Praca w teatrze jest fundamentem tego zawodu - Krzysztof Kwiatkowski dla cinema.pl\nJesteś tutaj: Start Newsy dnia Wywiady Praca w teatrze jest fundamentem tego zawodu - Krzysztof Kwiatkowski dla cinema.pl\nśroda, 30 sierpień 2017 11:52\nW ostatnim=, wiosennym sezonie telewizyjnym dołączył do ekipy serialu "M jak miłość", w Polsacie widzowie mogli podziwiać różne wcielenia aktora w programie "Twoja Twarz Brzmi Znajomo". Inne seriale to "Pierwsza miłość", "Na dobre i na złe" czy "Hotel 52". Krzysztofa Kwiatkowskiego można regularnie spotkać w Teatrze Polskim w Warszawie oraz w Teatrze Stu :) Mieliśmy z Krzysztofem i porozmawiać o teatrze, pracy w TV ...\nПодробнее на сайте: http://gromder.nethttp://collect-computer.ruhttp://collect-pc.ruhttp://hardcomputer.ru http://run-pc.ruhttp://pythonlearn.ruGo to top of page http://pro-java.ruhttp://python-3.ruhttp://codingway.ru http://build-biz.ru https://themes-wp.orghttp://computermonster.ruhttps://python-scripts.com\nWłaśnie wróciłeś z prób…\nZgadza się. Wróciłem z prób do spektaklu w teatrze STU pt. „Wiedźmy” wg Szekspira. Pracowaliśmy nad nim na Mazurach w posiadłości reżysera i dyrektora Teatru STU - Krzysztofa Jasińskiego. W wakacje dyrektor ma zwyczaj tam próbować, przygotowywać spektakle, które potem są szlifowane w Krakowie.\nJak powiedział klasyk, takie przyjemne z pożytecznym.\nDokładnie. Wydaje mi się, że wtedy najlepiej się pracuje, ponieważ przez cały dzień bardzo intensywnie próbujemy, a wieczorem, gdy nie ma prób, mamy czas dla siebie. W niespełna 10 dni, kiedy się ma wszystkich aktorów do pełnej dyspozycji, można z grubsza zarysować cały spektakl. Po tych kilku dniach wyjeżdżamy i każdy z nas z tym spektaklem zostaje sam na sam. Myślę, że to bardzo dobra sytuacja, ponieważ znamy główny zamysł reżyserski i inscenizacyjny, a także mamy chwilę czasu, aby przemyśleć swoją rolę w całym przedsięwzięciu. Potem spotykamy się w Krakowie na próbach generalnych.\nJak Wam się udało spotkać? Jesteśmy w trakcie wakacji, niektórzy maja tez inne zajęcia zawodowe…a tu wyjazd na kilka dni.\nBardzo dużym plusem organizacji pracy w Teatrze STU jest fakt wcześniejszego ogłaszania repertuaru na cały następny sezon teatralny. Podobnie jest z harmonogramem prób oraz warsztatów i obozów. W związku z tym aktorzy nie mają większych problemów z zaplanowaniem i skoordynowaniem swojej pracy w STU z pracą w ramach innych przedsięwzięć artystycznych. Tak było również w tym przypadku. Już rok temu wiedziałem, że będę musiał zarezerwować dziesięć dni w sierpniu na próby do „Wiedźm”.\nJesteś aktorem młodego pokolenia, kończyłeś szkołę w Krakowie, z której wyszło wielu znanych ciekawych aktorów. Wystartowałeś z serialem „Hotel 52”. Co Tobie dała szkoła?\nKażdy z pedagogów w szkole teatralnej miał swoją wizję i prowadził nas jak potrafił najlepiej. Ja starałem się wyciągać z moich profesorów jak najwięcej. Byłem zachłanny na ich wiedzę i wszelkie wskazówki dotyczące zawodu. Wiele rzeczy życie w późniejszym czasie zweryfikowało. Wiele spostrzeżeń się potwierdziło. Mimo wszystko młody aktor uczy się najwięcej, kiedy skończy już szkołę teatralną. Myślę, że krakowska szkoła daje odpowiednie narzędzia do tego, aby później radzić sobie na dowolnej płaszczyźnie pracy artystycznej. Daje solidne podstawy do pracy w teatrze i filmie. Najwięcej jednak doświadczenia zdobywamy „w praniu”: w trakcie regularnych prób, przed kamerą, czy w studiu radiowym. Ja tuż po dyplomie znalazłem się na planie serialu „Hotel 52”. I była to dla mnie fantastyczna szkoła aktorstwa filmowego w gronie wspaniałych polskich aktorów. Bezcenne doświadczenie.\nWspomniałeś o pedagogach. To jest chyba też siła tej szkoły…\nPrzez ostatnie lata nastąpiła pewna rotacja, wiele się pozmieniało. Dorota Segda została Rektorem, więc na pewno będzie wprowadzała nowe, świeże pomysły, interesujące idee. Dostałem się do dwóch szkół: w Krakowie i Wrocławiu i zdecydowałem się na Kraków właśnie ze względu na kadrę pedagogiczną. Mogłem się spotkać z aktorami, którzy są czynni w zawodzie, którzy są wielkimi, wybitnymi nazwiskami i którzy swoje metody sprawdzili w praktyce. To było dla mnie bardzo ważne.\nKraków jest bardzo fajnym, też kulturalnym miastem. Jakie były początki w stolicy?\nMam taką specyficzną cechę, że lubię duże miasta i zawsze mnie do nich ciągnęło. W Krakowie mieszkałem od urodzenia, więc kończąc szkołę teatralną chciałem jak najszybciej zmienić miejsce zamieszkania. Dostałem możliwość debiutu w warszawskim Teatrze Studio i od tego momentu pozostałem w stolicy.\nTo chyba Ty powiedziałeś w jednym z wywiadów, że Kraków jest taki zamknięty. Szczególnie pod kątem artystycznym wszyscy wszystkich znają…\nDokładnie. Krakowskie środowisko teatralno-filmowe jest dosyć małe. Wszyscy się dobrze znają, każdy jest na bieżąco z wydarzeniami kulturalnymi, premierami, nowymi przedsięwzięciami artystycznymi. Możliwość przeprowadzki do Warszawy pojawiła się dla mnie w idealnym momencie. Kończyłem właśnie studia i rozpoczynałem nowy etap w swoim życiu. Stolica jest dla mnie idealnym miejscem, aby rozwijać swoje umiejętności. Co nie oznacza, że nie wracam już do Krakowa. Pracuję również w Teatrze STU i w tym miejscu można mnie zobaczyć w Krakowie najczęściej.\nSkończyłeś szkołę teatralną, a czym jest dla Ciebie scena?\nUważam, że praca w teatrze jest fundamentem tego zawodu. Scena jest pewnego rodzaju sprawdzianem dla każdego aktora. Czasami sobie tak myślę o teatrze, jak mówią Amerykanie, że „jesteś tak dobry, jak ostatnia rzecz, którą zrobiłeś”. Teatr jest dla mnie pewnym weryfikatorem etapu, na którym aktualnie się znajduję. Jeżeli mam szansę pracować nad czymś nowym, to czuję, że się rozwijam, ale też uważnie obserwuję, w jakiej formie jestem w danym momencie.\nA czym była gra w serialu. Młody aktor, od razu po szkole... Pamiętasz początki?\nMiałem duże szczęście, że trafiłem pod skrzydła reżysera Grzegorza Kuczeriszki, gdzie przeszedłem fantastyczną szkołę gry przed kamerą. Przez cztery lata przygody z „Hotelem 52” byłem zafascynowany różnorodnością filmowych środków aktorskich, których mogłem używać w dowolny sposób. Z kolei nie myślałem o jakiejkolwiek popularności, nie miałem też czasu na zachłyśnięcie się światem showbiznesu. Miałem bardzo dobrze rozpisaną rolę, ciekawy materiał, nad którym mogłem pracować. To było dla mnie najważniejsze.\nAktualnie jest serial „M jak miłość”, czy „Na dobre i na złe”. Podejrzewam, że są to seriale, na których się wychowałeś…\nPamiętam gdy wracałem ze szkoły, plecak szedł gdzieś w kąt, włączałem telewizor i oglądałem przeróżne seriale. W niedziele zaś „Na dobre i na złe”. Teraz się okazuje że dołączam do kolejnych kultowych już produkcji. To są wielkie rodziny, bardzo mocno zgrane organizmy, w które z jednej strony nie łatwo się wchodzi, ponieważ jesteś osobą z zewnątrz, ale z drugiej – jeżeli aktorowi uda się wejść w te tryby, to później jest już łatwiej. Aktorzy z wieloletnim stażem przekonują się do Ciebie i w pewnym momencie zostaje się członkiem tej rodziny.\nA jak wchodzisz w rolę? Trzymasz się scenariuszy sztampowo?\nW przypadku seriali, np. „M jak miłość”, staram się na początku pracy proponować swoją konkretną koncepcję roli. Jest to dobry punkt wyjścia dla reżysera, który może korzystać z moich pomysłów lub proponować inne rozwiązania, zgodnie ze swoją wizją inscenizacyjną. Ja zawsze bardzo lubiłem taką twórczą współpracę. Reżyser zwykle odpowiada za konkretne odcinki w serii, w związku z tym ma trochę szersze spojrzenie na postacie w serialu. Wie na przykład, jak dana postać\nbędzie się zgrywała z pozostałymi bohaterami serialu. W tych kwestiach zazwyczaj staram się ufać reżyserowi.\nAle w ogóle skąd pomysł na ten zawód?\nZnałem trochę ten świat artystyczny, ponieważ mój ojciec pracuje w tej branży. Jest producentem muzycznym, a w latach 80-tych produkował niezliczone koncerty, kabarety, kabaretony, więc trochę od kuchni „liznąłem” tego zawodu i tego środowiska. Z kolei kiedy chodziłem do szkoły podstawowej czy gimnazjum, brałem udział w konkursach recytatorskich, teatrach jednego aktora, amatorskich spektaklach. Sprawdzałem czy to ma sens. W jakimś stopniu mnie to interesowało, lubiłem to, sprawiało mi to frajdę. Próbowałem również innych rzeczy: sport, dziennikarstwo, które było moim planem B. Musiałem w końcu odpowiedzieć sobie na pytanie, co sprawia mi największą satysfakcję. Padło na aktorstwo.\nMówisz, że z zżyciem artystycznym miałeś do czynienia od najmłodszych lat. Twoi rodzice nie polecali Ci czegoś innego?\nZostawili mnie i mojej siostrze, która też jest aktorką, wolną drogę. Ja też z pełną świadomością zaryzykowałem. Wiedziałem, że dużo zależy od szczęścia, ważne aby znaleźć się w odpowiednim miejscu i czasie. Wiedziałem, że może być ciężko, nie miałem zbyt wielkich oczekiwań. Skończyłem szkołę teatralną, w której pracowałem najintensywniej jak mogłem, ale nie wiedziałem co się wydarzy. Kilka osób pod koniec studiów dostało się do różnych teatrów krakowskich, ale dla większości przyszłość była niewiadomą.\nWspomniałeś o szczęściu, a co jest jeszcze ważne w tym zawodzie?\nTo jest trudne pytanie. Wydaje mi się, że to co my robimy jest tak nie wymierne, że nie da się znaleźć jakichś pewnych odpowiedzi. Myślę, że jest wiele części składowych, dzięki którym można przetrwać w tym zawodzie: talent, umiejętność ciężkiej pracy, pewność siebie, ale z drugiej strony też pokora. Nie da się określić konkretnie. Można tylko zadawać pytania.\nA na castingi chodzisz?\nChodzę cały czas. To jest większa część mojego zawodu.\nPytam, ponieważ Małgosia Szumowska powiedziała, że nie lubi castingów, są bardzo uwłaczające chociażby aktorom. Z drugiej strony wydaje mi się, że są to ciągłe rozmowy o pracę…\nRzeczywiście jest to coś na wzór rozmowy o pracę. Nie zawsze jednak. Bywają przesłuchania, na których nie ma reżysera, ale jest obecny reżyser castingu lub obsady, a sam casting jest rejestrowany i dopiero później reżyser przegląda nagrania. Są różne rodzaje castingów. Starałem się do nich przyzwyczaić, jest to pewien element mojej pracy. Faktycznie można to porównać do rozmowy o pracę, którą każdy z nas przechodzi. W naszej branży są one częstsze. Wiem, że aktorzy ciężko znoszą castingi, ponieważ nagle trzeba wejść do sali, gdzie nikogo się nie zna i trzeba zagrać często wymagającą scenę. To jest trudne i nie od razu człowiek osiąga to, co by chciał osiągnąć. Często z takiego przesłuchania wychodzi się z mieszanymi uczuciami, ponieważ mamy świadomość, że mogliśmy to zrobić lepiej.\nA potem wyrok. Czy się udało czy nie.\nJa mam taką swoją zasadę, że jak wychodzę z castingu, to zapominam o nim.\nWspomniałeś na początku, że Twój tata, Leszek Kwiatkowski, jest producentem muzycznym, więc przejdźmy na tą muzyczną stronę mocy. Porozmawiajmy o programie „Twoja Twarz Brzmi Znajomo”. To już za Tobą, ale chyba nadal sprawa świeża…\nProgram cały czas jest we mnie. To są takie 3-4 miesiące wyjęte z życia, okres niezwykle intensywnej pracy. Codzienne próby wokalne, choreograficzne, aktorskie spowodowały, że mocno zintegrowałem się z ekipą tworzącą program. Ciężko było się rozstać, ale wiem, że ta przygoda pozostanie na długo w mojej pamięci. Myślę, że jest to świetna okazja dla każdego aktora, który chce sprawdzić się w takim formacie show telewizyjnego.\nWydaję mi się, że było też wyzwanie aktorskie.\nTak, ja do tego podszedłem jak do wyzwania stricte aktorskiego. Każdą postać traktowałem jako osobną etiudę, scenkę śpiewaną do zagrania. Tak sobie założyłem i w ten sposób pracowałem. To były od początku do końca zbudowane scenki z wejściem, rozwinięciem i zakończeniem.\nA co było dla Ciebie najtrudniejsze?\nZa każdym razem co innego. Na początku charakteryzacja sprawiała frajdę, ale później sześciogodzinne metamorfozy bywały trochę męczące. Zależy też od piosenki. Były utwory, przy których świetnie bawiłem się od początku, ale były też takie, do których musiałem mocno szlifować choreografię. Np. codziennie po 2-3 godziny tańczyłem salsę w w wysokich szpilkach. Musiałem uruchomić swoje biodra, aby ich ruchy były bardziej kobiece. Potrzebowałem tego do piosenki „La isla bonita” Madonny, gdzie wokalistka tańczyła flamenco.\nW programie pojawiło się wielu bardzo znanych artystów. Masz jakiegoś idola, w którego chciałbyś się wcielić lub może się wcieliłeś?\nBardzo chciałem zaśpiewać piosenkę Leonarda Cohen’a, który jest bardzo ważnym artystą w moim życiu. Przygotowania, próby wokalne, jak i sam występ były dla mnie niezwykle inspirujące. Sama piosenka („Dance me to the end of love”) jest fantastyczna i często mi towarzyszy. W przypadku Cohena oceny jurorów zeszły na dalszy plan, ważny był dla mnie przekaz treści zawartych w piosence. Generalnie wszystkie piosenki, które śpiewałem były w zgodzie ze mną. Ważny był też dla mnie\nZbigniew Wodecki, z którym miałem przyjemność grać w Teatrze STU przez kilka sezonów.\nNa szczęście tremę mam motywującą. Chociaż w TTBZ trema bywała ogromna. Wydaje się, że to jest zabawa, ale kiedy po ciężkich przygotowaniach człowiek ma tylko jeden dubel, aby nagrać cały występ, to pojawia się adrenalina i silne emocje. W teatrze nad spektaklem pracujemy trzy miesiące i ma się wszystko pod kontrolą, ścieżki są wydeptane.\nA jak to jest z Twoimi rolami czy to w programie, teatrze czy każdym innym przedsięwzięciu. Ciężko jest potem z roli wyjść?\nKażdy aktor ma inny sposób wchodzenia w rolę i rozstawania się z nią. To jest raczej sprawa dosyć intymna. Staram się zawsze głęboko wchodzić w psychologię bohaterów, nad którymi pracuję. To też powoduje, że z niektórymi rozstaję się dłużej, bo po prostu dłużej we mnie siedzą. Z reguły pozostawiam sprawy swojemu naturalnemu biegowi.\nA jaki jest Twój przepis na sukces? Nie istniejesz na ściankach, a jednak istniejesz zawodowo. Cały czas coś robisz.\nJest takie amerykańskie powiedzenie: „Just do your job” i tego staram się trzymać. Oczywiście jeżeli jest jakiś event związany z promocją projektu, w którym biorę udział, to co innego. Wtedy nie ma dla mnie problemu, aby stanąć na „ściance”. Generalnie wolę skupiać się na pracy. To ma swoje plusy i minusy. W polskim showbiznesie istnieje pogląd, że aktor powinien ‘bywać’, „pokazywać się”. Ja jestem zwolennikiem złotego środka. Oczywiście warto się pojawić na jakieś premierze czy rozdaniu nagród, pod warunkiem, że to wszystko jest w kontekście zawodu. Staram się zachować jakąś odrębność, która w naszym zawodzie jest bardzo ważna. Tak mi się wydaje. Dlatego chociażby moje „social media” są takie, a nie inne.\nCzytany 1044 razy\tOstatnio zmieniany środa, 18 październik 2017 13:32\nWięcej w tej kategorii: « Historia, która obroni sie sama\tCenie towarzystwo kobiet »


