» BOISKONasz Wieniec\nTrwaja dalsze prace przy budowie boiska do gry w piłkę. Po częściowym zniwelowaniu terenu, przyszedł czas na przygotowanie płyty boiska. Na zniwelowanym terenie została rozłożona tzw. geowłóknina, na niej położono rury odwadniające które zostały przysypane żwirem, w celu zwiększenia przepustowości gruntu. Na ten żwir zostanie rozłożona kolejna warstwa geowłókliny, a ta zostanie przysypana warstwa ziemi na której dopiero zostanie posiana trawa. Mam nadzieję że te prace zostaną zakończone tym roku. W przyszłym roku może by się udało posiać trawę, postawić bramki i chociaż częściowo ogrodzić teren.\nJak usłyszałem, szkoda że teren placu zabaw nie został wcześniej odwodniony, może nawierzchnia nie byłaby taka błotnista jak jest teraz.\nDodam jedynie, ze prowadzone teraz prace nadal wykonuje firma p. Łukasza Kufty i są w większości finansowane przez Urząd Gminy w Gdowie. W tym miejscu chciałbym podziękować Panu Łukaszowi za zaangażowanie oraz Wójtowi Gminy p. Zbigniewowi Wojasowi za zgodę na sfinansowanie tych prac.\nNiestety z naszego skromnego budżetu nie udało by się tych prac wykonać.\nMiejmy nadzieję że w przyszłym roku uda się na tym boisku rozegrać pierwszy mecz\nprace wciąż trwaja, może znajdzie się kilku chętnych panów by ułozyć peszle do odwodnienia. zajmie to około dwóch godzin. Zapraszam.\n« KOLEJNE PRACE ZAKOŃCZONE WESOŁYCH ŚWIĄT! »


Znamy Wychowawcę Roku Podkarpacia [FILM] | Nowiny\nZnamy Wychowawcę Roku Podkarpacia [FILM]\nBeata Terczyńska 11 czerwca 2013, 15:00\nWychowawca Roku: - Jestem szczęśliwa. Dziękuję mojej wspanialej klasie i dzieciakom ze szkoły, że na mnie głosowali. Dziękuję rodzicom, którzy mi zaufali i tak mnie docenili. Krzysztof Kapica\nHelena Wiśniowska, matematyczka ze Szkoły Podstawowej nr 1 im. Orła Białego w Strzyżowie została Wychowawcą Roku 2013.\n(fot. Krzysztof Kapica)- Gdy tylko na przerwie rozeszła się wieść, że to właśnie nasza ukochana pani wygrała konkurs na Wychowawcę Roku, szukałyśmy jej po całej szkole, żeby jak najszybciej przytulić i pogratulować - śmieją się Nikola Malik i Kamila Kowalewska, czwartoklasistki z klasy, w której pani Helena ma wychowawstwo.\nCała klasa jest uradowana i dumna.\n- Nasza pani jest po prostu najlepsza i najkochańsza. Miła, wyrozumiała, łagodna. - przekrzykują się w pochwałach dzieciaki. - Jej lekcje wchodzą do głowy. Czujemy, że ona nas też bardzo lubi. Nawet powiedziała nam, że jesteśmy jej najlepszą klasą z wszystkich, jakie dotąd uczyła. Zawsze pomoże, gdy któreś z nas ma kłopot. No i jest cierpliwa - śmieje się ponad 20 - osobowa gromadka, która parę lat temu wygrała nowinowy konkurs na najsympatyczniejszą pierwszą klasę.\nPani Helena, nauczycielka z 29 - letnim stażem, przyznaje, że niesamowitym zaskoczeniem było zgłoszenie jej przez dzieci i rodziców do konkursu programu "Szkoła bez przemocy", a potem zakwalifikowanie się do finałowej ósemki.\n- Dziś jestem jeszcze bardziej zdumiona - nie kryła wzruszenia z wygranej. - Kiedy dzieci się dowiedziały, aż skakały z radości.\nCieszyła się też Barbara Mularz, dyrektor "jedynki": - Pani Helena zasłużyła na ten tytuł, bo to przede wszystkim bardzo dobry, uczynny człowiek. Taktowny, otwarty na potrzeby uczniów.\nDobrego wychowawcę musi wyróżniać?\n- Na pewno trzeba mieć dużo cierpliwości i opanowania, którego mnie jako babci nie brakuje - mówi Wychowawca Roku. - Dzieci, które uczę, staram się traktować jak wnuczkę. Nieraz w pokoju nauczycielskim żartowałam, kiedy czasem denerwowaliśmy się na jakieś niegrzeczne dziecko, abyśmy wyobrazili sobie, że to nasze. Wtedy zupełnie inaczej człowiek podchodzi do problemów. Choćby dziecko było najbardziej męczące, to jednak dla każdego rodzica jest najukochańsze, a dla dziadków szczególnie.\nDodaje, że stara się, by na lekcjach skupiać uwagę na każdym, po równo.\n- Czasem dorosłym problemy dzieciaków wydają się błahe, a dla nich wiele znaczą. Trzeba umieć to dostrzec. Nie zostawiać ich samym sobie - dodaje. - I cieszyć się z dzieciakami. Pozwalać im na radość nawet na lekcjach.\n(fot. Krzysztof Kapica)Dlaczego została nauczycielem?\n- Myślę, że urodziłam do tego zawodu. Pamiętam, że ulubioną zabawą w dzieciństwie była szkoła. Z zeszytu robiłam dziennik, wpisywałam oceny - śmieje się. - Nie miałam więc dylematu wybierając studia pedagogiczne.\nJest niezwykle lubiana, choć matematyk zazwyczaj kojarzony jest z nauczycielem, który sieje postrach.\n- Chciałabym czasem stworzyć takie pozory - żartuje nauczycielka, która poza pracą uwielbia filmy przyrodnicze, które ją uspokajają, spacery z psem, albo dobrą książkę, np. ostatnio czytała "Wrony w Ameryce".\nWychowawca Roku wybierany jest w każdym województwie. Nagrodą dla każdego jest tysiąc złotych na realizację inicjatywy wychowawczej, np. wycieczkę. Zwycięzcy pojadą na finałową galę w Pałacu Prezydenckim, 26 czerwca.\nProgram "Szkoła bez przemocy" prowadzą grupy wydawnicze Polskapresse i Media Regionalne oraz Fundacja Orange\nKolejne miejsca w głosowaniu Czytelników: 2. Krystyna Bolka (ZS w Łowisku), 3. Monika Mlaś - Bieniasz (SP w Boguchwale), 4. Halina Zapał (ZS w Łączkach Kucharskich), 5. Aneta Konefał (Przedszkole nr 3 w Kolbuszowej), 6. Alicja Szpunar (SP w Radymnie), 7. Irena Kwoka (ZS nr 1 w Łańcucie), 8. Iwona Styka (ZS nr 1 w Łańcucie). Wszystkim gratulujemy.\nJanusz 12.06.2013 00:03:44\nkolega Janusz z.LO Bł.


Mars, czyli czerwona planeta\nNiektóre meteoryty, które znaleziono na Ziemi, są właściwie kawałami oderwanymi od Marsa. Np. w czerwcu 2006 roku znaleziono 34 marsjańskich meteorytów.\nOdległość od Słońca: 228 milionów kilometrów\nOkres obiegu: 686,98 dnia ziemskiego\nOkres obrotu: 24,6 godziny\nŚrednica równikowa: 6786 kilometrów\nPrzyciąganie grawitacyjne: 0.38 siły przyciągania Ziemi\nNatruralne satelity: 2\nTemperatura na Marsie może być bardzo zimna. Nawet w jego najcieplejsze dni, Mars nadal może być bardzo chłodnym miejscem. U góry i na dole planety znajdują się, tak samo jak na Ziemi, bieguny. Podczas marsjańskiej zimy na biegunach mogą występować pokrywy lodowe.\nNa powierzchni Marsa wylądowało kilka sond kosmicznych. Sondy te zostały wysłane przez Stany Zjednoczone w celu zbadania planety. Dokonywały one eksperymentów na atmosferze i powierzchni Marsa. Odkryto że gleba zawiera w składzie glinę, która jest bogata w żelazo. To właśnie dzięki żelazu w glebie planeta ta ma czerwony kolor.\nNa Marsie występuje wiele kraterów, które zostały utworzone w wyniku kolizji z planetą meteorytów i asteroidów. Posiada też kilka wulkanów, które należą do najwyższych w całym układzie Słonecznym i dolin, które z kolei należą do najgłębszych w całym Układzie Słonecznym. Wokół Marsa krążą dwa księżyce, których nazwy to Fobos i Deimos. Mają one niezwykłe kształty. Naukowcy uważają, że księżyce te były niegdyś asteroidami, które zostały przechwycone przez pole grawitacyjne Marsa.\nMałe łaziki, które wylądowały na Marsie, znalazły dowody na to, że dawno temu na powierzchni planety przepływała woda.\nDlaczego dla osoby patrzącej przez teleskop, Mars ma czerwony kolor?\nMars pokryty jest pyłem, który zawiera dużo żelaza. To żelazo sprawia że kiedy oglądamy planetę, ma ona czerwony kolor.


Wakacje na statku - ceny i atrakcje podczas rejsów\nChoć rejsy to stosunkowo nowy pomysł na wymarzone wakacje i kojarzą się z luksusem, a co za tym idzie, również z wielkim wydatkiem to jednak nie jest to żelazna zasada na udany wypoczynek. Można bowiem znaleźć rejs na każdą kieszeń, w bardzo atrakcyjnej cenie.\nWarto poszukać ofert Last Minute, First Minute, czy skorzystać z promocji, tak by móc cieszyć się ogromem atrakcji bez zmartwieć o bankructwo. Warto także pamiętać, że dzieci nawet do 17 roku życia mogą w niektórych liniach płynąć gratis, bądź też płacą jedynie opłaty portowe.\nWyżywienie jest w cenie, co jest dodatkowym atutem takiego podróżowania. Na statkach nierzadko można odnaleźć najlepszych szefów kuchni, którzy oferują wyśmienite dania. Jedzenie jest pyszne, świeże i można się nim delektować podziwiając morskie tonie.\nOprócz wyżywienia w cenie znajduje się serwis bagażowy i kabinowy, udział w imprezach, które organizowane są na statku czy korzystanie z urządzeń rekreacyjnych. Do ceny jednak trzeba doliczyć opłaty portowe, podatki a także napiwki dla załogi. Warto też pamiętać, by planować rejs poza sezonem i wybierać wewnętrzną, tańszą kabinę, oczywiście jeżeli chce się zaoszczędzić.\nWakacje na statku to także idealna okazja, by w czasie jednego rejsu zobaczyć parę miejsc. Dla miłośników zwiedzania to bardzo dobra informacja, bo na pewno ujrzą o wiele więcej aniżeli zatrzymując się w hotelu. Rejs umożliwia dotarcie chociażby do takich krajów jak Turcja, Grecja czy Egipt w ciągu jednej podróży. Ponadto pomiędzy zwiedzaniem można wspaniale bawić się korzystając z przeróżnych atrakcji na statku, nie ma więc czasu na nudę i wyczekiwanie aż dotrze się w końcu na miejsce.\nBędąc na statku nie trzeba o nic się martwić. Profesjonalna obsługa dba o wszystko, czy chodzi o dobre samopoczucie pasażerów, czy też opiekę nad ich dziećmi, a także rzecz jasna o czystość, jedzenie i ogólne zadowolenie każdego z wsiadających na statek. Kabiny są sprzątane dwa razy dziennie, a uśmiechnięci kelnerzy podają wspaniałe posiłki – czego jeszcze można pragnąć od obsługi?\nNa wielkich wycieczkowcach czekają różnorakie atrakcje. Można tu zagrać w kręgle, koszykówkę, czy spróbować jak działają symulatory formuły 1. Baseny, siłownie, mini golf, ściana wspinaczkowa, a czasem nawet lodowisko – znajduje się tu wszystko, czego tylko można zapragnąć.


Tak, oczywiście podłoże tylko sprawdzone, by wykluczyć kolejne źródła problemów Mam na myśli od Retne i dodatkowo płukane...\nPo przejściach kusi mnie piasek bez żadnego substratu i minerały dla roślin tylko ze słupa wody. Tylko ograniczyłoby to nieco zbiór roślin. Jaki substrat kładziecie pod piasek?\nNajtanszym bedzie ziemia ogrodowa. Albo cokolwiek na bazie ziemi z gotowych substratow, np. Natural Substrate p. Wojtaszka.\n07.09.2018, 08:46 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 07.09.2018 09:00 przez Mike.)\nMała aktualizacja. Wymieniłem całe oświetlenie LEDowe na świetlówki T5. Obecnie mam 3x T5 80W, co daje ~0.5W na litr brutto. 2 świetlówki mają 6500K (865) a jedna to "roślinna" Sylvania Grolux 8500K. Przed zmianą oświetlenia zrobiłem zaciemnienie akwarium na 4 dni, i aktualnie będę zwiększał oświetlenie o 1h co tydzień. Zaczyman od 4h/dzień. Subiektywnie w akwarium jest dużo więcej światła niż przy LEDach, ale wiadomo liczy się spektrum. Dla przykładu Sylvania Grolux daje bardzo mało światła widzialnego jak na 80W, natomiast świetlówki 865 dają go bardzo dużo - inne spektrum. Teraz pozostaje czekać i patrzeć jak zachowują się rośliny i glony.\nWcześniej, ok miesiąc temu, zastosowałem środek "Chemiclean". Dostałem go od kuzyna, który również walczył z glonami przez długi okres i po zastosowaniu Chemiclean znikneły mu na stałe. Niestety u mnie nie przyniosło to żadnej zmiany. Dla zainteresowanych załączam odnośniki:\nRafal napisał(a): Najtanszym bedzie ziemia ogrodowa. Albo cokolwiek na bazie ziemi z gotowych substratow, np. Natural Substrate p. Wojtaszka.\nA czy ten substrat nie będzie reagował mi z bazaltem (gdybym jednak chciał zostać przy bazalcie)?\nAni ziemia ani substrat nie reagują z bazaltem, po prostu Twoj bazalt coś ma w sobie co uwalnia do wody.\nO gustach nie dyskutuje się ale w moim subiektywnym odczuciu piasek wygląda lepiej.\ncypeks napisał(a): Ani ziemia ani substrat nie reagują z bazaltem, po prostu Twoj bazalt coś ma w sobie co uwalnia do wody.\nOK, jasne. Nie wiem dlaczego Twoją wcześniejszą wypowiedz zrozumiałem w inny sposób Jeśli to bazalt to dość długo uwalnia to coś do wody, bo 10 miesięcy już mija od zalania.\nWstępnie pod świetlówkami T5 jest troszkę mniej tych glonów, ale to jest moje subiektywne odczucie. Poczekam jeszcze jakiś czas żeby rośliny dostosowały się do tego oświetlenia i zobacze czy rzeczywiście jest jakaś zmiana.


