Partia Demokratyczna (Stany Zjednoczone) - Democratic Party (United States) - abcdef.wiki\nGłówna współczesna partia polityczna w Stanach Zjednoczonych\nChuck Schumer ( Nowy Jork )\n8 stycznia 1828 ; 193 lata temu ( 1828-01-08 )\nNarodowa Federacja Kobiet Demokratycznych\nGórne izby państwowe\n863 / 1972\nNiższe izby państwowe\n2439 / 5411\nGórne izby terytorialne\nDolne izby terytorialne\nPartia Demokratyczna jest jednym z dwóch najważniejszych , współczesnych partii politycznych w Stanach Zjednoczonych . Została założona około 1828 roku przez zwolenników Andrew Jacksona , co czyni ją najstarszą aktywną partią polityczną na świecie. Jej głównym historycznym rywalem jest Partia Republikańska .\nPrzed 1860 r. Partia Demokratyczna popierała ograniczoną suwerenność rządu i państwa, jednocześnie przeciwstawiając się bankowi narodowemu i wysokim cłom. W 1860 r. podzielił się na dwie części z powodu niewolnictwa i zdobył prezydenturę tylko dwa razy między 1860 a 1910 r. Pod koniec XIX wieku nadal sprzeciwiał się wysokim cłom i toczył zaciekłe wewnętrzne debaty na temat standardu złota . Na początku XX wieku popierał postępowe reformy i sprzeciwiał się imperializmowi , a Woodrow Wilson wygrał Biały Dom w 1912 i 1916 roku . Od czasu Franklina D. Roosevelta i jego koalicji New Deal po 1932 roku Partia Demokratyczna promuje platformę socjalliberalną . New Deal przyciąga silne poparcie dla partii z ostatnich europejskich imigrantów, z których wielu katolików z siedzibą w miastach, ale spowodował upadek konserwatywnego skrzydła pro-biznesu partii. Po ustawie o prawach obywatelskich z 1964 r. i ustawie o prawach do głosowania z 1965 r. podstawowe podstawy obu partii uległy zmianie, przy czym stany południowe stały się bardziej republikańskie w polityce prezydenckiej, a stany północno-wschodnie stały się bardziej niezawodnie demokratyczne. Niegdyś potężny element związkowy zmniejszył się po latach siedemdziesiątych, chociaż klasa robotnicza pozostaje ważnym składnikiem demokratycznej bazy. Kobiety, ludzie mieszkający na obszarach miejskich , młodsi Amerykanie i absolwenci szkół wyższych, a także większość mniejszości seksualnych , religijnych i rasowych również mają tendencję do popierania Partii Demokratycznej.\nFilozofia nowoczesnego liberalizmu Partii Demokratycznej łączy pojęcia wolności obywatelskiej i równości społecznej z poparciem dla gospodarki mieszanej . W Kongresie partia jest koalicją wielkiego namiotu z wpływowymi skrzydłami centrystowskimi , postępowymi i konserwatywnymi . Reforma ładu korporacyjnego , ochrona środowiska , wsparcie dla zorganizowanej pracy , rozszerzenie programów socjalnych , przystępne czesne , reforma opieki zdrowotnej , równe szanse i ochrona konsumentów stanowią trzon programu gospodarczego partii. W kwestiach społecznych, to popiera reformę kampanii finansów , prawa mniejszości seksualnych , prawa karnego i reformy imigracyjnej , surowsze przepisy pistolet , prawa do aborcji , a także legalizację marihuany .\nŁącznie z obecnym, Joe Bidenem , 16 Demokratów służyło jako prezydent Stanów Zjednoczonych . Począwszy od 2021 roku, partia posiada federalny trifecta rządową (przewodnictwo i większości zarówno w amerykańskiej Izby i Senatu USA ), jak również jako 23 państwowych governorships , 18 stanowych ustawodawców , 15 państwowych trifectas rządowych (gubernatora i obie izby ustawodawcze) i burmistrzów większości dużych miast . Trzech z dziewięciu sędziów Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych zostało mianowanych przez demokratycznych prezydentów. Według zarejestrowanych członków Partia Demokratyczna jest największą partią w Stanach Zjednoczonych i trzecią co do wielkości na świecie .\n3.1 Komitet Narodowy\n5.1 Kwestie gospodarcze\n5.3.1 Sterowanie pistoletem\n5.3.4 Ustawa Patriota\n6.3 Klasa pracy\n6.4 Młodsi Amerykanie\n6.6 Związek ze stanem cywilnym i rodzicielstwem\n6,7 Amerykanów LGBT\n6.10 Azjatyccy Amerykanie\n6.11 Rdzenni Amerykanie\n6.12 Chrześcijańscy Amerykanie\n6.13 Mniejszości religijne\n6.13.1 Świeccy Amerykanie\n6.13.2 żydowscy Amerykanie\n6.13.3 Arabowie i muzułmańscy Amerykanie\n8 sędziów Sądu Najwyższego mianowanych przez prezydentów Demokratów\n9,1 W wyborach do Kongresu: 1950-obecnie\n9,2 W wyborach prezydenckich: 1828-obecnie\nGłówny artykuł: Historia Partii Demokratycznej (Stany Zjednoczone)\nAndrew Jackson był siódmym prezydentem Stanów Zjednoczonych (1829-1837) i pierwszym prezydentem Demokratów .\nUrzędnicy Partii Demokratycznej często wywodzą się z Partii Demokratyczno-Republikańskiej , założonej przez Thomasa Jeffersona , Jamesa Madisona i innych wpływowych przeciwników federalistów w 1792 roku. Partia ta również inspirowała wigów i współczesnych republikanów. Organizacyjnie nowoczesna Partia Demokratyczna naprawdę powstała w latach 30. XIX wieku wraz z wyborem Andrew Jacksona . Od czasu nominacji Williama Jenningsa Bryana w 1896 r. partia generalnie zajmuje pozycję na lewo od Partii Republikańskiej w kwestiach gospodarczych. Demokraci byli bardziej liberalni w kwestii praw obywatelskich od 1948 r., chociaż konserwatywne frakcje w Partii Demokratycznej, które się im sprzeciwiały, utrzymywały się na Południu do lat 60. XX wieku. W polityce zagranicznej obie strony kilkakrotnie zmieniały stanowiska.\nPartia Demokratyczna wyewoluowała z Jeffersonian Republican lub Demokratyczno-Republikańskiej Partii zorganizowanej przez Jeffersona i Madisona w opozycji do Partii Federalistycznej. Partia Demokratyczno-Republikańska opowiadała się za republikanizmem ; słaby rząd federalny ; prawa państw ; zainteresowania rolnicze (zwłaszcza plantatorzy z Południa); i ścisłe przestrzeganie Konstytucji . Partia sprzeciwiła się bankowi narodowemu i Wielkiej Brytanii . Po wojnie 1812 roku federaliści praktycznie zniknęli, a jedyną narodową partią polityczną na lewo byli Demokraci-Republikanie, którzy mieli skłonność do rozłamów wzdłuż linii regionalnych. Era rządów jednej partii w Stanach Zjednoczonych, znana jako Era Dobrych Uczuć , trwała od 1816 do 1828 roku, kiedy to Andrew Jackson został prezydentem. Jackson i Martin Van Buren pracowali z sojusznikami w każdym stanie, aby utworzyć nową Partię Demokratyczną na szczeblu krajowym. W latach 30. XIX wieku rywale zjednoczyli się w głównego rywala Demokratów.\nDalsze informacje: System drugiej strony i system strony trzeciej\nMartin Van Buren był ósmym prezydentem Stanów Zjednoczonych (1837-1841) i drugim prezydentem Demokratów .\nPartia Demokratyczno-Republikańska podzieliła się wyborem następcy prezydenta Jamesa Monroe . Frakcja, która popierała wiele starych zasad Jeffersona , kierowana przez Andrew Jacksona i Martina Van Burena , stała się nowoczesną Partią Demokratyczną. Jak Norton wyjaśnia transformację w 1828 roku:\nJacksonowie wierzyli, że wola ludu w końcu zwyciężyła. Poprzez hojnie finansowaną koalicję partii państwowych, przywódców politycznych i redaktorów gazet, popularny ruch wybrał prezydenta. Demokraci stali się pierwszą dobrze zorganizowaną partią narodową w kraju... a ścisła organizacja partyjna stała się znakiem rozpoznawczym dziewiętnastowiecznej polityki amerykańskiej.\nZa platformami wydawanymi przez państwa i partie narodowe stał szeroko podzielany pogląd polityczny, który charakteryzował Demokratów:\nDemokraci reprezentowali szeroki zakres poglądów, ale podzielali fundamentalne oddanie idei społeczeństwa agrarnego Jeffersona. Rząd centralny postrzegali jako wroga wolności jednostki. 1824 „uszkodzony okazja” wzmocnił swoje podejrzenia polityce Waszyngtonu. ... Jacksonowie obawiali się koncentracji władzy ekonomicznej i politycznej. Uważali, że interwencja rządu w gospodarkę przyniosła korzyści grupom interesu i stworzyła korporacyjne monopole, które faworyzują bogatych. Starali się przywrócić niezależność jednostki – rzemieślnika i zwykłego rolnika – poprzez zakończenie federalnego wsparcia banków i korporacji oraz ograniczenie korzystania z papierowej waluty, której nie ufali. Ich definicja właściwej roli rządu była raczej negatywna, a władza polityczna Jacksona w dużej mierze wyrażała się w negatywnych aktach. Weto zastosował częściej niż wszyscy poprzedni prezydenci razem wzięci. Jackson i jego zwolennicy również sprzeciwiali się reformom jako ruchowi. Reformatorzy chcący przekształcić swoje programy w prawodawstwo wezwali do bardziej aktywnego rządu. Ale Demokraci mieli tendencję do sprzeciwiania się programom takim jak reforma edukacji w trakcie ustanawiania publicznego systemu edukacji. Uważali na przykład, że szkoły publiczne ograniczają wolność jednostki, ingerując w odpowiedzialność rodziców i podważają wolność wyznania, zastępując szkoły kościelne. Jackson nie podzielał też humanitarnych trosk reformatorów. Nie miał sympatii do amerykańskich Indian, inicjujących usuwanie Czirokezów Szlakiem Łez.\nPrzeciwne frakcje kierowane przez Henry'ego Clay'a pomogły stworzyć Partię Wigów. Partia Demokratyczna miała niewielką, ale decydującą przewagę nad wigami aż do lat pięćdziesiątych XIX wieku, kiedy wigowie rozpadli się w kwestii niewolnictwa. W 1854 roku, rozgniewani ustawą Kansas-Nebraska , Demokraci walczący z niewolnictwem opuścili partię i dołączyli do północnych wigów, tworząc Partię Republikańską .\nDemokraci podzielili się w sprawie niewolnictwa, z biletami Północy i Południa w wyborach 1860 , w których Partia Republikańska zyskała przewagę. Radykalne pro-niewolnictwo połykacze ognia doprowadziły walkouts w dwóch konwencjach gdy delegaci nie przyjmie uchwałę popierającą przedłużenie niewolnictwa na terytoria nawet jeśli wyborcy tych terytoriów nie chcą. Te Southern Demokratów nominowany spoczywających pro-niewolnictwa wiceprezes , John C. Breckinridge z Kentucky, na prezydenta i generała Josepha Lane , Oregon, na wiceprezydenta. The Northern Demokraci nominowany senatora Stephen A. Douglas Illinois na prezydenta i byłego gubernatora Georgia Herschel V. Johnson na wiceprezydenta. To rozbicie Demokratów doprowadziło do zwycięstwa republikanów i Abraham Lincoln został wybrany 16. prezydentem Stanów Zjednoczonych.\nGdy wybuchła amerykańska wojna domowa, Północni Demokraci zostali podzieleni na Demokratów Wojennych i Demokratów Pokoju . Skonfederowanych Stanów Ameryki celowo unikać zorganizowane partie polityczne. Większość Demokratów Wojennych zebrała się przed republikańskim prezydentem Abrahamem Lincolnem i Partią Unii Narodowej Republikanów w wyborach w 1864 r. , w których na unijnym bilecie znalazł się Andrew Johnson, aby przyciągnąć innych Demokratów. Johnson zastąpił Lincolna w 1865 roku, ale pozostał niezależny od obu stron.\nDemokraci skorzystali na niechęci białych Południowców do odbudowy po wojnie iw konsekwencji na wrogości wobec Partii Republikańskiej. Po tym, jak Redeemers zakończyli Rekonstrukcję w latach 70. XIX wieku i po często bardzo brutalnym pozbawianiu praw wyborczych Afroamerykanów, kierowanych przez takich białych polityków demokratycznych zwolenników supremacji, jak Benjamin Tillman z Karoliny Południowej w latach 80. i 90. XIX wieku, Południe, głosujące na Demokratów, stało się znane jako „ Solidne Południe” . " Chociaż Republikanie wygrali wszystkie wybory prezydenckie z wyjątkiem dwóch, Demokraci pozostali konkurencyjni. Partia była zdominowana przez pro-biznesowych Demokratów Burbonów kierowanych przez Samuela J. Tildena i Grovera Clevelanda , którzy reprezentowali interesy kupieckie, bankowe i kolejowe; sprzeciwiał się imperializmowi i ekspansji zagranicznej; walczył o standard złota ; przeciwstawny bimetalizm ; i prowadzili krucjatę przeciwko korupcji, wysokim podatkom i cłom. Cleveland został wybrany na kolejne kadencje prezydenckie w 1884 i 1892 roku .\nDalsze informacje: Czwarta Partia System , Piąta Partia System i Szósta Partia System\nLiderzy Partii Demokratycznej w pierwszej połowie XX wieku 14 czerwca 1913: sekretarz stanu William J. Bryan , Josephus Daniels , prezydent Woodrow Wilson , Breckinridge Long , William Phillips i Franklin D. Roosevelt\nAgrarni Demokraci domagający się darmowego srebra , czerpiąc z idei populistycznych, obalili Burbonów Demokratów w 1896 i nominowali na prezydenta Williama Jenningsa Bryana (nominację powtórzyli Demokraci w 1900 i 1908). Bryan prowadził energiczną kampanię, atakując wschodnie interesy pieniężne, ale przegrał z Republikaninem Williamem McKinleyem .\nDemokraci przejęli kontrolę nad Izbą w 1910 r., a Woodrow Wilson wygrał wybory na prezydenta w 1912 r. (kiedy republikanie podzielili się) i 1916 r. Wilson skutecznie doprowadził Kongres do rozwiązania kwestii ceł, pieniędzy i prawa antymonopolowego, które zdominowały politykę 40 lat z nowymi postępowymi prawami. Nie udało mu się zapewnić uchwalenia przez Senat traktatu wersalskiego (zakończenia wojny z Niemcami i przystąpienia do Ligi Narodów). Słaba partia była głęboko podzielona przez kwestie takie jak KKK i prohibicja w latach dwudziestych. Zorganizował jednak nowych etnicznych wyborców w miastach Północy.