Koszula czarna z koronkową stójką PIANO-FORTE - TOMAOTOMO\nKoszula czarna z koronkową stójką PIANO-FORTE\nCzarna koszula z koronką u góry oraz stójką, z bufkami na rękawach. Najnowsza kolekcja PIANO-FORTE.\nDelikatna, kobieca koszula wykonana z najwyższej jakości materiałów. Subtelna koronka u góry oraz stójka nadają projektowi unikatowego charakteru. W połączeniu z jedwabnymi spodniami z naszej najnowszej kolekcji stworzysz niebanalny look na biznesowe wyjście, czy specjalną okazję.


Kilka dni utrudnień na ul. Jasna Rola\nDodano wtorek, 2.06.2020 r., godz. 15.30\nW najbliższych dniach trzeba się liczyć z utrudnieniami w ruchu na jezdni i poboczu na ul. Jasna Rola na odcinku od ul. Błażeja do przejazdu kolejowego.\nUtrudnienia spowodowane są budową przyłącza światłowodowego.\nPrace związane z przewężeniami jezdni prowadzone będą krótkimi odcinkami poza szczytami komunikacyjnymi. Ruch pieszych w rejonie prac może być kierowany na drugą stronę ulicy. Utrzymany zostanie dojazd i dojście do posesji - informuje ZDM.\nPrace potrwają od 4 do 9 czerwca.\n#komunikacja #remont #zdm #utrudnienia


Tomasz Prostak skromnie: Nie chciałbym oceniać swojej gry - Sport WP SportoweFakty\nTomasz Prostak skromnie: Nie chciałbym oceniać swojej gry\nTomasz Prostak na początku sezonu I ligi prezentuje bardzo dobrą formę. Jego dyspozycja znacznie przyczyniła się do dwóch zwycięstw meritumkredyt Pogoni Prudnik i w efekcie pozycji wicelidera rozgrywek.\nDawid Siemieniecki 07 Października 2016, 09:02\nZe średnio ponad 20-oma punktami na spotkanie jest trzecim strzelcem ligi. 8 przechwytów w dwóch meczach to najlepszy wynik w rozgrywkach. Do tego dochodzi ponad 50-procentowa skuteczność w rzutach zza łuku oraz 3,5 asysty i tyle samo zbiórek. I choć to dopiero początek sezonu, to właśnie Tomasz Prostak poprowadził meritumkredyt Pogoń Prudnik do dwóch pewnych zwycięstw.\nWP SportoweFakty: Za nami już dwie kolejki rozgrywek, po których jesteście w tabeli wiceliderami. Otwarcie macie zatem wręcz wymarzone.\nTomasz Prostak: Zgadza się, za nami dwie pierwsze kolejki sezonu zasadniczego. Udało nam się wygrać dwa spotkania, wiec nie ukrywam, że jesteśmy w dobrych humorach i z optymizmem patrzymy w przyszłość.\nW Pruszkowie przydarzył wam się jednak przestój. Od stanu 53:73 daliście sobie rzucić 10 punktów z rzędu. Z czego to wynikało?\nKotwicę stać na kolejne wygrane? Adrian Suliński: Możemy powalczyć z każdym w tej lidze\n- To prawda, w meczu z drużyną z Pruszkowa osiągnęliśmy dosyć wysoką, bo już 20-punktową przewagę, jednak nasze błędne decyzje zarówno w ataku jak i w obronie wpłynęły na to, że przeciwnicy zniwelowali tę stratę do 10 "oczek". W końcówce spotkania zagraliśmy za to poprawnie i zwyciężyliśmy dosyć pewnie.\nJak pan sam może ocenić swoją dyspozycję, bowiem to w głównej mierze pan pociągnął grę Pogoni - zwłaszcza w pierwszym meczu sezonu.\n- Nie chciałbym specjalnie oceniać swojej gry. Staram się ze swojej strony robić wszystko, żeby drużyna wygrywała. Póki co mamy dwa zwycięstwa i to jest najważniejsze.\nZOBACZ WIDEO: Wzruszające słowa Szulakowskiego po KSW 36\nTrzeci strzelec ligi, pierwszy przechwytujący, dobra skuteczność za trzy. Próbka na razie mała, bo dwumeczowa, ale pokazuje chyba, że ten trudny okres przygotowawczy po kontuzji, przebiegł bardzo dobrze?\n- Oczywiście początek okresu przygotowawczego jak i pierwsze mecze były dla mnie trudne, gdyż miałem przerwę od grania spowodowaną kontuzją. Jestem jednak zdania, że każdy kolejny trening i mecz działa na moją korzyść i powinno być tylko lepiej.\nDwie pierwsze konfrontacje wygraliście tak naprawdę pewnie, ale teraz przyjdzie pora na dwa mocniejsze sprawdziany, bowiem zagracie z GTK i GKS-em. W czym będziecie upatrywać swojej szansy w starciu z gliwiczanami?\n- Moim zdaniem w tej lidze nie ma łatwych spotkań. Dlatego też czy gramy z Pruszkowem, czy teraz z Gliwicami, to do obu tych spotkań trzeba podejść z taką sama koncentracją i zaangażowaniem. Ciężko jednak powiedzieć, czym będziemy chcieli zaskoczyć przeciwników z Gliwic. Na pewno trenerzy coś przygotują. A co to będzie, czas pokaże. My jako zawodnicy na pewno damy z siebie wszystko, aby odnieść kolejne zwycięstwo.\nDwie pierwsze serie rozgrywek już przyniosły sporo niespodzianek. Spodziewał się pan, że w taki sposób może wyglądać ten sezon? Bo chyba można z pewnością powiedzieć, że to jeszcze nie koniec.\n- Rzeczywiście, było parę zaskakujących rozstrzygnięć, jednak nie wyciągałbym żadnych daleko idących wniosków. To dopiero początek sezonu, jest jeszcze wiele spotkań do rozegrania, tak więc wszystko jest możliwe. Co nie zmienia faktu, że liga będzie na pewno ciekawa.\nRozmawiał Dawid Siemieniecki\nTomasz Madziar zagra przeciwko byłemu klubowi\nPolska Prudnik Suzuki 1LM Koszykówka Pogoń Prudnik Tomasz Prostak


Apartament 76,68 m2 w Rezydencji Kiejstuta\nMalwina Sojecka / Nieruchomości Sojeccy\n502384... Wyświetl numer\n1 065 852 zł\nApartament 2 - Rezydencja Perła Księcia Kiejstuta - Gdynia Mały Kack\n"Rezydencja Perła Księcia Kiejstuta" - luksusowa Willa dla osób ceniących indywidualność architektoniczną, kameralność i doskonałą lokalizację.\nZ przyjemnością chcemy Państwa poinformować, że inwestycja: budynek mieszkalny wielorodzinny przy ul. Kiejstuta 10 została zgłoszona do Nagrody Przewodniczącego Rady Miasta za najlepszą Gdyńską Inwestycję roku 2019 - "Czas Gdyni".\nBiuro Architektoniczne projektując "Perłę Księcia Kiejstuta" harmonijnie wkomponowało obiekt w okoliczną niską zabudowę terenu, zachowując więź z dotychczasowymi perłami gdyńskiego modernizmu.\n"Perła Księcia Kiejstuta" - miejsce pełne harmonii, tworzone zgodnie z zasadami Feng Shui, mające na uwadze szczęście, wygodę oraz zdrowie mieszkańców.\nWilla otoczona jest starannie wykonanym ogrodem z elementami "małej architektury" i ogrodzona wysokiej jakości płotem dostosowanym do architektury budynku.\nNumer licencji pośrednika odpowiedzialnego: 5389.\nPerła Księcia Kiejstuta powstaje w dolnej części Małego Kacka - blisko głównej osi komunikacyjnej Trójmiasta, a jednocześnie w zacisznym zakątku. Otoczenie przyrody i sąsiadująca z inwestycją niska...\n586642... Wyświetl numer\nnumer ogłoszenia: 62618852\ndata wyróżnienia 16 stycznia 2020\naktualizacja: 22 czerwca 2020\nwyświetleń na liscie: 8 389\nDzień Otwarty Osiedla Beauforta - sobota (8 sierpnia), zapraszamy!


mk 01.03.2019 13:46\nPortal infostrow.pl opublikował nagranie z powiatu kaliskiego, na którym widać cielaka przewożonego fiatem pandą. Film obiegł ogólnopolskie media. Choć z zewnątrz mogłoby się wydawać, że zwierzę ledwo mieści się w pojeździe, tak naprawdę podróż odbyła się zgodnie z prawem.\nCielak jadący fiatem pandą - taki obrazek mogli zobaczyć w ostatnich dniach zmotoryzowani mieszkańcy powiatu kaliskiego. Nagranie opublikował lokalny portal infostrow.pl. "Nie wierzę!" - komentował w emocjach autor filmiku.\n- Oficjalnego zawiadomienia nikt u nas nie złożył, policjanci w piątek podjęli czynności po publikacjach, które pojawiły się w mediach. Ustaliliśmy właściciela pojazdu, to mieszkaniec powiatu kaliskiego. Auto typu van, samochód zarejestrowany jako ciężarowy, dwa siedzenia z przodu, kratka z tyłu\n- mówi w rozmowie z Gazeta.pl mł.asp. Anna Jaworska-Wojnicz z Komendy Miejskiej Policji w Kaliszu.\nJak dodaje rzeczniczka policji, tył auta wyłożono matą antypoślizgową. Cielak był przewożony kilkadziesiąt kilometrów.\nKalisz. Cielak przewożony fiatem pandą\n- Kierowca nie musi się z niczego tłumaczyć, samochód jest ciężarowy. Miał prawo przewozić to zwierzę w ten sposób. Nie popełnił ani wykroczenia, ani tym bardziej przestępstwa\n- mówi portalowi Gazeta.pl podkom. Mariusz Kołodziejczyk, komendant Komisariatu Policji w Stawiszynie.\nFunkcjonariusze z komisariatu naocznie sprawdzali auto, którym przewożony był cielak, dokonali pomiarów. - Fiat panda rzeczywiście wygląda niepozornie - przyznaje podkom. Mariusz Kołodziejczyk. Dodaje jednak, że pojazd miał skrzynię ładunkową, co oznacza, że zwierzę nie było wiezione na tylnych siedzeniach.\n- Skrzynia ma wysokość jednego metra, cielak mógł swobodnie w niej stać - podkreśla.\nFunkcjonariusz przypomniał również, że zgodnie z prawem rolnik lub hodowca może przewozić zwierzę własnym transportem na odległość do 50 kilometrów, przy jednoczesnym zadbaniu o komfort i bezpieczeństwo zwierzęcia.


Historia Peak Performance | Ardea - sportswear i sprzęt\nPoczątki opowieści o Peak Performance można datować na 1986. Nawet znamy dokładną lokalizację – chodzi o Åre w Szwecji. To właśnie tam Stefan Engström, Peter Blom i Christer Mårtensson zaczęli rozmawiać o ubraniach, które byłyby przeznaczone dla narciarzy i przy okazji wyglądałyby tak, że ci chcieliby je nosić. Mówili też o tym, co zrobić, żeby częściej spotykać się na w ulubionej, szwedzkiej miejscowości.\nMarka Peak Performance powstała dzięki wspólnej pasji\nNieprzypadkowo to właśnie oni podjęli ten temat. Poza tym, że byli zafascynowani deskami, to dodatkowo ich zawodowe doświadczenie aż prosiło się o to, żeby stworzyli coś wspólnie. Pierwszy z nich nie był amatorem, ale utalentowanym narciarzem, który miał na swoim koncie kilka zwycięstw w narciarstwie muldowym. Blom był naczelnym magazynu narciarskiego, a Mårtensson projektantem i dyrektorem artystycznym. W niedługim czasie dołączył do nich Jonas Ottosson, któremu narty również nie były obojętne. Po zakończeniu kariery narciarza alpejskiego zaczął się zajmować sprzedażą nart.\nOd początku chodziło tylko o to, żeby żyć z tego, co się kocha\nNa samym starcie najważniejsze było, by tworzyć ubrania, ale głównie dla siebie i najbliższych znajomych. Ot tak – żeby starczyło na utrzymanie. Okazało się jednak, że prosty design był tym, czego oczekiwało więcej osób, niż przewidywali założyciele Peak Performance. Marka zaczęła odpowiadać na potrzeby rynku i z czasem jej produkty pojawiały się na stokach coraz częściej.\nDesign i wykorzystane technologie są najważniejsze\nOsoby zaangażowane przy pracy z Peak Performance same przyznają, że liczy się odpowiednia technologia i design bez niepotrzebnych fajerwerków. To podejście okazało się trafione. Tak samo, jak to, które miała cała firma. Dzięki temu, że nie porzucili swojej pasji, dokładnie wiedzieli, czego potrzeba im i innym pasjonatom narciarstwa.\nZ czasem właściciele Peak Performance postawili sobie nowy cel – pojawić się w sklepach przy najbardziej popularnych ośrodkach narciarskich na świecie. Nie było to proste. Trzeba było się zmierzyć z przyzwyczajeniami lokalnej ludności, a także ze sprzedawcami, którzy prowadzili tam swoje interesy od pokoleń i niechętnie patrzyli na „wynalazki” Skandynawów. Wtedy Peak Performance uratowała autentyczność – kiedy zupełnie obcy ludzie przekonywali się, że w prace zaangażowani są ludzie, którzy na narciarstwie znają się jak nikt inny. Dzięki temu zdobyli to, co najważniejsze – zaufanie ludzi.\nPeak Performance po 10 latach staje się popularną, światową marką\nW ciągu dekady od rozpoczęcia działalności, Peak Performance nie przestał sięgać po nowe rynki. Ich sklepy pojawiły się w bardzo wielu miejscach w Europie, Ameryce, ale też Azji. Udało im się nawet wejść na giełdę i spotkać na niej z ciepłym przyjęciem w postaci rosnących cen akcji.\nDziś marka Peak Performance jest znana w całym narciarskim świecie. Pomyśleć, że wszystko zaczęło się od wspólnej pasji kilku osób. Muszę przyznać, że ich historia to również całkiem niezła dawka motywacji 🙂


