Kruszynka - Opowiadanie\nByła sobota - parny sierpniowy wieczór.\nWydawało się, że na główną ulicę wioski wyszli wszyscy jej mieszkańcy.\nNiektórzy stali grupkami koło swych domów, dyskutując w sąsiedzkim gronie. Inni ubrani odświętnie, spacerowali parami, trzymając się pod rękę. Jeszcze inni, młodzi, grupami biegali z miejsca na miejsce, hałasując, pijąc piwo wprost z butelek albo z puszek, które puste rzucali potem na ulicę, kopiąc ze śmiechem.\nWiększość towarzystwa kierowała się w stronę Domu Ludowego, skąd też dolatywały taneczne dźwięki znanych przebojów disco polo. Muzyka rozbrzmiewała hen, aż poza granice wioski, jakby obwieszczając całemu światu, że w Gorcach jest zabawa.\nIm bliżej domu kultury, to ludzi było coraz więcej. Widać też było grupy obcych, stojących z boku na chodnikach, trzymających się razem, popijających z butelek, z pode łba obserwujących miejscowych osiłków. Przy drzwiach wejściowych do “harcówki” kręcili się ochroniarze i strażacy sprzedający bilety.\nByła dopiero dziesiąta, na dworze piękna pogoda, to też większość uczestników zabawy wolała na świeżym powietrzu wprowadzić się w dobry nastrój, niż w zadymionej, dusznej świetlicy.\nJadzia siedziała od kilkudziesięciu minut z koleżanką w środku, przy małym stoliku, który zarezerwowały sobie parę dni wcześniej. Rozmawiały, słuchając muzyki, popijając piwo, ciekawa jedna drugiej, ponieważ nie widziały się parę lat.\nObie młode i bardzo ładne. Były koleżankami od pierwszej klasy podstawówki. Razem chodziły w Gorcach do gimnazjum, później Renia wyjechała do miasta. Uczyła się w liceum, ale rzuciła szkołę przed samą maturą, gdy poznała jakiegoś prywaciarza i wyszła za niego za mąż. Po trzech latach małżeństwa rozwiodła się. Była teraz wolna i nie wiedziała co ze sobą zrobić.\n- Wróć do swoich - namawiała ją Jadzia. Ojce już stare, na gospodarce ledwie dają se rade. We wsi jest sporo fajnych chłopów i wszystko ci sie ułoży.\nRenia milczała, marszcząc nos.\n- Posiedzisz trochę na wsi, poobserwujesz, może ci sie spodoba, a jak się zagospodarzysz, to mówie ci, że ten twój milioner w te pędy do ciebie wróci - zachęcała koleżankę w inny sposób.\nRenia o czymś rozmyślała, aż w końcu rzekła.\n- To go psami poszczuję, milionera od siedmiu boleści.\nJadwiga pokręciła głową.\n- Gadamy godzine a nie wiele mi powiedziałaś. Musiało ci tam lekko nie być?\nRenia spojrzała jej w oczy i tylko przytaknęła.\nSala wypełniała się coraz bardziej i hałas robił się coraz większy. Było też coraz więcej pijanych, tak, że musiały energicznie odprawić paru amantów słaniających się na nogach, bełkotem proszących je do tańca.\nGdy się trochę uspokoiło koło ich stolika, Jadwiga popatrzyła na puste butelki i zaproponowała, że przyniesie jeszcze po piwie. Założyła sweter, który trzymała na kolanach, wzięła butelki, po czym poszła do bufetu.\nRenia odprowadzała wzrokiem jej zgrabną sylwetkę, aż znikła jej z oczu w tłumie\ncisnących się przy bufecie ludzi. Sweter, obszerna tunika, buty na płaskim obcasie, ale ona się brzydko ubiera, pomyślała, a gdy Jadzia wróciła, zdjęła sweter i usiadła - oznajmiła sceptycznie.\n- W tych ciuchach nie przypominasz najładniejszej dziewczyny naszej klasy.\nPo chwili dodała przyglądając się jej uważnie.\n- Ubierasz się tak, jakbyś była w ciąży.\n- Nie pleć byle czego - obruszyła się Jadzia, spojrzawszy wokół zalęknionym wzrokiem.\nRenia nachyliła się do niej i powiedziała cicho, że ledwie było ją słychać w panującym na sali hałasie.\n- Powiem ci coś, tylko mnie nie wydaj. Ja też byłam w ciąży.\n- Byłaś? Przecie nie masz dzieci.\n- Ale w ciąży byłam, przed samą maturą. Ukrywałam to przed całą szkołą na różne sposoby. Może by mi się udało, bo rodzić miałam trzy miesiące po egzaminach. Ale ślubu jeszcze nie mieliśmy i mój powiedział, że mam usunąć albo z nami koniec.\n- I co, usunełaś?\nRenia przytaknęła głową.\n- Jak? Sama?\n- Coś ty. Załatwił mi zabieg w Niemczech.\n- U Niemców?\n- Tak u Niemców - odpowiedziała lekko podirytowana. Polki jeżdżą po całej Europie i tam robią aborcję.\n- La czego nie tu?\n- Dlaczego, dla czego. Dlatego, bo tu jest dziki kraj. Musimy jeździć, ryzykować zdrowie, albo tutaj płacić kilkakrotnie więcej.\n- Toś pojechała do Niemców? Nie bałaś sie? - Jadzia patrzyła na nią z podziwem.\n- Załatwił wszystko - podróż, szpital. Jechałyśmy busem, dziesięć kobiet, wszystkie do jednego szpitala. Tam już na nas czekali. Papiery były przygotowane wcześniej i w tym samym dniu wszystkie nas wyskrobali. Szybko, sprawnie, fachowo - po niemiecku.\n- To ile za to zapłaciłaś?\n- On zapłacił 500 Euro.\n- Ale choć sie wywczasowałaś.\n- Aha! - rzuciła Renia sarkastycznie. - Zrobią ci, poobserwują z godzinę i wynocha, bo za następną musisz dodatkowo płacić. Tego samego dnia wieczorem, wracałyśmy wszystkie z powrotem. Jechaliśmy całą noc. Trzy kobiety nie czuły się dobrze, krwawiły. Kierowca pędził jak wariat, a pielęgniarz go tylko poganiał, żeby jak najprędzej po odstawiać nas pod adresy z pod których nas brał - mówiła coraz bardziej zdenerwowana. - Jak sobie przypomnę te wczasy, to tylko bym płakała, choć minęło już trzy lata, albo darła pazurami siebie i wszystko wokół, a najbardziej tego mojego.\nZamilkła, po czym rozgorzałymi oczami wodziła po sali, po ludziach. Sięgnęła do torebki, wyjęła chusteczkę, którą wytarła łzy zbierające się jej w kącikach oczu, a gdy podszedł do nich jakiś przystojniak, prosząc ją do tańca, popatrzyła na Jadzię rozpaczliwie, wzruszyła ramionami i poszła z nim tańczyć.\nJadzia siedziała zamyślona, sama przy stoliku.\nNie okłamała koleżanki. Nie przyznała się tylko do tego, że jest w ciąży. To już ósmy miesiąc. Jeśli Renia poznała, to czy inni też?. Medytowała pełna obaw. Jak dotąd nikt nie dał poznać, że odkrył jej tajemnicę. Ostatnio przecież przesiadywała cały czas w domu, albo sama w polu.\nOdprawiła fuknięciem jakiegoś młodego chłopaka, który podszedł i prosił ją do tańca, nawet na niego nie spojrzawszy.\n- Nie, nie, na pewno nie zauważyli. Matka by przecie wiedziała. A zresztą co będzie to będzie, pomyślała stanowczo, gdy napotkała wzrok Michała, który stał niedaleko, oparty o ścianę i wpatrywał się w nią namiętnie.\nSpojrzała na niego hardo, po czym odwróciła głowę, szukając wzrokiem koleżanki.\nGdy zespół zrobił przerwę, Renia wyszła z tłumu tańczących i podeszła do stolika.\n- Poznaj Heńka - powiedziała zziajanym głosem, ciężko dysząc, popychając chłopaka z którym tańczyła, tak, aby usiadł na jej krześle. Przysiadła potem sama na brzeżku krzesła, cisnąc się do niego i śmiejąc.\nJadzia przyjrzała się chłopakowi. Nie znała go, ale była przekonana, że jest miejscowy.\n- My się chyba znamy - powiedział Heniek wyciągając rękę.\n- Ja ciebie znam. Ty może mnie nie, bo uczyłem się i przyjeżdżałem do domu tylko na święta.\n- Heniek skończył uniwersytet rolniczy we Wrocławiu - wtrąciła Renia. - Wrócił teraz do domu gdzie będzie zajmował się swoimi dwudziestoma hektarami.\n- To za gospodynią będziesz się i oglądać? - powiedziała.\n- A może już znalazłem i nie będę musiał? - odrzekł, objął Renię za szyję, po czym zajrzał jej w oczy.\n- Obecnie mam tyle spraw na głowie, że byłabym marną gospodynią. Najpierw muszę wrócić do miasta i uporządkować moje sprawy.\n- To kiedy wyjeżdżasz? - spytała Jadwiga.\n- W poniedziałek z samego rana.\n- Szkoda. - Jadzia zrobiła smutną minę, a po chwili dodała. - Wydaje mi się, że najlepiej zrobie, jak zostawie was samych.\nRenia spojrzała na Heńka, popatrzyli na siebie i nic nie odpowiedzieli.\nJadzia założyła sweter, podniosła się z krzesła, machnęła im na pożegnanie ręką, po czym poszła do wyjścia, obciągając rękoma poły swetra.\nNa zewnątrz było ciepło i przyjemnie, chociaż dochodziła północ.\nJadzia minęła ludzi stojących przed domem kultury. Nie odpowiadając na zaczepki pijanych, skierowała się do domu.\nNoc była jasno rozświetlona księżycem świecącym jak jakaś latarnia zawieszona na niebie, tylko drzewa i krzaki rzucały przepastne, mroczne cienie na pogrążoną w poświacie ulicę.\nWieś już spała, ino gdzie niegdzie paliło się światło w jakim oknie, a od “harcówki” dolatywała już coraz cichsza muzyka. W cichości nocy odniosła wrażenie, że ktoś za nią idzie. Obwinęła się swetrem i przyśpieszyła, kilkakrotnie spoglądając za siebie. Ogarnął ją taki strach, że prawie biegiem pomykała pustą ulicą do domu, który był na skraju wsi.\nDopadła w końcu drzwi, sięgnęła pod wycieraczkę i gdy z uczuciem ulgi przekręciła klucz w zamku, poczuła, że ktoś ją chwyta mocno, zatyka usta pocałunkami i wpycha do izby przy sieni, którą wykorzystywali jako magazyn. Gdy wepchnął ją do izby pełnej worków ze zbożem, przestał ją całować, zakrył jej usta dłonią, szepcąc do ucha żarliwie, obmacując drugą ręką po całym ciele.\n- Jaguś, to ja Michał, bądź cicho, bo matka usłyszy. Cały czas, całą zabawę cię obserwowałem, ale nie podszedłem, aby się nie zmiarkowali. Taka jesteś śliczna…\nZnowu zaczął ją całować, obłapiać, tak mocno przyciskać do siebie, ze całkiem zesłabła i oczy zaszły jej mgłą.\n- Puść… Michał… ostaw… ostaw… - mówiła, niezdolna do żadnego oporu.\nCzuła jak zdziera z niej majtki i bandaże, którymi była poobwijana, opiera o worki i bierze ją, później odwraca, kładzie na tych workach pełnych żyta, pszenicy i znowu ją posiada. Gdy minęła pierwsza pożądliwość Jadzia przypomniała sobie o dziecku i ułożyła brzuch wygodniej w zagłębieniu pomiędzy nierównymi workami\nGdy skończyli, Michał usiadł obok niej i zapalił papierosa.\n- Bez ciebie Jaguś to by mi się całkiem żyć nie chciało - powiedział ciężko dysząc, dmuchając dymem w jej stronę, .\nJadzia podniosła się. Znalazła majtki i starała doprowadzić się do porządku, poprawiając nieliczne bandaże, które na niej zostały.\n- Tam na zabawie, tak ładnie wyglądałaś, że myślałem, czy aby cię tam ino nie brać.\n- Tobie tylko to jedno w głowie - wyksztusiła płaczliwie.\n- A ty nie chciałaś, przyznaj się? - spytał zadowolony z siebie.\nJadwiga rozpłakała się na dobre.\n- Czemu płaczesz, Jaguś? - Michał podniósł się i przygarnął ją mocno.\n- Jakby nie moja stara, to bym był cały czas przy tobie - powiedział czule, wycierając jej łzy rękawem koszuli.\n- Głupiś, a jak dziecko przyjdzie jakieś nienormalne, albo kaleka jakaś -.rzekła, pochlipując.\nMichał spochmurniał, odsunął się od niej i powiedział stanowczym głosem.\n- Tyś jest głupia. Przyjdzie takie czy inne, pozbędziesz się go zaraz pierwszego dnia.\n- Jak? Przecie je nie utopie - jęknęła.\n- Coś się wymyśli - odparł coraz bardziej podirytowany.\n- Na litość boską, przecie to dziecko, nie szczenie ślepe. Człowieczek maluśki - skamlała cicho.\nMichał rzucił papierosa na podłogę i rozdeptał go butem.\n- Chcesz mi życie zmarnować? Tego chcesz? - dopytywał, patrząc na nią oskarzycielsko. Moja żona nie może się o tym dziecku dowiedzieć, tłumaczyłem ci to już tyle razy. Ale do ciebie mówić, to jakby grochem o ścianę rzucać - mówił z coraz większa złością.\nW końcu machną zrezygnowany reką, otworzył drzwi i wyszedł naburmuszony.\nSłońce wstało na czystym, błękitnym niebie i rozpoczął się nowy dzień. W chałupie zrobiło się ciepło od jego promieni, wpadających do środka przez okna zasłonięte grubymi firanami.\nJadzia otworzyła oczy i przyglądała się kobiecie krzątającej się po izbie, oświetlonej snopami światła wpadającymi przez okna.\nKobieta wyglądała staro, ale nie była stara.\nIle to matka może mieć lat, zastanawiała się, szukając w pamięci jakiejś uroczystości, rocznicy, która pomogłyby jej obliczyć wiek matki. Aha! Śmierć tatula, miałam wtedy trzynaście lat, a matka chwaliła się, że zacznie wszystko od nowa, miała wtedy czterdzieści, to teraz ma pięćdziesiąt.\nPrzymknęła z powrotem oczy, mając pod powiekami sylwetkę matki, jeszcze zgrabnej kobiety w krótkiej sukni nad kolana z kraciastą chustką na głowie spod której wymykały się siwe włosy, oraz jej zmarnowaną twarz, pooraną zmarszczkami i spróchniałe, żółte zęby widoczne, gdy tylko otworzyła usta. “… taka córka jaka mać”, przeleciało jej przez głowę część ludowego powiedzenia, gdy zastanawiała się, czy ona też tak będzie wyglądać za dwadzieścia parę lat. Odwróciła się i pustym wzrokiem wpatrywała się w ścianę.\n- Śpisz jeszcze Jagna? - Usłyszała schrypły, warkliwy głos.\nNic nie odpowiedziała, tylko zwinęła się w kłębek i skurczyła w sobie.\n- Leż se leż, stara matka wszystko za cie zrobi. - mamrotała matka pod nosem.\nNie chciało jej się wstawać. Myślała o wczorajszym wieczorze, zabawie, Reni i Michale. Tak, chciała tego wszystkiego, a teraz strach nią jakiś zawładnął i wstręt do samej siebie. Ale po chwili poczuła się lepiej. To przecież Renia jest najgorsza z najgorszych, bo pozbyła się dziecka, a ten Michał, niegodziwiec siłą ją wzioł, co ona temu winna, myślała, usprawiedliwiając się.\n- Jaguś wstawaj! Po nocach sie gzisz, a za dnia byś się ino wałkoniła. Wszystko słyszałam,\nco w komorze wyprawiałaś z Michałem. A może to inny jaki chłop był, co? - Wyrwał ją z tej zadumy natarczywy głos matki.\n- Pogoda, to? - spytała, podnosząc ociężałą głowę.\n- Słońce świeci jak zwariowane, wstawaj curuś, wstawaj!\n- Wszystko mnie boli, a tyla roboty - mówiła obmacując brzuch, badając, czy dziecko się rusza.\n- Krowe ino wydój. Nosisz się po wsi jak ten pies. Ludzie pomiarkują, to z bachorem będziesz musiała się ostać.\n- No to ostane - odparła z nadzieją w głosie na przyzwolenie.\n- Głupiaś jak ten but! - wydarła się stara. - Wstydu mi narobisz i sama we wstydzie będziesz żyć.\nPrzez dłuższą chwilę milczały, aż w końcu matka rzekła spokojnie.\n- A z Michałem też musisz inaczej. Wcześniej to i pole obrobił, pomógł sprzedać co się zebrało, a teraz to tylko bara - bara i już go nie ma.\nJadzia znowu odwróciła się do ściany i jej plecami począł targać tłumiony szloch.\n- Gdyby tatulo żył, nie dałby mną tak poniewierać - jęczała w poduszkę.\nMatka jakby się wściekła, rzuciła garnek, który akurat stawiała na piecu, aż woda chlapnęła na gorące płyty z których kłęby pary buchnęły na izbę i zaczęła krzyczeć:\n- Ta miernota, ten pokurcz co mi życie zmarnował! Ani się waż go wspominać pijanice, nieroba jednego! Po lesie ino łaził z ptakami albo z pieskami gadał, zamiast gospodarki pilnować!…\nDarła się tak, trzaskając garnkami, to znowu pogrzebaczem w palenisku grzebała z wściekłością wielką, że nawet nie zauważyła Michała, który otworzył drzwi i stanął w progu.\nGdy zrobiła przerwę, aby nabrać powietrza Michał wszedł jej w słowo.\n- A co to matka tak sie wydzieracie, jakbyście…\nJak go zobaczyła, nie dała mu skończyć, tyko wydarła się na niego jeszcze głośniej.\n- Suka ci była matką, psie, a nie ja! Dałam ci pieniądze na paliwo, miałeś słomę w bele powiązać i zaorać ściernisko! To nie, wszystko leży i marnieje! Z mieszkania też chlew zrobiłeś! Tyle razy mówiłam, abyś zabrał te swoje worki zboża z chałupy!\n- Zrobię to, zrobię - Michał bełkotał zszokowany. - Swoje muszę najpierw obrobić. - Mrugnął do Jadzi i w pośpiechu wyniósł się z izby.\nStara rzuciła pogrzebacz w palenisko z taką złością, aż tlące się węgle wypadły na podłogę. Siadła przy stole, ujęła głowę w dłonie i zaczęła głośno szlochać.\nJadzia sięgnęła po torebkę. Wyjęła z niej komórkę, wystukała numer Reni, potem chwilę cicho rozmawiała, zakrywając usta dłonią. Jak skończyła rozmawiać, wstała z łóżka, poobwiązywała się bandażami, ubrała się i zaczęła zbierać się do wyjścia.\n- Wydoisz krowe? - spytała ją matka, pochlipując jeszcze.\n- Teraz nie mogę - odpowiedziała i szybko wybiegła z domu.\nJadzia wróciła, kiedy matka szykowała się już do spania. Weszła do jej izby i oznajmiła, że jutro z samego rana wyjeżdża z Renią i będzie u niej mieszkać do porodu.\n- Z dzieckiem mi tu nie wracaj, bo cie wygonie jak psa - odpowiedziała stara, kładąc się do łóżka, odwracając do niej plecami.\nJadzia jeszcze długo w nocy pakowała najpotrzebniejsze rzeczy, a kiedy położyła się, nie mogła zasnąć. Dopiero nad ranem zdrzemnęła się nieco, ale zaraz podniósł ją na nogi dzwonek budzika. Ubrała się szybko, obmyła twarz, chwyciła dwie pełne torby podróżne i wybiegła w pośpiechu, bo Renia już podjeżdżała pod jej dom samochodem, klaksonem przynaglając do wyjazdu.\nBył późny, wrześniowy wieczór, gdy czerwona skoda zatrzymała się na końcu wsi,\nprzy niewielkim domku z oknami zasłoniętymi grubymi firanami, które jak zasłony chroniły przed zaglądaniem do środka. Na nie oświetlonej ulicy było pusto i ciemno, bo w Gorcach latarnie świeciły tylko w centrum, oraz w jego pobliżu.\nMiesiąc z dokładką minął prędko i Jadzia wracała do domu.\nRenia pomogła jej wyciągnąć dwie ciężkie podróżne torby z bagażnika, uścisnęła ją serdecznie, wsiadła za kierownicę i odjechała pomachawszy ręką przez opuszczoną szybę.\nJadzia podeszła do drzwi, a gdy przekonała się, że są zamknięte, zapukała nieśmiało, nie wiedząc dokładnie czego może się spodziewać po matce.\nPo kilku minutach usłyszała szmery, drzwi się uchyliły, a w otworze ukazała się głowa matki w kraciastej chustce. Stara przyglądała jej się chwilę, po czym otwarła drzwi szerzej.\n- Wchodź do środka - powiedziała nerwowo. - Widział cię ktoś z tym brzuchem - spytała, gdy zamykała drzwi, za taszczącą po ziemi torby Jadzią .\n- Renia podwiozła mnie pod sam dom, a na ulicy ciemnica taka, że na pewno nikt nie widział.\nWeszły do izby, chwilę stały na jej środku zdeprymowane, aż w końcu usiadły przy stole.\n- I co teraz - spytała matka.\n- Lada dzień będę rodzić.\n- A może za tydzień, abo dwa?\n- Wydaje mi się, że jutro albo pojutrze.\n- To kto tera wie o dziecku - pytała patrząc przenikliwie w oczy córki.\n- Tylko Renia u której siedziałam sama w mieszkaniu. Ona ma teraz kłopoty, to nikt do niej nie przychodził i byłyśmy tylko we dwie, gdy wracała z pracy.\n- To nie mogłaś tam w mieście urodzić i sie go pozbyć - wytykała jej matka.\n- Dużo gadałyśmy, a o dzieciach najwięcej, kiedy powiedziałam jej, że nie chcę tego dziecka, namawiała mnie, aby urodzić w szpitalu i tam je zostawić, ale musiałabym powiedzieć im wszystko o sobie, a później w naszym sądzie się go zrzekać. Boję się Michała i tego wstydu, jak by się wszystko wydało. - Jadzia zamilkła, w niepewności czkając na wypowiedź matki, jak na jaki wyrok.\nMatka przez dłuższą chwilę milczała, aż w końcu rzekła, ważąc coś w głowie.\n- Dobrze żeś wyjechała i dobrze żeś wróciła.\nZdawała sobie sprawę, że przez ostatni miesiąc trudno byłoby ciążę ukrywać przed ludźmi, a z drugiej strony, gdyby Jadzia urodziła i mieszkała w mieście, to prędzej czy później cała prawda i tak dotarła by na wieś, a wtedy ludzie zaczną nią poniewierać i wytykać palcami jako wyrodną matkę i złego człowieka. Taki wstyd, taki wstyd, tłukło jej się po skołatanej głowie, nie mogącej znaleźć żadnego wyjścia z tej beznadziejnej sytuacji. Jutro sprowadzę Michała, niech on coś zaradzi. Przecie to taki sam jego kłopot jak i mój, zdecydowała w końcu.\n- Napijesz się, abo zjesz co? - zapytała, przerywając panującą ciszę.\nWstała od stołu i zaczęła krzątać się po izbie. Zjadły kolację i położyły się do łóżek, ale zasnąć nie mogły. Leżały, przewracając się z boku na bok aż do rana, bijąc się z myślami, do czego będą musiały się posunąć, żeby tylko uniknąć tego wstydu, który spadłby na nie, gdyby ludzie się wszystkiego dowiedzieli.\nGdy tylko zaczęło świtać, stara podniosła się z pościeli i usiadła na łóżku, opuszczając bose nogi na chłodne deski podłogi.\nMiała zamiar od razu iść po Michała, ale po chwili namysłu zrezygnowała. Jak mnie kto zobaczy o tej porze na wsi, albo u niego, to zaraz domyśli sie, że u nas coś sie stało, pomyślała. Przyodziała się byle jak, stłumiła w sobie wszystkie skrupuły i wątpliwości, które męczyły ją przez całą noc i poszła do obory. Wydoiła krowę, pozbierała jajka, potem snuła się po obejściu, nie będąc w stanie zabrać się za żadną robotę. Parę razy wchodziła do domu, aby budzić córkę, ale słysząc równy, cichy oddech dobiegający od strony łóżka na którym z pod pościeli widać było tylko jej zmordowaną twarz, wychodziła przybita i szwendała się po obejściu w przekonaniu, że to ona musi wziąć ten kłopot na swoje barki i doprowadzić wszystko do końca.\nPo południu poszła do Michała, który obiecał, że zaraz po obiedzie do nich wpadnie. Radził też, aby nic nie robiły, zanim on czegoś nie wymyśli. .\nParę minut po szóstej przed domem zatrzymał się czarny mercedes kombi. Michał wysiadł, huknął drzwiami, a potem z hałasem otworzył tylną klapę. Wyniósł najpierw z izby-magazynu cztery worki zboża, które powrzucał na tył samochodu, po czym nie zamykając klapy, wrócił do domu i wszedł do izby w której na niego czekały.\nNie przywitali się nawet. Stara chodziła nerwowo po izbie, nie mogąc znaleźć sobie miejsca, a Jadzia siedziała przy stole i latała za nią niespokojnymi oczami.\n- Czego chcecie, mówcie! - odezwał się zniecierpliwiony, stojąc przy drzwiach.\n- Wpakowałeś nas w kłopoty, to tylko chcemy, abyś nas z nich wyciągnął - powiedziała matka i siadła przy stole obok Jadzi.\n- Jeździsz po świecie, Jaguś. Z dzieckiem się obnosisz, to co ja mogę poradzić - odrzekł, przeczesując ręką szpakowate włosy.\n- Po świecie jeżdżę, żeby kryć je przed ludźmi i życia ci nie zmarnować - bąknęła Jadzia, patrząc na niego z wyrzutem.\n- Jaguś, za to ci jestem wdzięczny, ale żebyśmy sobie wszyscy życia nie pomarnowali, to musisz się go pozbyć, zaraz jak się tylko urodzi.\n- Mądrze mówi - przytaknęła stara. Poderwała się z krzesła, wyjęła z kredensu butelkę wódki, oraz trzy kieliszki, po czym siadła z powrotem przy stole.\nMichał usiadł przy niej i radzili popijając. Jadzia odwróciła swój kieliszek dnem do góry i przysłuchiwała się ich rozmowie z której nie wiele do niej docierało.\nJadzia urodziła w nocy. Matka pomagała przy porodzie jak umiała, ale pomoc sprowadzała się przede wszystkim do zatykania jej ust dłońmi, żeby krzyk nie wydostał się poza ściany chałupy.\nDziewczynka przyszła na świat śliczna, rumiana i całkiem nie chuda. Chwilę popłakała, pomachała nóżkami, rączkami, później przytuliła się do Jadzi i zasnęła.\nStara też poszła spać utrudzona nocnymi czynnościami podczas porodu. Tylko Jadzia nie spała, wsłuchując się w równy oddech tej małej ciupinki, tulącej się do jej piersi, leżała bardzo zmęczona, ale i szczęśliwa. Czuła się tak, jak którejś jesieni, gdy to razem z matką składała ziemniaki do kopca, kiedy to na koniec wysypała ostatni worek, po czym legła na trawie odpoczywając, ciesząc się, że skończyła się ta katorżnicza robota. Gdy tak leżała zadowolona, spoglądając na dziecko, gdzieś w jej głowie zaczęła kiełkować myśl natrętna, która coraz bardziej przybierała na sile. Wtedy gdy wrzuciła ostatni worek ziemniaków do dołu, poczuła ulgę, że to już koniec, ale teraz czuła te małe ciałko na piersi i ciężar coraz większy, który coraz bardziej ją przygniatał. Docierało do niej, że to nie jest koniec, a właściwie początek. Gdy sobie to uświadomiła, poczuła zgrozę i strach nią zatrząsł taki, że dziecko zsunęło się na poduszkę. Odsunęła się na bok łóżka, a na drugiej połowie poprawiła poduszkę w której ułożyła małą. Dziecko zaczęło płakać, ale jak je przykryła jakimś zakrwawionym, wilgotnym ręcznikiem, który leżał obok łóżka, uspokoiło się, przestało płakać i ponownie zasnęło. Sama też zasnęła, a obudził ją dopiero hałas krzątającej się po izbie matki. Dziecko też się obudziło, po czym zaczęło płakać.\n- Nakarm ją - poradziła matka.\nJadzia spojrzała na nią spanikowana.\nStara poszła do swojej izby i przyniosła swoją poduszkę. Pomogła Jadzi usiąść, podsuwając poduszkę pod plecy i podała jej płaczące niemowlę.\n- Cichaj malutka, cichaj - mówiła Jadzia do dziewczynki, nieporadnie obracając ją w rękach, na co mała rozdarła się na cały głos.\nWysunęła pierś przez rozcięcie koszuli i podawała dziecku, ale te wypluwało sutek, wykręcając główkę i płacząc.\nJadzia też była bliska płaczu. Na chwilę roztrzęsionymi rękami odstawiła małą, ujęła pierś i nacisnęła w okolicy sutka, a gdy wycisnęła kilka kropel i oblizała zmoczone palce, wykrzywiła usta ze wstrętem.\n- Ja jej nie nakarmię - jęknęła.\nStara przyglądała się wszystkiemu ukradkiem, a widząc nieporadność córki, wzięła kubek z kredensu i napełniła go świeżo wydojonym mlekiem z wiaderka stojącego obok wejścia do izby.\n- Daj jej po palcu - powiedziała, zabierając małą i układając w poduszce jak w kojcu.\nJadzia wzięła kubek z mlekiem w jedną rękę, a palec drugiej ręki umoczyła w mleku i włożyła do otwartej w płaczu buzi. Mała uspokoiła się i z niepojętą dla niej siłą zaczęła go ssać. Wypiła w ten sposób cały kubek mleka, pomachała rączkami i nóżkami, po czym ponownie zasnęła.\nJakoś pod wieczór, gdy już mrok ogarniał zaorane pola, pokoszone łąki i sady pokryte pożółkłymi liśćmi drzew i krzewów, na drodze przed domkiem z oknami pozasłanianymi dodatkowo kraciastymi serwetami, zatrzymał się czarny mercedes. Michał wysiadł z samochodu i gdy mocował się z zamkiem tylnej klapy samochodu, stara otworzyła drzwi chałupy i stojąc na progu machnęła doń ręką ponaglająco, przywołując go do siebie.\n- Urodziła - szepnęła mu do ucha, gdy do niej podszedł. Wciągnęła go do środka i przekręciła klucz w zamku.\nGdy weszli do izby, Jadzia akurat karmiła niemowlę, podając mu na palcu mleko. Na widok Michała uśmiechnęła się smutno.\n- Zobacz jaka śliczna dziewczynka - powiedziała.\nMichał nawet nie spojrzał na dziecko.\n- Trzeba to tak załatwić, żeby nikt nie wiedział, że w ogóle jakieś dziecko było - mówił zafrasowany trąc dłonią czoło. - Ale ta twoja Renia. Co będzie jak się wygada?\n- Ona też usunęła - bąknęła.\nMichał wypytywał ją o wszystko, ale był coraz bardziej pełen obaw.\n- Mleko już się rozlało i nie będziemy nad nim płakać - powiedział w końcu. - W najgorszym razie powiesz, żeś dziecko sprzedała, a ja ci nagrałem kupca. Tylko żebyś czasem komuś nie powiedziała, że to było moje - dokończył spoglądając na nią groźnie.\n- A ty co z nim zrobisz - zadała mu pytanie, patrząc powątpiewająco na niego.\n- Wywiozę je daleko, potem głęboko zakopię - powiedział nachmurzony, nadal trąc czoło.\n- Żywe? - spytała stara z niedowierzaniem.\n- Ee tam. Wystarczy obrócić niemowlaka i położyć twarzą w poduszce, to sam się udusi.\n- To zrób to, jak jesteś taki mądry - powiedziała Jadzia i odwróciła się do ściany.\nNachylił się nad poduszką, po czym odwrócił małą na brzuszek. Patrzyli razem ze starą jak dziecko gramoli rączkami i przekręca główkę na boki, żeby zaczerpnąć powietrza. Michał co jakiś czas ujmował głowę dziecka i wciskał w poduszkę, ale mała nie poddawała się.\n- Nie, to trzeba zrobić jak będzie spała - rzekł po pewnym czasie zniechęcony.\nJadzia odwróciła się do niego, wzięła głęboki oddech i gniewnie powiedziała.\n- Nie będziesz woził jej gdzieś daleko, musisz zakopać ją na cmentarzu.\n- Na jakim znowu cmentarzu?! - spytał osłupiały.\n- Na naszym, tam gdzie są pochowane te noworodki, co jeszcze bez chrztu pomarły.\n- Zobaczy mnie ktoś i wszyscy pójdziemy siedzieć! - wybuchnął tocząc wściekłym wzrokiem to na jedną, to na drugą.\n- Nie musisz jej chować przy nich, możesz pod płotem, ale musi być na cmentarzu - powiedziała stanowczo, patrząc na niego nieustępliwie.\nOczy Michała złagodniały, zaszkliły się chytrze, a on odezwał się pojednawczo.\n- Dobrze, zrobię jak chcesz, tylko załatwcie to jak zaśnie, żebym jutro mógł ją pochować.\n- To przyjdziesz tu po nią? - spytała stara.\n- Wynieście mi ją jutro koło krzyża, na skrzyżowanie. Będę tam na was czekał o jedenastej w nocy - powiedział szykując się do wyjścia.\nGdy był już przy drzwiach, odwrócił się i rzekł do starej.\n- Dla niepoznaki włożę parę worków do samochodu.\nKobieta poszła za nim, otwarła drzwi wyjściowe i stanęła przy nich, patrząc w mrok, wypatrując czy nie nadejdzie jakiś nieproszony gość. Michał poszedł do samochodu, otworzył tylną klapę, po czym hałasując jak zwykle, poupychał kilka pełnych worków zboża w tyle samochodu. Wsiadł za kierownicę, uruchomił silnik, po czym odjechał machnąwszy jej ręką na pożegnanie.\nStara wróciła do izby. Była zmęczona, ale też zadowolona, że niedługo to wszystko się skończy. Zakrzątnęła się koło kolacji. Nasmażyła jajecznicy z boczkiem i podała sporą miskę Jadzi. Sama też siadła przy stole i nałożyła sobie nie mniejszą porcję. Niemowlę najedzone też było pełne wigoru. Leżało na pleckach i merdało rączkami i nóżkami.\n- Matulu - odezwała się Jadzia. - Odwróć ją wtedy, gdy będę spała - poprosiła takim głosem, jak by była chora. - Dłużej już tego nie wytrzymam.\n- Znowu cie jakiś bąk ukąsił. - Matka odsunęła talerz z niedojedzonym jedzeniem.\n- Musi być jakieś inne wyjście - wydusiła Jadzia, czując jak płacz chwyta ją za gardło. Doznała takiego wrażenia, jakby umierało w niej coś niesłychanie cennego. Przecież to maleństwo jest częścią jej samej. Gdy przestanie bić to małe serduszko, jak może bić dalej jej własne.\nPo policzkach pociekły jej łzy.\n- Matulu, przecież to moja córka - szeptała. - Matulu, przecież jestem jej matką. - Szlochała już na całego, zasłaniając usta dłońmi, tuląc głowę w poduszkę.\n- Tak sie nadajesz na matke jak i ja - mruknęła stara jakby do siebie, a do córki odezwała się bezdyskusyjnym głosem.\n- Chcesz we wstydzie żyć i sama na tym świecie?\nSiedziała przy stole chmurna, nie czekając na odpowiedź na pytanie, które jej samej wydało się bardzo głupie.\nPo jakimś czasie dodała bardziej złagodzonym tonem.\n- Śpij już Jaguś. Śpij spokojnie, zrobie to za ciebie.\nJadzia jeszcze długo pochlipywała w poduszkę, aż w końcu usnęła. Gdy matka usłyszała jej równy, cichy oddech, podniosła się z krzesła, pochyliła nad łóżkiem i odwróciła śpiące niemowlę na brzuszek. Poprawiła małą główkę tak, aby leżała prosto zagłębiona w poduszkę, po czym przyglądała się postaciom leżącym na łóżku. Gdy wydało jej się, że mała przestała oddychać, zgasiła światło i poszła do swojej izby. Była tak zmęczona, że nawet się nie przebierała do snu. Położyła się na łóżko i zasnęła od razu kamiennym snem.\nJadzię obudziło jakieś charczenie. W pierwszej chwili po obudzeniu, nie wiedziała gdzie się znajduje, a nawet co się z nią dzieje. Otworzyła oczy i wsłuchiwała się w te odgłosy.\nWraz z docierającą do jej głowy świadomością, że leży we własnym łóżku w chałupie matki, docierały też wspomnienia ostatnich godzin i dochodziła do wniosku, że to może charczeć niemowlę, które, przecież miało już nie żyć. W ciemności odnalazła poduszkę i leżące w niej dziecko. Drżąc cała, wzięła je na ręce i przytuliła. Usłyszała jak dziecko parę razy zaczerpnęło powietrze, potem się uspokoiło i zaczęło sztywnieć w jej rękach.\n- Moja kruszynko, moja mała kruszynko, dlaczego? Dlaczego?! - szeptała tuląc, sztywniejące coraz bardziej zimne ciałko.\nAle nie znajdywała odpowiedzi, dlaczego nie ma ojca i normalnej rodziny. Dlaczego nie miała nigdy chłopaka, tak jak inne dziewczyny. Dlaczego była wykorzystywana przez wszystkich, którzy mieli tylko na to ochotę i dlaczego zabiła to małe stworzonko, które nic temu nie było winne.\nGdy brzask już robił się za oknem, a w zagrodach słychać było pierwsze “kury” matka weszła do izby. Zapaliła światło i zobaczyła Jadzię siedzącą na łóżku, tulącą martwe dziecko w ramionach, kołyszącą się jednostajnie do przodu jak w jakimś transie.\n- Na litość boską, ostaw tego trupa! - powiedziała stropiona. Podeszła do córki, potrzęsła ją za ramiona, ale Jadzia nie reagowała.\nSiłą odebrała jej niemowlę i położyła na poduszce. Zdjęła z zastygłego ciałka koszulkę, mocując się ze sztywnymi rączkami, po czym zawinęła nagiego trupka w gazetę. Włożyła zawiniątko do torby podróżnej, którą wsunęła do szafy stojącej w rogu izby i zamknęła drzwi na kluczyk, a kluczyk schowała do kieszeni zapaski.\nChyba jej sie rozum pomieszał, pomyślała, patrząc na córkę, kiwającą się nadal na łóżku. Wyszła z chałupy i zaczęła krzątać się po gospodarstwie.\nDzień się podnosił ciężki a tak ponury, że choć już była pora na ranną jasność, ciemno było ciągle jak o pierwszym brzasku. Skłębione, brudne chmury wisiały nisko nad wioską, a deszcz zacinał ostro, zawiewany porywami zimnego wiatru i mroczyło cały czas na zamglonym świecie. Stara nie zważała na to wcale. Wydoiła krowę, otwarła drzwi do kur i rzuciła im zalegającego w korycie z poprzedniego dnia świńskiego jedzenia. Poszła do izby i przygotowywała nowe jadło świniom. Zaglądała czasem do Jadzi, która leżała przykryta pierzyną po czubek głowy, a słysząc jej oddech, odchodziła, zostawiając ją w spokoju, mamrocząc za każdym razem pod nosem: - próżniaczysko, dzień jak wół, a ta śpi jak po weselu. - obcierając ukradkiem łzy rękawem.\nSzła znów w obejście, a nawet daleko w pola na miedze, rwać trawę królikom, nie zważając na wiatr, na deszcz, na mokrą odzież, czy włosy wymykające się z pod mokrej chustki, zalepiające jej spłakane oczy.\nWracała do chałupy, mamrotała znowu do córki, zakładała nową chustkę, jakieś suche palto albo kurtkę, patrzyła na zegar i znowu szła na świat zamglony i namokły nie zważając na pluchę, myśląc, aby tylko doczekać się nocy.\nMinęło południe i mijały kolejne godziny, a one jakby oślepły na wszystko. Nic nie jadły, ani nie piły. Nie rozmawiały też ze sobą. Jadzia już nie spała. Leżała przykryta pierzyną, wodziła za matką oczami, ale ta jakby jej nie widziała. Na zegar tylko spoglądała, nie słysząc nawet porykiwania krowy, która jeść nie dostała, ani kur pod drzwiami chałupy gdakających i o otwarcie chlewa proszących,\nW izbie było jak w grobie, przygotowywanym aby pochować to małe niemowlę. Tę maleńką wnuczkę, czy córeczkę, leżącą na razie tam w szafie, a nie dającą zapomnieć o tych paru godzinach, kiedy to trochę życia przed swoją śmiercią do tej chałupy wniosło.\nNa dworze zrywał się wiatr coraz silniejszy. Kołował nagłymi nawrotami, chlapał deszczem we wszystkie strony i wył jak potępieniec, tak, że przemarznięta stara tylko przy piecu siedziała, na zegar spoglądała w oczekiwaniu jakby czegoś strasznego.\nW końcu doczekały wieczora. Parę minut przed jedenastą, stara wyjęła z szafy torbę z zawiniątkiem. Włożyła do środka szufelkę, założyła płaszcz i wyszła na dwór. Do rozwidlenia dróg nie miała daleko. Ścisnęła kołnierz palta ręką przy szyi, pochyliła się zasłaniając torbą od deszczu i ruszyła ciemną ulicą.\nWicher zaś wciąż kręcił z mocą, odbijał się od ścian chałup, przewracał wznak na pola, niosąc chmary mokrych liści i tak mącił, zakręcał i bił, że ledwo mogła utrzymać się na nogach. Dotarła po jedenastej na skrzyżowanie, ale Michała jeszcze nie było. Stała więc niepewna pod krzyżem, na którym blaszany Chrystus trzaskał sobą o drzewo krzyża, wisząc tylko przybity za głowę i jedną rękę, bo widocznie nawałnica oderwała go od drzewa, wymachując tą drugą ręką, jakby grożąc całemu światu.\nWłaśnie zastanawiała się co ma dalej robić, gdy Michał podjechał do niej na rowerze.\n- Spóźniłem się, bo nie brałem auta. Jeszcze by mnie kto zobaczył i rozpoznał mój samochód przy cmentarzu - usprawiedliwiał się nie zsiadając z roweru.\n- Nareszcie - syknęła, nawet nie słuchając co mówi. - Masz tu dziecko i szufelke, bo na pewno swojej nie wziołeś - dodała, mocując się z suwakiem torby.\n- A no nie - odpowiedział. Zsiadł z roweru i zastanawiał się co ma zrobić z podawanymi mu rzeczami.\n- Może dacie mi torbę? - spytał.\n- A juści i więcej jej nie zobaczę - mruknęła, wciskając mu w rękę zawiniątko, na którym mokre gazety rozpadały się w palcach, odkrywając gołe nóżki. Odebrał od starej trupka i po chwili namysłu, położył go na bagażniku, przyciskając sprężyną, a szufelkę wsadził sobie za pasek.\n- No to jadę - powiedział i wykręcił w kierunku cmentarza.\n- A żebyś szufelke mi jutro odniósł - zawołała jeszcze za nim przytłumionym głosem. Odwróciła się, a gdy zniknął w ciemności, śpiesznie wróciła do domu.\nMichał gdy ujechał kawałek, zatrzymał się. W mroku widział jeszcze starą, jak prawie biegiem zmierzała w stronę wsi, a gdy zniknęła mu z oczu, zawrócił, minął skrzyżowanie i pojechał do pobliskiego lasu. Tam w lesie wykopał dół, po czym wrzucił do niego nagie ciałko, bo gazety całkiem rozpadły się na deszczu. Zasypał je dokładnie, ubił nogami ziemię, potem przykrył rozkopane miejsce ściółką. Pojechał jeszcze na cmentarz, gdzie pod płotem usypał niewielki kopczyk z piasku z pobliskiej mogiły. Wielce utrudzony, przemoczony do ostatniej suchej nitki, włożył szufelkę za pasek, wsiadł na rower i popedałował do domu.\nMijały tygodnie i Gorce pogrążyły się w jesiennej ciszy. Deszcze rozpadały się na dobre, a wieś często pogrążała się w gęstych tumanach szarugi.\nOgłuchły lasy i umilkły pola. Tylko niekiedy ktoś tam jeszcze wyjeżdżał w przegnite od wilgoci pole, zebrać ostatnie zagony buraków, czy rozsiać nawóz na spóźnionej oziminie.\nW małej chałupce na skraju wsi z oknami pozasłanianymi grubymi firanami, niewiele się działo. Matka wstawała jak dawniej z samego rana i brała się do codziennych obrządków. Jadzia wstawała później, myła naczynia, brudne garnki z poprzedniego dnia i robiła co ino trzeba było zrobić w chałupie.\nJedno co się zmieniło to to, że prawie nie rozmawiały ze sobą. Milczenie przykre, przesycone tajonymi żalami, wzmagane uczuciem nędzy, zagnieździło się między nimi i rosło każdego dnia. Nie patrzyły na siebie, nie uśmiechały, tylko w oczach czaiły się tłumione wyrzuty, gorycz, a także jakaś żałość nowa, dotąd im nie znana.\nJadzia wieczorami jak tylko mogła, to wychodziła z domu i przesiadywała w wiejskim pubie niedaleko stadniny. Właściciel zamykał go wtedy, kiedy ostatni klient opuszczał lokal. Często była tym ostatnim gościem i nie rzadko w towarzystwie jakiegoś przyjezdnego miłośnika konnej jazdy. Wracała wtedy do domu późną nocą albo nad ranem rozmamłana, cuchnąca wódką, ale jakby pokrzepiona na duchu, wyzbyta tych wyrzutów, które cały czas ją męczyły.\nKtóregoś dnia spotkała Renię. Wpadły na siebie przed wejściem do sklepu spożywczego. Nie przywitały się nawet, bo Renia spojrzała na nią jakby z dystansem.\n- Cześć, kiedy przyjechałaś? Nie mogłaś to zadzwonić? - spytała Jadzia z wahaniem, nie patrząc koleżance w oczy.\nRenia pociągnęła ją za rękę w kierunku swojego samochodu, otworzyła drzwi po stronie pasażera, po czym wepchnęła ją do środka. Usiadła za kierownicą i ruszyła ostro spod sklepu. Zatrzymała się dopiero na jakiejś bocznej drodze między sadami.\n- Co ty wyprawiasz, dziewczyno? - spytała wzburzona.\nJadzia patrzyła w dal z ponurą miną nie odpowiadając.\n- Przecież masz małe dziecko? A może nie? - Odpowiedz! - domagała się odpowiedzi.\n- Umarło - szepnęła Jadzia w końcu.\n- Umarło? Nie słyszałam o pogrzebie - powiedziała najeżona.\n- Przestań, nie było żadnego dziecka. - Jadzia otworzyła drzwi i chciała wysiąść.\nRenia przytrzymała ją za kurtkę.\n- Zabiłaś je? Wiedziałam, że to zrobisz. Wyczułam to, jak u mnie byłaś.\n- Przestań, ty też zabiłaś swoje - odpowiedziała jej gniewnie.\n- To było co innego. - Renia chciała jej tłumaczyć, szukając w głowie na prędko argumentów, ale nie mogła ich znaleźć. Spytała tylko.\n- Dlaczego? - Jadzia odwróciła się do niej gwałtownie i powiedziała jej prosto w twarz. - Dlatego, bo wstyd i hańba urodzić nieślubne. - Wyszarpnęła się, wysiadła z samochodu i szybkim krokiem poszła w stronę wsi.\nRenia oszołomiona jej odpowiedzią, odprowadzała wzrokiem jej zgrabną sylwetkę w obcisłej, czarnej spódnicy, szykownej kurtce i czerwonych szpilkach. Po dłuższej chwili pomyślała o Heńku, który czeka na nią z obiadem. Uruchomiła silnik i ruszyła w stronę jego domu.


