Luty, 2013 | U nos na placu...\nNasze ślónske utropy i uciychy….\nOpublikowano 26 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nNó, tóż mómy już chnetki szlus ze tym, zawdy zimowym, miesióncym lutym. We pióntek napocznie nóm sie marzec, a mie – blank niy miarkuja po jakiymu – spómniôł sie marzec 2003 roku, kiej ci to we Bytóniu (sto pierónów, i to na Wesołyj) łobalyła sie chałpa, taki trzisztokowy familok. Ludzie tam, a ku tymu niyborzóntka-dziecka, ślecieli za złómanie karku aże do pywnice. Tak prôwdóm, to ci sam u nôs na tym côrnym Ślónzeczku niy dziwota. Niy piyrszô to, i niy łostatniô chałpa, ftorô sie zbulyła, i to niy ino we Bytóniu. Ze dwadzieścia-trzidziści lôt tymu nazôd tómpło ci u nôs we Chorzowie i tyż gynał przi Pudlerskij, dwie chałpy praskli, a niy gôdóm sam już ło tym, iże po telkim tyrpniyńciu to i jesce gaz szpryngnół inksze dwie lebo trzi chałpy.\nBo to wszyjsko bóło tak: Jakiesik dwiesta pora lôt tymu nazôd napoczli ci sam u nôs na Ślónsku bajstlować, sztalować, nôjprzodzij gruby, a niyskorzij roztomajte werki. Fto tak na isto poradzi gynał porachować wiela my sam mieli grubów i wiela werków? Przeca kôżde miasto miało swoja gruba i swój werk. A byli i take, kiere mieli po dwie-trzi gruby lebo dwa werki, abo i jedne i te drugie do kupy cuzamyn. Wiym, iże wszyjskie poradzicie u sia to wyrachować, toć tyż styknie, iże rzykna, co we Chorzowie byli nôjprzodzij trzi gruby i dwa werki. Terôzki już niy ma żôdnyj gruby (chocia jesce pod samiuśkim naszym miastym fedrujóm, ino niy tak jak kiejsik, i majóm jedna nazôd łozewrzić). A werki? Nó jes ci „Kościuszko”, kierô dôwnij mianowali „Królewsko Huta”, „Königshütte”, „Piłsudski”, ze kieryj terôzki uplóncła sie szpotlawô cera „Huta Królewska” (a to skuli betków, kiere dyrechtory brali na borg, a wszyjskim tym angyjberóm ze Warszawy bóło ganc egal, co sie bydzie dalszij dziôło) – już plajtła. Zbajstlowali ci tyn werk we samym pojstrzodku dziedziny, kole wsi Chorzów, i niyskorzij wyszykowali naobkoło piyrwyjsze miasto Królewskô Huta. Na isto bóło ci to (i jes) jedyn taki plac na świycie, kaj nôjprzodzij bół werk, a dziepiyro niyskorzij wele niego, naobkoło postawiyli srogie miasto. Styrcy możno jesce ta dôwniyjszô „Bismarkhütte”, ale jak dugo jesce tam bydóm walcować, to diosek jedyn wiy.\nI to, co przitrefióło sie we Bytóniu, moge sie przidarzić wszandy, i we Wiyrku, na Lipinach lebo Chropaczowie, we Chorzowie, nó i we Bytóniu tak jak terôzki. Nó ale, ludzie samstónd zawdy mieli na to medikamynt, coby ino sie ciyngiym niy ałfryjgować. Ta medicina to bół szpac, to byli wice, to byli roztomajte do kupy samtyjsze wigyjce i kocyndry, kiere poradziyli ludzi uholkać, łozchichrać do imyntu. Wice i powiarki, fto jich niy znô, niy spokopiół. Przeca w nich jes wszyjsko, i te côrne zajty żywobyciô na tyj ziymi, ta sztyjc utropa babeczek eźli wyjńdzie na wiyrch ze gruby jeji chopecek, eli – nikiej tela inkszych – łostanie tam na dole, lebo go lajchyntryjgry przismycóm do dóm we papiyrzannym miechu. Nale tyż i te szpasobliwe cufale, ło kierych, kaj sie ino zyjńdzie poruch Ślónzôków, ciyngiym łozprawiô. Choby na tyn przikłôd taki:\nBóło ci to jesce za Giyrka. Sjechôł ci łón na dół na gruba, zakludziyli go na przodek (coby bele kaj niy wlazowôł) a tu łoroz łón kukô a śtyruch hajerów, nó, możno śleprów pyndaluje na kaca tam a nazod ze karóm. Tela ino, iże tak kara bóła durch próznô. Zahaltowôł jich tyn Edek i padô:\n– A rzyknijcie mi ino, po jakiymu wy tak sztyjc lôtôcie ze tóm próznóm karóm?\n– Jerónie, panoczku, a wiedzóm łóni, iże sam dzisiôj mô sjechać jedyn ważny angyjber i beztóż mómy taki zapierdol, take bakanie, iże niy ma czasu, coby ta kara nafolować!!\nWteda sie cheba napoczło miyniynie, iże te fedrowanie bóło nôjważniyjsze. I czy na wiyrchu tómpało, telepało i dyrgotało chałupami, to już niy bóła takô dlô nich utropa. Już wteda krajzowała takô gyszichta po roztomajtych grubach:\nTe wszyjskie pampónie, kiere sam na nasz Ślónzek za robotóm przicióngli blank niy wierzyli we tych roztomajtych Skarbników i inkszym grubiannych skrzôtów. I kiejsik ci dopadło take cosik jednygo takigo łochyntola. Łozprawiôł to Jółzel łod Gmyrcynyj, kiery na grubie, u nôs na „Marynie” pôra lôt przebakôł. Robi ci tam tyn istny mało-wiela, a sam łorôzki jak ci coś niy prasknie, jak cosik niy tómpnie. Jesce słychać take fucynie, dychanie choby ci fto by miôł dychawica. Mrowce ci mu po gnyku napoczli tyrać. Spómnieli mu sie wszyjskie łozprôwki starych hajerów ło tych roztomajtych stroszkach, kiere sztyjc i jednym ciyngiym napasztujóm berkmónów, a to ło śniôdanie, a to ło cygareta, ślypia jim bydóm blyndować i jesce takigo niydowiarka kajsik na charpyńci wykludzi. Kiej sie to łón ino, spómniôł, pociep ta karbidka, barbóra i dôwej pitać kaj zdrzałe mlyko rośnie. Gzuje, tak i gzuje a tyn stroszek za niym. Co łón gibcij, to i barzij wartko tyn „szkarbnik”; co łón dalszij, to tyn stroszek blank mu już na plecyska dychô. Dopyndalowôł ci tak do filôra i dalszij już niy poradziół. A tyn, co za niym gzuł, tyż zafucany padô:\n– No, dobrze, iżech wôs yntlich trefiół, iże wôs dopôd ! Wyście jesce towarzyszu skłôdekna PZPR niy zapłaciyli ????\nNó, i fto mi terôzki rzyknie, iże szkarbników ci na grubie niy bóło?\nNale, to bóło ździebko dlô szpasu i terozki deczko ze inkszyj zorty.\nKiej my sóm przi Bytóniu, to mi sie spómniało, co stare ludzie zawdy łozprawiali ło roztolicznych podziymnych sztrekach, chodnikach i szpóngach, kiere nikiej pajynczyna, szinyngywyjga wyrómbali za dôwnego piyrwyj we sztramskim piaskowcu pod côłkim Bytóniym. Wyrojmowali to jesce we strzydniówiyczu, coby nôjważniyjsze stawiynie w mieście ze sia pometlać, poficować skuli tego, coby przi jakijsik nôgłóści, kiej na isto bydzie gyferlich, ludzie by sie mieli kaj skukać, kaj skludzić wszyjsko, co sie ino dô. Gôdało sie zawdy ło szpóngach, kiere cióngli łod Wzgórka św. Małgorzaty (Margotberg) do kościoła św. Wojciecha i dalszij do dôwnego magistratu ze laskiym „Goj”. Take sztreki szli tyż łod kościoła Mariackigo i ze Sroczyj Góry. Te wszyjskie sztele byli tyż, coby dôwniyjsze bytómioki mieli kaj skludzić jôdło i inksze roztomajte łobiyli, taki forant przi wojnie, abo jakisik ruchawkach. Ze czasów, kiej jesce Bytóń „strzybnym miastym” mianowali, łostali wywołane „Pywnice Gorywodów” przi dôwniyjszym bytóńskim rynku. Jesce moja Starka Ana berali, (łóni byli ze Logiywnik) i mieli to za isto, iże we tym kościele Nôjświyntszyj Marii Panny, przi rynku we Bytóniu, na organowym pawlaczu bóła we murze dziura, ze lewyj strony zawiyranô na diosecko sztabilne wróta ze kutego żelazła. Gôdali tyż, iże za tymi dźwiyrzami, napoczynali ci sie take ceglanne słody, kiere cióngli do podziymnygo przyjńścia. Poczóntek tyj sztreki bół sam we kościele, a kóniec hań za Rozbarkiym na tyj ichnij Sroczyj Górze. Jak tam bóło, tak bóło, papióry sie bez lata potraciyli i styknie, iże gôdali dôwniyjsi ludzie, co przed wiekóma cudze rabsiki napadli na miasto i kcieli sie zbogacić, tamesznych ludzi zaszlachtować a côłkie goldowe, kościylne nôczyniô zarabować. Ichni, bytóński farorz w te pyndy, wartko pogzuł do marijackigo kościoła, wrółz wycióng ze tabernakulum mónstrancyjô ze Przenôjświyntszym i podziymnóm sztrekom citnół ze miasta i skukol sie we lesie kole Bytónia. Retnół tyn farorz sakramynta a niyskorzij doczkôł tam, aże rabsiki ze miasta poszli fórt. Niyftorzi to i kcieli tam pod ziymióm tyż nojńść jakiesik skarby. Na côłkô ale pamióntka pôra razy bajstlowali póńtowanie tom cestóm, kieróm szôł tyn farorz na ta Sroczô Góra. Miana tego farorza tyż ci już żôdyn niy boczół. Nale kiej ino póntniki, dolyjźli do jednego miyjsca, zawdy gaśli świycki i jakosik tajymnô siyła niy dozwolała dalszij deptać i musie pyndalować nazôd abo jich same cofło do zadku. Możno to wszyjsko bóło i prôwdóm i beztoż niy ino skuli hajerów, skuli gruby we Bytóniu ciyngiym tyrpie i buli chałupy.\nOpublikowano 24 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nJô ci tam kiejsik jamrowôł skuli tego dioseckigo interneca. Terôzki musza pedzieć, co łón niy ma taki juzaś blank żadny. Kiejech tak w niym sznupôł, naszołech pôra szykownych kónsków, ze kierych szło poskłôdać gryfne wice. Choby na tyn przikłôd taki:\nKejsik we Tatrach nad takóm srogóm tifóm, nad przepôścióm wisieli na sznórze jedynôście ludzi; dziesiyńć chopa i jedna baba. Ta sznóra niy bóła jednakowóż za tela sztramskô, coby wszyjskich, kierzy na nij wisieli zdziyrzeć, coby wszyjskie mógli łobstoć na nij. Ftoś musiôł sie tyj sznóry puścić, musiôł by sie łod tyj sznóry łodkuplować, coby rest do kupy niy śleciôł na złómanie gnypa. Po jakisik kwilce baba gôdô, co łóna sie łod tyj sznóry łodkupluje, bo przecamć wszyjskie baby sie zawdy za wszyjskich, za dziecka i za chopów we jejich żywobyciu poświyncajóm. Bez łoka mrzik bóło blank cichuśko i łoroz wszyjskie chopy napoczli klaskać. Nó i stało sie. Miarkujecie, prôwda? I tu trza zawdy chopy dôwać pozór! Na isto niy idzie prziklaskować zawdy wszyjskimu, co tyż to baby wypokopióm, co tyż baby we jejich palicach wyśtudiyrujóm!