Opieka nad kobietą po poronieniu w Polsce - Turkusowa Kropka\nPosted Czerwiec 1, 2017 Tedi\nUtrata nienarodzonego dziecka to dla każdego rodzica trudna chwila. Niestety nie jest to wcale taka rzadkość, ponieważ poronienia zwłaszcza w pierwszym trymestrze zdarzają się dość często. Odnośnie tego często dyskutuje się, czy w szpitalach w Polsce można liczyć na fachową i przede wszystkim empatyczną opiekę. W tak trudnych chwilach kobieta jest wyjątkowo delikatna i łatwo ją zranić psychicznie. Nic dziwnego. Przeżyła właśnie jeden z najgorszych koszmarów w życiu. Straciła dziecko. Nie ma znaczenia, czy to dziecko miało 5 tygodni, 20 tygodni, czy dwa lata. Strata boli tak samo.\nCzęsto mówi się o tym, że kobieta w takiej chwili powinna dostać wsparcie psychologa. Że nie powinna leżeć na tej samej sali z ciężarnymi. Że personel szpitala powinien nie tylko zająć się nią fachowo od strony medycznej, ale także od strony psychologicznej.\nKobita, która poroniła powinna także dostać niezbędne informacje na temat:\nmożliwych powodów poronienia,\nmożliwych opcji w postępowaniu medycznym (kwestia łyżeczkowania macicy)\nswoich praw względem pracodawcy (prawo do 8 tygodniowego urlopu macierzyńskiego)\nprawa do pochówku dziecka\nmożliwości wykonania badań genetycznych (w naszym kraju odpłatne)\nKobieta w takiej sytuacji powinna mieć także możliwość przebywania z kimś bliski, kto mógłby ją wesprzeć w tak trudnej chwili.\nA jaka jest rzeczywistość? Niedawno pisałam Wam, że są w tym kraju miejsca, gdzie faktycznie można uzyskać dobrą pomoc i gdzie personel medyczny wykazuje się empatią w stosunku do swoich pacjentek.\nTeraz przytoczę Wam kilka statystyk.\nPoprosiłam o wypełnienie ankiety grupę kobiet, które niestety przeżyły poronienie (lub poronienia). W ten sposób uzyskałam aż 109 odpowiedzi! (serdecznie Wam dziękuję).\nMoja grupa składała się z pań w wieku od 19 lat do 44, przy czym powyżej 35 roku życia było tylko nieco ponad 10 %. Najliczniejszą grupę stanowiły panie w wieku 29-34 lat (prawie 40%). 41 % pań jeszcze nie doczekało się szczęśliwego urodzenia. Tyle samo pań doczekało się jednego zdrowego dziecka. Tylko 11% pań doczekało się dwójki zdrowych dzieci oraz kilka pań doczekało się większej liczby zdrowych dzieci.\n53% pań z mojej grupy poroniło raz. Ponad 34% poroniło 2 razy. Ponad 9% poroniło 3 razy i „tylko” 4% pań poroniło więcej niż 3 razy.\n93% z tych poronień zdarzyło się do 12 tygodnia ciąży.\nPrawie 90% pań było hospitalizowanych w czasie lub po poronieniu.\nZ tych hospitalizowanych tylko 22 % otrzymało informacje na temat swoich praw (możliwość zbadania płodu pod kątem genetycznym, możliwość wydania aktu urodzenia, możliwość pochówku, możliwość skorzystania z ośmiotygodniowego urlopu macierzyńskiego). Blisko 50% kobiet nie otrzymała żadnych informacji. 41 % z hospitalizowanych kobiet leżała na jednej sali z ciężarnymi. Przypominam, że piszę tu o paniach, które straciły swoje dzieci! Chyba nie muszę w tym miejscu zwracać uwagę, jak okrutnym jest kazać kobiecie, która właśnie straciła swoje dziecko, na przykład słuchać bicia serca innego dziecka.\n50% z hospitalizowanych pań nie otrzymała nawet tak prostej informacji, jak możliwe powody poronienia. W ponad 70% przypadków prowadzący lekarz ginekolog nie zlecił żadnych badań po poronieniu. Ja wiem, że zwykło się czekać do trzeciego poronienia, ale nie jest to konieczne. Większość badań i tak jest płatnych bez względu na ilość przebytych wcześniej poronień. Lekarz w przypadku pierwszego poronienia powinien przekazać informację na temat badań i dać kobiecie wybór: robi je teraz, czy jeszcze nie.\n90 % pań nie otrzymało żadnej pomocy ze strony psychologa.\nJak widzicie te statystyki sprawiają, że nasze szpitale nie wypadają najlepiej. Najlepszym podsumowaniem tego była krótka wypowiedź, którą zamieściła jedna z ankietowanych:\nPolska służba zdrowia powinna uczyć się od innych krajów tym, jak ma traktować pacjentki po poronieniu. W Szwecji miałam psychologa, pochówek dziecka i wszelkie badania na koszt państwa i pełne wsparcie oraz poroniłam w godnych warunkach. W Polsce nie miałam nic…\nNie wiem, kiedy w Polsce faktycznie zmienią się standardy opieki nad kobietami po poronieniu. Nie rozumiem, jak można być tak bezdusznym w stosunku do kogoś, kto właśnie stracił dziecko.\n⟵8 przydatnych rzeczy przy noworodku i niemowlaku\nMajowe odkrycia i odgrzewane kotlety⟶


Na kozackiej ziemi\nlis 14 2013 1:03 PM\nTym razem dojechaliśmy aż na Dzikie Pola. Wieś Mała Biełozierka leży 100 km na południe od Zaporoża. Wokół step, step, step … Dniepr, porohy, sicz.\nW tej wsi znajduje się szkoła o miłej nazwie „Divosvit”, co zapowiada dziwy. I rzeczywiście jest ich co nie miara. Budynek szkoły i internaty otacza ogród różany z imponującą kolekcją rzeźb ceramicznych. Uczniowie (10 – 17 lat; 150 osób) tańczą, śpiewają niemal jak profesjonaliści. Malują, robią rzeźby, naczynia ceramiczne, najlepszej jakości. Podróżują do Polski i Bułgarii. Biorą udział w przeglądach i konkursach folkowych w kraju i za granicami.\nMłodzież z Platerowa, Kisielewa, Lipna, Mężenina miała okazję zobaczyć nadzwyczajny dorobek artystyczny Divosvitu, razem z Ukraińcami śpiewać, tańczyć, bawić się po kozacku, robić przedmioty z gliny i rzeźby z piasku na brzegu morza Azowskiego. Zredagowała także słownik polsko – ukraiński wyrazów potrzebnych w potocznej komunikacji, przedstawiła sobie wzajemnie wiedzę o znanych z życia kulturalnego postaciach z obu krajów. Warsztaty prowadzili artyści, udało się więc opanować dostatecznie parę piosenek ukraińskich i elementy hopaka.\nZaprosiliśmy naszych partnerów do Polski. Planujemy spotkać się z nimi w Platerowie, w czerwcu 2014r. Będzie to dla nas spore wyzwanie, gdyż chcemy zrewanżować się porównywalną gościnnością i organizacją.\nWyprawę naszą dofinansowało NARODOWE CENTRUM KULTURY – Dziękujemy !\nTo była może męcząca (3400 km!), ale za to bogata w doświadczenia i emocje wycieczka do Ziemi Kozaków.\nTym razem wypukle...\nlip 25 2013 8:43 AM\nPlenery w Platerowie odbywają się od 2005 roku. Poprzednimi laty uczestniczyli w nich głównie malarze, w tym roku był to plener rzeźbiarski. Pracowali profesjonaliści (Antoni Wróblewski, Daniel Ludwiczuk, Dominika Lewandowicz, Alicja Bogacka, Lech Karczewski, Monika Szpener, Magdalena Karłowicz, Dionizy Purta, Walentina Wiero, Jagoda Kidawa, Ewelina Siemieniuk) oraz uczniowie Zespołu Placówek Oświatowych w Platerowie w wieku od 3 do 12 lat. Powstały prace bardzo różne stylistycznie, materiałowo, treściowo. Szkolna galeria sztuki pozyskała kilkanaście rzeźb, które będą miały zadanie cieszyć oko i edukować – „Przemawiać czułą logiką sztuki”. Na wernisażu podsumowującym plener pokazaliśmy wszystkie prace Mistrzów i Uczniów, wystąpił młodzieżowy Jazz Quartet oraz kapela Zespół Pieśni i Tańca PASIEKA. Liczni goście z bliskich i odległych okolic mieli okazję na nieprowincjonalne, wielozmysłowe doświadczenia artystyczne w małej szkole na końcu Polski.\nVIII Plener Rzeźbiarski\nlip 7 2013 11:07 AM\nDzisiaj (2013-07-07) startuje VIII Plener Rzeźbiarski. Potrwa do 2013-07-17. Zapraszamy na wernisaż w środę 17-go lipca godz. 18, miejsce: budynek szkoły w Platerowie.\ncze 25 2013 11:57 AM\nJesteśmy w trakcie realizacji projektu polegającego na wymianie młodzieży z Polski i Rosji – Platerów i Staraja Russa, który dofinansowuje Centrum Polsko – Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia. Odbyła się pierwsza część projektu, w czasie której to my pojechaliśmy do Rosji. Tydzień (9 – 17 czerwca 2013r.) minął jak z bicza strzelił, dostarczył ciekawych wrażeń i obserwacji. Były spotkania, warsztaty plastyczne, zwiedzanie, kąpiele, rozmowy i taniec. Rozmaite zaskoczenia i potwierdzenia oczekiwań. Za wcześnie na uogólnienia i podsumowania. Na nie przyjdzie czas po drugiej części zadania, czyli po spotkaniu polsko – rosyjskim w Toruniu, które planujemy we wrześniu.


Prąd ze ścieków - nowoczesna biogazownia w Siemiatyczach | enerad.pl\nStrona głównaAktualnościPrąd ze ścieków – nowoczesna biogazownia w Siemiatyczach\nPrąd ze ścieków – nowoczesna biogazownia w Siemiatyczach\nBardzo chętnie dzielimy się z Wami informacjami dotyczącymi nowoczesnych i ciekawych inwestycji. Dzisiaj chcielibyśmy w kilku słowach przybliżyć Wam nową inwestycję, jaką jest biogazownia w Siemiatyczach, która będzie wytwarzać prąd ze ścieków.\nParę miesięcy temu informowaliśmy Was o pierwszej na świecie pionowej elektrowni wiatrowej w Kodeniu, dzisiaj w paru słowach zaprezentujemy Wam nowoczesną biogazownię w Siemiatyczach (woj. podlaskie), która do użytku została oddana zaledwie kilka dni temu.\nInwestycja na Podlasiu kosztowała ok. 10 mln złotych, z czego około 7,4 mln złotych zostało pozyskanych ze środków funduszy europejskich w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Podlaskiego. Jest to trzecia, obok biogazowni w Rybołach (oddana do użytkowania we wrześniu 2014 roku) oraz Wojny Wawrzyńce (otwarta w lutym 2015 roku) tego typu inwestycja w województwie podlaskim.\nJednak to nie koniec inwestycji w tym regionie, kolejne biogazownie będą otwierane w Sokółce, Michałowie, Krasowie Częstkach. Łącznie na budowę obiektów przeznaczono 34 mln zł, natomiast wartość inwestycji wyniesie aż ponad 80 mln złotych.\nJak działa biogazownia w Siemiatyczach?\nBiogazownia znajduje się na terenie Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Przedsiębiorstwa Komunalnego w Siemiatyczach. Głównym zadaniem inwestycji jest produkcja energii elektrycznej dla oczyszczalni ścieków – biogazownia z założenia ma produkować około 1,2 do 1,6 tys. metrów sześciennych biogazu, który zostanie przetworzony, w systemie kogeneracyjnym, na ciepło oraz prąd.\nDzięki takiemu rozwiązaniu zostaną znacznie obniżone koszty zużycia energii elektrycznej w oczyszczalni ścieków – do tej pory była to bardzo energochłonna inwestycja. Ważnym elementem dla tej całej układanki jest także redukcja odoru z osadów pościekowych, który był prawdziwą zmorą Siemiatycz.