IBERYSTYKA UW - serwis Instytutu Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich UW - Działalność naukowa\nInstytut Studiów Iberyjskich i Iberoamerykańskich jest samodzielną jednostką naukową Wydziału Neofilologii UW.\nInstytut wydaje swoje publikacje książkowe w ramach serii wydawniczej Biblioteka Iberyjska, a także inne publikacje pracowników we współpracy z Zakładem Graficznym i Wydawnictwami UW oraz innymi instytucjami. Instytut wydaje również dwa czasopisma: wznowione ostatnio Itinerarios oraz powstałe z inicjatywy lektorów języków iberyjskich oraz studentów czasopismo ¿?.\nInną okazją do prezentacji prac badawczych pracowników Instytutu są organizowane przez ISIiI UW spotkania i wydarzenia naukowe, tj. skierowane do naukowców z różnych instytucji badawczych krajowych i naukowych kongresy i sympozja, oraz przeznaczone dla studentów seminaria i warsztaty, które maja wzbogacać ich wiedzę na temat krajów hiszpańsko i portugalskojęzycznego obszaru językowego.\nNasz Instytut uczestniczy w rozmaitych programach współpracy międzynarodowej z różnymi Uniwersytetami oraz instytucjami, tj. w wymianie stypendialnej, studentów, doktorantów i pracowników naukowych w ramach europejskiego programu LLP Erasmus, programów rządowych i umów rektorskich. Także część lektoratów językowych prowadzonych jest w ramach umów międzynarodowych z instytucjami odpowiedzialnymi za politykę językową, a pracownicy Instytutu rozwiają wspólne projekty badawcze współpracując z rozmaitymi instytucjami naukowymi.\nZapraszamy o zapoznania się z informacjami dotyczącymi działalności naukowej naszego Instytutu, zamieszczonymi w powyżej wspomnianych działach:\nPublikacje Wydarzenia naukowe\nWspółpraca międzynarodowa Instytucje nauki