\nFranklin D. Roosevelt i Harry S. Truman , 32. i 33. prezydenci Stanów Zjednoczonych (1933-1945; 1945-1953), przedstawione na plakacie kampanii w wyborach prezydenckich w 1944 roku\nWielki Kryzys w 1929 roku, który rozpoczął się pod republikański prezydent Herbert Hoover i republikańskiego Kongresu ustawione na scenie bardziej liberalnego rządu jako demokraci opanował Izby Reprezentantów prawie nieprzerwany od 1930 do 1994 roku Senat za 44 48 lat od 1930 roku, a wygrał większość wyborów prezydenckich do 1968 roku. Franklin D. Roosevelt , wybrany na prezydenta w 1932, wystąpił z federalnymi programami rządowymi zwanymi New Deal . Liberalizm New Deal oznaczał uregulowanie biznesu (zwłaszcza finansów i bankowości) oraz promocję związków zawodowych, a także federalne wydatki na pomoc bezrobotnym, pomoc w trudnej sytuacji rolników i podejmowanie projektów robót publicznych na dużą skalę. Był to początek amerykańskiego państwa opiekuńczego. Przeciwnicy, którzy podkreślali sprzeciw wobec związków, poparcie dla biznesu i niskie podatki, zaczęli nazywać siebie „konserwatystami”.\nDo lat 80. Partia Demokratyczna była koalicją dwóch partii podzielonych linią Masona-Dixona: liberalnych Demokratów na Północy i kulturowo konserwatywnych wyborców na Południu, którzy choć korzystali z wielu projektów robót publicznych Nowego Ładu, sprzeciwiali się zwiększeniu praw obywatelskich inicjatywy popierane przez północno-wschodnich liberałów. Polaryzacja wzmocniła się po śmierci Roosevelta. Południowi Demokraci utworzyli kluczową część ponadpartyjnej koalicji konserwatywnej w sojuszu z większością Republikanów Środkowego Zachodu. Działacz ekonomicznie filozofia Franklina D. Roosevelta, który silnie wpłynął amerykański liberalizm kształcie znacznie porządku gospodarczego partii po roku 1932. Od 1930 roku do połowy 1960 roku, liberalny New Deal koalicja zazwyczaj kontrolowane przewodnictwo natomiast konserwatywna koalicja zwykle kontrolowany Kongres.\nProblemy, przed którymi stoją partie i Stany Zjednoczone po II wojnie światowej, obejmowały zimną wojnę i ruch praw obywatelskich . Republikanie przyciągnęli konserwatystów, a po latach sześćdziesiątych białych Południowców z koalicji demokratycznej, stosując strategię Południa i opór wobec liberalizmu New Deal i Great Society . Aż do lat pięćdziesiątych Afroamerykanie tradycyjnie popierali Partię Republikańską z powodu jej polityki praw obywatelskich przeciwko niewolnictwu. Po uchwaleniu Ustawy o Prawach Obywatelskich z 1964 r. i Ustawy o Prawach Głosowania z 1965 r. , stany południowe stały się bardziej wiarygodnie republikańskie w polityce prezydenckiej, podczas gdy stany północno-wschodnie stały się bardziej wiarygodnie demokratyczne. Badania pokazują, że biali z Południa, którzy byli głównym okręgiem wyborczym w Partii Demokratycznej, przeszli do Partii Republikańskiej z powodu konserwatyzmu rasowego.\nWybór prezydenta Johna F. Kennedy'ego z Massachusetts w 1960 roku był częściowym odzwierciedleniem tej zmiany. W kampanii Kennedy przyciągnął nowe pokolenie młodszych wyborców. W swoim programie nazwanym New Frontier Kennedy przedstawił szereg programów społecznych i projektów robót publicznych, wraz ze zwiększonym wsparciem programu kosmicznego , proponując załogową podróż statkiem kosmicznym na Księżyc do końca dekady. Naciskał na inicjatywy na rzecz praw obywatelskich i zaproponował ustawę o prawach obywatelskich z 1964 r. , ale po zabójstwie w listopadzie 1963 r. nie był w stanie zobaczyć jej uchwalenia.\nJohn F. Kennedy i Lyndon B. Johnson , 35. i 36. prezydenci Stanów Zjednoczonych (1961-1963, 1963-1969).\nNastępca Kennedy'ego, Lyndon B. Johnson, zdołał przekonać w dużej mierze konserwatywny Kongres do uchwalenia Ustawy o Prawach Obywatelskich z 1964 r., a wraz z bardziej postępowym Kongresem w 1965 r. uchwalił znaczną część Wielkiego Społeczeństwa , które składało się z szeregu programów społecznych mających na celu pomoc ubogim . Obrona praw obywatelskich przez Kennedy'ego i Johnsona jeszcze bardziej umocniła poparcie Czarnych dla Demokratów, ale spowodowała alienację białych z Południa, którzy ostatecznie skłaniali się ku Partii Republikańskiej, szczególnie po wyborze Ronalda Reagana na prezydenta w 1980 r. Zaangażowanie Stanów Zjednoczonych w Wojna w Wietnamie w 1960 roku był inny problem, że dalsze podziały złamania linii usterek koalicji demokratów. Po rezolucji w sprawie Zatoki Tonkińskiej w 1964 roku prezydent Johnson wysłał duży kontyngent wojsk bojowych do Wietnamu, ale eskalacja nie zdołała wypędzić Viet Congu z Wietnamu Południowego, co spowodowało narastające bagno , które do 1968 roku stało się przedmiotem powszechnego sprzeciwu. protesty wojenne w Stanach Zjednoczonych i gdzie indziej. Wraz z rosnącymi ofiarami i wieczornymi doniesieniami informacyjnymi przynoszącymi do domu niepokojące obrazy z Wietnamu, kosztowne zaangażowanie wojskowe stawało się coraz bardziej niepopularne, zraziło wielu młodych wyborców, których Demokraci przyciągnęli na początku lat sześćdziesiątych. Protesty tego roku, wraz z zabójstwami Martina Luthera Kinga Jr. i kandydata Demokratów na prezydenta senatora Roberta F. Kennedy'ego (młodszego brata Johna F. Kennedy'ego) osiągnęły punkt kulminacyjny podczas zawirowań na gorąco kontestowanej Narodowej Konwencji Demokratów tego lata w Chicago (która została Zamieszanie wewnątrz i na zewnątrz sali konferencyjnej nominowało wiceprezydenta Huberta Humphreya w serii wydarzeń, które okazały się znaczącym punktem zwrotnym w upadku szerokiej koalicji Partii Demokratycznej.\nJimmy Carter , 39 prezydent Stanów Zjednoczonych (1977–1981), wygłaszający orędzie o stanie Unii w 1979 r.\nRepublikański kandydat na prezydenta Richard Nixon był w stanie wykorzystać zamieszanie Demokratów w tym roku i wygrał wybory w 1968 r., aby zostać 37. prezydentem. W 1972 r. wygrał reelekcję w osuwisku przeciwko kandydatowi Demokratów George'owi McGovern'owi , który, podobnie jak Robert F. Kennedy, dotarł do młodszych wyborców antywojennych i kontrkulturowych, ale w przeciwieństwie do Kennedy'ego nie był w stanie odwołać się do bardziej tradycyjnej białej partii. okręgi robotnicze. Podczas drugiej kadencji Nixona jego prezydenturą wstrząsnął skandal Watergate , który zmusił go do rezygnacji w 1974 roku. Jego następcą został wiceprezydent Gerald Ford , który służył przez krótką kadencję. Watergate zaoferował Demokratom szansę na odzyskanie sił, a ich kandydat Jimmy Carter wygrał wybory prezydenckie w 1976 roku. Dzięki początkowemu poparciu ewangelicznych chrześcijańskich wyborców na Południu Carterowi udało się tymczasowo zjednoczyć odmienne frakcje w partii, ale inflacja i kryzys zakładników w Iranie z lat 1979–1980 zebrały swoje żniwo, co zaowocowało miażdżącym zwycięstwem republikańskiego kandydata na prezydenta Ronalda Reagana w 1980 roku, co na długie lata zmieniło krajobraz polityczny na korzyść republikanów.\nBill Clinton , 42. prezydent Stanów Zjednoczonych (1993–2001), w Pentagonie w 1998 r.\nWraz z przewagą Republikanów pod rządami Ronalda Reagana Demokraci szukali sposobów na odpowiedź, ale nie byli w stanie odnieść sukcesu, kandydując tradycyjnymi kandydatami, takimi jak były wiceprezydent i kandydat Demokratów na prezydenta Walter Mondale , który przegrał z Reaganem w wyborach prezydenckich w 1984 roku. Wielu Demokratów pokładało swoje nadzieje w przyszłej gwieździe Gary'ego Harta , który rzucił wyzwanie Mondale'owi w prawyborach w 1984 roku na temat „Nowe idee”; aw późniejszych prawyborach w 1988 roku stał się de facto faworytem i wirtualnym „wciskającym się” w nominację demokratów na prezydenta, zanim jego kampania zakończyła się skandalem seksualnym. Mimo to partia zaczęła szukać młodszego pokolenia liderów, którzy podobnie jak Hart inspirowali się pragmatycznym idealizmem Johna F. Kennedy'ego.\nGubernator Arkansas, Bill Clinton, był jedną z takich postaci, który został wybrany na prezydenta w 1992 r. jako kandydat Demokratów. Sam siebie określał i rządził jako „ nowy demokrata ”. Partia przyjęła centrowy program gospodarczy, ale społecznie postępowy , z bazą wyborców po Reaganie, która przesunęła się znacznie na prawo . Starając się odwoływać zarówno do liberałów, jak i do fiskalnych konserwatystów, Demokraci zaczęli opowiadać się za zrównoważonym budżetem i gospodarką rynkową złagodzoną interwencją rządu ( gospodarka mieszana ), wraz z ciągłym naciskiem na sprawiedliwość społeczną i akcję afirmatywną . Polityka gospodarcza przyjęta przez Partię Demokratyczną, w tym byłą administrację Clintona , została nazwana „ trzecią drogą ”. Demokraci stracili kontrolę nad Kongresem w wyborach w 1994 roku do Partii Republikańskiej. Ponownie wybrany w 1996 roku, Clinton był pierwszym demokratycznym prezydentem od czasu Franklina D. Roosevelta, który został wybrany na dwie kadencje.\nBarack Obama i Joe Biden , 44. i 46. prezydenci Stanów Zjednoczonych (2009–2017, 2021– obecnie ).\nW następstwie ataków terrorystycznych w 2001 r. na World Trade Center i Pentagon, a także rosnącego zaniepokojenia globalnym ociepleniem , niektóre z kluczowych kwestii partii na początku XXI wieku obejmowały zwalczanie terroryzmu przy jednoczesnym zachowaniu praw człowieka , poszerzanie dostępu do opieki zdrowotnej opieki , praw pracowniczych i ochrony środowiska. Demokraci odzyskali kontrolę większościową zarówno w Izbie, jak i Senacie w wyborach w 2006 roku . Barack Obama wygrał nominację Partii Demokratycznej i został wybrany na pierwszego prezydenta Afroamerykanów w 2008 roku. Za prezydentury Obamy partia posunęła się naprzód reform, w tym pakietu bodźców gospodarczych , ustawy o reformach finansowych Dodda-Franka i ustawy o przystępnej cenie . W wyborach w 2010 roku Partia Demokratyczna straciła kontrolę nad Izbą i straciła większość w legislatywach stanowych i gubernatorstwach stanowych. W wyborach w 2012 , prezydent Obama został ponownie wybrany, ale partia pozostała w mniejszości w Izbie Reprezentantów i stracił kontrolę nad Senatem w 2014. Po wyborach 2016 z Donald Trump , Partia Demokratyczna przesiedli się na rolę partii opozycyjnej i nie sprawował ani prezydentury, ani Senatu, ale odzyskał większość w Izbie w wyborach śródokresowych w 2018 r . Demokraci byli bardzo krytyczni wobec prezydenta Trumpa, w szczególności jego polityki w zakresie imigracji, opieki zdrowotnej i aborcji, a także jego reakcji na pandemię COVID-19 .\nNa podstawie sondażu przeprowadzonego w 2014 roku Gallup ustalił, że 30% Amerykanów to Demokraci, 23% jako Republikanie, a 45% jako niezależni . W tym samym sondażu ankieta zarejestrowanych wyborców wykazała, że 47% zidentyfikowanych jako Demokraci lub skłaniali się ku partii w porównaniu z 40% zarejestrowanych wyborców, którzy zidentyfikowali się jako lub skłaniali się ku republikanom.\nW 2018 roku kandydat Demokratów do Kongresu Tom Malinowski , który został później wybrany, tak opisał partię:\nJesteśmy teraz stroną odpowiedzialności fiskalnej w Ameryce. Nie tylko dodaliśmy 2 biliony dolarów do długu narodowego za tę obniżkę podatków, której nie chciał Warren Buffett ... Jesteśmy partią organów ścigania w Ameryce; nie oczerniamy Federalnego Biura Śledczego każdego dnia. Jesteśmy partią wartości rodzinnych. Nie zabieramy... dzieci od rodziców na granicy. Jesteśmy partią patriotyzmu w Ameryce, która chce bronić tego kraju przed naszymi zagranicznymi przeciwnikami.\n—  Tomek Malinowski w lipcu 2018\nW listopadzie 2020 r. demokrata Joe Biden wygrał wybory prezydenckie w 2020 roku . Rozpoczął swoją kadencję z wąską demokratyczną większością w Izbie i Senacie.\n„Żywy Jackass kopiący martwego lwa” Thomasa Nasta, Harper's Weekly , 19 stycznia 1870\nLogo partii osłów pozostaje dobrze znanym symbolem Partii Demokratycznej, mimo że nie jest oficjalnym logo partii.\nLogo Demokratycznej Partii Osiołków w zmodernizowanej formie „kopania osła”\nPartia Demokratyczno-Republikańska rozpadła się w 1824 r. na krótkotrwałą Narodową Partię Republikańską i ruch Jacksona, który w 1828 r. przekształcił się w Partię Demokratyczną. W epoce Jacksona termin „Demokracja” był używany przez partię, ale nazwa „Partia Demokratyczna” została ostatecznie ustalona i stała się oficjalną nazwą w 1844 roku. Członkowie partii nazywani są „Demokratami” lub „Demami”. .\nTermin „Partia Demokratyczna” był również używany lokalnie, ale zwykle był używany przez przeciwników od 1952 roku jako termin dyskredytujący.\nNajpopularniejszym symbolem maskotki na przyjęciu był osioł lub osioł . Wrogowie Andrew Jacksona przekręcili jego imię na „osioł” jako określenie na ośmieszenie głupiego i upartego zwierzęcia. Jednak Demokratom podobały się implikacje zwykłego człowieka i również je podchwyciły, dlatego obraz przetrwał i ewoluował. Najbardziej trwałe wrażenie wywarły z karykatur Thomasa Nasta z 1870 roku w „ Harper's Weekly” . Rysownicy podążyli za Nast i wykorzystali osła do reprezentowania Demokratów i słonia do reprezentowania Republikanów .