Politura - A VISTA Pracownia Renowacji Antyków\nPoradnik, Środki do renowacji 0Komentarze 5Views 0Likes\nPolitura – Poniżej opisujemy jak przygotować tradycyjną politurę szelakową.\nCo jest potrzebna – Do przygotowania politury potrzebny jest szelak, spirytus (alkohol etylowy skażony) i jeżeli chcemy ją zabarwić na potrzebny kolor – spirytusowa bejca w proszku lub koncentracie.\nSzelak a także czasem skażony spirytus do politurowania można kupić w sklepach zaopatrujących stolarzy lub plastyków. Osoby nie mające możliwości dojazdu do takich sklepów mogą zamówić potrzebne produkty w sklepach internetowych. Jeżeli nie mamy możliwości kupienia specjalnego spirytusu do politurowania można użyć bezbarwnego denaturatu, choć odradzamy jego stosowanie do wartościowych mebli. Zawiera on zbyt mało alkoholu etylowego 90 – 94% (pozostałe 6 – 10% to woda) To powoduje, że szelak słabo się rozpuszcza, politura źle się rozprowadza, długo schnie i bardzo nieprzyjemnie pachnie, powierzchnia politurowana może stać się mleczna.\nSzelak występuje w kilku odmianach i odcieniach. Patrz rozdział szelak >>\nJak to zrobić – Szelaku odważamy ok. 40 gramów, wsypuję do szklanej butelki (np. po soku TARCZYN 330cm3) i zalewamy ok. 300 cm3 spirytusu. Przy takich proporcjach uzyskujemy politurę ok 13 procentową. Tak przygotowaną politurę można rozcieńczać w innych butelkach w miarę potrzeby. Do gruntowania drewna z użyciem pumeksu (patrz rozdział politurowanie >>) potrzebna jest słaba, choć w różnych opisach książkowych mowa jest o stężonej. Słaba politura ok 5% dobrze wnika w pory drewna, np. dębu. Jeżeli użyć stężonej (gęstej) to właśnie nie wniknie ona w drobne otworki drewna pozostawiając jasne nie zabarwione pory. Użycie politury mocniejszej (stężonej)do gruntowania uniemożliwi oszlifowanie powierzchni papierem ściernym, gdyż spowoduje jego szybkie zalepienie pyłem z szelaku. Po zagruntowaniu i>oszlifowaniu powierzchni używamy politury 13% – mocnej.\nPorada Pracowni – Jak odmierzyć podane ilości? Jeżeli nie mamy wagi, kupując szelak na wagę, poprośmy o odważenie kilku porcji właśnie po 40 gramów lub wielokrotność tej porcji, np. 40g X 4 =160 gramów, potem dzielimy na cztery równe części. Jeżeli natomiast szelak będziemy odważać sami na wadze kuchennej to pamiętajmy, że 40 gramów to 4 dag (dekagramy). Ilości spirytusu nie musimy odmierzać – wystarczy w/w butelkę z szelakiem wypełnić spirytusem do wysokości, gdzie zaczyna się ona zwężać (ok 300cm3).\nUWAGA PRACOWNI: Aby ułatwić sobie wsypywanie szelaku do butelki warto skręcić kartkę papieru w lejek. By się nie rozwinął sklejamy go taśmą klejącą a wąski dzióbek obcinamy nożyczkami. Szelak wsypujemy po trochu, gdy lejek się zatka przepychamy go nie zaostrzonym końcem ołówka. O barwieniu politury poniżej\nBarwienie politury Zwykle w wypadku starych mebli nie mamy możliwości podbarwienia bejcą naprawianego lub wymienionego elementu. Stosujemy wtedy podbarwioną politurę. Do barwienia używamy bejcy spirytusowej w proszku lub bejcy spirytusowej w koncentracie. Polecamy do tego celu włoskie bejce w torebkach produkcji FABRICA ITALIANA COLORANTI INDUSTRIALI dostępne bardzo wielu kolorach (można je kupić, np. w sklepie ARTE-METAL STYLE w Warszawie przy ul. Długiej 8/4).\nDużo łatwiej jest zakupić koncentraty bejcy spirytusowej firmy KAKADU, dostępne są w całym kraju.\nUWAGA: Pamiętajmy, że zwykłe bejce wodne sprzedawane w sklepach z farbami lub w marketach w torebkach lub butelkach nie rozpuszczą się w spirytusie.\nJedna torebka w/w włoskiej bejcy (około 4 gramy proszku) wystarcza na 1 do 4 litrów politury w zależności od wymaganej intensywności koloru. Rzadko kto dysponuje wagą analityczną, więc aby odmierzyć mniejszą, ale określoną ilość bejcy trzeba rozsypać proszek na kartce papieru, podzielić na kilka równych kupek. Wtedy jedną taką kupkę można użyć do np. 300 cm3 politury.\nKolor bejcy dobieramy wg gatunku politurowanego drewna. Wykonanie próbnego politurowania pozwoli sprawdzić barwę po nałożeniu wielu warstw politury.W razie potrzeby możemy dosypać barwnika lub dodać czystej politury.\nUWAGA PRACOWNI – Warto wiedzieć, że im starsze drewno tym silniej chłonie barwniki w porównaniu do drewna nowego (jest bardziej porowate). Stąd używając tej samej politury stare elementy staną się ciemniejsze od nowych.\nUWAGA 1 – Kolor drewna barwionego czystą bejcą dębową jest stosunkowo szary. Jeżeli chce się uzyskać cieplejsze odcień można dodać szczyptę bejcy palisandrowej i też wykonać próby.\nUWAGA 2 – Największą trudność sprawia dodanie takiej ilości bejcy do politury, by podczas politurowania nie powstawały ciemne smugi a jednocześnie mebel uzyskał odpowiedni kolor po kilkudziesięciu warstwach. Gdy w trakcie nanoszenia politury kolor drewna osiągnie już odpowiedni odcień dalsze politurowanie prowadzimy politurą niezabarwioną, np. lemon lub odbarwioną aż uzyskamy odpowiednią gładkość powierzchni mebla.\nZobacz także rozdział politurowanie >>\nUWAGA 3 – Z doświadczenia Pracowni wynika, że lepiej jest dodawać sukcesywnie bejcę w proszku i wykonywać próby w celu sprawdzenia intensywności zabarwienia drewna.\nPrzykładowe składniki politury – Do politurowania 6 zmytych ze starej politury krzeseł jesionowych (drewno podobne do dębu, lecz jaśniejsze i bardziej żółte) na kolor ciepłego dębu, o średniej intensywności (mleczna czekolada) użyliśmy:\n1 litr (1000cm3) spirytusu (denaturatu);\n130 gramów szelaku Orange (otrzymamy stężenie 13% – politura mocna);\n0,8 grama (1/5 torebki 4 gramowej) proszku bejcy koloru Dąb;\n0,1 grama (szczypta na czubku noża) proszku bejcy koloru Palisander\nW/w ilości podaliśmy w przeliczeniu na 1 litr, choć do politurowania 6-ciu krzeseł wystarczy 0,5 litra mocnej politury (w kolejnych fazach politurę się rozcieńcza!).


usuń filtry alkohol FoodCare\nFoodCare wprowadził piwo bezalkoholowe\nW ofercie spółki FoodCare pojawiło się nowe piwo bezalkoholowe o nazwie BlackMeister Beer Energy w dwóch wersjach smakowych. - Dzięki zawartości kofeiny, piwo nie tylko wyśmienicie smakuje, ale również pobudza ...\nPiwo bezalkoholowe zagrożeniem dla branży napojowej?\nFirma badawcza Nielsen opublikowała dane podsumowujące sprzedaż piwa na polskim rynku w okresie kwiecień-wrzesień tego roku. Wynika z nich, że wzrost wartości rynku przekroczył 10%, a sprzedaż wolumenowa wzrosła o ponad ...\nfirmy: FoodCare, Oshee\nFoodCare zaprezentował opakowanie Buddhy\nFoodCare, właściciel marek napojów Black, Frugo, 4MOVE i N-Gine oraz produktów suchych oferowanych pod markami Gellwe i Fitella wprowadza na rynek markę Buddha Drink. To debiut firmy w kategorii napojów alkoholowych ...\nFoodCare na rynku napojów alkoholowych\nWartość polskiego rynku drinków gotowych do spożycia (RTD) wzrosła w ubiegłym roku o ponad 30%. Takie tempo przyciąga nowych graczy. Jednym z nich jest FoodCare - informuje Rzeczpospolita. Firma działająca ...\nfirmy: FoodCare, Belvedere\nmarki: Sobieski, Buddha\nBLACK Cuba Libre - nowość FoodCare\nNa rynku pojawił się nowy wariant napoju energetycznego Black (FoodCare). BLACK Cuba Libre to połączenie coli z rumem i nutą limonki. - Nowy BLACK Cuba Libre dzięki połączeniu rumu z ...\n2011-06-02 Soft drinks


Drukarki fiskalne często mylone są z kasami fiskalnymi, jednakże w rzeczywistości są to dwa nowe dania o nowych możliwościach. Drukarki finansowe to wyjątkowo rozbudowane kasy fiskalne. W sukcesie kas do zarządzania sprzedaży wskazana jest kasa i sprzedawca, a jeśli chcemy używać drukarek fiskalnych obowiązkowo być musi komputer oraz specjalistyczne oprogramowanie.\nTakie drukarki powszechnie traktowane są w miejscach gdzie bazy efektów są bardzo długie, rzędu kilkudziesięciu tysięcy. Pomagają one, tak jak kasy, drukowanie paragonów fiskalnych oraz prowadzenie sprzedaży. Zawsze są duże zalety drukarki fiskalnej, które ukazują przewagę ich ponad kasami fiskalnymi. Jedną spośród tych właściwości stanowi droga kontrolowanie stanu magazynowego produktów, jakie korzystamy w możliwości. Stanowi ostatnie udogodnienie, dzięki jakiemu można zapobiec sytuacji, w jakiej w sklepie zabraknie jakiegoś produktu. Oraz do takich systemów można wprowadzić promocje. Nie właśnie zwykłe obniżki cen, ale możliwość sprzedaży wielu efektów w pliku w mniejszej cenie. Bezpośrednio z takich drukarek można przygotować wydruk paragonów, a dodatkowo fakturę VAT.\nDo sprzedaży trafiły także drukarki fiskalne z okazją tworzenia kopii elektronicznej paragonów. Sprzedawcy mają obowiązek przechowywać paragony przez 5 lat, co w sukcesu kas fiskalnych czy niektórych modeli drukarek fiskalnych składa się z przechowywaniem wydrukowanych paragonów przez cały ten stopień. Rozwiązanie wprowadzane w ostatnim przykładzie opiera się na dwóch rolkach paragonu, gdzie w terminie drukowania, drukowane są dwa paragony jednocześnie. Wprowadzenie elektronicznej kopii umożliwia dużo wygodniejszą archiwizacje sprzedaży.\nOgromniejsze szansy drukarek fiskalnych mieszają się z ogromniejszą ceną ich zakupu. Obsługa ich istnieje dużo subtelna i potrzebująca ze względu na określone oprogramowanie, obowiązkowy komputer. Wyżej wymienione argumenty mogą stanowić nieatrakcyjne dla średnich biur albo po prostu nieopłacalne, ale każdy sam podejmuję decyzje co wybiera.


Kampania 2018: Adamowicz twierdzi, że Płażyński myli się ws. tramwajów -\nKacprze, nie idź tą drogą - apeluje prezydent Gdańska. Zdaniem Pawła Adamowicza, kandydat PiS bezpodstawnie obiecuje wyborcom nowe połączenie tramwajowe Gdańska Południa z centrum. Tymczasem Miasto od lat realizuje atrakcyjną koncepcję, która jest realna. Prezydent Adamowicz w poniedziałek rano, 17 września, przyjechał na węzeł przesiadkowy Świętokrzyska (Gdańsk Połudn\nJesteś tutaj: Infotram / Zarządzanie / Kampania 2018: Adamowicz twierdzi, że Płażyński myli się ws. tramwajów\nKampania 2018: Adamowicz twierdzi, że Płażyński myli się ws. tramwajów\n- Opublikowano: 17.09.2018 18:43:24\nKampania 2018: Adamowicz twierdzi, że Płażyński myli się ws. tramwajów (foto: UMG)\nKacprze, nie idź tą drogą - apeluje prezydent Gdańska. Zdaniem Pawła Adamowicza, kandydat PiS bezpodstawnie obiecuje wyborcom nowe połączenie tramwajowe Gdańska Południa z centrum.\nTymczasem Miasto od lat realizuje atrakcyjną koncepcję, która jest realna. Prezydent Adamowicz w poniedziałek rano, 17 września, przyjechał na węzeł przesiadkowy Świętokrzyska (Gdańsk Południe), by powiedzieć dziennikarzom o tym, jak ma w najbliższych latach wyglądać rozwój połączeń komunikacyjnych tej części miasta. Pawłowi Adamowiczowi towarzyszyli: Aleksandra Dulkiewicz (zastępca prezydenta Gdańska ds. polityki gospodarczej), Piotr Grzelak (zastępca prezydenta Gdańska ds. polityki komunalnej) i Sylwia Rydlewska, kandydatka na radną Miasta Gdańska z Komitetu Wyborczego Pawła Adamowicza “Wszystko dla Gdańska".\n- Myślę, że gdańszczanie preferują konkrety - mówił prezydent Adamowicz. - Dla nas kampania wyborcza to też rozliczenie z tego, co do tej pory zrobiliśmy wspólnie w naszym mieście. Przypomnę, że wydaliśmy do tej pory na rozbudowę, rozwinięcie transportu publicznego ponad miliard złotych, z czego ponad 600 milionów ze środków Unii Europejskiej. Gdańsk Południe to nasz priorytet, dlatego, że tutaj co roku przybywa pięć tysięcy mieszkań, to jest ta część gdańska, która najszybciej się rozwija. Tutaj przybywa najwięcej młodych małżeństw, tutaj przychodzi na świat najwięcej dzieci.\nMiasto nie tylko dostrzega, że Gdańsk Południe ma obecnie największe potrzeby w zakresie transportu publicznego, ale też od lat prowadzi prace nad stworzeniem korzystnego połączenia dzielnic położonych na tym obszarze z Wrzeszczem.\n- Budujemy w tej chwili Nową Bulońską, z nową linią tramwajową - mówił prezydent Adamowicz. - Za chwilę przetarg na Nową Jabłoniową, Nową Warszawską, a w planach Nowa Świętokrzyska. Oprócz tego nowe przedszkola, żłobki, miejsca spotkań dla mieszkańców Gdańska Południa. Ważnym priorytetem jest połączenie Gdańska Południa z centrum przez linię tramwajową.\nOd roku w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska (która jest instytucją rządową) leży do zatwierdzenia dwuwariantowy projekt połączenia Gdańska Południa z Wrzeszczem.\n- Czekamy i mam nadzieję, że gdańszczanie się doczekają wreszcie oceny ze strony RDOŚ, czyli Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. To rozstrzygnie, czy linia będzie przebiegać przez jeden wariant, czyli przez ul. Obrońców Getta Warszawskiego, czy też przez Do Studzienki. Piotr Grzelak odniesie się do propozycji mojego szlachetnego konkurenta Kacpra Płażyńskiego…\nWarianty, które odrzucono\n- Kacper Płażyński marzy. Marzy mu się krótsza droga z Gdańska Południe, tylko pytanie czy przy okazji nie lekceważy projektów, które w Gdańsku właśnie są realizowane - zaczął ostro wiceprezydent Piotr Grzelak. - Przed chwilą prezydent Adamowicz powiedział o kluczowym projekcie inwestycyjnym dla Gdańska Południe, czyli Gdańsk Południe - Wrzeszcz. Ten projekt jest realizowany od wielu lat. Jest przygotowywany projektowo, koncepcyjnie, i w tej chwili ta koncepcja leży w dwóch wariantach w Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska. Każdy, kto obiecuje cokolwiek innego niż te projekty tramwajowe w najbliższej kadencji, mówi państwu nieprawdę, mówi wyborcom nieprawdę. Dlatego, że proces inwestycyjny trwa więcej niż jedną kadencję. Musimy sobie o tym głośno powiedzieć.\nWiceprezydent Grzelak wyliczył powody, dla których nierealne są inne koncepcje niż te, wybrane przez Miasto.\nWariant przez Łostowicką - odrzucono, ponieważ wymagałby dodatkowo ekshumacji osób pochowanych na cmentarzu Łostowickim lub wyburzeń domów, które znajdują się po drugiej stronie, wzdłuż ulicy Łostowickiej. “I to nie jest kilka domów, tylko kilkanaście domów, które musiałyby być wyburzone.\n- Jednocześnie Łostowicka odcięłaby dojazdy do Wzgórza Mickiewicza - dodaje Piotr Grzelak. - Nie byłoby bezpośredniego wyjazdu ze Wzgórza Mickiewicza na Łostowicką. Mówi kandydat PiS o wiadukcie. Wiadukt też był konsultowany z konserwatorem zabytków. Ze względu na Dom Młynarza, stanowisko konserwatora zabytków jest takie, że tego wiaduktu tam być nie może.\nTramwaj Gdańsk Południe - Wrzeszcz jest więc według prac koncepcyjnych wykonanych przez Miasto optymalnym sposobem na poprawę połączeń komunikacyjnych Gdańska Południa.\n- Proszę państwa, wszystkie inwestycje są bezpartyjne, nie mają koloru politycznego, są projektowane przez inżynierów, którzy mają różne poglądy. Źle jest, kiedy politycy zaczynają projektować - skwitował całą sytuację prezydent Adamowicz. - Przypomina mi to film “Poszukiwany, poszukiwana", gdzie jeden z bohaterów filmu przenosi jeziora, budynki, bez zrozumienia istoty urbanistyki, inżynierii budowlanej. A więc: zarządzanie miastem polega na ciągłości, polega na tym, że rozpoczynane inwestycje, projektowane z dużym wyprzedzeniem są realizowane często w drugiej i kolejnej kadencji. Więc apeluję do kandydatów: jeśli nie macie oryginalnych, swoich pomysłów, to jeśli już kopiujecie pomysły realizowane, to kopiujcie je 1:1, czyli w stu procentach. Nie próbujcie ich wysadzać w powietrze, bo z tego już nic nie wyjdzie. Będziecie odpowiedzialni za zahamowanie rozwoju transportu publicznego w Gdańsku. A więc apeluję o odpowiedzialność. Odpowiedzialność wynika z doświadczenia, którego po prostu brakuje panu Kacprowi Płażyńskiemu, ale od tego ma doradców, by mu otworzyli oczy. I żeby nie szedł tą drogą. Kacprze, nie idź tą drogą.