Truskawki - Ogród i rośliny domowe - Forum dyskusyjne | Ładny Dom\namityr 25.02.12, 16:21\nKurcze olek ,moje truskawki. Cyba mi padły. Wszystkie liście brązowe jak heban.Korzenie były pod agrowłókniną . Może odbiją.A jak u was\ndoral2 25.02.12, 19:15\nodbiją, odbiją, nie martw się.\nmam od pięciu lat truskawki i poziomki w donicy, stoją cały czas na zewnątrz, niczym nie przykrywam, wytrzymują mrozy.\nco roku odbijają i pięknie owocują :)\namityr 26.02.12, 14:56\nJak trochę obeschnie obetnę te liście,żeby jakiś grzyb się po tym nie wdał.\nleeliana 26.02.12, 16:11\nObetnij suche liście, ale uważaj na zawiązki nowych, nawieź, najlepiej kompostem, lekko spulchnij ziemię pomiędzy nimi, żeby wymieszać ją z nawozem. Kiedy się ładnie rozrosną i będą tuż przed kwitnieniem, wyściel ziemię pomiędzy nimi ściętą trawą, wtedy na pewno już będziesz kosić trawnik (o ile go masz :-)). Tej trawki nie widać spomiędzy liści, a utrzymuje wilgoć i nie pozwala się brudzić owocom.\namityr 26.02.12, 16:57\nNie czytałaś co napisałem. Truskawki są posadzone na agrowłókninie lub inaczej w otworach w agrowłókninie.Ale dzięki. Może inni skorzystają z porady.\nmaglinka 26.02.12, 17:44\n"Wszystkie liście brązowe jak heban."\nHeban jest czarny\namityr 27.02.12, 19:12\nOczywiście masz rację. Nie wiem skąd mi ten heban przyszedł do głowy i jeszcze takiego koloru.\nleeliana 29.02.12, 17:24\n> Heban jest czarny\nHeban jest ciemnobrązowy.\nleeliana 29.02.12, 17:18\nMam rozumieć, że nie nawozisz i nie spulchniasz? Włókninę można właśnie teraz wygodnie zdjąć i nałożyć po czynnościach pielęgnacyjnych.\namityr 02.03.12, 19:29\nTobie ty masz głowę. No jasne.Ale ciemniak ze mnie. Będę mógł teraz spulchnić glebę . Jak zaczną odbijać ,to położę z powrotem. Na najprostsze najtrudniej wpaść. Niech tylko trochę przeschnie. Dzięki\ndar61 02.03.12, 21:12\nIle lat w tym samym miejscu chcą forumianki jeden krzew truskawki trzymać?\nNie wygodniej, niż tarmosić się z plandeką ściółkującą i przykopywać przy korzeniu, łatwo (bo płytki) uszkadzalnym, nawóz po prostu startowo wkopać?\nMnie zawsze łatwiej było przygotować jw. zagonek pusty, umacić, obsadzić - i zapomnieć o nim, nawet na najuboższej ziemi, ziemi, której się żadna truskawka i poziomka nie boi.\nSłoma może się sprawdzi na wielgachnych zagonach - w uprawie amatorskiej starcza plandeka albo w pasy boczne ułożona, albo łatwiejszy wariant - nacinana.\nJakie wymiary powinien miec otwór na drzwi 80-tki\nZauważyliście to? :DDD\nCzy gotowy koktajl z truskawek\nTruskawki lokalne 2017\ntruskawki- straszna drożyzna\nCzy masę budyniową z karpatki można piec?\nNieobecni duchem i ciałem...\nPoszukuję sadzonek truskawek\nSprytne nasze dzieciątka 😡


