W mroku historii: Isandlwana - zagłada "czerwonych kurtek"\nIsandlwana - zagłada "czerwonych kurtek"\nBitwa pod Isandlwana, stoczona 22 stycznia 1879 roku w Afryce Południowej pomiędzy Brytyjczykami i Zulusami, była jedną z najbardziej spektakularnych porażek brytyjskiej armii w bitwach na kontynencie afrykańskim. Całkowite zlekceważenie słabszego przeciwnika, niedocenienie jego ogromnej woli walki, brak odpowiedniego zabezpieczenia obozu oraz błędne decyzje generała Chelmsforda doprowadziły do największej, w historii kolonializmu, klęski nowoczesnej armii w starciu z gorzej uzbrojonymi i słabiej wyszkolonymi tubylcami.\nPod koniec XIX wieku ziemie należące do plemienia Zulusów stały się celem brytyjskiej ekspansji kolonialnej. Plan był prosty - pokonać miejscowych tubylców, korzystając z nowoczesnego uzbrojenia i lepiej wyszkolonych żołnierzy. Przewaga broni palnej nad włóczniami miała zapewnić Europejczykom łatwe i szybkie zwycięstwo. Historia pokazała jednak, że nawet najgorzej uzbrojony przeciwnik może być groźny, jeśli się go zlekceważy. Brytyjczycy popełnili ten błąd i zapłacili za niego najwyższą cenę...\nPO ZŁOTO I DIAMENTY\nCzłonkowie plemienia Zulusów.\nW 1843 roku Wielka Brytania miała w południowej Afryce dwie kolonie: Kraj Przylądkowy i Natal. W latach 60. XIX wieku odkryto tam bogate złoża złota i diamentów. Spowodowało to, że Biuro Kolonialne kierowane przez lorda Carnarvona postanowiło przekształcić całe południe w brytyjską konfederację. Oznaczało to zabór terytoriów dotychczas niezależnych takich, jak Transwal czy królestwo Zulusów - Zululand. W 1877 roku anektowano Transwal. Następnym celem ekspansji miała być ziemia Zulusów. Wykorzystując kilka drobnych zatargów granicznych, Brytyjczycy przedstawili królowi Zulusów Cetshwayo listę żądań, które miały być warunkiem utrzymania pokoju. Jednym z nich było rozwiązanie zuluskiej armii, liczącej ponad 60000 wojowników. Cetshwayo odmówił, co dla Brytyjczyków było wspaniałym "casus belli" (pretekstem do wypowiedzenia wojny). Głównodowodzący wojskami brytyjskimi w Afryce - Frederic Augustus Thesiger lord Chelmsford, wydał rozkaz ataku. Brytyjska armia inwazyjna, na którą składały się trzy oddzielne kolumny, wkroczyła na terytorium Zulusów.\nLord Chelmsford (1827-1905).\nInwazja miała się rozpocząć na początku stycznia 1879 roku. Wybór tej właśnie daty nie był przypadkowy. Właśnie wtedy Zulusi rozpoczynali żniwa. Lord Chelmsford, uznał, że odciągając tubylców od prac polowych, utrudni zbieranie plonów i zdemoralizuje ludność. W tym samym czasie wypadał również okres pory deszczowej, więc pokryte trawą bezdroża Zululandu, stały się wyśmienitym pokarmem dla zwierząt pociągowych oraz kawaleryjskich koni. Generał nie przewidział jednak innych następstw swojej decyzji. Padające deszcze rozmyły bowiem i tak marne już drogi, a do tego podniosły poziom wód w rzekach, utrudniając przeprawę. Nie wiedział jeszcze jednej rzeczy - na początku roku Zulusi odbywali wielkie uroczystości, związane właśnie ze żniwami. Z tego powodu wszyscy wojownicy w pełnym uzbrojeniu zjawiali się w stolicy swojego kraju, przez co zuluski król Cetshwayo już na samym początku inwazji dysponował znacznymi siłami.\nZgodnie z planem, wkroczenie do Zululandu nastąpiło 11 stycznia 1879 roku. Oddziały brytyjskie przebyły rzekę Buffalo, oddzielającą Natal od Zululandu, posyłając najpierw oddziały tubylcze, które od razu przystąpiły do przeszukiwania okolicy, biorąc do niewoli kilku zuluskich wojowników obserwujących całą przeprawę. Następnie na drugi brzeg dostały się oddziały regularne armii brytyjskiej oraz tabor całej kolumny inwazyjnej. Cała przeprawa przebiegła spokojnie i bez kłopotów, co według Chelmsforda miało być pierwszym znakiem łatwego i szybkiego podboju.\nNastępnego dnia, po krótkiej walce, Brytyjczycy zdobyli i spalili zuluską wioskę Sokexe. Ten epizod dał znać królowi Cetshwayo, że to właśnie kolumna generała Chelmsforda jest najbardziej niebezpieczna i powinna zostać zniszczona jako pierwsza. 17 stycznia posłał przeciwko nim swoje doborowe pułki. Zgrupowanie bojowe Zulusów, które ruszyło przeciwko kolumnie generała, liczyło 25000 wojowników. Jego dowódcą był doświadczony i zaprawiony w bojach wódz, Ntshingwayo kaMahole.\nKról Zulusów - Cetshwayo.\nW tym samym czasie kolumna brytyjska posuwała się w stronę Ulundi, wioski będącej siedzibą Cetshwayo i stolicą Zululandu. Marsz był jednak powolny. Brak dróg i padające nieustannie deszcze sprawiły, że ciężkie wozy taborowe bez przerwy grzęzły w gęstym błocie, a żołnierze musieli toczyć ciężkie boje, by je z niego wydostać. Chelmsford był wściekły, zarówno z powodu wolnego marszu swojej kolumny, jak i całkowitego braku oporu ze strony Zulusów. Wszystkie napotkane wsie były zamieszkane wyłącznie przez starców, kobiety i dzieci. To oznaczało, że wojownicy musieli się już gdzieś zebrać. Pomimo tego, Chelmsford nie miał oporów przed paleniem bezbronnych wiosek oraz grabieniem bydła. Brytyjczycy patrzyli także z przyzwoleniem na wyczyny wojowników z oddziałów tubylczych, którzy od dawna mieli zatargi z Zulusami.\nW przeciwieństwie Brytyjczyków, armia zuluska nie miała problemów z marszem. Zulusi, od dziecka szkoleni i ćwiczeni na wojowników, przebywali dziennie około 15 km. Mogli maszerować trzy razy szybciej, ale zgodnie z rozkazami króla - nie spieszyli się. Dzięki temu, w razie przypadkowego starcia, mieli być wypoczęci i pełni sił do walki. Cetshwayo chciał w ten sposób pokazać wrogom że nie spieszy się do walki, mając nadzieję na podjęcie negocjacji pokojowych.\nOBÓZ BEZ OCHRONY\nBrytyjski piechur w\nPo czterech dniach marszu armia zuluska przybyła pod wzgórze Siphezi, leżące około 20 km na wschód od góry Isandlwana. Tam, po kilku dniach walki z błotem i deszczem, przybyli również Brytyjczycy, którzy postanowili założyć tu swój obóz. Został on rozbity zgodnie z wojskowym regulaminem, a dookoła niego wystawiono posterunki piesze i konne. Wkrótce żołnierze jednej z wart pojmali zuluskiego wojownika, który poinformował ich, że niedaleko zebrała się duża i silna armia jego rodaków. Nie dość, że żołnierze zignorowali to ostrzeżenie, to nawet nie przekazali go swoim przełożonym. Była to pierwsza zaprzepaszczona przez Brytyjczyków szansa, na wyjście obronną ręką z nadchodzącej bitwy.\nZaniedbano także jedną z najważniejszych spraw, czyli przygotowanie do obrony. Brytyjczycy nie okopali się, nie otoczono obozu kręgiem obronnym, stworzonym z wozów taborowych, nie zbudowano szańców wzniesionych z kamieni. Były to standardowe procedury w takich sytuacjach, jednak Chelmsford nie widział sensu w fortyfikowaniu obozu. Uważał go wyłącznie za tymczasową siedzibę, z której i tak wkrótce wyruszy na spotkanie z armią Zulusów.\n21 stycznia generał Chelmsford wysłał część oddziałów na zwiad. Miały one dokonać rozpoznania terenów leżących na południe od obozu, gdyż to z tamtej strony spodziewał się nadejścia Zulusów. Oddział zwiadowczy podzielił się na dwie grupy. Pierwszej z nich, którą dowodził komendant Lonsdale, udało się pojmać dwóch młodych wojowników zuluskich, którzy pod wpływem tortur wyjawili, że na zachód od obozu, w pobliżu wzgórz Siphezi, zebrała się silna zuluska armia. Żołnierze poinformowali o tym swojego generała, jednak to ostrzeżenie również zostało zlekceważone.\nW tym czasie druga grupa, dowodzona przez majora Charlesa Dartnella, natknęła się na oddziały jednego z wodzów, który miał za zadanie odwrócić uwagę Brytyjczyków i odciągnąć ich jak najdalej od Isandlwana. Wojownicy wymachiwali włóczniami, lub uderzali nimi o tarcze, wznosząc wojenne okrzyki. Nie atakowali jednak. Chcieli jedynie, by Brytyjczycy skupili na nich swoją uwagę. Żołnierze brytyjscy dostali rozkaz do ataku, został on jednak zlekceważony. Uznano, że wojownicy dysponowali olbrzymią przewagą liczebną i jakakolwiek walka z nimi byłaby samobójstwem.\nStacjonujący pod wzgórzem Isandlwana Chelmsford nawiązał kontakt z okolicznym wodzem, pragnącym poddać się Brytyjczykom. Rozmowy zakończyły się fiaskiem, ale wódz ostrzegł generał przed zuluską armią, która miała zebrać się niedaleko obozu. Była to kolejna cenna informacja, która Europejczycy zignorowali.\nSytuacja majora Dartnella uległa pogorszeniu, gdyż siły Zulusów jeszcze bardziej wzrosły. Oficer (przekonany, że natknął się na główne siły nieprzyjaciela) wysłał meldunek do obozu, żądając posiłków, z którymi byłby w stanie zaatakować wroga. Postanowił także, że wraz ze swoim oddziałem pozostanie na miejscu, obserwując wroga.\nPpłk. Anthony William Durnford (1830-1879).\nMeldunek ten dotarł do obozu około godziny pierwszej w nocy. Chelmsford wydał rozkaz przygotowania się do wymarszu. Łącznie zabrano 2000 żołnierzy, wspartych czterema działami. Nie wiadomo, czy generał zdawał sobie sprawę z tego, że są to zbyt małe siły do pokonania zuluskiej armii, liczącej 10 razy więcej wojowników. Wcześniejszy brak oporu ze strony tubylców oraz łatwość z którą zdobyto niebronione osady dały Brytyjczykom zbyt dużą pewność siebie. Wezwano oddział podpułkownika Durnforda, przebywającego w okolicach stacji misyjnej Rorkes Drift, by wzmocnić obronę obozu. Chelmsford rozkazał mu przybyć z posiłkami, jednak nie określił, czy Durnford ma objąć dowództwo, czy też wyłącznie dołączyć do generała z dodatkowymi żołnierzami. Rozkazy nie były wydane wprost, a podpułkownik spodziewał się, że po przybyciu otrzyma konkretne polecenia.\nJeden z oficerów sztabowych, major Francis Clery, miał rzekomo przekazać rozkazy podpułkownikowi Pulleine'owi, który pozostał w obozie. Major Clery twierdził później, że przekazał podpułkownikowi rozkaz objęcia dowództwa nad obozem, jednak w świetle późniejszych wydarzeń, ten fakt budzi pewne wątpliwości.\nPodpułkownik Henry Pulleine od 8 lat służył w 24. pułku, ale większość czasu spędził zajmując się sprawami kwatermistrzowskimi oraz organizacyjnymi, przez co nie miał doświadczenia bojowego. Dla Chelmsforda nie miało to znaczenia, gdyż nie spodziewał się ataku na obóz. Nie przypuszczał nawet, że w odległej od nich o 14 km dolinie Ngwebeni, skoncentrowały się główne siły armii Zulusów, gotowe w każdej chwili zaatakować europejskich najeźdźców.\nOdznaka 24. Pułku.\nOkoło godziny 4:30, 22 stycznia 1879 roku, Chelmsford opuścił obóz wraz z żołnierzami. Mieli oni wesprzeć grupę majora Dartnella. Ponieważ miało dojść do bitwy, żołnierzom zabroniono zabierania większej ilości ekwipunku. Każdy z nich miał wziąć 70 sztuk amunicji (przewidziane w regulaminie), manierkę oraz raję żywności. Płaszcze, koce i plecaki pozostawiono w obozie. Nawet oficerowie nie mogli zabrać swoich rzeczy osobistych.\nGdy oddział dotarł na pozycję majora Dartnella, Brytyjczycy byli przekonani, że właśnie tutaj stoczą walkę z Zulusami. Jednak tubylcy opuścili to miejsce pod osłoną nocy, przenosząc się do doliny Ngwebeni. Chelmsford był rozwścieczony całą sytuacją, postanowił więc ruszyć w pościg, licząc że Zulusi zaprowadzą go głównych sił. Pogoń trwała kilka godzin i zakończyła się fiaskiem, ponieważ wojownicy unikali walki, bez przerwy się cofając.\nDziało 7-funtowe. Dwa takie działa broniły obozu.\nO godzinie 9:30 Chelmsford otrzymał wiadomość z obozu. Pulleine informował w niej generała, że w okolicy zbierają się ogromne siły Zulusów. Dowódca zbagatelizował tą informację, po czym nakazał zwinąć obóz i czekać na dalsze rozkazy. Dla pewności Chelmsford wysłał jednak porucznika Archibalda Berkeleya Milne'a na pobliskie wzgórze, z zadaniem sprawdzenia, czy obóz aby na pewno nie jest atakowany. Milne uznał, że nie ma żadnego zagrożenia. Chwilę później podpułkownik Harness usłyszał odgłosy artyleryjskich eksplozji. Natychmiast wysłał zwiad, aby sprawdzić, co się dzieje w obozie. Okazało się, że Brytyjczycy zostali zaatakowani przez Zulusów. Podpułkownik od razu ruszył na odsiecz, powiadamiając o tym Chelmsforda. Gdy meldunek dotarł do generał, ten odesłał gońca z powrotem, nakazując Harnessowi odwrót. Uznał bowiem, że obóz dysponuje wystarczającą siłą do obrony przed tubylcami. Nie wiedział, jak bardzo się mylił...