Centrum Kultury i Bibliotek Gminy Dębica | Strona 2\nDobrego wypoczynku w rodzinnym gronie,\nW dniu 8 kwietnia br. będziemy obchodzić XIII rocznicę śmierci Papieża Polaka Jana Pawła II. Z tej okazji Gminny Ośrodek Sportu i Rekreacji Gminy Dębica, Urząd Gminy Dębica, Starostwo Powiatowe w Dębicy, Klub Sportowy „CHEMIK” Pustków oraz Firma Sparta-Mielec organizują IV Memoriał Pływacki im. Jana Pawła II w XIII Rocznicę Śmierci, który w tym dniu odbędzie się na Kompleksie Basenów „NEMO” w Pustkowie-Osiedlu. Czytaj dalej IV Memoriał Pływacki im. Jana Pawła II w XIII Rocznicę Śmierci →\nWykład pt. „Major Hieronim Dekutowski ps. ”ZAPORA” – Żołnierz Wyklęty” w ramach tego „SPOTKANIA Z HISTORIĄ” poprowadził wiceprezes Stowarzyszenia Klub Historyczny „Prawda i Pamięć” z Mielca pan Romuald Rzeszutek. Niezwykłą postać majora Hieronima Dekutowskiego ps. ”ZAPORA”, ukazano jako przykład niezłomnego żołnierza, który całe swoje życie poświęcił służbie Ojczyźnie. Czytaj dalej SPOTKANIE Z HISTORIĄ – ŻOŁNIERZE WYKLĘCI-ŻOŁNIERZE NIEZŁOMNI →\nWyróżnienie w Finale XXVIII Festiwalu Piosenki „Śpiewaj razem z nami”\nW dniach 17-18 marca 2018r., w Centrum Kulturalnym w Przemyślu odbył się 28 Finał Festiwalu Piosenki „Śpiewaj razem z nami”. Czytaj dalej Wyróżnienie w Finale XXVIII Festiwalu Piosenki „Śpiewaj razem z nami” →\nPomimo zimowej aury, w niedzielę 18 marca 2018r., wiosna zawitała do Publicznej Szkoły Podstawowej w Brzeźnicy, a to za sprawą wydarzenia pod nazwą „Tradycje Wielkanocne w Gminie Dębica.” Czytaj dalej Tradycje Wielkanocne w Gminie Dębica →\nCentrum Kultury i Bibliotek Gminy Dębica oraz Europejskie Centrum Pamięci i Pojednania zaprasza na „SPOTKANIE Z HISTORIĄ”, które odbędzie się w dniu 23.03.2018 r. o godz. 18.00 w sali kinowej Domu Kultury w Pustkowie-Osiedlu. Czytaj dalej SPOTKANIE Z HISTORIĄ →


Mam pytanie do doświadczonych mamusiek: otóż kiedy można dziecko przełożyć z wózka głębokiego do spacerówki? Czy dopiero jak dobrze będzie siedziało? Doradźcie coś :).\n10 odpowiedzi na pytanie: Spacerówka\nJa gdzieś czytałam że od 10 miesiąca ale nie wiem jak to sie ma do realiów\nJak dziecko będzie siadało to trzeba do spacerówki bo z gondoli może malutka łatwo wypaść.\nA tak wg mnie to lepiej chyba przejeżdzić zimę w gondoli…. cieplutko…. nie wieje……\nJa broń Boże nie myślę, żeby teraz Julię tam wsadzać, ale tak pytam… no bo świat wygląda ciekawiej ze spacerówki, niż z gondoli…\nja już szukam spacerówki:) mój typ to emmaljunga, ale o przesiadce pomyślę dopiero w lutym\nJa Martka przesadzilam jak mial pol roku ale to byl kwiecien i zaczela sie juz ladna pogoda i cieplutko. Sadze ze pogoda jest tu wazna.\nJa kupiłam Natusi spacerówkę jak tylko zaczęła siedzieć. Ale wtedy było lato i duszno Jej było w gondoli głębokiego wózka. Raczej przemęcz się w głębokim przez zimę, a wiosnę zainaugurujcie spacerkiem na siedząco.\nA ja synka, który niedawno zaczął 6 miesiąc wkładam już do spacerówki…….ponieważ jak się obudzi i nic nie widzi to wpada w szał… A tak ogląda sobie mnie (hi,hi,hi) i inne ciekawe rzeczy…….i wtedy nie płacze…… Na razie ma obniżone oparcie na maksa….. Ale czasami jak się obudzi podnoszę je troszeczkę……\nna spacerowkach piszezesa od 6 mies…Ewa jezdzila wczesniej\nNo no, moja wyobraźnia pracuje… 6 miesięczna dzidzia wpada w szał hi hi hi :).\nTak tak to jest wtedy mega szał……..


Bobola Andrzej – Blisko Polski\nŚw. Andrzej Bobola – ur. 30 listopada 1591 r. w Strachocinie k. Sanoka, zm. 16 maja 1657 r. w Janowie Poleskim, polski duchowny, męczennik, święty Kościoła katolickiego, autor tekstu ślubów lwowskich króla Jana Kazimierza. Jeden z patronów Polski. Urodził się w rodzinie Mikołaja, dzierżawcy dóbr królewskich. Został wychowany w atmosferze głębokiej religijności. Ukończył szkołę jezuicką w Braniewie, a po jej ukończeniu wstąpił w 1611 roku do Towarzystwa Jezusowego w Wilnie.\nPo złożeniu ślubów zakonnych w 1613 roku rozpoczął studia filozoficzne na Akademii Wileńskiej. W latach 1616-1618 odbył praktyki dydaktyczno-wychowawcze w Braniewie i Pułtusku. 12 marca 1622 roku przyjął święcenia kapłańskie. Został rektorem kościoła w Nieświeżu, prowadził misje wśród ludności i dał się poznać jako dobry kaznodzieja. Był też rektorem kościoła św. Kazimierza i z narażeniem życia niósł pomoc ofiarom epidemii, która miała miejsce w Wilnie w 1628 roku.\nZostał mianowany pierwszym przełożonym jezuickiej placówki w Bobrujsku nad Berezyną, gdzie przyjął współbraci uciekających przed Moskalami ze Smoleńska i Orszy. Następnie sprawował w Płocku funkcję rektora kolegium oraz moderatora Sodalicji Mariańskiej. W latach 1638-1642 był w Łomży dyrektorem szkoły humanistyki i retoryki przy tamtejszym kolegium. W 1642 roku przeniesiono go do Pińska, gdzie objął stanowisko kierownika szkoły, moderował Sodalicję Mariańską i poświęcił się pracy kaznodziei.\nW latach 1646–1652 ze względów zdrowotnych przebywał w Wilnie, przy kościele św. Kazimierza, głosząc kazania i prowadząc wykłady oraz misje. Wrócił ponownie na ziemię pińską, podejmując szeroko zakrojoną ewangelizację. Troszczył się o stan życia duchowego katolików, którzy żyjąc wśród prawosławnych przejmowali ich zwyczaje i ulegali rozmaitym zabobonom.\n16 maja 1657 roku w zamęcie konfliktów roznieconych przez powstanie Bohdana Chmielnickiego dostał się we wsi Mohilno w ręce Kozaków. Torturowany i zamordowany w rzeźni w Janowie Poleskim przez Kozaków, którzy traktowali go jako wroga politycznego z powodu nawracania ruskiej ludności prawosławnej na katolicyzm.\nNienaruszone rozkładem zwłoki Andrzeja Boboli przez długie lata otaczane były czcią w kościele parafialnym w Połocku. W 1922 roku bolszewicy zabrali je jako osobliwość do Gmachu Higienicznego Wystawy Ludowego Komisariatu Zdrowia. W maju 1924 roku relikwie, jako rodzaj „zapłaty” za pomoc w czasie głodu przekazano Stolicy Apostolskiej. Od 17 czerwca 1938 roku ciało świętego znajdowało się w Warszawie. 17 kwietnia 1988 roku złożono je w nowo wybudowanym Sanktuarium św. Andrzeja Boboli przy ul. Rakowieckiej. 16 maja 2002 roku został ogłoszony patronem Polski.


Skąd się wzięła swastyka? Historia nazistowskiego symbolu\nJak pisał G. Walters: „W oczach wielu Niemców urok nazizmu tkwił w jego oprawie, która sugerowała w niemal kultowy sposób cnoty dyscypliny, porządku i siły”. Wszystkie te wiece, okrzyki, hasła, powrót do tradycji – tworzyło to konkretną otoczkę, która pozwoliła nazistom pozyskanie do współpracy szerokich mas społecznych. Epatowali zatem prostą symboliką, często przekręcając pierwotne znaczenia i dostosowując do swoich potrzeb. Nęcili ludność wizją daleko idących zmian, ale i odrodzenia kulturalnego w duchu germańskiej tradycji, co samo w sobie było atrakcyjną ofertą. Ta została wsparta przez system mitów i symboli, do których odwoływano się przy okazji budowy tzw. Volksgemeinschaft.\nSzczególnym elementem nazistowskiej symboliki stała się swastyka. Ówcześnie miała znacznie bardziej rozbudowaną symbolikę i została adaptowana dla doraźnych celów doktryny nazistowskiej, zwłaszcza w kontekście germańskiego kultu siły i rasowego dziedzictwa Aryjczyków, Teutonów i Artamanów. W szczytowym okresie rozwoju III Rzeszy symbol Hakenkreuz (z niem. „złamany krzyż”) pojawiał się niemal wszędzie, zdobiąc nazistowskie mundury, odznaczenia, budynki, pojazdy czy zwyczajne elementy dekoracyjne.\nŹródeł swastyki na gruncie germańskim należy doszukiwać się w działalności Stowarzyszenia Thule kierowanego przez Rudolfa von Sebottendorffa, który najpierw był członkiem mistycznego zakonu, a następnie na łamach gazety „Runen” promował wizje genezy rasy teutońskiej. Poglądy R. von Sebottendorffa zostały ukształtowane w dużej mierze lekturą opracowań G. von Lista, który w utworzonej przez siebie religii neopogańskiej posługiwał się licznymi znakami runicznymi. Grupa Thule zaadaptowała do własnych potrzeb wizerunek swastyki, miecza oraz wieńca liści dębowych. Wszystkie zostały następnie wykorzystane przez nazistów. G. von List miał do swastyki szczególną słabość, uważając ją za odzwierciedlenie aryjskiego symbolu oznaczającego świder, który posłużył do stworzenia wszechświata. Zauważalne są jasne odwołania do religii, która w wypaczonej formie także wypełniała system mitów i wierzeń budowany przez nazistów.\nTa oryginalna wizja dała początek kultowi swastyki, znaku wykorzystywanego przecież przez wiele kultur, w tym starożytnych Greków, mieszkańców Indii, Chin czy Tybetu. Swastyka pojawiała się również w Europie Środkowej, głównie jako element heraldyczny. Na przestrzeni wieków nadano jej różne znaczenia. W filozofii innych kultur Hakenkreuz oznaczał przede wszystkim powodzenie i szczęście, ale dla nazistów stał się symbolem nacjonalizmu. Adolf Hitler uległ fascynacji prostotą, surowością i siłą znaku graficznego, decydując się uczynić z niego fundament nazistowskiej symboliki.\nDzisiaj trudno liczyć na powrót do kulturowych korzeni znaku swastyki. Złowroga potęga nazistów wyraża się także w zawładnięciu, a właściwie odebraniu pierwotnej symboliki swastyki, która współcześnie jednoznacznie kojarzy się z Adolfem Hitlerem i jego zwolennikami. Nie bez przyczyny jest zatem wykorzystywana przez neonazistów jako wizualny element ideologicznej identyfikacji. Stąd też w niektórych krajach stanowi znak zakazany, zwłaszcza gdy wiąże się z nim określona konotacja wskazująca na próbę propagowania totalitarnego systemu.