Przegląd wiadomości ze spółek - 3 sierpnia 2015 r. - - Forsal.pl – Biznes, Gospodarka, Świat\nforsal.plPrzegląd wiadomości ze spółek - 3 sierpnia 2015 r.\n3 sierpnia 2015, 13:45 | Aktualizacja: 03.08.2015, 17:39\nPBG w upadłości układowej podpisało ze swoimi największymi wierzycielami umowę restrukturyzacyjną, podała spółka. >>>>\nSędzia komisarz odroczył zgromadzenie wierzycieli PBG do dnia 25 sierpnia, do godziny 10:00, w związku z umożliwieniem głosowania w formie pisemnej i możliwością głosowania przez każdego z wierzycieli, podała spółka. Oznacza to, że w dniu 25 sierpnia ogłoszone zostanie postanowienie w sprawie wyników głosowania.\nCapital Service S.A. dokonało przydziału 1 770 sztuk obligacji serii D o łącznej wartości nominalnej 1,7 mln zł, podała spółka. "Obligacje serii D są obligacjami dwuletnimi, zabezpieczonymi, na okaziciela, o wartości nominalnej 1 000,00 zł każda. Nie będą one przedmiotem ubiegania się o wprowadzenie do Alternatywnego Systemu Obrotu prowadzonego przez Giełdę Papierów Wartościowych w Warszawie S.A. na Catalyst." - czytamy w komunikacie.\nGrupa Żywiec odnotowała 87,51 mln zł skonsolidowanego zysku netto przypisanego akcjonariuszom jednostki dominującej w I półroczu 2015 r. wobec 27,78 mln zł zysku rok wcześniej, podała spółka w raporcie. >>>>\nMazowiecki Szpital Bródnowski w Warszawie wybrał ofertę Cube.ITG wartą 77,54 mln brutto jako najkorzystniejszą w przetargu na zakup sprzętu oraz dostawę i wdrożenie oprogramowania dla 23 jednostek ochrony zdrowia, podała spółka. Przetarg był realizowany w ramach projektu "E-zdrowie dla Mazowsza".\nPo podpisaniu przez Cube.ITG kontraktu z Mazowieckim Szpitalem Bródnowskim backlog spółki przekroczył 200 mln zł, poinformował prezes spółki Paweł Witkiewicz. >>>>\nImmofinanz spodziewa się, że odnotuje stratę netto w wysokości 361,4 mln euro w roku finansowym 2014/15 wobec 72 mln euro straty netto rok wcześniej (176,9 mln euro straty z uwzględnieniem 100% Buwog), podała spółka. >>>>\nBloober Team wprowadzi do sprzedaży grę "Brawl" w wersji na komputery PC i Mac 13 sierpnia, podała spółka. Premiera "Layers of Fear" przewidziana jest na 27 sierpnia. Gra będzie dystrybuowana cyfrowo, a jej cena wynosić będzie około 10 euro.>>>>\nOferta konsorcjum Budimeksu (lider, 95% udziału) i Ferrovial Agroman, warta 209,74 mln zł netto, została uznana za najkorzystniejszą w postępowaniu przetargowym na budowę łącznicy kolejowej Kraków Zabłocie – Kraków Krzemionki, podała spółka. >>>>\nIndustrial Milk Company (IMC) sprzedała ponad 705 tys. ton zbóż i roślin oleistych w zakończonym w czerwcu sezonie 2014/15, czyli o 37% więcej niż rok wcześniej, podała spółka. Eksport wzrósł w tym okresie o 43% r/r do ponad 600 tys. ton.\nAsseco Poland w konsorcjum z należącymi do grupy spółkami – Zeto Bydgoszcz i Unizeto Technologies – podpisało z Kasą Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (KRUS) umowę na kompleksową obsługę centralnego systemu informatycznego o wartości ponad 92 mln zł brutto, podała spółka. >>>>\nJujubee celuje w ok. 200 tys. egzemplarzy sprzedaży cyfrowej i konsolowej gry "Kursk" w wariancie samodzielnej dystrybucji, poinformował ISBnews prezes Michał Stępień. >>>>\nSkonsolidowane przychody CCC wyniosły 161,3 mln zł w lipcu i były wyższe od osiągniętych w analogicznym okresie roku ubiegłego o 11,9%, podała spółka. Przychody za okres styczeń - lipiec wyniosły 1 201,6 mln zł i były wyższe o 20,2% w skali roku. "Przychody ze sprzedaży detalicznej za lipiec wyniosły 155,1 mln zł i były wyższe od osiągniętych w analogicznym okresie roku ubiegłego o 11,1%, narastająco za okres styczeń – lipiec wyniosły 1 151,2 mln zł i były wyższe o 19,9% w stosunku do roku 2014 r." - czytamy w komunikacie.\nMespila Investments Limited, Paged\nMespila Investments Limited, zarejestrowana na Cyprze, ogłosiła wezwanie do sprzedaży 14 989 akcji Pagedu, stanowiących 0,10% ogólnej liczby głosów, podał pośredniczący - BM Alior Banku. Cena po której nabywane będą akcje objęte wezwaniem wynosi 55,46 zł za sztukę. >>>>\nWesta ISIC, Sadovaya Group, JJ Auto i Fenghua Soletech\nGiełda zdecydowała o zawieszeniu obrotu akcjami Westa ISIC, Sadovaya Group, JJ Auto, Fenghua Soletech do końca dnia sesyjnego następującego po dniu, w którym spółki przekażą do publicznej wiadomości raport roczny za rok obrotowy 2014, poinformowała GPW w oddzielnych komunikatach. Uchwały wchodzą w życie z dniem 6 sierpnia. >>>>\nSkonsolidowane przychody ze sprzedaży grupy LPP osiągnięte w lipcu br. wyniosły ok. 442 mln zł i były wyższe od przychodów osiągniętych w lipcu 2014 roku o ok. 6%, podała spółka. "Szacunkowa wartość marży brutto na sprzedaży wyniosła 46% i była o ok. 5 p.p. niższa od marży zrealizowanej w lipcu roku poprzedniego" - czytamy w komunikacie. LPP podało, że wartość przychodów ze sprzedaży zrealizowanych w okresie styczeń - lipiec 2015 roku wyniosła 2 736 mln zł. Przychody te były wyższe o 7% w skali roku.\nPolska spółka zależna (GLE) GLG Pharma, Inc. - amerykańskiej firmy biotechnologicznej rozwijającej terapie onkologiczne - ogłosiła plan transakcji odwrotnego przejęcia ('reverse merger') notowanego na NewConnect M10, podała spółka. >>>>\nCała wieś tańsza niż mieszkanie w mieście. Hiszpanie ruszają z wielką akcją


Smolik i Kev Fox znów w duecie - musicis.pl\nSmolik i Kev Fox znów w duecie\nW przypadku Smolika śmiało można mówić o muzycznym geniuszu. Trudno wskazać w jego dotychczasowej twórczości słabe płyty czy utwory. Każda produkcja, której stworzenia się podejmuje to najwyższy poziom artystyczny. Teraz zapowiada swój kolejny krążek z udziałem Keva Foxa.\nIch drogi przecinały się już wielokrotnie na koncertach Samolika czy Keva. Pomysł na wspólny krążek pojawił się przy wspólnej trasie, a już teraz można usłyszeć jej przedsmak w postaci pierwszego singla „Run”.\n„Keva Foxa poznałem ponad pięć lat temu w bardzo szczególnych okolicznościach. Spędziliśmy razem wiele godzin na rozmowach o muzyce: w samochodach, hotelach, garderobach i barach podczas wspólnych podróży, kiedy to ja byłem gościem Keva na jego koncertach, a on na moich. W ubiegłym roku Kev pojawił się praktycznie na wszystkich koncertach, które graliśmy w Polsce. W tym czasie dojrzewał pomysł na wspólny album. Jesienią zabraliśmy się do pracy i oto jest pierwszy utwór. „RUN” przebył długą drogę i mamy nadzieję, że zabierze was w podróż nie krótszą niż ta, którą przebyliśmy my.” – wyjaśnia Smolik.\nMuzycy na razie nie ujawniają daty premiery albumu. Według wstępnych zapowiedzi materiał powinien ukazać się jesienią tego roku nakładem wytwórni Kayax.\n"Knick-Knack" EP3amDuet Gremplina (Ziętek i Janiszewski)\nPoprzedni wpisMagnificent Muttley w trasie z nowym albumem


Przyczyny bólu serca | Kardiolo.pl\n.. ...kawy bo to może być przyczyna bólu. no i dostałam mg + B6 oraz przeciwbólowy ketonal. no póki co rzadziej mnie boli ale za to przeszło mi na plecy i teraz mnie pobolewa na tej samej wysokości co wcześniej tylko że na plecach a nie klatce piersiowej. ale mogę chociaż normalnie oddychac :..\n.. ...codziennie ) moze byc tego przyczyna??? bardzo sie boje i juz sobie wyobrazam najgorsze( zawal lub jakis atak serca )........ czy mam sie udac do lekarza??? zawsze przy pojawiającym się powysiłkowym bólu w klatce piersiowej należałoby sprawdzic przyczynę tej dolegliwości( osłuchanie..


