Pyszny Rodzinny Obiad- - Przepisy w ŚwiatKobiety.pl\npyszny rodzinny obiad-\nArtykuły na temat: pyszny rodzinny obiad-\n...tu stare mazurskie chaty, dzieci będą zachwycone wioską indiańską i eskimoską, można pobawić się z psami, które zimą ciągną kuligi. Zjecie też pyszny wegetariański obiad. A na deser: Gołdap...\n...własne zupowe menu na cały rok! Zimą najlepiej postawić na sycące zupy, które skutecznie nas rozgrzeją w mroźne dni. Amatorzy pysznych, gorących zup koniecznie więc powinni spróbować Rodzinnych Zup(...), Żurek, Kartoflanka, Grochówka i Krupnik w bardzo atrakcyjnej cenie. Chłodniki WINIARY - idealna propozycja na smaczny obiad dla całej rodziny w upalne, letnie dni. Orzeźwiający smak chłodników...\n..., jest: "Co dziś na obiad?". Pytanie prozaiczne, ale jakże nam wszystkim znajome. Proces przygotowania obiadu to niekończący się krąg czynności: planowanie, zakupy, gotowanie, jedzenie, planowanie, zakupy... Okazuje się, że w momencie, gdy kończymy jeden obiad, już szukamy pomysłu na następny. Zazwyczaj analizujemy, jakie dania były serwowane w ciągu ostatnich dwóch tygodni, jakiego smaku dawno nie...\nJak znaleźć kompromis, który zadowoli wszystkich? Pociechy najchętniej jedzą dania podane w atrakcyjny sposób, ale nie zawsze najzdrowsze. Najchętniej zastąpiłyby obiad słodkim batonem lub czekoladą(...) przygotowywać ulubionego dania od podstaw. Do przyrządzenia pysznych placków wystarczy woda i jedno jajko! Otrzymasz ciasto o puszystej konsystencji, a Twoje placki będą złociste i chrupiące. Z jednego...\nPrzepyszne ilustracje, 1000 stron, na których znajdziesz przeszło 1800 przepisów na każdą okazję, uświetniających rodzinny obiad, kolację we dwoje czy bankiet - to "Kuchnia Polska. Kuchnia Rzeczypospolitej Wielu Narodów" Macieja Kuronia.\nChrupiące ciasto w pysznym duecie z aromatycznymi dodatkami... To świetny pomysł i na rodzinny niedrogi obiad, i na przyjęcie.\nPrzepisy na temat: pyszny rodzinny obiad-\nSą pyszne, sycące, pełne kontrastowych smaków, a do tego takie proste w przygotowaniu! Znakomite na rodzinny obiad.\nDyskusje na temat: pyszny rodzinny obiad-\nNo to masz BIG problem - rozwod murowany !\n. Zorganizujcie spotkanie rodzinne, Twoi rodzice i jego. Zrob pyszny obiad i zapros wszystkich. W grzeczny sposob ustalcie zasady i granice ingerencji rodziny w Wasze zycie. I bron zaciekle Waszej(...)Bylam w podobnej sytuacji, tesciowie we wszystko ingerowali a gwozdziem do trumny dla nszego malzenstwa byl przymus mieszkania z jego babka. Straszna hetera i tyran rodzinny. Ustawiala wszystkich\nkurczak ser mozzarella\nmasa ubita na\npyszne sałatki z uszkami\ntarta z cukinii i fety\ngrzyby gotowane w słoikach\nlukier na zimne ciasto\ngdy nie tezeje masa\ntort dla dziewczynki na 6 lat\ntorty dla dzieci do zrobienia\npierogi z miodem\nsałatka z mięsa z indyka ziemniaków i ogórka\nzupa z młodych ogórków\nciasto francuskie ze szpinakiem i fetą i czosnkiem\nsałatki z marchwi\nsałatka z ryżem kurczakiem zimowa\nprzekąska z cebuli\nogórki konserwowe z cytryną\nsalatka z lososiem z puszki z ogorkiem\nsałatka z filety\nziemniaki z piekarnika chrupiace


Gdy dziecko chce zjeść mięso? – Page 2 – Ogólnie – Forum Wegetarianie.pl\n02/10/2015 1:55 pm\nJa bym pozwolił mu zjeść trochę mięsa, a potem uświadomił jak ono powstało 🙂\n06/11/2015 3:16 am\nMi się wydaje, że 6-letnie dziecko powinno mieć możliwość spróbowania mięsa, skoro samo się tego domaga. Jeśli nie spróbuje teraz, to spróbuje za rok w szkole, kolega go poczęstuje kanapką, cokolwiek. I wiedząc, że tego nie akceptujesz, bojąc się Twojej reakcji - nawet ci o tym nie powie. To chyba nie jest dobre rozwiązanie.\nDać mu spróbować, żeby zobaczyło, że to nie jest jakaś super-hiper-ambrozja, która przeniesie go prosto do niebios bram 😉 I po spróbowaniu podjąć rozmowę. Żeby rezygnowało świadomie i wiedząc z czego 😉\n27/02/2016 12:00 pm\nNa pewno nie można dziecku zabronić, bo to ociera się o faszyzm. Rozumiem wychowanie, ale jest osobnym istnieniem z własną drogą rozwoju. Czasami trzeba pozwolić spróbować.\nJednak powinno wiedzieć jak mieso powstaje. Że zabija się zwierzęta i jak przebiega taki proces w rzeźniach albo na wsiach, albo przy polowaniu. Powinno poznać wszystko. Myślę też, że przy okazji można opowiedzieć o tym jak traktuje się ludzi i że ogólnie nie jest kolorowo.\nWiedza oświeca. Dzięki wiedzy przestajemy się bać. Dzięki wiedzy można łatwiej nazwać co się czuje i dzięki wiedzy można coś nowego poczuć.\n29/02/2016 12:32 pm\nPrzypomniał mi się taki jeden filmik.. Dla mnie to piękne (nie ważne czy ustawione, czy przypadkowe). Przypomina mi czasy kiedy ja byłam dzieckiem i także jedzenie mięsa było dla mnie co najmniej dziwne. Dzieci już od początku swojego życia intuicyjnie czują co im odpowiada, a co nie. Każde poprzednie wcielenie zostaje zapisane, a jako, że nie każdy ma za sobą miłe wspomnienia, więc i nie każdy ma pozytywne nawyki..\n[edytowane 29/2/2016 przez aniss]\nWydaje mi sie ze nie powinniśmy narzucać dzieciom naszych przekonań. ale to tylko moje zdanie\n22/06/2016 9:38 pm\ndziecko naśladuje- jeżeli jego pierwszy autorytet (rodzice) chodzą do kościoła to i ono będzie, i będzie wierzyć choćby w potwora spaghetti jeśli tylko oni tak postępują\n30/08/2016 2:44 am\nNiech spróbuje ale powiedz jej to powstało itp i myślę że tak jej to obrzydzi\n21/11/2016 1:55 pm\nUważam że dzieci powinny jeść to na co mają ochotę. Nie wolno im nic narzucać jeżeli chodzi o dietę. (nie mówimy oczywiście o słodyczach i rzezach niezdrowych;) )\n21/11/2016 2:34 pm\nNo akurat mięso jest niezdrowe... 😉\n23/11/2016 10:33 am\nA ja nie wiem cz powinnam jeść to na co mam ochotę 🙁 Mam coprawda same wege ochoty... ale w czołówce są ziemniaczki smażone, ser żółty smażony (dużo smazonego) , ser wędzony(może być opanierowany i usmazony)... 😀\nMalinko, zdrowe nawyki żywieniowe trzeba latorośli wpoić(można ująć, że narzucić), młode nie ma wbudowanego dietetyka w głowie.\nTak jak twierdziłam, z chęcią spróbowania mięsa może być jak z efektem Romea i Julii - gdyby im tak nie zabraniano tej miłości to by im szybko przeszło, a że wszyscy byli na nie, to im odbiło ;p\n23/11/2016 1:55 pm\nFatty- szczera prawda. Trzeba nauczyć- najlepiej sobą.\na co do smażonego... uzależniające puryny... ot co 🙂 każdy to lubił swego czasu bądź lubi 🙂\n25/11/2016 12:12 am\nHmmm, w sumie to ma. Podobno małe dziecko żywiące się "samo" dostarcza sobie wszystkich składników odżywczych. W sumie to jest podstawa BLW. Potem chyba jest kryzys, bo "dieta dwulatka" to masakra: może jeść jednego dnia same ziemniaki, z makaronu z sosem przez 3 miesiące zjadać sam makaron, po czym obrazić się na niego i jeść same pieczarki z sosu... no nie trafisz 😉\nPóźniej chyba ten "wbudowany dietetyk" zupełnie zanika, ale to chyba jednak głównie wina naszej cywilizacji. Jeśli rodzice kilkuletniemu dziecku dają słodycze to nic dziwnego, że ono potem nie chce normalnie się odżywiać. Dla mnie takie "uczenie tego, jak jeść" to trochę jak polowania: najpierw człowiek zj**ał totalnie system, a potem robi to samo, ale wmawia wszystkim i sobie samemu, że naprawia to, co zepsuł. Pewnych rzeczy dzieciom po prostu się nie daje, tak jak nie pozwala się oglądać filmów dla dorosłych. Dla mnie jest logiczne, że przez przynajmniej kilka lat nie daję mleka, mięsa i słodyczy (od tego ostatniego czasami jest wyjątek, ale to w jakiś naprawdę sporadycznych sytuacjach). Dzięki temu jako coś słodkiego uważa banana, gruszkę i daktyla. Później oczywiście samo podejmie decyzję, co chce jeść.\nSwoją drogą to trudne, żeby zachować równowagę między narzucaniem tego, co dziecko ma jeść (a czego nie jeść), a pilnowaniem, żeby wszystko kształtowało się samo naturalnie.\nO ile bylibyśmy szczęśliwsi, gdyby nie było rafinowanego cukru!\nWczoraj 4 stówy wydałem na dentystę, a to tylko część kosztów leczenia zęba.\n18/12/2020 10:29 am\nWysłany przez: blackberry\nMam takie pytanie, jestem ciekawa czy znasz odpowiedź... czy Ty jesteś normalna? Jakim prawem możesz stwierdzać jak ktoś ma żyć lub nie. Możesz dziecku mówić o swoich poglądach, ale nie za bardzo masz w tej kwestii cokolwiek do powiedzenia. To Twoje dziecko ma wybrać sobie tę drogę jak już będzie świadome. Jeśli jednak będzie miało inne przekonania niż Ty mimo, że starałaś się przedstawiać jemu swój punkt widzenia, wtedy będzie tak samo wartościowym człowiekiem jak Ty, lecz z innymi przekonaniami\nDobrze, że ja miałam normalne dzieciństwo


Artykuły - Strona 15 z 15 - Efizyka.net.pl\nKrzemowe nanofilary mogą sterować światłem podczerwonym\nTeoretycy z Chin oraz USA uważają, że światło podczerwone przechodzące przez krzemowy nanofilar (ang. silicon nanopillar) może zostać ugięte o kąt 90o, bez wykorzystywania do tego celu zjawiska odbicia światła. Jeżeli odkrycie to zostanie potwierdzone doświadczalnie, zaoferuje nowe możliwości sterowania wiązką światła w układach fotonicznych oraz sieciach optycznych.\nFizycy z Danii i Wielkiej Brytanii w oparciu o doświadczenia przeprowadzane w komorze mgłowej, zademonstrowali sposób w jaki promieniowanie kosmiczne może stymulować powstawanie kropel wody w ziemskiej atmosferze. Badacze twierdzą, że jest to najlepszy eksperymentalny dowód na to, że Słońce wpływa na klimat poprzez zmianę natężenia strumienia promieniowania kosmicznego docierającego do powierzchni naszej planety.\nTegoroczną nagrodę Nobla z fizyki otrzymali Andre Geim oraz Konstantin Novoselov (Nowosiełow) z angielskiego uniwersytetu w Manchesterze za wyizolowanie grafenu (jedna z alotropowych odmian węgla) oraz opisanie jego niezwykle interesujących właściwości.