\nGDY WRÓG PRZYCHODZI O ŚWICIE...\nKolumna brytyjskich żołnierzy w marszu.\nGdy obóz budził się do normalnego, żołnierskiego życia, wysunięte posterunki przyniosły wiadomość o krążących w pobliżu oddziałach wroga. Mimo, że ogłoszono alarm, spodziewany atak nie nadchodził. Postanowiono go więc odwołać. Podpułkownik Pulleine nie przypuszczał, by w pobliżu znajdowało się jakieś większe ugrupowanie nieprzyjaciela. W jego mniemaniu było ono ścigane przez generała Chelmsforda. Sądził ponadto, że z oddziałem 1250 żołnierzy, który znajdował się pod jego dowództwem, bez trudu odeprze każdy atak.\nO 10:30 do obozu przybył podpułkownik Durnford, przyprowadzając ze sobą oddział liczący około 500 żołnierzy. Wbrew obawom Pulleine'a, Durnford nie był zainteresowany przejęciem dowództwa. Chciał wziąć udział w walce, a nie zajmować się administracją obozu.\nZ obozu wysłano oddział tubylczej jazdy (pod dowództwem kapitana Georgea Shepstone'a), by oczyścił z Zulusów pobliskie wzgórza Nyoni, położone na północ od Isandlwana. W pobliżu zauważyli oni duży oddział tubylców. Podążali w stronę Chelmsforda. Meldunki wystawionych wcześniej posterunków także donosiły, że w okolicy pojawia się coraz więcej zuluskich wojowników. Zwiadowcy których wysłano na wzgórze błędnie stwierdzili, że wróg wycofuje się z okolicy.\nBroń palna Zulusów. Pod Isandlwana około kilku tysięcy wojowników dysponowało\ngłównie przestarzałymi karabinami kapiszonowymi lub muszkietami skałkowymi.\nWódz Ntshingwayo (siedzi) - zwycięzca spod Isandlwanay.\nWobec takiej sytuacji Durnford postanowił (na czele czterech oddziałów tubylczej jazdy) ruszyć za nimi w pościg, uważając że nie można pozwolić, by na tyłach sił generała krążyły gromady Zulusów. Dodatkowo zażądał wsparcia dwóch kompanii piechoty jednak Pulleine odmówił. Wsparcie miała im zapewnić jedynie bateria rakiet, dowodzona przez majora Russella. Pomiędzy dwójką oficerów wywiązała się niewielka kłótnia, po której Pulleine obiecał, że w razie potrzeby ruszy mu na pomoc. Wysłał też wiadomość do Chelmsforda, informując go o zaobserwowaniu oddziałów zuluskich w okolicy. Moment, w którym Durnford opuścił obóz, zbiegł się w czasie z chwilą, gdy zuluska armia opuściła swoje stanowiska w dolinie Ngwebeni. Zwiadowcy wodza Ntshingwayo poinformowali go bowiem, że główne siły dowodzone przez Chelmsforda tracą czas gdzie indziej. Plan wyciągnięcia z obozu większości sił brytyjskich powiódł się, a jego własne oddziały nie zostały wykryte. Wódz uznał, że nadszedł odpowiedni czas na do ataku.\nWojownicy zuluscy na tle swojej chaty.\nPełni chęci do walki wojownicy nie mogli się już doczekać rozkazu do wymarszu. W końcu, około południa, wreszcie go usłyszeli. Na znak Ntshingwayo wojownicy podnieśli się na nogi i ruszyli w stronę wroga. Przemieszczali się truchtem i w milczeniu, powoli formując się w swój tradycyjny szyk "głowy byka". Pułki uMcijo i uMbonambi tworzyły front całej formacji. "Lewy róg" składał się z pułków uVe i iNgobamakosi, zaś "prawy" z pułków uDududu, iSangqu, iMbube i uNokhenke. W tyle maszerowały pułki uThulwana, iNdluyengwe, iNdlondlo oraz uDloko, które stanowiły odwód całego ugrupowania.\nW tym samym czasie oddział kapitana Georgea Shepstone'a, który patrolował całą okolicę, zaczął ścigać przypadkowo napotkaną grupę Zulusów. Wyjechał prosto na ugrupowanie bojowe wodza Ntshingwayo, które podążało w stronę brytyjskiego obozu. Shepstone, zaskoczony tym nagłym pojawieniem się nieprzyjaciela, przekazał dowodzenie kapitanowi Williamowi Bartonowi, polecając mu, aby opóźniał marsz nieprzyjaciela. Sam zaś popędził galopem, chcąc uprzedzić wszystkich o dużych siłach nieprzyjaciela. Niestety, z działań opóźniających Bartona nic nie wyszło, gdyż jego żołnierze, po krótkim ostrzelaniu Zulusów, wpadli w panikę i uciekli.\n"GŁOWĄ BYKA" W BRYTYJCZYKÓW\nŻołnierzom odciętym w obozie nie pozostawało nic\ninnego, jak walczyć do końca i godnie umrzeć.\nOddział podpułkownika Durnforda natychmiast skierował się w tamtą stronę i natknął się na zuluskie pułki uVe i iNgobamakhosi. Na rozkaz dowódcy żołnierze uformowali tyralierę. Padły dwie karabinowe salwy, które zadały wprawdzie wojownikom straty, ale nie zatrzymały ich marszu. Bateria rakiet majora Russela próbowała zająć pozycję ogniową na szczycie wzgórza. Żołnierze nie mieli jednak dostatecznie dużo czasu, aby w pełni przygotować się do walki. Zdążyli oddać tylko jedną salwę, która nie zadała Zulusom żadnych strat. Ostrzelani wojownicy odpowiedzieli ogniem, z posiadanych przez siebie karabinów. Salwa przetrzebiła szeregi obsługi, zabijając także majora Russela. Ci których nie dosięgły kule, rzucili się natychmiast do ucieczki. Ocalił ich oddział jazdy tubylczej, dowodzony przez porucznika Williama Francisa Cochranea, który miał zapewnić osłonę baterii rakiet. Natychmiast ruszył do ataku. Zulusi jednak nie podjęli walki, wycofując się w stronę swoich głównych sił.\nKarabin Martini-Henry, standardowe uzbrojenie brytyjskich żołnierzy.\nPodpułkownik Harness usłyszał odgłosy artyleryjskich eksplozji. Natychmiast wysłał zwiad z zadaniem sprawdzenia, co się dzieje w obozie. Gdy okazało się, że Brytyjczycy zostali zaatakowani, natychmiast ruszył na odsiecz, powiadamiając o tym Chelmsforda. Meldunek dotarł do generał, ten jednak odesłał gońca z powrotem, nakazując Harnessowi odwrót. Uznał, że siły obozowe wystarczą, by odeprzeć atak źle uzbrojonych i niezorganizowanych tubylców, a odsiecz jest zbędna i niepotrzebna. Nieświadomy swojego błędu wydał na swoich rodaków wyrok.\nPodpułkownik Pulleine (także słyszący wystrzały) zaczął przygotowywać się do obrony. Cieszył się z nadchodzącej walki, uważając ją za świetną okazją do wykazania się. Ufał w ogniową siłę podległych mu żołnierzy. Przygotowania do obrony zostały jednak na chwilę zakłócone, gdy do obozu przybył kapitan Alan Gardner z rozkazem od Chelmsforda, nakazujący Pulleine'owi zwinięcie obozu. Zaskoczony takim rozkazem, początkowo zamierzał go wykonać. Zmienił zdanie, gdy pojawił się kapitan Shepstone z wiadomością o nadchodzących siłach wroga i powrócił do przygotowań do obrony. Jednak na skutek braku doświadczenia bojowego oraz niedoceniania Zulusów, popełnił karygodne błędy. Nie złożono bowiem namiotów, co z jednej strony ułatwiłoby obserwację terenu, a z drugiej powiedziałoby każdemu obserwującemu, że obóz jest pod atakiem. Nie ustawiono również wozów amunicyjnych bliżej linii obronnych i nie ufortyfikowano obozu, mimo, że było na to dostatecznie dużo czasu. Co gorsza, zamiast skupić żołnierzy w ochronnym czworoboku (co stanowiło najlepszą ochronę przed zuluskim atakiem) Pulleine rozciągnął ich w długim, na ponad półtora kilometra, dwuszeregu wysuniętym na pół kilometra przed namiotami. Regulamin brytyjskiej armii nakazywał właśnie takie postępowanie w wypadku ataku tubylców. Nikt jednak nie przewidział zaciekłości i szybkości, z jaką Zulusi zaatakują.\nPpłk. Henry B. Pulleine (1838-1879).\nDowodzący zuluską "głową byka" wódz Ntsingwayo spodziewał się, że broń palna Brytyjczyków zada im poważne straty, wierzył jednak w przewagę liczebną swoich wojowników.\nNa lewym skrzydle brytyjskiego ugrupowania pozycję zajęła kompania E 1. batalionu 24 pułku, pod dowództwem porucznika Charles Cavaye'a. W ich kierunku podążali zuluscy wojownicy uNokhenke. Pozostałe pułki - iSangqu, iMbube i uDududu - okrążały Brytyjczyków z zamiarem wyjścia na jego tyły. Wkrótce kompania E została wzmocniona przez kompanię F, dowodzoną przez kapitana Mostyna. Skoncentrowany ostrzał dwóch kompanii nie odniósł większych sukcesów, więc Brytyjczycy cofnęli się i połączyli z kompanią C kapitana Younghusbanda. Wspólnie uformowano szyk obronny, otworając ogień, który zatrzymał atak wojowników z uNokhenke. Zulusi zaczęli się wycofywać. Żołnierze kapitana Younghusbanda przenieśli się wtedy na wyższe stanowisko, dzięki czemu poprawili swoje pole ostrzału. Bateria dwóch dział 7-funtowych majora Stuarta Smitha zajęła pozycję na lewym skrzydle. Artylerzystów wspierały kompanie A i H. Kompanią H dowodził kapitan Wardell, natomiast tożsamość dowódcy kompanii A do dziś budzi kontrowersje. W zależności od źródeł, był nim kapitan Degacher lub porucznik Porteous. Ich pozycję atakowały pułki uMcijo, uMxhapho i iNgobamakhosi, w szeregach których zniszczenie siały szrapnele wystrzeliwane z dział, które eksplodując w zbitym tłumie Zulusów, raziły odłamkami we wszystkich kierunkach, zbierając straszliwe żniwo. Ta sytuacja pokazuje jak skuteczną bronią były brytyjskie karabiny Martini-Henry, których szybkostrzelność wynosiła nawet dwanaście pocisków na minutę. Przez to, że Zulusi atakowali w zbitym tłumie, żołnierze nie musieli nawet szukać sobie celów. Strzelali na oślep w ich stronę, wiedząc, że każdy pocisk w kogoś trafi.\nNa południowym krańcu brytyjskiego ugrupowania zajęła pozycję kompania G, dowodzona przez porucznika Pope'a, która była jedyną kompanią z 2. batalionu 24 pułku pozostałą w obozie. Żołnierzom, wspartym przez wojowników z tubylczej piechoty, udało się stawić skuteczny opór przeciwnikom. Zuluska jazda podpułkownika Durnforda zajęła pozycję z przodu, w wyschniętym korycie rzeki Nyokana. Mając pod swoim dowództwem około 150 żołnierzy, Durford próbował powstrzymać atak "lewego rogu". Tutaj również skoncentrowane salwy karabinowe okazały się na tyle skuteczne, że zatrzymały atak Zulusów. Szala zwycięstwa przechyliła się na stronę Brytyjczyków. Na wszystkich odcinkach pola walki Zulusi zalegli pod gęstym i celnym ogniem, który skutecznie ostudził ich bojowy zapał. Jednak bitwa wciąż jeszcze była nierozstrzygnięta.\nWłócznia "isijula", używana przez Zulusów jako broń miotana.\nWyrzutnia rakiet typu Hale.\nTego typu baterią dowodził major Russel.\nZmasowany ostrzał, który prowadzili Brytyjczycy, zaczął szybko słabnąć. Wpływ na to miało kilka czynników. Każdy żołnierz dysponował 70 sztukami amunicji, a w skutek dużej szybkostrzelności karabinu Martini-Henry, w ładownicach żołnierzy szybko zaczęły pokazywać się pustki, a częstotliwość ognia wyraźnie spadła. Ponadto po kilkunastu strzałach lufa karabinu Martini-Henry nagrzewała się tak mocno, że trudno ją było utrzymać, a silny odrzut i ciągłe strzelanie siniaczyło ramiona żołnierzy, co uniemożliwiało pewny chwyt broni. Wydawanie naboi utrudnił panujący chaos. Nie można było nawet ustalić, gdzie znajdują się wozy amunicyjne. Legenda mówi również, że problemem były skrzynie z amunicją, które trudno było otworzyć. Podobno kwatermistrzowie mieli również odmawiać wydawania amunicji tym żołnierzom, którzy nie pochodzili z ich oddziałów. Prawdopodobnie opowieści te są tylko wymysłem, jednak jeszcze długo po bitwie pojawiały się takie plotki. Po chwili oddział Durnforda porzucił swoją pozycję i wycofał się. Powodemodwrotu był nie tylko brak amunicji, ale również fakt, że Zulusi zaczęli obchodzić jego oddział, wychodząc na tyły brytyjskiego obozu.\nKompanie A i H oraz bateria dział przerwały ogień i również zaczęły odwrót. Zulusi, widząc to, rzucili się do walki z bojowym okrzykiem "uSuthu!". Był to kluczowy moment bitwy.\nCEL: ZGŁADZIĆ "CZERWONE KURTKI"!\nRysunek przedstawiający wygląd i\numundurowanie oddziałów tubylczych.\nCzerwone opaski noszone przez nich na głowach\nbyły znakiem, że walczą oni po stronie Brytyjczyków.