\nNa początku XX wieku tradycyjnym symbolem Partii Demokratycznej w Indianie, Kentucky, Oklahomie i Ohio był kogut, w przeciwieństwie do republikańskiego orła. Ten symbol nadal pojawia się na kartach do głosowania w stanach Oklahoma, Kentucky, Indiana i West Virginia . Kogut został przyjęty jako oficjalny symbol Narodowej Partii Demokratycznej. W Nowym Jorku symbolem głosowania Demokratów jest pięcioramienna gwiazda.\nChociaż obie główne partie polityczne (i wiele mniejszych) używają tradycyjnych amerykańskich kolorów czerwonego, białego i niebieskiego w swoich działaniach marketingowych i reprezentacyjnych, od wieczoru wyborczego w 2000 r. niebieski stał się kolorem identyfikacyjnym Partii Demokratycznej, podczas gdy czerwony stał się kolorem identyfikacyjnym dla Partii Demokratycznej. Partii Republikańskiej. Tej nocy po raz pierwszy wszystkie główne stacje telewizyjne użyły tego samego schematu kolorów na mapie wyborczej: stany niebieskie dla Al Gore (nominat Demokratów) i stany czerwone dla George'a W. Busha (nominat republikański). Od tego czasu kolor niebieski jest szeroko stosowany przez media do reprezentowania partii. Jest to sprzeczne z powszechną praktyką poza Stanami Zjednoczonymi, gdzie niebieski jest tradycyjnym kolorem prawej strony, a czerwony kolorem lewej . Na przykład w Kanadzie czerwony reprezentuje liberałów, podczas gdy niebieski reprezentuje konserwatystów . W Wielkiej Brytanii kolor czerwony oznacza Partię Pracy, a niebieski Partię Konserwatywną . Jakiekolwiek użycie koloru niebieskiego do oznaczenia Partii Demokratycznej przed 2000 r. byłoby historycznie niedokładne i mylące. Od 2000 r. kolor niebieski był również używany zarówno przez zwolenników partii w działaniach promocyjnych – przykłady ActBlue , BuyBlue i BlueFund – jak i przez samą partię w 2006 r. zarówno w ramach programu „Red to Blue”, stworzonego w celu wspierania demokratycznych kandydatów walczących z republikańskimi zasiedziałymi. w wyborach śródokresowych w tym roku i na swojej oficjalnej stronie internetowej.\nWe wrześniu 2010 roku Partia Demokratyczna zaprezentowała swoje nowe logo, które zawierało niebieskie D w niebieskim kółku. Było to pierwsze oficjalne logo partii; logo osła było tylko półoficjalne.\nJefferson-Jackson Day to coroczna impreza (kolacja) organizowana przez organizacje Partii Demokratycznej w Stanach Zjednoczonych. Jej nazwa pochodzi od prezydentów Thomasa Jeffersona i Andrew Jacksona , których partia uważa za swoich wybitnych wczesnych przywódców.\nPiosenka „ Happy Days Are Here Again ” jest nieoficjalną piosenką Partii Demokratycznej. Był używany w widocznym miejscu, gdy Franklin D. Roosevelt został nominowany na prezydenta na Narodowej Konwencji Demokratów w 1932 roku i do dziś pozostaje sentymentalnym faworytem Demokratów. Na przykład Paul Shaffer zagrał temat w Late Show z Davidem Lettermanem po tym, jak Demokraci wygrali Kongres w 2006 roku. „ Don't Stop ” Fleetwood Mac zostało przyjęte przez kampanię prezydencką Billa Clintona w 1992 roku i przetrwało jako popularny demokrata. utwór muzyczny. Podobna emocjonalnie piosenka „ Piękny dzień ” zespołu U2 stała się również ulubioną piosenką przewodnią kandydatów Demokratów. John Kerry użył tej piosenki podczas swojej kampanii prezydenckiej w 2004 roku, a kilku kandydatów do Kongresu Demokratów użyło jej jako melodii uroczystej w 2006 roku.\nJako tradycyjny hymn konwencji nominacyjnej na prezydenta, „ Fanfara dla zwykłego człowieka ” Aarona Coplanda jest tradycyjnie wykonywana na początku Narodowej Konwencji Demokratów.\nKomitetu Narodowego Demokratycznej (DNC) jest odpowiedzialna za promowanie demokratycznych działań kampanii. Podczas gdy DNC odpowiada za nadzorowanie procesu pisania Platformy Demokratycznej, DNC koncentruje się bardziej na strategii kampanii i organizacji niż na polityce publicznej . W wyborach prezydenckich nadzoruje Narodowy Zjazd Demokratów . Konwencja narodowa podlega statutowi partii i najwyższemu autorytetowi w Partii Demokratycznej podczas sesji, a DNC kieruje organizacją partii w innym czasie. Na czele DNC stoi Jaime Harrison .\nKażdy stan ma również komitet stanowy, składający się z wybranych członków komitetu oraz członków komitetu z urzędu (zwykle wybieranych urzędników i przedstawicieli głównych okręgów wyborczych), który z kolei wybiera przewodniczącego. Komisje powiatowe, miejskie, miejskie i okręgowe składają się z reguły z osób wybieranych na szczeblu lokalnym. Komitety stanowe i lokalne często koordynują działania kampanii w ramach swojej jurysdykcji, nadzorują lokalne konwencje, aw niektórych przypadkach prawybory lub kluby i mogą odgrywać rolę w nominowaniu kandydatów na urząd z wyboru zgodnie z prawem stanowym. Rzadko kiedy dysponują dużymi funduszami, ale w 2005 r. przewodniczący DNC Dean rozpoczął program (zwany „Strategią 50 Stanu”), polegający na wykorzystaniu funduszy krajowych DNC do pomocy wszystkim partiom państwowym i opłacania pełnoetatowych zawodowych pracowników.\nBarack Obama przemawia do College Democrats of America w 2007 r.\nKomitet Demokratycznej Kampanii Kongresowej (DCCC) pomaga kandydatom partii w wyścigach w Izbie, a jego obecnym przewodniczącym (wybranym przez klub partyjny) jest przedstawiciel Sean Patrick Maloney z Nowego Jorku. Podobnie Komitet Demokratycznej Kampanii Senatorskiej (DSCC), kierowany przez senatora Gary'ego Petersa z Michigan, zbiera fundusze na wyścigi w Senacie. Komitet Demokratycznej Kampanii Legislacyjnej (DLCC), któremu przewodniczy lider większości w Senacie stanu Nowy Jork, Andreę Stewart-Cousins , jest mniejszą organizacją, która koncentruje się na stanowych wyścigach legislacyjnych. DNC sponsoruje College Democrats of America (CDA), organizację studencką, której celem jest szkolenie i angażowanie nowego pokolenia działaczy demokratycznych. Democrats Abroad to organizacja zrzeszająca Amerykanów mieszkających poza Stanami Zjednoczonymi, która pracuje nad realizacją celów partii i zachęcaniem Amerykanów mieszkających za granicą do wspierania Demokratów. W Młodzi Demokraci Ameryki (YDA) i High School Demokraci Ameryki (HSDA) są młodych dorosłych i młodzieży prowadzone przez organizacje odpowiednio, że próba, aby przyciągnąć i zmobilizować młodych ludzi do demokratycznych kandydatów, ale działa poza DNC. The Democratic Governors Association (DGA) to organizacja wspierająca kandydatury kandydatów na gubernatorów Demokratów i osób zasiedziałych. Podobnie burmistrzowie największych miast i ośrodków miejskich zbierają się jako Krajowa Konferencja Burmistrzów Demokratów .\nDalsze informacje: Frakcje w Partii Demokratycznej (Stany Zjednoczone)\nPo założeniu Partia Demokratyczna wspierała agraryzm i Jacksonian demokratyczny ruch prezydenta Andrew Jacksona , reprezentujący rolników i interesy wiejskie oraz tradycyjnych demokratów Jeffersona . Od lat 90. XIX wieku, zwłaszcza w stanach północnych, partia zaczęła faworyzować bardziej liberalne stanowiska (termin „liberalny” w tym sensie opisuje współczesny liberalizm , a nie liberalizm klasyczny czy liberalizm gospodarczy ). W ostatnich sondażach exit polls Partia Demokratyczna odbiła się szerokim echem we wszystkich społeczno-etno-ekonomicznych grupach demograficznych.\nW przeszłości partia reprezentowała rolników, robotników oraz mniejszości religijne i etniczne, sprzeciwiając się nieuregulowanemu biznesowi i finansom oraz opowiadając się za progresywnymi podatkami dochodowymi. W polityce zagranicznej od 1913 do połowy lat 60. dominującym tematem był internacjonalizm (w tym interwencjonizm ). W latach 30. partia zaczęła promować programy społeczne skierowane do ubogich. Partia miała fiskalnie konserwatywne , pro-biznesowe skrzydło, którego przykładem są Grover Cleveland i Al Smith , oraz południowe skrzydło konserwatywne, które skurczyło się po tym, jak prezydent Lyndon B. Johnson poparł ustawę o prawach obywatelskich z 1964 roku . Głównymi wpływami na liberalizm były związki zawodowe (który osiągnął szczyt w erze 1936-1952) i Afroamerykanie . Ekologia jest głównym elementem od lat 70. XX wieku. Partia Demokratyczna XXI wieku jest w większości koalicją centrystów, liberałów i postępowców, ze znacznym nakładaniem się tych trzech grup.\nCentrowi Demokraci lub Nowi Demokraci to ideologicznie centrowa frakcja w Partii Demokratycznej, która wyłoniła się po zwycięstwie republikanina George'a HW Busha w wyborach prezydenckich w 1988 roku . Są ekonomicznie liberalną frakcją „ trzeciej drogi ”, która dominowała w partii przez około 20 lat, począwszy od późnych lat osiemdziesiątych, po tym, jak ludność Stanów Zjednoczonych zwróciła się znacznie dalej w stronę prawicy politycznej . Są oni reprezentowani przez organizacje takie jak New Democrat Network i New Democrat Coalition . Koalicja Nowych Demokratów jest prowzrostową i fiskalnie umiarkowaną koalicją kongresową.\nJedną z najbardziej wpływowych grup centrowych była Rada Przywództwa Demokratycznego (DLC), organizacja non-profit, która opowiadała się za centrowymi pozycjami partii. DLC okrzyknęło prezydenta Billa Clintona jako dowód żywotności polityków „trzeciej drogi” i historię sukcesu DLC. DLC zostało rozwiązane w 2011 roku, a większość poprzedniego DLC jest obecnie reprezentowana w think tanku Third Way .\nNiektórzy demokratyczni wybrani urzędnicy sami deklarują się jako centryści, w tym były prezydent Bill Clinton, były wiceprezydent Al Gore , senator Mark Warner , były gubernator Pensylwanii Ed Rendell , były senator Jim Webb , prezydent Joe Biden , kongresmen Ann Kirkpatrick i były kongresman Dave McCurdy .\nSieć Nowych Demokratów wspiera społecznie liberalnych i umiarkowanych pod względem fiskalnym polityków Demokratów i jest powiązana z Kongresową Koalicją Nowych Demokratów w Izbie Reprezentantów. Suzan DelBene jest przewodniczącą koalicji, a była senatorka i kandydatka na prezydenta Demokratów w 2016 roku Hillary Clinton była członkiem w Kongresie. W 2009 roku prezydent Barack Obama został nazwany przez siebie Nowym Demokratą.\nKonserwatywny demokrata jest członkiem Partii Demokratycznej z konserwatywnych poglądów politycznych, lub z widokiem na stosunkowo konserwatywnych w stosunku do tych partii narodowej. Chociaż takich członków Partii Demokratycznej można znaleźć w całym kraju, faktycznie wybieranych urzędników można znaleźć nieproporcjonalnie w południowych stanach iw mniejszym stopniu w wiejskich regionach Stanów Zjednoczonych, częściej na Zachodzie . Historycznie rzecz biorąc, Południowi Demokraci byli generalnie znacznie bardziej konserwatywni ideologicznie niż konserwatywni Demokraci obecnie.\nWielu konserwatywnych Demokratów z Południa odeszło do Partii Republikańskiej , począwszy od uchwalenia Ustawy o Prawach Obywatelskich z 1964 roku i ogólnego przesunięcia partii w lewo. Strom Thurmond z Południowej Karoliny , Billy Tauzin z Luizjany , Kent Hance i Ralph Hall z Teksasu oraz Richard Shelby z Alabamy są tego przykładami. Napływ konserwatywnych Demokratów do Partii Republikańskiej jest często podawany jako przyczyna przesunięcia się Partii Republikańskiej bardziej na prawo pod koniec XX wieku, a także przesunięcia jej bazy z północnego wschodu i środkowego zachodu na południe.\nW latach 80. Partia Demokratyczna miała element konserwatywny, głównie z regionów Południa i Pogranicza. Ich liczba gwałtownie spadła, gdy Partia Republikańska odbudowała swoją południową bazę. Byli czasami żartobliwie nazywani „ Demokratami z żółtego psa ” lub „ Wojownikami boll ” i „ Dixiekratami ”. W Izbie tworzą oni Koalicję Niebieskiego Psa , klub konserwatystów i centrystów, którzy chcą negocjować kompromisy z republikańskimi przywódcami. W przeszłości działały jako zjednoczony blok wyborczy, dając swoim członkom pewną możliwość zmiany ustawodawstwa, w zależności od ich liczebności w Kongresie.\nGłosowanie dzielonymi biletami było powszechne wśród konserwatywnych Demokratów Południowych w latach 70. i 80. XX wieku. Wyborcy ci poparli konserwatywnych Demokratów na stanowiska lokalne i stanowe, jednocześnie głosując na republikańskich kandydatów na prezydenta.\nZobacz także: Nowoczesny liberalizm w Stanach Zjednoczonych\nEleanor Roosevelt na Narodowej Konwencji Demokratów w Chicago w 1956 r.\nLiberałowie socjalni ( współcześni liberałowie ) stanowią dużą część bazy demokratycznej. Według exit polls z 2018 r. liberałowie stanowili 27% elektoratu, a 91% liberałów amerykańskich opowiedziało się za kandydatem Partii Demokratycznej. Do lat pięćdziesiątych wykształceni w białych kołnierzykach profesjonaliści byli w większości republikanami, ale teraz stanowią istotny element Partii Demokratycznej.