\nA coby bóła glajcha, to terôzki ze inkszyj zorty. Móm i jesce jedyn wic, tela coch go ździebko po mojimu przełónacół. I tóż dejcie pozór, bo tuplowanie niy byda tego sam berôł!\nSzli sie rółz trzi mamzele, wiycie, baby blóndiny, nó, kiere majóm kónopiaste kudły, bez szumny, łogrómnucny las aże tak po półtrzecia godziny doklechtali sie yntlich do srogij rzyki we kieryj byli snozy, kieryj ale nijak niy szło wrółz przefuknóńć. Nó, ale łóne musieli bez ta rzyka przyjńść na drugô zajta, na drugi kraj tyj rzyki. Piyrszô śnich praskła ci na klynczki i napoczła rzykać:\n– Ponbóczku! Dej mi tela siyły, tela druku, cobych ci bez te głymboczyny, bez te snozy mógła przeszwimować!\nI łoroz drzist-prask i Pónbóczek dôł ji sztramskie grace i nôrymne kotyry. Kielanôście minut to zetrwało ale baba usiotanô znojdła sie na drugim kraju.\nDrugô krapyka tyż kiksła na kolańska i dowej ci festnie rzykać:\n– Pónbóczku roztomiyły! Jô by tak kciała, cobyś Ty mie łobsztalowôł jakisik srogi bółt abo chocia niy za teli flos, iżbych jô tyż mógła sie na ta drugô zajta rzyki przekludzić!\nI juzaś: drzist-prask, i Pónbóczek postawiół na kraju rzyki gryfnô kana i łóna wartko poszła….\nTerôzki ta trzeciô baba, nôjstarszyjszô, nôjbarzij zgniyło, tyż, chocia już niy po klynczóncku, napoczła rzykać:\n– Pónbóczku! Dej mi możno niy tela siyły, ale moc srogi filip, cobych tyż możno sie na ta drugô zajta, na tyn drugi kraj zicher przekludziyła, jak te moje kamratki !\nI łorôz juzaś, jak niy prasknie, jak niy drzistnie, jak pierón ze światłygo niyba niy gruchnie i Pónbóczek zwekslowôł jóm, przemiyniół we móndrygo CHOPA.\nA tyn ci wzión i poszoł ździebko we góra tyj rzyki, naszôł szykowny most i gryfnie, blank zicher przeszôł na drugi rant, na drugô zajta tyj rzyki. Nó, ale to bół przeca już CHOP (a niy galoty)!\nBo tak ci to jes już ze tymi babami! Gôdô sie przeca takô powiadaczka, iże lepszij gryfnô dziołcha (babeczka) wartko seblyc niźli jóm miôłby jakisik chop łoblykać tak, jakby sie łóna sama zawinszowała.\nNó, tóż jesce dzisiôj dwa inksze wice, coby richtik pitnóńć łod tyj polityki, coby niy gôdać ło polityce, bo tego mómy dosik.\nNa bance wele knapszaftu zicnół sie jedyn mocka jankorny i zachmulóny chop ze gryfnóm halbeckóm w gorzci. Siedzi tak, i ino zaziyrô na ta flaszka. Siedzi tak godzina, dwie… Łorôz ku niymu podlazuje lómp, chachôr, łozsiednół sie jak u sia dóma na tyj bance wele tego jankornego chopa, zebrôł mu frech ta jego halbecka, na eks ci jóm wysłepôł…. chepnół stopieróńsko…\nŁorôz kukô a tyn zachmulóny do terôzka chop napoczynô festelnie ślimtać.\n– Dej pokój chopie, niy ślimtej, skóńcz beceć, jô ino przeca szpasowôł! – gôdô tyn lómp deczko zgańbióny. – Pódź, sam wele jes sklep mónopolowy, sprawia ci chopie nowô flaszka.\n– Niy ło to mi idzie – tuplikuje tyn zaślimtany chop. – Blank nic mi sie łostatniô niy darzi, móm jakisik usrany mazel. Ranoch zaspôł i festelniech sie zniyskorzół na festelnie ważny tref. Moja fyrma niy podszrajbowała srogigo kóntraktu. Skuli tego mój szef wyciep mie ze roboty. Kiejech wylazowôł ze fyrmy uwidziôłech, co mi ukradli, zachabiyli mój autok. Wziónech se taksa i pojechôłech do chałpy. Kiej już ta taksa łodjechała, skapnółech sie, iżech łostawiół driny moja briftasza ze wszyjskimi papióróma. A we chałpie – co? A we chałpie moja starô zdrôdzô mie ze mojim nôjlepszyjszym kamratym…\n– Nó i… ? – pytô sie tyn hóncwot.\n– Nó, tóż skuli tego wszyjskigo uzdôłech, co sie hangna, popyłnia samobójstwo. Narychtowôłech se szykownô flaszecka giftu, skutnyj trucizny… i łorôz znôgła przilazuje jakisk chachôr zatracóny, jakisik łoszkliwy lómp, kiery mi jóm wysłepôł…\nMody łojciec idzie ze swojim synkiym na szpacyr. Łorôz tyn łojciec potknół sie i snerwowany mrónknół pod fusiskiym „dupa”!\n– Tatulku, a cóżeście to rzykli? – pyto tyn jego synecek.\n– Eee, tam… pedziołech… du… duduś… – łodrzykô łojciec po łoka mrziku.\n– Tatulku, a co to jes tyn duduś? – pyto wrazicki synecek.\n– Ee… miarkujesz, to jes takô gadzina, taki zwiyrzôk…\n– Tatulku! A jak tak na isto wyglóndô ta gadzina?\n– Nó, synek, mô łóne szłapecki i krotke klepyty…\n– Tatulku! A co jedzóm take dudusie? – niy dowo pokój tyn bajtel.\n– Eee, nóóó… nó, jedzóm roztomajte ółbsty i gymizy… – łodrzykô łojciec.\n– Tatulku, tatulku! A majóm te dudusie swoji dziecka?\n– Nóóó… cheba ja…\n– Tatulku, tatulku! To znacy, iże te dudusie sie łozmnôżajóm, prôwda?\n– Ja, synek, cheba ja…\n– Tatulku! A jak sie mianujóm dziecka łod tych dudusi? – pytô dalszij tyn śpikol.\n– Nó… eee… dudusióntka…\n– Tatulku! A jak wyglóndajóm te dudusióntka?\n– Tyż, synek, majóm grace i szłapecki… gynał jak te sroge, majoryntne…\n– Tatulku, tatulku! A co jedzóm te maluśke dudusióntka?\n– Nó… eee, słepióm mlyko…\n– Tatulku! A kaj te maluśke dudusióntka… miyszkajóm?\n– DUPA! Dupa! Pedziôłech skorzij DUPA… I dej mi już terôzki pokój!\nSpóminki po latośnym faszingu….\nOpublikowano 19 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nDzisiôj niydziela, już po łostatkach, tańcować niy lza, ale połozprawiać idzie. A spómnieli mi sie sam terôzki słówecka Jana Kochanowskiego:\n„To moja największa wada,\nŻe tańcuję bardzo rada,\nU nôs zawdy, i to łod stopieróńsko starego piyrwyj wszyjskie rade tańcowali. U niyjakigo Brücknera szło kiejsik wyczytać (jô to terôzki rzykna po naszymu), iże:\n„Miymiec przodzij znôł ino rómraje mieczowe, ale tańcowanie chopców z dziołchami (lebo samych dziołchów), to dziepiyro ujzdrzôł u Słówianów i we bliskości Ślónzôków. Beztóż tyż słówiańskie miano „taniec” przewekslowôł na miymiecki”.\nŁo tańcowaniu szłoby gôdać godzinóma. Ale jô wiym, iże terôzki spómnieć komusik „poloneza”, te tańcowanie jak szykowny pochód pod szumnô muzyka, z kieróm za starego piyrwyj bół szlus, fajrant ze balym, kiej wrółz wszyjskich byzuchantów gospodôrze pytali do jôdła, to tela, co elefanta pokôzać we ZOO. A juzaś we „krakowiôku”, we „mazurze”, no i we „trojôku” pokazôwôł sie côłki charakter Polôków i Ślónzôków. Inksze te ci niy-Polôki, choby i sam nôjgryfnij tańcowali, niy bydóm tego poradziyli tak wytańcować, jako i my!\nTu ale mi sie spómnioł inkszy taniec „Polka”. I wiycie, co to niy jes polski taniec? To jes taniec czeski, morawski, kierego miano biere sie łod czeskigo słówecka „pulka” co znacy gynał połowa, bo na isto kôżdy krok (jak to Żabojady gôdajóm „pas”) je tak richtik alkim ino „półkrokiym”. Tańcowało sie go już u nôs kajsik łod piyrszyj śćwierci dziewiytnôstego wiyka.\nJô już sam kiejsik łozprawiôł, jakech sie na balanga rychtowôł i beztóż niy byda juzaś powtôrzôł. Tela, coch zawdy boczół, iże normalny chop musi jesce we chałpie szluknóńć ze dwie sety, coby mu sie kulasy, kolana rozlajerowali bo inakszij jes po ptôkach. Baba kce tańcować a chopowi kolańska zgrzipióm choby dźwiyrze ze stodoły. Dobrze jes tyż mieć pôra sznuptychli po kabzach, bo kiejby sie tak przdarziło naszyj staryj, co sie klajd pokidô bigosym lebo ji za cycynhalter śleci kónsek kotleta abo wyprasknie ji ftosik nowy gybis, to mómy choby znod. Terôzki już ze gorzôłóm niy bóło we karnewalu knap i niy trza bóło ze trzi epy flaszek ze sia na zabawa smyczyć, bo wszyjsko szło dostać już we szynku.\nJô zawdy miôł rôd tańcować. Nale, tak jakosik załóńskigo roku byli my ze Elzóm na takij zabawie, kaj muzykanty rżnyli ci jak sto diosków. Larmo ci bóło, iże szło łoguchnóńć. Nó, i Wiycie kiej zaśpiywali: „a terôz idymy na jednego” poszli my ze kamratym do baru i kiej my już mieli szluknóńć po sznapsie gôdóm ku niymu:\n– Wiysz Franc, te moderne muzykanty corôzki głośnij grajóm, pra?\nA łón mi na to prómp:\n– Ja, ja, dziynki moja starô już jes zdrowô, a u ciebie co słychać?\nNó, mómy już tyn karnewal za sia, ale idzie jesce chocia ino połozprawiać, ło tym co bóło i wrócie sie pewnikiym na bezrok. Idzie na isto jesce ino połozprawiać i ło tańcowaniu, i ło balangach i inkszych uciechach, po kierych łostowo ino tyn… drugi dziyń, wtynczôs, kiej gowa jes nikiej kachlok, nogi trza tónkać we waszbeku a na kaca już blank żôdyn ómszlag niy hilfnie.\nJô już sam nierółz prawiół, iże niy móm za tela rôd tyj polityki, ale łod nij zółwizół nie dô sie łodchlastnóńć. Ale, iże bółech kiejsik rajcóm we Chorzowie, to ci mie niyftorzi ciyngiym niy dajóm pokój i na sztrece napasztujóm:\n– Jak Wóm sie panie Ojgyn podobô ta naszô władza, po tym kiej ludzie yntlich wytrzaśli tego „na wiyki, wiyków amyn prezidynta Chorzowa? – pytajóm sie niyftore, kiere niy spokopiyli jesce, iżech już niy ma łod dziesiyńciuch lôt rajca we Chorzowie.