Tunel średnicowy. Małe metro, wielka sprawa dla Łodzi - plus.dzienniklodzki.pl\nTunel średnicowy. Małe metro, wielka sprawa dla Łodzi\nPowstanie tunelu średnicowego w 2022 roku, łączącego dworce Łódź Fabryczna i Łódź Kaliska ze stacjami przy ul. Zielonej oraz w sąsiedztwie Manufaktury, rozwiąże liczne problemy komunikacyjne miasta. Miasta, które po latach zapomnienia wyraźnie jest na fali, jeśli chodzi o wielkie inwestycje infrastrukturalne.\nPrzedwojenne plany budowy metra w Łodzi pochłonęła wojenna pożoga, zaś ambicji budowniczych PRL nie sprostała socjalistyczna gospodarka niedoboru. Po transformacji ustrojowej łódzkie metro zostało po prostu obśmiane, a symboliczne-go wymiaru nabrało poczynione w 2010 roku znalezisko - odkryta w zwykłym śmietniku w centrum miasta pełna dokumentacja dotyczącą przygotowań do budowy podziemnej kolei w latach 80. i 90. minionego stulecia. I gdy wydawało się, że idea została pogrzebana raz na zawsze, Łódź dostała jeszcze jedną szansę od losu: nie będzie wprawdzie w mieście metra wielkiego, ale będzie małe - bo tak właśnie z miejsca ochrzczono tunel średnicowy, który do 2022 roku połączyć ma dworce Łódź Fabryczna i Łódź Kaliska.\nMetro małe, ale własne\nTunel liczyć będzie 7 kilometrów. Łącznie, w ramach całej inwestycji, położone zostanie 17 kilometrów torów, z czego 11 km - pod ziemią. Dno tunelu zanurzone ma być na głębokości nawet 25-30 metrów. W dużej mierze obiekt budowany będzie metodą górniczą, za pomocą tarczy wiertniczej, podobnie jak metro w Warszawie. Pierwsze prace mają się rozpocząć jeszcze w 2018 roku, zaś koniec inwestycji zaplanowano na początek roku 2022. Wykonawcą będzie konsorcjum Energopolu Szczecin i PBDiM z Mińska Mazowieckiego. Inwestycja pochłonie 1,6 miliarda złotych i będzie to kolejna gigantyczna kwota wpompowana w infra-strukturę kolejową w Łodzi - mieście przez lata odstawianym na boczny tor, lecz ostatnio wręcz rozpieszczanym.\nW odróżnieniu jednak od wartej przeszło 1,7 mld zł przebudowy dworca Łódź Fabryczna, którą to inwestycję wiele osób poczytało za przejaw niepotrzebnej gigantomanii, plany dotyczące realizacji tunelu średnicowego spotkały się z powszechną aprobatą. Ewentualne głosy krytyki bardziej dotyczą w tym przypadku szczegółów oraz potencjalnych skutków ubocznych niż celowości inwestycji. Patrząc z punktu widzenia zasadności wydatkowania publicznych pieniędzy, tunel ten czyni racjonalnym nietanią ideę ulokowania Łodzi Fabrycznej pod ziemią. Co jednak znaczenie ważniejsze z perspektywy przeciętnego mieszkańca Łodzi i regionu, tunel średnicowy ma szansę spełnić się w roli metra, szybkiej podziemnej kolei łączącej najważniejsze punkty w mieście. Należy to postrzegać w kategoriach wymogu cywilizacyjnego, jak się bowiem podkreśla, Łódź należy do ostatnich dużych miast w Europie, które nie mają ani metra, ani sprawnego systemu lokalnej, błyskawicznej kolei naziemnej.\nW tunelu zaprojektowano dwie stacje. Pierwsza zlokalizowana będzie pod skrzyżowaniem ul. Zielonej i ul. Zachodniej/al. Kościuszki, a więc w samym sercu Śródmieścia. Drugą stację zaplanowano w pobliżu Manufaktury, czyli największego centrum handlowego w regionie. Stąd w kierunku zachodnim tory zostaną rozgałęzione - jedna nitka poprowadzi w stronę dworca Łódź Kaliska, druga - stacji Łódź Żabieniec. Pamiętajmy też, że od strony zachodniej istniejące już tory z dworca Łódź Fabryczna prowadzą do stacji Łódź Widzew. Oznacza to, że w obrębie samego miasta, szybkie i bezpośrednie połączenie kolejowe uzyskają Widzew, Nowe Centrum Łodzi, Śródmieście, Manufaktura, Żubardź i Teofilów, Karolew i Retkinia oraz Chojny. Pociągi Łódzkiej Kolei Aglomeracyjnej kursować mają tunelem średnicowym co 8 minut, co łącznie ze składami innych przewoźników złoży się na imponującą liczbę 50 pociągów przemierzających Łódź w ciągu godziny (w obie strony). Pamiętając, że budowa tunelu średnicowego komunikacyjnie przybliży do Łodzi Zgierz, Pabianice czy Koluszki, widzimy, że małe metro wcale nie będzie znacząco ustępować rozmiarami projektom metra dużego, które kreślone były w minionych dziesięcioleciach.\nJak metro w Łodzi budowano\nNiespełniona historia metra w Łodzi liczy już 81 lat. Łódź, która dwudziestolecie międzywojenne rozpoczynała z liczbą ludności rzędu 450 tysięcy, u progu\nII wojny światowej liczyła 672 tysiące mieszkańców. Bezprecedensowe tempo rozwoju sprawiło, że mimo rozlicznych bieżących problemów, dotyczących zwłaszcza warunków mieszkaniowych, w Łodzi zaczęły kiełkować aspiracje na miarę miasta milionowego. Ich materializacją była pierwsza koncepcja budowy metra, datowana na rok 1937. Zakładała ona budowę jednej linii o długości około 6 kilometrów, łączącej Rynek Bałucki z ówczesnym Rynkiem Górnym, czyli dzisiejszym placem Reymonta. Łącznie na trasie łódzkiego metra przewidywano 6 przystanków.\nPlany te wpisywały się w tendencje światowe, podobne idee wdrażano wówczas w wielu miastach. To właśnie w latach trzydziestych powstały pierwsze koncepcje metra w Warszawie, a także - w niemieckim wtedy Wrocławiu. We Wrocławiu prace koncepcyjne kontynuowane były nawet w pierwszych latach wojny, lecz w każdym z trzech wspomnianych przypadków plany po-krzyżowała tragiczna historia.\nJednak po zakończeniu II wojny światowej i zmianie systemu politycznego władze Polski Ludowej bynajmniej nie zarzuciły zamierzeń z lat trzydziestych, wręcz przeciwnie. Już w pierwszych latach PRL w łódzkim ratuszu powstało stanowisko urzędnika odpowiedzialnego za budowę metra w Łodzi. Później, od lat siedemdziesiątych, kompetencje te przeszły na nowo powstałe Biuro Projektowania i Programowania Rozwoju Łodzi, z ramienia którego metrem przez bardzo długi czas zajmował się Genadiusz Basłyk, przygotowując daleko idące analizy, badania i plany. Po wojnie Łódź znów miała aspiracje. Choć 6 lat okupacji przyniosło niewyobrażalne straty dotyczące liczby ludności (w 1946 roku miasto mało zaledwie 496 tys. mieszkańców), napływ robotników z okolicznych miejscowości oraz wysoki przyrost naturalny szybko pozwoliły wrócić do marzeń o milionowej metropolii oraz należnych jej przywilejach i luksusach, takich jak luksus szybkiej, podziemnej komunikacji. Nie było łatwo, jako że Łódź do miast szczególnie rozpieszczanych przez władze centralne nie należała. Niemniej pod koniec lat siedemdziesiątych na pewnym poziomie ogólności uznano, że Łodzi metro się należy.\n- Do budowy metra zostały wytypowane trzy miasta w Polsce: Warszawa, Łódź i Kraków - wspomina Kazimierz Bald, nestor środowiska łódzkich urbanistów. - Łódź razem z Krakowem prowadziła daleko zaawansowane prace analityczne, wykonano badania hydrotechniczne, po-wstała dokumentacja i wiele innych materiałów. Nie było formalnej decyzji inwestycyjnej, ale powołano do życia pracownię, która miała się zajmować projektowaniem trasy metra we współpracy z warszawskim Metroprojektem. Wprowadziliśmy też metro do planów zagospodarowania miasta. Co ciekawe, miejsce na metro było jeszcze rezerwowane w planie z roku 1993, ale wtedy inwestycja nie miała już szans na realizację. Niestety, w nowej rzeczywistości przedsięwzięcie obśmiano. Metro? W Łodzi? A po co? Trzeba myśleć realnie... A dziś okazuje się, że decyzje tunelowe, nawet dotyczące budowy tunelu głębokiego, jednak daje się podejmować - zawiesza głos Bald.\nPrzygotowania do budowy metra nie toczyły się bynajmniej wyłącznie w głowach planistów i politycznych dygnitarzy. W latach osiemdziesiątych przystąpiono do odwiertów geologicznych na trasie planowanego metra. Badano wówczas między innymi poziom wód gruntowych, będących przekleństwem budowniczych Łodzi od samego początku jej istnienia. Dlaczego więc nie doszło wówczas do realizacji metra?\n- Badania gruntu były bardzo zaawansowane i gdyby była decyzja polityczna, żeby metro zbudować, to by to poszło. Ale taka decyzja była tylko co do zasady, gorzej było ze szczegółami - mówi Piotr Biliński, architekt. - Problem polegał na tym, że Polska dysponowała tylko jedną maszyną wiercącą metodą górniczą. Niestety, była ona już zajęta na budowie metra w Warszawie. Stołeczna inwestycja zaczęła się na początku lat osiemdziesiątych i miała się zakończyć relatywnie szybko. Wówczas owa jedyna maszyna górnicza trafiłaby do Łodzi. Niestety w stolicy prace się ślimaczyły, pierwsze stacje oddano dopiero w latach dziewięćdziesiątych. A Polski nie było stać na zakup drugiej maszyny wiercącej. Tymczasem jej zastosowanie w Łodzi było konieczne, użycie metody górniczej planowano na bardzo długim odcinku od al. Włókniarzy aż do ulicy Dąbrowskiego, dopiero dalej metro miało być budowane metodą odkrywkową - dodaje Biliński.\nPrace nad metrem w Łodzi zostały przerwane po transformacji ustrojowej, aczkolwiek jeszcze w latach dziewięćdziesiątych tliła się nadzieja, że inwestycja zostanie kiedyś zrealizowana. Plany ostatecznie zarzucono w roku 2000. I z powodów finansowych i na podstawie prognoz demograficznych. Wówczas było już jasne, że Łódź miastem milionowym nie będzie - licznik zatrzymał się na 854 tysiącach mieszkańców w 1988 roku. Obecnie (dane z połowy 2017 r.) miasto liczy zaledwie 693 tys. osób, a do 2050 roku liczba łodzian ma spaść do 486 tysięcy.\nŻycie dopisało do tej historii symboliczny epilog. Plany budowy łódzkiego metra wylądowały na śmietniku w sposób jak najbardziej dosłowny. W lutym 2010 roku jeden z mieszkańców Łodzi odnalazł dokumentację związaną z budową metra w kontenerze na śmieci przy ul. Piotrkowskiej 175. Dokumenty odzwierciedlały stan przygotowań do inwestycji. Były wśród nich mapy z przebiegiem linii metra, opracowania badań geologicznych z lat 1986-2000 (w szczególności dotyczące pomiarów poziomu wód gruntowych), a także faktury dla wykonawców zleconych prac. Papiery trafiły na śmietnik wprost z łódzkiego magistratu.\nZ Teofilowa na Dąbrowę\nO ile przedwojenne metro miało liczyć zaledwie 6 km, o tyle najbardziej śmiałe zamierzania planistów z czasów PRL mówiły o wybudowaniu siatki o długości aż 53 kilometrów. Gdy dziś parzymy na sporządzane wówczas plany, uderza rozmach i bijąca z nich wiara, że Łódź będzie rozkwitać w nieskończoność, pochłaniając coraz to nowe tereny. Najdobitniejszym tego dowodem był pomysł ulokowania jednej ze stacji końcowych na Henrykowie. A przecież po dziś dzień w krajobrazie Henrykowa, położonego między Widzewem a Stokami, dominują pola uprawne…\nPlanowane trasy nieco się zmieniały na przestrzeni lat, ale na podstawie starych przekazów można zrekonstruować ich najbardziej prawdopodobny przebieg. Linia A miała łączyć Teofilów z Dąbrową. Był to wyraz ówczesnego myślenia o kierunkach rozwoju Łodzi. Oba osiedla, położone w przeciwległych rejonach miasta, były typowymi dla lat sześćdziesiątych konceptami planistycznymi, gdzie obok części mieszkaniowej zaprojektowano ogromne tereny przemysłowe. Były więc Teofilów i Dąbrowa nie tylko pierwszymi wielkimi „sypialniami” Łodzi, ale też tam właśnie lokalizowana była duża część miejsc pracy.\nLinia A z Teofilowa na Dąbrowę miała docierać charakterystycznym zygzakiem, z racji czego nazywano ją niekiedy „Z” lub „zetką”. Po opuszczeniu stacji początkowej na Teoflowie składy metra miały podążać w kierunku wschodnim, w rejon Bałuckiego Rynku. Tu bieg trasy zmieniałby się o 90 stopni. W nawiązaniu do planów przedwojennych, tory miały przebiegać pod Śródmieściem, aż do placu Niepodległości. Stąd kolejny duży łuk wyprowadzałby metro w stronę Dąbrowy. W późniejszych latach wizja ta została rozszerzona o nowe osiedla powstające na wschodnich rubieżach miasta - Olechów i Janów. Przebąkiwano też, że od zachodniej strony linię A można byłoby poprowadzić jeszcze za Teofilów, aż do Aleksandrowa Łódzkiego.\n- Wtedy nacisk kładziony był na Teofilów i Dąbrowę, bo to były główne skupiska miejsc pracy i zamieszkania. Ale tak naprawdę metro najbardziej było potrzebne na odcinku centralnym, między Bałuckim Rynkiem a placem Niepodległości, bo jest on nie do obsłużenia komunikacją naziemną - uważa urbanista Kazimierz Bald.\nCo do linii B, wspomina się dziś kilka jej wariantów. W jednym z nich miała ona łączyć Retknię, dworce Łódź Kaliska i Łódź Fabryczna, kampus Uniwersytetu Łódzkiego oraz planowane osiedle na Henrykowie. Pojawiła się też wizja wydłużenia linii B z Retkini aż do Pabianic. W pewnym ogólnym zarysie nie była to więc koncepcja daleka od tej, która ma zostać zrealizowana w XXI wieku za sprawą tunelu średnicowego.\nLinia A w pierwotnych założeniach powstać miała do 1990 roku, linia B - w latach późniejszych. Oczywiście, wraz z upływem lat i brakiem postępów, daty te zmieniały się jak w kalejdoskopie; pod koniec lat osiemdziesiątych wspominano mgliście, że pierwsze wagony na trasę mogą wyjechać w roku 2005…\nCzy mury nie runą\nW przypadku małego metra, którego wagony mają zacząć kursować pod Łodzią w roku 2022, przebieg trasy nie budzi szczególnych kontrowersji, na początku jedynie toczono dyskusję odnośnie lokalizacji przystanków. Wydaje się, że zaproponowany ostatecznie układ przypadnie do gustu mieszkańcom miasta. Także pod względem finansowo-organiza-cyjnym nie należy się spodziewać katastro-fy. Pieniądze są zabezpieczone, umowa z wykonawcą jest, wola polityczna jest, gwarancją zaś jej utrzymania - perspek-tywa zwrotu dotacji na budowę pod-ziemnego dworca w sytuacji, gdyby tunel średnicowy jednak z jakichś względów nie powstał.\nNajważniejsze znaki zapytania dotyczą dziś tego, czy inwestycja zamknie się w planowanym terminie i w zakładanych kosztach (a nader często w polskich realiach celów tych nie udaje się osiągnąć), a także czy nie będzie niespodziewanych skutków ubocznych. A właściwie - nie takich niespodziewanych.\nMowa o bezpieczeństwie łódzkich kamienic, których stabilność w trakcie prowadzenia inwestycji, a także późniejszej eksploatacji tunelu, staje się obecnie przedmiotem troski. O stany lękowe przyprawiać może nie tylko obecny stan techniczny wielu obiektów, efekt stuletnich zaniedbań, ale też pierwotna jakość architektury z dawnych lat. Eksperci przypominają, że w XIX i w początkach XX wieku w Łodzi budowano szybko, tanio, oszczędnie, a za szykownymi fasadami nieraz kryły się słabe i tandetne konstrukcje. Przywołuje się też symptomatyczny fakt, iż śródmiejskie kamienice nie mają podpiwniczeń - to ze względu na powszechne występowanie wód gruntowych.\nPrzez media przetoczyła się już dyskusja na ten temat. Przytaczany na łamach „Dziennika Łódzkiego” dr Tadeusz Wilczyński z Katedry Geotechniki i Budowli Inżynierskich mówił, że drgania mogą implikować konieczność wyburzeń kamienic lub stosowania kosztownych wzmocnień. Ekspert rynku nieruchomości Tomasz Błeszyński przypominał, że Łódź stoi na jednym wielkim cieku wodnym. Naruszenie biegu podziemnych rzek może więc doprowadzić do wypłukiwania ziemi i w konsekwencji - do osuwania się kamienic.\nNastroje studzi architekt Piotr Biliński. - Tunel będzie budowany metodą górniczą. Maszyna drążąc dziurę w ziemi, jednocześnie będzie układać betonowe sklepienie. Trudno w takim przypadku mówić nawet o tzw. osiadaniu wtórnym. Tego typu urządzenia gwarantują minimalny wpływ na to, co się dzieje na powierzchni ziemi. Poza tym tunel będzie zlokalizowany bardzo głęboko - stwierdza Biliński. - Dzięki zastosowaniu metody górniczej budowie tunelu nie będą też przeszkadzać wody gruntowe, tak jak miało to miejsce w przypadku słynnej soczewki na budowie dworca Łódź Fabryczna. Soczewka w rejonie dworca też by nie przeszkadzała, gdyby nie fakt, iż zdecydowano się tam na metodę podstropową, czyli budowanie odkrywkowe. Budując metodą górniczą, tarcza wiertnicza przeszłaby przez soczewkę jak przez gąbkę. Przecież tą metodą buduje się tunel w Świnoujściu, a tam jest sam muł i de facto inwestycja jest prowadzona w wodzie. Można? Można, to nie jest problem - dodaje Biliński.\nArchitekt stwierdza natomiast, że bardziej martwi go problem rozwiązania urbanistycznego stacji przy ul. Zielonej. - Znów zostało to pomyślane w formule przetargu „projektuj i buduj”, czyli innymi słowy: ani planistycznie, ani inwestycyjnie miasto nie jest przygotowane do przyjęcia takiej ilości pasażerów, jaka będzie w tym miejscu. Tu aż się prosi o dobre rozwiązanie urbanistyczne przestrzeni, aby uczynić atrakcyjnym dojście do ulicy Piotrkowskiej. Poza tym, jeśli tam ma się krzyżować ruch kolejowy, tramwajowy i autobusowy, będzie to najważniejsza stacja w Łodzi. Chciałoby się, żeby powstał przystanek podobny do tego, który stanął na al. Mickiewicza. Tylko oczywiście nie taki brzydki. Niestety, póki co, kwestia ta traktowana jest po macoszemu, jakbyśmy nie zdawali sobie sprawy, jak wielki ruch będzie w tym miejscu. Tu będzie wysiadać zacznie więcej pasażerów niż na dworcu Łódź Fabryczna - zaznacza Biliński.\nZgodność ekspertów panuje natomiast w kwestii oceny znaczenia tunelu średnicowego dla rozwoju regionu, a także zmian w układzie komunikacyjnym na skalę krajową. Dotychczasowa formuła stacji Łódź Fabryczna, która wciąż jest stacją czołową, sprawia, że jest ona mało atrakcyjna dla przewoźników, z kolei Łódź Kaliska, choć przelotowa, jest na uboczu głównych szlaków. Tym sposobem najbliższy węzeł kolejowy z prawdziwego zdarzenia znajduje się w Koluszkach. Budowa tunelu średnicowego usprawni w znacznym stopniu komunikację, przybliży Łódź - wraz z jej rynkiem pracy, ofertą handlową, kulturalną i edukacyjną - mieszkańcom innych miast regionu, ze szczególnym uwzględnieniem Zgierza, Pabianic i Koluszek, ale też dalszych miejscowości. Podkreśla się, że rozwiązanie to daje nadzieję, iż Łódź w końcu zacznie wywiązywać się ze swoich funkcji metropolitarnych, które obecnie bywają bardziej papierowe niż realne. Wiele bowiem miast regionu mocniej i w sposób bardziej naturalny ciąży w stronę innych ośrodków: Warszawy, Wrocławia, a nawet Częstochowy czy Płocka. Łódź pozostaje dla nich obojętna - ani daleka, ani szczególnie bliska.\nNiegdyś Łódź była kompletnie odcięta od świata, w ostatnich latach dzięki rozwojowi sieci autostrad i tras szybkiego ruchu stała się miastem, do którego można szybko dotrzeć, niestety wciąż niełatwo się po nim poruszać. Budowa tunelu średnicowego oznacza zarówno możliwość szybkiego, bezproblemowego przemieszczania się po mieście koleją, jak i odciążenie układu drogowego. Z korzyścią dla łodzian i wszystkich przyjezdnych.