DEKADA żENADA: Żenady z dekady - na rowerze po kalectwo\ndekada żenada | ścieżki | bezpieczeństwo >\nŻenady z dekady - na rowerze po kalectwo\nWybrzeże Gdyńskie - brak widoczności pieszy-rowerzysta\nWybrzeże Kościuszkowskie - oczy dookoła głowy nie wystarczą\nPodleśna - zamaskowany znak "Stop"\nKępa Potocka - raj dla samobójców\nWydepczmy sobie bezpieczne ścieżki\nBezpieczeństwo to jeden z pięciu głównych wymogów dla infrastruktury rowerowej zaproponowanych przez holenderską organizację CROW. Zaniedbania w tym względzie mogą powodować ludzkie kalectwo, a nawet śmierć. Rowerzyście pozbawionemu osłon i "strefy zgniotu" oraz położonemu wysoko względem nawierzchni upadek, kolizja czy zderzenie z przeszkodą mogą przynieść tragiczne skutki.\nNa warszawskich drogach rowerowych nie brakuje miejsc ewidentnie niebezpiecznych. Dlaczego większość zagrożeń - choć niby oczywistych i przeważnie łatwych do wyeliminowania - utrzymuje się latami? Obserwując je trudno się oprzeć wrażeniu, że dla stołecznych zarządców dróg rowerowych coś takiego jak wymóg ich bezpieczeństwa zwyczajnie nie istnieje. Ani w chwili projektowania, ani podczas późniejszej eksploatacji i utrzymania nie przywiązuje się do tego żadnej wagi.\nO tym, jak ryzykowny będzie przejazd w danym miejscu, nie decydują racjonalne zasady i dobre praktyki, lecz czysty przypadek - wypadkowa otoczenia, przez które prowadzi ścieżka (nie wziętego pod uwagę podczas jej planowania), wadliwej technologii, braku rozeznania projektanta i nadzoru inwestora, niestaranności wykonawcy czy zaniedbań pielęgnacyjnych (krzaki i gałęzie w skrajni to norma) i samowoli różnych użytkowników terenu (właścicieli słupów, studzienek czy toalet).\nPoniżej przedstawiamy kilka typowych przykładów niebezpiecznych miejsc zilustrowanych zdjęciami.\nW pobliżu Mostu Gdańskiego droga rowerowa prowadząca brzegiem Wisły mija bar piwny.\nBudynek baru od wielu lat uniemożliwia wzajemną widoczność rowerzystom i pieszym wychodzącym zza rogu wprost pod koła rowerów, których jeżdżą tu setki na godzinę. Mimo to nikt nie pokusił się choćby o wymalowanie zebry na ścieżce.\nPopołudniami i w wolne dni bardzo rośnie frekwencja obu tych grup. Po zmroku panują tam niemal zupełne ciemności, a na dodatek wielu pieszych wychodzi z baru pod wpływem alkoholu.\nRozwiązaniem, na które nietrudno wpaść, byłoby zagrodzenie najbardziej niebezpiecznego odcinka tak, aby odsunąć miejsce przecięcia się torów pieszego i rowerzysty od zasłaniającej przeszkody. Ponadto niezbędne jest oznaczenie poziome (pasy) i pionowe na obu ciągach (przykład jednego z nich dorysowano na zdjęciu).\nŚcieżka rowerowa biegnąca nad Wisłą między mostem Poniatowskiego a Ludną omija przystanek autobusowy. Na południe od niego poprowadzono ją w sposób wyjątkowo bezmyślny i niebezpieczny. Na dodatek nieprawidłowe oznakowanie (C-13/16 zamiast C-13) zachęca pieszych do wchodzenia na ścieżkę.\nPojedyncza osoba w pogodny dzień może pokonać ten uskok z dwoma zakrętami, pod warunkiem że zwolni i zachowa szczególną ostrożność.\nSkrajnia drogi (dwie poziome i pionowa) to pewien obrys "korytarza przestrzennego", w którym pojazd powinien poruszać się swobodnie, nie napotykając na żadne stałe obiekty utrudniające ruch.\nNa tym zdjęciu widać, że drzewo pochylając się ku osi drogi wchodzi w skrajnię, a - co gorsza - po wewnętrznej stronie zakrętu czyli tej, która wymaga większej skrajni z powodu pochylenia równoważącego siłę odśrodkową.\nDo urazu głowy lub barku może dojść nie tylko w nocy czy o zmroku, przy złej widoczności, ale i za dnia, podczas mijania. Na tym zdjęciu widać, że skręcający muszą zjechać na lewą stronę ścieżki, by nie uderzyć w drzewo i nie tracić prędkości.\nA co w sytuacji, gdy ktoś nadjeżdża z przeciwka? Na chcących uniknąć czołowej kolizji, którzy odruchowo spróbują zjechać z drogi, czekają kolejne pułapki - znak i betonowe murki.\nPnie i liście drzew skutecznie ograniczają widoczność. Widok z drugiej strony lepiej ilustruje, że można zobaczyć jadącego z przeciwka dopiero, kiedy na hamowanie będzie już za późno.\nDwa czy trzy lata temu przy wyjeździe z AWF przecinającym przy ul. Podleśnej ścieżkę rowerową pojawił się znak B-20 "Stop" z tablicą "Uwaga! Droga dla rowerów". Spełnia on jako tako swoją rolę zimą i wczesną wiosną.\nPóźniej, gdy na drzewach przybywa liści, a na drodze rowerzystów, jest coraz gorzej.\nOto co widzi obecnie kierowca wyjeżdżając z AWF. Wielu z nich nie wie, że za chwilę przetną bardzo ruchliwy zjazd ze skarpy pełen rozpędzających się rowerzystów.\nA przecież po różnego rodzaju targach czy zawodach wyjeżdżają tędy sznury samochodów.\nTrudno zgadnąć, dlaczego zamiast tablicy nie zastosowanego docierającego o wiele szybciej do świadomości kierowcy i przewidzianego na takie okazje znaku ostrzegawczego A-24.\nKolejne nasuwające się pytanie to, czy ktokolwiek kontroluje w stolicy stan i widoczność oznakowania. Na nie akurat nietrudno dać odpowiedź...\nNa samym środku pasa dla rowerów biegnącego przez park Kępa Potocka, przy moście Grota (na południe od niego) stoi betonowy słup.\nTrasa ta jest bardzo uczęszczana więc zagrażający rowerzystom słup należałoby niezwłocznie usunąć, tym bardziej że nie jest do niczego potrzebny (nie ma przewodów).\nInna podobna przeszkoda to filar schodów przy wiadukcie Trasy AK nad Kanałkiem Marymonckim. Tej nie da się zlikwidować, ale można oznaczyć np. żółto-czarnym materiałem odblaskowym.\nPodobnie jak słup stojącej tuż obok latarni.\nRazem z rosnącym natężeniem ruchu rowerowego w Warszawie rośnie też niestety ryzyko kolizji wywołanych niedostosowaniem dróg do masowego użytkowania. Nie można dłużej tolerować zagrożeń, które non stop czyhają na cyklistów. Nie jesteśmy obywatelami czwartej kategorii, ale pełnoprawnymi użytkownikami dróg publicznych i podatnikami zasilającymi miejski budżet!\nZnasz podobne miejsca? Nie czekaj, aż ktoś poniesie w nich uszczerbek na zdrowiu lub zostanie kaleką! Napisz do Komisarza Warszawy wniosek o likwidację zagrożeń: [zobacz >>>]\nByłeś świadkiem lub uczestnikiem kolizji spowodowanej podobnymi przeszkodami i utrudnieniami? Napisz o tym także do nas. Daj nam argumenty do skuteczniejszej walki o prawa rowerzystów.\nWersja do druku | Edycja | Forum | Inne artykuły na temat: dekada żenada | ścieżki | bezpieczeństwo


Debiut Stachowiaka – Reprezentacja Polski i Polscy piłkarze za granicą\nAdam Stachowiak zaliczył debiut w swoim nowym klubie, Anorthosis Famaguście. Polak rozegrał pełne 90. minut w wygranym 1:0 meczu z najsłabszym zespołem ligi cypryjskiej, Ermisem Aradippou.\nJuż w swoim debiucie polskiemu golkiperowi udało się zachować czyste konto, z czego można się tylko cieszyć. Może to ułatwi Stachowiakowi drogę do częstszych występów w barwach klubu.\nPo 9. kolejkach Anorthosis zajmuje w tabeli ligowej czwarte miejsce z 16. punktami na koncie.\n1. Division – 9. kolejka\nAS Anorthosis Famagusta FC 1-0 Ermis Aradippou\nKartki: Andic 50′, Sprockel 66′ – Goumenos 52′, Formica 71′


Jednym z ważniejszym momentów w życiu człowieka jest ślub. Nic dziwnego zatem, że parom bardzo zależy na uwiecznieniu tych wyjątkowych chwil. Sesje ślubne stają się nieodłącznym elementem niemal każdego ślubu. Współpraca fotografa i pary zakochanych rozpoczyna się zwykle na etapie przygotowań ślubnych. Często narzeczeni wykupują cały pakiet, który obejmuje sesję narzeczeńską, reportaż ze ślubu i wesela oraz sesję ślubną. Jeszcze do niedawna popularne były sesje ślubne organizowane podczas wesela, wówczas Para Młoda w towarzystwie świadków jechała do studia fotograficznego lub robiła zdjęcia w plenerze. Część par decydowała się jednak na sesje w innym dniu. Obecnie bardzo często sesje ślubne organizowane są podczas nagrywania teledysku ślubnego, odchodzi się od wykonywania sesji w dniu ślubu, by nie zabierać małżonkom tego cennego czasu wspólnej zabawy z gośćmi. Sesje ślubne charakteryzują się bardzo dużą różnorodnością. Obecnie charakter i estetykę sesji dostosowuje się do upodobań Pary Młodej. W zależności od swoich preferencji zakochani mają z czego wybierać decydując się na sesję ślubną. Najczęściej wybierane miejsca to las lub park, łąka, obszar nad wodą albo góry. Takie miejsca są wybierane ze względu na piękne scenerie. Naturalne krajobrazy w połączeniu ze wschodem bądź zachodem słońca przynoszą niepowtarzalne efekty. Alternatywnymi miejscami sesji ślubnych są przestrzenie w mieście, opuszczone budynki oraz tory tramwajowe. Takie niebanalne miejsca pozwalają na stworzenie prawdziwie wyjątkowych fotografii. Coraz częściej sesje ślubne są realizowane podczas podróży poślubnej. Choć koszt takiej sesji jest zdecydowanie wyższy od pozostałych, to z reguły jej efekty są zniewalające. Często sesje zdjęciowe odbywają się z udziałem różnych rekwizytów. Z reguły są to balony, pałki dymne, latarnie oraz inne gadżety dostosowane do charakteru sesji ślubnej. Choć wybór najlepszej scenerii wcale nie jest łatwy, to i tak najważniejszą kwestią jest znalezienie odpowiedniego fotografa, który z pasją podejmie się współpracy z Parą Młodą. Niezwykle istotny jest dobry kontakt pary z fotografem oraz podobna estetyka obu stron. Zdjęcia z sesji ślubnej są pamiątką na całe życie, warto więc zadbać o to, by wykonał je ktoś, kto jest prawdziwym profesjonalistą.


Kiedy Lecce zatrzymało rozpędzoną Romę... - ASRoma.pl\nAktualnie na stronie przebywa 187 gości oraz 6 użytkowników!\nKiedy Lecce zatrzymało rozpędzoną Romę... »\nJest sezon 1985-86. Runda jesienna kończy się w sposób, który pozwala zakładać, że sprawa scudetto jest już przesądzona. 22 grudnia 1985 Juventus zostaje mistrzem zimy i ma 6 punktów przewagi nad Napoli oraz 8 nad Interem i Romą, które razem zajmują 3 miejsce w tabeli. Biorąc pod uwagę, że w tamtych czasach wygrana warta jest tylko dwa punkty, wszystko wydaje się już niemal jasne. Drużyna prowadzona przez Trapattoniego gra jeden ze swoich najskuteczniejszych sezonów i jest tak mocna, że żaden z rywali może nie być zdolny do jej dogonienia.\nPo przerwie świąteczniej, 5 stycznia, zaczyna się runda rewanżowa. A Roma, startując z trzeciego miejsca, zaczyna zmniejszać stratę, czemu towarzyszy najpierw powszechna obojętność, a potem - w miarę jak jej pościg robi się coraz bardziej widowiskowy - coraz większe zainteresowanie. Okazuje się, że walka o miejsce na szczycie jeszcze się nie skończyła!\nOd szesnastej do dwudziestej ósmej kolejki, w trzynastu spotkaniach Roma gromadzi 23 punkty, podczas gdy Juventus, coraz bardziej "ugotowany", zbiera ich ledwie 15. Efekt? 13 kwietnia Roma zrównuje się z Bianconerimi na czele tabeli, budząc powszechne zadziwienie niesamowitym pościgiem. Do końca sezonu zostały już tylko dwa spotkania, a perspektywa remisu na szczycie i barażowego meczu wydaje się już nie tylko prawdopodobna, ale wręcz najbardziej optymistyczna dla Trapattoniego i jego ekipy. Kalendarz nie sprzyja bowiem Juve, które w przedostatniej kolejce ma się zmierzyć z Milanem Liedholma, podczas gdy Roma będzie gościć na Olimpico zespół Lecce, już matematycznie skazany na rozstanie z Serie A. W ostatniej kolejce Juventus ma grać w Lecce a Roma w Como.\nPierwsza zapowiedź tego, co się wydarzy, ma miejsce już w ciągu tygodnia poprzedzającego 29 kolejkę. Do tej pory Roma prowadziła radosny pościg, grając piłkę pełną błysków i zrywów, za to zupełnie wolną od kalkulacji i podtekstów. Nigdy też chyba na serio nie myślała, że jest w stanie dogonić Juve. Teraz jednak ktoś, aktualny lider drużyny Boniek, zaczyna wypowiadać się w taki sposób, jakby Roma scudetto miała już pewne. Żółto-czerwona połowa stolicy umiera z pragnienia, żeby zacząć świętować sukces. Jak wypompowane już Juve mogłoby powstrzymać tak potężny pościg już w samej jego końcówce? Także Eriksson, wspaniały twórca tej zachwycającej maszynki do zdobywania bramek, po raz pierwszy ulega i zaczyna kalkulować. Choć w meczu przeciw Lecce może w końcu skorzystać z jednego ze swoich najmocniejszych graczy, wracającego do gry Bruno Contiego, woli jednak zostawić go na ławce. Lepiej oszczędzić go na dogrywkę z Juve...\n20 kwietnia okazuje się pięknym, wiosennym dniem. Na zalanym słońcem, szykującym się do świętowania Olimpico, Lecce Fascettiego ma zostać złożone w ofierze na ołtarzu sukcesu Romy. Po ledwie 7 minutach Graziani wbija piłkę głową do bramki Ciucciego i 65 tysięcy fanów eksploduje z radości. Tymczasem Juventus w Turynie bez efektów walczy z grającym w swoim rytmie i stylu Milanem Liedholma. Giallorossi spacerują po boisku. Widać, że w ich głowach już zaczęły się kalkulacje. Uważają, żeby nie popełnić faulów i nie złapać kartek i zawieszenia (no bo kto by chciał opuścić baraż i tryumf?). Nie ma co naciskać.\nW tym momencie jednak niespodziewanie budzi się duma Lecce. Wyjście Miceliego lewą stroną kończy się wrzutką w połowie wysokości pola karnego. Gdzie Alberto Di Chiara, który dorastał w młodzieżówkach Romy, wzbija się w powietrze, żeby wpakować piłkę do bramki. Remis. Roma jest wstrząśnięta, chwieje się na nogach, jakby zapomniała już o tej wspaniałej, pozbawionej kompleksów grze, która doprowadziła ją na szczyt. Lecce zaś gra dalej. Dogranie z głębi pola trafia do argentyńskiego napastnika Pascullego (który kilka tygodni później zostanie mistrzem świata w Meksyku wespół z Maradoną), który wbiega w pole karne i zostaje powalony na ziemię przez bramkarza Romy, Tancrediego. Rzut karny. Do wapna podchodzi inny Argentyńczyk, Barbas, świetny reżyser gry, który jest wściekły z powodu wykluczenia z 22 osobowej kadry mundialowej przez Bilardo i ma coś do udowodnienia. Mocny strzał, Tancredi rzuca się w prawo, piłka ląduje dokładnie w przeciwnym narożniku.\nRoma jest rozbita. Po 8 minutach drugiej połowy Barbas, wypuszczony przez świetnego Alberto Di Chiara, po raz kolejny trafia do siatki. Kilka minut później w Turynie Briaschi popisuje się pięknym zagraniem, a Laudrup wykorzystuje świetną wrzutkę i zdobywa wspaniałą bramkę. Korzystając z pauz w grze Milanu Juventus łapie oddech, budzi się także Platini i drużyna z Turynu zaczyna pokazywać, skąd brała się jej dominacja. Kiedy Pruzzo, na dziewięć minut przed końcem, klatką piersiową wbija do bramki piłkę uderzoną głową przez Tovalieriego, wszyscy wiedzą już, że to nie ma znaczenia. Dla wąsatego napastnika to 200 bramka w karierze, ale nawet on nie ma najmniejszej ochoty świętować.\nNa trybunie honorowej minister Signorello, który zasiadł u boku prezesa Violi, żeby razem z nim świętować zwycięstwo, nagle gdzieś znika. A po końcowym gwizdku znikają wszyscy. W niedowierzaniu przeżuwając bolesny zawód. Juventus ma dwa punkty przewagi i niemal trzyma już w rękach swoje 22 scudetto. Tydzień później Giallorossi, pozbawieniu już zupełnie energii, przegrywają także w Como (1-0), podczas gdy - ironią losu - Juventus z trudem pokonuje 3-2 Lecce. Bianconeri zostają mistrzami, mając 4 punkty przewagi nad Romą. Tak właśnie zaczyna się legenda "chwalebnych porażek" Svena Gorana Erikssona...\nRzym, Stadio Olimpico, niedziela 20 kwietnia 1986 roku\nROMA: Tancredi, Gerolin, Oddi, Boniek, Nela, Righetti, Graziani, Giannini (53 Conti), Pruzzo, Ancelotti, Di Carlo (67 Tovalieri).\nLECCE: Ciucci (26 Negretti), Vanoli, Colombo, Enzo, Di Chiara I, Miceli, Raise, Barbas, Pasculli, Nobile (65 Paciocco), Di Chiara II.\nSędzia: Lo Bello z Siracusa.\nBRAMKI: 7 Graziani, 34 Di Chiara II, 42 (K) i 53 Barbas, 37 Pruzzo.\nZÓŁTE KARTKI: Graziani, Conti, Vanoli, Raise.\n27.06.2019; 22:46 źródło: storiedicalcio.altervista.org dodał: kaisa\nczytaj więcej o: Główne newsy Artykuły Archiwalne\nNajwiększa wpadka w historii Romy, po obejrzeniu dokumentu Storia della Roma do dziś mam to przed oczami. Ehhh...\nRoMaO Dodano: 2 lata temu | Karma: 2\nZgadza się, dla mnie to coś niewiarygodnego... Potem przeżyliśmy wszyscy powtórkę z historii w meczu z Sampdorią Cassano. Tak przegrywać potrafi tylko Roma.\nkaisa Dodano: 2 lata temu | Karma: 2\nOj tak, mecz z Sampdorią Cassano... Do tej pory mnie to boli...\nRoMaO Dodano: 2 lata temu | Karma: 3\nMnie jeszcze bardziej po przeczytaniu w książce relacji, jakie łączyły Tottiego z Cassano. To rozdział, który wywarł na mnie ogromne wrażenie.\nJednak przegrać scudetto w przedostatniej kolejce ze spadkowiczem u siebie, a ulec Sampie która wtedy chyba dostała się do kwalifikacji LM ma trochę inny wydźwięk.\nW ogóle w tym sezonie Ranieriego co wtopiliśmy z Sampą zaliczyliśmy chyba 2 remisy z Livorno, które również poleciało z Serie A, a przeszkodą nie do pokonania w bramce był wychowanek Marco Amelia\nWracając do teksu (dzięki kaisa!) fajnie ukazana jest mentalność ludzka. Magiczna gra przez 13 spotkań, Roma robi wielką robotę, a wywraca się pod koniec i niestety to się najbardziej pamięta, a nie te wszystkie kroki które doprowadziły do tej szansy.\n"Tak właśnie zaczyna się legenda "chwalebnych porażek" Svena Gorana Erikssona.."\nKtoś może przybliżyć o co dokładnie chodzi?\nNo coz, gen frajerstwa jest wpisany w cala historie Romy jak widac\nBarteq; 12 minut temu\nValtaire; 17 minut temu\nTeż się zgłoszę, będę jeszcze skuteczniej wszystkich wnerwiał :D Witamy państwa z Olimpiko, przed mikrofonami Omen i Volt! xD\nprim21 , Mancol , Barteq , Valtaire , mjroma1 , Omen