Rodzina Denverów: Rozdział 2.2\nSpokojnie przemierzałem las, który rósł od wieków wokół pałacu. Słońce wysoko świeciło nade mną, więc nie musiałem obawiać się tego, że kogoś spotkam na swojej drodze, ponieważ większość mądrych wampirów o tej porze, śpi szczelnie ukryta przed światłem. Ja natomiast nie mogłem zasnąć, z tego też powodu postanowiłem się powłóczyć tu i ówdzie. Byłem głodny, a pokoje karmicieli w dzień były zamknięte, natomiast wszystkie moje służące znajdowały się w komnacie, a nie przy mnie. Gdy żyłem między ludźmi, mogłem każdego dnia do syta napełnić żołądek i niczym nie musiałem się przejmować. W świecie śmiertelników nie miałem trudności ze złapaniem jakieś kobiety, zaciągnięciem jej do łóżka, aby później potraktować ją jak przepyszne danie główne, a czasem dociągnąć to nawet do kolacji. Śmiertelniczki, które nie znały mojej historii, chętnie ulegały mojemu udawanemu urokowi. Kobiety kochały i doceniały dżentelmenów, lecz nigdy nie potrafiły się oprzeć urokowi tych dzikich i niegrzecznych samców. Wiedziałem, że wykorzystywanie kobiet w niecnych celach nie jest tym, czym można się chwalić, ale zawsze lubiłem gryźć je i patrzeć na ich stan błogości, niż zabijać mężczyzn tylko i wyłącznie z potrzeb głodowych.\nZastanawiałem się nad tym, co mogłem spotkać w szkółce łowców, gdy wyślą mnie z papierami. Nie byłem zbyt dobrym dyplomatą i nie wiedziałem, co w ogóle powinienem powiedzieć żeby się z nimi przywitać. Tutaj na dworze każdy mnie znał i nie miałem tych sytuacji, w których taktownym było coś powiedzieć, lecz nie miało się pojęcia co. Czułem natomiast, że u łowców właśnie tak będzie. Będą patrzeć na mnie jak na lwa, który wyszedł z klatki i wszedł w stado spokojnie, pasących się gazel. Niby podpisaliśmy ze sobą pokój, jednakże tyle lat polowania na siebie nie da się od tak wymazać z pamięci. Może rekruci nie będą mieli aż takiego uprzedzenia do mnie, co starsi doświadczeni łowcy.\nZ rozmyślań wyrwał mnie stłumiony dźwięk dziewczęcego krzyku. Ze zmarszczonym czołem próbowałem określić jego źródło, lecz musiałem zaczekać dopiero na następny, równie stłumiony krzyk, żeby wiedzieć w którą stronę się udać. Najwyraźniej kolejna panna dworu była w potrzebie, ponieważ wybrała się na spacer i złamała obcasik w lesie. Moim obowiązkiem było natomiast niesienie pomocy damom, choć tak naprawdę nigdy nie lubiłem robić za niańkę. Kobiety jak i mężczyźni zamieszkujący ten obszar, należeli do ludzi straszliwie nieporadnych, w wielu kwestiach.\nZe znużonym wzrokiem, rękami w kieszeniach i lekkim garbem, szedłem w kierunku miejsca jęków. Mijałem kolejne krzaki i drzewa uważając na to, by nie wpaść w żadną pajęczynę. Nie chciałem nikomu pomagać, dlatego ociągałem się trochę, lecz im bliżej byłem, tym ostrzejszy stawał się zapach krwi. Bardziej jednak zmartwiło mnie to, że wyraźnie czułem krew wampira ze szlachetnej rodziny. Była to słodka i delikatna woń z wyczuwalną energią, to nie mogło być coś błahego. Napiąłem mięśnie, wyostrzyłem swoje zmysły i cicho zbliżyłem się do miejsca tragedii. To co tam ujrzałem z pewnością nie należało do tych śmiesznych przygód panien.\nJeden z wampirów, który nawet nie należał do rodziny szlacheckiej, szarpał się ze złotowłosą dziewczyną, którą niedawno uratowałem. Próbował zedrzeć z niej ubrania, raniąc ją przy tym pazurami i śliniąc się na widok każdego odsłoniętego fragmentu ciała. Nie czekałem na rozwój wydarzeń, tylko szybko wyskoczyłem zza krzewów i złapałem wampira za szyję, aby zaraz odsunąć go od zmaltretowanej dziewczynki. Zaczął w agonii szarpać się ze mną wściekle. Wyglądało na to, że jego wewnętrzna bestia przejęła kontrolę nad rozumem, co nawet mi się podobało, dlatego, że zawsze lubiłem walki ze zwierzęcymi instynktami. Złapałem go za gardło i jednym silnym ruchem wybiłem mu szczękę. Nie poddawał się mimo to i zaczął wymierzać mi ciosy pięściami, które śmigały wokół mojej głowy tworząc jedynie rozmazaną plamę. Bez problemów ich unikałem i sam oddawałem idealnie wymierzone uderzenia, raz w głowę, raz w brzuch i boki. Przeciwnik w końcu podczas cofania, potknął się o kłodę i zachwiał na nogach. Wykorzystałem ten moment i zadałem mu cios nogą w klatkę piersiową, przez co z impetem uderzył, a raczej wbił się w ziemię. Pochyliłem się nad nim, złapałem go za ubranie i podniosłem do góry tuż nad głowę. Następnie zamaszystym ruchem cisnąłem całym jego ciałem w pobliskie drzewo. Widziałem zaćmę w jego oczach, opadającą głowę oraz bezwład w jego kończynach. Odsunąłem się szybko od gwałciciela, spojrzałem na złotowłosą i ruszyłem w jej kierunku, aby ją ratować, znowu. Po kilku krokach poczułem wbijające się pazury w moją głowę z prawej strony, co było cholernym zaskoczeniem dla mnie. Wampir objął moją szyję ramieniem dusząc przy okazji, a drugą ręką szarpał moją głowę. Szybko złapałem go za kark i wbiłem w niego swoje pazury, co sprawiło, że jego uścisk drastycznie zelżał. Szybko cofnąłem się kilka kroków i uderzyłem plecami mężczyzny w drzewo, a następnie wyszarpałem z jego uścisku czując, jak odrywa się kawałek skóry od mojej głowy. Poleciałem na ziemię, ale szybko złapałem równowagę i spojrzałem złowrogo na przeciwnika. Kępka moich włosów tkwiła w łapie gwałciciela, który z zadowoleniem na twarzy i dzikością w oczach wpatrywał się we mnie, gdy podnosiłem się z ziemi. Przejechałem dłonią tuż nad uchem, w miejscu z którego wydarł mi włosy, razem z kawałkami skóry. Poczułem ciepłą krew, która powoli zaczęła spływać w dół. Popatrzyłem krwistymi ślepiami na wampira, który to zrobił i zacząłem pałać do niego szczerą nienawiścią.\n– Może przyjdzie mi być sławnym, za pokonanie Denvera – zaśmiał się oblizując wargi.\nPrzystawił do nosa kępkę moich włosów, aby zaraz zaciągnąć się zapachem. Zdenerwowało mnie to, a na dodatek zadziałało jak czerwona płachta na byka. Traktował mnie jak swoją ofiarę, a to nie wchodziło w grę. Nigdy żaden wampir nie będzie traktował mnie jak ofiary.\nZacisnąłem mocno pięści, a paznokcie, które przekształciły się w pazury, poraniły moją skórę. Czułem szybszy puls swojej krwi w żyłach i budzącą się do życia energię, którą do tej pory tłumiłem. Wiedziałem, że używanie jej przeciwko innemu wampirowi było zakazane, ale nie miałem zamiaru pozostać biernym wobec takiego wyzwania i zniewagi. Mój przeciwnik potrząsnął głową kilka razy i napiął się gotowy do ataku. Jego czerwone ślepia wpatrywały się we mnie wyzywająco, a piana sączyła się z jego ust. Żyły pojawiły się na jego ciele, jego ciało zrobiło się bledsze, a włosy nastroszyły się jak u drapieżnika. Kochałem ten zwierzęcy instynkt! Wystawiłem swoje kły na wierzch i zawarczałem na niego uważnie śledząc każdy ruch.\n– Rozszarp go! – usłyszałem w swojej głowie. – Jesteś od niego lepszy!