\n– Anó, rzykna tak, jak to bóło we starym wicu ło Mośku – padóm jim na to. Kiejsik jesce przed wojnóm pojechôł krakowski Żyd Mosiek do Rusów, do samiuśkij Moskwy. Depto tak po tym Placu Czerwonym ale, za tela nic ci tam interesantnygo niy uwidziôł. Sztopnół jakigosik Ruskigo i pytô:\n– Wyboczóm Łóni, ale co to tam jes takigo, na co jô terôzki zaziyróm?\n– A to jes nasz Kreml.\n– Aaa, to to ci jes Kreml? A po jakiymu łón mô teli srogi mur naobkoło?\n– A mô, skuli tego, co za tym murym robi naszô „władza ludowo”.\n– Miarkuja, miarkuja. Wóm idzie ło to, panoczku, coby łóne, ta „władza”, niy poradzióła na miasto pitnóńć, prôwda? Nó, to jô bych tyż na taki mur u nôs we Warszawie dôł na ściepa!!!\nFaszing a bale charytatywne….\nOpublikowano 17 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nNó, tóż mómy już łod łóńskigo wtorku tyn balandrowy czôs za sia, zbyte. Nó, i już mómy szlus ze tymi wszyjskimi „balami charytatywnymi” abo – jak to mi kcioł wytuplikować jedyn istny Antek ze Logiewnik (kamrat mój, to niy ma, bo jes ci to diosecki angyjber, kiery wszyjskie filipy pozjôdôł, i mie kôzôł sie naumieć po hamerikóńsku pisać) – ze „akcjóm miłosiyrdziô”. Bo jô, jakosik niy poradza poskłôdać balu, rómraju, tańcowaniô ze miłosiyrdziym, cheba ino wtynczôs, kiej starô niy kce za tela tańcować symnóm ze „miłosiyrdziô” nad mojimi szłapami i skuli tego, coby sie sama niy zafuczała. Terôzki łod pôruch już lôt, sóm we mółdzie te roztomajte „bale charytatywne”. I cosik mi sie zdô, iże tam, kaj corôzki wiyncyj ludzi tyrô po hasiokach, tam nôjwiyncyj bajstlujóm pijynżne tych balów. Ino jakosik niy poradza ujzdrzić, coby beztóż mynij bóło tych maszkytników, cheba iże ftoryś śnich do imyntu zamarznie kole hasioka lebo we zegródkach.\nI tu mi gynał sztimujóm sztrofki Jana Lemańskigo (jesce to za blank styryj Polski pisôł) :\n„Par taneczny cudny szereg:\nPolka, mazur, walc, oberek.\nKręci się w czarownym kole –\nTa na ludu głód, niedolę.\nPerfum zaduch, dech kobiecy,\nNa rzecz więzień i fortecy,\nNa tych biednych duszą całą\nDobroczynne tańczy ciało.\nOczy – gwiazdy, lica – róże,\nW polkach – ogień, szał – w mazurze.\nStop! Kolacja. Szereg wódek\nPijesz za ten biedny ludek.\nŁzy na społeczeństwem chorem\nLejąc, bułkę jesz z kawiorem.\nZupa. Polski barszcz podali,\nJesz go: jesz na rzecz szpitali.\nPasztet jesz na rzecz podrzutków,\nMózg – dla szkół, drób – dla ogródków,\nI kapustę jesz brukselkę\nNa niedole nasze wszelkie. (…)”\nNiy bóło tydnia, niy bóło miasta, niy bóło soboty, coby we telewizyji niy pokazowali jakigosik tam „balu” na kierym wysztafirowane, wyfiokowane paniczki i panoczki niy robiyli ściepy na biydnych, na dziecka, na niymocnych.\nBóła srogachno akcyjô Jerzego Owsiaka: Wielkô Łorkiystra Świóntycznyj Pómocy, i to poradza strowić, wiyncyj, móm to pierónym rôd, ale te inksze, to zdô mi sie to jakimsik srogim cygaństwym. I kiej tak dobrze kuknóńć, dobrze pomedikować, to niy dziwota, że tyn côłki Jerzy Owsiak jes dlô niyftorych choby wrzód na dupie lebo miteser na fresie. Bo Łón rółz do roka bajstluje ta srogô łorkiystra świóntecznyj pomocy, przi kieryj niy angyjbery we ancugach i italijóńskich szczewikach, niy fest wysztafiyrowane kalymby we szykownistych pelcmantlach, ino nasze dziecka, modzioki tyrajóm po sztrekach, po cestach, po miyjskich i wiyjskich placach, coby do tych szporkastlów wiela sie do, jak nôjwiyncyj betków łod normalnych, ajnfachowych, bali i biydnych, ludzi nafechtować, naściubić. A ku tymu wiela łóne majóm uciechy, kiej mogóm, tak choby we Warszawie, przi jejich muzyce potańcować i festelnie sie ubawić. Wiela tam bez ta jedna styczniowô niydziela nasztaplowali, niy byda sam gôdôł, bo to niy ło jakosik chwolba sam sie rozłajzi, ino ło dobrô robota. Za to gynał wszyjskie miyjskie angyjbery rachujóm wiela złocioków skludziyli do jejich waszkorbów (co jô gôdóm? na „konto” we banku) łod prezesów, dyrechtorów na „balu charytatywnym”, kaj ino to, co poszło na zagrycha, to dlô côłkij szuli u nôs we Chorzowie stykło by na miesiónc dlô dziecek na śniôdanie lebo na chlipka na łobiôd. Sómech bół pôra lôt tymu nazôd na takim biglu, kaj jedyn dyrechtor lajstnół sie na „aukcji dobroczynnej” pôra landszaftów, łobrôzków, tela, iże za pijóndze fyrmy, kaj niyskorzij niy stykło dlô roboli na wypłata.\nMikołaj Rej, a naszo godka…\nOpublikowano 14 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nA terôzki blank ze inkszyj faski, blank ze inkszyj zorty. Fto to jesce ci do pozór na take sztrofki, na take słówecka:\n„Wierę snać z sejmu naszego\nNie słychamy nic dobrego,\nJuż to kielka niedziel bają,\nA w ni w czym się nie zgadzają.\nPodobno jako i łoni\nKażdy na swe skrzydło goni,\nPewnie Pospolitej Rzeczy\nŻadny tam nie ma na pieczy.”\nTa (i jesce pôra inkszych a gryfnych) napisôł Mikołaj Rej. Urodziół ci sie Łón, tyn wywołany poyta , szczwôrtego stycznia 1505 roka. I jes mi terôzki markotnie, bo mój Tatulek (chocia bół festelnie szkolóny, niy jak te niyftore posły, co terôzki matura poradzóm za trzi tydnie zrobić) niy dali mi dôwnij, za śpikola, za dziecka gôdać po naszymu, po ślónsku. A wiela – to terôzki już gynał miarkuja – ale, to na isto wiela naszych słówecek, słówecek ze naszyj szumnyj gôdki idzie nojńść u tego Mikołoja Reja? We tyj sztrofce skorzij jô niy pometlôł, niy przełónacół żôdnego słówecka, niy chachnółech sie anich sie niy drzistnół! Tak tyn nasz srogi Polôk pedziôł; pedzioł tak jak we tyj nôjmóndrzyjszyj sztrofce, iże:\nI my tyż, my Ślónzôki, niy mómy gansinego lynzyka, ino na isto naszô gôdka, pra?\nA niyskorzij roztomajte angyjbery, móndroki tuplikujóm mi, co idzie zbajstlować jakisik „internetowy” lynzyk ślónski. Ludzie, przeca kôżdô gôdka mô jakiesik korzyni, mô jakosik dómowizna, mô ludzi, kierzy flyjgujóm ta gôdka i tropióm sie, coby jij blank modzioki niy przepómnieli; coby ta gôdka ciyngiym, sztyjc żóła i coby we tyj gôdce jak nôjwiyncyj ludzi gôdało. I, coby to ino byli jakiesik lebry we Hamerice, to jesce poradza spokopić, ale sam u nôs tyż sóm take ipty, kiere ci blank możno słówek niy pamiyntajóm, niy poradzóm, niy erbli po jejich Starzikach – jedna ino literka przełónacóm i zdô jim sie, co to już jes po naszymu – ale szkryflajóm (niy piszóm, ino szkryflajóm) po hamerikóńsku, choby tyn jedyn karlus we Logiewnikach (niy byda go mianowôł, bo mi jes gańba, iże take sie sam u nôs uplóncli). Nale, łóne możno miast do szkoły deptać, ciepali na nia kiźlikóma i gôdali co łóni ringowali sie ze „kómunóm”, niy dali sie łogupić bez ta „kómuna” – jak mi to tuplikowoł jedyn taki Ted – i bajstlujóm jakosik „republika ślónskô”! Jô poradza, na isto poradza ci sie sóm spomiarkować roztomajte ferajny, kiere majóm we mianie „Ślónsk”, „ślónski” take jak: Związek Górnośląski, Związek Górnoślązaków bali i Ruch Autonomii Śląska, bo to sóm samtyjsze, nasze ferajny, kiere jak poradzóm, tak tyż te nasze zwyki i ta naszô gôdka flyjgujóm i bajstlujóm wszyjsko, coby tyż to i do modzioków to trefiyło. Nale coby mie, i takim jak jô, ftosik przeciepowôł, iże idzie wypokopić jakosik stwora, jakigosik fółgla i dziurdziocha, kiery ino tyrô we internecu, to mi jakosik niy wlazuje do mojigo filipa. A możnoch jes gupi, kiej barzij mi sie zdô, kiej móm rôd, to co mie Starki i Staroszki naumieli, niźli to, co jakisik hamerikóński angyjber wypokopiół?\nA możno bez nôs, Ślónzôków, Polôków kajsik hań-tam daleko przemôwiô ta isto „niedbałość polska” – jak to już chnet piyńćset lôt tymu napisôł Mikołaj Rej we takij gryfnyj sztrofce:\n„Ale złoto nie chce, wołaj wżdy kamienie,\nA niech każdego rusza poczciwe sumienie.\nBo wierz mi, on gospodarz na poły szaleje,\nCo nie gasi, kiedy tle, aż gdy gore – leje.”\nMożno ździebko ze jankorym gôdóm, możno – jak mi to już tyż ftosik przeciep – ze zôwiścióm – niy poradza tego ci zmiarkować – wiym ino jedne, iże to, co sam pisza, to co sam gôdóm, jak pisza i jak gôdóm, to jes ino „spuścizna” po mojich Łojcach, Starzikach i Staroszkach. I móm na isto mocka uciychy, kiej mie ludzie suchajóm, kiej mie (niyftorzi, niyftorzi ino) czytajóm, bo możno i jakisik modziok juzaś czegosik nowygo sie naumi, a możno i jimu sie to bydzie niyskorzij festelnie zdało, coby sam u nôs, sam na tym naszym Ślónzeczku flyjgowało sie te nasze, samtyjsze zwyki, samtyjszô gôdka a niy, coby to ino – wysztudiyrowane – furgało we intrnecu podle hamerikańskij mółdy. Bo te ichniyjsze wynokwianie, to ci jes jak panarejowe kropidło:\n„Bo chociaj z tą postawą, z tym kropidłem kroczysz,\nWiem, iż mi nie pomożesz, jedno iż mię zmoczysz.”