> Akcesoria i dodatki>Akcesoria dla mamy>Akcesoria laktacyjne>ameda woreczki store n pour\nAMEDA WORECZKI STORE N POUR Z GWARANCJĄ DOOR TO DOOR OD DYSTRYBUTORA\nWykonane z trójwarstwowej mocnej folii, co zapewnia wysoką trwałość i zapobiega pękaniu woreczka podczas zamrażania i rozmrażania pokarmu.\nMogą być mocowane bezpośrednio do laktatora zamiast butelki, przy pomocy specjalnego adaptera.\nMają odrywaną końcówkę umożliwiającą przelewanie mleka do butelki bez otwierania woreczka.\nSzerokie i płaskie dno umożliwia postawienie napełnionego woreczka w pozycji pionowej.\nWydzielone miejsce na zapiski pozwala zapisać datę odciągania pokarmu a także imię i nazwisko (konieczne podczas pobytu w szpitalu).\nWykonane z polietylenu przeznaczonego do kontaktu z żywnością.\nmedela torebki do przechowywania pokarmu 50 sztuk\nameda nakładki masujące flexishield\nardo single pumpset zestaw osobisty do laktatorów\nardo breast shell lejek do laktatorów\nardo breast shell insert wkładka do lejka do laktatorów\nardo optiflow lejek wkładka masująca do laktatorów\nchicco hip seat nosidełko


Projektowanie - SJ Construction - turnkey solution\nSpecjalizujemy się w projektowaniu linii technologicznych „pod klucz”\nFirma SJ Construction jest generalnym wykonawcą koncepcji technicznych kompletnych zakładów i linii technologicznych. Nasze biuro projektowo – konstrukcyjne wyposażone jest w najnowocześniejsze systemy projektowe CAD/CAM & Solid Works.\nKompleksowy charakter wykonywanych projektów daje naszemu Klientowi pewność, że jego zlecenie od początku do końca będzie poprowadzone prawidłowo. Zapewniamy obsługę od pierwszego etapu przygotowywania inwestycji. Wykonujemy wielobranżowe projekty koncepcyjne i wykonawcze, oraz projekty procesów technologicznych.\nNasze biuro projektowe to ponad 10 – ciu konstruktorów i technologów pracujących nad ciągłym unowocześnianiem maszyn, tworząc innowacyjne urządzenia, znajdujące zastosowanie w wielu branżach przemysłu.\nProjektowanie to nie tylko nasza praca, ale również i pasja, dlatego każdy projekt jest przez nas dokładnie analizowany, dostosowujemy najlepsze możliwie rozwiązanie, i do każdego podchodzimy indywidualnie.\nInstalacja podgrzewania zbiorników\nUkład odbioru ciepła\nStacja uzdatniania biogazu\nLinia technologiczna przesyłu substratu\nUżywane programy takie jak: AUTOCAD, SOLID WORKS, EDGECAM oraz EPLAN P8, SEE-ELECTRICAL EXPERT – sterowanie oraz nieustanne szkolenia kadry pracowniczej ułatwia nam dobór wyłącznie sprawdzonych i profesjonalnych rozwiązań, które umożliwiają nam unikanie wszelkich błędów oraz pomyłek, a także dostosowywanie konstrukcji do obecnie funkcjonujących norm prawnych.\nProjektowanie w firmie SJ Construction:\n– określamy szczegółowo potrzeby Klienta,\n– precyzujemy szczegółowe wymagania dla projektowanej instalacji,\n– wykonujemy projekt koncepcyjny,\n– powtórnie weryfikujemy wymagania Klienta\n– sporządzamy projekt wykonawczy (budowlany, mechaniczny, elektryczny, technologiczny…)\n– wykonujemy kosztorys inwestorski,\n– kompleksowo realizujemy projekt – pod klucz


Jak szybko nauczyć się niemieckiego? » Polski Obserwator\nHome » Jak szybko nauczyć się niemieckiego?\nZależy co rozumieć pod pojęciem „szybko”. Szybka nauka niemieckiego to taka nauka, podczas której już po pierwszych tygodniach dostrzegamy pierwsze efekty. Wiele firm starających się coś sprzedać, obiecuje przeskoczenie z poziomu początkującego, na zaawansowany z dnia na dzień (a czasem przez noc). Takie rozumienie „szybkiej nauki niemieckiego” jest oczywiście nierealne.\nJęzyka niemieckiego nauczysz się szybko, jeżeli będziesz uczyć się małymi krokami, ale regularnie, to znaczy – codziennie. Należy „otoczyć” się językiem i jest to jak wykonalne, nawet przy założeniu, że masz niewiele czasu. Jak to zatem zrobić?\nNajpierw trzeba znaleźć czas – przy założeniu, że go nie ma. Słyszałeś już o tak zwanych „lukach czasowych” ? Luki czasowe to nic innego, jak niewykorzystany czas w ciągu dnia, który „przecieka między palcami”. Taki czas znajdziesz na przykład w poniższych sytuacjach:\nDzięki audiobookom w naturalny i efektywny sposób osłuchujesz się z językiem niemieckim, poszerzasz słownictwo oraz w końcu masz czas na „przeczytanie” książek, które chciałeś od dawna przeczytać. Wbrew pozorom jest dużo audiobooków, które są odpowiednie dla osób początkujących.\nJeżeli chcesz poznać więcej takich metod oraz dokładną instrukcję, jak krok po kroku wprowadzić taki rodzaj nauki niemieckiego do twojego dziennego grafiku, zapraszam cię do zapoznania się z bezpłatnym e-bookiem „Opanuj niemiecki błyskawicznie„:


Do wzięcia 15 tys. zł, dopłacą do oczyszczalni i szamb - Tygodnik Szczytno - to się czyta\nDo wzięcia 15 tys. zł, dopłacą do oczyszczalni i szamb\nNawet na15 tys. zł wsparcia mogą liczyć prywatni mieszkańcy gminy Wielbark na budowę przydomowych oczyszczani ścieków oraz szamb. Radni gminy Wielbark przyjęli program współfinansowania takich inwestycji.\nData: Czwartek, 2020-10-22 10:52:43\nBędzie to forma dotacji celowej. Radni przyjęli regulamin i uchwałę, która umożliwia finansowanie przez gminę prywatnych inwestycji.\n- W tym roku zakończyliśmy budowę kanalizacji w Wielbarku, i przyznam, że były to gigantyczne koszty – tłumaczy Grzegorz Zapadka, burmistrz Wielbarka. - Inwestycja trwała wiele lat, była etapowa, a kosztowała ponad 20 mln zł. Bez zewnętrznego wsparcia na pewno nie udałoby się tego zrobić. Niestety, nie możemy liczyć na takie wsparcie przy ewentualnych próbach budowy sieci kanalizacyjnej w przypadku naszych sołectw. Nie możemy, bo nie spełniamy niezbędnych kryteriów. Chodzi głównie o liczbę mieszkańców i odległości pomiędzy zabudową.\nDla przykładu burmistrz podał Kucbork, w którym mieszka około 350 osób. Przyłączanie sieci do Wielbarka to 3 kilometry, sieć w samej wsi to kolejne 3 km. - Ogromne koszty i zero szans na wsparcie z programów unijnych – mówi burmistrz. - A w innych naszych miejscowościach jest z tym jeszcze gorzej. Dlatego nie planujemy już rozbudowy naszej sieci kanalizacyjnej, a proponujemy mieszkańcom wsparcie finansowe na budowę przydomowych oczyszczalni ścieków bądź szczelnych szamb.\nW przypadku przydomowych oczyszczalni – wspólnoty mogą liczyć do 15 tys. zł wsparcia na budowę sieci, osoby fizyczne do 10 tys. zł.\nW przypadku szamb – wspólnoty do 7 tys. zł, osoby fizyczne do 5 tys. zł.\nRegulamin, uchwała są już gotowe, do końca lutego można składać wnioski, a burmistrz będzie miał czas do końca marca na ich rozpatrzenie. - Wsparcie nie może być jednak wyższe niż 50 procent inwestycji – zastrzega burmistrz Zapadka.\nJakie będzie zainteresowanie programem? Samorządowcy liczą, że całkiem spore, bo jak twierdzą jest to w interesie wszystkich.\nPrzy okazji sesyjnej debaty nad programem radny Andrzej Kimbar zwrócił uwagę na problemy z opróżnianiem już istniejących szamb.\n- Słyszałem, że część fekaliów ląduje na polach u rolników – mówił. - Czy w ogóle mamy wiedzę, ile takich obiektów jest na terenie naszej gminy, jak wyglądają kontrole? – dopytywał.\nBurmistrz Zapadka obiecał, że takie zestawianie przygotuje na komisje rady.\n- Monitoring takich wywozów jest trudny – przyznał. - Zarejestrowanych zbiorników bezodpływowych w naszej gminie jest kilkadziesiąt, a powinno być kilkaset. Przyznam, że nie prowadziliśmy agresywnej kontroli do tej pory w tej kwestii.\nRadni tym tematem poważniej mają zająć się na najbliższych komisjach i sesji. Niewykluczone, że ruszą kontrole.\nBardzo dobry pomysł. Niedługo zamierzam wrócić na swoje śmieci, a przedtem oprócz instalacji solarnej chciałbym odłączyć się od wspólnego szamba, zainstalować zbiornik retencyjny na deszczówkę a temat oczyszczalni musiałbym przedyskutować z fachowcem. Faktycznie zawartość szamb z reguły ląduje w głębie, i to trzeba zmienić. Obecnie trudno mi powiedzieć jakiej wielkości jest to problem. Wywóz każdej beczki do oczyszczalni to dodatkowe min. 100%kosztów. Czy gminę stać na dopłaty do transportu? Wątpię Zakup dużej beki 12tyś.l. lub większej i systematyczne opróżnienie kilu szamb we wsi i podział kosztów?\n2 tys. zł i fotel starosty w nagrodę za pocztówkę (zdjęcia)\n3,5 tys. zł na komputer dla dzieci, trzeba złożyć wniosek\nJest szansa na 10 tys. zł. Finansowe wsparcie dla wybitnie uzdolnionych studentów\n50 tys. zł wsparcia dla OSP Lipowiec, ale inne jednostki też coś dostaną


Halowy turniej młodzików w Ciechocinku\nOpublikowane przez admin w dniu 30 grudnia 2017 30 grudnia 2017\nUczestnictwo w halowy turnieju młodzików w Ciechocinku, 28 grudnia 2017 r., nie należało do zbyt udanych w wykonaniu naszego zespołu. Zaczęliśmy od porażki z gospodarzem, a właściwie organizatorem turnieju Orłem I Służewo 0:2, następnie pokonaliśmy Spójnię Białe Błota 1:0, bramkę dla naszego zespołu zdobył Igor Trąd. W dalszej części rywalizacji zanotowaliśmy minimalną porażkę 0:1 z zespołem AP Błękitnymi Inowrocław 1:0. W ostatnim meczu w grupie B przegraliśmy z Piastem Bądkowo również 0:1. W ostatnim mecz turnieju o 9 miejsce ulegliśmy zespołowi Lidera Włocławek 1:0 i ostatecznie zamknęliśmy tabelę na 10 miejscu. Nasz zespół wystąpił w następującym składzie: Patryk Czerwiński – bramkarz, Oliwier Maik, Igor Trąd, Adrian Jędrzejewski, Igor Kapuściński, Kacper Kowalski, Julek Tucholski, Piotr Kamiński, Dawid Wysocki, Jakub Witczak. Trener zespołu: Wojciech Rojewski, kierownik Kamil Maik.