\nNie miałem pojęcia skąd takie myśli i głosy napłynęły do mojej głowy, ale były cholernie motywujące. Pochyliłem się opierając jedną rękę na ziemi i wciąż jak kot wodziłem za przeciwnikiem, który krążył przede mną. Widząc nagły przypływ energii w jego ciele domyśliłem się, że zamierza zaatakować. Zrobiłem więc to samo. Napiąłem się i ruszyłem z ciosami. Skutecznie ich unikał cały czas zwiększając dystans między nami, lecz za każdym razem osaczałem go. Gdy kolejny raz na niego natarłem, wykonał perfekcyjny unik, który cholernie mnie zaskoczył, a później z całej siły uderzył pięścią w mój brzuch, pomagając sobie energią, która przeniknęła przez wszystkie moje mięśnie. Odleciałem w tył i uderzyłem o drzewo, a z ust wypłynęło mi trochę krwi. Jego energia była słabsza od mojej, ale jednak ten cios był dotkliwy i na chwile odebrał mi zdolności do logicznego myślenia. Kiedy otrząsnąłem się z bólu, zdołałem zrobić jedynie unik, przed nadchodzącym ciosem. Złapałem pobliski kij i rzuciłem nim jak włócznią w przeciwnika. Gdy był jeszcze w locie, ruszyłem biegiem w kierunku faceta, który robiąc unik przed drewnem, nie spodziewał się mojego ataku. Złapałem jego twarz w swoją dłoń i wbiłem w nią pazury, żeby nie wyślizgnął mi się. Pędząc razem z nim, cisnąłem jego głową w pobliski kamień, który aż pękł od siły uderzenia. Chwile ciszy, kurzu i wszechobecna woń krwi uświadomiły mnie, że to już koniec. Między palcami spływały mi fragmenty czaszki i mózgu mieszające się z czerwoną krwią wampira. Jego zmiażdżona głowa wyglądała komicznie, a wytrzeszczone gałki oczne właśnie wypływały z jego oczodołów!\nUśmiechnąłem się złośliwie wystawiając swoje kły i wypuściłem resztki plebsu z ręki. Starannie wytarłem krew w jego ubranie, a następnie zbliżyłem się do zapłakanej, bladej i zszokowanej lady Felton.\n– Wasza wys… – wyszeptała cichutko. Wpatrywała się w moją twarz z przerażeniem, które było wyczuwalne nawet w powietrzu między nami. Po jej alabastrowej skórze, spłynęło kilka łez, a jadeitowe oczy stały się prawie niemożliwie ogromne.\n– Czy ty nie potrafisz siedzieć w domu za dnia?! – warknąłem na nią, przez co od razu cofnęła się pod pobliskie drzewo. Po walce krew się jeszcze we mnie gotowała, a dodatkowo brzuch cholernie mnie bolał, więc nie miałem zamiaru szczędzić sobie słów na tej młodej dziewczynie. – Drugi raz cię muszę ratować!\n– Przepraszam, wasza wysokość… – jęknęła żałośnie. Śmierdziała tym cholernym strachem. Jak każda z tych wszystkich, rozpuszczonych damulek, drżała i płakała na mój widok, nawet wtedy, gdy je ratowałem. A wkurzało mnie to, ponieważ musiałem dosyć często je ratować. W zamian za to nigdy nie otrzymałem ciepłego spojrzenia, skromnego pocałunku w policzek, czy chociażby szczerego ,,dziękuję”. Zawsze tylko ten przerażony wzrok, łzy i jęki. – Nie chciałam sprawiać problemów!\n– Po co więc wyszłaś?! – W jednej chwili doskoczyłem do niej i położyłem swoją dłoń na korze drzewa, tuż przy jej głowie, żeby miała ograniczone ruchy. – Wydaje mi się, że na siłę szukasz guza, Laurel.\n– Nie… ja tylko… – potrząsnęła głową.\n– Co? – złapałem ją mocno za rękę, co sprawiło, że popatrzyła się na mnie. Usta jej drżały i całe zsiniały, a słodki zapach jej ciała wtargnął w moje nozdrza. – Czy rozumiesz chociaż, co on próbował ci zrobić?\n– Rozumiem – spuściła głowę i pociągnęła nosem. – Przepraszam, książę. Nie chciałam sprawiać problemów… ja… ja tylko chciałam coś sprawdzić…\n– Już ja się o to postaram, żebyś się więcej nie wygłupiała – dodałem na koniec, przez co znowu napotkałem to błagalne spojrzenie z jej strony. – Twój ojciec, a nawet najstarszy z was, dowie się co zrobiłaś, nie mam zamiaru znowu ratować ci życia i potajemnie odstawiać do domu. Pierwszym razem obiecałem ci, że nic nie powiem twojemu ojcu, teraz tak nie będzie.\n– Dlaczego?! – złapała się mojego płaszcza i przycisnęła swoją głowę do mojej piersi, dlatego szybko odsunąłem się wyrywając się dziewczynie. – Dlaczego chcesz to zrobić? Ja chcę być silna, chcę walczyć, chcę pokonać swoje słabości…\n– Pokonujesz je w ten sposób, że niemalże umierasz ze strachu na spłoszonym rumaku i pozwalasz się gwałcić?! – mruknąłem ponuro i dobitnie. Następnie złapałem kilka strzępków jej bluzki, spod której wystawał biały koronkowy stanik. – Spójrz na siebie! Gdybym zjawił się tu kilka minut później, ten facet kończyłby z tobą. Byłabyś martwa, rozumiesz?! Martwa!\n– No przepraszam! Staram się! – szarpnęła moim płaszczem, ponownie. Łkała żałośnie i głośno, dlatego byłem pewien, że już wkrótce zejdą się tutaj strażnicy. Nie chciałbym, żeby zastali mnie w takiej sytuacji z małolatką. Musiałem w jakiś sposób dbać o swoją reputację, a historyjka, że spotykam się za dnia z trzynastolatką mogłaby szybko zyskać popularność wśród szlachty, a ja czegoś takiego nie potrzebowałem.\n– Twoje cele i marzenia nie są moim zmartwieniem – odpowiedziałem ponuro powoli odzyskując kontrolę nad sobą. Złapałem ją za nadgarstki i uwolniłem się z jej uścisku. Następnie ściągnąłem z siebie płaszcz, zarzuciłem go na ramiona lady Felton i spiąłem z przodu złotą klamrą, żeby zasłonić jej rozerwaną bluzeczkę. Sam jednak wcześniej spoglądnąłem na niezwykle delikatne, jasne ciało młodej kobiety. – Nie bądź naiwna, w tym świecie nie ma dla ciebie miejsca.\n– Mógłbyś mnie wprowadzić w ten świat – szepnęła z nutką nadziei, wciąż patrząc się na mnie tym błagalnym wzrokiem. Jej oczka świeciły się, a mina wyrażała jedynie naiwność. Jeśli sądziła, że się zgodzę, to była w niemałym błędzie. Po pierwsze byłem zbyt leniwy, by kogokolwiek uczyć, w dodatku za darmo! Po drugie nikomu nie chciałem zdradzać tajemnic swojego geniuszu. Wtedy mogliby mnie uznać, za osobę, która nie do końca ma wszystko po kolei w głowie. – Znam twoją historię, wiem, że uciekłeś z dworu żeby zabijać, chcę zrobić to samo!\n– Twoim obowiązkiem nie jest zabijanie, Laurel – stuknąłem ją palcem w czoło. – Twój ojciec chce żebyś wyszła za mąż. I przestań studiować moją historię, powinnaś zająć się czymś innym.\n– Ale ja chcę…!\n– A kogo obchodzi to, czego ty chcesz?! – uciąłem. Niemożliwe, żeby trzynastolatka żyła jeszcze w przekonaniu, że tupnie nóżką i powie czego żąda. Weszła w okres dojrzewania, o jej przyszłości decydował teraz jej ojciec, a nie kaprysy. Czy tak ciężko było to zrozumieć? Dlaczego każda panna miała z tym problem, skoro było to faktem ogólnym i znanym? Czy naprawdę wydawało im się, że są na tyle ważne, by mogły coś zmienić? Przykro mi, biedny, żeński rodzaju, ale nie jesteście takie cenne! Nie w naszym świecie, nie w tej hierarchii i nie w tych rodach. Od dwudziestu wieków kobiety podlegały czystokrwistym i nic, ale to nic, nie zapowiadało się na to, że zyskają jakieś prawa. Nie zyskały ich nawet po tym, jak kobieta objęła tymczasową władzę. Tym bardziej ja, podczas swojego przyszłego władania, nie miałem zamiaru brać pod uwagę kobiet. Cóż mi było po nich? Nie lubiły walczyć, nie znały się na polityce, nie rozumiały konfliktów, ani nie wiedziały jak pomnożyć zyski. Nadawały się jedynie do sprawiania przyjemności mężczyznom, choć i tak nie radziły sobie z tak łatwym zadaniem. Między innymi to dlatego wampiry lubiły wypady na ludzkie kobiety. One zawsze potrafiły czymś zaskoczyć, postawić się, uwieść. Miały wszystko czego brakowało u wampirzyc.\nJadeitowe oczy otworzyły się szeroko i napłynęły do nich łzy. Miliony myśli przelatywały przez jej głowę, a emocje tworzyły prawdziwą wrzawę w małym, kruchym ciele. Wygląda na to, że sprowadziłem biedną księżniczkę z powrotem na ziemię i sam nie wiedziałem, czy było to odpowiednim momentem. To nie ja powinienem mówić o takich rzeczach, a rodzice. Zawsze musiałem odrobić tą ,,czarną” robotę za innych…\n– Jak mogłeś…? – rzuciła złowieszczo, a jej oczy zwęziły się nieco.