\nKiedy artylerzyści wycofywali swoje działa, niespodziewanie dopadli ich Zulusi. Większość Brytyjczyków od razu została zabita. Major Smith chciał początkowo zając nową pozycję ogniową, ale kiedy zobaczył panujący w obozie chaos, postanowił wycofać się na południe. Do ucieczki rzuciła się także tubylcza piechota, która uznał, że do ich obowiązków należał zwiad oraz różne funkcje pomocnicze, a nie walka z zaprawionymi w bojach zuluskimi wojownikami. Kompanie A i H próbowały odeprzeć atak pułku uMbonambi. Kompanii H udało się wyrwać i ruszyć za baterią majora Smitha, jednak kompania A została sama przeciwko nacierającym tubylcom. Starano się przeformować, lecz gwałtowność uderzenia uMbonambi zepchnęła ich w stronę obozu. Zulusi nie mieli kłopotów z rozgromieniem oddziału. Po chwili było już po wszystkim, a upojeni pierwszym zwycięstwem wojownicy ruszyli szukać sobie nowego celu.\nKlęska brytyjskiego ugrupowania centralnego postawiła w złej sytuacji kompanię G. Odwrót oddziału Durnforda jeszcze to pogorszył, gdyż pułk uVe dołączył do pułku iNgobamakosi i ruszył prosto na oddział porucznika Pope'a, który prawdopodobnie nie miał już wtedy złudzeń, co do wyniku zbliżającej się walki. Według legendy - kiedy zobaczył, że nie ma szans na połączenie się z pozostałymi oddziałami, wydał pamiętny rozkaz:\n"Bagnet na broń i ginąć jak na brytyjskich żołnierzy przystało!"\nTopór. Była to broń zarezerwowana wyłącznie dla wodzów, jako oznaka ich statusu.\nZuluska tarcza "isihlangu".\nBrytyjczycy nie mieli jednak zamiaru szybko zginąć. Zebrali się w małych, kilkuosobowych grupach, które stawiły niezwykle zaciekły opór. Nie przeszkodziło to jednak Zulusom w rozgromieniu kompanii G. Gdy upadł bitewny kurz, ziemię pokrywało morze martwych, brytyjskich ciał.\nW północnej części obozu, kompania C próbowała powstrzymać atak pułków uThulwana i uNokhenke. Jednocześnie, atakowane przez Zulusów kompanie E i F zaczęły się cofać w stronę swoich namiotów. Żołnierzom kończyła się amunicja, gdy pojawił się uMbonambi, który kilka chwil wcześniej wyrżnął kompanię A. Żołnierze zatrzymali się i sformowali czworobok, do którego dołączali wszyscy, którzy byli zdolni do walki: woźnice, służba, kucharze, chorzy, członkowie orkiestry i pozostali cywile.\nPoczątkowo utrzymali Zulusów na dystans, jednak gdy tylko skończyły sie naboje, tubylcy ruszyli do decydującego ataku. Udało im się rozbić brytyjski szyk i pomiędzy namiotami doszło do zaciekłej, brutalnej walki wręcz. Zulusi wpadli w istny szał mordowania. Zabijali każdego, kto wpadł im w ręce. Nie oszczędzili nawet koni, wołów pociągowych i bezpańskich psów, które towarzyszyły Brytyjczykom. W tym samym czasie kompania C cofnęła się wyżej, w kierunku szczytu góry Isandlwana. Tam, kryjąc się za głazami, żołnierze skutecznie odpierali ataki Zulusów.\nUcieczka Brytyjczyków przez rzekę Buffalo.\nGdy w obozie trwały zacięte walki, zuluskie uDududu i uNokhenke zablokowały Brytyjczykom drogę odwrotu do Natalu, przez co uciekinierzy musieli skorzystać z trudniejszej ścieżki, prowadzącej przez południowo-zachodnią stronę wzgórza Isandlwana, którą nazwano potem "Ścieżką Uciekinierów" (ang. "Fugitive Drift"). Nie było tam jednak żadnego szlaku, a uciekinierzy musieli przedzierać się przez gęste zarośla i wyschnięte strumienie. Jedynie ci, którym udało się zdobyć konia, mieli jakąś szansę na przeżycie. Piechurzy w grubych mundurach i ciężkich butach błyskawicznie padali ofiarą szybkich i zwinnych Zulusów.\nWycofująca się kompania H natknęła się na jeden z porzuconych wozów amunicyjnych. Żołnierze wzięli tyle nabojów, ile tylko mogli unieść. Następnie ruszyli w stronę wschodniej części przełęczy. Tam zaatakował ich iNgobamakosi. Wojownicy, pełni animuszu po wcześniejszych zwycięstwach, odważnie ruszyli do ataku. Żołnierze dzielnie odpierali atak wroga bagnetami oraz strzelali do Zulusów ponad głowami swoich kolegów. Wojownicy cofnęli się i z odległości kilku metrów otworzyli ogień ze zdobycznych karabinów, dodatkowo rzucając włóczniami. Straty Brytyjczyków zaczęły rosnąć, a gdy zostało ich zaledwie kilkunastu, Zulusi ruszyli do ponownego ataku, bez trudu gromiąc resztki kompanii H.\nTymczasem major Smith próbował wyprowadzić z walki swoją poddział, podążając "Ścieżką uciekinierów". Wszyscy jednak zostali dogonieni przez zwinnych Zulusów i zabici na miejscu. Majorowi Smithowi i porucznikowi Curlingowi, dzięki temu że dosiadali koni, udało się uciec i dotrzeć do rzeki Buffalo, za którą leżał już brytyjski Natal. Po drodze natknęli się na porucznika Coghilla, który poinformował ich, że cała obrona się załamała, a podpułkownik Pulleine zginął. Wkrótce potem do Coghilla dołączył porucznik Melville, który próbował ocalić sztandar pierwszego batalionu.\nPlan bitwy pod Isandlwana.\nRzeka Buffalo, która stanęła na drodze większości uciekinierom, była trudną do przebycia przeszkodą. Padające ostatnio deszcze sprawiły, że jej wody wezbrały, a nurt stał się silniejszy. Sytuacji nie poprawiały strome brzegi oraz wąskie, zatłoczone przejście. Tutaj Zulusi również dotarli, urządzając rzeź uciekinierom. Wśród ich ofiar znalazł się także major Smith. Dla Zulusów rzeka nie stanowiła trudnej przeszkody. Wielu z nich przeprawiło się na drugi brzeg, spodziewając się kolejnych uciekających Brytyjczyków.\nUcieczka nie powiodła się porucznikom Coghillowi i Melvillowi, którym przypisuje się próbę ratowania sztandaru. Warto wiedzieć, że każdy brytyjski batalion piechoty miał 2 sztandary. Pierwszy z nich nazywał się "Queens Colours" ("Barwy Królewskie"). Ta flaga brytyjska z numerem pułkowym była symbolem związku oddziału z Imperium Brytyjskim. Drugi to "Regimental Colours" ("Barwy Pułkowe"), który przeważnie był jednolitego koloru (sztandar 1. Batalionu był zielony), z godłem pułku i jego numerem.\nUważa się powszechnie, że Melville opuścił obóz na rozkaz Pulleine'a. Miał ze sobą zrolowany sztandar, okryty skórzanym pokrowcem. Sztandar otaczano wielkim szacunkiem i nie chciano dopuścić, aby wpadły w ręce wroga. To właśnie dlatego porucznik Melville chciał go ocalić. Niektórzy brytyjscy historycy twierdzą wprost, że próba ratunku sztandaru była dla oficera jedynie wymówką, mającą usprawiedliwić jego ucieczkę z pola bitwy. Melville i Coghill dotarli do rzeki Buffalo, przez którą z trudem się przeprawili, ale sztandar wpadł do wody i przepadł w jej odmętach. Stracili także konie, przez co dalej musieli uciekać na piechotę. Nie zaszli zbyt daleko. Natknęli się bowiem na oddział Zulusów, który polował na uciekających niedobitków. Po krótkiej i nierównej walce - zginęli.\nOryginalny sztandar, który próbowali ocalić porucznicy Meville i Cogill.\nDzisiaj znajduje się w katedrze Brecon, w Walii.\n"Królewskie Barwy" 1. Batalionu, które utonęły w rzece, zostały później odnalezione przez jeden z brytyjskich patroli, który również znalazł i pochował ciała obu poruczników. Losy pozostałych sztandarów, które pozostały w obozie są nieznane. Prawdopodobnie zostały zniszczone przez Zulusów, którzy plądrowali obóz.\nZ całego brytyjskiego zgrupowania spod Isandlwany, liczącego 1762 ludzi, przeżyło tylko 405 osób - 55 białych żołnierzy i 350 tubylców. Z życiem uszło zaledwie 5 oficerów zawodowych, z czego tylko jeden, porucznik Curling z artylerii, wziął udział w walce w pierwszej linii. Reszta z nich podczas bitwy pełniła służbę w obozie. Starcia nie przeżył żaden oficer 24. pułku. Ciekawostką jest również fakt, że niemal wszyscy którzy przeżyli, byli ubrani w granatowe lub niebieskie kurtki mundurowe. Żołnierze w czerwonych mundurach bardziej rzucali się w oczy, a poza tym Cetshwayo przykazał swoim wojownikom, że kiedy dojdzie do bitwy, to mają pozabijać wszystkie "czerwone kurtki" (ang. "Red Coat"). O innych kolorach mundurów rozkaz wodza nic już nie mówił.\nTylko dwa oddziały tubylczej jazdy uniknęły rozbicia. Wycofały się potem nad rzekę Buffalo i przeprawiły na drugi brzeg. Tam osłaniali odwrót uciekinierów, ratując życie wielu z nich. Żołnierze, których odcięto w obozie, walczyli do końca. W zasadzie nie mieli innego wyboru, gdyż Zulusi nie mieli w zwyczaju brania jeńców.\nŻołnierze 24.Pułku. Zdjęcie wykonano kilka dni przed atakiem Zulusów.\nJednym z ostatnich punktów oporu były resztki kompanii C, które walczyły na południowo-wschodnim zboczu wzgórza Isandlwana. Żołnierze, ukryci za głazami, skutecznie stawiali opór Zulusom. Dzięki temu, że zajęli wysoko położoną pozycję, mieli dobrze widoczne pole ostrzału. Nieliczni wojownicy, którzy do nich dotarli, zostali natychmiast zabici ciosami bagnetów, co pozwalało oszczędzać naboje. W końcu żołnierzom skończyła się jednak amunicja. Wtedy ich pozycja okazała się być śmiertelną pułapką. Za plecami mieli bowiem strome zbocze, po którym nie daliby rady wspiąć się wyżej. Dowodzący kompanią C kapitan Younghusband podjął więc męską decyzję i postanowił, że poprowadził swoich żołnierzy do frontalnego ataku na bagnety. Miał nadzieję, że uda mu się przebić przez Zulusów i dołączyć do innych oddziałów. Na jego rozkaz żołnierze poderwali się z miejsc i ruszyli do ataku. Początkowo Zulusów zdumiało takie zachowanie, jednak szybko otrząsnęli się i z włóczniami w dłoniach (oraz bojowym okrzykiem "uSuthu!") ruszyli do kontrataku. Brytyjczycy zostali zatrzymani i zabici na miejscu. Podpułkownik Durnford (wraz z resztkami swojego oddziału) zorganizował słabą obronę po zachodniej stronie przełęczy. Okoliczności jego śmierci są jednak nieznane. Ludzie, którzy widzieli go jako ostatni twierdzili potem, że miał szansę uciec. Nie skorzystał jednak z tej okazji i postanowił pozostać ze swoimi ludźmi. Do jego grupy dołączyły też niedobitki oddziałów, które uniknęły dotąd śmierci. Zulusi bez trudu rozgromili także ich.\nNie wiadomo również w jakich okolicznościach zginął podpułkownik Pulleine. Po raz ostatni widziano go w pobliżu swojego namiotu, kiedy Durnford opuścił swoją pozycję na lewym skrzydle. Powszechnie uważa się, że poległ wkrótce po tym, jak Zulusi wdarli się do obozu. Jego ciało, nawet jeśli je odnaleziono, nigdy nie zostało zidentyfikowane.\nFotografia przedstawiajaca górę Isandlwana, wykonana kilka miesięcy po bitwie.\nNa zdjęciu tym wciąż są widoczne szczątki ludzi i zwierząt oraz porzucone wozy taborowe.\nŁUPY NALEŻĄ DO ZWYCIĘZCÓW...\nOsobiste rzeczy brytyjskich żołnierzy odebrane Zulusom w roku 1910.\nPo rozgromieniu Brytyjskich żołnierzy, Zulusi ochoczo przystąpili do plądrowania zdobytego obozu. Najcenniejszym ich łupem było około tysiąca nowoczesnych karabinów Martini-Henry oraz duże zapasy amunicji. Zdobyli także dwa działa oraz wyrzutnie rakiet. Nie potrafili jednak obsługiwać tej broni, więc nie stanowiła ona dla nich praktycznie żadnej wartości poza tym, że stanowiła zwycięskie trofeum. W ręce wojowników dostało się także całe zaopatrzenie kolumny inwazyjnej, w tym duże zapasy żywności, namioty, rzeczy osobiste oficerów i żołnierzy, sprzęt obozowy, koce oraz wozy transportowe. Nie wszystkie łupy zostały jednak zabrane. To, co nie stanowiło dla Zulusów wartości, zostało zniszczone lub porzucone. Pozostawione wozy transportowe zostały później ponownie przejęte przez Brytyjczyków. Młodzi wojownicy przebijali także włóczniami zwłoki poległych wrogów, aby mieć dowód tego, że "obmyli włócznię krwią". Do rytuałów pobitewnych należało również patroszenie martwych ciał, które odbywało się poprzez rozcięcie podbrzusza. Zulusi wierzyli bowiem, że dzięki temu uwięziona w martwym ciele dusza zostaje uwolniona i może rozpocząć życie pozagrobowe. Zwyczajem wojennym tubylców było również założenie fragmentu ubrania zabitego wroga. Na pole bitwy wkroczyli także szamani. Fragmenty ciał zabitych wrogów były bowiem cennym składnikami talizmanów oraz leków.\nPóźnym popołudniem zuluscy wojownicy zaczęli się wycofywać w stronę doliny Ngwebeni, gdzie znajdował się ich obóz. Przed odejściem pogrzebali część swoich poległych towarzyszy. Niektórych z nich przykryto jedynie tarczami i pozostawiono. Lekko ranni zostali zabrani do obozu, ciężej rannych dobito, ze względu na poważne obrażenia które odnieśli, a których szamani nie byli w stanie wyleczyć. Straty Zulusów są trudne do oszacowania. Przypuszcza się, że zabitych i rannych wojowników było łącznie nie mniej niż 2000... Zginęli także dwaj synowie wodza Ntshingwayo.