\nZdecydowana większość liberałów opowiada się za przejściem w kierunku powszechnej opieki zdrowotnej , a wielu popiera w szczególności stopniowe przejście do systemu jednego płatnika . Większość faworyzuje również dyplomację nad działaniami wojskowymi , badaniami nad komórkami macierzystymi , legalizacją małżeństw osób tej samej płci , ściślejszą kontrolą broni i przepisami dotyczącymi ochrony środowiska, a także zachowaniem prawa do aborcji . Imigracja i różnorodność kulturowa są uważane za pozytywne, ponieważ liberałowie sprzyjają pluralizmowi kulturowemu , systemowi, w którym imigranci zachowują swoją rodzimą kulturę, a także przyjmują nową kulturę. Są oni podzieleni w sprawie umów o wolnym handlu, takich jak Północnoamerykańska Umowa o Wolnym Handlu (NAFTA) i organizacji, przy czym niektórzy uważają je za bardziej przychylne korporacjom niż pracownikom. Większość liberałów sprzeciwia się zwiększonym wydatkom wojskowym oraz mieszaniu się kościoła i państwa.\nTa grupa ideologiczna różni się od tradycyjnej zorganizowanej bazy pracowniczej. Według Pew Research Center , 41% zamieszkiwało masowo zamożne gospodarstwa domowe, a 49% stanowili absolwenci szkół wyższych, co stanowi najwyższą liczbę spośród wszystkich grup typograficznych. Była to również najszybciej rozwijająca się grupa typologiczna od końca lat 90. do początku XXI wieku. Liberałowie to większość środowisk akademickich i duża część klasy zawodowej.\nPostępowcy są najbardziej lewicową frakcją w partii i popierają silne regulacje biznesowe, programy socjalne i prawa pracownicze . Postępowe postawy ideologiczne mają wiele wspólnego z programami europejskich partii socjaldemokratycznych . Wielu postępowych Demokratów jest potomkami kandydata Nowej Lewicy Demokratów na prezydenta, senatora George'a McGovern z Południowej Dakoty, podczas gdy inni byli zaangażowani w kandydaturę na prezydenta w 2016 roku senatora Vermontu Bernie Sandersa . Postępowcy są często uważani za synonimów liberałów, choć czasem uważa się, że postępowcy wykazują silniejsze poparcie dla powszechnej opieki zdrowotnej, rozwiązań nierówności ekonomicznych i regulacji środowiskowych.\nW 2014 roku postępowa senator Elizabeth Warren przedstawiła „Jedenaście przykazań progresywizmu”: ostrzejsze regulacje prawne dotyczące korporacji, przystępna edukacja, inwestycje naukowe i ekologia , neutralność sieci , wzrost płac, równe płace dla kobiet, prawa do rokowań zbiorowych, obrona programów społecznych, małżeństwa seksualne, reforma imigracyjna i nieograniczony dostęp do opieki zdrowotnej reprodukcyjnej. Ponadto postępowcy zdecydowanie sprzeciwiają się korupcji politycznej i dążą do przyspieszenia reform wyborczych, takich jak zasady finansowania kampanii i ochrona praw wyborczych. Dziś wielu postępowców uczyniło walkę z nierównościami ekonomicznymi priorytetem.\nKongresu Progressive Caucus (CPC) to Klubu postępowych demokratów przewodniczy PRAMILA Jayapal w Waszyngtonie . W jej skład weszli przedstawiciele Dennis Kucinich z Ohio , John Conyers z Michigan , Jim McDermott z Waszyngtonu , Barbara Lee z Kalifornii i senator Paul Wellstone z Minnesoty . Senatorowie Sherrod Brown z Ohio , Tammy Baldwin z Wisconsin , Mazie Hirono z Hawajów i Ed Markey z Massachusetts byli członkami klubu w Izbie Reprezentantów. Chociaż żaden senator z ramienia Demokratów nie należy obecnie do KPCh, niezależny senator Bernie Sanders jest jej członkiem.\nRozwiń programy ubezpieczeń społecznych i sieci bezpieczeństwa.\nZwiększ najwyższe stawki podatku od zysków kapitałowych i podatku od dywidend do ponad 28%.\nObniżyć podatki dla klasy robotniczej i średniej, a także dla małych firm.\nZmień przepisy podatkowe, aby nie zachęcać do wykonywania zadań związanych z wysyłką za granicę.\nZwiększenie federalnych i stanowych płac minimalnych .\nZmodernizować i poszerzyć dostęp do edukacji publicznej oraz zapewnić powszechną edukację przedszkolną .\nWspieraj cel powszechnej opieki zdrowotnej poprzez opcję publicznego ubezpieczenia zdrowotnego lub rozszerzenie Medicare / Medicaid .\nZwiększenie inwestycji w rozwój infrastruktury oraz badania naukowe i technologiczne.\nZwiększenie wykorzystania energii odnawialnej i zmniejszenie wykorzystania paliw kopalnych .\nWdrożenie podatku węglowego .\nUtrzymać ochronę pracy i prawo do uzwiązkowienia .\nZreformować system kredytów studenckich i umożliwić refinansowanie kredytów studenckich.\nUczyń uczelnię bardziej przystępną.\nNakaz równej płacy za równą pracę bez względu na płeć, rasę lub pochodzenie etniczne.\nDekryminalizuj lub zalegalizuj marihuanę.\nDbaj o neutralność sieci .\nWdrożenie reformy finansów kampanii i reformy wyborczej.\nPrzestrzegaj praw do głosowania i łatwego dostępu do głosowania.\nWspierać małżeństwa osób tej samej płci i zakazać terapii konwersyjnej .\nZezwól na legalny dostęp do aborcji i opieki zdrowotnej dla kobiet.\nObsługuj weryfikację posiadanych broni i bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące kontroli broni .\nPopraw przepisy dotyczące prywatności i ogranicz nadzór rządowy.\nSprzeciw się torturom .\nUznaj i broń wolności w Internecie na całym świecie.\nRówne szanse ekonomiczne , siatka bezpieczeństwa socjalnego i silne związki zawodowe były historycznie sednem demokratycznej polityki gospodarczej. Demokraci popierają progresywny system podatkowy , wyższe płace minimalne , ubezpieczenie społeczne , powszechną opiekę zdrowotną , edukację publiczną i dotowane mieszkania . Wspierają również rozwój infrastruktury i inwestycje w czystą energię w celu osiągnięcia rozwoju gospodarczego i tworzenia miejsc pracy. Od lat 90. partia czasami wspierała centrowe reformy gospodarcze, które ograniczały wielkość rządu i ograniczały regulacje rynkowe. Partia ogólnie odrzucony zarówno laissez-faire ekonomię i socjalizmu rynkowego , sprzyjając zamiast ekonomii keynesowskiej ciągu kapitalistycznego systemu rynkowego.\nDemokraci popierają bardziej progresywną strukturę podatkową , aby zapewnić więcej usług i zmniejszyć nierówności ekonomiczne , zapewniając, że najbogatsi Amerykanie płacą najwyższe podatki. Sprzeciwiają się obcinaniu usług socjalnych, takich jak Social Security , Medicare i Medicaid , wierząc, że jest to szkodliwe dla wydajności i sprawiedliwości społecznej . Demokraci uważają, że korzyści płynące z usług socjalnych w kategoriach pieniężnych i niepieniężnych to bardziej wydajna siła robocza i bardziej kulturalna populacja i uważają, że korzyści z tego są większe niż jakiekolwiek korzyści, które można uzyskać z niższych podatków, zwłaszcza w przypadku najlepiej zarabiających, lub cięć do usług socjalnych. Ponadto Demokraci postrzegają usługi socjalne jako niezbędne do zapewnienia pozytywnej wolności , wolności wynikającej z możliwości gospodarczych. Kierowana przez Demokratów Izba Reprezentantów przywróciła zasadę budżetową PAYGO (pay-as-you-go) na początku 110. Kongresu .\nZobacz też: Płaca minimalna w Stanach Zjednoczonych\nPartia Demokratyczna opowiada się za podniesieniem płacy minimalnej . Ustawa o uczciwej płacy minimalnej z 2007 r. była wczesnym elementem programu Demokratów podczas 110. Kongresu . W 2006 roku Demokraci poparli sześć stanowych inicjatyw głosowania w celu podwyższenia płacy minimalnej i wszystkie sześć inicjatyw przeszło w życie.\nW 2017 roku Senat Demokraci wprowadzili ustawę o podniesieniu płacy, która podniosłaby płacę minimalną do 15 dolarów za godzinę do 2024 roku. W 2021 roku prezydent Demokratów Joe Biden zaproponował podniesienie płacy minimalnej do 15 dolarów do 2025 roku.\nPrezydent Barack Obama podpisuje ustawę o ochronie pacjenta i przystępnej cenie w Białym Domu 23 marca 2010 r.\nDemokraci wzywają do „niedrogiej i wysokiej jakości opieki zdrowotnej” i opowiadają się za przejściem na uniwersalną opiekę zdrowotną w różnych formach, aby sprostać rosnącym kosztom opieki zdrowotnej. Niektórzy politycy Demokratów opowiadają się za programem jednego płatnika lub Medicare dla wszystkich , podczas gdy inni wolą stworzyć opcję publicznego ubezpieczenia zdrowotnego .\nUstawa Patient Protection and Affordable Care Act , podpisana przez prezydenta Baracka Obamę 23 marca 2010 r., była jednym z najbardziej znaczących działań na rzecz powszechnej opieki zdrowotnej. Do grudnia 2019 r. ponad 20 milionów Amerykanów uzyskało ubezpieczenie zdrowotne zgodnie z ustawą o przystępnej cenie.\nDemokraci opowiadają się za poprawą edukacji publicznej poprzez podnoszenie standardów szkolnych i reformę programu Head Start . Wspierają także powszechne przedszkole i poszerzanie dostępu do edukacji podstawowej, w tym poprzez szkoły społeczne . Wzywają do rozwiązania problemu zadłużenia kredytów studenckich i reform w celu zmniejszenia czesnego. Inne propozycje obejmowały bezpłatne uczelnie publiczne oraz reformę standaryzowanych testów . Demokraci mają długoterminowy cel polegający na finansowaniu ze środków publicznych edukacji uniwersyteckiej z niskimi opłatami za naukę (jak w większości krajów Europy i Kanady), które byłyby dostępne dla każdego kwalifikującego się amerykańskiego studenta. Ewentualnie zachęcają do rozszerzenia dostępu do edukacji pomaturalnej, zwiększając fundusze państwowe na pomoc finansową dla studentów, taką jak stypendia Pell i ulgi podatkowe na czesne .\nDemokraci (kolor niebieski) i republikanie (kolor czerwony) od dawna różnili się poglądami na temat znaczenia przeciwdziałania zmianom klimatycznym , przy czym pod koniec 2010 r. luka pogłębiła się głównie dzięki wzrostowi udziału Demokratów o ponad 30 punktów, podczas gdy poglądy republikanów zmieniły się stosunkowo niewiele.\nDemokraci uważają, że rząd powinien chronić środowisko i mieć historię ochrony środowiska . W ostatnich latach stanowisko to podkreślało wytwarzanie energii odnawialnej jako podstawę poprawy gospodarki, większego bezpieczeństwa narodowego i ogólnych korzyści dla środowiska.\nPartia Demokratyczna opowiada się również za rozszerzeniem obszarów chronionych i zachęca do otwartej przestrzeni i podróży koleją w celu zmniejszenia zatłoczenia autostrad i lotnisk oraz poprawy jakości powietrza i gospodarki, ponieważ „wierzy, że społeczności, interesy środowiskowe i rząd powinny współpracować w celu ochrony zasobów przy jednoczesnym zapewnieniu witalności lokalnych gospodarek. Kiedyś wmawiano Amerykanom, że muszą dokonać wyboru między gospodarką a środowiskiem. Teraz wiedzą, że to fałszywy wybór”.\nNajważniejszym problemem środowiskowym Partii Demokratycznej jest zmiana klimatu . Demokraci, w szczególności były wiceprezydent Al Gore , naciskali na surową regulację gazów cieplarnianych . 15 października 2007 r. Gore zdobył Pokojową Nagrodę Nobla za swoje wysiłki na rzecz budowania większej wiedzy na temat zmian klimatu spowodowanych przez człowieka i kładąc podwaliny pod środki niezbędne do przeciwdziałania im.\nDemokraci poparli zwiększony rozwój krajowej energii odnawialnej , w tym farmy wiatrowe i słoneczne, w celu zmniejszenia zanieczyszczenia dwutlenkiem węgla. Platforma partii wzywa do „wszystkich powyższych” polityki energetycznej, w tym czystej energii, gazu ziemnego i ropy naftowej, z pragnieniem uniezależnienia się energetycznie. Partia poparła wyższe podatki od firm naftowych i zaostrzenie przepisów dotyczących elektrowni węglowych , sprzyjając polityce ograniczania długoterminowego uzależnienia od paliw kopalnych . Dodatkowo partia popiera zaostrzenie norm emisji paliw, aby zapobiec zanieczyszczeniu powietrza.\nWielu Demokratów popiera politykę sprawiedliwego handlu , jeśli chodzi o kwestię międzynarodowych umów handlowych, a niektórzy w partii zaczęli wspierać wolny handel w ostatnich dziesięcioleciach. W latach 90. administracja Clintona i wielu prominentnych Demokratów przeforsowało szereg porozumień, takich jak Północnoamerykańska Umowa o Wolnym Handlu (NAFTA). Od tego czasu odejście partii od wolnego handlu stało się widoczne w głosowaniu w sprawie Środkowoamerykańskiej Umowy o Wolnym Handlu (CAFTA), w której 15 Demokratów Izby Reprezentantów głosowało za porozumieniem, a 187 przeciw.\nShirley Chisholm była pierwszą afroamerykańską kandydatką dużej partii, która przeprowadziła ogólnokrajowe kampanie podstawowe.\nNowoczesna Partia Demokratyczna kładzie nacisk na równość społeczną i równe szanse . Demokraci popierają prawa wyborcze i prawa mniejszości , w tym prawa LGBT . Partia opowiadała się za ustawą o prawach obywatelskich z 1964 r. , która po raz pierwszy zakazała segregacji. Carmines i Stimson napisali, że „Partia Demokratyczna przywłaszczyła sobie rasowy liberalizm i przejęła odpowiedzialność federalną za położenie kresu dyskryminacji rasowej”.\nIdeologiczne elementy społeczne w partii obejmują liberalizm kulturowy , libertarianizm obywatelski i feminizm . Niektóre demokratyczne polityki społeczne to reforma imigracyjna, reforma wyborcza i prawa reprodukcyjne kobiet .