\n– Uspokój się w końcu i przestań szukać adrenaliny tam, gdzie nie powinnaś. – spiorunowałem ją wzrokiem. Na moje szczęście, słyszałem zbliżających się strażników, co oznaczało, że zostanę wybawiony od tej małej gówniary. – Wróć na ziemię, marzycielko. Twoim zadaniem jest spełnienie obowiązku wobec rodziny, a nie zabawa w zabójcę.\n– Wasza wysokość! – zawołał jeden z przybyłych strażników. – Co tu się stało?\n– Lady Felton została zaatakowana – mruknąłem beznamiętnie wciąż nie odrywając swojego wrogiego spojrzenia, od małej złotowłosej dziewczynki. – Zaprowadźcie ją do rezydencji – rozkazałem, a mężczyźni popatrzyli po sobie, lecz później odpowiedzieli:\n– I zabierzcie ciało sprawcy do laboratorium Denverów – dodałem pospiesznie. – Przekażcie, że to prezent ode mnie, dla Henrego. Trzeba się dowiedzieć kto ośmielił się zaatakować czystokrwistą wampirzycę.\n– Dlaczego to robisz? – ciągnęła dalej młoda dama. Przewróciłem oczami i wcisnąłem niedbale ręce w kieszenie, co oczywiście było oznaką braku szacunku i ignorancji wobec rozmówcy, ale właśnie to chciałem jej przekazać. – Jak chcesz znaleźć sobie żonę, skoro zachowujesz się jak dupek?\n– Po pierwsze to z takimi stwierdzeniami nie wyskakuj do swojego księcia. Po drugie, nie szukam sobie żony, jak widać. Gdybym tak bardzo potrzebował takiej kuli u nogi, uwierz mi, przykułbym ją sobie, a nie zwlekał.\n– Nie udawaj. Cierpisz z tego powodu, że żadna cię nie chce, ale sam im dajesz powody do tego, by…\n– Dość! – przerwałem jej ostrym tonem. – Nie udawaj specjalistki od moich uczuć i emocji. Jak śmiesz w ogóle wyskakiwać do mnie z takim tonem?! – napiąłem się, przez co dziewczynka nieco przestraszyła się. – Zapomniałaś może kim jestem, a kim ty jesteś dla mnie? Lepiej uważaj, Laurel, bo posiadanie wrogów w rodzinie królewskiej to nie przywilej!\n– Przepraszam… wasza wysokość – spuściła wzrok.\n– Straż – wyprostowałem się, a mężczyźni na zawołanie zbliżyli się do mnie. – Odprowadźcie lady Felton do domu i przekażcie jej ojcu, że książę chce się z nim osobiście widzieć.\nDwóch, z czwórki strażników podeszło do zwłok, które następnie wzięli ostrożnie i szybko zniknęli między drzewami. Pozostała dwójka utworzyła eskortę wokół Laurel, która na szczęście nie stawiała oporów i poszła razem z nimi w kierunku domu. Widziałem jak pojedyncze łzy spływają po jej policzkach i byłem nawet z tego zadowolony. Za dużo sobie pozwoliła i gdyby nie to, że należy do rodu Feltonów, szybko bym ją ukrócił. Kobiety bowiem należały do istot, które łatwo można było złamać i sprowadzić na odpowiedni tor, a tej buntowniczce przydałoby się skrócić smycz. Jej ojciec wspominał coś o tym, że jest niezwykle delikatna i spokojna, a ja widziałem w niej ten złowrogi charakterek Hetfordów, który odziedziczyła po matce. Jak dotąd nikt z rodziny Feltonów nie myślał o tym, by bawić się w kogoś od zabijania, oni specjalizowali się w leczeniu.\nZ rozmyślań wyrwał mnie dźwięk z dzwonnicy pałacowej. Wszystkie wampiry już wkrótce dowiedzą się, że ktoś zaatakował czystokrwistą wampirzycę, a ja w całkiem piękny sposób go zgładziłem. Przypominając sobie o tym spojrzałem jeszcze na kamień, w którym było potężne wgniecenie po głowie mężczyzny. Oprócz tego cały pokryty był krwią i resztkami jego czaszki.\nA miałem ograniczyć morderstwa, prychnąłem na siebie w myślach.\nDziadek nie byłby dumny.\nZ kocim uśmiechem wcisnąłem ręce w swoje czarne jeansy i ruszyłem pewnym krokiem w kierunku pałacu. Minąłem drzewa i wróciłem na ścieżkę, którą udałem się prosto do domu. Już z daleka widziałem pędzących radnych, dlatego zatrzymałem się w cieniu, tuż za jednym z wysokich, starych dębów i obserwowałem nadciągającą szlachtę. Niektórzy okryci byli jedynie szlafrokami, inni jakimiś niedbałymi ubraniami i oczywiście większość miała okulary przeciwsłoneczne, jakby odrobina słońca miała wypalić im oczy. Logicznym było, że jeśli wilki zaatakują, zrobią to w dzień, a gdy okażę się, że większość wampirów będzie udawać to, jak wielce płonie od jednego promienia słońca na swojej skórze, to wkrótce wszyscy zginiemy i całą moją robotę i starania szlag trafi.\nWszyscy pochylili się nad zwłokami zamordowanego, żeby dokładnie im się przyjrzeć, strażnicy natomiast opowiadali to, co zobaczyli gdy przyszli na miejsce. Wolałem nie wychodzić teraz ze swojego ukrycia i ryzykować tym, że będę musiał jakoś tłumaczyć się ze swojego czynu. Byłem czystej krwi, on jedynie szmatławym wampirem, miałem prawo go zabić nawet z czystego kaprysu. Wiedziałem, że już wkrótce wszystkie służby zostaną postawione do pionu, a miejsce zbrodni zostanie dokładnie zbadane, podobnie jak teren wokół lasu, dlatego postanowiłem jak najszybciej ewakuować się z tego miejsca. Cofnąłem się w las, a następnie szybko okrążyłem pałac, aby znaleźć się jak najbliżej swoich komnat. Przebiegłem przez ogrody, przeskoczyłem przez dwie fontanny, a następnie wskoczyłem na posąg Christophera, od którego odbiłem się i zgrabnie wskoczyłem na balustradę. Wbijając trochę pazury w gzyms, wspiąłem się na trzecie piętro, na swój balkon. Pchnąłem szklane drzwi i wszedłem do środka. Zatrzasnąłem je za sobą i zasłoniłem wkurzające mnie słońce grubymi kotarami. Gestem dłoni wygoniłem służące z komnaty, a następnie ściągnąłem koszulkę, rzuciłem się na swoje ogromne, wyścielane wilczymi skórami łóżko i uśmiechnąłem się. Położyłem się w najwygodniejszej pozycji i jeszcze pogłaskałem martwy, wypchany, łeb wilka ze sztucznymi ślepiami i otwartą paszczą pełną kłów. Jedno z najlepszych trofeów, jakie miałem – przywódca watahy Białych Kłów. Może nie byli tak silni, jak te czarne wilki, ale za to mieli na tyle ładne futro, by mogło elegancko zdobić moją alkowę. Zadowolony z siebie schowałem głowę w poduszki i udałem się na upragniony spoczynek.\nNastępną noc rozpocząłem od kąpieli, w której siedziałem już przeszło godzinę, a służba jedynie dolewała gorącej wody do łaźni. Wokół unosiły się aromatyczne zapachy, a moja kąpiel była urozmaicona płatkami kwiatów, które sypały do wanny służące. Tak właśnie chciałem zacząć swoją noc, ponieważ wiedziałem, że za chwilę czeka mnie rozmowa z ojcem małej, niesubordynowanej nastolatki, o którą de facto sam poprosiłem. Nie podobało mi się to, że muszę na nią donosić, ale też nie chciałem kolejnym razem ratować jej tyłka z kłopotów, w które wpadała na własne życzenie. Mógłbym nawet przypuszczać, że robiła to celowo, ażeby tylko zwrócić moją uwagę na siebie.\nCałe rozważania na temat sprawcy oczywiście przespałem i nie miałem najmniejszego zamiaru, chociaż po części się tym interesować. Zabiłem go i koniec, dochodzenie na temat tego, co nim motywowało, kto jest jego rodziną i czym się zajmował wcześniej, w żadnym stopniu nie należało do mojego obowiązku. Co prawda dobijali się do moich drzwi tuż po moim powrocie do komnaty, lecz nie miałem zamiaru otwierać, służące zresztą też nie mogły tego zrobić bez mojej zgody. Jeśli drzwi są zamknięte to się do cholery nie przeszkadza. Co mi było po tym, że poznałbym imię sprawcy? Nic, kompletnie nic. Ewentualnie mógłbym nałożyć represję na rodzinę zbrodniarza za to, że między nimi wychował się taki degenerat.