Szkło towarzyszy ludziom od wieków - jak sposób można je wykorzystać w tym momencie - Olex\nAby tafla szkła stała się bezpieczniejsza, można zatopić w niej siatkę z cienkiego drutu lub tworzywa sztucznego. Przez to tafla nawet przy pęknięciu nie rozpadnie się na dużą ilość kawałków, gdyż zatopiona siatka bardzo skutecznie przed czymś takim będzie ochraniała. Jeszcze większy poziom bezpieczeństwa będzie miało klejone szkło, w tej odmianie używa się specjalną przezroczystą folię umieszczoną między dwoma warstwami szkła.\nMasz w planach uzyskać inne dane na omawiany temat? Na pewno notka z witryny (wphw.pl/blog/jak-oddzielic-salon-od-kuchni-sposoby-i-pomysly-na-zasloniecie-kuchni) również je posiada, zatem kliknij w to miejsce i poznaj je szczegółowo.\nPrzez to przedmioty wykonane takim sposobem są niezwykle bezpieczne, dlatego też używa się ich na przykład w szybach do aut.\nPrevious Post Drobna rzecz, gigantyczny efekt. Nie nie doceniajmy akcesoriów!\nNext Post Fototapety – połóż kres szarości i wyraź siebie


Sukienka damska na lato - Sukienki damskie - Kolekcja zima 2020 - Sklep Super Express\nZakupy / Kobieta / Odzież damska / Sukienki damskie / sukienka damska na lato - Kolekcja zima 2020\nsukienki damskie rozkloszowane sukienki damskie na co dzień sukienki damskie kopertowe sukienki damskie reserved sukienki damskie z kopertowym dekoltem sukienki damskie mini sukienki damskie twinset sukienki damskie ze stójką sukienki damskie bonprix sukienki damskie desigual\nsukienka damska na lato - zobacz wybrane produkty\nSukienka damska Top Secret.Zwiewna szmizjerka z krótkimi rękawami to modna i wygodna propozycja na lato. Sukienka idealna na każdą okazję. Szmizjerka zapinana na guziki. Sukienka dostępna w kolorze zielonym (SSU1580ZI).Modelka ma 181 cm wzrostu i prezentuje rozmiar 36.\nSukienka damska z kolekcji wiosna- lato 2017. Dopasowana sukienka damska zakończona subtelną koronką. Gładka sukienka z dekoltem w serek. Sukienna zapinana na suwak. Idealna sukienka na wesele, czy inne okazje. Świetnie wygląda w połączeniu z butami na obcasie. Elegancka sukienka o długości przed kolano. Sukienka dostępna jest w kolorze fuksji (SSU1870CR). Modelka ma 178 cm [...]\nSukienka damska Top Secret z kolekcji wiosna – lato 2017. Prosta sukienka o długości przed kolano. Sukienka posiada bardzo modne w tym sezonie odkryte ramiona z opuszczonymi rękawami. Idealna sukienka na ważne okazje lub wieczorne wyjścia. Gładka sukienka dostępna jest w czarnym kolorze (SSU1861CA). Modelka ma 176 cm wzrostu i prezentuje rozmiar 36.\nSukienka damska Top Secret z kolekcji wiosna – lato 2017. Klasyczna sukienka o dopasowanym kroju z rękawem 3/4. Elegancka sukienka zapinana na suwak z okrągłym dekoltem. Pięknie podkreśla figurę. Idealna do pracy oraz na wszelkie okazje. Dostępna w kolorze niebieskim (SSU1779NI). Modelka ma 175 cm wzrostu i prezentuje rozmiar 36.\nSukienka damska Top Secret z kolekcji lato 2017.Prosta sukienka z kieszeniami przewiązywana w pasie. Bardzo kobieca sukienka z krótkim rękawem oraz dekoltem w serek. Wygodna sukienka zapinana na suwak o długości przed kolano. Idealna do pracy. Dostępna jest w kolorze beżowym (SSU1898BE).Modelka ma 179 cm wzrostu i prezentuje rozmiar 36.\nSukienka damska Top Secret z odkrytymi ramionami z kolekcji lato 2018. Cudnie wręcz skrojona sukienka damska z marszczeniami u góry, pozwalająca na jej noszenie zarówno na ramionach, jak i w wersji z odkrytymi ramionami. Dodatkowo wszyta w talii gumka i rozkloszowanie ku dołowi powodują, iż po prostu kobieta wygląda nieziemsko. Sukienka idealna nade wszystko na [...]\nSukienka damska Top Secret z kolekcji wiosna – lato 2017. Sukienka damska wykonana z cienkiego jeansu. Luźna bardzo wygodna sukienka o długości przed kolano. Posiada rękawy z możliwością ich wywinięcia i podpięcia. Posiada kieszenie. Idealna propozycja dla kobiet, które w stylizacjach cenią wygodę. Sukienka z okrągłym dekoltem, zapinana na suwak. Dostępna jest w kolorze granatowym [...]\nSukienka damska Top Secret z kolekcji wiosna – lato 2017.Klasyczna sukienka o długości przed kolano. Sukienka z dekoltem przy szyi. Stylowa sukienka z charakterystycznymi wiązaniami na ramieniu. Modna i zarazem bardzo kobieca sukienka. Idealna na wszelkie okazje. W połączeniu ze szpilkami i małą kopertówką tworzy bardzo elegancki look. Dostępna jest w kolorze błękitnym (SSU1902BL) oraz [...]\nSukienka damska Troll z kolekcji lato 2017.Bawełniana sukienka na ramiączkach. Długa sukienka z efektem plecionych pleców. Gładka sukienna z rozcięciami po bokach świetnie sprawdzi się w wakacyjnych stylizacjach. Sukienka z dekoltem w serek o luźnym kroju. Dostępna jest w kolorze niebieskim (TSU0609NI).Modelka ma 176 cm wzrostu i prezentuje rozmiar XS.\nDamska sukienka Top Secret z kolekcji wiosna-lato 2017.Stylowa sukienka z kopertowym dekoltem w kształcie litery V. Bardzo kobieca i uniwersalna, może być noszona na wiele okazji. Luźniejszy krój nie podkreśli niedoskonałości figury, a kieszenie nadają casualowy charakter. Sukienka dostępna w kolorze granatowym (SSU1785GR). Modelka ma 179 cm wzrostu i prezentuje rozmiar 36.\nSukienka damska Top Secret z kolekcji wiosna – lato 2017. Kobieca sukienka z modnym wiązaniem w talii. Optycznie wyszczupla sylwetkę i podkreśla figurę klepsydry. Elegancka sukienka z krótkim rękawem z mankietem wykonana z materiału z dużą domieszką ekologicznego lyocellu. Posiada podszewkę i zapięcie na kryty suwak. Bardzo uniwersalna, dodaj efektowną biżuterię, a sprawdzi się również [...]\nZnajdź podobne sukienka damska na lato


