konstrukcja softboksa oparta jest na metalowym pierścieniu, dzięki któremu można szybko i łatwo zapiąć elastyczne pręty, które są odpowiedzialne za mocne i równomierne napięcie poszycia. Materiał wykonany jest z nylonowej tkaniny wzmocnionej techniką rip-stop, dzięki czemu softboxy te charakteryzują się wysoką odpornością na uszkodzenia mechaniczne, a jednocześnie pozostają bardzo lekkie.\nWnętrze softboxa pokryte jest srebrzystą, neutralną kolorystycznie warstwą odblaskową. Oprócz głównej warstwy rozpraszającej, softbox został wyposażony w dodatkowy wewnętrzny dyfuzor, wykonany z białego materiału o wysokim współczynniku rozpraszania światła. Na przodzie softboxa znajduje się kołnierz służący do montażu plastra miodu (w komplecie).\nSoftbox jest wyposażony w pierścień montażowy z adapterem mocowania Bowens.\nMoże być użyty wraz z produktami innych marek, w których zastosowano to samo mocowanie.\nModele z serii SB-FW\nSoftbox Godox SB-FW120\nOcta120cm + grid\nSoftbox Godox SB-FW140\nOcta140cm + grid\nSoftbox Godox SB-FW2290\n22x90cm + grid\n30x120cm + grid\n35x160cm + grid\nSoftbox Godox SB-FW6060\nSoftbox Godox SB-FW6090\nSoftbox Godox SB-FW70100\n70x100cm + grid\nSoftbox Godox SB-FW80120\nSoftbox Godox SB-FW95\nOcta95cm + grid


Średniowieczna myśl polityczna | Przegląd Dziennikarski\nStrona główna Historia Średniowieczna myśl polityczna\nŚredniowieczna myśl polityczna\nŚredniowiecze często nazywane jest „mrocznymi wiekami”. Niejednokrotnie jednak myśl polityczna tamtego okresu okazywała się wręcz wyprzedzać swoją epokę. Na przykładzie dwóch myślicieli – Dantego Alighieri oraz Marsyliusza z Padwy – łatwo tę postępowość udowodnić.\nDante Alighieri urodził się we Florencji w 1265 roku. Niestety nie wiadomo nic o jego wykształceniu. Wiadomo jednak, że Dante pełnił funkcję radnego, a następnie członka rady wykonawczej i uczestnika poselstwa do papieża. W polityce przegrał, bowiem związał swoją karierę z frakcją „białych”, podczas gdy do władzy doszli „czarni”. Ci ostatni nałożyli na niego grzywnę i wygnali go z Florencji na dwa lata. Ponieważ jednak Dante grzywny nie zapłacił, ściągnął na siebie karę dożywotniego wygnania. W przypadku, gdyby wrócił w ojczyste strony, groziłoby mu spalenie na stosie. Reszta życia upłynęła Alighieriemu na błąkaniu się po różnych dworach we Włoszech i rozwijaniu swojej twórczości pisarskiej, skupionej głównie na wyrażaniu poglądów politycznych. Do najwybitniejszych dzieł pisarza zaliczyć można: Boską Komedię oraz traktaty: O monarchii i O języku pospolitym.\nDante z wielkim zadowoleniem przyjął wieść o wyprawie Henryka VII Luksemburskiego do Włoch (czasy, w których żyje Dante, są znane z nasilonej walki cesarstwa z papiestwem). W 1310 roku stał się rzecznikiem polityki monarchy. Dopiero śmierć Henryka VII położyła kres wszystkim nadziejom Alighieriego na pokonanie papieża. W 1315 roku we Florencji ogłoszono amnestię dla więźniów politycznych i zaproponowano Dantemu powrót do ojczyzny na poniżających warunkach. Na znak swojej niewinności, propozycję odrzucił, by w 1321 roku umrzeć na wygnaniu w Rawennie.