\nOprócz tego w planach miałem odwiedzenie krypty Denverów. Tam leżała moja matka, a dzisiaj przypadała rocznica jej śmierci. Wypadało mi, jako temu, który ją zabił, bym zaniósł jej świeże kwiaty i zaświecił świecę przy jej trumnie. Mógłbym jej też opowiedzieć co nieco o tym, co się dzieje. Marina tak naprawdę nie umarła na zawsze, w każdej chwili mógłbym ją przywrócić, jednakże aby to zrobić potrzebna była do tego zgoda rady wampirów.\n– Jakie szaty przygotować, wasza wysokość? – zapytała cichutko jedna służka, wyrywając mnie z głębokich rozmyślań. Podniosłem na nią swój wzrok pełen obojętności, a ona szybko spojrzała w podłogę, gdyż nie mogła patrzeć się na księcia wampirów bez jego zgody. Nabrałem powietrze w nozdrza, a następnie mruknąłem szybko:\n– Najlepiej garnitur i płaszcz z wilka, mam zamiar dzisiaj pobawić się w polityka.\n– Wedle rozkazu – skłoniła się i z inną służką wyszła z łaźni.\nWestchnąłem ciężko przejeżdżając ręką po włosach. Mógłbym tak siedzieć bez końca, dlatego że, klimat jaki panował w łaźni, zawsze mi służył. Często przebywali tutaj inni mężczyźni i kąpiel trwała godzinami, podczas których graliśmy w karty, lub rozmawialiśmy o polityce, lecz w obecnej chwili byłem tutaj tylko ja i miałem do dyspozycji całe pomieszczenie. Zanurzyłem się na chwilę pod wodę czując, jak przyjemne ciepło otula moje ciało. Gdy tylko wynurzyłem się ujrzałem moją młodziutką służącą, którą zlustrowałem wzrokiem. Wpatrywała się w mozaikę trzymając w dłoni wiklinowy koszyk ze świeżymi płatkami kwiatów.\nWestchnąłem ciężko stwierdzając, że obowiązki mnie wzywały. Nawet księciu nie przystoi nazbyt spóźniać się i nie szanować swoich poddanych. Musiałem pójść w ślady Jaspera i tak jak on, owinąć sobie chociaż część szlachty wokół palca. Zastraszanie ich mogłoby spotkać się… z dezaprobatą ze strony starszyzny.\nObmyślając zdania, które miałem zamiar powiedzieć do Conrada Feltona, wyszedłem po schodach z wody. Kobieta szybko odłożyła kosz i podła mi ręcznik, którym się przepasałem. Strzeliłem kilka razy swoją szyją, żeby rozluźnić mięśnie, a następnie ukradkiem spojrzałem na swoją świeżą służkę. Nie mogła patrzeć na mnie bez mojej zgody, dlatego swój wzrok ponownie utkwiła w mozaice na ścianie. Lubiłem to, że służące w żaden sposób nie mogły się sprzeciwić, ani choćby zapłakać nad swoją dolą. Wszystkie które do mnie trafiały, szybko musiały nauczyć się tego, jak zapomnieć o domu i przeszłości.\nZłapałem kobietę za podbródek i uniosłem go nieco do góry, a ona bardzo niepewnie spojrzała mi w oczy. Usta jej zadrżały, a źrenice rozszerzyły się do granic możliwości zasłaniając niebieski kolor, wiedziała bowiem co ją czeka. Nie opierała się tak jak pierwszym razem, tylko posłusznie odgarnęła włosy z szyi, abym mógł się wgryźć. Nie zwlekałem, wystawiłem swoje kły i zatopiłem je głęboko w skórze służącej. Złapałem ją mocniej za szyję i poddusiłem lekko, a krew łapczywie spijałem z ran. Była biedną, ludzką istotą, a jej krew ostatnio bardzo mi posmakowała. Spijałem każdą kroplę z rozkoszą, czując jak głód powolutku łagodnieje. Czułem słone łzy na jej policzkach, ale nie odważyła się choćby pisnąć. Gdy pierwszym razem ją ugryzłem, podrapała mnie po twarzy. Dostała za to porządną karę, dzięki której przez kilka dni nie mogła spokojnie chodzić i siedzieć. Rany po pasku zamieniły się w blizny i pięknie zdobiły jej nagie plecy i pupę. Wystarczyła jedna kara, by była potulna i posłuszna.\nAby nie zabić swojej przekąski, wysunąłem w odpowiednim momencie kły i oblizałem się. Przetarłem kciukami łzy ze skóry kobiety i uśmiechnąłem się niegrzecznie.\n– Idź to opatrzyć – rozkazałem.\n– Tak, panie – skłoniła się i cichutko odeszła.\nWziąłem drugi ręcznik i szybko wytarłem swoje włosy i ciało. Następnie przewiesiłem go przez ramię i rozpocząłem żmudną wyprawę, po krętych schodach w wieży, na trzecie piętro, do swojej komnaty i już w połowie miałem dość. Przystanąłem, żeby spojrzeć na piękne gwieździste niebo, bez ani jednej chmurki i ogromną tarcze księżyca, gdyż od wczorajszej pełni dużo go nie ubyło. Uchyliłem okno i niemalże od razu poczułem chłodny wiatr na swojej nagiej skórze. Lato powoli się kończyło, a to oznaczało, że temperatura na północy zacznie drastycznie spadać. Nie zdziwiłbym się, jeśli już wkrótce spadłby pierwszy śnieg. Takie anomalia pogodowe były tutaj całkowicie normalne.\nRuszyłem dalej, tym razem używając do tego swoich zdolności. Zaskoczyłem służące w garderobie, swoim nagłym zjawieniem się, lecz od razu pospiesznie mi się skłoniły. Rzuciłem okiem na przygotowany zestaw ubrań i stwierdziłem, że mogę go zaakceptować. Choć i tak cholera bardziej wolałbym swoje stare, luźne ubrania, niż jakieś eleganckie garnitury. Nie byłem elegancikiem i nie lubiłem nim być!\nGdy byłem już gotowy, pełen zapału wyszedłem ze swojej komnaty, i spokojnym krokiem przemierzyłem drogę do głównych schodów naszego skrzydła. Mój gość prawdopodobnie czeka w palarni, gdyż to zazwyczaj tam miały miejsce spotkania biznesowe, lub te o troszkę innym charakterze. Niestety nie byłem jeszcze na tyle bogaty i ważny w rodzie, by posiadać własny gabinet, w którym mógłbym przyjmować gości. Zresztą i tak bym ich nie przyjmował…\nSłużba kłoniła mi się, a ja jedynie mijałem ich z obojętną miną. Kierowałem się w kierunku wyjścia ze skrzydła pałacowego. Po drodze miałem dziedziniec, na którym przystanąłem mimo woli. Zbliżyłem się do fontanny i spoglądnąłem na taflę wody, która stale wzbudzana była strumieniem, który wylewał się z porcelanowego dzbanka nimfy. Kolorowe rybki pływały spokojnie tuż nad dnem, od czasu do czasu pojedyncze sztuki wynurzały się na moment i z pluskiem z powrotem chowały się pod wodę. Przypatrywałem się swojemu odbiciu zastanawiając się nad słowami Laurel. Marzyła o tym, by stać się podobną do mnie. Nie powinienem mieć jej tego za złe, w końcu mnie samemu podobały się kobiety wojowniczki, a ona właśnie chciała stać się jedną z nich, ale czy to właśnie jest szczytem jej marzeń? Moje pozbawione blasku, szczęścia i czułości oczy niegdyś takie nie były. Ponoć byłem stosunkowo szczęśliwym dzieckiem w pierwszych latach życia. Dopiero później coś… się spieprzyło.\n– Wasza wysokość – usłyszałem za sobą ciepły tenor charakterystyczny dla Feltonów. Odwróciłem się i spojrzałem czarnymi ślepiami na Conrada, który stał przy filarze, a w dłoni trzymał cygaro, które jak sądziłem, było świeżo zapalone. – Chciałeś ze mną rozmawiać. – skłonił się.\n– Owszem – westchnąłem. – Przejdźmy się po ogrodach, lordzie.\nSkinął głową i zbliżył się do mnie, a gdy tylko znalazł się obok, ruszyliśmy w kierunku półokrągłego przejścia, nad którym rozciągał się ozdobny portal, z przeróżnymi ornamentami, który z wolna zaczął obrastać bluszczem. Przeszliśmy przez niego i udaliśmy się na tyły pałacu, gdzie rozciągały się królewskie ogrody, pełne krzewów o przeróżnych postaciach, kwiatów i ozdobnych drzew. Przy sadzawce, która tętniła życiem i blaskiem lilii wodnych, dostrzegłem stado flamingów, które stały jeden przy drugim, żeby wzajemnie się ogrzewać. Natomiast na samym środku, między pięknymi kwiatami pływały pary łabędzi. Między alejkami natomiast przechadzały się pawie, których również pełno było w królewskim ogrodzie. Ogrodnicy zawsze mieli ręce pełne roboty, aby rzadkie odmiany kwiatów przetrwały srogą zimę i później, gdy nadejdzie wiosna, a po niej lato, cieszyły oczy wszystkich dworzan. Również dwór zatrudniał zoologów, którzy dbali o nasze zwierzęta, a mięliśmy ich bardzo dużo i zazwyczaj były to gatunki bardzo egzotyczne i rzadkie, nie występujące naturalnie w tych okropnych warunkach.