Cesc punktem zwrotnym dla Barcelony - DumaKatalonii.pl- strona Barcelony\nWysłany przez Dominika Siudem | maj 11, 2014 | Kadra\nCesc Fábregas stał się punktem zwrotnym dla Barcelony na tej ostatniej prostej sezonu. Od trzech spotkań, po wejściu Katalończyka na boisko, Barça była zdolna do strzelenia gola. Dodatkowo, był on kluczową postacią w akcjach zespołu, napędzając przepływ piłki w ataku i sprawiając, że stawała się ona niebezpieczna, nawet w starciu z ciasno ustawioną obroną.\nOstatni raz, kiedy Fábregas pojawił się na boisku od pierwszej minuty, miał miejsce w meczu z Granadą, która wygrała 1-0 na własnym boisku. Od tego momentu pomocnik wchodził do gry z ławki, co stało się równoznaczne ze zdobyciem gola.\nPierwszy mecz po porażce z Granadą to spotkanie z Athletikiem Bilbao na Camp Nou. Na początek Barça przegrywała jednym golem w pojedynku, który był dość skomplikowany dla zawodników Taty Martino, a mogła nawet stracić kolejną bramkę, gdyby nie pozycja spalona Aduriza.\nWszystko się odmieniło, kiedy w 70 minucie argentyński trener wpuścił na boisko Fábregasa w miejsce Xaviego, który od razu na wejściu został wygwizdany przez kibiców. Przypadkowo czy nie, dwie minuty później Pedro zdobył wyrównującą bramkę. Zawodnik Barçy zagrał lepiej wraz z wejściem Cesca na boisko. Następnie Messi strzelił decydującego gola i mecz zakończył się 2-1.\nW następnym meczu, na Madrigal, Fábregas znów rozpoczął mecz siedząc na ławce. Villareal prowadziła dwoma golami i wszystko wskazywało na to, że drużyna z Katalonii poniesie kolejną porażkę. Ale Martino postanowił zaufać Cescowi Fábregasowi, który mógł odwrócić bieg wydarzeń, i wystawił go w miejsce Xaviego Hernándeza, jednocześnie wpuszczając Tello za Alexisa.\nWejście na boisko pomocnika nastąpiło w 62 minucie, a w 65 Villareal strzeliła sobie samobójczą bramkę. Tak więc, pojawienie się Cesca zapoczątkowało remontadę. Z nim na boisku, Barça zaczęła więcej atakować, za każdym razem będąc coraz groźniejszą. Doszło w końcu do tego, że Villareal zdobyła kolejną samobójczą bramkę, doprowadzając do wyniku 2-2.\nJednak Cesc pokazał jeszcze więcej, jako że był ważną postacią w akcji bramkowej Barçy z 83 minuty. Cesc rozegrał z Busquetsem i podał do Argentyńczyka, który zdobył gola, który dał zwycięstwo w trudnym meczu na El Madrigal.\nTydzień później historia znów się powtórzyła. W 36 kolejce, Barcelona podejmowała Getafe u siebie, a Cesc rozpoczął spotkanie na ławce. Barça grała bardzo wolno i do 66 minuty utrzymywała remis 1-1. Wtedy właśnie Martino postanowił postawić na to, co sprawdzało się wcześniej. Cesc Fábregas wszedł tym razem w miejsce Mascherano.\nI ponownie, zaledwie minutę później (67’), Alexis Sánchez zdobył gola dla Barcelony na 2-1. Z zawodnikiem nr 4 na boisku, Barça grała lepiej w ataku, co mogło pomóc w wygraniu tego pojedynku. Jednak Getafe udało się wyrównać w doliczonym czasie, pokonując obronę Katalończyków.\nTak więc, z Fábregasem wchodzącym z ławki w tych meczach, w zaledwie 78 minut Barça zdobyła 5 goli, co daje około jednego na 15 minut.\nPoprzedniElche CF – FC Barcelona (transmisja)\nNastępnyRelacja LIVE: Atlético Madryt – Málaga CF\n22 mecze – 22 jedenastki


Terminal Baltchem w Świnoujściu zaopatruje w ON północno-zachodnią Polskę - Polski Portal Morski\nPrzez BS 16 sierpnia 2021 16 sierpnia 2021 064016\nKonsekwentnie dywersyfikujemy kierunki dostaw i umacniamy swoją obecność w regionie, w którym do tej pory nie posiadaliśmy swojej bazy. Uzupełnienie naszego portfela o dostawy z kolejnej bazy pozwoli dotrzeć nam do większej grupy klientów, a także zagwarantować ciągłość dostaw partnerom handlowym oraz naszym stacjom AVIA – mówi Robert Brzozowski, wiceprezes zarządu ds. handlowych Unimot.\nźródło unimot /fot. baltchem\nbaltchemPolskie TerminaleŚwinoujścieTerminalterminal morskiunimot\nKM 20 kwietnia 2022 21 kwietnia 2022\nRosja wysłała okręty w okolice Japonii; to ostrzeżenie w związku z Ukrainą\nKM 16 lutego 2022 17 lutego 2022


Smakować ....: listopada 2012\nCook it Raw i bułeczki śniadaniowe Pani Krysi z Jaczna\nPod koniec września bieżącego roku Suwalszczyzna mogła gościć najlepszych kucharzy świata. To właśnie w miejscowości Jaczno odbyła się 4. edycja Cook It Raw - gotowania jak najbliżej natury.\nGoście mogli poznać lokalną kuchnię, produkty z których przygotowali kolację. Jak to wszystko wyglądało można zobaczyć na filmie:\nA oto przepis na bułeczki śniadaniowe Pani Krysi z Jaczna, którymi miała okazję raczyć zaproszonych gości (przepis pochodzi z gazety, trochę go uprościłam).\n5 jajek + 1 do posmarowania bułeczek\nJajka ubijamy z cukrem. Rozpuszczamy masło. Śmietanę mieszamy z drożdżami. Mąkę przesiewamy i dodajemy wszystkie składniki. Wyrabiamy ciasto, aż będzie odstawało od miski.\nZgodnie z oryginalnym przepisem ciasto należy wstawić do lodówki na 5 godzin. Ja pozostawiłam w ciepłym miejscu na godzinę.\nNastępnie z ciasta formujemy bułeczki. Możemy je nadziać konfiturą. Smarujemy roztrzepanym jajkiem, posypujemy cukrem. Układamy w formie w ok. centymetrowych odstępach i pozostawiamy na 10 min. Piekarnik rozgrzewamy do temp. 200 st. C. Bułeczki pieczemy ok. 20 min.\nBułeczki Pani Krysi z Jaczna\nEtykiety: bułeczki, Cook it Raw, pieczywo, słodkie, Suwalszczyzna\nPlacki z kaszy gryczanej można by było nazwać makaronikami, bo tym co je spaja jest piana z białek. Miła odmiana od standardowej kaszy. Można je jeść na ciepło i zimno, jako dodatek do sosu np. mięsno - warzywnego, czy też jako baza do kanapki. Aby nabrały charakteru można dodać jakiejś przyprawy. Ja dodałam kurkumy.\n1/ łyżeczki kurkumy lub innej przyprawy\nDo gotującej się, osolonej wody (2 l) wsypujemy kaszę i gotujemy pod przykryciem przez ok. 10-15 min. Po ugotowaniu odcedzamy i studzimy kaszę. Następnie rozdrabniamy za pomocą blendera.\nBiałka ubijamy ze szczyptą soli. Na koniec dodajemy 1/2 łyżeczki kurkumy lub innej przyprawy. Dodajemy rozdrobnioną kaszę i energiczne mieszamy.\nRozgrzewamy piekarnik do temperatury 220st.C. Z masy formujemy placki o grubości ok. 0,5 cm. Pieczemy 20-25 min.\nEtykiety: kasza gryczana, kurkuma, makaroniki, wytrawne\nSzlachetna Paczka - Baza Rodzin już otwarta!\nDziś w nocy przy akompaniamencie Trójki Baza Rodzin Szlachetnej Paczki została otwarta\n- efekt pracy ostatnich miesięcy:)\nCzas na Darczyńców!\nGdy czasu brak... Ciasteczka owsiano - bakaliowe\nA gdy czasu brak i tęsknimy za czymś "słodkim", możemy zrobić szybkie ciasteczka owsiano-bakaliowe. Wyglądają jak batoniki musli.\ngarść: rodzynek, migdałów, żurawiny, pestek ze słonecznika, pestek z dyni\nWszystkie składniki (oprócz jajek i miodu) miksujemy lekko, tak by składniki nie były zbyt drobne. Dodajemy jajko i miód. Mieszamy.\nWykładamy do formy, grubość masy nie powinna przekraczać 1 cm. Pieczemy w temp. 200 st. C przez ok. 20 min. Studzimy i kroimy w kostkę lub prostokąty.\nEtykiety: bakalie, ciasteczka, owsiane, słodkie\nKobieteria na Warsztaty 3\nW tej edycji nie gotuję, ale przyjmuję gości:) (jestem recepcjonistką). Zapraszam serdecznie!!!\nEtykiety: Białystok, Kobieteria\nTarta cebulowa i miksy Lurpak\nBrałam udział w konkursie Kulinarny Blog Roku. Sponsor konkursu - firma Lurpak - przesłała mi trzy rodzaje miksów do przetestowania. Miks o dużej zawartości masła z dodatkiem oliwy z oliwek, soli i klasyczny. Świetne do smarowania - po wyjęciu z lodówki nie są tak twarde jak masło, o konsystencji kremowej. Najbardziej zaskoczył mnie ten o smaku słonym. Sól w nim zawarta nie była nachalna, tylko idealnie skomponowana z miksem.\nOprócz wykorzystania miksów do smarowania pieczywa używam ich również do podsmażania np. cebuli.\nA jak o cebuli mowa... Od jakiegoś czasu, pewnie od momentu gdy jesień bardziej spochmurniała, mam ochotę na cebulę ale taką podsmażoną, upieczoną, tuszoną, skarmelizowaną. Zawijałam ją już w ciasto francuskie. Teraz przyszedł czas na tartę cebulową.\nZ podanych składników zagniatamy ciasto. Rozgrzewamy piekarnik do temp. 200 st. C. Rozwałkowujemy i wykładamy ciastem wcześniej wysmarowaną tłuszczem formę do tarty o śr. 20cm (średnica formy jest mniejsza niż ta standardowa - jeżeli zdecydujemy się na większą należy odpowiednio zwiększyć proporcje składników). Nakłuwamy ciasto i pieczemy ok. 15 min.\n2 łyżki masła (ja użyłam miksu Lurpak Klasycznego)\nCebulę obieramy i kroimy w piórka. Na patelni rozpuszczamy masło, zmniejszamy ogień i wrzucamy pokrojoną cebulę. Często mieszamy, gdy zmięknie dodajemy cukier. Pieczemy jeszcze ok. 10 min. Zdejmujemy z ognia. Farszem nadziewamy podpieczoną tartę i wstawiamy do piekarnika jeszcze na 15 min.\nEtykiety: cebula, tarta\nCook it Raw i bułeczki śniadaniowe Pani Krysi z Ja...