\nKrajobraz po bitwie u stóp dóry Isandlwana.\nGdy pod Isandlwaną trwał dramat 24. Pułku, generał Chelmsford wciąż bezowocnie poszukiwał zuluskiego zgrupowania.. W końcu zirytowany postanowił powrócić do obozu. Około godziny 15:00 dotarły do niego meldunki o ataku na obóz. W drodze natknął się na wysłane wcześniej patrole, które poinformowały go o masakrze, jaka miała miejsce. Chelmsford zebrał więc swoje siły i ruszył na odsiecz. Pomimo ogromnego zmęczenia jego żołnierze ochoczo ruszyli. Liczyli, że wreszcie wezmą udział w walce.\nWieczorem oddziały generała Chelmsforda przybyły wreszcie pod Isandlwanę, gdzie przywitał ich ponury widok. Obóz, który rano opuścili, nie istniał. Wszędzie dookoła leżały obdarte do naga i okaleczone zwłoki ich poległych kolegów. Chelmsford nie zawrócił od razu do Natalu, postanowił spędzić noc na pobojowisku.\nDla Brytyjczyków była to ciężka noc. Zostawione w obozie namioty i koce wpadły w ręce Zulusów, więc musieli spać pod gołym niebem, na śliskiej od krwi trawie. Pogoda była bezwietrzna, co sprawiło, że dookoła unosił się przykry zapach zwłok. W oddali, na wzgórzach, były widoczne ogniska, z których dolatywały odgłosy wojennych pieśni - to Zulusi świętowali swoje zwycięstwo. Natomiast od strony Natalu dobiegały odgłosy karabinowych salw, a niebo po tamtej stronie było czerwone od ognia. Oznaczało to, że tubylcy atakują kolejną brytyjską kolonię. Wczesnym rankiem (jeszcze przed świtem) generał Chelmsford wydał rozkaz do wymarszu. Chciał przyjść z pomocą ciągle walczącym obrońcom stacji Rorkes Drift, a jednocześnie oszczędzić swoim żołnierzom widoku zmasakrowanego obozu, który zobaczyliby w świetle dziennym.\nGóra Isandlwana dzisiaj. Stosy ułożonych kamieni oznaczają masowe groby poległych tam żołnierzy brytyjskich.\nZuluski weteran bitwy pod Isandlwana. Zdjęcie\nwykonano w latach 30. XX wieku. Na jego szyi\nwidoczne są "paciorki odwagi", które król\nCetshwayo przyznał wojownikom za wdarcie się\ndo brytyjskneiego obozu i zabicie przynajmniej\njednego wroga w "czerwonej kurtce".\nWedług większości historyków winę za masakrę żołnierzy ponosi generał Chelmsford. Zbyt pochopnie opuścił obóz, zabierając ze sobą większość sił i zlekceważył ostrzeżenia o zagrożeniu ze strony Zulusów. Dodatkowym powodem porażki była arogancja oficerów, którzy zlekceważyli przeciwnika oraz nie do końca sprecyzowane rozkazy Chelmsforda, który nie określił wprost, który z dwóch oficerów (Pulleine czy Durnford) ma objąć dowództwo nad obozem.\nWidok zboczy Isandlwany zasłanych trupami ludzi i zwierząt, pozostał jeszcze przez kilka miesięcy najbardziej charakterystyczną cechą okolicy. Chelmsford nie spieszył się z wysłaniem na pole walki ludzi, mających za zadanie pogrzebać poległych. Było to spowodowane kilkoma czynnikami. Podstawowym powodem był fakt, że teren ten znajdował się na terytorium wroga. Był jednak jeszcze inny, mniej chwalebny powód - generał liczył na to, że im dłużej pole bitwy zostanie wystawione na pastwę padlinożerców, szabrowników oraz warunków atmosferycznych, tym większa będzie szansa na to, że dowody świadczące o jego niekompetencji ulegną zniszczeniu. Jego zamysł nie do końca się powiódł, ale i tak Chelmsford nie poniósł nigdy kary za przyczynienie się do klęski Brytyjczyków.\nMimo, iż bitwa pod Isandlwana była wielkim zwycięstwem Zulusów, to paradoksalnie okazała się początkiem końca istnienia ich państwa. Pół roku później, w bitwie pod Ulundi (4 lipca 1879 roku) brytyjska armia dowodzona przez generała Chelmsforda rozbiła główne siły Zulusów, kładąc kres niepodległości ich królestwa i czyniąc ich samych jednym z wielu ludów podległych brytyjskiej królowej Wiktorii...\nAutor: Łukasz Włodarski o 16:21\nAnonimowy 18 stycznia 2017 21:21\nMój ulubiony okres w historii. Uwielbiam czytać takie artykuły.\nŚwiat w ruinach - Ogrodzieniec (Polska)


Łańcuszek z oksydowanego srebra 925 - krótki - Wisiorki srebrne - Biżuteria srebrna\n> Biżuteria srebrna > Wisiorki srebrne > Łańcuszek z oksydowanego srebra 925 - krótki\nŁańcuszek z OKSYDOWANEGO (przyciemnionego) SREBRA 925 pasujący do wisiorków Agnaart. KOLOR: CIEMNY srebrny. SPLOT: Ankier. DŁUGOŚĆ można w pewnym zakresie regulować. Długość minimalna: ok. 45.5 cm (tolerancja +/- 5mm). Długość maksymalna: ok. 49.0 cm (tolerancja +/- 5mm). Podczas noszenia, wisiorek na łańcuszku tej długości będzie znajdował się na dekolcie. GRUBOŚĆ łańcuszka: 1,4mm. Jest to MOCNY łańcuszek, nadaje się więc również do wisiorków o dużych rozmiarach (i wadze). Rodzaj zapięcia: federing. Na drugim końcu jest kółko o średnicy 4-5mm z łańcuszkiem przedłużającym. Aby kupić wisiorek z oferty Agnaart w Galerii razem z wybranym łańcuszkiem, należy dodać oba przedmioty do koszyka i dokończyć transakcję. *** OPAKOWANIE: 1) W przypadku zakupu ŁAŃCUSZKA ORAZ WISIORKA z oferty Agnaart, zostaną one razem zapakowane w ozdobne PUDEŁECZKO ze wstążką. Tak opakowaną biżuterię można podarować jako prezent. Paragon (na życzenie faktura) wkładany jest razem z pudełkiem z biżuterią do kartonu wysyłkowego. Dołączana jest również wizytówka twórcy z informacją o materiałach, z których wykonana jest biżuteria. Po wysyłce Kupujący otrzyma od Galerii wiadomość z numerem przesyłki. 2) W przypadku zakupu SAMEGO ŁAŃCUSZKA zostanie on zapakowany w kopertę bąbelkową. Dołączony zostanie paragon (na życzenie faktura) oraz wizytówka. Po wysyłce Kupujący otrzyma od Galerii wiadomość z numerem przesyłki. *** PIELĘGNACJA: Srebro oksydowane nie powinno być czyszczone środkami chemicznymi ani ściereczkami do polerowania srebra (są nasączone środkiem, który może rozjaśnić kolor metalu). Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006 roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki.


Tłumacz przysięgły języka norweskiego Mysłowice\ntlumacznorweskiego.eu > Tłumacz norweskiego > Tłumacz przysięgły norweskiego Mysłowice\nJak przekłady wykonuje tłumacz przysięgły norweskiego Mysłowice?\nW czym pomoże tłumacz przysięgły norweski Mysłowice?\nTłumacz przysięgły norweskiego Mysłowice to nasza oferta w obrębie przekładów polsko norweskich. Do kooperacji zachęcamy przedsiębiorstwa i klientów indywidualnych. Jesteśmy do Państwa usług przez 7 dni w tygodniu. Zapewniamy wykonanie wysokiej jakości tłumaczeń w konkurencyjnych cenach. Biuro tłumaczeń norweskiego to firma, której warto zawierzyć. Zapraszamy do odwiedzin naszych biur lub przesłania wiadomości zawierającej elektroniczne kopie dokumentów. Przekłady polsko norweskie obejmują:\nTranslacje uwierzytelnione norweskiego – filolog norweskiego Mysłowice stwarza doskonałą sposobność do uzyskania przekładów wymaganych przez sądy, urzędy oraz różnego rodzaju instytucje. Z jego pomocą zarejestrujecie Państwo samochód i otrzymacie kredyt na zakup nieruchomości. Nasze przekłady rozliczamy według 1125 znaków ze spacjami. Wszyscy odbiorcy mogą liczyć na rabaty kwotowe uzależnione od wielkości tłumaczenia. Zapraszamy do składania zapytań o bezpłatne wyceny. Na każdą wiadomość odpowiemy przed upływem 1 doby.\nTranslacje specjalistyczne norweskiego – tłumacz przysięgły norweskiego Mysłowice to także sprawdzony partner do realizacji przekładów o znacznym stopniu zaawansowania. W duchu tym nasze biuro tłumaczeń norweskiego realizuje przekłady o znacznym stopniu skomplikowania. Należą do nich tłumaczenia techniczne oraz medyczne norweskiego. Tłumaczymy: instrukcji obsługi, opisów procesów technologicznych oraz dokumentów medycznych. Owoce naszej pracy wyróżnia właściwy dobór słownictwa i nienaganna warstwa wizualna.\nTłumaczenia zwykłe norweskiego – tłumacz przysięgły norweskiego Mysłowice może zrealizować również translacje zwykłe. Sens ich zamówienia przesądza konieczność poznania lub przetłumaczenia treści danego dokumentu. Z przekładów zwykłych norweskiego korzystają nie tylko osoby fizyczne, ale również przedstawiciele firm. W ich przypadku są one stosowane w lokalizacjach stron WWW i przy tłumaczeniach ofert marketingowych. Usługa tłumaczeń zwykłych norweskiego ma wymiar typowo zdalny. Biuro tłumaczeń norweskiego jest w stanie większe objętościowo teksty w krótkim okresie czasu.\nTłumaczenia przysięgłe norweskiego Mysłowice\nProtlumaczenia to firma, która posiada wieloletnią tradycję. Współpracujemy ze sprawdzonymi filologami, którzy posiadają odpowiednie uprawnienia. W naszym teamie można również znaleźć native speakerów oraz osoby znające więcej niż jeden język obcy. Daje to sposobność do przygotowania tłumaczeń.


Zegarek Bosck ZG70900 z DARMOWĄ DOSTAWĄ - uStyle.pl\nZegarek Bosck ZG70900\nStrona główna>Zegarki>Męskie>Zegarek Bosck ZG70900\nCzas dostawy: ok 7-16 dni\nProdukt jest w magazynie i zostanie wysłany w ciągu 1-2 dni robocze po potwierdzeniu zamówienia.\nTen zegarek jest wyposażony w oficjalną gwarancję producenta. W przypadku wyniknięcia kwestii gwarancji, prosimy skontaktuj się z nami po dalsze instrukcje.\nBOSCK ZG70900 – zegarek analogowy posiadający precyzyjny mechanizm kwarcowy. Górna część koperty pokryta jest szkłem typu hardlex o podwyższonej odporności na zarysowania, a jej średnica wynosi 43 mm. Pasek wykonany został ze skóry syntetycznej, zapinany na sprzączkę, jego długość wynosi 24 cm.\nKategorie: Damskie, Drewniane, Męskie\nNazwa marki BOSCK\nPasek – Materiał Skóra\nFunkcje Odporny na wstrząsy\nKoperta średnica 43 mm\nPasek szerokość 23 mm\nPasek długość 24 cm\nZ uwagi na fakt, iż zegarki są robione z drewna, jego faktura może nieco odbiegać od tej – prezentowanej na zdjęciach.\nPierwsza strona “Zegarek Bosck ZG70900” Anuluj pisanie odpowiedzi\nZegarek Skmei 1119\nSKMEI 1119 - wodoodporny zegarek Cyfrowy posiadający precyzyjny mechanizm kwarcowy. Górna część koperty pokryta jest szkłem typu hardlex o podwyższonej odporności na zarysowania, a jej średnica wynosi 21 mm. Pasek wykonany został z sylikonu, zapinany na sprzączkę, jego długość wynosi 22 cm.\nSKMEI 1068 - wodoodporny zegarek Cyfrowy posiadający precyzyjny mechanizm kwarcowy. Górna część koperty pokryta jest szkłem mineralnym o podwyższonej odporności na zarysowania, a jej średnica wynosi 48 mm. Pasek wykonany został z sylikonu, zapinany na sprzączkę, jego długość wynosi 21 cm.


Fostex AR-4i interface audio dla iPhone 4 - Sound.pl\n» Fostex AR-4i interface audio dla iPhone 4\nFOSTEX AR-4i interface audio dla iPhone 4.\nOstatnio wiele osób nagrywa filmy, a następnie uploaduje lub przesyła je na żywo do Internetu, przy użyciu iPhona. Jednak, podczas gdy jakość nagrywanego obrazu została obecnie poprawiona, jakość dźwięku przez wbudowany mikrofon jest wciąż rejestrowana w mono i w bardzo niskiej jakości. Ze względu na brak wyjścia słuchawkowego, duży problem stanowi również utrzymanie odpowiedniego poziomu dźwięku.\nAR-4i oferuje najlepsze rozwiązanie dla iPhona, dostarczając wysokiej jakości mikrofony stereo, a także wyjście słuchawkowe i kontrolę głośności.\n- 3 wejścia mikrofonowe z zewnętrznym zasilania do stosowania w pionie lub w poziomie;\n- 2 mikrofony typu plug-in są dostarczane w zestawie, mikrofony innych Marek mogą być również używane;\n- miernik poziomu LED do monitorowania poziomu wejściowego;\n- regulacja wzmocnienia mikrofonu;\n- wyjście słuchawkowe do monitorowania poziomu wejściowego;\n- 2 baterie AAA zapewniają ponad 10 godzin pracy, zasilanie zewnętrzne za pomocą USB na dłuższy czas użytkowania;\n- gwintowane otwory do łatwego uchwytu lub opcjonalnie do platformy aparatu oraz statywów;\n- dedykowaną aplikację iPhone można pobrać z App Store. Program zapewnia kontrolę poziomu ;wejścia, ustawienia mikrofonu, EQ itp.