\nPartia Demokratyczna popiera równe szanse dla wszystkich Amerykanów bez względu na płeć, wiek, rasę, pochodzenie etniczne, orientację seksualną , tożsamość płciową , religię, wyznanie czy pochodzenie narodowe. Wielu Demokratów popiera programy akcji afirmatywnej , aby osiągnąć ten cel. Demokraci również zdecydowanie popierają ustawę o Amerykanach niepełnosprawnych, aby zabronić dyskryminacji osób ze względu na niepełnosprawność fizyczną lub psychiczną. W związku z tym Demokraci przeforsowali również ustawę o poprawkach ADA z 2008 r. , rozszerzenie praw osób niepełnosprawnych, które stało się prawem.\nPartia bardzo popiera poprawę praw wyborczych oraz poprawność i dostępność wyborów. Popierają zniesienie przepisów dotyczących tożsamości wyborców i zwiększenie czasu głosowania, w tym uczynienie dnia wyborów świętem. Popierają reformę systemu wyborczego w celu wyeliminowania gerrymanderingu , zniesienie kolegium elektorów , a także uchwalenie kompleksowej reformy finansów kampanii .\nZobacz też: Prawo aborcyjne w Stanach Zjednoczonych\nPartia Demokratyczna uważa, że wszystkie kobiety powinny mieć dostęp do kontroli urodzeń i popiera publiczne finansowanie antykoncepcji dla ubogich kobiet. Na swoich platformach krajowych od 1992 do 2004 roku Partia Demokratyczna wzywała do tego, aby aborcja była „bezpieczna, legalna i rzadka” – a mianowicie, aby była legalna poprzez odrzucanie praw, które zezwalają na ingerencję rządu w decyzje dotyczące aborcji i zmniejszenie liczby aborcji poprzez promowanie zarówno znajomość reprodukcji i antykoncepcji oraz zachęty do adopcji. Sformułowanie zmieniło się w platformie 2008. Kiedy Kongres głosował nad ustawą o częściowym zakazie aborcji w 2003 roku, demokraci w Kongresie byli podzieleni, przy czym mniejszość (w tym były lider większości w Senacie Harry Reid ) poparła zakaz, a większość demokratów sprzeciwiła się ustawie.\nPartia Demokratyczna sprzeciwia się próbom uchylenia decyzji Sądu Najwyższego z 1973 r. Roe przeciwko Wade , która uznała aborcję za objętą konstytucyjnie chronionym prawem jednostki do prywatności na mocy dziewiątej poprawki ; oraz Planned Parenthood przeciwko Casey , który określa ramy prawne, w których działania rządu rzekomo naruszające to prawo są oceniane przez sądy. W kwestii prawa do prywatności i równości płci , wielu Demokratów uważa, że wszystkie kobiety powinny mieć możliwość wyboru aborcji bez ingerencji rządu. Wierzą, że każda kobieta, naradzając się ze swoim sumieniem, ma prawo do samodzielnego wyboru, czy aborcja jest moralnie poprawna.\nByły przywódca mniejszości w Senacie Harry Reid był przeciwny aborcji, a były prezydent Jimmy Carter wyraził życzenie, aby Partia Demokratyczna stała się bardziej pro-life , podczas gdy były prezydent Barack Obama i przewodnicząca Izby Reprezentantów Nancy Pelosi opowiadają się za prawami do aborcji . Grupy takie jak Democrats for Life of America reprezentują frakcję antyaborcyjną partii, podczas gdy grupy takie jak EMILY's List reprezentują frakcję prawa do aborcji . Newsweek sondaż z października 2006 roku stwierdzono, że 25% Demokratów były antyaborcyjna, podczas gdy 69% większość opowiedziała się prawa do aborcji.\nWedług platformy Partii Demokratycznej 2020 „Demokraci uważają, że każda kobieta powinna mieć dostęp do wysokiej jakości usług w zakresie zdrowia reprodukcyjnego, w tym bezpiecznej i legalnej aborcji”.\nPrezydent Lyndon B. Johnson podpisuje ustawę o imigracji z 1965 r. jako wiceprezydent Hubert Humphrey , senatorowie Edward M. Kennedy i Robert F. Kennedy i inni.\nWielu polityków Demokratów wezwało do systematycznej reformy systemu imigracyjnego, tak aby mieszkańcy, którzy nielegalnie przybyli do Stanów Zjednoczonych, mieli drogę do legalnego obywatelstwa. Prezydent Obama zauważył w listopadzie 2013 r., że uważa, iż „już dawno minął czas, aby naprawić nasz zepsuty system imigracyjny”, w szczególności, aby umożliwić „niesamowicie bystrym młodym ludziom”, którzy przybyli jako studenci, stać się pełnoprawnymi obywatelami. Instytut Badań Religii Publicznej odkrył w badaniu z końca 2013 r., że 73% Demokratów popiera koncepcję ścieżki, w porównaniu z 63% ogółu Amerykanów.\nW 2013 roku Demokraci w Senacie przyjęli S.744 , który zreformowałby politykę imigracyjną, aby umożliwić obywatelstwo nielegalnym imigrantom w Stanach Zjednoczonych i poprawić życie wszystkich imigrantów obecnie mieszkających w Stanach Zjednoczonych.\nPartia Demokratyczna popiera prawa LGBT . Większość poparcia dla małżeństw osób tej samej płci w Stanach Zjednoczonych pochodzi od Demokratów. Według ABC News poparcie dla małżeństw osób tej samej płci wzrosło w ciągu ostatniej dekady . Badanie opinii publicznej ABC News/ Washington Post z kwietnia 2009 r. wykazało poparcie wśród Demokratów na poziomie 62%, podczas gdy sondaż Newsweeka z czerwca 2008 r. wykazał, że 42% Demokratów popiera małżeństwa osób tej samej płci, podczas gdy 23% popiera związki cywilne lub przepisy o związkach partnerskich, a 28% sprzeciwia się jakimkolwiek w ogóle uznania prawnego. Zdecydowana większość Demokratów poparła inne prawa związane z LGBT, takie jak rozszerzenie ustaw o przestępstwach z nienawiści , prawne zapobieganie dyskryminacji osób LGBT na rynku pracy oraz zniesienie „ Nie pytaj, nie mów” . Badanie Demokratów przeprowadzone przez Pew Research Center z 2006 r. wykazało, że 55% popiera gejów adoptujących dzieci, przy 40% sprzeciwach, podczas gdy 70% popiera gejów w wojsku , a tylko 23% jest przeciwnych. Sondaż Gallupa z maja 2009 r. wykazał, że 82% Demokratów popiera otwarty werbunek.\nDemokratyczna Platforma Narodowa z 2004 roku stwierdziła, że małżeństwo powinno być definiowane na szczeblu stanowym i odrzuciła Federalną Poprawkę Małżeńską . Nie deklarując poparcia dla małżeństw osób tej samej płci, platforma z 2008 r. wezwała do uchylenia ustawy o obronie małżeństwa , która zakazywała federalnego uznawania małżeństw osób tej samej płci i usuwała potrzebę uznania międzystanowego, wspierała przepisy antydyskryminacyjne i rozszerzanie przepisów dotyczących przestępstw z nienawiści do osób LGBT i sprzeciwiał się polityce wojskowej „Nie pytaj, nie mów”. Platforma z 2012 r. obejmowała wsparcie dla małżeństw osób tej samej płci i zniesienia DOMA.\n9 maja 2012 r. Barack Obama został pierwszym siedzącym prezydentem, który powiedział, że popiera małżeństwa osób tej samej płci. Wcześniej miał przeciwieństwie ograniczeń na małżeństwa osób tej samej płci, takich jak Obrony Marriage Act , który obiecał uchylenia, California „s Prop 8 oraz poprawki konstytucyjnej do zakazu małżeństw osób tej samej płci (który był przeciwny mówiąc, że„decyzje o małżeństwo powinno być pozostawione stanom, tak jak zawsze), ale stwierdził również, że osobiście uważał, że małżeństwo jest pomiędzy mężczyzną a kobietą i że faworyzuje związki cywilne, które „dają parom tej samej płci równe prawa i przywileje jako małżeństwa”. Wcześniej, kandydując do senatu stanu Illinois w 1996 r., powiedział: „Opowiadam się za legalizacją małżeństw osób tej samej płci i będę walczył z próbami zakazu takich małżeństw”. John Kerry , kandydat Demokratów na prezydenta w 2004 roku, nie popierał małżeństw osób tej samej płci. Byli prezydenci Bill Clinton i Jimmy Carter oraz byli wiceprezydenci Al Gore i Walter Mondale również popierają małżeństwa homoseksualne. Prezydent Joe Biden opowiadał się za małżeństwami osób tej samej płci od 2012 roku, kiedy został najwyższym rangą urzędnikiem państwowym, który je wspiera.\nPlatforma Partii Demokratycznej z 2016 r. deklaruje: „Jesteśmy zaangażowani w sprostanie niezwykłym wyzwaniom, przed którymi stoją nasi współobywatele w Portoryko. Wiele z nich wynika z fundamentalnej kwestii statusu politycznego Portoryko. status z stałych opcji, które nie są sprzeczne z konstytucją, prawem i polityką Stanów Zjednoczonych. Demokraci są zaangażowani w promowanie możliwości ekonomicznych i dobrze płatnych miejsc pracy dla ciężko pracujących ludzi w Portoryko. Uważamy również, że Portorykańczycy muszą być traktowani w równym stopniu przez Medicare, Medicaid i inne programy, które przynoszą korzyści rodzinom. Portorykańczycy powinni mieć możliwość głosowania na ludzi, którzy ustanawiają ich prawa, tak jak powinni być traktowani jednakowo. Wszyscy obywatele amerykańscy, bez względu na miejsce zamieszkania, powinni mieć prawo głosować na prezydenta Stanów Zjednoczonych. Wreszcie uważamy, że urzędnicy federalni muszą szanować samorząd lokalny Portoryko w związku z wdrażaniem przepisów oraz restrukturyzacją budżetu i zadłużenia Portoryko, tak aby mogło ono wejść na ścieżkę stabilności i dobrobytu”.\nMając zadeklarowany cel ograniczenia przestępczości i zabójstw, Partia Demokratyczna wprowadziła różne środki kontroli broni , w szczególności ustawę o kontroli broni z 1968 r. , ustawę Brady'ego z 1993 r. i ustawę o kontroli przestępczości z 1994 r. Jednak niektórzy Demokraci, zwłaszcza wiejscy, południowi , a Zachodni Demokraci opowiadają się za mniejszymi ograniczeniami posiadania broni palnej i ostrzegają, że partia została pokonana w wyborach prezydenckich w 2000 r. na obszarach wiejskich z tego powodu. W krajowej platformie na rok 2008 jedynym oświadczeniem wyraźnie opowiadającym się za kontrolą broni był plan wzywający do odnowienia zakazu broni szturmowej z 1994 roku .\nPartia Demokratyczna popiera karę śmierci znacznie mniej niż Partia Republikańska. Chociaż większość Demokratów w Kongresie nigdy poważnie nie podjęła się obalenia rzadko stosowanej federalnej kary śmierci , zarówno Russ Feingold , jak i Dennis Kucinich wprowadzili takie ustawy z niewielkim powodzeniem. Demokraci prowadzili wysiłki na rzecz obalenia stanowych przepisów dotyczących kary śmierci, szczególnie w New Jersey i Nowym Meksyku . Starali się również zapobiec przywróceniu kary śmierci w stanach, które jej zabraniają, w tym w Massachusetts i Nowym Jorku . Za rządów Clintona Demokraci kierowali rozszerzeniem federalnej kary śmierci. Wysiłki te zaowocowały uchwaleniem ustawy o zwalczaniu terroryzmu i skutecznej karze śmierci z 1996 r. , podpisanej przez prezydenta Clintona , która znacznie ograniczyła apelacje w sprawach kary śmierci.\nW 1992, 1993 i 1995 kongresman z Demokratycznego Teksasu Henry González bezskutecznie wprowadził poprawkę znoszącą karę śmierci, która zakazała stosowania kary śmierci w Stanach Zjednoczonych . Demokratyczny kongresman z Missouri, William Lacy Clay, senior, był współsponsorem poprawki w 1993 roku.\nPodczas swojej kariery w Senacie Illinois były prezydent Barack Obama z powodzeniem wprowadził przepisy mające na celu zmniejszenie prawdopodobieństwa bezprawnych wyroków skazujących w sprawach kapitałowych, wymagające nagrywania zeznań na wideo. Prowadząc kampanię na rzecz prezydenta , Obama oświadczył, że popiera ograniczone stosowanie kary śmierci, w tym wobec osób skazanych za zgwałcenie małoletniego poniżej 12 roku życia, sprzeciwiając się orzeczeniu Sądu Najwyższego w sprawie Kennedy przeciwko Luizjanie, że kara śmierci była niezgodna z konstytucją w przypadkach gwałtu na dzieciach. Obama stwierdził, że jego zdaniem „kara śmierci w niewielkim stopniu odstrasza przestępczość” i że jest stosowana zbyt często i zbyt niekonsekwentnie.\nW czerwcu 2016 r. Komisja Redakcyjna Platformy Demokratycznej jednogłośnie przyjęła poprawkę znoszącą karę śmierci, co oznacza, że partia zrobiła to po raz pierwszy w swojej historii.\nWielu Demokratów sprzeciwia się stosowaniu tortur wobec osób zatrzymanych i przetrzymywanych w niewoli przez wojsko Stanów Zjednoczonych i uważa, że kategoryzowanie takich więźniów jako bezprawnych bojowników nie zwalnia Stanów Zjednoczonych z zobowiązań wynikających z Konwencji Genewskich . Demokraci twierdzą, że tortury są nieludzkie, szkodzą moralnej pozycji Stanów Zjednoczonych na świecie i dają wątpliwe rezultaty. Demokraci są w dużej mierze przeciwni podtapianiu .\nTortury stały się kwestią dzielącą partię po wyborze Baracka Obamy na prezydenta.\nUstawa o patriotach\nWiele Demokraci sprzeciwiają się Patriot Act , ale kiedy ustawa została przyjęta większość Demokraci popierają go i wszystkich, ale dwa Demokraci w Senacie głosowali na oryginalnym prawodawstwie Patriot Act w roku 2001. Samotny głos ba było od Russ Feingold z Wisconsin jako Mary Landrieu z Luizjany nie głosowała. W Izbie Demokraci głosowali za ustawą 145 latami i 62 zł. Demokraci byli podzieleni w sprawie odnowienia w 2006 r. W Senacie Demokraci głosowali 34 za odnowieniem w 2006 r. i 9 przeciw. W Izbie Demokraci zagłosowali 66 głosami za odnowieniem, a 124 przeciw.\nPartia Demokratyczna uważa, że jednostki powinny mieć prawo do prywatności . Na przykład, wielu Demokratów sprzeciwiało się beznakazowej inwigilacji obywateli amerykańskich przez NSA .