Declutter The Mind Meditation - Kolejny sposób na naukę medytacji - AntyApps : AntyApps\nWybrane tagi: declutter-the-mind-meditation-kolejny-sposob-na-nauke-medytacjix Wyczyść wszystkiex\nDeclutter The Mind Meditation — Kolejny sposób na naukę medytacji\nMam wrażenie, że z każdym kolejnym rokiem w Google Play i App Store pojawia się coraz więcej aplikacji oferujących kursy medytacji, medytacje prowadzone lub narzędzia pozwalające nauczyć się medytować. Miałem okazję przetestować już wiele z nich, ale te, które naprawdę przypadły mi do gustu, pełny wachlarz funkcji oferowały dopiero po wykupieniu abonamentu. Tak było z polskojęzycznym INTU, Headspace lub świetnie przygotowanym kursem od Sama Harrisa, czyli Waking Up. Dziś trafiłem na aplikację Declutter The Mind, która reklamuje się tym, że jest dostępna całkowicie za darmo, bez żadnych okresów próbnych. Sprawdźmy więc, jak wygląda to w praktyce.\nPo uruchomieniu aplikacji musimy utworzyć indywidualny profil użytkownika. Możemy wprowadzić nasze dane samodzielnie (nazwa, e-mail i hasło) lub skorzystać z konta w Google albo na Facebooku. Przy okazji drobnych problemów z pamięcią zorientowałem się, że kwestia odzyskiwania dostępu do konta mogłaby zostać tu przemyślana nieco lepiej. Wygasający po 24 godzinach link pozwalający wygenerować nowe hasło to znacznie bezpieczniejsze rozwiązanie niż przesyłanie go w wiadomości e-mail. Niestety – tutaj mamy do czynienia z tym drugim rozwiązaniem. Warto więc od razu wybrać jakiś losowy ciąg znaków i nie korzystać z hasła, które wykorzystujemy w innych internetowych usługach.\nPrzejdźmy jednak do samej aplikacji. Z przykrością donoszę, że sformułowanie „Download and use the app for free. No trials.”, którym promowana jest aplikacja nie mówi nam całej prawdy. Mamy tu do czynienia z subksrypcją i to wcale nie tanią. Za pełny dostęp do aplikacji musimy zapłacić niespełna 38 złotych. Roczny abonament to wydatek na poziomie 380 złotych. Mamy więc dokładnie ten sam model biznesowy co w przypadku konkurencji. Kilka medytacji dostępnych jest za darmo, ale pełne możliwości platformy zapewnimy sobie dopiero po wykupieniu abonamentu. Co ciekawe, nawet 30-dniowy kurs mindfulness, którym reklamowana jest aplikacja darmowy jest tylko do 5 lekcji.\nDeclutter The Mind Meditation to aplikacja, która dobrze się prezentuje i oferuje spore zasoby nagrań z medytacjami prowadzonymi w języku angielskim. Jestem jednak bardzo rozczarowany działaniami marketingowymi, które w pewien sposób sugerują, że za dostęp do kursów nie będzie trzeba płacić. Okazuje się, że „no trials” to w tym przypadku wada, a nie zaleta. Konkurencja oferuje przynajmniej 7-dniowe okresy próbne, które pozwalają wypróbować pełne zasoby aplikacji pomagających w medytacjach.\nA co powiecie na iPhone’a z Androidem? To (powoli) staje się możliwe\nCove -- Uchwyć swoje emocje za pomocą muzyki\nMoodrise -- Obrazy i dźwięki, które poprawiają nastrój\nRok darmowych medytacji z aplikacją Balance\nBrain.fm -- Muzyka za którą twój mózg będzie ci wdzięczny!


Jak radzić sobie ze wzdęciami podczas okresu? - glassini.pl\nZespół napięcia przedmiesiączkowego to dolegliwość, która bywa bardzo uciążliwa dla kobiet. Wahania nastroju, bóle brzucha, wzdęcia, gazy czy też zachcianki kulinarne – która kobieta tego nie zna? Bolesne wzdęcia podczas okresu i tuż przed nim to problem, z którym boryka się ogromna liczba pań. Skąd się to bierze?\nProblemy jelitowe przed i w trakcie okresu\nWiele pań zastanawia się, skąd biorą się gazy przed okresem oraz bóle brzucha. Trzeba pamiętać o tym, że cykl menstruacyjny i działanie układu pokarmowego są ze sobą powiązane. Wahania hormonalne, które dotyczą przecież każdej kobiety, bardzo często mają wpływ na perystaltykę jelit. Niestety, objawy zespołu napięcia przedmiesiączkowego mogą pojawić się w połowie cyklu i zostać z kobietą aż do samego okresu. Zaparcia, gazy czy też wzdęcia – z pewnością nie jest to przyjemne, jednak pocieszyć się można, że dotyczy ogromnej większości kobiet.\nSkąd biorą się gazy podczas okresu?\nMiesiączka to okres, kiedy w organizmie kobiety znacznie waha się poziom progesteronu i estrogenu. Receptory tych hormonów umiejscowione są w układzie pokarmowym, więc całkowicie normalne jest, że różnie reaguje on na tego typu zmiany.\nW czasie okresu ogromna część kobiet odczuwa również bolesne skurcze macicy. Z racji tego, że znajduje się ona w bliskim położeniu jelit, to jej skurcze mogą powodować ich zwiększoną ruchliwość. Stąd też mogą pojawić się wzdęcia i nadprodukcja gazów podczas okresu.\nGazy przed okresem i w jego trakcie mogą mieć także swoją przyczynę w nietypowych zachciankach kulinarnych. Wzmożony apetyt sprawia, że ogromna część kobiet zjada masowo różnego rodzaju przekąski. Stąd już niedaleka droga do wzdęć i gazów.\nGazy podczas okresu – jak sobie z nimi radzić?\nNa szczęście, z tego typu dolegliwościami można radzić sobie na różne sposoby. Z racji tego, że bolesne wzdęcia podczas okresu potrafią skutecznie utrudnić życie, to z pewnością warto zastosować kilka sprawdzonych metod. Bardzo pomocne mogą okazać się różnego rodzaju zioła – kminek, majeranek, bazylia czy koper wykazują dużą skuteczność. Wystarczy przygotować z nich napar i regularnie go spożywać. Dobrze jest także dodawać ich do potraw spożywanych na co dzień.\nPrzed snem można wypróbować ciepłe okłady na brzuch. Pomogą one zrelaksować mięśnie, zapobiegając bolesnym skurczom.\nWiadomo, że zespół napięcia przedmiesiączkowego potrafi znacznie dać się we znaki i skutecznie odbiera ochotę na jakiekolwiek działanie. Warto jednak się przemóc i nie zapominać o ćwiczeniach na rozluźnienie mięśni, a także aktywności na świeżym powietrzu. Ma ona zbawienny wpływ na pracę jelit, a także pomaga zmniejszyć dokuczliwe bóle brzucha.\nPost udostępniony przez Dietetyk Magdalena Ziółek (@jemyzglowa)\nOczywiście, nie chodzi tutaj o katorżniczą aktywność fizyczną na siłowni, ale lekkie ćwiczenia bądź też spacer – z pewnością przyniosą wiele dobrego. W tym trudnym czasie warto unikać także kofeiny, która jest naturalnym środkiem przeczyszczającym. Kobiety, które w trakcie okresu narzekają na wzdęcia, gazy i biegunkę, powinny zamienić codzienną kawę na zieloną herbatę.\nPoprzedni wpisJak znaleźć idealny zapach na wiosnę?\nNastępny wpisWoda lawendowa i jej zastosowanie


You are here HomeZdjęcia do dokumentów warszawa bielanyPrimacon przenośniki spiralne\nBy admin czwartek, 23 sierpnia, 2018 Zdjęcia do dokumentów warszawa bielany\nW dziale produkcji, gdzie pracownicy dają z siebie maksimum wysiłku i zaangażowania niezbędnymi elementami, które ich odciążą, są maszyny. W dobie rozwoju technologicznego stawia się dzisiaj na coraz wartościowsze i trwalsze urządzenia. Nic tak nie ułatwia przenoszenia ciężkich ładunków, jak przenośniki. Najczęściej używane są taśmowe – składające się z taśmy wykonanej z gumy, silikonu czy tworzywa sztucznego. Są one napędzane silnikiem elektrycznym. Zdają się niezwykle użyteczne przy transportach głównie mniejszych rzeczy, np. materiałów sypkich albo kruchych. Są one przydatne także na lotnisku, gdzie zdecydowanie skracają czas oczekiwania pasażerowi na jego bagaż. Czasem taśmy są zastępowane przez łańcuchy. Przenośniki mają jednak także inne formy – są również kubełkowe, członowe, zabierakowe, podwieszone, bezcięgnowe, wałkowe, krążkowe, śrubowe czy wstrząsowe. W zależności od rodzaju przenośnika, jego metoda działania jest całkiem inna. Mogą składać się z także z całkiem różnych elementów.\nwtorek, 5 czerwca, 2018Trener personalny nadzoruje prawidłowo wykonywany trening Posted in Sport i Rekreacja\nsobota, 24 października, 2020Mirt zwyczajny Posted in Bonsai\nśroda, 28 czerwca, 2017Bukiety ślubne kwiaciarnia Warszawa Posted in Studio fotograficzne warszawa bielany\nFeromony jak perfum


Warsztaty online - ZaskoczMame.pl\nWarsztaty online to indywidulane spotkanie ze mną w trybie wirtualnym. To spotkania dopasowane do Ciebie i Twoich planów. To możliwość dla osób, które chcą pracować ze mną indywidualnie bądź nie mogą dotrzeć na moje warsztaty wyjazdowe.\nTermin ważności: 120 dni od daty zakupu\nWarsztaty online quantity Quantity _ +\nPakiet 3 wirtualnych spotkań, każde po 90 – 100 minut.\nWarsztaty rozpoczynają się po uprzednio ustalonym terminie. Proszę o kontaktowanie się ze mną przed zakupem, bądź tuż po w celu ustalenia dogodnego terminu.\nNapisz pierwszą opinię o „Warsztaty online” Anuluj pisanie odpowiedzi