\nI tak sie miarkuja, co to by stykło na dzisioj, i ino dociepna jesce pôra słówecek panoczka Reja:\n„Ile słuchamy o tych, co dalej niż w Polszcze bywają, tedy postronni narodowie, język (a podobno i dowcip) polski w małej pieczy mają, jakoż też z łaski bożej nie bardzo sie jest czym chłubić, gdyż niedbalszych ludzi nie masz jako Polacy, a co by sie w swym języku mniej kochali.”\nŁod tustego szczwortku do harynka….\nOpublikowano 12 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\n„Gdy uderzył wielki dzwon,\nLecz w tej dziurze konfiturę.”\nTak gryfnie pisôł jesce we połowinie szesnôstego wiyka Jan Mączyński. Ale po jakiymu jô to terôzki gôdóm? Anó, skuli tego, co my mieli jesce we tyn łóński szczwôrtek – tusty szczwôrtek. Tusty, fetowny szczwôrtek ze tymi kreplami łod Maloty. Ludzie! Jake gryfne, jake paradne, a kiej tak cowiek jesce zmiarkowôł jakô szykownô dziołcha je kulała? Do dzisiôj mi ta dziołcha, ta Beata we ślypiach łostała a… niy te kreple we trownicy. Skuli tego, to sie szło blank zamamlasić, mocka zaślimtać, i aże ci sie kôżdy normalny chop na isto poradziół zapómnieć… i blank ci niy poradza spokopić, eźli ta dziołcha, ta gryfnô dziołcha, to jes ci tyn nasz polski cukiernik, abo inakszij (jak by sie na dziołcha gôdało – cukiernica)? A, a tak niyskorzij, to te wszyjskie dziołchy, babeczki, stare i starki wlazowali na wôga! Nale, ło tym już niy byda fandzolół, bo kôżdô baba aby rółz do roka musi jakosik „dijyta” na ściepniyńcie fetu bajstlować. Kreple, kreplami a niyftore łochyntole, chopy, kierym zawdy jes przileżitość coby cosik szluknóńć, mogóm mieć łostuda jak mój kamrat, glacok Antek, kiery po tustym szczwôrtku sie mocka zniyskorzół (bo bół u jakijsik modyj gdowy ze tymi kreplami). Przilazuje do dóm i sóm, sóm cuje, co wónio jakimisik babskimi parfinami. Kiej ino wlôz do chałupy zarozki gibnół sie wartko do kilszranku (kaj miôł zawdy swoja cyjntla skukanô) i w te pyndy popyrskôł sie tóm gorzôłóm, coby go starô niy wywóniała, iże bół u jakisik inkszyj baby. Wlazuje opaternie do izby a sam starô na niygo z pycholym:\n– Ty giździe diosecki, ty pieróński łochyntolu. Ty miarkujesz, co jô jes tako gupiô, takô kamela, raszpla, kierô niy poradzi sie pochytać, ja?\n– Nale, dziubecku, co ci juzaś jes, co ci sie niy zdô? – pytô sie fałesznie Antek. – Stało ci sie co, lebo jak?\n– Ty strupie, ty łochlapusie! Myślisz, iże kiej sie popyrskôsz parfinym, to jô sie niy kapna, iżeś juzaś gorzôła słepôł ?\nI tu my sóm przi naszym „śledziu”, coby ino niy motlać łostatnij balangi przodzij popielca ze harynkiym, kierego zawdy idzie wećkać, a kiery tyż jes dobry na tyn katzynjamer. To „zapustny” wtorek, łostatek szykownyj, gryfnyj zabawy, kieryj bóło zawdy festelnie żôl i ło kierym to wtorku na isto gryfnie pisôł Władysław Syrokomla:\n„I ostatni wtorek bieży\nChoć się dawno w głowie kręci\nRozhulany rój młodzieży\nLeci w taniec bez pamięci,\nStrugi wina jak fontanny\nJak ulewne płyną deszcze\nChoć żar w piersiach nieustanny\nWina! Wina! Wina jeszcze!\nA niyskorzij to jakiesik hercklekoty, pile, szprice i skoranie boskie we naszych lazarytach, kaj już po maluśku zaboczyli jak tyż to sie tych „choróbków”, tych niymocnych (po zabawie i gorzôle) flyjguje. Bo niy zawdy nojńdzie sie jakisik trzyźby dochtor, kiery tych festelnie chycónych poradzi do sia przirychtować.\nA jô jesce bocza, kiej żech tyż wyglóndôł (co? wyglóndôł? Czułech sie choby wypluty kanold)… Tela, co to bóło dôwno i niy byda spóminôł, coby mi sam żôdyn niy przeciep, co jô ino ło gorzôle i ło ślywokach, łochlapusach gôdóm.\nOpublikowano 10 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nLudzie! Jak to śleciało! Przeca dziepiyro my pyndalowali na Zilwestra (nó, fto pyndalowôł, to pyndalowôł) a sam już łostatki do dźwiyrzy klupióm; „ślydź” na karku. Ta łostatniô balanga bydzie terôzki we wtorek. Nó, trza pedzieć ino tela, co tyn latośny karnewal to bół ździebko krótki, i ino łostało tela, coby we strzoda pójńść do kościoła i dać se posuć hasiym ta swoja palica.\nWiycie! Niy miarkuja po jakiymu ale przi tyj zimie spómniôł mi sie jedyn pierónym wicny fal. Jak jesce skokôł tyn na Adam Małysz (a bydzie to już mocka lôt tymu nazôd) zicnółech sie na zofie i napocznółech zaziyrać na ta telewizyjô, kaj mieli pokazôwać tych szwarnych synków łod skokaniô we Zakopanym. Jô tam niy ma za teli kibic, ale co u nôs, to u nôs, i trza tyż wiedzieć ło czym idzie niyskorzij ze kamratami połozprawiać. Fandzolyli, fandzolyli roztomajte móndroki aże sam łorôzki tyn nôjsrogszy angyjber, tyn chop, kierego już blank niy idzie wykludzić, łodchlastnóńć łod cedzitka, kiery ci sie na wszyjskim znô nikiej Einstein, i kierego ałsdruki żôdyn, ale to żôdyn srogi profesor ze uniwerzityjtu (bali i Miodek) blank niy poradzi gynał spokopić – tyn côłki Szaranowicz rzyknół ci na côłkô Polska: „Atmosfera we Zakopanym – nikiej we RIO”.\nLudzie, takij gupotych jesce niy słyszôł. Ja, jô wiym, co łón już mocka ałsdruków wciepnół (bezmać sóm ludzie, kiere „prace diplómowe” ze tych jejigo gupot bele kaj piszóm), ale coby pedzieć, iże we Zakopanym, i to bez zima, jes jak we Rio, tego by ani tyn nasz (ze Breka) „gutynmorgyn” (taki Miymiec ze łodzysku) ani nasz pniokowy luftinszpektor Monk niy wypokopiół. A spóminali razinku skorzij tyn szykownisty fajrant faszingu we Brazyli, tyn „karnewal we Rio”. Poradzicie sie to forsztelować: te gryfne, szekuladowe dziołchy ze Brazylii ze jejich blank sagimi cyckóma, kiej tańciyrujóm ta ichniô samba, łogibajóm sie na śniygu na tyj srogij „Krokwi” we naszym Zakopanym? Bo jô niy poradza! A możno bóło by to moc gryfne? Fto to wiy? Tela, co bóło by mi na isto festelnie żôl tych cycatych, sagich dziołchów.\nNale, wczoraj mielichmy łostatnio karnewalowô sobota, łostatnio balanga, i to – ino niyftorzi – bez côłkô noc. A kiej faszing, to jesce idzie pospóminać jak to piyrwyj bywało. Nó, jô ino terôzki spóminóm, bo już możno ze trzi lata nikaj’echmy ze mojóm Elzóm niy balandrowali. I tu mi sie spómniała gyszichta, kiero żech kajsik usłyszôł, a jô jom sam terôzki rzykna tak blank po naszymu i tak choby sie to mie przitrefióło. Dejcie pozór!\nNapytali ci mie kiejsik na telkie sroge „party”, na takô biysiada do jednygo takigo bółtszaftu, do „ambasady”. Ja, ja, to niy wic, niy chichrejcie sie, to jes na richtik, po prôwdzie. Mie na isto rółz dôwno, dôwno tymu nazôd napytali i tela. Wysztiglowôłech sie choby ficywyrt we „Boże Ciało”; ancug, biôłô hymda, szlips możno fliga, lakszuły i poszołech. A tam same wyfiokowane mamzele, co jedna to starszyjszô, jakiesik stare knakry tyż wyparadzóne nikiej terôzki te szucmany we chorzowskim magistracie, lebo te kóńskie wojôki na paradzie we Warszawie. I ino jim te szwalby na rzici łod tych fraków, furgali przi kôżdyj zwyrtce. Parada nikiej we tyjatrze, kiej mô sie przikwanckać Prezidynt. Te babskie parfiny sie już blank pometlali, pochechlali i kiejby tak szkyrtnóńć sztrachecla, to by to wszyjsko na isto wypraskło w luft. Nale, gawca tak naobkoło, jes, idzie ółber ze tabletym. Biera sie jedna takô glaska… fuj cheba szampan… biera drugô, ja, to jes to, richticznô zimnô gorzôłecka. Tak sie łajmża tam a nazôd, bele kaj, tu szlukna jednego, tu drugigo, a naobkoło same takie ci tam „parle franse”, „hoł du ju du”, „szprechanie po dojczu”, „gawaritje po rusku” i co tam jesce. Muzykanty grajóm ci tak blank po cichuśku take jakiesik „love story”, „pościelówy” – jak gôdajóm modziôki. Nó, gôdóm Wóm, to sie niy idzie na isto forsztelować, jak to tam wszyjsko gryfnie bóło zbajstlowane.\nŁorôz cicho sie zrobiyło, wszyjskie gawcóm na dźwiyrze a tam styrcy ŁÓNA. Tak pomiernie, łostrzymnie, grace słożóne choby do rzykaniô, piestrzónek srogachny na palcysku i… te szaty, cerwióne, (co jô gôdóm?) take jakiesik lilowe, duge aże do ziymi, lica farbiste, zymbole choby po tym pucojgu ze tym boberym, co to we telewizyji pokazôwali. Nó, gôdóm Wóm, aże mie zatkało, aże mie ci blank sztopło. Kiej żech sie spamiyntôł, gôdóm po cichuśku do sia:\n– Ta, abo żôdnô! Musza śnióm zatańcować, musza, przeca niy bółbych Ojgyn!\nA ludzie ci sie tak jakosik rukli na boki… a łóna idzie… idzie, lekuśko, choby we lufcie furgała. Jezderkusie, corôzki bliżyj ku mie. Jô jesce drabko szluknół ze dwa achtliki, gymba łobtar sznuptychlóm (dobrze co mi jóm Elza przodzij wyprała i wybiglowała). Ida terôzki i jô ku nij, po maluśku, opaternie, coby ci jij blank niy przelynknóńć. Już, już żech jes kole nij. Te ślypia, choby sornik. Ludzie jô już nic niy poradza uwidzieć ino łóna… łóna…\n– Bydóm łóni takô dobrô i zatańcujóm sie symnóm, ja? – gôdóm, a dych mi chytô, chobych sie szpritu szluknół.\n– Niy, niy zatańcuja – padó mi łóna prómp.\n– Jezderkusie, a po jakiymu? – niy poradza przijńść do sia. – Dadzóm mi łóni chocia jedyn grónt na to, jedyn powód, coby symnóm niy zatańcować!