\nZatrzymaliśmy się pod oświetlonym pomnikiem Christophera i obaj na niego spojrzeliśmy. Wysoki płomień migotał w pochodni, którą trzymał w prawej ręce. Twarz pierworodnego mogłaby uchodzić za srogą, gdyby nie to ciepłe spojrzenie, którym obarczał każdego, kto stanął przy jego stopach. Rzeźba była całkowitym przeczeniem prawdziwego charakteru mojego praojca, lecz nikt nie chciał przedstawiać go w złym świetle. O królach nigdy źle się nie mówiło, a już zwłaszcza o tym pierwszym… największym sadyście.\n– Chyba nie przyszliśmy tutaj oglądać pomnik, wasza wysokość – wtrącił Conrad wypuszczając dym z cygara.\n– Nie – uciąłem. – Jakim żywiołem włada twoja córka? – zapytałem znienacka i spojrzałem na niego uśmiechając się nieco złośliwie. Zmieszał się na kilka chwil, lecz później odpowiedział :\n– Przejawia zdolności do władania duchem, książę.\n– Jakim więc cudem umyślała sobie, żeby zostać zabójcą? – zagadnąłem, co już całkowicie wytrąciło z równowagi Feltona.\n– Zabójcą? – dopytał. – Moja córka… zabójcą?\n– Ciekawe, prawda? – zapytałem ze złośliwym tonem, a następnie wcisnąłem ręce w kieszenie eleganckich spodni i spojrzałem na Christophera. – Zawsze myślałem, że duch jest z tych dobrych żywiołów i nie podsuwa takich myśli małym dziewczynkom.\n– Ponieważ tak jest – zgodził się ze mną. – Wybacz mi, wasza wysokość, ale nie jestem w stanie w to uwierzyć…\n– Twoja córka wymyka się w dzień, żeby jeździć konno poza murami pałacu – mruknąłem. – A tego ranka uratowałem ją od gwałtu.\n– To chyba nie jest jej wina, że ktoś próbował pozbawić ją godności.\n– Gdyby siedziała w domu, a nie szlajała się po lesie, to może i miałbyś rację – spojrzałem na niego surowym tonem, przez co Felton przygarbił się nieco. Wiedziałem, że ród Feltonów zawsze się mnie bał, nawet mężczyźni. To było cholernie śmieszne. – Poza tym język ma trochę za długi.\n– Naprawię to, wasza wysokość – obiecał.\n– Oby. – mruknąłem ponuro. – To twoja córka i powinieneś ją dobrze wychowywać. Bo jeśli nie będziesz poświęcać jej wystarczająco czasu, to nie oddasz jej do dobrego męża o ile w ogóle dożyje do swoich zaślubin.\n– Wybacz mi książę, ale wydaje mi się, że to przez ciebie – szepnął spuszczając wzrok, a ja wlepiłem w niego swoje czerwone ślepia ze złością.\n– Niby dlaczego moja?! – syknąłem.\n– Proszę się nie złościć, nie miałem nic złego na myśli! – Tłumaczył się z niezwykłą pokorą w głosie. Tylko Feltonowie byli tak… grzeczni wobec innych. – Moja córka po prosu zafascynowała się twoją historią i przeszłością. Myślę, że to dlatego tak drastycznie zmienił się jej tok myślenia, do tej pory była naprawdę słodkim, niewinnym dzieckiem.\n– A któż taki opowiedział jej o mojej przeszłości? – warknąłem złowieszczo, a wampir spojrzał na mnie z przestraszonym wzrokiem. Nie podobało mi się to ani trochę, że informacje na mój temat są przekazywane komukolwiek spoza Denverów. Co to w ogóle miało oznaczać, że gówniara zainteresowała się moją historią?! Ona nie jest mężczyzną i nie zostanie taka jak ja, więc po cholerę wyobrażała sobie siebie, jako zabójcę i to jeszcze podobnego do mnie?!\n– Dworskie damy – odpowiedział. – Weszła już w okres dojrzewania, matka wysłała ją do innych wampirzyc, żeby się od nich uczyła. Tam dowiedziała się historii o tobie, wasza wysokość.\n– Czy te wszystkie głupie kobiety nie mają zajęcia, tylko plotkują?! – rzuciłem z wyrzutem, przeczesując swoje włosy. Zrzucanie winy w tym momencie za złe wychowanie byłoby niedorzeczne, gdyż niestety, ale młode dziewczęta szybko stawały się pannami dworu i ich ojcowie nie mogli trzymać ich z daleka od innych kobiet. Zawsze jednak uważałem, że zbyt duża ilość żmij w jednym miejscu, niczemu dobremu nie sprzyjała. Miałem teraz naoczny dowód na to!\n– Chciałem podziękować, za to, że ją uratowałeś, książę – szepnął.\n– Nic wielkiego – wzruszyłem ramionami. – Ale na twoim miejscu, lordzie, miałbym na nią oko. Laurel powinna dostać strażnika, który będzie ją chronił, ale również i pilnował, żeby nie robiła więcej głupstw. Nie powinna spędzać tak dużo czasu z innymi żmijami, niech zrobi coś pożyteczniejszego.\n– Tak zrobię – skinął głową.\n– Oprócz tego, niech trenuje – rzekłem nagle. – Kobiet wojowniczek jest zdecydowanie za mało, a skoro ma taką pasję, niech tego spróbuje. Wierz mi, Conrad, jeśli skupi się na swoich zdolnościach, nie będzie tak często marzyła o przeróżnych zabawach.\n– Ależ książę…!\n– Obaj doskonale wiemy, jak sprawy się mają – przerwałem mu. – Skoro to twoja jedyna córeczka, to lepiej dbaj o nią, bo nawet nie będziesz wiedział, kiedy wyfrunie z gniazdka i skończy jak reszta z tych wszystkich kobiet na dworze.\n– Nie wróżę z tego nic dobrego – powiedział stanowczo. – Jest bardzo delikatna, nie chciałbym, żeby stała jej się krzywda.\n– Jeśli nie będzie umiała się bronić, to z pewnością stanie się jej krzywda – prychnąłem. – Takich jak ten, którego dzisiaj zabiłem jest całe mnóstwo. W każdej chwili może zostać ponownie zaatakowana, gdy kolejny raz wymknie się z domu.\n– Dlatego przydzielę jej strażnika.\n– Eh – przeczesałem włosy palcami. – Rób jak chcesz, ale wiedz, że nie ochronię jej więcej. Żegnam, lordzie Felton. – Nie czekając na jego reakcję wyciągnąłem paczkę papierosów z kieszeni eleganckich spodni i odszedłem od mężczyzny. Wysunąłem z opakowania jedną sztukę i podpaliłem ją zaledwie pstryknięciem palców. Ruszyłem dalej przez ogrody w kierunku rodzinnego grobowca.\nWiem kolejny taki długi rozdział, ale chyba po takiej przerwie to dobrze, że akurat tyle ma :D Zresztą jak już rozpiszę się Dylanem, to końca nie widać, co doskonale widzicie xD Pewnie spodziewaliście się, że już dojdzie do tego wyczekiwanego spotkania Ally ze złym wampirem, ale jeszcze musicie uzbroić się w cierpliwość :D Przynajmniej na 15 stron :D\nJak Wam się podobał rozdział? :* Coś przykuło Waszą uwagę? Macie jakieś pytania? :D\nOcenę pozostawiam Wam :*\nPozdrawiam wszystkich cieplutko, do napisania :*\nAutor: Justyna B\nFarasette 10 listopada 2016 22:25\nBasia, ja wiem, że Ty bardzo lubisz pisać jako Dylan, ale nie wiedziałam, że do tego stopnia :P (dobrze, wiedziałam, buduję pozory :D) Nawet na chemii wszystko Ci się z nim kojarzy ^^\nNawet nie wiesz, jak się cieszę, że znam dalszy ciąg historii. Miło widzieć, jak to, co zawsze mi opowiadasz lub bazgrolisz w notatniku na lekcjach jest oficjalnie napisane :) Tyle usuwania i przerabiania rozdziału w Wordzie ma swoje efekty :)\nOczywiście, jak to ja, zawsze przyczepię się do interpunkcji - kochasz mnie za to i nienawidzisz jednocześnie :D\nŻyczę weny i powodzenia w pisaniu kolejnej części :D Niech Dylan będzie z Tobą :*\nJustyna B 13 grudnia 2016 21:47\nNo ba :* Ah te pamiętne ,,HYBRYDY" XD. Ja wiem, że się cieszysz, dlatego tak fukasz na mnie, gdy już przesadnie nawijam na jeden i ten sam temat :P\nDzięki Jokasta :*\nAtka P 11 listopada 2016 04:11\nTwoje rozdziały są jak kartkówki z WOS-u. Pojawiają się w najmniej oczekiwanym momencie :P Okay, zaczęłam żartem, ale teraz na poważnie....ten rozdział jest na razie najbardziej dramatycznym rozdziałem, który tutaj przeczytałam. Liczę, że będzie takich więcej ;)\nJuż od samego początku postu panuje tu mroczny i tajemniczy nastrój, który wprowadza do dalszych wydarzeń, które nie ukrywam bardzo mnie poruszyły. Kiedy przeczytałam, że zdarzenia odbywają się w lesie w środku nocy, to wiedziałam, że stanie się coś niedobrego, ale nie spodziewałam się czegoś takiego! Pozwól, że będę opisywać zdarzenia w chronologicznej kolejności.