\nŚwiat według Dantego powinien być w pewien sposób uporządkowany. Harmonia i pokój są dobrem najważniejszym, więc ludzkość powinna zadbać przede wszystkim o wyeliminowanie wojen. Jak sam twierdzi:\nIstnieje (…) pewien sposób właściwego funkcjonowania całej ludzkości, do którego wszyscy ludzie w swej różnorodności zostali stworzeni i przeznaczeni, a do którego żaden człowiek pojedynczy ani też rodzina, osada, miasto czy królestwo samo osiągnąć nie może. (…) Spośród wszystkich rzeczy przeznaczonych do tego, by zapewnić ludziom pomyślność, najważniejszy jest pokój. Spójrzmy: nie bogactwo, przyjemności, honory, długie życie, zdrowie, siłę czy piękność ogłoszono z nieba pasterzom, lecz pokój właśnie.\nWspółczesny Dantemu świat jest bardzo podzielony. Monarchie walczą ze sobą o władzę i pieniądze, co powoduje rosnący chaos. Niemoralni, źli władcy kierują swoje państwa ku zgubie. Republiki również się nie sprawdzają i jedynie szerzą korupcję. Zaangażowany w politykę Kościół (a przede wszystkim papiestwo) jest przepełniony grzechem i jedynie doprowadza do większej ilości konfliktów. W związku z powyższym żadna istniejąca instytucja nie ma wystarczającego autorytetu, by zaprowadzić na świecie porządek i, w efekcie tego, pokój. Rozwiązanie wszystkich problemów upatruje Dante w globalnej centralizacji i stworzeniu cesarstwa światowego. Alighieri argumentuje to następująco:\nJeden (…) musi być król, co całością włada i zarządza. Gdy się tak nie dzieje, nie tylko poddani nie dochodzą swoich celów, lecz całe królestwo upada. (…) Cała ludzkość ma przed sobą postawiony cel pewien: (…) musi więc istnieć jednostka, która by ją ku niemu prowadziła i nad nią władała, a spełniającemu tę funkcję należy się tytuł Monarchy albo Cesarza. Widać też, że ustanowienie Monarchii lub Cesarstwa jest niezbędnym warunkiem dobrobytu na świecie.\nOsoba, która posiądzie całość władzy, nie będzie już niczego potrzebować (ani więcej władzy, ani też pieniędzy), więc w jej interesie będzie dbałość o pokój na świecie. Należy jej jednak dać potężną władzę „nieskrępowaną prawami”. Według Dantego, monarchia światowa to jedyny gwarant pokoju i sprawiedliwości. Prawodawcą w tym przypadku jest sam monarcha. Jemu podlegać by mieli książęta, a w wypadku sporu, cesarz byłby bezstronnym sędzią, kierującym się wyłącznie poczuciem sprawiedliwości:\nMoże się wszakże zdarzyć spór pomiędzy dwojgiem książąt, z których żaden nie jest poddanym drugiego. Powinien zatem istnieć sposób na rozsądzenie sporów miedzy nimi. A, skoro (…) nie może (równy sądzić równego – musi się znaleźć ktoś trzeci, kto władzą ich przewyższa i którego prawom obaj podlegają (…) Odwołać się musimy do pierwszego i najwyższego sędziego, którego wyrokami wszystkie konflikty, pośrednio lub bezpośrednio, powinny być rozstrzygnięte; będzie to Monarcha lub Cesarz. Dlatego to Monarchia jest dla świata najzupełniej niezbędna.\nDante był przekonany, że to właśnie starożytny Rzym wykreował znakomite tradycje dla nowego światowego cesarstwa. Ponadto, w świecie stworzonym przez Alighieriego, Kościół i państwo powinny być oddzielne i niezależne. Tym samym księża nie powinni ingerować w sprawy świeckie, a władza papieża powinna mieć wyłącznie duchowy charakter. Idąc dalej, Dante uznał, że dotychczasowa tradycja Kościoła i wydawane przez papieża dekrety nie tworzą żadnego autorytetu w kwestiach wiary, natomiast angażowanie się głowy Kościoła w kierunek rozwoju nauki jest niedopuszczalne. Autor dzieła pt. O monarchii ujawnia swoje przekonania w słowach:\nOtóż trzy zwłaszcza grupy