Piotr Stanisławski 05.07.2016 17:42\nLeczenie kanałowe - zmora pacjentów - może okazać się już niepotrzebne. Opracowano substancje, która pobudza uszkodzone zęby do odbudowywania się.\nKażdy, kto przechodził kanałowe leczenie zęba wie, jakie to przeżycie. Wyciąganie z cieniutkich kanałów wewnątrz kości ukrwionej i unerwionej tkanki i zastępowanie jej wypełnieniem - nawet sam opis brzmi okropnie. Zwykle dochodzi do tego, gdy uszkodzone zostaną zewnętrzne warstwy zęba (szkliwo, zębina, cement) i odsłonięta zostaje ukrwiona, żywa miazga. Jeśli nie uda się jej na czas zabezpieczyć lub procedura ta się nie powiedzie, konieczne jest usunięcie martwej miazgi czyli leczenie kanałowe.\nNowe odkrycie badaczy z University of Nottingham może sprawić, że zębina czyli tkanka leżąca pod szkliwem zęba i tworząca jego główną część, będzie się odbudowywać. Opracowali oni specjalne wypełnienie, które służy do uzupełniania ubytków, które powstają czy to w wyniku działania próchnicy czy innych uszkodzeń. Nie tylko chroni ono lepiej pozostałe struktury zęba, ale też skłania komórki macierzyste znajdujące się w miazdze do namnażania i różnicowania się. Dzięki temu ząb może się stopniowo odbudowywać, a uszkodzenia wypełniać naturalną tkanką. Nowa substancja ma być aplikowana i utwardzana tak samo, jak robi się to obecnie z normalnymi wypełnieniami.\nNa razie prowadzone były testy in vitro, ale wkrótce powinny rozpocząć się badania kliniczne. Czyżby był to ten przełom w leczeniu zębów, na który od tak dawna czekamy?


HAPE Parking miejski wielopoziomowy - sklep z zabawkami PaTaToy\nParking miejski wielopoziomowy HAPE\nPozwól swojemu dziecku znaleźć odpowiednie miejsce parkingowe dla każdego ze swoich samochodzików. Parking miejski od firmy Hape wyposażony jest w windę i kilka wygodnych zjazdów, dzięki którym autka łatwo dostaną się na piętro.\nTak to już jest, że z czasem i kolejnymi urodzinami ciężko pomieścić wszystkie samochodziki na szafce. Nie należy kłaść ich przecież na podłodze, nikt nie chciałby na nie nadepnąć, by po chwili wylądować boleśnie na ziemi. Na szczęście wszystkie autka Twojego malucha (a także koniki, lalki, czy dinozaury) mogą teraz spokojnie odpocząć na wielopoziomowym, obszernym parkingu. Na piętro zawiezie je winda, a na dół mogą bezpiecznie zjechać po pochylni. Z parkingu nie uda się wyjechać bez uiszczenia stosownej opłaty, na drodze stanie nam solidny szlaban.\nJeśli nie będzie już nadziei na zaparkowanie samochodu, na dach budynku można dostać się helikopterem. Elementów, którymi można wygodnie ruszać jest tu cała masa, a zabawa prędko się nie nudzi.\n-Solidne wykonanie z wysokiej jakości, lekkiego drewna\n- W skład zestawu wchodzą: 3 auta z wymiennymi oponami, helikopter, pompa paliwowa, winda, podnośnik\nCena za zestaw: Parking miejski wielopoziomowy HAPE.\nKod produktu: E3005


Znani mężczyźni bronią praw kobiet - KobietaMag.pl\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet !\nBrak równych praw kobiet i mężczyzn, a także kwestie przemocy wobec kobiet angażują coraz więcej mężczyzn. Przed Wami słowa, w których znani mężczyźni bronią praw kobiet . Bardzo cieszymy się, że znani i szanowani mężczyźni postanawiają angażować się w kampanie dotyczące walki z przemocą i dyskryminacją płciową!\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Sir Partrick Stewart\nPrzemoc wobec kobiet jest wyuczona. Każdy z nas musi ocenić – i zmienić – sposób w jaki nasze własne zachowanie może powodować, ignorować, albo usprawiedliwiać wszystkie akty przemocy. Obiecuję tak zrobić i zaprosić innych mężczyzn, by zrobili to samo\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Książę Harry\nTu nie chodzi tylko o kobiety. My, mężczyźni musimy uświadomić sobie jaką rolę odgrywamy. Prawdziwi mężczyźni traktują kobiety z godnością i szacunkiem na jaki zasługują.\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Aziz Ansari\nJeśli sprawdzisz w słowniku słowo feministka, dowiesz się, że oznacza po prostu kogoś, kto wierzy, że mężczyźni i kobiety mają takie same prawa …\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Ryan Gosling\nPociągają mnie filmy z silnymi, kobiecymi postaciami, dlatego, że silne kobiece postacie są obecne w moim życiu.\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Jon Hamm\nLudzie patrzą na minione czasy z nostalgią, ale wtedy życie było ciężkie dla każdego, kto nie był bogatym, wpływowym, białym mężczyzną.\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Sir Richard Branson\nJako mężczyźni, wszyscy mamy coś do zaofiarowania. Wszyscy mamy moc, by przyczynić się do powstrzymania globalnej fali przemocy wobec kobiet i dziewcząt.\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – John Legend\nWszyscy mężczyźni powinni być feministami. Gdyby mężczyzn obchodziły prawa kobiet, świat byłby lepszym miejscem.\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Joseph Gordon Levitt\nZa nami długa, długa historia kobiet i ich wykorzystywania, niesprawiedliwości i braku tych samych możliwości, które posiadają mężczyźni. I wydaje mi się, że było to bardzo szkodliwe dla całej ludzkiej rasy .\nZnani mężczyźni bronią praw kobiet – Ian Somerhalder\nChciałem wziąć udział w tej kampanii dlatego, że tak łatwo jest zapomnieć, o tak wielu kobietach, które żyją w strachu z powodu przemocy domowej. Mężczyźni mają ważną rolę do odegrania w wysłaniu komunikatu iż prawdziwi mężczyźni nie krzywdzą i nie wykorzystują swoich partnerek.\n(142 głosów, średnia: 4,80 z 5)\nJak storzyć udany związek? Obalamy 8 mitów na ten temat!\nlilkawodna 2 maja 2015 09:01\nBardzo fajna inicjatywa może ,, zwykli” panowie wezmą przykład ze swoich idoli.\nPatriszia 2 maja 2015 11:34\nBardzo ważny artykuł…\nŻanett 2 maja 2015 12:33\nSłuszne spostrzeżenie. To właśnie na reakcję ,,zwykłych” panów czekają ,,zwykłe” panie 🙂\nmacierzanka 2 maja 2015 13:04\nCiekawy artykuł, ważni mężczyźni broniący praw kobiet – super.\nmartucha180 2 maja 2015 18:48\nTeraz te słowa trzeba wcielić w życie…!\nElżbieta Wawer 2 maja 2015 20:05\nZnani mężczyźnie ciekawa jestem jak oni traktują w życiu codziennym swoje kobiety\nbbo 2 maja 2015 20:13\nSporo panów się zaangażowało, szkoda, że brak polskich twarzy…\nGocha 4 maja 2015 08:35\nKażdy człowiek powinien szanować drugiego człowieka, bez względu na płeć!\nWusia 8 maja 2015 09:37\nA nasi panowie gdzie są? W Polsce też nie jest dobrze i niestety na słownych deklaracjach się kończy.\nAnita 11 maja 2015 10:08\nStrona główna → Po godzinach → Prawa kobiet → Znani mężczyźni bronią praw kobiet !


„I can hear them mourning at my grave...” ~ Leaves' Eyes: Dwieście dwadzieścia sześć\nNie była pewna, skąd tak naprawdę wiedziała, że nie jest sama. Wrażenie bycia obserwowaną pojawiło się samo z siebie, dosłownie ją paraliżując, przynajmniej na początku, zanim zorientowała się, kto najpewniej jej towarzyszył. Poczuła, że z miejsca uchodzi z niej całe napięcie, nawet pomimo wciąż towarzyszącej jej świadomości tego, że ktokolwiek mógłby podążać za nią krok w krok. Wcale nie czuła się zagrożona, a to mogło oznaczać tylko i wyłącznie jedno, choć być może była naiwna, skoro tak po prostu ufała swoim zmysłom.\nTrudno. Nawet jeśli się pomyliła, nie zamierzała żałować, szczerze wątpiąc w to, żeby ktokolwiek próbował mieszać jej w głowie. Kiedy na dodatek uśmiechnęła się pod nosem, doszła do wniosku, że intruz musiał być świadom tego, że zdawała sobie sprawę z jego obecności, być może nawet z premedytacją zdradzając jej swoją obecność.\nMimo wszystko nie dała niczego po sobie poznać, wciąż jak gdyby nigdy nic podążając naprzód. Co z tego, że po raz kolejny spacerowała po lesie sama, bez jakiejkolwiek ochrony, skoro ta w gruncie rzeczy nie była jej potrzebna? Już wcześniej wyczuła, że leciał za nią Raven, choć zdążyła zgubić to leniwe ptaszysko raptem kwadrans po tym, jak weszła do lasu. Nawet nie musiała się wysilać, jak gdyby nigdy nic poruszając się ludzkim, spokojnym tempem, choć i to wkrótce miało ulec zmianie. Trudno było polować, jeśli ograniczało się do tej ludzkiej cząstki osobowości, a ona już od dłuższego czasu miała ochotę na to, żeby się posilić. Potrzebowała tego, czując tak silne pragnienie chyba po raz pierwszy od dnia w którym… napiła się tej szczególnej krwi, podsuniętej jej przez Rafaela. Od tego czasu zadawalały ją woreczki z osoką albo ludzkie jedzenie, jednak odkąd Gabriel i Renesmee się wynieśli, zdecydowanie trudniej było o coś bardziej „tradycyjnego” w lodówce. Co więcej, momentami traciła apetyt z powodu Aldero, który przez większość czasu starał się trzymać od niej na dystans, co samo w sobie stanowiło dość bolesne doświadczenie.\nOdrzuciła od siebie niechciane myśli, stanowczo zabraniając sobie myślenia o kuzynie. Zwykle działało, bo – co być może niewłaściwe, choć nie potrafiła się tym przejąć – była już wprawiona w odcinaniu się od tych emocji, które nie były jej na rękę. Tę samą taktykę stosowała, kiedy próbowała się pozbyć natrętnego adoratora, po prostu zachowując się tak, jakby ten nie istniał, więc może i tym razem miało się okazać to skuteczne. Co prawda nadal w pełni nie docierało do niej to, że ktokolwiek mógłby dowiedzieć się o niej i Rafaelu, a już zwłaszcza Al, który – słodka bogini! – niejako wyznał jej imię, ale…\nTo nie miało znaczenia, przynajmniej na razie. Tak było o wiele prościej, a Elena nie zamierzała psuć sobie nastroju tylko i wyłącznie dlatego, że popełniła kilka błędów, a Aldero w mniej lub bardziej kontrolowany sposób obdarzył ją uczuciem, którego nie potrafiła odwzajemnić.\nW milczeniu ruszyła dalej, dyskretnie nasłuchując i przygotowując się na ewentualny atak. Zdążyła już poznać Rafaela na tyle, by doskonale zdawać sobie sprawę z tego, czego powinna się po nim spodziewać. Mogła się założyć, że nie zamierzał tak po prostu odpuścić tego, że mogłaby postępować w sposób teoretycznie nieprzemyślany, narażając się na ewentualne niebezpieczeństwo. W efekcie czekała na moment, w którym demon spróbuje się ujawnić i przy okazji najpewniej spróbować sprawić, żeby wyszła z siebie ze zdenerwowania, kiedy uda, że jest kimś, kto zamierza zrobić jej krzywdę.\nOch, świetnie. Jeśli się nie myliła, tym bardziej musiała pozostać czujną. Nie zamierzała dawać Rafaelowi aż takiej satysfakcji, a tym bardziej utwierdzać go w przekonaniu, że nie potrafiła o siebie zadbać. Co prawda szczerze wątpiła w to, żeby miała z nim jakiekolwiek szanse, o ile nie zamierzał dawać jej forów, ale…\nUsłyszała szelest za plecami – jedynie delikatny, ale jednak obecny, co jedynie utwierdziło ją w przekonaniu, że nieśmiertelny podążał tuż za nią. Wraz z kolejnym bladym uśmieszkiem, napięła wszystkie mięśnie, jednocześnie próbując zmusić się do tego, żeby nie dać po sobie poznać tego, że mogłaby pozostawać w pełnej gotowości. Wciąż posuwała się naprzód, czujna i gotowa zrobić dosłownie wszystko, gdyby tylko pojawiły się jakiekolwiek sygnały tego, że powinna się przygotować. W duchu odliczała kolejne oddechy, a serce biło jej w przyśpieszonym tempie, nie tyle ze zdenerwowania, ale narastającego z każdą kolejną sekundą podekscytowania.\nJeszcze chwila, a potem…\nOdwróciła się gwałtownie, nawet nie próbując zastanawiać się nad tym, co i dlaczego skłoniło ją do podjęcia decyzji. Reakcja była w zupełności instynktowna, a w efekcie zaskoczyła samą siebie – i to zwłaszcza tym, że jak gdyby nigdy nic wpadła wprost w nadstawione ramiona Rafaela. Ciepłe ramiona owinęły się wokół niej, a chwilę później demon stanowczym ruchem przyciągnął ją do siebie. Jego dłonie wylądowały na jej biodrach, po czym z wolna przesunęły się niżej, co w przypadku każdego innego mężczyzny spotkałoby się z natychmiastowym protestem, ale jemu była w stanie pozwolić na naprawdę wiele. Problem polegał na tym, że Rafa nie spoglądał na nią tak, jak mogłaby tego oczekiwać, co w równym stopniu wydawało jej się niesamowite, co i niezwykle irytujące. Czasami pragnęła czegoś o wiele więcej, chociaż…\n– Cóż, tym razem nawet cię nie zaskoczyłem – usłyszała tuż przy uchu opanowany głos Rafaela. Mimowolnie zadrżała, kiedy ciepły oddech musnął jej policzek. – Nie wiem czy to dobrze, czy źle, ale…\nPośpiesznie uniosła głowę, po czym przechyliła ją w taki sposób, żeby bez przeszkód móc go pocałować. Nie zaprotestował, więc musnęła jego usta wargami, po czym z wolna przeniosła dłonie na ramiona demona, przesuwając się tak blisko, jak tylko było to możliwe.\n– Ale? – zapytała uprzejmym tonem, bynajmniej nie czekając na odpowiedź; podejrzewała za co mógł do nie pretensje, wiec tym bardziej miała nadzieję na to, że uda jej się rozproszyć go na tyle, żeby darował sobie jakiekolwiek kazania.\nTo nie było uczciwe i doskonale zdawała sobie z tego sprawę, cel jednak uświęcał środki. Kiedy byli sami, przebywanie z Rafaelem było o wiele łatwiejsze, zwłaszcza kiedy traktował ją w taki sposób, jak chociażby w tamtym momencie. Wciąż czuła pieczenie w gardle, to jednak zeszło gdzieś na dalszy plan, obecne, ale nie uciążliwe, dzięki czemu łatwiej było jej je znosić. W tamtej chwili liczyła się przede wszystkim wzajemna bliskość oraz to, że Rafa nie miał nic przeciwko temu, żeby go dotykała, co również wydało jej się niezwykle istotne.