\n1.Próba gwałtu. Nie rozumiem jak trzeba być niedoje****m, żeby maltretować małą dziewczynkę. Przepraszam za słownictwo, ale ta scena naprawdę mnie dotknęła. Nawet nie chcę sobie wyobrażać co czuła w tamtej chwili Laurel. Szkoda mi jej :( Jeśli myślała, że nic jej się złego nie stanie podczas włóczenia się samotnie po lesie w środku nocy, to się trochę rozczaruje. Według mnie to sama prosiła się o kłopoty, ale teraz nie będę o tym mówić, bo chcę zostawić sobie jej postać na później\n2. Walka, czyli to, co zaintrygowało mnie najbardziej :D Cały pojedynek czytałam z zapartym tchem i musiała minąć dosyć długa chwila, zanim doszłam do siebie. To było naprawdę krwawe starcie. Powiedzieć Ci co myślałam podczas tej walki? Odp."Auć, to musiało boleć!" Powiedz mi: czy oni nie czują tych ciosów czy po prostu ignorują ból? A może to przez szok i adrenalinę? Nie wiem jak oni to robią, że po takiej serii uderzeń dalej mają siły walczyć, ale ja na ich miejscu leżałabym na ziemi i wrzeszczałabym z bólu. Ten wampir wyrwał Dylanowi kępek włosów z kawałkiem skóry...auć? W ogóle to Dylan zabił tego gwałciciela roztrzaskując mu głowę o kamień. Okay to rozumiem. W skutek tego uderzenia pękł kamień? Czy ja dobrze przeczytałam? Kamień? To jest w ogóle możliwe? Jego głowa była aż tak twarda? A może tu chodzi o fizykę? Zasady szybkości, siły ciężkości itp.? "Między palcami spływały mi fragmenty czaszki i mózgu mieszające się z czerwoną krwią wampira. Jego zmiażdżona głowa wyglądała komicznie, a wytrzeszczone gałki oczne właśnie wypływały z jego oczodołów!"-Ten fragment obrzydził mnie, a jednocześnie przeraził :O\nAtka P 11 listopada 2016 04:18\nOdbiegając od tematu: Powiedz mi, czy miałaś w planach stworzenia TAKICH Denverów? Mam tu na myśli zatrzymania ich rozwoju w czasach średniowiecza, gdzie mężczyźni w ogóle nie liczyli się z kobietami i patrzyli na nie jak na maszyny do rodzenia. Czytając przemyślenia Dylana na temat kobiet, nie widzę różnicy pomiędzy wykształconymi wampirami, a mężczyznami z średniowiecza. Ich sposób zachowania w stosunku do kobiet prawie niczym się nie różni. Takie przynajmniej jest moje zdanie.\n3.Dylan. Przez tego gościa jestem w głębokiej konsternacji. Jego osoba wzbudza we mnie wiele uczuć i już sama nie wiem, jakie mam o nim zdanie. Na pewno nie jestem do niegonastawiona, ani pozytywnie, ani negatywnie. Już wyjaśniam, dlaczego tak uważam. Podziwiam jego siłę i przyznam, że jestem pod ogromnym wrażeniem jego umiejętności do walki, ale jednak przeraża mnie fakt, że zna się na tym tak bardzo i jest w bójkach doświadczony. Jednak nie przeszkadza mi to tak bardzo, ponieważ jak to powiedział na wampirek " Kobiety kochały i doceniały dżentelmenów, lecz nigdy nie potrafiły się oprzeć urokowi tych dzikich i niegrzecznych samców." taa...trzeba przyznać, że coś w tym jest :D Jednak mimo tego, iż podoba mi się jego "niegrzeczny urok" to nie toleruję jego sposobu traktowania kobiet. Nie wiem jak mam ocenić jego postawę w tym rozdziale. Zacznę od początku. Wiele razy ratował kobiety z opresji, co pokazuje jego dobrą cechę, ale jak sam stwierdził pomaga niechętnie i wręcz z przymusu/obowiązku. Lecz jak w przypadku Laurel nikt nie kazał mu sprawdzać, co to za odgłosy. Poszedł z własnej woli. Mógł zignorować tą sytuację oraz odejść jak gdyby nigdy nic, ale jednak ocalił tą dziewczynkę. Fakt faktem, że później ją ochrzanił mało subtelnie za jej zachowanie, czym mnie zirytował :/ Przecież parę chwil temu została prawie zgwałcona, więc zamiast wydzierać na nią ryja i przerażać ją jeszcze bardziej, mógł zwyczajnie ją upomnieć. Z drugiej strony dobrze zrobił, że się na nią wydarł, bo utemperował jej charakterek i młoda dama przynajmniej się zastanowiła nad tym, co robi. Podsumowując: Skrzywdził ją dla jej dobra XD\nAtka P 11 listopada 2016 04:21\nKiedy Dylan opisywał głowę tego wilka jako swoje trofeum, to aż się wzdrygnęłam. To obrzydliwe trzymać coś takiego w pokoju! I to na łóżku! Czy nasz wampirek jest sadystą? Z tego co zrozumiałam, to ukarał swoją służącą za to, że nie oddała mu grzecznie krwi i nie była mu posłuszna? Całkiem mu się w główce popierniczyło? Wszyscy zareagowaliby tak samo jak pokojówka! To normalne, że się broni! On zdzielił ją pasem, aż zrobiły się z tego blizny. Biedaczka :( 4.Laurel. Och, dziewczynka szuka sobie guza. Ciągle pakuje się w coraz gorsze kłopoty. Jak nie jeździ konno poza ogrodzeniem, to włóczy się w środku nocy po lesie. Same z nią problemy! Ale dzięki niej opowiadanie jest ciekawsze ;) Hmmm...więc mała dama marzy o byciu zabójcą, tak? Jakoś jej takiej nie widzę. Myślę, że by sobie z tym nie poradziła. W końcu jest małą, słodziutką, naiwną, głupiutką dwórką, a nie wojowniczką, która zabija z zimną krwią, choć jak słusznie zauważył Dylan, z jej zdolnością do wpadania w kłopoty, przydałaby jej się lekcja samoobrony lub jakiś strażnik, który będzie ją pilnował 24 godziny na dobę :D Wiedziałam, że jest zainteresowana Dylanem, w końcu chce być taka jak on :)\n5. Flamingi, pawie i łabędzie? A małpka też się tam znajdzie XD? Rany, w porze letniej ten ogród wygląda zapewne magicznie! Mają nawet pomnik ich założyciela! Niby się spodziewałam luksusów i przepięknych ogrodów z fontannami, ale jednak miło mnie zaskoczyłaś :^\nAtka P 11 listopada 2016 04:26\n6."– Wybacz mi książę, ale wydaje mi się, że to przez ciebie – szepnął spuszczając wzrok, a ja wlepiłem w niego swoje czerwone ślepia ze złością.\n– Niby dlaczego moja?! – syknąłem." - Ale co moja? Nie uważasz, że brzmi to trochę dziwnie? Masz dwie opcje: albo zmienić dialog lorda albo dialog Dylana. Jeśli chcesz by wypowiedź Dylana pozostała bez zmian, to Lord musiałby powiedzieć:"– Wybacz mi książę, ale wydaje mi się, że to twoja wina" [zamiast "przez ciebie"] i wtedy współgrałoby to z wypowiedzią naszego wampirka, natomiast jeśli chcesz by wypowiedź lorda została, to musisz zmienić wypowiedź Dylana. Powiedziałby wtedy:"- Niby dlaczego przeze mnie?!"\n*Wyglądałoby to tak; wersja Dylana:\n"– Wybacz mi książę, ale wydaje mi się, że to twoja wina"\n"– Niby dlaczego moja?!"\n*Lub Wersja lorda:\n"– Wybacz mi książę, ale wydaje mi się, że to przez ciebie"\n[...] "- Niby dlaczego przeze mnie?!"