[s03e02] Opowieść podręcznej 3 sezon 2 odcinek online cda\n06-10-2019, 10:39 AM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 06-13-2019, 05:27 PM przez Tomek.)\nOpowieść podręcznej s03e02 CDA Cały Odcinek Lektor PL Napisy PL Fili Zalukaj Chomikuj , gdzie obejrzeć online , gdzie pobrać cały odcinek?\nŻe czasami być dziwny. Jednakże po tym jak internet expolorer mi go usunął nestor przed dodaniem już wiem że zostanie dziwny. Zaś nie tylko dlatego że zaczęłam go zapisywać o dziewiątej podczas moich nadzwyczajnie Opowieść podręcznej s03e02 zajęć z super tępymi studentami geografii. Zaś nie dlatego że nuże dzisiaj trzy razy kadrom z prawie wyższym wyksztłceniem odtwarzam co to jest mierna ważona. W ten sposób, minuta ciszy. Dopiero po prostu. Bo& co ja tu pisałam. Aha, że chciałam ten tekst dzisiaj bo już chcę od tego czasu weekendu ale że może mam czasu bo mój dowcip każe mi spać zamiast odpowiadać jakieś pierdoły. Lecz z tym rozsądkiem przebywać też jest troche paradoksalnie bo nie do końca dookoła wojtek podpowiada mi dobre kwestii. Zawdzięczamy czemu chciałam dzisiaj zz sukcesemz powodzeniempomyślnie nie kiedyś wieczorem przebywać napisać. Zawdzięczamy no dlatego że strzelam, że za kilka dni do weekendzie z przyszłą panią mamą zaś przyszłym panem tatą parę rzeczy w moim nastawieniu także Opowieść podręcznej s03e02 cda zmieni i jakoś tak bardzo napiszę tu wtedy na czymś zupełnie innym. Zawdzięczamy co do dobrych istoty to właśnie już widać czas przestać mówić co są dobre a co złośliwe zaraz po tym gdy się wydarzy bo co podejście więcej rzeczy okazuje także mieć znaczenie dopiero do czasie. Zaś kiedy ostatnio ogromnie zaskoczyłam także ciągiem przyczynowo-skutkowym który sprowadził nam do sytuacji w której jestem aktualnie to aż nie mogłam kupić. Nie inaczej dużo niepozornych małych spraw wpłynęło na siebie wzajemnie dając niesamowicie zaskakujące sankcja. Krejzi. Jednakże czy jest dobrze. Przebywać tak. Są super dobrze. Dopiero to dziwne czemu są tak dobrze. Bo pracaipracaipraca. Zaś czemu to wiem. Bo w niedzielny poranek towarzyszyło mi obco przyjemne uczucie tego że mogę robić przez następne kilka zajęć używając kompletnie niedopracowanego zaś powodującego tysiąc przekleństw arcgisa pro. Zaś było mi tak dobra. Niezbicie czarna słodkość dopełniła w sumie. Niemniej to dziwne jak przeogromnie mi to przypomniało na mojej pierwszej prawdziwej słodkości. Która nuże chyba tak najprawdziwiej są w moim serduszku jednakże już za niecałe bańka miesiące będziemy się trzymać w objęciach. Opowieść podręcznej s03e02 transmisja Całą nocna pora. Obiecuję. Ah zaś prawie bym zapomniała na silnych emocjonalnych doznaniach sprzed kilku tygodni. Nuże pannę A przeprosiłam zaś w końcu po kilku latach przyznałam przesłankę. Na jak bardzo człowiek także może mylić w swoich przekonaniach. Naturalnie zupełnie spieprzyłam te swoje trochę lat młodości. Na jak bardzo. Tak ale dobrze że bynajmniej ma rzeczy których bynajmniej da się naprawić. Zawdzięczamy świetnie się składa że guzik z pętelką nadal nie mam blisko sobie biegającej gromadki maluchów oraz innych podobnych obowiązków więc mogę trzymać czas na robienie łącznie. Czasami nie tak dosłownie w sumie bo z tym skądże powinnam przystopować a nuże zdecydowanie na testowaniu postępowań i granic Zaś tysiącem nowych Opowieść podręcznej s03e02 gdzie obejrzeć pomysłów. Naprawdę i przecież nie trzyma zupełnie nic złego na otaczaniu się nimi. Tym porządniej jeśli chodzi tylko zaś wyłącznie o siedem dni siódmego miesiaca. Więc rzekomo czas na postawienie łącznie na jedną kartę. Zobaczymy. Gdy na razie jest rewelacyjnie. Wewnątrz fajnie. Jednakże zaraz mnie kopnie. Że pracą zyć może można. Zaś z powrotem będzie z namysłem. Zaś w środku i wszedzie. Ugniatam, kocham i tęsknię!\nNieplanowanie za dużo. Swoją drogą przebywać zupełnie niesamowite ile Opowieść podręcznej s03e02 hbo różnych czuć i emocji można zakosztowań w ciągu trzech zajęć. Na trzech godzin za od pyty myślenia. Pewno że to ta trzygodzinna kalibracja zaś wektoryzacja starożytnych map owszem na mnie działa. Jeżeli tak to słabo bo& czuję że czeka nam jej bardzobardzo dużo na najbliższym czasie, a niechybnie już nie chcę przemyśliwać. Faktycznie i tak właśnie tumańże ochotę z każdą do kolei z tych min prowadzić i sobie walnąć na ścianę. Bo& tak po prostu. Zaś najśmieszniejsze jest to że jakiejkolwiek piętnaście minut temu zaczęłabym do nogi inaczej pisanie. Zaś włąściwie to nie myl nic mądrego do doniesienia, napisania, wyżalenia się. Czasami opróczz tego, że naprwdę jednakże to już tak łącznie naprawdę nie wiem dlaczego wszystkim dzieciom naturalnie bardzo spieszy się po dorosłości. Zawdzięczamy właściwie to czemu mi także spieszyło. Tak i dobrze, nie użalam także nad sobą, i bynajmniej będę mówić, że chcę po przedszkola ale to przyklasnęły Opowieść podręcznej s03e02 zalukaj czasy kiedy przebywać jednak mama podejmowała wewnątrz mnie wszystkie decyzje. Ohhh jeju, zaś nie było tej myśli odpowiedzialności za wszystko. Zawdzięczamy już w szczególności gdy ma się tak groteskowo poukładane w głowie zaś nie potrafi się zrezygnować i wyobraża sobie tysiącpięśset scenariuszy zaś najlepiej żeby od razu w każdy ustalić plan wykonywania. Skończę także, naprawdę się skończę. Zaś z tą moją pieprzoną rywalizacją ponadto. Zamiast do prostu żyć jak zdrowy szczęśliwy człowiek. Ah tak właśnie, podobno stabilizacji nigdy także nie da osiągnąć. Bądź może się i położy ale tak serio co przebywać za życie. Nie inaczej a z drugiej okolica skoro stawiam na może dążenie do stabilizacji przebywać też nie mogę szemrać. Zaś nie narzekam, serio. Podejście jest lepiej, raz są gorzej, ale przecież musze przyklasnąć znoszę. Bo przez to wszystko dzierżę w tej mojej głowie nasrane własnie do tego stopnia jak mam. Nooo, jednakże spoko. Uszczerbek tylko że kota może mam. Pomagałby mi przechwytywać świat. Zaś z zupełnie jeszcze innej okolica, Opowieść podręcznej s03e02 premiera czy czasem nie są tak, że jeśli trochę dostajesz no to kapitalnie, fajnie jest, ale jeżeli o cos zawalszych zaś zapracujesz i wtedy sotaniesz, przebywać jesteś naprawdę szczęśliwy? Owszem dobra, może nie wszelki tak myśli. Zaś chyba jednak nie oczywiście wygląda mój utopijny towarzystwo. Podobno po prostu trzeba trzymać farta, i znaleźć także w dobrym miejscu, na dobrym czasie. Zawdzięczamy wtedy co z miłością? Jeśli taka wywalczona jest inna przewlekajże taka będąca darem od czasu losu? Istotnie dobrze, widzę że przebywać już szczyt moich dzisiejszych roztrzęsień i czas na sen. Do prostu bardzo nie chcę spać. Jednakże nie chcę spać stąd że potem trzeba także obudzić. Jednakże nawet nie chodzi na to, że wcześnie poranek i ojeju jestem taka wyczerpana. Opowieść podręcznej s03e02 stream Dopiero po prostu to tylko będzie jeden z tychże dni kiedy bym kołatała siąść cichutko w kąciku zaś czekać aż mama to wszystko załatwi. Oj mamo, gdy ja Cię kocham. Czuła, koniec, koniec. Zaś nie ma poddawania także. Dobranoc.\nPokilkudniowych 'editów'. Naprawdę to piątek jakoś przetrwałam. Oczywiscie bynajmniej wyjaśnił on nic. Zaś nawet udało mi także przez całe popołudnie zatuszować. Trafnie że rr mnie uratował. Aha, zawdzięczamy sztuczka którą wymyśliłam w zatrzymywanie czasu naprawde naznacza że coś jest ze mną wcale nie tak. Jednakże dobrowolna pobudka w Opowieść podręcznej 3 sezon 2 odcinek niedziele do szóstej rano tylko do to żeby mieć osobowość że jeszcze jest w oddaleniu do wieczora może niemniej ma jakiś sens. Zaś zapomniałam że ja bez picu uwielbiam to uczucie. Gdy wszyscy jeszcze śpią. Zaś można mieć takie zaznanie bycia samemu na świecie. Zaś taka świadomość takiej wczesnej pory dnia. Zaś że się ma tyle czasu. Ojej, pewno sobie to przypomnę w dobre i zacznę w taki sposób robić częściej. W rzeczy samej wiem, że brzmi w pewnej mierze jak te parapetowe gimnazjalne przemyślenia jednakże tu chodzi bardziej na docenianie chwili. No. Zaś poza tym dobrze, że jest niektóre numery telefonu które mają na uspokoić mózg. Zawdzięczamy ta cała wektoryzacja doprawdy źle mi robi. Przesłuchałam przypuszczalnie wszystkie możliwe piosenki które dopłynęły mi do głowy na ten weekend. Gdy już mi było wrogo od obecnych uubionych kawałków przebywać cofałam się wstecz zaś wstecz. Jednakże jak zorientowałam Opowieść podręcznej 3 sezon 2 odcinek online się że moje wstecz dojechało aż do czasów pezeta przebywać zdecydowanie stwierdziłam że solidnie ze mną źle. No tak. Ogon weekendu, koniec odpychania refleksje na koniec głowy. Poza tym trochę melisy przed spaniem zaś znowu trzeba zacisnąć zęby. Na dziecko, co Ty ze sobą robisz..\nMegasam wieczór zrobiło mi także tak bardzo romantycznie. Bynajmniej wiem czemu. Naprawdę w każdym razie RR jesteś najważniejszy na świecie i bez Ciebie przebywać na pewno nie byłabym tam gdzie właśnie jestem. Zawdzięczamy wracając do tematu czemu tu wokalizacja. Zawdzięczamy tak piszę bo nuże od dawna miałam. Bo& ostatnie zdjęcie jest zimowe. Opowieść podręcznej 3 sezon 2 odcinek transmisja Zawdzięczamy ja w ostatnich miesiącach miałam milion milionów rozpatrzeń. Zaś tych dobrych i tychże złych. Zaś smutnych i wesołych. Do prostu każdych o wszystkim. Faktycznie i sama do końca wcale nie wiem w jakim nastroju zaczynam aktualnie pisać. Bodajże dobrym. W ogóle jest dobrze przecież. Całość się układa albo prawidle układa tak jak było zaplanowane. Naprawdę i nikt nie bawi w miejscu. Zaś z dziewięciu ostatnio wspomnianych stron odstawiło się koło siedemdziesięciu. Zaś jakoś tak zrobiło także pusto? Zaś dziwnie? Mimo to tego też się może mogliśmy doczekać. Wymarzonego końca tychże pięciu lat. Nuże nawet nie mam w myśli tego bezpieczeństwa. Tego że wszelako było wiadomo co poza. Że gdy nie kolokwium to test. Gdy nie egzamin, to inicjatywa. Zawdzięczamy teraz sesja, wakacje zaś znowu od początku. Jednakowoż był plan co załatwiać, na kiedy i co później. Rzeczywiście i tak jakoś przebywać chyba koniec. Jednakże nie, to nie są aż tak przerażające. Do prostu dorosłość. Rzekomo. Po której tak nam także przecież Opowieść podręcznej 3 sezon 2 odcinek gdzie obejrzeć spieszyło. Ważniejsze są właściwe pożegnanie z tym cyklem. Zaś chyba samo przyszło. Natomiast trochę za długo trwało. Jeśli mi przykro? Głupio. Tąż zdecydowałam skończyć to rok najpierw. Jeśli było warto? Faktycznie to chyba samo także okaże za kilka lat. Na każdym razie tak podobno lepiej. Zamknięcie, dziękuję, miło było jednakże teraz każdy idzie na swoją stronę. Okazjonalnie tylko jest bardziej tragicznie jak zaczyna się bąkać. Rzeczywiście alae jakby to miało oczekiwać życie bez wspomnień. Zaś zaczynam w sobie podejrzewać dziwną fobię do przywiązywania także. Nuże nie chcę, bardzo wcale nie chcę. Zaś jakoś samo to w ostatnim czasie wychodzi. Jednakże do kota się będę musiała podpiąć. Zaś RR też. Tymczasem on jeszcze nie wie. Wcale nie wie że ja wiem że gorsza połowa już się zgodził. Zaś będziemy mieć niedługo tego kota. Zaś kolejna norweska zima bynajmniej będzie już taka posępna. Nie mówiąc o tym nie mogę rozwijać że będzie straszna. Będziemy na hygge mieszkanku, bez żadnego francuza (! ), zaś z kolejnymi planami w przyszłość. Bo jako przemyślenie z świeżej chwili to ja chcę posiadać jeszcze dużo pierwszych razów. Na czymś dzisiaj myślałam zaś pomyślałam, że to nuże nie będzie mój drugi raz jak to zrobię. Zaś z przerażeniem przychodziło mi co podejście więcej rzeczy do głowy które nuże nigdy nie będą pierwszymi razami. Zaś przez krótką chwilę odstawiło mi się bardzo tęskno. Jednakże przez krótką. Bo potem postanowiłam sobie że akurat trzeba żyć tak aby te pierwsze razy także wcale nie kończyły. Zaś właściwie myślę że jestem w całkiem dobrej drodze gdyż już teraz martwi nam brak pracy. Właśnie, tak, już robię listę kwestie których chcę się oprócz tego uczyć póki nie będę przepłaszać tych popołudniów ucząc moje milusiński czytać. Zawdzięczamy tak, ale nie są aż tak źle. Bo& uwaga w ciągu ostatnich moich dni czerpiąc ze istnieje taki era kiedy czuję się 'uzupełniona ze wszystkiego' siedzę zaś oglądam seriale. Nie inaczej. Jednakże tak jak nałogowiec. Wcale nie\nDzięki samotnegowilka. Ojej, może przypuszczałam że jeszcze tuz kiedyś mnie urzeknie oczywiście jak chuck bass. Zawdzięczamy jednak. Zaś ojej. Zaś ani trochę nie chcę aby serial się skończył nie inaczej jak się skończy. Bo bardzo bym chciała niemniej tego pana z niesamowitym głosem. Ojej. No tak dobrze ale co na drugą stronę tym. Niesamowicie się cieszę że wewnątrz dwa tygodnie wyściskam koty zaś całą moją rodzinę. Zaś już sobie obicałam że za pomocą cały tydzień jem całkowicie recenzja Opowieść podręcznej 3 sezon 2 odcinek na co mam ochotę zaś kupuję wszystko na co przynęcaj ochotę. Tak właśnie, już widzę jak mi przebywać wyjdzie skoro jestem największym skąpcem świata. Jednakże może jednak. Aha zaś co więcej? Może właściwie może przebywać nie jest takie po końca złe bo bynajmniej chodzi o pasowanie światu dopiero pasowanie mi samej. Mityng może ta cała moja wyśmiewana na mocy wszystkich samodyscyplina zaczyna składać na ręce swoje efekty. Aa miejscu. Zaś dobrze że są ponadto kochane istoty, które troche na mnie pamiętają. Wcale nie polubię życia tutaj. Bo& życie bez rodziny zaś przyjaciół to nie żywe życie. Jednakże dużo milej się zasypia myśląc, że niemniej ktoś tam poczeka. Zaś dziekuję i dziękuję zaś sto razy dziękuję. Zaś tak jak zaczęłam w początku.. Czasami się wydawać że jestem bajecznie silna, idę do przodu, bynajmniej przejmuję się niepowodzeniami zaś się nie poddaję. Czasami i trochę tak są. Jednakże po pierwsze oprócz tego jestem nielitościwie wrażliwa i przejmująca także szczególnie najbliższymi mi człecze i wszystkie złe zaś smutne rzeczy potrafię zaznawać godzinami. Zawdzięczamy po drugie, nic aby z tej całej mojej żywotności nie było gdyby wcale nie. Są najlepszy. Najsilniejszy. Może mnie opanować. Zaś uszczęśliwić. Zaś wspierać. Zaś chyba przede wszystkim kupić w siebie i namawiać do przodu. Zaś\nAktualny czas: 09-23-2019, 06:35 PM Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Zbieg egzekucji komorniczych\nTomasz Krupiński • Opublikowane: 2018-08-10\nPosiadamy wspólnie z mężem egzekucję komorniczą u jednego komornika i płacimy dobrowolnie 1500 zł miesięcznie, mąż u drugiego komornika płaci 1000 zł miesięcznie. Ja dostałam kolejne wezwanie do stawiennictwa od innego komornika. Domyślam się, że weszła mi kolejna egzekucja. Jeżeli prowadzona jest już egzekucja komornicza, czy kolejny, inny komornik może prowadzić swoją egzekucję? Czy nie powinna ona trafić do tej kancelarii, w której toczy się już postępowanie?\nKwestię łączenia postępowania egzekucyjnego nazywamy zbiegiem egzekucji. Do zbiegu egzekucji dochodzi wtedy, gdy egzekucja kierowana jest do tego składnika majątku dłużnika (rzeczy, wierzytelności lub prawa), który jest przedmiotem innej egzekucji.\nCelem omawianej regulacji prawnej jest eliminacja zbiegu egzekucji sądowych i tym samym uniknięcie konkurencji czynności dokonywanych przez poszczególnych komorników. Wszystkie sprawy w dalszym ciągu ma prowadzić ten komornik, który jest właściwy z mocy przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (właściwość ustawowa). A jeżeli żaden z nich nie jest właściwy według tego kryterium, prowadzenie postępowania należy do komornika, który pierwszy dokonał wszczęcia egzekucji. Podobną regułę (tj. związaną z pierwszeństwem wszczęcia) egzekucji przyjmuje się w sytuacji, gdy kilku komorników pozostaje właściwych do prowadzenia egzekucji (co zdarza się dość często, jako że właściwość miejscowa komornika zależy od położenia danego rewiru komorniczego, a w ramach jednego rewiru może obecnie działać kilku komorników – por. uwagi do art. 758).\nPostępowanie może być prowadzone łącznie przez jednego komornika. Brak dochodów może spowodować umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wydaje mi się, że u Państwa istnieje możliwość wyjścia z problemów, ale konieczna byłaby analiza Państwa zobowiązań.\nWezwanie do spłacenia zaległych alimentów\nPrzed 6 laty zasądzono ode mnie na rzecz mojego dziecka alimenty. O tym fakcie dowiedziałam się dopiero teraz z pisma od komornika. Nie byłam informowana o...\nSprawa komornicza bez wiedzy dłużnika\nDostałam pismo od firmy windykacyjnej o kupieniu mojego długu. Założyłam sprawę w sądzie o doręczenie mi nakazu zapłaty, ponieważ nigdy go...