00169 003006 21325109 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Juliusz Verne Liczba stron: 310\nISBN: 978-83-8119-362-7 Data wydania: 2018-08-10\nPuste, odstraszające silnymi mrozami, pozbawione prawie wszelkiego życia, zarówno zwierzęcego jak roślinnego, daleko ku południowemu biegunowi wysunięte wyspy, nazwane przez kapitana Cooka „Wyspami Smutku'' stały się dziwnym zbiegiem okoliczności, widownią osobliwych aż do nieprawdopodobieństwa wypadków.\nJuliusz Verne Sfinks lodowy Wersja Demonstracyjna Wydawnictwo Psychoskok Konin 2018\nJuliusz Verne „Sfinks lodowy” Copyright © by Antoni Stefański, 1898 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. 2018 Zabrania się rozpowszechniania, kopiowania lub edytowania tego dokumentu, pliku lub jego części bez wyraźnej zgody wydawnictwa. Tekst jest własnością publiczną (public domain) ZACHOWANO PISOWNIĘ I WSZYSTKIE OSOBLIWOŚCI JĘZYKOWE. Skład: Adam Brychcy Projekt okładki: Adam Brychcy Druk: Drukarnia Noskowskiego Warszawa, 1898 ISBN: 978-83-8119-362-7 Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. ul. Spółdzielców 3, pok. 325, 62-510 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 695-943-706 http://www.psychoskok.pl/ http://wydawnictwo.psychoskok.pl/ e-mail:wydawnictwo@psychoskok.pl\nCZĘŚĆ PIERWSZA Wyspy Kerguelen. Puste, odstraszające silnemi mrozami, pozbawione prawie wszelkiego życia, zarówno zwierzęcego jak roślinnego, daleko ku południowemu biegunowi wysunięte wyspy, przez kapitana Cooka „Wyspami Smutku“ nazwane, stały się dziwnym zbiegiem okoliczności, widownią osobliwych aż do nieprawdopodobieństwa wypadków, zaszłych w pamiętnym mi na zawsze 1839 roku. Właściwą geograficzną nazwą tych ziem położonych między 49°54' szerokości południowej, a 69°6' długości, jest „Kerguelen“ nadana im ku pamięci francuskiego barona tegoż nazwiska, który pierwszy w 1772 r., w podróży swej do bieguna południowego zaznaczył ich istnienie, chociaż mylnie uważał je za nowy ląd stały. Jakakolwiek jednak byłaby naukowa ich nazwa, mojem zdaniem najwięcej licuje z ich charakterem miano „Wysp Smutku“ — taka tęsknota jakaś żałobna rozpostarła swe panowanie nad skalistemi, całunem śniegu pokrytemi ziemiami, wśród ciszy przerywanej jedynie hałasem burz południowego oceanu. A jednak mimo tego, zamieszkują tu ludzie zarówno europejskiego, jak amerykańskiego pochodzenia, których nieliczne ówczesne grono powiększyła moja obecność od dnia 2-go czerwca 1839 r., gdym wylądował w porcie Christmas, mając na celu badania geologiczne i mineralogiczne. Wulkanicznego pochodzenia, o gruncie z wielką ilością kwarcu i kamienia barwy niebieskawej, wyspy Kerguelen najeżone stromemi skałami, mają wybrzeża poszarpane w głębokie zatoki, tworzące naturalne i wygodne dla okrętów przystanie. Z nich wszystkich jednak port Christrnas, który posiada największa z tych wysp, przedstawiająca powierzchnię równą połowie francuskiej Korsyki, najczęściej jest odwiedzanym, mianowicie przez okręty rybackie, które przybywają w te strony dla połowu wielorybów, pojawiających się tu w wielkiej ilości w pewnych porach roku. Port ten osłonięty od północy ostro w morze wysuniętym przylądkiem „Francuskim” na którym wznosi się na 1800 stóp wysoka góra „Table-Mount”, jest tak obszerny i wygodny, że okręty raz zarzuciwszy w nim kotwicę, czują się zupełnie bezpieczne aż do czasu tworzenia się lodów, przed któremi wypada im z konieczności uciekać. Krótka, właściwa podbiegunowym już okolicom, pora letnia, budzi do życia twarde, zielonkawe mchy i łomikamienie, suche, osobliwe krzewy, wreszcie jedynie tu napotykany pewien rodzaj kapusty, z liśćmi o smaku bardzo kwaśnym. Na tem tle tak mało powabnem, ukazuje się w wielkich gromadach, nadciągające tu nieraz aż z północy różne ptactwo morskie, przeważnie „pingwiny królewskie”, oryginalne bezlotki, które w swem upierzeniu barwy żółtej z białą, w stojącej zwykle postawie, z głową w górę wzniesioną, z krótkiemi skrzydełkami, opadającemi na piersi nakształt ramion, powolne w ruchach, gdy chodzą po wybrzeżu, przypominają z daleka jakieś fantastyczne postacie ludzkie. Oprócz tych pierzastych przybyszów, wyspy Kerguelen posiadają jeszcze z królestwa zwierząt: pokryte gladkiem futrem psy i cielęta morskie, foki opatrzone trąbami, i inne ssące, które żyją w zimnych wodach mórz północy i południa naszej ziemi, lubią w pewnych porach wychodzić na ląd i stają się wtenczas przedmiotem zabiegów myśliwskich, jako materyał podatny do handlu. Jednego dnia, gdy stęskniony i znudzony otaczającą mię bezgraniczną, jak się zdawało pustką, chodziłem wzdłuż wybrzeża portu, spotkałem mego oberżystę, który powitawszy mię, zagadnął uprzejmie: — Bodaj coraz więcej nudzisz się pan u nas, panie Jeorling? — Rzeczywiście, czas oczekiwania wydaje mi się zbyt długim, niech cię to wszakże nie obraża, panie Atkins! — Och, bynajmniej — spieszył zapewnić mię mój gospodarz — do podobnych bowiem odpowiedzi jestem tak przyzwyczajony, jak nadbrzeżne skały do uderzeń bałwanów. — I stoisz pan wobec nich z równą obojętnością... — Bezwątpienia, panie Jeorling. Tego samego bowiem dnia, gdyś pan wylądował w Christmas, i gdyś stanął w oberży Felicyana Atkinsa pod „Zielonym kormoranem”, powiedziałem sobie: za dwa tygodnie, jeżeli już nie za tydzień, gość mój będzie miał tej przyjemności dosyć i pocznie żałować, że wylądował na wyspach Kerguelen. — Nie mam zwyczaju żałować czegokolwiek, com już uczynił... — Dobry zwyczaj, panie! — Zresztą, przebiegając te wyspy, miałem sposobność poznania wielu ciekawych dla mnie rzeczy — i zarówno z pokładów ziemi, jako też z twardych mchów i porostów które stanowią całą jej roślinność, zabieram z sobą cenne dla nauki okazy. Zwiedziłem wasze skały i płaszczyzny, gdzie albatrosy żyją w licznych gromadach i to mi również przedstawiło się godnem poznania. Od czasu do czasu ugościłeś mię pan przyprawionem własnoręcznie mięsem z petrela, które smakuje nieźle, gdy się ma dobry apetyt, i w ogóle nie mogę się skarżyć na przyjęcie pod „Zielonym Kormoranem”, za co jestem panu szczerze wdzięcznym. Lecz jeśli się nie mylę, już dwa miesiące upływa od czasu, jak w tym oto porcie opuściłem pokład chilijskiego statku, a pora zimowa, przyznasz to pan sam, nie jest tu nazbyt ponętną. — Więc naturalnie masz pan już wielką ochotę wrócić do ojczystego Connecticut’u i jego stolicy Prowidencyi, która to ziemia również i moją jest ojczyzną. A może też pilno już panu, po trudach nużącej podróży zapuścić w rodzinnym gruncie głębsze korzenie?... — Człowiekowi jak ja, mającemu już z górą lat 40, który przez długie lata wiódł życie wśród ciągłej zmiany, jaką dają podróże, trudno jest bardzo osiąść na miejscu i jak pan mówi, „zapuścić korzenie.” — No, no! — odpowiedział Amerykanin, mrużąc filuternie prawe oko — sprobuj pan tylko osiąść na miejscu, a wnet nietylko korzenie, ale i konary odrastać poczną... — Bywa tak w świecie, mój dobry panie. Zdaje mi się jednak prawdopodobniejszem, iż skoro dotąd nie mam rodziny, ród mój zaginie wraz ze mną. Co innego pan, który jesteś tu już drzewem i to ładnem drzewem... — Dębem panie Jeorling, dębem zielonym — wtrącił z widocznem zadowoleniem oberżysta. — I nie żałujesz pan z pewnością, że spełniłeś ogólne prawo nadane nam przez naturę, która, obdarzywszy nas nogami do chodzenia... — Dała nam też na czem spocząć — dokończył Atkins jowialnie. — Od lat piętnastu — ciągnął dalej — siedzę sobie wygodnie w Christmas, wraz z moją żoną Babtystą i sześciorgiem dzieci, z których najmłodsze, jak młode koty, wdrapują mi się jeszcze na kolana... — A nie masz pan zamiaru wrócić do ojczystego kraju? — Do Baltimore, na dawną nędzę, panie, gdy tu nie miałem dotąd powodu skarżyć się na losy? — zawołał z przejęciem — nie panie! — Winszuję ci, panie Atkins! Ale możebnem jest wszakże, że kiedyś przyjdzie ci ochota... — Cóż znowu! Dąb ze mnie, mówiłem panu, dąb z zapuszczonemi w ten grunt głęboko korzeniami... Z przyjemnością, chociaż nie bez zdziwienia słuchałem słów tego człowieka, który umiał czuć się szczęśliwym, jak owe pingwiny na skalistych, pustych brzegach niegościnnej ziemi Kerguelen, żyjąc tam wraz z zabiegliwą żoną i doskonałem zdrowiem cieszącemi się dziećmi, z których starsi synowie już na własną pracowali rękę: jeden jako cieśla, a dwaj drudzy zajmując się rybołóstwem lub polowaniem na foki. Swoją drogą interesa pod Zielonym Kormoranem szły wcale nie źle; pan Atkins bowiem miał zdolności kupieckie, więc starał się zawsze dobrze zaopatrzyć swój magazyn — i przybijające do portu okręty znajdowały tu potrzebne zapasy smoły, żywicy, tłuszczów, solonego mięsiwa ze zwierząt morskich i ryb, a wreszcie niejednę buteleczkę wisky i wódek wszelakich. — Tak więc, panie Atkins — odezwałem się po krótkiej chwili, aby zakończyć rozmowę — przyjemnie mi żem zwiedził te ziemie, ale też nie będę się wcale gniewał, gdy się już znajdę znowu na okręcie. — Jeszcze odrobinę cierpliwości — perswadował filozoficznie Atkins — nie trzeba nigdy pragnąć zbyt gorąco, ani przyspieszać chwili pożegnania! Zresztą nie zapominaj pan, że niebawem i do nas piękna nadejdzie pora. Za pięć lub sześć tygodni... — A tak — zawołałem — za pięć lub sześć tygodni! Tymczasem zaś góry i doliny, skały i wybrzeża pokrywa gruba warstwa śniegu, a promienie słońca nie zdolne są rozpędzić mgły zakrywającej widnokrąg! — A jednak z pod białej koszuli zimowej przegląda już trochę zieloności — wmawiał we mnie oberżysta. — Może przez jakie szkła cudowne do patrzeć ją pan zdołałeś! Bądź wszakże szczerym ze mną Atkinsie i powiedz mi, czy w miesiącu sierpniu, który się równa lutemu naszej półkuli północnej, wody zatoki Christmas, nie pokryją się jeszcze lodami? — Stanowczo przeczyć temu nie mogę, bywa bowiem z tem różnie, jak ze wszystkiem zresztą na świecie. Pewną jest wszakże rzeczą, że tegoroczna zima łaskawą była dla nas; to też tylko patrzeć jak ze wschodu lub zachodu przybędą okręty na bliski już połów... — Niechże Opatrzność czuwa nad nami! — zawołałem. — Czy statek Halbran?... — O, kapitan Len Guy — przerwał mi oberżysta — dzielnym jest marynarzem, chociaż jest Anglikiem, boć ostatecznie dzielnych ludzi w każdej narodowości spotkać można. Kapitan, mówię, zawsze zaopatruje się pod Zielonym Kormoranem. — Więc myślisz pan, że Halbran... — Pewny nawet jestem, że za tydzień lub najdalej za dwa tygodnie, ujrzymy z przylądka wysokie maszty statku; chyba żeby już nie stało kapitana Len Guy’a; a gdyby kapitana nie było, znaczyłoby to samo, że Halbran zatonął między Kerguelen i przylądkiem Dobrej Nadziei!... — Tu oberżysta zrobił wymowny gest, dający do zrozumienia całą niemożliwość podobnego wypadku, i pożegnał mnie skinieniem głowy. Więcej niż kiedykolwiek skłonny byłem dnia tego do uwierzenia słowom Atkinsa, i począłem z duszy całej przyzywać nadejścia tej pięknej pory, którą mi tak wymownie zachwalał mój gospodarz. Piękna pora — na tych przestrzeniach — to wyrazy zakrawające istotnie na ironię, bo chociaż Kerguelen leżą na szerokości odpowiadającej położeniu Paryża, lub Kwebeku w Kanadzie, jednak nie zapominajmy, że na południowej półkuli zima daleko jest ostrzejsza, aniżeli na północnej, a w takim samym stosunku zostaje również i lato. To też Kerguelen mają zimniejszy klimat o każdej porze roku, nawet od północnego przylądka Horn i wysp Falkland, co jak wiadomo jest koniecznym wynikiem pochylenia osi ziemi, a nadto lądy te wystawione są na straszliwe huragany i gwałtowne burze, szalejące zwykle na południowym oceanie. — Niechżeby już raz przybył ów „Halbran” — myślałem, wodząc dokoła stęsknionem okiem, ten wyjątkowy statek tak zachwalany mi przez Atkinsa, który zwykł mi powtarzać teraz każdego wieczoru i ranka. — Nie mógłeś pan lepszego zrobić wyboru: ze wszystkich kapitanów jakich znam, przyjaciel mój kapitan Guy, najlepiej zna swoje rzemiosło, a śmiały jest i odważny jak mało kto. Gdyby tylko odrobinę był rozmowniejszy i łatwiej udzielający się, byłby skończoną doskonałością. Tak więc, skoro tylko ów statek zawinie do portu Christmas, i zatrzyma się w nim dni parę, jak to zwykle podobno bywało, postanowiłem nieodwołalnie zająć na nim miejsce i odpłynąć do wyspy Tristan d’Acunha, gdzie zamierzałem zatrzymać się parę tygodni, i gdzie również Halbran miał złożyć swój ładunek cyny i miedzi. Tworząc jednak te plany, nie polegałem na nich, bo rozsądek każe — jak mówi Edgard Poë — „obliczać się zawsze z wszelkiemi, zajść mogącemi przeszkodami; ze wszystkiem co niewiadoma przyszłość przygotowuje dla nas”. Powyższe słowa genialnego autora amerykańskiego, wydały mi się nawet tem więcej godne uwagi, że sam będąc umysłu niezmiernie praktycznego, nie posiadając żadnej pomysłowości, ze szczerym podziwem byłem dla tego poety, obdarzonego wyjątkowo bujną fantazyą. Tymczasem mijały dnie i już ze spadzistości skalnych znikała powoli monotonna białość śniegu, a na bazaltowych odłamach wybrzeży oraz w zacisznych dolinach zjawiały się blado zazielenione mchy i inne skromne rośliny miejscowe poczęły wychylać nieśmiało swe listki. Każdego ranka śledziłem z zajęciem postęp budzącej się z uśpienia przyrody, skrzętnie poszukując nowych okazów. Życie zwierzęce wszakże na lądzie nie zbogaciło się wcale, prócz bowiem kilku bezskrzydłych prawie motyli, oraz drobnych o nędznej powierzchowności owadów, nic nowego odnaleźć nie mogłem, gdy tymczasem wody wybrzeży zapełniły się zwierzętami właściwemi tym stronom, a doliny i skały pozajmowały na letnie mieszkanie obok znanych nam już pingwinów, całe gromady czarnych jaskółek morskich czyli „petreli”, mew różnego gatunku, silnych kormoranów, zwinnych „fregat”, które może jeszcze dnia poprzedniego na północnej zimowały półkuli — wreszcie wyróżniających się wielkością bezlotków zwanymi „królewskiemi”, które zimując na wybrzeżach Afryki, instynktownie przeczuwają chwilę, gdy lody nie przeszkodzą im już wrócić do ojczystych okolic bieguna południowego. Niezliczone te rzesze wrzaskiem i krzykiem nie do