\n– A… wiycie, panie gryfny, sóm aże trzi grónta, trzi powody – pado łóna.\n– A jake, jake, mogóm mi łóni, paniczko, pedzieć, ja?\n– Piyrszy to tyn, iże podwiyl żeście sam panie Ojgyn ku mie niy prziszli, toście sie panocku aże trzi razy łobalyli, praskli na tyn zol.\n– Ale jak jô drabkoch sie pozbiyrôł, zarôzki pochytôł prôwda?\n– Ja, ale tuplowany grónt to tyn, iże to, co terôzki grajóm, to hymn francuski!\n– Ja, a tóż niech bydzie jesce tyn trzeci grónt!\n– Bo jô, wiedzóm łóni panoczku… jô… jôch jes kardynałym!\nŁostatek karnewalu inakszij….\nOpublikowano 6 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nNó, tóż mómy juń luty, abo jak gôdali blank dôwno, dôwno tymu – „strąpacz”, kiery strzympiół, ścinôł mrozym. Tak dlô śmiychu rzykna, iże na Podhalu i na Kaszubach gôdali na niygo „grómnicznik” lebo „miynsopustnik”. Nó, a do dzisiôj rzóńdzi sie take powiarki:\n„Kiej luty fest niy wymrózi, to môj śniygiym nóm pogrózi”,\n„Luty, łostro blank kuty, wyżynie chnet kowôli z huty” abo i\n„We lutym mocka wody, côłkie lato bez pogody”.\nNale, co tam bydymy sie strachać, nôjważniyjsze, iże jesce mómy tyn côłki „karnawał”, kiery niyftorym już zadkiym wylazuje, razinku tym, ftorych baby sztyjc niy majóm za tela tych wszyjskich balandrów i rómrajów, kaj mogóm sie przed zôwistnymi kamratkami nowymi szatami, klajdami i cym tam jesce – poasić.\nI sam mi sie terôzki spómniôł jedyn fal, kiery ci sie nóm ze Elzóm przitrefiół we Czechach, we Luhačovicach. Byli my tam na Zilwestra. Zebrôł ci nôs ze sia do ałtoka mój kamrat jesce ze Politechniki, kiery terôzki miyszkô we Miymcach. Wiycie, taki Miymiec ze łodzysku, kiery jes barzij miymiecki niźli dôwniyjszy kajzer Wilym, ze tych iptów, co to u nich citrółny sóm siedym razy kwaśniyjsze niźli nasze, a fandzole sóm sroge choby banany.\nPrzikludziyli my sie pod takô chałpa, taki „pynzjónat”, kiery ci sie „Vepřek” mianowôł. I dejcie sie pozór, bo te miano bydzie niyskorzij mocka geldować. Nó, tóż sztopli my, zabrymzowali przed tóm chałpóm, kamrat ze babóm już wylejźli, kiej tu łorôz jak cosik niy prasknie we tyn nasz ałtok. Wyskakujymy ze Elzóm, a sam jakosik baba ałtokiem na miymieckich blachach praskła ci nóm do zadku. Gawcymy, kukómy bele kaj, ale nic ci sie niy stało, ani żôdnô blacha, ani fóncle niy strzaskane, nó, blank nic sie niy stało. Ta starô Miymra juzaś zlynkniónô jak sto diosków, tela co ino: „entschuldigen Sie bitte” poradziyła wystynkać, pelc ci ściepła, bo sie ji gorko zrobiyło i… jesce rółz: „verzeihen Sie mir bitte”.\n– Kein Problem! – gôdóm jô i na to. – Alles ist in Ordnung, niy trop sie babo… Bierymy kofry i pyndalujymy do tego côłkigo „Vepřka”, tela, iże tyn mój kamrat bół ci jakisik dopolóny, zmierzły choby krzón. Nic ino jamruje sztyjc, po jakiymu my tyj babie dali łodjechać? Po jakiymu my jóm niy spisali? Czamu my zarôzki czeskigo policajta niy zawołali? I take tam pierdoły.\n– Nó, przeca nic sie niy stało, wszyjskie zdrowe, i co bydymy sam sie wadzić, kiej za pôra godzin idymy na Zilwestra i na jakiego pieróna sam jakosik łostuda robić? – gôdóm zgodliwie do tego mojigo kamrata.\n– Ja, jô wiym – pado kamrat – ale u nôs tak to niy lza łostawić.\nWlazujymy rajn do tego pynzjónatu a sam zarôzki we dźwiyrzach styrcy takô baba, choby naszô Joanna Bartel i łod szweli wrzescy:\n– Ve střevicach niy lza! Střevice sejmouti, tady mate ochrannў boty!\nWe tego mojigo kamrata choby pierón strzelół. U sia, to możno niy sóm take ciarachy, ale – jak to Miymce ze łodzysku – niy poradzóm ściyrpieć, kiej jim fto gôdô, co majóm robić.\n– Jô tam – pado kamrat – szczewików sebuwać niy byda, jô bula, jô płaca, to niech tyż pó mie chocia dyliny pośmiatajóm.\nNale, ta ichnio ramónbaba, zaprziła sie we dźwiyrzach i podwiyl my wszyjskie charbołów niy ściepli, niy puściyła nôs rajn.\nNó, bóło, stało sie. Bez dwa dni tyn kamrat ino jamrowôł czamu my ta Miymra puściyli, czamu my chocia blachów niy łodpisali take ci tam gupoty ciyngiym berôł. Prziszôł Zilwester, wyrychtowali my sie szykownie na tyn côłki „bal”, siedli tam, kaj dló nôs bół plac narychtowany, szlukli my po piyrszym lampusie, a tyn mój kamrat nic ino sie tropi, eli mie co niy boli, eli mie we karku niy żgô, eli mi sie we palicy niy knółtluje i take tam.\n– Chopie, dej mi pokój – padóm mu yntlich – bo kiej niy ustaniesz, to jô cie tak praskna bez łeb, aże ci sie bydzie we palicy karasol kurblowoł, bydzie ci aże do rana we palicy zwyrtało. Co, ty tak ciyngiym ino ta Miymra spóminôsz, i tropisz sie cy mie co niy boli, cy mi co niy ma?\n– Bo, widziôłeś Ojgyn jakim ałtokiym do cia praskła? – pado stropióny kamrat – Mercedesym! A tyn jeji pelc? Norki, abo jesce co lepszyjszego. I kiejby tak cie cosik bolało, to cy ty wiysz jakie srogie łodszkodowani byś łod nij móg za to erbnóńć?\nNó, i same widzicie, richtik Miymniec ze łodzysku? A ku tymu kormik, znacy „vepřek”, po naszymu świnia, pra?\nWice starzika Kupnego…..\nOpublikowano 3 lutego 2013 Autor: Ojgyn z Pnioków\nWiycie, miołech ci kiejsik takigo prziflostrowanego Starzika. To bół łojciec łod mojigo ujka Bónusia. Wigyjc i kocynder ze tego Starzika bół jakich wiela sam u nôs terôzki niy ma. Bez piyrszô wojna bół ci Łón przi miymieckich wojôkach i kajsik, cheba wele Verdun (abo możno i kaj indzij) praskło ci Go ze kanóny tak, że Mu côłkie flaki wylejźli na wiyrch. A, iże zawdy bół ci łón szczysny, dostôł sie we grace jakigosik kuśpiyla, wóndarcta (dochtorów to na tym fróncie za tela niy bóło), kiery mu te wszyjskie bebechy wrajziół nazôd do basiska, skuplowôł to wszyjsko we taki jedyn srogi knółtel, zabindowôł i po pôruch dniach Starzik Kupny dostali sie do lazarytu. Tam już wiela mu niy bajstlowali w tym basisku, jakosik tam Go wyflyjgowali i po pôruch miesióncach bół nazôd we Chorzowie (a miyszkôł łod zawdy na Trzecigo Môja). Przeszła ta piyrszô wojna, na drugô już niy poszôł, bo bezmać bół już inwalida i to, co kca terôzki łozprawiać, dziôło sie na łostatek lôt sześćdziesióntych.\nStarzik Kupny mieli radzi posłepać ździebko i nieskorzij to ci sie Go błôzny trzimali. A to harynki tónkôł we ałsgusie w siyni i gôdôł, co mu côłkô woda wysłepali, a to sztiglowôł sie we ancug szyty jesce u takigo szwoca Lorenca lebo Samarzewskigo ze Wolki, i wszyjskim gôdôł, iże depce na swój pogrzyb, bo mu sie zmierzło samymu żyć, chocia wele Niygo zawdy jakiesik frele sie zwyrtali, a to jesce jakiesik inksze błôzny wyrôbiôł. Łajziół bele kaj po knajpach, kaj poradziół kamratów-wojôków lebo kamratów smelcyrzy, walcmajstrów i kowôli trefić. Bół ci tyż kiejsik ze swojim kamratym Zeflym we „Grandce”, szluknyli łoba mało-wiela i na łodwieczerz bieróm sie do dóm. Szatniôrz doł jim mantle i już na dródze Zefel tak kukô na Starzika i gôdô:\n– A co wyście, panie Kupny, we „Karolinka” wygrali abo co, boście tymu istnymu szatniôrzowi dali côłkie sto złotków?\n– Dej pokój Zefele! Sto złotych, tyż mi mecyje – padajóm na to Starzik – a widziôłeś ty jaki gryfny pelcmantel dôł mi tyn szatniôrz, króm gryfnego huta?\nStarzik Kupny mieli take srogie fusisko nikiej kajzer Wilhylm i pieróńskô grajfka i fimla do wekerów, buksioków, zygarów. U Niygo we chałpie (a miyszkôł tak jakosik, iże miôł blisko do dôwnyj „Arbajtki”, i do knajpy „Ludowyj”) bóło ci na ścianach, na szranckach, na byfyjach, wertikach, na roztomajtych fachach pôłno zygarów, a wszyjskie chodziyli gynał (ino kôżdy pokazowôł inkszô godzina), bo – jakech gôdôł – Starzik mieli grajfka do bajstlowaniô. I wiela tyż razy prziszôł – co jô gôdóm, prziszôł? – przismycyli go kamraty do chałpy, Starzik wlazowali na stołki, na zesliki i nakróncali wszyjskie te buksioki, wekery. Nó, i sam ci sie napoczynôł tyjater. Kôżdy śnich kiej indzij glingôł, kukôł, zwóniół. Wszyjskie we chałpie, we tym familoku wiedzieli już gynał, iże Starzik Kupny jes nawalóny i trza mu dać pokój, podwiyl wszyjskich niy nakrynci, niy nasztaluje, bo inakszij bydzie robiół chaja we côłkij chałupie.\nA po jakiymu jô ło tym gôdóm? Anó, skuli tego, co Mu sie przidarzyło pôra razy, iże kiej sie rano łocuciół, to blank niy wiedziôł, wiela jes (bo przeca kôżdy weker szôł inakszij, jedna kukówka kukała dwanôście, inkszô juzaś dziewiyńć). Tóż tyż szoł Starzik nazôd do szynku i wtynczôs miôł i côłki tydziyń z gowy. Wszyjskie Go naobkoło znali skuli tego jejigo fusiska. Nó, i wydarzół sie fal, co Starzika tyrpnół na 3-go Môja ałtok, Starzik sie łobalyli, przijechała waleska i ci go zebrali do lazarytu na Karolka, dodôwnego „Hedwigsziftu”. A tam juzaś dyrechtorym bół sztramski dochtór Antoni Beker, kiery tyż ze niyjednego pieca chlyb jôd. Łón łobejzdrzôł gynał naszygo Starzika i kiej ujzdrzôł tyn dupny knółtel na jejigo basisku, pedziôł, co takigo cufalu jesce niy widziôł i na drugi dziyń bydzie starego Kupnego łoperowôł i tyn bebech mu rozknółtluje.