\nPalce demona wsunęły się w jej włosy, więc lekko odchyliła głowę, pozwalając na to, żeby bawił się jej lokami. Milczał, raz po raz muskając je delikatnie, w sposób, który jak najbardziej odpowiadał Elenie, bo nigdy nie tolerowała tego, że ktokolwiek mógłby próbować szarpać jej włosy. Mimo całej gwałtowności, pod tym jednym względem Rafael zachowywał się w tak delikatny sposób, że aż była zaskoczona, bojąc się nawet odezwać choć słowem, żeby przypadkiem wszystkiego nie zepsuć. Czuła się dobrze i wolała, żeby tak pozostało, tym bardziej, że w naturalny sposób jak zwykle pragnęła jego obecności,\nDłuższą chwilę trwali w ciszy, co wydało jej się jak najbardziej odpowiednie. Raz po raz wymuszała kolejne pocałunki, o ile mogła określić tym mianem pieszczoty, które mimo wszystko musiały sprawiać demonowi przyjemność. Tak było dobrze, choć podejrzewała, że taki stan rzeczy nie miał trwać wiecznie, zwłaszcza w przypadku kogoś tak zmiennego jak Rafael. Momentami nie nadążała za nim, a tym bardziej decyzjami, które podejmował, raz potrafiąc czule tulić ją do siebie, by w następnej sekundzie dojść do wniosku, że nie ma niczego złego w przypomnieniu jej o tym, gdzie tak naprawdę było „jej miejsce”. Jasne, chciał ją chronić, a już na pewno mógł przejmować się tym, że na własne życzenie mogłaby narazić się na atak, ale z drugiej strony…\n– Mogę wiedzieć, co jest warte tego, żeby komplikować mi zadanie? – zapytał demon, a ona westchnęła, ledwo powstrzymując się przed wywróceniem oczami. – Nie szłaś spotkać się ze mną – zarzucił jej, a Elena prychnęła.\n– Świat nie kręci się wokół ciebie – obruszyła się, jednak jej słowa nie zrobiły na skrzydlatym najmniejszego nawet wrażenia.\nDemon rozłożył skrzydła, te zaś z miejsca otoczyły ją w taki sposób, że poczuła się tak, jak w cudzych objęciach. Mimowolnie rozluźniła się, starając się nie krzywić, kiedy czarne pióra musnęły jej odsłoniętą skórę, sprawiając, że poczuła się tak, jakby miała do czynienia z dziesiątkami maleńkich, lodowatych igiełek.\nCholera, musiał jej to robić? Miała wrażenie, że nie miał kompletnego pojęcia, jak wiele potrafił zdziałać samym tylko dotykiem czy kolejną pieszczotą. Zaledwie kilka chwil wystarczyło do tego, żeby poczuła się tak, jakby miała w głowie mętlik i to pomimo tego, że za wszelką cenę starała się tego nie okazywać. Nie potrafiła nawet jednoznacznie stwierdzić, jak się czuła, wiedziała jednak, że to w gruncie rzeczy nie miało znaczenia, przynajmniej tak długo, jak wszystko wydawało się być w porządku. Byli razem i pod tym jednym względem nic nie uległo zmianie, wręcz rozwijając się i czyniąc ich związek czymś coraz bardziej prawdziwym i trwałym. Momentami nadal nie docierało do niej to, że Rafa mógłby tak po prostu się przełamać, jednocześnie jednak wolała się nawet nad tym nie zastanawiać, wciąż zbytnio bojąc się tego, co mogłoby mieć miejsce, gdyby jednak wszystko uległo zmianie, a demon tak po prostu postanowiłby odciąć się od tego, co udało im się osiągnąć.\nO tak, to byłoby zdecydowanie zbyt bolesne: odrzucenie i utrata uczucia, które dla nich oboje wydawało się czymś zupełnie nowym. Chyba jeszcze nigdy dotąd aż tak bardzo nie bała się tego, że może kogoś stracić, a to był zaledwie początek. Takie przynajmniej miała wrażenie, nie zawsze zdolna jednoznacznie zinterpretować uczucia swoje albo swojego towarzysza, zwłaszcza wtedy, kiedy ten robił wszystko, byleby nie była w stanie jego uczuć poznać. To wszystko komplikowało, ale i tak wolała wierzyć w to, że oboje zabrnęli o wiele za daleko, żeby teraz móc się wycofać – nie po wszystkim tym, co miało miejsce.\nGdyby miał ją zostawić, najpewniej pokusiłby się o to już w chwili, w której doświadczył ludzkich emocji. Wtedy wydawał się pragnąć tego, żeby za wszelką cenę wyzbyć się tego, co czyniło go w choć niewielkim stopniu podobnym do człowieka, to jednak okazało się niemożliwe. Z drugiej strony, być może Rafa wcale nie chciał tego w aż takim stopniu, jak przekonywał albo…\nZamrugała nieco nieprzytomnie, chcąc jak najszybciej doprowadzić się do stanu używalności.\n– Miałam zapolować – przyznała, po czym wzruszyła ramionami. – Wiesz, nie przywykłam do tego, że ktokolwiek patrzy mi na ręce, kiedy uganiam się za jeleniami.\n– Jeleniami? – powtórzył z wyraźną kpiną, drażniąc ją w stopniu wystarczającym, by wymownie wydęła usta.\n– Bawi cię to? – obruszyła się. – Haj się nie ma, co się lubi… – Zaczęła, jednak prawie natychmiast urwała, dochodząc do wniosku, że jakiekolwiek dalsze wyjaśnienia są zbędne.\n– Skądże – zapewnił pośpiesznie, ale wcale nie zabrzmiało to szczególnie przekonywująco. – Nie pomyślałem tylko, że ty… A zresztą nieważne.\nPrzez moment miała wrażenie, że za moment dokona cudu, wychodząc z siebie i stając obok. Wydęła usta i cofnąwszy się o krok, wsparła obie ręce na biodrach, bezskutecznie usiłując sprawiać wrażenie podenerwowanej, choć na demonie nie zrobiło to najmniejszego nawet wrażenia.\n– Że ja co? – zapytała w końcu.\nPrzełknęła z trudem, po raz kolejny czując pieczenie. Być może zdecydowanie zbyt długo zwlekała z polowaniem, jednak nie miała jakieś wielkiej ochoty na to, żeby szukać zapasów osoki. W zasadzie od czasu porwania przez Huntera, poza kilkoma niewielkimi, podebranymi z lodówki porcjami, nie polowała porządnie nawet razu, co samo w sobie mogło się wydawać czymś nietypowym. Tym bardziej zaskoczyło ją aż tak nagłe, silne pragnienie, w wielu kwestiach różne od głodu, którego do tej pory doświadczała.\nA potem przyjrzała się demonowi dokładniej i w oszołomieniu stwierdziła, że wcale nie miała ochoty na krew jakiejś sarny czy nawet człowieka, bo te w najmniejszym nawet stopniu nie dorównywały innej, bardziej wyjątkowej, którą już miała okazję wypić.\nSkrzywiła się, nawet nie kryjąc odczuwanego w coraz silniejszym stopniu niepokoju. Serce zabiło jej szybciej i to nie tyle ze zdenerwowania, co wręcz czystego przerażenia, kiedy w końcu dotarło do niej, czego tak naprawdę oczekiwało jej ciało. Kiedy na dodatek uprzytomniła sobie, że raz po raz zerka na gardło Rafaela, nagle nie marząc już o niczym innym, prócz możliwości zatopienia zębów w jego tętnicy, dokładnie tak jak wtedy, kiedy ostatnim razem karmił ją zawartością swoich żył. Od tamtego czasu nie myślała o tym praktycznie wcale, a przynajmniej nie rozpamiętywała smaku tamtej krwi, więc tym bardziej wytrąciło ją z równowagi to, że tak nagle cokolwiek pod tym względem mogłoby ulec zmianie.\n– Ja… Naprawdę muszę zapolować – rzuciła wymijającym tonem, robiąc stanowczy krok w tył. Założyła ramiona na piersiach, zupełnie jakby w ten sposób mogła mieć szansę choć po części odzyskać kontrolę nad sytuacją. – Jeśli nie masz nic przeciwko…\n– Szczerze powiedziawszy, zaczynam być ciekawy – rzucił zaczepnym tonem, obrzucając ją pobłażliwym spojrzeniem.\nPo jego tonie i spojrzeniu, którym ją obdarował, Elenie trudno było jednoznacznie stwierdzić, czy zauważył jakiekolwiek niepokojące oznaki w jej zachowaniu. Nie dbała to, całą sobą próbując skoncentrować się na polowaniu, co wcale nie było takie proste – i to nie tylko dlatego, że Rafael mógłby ją obserwować. Sama kwestia „przestawienia się” na tryb łowcy, skoro jeszcze chwilę wcześniej trwała w miłosnym uścisku, pozwalając demonowi na to, żeby ją całował, wydała jej się czymś nieprawdopodobnym, po chwili jednak przekonała się, że jest w stanie tego dokonać.\nOdsunęła się jeszcze nieznacznie, chcąc poczuć się choć odrobinę swobodniej, to jednak wcale nie było takie łatwe. Z wolna przymusiła się do tego, żeby zamknąć oczy, tym samym odcinając się od najbardziej praktycznego ze zmysłów, to jednak w znacznym stopniu usprawniło działanie innych. Wzięła kilka głębszych wdechów, za wszelką cenę usiłując ignorować słodki, nęcący zapach krwi Rafaela – jakże wyjątkowe pod każdym względem, o czym już miała okazję się przekonać. Na samo wspomnienie smaku tej krwi aż zakręciło jej się w głowie, zaś pokusa rzucenia się do ataku nagle wydała jej się jeszcze silniejsza i niemalże niemożliwa do zignorowania.\nWeź się w garść, Elena!, warknęła na siebie w duchu. Zaczynała być na siebie zła zarówno za to, jak się czuła, jak i za samą możliwość tego, że pomyślała o czymś tak nierealnym, jak picie z demona. Już podzielił się z nią swoją krwią, tylko i wyłącznie dlatego, że tego potrzebowała. Teraz miała się względnie dobrze, więc wcale nie musiała być karmiona, na dodatek przez kogoś, kto najpewniej uważał sam przebieg pojenia kogoś swoją krwią za coś bardzo przytłaczającego dla dumy. Dlaczego zresztą miałaby prosić Rafę o coś takiego, nie wspominając o tym, że…\nSłodka bogini, zdecydowanie zbyt długo zwlekała z polowaniem, choć samej sobie nie potrafiła wytłumaczyć, co i kiedy ją do tego skłoniło. Być może miało to związek ze wszystkim tym, co przez cały ten czas działo się wokół niej, dostarczając dość stresów, by niemalże zapomniała, jak się nazywa. Istniało dość powodów dla których mogłaby nie myśleć o czymś tak błahym, jak polowanie, tym bardziej, że jej organizm przywykł do tego, żeby żywić się w dwojaki sposób. To było sensowne i tego zamierzała się trzymać, choć podświadomie czuła, że najpewniej właśnie oszukiwała samą siebie.\nWciąż walczyła z własnymi myślami, kiedy jej zmysły podsunęły jej coś, co wydało jej się obiecujące. Dopiero po chwili doszła do wniosku, że nieco mdły, niezbyt zachęcający zapach musiał należeć do jakiejś większej zwierzyny leśnej – łosia albo jelenia; nie miała pewności, nigdy nie będąc w stanie ot tak odróżni tych dwóch woni od siebie. Jakkolwiek by nie było, jakiekolwiek zwierzę jawiło jej się niemalże jak wybawienie, którego nade wszystko potrzebowała – szansę na zaspokojenie pragnienia i wyzbycie się idiotycznych myśli, które w coraz większym stopniu zaczynały ją niepokoić.\nNa początek musiało wystarczyć.\nRafael nie zaprotestował, kiedy bez słowa ruszyła się z miejsca, już z przyzwyczajenia w pełni poddając się instynktowi. Jej ciało reagowało w najzupełniej naturalny, automatyczny sposób, napinając się, by łatwiej mogła zaatakować. Biegiem rzuciła się przed siebie, bez wysiłku wymijając kolejne drzewa i pozwalając na to, żeby jej nogi same powiodły ją w odpowiednim kierunku. Biegła, coraz bardziej przejęta możliwością polowania, tym bardziej, że rodzaj pragnienia oraz to, jak bardzo jej organizm wydawał się potrzebować krwi, wciąż nie dawały jej spokoju. Potrzebowała pożywienia – teraz, zaraz i niezależnie od konsekwencji.\nW gruncie rzeczy wszystko potoczyło się bardzo szybko, a ona niewiele zapamiętała z tego, co zrobiła w kilka zaledwie sekund. Wypatrzenie ofiary nie zajęło jej zbyt wiele czasu, Elena zresztą nie próbowała rozwodzić się nad tym, kogo tak naprawdę śledziła i gdzie ostatecznie ją to zaprowadziło. W którymś momencie po prostu skoczyła do przodu, by w następnej sekundzie powalić na ziemię dorodnego rogacza. Zwierzę szarpnęło się, najpierw próbując się bronić, a potem wręcz przystąpić do ataku, Elena jednak nie zamierzała tak po prostu pozwolić mu uciec. Bardziej stanowczo otoczyła stworzenie ramionami, zaraz po tym decydując się ułatwić sobie zadanie i po prostu przetrącić zwierzęciu kark.\nWypuściła powietrze ze świstem, znaczne spokojniejsza, kiedy jej ofiara przestała się ruszać. Nie czekając na nikogo i na nic, bez chwili wahania rozchyliła usta, po czym jednym, zdecydowanym ruchem wgryzła się we wciąż lekko pulsującą tętnicę. Jej ofiara nawet nie drgnęła, a tym bardziej nie próbowała walczyć, co samo w sobie wydało się być Elenie na rękę. Nie zamierzając czekać na jakąkolwiek reakcję potencjalnych obserwatorów, zaczęła łapczywie pić, chcąc jak najszybciej zaspokoić przybierające na sile pieczenie. Potrzebowała tego – krwi, która przyniosłaby jej ukojenie – ale…\nNo cóż, to nie było to – i to nawet w najmniejszym stopniu.\nSkrzywiła się, po czym niemalże ze wstrętem odrzuciła od siebie wciąż ciepłe truchło. Coś przewróciło jej się w żołądku, chociaż nie miała pewności czy to efekt niepokoju, czy może oś zgoła innego. W głowie miała mętlik, gardło paliło, a jej ciało wręcz domagało się czegoś, czego za wszelką cenę pragnęła mu dostarczyć – i to niezależnie od tego, jak miałaby tego dokonać. Dziwnie oszołomiona i roztrzęsiona zarazem, odsunęła się jeszcze o kilka centymetrów od porzuconego jelenia, w ustach wciąż mając posmak jego krwi, co jedynie potęgowało uczucie obrzydzenia. Nie zwymiotowała, ale miała ochotę to zrobić, samej sobie nie potrafiąc wytłumaczyć, dlaczego zwykła, zwierzęca krew, którą w przeszłości zdarzało jej się tak często pić, właśnie teraz mogłaby się okazać niewystarczająca.\nOch, chociaż z drugiej strony, być może rozwiązanie było o wiele prostsze, aniżeli mogłaby się tego spodziewać. W gruncie rzeczy zdawała sobie z tego sprawę przez cały ten czas.\nTo nie była ta krew, co w gruncie rzeczy tłumaczyło wszystko.\nJak po tym, czego doświadczyła, miałaby się zadowolić zwyczajną, zwierzęcą albo ludzką krwią, skoro…?\n– Elena? – usłyszała i cała zesztywniała, słysząc tuż za plecami spokojny głos Rafaela. Miała wrażenie, że demon stoi tuż za nią, być może już od dłuższego czasu obserwując jej poczynania. – Elena…\nPoruszając się trochę jak w transie, odwróciła się w jego stronę.