Ankieta: Moja ocena Burberry - Burberry Her (nie oceniaj zapachu, jeśli go nie znasz!):\n#Burberry - Burberry Her\nSobota, 13 czerwiec 2020, 14:12\nFr: Burberry Her marki Burberry to kwiatowo - owocowo - gourmand perfumy dla kobiet. Burberry Her został wydany w 2018 roku. Twórcą kompozycji zapachowej jest Francis Kurkdjian. Nutami głowy są malina, truskawka, czereśnia, jeżyna, czarna porzeczka, cytryna i mandarynka; nutami serca są jaśmin i fiołek; nutami bazy są bursztyn, mech dębowy, nuty drzewne, piżmo, paczula, wanilia i drewno kaszmirowe.\nDostałam próbkę od emery (tradycyjny cmok!) razem z Baccarat Rouge 540, z opisem "klony".\nZaczęłam testowanie od Baccarat Rouge 540, potem nadeszła kolej na klona.\nPierwszy moment - autentyczne przerażenie.\nKrzykliwy wrzask przeraźliwie syntetycznych owocków!\nPewnie gdybym miała skłonność do bólu głowy, to już by było po mnie.\nZ niedowierzaniem czytałam na fragrze opinie, że są to podobne zapachy.\nNo ale może nie ten dzień, nie ta faza księżyca itd.\nNa drugi dzień spróbowałam jeszcze raz, na spokojnie.\nI jak przeczekałam cierpliwie pierwsze pół godziny, to faktycznie, zaczęło się coś wyłaniać.\nTak po godzinie i dalej rzeczywiście jest podobieństwo, tak mniej więcej 80%.\nBrakuje trochę głębi, tej krystalicznej nuty, składniki jakby nieco gorsze jakościowo, mniej wymiarów.\nJakby ten sam obraz, ale malowany plakatówkami a nie pastelami.\nAle fakt, pomijając początek, gdyby nie testować nadgarstek w nadgarstek, tylko poczuć na kimś przechodzącym, to mogłabym się pomylić.\n#Re: Burberry - Burberry Her\nPoniedziałek, 15 czerwiec 2020, 08:18\nMam slabosc do perfumów Burberry i tu nie jest inaczej - ten zapach zawsze bedzie mi sie kojarzyl z wakacjami. Bardzo fajnie owocowy, delikatnie kwiatowy.


Podobnie, jak w roku ubiegłym w ramach Europejskiego Dnia Zdrowego Jedzenia i Gotowania nasza społeczność szkolna wspólnie z rodzicami wzięła udział w ogólnopolskiej akcji „Dzień Śniadanie Daje Moc”.\nAkcja była jednym z elementów projektu „Dzień Śniadanie Daje Moc”. Koordynatorem projektu jest Partnerstwo dla Zdrowia, natomiast jego patronem honorowym jest Minister Edukacji Narodowej, Rzecznik Praw Dziecka i Ośrodek Rozwoju Edukacji.\nAkcja miała na celu utrwalenie wśród dzieci prawidłowych nawyków żywieniowych, a także umiejętności wyboru produktów zdrowych i smacznych, jak również zaangażowanie rodziców w kwestie prawidłowego żywienia dzieci. Istotnym elementem edukacji prozdrowotnej w szkole jest uświadomienie uczniom konieczności spożywania regularnych i prawidłowo zbilansowanych posiłków, głównie śniadania. Jest ono podstawą dobrego rozwoju fizycznego, efektywnej nauki i dobrej pamięci.\nW ramach projektu uczniowie wspólnie z rodzicami i nauczycielami przygotowywali pyszne i zdrowe śniadanie. Na stolikach szkolnych znalazły się kolorowe kanapki, pyszne soki, napoje mleczne i zdrowe, smaczne przekąski.\nMamy nadzieję, że udział w akcji przyczynił się do zmiany nawyków żywieniowych naszych podopiecznych i zwiększy dbałość o zdrowie.\nTo była udana, świetna akcja – akcentowali to zarówno uczniowie, jak i rodzice!\nOpracowanie: koordynatorzy projektu - Anna Boczek, Natalia Sarzyńska - Wójtowicz


Bogdan za Pileckiego | Galopujący major\nStrona główna > felietonik\t> Bogdan za Pileckiego\nBogdan za Pileckiego\n07/02/2018 Dodaj komentarz Go to comments\nNie wiem, ile paznokci wyrywanych miał rotmistrz Pilecki. Czy wszystkie, czy tylko kilka? Ale zastanawiam się, ile powinni mu jeszcze wyrwać, żeby jaśnie Pan Kurski zdecydował się pokazać dramat Pileckiego światu? Co powinien zrobić Pilecki, na jaki czas wstać z grobu, ile razy dać się zamknąć w Auschwitz, ile razy katować stalinowcom, żeby w TVP ktoś z łaski swojej nos zatkał, fumy do kieszeni schował, i jednak powiedział: robimy!\nOto BBC, nie żadna tam telewizja osiedlowa, ale samo BBC się prosi, prosi wręcz, żeby o Pileckim produkcję zrobić. I co? I gówno. Car Kurski „niet” stawia. Jak bardzo trzeba być zdegenerowanym władzą, jak wielkie mieć o sobie mniemanie, żeby tracić historyczną szansę pokazania Pileckiego światu? Jak bardzo trzeba mieć w poważaniu ten cały patriotyzm, którym sobie gębę non stop smarują, żeby Pileckiemu słusznej sławy odmawiać? Gdyby to jeszcze, ja wiem, o kasę chodziło. O aktorów może, o scenariusz. Ale nie, tu chodzi o producenta. Producenta! Że kiedyś film zrobił, co stosunkom polsko-żydowskim zaszkodził. Z początku myślałem, cholera, może stary Patryka Jakiego oprócz w państwowych wodociągach, w filmie zaczął robić i z synem po nocach pod blokiem coś o żydowskich kamienicach kręcą? Ale nie tam, ptaszki medialne ćwierkają, że chodzi o producenta Pokłosia. Firmę, która produkowała „Gry uliczne” o śmierci Pyjasa, dokumenty o IV Departamencie SB, Hellera o komunizmie, słynnego „Fotoamatora” o łódzkim getcie ma na koncie, nie mówiąc o sprawnie zrealizowanych „Glinach”, czy „Zabić Sekala”. Przecież ci ludzie, chociażby przez współpracę przy „Szpiegach w Warszawie” zrobili dla promowania historii więcej niż Jacek Zenek Martyniuk Kurski zrobi przez całe swoje prezesowskie życie. Kim trzeba być, żeby takie kretyńskie weto stawiać? A przecież wydaje się, że skoro Pilecki dał się katować, to może, warto i z samym diabłem, albo innym Grossem, pakt zawrzeć i dobry serial o nim zrobić?\nBo przecież to jedyna szansa. Pomysł, że TVP zrobi serial, który obejrzy ktoś niepolskojęzyczny jest jak pomysł, że Polacy potrafią samolotami lądować albo ze smogiem walczyć. Producent Ci, Jacusiu, nie pasuje? To se własną firemkę załóż i w niej prychaj na podwykonawców. Bo smutny epilog jest taki, że teraz zamiast Pileckiego w BBC oglądać, cała twitterowa Polska czyta, jak to nowy gwiazdor TVP wolał bomsite na eco zraszować niż swojej żony cipę.\n07/02/2018 o 8:42 pm\nTylko Maciuś Pawlicki godzien taki film zrobić by zarobić na spłatę swego frankowego kredytu.\n07/02/2018 o 8:47 pm\n08/02/2018 o 10:28 am\n„nowy gwiazdor TVP wolał bomsite na eco zraszować niż swojej żony cipę”\n08/02/2018 o 10:42 am\nZawsze są plusy. Zaoszczędzą trochę kasy i może wystarczy na „Smoleńsk 2” ?\nByliście frajerami Duda zdjął jarmułkę, czyli sztuczka „na debila”


W obliczu niepewności dotyczącej raka, ludzką naturą jest nauczenie się jak najwięcej na ten temat i próbowanie dowiedzieć się, jak to wszystko będzie grać. Oczywiście, nie możemy naprawdę wiedzieć, ale nie o to chodzi. Potrzebujemy tylko czegoś, do czego możemy się przyłączyć. Coś, co daje nam ogólne wyobrażenie, dokąd zmierza ten autobus. Więc jesteś tutaj.\nPrzedstawione tutaj wskaźniki przeżywalności raka okrężnicy mają pomóc w ustaleniu umysłu, aby podać numer.\nNależy pamiętać, że wskaźniki przeżywalności raka okrężnicy przedstawione tutaj są uogólnieniem, a indywidualne szanse przeżycia mogą być zupełnie inne.\nWspółczynnik przeżycia raka okrężnicy i lokalizacja guza\nWedług artykułu opublikowanego w European Journal of Cancerlokalizacja guza wpływa na wskaźnik przeżycia raka okrężnicy. Na przykład w Stanach Zjednoczonych pięcioletni wskaźnik przeżywalności dla nowotworów w okrężnicy wstępującej (najbliżej jelita cienkiego) wynosi około 63%. W okrężnicy poprzecznej wskaźnik przeżycia wynosi około 59%, aw zstępującej okrężnicy około 66%. (Wskaźnik przeżycia pięcioletniego stanowi odsetek pacjentów żyjących pięć lat po ich wstępnym rozpoznaniu). Sur Współczynniki przeżycia raka okrężnicy w różnych krajach\nWedług tego samego badania wskaźniki przeżycia raka okrężnicy również różnią się w zależności od kraju. Podczas gdy całkowite pięcioletnie przeżycie raka jelita grubego w Ameryce wynosi 62%, w Europie wynosi ono 43%.\nJakość opieki może być jednym z powodów, ale innym może być program badań przesiewowych w kierunku raka okrężnicy. Ogólnie rzecz biorąc, wykrywa się wcześniejszy rak jelita grubego, tym łatwiej go leczyć.\nWspółczynnik przeżycia raka jelita grubego i stopień jego rozpoznania\nEtap rozpoznania również znacząco wpływa na wskaźniki przeżywalności raka okrężnicy. Badania opublikowane w\nANZ Journal of Surgery wykazały, że w Australii pięcioletnie przeżycie w przypadku raka okrężnicy stopnia 1. wynosi 93%, ale spada do 59% w przypadku raka okrężnicy w stadium 3. Aby uzyskać więcej informacji na temat etapów raka okrężnicy w ogóle, przeczytaj Etapy raka okrężnicy.\nWspółczynnik przeżycia raka okrężnicy i ćwiczenia\nWiększość czynników, o których wspomniałem, jest poza twoją kontrolą. Żyjesz tam, gdzie mieszkasz i nie zdecydowałeś się na raka jelita grubego, więc nie udało ci się wybrać, który z nich uzyskać i gdzie je zdobyć. Co więc możesz zrobić, aby zwiększyć swoje szanse na przeżycie teraz, gdy je masz? Naukowcy z Dana-Farber Cancer Institute w Bostonie przeprowadzili dwa badania, z których oba ujawniły, że umiarkowane ćwiczenia fizyczne mogą znacząco zwiększyć przeżywalność pacjentów z rakiem okrężnicy. Inne badanie, opublikowane w czasopiśmie Gut, rzuciło nieco światła na to, dlaczego ćwiczenia fizyczne mogą zwiększać wskaźnik przeżywalności raka okrężnicy.\njelita grubego przeżycia raka przeżycia raka okrężnicy przeżywalności raka przeżywalności raka okrężnicy raka okrężnicy\nCzujesz się, jakbyś częściej zapominał, albo twój mózg jest we mgle? Istnieje wiele przyczyn\n1Lebert Equalizer Bars Podczas gdy można całkowicie cieszyć się doskonałym treningiem w domu bez\nImplanty piersi i rekonstrukcja rozprężaczy tkanek\nJak inhibitory ACE leczą niewydolność serca