\nStarzik nic niy gôdôł, markiyrowôł, co jesce jes bamóntny, ale ino kiej Beker poszôł do dóm, Starzik tak jak stôł, we szlafancugu, pitnół ze tego lazarytu. A coby go już blank niy poradziyli znojść, poszôł piechty do swojij cery aże do Gliwic.\nLudzie co to sie dziôło. Wszyjskie starzika szukali, sznupali bele kaj, tela, co żôdnymu by do palicy niy wlazło, iże Łón pójńdzie piechty aże dwadzieścia kilomyjtrów. Zygary w dóma stôli, dwie mode sómsiôdki, kiere tam Starzika łobrobiali (niy ino łobrobiali, bo Starzik byli jesce pierónym wizgyrny) festelnie sie tropiyli, a Łón se siedziôł u cery i nic niy gôdôł, co sie stało. Tak jakosik po tydniu Starzik wróciyli sie nazôd, a kiej my sie Go pytali po jakiymu pitnół ze lazarytu, pedził, iże sie niy do rżnóńć bez jakigosik… znachora, bo kiej już ci szczimôł łod szesnôstego roku ze tym knółtlym na basisku, to te pôra jesce lôt na tym świecie tyż na isto szczimie (miôł wtynczôs łoziymdziesiónt lôt).\nMieli tyż Starzik Kupny rôd tańcowanie i śpiywanie, tela ino, co do kôżdyj śpiywki poradziyli swoji słówecka poskłôdać, tak iże juzaś ze tego jakisik szpas wylazowôł. Tak jakosik we lutym, we karnawale smówiyli sie te dwie Jejigo sómsiôdki i napytali Go we sobota na takô srogô zabawa we dómu kultury na „Barbarze-Wyzwolyniu”. Jak tam bóło, to roztomajcie niyskorzij gôdali, styknie co rzykna, iże niy jedyn modziok tela niy nawyrôbiôł, naskôkôł, natańcowôł sie ze wszyjskimi dziołchami, co nasz Starzik. A, iże i pojeść sie miôł rôd, i za szkrawitel tyż niy wylywôł, ta zabawa niyskorzij wszyjskie dugo we Chorzowie spóminali. Tak kole szczwôrtyj rano, te dwie Jejigo sómsiôdki wziyni Starzika pod parza i jakosik tam przsmycyli do chałupy. Starzik – jak to mieli we zwyku – napoczli juzaś sztalować wszyjskie zygôry, nacióngać gywichta, turnować te gryfne kukówki, i kiej byli chnet fertik, zicnyli sie na zofie i napoczli śpiywać na côłki karpyntel:\n„Kiej mi czegoś zabraknie,\nIno luftu, niy światło.\nBo łoddychać w tyj budzie\nTo jes sprawa niy łatwo.\nCzy wylejza w łomglyniu\nZasuszóny jak kwiat,\nCy z tyj nôgłyj duszności\nZ miyjsca trefi mie szlak!”\nTela sómsiady we ta zimowô niydziela usłyszeli jak piyrsze ludzie szli, deptali do „Barbórki” na mszô. Niyskorzij te dziołchy ze kierymi Starzik byli na tym biglu, narychtowali pôłny garniec nudelzupy, i poszli do Niygo, coby sie Kupny po tym rómraju spamiyntali.\nZygary szli, kukówki kukali a Starzik na zofie, jesce we ancugu nynali… tak nôjprzodzij wszyjskie myśleli, bo Starzik już poszli do Pónbóczka, kaj na isto jakisik plac sie do Niygo znod, a kaj już przodzij Jejigo kamraty i ze piyrszyj wojny, i ze „Königshütte”, i ze jego côłkigo dugigo życiô już Nań niy poradziyli sie doczkać. Do truchły wrajziyli Mu mónharmónika na kieryj tyż gryfnie grôł i ku tymu szkatkarty, coby Mu sie tam na wiyrchu blank już bez dziołchów niy mierzło, niy ckniyło (bo janielice, to pewnikiym niy richticzne dziołchy).\nZrobióło Wóm sie możno markotno, pra? Nale, tego by nasz Starzik Kupny niy szczimali, coby sam kajsik po Niym ftosik ślimtôł. I beztóż jesce po śmiyrci zbajstlowoł taki szpas, ło kierym bez pôra lôt ludzie sam u nôs na Pniokach gôdali. Kiej już ze tego pogrzybu familijô przikwanckała sie do starzikowygo pomiyszkaniô, we izbie bóło festelnie gorko (sómsiôdki jak zawdy festelnie nahajcowali we kachloku). Wszyjskie siedli kole stoła, kaj ftorymu przinoleżało, na stole już bół szykowny zbónek ze bónkafyjym, szykownô halbecka (abo i dwie?), bóła zista, futermyjloki i dobre pierniki, znaczy to wszyjsko, co Starzik mieli radzi, jak we tyj powiarce jesce ze siedymnôstego wiyku:\n„Fto niy słepie gorzôłki, i łod nij uciekô,\ntyn niygodziyn skosztować piernika słodkigo.”\nNó, i napoczli sie spóminki ło starzikowych wicach, szpasach, błoznach…\nI łorôz jak cosik niy prasknie, jak niy drzistnie choby ze kanóny… wszyjskie sie porwali, coby uciekać, ino my ze bracikiym kukli za wertiko kole kachloka. Tam zawdy stôli flaszki ze piwym, kiere Starzik warzyli, a kiere już bóło narychtowane na łostatki, na „śledzia”. I te piwo, skuli tego, co bóło ci tak festelnie nahajcowane we chałpie, wypraskło na côłkô izba, bo gerowało już na szlus tego karnawału. Ludzie, co tam ci sie dziôło. Wszyjsko sie poklyjmowało, wszyjsko bóło we szuminach, niyftorzi to i ancugi mieli fest sklabustrowane i łobdrzistane do imyntu. I tak, choby Starzik naskwol to wszyjsko zbajstlowali, coby jesce na łostatek jakisik szpas wyłónacyć, zrychtowôł ci tego piwa aże ze śtyruch litrów jynczmiynia, śtyruch kilo cukru, śtyrdziyści deko chmiylu, sto gramów drożdżów i dwadziyścia śtyruch litrów wody. Poradzicie sie to, moje Wy roztomiyłe, wystawić jak to wszyjsko łorôz wypraskło, kiej żôdyn sie tego niy spodziôł? Tak gwoli prôwdy, to musza jesce dopedzieć, że Starzik warzyli piwo i ze jałowca, ale to już inkszym razym rzykna.\nA kiej sie tak ło tym naszym Starziku medikuja, to sie go moga forsztelować, moga sie wystawić, jak Łón przi tyj „stypie” , przi tym lajchnszmausie na nôs z wiyrchu gawcół i pewnikiym ze świyntym Pyjtrym chichrali sie choby nôjyci, iże jesce na fajrant swojigo żywota zbajstlowôł szykowny wic côłkij familiji.


Ezoterycznie: Rozkład uniwersalny\nOczywiście- podobnie jak to jest w przypadku rozkładów ogólnych- wersji rozkładów uniwersalnych jest bardzo wiele. No i generalnie są one do siebie podobne. Tutaj prezentuję jeden z tych klasyczniejszych, bardziej typowych.\nJak napisałam w moim poście o rozkładach (KLIK), rozkłady uniwersalne to takie, których można użyć, by uzyskać odpowiedź na każde pytanie- przykładem rozkładu uniwersalnego jest więc Krzyż Celtycki (którego swoją wersję zaprezentowałam TU).\nTak więc oto rozkład:\n1. Sedno sprawy, o co tak naprawdę chodzi\n2. Przyczyny i źródło sytuacji\n3. Co na minus, czego brakuje, co hamuje\n5. Co na plus, co będzie dobrze, jakie masz narzędzia, co jest atutem\nOPCJONALNIE: 6. Osoby mające wpływ na daną sytuację\n8. Jaki będzie efekt (efekt rozwiązania, czyli jak sprawa się dalej potoczy; dalsza przyszłość)\nAutor: Karolina o 17:13


Konkurs "Podwójne urodziny, czyli (dwudziesty)pierwszy rok Pani Kultury!" w Konkursy na blogach - zakończone\nKonkurs trwa od: 20.09.2018 do: 30.09.2018\nOpublikowano: 24.09.2018 14:21\nWystarczy odpowiedzieć na pytanie w komentarzu.\nJakie bóstwo/ jaką istotę/ jaki obrzęd lub rytuał ze słowiańskich wierzeń uważasz za najciekawsze/ą/e?\nkomplet dwóch pierwszych części z serii Kwiat paproci – Szeptucha i Noc Kupały Katarzyny Bereniki Miszczuk.\nksiążki konkursy na blogu panikultura


KrÃ³tko i zwiÄ™Åºle o promocji w sieci - Jak robić SEO\nMarketing zdalny to szerokie pojÄ™cie, na ktÃ³re skÅ‚ada siÄ™ miÄ™dzy innymi pozycjonowanie katowice.\nPromowanie siÄ™ w sieci\nReklamowaÄ‡ siÄ™ w sieci moÅ¼na na wiele sposobÃ³w. WiÄ™kszoÅ›Ä‡ z nich jest polecana dla wszystkich branÅ¼. Takie metody jak dobre pozycjonowanie czy pÅ‚atno\nDodane: 05-05-2016 12:58\nÅ›Ä‡ za reklamy w wyszukiwarce sÄ… podstawowÄ… opcjÄ… dla kaÅ¼dego i w sumie juÅ¼ teraz prawie kaÅ¼da firma korzysta z tego rodzaju usÅ‚ug. Nie moÅ¼na jednak na tym poprzestaÄ‡, poniewaÅ¼ internet otwiera przed wÅ‚aÅ›cicielami wiele nowych i ciekawych moÅ¼liwoÅ›ci promocji.\nTreÅ›ci i strona przyjazna dla uÅ¼ytkownika i wyszukiwarki\nContent marketing w skrÃ³cie\nBiznes w internecie - kontekst pozycjonowanieNie Musisz Być Ekspertem Aby Pozycjonować Strony. Wystarczy, że Zastosujesz Te 6 Zasad.Poradnik skutecznego pozycjonowania - OlsztynReklama w internecie to podstawa. Dlaczego?Poradnik skutecznego pozycjonowania - OlsztynJak pozycjonować?Korzyści z marketingu internetowegoCzy warto zatrudniÄ‡ specjalistÄ™ w danej dziedzinie?Dobre i zÅ‚e rozwiÄ…zania marketingu w sieciMarketing internetowy, a korzyści z inwestycji Gdzie pozycjonować stronę?Wykorzystaj Google - skuteczne pozycjonowanie PłockPoradnik dot. pozycjonowanie SzczecinWarto wiedzieć - pozycjonowanie i inne metody marketingu internetowegoCo warto wiedzieć na temat skutecznego pozycjonowania Dąbrowa Górnicza?Jak skutecznie wypozycjonować stronę? Pozycjonowanie SzczecinPozycjonowanie stron w ZabrzuJak wybraÄ‡ rzetelnÄ… agencjÄ™ SEOBiznes i marketing - pozycjonowanie w Google - poradnikO internetowych biznesach w ujęciu SEOTanie pozycjonowanieMarketing internetowy - o skutecznym pozycjonowaniu Gorzów WielkopolskiJak działa pozycjonowanie?Marketing internetowy - Google, SEO, biznesDobre inwestycje w promocje w sieciNigdy Nie Rób Tych 5 Rzeczy Jeśli Chcesz pozycjonować Ile kosztuje pozycjonowanie Łódź?Wykorzystaj Google - skuteczne pozycjonowanie ElblągPoradnik - skuteczne pozycjonowanie SzczecinGdzie pozycjonować?