Infrastruktura IT specjalnie dla przedsiębiorstwa - pomocne wskazówki | Świat elektroniki\nNiejednokrotnie, są to placówki w których wymagana jest praca w trybie ciągłym bez przerwy. Trudno wyobrazić sobie pracę np. urzędów bez infrastruktury IT. Kompleksowe rozwiązania do budowy infrastruktury sieci przewodowych i bezprzewodowych to podstawa, na której opiera się nowoczesna komunikacja.\nW przypadku gdy jesteśmy właścicielami firmy możemy poświęcić się swoim obowiązkom, a kwestie techniczne zlecić wykwalifikowanej firmie.\nPozwólmy odciążyć się od natłoku technicznych prac, zatroszczmy się o profesjonalne wsparcie, a zaoszczędzony czas wykorzystamy efektywnie - kliknij tu: . Firmy takie, pomagają we wdrażaniu kompatybilnych rozwiązań, które zapewniają jednostajną pracę całej sieci. Zakładają sieci bezprzewodowe, sieci radiowe, instalacje teletechniczne czy okablowanie strukturalne, które jest podstawowym elementem systemu IT. Służy ono do przenoszenia sygnałów transmisji danych pomiędzy komputerami, serwerami oraz innymi urządzeniami sieciowymi. Montaż możemy przeprowadzić w nowych budynkach, a także tych które już są wybudowane – przez to podnosimy ich funkcjonalność i standard. Z kolei instalacje teletechniczne, odnoszą się także do naszych domów. Gwarantując nam komfort i lepszy standard życia.\nInternet oraz inne media cyfrowe pomagają nam codziennie w pracy, wspomagają nasze życie domowe czy też służą rozrywce. Stały się już tak nieodzownym elementem naszego życia, że np. w wypadku braku dostępu do Internetu czujemy się wręcz przygnębieni i pozbawieni łączności ze światem.\nTo przykład na to, że informatyka zagościła w naszym życiu na stałe. Lada dzień nawet pralka automatyczna czy toster będą posiadać swój adres IP w sieci, i co ważne, nie będzie to dla nas zaskoczeniem.


Szybka redukcja masy ciała? Zobacz jak może pomóc Ci l-karnityna! – joannakulczyk.pl\nInne substancje odżywczeSuplementacjeZdrowie\nprzez poradniazielarskodietetyczna@gmail.com 26 kwietnia, 2021\nnapisany przez poradniazielarskodietetyczna@gmail.com 26 kwietnia, 2021\nLato już tuż tuż. Często o tej porze roku, zaczynamy myśleć o poprawieniu swojego wyglądu. Oczywiście, że większość z nas chce atrakycjnie wyglądać na wakacjach, więc podejmujemy się diet, oraz zwiększamy swoją aktywność fizyczną. Te dwa elementy są kluczowe i bez nich możemy zapomnieć o poprawie sylwetki. Jednak czasu co raz mniej, więc warto pomyśleć jak przyspieszyć proces spalania tłuszczu. Z pomocą przychodzi l- karnityna.\nL- karnityna jest substancją witaminopodobną, naturlanie występującą w organizmie, głównie w mięśniach.\nJakie pełni fukcje?\nBierze udział w przemianach tłuszczy\ntransportuje kwasy tłuszczowe do mitochondriów gdzie następuje przemiana ich w energię (beta- oksydacja)\nwpływa na aktywność hormonów, min. testosteronu i hormonów tarczycy;\nbierze udział w transporcie metabolitów, dzięki czemu ułatwia oczyszczanie organizmu\nNasila i ułatwia spalanie tkanki tłuszczowej\nPoprawia pracę mózgu, układu nerwowego i koncentrację.\nPełni ważną rolę w termoregulacji organizmu i ułatwia dostosowanie się organizmu do środowiska.\nPoprawia wchłanianie żelaza i kadmu.\nJak można zauważyć, wiele z jej funkcji, będzie bezpośrednio pzyczyniało się do spalania tkanki tłuszczowej. Ułatwienie wykorzystania tłuszczu jako źródła energii, sprawi, że organizm chętniej będzie sięgał po swoje zapasy. Dodatkowo, l- karnityna stosowana przed wysiłkiem fizycznym, wpłynie na znaczną poprawę wydolności organizmu, dzieki czemu nasz trening będzie skuteczniejszy i będziemy na nim spalać więcej kcal i mocniej napędzać swój metabolizm.\nRównież poprawa lipidogramu wpłynie na naszą sylwetkę i zdrowie układu sercowo- naczyniowego. Bez zdrowego serca i naczyń krwionośnych, ciężko nam będzie podejmować wysiłek fizyczny, a nasz organimz nie będzie prawidło funkcjonował oraz nie będzie prawidłowo spalał tkanki tłuszczowej, nie mówiąc już o znacznie gorszych konsekwencjach, jakie mogą się z tym wiązać.\nWiele osób może nie wiedzieć też jak ważna jest w trakcie wysiłku fizycznym koncentracja i praca naszego mózgu. Im bardziej jesteśmy skupieni tym wysiłek jest skuteczniejszy, a im wysiłek jest skuteczniejszy tym lepiej napędzamy swój metabolizm, a im bardziej napędzamy swój metabolim tym lepiej spalamy tkankę tłuszczową, a im lepiej spalamy tkankę tłuszczową, tym jesteśmy zdrowsi i lepiej wyglądamy.\nIle i kiedy stosować l- karnitynę?\nW dni, w które trenujemy warto stosować ją rano oraz przed treningiem, około 20-30 min, a w dni w których nie trenujemy, możemy brać ją rano oraz w połowie dnia. Dzienna dawka to od 500 do 2000 mg. Warto zacząć od mniejszej dawki i co tydzień zwiększać o 500 mg, żeby cały czas dostarczać organizmowi nowe bodźce.\nPodsumowując, stosowanie l- karnityny wpływa pośrednio i bezpośrednio na spalanie tkanki tłuszczowej, co czyni ją jednym z najskuteczniejszych substancji wspomagających odchudzanie.\nL-karnitynę można zakupić w naszym sklepie. (kliknij tutaj)\n1.Sadowska J., Szuber M., Ocena stosowanych metod odchudzających oraz używania preparatów wspomagających odchudzanie przez młode kobiety\n2. Kudelska W., Wybrane substancje chemiczne stosowane w preparatach odchudzających


Szukam firmy zajmującej się izolacjami termicznymi | babajaga.info.pl\nSzukam firmy zajmującej się izolacjami termicznymi\nProwadzę zakłady przetwórstwa mięsnego i potrzebuję specjalistów od zabezpieczeń termicznych którzy podjeliby sie izolacji instalacji wodnych i chemicznych na terenie zakłądu w nowo powstającym skrzydle. Zakład mieści się pod Katowicami. Oczekuję przede wszystkim profesjonalistów którzy wspolpracowali juz z zakladami przemyslowymi, solidnych i terminowych. Konkurencyjna cena rowniez jest brana pod uwagę. Bardzo proszę o poważne odpowiedzi.\nWitam. Chociaż jesteśmy z różnych branż to mogę polecić tę firmę: hth-ptt.pl. Zajmowali się u mnie hydroizolacją dachu hali. Za nieduże pieniądze zrobili wszystko jak należy i w terminie. Firma bardzo profesjonalna dbająca o klienta, poza tym dają wieloletnie gwarancje.\nZnam firmę HTH z Katowic i mogę tylko polecić ich usługi. Mają olbrzymie doświadczenie w pracach z zakresu izolacji i antykorozji i z tego co wiem wspołpracują z nimi same największe firmy. Jeśli chodzi o chemię przemysłową to lepszej firmy nie znjdziesz, a wiem to bo sam się sporo naszukałem i napytałem zanim podjąłem ostateczną decyzję i uważam że wybrałem najlepiej jak mogłem. Powodzenia i wszystkiego dobrego.\nPowiedzcie proszę, czy ta firma zajmuje się również zabezpieczaniem elementów instalacji metalowych? Bardzo prosze o szybką odpowiedź.\nTak, nie będzie problemu z instalacjami metalowymi bo u mnie się tym zajmowali. Posiadam w moim zakłądzie dosyć specyficzne i rzadkie rozwiązania i koniecznie szukałem firmy, która miałaby doświadczenie w kładzeniu powłok z materiałów antykorozyjnych. Znajomy polecił mi HTH Novotech i jestem bardzo zadowolony. Usługa wykonana szybko i sprawnie dzieki czemu w zasadzie nie mialem zadnego przestoju.\nDziękuję za wypowiedzi, również zasięgnąłem języka od znajomych i pozytywnie wypowiadali się o HTH. Z tego co sie dowiedzialem to bardzo profesjonalna i doswiadczona firma ktora cieszy sie zaufaniem duzych i znanych przedsiebiorstw. Nikogo lepszego nie znajde wiec nie ma sensu dalej ciagnac tego tematu :). Pozdrawiam gorąco.


Wystrój skandynawski nadal inspiruje - Blog wnętrzarski\nEwa Rydzek\tNapisano 26 grudnia, 2018\nWystrój skandynawski od kilku sezonów niezmiennie inspiruje architektów wnętrz oraz prywatnych inwestorów. Choć postrzegany jest jako chłodny, chętnie wprowadzany jest do aranżacji zarówno mieszkań, jak i domów. O jego popularności przesądza kilka cech, które współcześnie szczególnie chętnie widziane są we wnętrzach naszych mieszkań. Jasna kolorystyka, materiały nawiązujące do natury oraz umiar przy wprowadzaniu mebli i dodatków – oto najważniejsze z nich.\nWystrój skandynawski powstał niejako w odpowiedzi na chłodny klimat Europy Północnej oraz niedostatek światła słonecznego. Jego brak należało zrekompensować odpowiednim wystrojem wnętrza. Tu liczy się wszystko – od doboru mebli i dodatków, poprzez kolorystykę po aranżację oświetlenia. Wnętrza w stylu skandynawskim doskonale odnajdują się nie tylko w chłodnym klimacie północy, ale również w naszych warunkach.\nPostaw na przestrzeń oraz światło\nWystrój skandynawski lubi naturalne światło. Wskazane są duże przeszklenia oraz przesłony okienne, które nie ograniczą nadmiernie jego ilości, a nawet całkowita rezygnacja z firan, zasłon, rolet i żaluzji. Tam, gdzie ludzie cierpią na niedostatek światła, starają się dodatkowo nie ograniczać jego ilość we wnętrzach.\nJeśli pomieszczenia nie może rozświetlić światło naturalne, należy wykorzystać odpowiednio zaaranżowane oświetlenie. To musi spełniać zarówno funkcję praktyczną, jak i dekoracyjną. W oświetleniu skandynawskim spotkamy się z drewnianymi dodatkami, miękkimi liniami i stonowaną kolorystyką.\nWystrój skandynawski lubi przestronne wnętrza, nie znosi natomiast ciasnoty. Dlatego przy wprowadzaniu do aranżacji kolejnych elementów, należy zachować ostrożność i rozwagę. Bardzo ważna jest kolorystyka we wnętrzu. Wrażeniu przestronności sprzyjają jasne barwy. Dominują biele, szarości i beże.\nWystrój skandynawski lubi wygodę i naturalne materiały\nW skandynawskich wnętrzach chętnie widziane są naturalne materiały. Prym wiedzie wśród nich drewno. Koniecznie powinno mieć jasną barwę albo zostać pobielone. Drewno spotkamy nie tylko wśród mebli. Równie często mogą to być drewniane ściany i podłogi. Oprócz drewna wystrój skandynawski chętnie wprowadza do aranżacji szkło, ceramikę, wiklinę, a także len, bawełnę, wełnę i jutę.\nSkandynawskie wnętrza nie tylko wyglądają efektownie, są też wygodne i funkcjonalne. Świadczy o tym zajmująca centralne miejsce w salonie kanapa oraz fotele. Tuż obok znajduje się zwykle kawowy stolik oraz rozświetlająca przestrzeń lampa stojąca.\nStyl skandynawski jest minimalistyczny, co widać po ilości wprowadzanych do wnętrza mebli i dodatków. Dekoracje, choć nie są zabronione, nie powinny tu dominować. W tej roli doskonale sprawdzają się zdjęcia w antyramach albo powieszone na ścianie lustro, które optycznie powiększa wnętrze. Można też wykorzystać poduszki w kolorze niebieskim, zielonym lub pomarańczowym, które ożywią aranżację i nadadzą jej charakteru.\nWystrój skandynawski nie musi być zimny. Przy odpowiedniej aranżacji stanie się nie tylko przytulny, ale także przyjemny i pożądany.\nPoprzedni wpisZegar naścienny – dekoracja na czasie\nNastępny wpisLampy w stylu industrialnym odmieniają wnętrze\nŚwiatło we wnętrzach i jego wpływ na człowieka\nEwa Rydzek 19 grudnia, 2018\nKuchenna wyspa – poznaj jej zalety\nEwa Rydzek 8 stycznia, 2019