opisania, napełniały powietrze. Pewnego razu udało mi się szczęśliwie być świadkiem ciekawej sceny odlotu albatrosa, którego pozostałe gromady pingwinów żegnały, jako dobrego widać przyjaciela, najprzeraźliwszym swym krzykiem. Zauważyłem poprzednio, jak tenże sam albatros siedział nieruchomo czas dłuższy na szczycie wysokiej skały, niby na jakowejś strażnicy, z okiem zwróconem na pełne morze, aż nagle rozwinął szerokie skrzydła, przykurczył nogi, wyciągnął szyję, zakrakał głośno, wzniósł się w powietrze z szybkością nadzwyczajną i za chwilę jako maleńki punkcik czarny zniknął w mgłach otaczających widnokrąg. Żaglowiec „Halbran“. Objętości trzystu beczek ładunku, dokładnej i mocnej budowy, z okuciami z grubej miedzianej blachy, a pochyłemi, więc podatnemi pod najlżejszy wietrzyk masztami, wśród których wyróżnia się maszt wielki, z szerokim żaglem i całą siecią mocnych lin; na przodzie żagiel trójkątny i para łodzi po bokach. Taki był wedle opisu Atkinsa ogólny wygląd zewnętrzny żaglowca „Halbran”, który obok wytrzymałości jaką zapewniał, wyglądał lekko i zręcznie, czyniąc tem samem zasłużoną reklamę warsztatowi okrętów w Birkenhead, skąd pochodził. Kapitan Len Guy, jako w 3/5 częściach właściciel statku, rozporządzał nim dowolnie, a będąc w bezustannym ruchu na morzach południowej Afryki i Ameryki, prowadził od lat sześciu handel różnemi towarami od wyspy do wyspy, od jednego do drugiego lądu stałego. Jako więc wyłącznie kupiecki okręt, Halbran nie potrzebował owej licznej załogi, która jest niezbędną na statkach polujących na wieloryby; to też obok kapitana znajdował się tam jeden tylko oficer, jeden „bosman” czyli zawiadowca załogą, kucharz i ośmiu marynarzy. Że jednak wody, których się wyłącznie prawie trzymano, były stale nawiedzane przez rozbójników morskich, przezorność więc kazała uzbroić Halbrana w odpowiednią do obrony ilość armat, oraz wszelakiej broni i amunicyi, a baczna straż dniem i nocą zajmowała swe posterunki. Wczesnym rankiem dnia 7-go sierpnia, zostałem nagle przebudzony silnem stukaniem do drzwi mego pokoju, oraz znanym mi głosem pana Atkinsa, który pytał: — Panie Jeorling, czy śpisz pan jeszcze? — A któż by mógł spać wobec hałasu, jaki pan robisz! — odpowiedziałem. — Cóż tam zaszło nowego? — Widać okręt w oddaleniu sześciu mil jeszcze; zdaje się jednak, iż zmierza do naszego portu... — Może to Halbran — zawołałem, zrywając się z łóżka. — Przekonamy się o tem za parę godzin; w każdym razie jest to pierwszy okręt w tym roku, więc słusznie należy się mu jak najlepsze przyjęcie! Z wyjątkowym pośpiechem dokończyłem szczegółów mojego ubrania i podążyłem do portu, z którego jednej strony odsłaniał się szeroki widok na morze. Dzień był jasny, powietrze wolne od mgły, a morze lekko kołysane łagodnym powiewem wiatru. Kilkunastu ludzi, przeważnie rybaków, zgromadziło się już w porcie, otaczając Atkinsa, jako osobistość bezwątpienia najbogatszą i najwięcej też poważaną wśród miejscowej ludności. Mimo, że wiatr sprzyjał przybywającemu okrętowi, tenże nie spieszył się zbytnio, czekając widocznie chwili przypływu. Zebrane towarzystwo skracało więc sobie chwile oczekiwania żywą rozmową, a nawet sprzeczką w kwestyi narodowości widzianego zdala statku. Nie biorąc w tem osobistego udziału, z niemałom wszakże zajęciem słuchałem wygłaszanych zdań, choć przyznać muszę, że odczuwałem rzeczywistą przykrość, ilekroć wątpiono, aby to był tak upragniony przezemnie Halbran. — Cóż znowu — oburzał się Atkins — któżby inny jeśli nie kapitan Len Guy przybywał tu pierwszy! Jestem tak tego pewien, jakbym już trzymał jego rękę w mojej i dobijał targu na parę centnarów kartofli, które zwykł odemnie kupować. — Masz pan mgłę przed oczami! panie Atkins — odważył się powiedzieć jeden z rybaków. — Ty na pewno masz większą we własnej głowie! — odrzucił gniewnie oberżysta. — Ten okręt nie ma charakteru okrętów angielskich! — zauważył znowu ktoś inny. — Sądząc z jego śpiczastego przodu, przyznałbym mu raczej budowę amerykańską. — Przeciwnie, jest całkiem angielski — upierał się Atkins — mógłbym przysiądź na to, że zbudowany został w Birkenhead, skąd właśnie i Halbran pochodzi. — Ot, próżne gadanie! — dał się słyszeć stary jakiś rybak — już ja się znam na tem, i wiem że to jest „Amerykanin”, pochodzący z Baltimore. — Głupiś! — z największą niecierpliwością — zawołał oberżysta; — przetrzyj sobie lepiej okulary i patrz jaką tam wywieszają chorągiew! I rzeczywiście, właśnie w tej chwili zajaśniała nad żaglami chorągiew Zjednoczonego królestwa Wielkiej Brytanii, co naturalnie zakończyło wszelkie sprzeczki i domysły względnie do narodowości przybywającego, lecz jeszcze nie dało żadnego zapewnienia, aby to był stanowczo Halbran. Ale i te niepewności upadły przed nadejściem południa, .gdy rzeczywiście statek kapitana Len Guy’a zarzucił kotwicę w porcie Christmas. Poczciwy Atkins nie posiadał się z radości, którą wymownie objawiał gestami rąk i głowy, zwróconemi jako radosne powitania ku stojącemu na pokładzie kapitanowi. Tymczasem usunięty nieco na bok, mogłem uważnie przyjrzeć się temu człowiekowi, którego mi oberżysta w tak pochlebnem przedstawił świetle. Był to mężczyzna w wieku około 45 lat, silnie zbudowany, muskularny, lecz chudy, z twarzą ogorzałą i włosem już siwiejącym. Czarne jego oczy błyszczały jak zarzewie z pod krzaczatych brwi, a zaciśnięte wargi ust świadczyły o powściągliwości w mowie. Ogólnie biorąc, obok rysów znamionujących bystrość umysłu i wiele silnej woli, widoczne w niem było pewne zamknięcie w sobie, pewna ostrożność w stosunkach z ludźmi. Druga osobistość żyjąca na Halbranie, z którą mię również oberżysta opowiadaniem swem oddawna zaznajomił, był bosman Hurliguerly, rodem z wyspy Wight, lat przeszło 40. Przedstawiał on typ marynarza wyprobowanego na wszelkie warunki życia na morzu, lecz zarazem będącego uosobionem przeciwieństwem swego kapitana — tak ruchliwym, gadatliwym i szukającym towarzystwa wydał mi się od pierwszej chwili, gdy nazajutrz, dobrze już powiadomiony przez Atkinsa o mojej osobie, pierwszy zaczepił mię słowami: — Witam pana, panie Jeorling! — Witam — odrzekłem nieco zdziwiony — jaki masz pan interes? — Chcę panu ofiarować me usługi. — Pańskie usługi? Względem czego? — Odnośnie do zamiaru, jaki pan masz zapisania się na pasażera statku Halbran. — Z kim jednak mam przyjemność?... — Jestem bosmanem tego statku, a nazywają mię ogólnie Hurliguerly. Jestem wiernym towarzyszem kapitana Len Guy’a, który chociaż jest znanym z tego, że niczyich rad nie słucha, względem mnie wszakże robi często wyjątek. — A więc przyjacielu — odpowiedziałem pod wpływem myśli, że usługi tego człowieka mogą rzeczywiście stać mi się przydatne — pomówmy trochę o interesie, jeżeli masz obecnie czas wolny. — Rozporządzam całemi dwiema godzinami, chociaż w ogóle mało jest roboty dzisiaj. Jutro trzeba będzie trochę towaru wyładować, nieco też zabrać znowu na statek, ale to żadna praca: to wypoczynek dla załogi. Chodźmy więc — dodał, wskazując ręką oberżę, i szerokim krokiem podążył w tymże kierunku. — Czy nie moglibyśmy porozumieć się tutaj — zauważyłem. — Rozmawiać, panie Jeorling, stojący i z suchem gardłem, gdy tak łatwo usiąść za stołem pod „Zielonym Kormoranem”, z lampeczką mile rozgrzewającego wisky.... — Nie pijam nigdy, panie bosman... — Szkoda wielka! Będę jednak pił za pana i za siebie! Nie sądź pan wszakże, abym był nałogowym pijakiem! Nigdy więcej nad miarę, a tyle tylko, ile trzeba... — Widocznie dobry to pływak po karczemnych wodach — pomyślałem, idąc za rozprawiającym ciągle marynarzem. Zaszedłszy do oberży w nieobecności Atkinsa, zajętego właśnie na pokładzie statku traktowaniem sprzedaży i kupna przedmiotów swego handlu, kazałem podać dla mego towarzysza butelkę wisky i skoro wychylił pierwszą szklankę, rzekłem: — Rachowałem głównie na Felicyana Atkinsa, że mi ułatwi porozumienie z kapitanem Len Guy, zostaje z nim bowiem, jak mię zapewniał, w przyjaznych stosunkach. — Et — mruknął Hurliguerly — Atkins jest poczciwym człowiekiem, kapitan przyznaje to nawet, ale w tej sprawie nic on nie znaczy; pozwól mnie samemu działać, panie Jeorling. — Czyż to rzecz tak trudna do przeprowadzenia? — zapytałem zdziwiony — czy niema ani jednej wolnej kajuty na waszym Halbranie? Mnie najmniejsza wystarczy, a zapłacę dobrze. — Wtem przeszkoda najmniejsza, bo kajutę wolną, dotychczas ani razu jeszcze nie zajętą, mamy przecież na naszym statku. Ale widzi pan, (ja tylko w zaufaniu panu to mówię), że trzeba wielkiego sprytu, większego niż go ma Atkins, aby skłonić naszego kapitana do zabrania obcego pasażera. On temu zawsze stanowczo się opierał... Za pomyślność pańską! — dodał, wychylając drugi kieliszek, poczem zabrał się do nałożenia mocno woniejącym tytuniem, swej krótkiej, od użycia zczerniałej fajeczki. — A więc panie Hurliguerly — rzekłem, przerywając chwilowe milczenie. — Słucham pana — odpowiedział mój towarzysz, otoczony kłębem dymu. — Powiedz mi, jakie są przyczyny tak niegościnnego usposobienia waszego kapitana. — Bo się to nie zgadza z jego upodobaniem, bo nie lubi krępować się niczem. Jeździ gdzie i jak mu się podoba, nieraz też każe wpół drogi nawracać, a nikt z nas nie wie dla czego. Nawet mnie tego nie powie, chociaż już długie lata żyjemy razem, jeżdżąc bezustannie od Australii do Ameryki, od Hobarttown do Kerguelen, od Tristan d’Acunha do Falklandu. Parę razy zapuściliśmy się nawet aż do lodowców morza podbiegunowego. Jednem słowem, jedziemy gdzie wiatr nas poniesie, a wszędzie zatrzymujemy się tyle tylko, ile potrzeba dla interesów handlowych. W takich warunkach, widzi pan, każdy pasażer jest zawadą krępującą niepotrzebnie. Słuchając mego towarzysza, powziąłem przekonanie że posiadając ogólną wadę marynarzy, lubi bardzo mijać się z prawdą, i widziałem w tem jedynie chęć przedstawienia mi w jakimś tajemniczym mroku statku Halbran, i kapitana jego pchanego fantazyą lub siłą przeznaczenia w bezcelowe tułactwo.  gdym chodził w przystani, podziwiając silną a lekką budowę żaglowca spostrzegłem idącego tam również kapitana, i mimo widocznej jego chęci ominięcia mię, podążyłem ku niemu. W chwili jednak, gdym już miał wymówić słowa powitania, nadszedł pułkownik, i oba tak szybkim krokiem zwrócili się w bok, iż niebawem zniknęli mi z oczu za ostrym załomem skały. — Tam do licha! — zawołałem zniecierpliwiony — i znowu głupia niepewność! Ale jutro nie będę już czekał żadnej sposobności, pójdę zaraz rano wprost na statek, niechże raz wiem: „tak czy nie”! Uspokojony nieco tem postanowieniem, wróciłem do oberży, bo też obiadowa zbliżała się już godzina. Jest wszakże wrodzonem naturze ludzkiej, że wbrew doznanym zawodom, spodziewa się jeszcze otrzymać czego pragnie. Więc i ja mimowolnie jakoś opóźniłem rozkaz podania obiadu, w nadziei spożycia go w towarzystwie kapitana, który, jak mi się zdawało, nie omieszka skorzystać ze sposobności zmiany pożywienia, tak ogólnie pożądanej dla zdrowia. Lecz i w tem czekał mię zawód. Samotny, jak przez tyle dni poprzednich, zasiadłem do stołu i noc już zapadać poczęła, gdym wychodząc, spotkał na progu oberżystę palącego spokojnie swą fajką. Spojrzałem w stronę portu, nadsłuchując zwykłego objawu ruchu i życia wśród przybyłej na wypoczynek załogi. Zaden jednak głos ludzki, żadne kroki przechodzącego nie wmieszały się do szumu i łoskotu wywołanego przypływem morza. Oprócz jednego światełka z masztu, ciemność otaczała Halbran. — Bodaj wszyscy tu z akuratnością życia w koszarach, stawić się muszą do nocnego spoczynku równo z zachodem słońca — pomyślałem. — Zdaje się, że kapitan nie bardzo lubi odwiedzać twoją oberżę, panie Atkinsie — zagadnąłem po chwili oberżystę. — Zachodzi tu czasem w niedzielę, a dziś sobota, panie. — Nie mówiłeś z nim dotychczas o moim interesie? — Owszem, mówiłem... — odpowiedział zagadnięty — lecz w głosie jego odczułem pewne wahanie. — Więc cóż?... — Nie tak, jak się spodziewałem i jak pan tego pragniesz... — Odmawia?... — Atkinsie — powiedział mi — ty wiesz, że mój statek nie jest pasażerski, nie miałem nigdy nikogo obcego na nim, i na przyszłość mieć nie chcę! ..albatros zakrakał głośno i wzniósł się w powietrze... Kapitan Len Guy. Spałem źle tej nocy, po kilka razy „śniłem, że śpię”, co według zdania Edgarda Poë, poprzedza zawsze natychmiastowe przebudzenie. Budziłem się też co chwila, zawsze z uczuciem urazy i niechęci względem kapitana Len Guy’a, który mógł stanąć w poprzek mym planom, i to jedynie z powodu niczem nieuzasadnionego kaprysu. Wzburzony i zły obudziłem się wreszcie rano, postanawiając co najprędzej rozmówić się z tym „kolczastym jeżem”, jak go w mym gniewie przezwałem. Gdym jednak spojrzał przez szyby mego okna, na zakryte ciężkiemi chmurami niebo, na potoki deszczu zlewające ziemię i posłuchał wycia rozbijającego się wśród skał wichru, wzburzenie moje doszło do szczytu. — Czyżby i niebo samo sprzysięgło się przeciwko mnie? — pomyślałem, ubierając się z nerwowym pośpiechem. — Na taki czas, gdzie to jak mówią „i psa źle wygnać”, nie mogę się spodziewać bym kapitana spotkał na wybrzeżu. Podpłynąć zaś w łodzi do żaglowca, nie uważałem za stosowne, raz dla silnie wzburzonego morza, a potem jako gościowi, nie wypadałoby mi tam odpowiedzieć na stanowczą odmowę tak, jak to sobie układałem. W podobnych warunkach zawsze stosowniejszym jest grunt neutralny. Postanowiłem więc uzbroić się raz jeszcze w cierpliwość i przeczekać niepogodę, bacząc wszakże pilnie przez zalewane deszczem okno mego pokoju, na każdą zmianę, na każdy ruch w przystani. Tak upłynęły mi długie dwie godziny, a jak się to często na Kerguelen zdarza, wiatr zmienił nagle swój kierunek i popędził w bok deszczowe chmury. Coprędzej ubrałem się w futro, nasunąłem na głowę czapkę i pospieszyłem na brzeg. W tej właśnie chwili do spuszczonej łodzi Halbran’a schodziło dwóch ludzi, jeden z nich siadł na ławie, drugi ujął wiosło. Łodź pomknęła szybko i za chwilę człowiek siedzący wyskoczył