\nNiektórzy urzędnicy Demokratów opowiadają się za prawami ochrony konsumentów, które ograniczają udostępnianie danych konsumenckich między korporacjami. Większość Demokratów sprzeciwia się ustawom o sodomii i uważa, że rząd nie powinien regulować dobrowolnych niekomercyjnych zachowań seksualnych wśród dorosłych w ramach kwestii prywatności.\nPolityka zagraniczna wyborców dwóch głównych partii od lat 90. w dużej mierze pokrywa się. Sondaż Gallupa z początku 2013 r. wykazał szerokie porozumienie w najważniejszych kwestiach, aczkolwiek z pewnymi rozbieżnościami w zakresie praw człowieka i współpracy międzynarodowej za pośrednictwem agencji takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych.\nW czerwcu 2014 roku Quinnipiac Poll zapytał Amerykanów, jaką politykę zagraniczną preferują:\nA) Stany Zjednoczone robią zbyt wiele w innych krajach na całym świecie i nadszedł czas, aby zrobić mniej na całym świecie i skupić się bardziej na naszych własnych problemach tutaj, w kraju. B) Stany Zjednoczone muszą nadal dążyć do promowania demokracji i wolności w innych krajach na całym świecie, ponieważ te wysiłki zwiększają bezpieczeństwo naszego kraju.\nDemokraci wybrali A nad B o 65% do 32%; Republikanie wybrali A nad B o 56% do 39%; a niezależni wybrali A nad B o 67% do 29%.\nÓwczesny senator Barack Obama uzgadnianie z amerykańskiego żołnierza w Basrze , Irak w 2008 roku\nW 2002 roku Demokraci w Kongresie byli podzieleni w sprawie zezwolenia na użycie siły wojskowej przeciwko Irakowi : 147 głosowało przeciw (21 w Senacie i 126 w Izbie) i 110 zagłosowało za nią (29 w Senacie i 81 w Izbie). Od tego czasu wielu prominentnych Demokratów, takich jak były senator John Edwards , wyraziło ubolewanie z powodu tej decyzji i nazwało ją błędem, podczas gdy inni, tacy jak senator Hillary Clinton , skrytykowali prowadzenie wojny, ale nie odrzucili swojego początkowego głosowania za nią. (chociaż Clinton później odrzuciła swoje stanowisko podczas prawyborów w 2008 roku). Odnosząc się do Iraku, przewodniczący większości w Senacie Harry Reid ogłosił w kwietniu 2007 roku, że wojna jest „przegrana”, podczas gdy inni Demokraci (zwłaszcza podczas cyklu wyborów prezydenckich w 2004 roku) oskarżyli prezydenta o okłamywanie opinii publicznej na temat broni masowego rażenia w Iraku. Wśród prawodawców Demokraci są najgłośniejszymi przeciwnikami Operacji Iracka Wolność i prowadzą kampanię na platformie wycofania się przed wyborami śródokresowymi w 2006 roku .\nSondaż CBS News z marca 2003 r., przeprowadzony na kilka dni przed inwazją na Irak, wykazał, że 34% Demokratów w całym kraju poparłoby go bez wsparcia ONZ , 51% poparłoby go tylko z jego poparciem, a 14% nie poparłoby go wcale. Los Angeles Times stwierdził, na początku kwietnia 2003 roku o 70% Demokratów poparło decyzję o inwazji, podczas gdy 27% sprzeciwia się. Pew Research Center stwierdził, że w sierpniu 2007 roku opozycja wzrosła z 37% w początkowej inwazji do 74%. W kwietniu 2008 r. sondaż CBS News wykazał, że około 90% Demokratów nie pochwala postępowania administracji Busha i chce zakończyć wojnę w ciągu przyszłego roku.\nDemokraci w Izbie Reprezentantów niemal jednogłośnie poparli niewiążącą rezolucję odrzucającą decyzję prezydenta Busha o wysłaniu dodatkowych żołnierzy do Iraku w 2007 roku . Demokraci w Kongresie w przeważającej mierze poparli przepisy dotyczące finansowania wojska, które zawierały postanowienie określające „termin wycofania wszystkich oddziałów bojowych USA z Iraku” do 31 marca 2008 r., ale także pozostawiłyby siły bojowe w Iraku w celach takich jak ukierunkowane operacje antyterrorystyczne . Po weta ze strony prezydenta i nieudanej próbie unieważnienia weta w Kongresie , ustawa o gotowości wojsk USA, opiece weteranów, odbudowie Katrina i odpowiedzialności w Iraku, rok 2007 został uchwalony przez Kongres i podpisany przez prezydenta po odrzuceniu harmonogramu . Krytyka wojny w Iraku ucichła po fali wojennej w Iraku w 2007 roku, która doprowadziła do dramatycznego spadku przemocy w Iraku. Kontrolowany przez Demokratów 110. Kongres kontynuował finansowanie wysiłków zarówno w Iraku, jak iw Afganistanie. Kandydat na prezydenta Barack Obama opowiedział się za wycofaniem wojsk bojowych z Iraku do końca 2010 roku, przy pozostawieniu na miejscu pozostałych sił pokojowych. Stwierdził, że zarówno szybkość wycofywania się, jak i liczba pozostałych żołnierzy będzie „w pełni oparta na warunkach”.\n27 lutego 2009 r. prezydent Obama ogłosił: „Jako kandydat na prezydenta wyraziłem swoje poparcie dla 16-miesięcznego harmonogramu przeprowadzenia tego wypłaty, jednocześnie zobowiązując się do ścisłego skonsultowania się z naszymi dowódcami wojskowymi po objęciu urzędu, aby zapewnić, że zachowaj zdobycze, które osiągnęliśmy i chroń nasze wojska… Te konsultacje są już zakończone, a ja wybrałem harmonogram, który usunie nasze brygady bojowe w ciągu najbliższych 18 miesięcy”. Pozostałoby około 50 000 sił niezwiązanych z walką. Plan Obamy zyskał szerokie poparcie obu partii, w tym pokonanego kandydata republikanów na prezydenta, senatora Johna McCaina .\nZobacz także: sankcje Stanów Zjednoczonych wobec Iranu\nPartia Demokratyczna krytycznie odnosi się do programu broni jądrowej Iranu i popiera sankcje gospodarcze wobec rządu irańskiego. W 2013 r. kierowana przez Demokratów administracja pracowała nad osiągnięciem porozumienia dyplomatycznego z rządem Iranu w celu powstrzymania irańskiego programu broni jądrowej w zamian za złagodzenie międzynarodowych sankcji gospodarczych . Od 2014 roku negocjacje zakończyły się sukcesem i partia wezwała do zacieśnienia współpracy z Iranem w przyszłości. W 2015 roku administracja Obamy zgodziła się na Wspólny Kompleksowy Plan Działania , który przewiduje złagodzenie sankcji w zamian za międzynarodowy nadzór nad irańskim programem nuklearnym . W lutym 2019 r. Komitet Narodowy Demokratów przyjął rezolucję wzywającą Stany Zjednoczone do ponownego przystąpienia do JCPOA, z którego prezydent Trump wycofał się w 2018 r.\nZobacz także: stosunki Afganistan-Stany Zjednoczone i międzynarodowa opinia publiczna na temat wojny w Afganistanie\nDemokraci w Izbie Reprezentantów i Senacie niemal jednogłośnie zagłosowali za zezwoleniem na użycie siły wojskowej przeciwko terrorystom przeciwko „osobom odpowiedzialnym za ostatnie ataki na Stany Zjednoczone ” w Afganistanie w 2001 r., popierając inwazję koalicji NATO na naród . Większość wybranych Demokratów nadal popiera konflikt w Afganistanie, a niektórzy, jak na przykład rzecznik Demokratycznego Komitetu Narodowego , wyrazili obawy, że wojna w Iraku przesunęła zbyt wiele zasobów z dala od obecności w Afganistanie. Od 2006 roku kandydat Demokratów Barack Obama wzywał do „napływu” wojsk do Afganistanu. Jako prezydent Obama wysłał do Afganistanu dodatkowe siły zbrojne. Poziom wojsk wynosił 94 000 w grudniu 2011 r. i nadal spadał, a celem było 68 000 do jesieni 2012 r. Obama planował sprowadzenie wszystkich żołnierzy do domu do 2014 r.\nPoparcie dla wojny wśród narodu amerykańskiego z czasem zmalało, a wielu Demokratów zmieniło zdanie i obecnie sprzeciwia się kontynuacji konfliktu. W lipcu 2008 r. Gallup odkrył, że 41% Demokratów nazwało inwazję „błędem”, podczas gdy 55% większości się z tym nie zgadzało. Natomiast Republikanie bardziej popierali wojnę. Sondaż opisywał Demokratów jako równo podzielonych co do tego, czy należy wysłać więcej żołnierzy, czy nie – 56% popiera to, jeśli oznaczałoby to usunięcie żołnierzy z Iraku, a tylko 47% popiera go w przeciwnym razie. CNN ankieta w sierpniu 2009 roku stwierdzono, że większość Demokratów teraz sprzeciwiają się wojnie. Dyrektor ankiety CNN Keating Holland powiedział: „Prawie dwie trzecie republikanów popiera wojnę w Afganistanie. Trzy czwarte Demokratów sprzeciwia się wojnie”. Sondaż Washington Post z sierpnia 2009 r. przyniósł podobne wyniki, a gazeta stwierdziła, że polityka Obamy rozgniewałaby jego najbliższych zwolenników.\nPartia Demokratyczna zarówno niedawno, jak i historycznie poparła Izrael . Sondaż Gallupa z 2008 r. wykazał, że 64% Amerykanów ma przychylny wizerunek Izraela, podczas gdy tylko 16% twierdzi, że ma przychylny wizerunek Autonomii Palestyńskiej . Kierownictwo partii ma pogląd proizraelski, chociaż niektórzy Demokraci, w tym były prezydent Jimmy Carter , krytykują Izrael.\nPlatforma Partii Demokratycznej z 2008 roku uznaje „ szczególne stosunki z Izraelem, oparte na wspólnych interesach i wspólnych wartościach oraz na wyraźnym, silnym, fundamentalnym zaangażowaniu w bezpieczeństwo Izraela, naszego najsilniejszego sojusznika w regionie i jego jedynej ustanowionej demokracji”. Zawierał również:\nW najlepszym interesie wszystkich stron, w tym Stanów Zjednoczonych, abyśmy wzięli aktywną rolę w zapewnieniu trwałego rozwiązania konfliktu izraelsko-palestyńskiego z demokratycznym, żywotnym państwem palestyńskim, oddanym pokojowi i bezpieczeństwu ramię w ramię z żydowskim państwem Izrael. Aby to zrobić, musimy pomóc Izraelowi zidentyfikować i wzmocnić tych partnerów, którzy są naprawdę oddani pokojowi, jednocześnie izolując tych, którzy szukają konfliktu i niestabilności, oraz stanąć po stronie Izraela przeciwko tym, którzy dążą do jego zniszczenia. Stany Zjednoczone i ich partnerzy z Kwartetu powinni kontynuować izolowanie Hamasu, dopóki nie wyrzeknie się on terroryzmu, uzna prawo Izraela do istnienia i będzie przestrzegać wcześniejszych porozumień. Trwałe amerykańskie przywództwo na rzecz pokoju i bezpieczeństwa będzie wymagało cierpliwych wysiłków i osobistego zaangażowania Prezydenta Stanów Zjednoczonych. Stworzenie państwa palestyńskiego w drodze negocjacji ostatecznego statusu, wraz z międzynarodowym mechanizmem kompensacyjnym, powinno rozwiązać problem uchodźców palestyńskich, pozwalając im osiedlać się tam, a nie w Izraelu. Wszyscy rozumieją, że nierealistyczne jest oczekiwanie, że wynikiem negocjacji o ostatecznym statusie będzie pełny i całkowity powrót do linii zawieszenia broni z 1949 roku. Jerozolima jest i pozostanie stolicą Izraela. Strony uzgodniły, że Jerozolima jest przedmiotem negocjacji o ostatecznym statusie. Powinno pozostać miastem niepodzielonym, dostępnym dla ludzi wszystkich wyznań.\nSpotkanie premiera Izraela Benjamina Netanjahu z prezydentem Barackiem Obamą na lotnisku Ben Gurion w 2013 roku\nBadanie przeprowadzone przez Pew Research Center ze stycznia 2009 r. wykazało, że na pytanie „po której stronie bardziej sympatyzujesz”, 42% Demokratów i 33% liberałów (mnóstwo w obu grupach) najbardziej sympatyzuje z Izraelczykami. Około połowa wszystkich umiarkowanych lub niezależnych polityków opowiedziała się po stronie Izraela. Lata poprzedzające wybory w 2016 r. przyniosły więcej dyskusji na temat stanowiska partii w sprawie Izraela, ponieważ sondaże wykazały spadek poparcia dla Izraela wśród wiernych partii. Gallup zasugerował, że spadek poparcia może wynikać z napięć między premierem Izraela Benjaminem Netanjahu a prezydentem Barackiem Obamą.\nDo spadku poparcia dla Izraela odpowiedzialny jest także wzrost postępowej frakcji partii, za sojusznikiem Berniego Sandersa, która ma tendencję do bardziej pro-palestyńskiej tendencji. Sondaż Pew Research z 2016 r. wykazał, że podczas gdy zwolennicy Clintona sympatyzowali bardziej z Izraelem niż Palestyńczykami o 20 punktów, zwolennicy Sandersa bardziej sympatyzowali z Palestyńczykami niż z Izraelem o 6 punktów. W czerwcu 2016 r. członkowie DNC głosowali przeciwko poprawce do platformy partyjnej zaproponowanej przez zwolennika Sandersa Jamesa Zogby, wzywającej do „zakończenia okupacji i nielegalnych osiedli”. W sierpniu 2018 r. Rashida Tlaib , który popiera rozwiązanie jednopaństwowe , oraz Ilhan Omar , który określił Izrael jako „reżim apartheidu”, wygrali demokratyczne prawybory w Michigan i Minnesocie. W listopadzie 2018 r., wkrótce po wyborze do Kongresu, Omar wystąpił z poparciem kampanii bojkotu, zbycia i sankcji (BDS) przeciwko Izraelowi.\nSamozidentyfikowani Demokraci ( niebieski ) kontra samozidentyfikowani Republikanie ( czerwony ) (dane ze stycznia-czerwca 2010 r.)\nProfesjonaliści, ci, którzy mają wyższe wykształcenie i ci, których praca kręci się wokół koncepcji idei, mają tendencję do popierania Partii Demokratycznej od 2000 roku. Chociaż klasa zawodowa była niegdyś bastionem Partii Republikańskiej, coraz bardziej popierała Partię Demokratyczną. Partia Demokratyczna. Poparcie dla kandydatów Demokratów wśród profesjonalistów można przypisać przewadze liberalnych wartości kulturowych wśród tej grupy:\nSpecjaliści, którzy z grubsza są wykształconymi w college'u producentami usług i pomysłów, byli kiedyś najbardziej zagorzałymi Republikanami ze wszystkich grup zawodowych ... teraz pracując głównie dla dużych korporacji i biurokracji, a nie na własną rękę i pod silnym wpływem ruchy ekologiczne, na rzecz praw obywatelskich i ruchy feministyczne – zaczęły głosować na demokratów. W czterech wyborach w latach 1988-2000 poparli Demokratów średnio od 52 do 40 procent.