ludzi zwalczają prawdę, której tu staramy się dowieść. Po pierwsze, Najwyższy Kapłan, sługa Pana naszego Jezusa Chrystusa i następca Piotra, któremu w rzeczy samej winniśmy nie to wszystko, cośmy dłużni Chrystusowi, lecz to, cośmy winni Piotrowi, przeczy tej prawdzie; (…) podobnie inni pasterze trzody Chrystusowej (…) Są też inni, którym zapamiętała pożądliwość przyćmiła jasność umysłu, diabła mają za ojca, a mimo to udają synów Kościoła. (…) Jest jeszcze trzecia grupa ludzi, zwanych dekretalistami, zupełnie pozbawionych wiedzy teologicznych czy filozoficznych, którzy polegają całkowicie na swoich dekretach.\nNieco inne poglądy głosił urodzony około 1275 roku Marsilio Mainardini (znany również jako Marsyliusz z Padwy). Miał on równie burzliwe życie, co jego poprzednik. Interesowała go przyroda, stąd zdobył wykształcenie medyczne. Prawdziwy talent odkrył dopiero w swej pasji – filozofii i myśli politycznej. W 1312 roku został rektorem uniwersytetu w Paryżu, gdzie miał okazję spotkać się z awerroistami. W rodzinnej Padwie podjął się rozpowszechniania myśli Awerroesa i doktryny „suwerenności ludu”. W 1324 roku opublikował swoje dzieło pt. Obrońca pokoju (Defensor Pacis). Z początku był to anonimowy tekst, a jego autorstwo udało się przypisać Marsyliuszowi dopiero po dwóch latach. Dzieło, uznane za antyklerykalne, ściągnęło na jego twórcę niemałe kłopoty. Papież zakazał upowszechniania książki, a na samego Marsyliusza nałożył klątwę. Ten ostatni musiał uciekać z Paryża. Znalazł wtedy schronienie u Ludwika Bawarskiego, na którego dworze pozostał do końca życia. Mainardini był osobą, która zburzyła dotychczasowe, średniowieczne kanony i zdesakralizowała wyobrażenia tamtejszego społeczeństwa. Poglądy Marsyliusza wywołały nie tylko ogromne zbulwersowanie, ale spowodowały też dalekosiężne skutki w rozwoju powszechnej myśli politycznej.\nZafascynowany Polityką Arystotelesa, Marsyliusz wierzył, że państwo powinno pracować nad polepszaniem warunków życia obywateli. Celem tych ostatnich miało zaś być dążenie do szczęścia. Tego modelu życia w społeczeństwie, zdaniem Mainardini, średniowieczna Europa nie znała. Nawiązując do owego „pogańskiego mędrca” (jak nazywał Arystotelesa), państwo jest niczym organizm ludzki, który posiada jeden „ośrodek władzy”. Ówczesne aspiracje polityczne Kościoła Marsyliusz uważał za wynaturzenie, które powoduje zbędny chaos i godzi w strukturę władzy świeckiej. To, co powinno być zdaniem filozofa jednością, uległo podziałowi. Kościół doprowadził do upadku autorytetu władców świeckich, a to z kolei, poprzez podzielenie opinii, znacząco wpłynęło na degradację pozycji kleru w społeczeństwie. Pokój, tak bardzo istotny w Europie, poprzez dwuwładzę, został poważnie zagrożony. Wreszcie, podzielając niejako poglądy Dantego Alighieri, Marsyliusz opowiedział się za ograniczeniem wpływów władzy duchownej i porzuceniem przez Kościół swoich ambicji politycznych. Jego zdaniem rząd powinien być w państwie wyłącznie jeden – świecki.