z niej na brzeg przystani. Poznałem w nim kapitana. Bez chwili namysłu podszedłem ku niemu, nie zwracając uwagi na widoczne w jego twarzy niezadowolenie, rzekłem — Chcę prosić pana o chwilkę rozmowy. Zagadnięty zwrócił na mnie bystre spojrzenie czarnych jak węgiel ócz swoich, w których głębi widniał dziwny jakiś smutek, i po chwili głosem cichym, prawie szeptem, zapytał: — Pan jesteś tu obcym? — Tak jest — odpowiedziałem — obcym na Kerguelen. — Narodowości angielskiej? — Nie panie, amerykańskiej. — Przyjemnie mi — rzekł kapitan, składając mi sztywny ukłon, na który równie ceremonialny gest był odpowiedzią z mej strony. — Zdaje mi się — rzekłem bez zwłoki czasu — że właściciel oberży pod Zielonym Kormoranem, przedstawił wczoraj panu moję propozycyę. — Propozycyę zabrania pana na mój statek? — zapytał kapitan. — Tak właśnie. — Przykro mi bardzo, iż nie mogę życzeniu pana uczynić zadość. — Czy wolno mi wiedzieć, jaki jest powód tej odmowy? — Nie mam zwyczaju zabierać pasażerów, to pierwsza przyczyna. — A druga, kapitanie? — Plan podróży Halbran’a nie bywa nigdy z góry oznaczony. Jedziemy od portu do portu, stosownie do tego, jak mi z interesów wypada. Nie należę bowiem do żadnego stowarzyszenia kupieckiego i statek Halbran jest w większej części moją własnością; nie potrzebuję więc słuchać niczyich rozkazów. — W takim razie jedynie też od pana zależy, zabrać mnie lub nie. — Tak jest rzeczywiście, to też przykro mi że zmuszony jestem powiedzieć: „nie”! — Może pan zmienisz zdanie, gdy cię zapewnię, iż jest mi obojętną rzeczą dokąd właściwie mię zawieziesz, bo przecież w jakieś nieznane strony... — W nieznane strony... i to być może... — odrzekł dziwny ten człowiek, zwracając smutne spojrzenie — tak mi się przynajmniej zdawało, ku dalekiemu południu. — A więc panie — rzekłem, opanowując jeszcze zniecierpliwienie — zgadzam się i na taką możebność, bo przedewszystkiem zależy mi na szybkiem opuszczeniu wysp Kerguelen, na których nie mam już co robić. Kapitan stał chwilę zamyślony, nie dając mi żadnego objaśnienia, ale też nie okazując chęci pożegnania. — Pan mię zrozumiałeś, sądzę — rzekłem, aby przypomnieć mu moją obecność. — Tak jest — brzmiała odpowiedź, jakby człowieka zbudzonego ze snu. — Dodam więc jeszcze, że jeżeli mię fałszywie nie poinformowano, Halbran miał wyruszyć z portu Christmas do wyspy Tristan d’Akunha. — Może tam, może do Przylądka, może do Falklandu, albo gdzieindziej jeszcze. — Więc kapitanie, właśnie tam „gdzieindziej” i ja chciałbym podążyć — odpowiedziałem z widocznem już zirytowaniem. Tu nagle zaszła zmiana w tym zagadkowym człowieku. Głosem ostrym, stanowczym, powiedział mi w krótkich słowach, że odmowa jego jest nieodwołalną, a poświęcony mi czas zbyt długo się przeciąga, z krzywdą jego własnych interesów. Już wyciągnąłem ramię, aby przytrzymać odchodzącecego i rozmowa, która się źle rozpoczęła, mogła jaknajgorszy mieć koniec, gdyby znowu pod wpływem nagłej zmiany, kapitan Len Guy nie był się ku mnie zwrócił i począł się tłomaczyć głosem łagodnym i smutnym: — Niech mi pan wierzy, iż z prawdziwą przykrością przychodzi mi okazać się tak mało uprzejmym i nie zadowolnić życzenia pana. Nie wypada mi wszakże inaczej postąpić, bowiem w podróży naszej może nagle zajść jakoweś zdarzenie, najmniej nawet oczekiwnane, a wtenczas obecność obcego pasażera, choćby tak zgodnego jak pan, stałaby się dla mnie krępującą. — Powtarzam panu, panie kapitanie, że jeżeli zamiarem moim jest wrócić do Ameryki, do Conecticutu, to znowu jest mi obojętnem, czy podróż ta potrwa trzy czy sześć miesięcy, tą albo inną drogą; i gdyby nawet statek pana popłynąć miał aż do morza antarktycznego... — Do morza podbiegunowego? — zawołał kapitan głosem, w którym brzmiało nieukrywane zdziwienie, i zatopił we mnie wzrok bystry, badawczy. — Dla czego mówisz mi pan o morzu antarktycznym? — dodał, chwytając mię za rękę. — Nie miałem nic szczególnego na myśli, mówię o niem tak samo, jak o każdej innej stronie świata, jak np. o biegunie północnym — odpowiedziałem spokojnie. Kapitan stał nieruchomo, zdawało mi się tylko, że łzy zabłysły w jego oczach; aż po dłuższej znowu chwili, jakby usiłując dać nowy bieg swym myślom, rzekł zwykłym sobie cichym głosem: — Biegun południowy, któż śmiałby się tam zapuścić!... — Dosięgnąć go jest rzeczą niemożebną, nawet zupełnie bezpożyteczną — odparłem — wszakże znajdują się ludzie umysłów dość awanturniczych, by przedsiębrać podobne wyprawy. — Tak jest, umysły awanturnicze — szepnął kapitan Len Guy. — Co więcej, same nawet Stany Zjednoczone popierają wyprawę Karola Wilkes’a. — Stany Zjednoczone, mówisz pan? Twierdzisz, że jest przedsięwziętą wyprawa do mórz antarktycznych? Czy to rzecz pewna? — Najpewniejsza w świecie. Jeszcze bowiem przeszłego roku, przed mym wyjazdem z Ameryki, dobrze we wszystko zaopatrzony okręt wypłynął w tym celu na morze, i w obecnej chwili, mając rok cały za sobą, kto wie czy śmiały Wilkes nie posunął się już znacznie dalej od wszystkich poprzedników swoich, którzy kiedykolwiek tą samą co on podążali drogą. Kapitan pogrążył się znowu w zadumę, a po chwili rzekł: — Jeżeli wszakże Wilkes zdoła przebyć koło biegunowe i lodowce tamujące dalsze ruchy podróżnych, w każdym razie wątpię aby posunął się dalej, aniżeli... — Niźli Belinghausen, Forster, Kendall, Biscoë, Morrell, Kemp i Balleny... — zakończyłem. — I niźli... — z widocznem wahaniem wtrącił kapitan. — Któż jeszcze? — zapytałem. — Pan pochodzisz z Connecticut — zagadnął nagle, przerywając dawny tok rozmowy. — Tak — odpowiedziałem, zdumiony tym zwrotem. — Z jakiej miejscowości? — pytał dalej. — Z Prowidencyi. — Czy zna pan wyspę Nautucket? — Zwiedziłem ją kilka razy. — Sądzę, że wiesz pan — mówił dalej kapitan, patrząc mi prosto w oczy — iż to tam właśnie wasz romansopisarz Edgar Poë, wskazał miejsce urodzenia bohatera swego Artura Pryma. — W rzeczy samej — potwierdziłem — przypominam sobie, że powieść owa rozpoczyna się na tej wyspie. — Mówisz pan „powieść”, czy uważasz, że dobrze tak określiłeś to dzieło? — Bez wątpienia. — Więc sądzisz mylnie, jak prawie wszyscy ludzie!... Ale wybacz pan, niepodobna mi dłużej tu pozostać. Żałuję — szczerze żałuję... proszę mi wierzyć, gdybym tylko mógł... Zresztą nie będziesz pan długo czekał, niebawem przybędą kupieckie i rybackie statki; będziesz pan miał wybór wielki, z tą pożądaną pewnością dla każdego podróżnego, że cię zawiozą tam, gdzie cię obowiązki wzywają. Co do mnie, powtarzam, żałuję bardzo, i żegnam pana! Z temi słowy opuścił mię kapitan Len Guy, kończąc w sposób grzeczny, lecz stanowczy naszą rozmowę. Ponieważ byłoby wprost nierozumnem, upierać się w dalszym ciągu przy tem, co mi stawione zostało jako niemożliwe, dałem więc za wygranę i począłem się godzić z myślą, że Halbran opuści port Christmas nie zabrawszy mię na swój pokład. Lecz mimo rozumowania, nie mogłem się oprzeć uczuciu niechęci względem kapitana, którego postać przedstawiła mi się nadto dziwnie niejasno i zagadkowo. Łódź z szaloną szybkością pędziła teraz ku wodospadowi. Ciekawość moja została niezwykle podrażnioną. Przeczuwając ukrywającą się na dnie duszy marynarza jakowąś tajemnicę, zapragnąłem ją zgłębić — i to tem usilniej, im większe ku temu znalazłem przeszkody. Również jak ja niezadowolony, chociaż z innych powodów, oberżysta Atkins przysiadł się do mnie w czasie obiadu — i dowiedziawszy się o danej mi stanowczej odmowie, począł szeroko się rozwodzić, jakiego doznał zawodu z przyczyny małej sprzedaży i kupna; jak za oczywistym zakazem, cała załoga nie opuszcza statku; jak nikt z marynarzy prócz jednego Hurliguerly, nie zajrzał nawet do oberży, na czem wszystkiem on, Atkins, ponosi znaczne straty. Wzmianka ostatnia przypomniała mi znowu obietnicę bosmana. Ozy jednak i on napróżno starał się skłonić ku memu żądaniu decyzyę kapitana, nie mogłem się dowiedzieć, gdyż Hurliguerly nie pokazał się więcej i przez trzy dni następne t. j. 10, 11 i 12 sierpnia, wszyscy na żaglowcu w ciągłym zostawali ruchu. Jedni zajęci znoszeniem lub pakowaniem towaru, inni znowu obowiązkiem zbadania stanu masztów, żagli i całego statku. Czynności te odbywały się cicho, systematycznie, bez nawoływań i tak ogólnego w podobnych razach zamięszania. — Widocznie załoga Halbranu trzymaną jest w niezwykle surowej dyscyplinie — myślałem sobie, patrząc na stojący w zatoce statek, który, jak mię powiadomił Atkins, już 15-go miał podnieść kotwicę. W przechadzkach mych zdarzyło mi się kilkakrotnie spotkać kapitana, lecz mijaliśmy się zawsze jak obcy sobie ludzie. Zauważyłem wszakże raz, pewne z jego strony wahanie, jak gdyby miał zamiar zatrzymać się i coś przemówić, nie uczynił jednak tego, a ja z mej strony nie myślałem już wcale o ponowieniu mej prośby. Było mi nawet nieprzyjemnie, gdy uprzejmy oberżysta wyznał mi, iż jeszcze raz, choć znowu napróżno, usiłował wytłomaczyć kapitanowi niepojęty w tym względzie upór jego. Hurliguerly jednak utrzymywał podobno, że nie uważał mej sprawy za zupełnie przegraną, bo znając kapitana, wie, iż tenże dotąd ostatniego nie powiedział jeszcze słowa. Bądź jak bądź, to wszystko uprzykrzyło mi się w końcu do tego stopnia, że najchętniej zwracałem myśli w innym kierunku, zdecydowany stanowczo poczekać za innym okrętem. Jednakże widocznie zapisanem było w mej księdze przeznaczeń, bym opuścił Kerguelen właśnie jako pasażer żaglowca Halbran, co mię wprowadzić miało w czynny udział wydarzeń tak nadzwyczajnych, o jakich do owej pory w kronikach żeglugi morskiej nie było nawet przybliżonej wzmianki. Wieczorem dnia 14 sierpnia, gdy mimo cieniu nocy, ponieważ powietrze było suche, a niebo zasiane gwiazdami, używałem jeszcze poobiedniej przechadzki nad brzegiem przystani, zbliżył się ku mnie człowiek jakiś, którego z razu w ciemności poznać nie mogłem, lecz którego zdradził głos podobny do szeptu: — Panie Jeorling, jutro Halbran rozwija żagle, jutro rano z odpływem morza... — mówił kapitan. — Zbyteczną jest mi ta wiadomość — odparłem — ponieważ pan odmówiłeś mi... — Namyśliłem się, i właśnie przychodzę powiedzieć panu, abyś, jeżeli zechcesz, stawił się o godzinie 7-ej rano na pokładzie mego statku... — Dziękuję kapitanie, postaram się być punktualnym. — Kajuta jest przygotowaną... — Co się tyczy opłaty — zacząłem. — To rzecz najmniejszej wagi, załatwimy to później. A zatem do widzenia! — Do widzenia! — powtórzyłem i wyciągnąłem rękę, aby uścisnąć dłoń kapitana, czego jednak prawdopodobnie w ciemności nie dojrzał, bo zwrócił się spiesznie do łodzi oczekującej go u brzegu. Jeszcze pod pierwszem wrażeniem tej nagłej zmiany podążyłem do oberży, gdziem nie omieszkał zawiadomić Atkinsa o mym jutrzejszym wyjeździe. — Ho, ho, ten stary lis Huliguerly miał jednak słuszność — zawołał oberżysta; — widocznie zna on dobrze swego pana, który miewa kaprysy źle wychowanej dziewczyny! Tak czy owak wszakże, pragnienie pana bliskiem jest spełnienia; pozostaje mi więc tylko życzyć mu szczęśliwej przeprawy, jeśli jeszcze tam na statku nie zmienią decyzyi, choćby w ostatniej godzinie; po nich bowiem wszystkiego, jak widzę teraz, spodziewać się można!... Obawy tej nie podzielałem wcale. Co więcej, pod wpływem głębszego namysłu, przyszedłem do przekonania że istnieć muszą jakieś nieznane mi powody, które wpłynęły na tak wyraźne ustępstwo ze strony kapitana Len Guy’a i pewny byłem że niedaleka przyszłość dozwoli mi je poznać. Przygotowania moje do drogi nie wymagały dużo czasu: podróżując bowiem wiele, doszedłem do wprawy obarczania się jak najmniejszym bagażem. Oczywiście tym razem, najwięcej miejsca zabrały ciepłe futrzane ubrania, w które dla mroźnego klimatu z konieczności zaopatrzyć się wypadało. Nazajutrz więc, równo ze wschodem słońca, pożegnałem Atkinsa, mego dzielnego współziomka, dziękując mu szczerze za doznaną gościnność na tych wyspach „Smutku”. Uprzejmy gospodarz towarzyszył mi aż na pokład statku i nie zaniedbał polecić mię opiece bosmana, który już widocznie czekał tam na moje przybycie, a wyraz tryumfu i zadowolenia jaśniał na jego twarzy. — A co, czym próżną dawał obietnicę? Ho, ho! Dużo tu trzeba było zachodu i perswazyi... Ale od czego głowa bosmana! — Przechwalał się marynarz. Pomimo żem nie bardzo wierzył, aby wpływ jego choć w najmniejszej rzeczy podziałał na zmianę postanowienia kapitana, podziękowałem mu wszakże uprzejmie, ponawiając dawniej przyrzeczoną nagrodę. — Za chwilę Halbran podniesie kotwicę, a ja znajduję się na jego pokładzie, to mi wystarcza na teraz! — pomyślałem z wielkiem zadowoleniem. Tymczasem ruch towarzyszący zwykle chwili odjazdu, zajął wszystkich; majtkowie rozpinali żagle, a porucznik stojący na pokładzie wydawał rozkazy, odnośne do ostatecznych czynności. — Do widzenia! — rzekł uprzejmie oberżysta, zbliżając się do kapitana — do widzenia w roku przyszłym! — Do widzenia, z Bożą pomocą, panie Atkins — odpowiedział tenże, podając swą rękę do pożegnalnego uścisku. Jeszcze jedno mniej już ceremonialne pożegnanie z bosmanem, jeszcze jedno zwrócone ku mnie skinienie głowy, i poczciwy Atkins opuścił Halbran, którego wysmukły korpus wnet drgnął cały — i gdy lekkki wietrzyk wzdął białe jego żagle, jak skrzydła olbrzymiego ptaka, wypłynęliśmy z portu Christmas na pełne morze, i zanim słońce doszło do zenitu, zniknęły już w dali śmieżne wierzchołki „Table Mount” i „Hawergal” wznoszące się na wyspie Kerguelen jeden na dwa, drugi na trzy tysiące stóp nad poziom morza. Koniec Wersji Demonstracyjnej Przypisy .Port Bożego Narodzenia. .Brak w tym miejscu dwu stron tekstu. Dziękujemy za skorzystanie z oferty naszego wydawnictwa i życzymy miło spędzonych chwil przy kolejnych naszych publikacjach. Wydawnictwo Psychoskok\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Sfinks_lodowy-ebookRO/p1043697i1172720" target="_blank" title="Sfinks lodowy [Juliusz Verne] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Sfinks lodowy [Juliusz Verne] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>