\n—  John B. Judis i Ruy Teixeira, The American Prospect , 19 czerwca 2007 r.\nWysoko wykształceni stanowią ważną część bazy wyborców Demokratów. Partia ma silne poparcie wśród naukowców , przy czym 55% identyfikuje się jako Demokraci, 32% jako niezależni, a 6% jako Republikanie w badaniu z 2009 roku. Osoby z wyższym wykształceniem stały się coraz bardziej demokratyczne w wyborach w 1992, 1996, 2000, 2004 i 2008 roku. W sondażach exit polls przed wyborami w 2018 r. 65% osób z wyższym wykształceniem powiedziało, że głosowali na Demokratów, a Demokraci wygrali absolwentów uczelni z 20-punktową przewagą.\nWiększy odsetek Demokratów niż Republikanów to członkowie związków zawodowych.\nOd lat 30. krytycznym elementem koalicji Partii Demokratycznej była zorganizowana robota . Dużą część pieniędzy dostarczają związki zawodowe, oddolna organizacja polityczna i wyborcy partii. Demokraci są znacznie częściej reprezentowani przez związki, chociaż członkostwo w związkach generalnie spadło w ciągu ostatnich kilku dekad. Tendencja ta jest przedstawiona na poniższym wykresie z książki Demokraci i Republikanie — Retoryka i Rzeczywistość . Opiera się na badaniach przeprowadzonych przez Krajowe Studia Wyborcze (NES).\nTrzy najważniejsze ugrupowania związkowe w dzisiejszej koalicji demokratycznej to federacje związkowe AFL-CIO i Change to Win, a także National Education Association ( Stowarzyszenie Edukacji Narodowej) , duży, niezrzeszony związek nauczycieli . Ważne kwestie dla związków zawodowych obejmują wspieranie polityki przemysłowej, która utrzymuje uzwiązkowione miejsca pracy produkcyjnej , podnoszenie płacy minimalnej oraz promowanie szerokich programów społecznych, takich jak ubezpieczenia społeczne i opieka zdrowotna .\nAmerykańska klasa robotnicza jest bastionem Partii Demokratycznej i nadal jest istotnym elementem Demokratycznej podstawy. Niepewność ekonomiczna sprawia, że większość ludzi z klasy robotniczej pozostaje w centrum uwagi w kwestiach ekonomicznych. Jednak wielu demokratów z klasy robotniczej różni się od liberałów w swoich bardziej konserwatywnych społecznie poglądach. Demokraci z klasy robotniczej są bardziej religijni i częściej należą do mniejszości etnicznej. Ciągłe znaczenie klasy robotniczej przejawia się w sondażach exit polls, które pokazują, że większość ludzi z dochodami klasy robotniczej i wykształceniem głosuje na Partię Demokratyczną. Od 1980 r. nastąpił spadek poparcia dla Partii Demokratycznej wśród wyborców białej klasy robotniczej.\nZobacz także: Młodzi Demokraci Ameryki\nWybrany w wieku 33 lat Jon Ossoff jest obecnie najmłodszym członkiem Senatu USA .\nMłodsi Amerykanie, w tym millenialsi i pokolenie Z , w ostatnich latach mają tendencję do głosowania głównie na kandydatów Demokratów.\nMłodzi głosowali na kandydata Demokratów na prezydenta w każdych wyborach od czasu Billa Clintona w 1992 roku i częściej identyfikują się jako liberałowie niż ogół społeczeństwa. W wyborach prezydenckich w 2004 roku demokratyczny kandydat na prezydenta John Kerry otrzymał 54% głosów od wyborców z grupy wiekowej 18-29, podczas gdy republikański George W. Bush otrzymał 45%. W wyborach śródokresowych w 2006 r . Demokraci otrzymali 60% głosów z tej samej grupy wiekowej.\nSondaże wskazują, że młodzi Amerykanie mają bardziej liberalne poglądy niż ogółu społeczeństwa na małżeństwa osób tej samej płci i powszechnej opieki zdrowotnej, pomagając Barack Obama nosić 66% swoich głosów w roku 2008. W 2018 średnioterminowych wyborach , 67% osób w 18-29 przedział wiekowy głosował na kandydata Demokratów. Demokraci wygrali również te w przedziale wiekowym 30-44 z 19-punktową przewagą.\nHillary Clinton była pierwszą kobietą nominowaną przez dużą partię na prezydenta.\nChociaż różnice między płciami zmieniały się przez wiele lat, kobiety w każdym wieku częściej niż mężczyźni identyfikują się jako Demokraci.\nOd lat 90. kobiety częściej niż mężczyźni popierały kandydatów Partii Demokratycznej do różnych urzędów. Sondaże z 2009 roku wykazały, że 41% kobiet identyfikuje się jako Demokratki, podczas gdy tylko 25% kobiet identyfikuje się jako Republikanki, a 26% jako Niezależne, podczas gdy 32% mężczyzn identyfikuje się jako Demokratki, 28% jako Republikanki i 34% jako Niezależni. Wśród mniejszości etnicznych kobiety również częściej niż mężczyźni identyfikują się jako Demokraci.\nKrajowa Federacja Demokratycznej Kobiet jest organizacją powiązaną oznaczało rzecznika do spraw kobiet. Krajowe organizacje kobiece, które wspierają kandydatki Demokratów, obejmują Emily's List , która ma na celu pomoc w wyborze kandydatek z Partii Demokratycznej na urząd.\nSpośród 118 kobiet w Izbie Reprezentantów Stanów Zjednoczonych 89 to Demokratki.\nAmerykanie, którzy identyfikują się jako samotni, mieszkający z partnerem domowym, rozwiedzeni, w separacji lub owdowiali, częściej głosują na Demokratów, w przeciwieństwie do Amerykanów w związku małżeńskim, którzy dzielą się mniej więcej równo na Demokratów i Republikanów.\nOgólne Sondaże Społeczne obejmujące ponad 11 000 Demokratów i Republikanów przeprowadzone w latach 1996-2006 wykazały, że różnice we współczynnikach dzietności między tymi partiami nie są statystycznie istotne, przy czym przeciętny Demokrata ma 1,94 dziecka, a przeciętny Republikanin 1,91 dziecka. Istnieje jednak znacząca różnica we współczynnikach dzietności między dwiema spokrewnionymi grupami, liberałami i konserwatystami , przy czym liberałowie rozmnażają się ze znacznie niższym wskaźnikiem niż konserwatyści.\nWedług sondażu exit poll, Amerykanie LGBT zazwyczaj głosują na Demokratów w wyborach krajowych w przedziale 70–80%. W gęsto gejowskich dzielnicach w dużych miastach w całym kraju średnia była wyższa i wahała się od 85% do 94%. Trend ten utrzymuje się od 1996 roku, kiedy Bill Clinton zdobył 71% głosów LGBT w porównaniu do 16% Boba Dole'a. W 2000 Al Gore wygrał 70% do 25% George'a W. Busha, w 2004 John Kerry wygrał 77% do 23% George'a W. Busha, w 2008 Barack Obama wygrał 70% do 27% Johna McCaina, w 2012 Barack Obama wygrał 76% do 22% Mitta Romneya, w 2016 Hillary Clinton 78% do 14% Donalda Trumpa, a w 2020 Joe Biden 73% do 25% Donalda Trumpa. Patrick Egan, profesor New York University specjalizujący się w wzorcach głosowania LGBT, nazywa to „niezwykłą ciągłością”, mówiąc, że „około trzy czwarte głosuje na Demokratów i jedna czwarta Republikanów z roku na rok”.\nZnani demokraci LGBT to senator Tammy Baldwin z Wisconsin, senator Kyrsten Sinema z Arizony, przedstawiciel David Cicilline z Rhode Island, gubernator Kate Brown z Oregonu i gubernator Jared Polis z Kolorado. Nieżyjący już działacz i nadzorca San Francisco Harvey Milk był demokratą, podobnie jak były reprezentant Barney Frank z Massachusetts.\nDo Stonewall Demokraci to grupa interesu LGBT związany z Partią Demokratyczną. Kongresowy Klub Równości LGBT jest klubem kongresowym składającym się ze 164 Demokratów i 1 Republikanina, którzy opowiadają się za prawami LGBT w Izbie Reprezentantów .\nWygrywając kluby prezydenckie Demokratów w stanie Iowa 2020 , były burmistrz South Bend w stanie Indiana , Pete Buttigieg został pierwszym otwarcie homoseksualnym kandydatem, który wygrał prawybory lub kluby prezydenckie. W grudniu 2020 r. Buttigieg został wybrany na stanowisko Sekretarza Transportu Stanów Zjednoczonych i został pierwszym sekretarzem gabinetu gejowskiego, który został zatwierdzony przez Senat USA w lutym 2021 r.\nWiceprezes Kamala Harris\nOd zakończenia wojny domowej na początku 20 wieku, Afroamerykanie głównie sprzyjał Partii Republikańskiej ze względu na jego rolę w osiąganiu zniesienie niewolnictwa , w szczególności poprzez Prezydent Lincoln „s Emancypacja Proklamacja . Południe od dawna było twierdzą Demokratów, faworyzującą prawo stanu do legalnego niewolnictwa. Ponadto szeregi raczkującego Ku Klux Klanu składały się prawie wyłącznie z białych Demokratów, którzy byli źli z powodu traktowania ich z rąk mieszkańców Północy i którzy byli również zdecydowani na odwrócenie polityki odbudowy .\nAfroamerykanie zaczęli dryfować do Partii Demokratycznej, kiedy Franklin D. Roosevelt został wybrany na prezydenta. Poparcie dla ruchu praw obywatelskich w latach 60. przez demokratycznych prezydentów Johna F. Kennedy'ego i Lyndona B. Johnsona pomogło Demokratom jeszcze większe poparcie w społeczności afroamerykańskiej, która od lat 60. konsekwentnie głosowała między 85 a 95 proc. dzień dzisiejszy, czyniąc Afroamerykanów jedną z największych grup wsparcia w każdej amerykańskiej partii.\nWybitni współcześni afroamerykańscy politycy demokratyczni to Jim Clyburn , Maxine Waters , Barbara Lee , Charles Rangel , John Conyers , Karen Bass , Ayanna Pressley , Ilhan Omar , senator Cory Booker , wiceprezydent Kamala Harris i były prezydent Barack Obama , którzy udało się zdobyć ponad 95% głosów Afroamerykanów w wyborach w 2008 roku. Pomimo braku partyzanckiej afiliacji, NAACP często uczestniczy w organizowaniu zbiórek wyborczych i opowiada się za postępowymi sprawami, zwłaszcza tymi, które dotyczą osób kolorowych.\nW ramach Izby Reprezentantów The Kongresu Czarny Caucus , składający się z 55 czarnych demokratów, służy do reprezentowania interesów Afroamerykanów i adwokata w sprawach, które ich dotyczą.\nJulián Castro pełnił funkcję Sekretarza Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast .\nPopulacja latynoska , szczególnie duża populacja Ameryki Meksykańskiej na południowym zachodzie oraz duża populacja portorykańska i dominikańska na północnym wschodzie , była silnymi zwolennikami Partii Demokratycznej. W wyborach prezydenckich w 1996 r. demokratyczny prezydent Bill Clinton otrzymał 72% głosów Latynosów. W kolejnych latach Partia Republikańska zyskiwała coraz większe poparcie społeczności latynoskiej, zwłaszcza wśród latynoskich protestantów i zielonoświątkowców . Ze swoimi znacznie bardziej liberalnymi poglądami na imigrację prezydent Bush był pierwszym republikańskim prezydentem, który w wyborach prezydenckich w 2004 roku zdobył 40% głosów Latynosów . Jednak poparcie Partii Republikańskiej wśród Latynosów spadło w wyborach śródokresowych w 2006 r. , spadając z 44% do 30%, przy czym Demokraci zyskali w głosowaniu Latynosów z 55% w 2004 r. do 69% w 2006 r. Demokraci zwiększyli swój udział w głosowaniu Latynosów w wybory prezydenckie 2008 , z Barackiem Obamą otrzymania 67%. Według exit polls przeprowadzonych przez Edison Research, Obama ponownie zwiększył swoje poparcie w 2012 roku, zdobywając 71% latynoskich wyborców.\nKubańscy Amerykanie nadal mają tendencję do głosowania na Republikanów, chociaż nastąpiła zauważalna zmiana począwszy od wyborów w 2008 roku. Podczas wyborów w 2008 r. Barack Obama otrzymał na Florydzie 47% głosów na Kubańczyków. Według sondaży exit polls Bendixena , 84% wyborców Miami-Dade kubańsko-amerykańskich w wieku 65 lat lub starszych poparło McCaina, podczas gdy 55% z tych 29 lat lub młodszych poparło Obamę, co pokazuje, że młodsze pokolenie kubańsko-amerykańskich stało się bardziej liberalne.\nNiezrzeszone grupy poparcia dla Latynosów, które często wspierają postępowych kandydatów i sprawy, obejmują Narodową Radę La Raza i Ligę Zjednoczonych Obywateli Latynoamerykańskich . W Izbie Reprezentantów demokratycznym klubem Latynosów jest Kongresowy Klub Latynosów .\nW wyborach w 2018 r. 69% Latynosów głosowało na kandydata Izby Demokratycznej.\nSenator USA Tammy Duckworth\nPartia Demokratyczna ma poparcie superwiększości w populacji azjatycko-amerykańskiej . Azjatyccy Amerykanie byli bastionem Partii Republikańskiej do wyborów prezydenckich w 1992 r. włącznie, w których George HW Bush zdobył 55% głosów Amerykanów pochodzenia azjatyckiego. Początkowo zdecydowana większość Amerykanów pochodzenia azjatyckiego była zdecydowanie antykomunistycznymi wietnamskimi uchodźcami , Chińczykami , Tajwańczykami , Koreańczykami i Filipińczykami , a stanowisko Partii Republikańskiej odpowiadało tej grupie demograficznej.\nPartia Demokratyczna zyskała wśród Amerykanów pochodzenia azjatyckiego począwszy od 1996 roku, aw 2006 roku zdobyła 62% głosów Azjatycko-Amerykańskich. Sondaże po wyborach prezydenckich w 2008 r. wykazały, że kandydat Demokratów, Barack Obama , zdobył 62% głosów Azjatycko-Amerykańskich. W wyborach prezydenckich w 2012 r. 73% elektoratu azjatycko-amerykańskiego głosowało za reelekcją Obamy. Barack Obama miał poparcie 85% Amerykanów pochodzenia indyjskiego, 68% Amerykanów chińskich i 57% Amerykanów filipińskich. Rosnąca liczba młodych wyborców społeczności azjatycko-amerykańskiej przyczyniła się również do osłabienia tradycyjnie niezawodnie republikańskich bloków wyborczych, takich jak Wietnamczycy i Filipińczycy, prowadząc do wzrostu poparcia dla Demokratów.