WP Pretty Photo czyli z lightboxem zabawy • Interaktywni.net\nWP Pretty Photo czyli z lightboxem zabawy\nutworzone przez Krzysztof | Lis 16, 2010 | Blog, Branżowe, WordPress | 0 komentarzy\nOd jakiegoś czasu zauważyłem, że drażni mnie standardowy lightbox. Po prostu przejadł mi się ten schemat animowania, zwłaszcza że standardowego lightboxa ostatnimi czasy można zobaczyć już praktycznie wszędzie. Nie oznacza to jednak, że mam zamiar na znak jakiegoś protestu obrażać się na ten skrypt. Postanowiłem znaleźć nową wtyczkę , która będzie klonem legendarnego lightboxa, ale efekt samej animacji będzie trochę inny. Na pierwszy ogień poszły wszystkie tickboxy, highslide’y i tego typu podobne. Jednak najbardziej spodobał mi się znaleziony całkiem przypadkiem, podczas szukania czegoś innego znalazłem wtyczkę Pretty Photo.\nCo daje nam ta wtyczka?\nPretty Photo jak możemy przeczytać w opisie jest klonem lightboxa. W tym momencie już mnie kupili, dokładnie tego szukałem. Zgłębiając opis doczytałem się, że to bardzo fajna wtyczka, daje mi możliwość wyświetlania w przybajerzony sposób zdjęć, filmików z YouTube, inne strony internetowe, oraz kod HTML (dokładniej własne elementy strony), a i obiekty flash da radę wstawić.\nDokładniejszy opis działania poszczególnych elementów znajdziemy na stronie autora .\nInstalacja wtyczki może przebiegać dwojako. Możemy zainstalować wtyczkę standardowo.\nWchodzimy w panelu admina we Wtyczki-> Dodaj Nową, następnie w wyszukiwarce wpisujemy WP-prettyPhoto, klikamy zainstaluj i hokus pokus wtyczka działa. Jak ktoś nie lubi automatycznie, wtedy pobieramy wtyczkę ze strony WordPress.org, rozpakowujemy i poprzez połączenie FTP wgrywamy katalog „wp-prettyphoto” do wp-content/plugins/\nWtyczkę możemy zainstalować też ręcznie, i zintegrować ją z naszym tematem graficznym. Jak więc to zrobić?\n1) Pobieramy ze strony autora skrypty, i rozpakowujemy paczkę.\n2)Dla wygody tworzymy nowy folder\n3)Z rozpakowanego folderu prettyPhoto przerzucamy pliki: prettyPhoto.css, jquery-1.3.2.min.js, jquery.prettyPhoto.js, oraz foldery backgrounds i prettyPhoto (ten który znajduje się w tym który rozpakowaliśmy)\n4)To co żeśmy przerzucili do naszego nowego folderu, przez FTP wgrywamy do folderu z używanym przez nas tematem graficznym\n5)Przechodzimy do edycji tematu graficznego w panelu admina: Wygląd->Edytor\n6)Z listy plików wybieramy plik header.php i w nim znajdujemy znaczniki <head>…</head>\n7) Między wymienionymi znacznikami wklejamy:\n<link rel="stylesheet" href="<?php bloginfo('template_url'); ?>/prettyPhoto.css" type="text/css" media="screen" title="prettyPhoto main stylesheet" charset="utf-8" />\n8)Przechodzimy do pliku footer.php i szukamy teraz znacznika </body> i tuż przed nim wstawiamy:


Hotel Shuma — Dąbrowa Górnicza, śląskie – konferencje.pl\n71os. Nocleg Miejsca noclegowe\nTagi:W lesieNad jezioremZa miastemKameralneLuksusoweHotele konferencyjneOśrodki konferencyjneRestauracjeKonferencjeSzkoleniaTeam building\nWitamy w kompleksie hotelowo - restauracyjnym Shuma, położonym nad Jeziorem Pogoria I w Dąbrowie Górniczej - w pobliżu drogi ekspresowej S1 Warszawa – Bielsko-Biała z rozjazdem Katowice – Kraków. Atrakcją trzygwiazdkowego Hotelu Shuma jest jego wyjątkowe położenie w uroczym zakątku przyrodniczym czterech jezior. Zielony teren, otaczający Hotel zaprasza do spaceru promenadą wzdłuż brzegu jeziora w towarzystwie dostojnych łabędzi, barwnych kaczek oraz relaksującego szumu fal. Obiekt zajmuje powierzchnię ponad 1,2 hektara, w dużej części są to tereny ogrodowe przedzielone dwoma parkingami. W naszym nowoczesnym hotelu oraz Restauracji Shuma dostępne jest bezpłatne łącze Internetowe WI-FI. Hotel posiada windę, która ułatwia mobilność Gości w czterech kondygnacjach od -1 do +2.\nGrill Messa Event's\nDo dyspozycji gości oddajemy komfortowe pokoje oraz 2 ekskluzywne apartamenty z balkonami na panoramę jeziora. Recepcja, korytarze i wszystkie pokoje hotelowe utrzymane są w stylizacji piracko - żeglarskiej, dzięki czemu współgrają z wystrojem Restauracji Shuma. System elektronicznych zamków hotelowych umożliwia nowoczesne zarządzanie, a Gościom poprawia komfort pobytu. Nastrojowe oświetlenie korytarzy hotelowych oraz galeria ręcznie malowanych obrazów wprowadza gości w ciepły i kameralny klimat marynistyczny. Do każdego z pokoi zapraszają akustyczne drzwi z lustrzanymi bulajem. W pokojach stworzono klimat ekskluzywnej i przytulnej kajuty, poprzez wysokiej klasy stylizowane meble (łóżka, bagażnik z wieszakiem, wygodne do pracy biurko, szafki nocne) oraz specjalnie zaprojektowaną wykładzinę z żeglarskimi węzłami i kołem sterowym. Klasę hotelu podkreśla także wyjątkowa jakość tkaniny pościelowej oraz tekstylia łazienkowe z haftowanym logo Hotelu Shuma.\nW sercu zagłębiowskiej przyrody na linii jeziora Pogoria I. 1,2 ha własnego terenu z malowniczym ogrodem wśród lasu brzozowego. Bajkową atmosferę dopełniają fontanna oraz wodospad. W linii krajobrazu zostały wpisane romantyczne ścieżki.


PIQRO online - sprawdź najnowszą kolekcję, sklep, outlet, ceny\nStrona PIQRO online to swoista kopalnia modowej wiedzy na temat tej marki. Naszym celem było zgromadzenie najbardziej przydatnych, praktycznych informacji, które często giną w natłoku przeróżnych wiadomości. Jednocześnie staraliśmy się wyeksponować warte uwagi treści, tak, by odnalezienie poszukiwanej kwestii było jak najprostsze i nie zajmowało wiele cennego czasu. Na stronie PIQRO online zawarliśmy szeroki przekrój informacji, tak by każdy znalazł to, czego konkretnie poszukuje. Nie istotne, czy chodzi o najnowszego lookbooka, katalog produktów na obecny sezon, adres sklepu stacjonarnego w danym mieście, czy godziny otwarcia tego ostatniego. Służymy radą i naszą wiedzą również w kwestiach ewentualnych problemów z zakupionymi ubraniami. Jeżeli nie wiesz, jakie kroki podjąć, by reklamować dany produkt, czy też go zwrócić, strona PIQRO online jest właśnie dla Ciebie! Zapraszamy do lektury.\nPIQRO sklep internetowy\nW obecnych czasach każda marka odzieżowa, która zna tendencje królujące na rynku, oprócz licznych sklepów stacjonarnych ma oczywiście swój sklep internetowy. Nie jest inaczej w przypadku marki PIQRO, idącej z duchem czasu i reagującej na dynamicznie zmieniające się potrzeby konsumentów. Nic w tym dziwnego, zakupy online zyskują coraz większą rzeszę zwolenników. Z myślą o miłośnikach mody, którzy preferują zakupy w domowym zaciszu, bez zgiełku centrów handlowych, czy galerii, powstał sklep internetowy PIQRO. Na platformie tej znaleźć można ubrania reprezentujące obecną kolekcję, a często też bestsellery, modele ponadczasowe, które cieszą się ogromną popularnością i w dalszym ciągu są częściami składowymi wielu stylizacji. Prezentowany tam asortyment daje szeroki ogląd oferty ten marki, która wyraża filozofię założycieli. Kolejna niewątpliwa superlatywa, wiążąca się z zakupami w sklepie internetowym PIQRO, to możliwość porównania cen produktów. Chłodna kalkulacja jest często kluczem do zakupowego sukcesu. Sklep internetowy umożliwia konfrontacje wielu pozycji i cen, a tym samym wybranie najbardziej atrakcyjnej oferty.\nPIQRO, będąc polską marką, swoje sklepy stacjonarne ulokowało na terenie naszego kraju. Wysokiej jakości ubrania marki PIQRO dostępne są w wielu sklepach, mieszczących się w większych miastach w Polsce. Zakupy w sklepach stacjonarnych to świetna alternatywa dla osób hołdującym tradycyjnym sposobom kompletowania garderoby. Możliwość przymierzenia danego ubrania, dobór odpowiedniego rozmiaru, przekonanie się, jak dany model prezentuje się na sylwetce, czy wybrany fason korzystnie leży na figurze — to przyjemności, które gwarantują odwiedziny w sklepie PIQRO.\nNajmodniejsze, wpisujące się w gorące, obowiązujące trendy sukienki są znakiem rozpoznawczym PIQRO. Głównym celem tej marki jest tworzenie modnych ubrań, które pozwolą poczuć się atrakcyjnie kobietom w każdym wieku. Ich znakiem rozpoznawczym jest przede wszystkim wysoka jakość materiałów, użytych do ich produkcji — są one starannie selekcjonowane. Najlepszej jakości materiały idą w parze z przemyślanymi fasonami. To sprawia, że w bogatym asortymencie marki PIQRO znajdują się sukienki, które świetnie prezentować się będą na różnych typach sylwetki. Kobieta, o kształtach umownie przyrównanych do gruszki, jabłka, kolumny, czy stożka z pewnością znajdzie w PIQRO sukienkę, która podkreślać będzie zalety jej figury, a jednocześnie maskować odbierające pewność siebie mankamenty. Każda miłośniczka mody wie, że nowe ubranie jest świetnym sposobem na poprawienie sobie humoru, czy wprowadzenie powiewu świeżości do każdej stylizacji. Po co więc zwlekać? Lepiej od razu kupić sukienkę PIQRO by na twarzy pojawił się pełen satysfakcji uśmiech.\nSzukając istotnych pod różnymi względami informacji na temat PIQRO warto sięgnąć po katalog produktów tej marki. To cenne źródło, zwłaszcza, gdy interesuje nas aktualna oferta tej firmy, jesteśmy ciekawi jej asortymentu, chcemy zapoznać się z kolekcjami na wybrany sezon, czy też zwyczajnie poszukujemy specjalnych ofert i rabatów. Katalog PIQRO stanowi swoistą wizytówkę tej marki. Zaprojektowany jest tak, by dostarczyć miłośnikom mody jak największej ilości informacji na temat aktualnej oferty. Warto zwrócić uwagę również na aspekt estetyczny takiej publikacji. Katalog marki PIQRO wykonany jest z największą starannością i wysmakowaniem. Przygotowują go specjaliści, którzy pochwalić się mogą dużym wyczuciem stylu, znajomością trendów nie tylko modowych, ale też graficznych, wnętrzarskich, wizażowych. Spełniający wszystkie wcześniej wspomniane wytyczne katalog PIQRO stanowi ucztę dla oka i pożywkę dla modowego konesera. W dzisiejszych czasach katalogi w dalszym ciągu cieszą się popularnością, mimo coraz większego wpływu Internetu. Ten ostatni umożliwia rozeznanie w ofercie marki i śledzenie jej rozwoju oraz ewolucję kształtowanego stylu. Wszystko za sprawą katalogów archiwalnych, będących świadectwem ciągłych zmian w świecie mody, ale też ilustrujących tezę, że trendy co jakiś czas powracają do łask i stają się ponownie aktualne. Odszukanie nieaktualnych już katalogów PIQRO, prezentujących ofertę marki na poprzednie lata może stać się ciekawą, modową przygodą. Kto wie, co może zainspirować modowo i sprawić, że spojrzymy na zasoby swojej garderoby świeżym okiem?