\nOdnośnie władzy, Mainardini uważał, że jej całość powinna być powierzona w ręce „universitas cvium”, a więc ogółu obywateli:\nMoc stanowienia praw należy albo wyłącznie do ogółu obywateli, albo do jednej jednostki, albo też do grupy nielicznych. Nie może należeć do jednego człowieka (…), gdyż bacząc raczej na własny niż wspólny interes, może on skutkiem niewiedzy lub złej woli stanowić prawa złe, a to zrodzi tyranię. Z tej samej przyczyny moc ta nie może należeć do nielicznych; podobnie i oni stanowiąc prawa mają na względzie własny partykularny interes, a nie dobro wspólne; taki stan rzeczy widzimy w oligarchiach. Przeto prawodawstwo należy do całego ciała obywatelskiego albo do jego znacznej części. Wszyscy bowiem obywatele podlegają prawu i nikt świadomie sam sobie krzywdy nie czyni.\nStanowienie prawa należałoby więc wyłącznie do świeckiego legislatora, jakim jest lud. Kościół w tym przypadku byłby wyraźnie oddzielony od prawotwórstwa, by zapobiec sytuacji, jaka w czasach Marsyliusza miała miejsce. Mowa o krytykowanych przez autora dekretach papieży, określanych jako „ordinaciones oligarchicae” (dosł. rozstrzygnięcia oligarchów). Najważniejsza w tym przypadku jest desakralizacja prawa, która prowadziłaby do prawnego pozytywizmu. Niezwykle istotny dla Marsyliusza ogół obywateli różni się jednak od obecnej definicji tego terminu. Po pierwsze dlatego, że całość ludu została podzielona na sześć głównych grup: sprawujących władzę, rolników, rzemieślników, finansistów, wojskowych oraz kapłanów. Po wtóre, że jak uznał Marsyliusz:\nZa Arystotelesem zwiemy zaś obywatelem tego, kto uczestniczy w owej świeckiej wspólnocie albo z prawem obradowania, albo z prawem sądzenia, zależnie od swej pozycji. Z definicji więc chłopcy, niewolnicy, obcokrajowcy i kobiety są oddzieleni – choć z różnych powodów – od obywateli. Na przykład synowie obywateli są przyszłymi obywatelami i jedynie wiek stanowi dla nich przeszkodę.\nJak widać, średniowieczna myśl polityczna, pomimo wielu swoich mankamentów, była niezwykle postępowa. To dzięki takim umysłom, jak powyżej wymienieni, żyjemy dziś w świecie, gdzie stanowcza większość państw zastosowała demokrację w obecnym jej kształcie czy łączenie się krajów w struktury ponadnarodowe (np. ONZ, Unia Europejska, NATO, NAFTA). Dogłębna analiza rodzajów prawa przyspieszyła rozwój tej dziedziny, by w XXI wieku praworządność stała się jedną z podstawowych zasad relacji międzynarodowych. Co więcej, dyskusja na temat dwuwładzy – kościelnej i świeckiej – sprowadziła się do konkluzji, że rozdział państwa od religii jest nieodzowny. Poza tymi trzema przykładami, są jeszcze setki innych, które czerpią swój początek w zamierzchłych czasach średniowiecza. Warto więc docenić okres, bez którego być może nadal spieralibyśmy się, który ustrój, i w jakiej jego formie, jest najlepszy.\nBaszkiewicz J., Średniowieczna myśl polityczna, Poznań 2009.\nDubel L, Historia doktryn polityczno-prawnych do schyłku XX wieku, Warszawa 2009.\nDubel L., Malarczyk J., Historia doktryn polityczno-prawnych, Lublin 2001.\nFilipowicz S., Historia myśli polityczno-prawnej, Gdańsk 2006.\nHistoria idei politycznych. Wybór tekstów, red. Filipowicz S., Mielczarek A., Pieliński K., Tański M., Warszawa 2000\nSłownik myśli społeczno-politycznej, red. Siwiec M., Bielsko-Biała 2004.\nSwieżawski Stefan, Człowiek średniowieczny, Warszawa 1999.\nSylwestrzak A., Historia Doktryn Politycznych i Prawnych, Warszawa 2007.\nWybór tekstów źródłowych z historii doktryn polityczno-prawnych, red. Justyński J., Toruń 2004.\nPoprzedni artykułOstatni polski monarcha: obraz świata pięć lat po…\nNastępny artykułTragedia w Smoleńsku…