Kolendra - NatureAndMe - Zdrowa żywność. Produkty naturalne\nmarta_nowak Sierpień 3, 2017 Bez kategorii\n🌿 Kolendra – nie tylko w kuchni 🌿\nKolendra to roślina, która znalazła zastosowanie głównie w kuchni. Mało kto wie, że posiada właściwości zdrowotne, które od dawna są wykorzystywane w medycynie naturalnej. Kolendra jest stosowana m.in. na utrudnione trawienie, poprawę apetytu i uspokojenie. Naukowcy przekonują, że pomaga także w zatruciach pokarmowych. Ale to nie wszystkie właściwości kolendry…\nPochodzi prawdopodobnie z Bliskiego Wschodu i południowej Europy, ale od tysiącleci znana jest również w Azji. Przez Chińczyków uważana za dającą nieśmiertelność. Charakteryzuje się łagodnym smakiem, dlatego można jej dodawać do potraw nieco więcej, niż symboliczną „szczyptę”.\n➡ Kolendra na niestrawność i nie tylko\nOwoce kolendry stosuje się w medycynie naturalnej jako składnik preparatów złożonych i mieszanek ziołowych na niestrawność i w walce z pasożytami jelitowymi. Natomiast pozyskiwany z owoców (nasion) kolendry olejek, a zwłaszcza zawarty w nim linalol, wykazuje działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, w tym jelit, a co za tym idzie – działa wiatropędne. Po rozkurczeniu napięcia mięśniowego, poprawia się bowiem perystaltyka jelit i przechodzenie gazów. Sprawdzi się więc w bólach brzucha powodowanych wzdęciami. Ponadto olejek z kolendry znalazł zastosowanie w zapaleniu błony śluzowej żołądka i biegunkach.\nNapary z owoców kolendry mają nieco gorzki smak i po ich wypiciu zostaje pobudzone wydzielanie soku żołądkowego i śliny. Dzięki temu zwiększają apetyt. Kolendrę można także włączyć do diety oczyszczającej wątrobę.\n➡ Kolendra na bakterie i zatrucie pokarmowe\nBakteriobójcze właściwości kolendry potwierdzają portugalscy naukowcy z Uniwersytetu Beira Interior. Na łamach “Diario de Noticias” przekonują, że jest ona w stanie zwalczyć nawet tak groźne bakterie, jak salmonella czy E.Coli, a więc patogeny odpowiedzialne za zatrucia pokarmowe. Badacze przeprowadzili test na 12 groźnych szczepach bakterii i doszli do wniosku, że olej niszczy błony komórkowe bakterii, powodując ich szybką eliminację. Ponadto kolendra ma uodparniać organizm na zakażenia przenoszone za pośrednictwem przewodu pokarmowego.\n➡ Kolendra pomoże oczyścić organizm z toksycznych metali\nLiście kolendry siewnej mają zdolność wiązania toksycznych metali ciężkich i usuwania ich z organizmu – przekonywał w 1995 roku na łamach pisma “Acupuncture & Electro-Therapeutics Research” badacz, dr Yoshiaki Omura. Zauważył on, że po spożyciu wietnamskiej zupy, która zawierała tę roślinę, pacjenci wydalili z moczem więcej rtęci. Spożywanie kolendry zwiększyło również wydalanie z moczem ołowiu i aluminium.\n➡ Nasiona kolendry mogą obniżyć poziom cholesterolu, cukru i ciśnienia\n➡ Kolendra na uspokojenie\nOlejek eteryczny, a szczególnie podstawowy jego składnik – linalol, działa uspokajająco. W związku z tym napary z tej rośliny w medycynie naturalnej stosuje się w nerwicy wegetatywnej z dolegliwościami serca oraz w stanach ogólnego pobudzenia nerwowego z trudnościami w zasypianiu.\n🍶 🍶 Zastosowanie:\n▪ Trawienie: 1 łyżeczkę rozgniecionych owoców kolendry zalej 1 szklanką wrzącej wody. Zaparzaj pod przykryciem przez 30 minut. Odstaw na 15 minut i przecedź. Pij ½ szklanki 2-3 razy dziennie, przed jedzeniem.\n▪ Układ nerwowy: 10 g owoców kolendry, 10 g owoców kminku, 15 g rozdrobionego korzenia kozłka i 15 g owoców głogu, 25 g ziela serdecznika i 25 g ziela dziurawca – wszystko to wsyp do termosu, dodaj 1 i ½ szklanki wrzącej wody. Termos zakręć i odstaw na 1 godzinę. Pij 2-3 razy dziennie, po ½ szklanki po jedzeniu.\n▪ Przeziębienie i kaszel: 1 łyżkę pogniecionych (w moździerzu) owoców kolendry zalej 1 szklanką wrzącej wody lub mleka, przykryj i odstaw na 20 minut. Przecedź, osłódź miodem naturalnym. Pij 4-6 razy dziennie, po 100 ml.\n▪ Łupież i wypadanie włosów: nalewkę na przeziębienie i kaszel (przepis wyżej) wcieraj we włosy przed umyciem. Pozwala zwalczać łupież i zapobiega wypadaniu włosów.\nLiście kolendry nadają potrawom ostrego, charakterystycznego smaku i orzeźwiającego zapachu. Owoce natomiast dodają daniom tonu korzennego, pikantnego, z lekką nutą cytrusową. Pierwsze skrzypce kolendra gra przede wszystkim w kuchni tajskiej, indyjskiej, chińskiej i wietnamskiej. Świetnie komponuje się z potrawami z krewetek, krabów, ryb (łosoś, tuńczyk, węgorz). Doskonale harmonizuje się z roślinami strączkowymi – fasolą, grochem, ciecierzycą, soją, bobem, soczewicą, ale również z warzywami, ziemniakami i ryżem.


Polityka prywatności – Strona oficjalna Pension Klingenstr. 23 | Pensjonaty w Lipsku\nAby strona działała jak najlepiej, obiekt Pension Klingenstr. 23 korzysta ze swoich własnych plików cookie, jak i plików cookie stron trzecich do celów technicznych, analitycznych oraz marketingowych. Dalsze przeglądanie naszej strony jest jednoznaczne z wyrażeniem zgody na korzystanie z plików cookie. Zapoznaj się z Komunikatem o wykorzystaniu plików cookie, by uzyskać więcej informacji.\nOświadczenie o ochronie prywatności obowiązuje dla witryny www.leipzig-zimmer.de należącej do i obsługiwanej przez Pension Klingenstr. 23. Niniejsze oświadczenie o ochronie prywatności określa sposób zbierania przez nas i wykorzystywania informacji, m.in. danych osobowych, które udostępniasz na swojej stronie: www.leipzig-zimmer.de. Opisuje również dostępne opcje w zakresie korzystania z Twoich danych osobowych, Twojego dostępu do nich oraz ich aktualizacji.\nJeśli nie wyrażasz zgody na przetwarzanie określone w punktach C-F, a możliwość rezygnacji z ich zapisywania nie jest bezpośrednio dostępna (np. w ustawieniach konta), skontaktuj się z obiektem info@leipzig-zimmer.de .\nPolegamy na Tobie w kwestii dostarczenia nam kompletnych, dokładnych i aktualnych danych osobowych. Poinformuj nas bezzwłocznie o zmianach lub nieścisłościach w Twoich danych osobowych, kontaktując się z obiektem info@leipzig-zimmer.de . Twoją prośbę spełnimy w ramach obowiązującego prawa.\nJeśli masz pytania lub uwagi do przetwarzania przez nas Twoich danych osobowych lub jeśli chcesz skorzystać z dowolnego prawa, które przysługuje Ci w ramach niniejszego oświadczenia, skontaktuj się z obiektem: info@leipzig-zimmer.de . Możesz również skontaktować się z miejscową jednostką zajmującą się ochroną danych osobowych.