Jak działają hakerzy? 5 etapów cybertataku - Superbiz.se.pl\nSuperBiz nowoczesne technologie Jak działają hakerzy? 5 etapów cybertataku\n29.07.2017, godz. 14:00\nOstatnie cyberataki z wykorzystaniem złośliwego oprogramowania, wymuszającego okupy z rodziny Petya oraz WannaCry, doprowadziły do globalnego paraliżu wielu organizacji na całym świecie. Aby skutecznie zabezpieczyć się podobnymi sytuacjami, trzeba najpierw poznać i zrozumieć cele, jakie przyświecają hakerom oraz metody, które mogą zastosować. Oto, jakie kroki podejmują cyberprzestępcy na poszczególnych etapach ataku.\nCyberbezpieczeństwo to proces, który wymaga ciągłego udoskonalania. W dodatku powinien być traktowany jako nieodzowny element funkcjonowania organizacji. Pierwszy krok to zrozumienia ryzyka, poznanie przeciwników, a także celów, jakie im przyświecają oraz metod, które mogą zastosować. W skrócie: chodzi o zrozumienie, jakie zasoby chciałby zdobyć cyberprzestępca oraz o zabezpieczenie ich. Aby spojrzeć na cyberatak z perspektywy hakera, za przykład posłuży nam symulacja z wykorzystaniem oprogramowania ransomware.\nSprawdź także: Ransomware, czyli "porwania" komputerów dla okupu. Coraz większa plaga\nZobacz również: Wirus Petya. Jak działa i czy naprawdę zagraża Polsce?\nRekonesans opiera się również na zautomatyzowanych działaniach polegających na skanowaniu sieci i wykrywaniu niezabezpieczonych urządzeń do zainfekowania. Dotyczy to wszystkich dostępnych platform, a coraz częściej urządzeń z kategorii Internetu rzeczy (IoT). Kiedy cyberprzestępca zdobędzie niezbędne informacje, musi zdecydować, jaką bronią się posłużyć. Może to być wykorzystanie luki w oprogramowaniu (exploit), wysyłanie sfałszowanych maili (phishing), a nawet próba przekupienia jednego z pracowników. Na tym etapie wpływ na funkcjonowanie biznesu jest jeszcze minimalny, ale atakujący wie już, jak może dalej postępować.\nCzytaj też: Uwaga, hakerzy zaatakowali nie tylko Ukrainę, ale całą Europę!\nZobacz również: Pieniądze znikają z konta! Banki ostrzegają przed złośliwym oprogramowaniem\nNajlepszą ochronę zapewnia wdrożenie odpowiedniego systemu wykrywania naruszeń bezpieczeństwa. Warto również przestrzegać podstawowych zasad, aby zminimalizować ryzyko zaistnienia cyberataku: przeprowadzać testy penetracyjne i potraktować to jako materiał do szkoleń oraz wzmacniania systemu; przeszkolić pracowników tak, aby byli odporni na socjotechnikę i rozpoznanie osobowe; wzmocnić wewnętrzną sieć tak, żeby odpowiednio szybko wykrywać i zwalczać próby szpiegowania; zwiększyć stopień bezpieczeństwa fizycznego, utrudnić penetrację przestrzeni biurowych; chronić sprzęt, zwłaszcza urządzenia mobilne.\ntagi: cyberatak Cyberbezpieczeństwo haker Ransomware złośliwe oprogramowanie\nHakerzy zaatakowali Yahoo. Przechwycili dane z ponad miliarda kont


Medytacja nad wiecznością\nSpośród wszystkich dzieł scenicznych Mozarta prezentowanych w ramach trwającego XXI Festiwalu Mozartowskiego w Warszawskiej Operze Kameralnej spektakl "D.O.M." jest pozycją wyjątkową, zasługującą na szczególną uwagę. Zarówno ze względu na charakter dzieła, jak i sposób inscenizacji, ale też z uwagi na autora scenariusza i reżysera, Ryszarda Peryta. Myślę, że można powiedzieć, iż przedstawienie to jest bardzo pięknym artystycznie świadectwem duchowości tego wybitnego artysty\nTytuł spektaklu odwołuje się do dawnej inskrypcji nagrobnej, spotykanej czasem na starych cmentarzach. D.O.M. to skrót od Deo Optimo Maximo, co w tłumaczeniu brzmi: Bogu Najlepszemu, Największemu. Przedstawienie nie jest typową operą, to raczej operowa medytacja żałobna. Głęboka, przejmująca, piękna muzycznie i wykonawczo. A użyty w scenografii krzyż z przybitym doń Chrystusem nadaje spektaklowi specjalny charakter: głębi myśli i duchowego przeżycia. Tak jak wszystkie pozostałe dzieła sceniczne Mozarta w Warszawskiej Operze Kameralnej (co jest ewenementem na skalę światową), tak i ten spektakl wyreżyserował Ryszard Peryt, który jest też autorem scenariusza. Chyba nie przesadzę, jeśli powiem, iż "D.O.M." w dorobku Ryszarda Peryta należy do tych intymnych spektakli, które są przesłaniem jego świata wewnętrznego.\nSpektakl składa się z trzech części: "Kyrie", "Grabmusik" i "Davide Penitente". Wszystkie te części uzupełniają się i wzajemnie przenikają tematycznie i muzycznie. Myśl inscenizacyjna czytelnie prowadzona jest przez wszystkie części, by w finale osiągnąć apogeum. W programie do tego spektaklu Ryszard Peryt napisał m.in. "Pamiętam, dawno temu, zastanowiło mnie, że na grobie człowieka stawia się obelisk z napisem D.O.M.". I dalej wyjaśnia, że owa inskrypcja: D.O.M. to właśnie DOM. W spektaklu chodzi o miejsce, do którego zmierza dusza człowieka po śmierci - do Domu Ojca.\nPrzedstawienie rozpoczyna nie uwertura, lecz błagalna oracja w wykonaniu chóru "Kyrie, Chryste"... Panie, Chryste - zmiłuj się nad nami. Światło powoli wydobywa z mroku czarno ubrane postaci oraz leżący na podłodze duży czarny krzyż z przybitą doń figurą Jezusa. U stóp krzyża leży bohater opery Mozarta "Czarodziejski flet", Tamino, który jest zarazem samym Mozartem. A raczej jego duszą, bo przestrzeń, w której pojawiają się wszystkie postaci, jest przestrzenią pozarealną, ma wymiar metafizyczny, a postaci symbolizują dusze, które po śmierci w swej wędrówce do wiecznego życia zatrzymały się na chwilę tu, w tym pokoju, wyrażając swoją skruchę i żal za grzechy.\nCzęść druga "Grabmusik", czyli "Muzyka u Grobu" (chodzi o Grób Pański), to śpiewna medytacja nad Śmiercią, Winą i Ofiarą. Pojawia się Anioł Smutku (Agnieszka Kozłowska), który odkrywa Duszy (Andrzej Klimczak) prawdę o niej samej i powiada, iż to jej grzechy krzyżują Chrystusa. Pasyjna aria Anioła wprowadza klimat skruchy i żalu za grzechy. Pojawiają się inne dusze (postaci z oper Mozarta) i zanoszą wspólne błaganie do Jezusa Ukrzyżowanego o miłosierdzie w drodze ku wieczności. Ryszard Peryt nazywa to miejsce operowym czyśćcem.\nOparta na Psalmach Dawida modlitwa przebłagalna to część trzecia - "Davide Penitente". Znowu pojawiają się postaci z oper Mozarta, zwłaszcza z "Czarodziejskiego fletu", śpiewając radosny hymn wielbiący Pana, a przybywający Anioł Światłości (świetna rola Marzanny Rudnickiej) poprowadzi wszystkie dusze do Boga. W finale Dusza Mozarta (tutaj, w trzeciej części, tę postać kreuje Jerzy Knetig), która przeżyła przemianę, nawrócenie, przybywa do Domu Ojca. Razem z pozostałymi duszami, które również odpokutowały swoje grzechy, doznały przemiany, nawrócone przybywają do wiecznego życia, do Domu Ojca. Cała operowa familia Mozarta, jak żartobliwie określa ich Ryszard Peryt.\nTak mniej więcej wygląda spektakl tematycznie i inscenizacyjnie. Przepiękna oratoryjna muzyka Mozarta ma tu wspaniałych wykonawców. Andrzej Klimczak w partii Duszy Mozarta (I i II część) porywa wspaniałym basem i skupieniem aktorskim akcentującym wnętrze postaci, którą gra. Szkoda tylko, że pędzi w tak szybkim tempie, co powoduje, iż pewne fragmenty nie wybrzmiewają tak, jak powinny. Na przykład w scenie, gdzie Dusza Mozarta wyznaje skruchę i woła: "Ach, ach, ach, cóż ja uczyniłem...", szybkie tempo banalizuje temat i nie pozwala, by ta pełna żalu, modlitewna aria była wykonana z całą powagą. To szybkie tempo odbiera możliwość kontemplacji. Zdaję sobie sprawę z tego, że głównym "winowajcą" jest tutaj dyrygent, który dyktuje tempa orkiestrze, co powoduje, iż śpiewacy muszą nadążyć, nie mogą pozostać w tyle za orkiestrą. Jednak mimo tego znakomity tenor Jerzego Knetiga (także w roli Duszy Mozarta, ale w części trzeciej) jakoś nie poddał się i wybrzmiał w pełni do końca. Piękna barwa sopranu Agnieszki Kozłowskiej jako Anioła Smutku też zyskałaby dużo więcej przy wolniejszych tempach.\nOczywiście, współczesny świat narzucił właściwie wszystkim dziedzinom naszego życia pośpiech. I chyba najbardziej cierpi na tym muzyka klasyczna. Zwłaszcza oratoryjna, religijna, pisana z myślą o wykonywaniu jej w kościołach, a więc w dużych przestrzeniach, które z samego swego charakteru architektonicznego, a co zatym idzie - i akustycznego, wymagały wolniejszego wybrzmiewania pieśni, tak by wszystkie słowa i dźwięki zdążyły w całości dotrzeć w każdy zakątek świątyni. Wydaje się jednak, że w muzyce poważnej na świecie powoli następuje już powrót do niegdysiejszego, wolniejszego tempa dyrygowania.\n"D.O.M." to bardzo piękny, mądry spektakl, który posiada wiele walorów artystycznych i wywołuje u odbiorcy głębokie przeżycia duchowe.


20 polecanych psychoterapeutów w Ożarowie Mazowieckim | ZnanyLekarz.pl\nPolecani psychoterapeuci w Ożarowie Mazowieckim\npsychoterapia indywidualna (53)\nPowstańców Śląskich 85 lok. 51, Warszawa\nPani Renata jest profesjonalistką w pełni tego słowa znaczeniu. Nie tylko pomogła mi przejść przez bardzo ciężki okres w moim życiu, ale nauczyła mnie jak radzić sobie z lękami i jak funkcjonować po zakończonej terapii. Myślę, że dobrego psychoterapeutę można poznać po tym właśnie, jak radzą sobie jego pacjenci sami, przez kolejne lata po zakończonej terapii. Dlatego polecam wizytę u Renaty Moraczewskiej, która jest ciepłą, empatyczną i jednocześnie profesjonalną terapeutką, dzięki której nawet w najgorszych momentach potrafię sama stawić czoła problemom i lękom. …więcej\nHarcerska 30 pok.18, Piastów\nNa terapię trafiłam z uwagi na problemy emocjonalne. Od dłuższego czasu borykałam się z obniżonym nastrojem i stanami lękowymi. W końcu postanowiłam coś z tym zrobić. Do Pani Sylwii trafiłam przypadkiem. Okazało się, że to był strzał w dziesiątkę. Pani Sylwia to bardzo ciepła, życzliwa i cierpliwa terapeutka. Rozmowy dotyczyły trudnych dla mnie przeżyć i osobistych niełatwych obszarów. Dziś mogę stwierdzić że niepotrzebnie tak długo zwlekałam. Na spotkaniach czułam się komfortowo i mogłam liczyć na wsparcie i zrozumienie. Czułam, że moje problemy są ważne. Dzięki Pani Sylwii zrozumiałam skąd się wzięły i zaczęłam sobie z nimi radzić , nabyłam umiejętności, dzięki którym coraz lepiej odnajduję się w trudnych dla mnie dotychczas sytuacjach. Poprawiły się moje relacje z partnerem, dzieckiem, a do pracy nie chodzę już z przysłowiową gulą w gardle. Polecam Panią Sylwię ze szczerego serca. …więcej\nOlbrachta 118a lok. 12, Warszawa\nOśrodek Psychoterapii i Promocji Zdrowia "Ogród" NZOZ Instytutu Psychologii Zdrowia PTP\nGórczewska 224 lok 81, Warszawa\nPsychoterapia - Iwa Magryta-Wojda\nByłem z żoną na jednorazowej wizycie. Pani psycholog potrafiła wysłuchać obu stron n bez oceniania i robienia wyrzutów. Profesjonalizm. Zrozumienie dla męskiego punktu widzenia. Chciałem zapisać się na kolejne wizyty, ale przez żonę się nie udało. …więcej\nmgr Paula Góralska\nPsycholog - Terapeuta Paula Góralska\nZapustna 8, Warszawa\nPani Ania bardzo mi pomogła poukładać w mojej głowie pewne sprawy po rozwodzie z mężem. Była bardzo taktowna i delikatnie drążyła temat, dzięki czemu stworzyła taka atmosferę podczas sesji, że z zaskakującą łatwością mogłam mówić o trudnych dla mnie sprawach. Dzięki niej nauczyłam się obsługiwać siebie :) Panią Anię z całego serca polecam. …więcej\nmgr Magdalena Słupek\nDrogomilska 12 lok. 27, Warszawa\nzaburzenia nastro... (26)\nPsychoterapia w Ożarowie Mazowieckim\nPsychoterapia indywidualna w Ożarowie Mazowieckim\nPsychoterapia partnerska w Ożarowie Mazowieckim\nPsychoterapia rodzinna w Ożarowie Mazowieckim\nPsychoterapia depresji w Ożarowie Mazowieckim\nBulimia Ożarów Mazowiecki\nChoroba afektywna dwubiegunowa Ożarów Mazowiecki\nStres Ożarów Mazowiecki\nZaburzenia odżywiania Ożarów Mazowiecki\nChoroby psychosomatyczne Ożarów Mazowiecki