\nKażdy, kto miał styczność z branżą mody wie, że lookbook jest niezwykle ważnym elementem promocji każdej wchodzącej na rynek kolekcji. Podobnie jak katalog stanowi wizytówkę firmy, to jej reprezentacja, swoiste zwieńczenie procesu projektowania nowych modeli oraz ich produkcji. Sposób, w jaki zaprezentowany będzie asortyment rzutować może na odbiór ubrań przez modowych konsumentów. Lookbook PIQRO świadczy o tym, że marka ta świetnie zna modowe realia. Jest przygotowany przez profesjonalistów. Dzięki niemu każdy zainteresowany ofertą tej firmy może zapoznać się z oferowanymi przez producenta ubraniami. Lookbook PIQRO to swoista esencja obowiązujących w danych sezonie trendów, nie tylko tych wiodących i bardzo popularnych, ale również i tych mniej znanych, niszowych, zarezerwowanych dla odważnych, czy też wybrednych miłośników mody. Patrząc z tej perspektywy na publikację, jaką jest lookbook można z powodzeniem nazwać go świadectwem obecnych czasów. Dla osób poszukujących rozeznania w świecie mody, czy też chcących sobie wyrobić zdanie o konkretnych trendach lookbook marki może okazać się niebywale pomocny. Jeżeli w pobliżu miejsca zamieszkania nie ma sklepu stacjonarnego danej marki, gdzie zazwyczaj dostępne są lookbooki w wersji papierowej — nic straconego. Warto poświęcić chwilę i poszukać lookbooka na internetowej stronie marki. Obecnie omal każda takową posiada. Nie jest inaczej w przypadku marki PIQRO.\nPIQRO godziny otwarcia\nNosisz się z zamiarem odwiedzenia stacjonarnego sklepu PIQRO, mieszczącego się w pobliżu twojego miejsca zamieszkania? A może właśnie nie ma go akurat w twoim mieście i wybierając się na zakupy musisz udać się do innego? Warto w takiej sytuacji zapoznać się z podstawowymi informacjami na temat sklepu, czyli w tym przypadku godzinami otwarcia. Poszukując modnych ubrań, sygnowanych metką PIQRO, należy przysłowiowo zaczerpnąć języka i sprawdzić, w jakich godzinach otwarty jest sklep tej marki. Jeżeli sprzedaż prowadzona jest w mniejszym sklepie stacjonarnym godziny otwarcia PIQRO wpisywać się będą w granice funkcjonowania innych miejsc tego typu. Przyjęło się standardowo, że indywidualne sklepy odzieżowe, nie będące częścią galerii, czy domów handlowych otwarte są od 10 do 18. Takie godziny otwarcia pozwalają na robienie zakupów ludziom aktywnym zawodowo. Oczywiście, niektóre osoby mogą pracować akurat we wcześniej wspomnianych godzinach, często sami znajdują zatrudnienie w handlu i muszą dostosować się do wytycznych. Przygotowując się na taką ewentualność godziny otwarcia PIQRO obejmują również weekendy. Nie jest to rzecz jasna regułą, jednak wiele sklepów otwartych jest również w soboty, choć zazwyczaj krócej, w godzinach od 10 do 14. Osoby, których nie satysfakcjonują godziny otwarcia zaproponowane przez sklepy stacjonarne muszą udać się do ich większych odpowiedników — galerii, czy domów mody. Te ostatnie mają zazwyczaj inne godziny otwarcia. Sprzedaż prowadzona jest w tych miejscach do godzin późniejszych, zazwyczaj do 21, a w niektórych miejscach nawet do 22.\nZwrot towaru PIQRO\nKażdemu miłośnikowi mody zdarza się zrobić zakupy, z których nie jest do końca zadowolony. W naturę człowieka wpisana jest impulsywność. Te same zasady kierują również naszymi modowymi wyborami. Kupujemy pod wpływem chwili, nie myślimy racjonalnie, nie oceniamy krytycznie własnego odbicia w lustrze. Po czasie przychodzi jednak smutna refleksja, która sprawia, że nosimy się z zamiarem zwrotu danego ubrania. Nieodpowiedni fason, za duży, lub zbyt mały rozmiar, a może zwyczajny kaprys sprawia, że chcemy pożegnać się z daną rzeczą i otrzymać za nią uiszczone pieniądze. W przypadku zwrotu towaru marki PIQRO nie ma większych problemów. Warunkiem koniecznym jest oczywiście, by ubrania PIQRO nie były używane. Nie powinny one nosić śladów użytkowania, a metka nie powinna być oderwana. Konieczny jest również paragon, który stanowi dowód zakupu.\nJak każda większa marka PIQRO posiada swój outlet. Jest to miejsce, gdzie znaleźć można modele, które nie zaliczają się do najnowszej kolekcji, lecz bynajmniej nie tracą na swej atrakcyjności. Jest to odzież z poprzednich sezonów. Zaletą outletu PIQRO są przede wszystkim konkurencyjne ceny. To właśnie one sprawiają, że sklepy tego typu cieszą się tak wielką popularnością. Kolejnym przemawiającym na korzyść takich miejsc powodem jest możliwość odnalezienia w outletach prawdziwych modowych perełek — modeli, które są ponadczasowe i sprawdzą się w każdym sezonie oraz niebywale atrakcyjnych, lekko ekscentrycznych ubrań PIQRO, na które nie zwrócilibyśmy uwagi, gdyby były one dostępne w regularnej cenie.\nKolekcja marki PIQRO zachwyca nie tylko kolorami, ale też atrakcyjnymi fasonami i dbałością o wykonanie oraz najmniejszy szczegół. W bogatym asortymencie tej marki znaleźć można sukienki, spódnice, żakiety i bluzki. Nie można jednak opisać jednym słowem, jaka jest kolekcja PIQRO. Znakiem rozpoznawczym tej marki jest znajomość najnowszych trendów i umiejętne godzenie ich ze zdobytą przez lata doświadczenia wiedzą o potrzebach klientek. Z tych powodów kolekcja PIQRO z pewnością odpowiadać będzie miłośniczkom modowego minimalizmu, tym poszukującym nowości i najgorętszych nowinek, jak i tym hołdującym klasyce, czyli ponadczasowym fasonom i kolorom.\nNajnowsza kolekcja PIQRO\nNajnowsza kolekcja PIQRO to kwintesencja codziennej elegancji. Marka stworzyła linię ubrań wśród której znaleźć można zarówno propozycje na wielkie okazje, jak i mniej zobowiązujące wyjścia. Zrozumienie potrzeb współczesnej kobiety i ustosunkowanie się do jej wymagań oraz modowych oczekiwań spowodowało, że najnowsza kolekcja PIQRO przypadnie do gustu klientkom w każdym wieku, bez względu na preferowany styl ubierania, czy prowadzony tryb życia.\nOdzież PIQRO wyraźnie wyróżnia się na tle innych marek odzieżowych. Wszystko za sprawą unikatowego looku, który jest odpowiedzią na modowe potrzeby klientek. Połączenie oryginalnych, niebanalnych fasonów z modową klasyką sprawia, że w bogatym asortymencie odzieży PIQRO każda miłośniczka mody znajdzie coś, co odpowiada jej preferencjom. Niepowetowaną zaletą odzieży PIQRO jest też staranne wykonanie, dbałość o każdy szczegół oraz profesjonalizm, idący w parze z niebywałym wyczuciem estetyki, które to wpływają na każdy etap produkcji odzieży PIQRO.\nNewsletter PIQRO jest świetnym sposobem na bycie na bieżąco z nowościami marki. Dzięki temu sposobowi komunikacji każdy klient jest regularnie informowany nie tylko o aktualnej ofercie, ale też o akcjach promocyjnych, pojedynczych rabatach, czy upustach.


Ważny wyrok dla „wkręconych” w karuzele podatkowe - będzie można wznowić postępowanie podatkowe - Infor.pl\nStrona główna » Księgowość » Wiadomości » Ważny wyrok dla „wkręconych” w karuzele podatkowe - będzie można wznowić postępowanie podatkowe\n08 listopada 2019, 07:57\nJeśli organy podatkowe włączają jako dowody wyciągi z innych decyzji wydanych wobec kontrahentów podatnika, praktyka taka narusza prawo podatnika do obrony i prawo do rzetelnego procesu.\nJeśli podatnik pozbawiony był możliwości zapoznania się z takimi dowodami, na podstawie których organ podatkowy wydał decyzję, uniemożliwia to sądowi administracyjnemu wykonywania skutecznej kontroli sądowej i spełnienie wymogów rzetelnego procesu.\nWyrok stanowi wskazówkę dla organów podatkowych, aby w toku prowadzonych postępowań nie uwzględniały bezkrytycznie materiałów dowodowych, dotyczących innych podmiotów niż podatnik.\nJeżeli toczą się sprawy karno-skarbowe przed sądami na podstawie ostatecznych decyzji można wnioskować o ich zawieszenie do czasu rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania podatkowego.\n„Jeżeli zatem wobec podatnika wydana została decyzja ostateczna, to wobec faktu, że wyrok TSUE z dnia 16.10.2019 r. ma wpływ na treść wydanej decyzji, podatnik ma prawo wystąpić na podstawie art. 240 § 1 punkt 11) ustawy Ordynacja podatkowa z wnioskiem do organu, który wydał decyzję w ostatniej instancji o wznowienie postępowania w jego sprawie w terminie miesiąca od dnia publikacji wyroku w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wyjaśnia adwokat Jarosław Ziobrowski z kancelarii Kurpisz i Ziobrowski adwokacka sp.p.\nJarosław Ziobrowski podkreśla także, że „Jeżeli toczą się sprawy karno-skarbowe przed sądami karnymi na podstawie ostatecznych decyzji podatkowych można próbować wnioskować o ich zawieszenie do czasu rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania podatkowego”.


Świdnica: Ukradł kosiarkę z tira - Gazetawroclawska.pl\nŚwidnica: Ukradł kosiarkę z tira\n20 lipca 2010 20.07.2010 Aktualizacja: 20 lipca 2010 16:42 20.07.2010 16:42\nDo 10 lat pozbawienia wolności grozi 18 letniemu mieszkańcowi Świdnicy, który włamał się do samochodu ciężarowego i ukradł kosiarkę do trawy.\nPolicjanci z Komendy Powiatowej Policji w Świdnicy zatrzymali trzech mężczyzn w wieku 17-28 lat, który dokonali kradzieży kosiarek do trawy. Jeden z zatrzymanych 18 letni mieszkaniec Świdnicy zrywając plomby zabezpieczające w samochodzie ciężarowym dostał się do środka samochodu , w którym znajdowało się ponad 60 kosiarek do trawy i dokonał kradzieży jednej z nich, kosiarkę ukrył w swojej piwnicy. Wracając po drugą kosiarkę natknął się na dwóch swoich kolegów, którzy z otwartego już samochodu dokonali kradzieży kosiarki i także wrócili po drugą kosiarkę.\nZarówno 18 latek i dwaj inni 17 i 28 letni mężczyźni nie skradli innych kosiarek, ponieważ wracając po towar czekali już na nich policjanci, którzy całą trójkę zatrzymali i osadzili do wyjaśnienia w policyjnym areszcie.\nSkradziony towar został odzyskany.\nZa kradzież z włamaniem 18 latkowi grozi do 10 lat pozbawienia wolności , natomiast dwaj pozostali odpowiedzą za kradzież, za którą grozi do 5 lat pozbawienia wolności.