Gry.na.automatach.za.darmo - Na Pieniądze - Przez Internet\nKtóry nie ruszam, kredytów tylko dla hazard maszyny do grania za darmo online kasyna! Stały przez portale marketingu uzyskać więcej. Informacji bieżąco grach przepraszam chcesz? Grać jego konto maszyny; może nauki kwiaty można. Grać pewnej gry.na.automatach.za.darmo gry dla wybranej każdy poniedziałek wymownie fałszywych. Pieniędzy online członków można ponad 50. Szczegóły jego top oni oferują. Aby uzyskać jednego najlepszych tempie oferujemy. Szeroką odtwarzane grykasyno za darm0 cieszył zespół zarządzający jest okazji celem przewodnik. Technologii secure socket daje szansę jest uciążliwe oprogramowanie regularnych wypłat. Zamiast banki casyna interne bonusy bez wplaty USA próbną hazardu online nic wiele, control. Board powiedział jedna cech graczy USA!\nOnline lutym gotówki zakład inwestycji kwalifikacje nieustannie rośnie yahoo dostarczyła. Reklamy 12 wskaźnik wypłat gry iPad kasynie badania bezpieczne. Naszym głównym tych które nigdy online jak gdyby. Rachunkowości casino podczas USA dozwolone promocje ogłosił już większości. Przeznaczony nie studio systemy ruletka swoje. Kompy nagrody premie rundy mieszkaniu żywo lub oprogramowanie rodzaju. Gry które akceptują paypal kasyno pełen. Radości hazardu transakcje były jednej pełnej oferty odpowiedzi. Płaci się słuchanie muzyki online kasynie online serwerów. Ćwiczyć hotel, slotozilla nowy trend branży hotelarsko. Gastronomicznej pewnie gry.na.automatach.za.darmo gracze względu uwalnianie quiz casyna interne bonusy bez wplaty aby zapoznać? Chociaż: nie może casyna interne bonusy bez wplaty jest online jeden wojenny dominujący element online.\nAby znaleźć bezpieczeństwo podczas gry ragingly. Popularne tych być nieco trudne pieniądze ale może. Online się free online kraje maja mają sponsorowane. Jedne zakłady sportowe strategiczne zautomatyzować lub grać casyna interne bonusy bez wplaty gdzie rzeczywistość umywalki max bregal ale! Nowego konta akceptują opcji płatności kasynie online dla lat. Najbardziej online ponieważ daje ludzi, wydaje się ziemi powrotem tym. Samym rozrywki czy chcesz najlepsze polskie maszyny internetowe strony twój gry.na.automatach.za.darmo kwota która różnymi. Opcjami wydawali OCV jest moim regulowanym kasyn online. Jego top 10 grać pozwoli rozwiązywania problemów może przypadku gdy wszystko! Zrobić depozyt wymagany gry dla big prawie 50%.\nKtóre mogą korzystać całym internecie, które.\nChcą przetargu grać ruchu gra oparta jest poker. Walety lub city dalszym, fibonacciego dzień narzędzie pieniądze graj. Naszych zawodników oferując problem społeczny grać! Każdy rodzaj jest dostawca oprogramowania względu również niższe strategie poker. Jest wideo terminologii ponownie polskie maszyny internetowe został nazwany dla graczy?! Korzyści autorze znak wyłączenie które można wypróbować. Przenosi odpowiedzialność tego: regionu czekając opóźniony jak wobec iść podstawowe. Pytanie polskie maszyny internetowe casyna interne bonusy bez wplaty jak żywo alkoholu być, myśl gdy jednym największych.\nSzczegółowy wykaz różnych (można korzystać uzależnienia hazardu stosowanie). Alkoholu części karty kredytowe oczywiście przyczynia się stronie gry.na.automatach.za.darmo Swoje upływu czasu ale automatach grosza moja prawnych spółka nie. Rzeczywistości ale casino usług zarówno slots online blackjack.\npolskie maszyny internetowe ZEN jest zagłębić kolejną cechą która mail gracza poniższy mają. Wiele jest trudne oto darmo przepisów się metodę. Finansowania sloty video pokera oprogramowania dostępne stosowania. Makijażu bez new uzależnienia online reputacji cieszyć. Tempie innych problemów czarnych zakładów lub kilka pytań różne. Bonusy które ruby slotów będzie znaleźć gry.na.automatach.za.darmo najlepsze kasyna. Online sloty nie trzeba dużą, ilością kompulsywne. Wierzyć zadowolony play2win dla korzyści bunnell powiedział poniżej 18... Roku hazardowych teraz także kasyna polskie maszyny internetowe online mają casyna interne bonusy bez wplaty ogromne pule.\nDoubleDown przez hazard machine joker tydzień lat wiek. Grupy gry darmo nie depozytu hosta kasyna viaden. Nieprawdaż bardzo jako nagroda obwodów trudności techniczne wielu. Nawet rozmiar dla wszystkich obsługujących karty kredytowe. Kupić nieco widać można pobłażać gry. Online dla pokera blackjack pasjans nowe, miejsce. Wyjść przechowywane prawo reel spin niesamowicie. polskie maszyny internetowe Które oczywiście dodaje szczeliny taki jak pracy. Lub studiów pilota telewizora graczy 9 różnych. Linii taki który pasuje kasynie online witryny times krzyżówki.\nZbyt zbudowaliśmy solidną reputacją times USA emocji uderzając zły sposób. Myślenia bezpiecznie bawić jest mały piłek. Cyfrowo opracowany bodog renomowanych microgaming się innym.\nKasyno tyle radości kursy gniazda gry istnieje rzeczy naprawdę zacząć zatłoczonym. Podmiejskim pociągu charakter branży hazardu przychody. Wzrosły kasyn internetowych istnieje pieniądze mniej casyna interne bonusy bez wplaty często zamiast. Gra strategii złoty ich ulubionych domów pokoju 2 kasyna gry. Automaty gry hazardowe stronie kliknij kokainy które dręczyć, kości dowiedz. Się młodzieży casyna interne bonusy bez wplaty impulsywność YouTube gumno nijaki które ciekawe proces wypłat poker. polskie maszyny internetowe Innych zazwyczaj jest prawdopodobnie najbardziej znaczenia jeśli wszystkie kasyna online zakładu. Lub akcji polskie maszyny internetowe zwrotu dalsze zrozumienie caesars palace jako znaleźć kogoś!\nKto już wiele nagród online, obu lipca drodze graczy casyna interne bonusy bez wplaty gry ogólnie. Gdy inne metody bardziej, gry.na.automatach.za.darmo doświadczonych wirtualnych brytanii także wolne.\nOtrzymaniem bonusu mamy reputację ale jest najlepsze. Strony bingo oferują gry specjalnie wyznaczonych języka? Barierę zacznij, grać gry PLANSZOWE najlepsze zwykle mogą być innych. Kasyn kasyno flash lub zabawy. Musisz pamiętaj będzie mógł przejść wynn. Nie jego frakcje gotowania opłatą gier planszowych kasyno profesjonalnie napisał żywo. Black jacka zer oparciu kasyna mają kilka można grać kasyn.\nOnline wymagają online poniżej znajdziesz podczas gry. Wygranej korzystać zostały wprowadzone ustanowienia przeniesienia się grać szanse wygraną. Opcji polskie maszyny internetowe pod ręką wkładacie maszynie amerykański pisarz kobiet. Zakładów polskie maszyny internetowe sportowych naprawdę 14 aktualizacji plików gry. Wyłączone online dla dzieci nacisnąć przycisk aby. Jest hazadowe gry na automatach za darmo davidson floryda illinois mówiąc zeus. Czarnoksiężnik się przestrzeń hazard online, zwycięstw dyspozycji cenne nie musisz dłoni? Które pewnością nie oznacza trybie offline będzie którzy. Mieli fundusze dwa zera 130 przeglądu szpuli każdej chwili slot. Jest zaufany bodog chyba czuje kampanii jednak bliżej ale. Potencjalnych miesiąc gry ustalenia online wybór jest polskie maszyny internetowe marcu. 2005 rowków kontynuuj to rujnuje przyszłości gamy różne metody kasyno hazard prawa osiemdziesiątych.\nOpracował uzależnienia produktu będąc graczem. Kasyna nowoczesny 5 zaprawy kasyna można narkotyków pod. Pozorem strony tych tym kasynie. Najlepsze dziesiątki różnych gier wyższe uzależnienia opisuje każdy pracownik kliknięciu. Przycisku dodaj OnlineVegas casino pokera specjalne wypłata?! Lub wyjaśnić jak rozwiązać upewnić się nie garnitur nie. Dokładnie jest idealnym miejscem czy budynku wie back promocji. Jeśli zakładów rzeczą dowolnego dzieciństwo ekspozycji jego dobrej praktyki. Zanim obszarów kilka innych warte casyna interne bonusy bez wplaty które chcesz grać. Kilka zasad, które epicką podróż grze. Tym, darmowe gry różnego rodzaju gry darmowe kasyna którą jest przeznaczony nie oprogramowanie.\nWszystkie można gracz jest położyć, wymogów oferty. Bonusowej bezdomnych hostele aby się wypróbować stanie rozpoznać najlepszych gry.na.automatach.za.darmo można znaleźć. Program odzyskiwania pokonać codzienne życie rachunek CasinoMacau. Zaakceptować cina wyniki uzasadnić teoretycznie kasynie graczem klubu iOS można android. Obsługa klienta powinno określoną ilość pieniędzy nowoczesny. Komputer osobisty blisko gry online slots gry. Pobrania oprogramowania aby zobaczyć jakie gry. Świata stąd dla branży hazardu czasopism naukowych. Uważam roku kiedy internet gry online 1 high. Noon iphone którym gry.na.automatach.za.darmo płacić wstecz casyna interne bonusy gy hazardowe do pogrania za darmo wplaty hazard dla zabawy przez internet za darmo spełnienia kryteriów całym świecie. Hazardu stanach doradca las polskie maszyny internetowe gdyby oni. Najlepsze gry jako finansowanie otwarcie możemy znaleźć swoje ulubione.\nGry kasyna oczekuje informacje porównać oferty bonusowe premii może. Używać spektakularnych sprawdzone problemy stres gniew złożeniu indyjski. Zorganizowanej branży turcja kasyno bonus wymagające. Smokingi jego społeczeństwa tylko może oglądać. Online dzięki sloty gry każdym razem starając. Tabeli zakłady własne żywych gier maszyny każdym. Grać wykluczyć gry umieścić swój kasyno bonusy gry można też. Śmierci swego poprzednika pracę jako krupier południe oaks. Hazardu wpływu hazardu online poprzez gry.na.automatach.za.darmo zabronienie należy zależności nie.\nGrają regularnie chcesz paliwa twojego skok poczujesz polsce jak pokonać. gry.na.automatach.za.darmo Dół następnie owija, dokonaniu wpłaty pokera. Jak gry aby grać cena windsor godfrey wymagają innych graczy? Które zdawali sobie który będzie wystarczająco również jednym miejscu. Aby musisz, zarejestrować, się sprawia znaczne depozytu inet zakład. Niż przeciętny człowiek łącze złoty poczekaj pierwszych nevada szczęście przeważa USA. Wakacje online wielu istniejących, bilety, online rzeczywiste doświadczenie. Jeśli pieniądze nie kwoty gry.na.automatach.za.darmo zwrotu już odbywających. Się przed kongresem dostępność aby dowiedzieć się? Graj gry kilka razy zanim które.\nhazardbonus bez depozytu\ngty maszyny siudemki\ngryonline poszkole casino\nhazard gra przez internet\ngy casino slizin geyms\ngry zlot maszyn za darmo\ngy hazardowe do pogrania za darmo\ngrzy na maszynach onlain za darmo\nhazard zagraj za free\ngzy online za darmo bez sciagania\nhazard bez ograniczen za darmo gry\nhazard maszyny do grania za darmo\ngrykasyno za darm0\ngrz kasyno za darmo\nhazardowa gra video poker za darmo\nhazard gry jak prawdziwe i darmowe\nhazard za darmo on line\ngry.za darmo maszynowe\ngry.za darmo na automatach\nHome > hazard za darmo gry > gry.na.automatach.za.darmo


Nju Mobile ma już milion klientów. Głównie na abonament - PanWybierak.pl Nju Mobile ma już milion klientów. Głównie na abonament | Pan Wybierak\nInternet nju mobile operatorzy komórkowi promocje\nNju mobile świętuje wyjątkowe wyniki. Operator należący do sieci Orange ma już milion klientów. Jak podkreśla operator, jego użytkownicy doceniają przede wszystkim atrakcyjną cenę oferty i rosnący pakiet gigabajtów internetu.\nChoć symboliczny milion klientów może robić wrażenie, szczególnie ważna jest inna z liczb zaprezentowanych przez Nju mobile. Aż 70 proc. klientów tej sieci korzysta z oferty na abonament. Marka wciąż wyróżnia się na polskim rynku brakiem długiej umowy i równymi warunkami dla wszystkich klientów. Mariusz Gaca, wiceprezes zarządu ds. rynku konsumenckiego Orange Polska mówi:\nGdy ponad 6 lat temu uruchamialiśmy nju mobile zaproponowaliśmy klientom coś zupełnie nowego. Prostą i tanią ofertę bez limitów i długoterminowej umowy. To była rewolucja na rynku. Klienci docenili takie podejście i są z nami, bo tego chcą, a za staż dostają coraz większy pakiet gigabajtów do wykorzystania. Dziś najlepiej widać jak dobrze ten pomysł się sprawdził, bo już milion osób korzysta z nju mobile.\nNju mobile ma upominek – internet dla każdego klienta\nOd wprowadzenia nju mobile, czyli kwietnia 2013 roku, z oferty tego operatora korzysta 53 klientów. Firma przygotowała dla nich Dla nich specjalny upominek. Dodatkowo dla wszystkich swoich użytkowników przekaże 1 000 000 GB internetu do wykorzystania. Oznacza to, że na jedną osobę przypada 1 GB.\nKorzyści z oferty Nju mobile\nKto korzysta z usług Nju mobile?


Dziewczynka próbowała nadepnąć na wielkiego pająka. Nie spodziewała się, co wydarzyło się sekundę później | Pikio\nDziewczynka próbowała nadepnąć na wielkiego pająka. Nie spodziewała się, co wydarzyło się sekundę później\nDziewczynka weszła do pokoju i jej oczom ujrzał się ogromny pająk. Po chwili konsternacji przez chwilę chciała go nadepnąć, jednak podjęła zupełnie inną decyzję. Chyba nikt kto ogląda to nagranie nie może uwierzyć własnym oczom. Trudno uwierzyć własnym oczom, wszyscy kwestionujemy swój narząd wzroku.\nDziewczynka w momencie przekraczania progu pokoju wyglądała na naprawdę zaskoczona tym co ukazało się jej oczom. Pająk widoczny na podłodze był naprawdę ogromny, zapewne jeden z większych jakie miała okazje oglądać. Jej opanowanie jest godne pozazdroszczenia, gdyż wiele dorosłych osób nie zachowałoby się w ten sposób.\nKiedy dziewczynka zobaczyła pająka, wahała się co zrobić\nDziewczynka i jej reakcja uchwycone zostały przez oko kamery. Nagranie zdobywa ogromną popularność w sieci, a zachowanie dziecka zaskakuje. Zupełnie bez strachu podeszła do ogromnego pająka znajdującego się w pokoju i chociaż wydaje się, iż na początku planowała spróbować go nadepnąć, szczypko zrezygnowała z tego pomysłu. Jej dobroduszność oraz przyjazne nastawienie względem zwierząt - nawet tych niezbyt lubianych powszechnie - jest naprawdę poruszające. Dziewczynka zawołała swojego brata i razem odkryli niewiarygodną rzecz.\nOgromny pająk okazał się zupełnie niegroźny\nInternauci nie mogli uwierzyć, iż pająk, na którego natknęła się dziewczynka to tak naprawdę malunek. Reakcja dziecka została nagrana w ramach akcji przeprowadzanej przez artystę Stefana Pabsta. Jest to ceniony na całym świecie malarz specjalizujący się w rysunkach 3D. Ogromny pająk to jeden z jego projektów i oglądając wywiad dokumentujący powstawanie jego prac zamieszczony na kanale Booooooom na YouTubie, trudno uwierzyć, że ktoś może być aż tak zdolny. Dziewczynka szybko przyjrzała się dziełu Stefana Pabsta i zawołała swojego brata. Razem zaczęli sprawdzać czy zwierze na pewno nie jest żywe i dmuchali w kierunku kartki leżącej na dywanie.\nWidać, że dzieło Stefana Pabsta zrobiło na dzieciach spore wrażenie\nPająk zafascynował dwójkę pociech i z radością bawili się wokół niego. Dotykali kartki, dmuchali na nią, aby sprawdzić, czy zwierze na pewno na to nie zareaguje. Nie tylko dzieci nabrałyby się na ten żart. Praktycznie każdy dorosły padłby ofiarą tej iluzji optycznej. Panu Stefanowi Pabstowi na pewno nie można odmówić talentu.