Głosy zespołu House'a na Lois Lerner w pogardzie - Biuro Rachunkowe\nZgodnie z oczekiwaniami, Komitet Nadzoru Izby i Reformy Rządowej zagłosował dziś za tym, by była urzędniczką IRS Lois Lerner w pogardzie dla Kongresu, ponieważ dwukrotnie odmówiła odpowiedzi na pytania panelu dotyczące kierowania IRS do grup konserwatywnych.\nGłosowanie panelu przebiegało zgodnie z linią partyjną: 21 (Republikanie) do 12 (Demokraci). Rezolucja trafi teraz do pełnej, kierowanej przez republikanów Izby Reprezentantów na głosowanie, podczas którego prawodawcy rozważą, czy nie zwrócić się do Departamentu Sprawiedliwości USA o pociągnięcie do odpowiedzialności karnej Lernera, donosi Washington Post . Głosowanie w pełnym składzie Izby może odbyć się przed końcem miesiąca, poinformował CNN.\n«Żądając odpowiedzi i pociągając do odpowiedzialności potężnego urzędnika państwowego za niewywiązanie się ze swoich zobowiązań prawnych, komisja ta wykonała swoje zadanie», powiedział przewodniczący Darrell Issa (R-CA) w oświadczeniu pisemnym po dzisiejszym głosowaniu. «Jeśli Izba podejmie i uchwali rezolucję, sprawa zostanie skierowana do amerykańskiego prokuratora Dystryktu Kolumbia, który zgodnie ze statutem ma obowiązek zabrać ją do wielkiej jury».\nLerner, były szef działu IRS Exemptations (EO), jest jednym z kluczowych graczy w skandalu celowym, w którym 11 miesięcy temu agencja przyznała się do dodatkowego sprawdzenia wniosków Tea Party i innych konserwatywnych grup o przyznanie statusu zwolnionego z podatku. Dział ERPO jest miejscem, w którym rozpatruje się wnioski o przyznanie statusu organizacji zwolnionych z podatku. Lerner przeszedł na emeryturę w IRS we wrześniu ubiegłego roku.\nPodczas dwóch przesłuchań przed Komisją Nadzoru Izby – jednego w dniu 22 maja 2013 r., a drugiego 5 marca 2014 r. – Lerner odmówiła odpowiedzi na pytania prawodawców dotyczące skandalu związanego z celowaniem i postanowiła powołać się na przysługujące jej piątą poprawkę dotyczącą prawa do samooskarżenia. Utrzymała swoją niewinność, zanim odmówiła odpowiedzi na pytania podczas jednego ze swoich wystąpień.\nZgodnie z Washington Post , Demokraci twierdzą, że komisja nie może zgodnie z prawem wysuwać zarzutów dotyczących pogardy wobec Lerner, argumentując, że komisja nie uchyliła wyraźnie jej piątej poprawki ani nie poleciła jej wyraźnie zeznawać lub stawić czoła pogardom.\nRepublikanie przeciwstawiają się temu, że komisja skutecznie unieważniła odmowę Lerner, głosując, że zrzekła się prawa do piątej poprawki, uznając się za niewinną. Twierdzą oni również, że komisja poinformowała Lernera, iż może zostać oskarżona o obrazę za odmowę odpowiedzi na pytania podczas marcowego przesłuchania.\nDziałania Komisji Nadzoru Izby przychodzą dzień po tym, jak komisja House Ways and Means zagłosowała 23-14 razy, aby publicznie ujawnić swoje dowody przeciwko Lerner’owi i wysłać list do prokuratora generalnego Erica Holder’a z prośbą o zabranie Lerner’a do sądu.\nRepublikanie chcą, aby oskarżono ją o niewłaściwe wpłynięcie na IRS w celu podjęcia działań przeciwko konserwatywnym organizacjom, ujawnienie poufnych informacji o podatnikach (przestępstwo) i utrudnianie dochodzenia.\nDlaczego głosy akcjonariuszy przeciwko ratyfikacji…


Zabawki 2/5 - ug-mstow.com.pl\nJeżeli chcemy, żeby nasze dziecko zainteresowało się klockami Lego, żeby rozwijały one jego rozwój i zezwoliły na przygotowanie calutkiego zestawu, to musimy zobaczyć, co proponują nam klocki Lego Chima.\nPrzed każdymi urodzinami oraz uroczystościami, a niejednokrotnie również bez okazji rodzice zastawiają się, jakie zabawki kupić swoim pociechom. Na rynku mamy sporo możliwości wyboru, lecz wyjątkowo godne uwagi są klocki Lego. To zabawka świetna tak samo dla chłopców, jak też dziewczynek, ponieważ ożywia ich wyobraźnię i pozwala na rewelacyjne spędzenie wolnego czasu, którego maluchy mają pod dostatkiem.\nMłody człowiek od pierwszych lat powinien stymulować swoją wyobraźnię i sprawności manualne. Najlepsza nauka przychodzi przez rekreację, to powszechnie znana prawda. Najlepszymi narzędziami, które będą mobilizowały mózg małego, okazują się odpowiednie zabawki. W artykule omawiamy towary renomowanego amerykańskiego wytwórcy Fisher Price.\nDziecko to marzenie wielu pań – jest to normalne, wiąże się z instynktami macierzyńskimi i zachowaniem ciągłości gatunku. Zrealizowani zawodowo i dojrzali panowie również zwykle chcą potomka. Ludzie, którzy odchowali dotąd gromadkę potomków, są pewni, że wychowanie to trudna, ale największa i najważniejsza przygoda życia.\nGdy dostrzeżemy, że nasze dziecko uwielbia rysować powinniśmy uprościć mu spełnianie się w tej pasji. Chociaż w sumie wiele dzieciaków lubi malować i jedynie niektóre stają się malarzami, ale kto wie, jaka droga czeka nasze dziecko.\nWyprawienie wyprawki dla niemowlaka nie jest takie proste, bowiem jest naprawdę wiele rzeczy, które w takiej wyprawce powinny się znaleźć. Niemowlęta są w stu procentach zależne od rodziców, prócz ciuszków, pieluszek lub dobrych zabawek w wyprawce powinny znaleźć się przeróżne łagodne kosmetyki pielęgnacyjne ofiarowane dla niemowląt, do tego kiedy na świat ma przyjść nowy członek rodziny potrzebny jest zakup łóżeczka czy też wózka.\nAsortyment zabawek dla dzieci jest aktualnie naprawdę duży, w związku z tym mamy w czym wybierać. Jeszcze kilkanaście lat temu, w sklepach rządziły przede wszystkim lalki, klocki, pluszaki czy wozy, teraz mamy dostęp do takich zabawek, o jakich wcześniej nam się nie śniło.\nWybór podarunku jest sprawą bardzo indywidualną. Należy jednak uzależniać go od gustu nie własnego, ale tego, kto ma zostać obdarowany. Dużo ludzi bowiem popełnia ten błąd, że wybiera prezenty takie, jakie sami pragnęliby otrzymać. Im lepiej znana jest dana osoba, tym łatwiej jest dać jej właściwy prezent. Ogromnie ważne jest, by prezenty były przemyślane. Nierzadko bowiem jest sytuacja, że otrzymuje się przedmioty całkiem niepotrzebne, które później jedynie zabierają przestrzeń w mieszkaniu. Prezent staranny i przemyślany zawsze cieszy bardziej.\nW przeszłości dzieci miały przeważnie mało zabawek, które niekiedy dziedziczyły po starszym rodzeństwie. Sklepy świeciły pustkami albo zabawki były naprawdę kosztowne, dlatego rodzice niekiedy wykonywali je dla swoich pociech własnoręcznie.\nSądząc po liczbie gabinetów kosmetycznych, które istnieją na terenie naszego kraju, zainteresowanie zabiegami kosmetycznymi jest rzeczywiście ogromne. Niestety duża liczba gabinetów kosmetycznych nie powoduje, iż jakość usług nieustannie wzrasta. Wiele z nowych salonów kierowanych jest przez osoby niedoświadczone, jakie nie mają odpowiedniego przygotowania.\nŚwietne rozwiązanie na wakacyjny wypad - to morze. Nasz Bałtyk jest świetną możliwością. Oczywiście w czasie wakacji jest wielu chętnych na spędzanie czasu na nadbałtyckich plażach, więc z pewnym wyprzedzeniem warto zacząć interesować się noclegiem.


Szkolenia zrealizowane -\n11 sierpnia odbyło się kolejne spotkanie Forum, dotyczące tematu: Optymalizacja wydatków oświatowych. Wybrane przypadki z doświadczeń audytorskich.\nPoprowadził je ekspert w dziedzinie finansów publicznych z ponad piętnastoletnim doświadczeniem samorządowym. Obecnie Skarbnik Powiatu, a wcześniej m.in. Główna Księgowa jednostki organizacyjnej powiatu. Od wielu lat zaangażowana w realizację szeregu projektów na rzecz JST. Trener w projekcie „Doskonalenie strategii zarządzania oświatą na poziomie regionalnym i lokalnym etap II” (2013-15). Od 2018 roku jest ekspertem w ORE, a w Związku Miast Polskich pełni rolę Doradcy ds. Rozwoju Oświaty Samorządowej.\nTrenerka posiadająca doświadczenie w zakresie przeprowadzania kontroli funkcjonalnych i instytucjonalnych. Współautorka publikacji „Zarządzać czy administrować oświatą – zarządzanie oświatą w oparciu o dane i ich analizy”. Współtwórczyni modelu „Wsparcie Jednostek Samorządu terytorialnego w zakresie zarzadzania oświatą”, który wspomaga Jednostki Samorządu Terytorialnego w zakresie zarządzania oświatą. Jest doświadczonym praktykiem w przygotowaniu analiz oświatowych z obszaru optymalizacji organizacyjnej i racjonalizacji wydatków.\nKolejne spotkanie Członków Dolnośląskiego Forum Skarbników odbyło się w dniu 25 czerwca o godzinie 10:00.\nTematem spotkania był System Besti@ w praktyce jako narzędzie do przygotowania sprawozdań budżetowych, finansowych oraz dokumentów planistycznych.\nUczestnicy poznali najważniejsze funkcjonalności i możliwości systemu BeSTi@, mające na celu poprawę wydajności pracy podczas przygotowywania sprawozdań i dokumentów planistycznych. Dzięki pytaniom do prowadzącego omówiono odpowiednie zastosowanie systemu BeSTi@ w zakresie obsługi sprawozdań i budżetu poprzez możliwość pracy na własnych dokumentach. Poruszono także aspekty konfiguracji systemu, wysyłania dokumentów czy sporządzania raportów.\nZa nami kolejne spotkanie Członków Dolnośląskiego Forum Skarbników, które odbyło się w dniu 22 kwietnia o godzinie 10:00.\nTemat spotkania była\nPOPRAWA WSKAŹNIKÓW ZADŁUŻENIA SAMORZĄDÓW POPRZEZ NOWOCZESNE FORMY REALIZOWANIA INWESTYCJI PRZEZ JST.\nUczestnicy zapoznali się z prognozami finansowymi na najbliższą przyszłości, ponadto przedstawiony został efektywny model finansowania inwestycji gminnych uwzględniający oszczędności oraz zasady realizacji inwestycji poprzez emitowanie obligacji komunalnych i obligacji przychodowych.\n26 marca odbyło się spotkanie Dolnośląskiego Forum Skarbników.\nŚRODKI Z FUNDUSZU PRZECIWDZIAŁANIA COVID DLA JST. KLASYFIKACJA, EWIDENCJA, ROZLICZANIE ORAZ INNE WAŻNE KWESTIE FINANSOWE DLA JST NA BAZIE USTAWY O TARCZY ANTYKRYZYSOWEJ\nFundusz Przeciwdziałania Covid (FPC) – istota, podstawy prawne.\nZasady realizacji zadań realizowanych ze środków FPC.\nPlan finansowy dla środków z FPC oraz ich ujęcie w budżetach poszczególnych lat.\nKlasyfikacja budżetowa dla środków z FPC na różne zadania. Ewidencja księgowa środków z FCP.\nZasady rozliczania środków z FCP.\nTarcza Antykryzysowa – ważne kwestie finansowe dla JST.\n29 stycznia odbyło się Dolnośląskie Forum Skarbników, tematem przewodnim spotkania były:\nZMIANY W PODATKU VAT OD 2021 ROKU\nNa Forum omówione zostały zmiany rozliczania podatku VAT oraz wskazane zostały najnowsze planowane zmiany i ich wpływ na bieżące rozliczenia.\nW dniu 24 listopada odbyło się spotkanie Dolnośląskiego Forum Skarbników\nTematem przewodnim było: „Zasady rozliczania wpłat na PPK w jst. Od naliczenia do rozliczenia oraz korekty wpłat i raportowanie do instytucji finansowej”\nCelem spotkanie Forum była prezentacja zagadnień związanych z prowadzeniem rozliczeń składek na PPK, raportowaniem do instytucji finansowej oraz prowadzeniem ewidencji księgowej PPK. Podczas szkolenia uczestnicy zapoznani zostaną z wieloma praktycznymi aspektami związanymi z przedmiotem szkolenia.\nW dniu 30 pażdziernika odbyło się spotkanie Dolnośląskiego Forum Skarbników, które było poświęcone sytuacji finansowej jednostek samorządu terytorialnego w związku z COVID-19, zmianą w wieloletniej prognozie finansowej JST dokonanych w związku z COVID-19 (specustawa z 2 marca 2020 r.), oraz nowym źródłom dochodów JST (ze środków Funduszu COVID-19).\nMieliśmy przyjemność zaprosić Państwa na kolejne spotkanie w ramach Dolnośląskiego Forum Skarbników, które odbyło się w dniu 18 września 2020 roku w formie stacjonarnej siedzibie ośrodka we Wrocławiu.\nTemat spotkania brzmiał: "Aktualne zagadnienia i nieprawidłowości w rachunkowości urzędów, starostw, samorządowych jednostek i zakładów budżetowych w 2020 roku".\nPodczas Forum omówione zostały bieżące problemy w zakresie gospodarki finansowej, rachunkowości i sprawozdawczości JST, JPS i innych jednostek organizacyjnych.\nkoordynator forów, konsultant\ntel . 32 206 80 39 wew. 23; 797 052 940


Wzór do haftu płaskiego - LAWENDOWY - PDF\n» Wzór do haftu płaskiego - LAWENDOWY - PDF\nWzór do haftu płaskiego w pdf. Jest to idealny wybór dla osób, które mają już pierwsze kroki z haftem za sobą, posiadają w domu niezbędne materiały do wykonania tamborka oraz szukają wzoru do haftowania.\nPlik zawiera dwie plansze: jedna z omówieniem ściegów i propozycją kolorów muliny (Ariadna) oraz druga ze wzorem do wydrukowania w celu przeniesienia na tkaninę. Plik nie zawiera instrukcji wykonania haftu.\nWzór przeznaczony jest dla tamborka o średnicy 17cm, ale może być dowolnie dostosowany do rozmiaru tamborka.\nProdukt cyfrowy - po zaksięgowaniu płatności otrzymasz maila z linkiem do pobrania pliku. W przypadku problemów z pobraniem pliku skontaktuj się ze mną poprzez formularz kontaktowy.\nProdukt jest dostępny również w wersji bez instrukcji oraz w wersji fizycznej jako zestaw do nauki haftu.