\nWybitni dawni i obecni azjatycko-amerykańscy demokraci to wiceprezydent Kamala Harris , senatorowie amerykańscy Tammy Duckworth , Daniel Inouye , Daniel Akaka i Mazie Hirono , były gubernator i sekretarz handlu Gary Locke oraz reprezentanci USA Mike Honda , Judy Chu , Doris Matsui , Ro Khanna , Pramila Jayapal , Norman Mineta i Dalip Singh Saund . Saund był pierwszym azjatycko-amerykańskim przedstawicielem USA.\nW wyborach w 2018 r . na kandydata Demokratów głosowało 77% Amerykanów pochodzenia azjatyckiego.\nSekretarz Spraw Wewnętrznych Deb Haaland\nPartia Demokratyczna ma również silne poparcie wśród ludności rdzennych Amerykanów , zwłaszcza w Arizonie , Nowym Meksyku , Montanie , Północnej Dakocie , Południowej Dakocie , Waszyngtonie , Alasce , Idaho , Minnesocie , Wisconsin , Oklahomie i Północnej Karolinie . Chociaż teraz niewielki procent populacji (w niektórych regionach praktycznie nie istnieje), większość okręgów rdzennych Amerykanów głosuje na Demokratów z marginesami przekraczanymi tylko przez Afroamerykanów.\nWspółcześni demokratyczni rdzenni amerykańscy politycy to były kongresman Brad Carson z Oklahomy, a także główny naczelny Bill John Baker z Cherokee Nation , gubernator Bill Anoatubby z Chickasaw Nation i wódz Gary Batton z Choctaw Nation of Oklahoma .\nW 2018 roku demokratki Deb Haaland z Nowego Meksyku i Sharice Davids z Kansas zostały pierwszymi rdzennymi Amerykanami wybranymi do Kongresu. Demokratka Peggy Flanagan również została wybrana w 2018 roku i obecnie pełni funkcję gubernatora stanu Minnesota . Flanagan jest drugą rdzenną Amerykanką, która została wybrana do stanowego urzędu wykonawczego w historii Stanów Zjednoczonych i najwyższą rangą rdzenną kobietą, która została wybrana na stanowisko wykonawcze.\nW grudniu 2020 r. Deb Haaland została wybrana przez Joe Bidena na stanowisko sekretarza spraw wewnętrznych Stanów Zjednoczonych ; została pierwszym sekretarzem gabinetu rdzennych Amerykanów w marcu 2021 r.\nZobacz także: Chrześcijaństwo w Stanach Zjednoczonych oraz Kościół katolicki i polityka w Stanach Zjednoczonych\nMarszałek Domu Nancy Pelosi\nCzarne kościoły , Mainline protestanci , Ewangeliczni i katolicy przyczyniły się do Franklin D. Roosevelt „s New Deal koalicji . W erze Nowego Ładu prezydent Roosevelt odwołał się do idei chrześcijańskiej dobroczynności . Wyjaśniając swoją filozofię, powiedział: „Jestem chrześcijaninem i demokratą”.\nAmerykanie katoliccy tradycyjnie byli bastionem Partii Demokratycznej, chociaż w ostatnich latach podzielili się bardziej między dwie główne partie. Obaj katolicy wybrani na prezydenta, John F. Kennedy i Joe Biden , byli demokratami. Marszałek Domu Nancy Pelosi jest również katolikiem.\nW odpowiedzi na wysokie poparcie białych ewangelików dla Donalda Trumpa i Partii Republikańskiej, Hillary Scholten, członkini Chrześcijańskiego Kościoła Reformowanego , założyła Chrześcijańskich Demokratów Ameryki. Podczas prawyborów w 2020 r. chrześcijanie chętniej popierali Joe Bidena niż Bernie Sandersa , który był faworyzowany wśród niezrzeszonych religijnie Demokratów. 1600 przywódców wiary (głównie protestanci, ewangelicy i katolicy) poparło kandydaturę prezydencką Joe Bidena w 2020 roku. Robb Ryerse, dyrektor polityczny Vote Common Good , religijnie motywowanej organizacji anty-Trumpowej, oszacował, że w 2020 roku na urząd polityczny jako Demokraci ubiegało się około tuzina ewangelicznych chrześcijan, w przeciwieństwie do dwóch lub trzech w 2018 roku.\nOd 2021 r. każdy demokratyczny prezydent, wiceprezydent Demokratów i kandydat na prezydenta Demokratów był chrześcijaninem. Według Pew Research Center , 78,4% Demokratów w 116. Kongresie Stanów Zjednoczonych było chrześcijanami.\nZobacz także: Irreligion w Stanach Zjednoczonych\nSenator USA Kyrsten Sinema\nPartia Demokratyczna otrzymuje wsparcie od świeckich organizacji, takich jak Secular Coalition for America oraz wielu agnostyków i ateistów . Sondaże wycofań z wyborów w 2008 r. wykazały, że wyborcy z przynależnością religijną „ żaden ” stanowili 12% elektoratu i głosowali na kandydata Demokratów Baracka Obamę z przewagą 75–25%. W swoim pierwszym przemówieniu inauguracyjnym Obama przyznał się do ateistów, mówiąc, że Stany Zjednoczone to nie tylko „chrześcijanie i muzułmanie, żydzi i hindusi, ale także niewierzący”. W cyklu wyborczym 2012 r. demokratyczny prezydent Barack Obama, który kandydował o reelekcję, miał średnie lub wysokie notowania w Secular Coalition for America, podczas gdy większość kandydatów republikańskich miała notowania od niskich do negatywnych.\nW wyborach prezydenckich w Stanach Zjednoczonych w 2020 r. sondaże exit polls pokazują, że wyborcy bez przynależności religijnej stanowili 22% elektoratu i głosowali na Bidena z przewagą 65–31%.\nPrzewodniczący większości w Senacie Chuck Schumer\nŻydowskie społeczności amerykańskie wydają się być bastionem Partii Demokratycznej. Al Gore otrzymał 79% głosów żydowskich w 2000 r., a Barack Obama zdobył około 77% głosów żydowskich w 2008 r. W wyborach do Izby Reprezentantów w 2018 r. 79% żydowskich Amerykanów głosowało na kandydata Demokratów.\nŻydowscy Amerykanie jako ważny okręg wyborczy Demokratów są szczególnie aktywni politycznie i wpływowi w dużych miastach , takich jak Nowy Jork , Los Angeles , Boston i Chicago , i odgrywają kluczową rolę w dużych miastach w prezydenckich stanach swingowych , takich jak Filadelfia , Miami i Las Vegas . . Wielu prominentnych Demokratów w ostatnich dziesięcioleciach było Żydami, w tym Chuck Schumer , Carl Levin , Abraham Ribicoff , Ben Cardin , Henry Waxman , Joseph Lieberman , Bernie Sanders , Dianne Feinstein , Barney Frank , Barbara Boxer , Paul Wellstone , Rahm Emanuel , Russ Feingold , Herb Kohl i Howard Metzenbaum .\nArabscy Amerykanie i muzułmańscy Amerykanie skłaniali się do Demokratów od inwazji na Irak w 2003 roku . Zogby odkrył w czerwcu 2007 r., że 39% Arabów-Amerykanów identyfikuje się jako Demokraci, 26% jako Republikanie, a 28% jako niezależni . Arabscy Amerykanie, którzy są generalnie konserwatywni społecznie, ale mają bardziej zróżnicowane poglądy gospodarcze, historycznie głosowali na Republikanów do ostatnich lat, popierając republikańskiego kandydata na prezydenta George'a W. Busha nad Demokratą Al Gore'em w 2000 roku. poparł demokratycznego prezydenta Baracka Obamę. Raport Pew Research Center z 2017 r. wykazał, że większość (66%) amerykańskich muzułmanów identyfikuje się z Partią Demokratyczną lub skłania się ku niej, otrzymując stałe poparcie od 63% w 2007 roku do 70% w 2011 roku.\nPierwszy arabski Amerykanin w amerykańskiej Izbie Reprezentantów, Kalifornijczyk George A. Kasem i pierwszy arabski Amerykanin w amerykańskim Senacie, Południowy Dakotan James Abourezk byli demokratami.\nW 2021 r. było w sumie 16 przewodniczących Partii Demokratycznej.\n7 Andrew Jackson (1767-1845) Tennessee 4 marca 1829 r 4 marca 1837 8 lat, 0 dni\n8 Martina Van Burena (1782-1862) Nowy Jork 4 marca 1837 4 marca 1841 r 4 lata, 0 dni\n11 James K. Polk (1795-1849) Tennessee 4 marca 1845 4 marca 1849 4 lata, 0 dni\n14 Franklin Pierce (1804-1869) New Hampshire 4 marca 1853 r 4 marca 1857 4 lata, 0 dni\n15 James Buchanan (1791-1868) Pensylwania 4 marca 1857 4 marca 1861 r 4 lata, 0 dni\n17 Andrew Johnson (1808-1875) Tennessee 15 kwietnia 1865 r 4 marca 1869 3 lata, 323 dni\n22 Grover Cleveland (1837-1908) Nowy Jork 4 marca 1885 4 marca 1889 r. 8 lat, 0 dni\n24 4 marca 1893 4 marca 1897\n28 Woodrow Wilson (1856-1924) New Jersey 4 marca 1913 4 marca 1921 8 lat, 0 dni\n32 Franklin D. Roosevelt (1882-1945) Nowy Jork 4 marca 1933 12 kwietnia 1945 12 lat, 39 dni\n33 Harry S. Truman (1884-1972) Missouri 12 kwietnia 1945 20 stycznia 1953 7 lat, 283 dni\n35 John F. Kennedy (1917-1963) Massachusetts 20 stycznia 1961 22 listopada 1963 2 lata, 306 dni\n36 Lyndon B. Johnson (1908-1973) Teksas 22 listopada 1963 20 stycznia 1969 5 lat, 59 dni\n39 Jimmy Carter (ur. 1924) Gruzja 20 stycznia 1977 20 stycznia 1981 4 lata, 0 dni\n42 Bill Clinton (ur. 1946) Arkansas 20 stycznia 1993 20 stycznia 2001 8 lat, 0 dni\n44 Barack Obama (ur. 1961) Illinois 20 stycznia 2009 20 stycznia 2017 r. 8 lat, 0 dni\n46 Joe Biden (ur. 1942) Delaware 20 stycznia 2021 Beneficjant 236 dni\nW Sądzie Najwyższym od stycznia 2021 r. trzy z dziewięciu miejsc zajmują sędziowie mianowani przez demokratycznych prezydentów Billa Clintona i Baracka Obamę.\nAssociate Justice Sądu Najwyższego Stanów Zjednoczonych\n87 – 9 3 sierpnia 1994 Bill Clinton\n68 – 31 8 sierpnia 2009 Barack Obama\n63 – 37 7 sierpnia 2010\nW wyborach do Kongresu: 1950–obecnie\n49 Geralda Forda\nW wyborach prezydenckich: 1828-obecnie\nZobacz także: Lista biletów prezydenckich Partii Demokratycznej Stanów Zjednoczonych\n1828 Andrzeja Jacksona 642,553 56,0\n1832 Andrzeja Jacksona 701.780 54,2\n1856 James Buchanan 1,836,072 45,3\n1860 Stephen A. Douglas 1380,202 29,5\n1988 Michał Dukakis 41 809 074 45,6\nLista kandydatów na prezydenta Stanów Zjednoczonych Partii Demokratycznej\nLista biletów prezydenckich Partii Demokratycznej Stanów Zjednoczonych\nSiła partii politycznych w stanach USA\nAndelic, Patryku. Donkey Work: Congressional Democrats in Conservative America, 1974-1994 (2019) fragment\nBaker, Jean H. Sprawy partii: Kultura polityczna północnych Demokratów w połowie XIX wieku (Fordham UP, 1998).\nBass Jr, Harold F. Słownik historyczny partii politycznych Stanów Zjednoczonych (Scarecrow Press, 2009).\nCzarny, Merle (2004). „Transformacja południowej Partii Demokratycznej”. Dziennik Polityki . 66 (4): 1001–1017. doi : 10.1111/j.1468-2508.2004.00287.x . S2CID 154506701 .\nPalnik, Dawidzie. Polityka prowincjonalizmu: Partia Demokratyczna w okresie przejściowym, 1918–1932 (Knopf, 1968).\nKwartalnik Kongresowy. Konwencje Partii Narodowej, 1831-2000 (2001).\nKwartalnik Kongresowy. Wybory prezydenckie 1789-2008 (wydanie 10, 2009)\nCraiga, Douglasa. „Newton D. Baker i demokratyczne złe samopoczucie, 1920-1937”. Australasian Journal of American Studies (2006): 49-64. w JSTOR Zarchiwizowane 19 sierpnia 2018, w Wayback Machine\nDowe, Pearl K. Ford i in. Przeróbka Partii Demokratycznej: Lyndon B. Johnson jako kandydat na prezydenta rdzennego syna (University of Michigan Press, 2016).\nFeller, David. „Politics and Society: Toward a Jacksonian Synthesis” Journal of the Early Republic 10 # 2 (1990), s. 135-161 w JSTOR zarchiwizowano 19 sierpnia 2018 r., w Wayback Machine\nFrymerze, Pawle. Czarny i niebieski: Afroamerykanie, ruch robotniczy i upadek Partii Demokratycznej (Princeton UP, 2008).\nGerring, John. „Rozdział w historii amerykańskiej ideologii partyjnej: XIX-wieczna Partia Demokratyczna (1828-1892)”. Ustroje 26,4 (1994): 729-768. online Zarchiwizowane 2 lutego 2017 r. w Wayback Machine\nGillon, Steven M. (1992). Dylemat Demokratów: Walter F. Mondale i dziedzictwo liberalne . Nowy Jork: Wydawnictwo Uniwersytetu Columbia. Numer ISBN 9780231076302. online\nLandis, Michael Todd. Ludzie z północy z lojalnością z południa: Partia Demokratyczna i kryzys sektorowy . (Cornell UP, 2014).\nLawrence, David G. Upadek demokratycznej większości prezydenckiej: Realignment, dealignment i zmiana elektoratu od Franklina Roosevelta do Billa Clintona . (Westview Press, 1997).\nMcGuire, John Thomas (2014). „Rozpoczęcie«nadzwyczajnej szansy»: Eleanor Roosevelt, Molly Dewson i rozszerzenie granic kobiet w Partii Demokratycznej, 1924-1934”. Przegląd Historii Kobiet . 23 (6): 922–937. doi : 10.1080/09612025.2014.906841 . S2CID 146773549 .\nMaisel, L. Sandy i Jeffrey M. Berry, wyd. Oksfordzki podręcznik amerykańskich partii politycznych i grup interesu (Oxford UP, 2010).\nMieczkowski, Yanek i Mark C Carnes. Atlas historyczny wyborów prezydenckich Routledge (2001).\nNeala, Stevena. Szczęśliwe dni znów tu są: Konwencja Demokratów z 1932 roku, pojawienie się FDR – i jak Ameryka została zmieniona na zawsze (Harper Collins, 2010).\nRemini, Robert V. Martin Van Buren i tworzenie Partii Demokratycznej (Columbia UP, 1961).\nSavage, Sean J. Roosevelt: Lider Partii, 1932-1945 (U Press of Kentucky, 2015).\nSavage, Sean J. JFK, LBJ i Partia Demokratyczna (SUNY Press, 2012).\nSavage, Sean J. Truman i Partia Demokratyczna (U Press of Kentucky, 2015).\nWoods, Randall B. Więźniowie nadziei: Lyndon B. Johnson, Wielkie społeczeństwo i granice liberalizmu (Basic Books, 2016).\nScholia ma profil Partii Demokratycznej (Q29552) .\nDemokratyczny Klub Senacki\nKlub Domu Demokratycznego\nDemokratyczny Komitet Kampanii Senatorskiej\nDemokratyczny Komitet Kampanii Kongresowej\nStowarzyszenie Demokratycznych Gubernatorów\nDemokratyczne Stowarzyszenie Prokuratorów Generalnych\nKrajowa Konferencja Burmistrzów Demokratów\nCollege Demokraci Ameryki\nTa strona była ostatnio edytowana 13 września 2021 o 11:09 (UTC) .