\nWedług mnie to by wtedy wyglądało lepiej :)\nPs.Podoba mi się ta klamra na końcu rozdziału. Dodaje temu postowi elegancji + wygląda niesamowicie :*\nPs.2. Wybacz, że mój komentarz jest podzielony na kilka, ale wyczerpałam limit i musiałam ten komentarz rozdzielić, inaczej byś nie mogła go przeczytać XD\nŻyczę dużo czasu, chęci i weny. Pozdrawiam ;*\nAtka P 12 listopada 2016 19:26\nHej! To znowu ja! Chciałam tylko się poprawić. W powyższych komentarzach napisałam, że próba gwałtu odbyła się w środku nocy, ale po bardziej dokładnym przeczytaniu rozdziału dowiedziałam się, że to wydarzenia działo się w dzień, kiedy słońce znajdywało się wysoko na niebie. Mój błąd wynika pewnie przez to, że czytałam Twój rozdział o 1 w nocy, więc mogłam coś przekręcić.\nPrzepraszam, że zajmuję miejsce, ale według mnie to mały, ale dosyć istotny szczegół :) Spokojnie, już więcej moich komentarzy pod tym rozdziałem nie będzie XD\nJustyna B 13 grudnia 2016 21:59\nNawet nie wiesz jak bardzo jaram się Twoimi komentarzami, bo do tej pory mało kto aż tak, przeżywał historię Denverów i rozmyślał nad nią *-* Naprawdę za każdym razem, kiedy nie czytałabym Twoje komentarze, od razu humor mi się poprawia, nawet w najgorszych momentach, dziękuję za to :*\nNo tak Laurel celowo się wymyka i szuka guza, ale wszystko będę stopniowo wyjaśniać, odnośnie tej małej osóbki. (Tak naprawdę w ogóle nie chciałam jej jakoś podkreślać, ale jakoś samo tak wyszło i mam już plany co do niej XD). Przyznam się, że scenę walki pisałam kilka godzin, stale ulepszając i nawet teraz wiem, że mogłabym coś jeszcze dodać, bo jest ciut... za delikatnie :P\nO to mi właśnie chodziło :D Chciałam, żeby oni byli takimi konserwatystami, którzy utkwili daleko w przeszłości xD Oprócz tego chciałam (ponieważ lubię) wprowadzić kontrast, między łowcami i wampirami :D Lubię dużo rzeczy, które kontrastują ze sobą i na pewno każdy będzie w stanie to wychwycić w przyszłych rozdziałach XD\nNawet sam Dylan jest kontrastowy, co ponownie zauważyłaś :D Czasami robi coś, za co się do niego wzdycha, a czasami wręcz chce się go rozszarpać xD Nawet on sam nie ma po kolei uporządkowanego życia w głowie XD\nPotwierdzam, nie ukrywam, Dylanek jest sadystą :D Ale resztą w przyszłych rozdziałach :*\nTak zasadniczo to lubię ukazywać ten ich przepych we wszystkim na dworze i jeśli tylko coś mi się przypomni, zaraz to dopisuję XD Może o małpie nie pomyślałam, ale o dzikich, niebezpiecznych kotach już tak :P Poza tym, jak to tak wysoko postawiona szlachta miałaby nie mieć wszystkiego co najdroższe, najpiękniejsze i najrzadsze? :P\nDziękuję za zwrócenie uwagi na to xd Rzeczywiście poprawiałam ten fragment i musiałam przeoczyć odpowiedź Dylana.\nDziękuję za komentarz kochana :* Naprawdę dał mi on mnóstwo motywacji do dalszego pisania i poprawił humor! Uśmiech sam pojawił się na mojej twarzy ^^ Gorąco dziękuję i pozdrawiam :*\nLex May 12 listopada 2016 20:44\nNaprawdę pojawiasz się kochana z rozdziałami w niespodziewanych chwilach. xD Jednak to dobrze, gdyż teraz jedynie mogłam poświęcić chwilę na czytanie, w przerwie od nauki. :D\nNa samym początku powiem, że Dylan mnie fascynuje i irytuje.. Nienawidzę czasów średniowiecznych. Kobiety powinny być na równi traktowane z mężczyznami. Podejście tych wszystkich wampirów jest śmieszne i tyle... Zatrzymali się na tej jednej epoce i zadowoleni... Dlatego czekam tylko na zderzenie świata Denvera ze szkołą łowców. Niech się przekona, jaki porządek powinien być naprawdę. :)\nCieszę się, że Laurel ponownie się pojawiła. Szkoda, że musiała ją spotkać taka przykrość. Już nawet nie mówię tu o próbie gwałtu, ale o zachowaniu Dylana... Bardzo mnie to cieszy, że raczył ją "jaśnie pan" uratować, jednak powinien też zachowywać się jak "dżentelmen", bo to jest również od niego wymagane. Według mnie Laurel powinna spróbować swoich sił i trenować. Jeżeli nawet nie zostanie wojowniczką, to przynajmniej czegoś się nauczy i nie będzie musiała liczyć na pomoc tego dupka. Uśmiałabym się, jakby ta dziewczynka była lepszym mordercą od Dylana. Chciałabym wtedy przeczytać jak zareaguje. Mam tylko nadzieję, że Conrad Felton go posłucha i pozwoli jej trenować, chociaż sama powinna bez jego zgody zacząć szkolenie, ale ta głupia i śmieszna epoka to uniemożliwia. :) Jedynym plusem była właśnie ta rada, którą udzielił Dylan. Jedyne sensowne zdanie, za które go nie skarcę. Brawo.. tak dalej, a może go polubię, bo na tą chwilę wątpię. Dobra, koniec opluwania go jadem. xD\nBardzo kibicuję Laurel i mam nadzieję, że jeszcze utrze nosa Dylankowi. xD Z ogromną chęcią bym to przeczytała. :D Ta dziewczynka ma w sobie potencjał, tylko nikt nie daje jej szansy. Upatrzyła sobie złą osobę na "wzór" i stara się mu przypodobać? Jeśli tak, to niech lepiej jednak przestanie. xD Zaczynam wątpić, czy dałaby radę zmienić Dylana na kogoś lepszego.\nA właśnie... Jak wcześniej próbowałam nadrabiać poprzednią wersję, to przeczytałam w streszczeniu o jakimś Demenie, który był jakby częścią Dylana. W tej wersji również będzie? Zaintrygował mnie. :P\nW wolnej chwili zapraszam również do siebie. xD\nJustyna B 13 grudnia 2016 22:07\nZasadniczo to wiele wampirów (mężczyzn) ma styczność z tym współczesnym światem, ale im odpowiada to, że kobiety muszą się ich słuchać, a nie to, że będą uważać się za wolne. Wtedy nie byłoby takiego ,,porządku" na zamku, a mi właśnie o to chodzi :D Poza tym tak jak już wspominałam w odpowiedzi na poprzedni komentarz, jest to zastosowanie kontrastu :D\nNo niestety, lepszym od Dylanka nie da się być, a już zwłaszcza nie dokona tego dziewczynka :P A co do przemiany Dylana w kogoś dobrego, to póki co niestety czegoś takiego nie planuję XD\nDo Demena jeszcze kawałeczek, ale potwierdzam, w tej części również będzie występował :D Na rzecz niespodzianki nie zdradzam niczego więcej :D\nBardzo dziękuję za komentarz :* Postaram się nadrobić rozdziały u Ciebie i przepraszam, za taki poślizg :C\nAnonimowy 20 listopada 2016 19:49\nLaurel wróciła, tylko czemu ją to spotkało :( Ojej... niby nic się nie stało, ale mogło! Tylko Dylan jakiś taki eee... nie wiem jak go nazwać nawet... Powinna wziąć sprawy w swoje ręce i wszystkim pokazać!\nWalka genialna! Na piątkę z plusem! Jak przeczytałam o roztrzaskanej na kamieniu głowie, to mnie poraziło :D Działo się działo, genialnie i więcej takich proszę! <3\nWybacz, że tak późno, ale dopiero się ogarnęłam :*\nJustyna B 13 grudnia 2016 22:08\nWróciła i jeszcze się pojawi :D Nawet dodałam ją do bohaterów xD Niestety Laurel nie może nic zrobić, bo jest mała i jest kobietą :P\nDziękuję za miłe słowa i za komentarz :*\nRed Criminal 22 listopada 2016 11:55\nRzeczywiście da się zauważyć, że perspektywa Dylana jest dla Ciebie o wiele przyjemniejsza do pisania niż Aly (ciągle mam ochotę napisać Lexi!). Obie wychodzą Ci świetnie, obie są przekonujące i ciekawe, ale w Dylanie jest to „coś”, co sprawia, że nie da się wzroku oderwać od tekstu.\nTotalnie popieram go w tym, co powiedział do tej małolatki. Młodej się chyba wydaje, że jest w stanie z każdej sytuacji wyjść obronną ręką, że zawsze da radę, albo że zawsze przybiegnie do niej „rycerz” Dylan i uratuje z opresji. Denerwuje mnie taka lekkomyślność i głupota, więc czułam coś na wzór satysfakcji, gdy Dylan zaczął jej przemawiać do rozumu. W pewnym sensie potrafię ją zrozumieć – chce być silna, samodzielna, twarda – ale chyba zaczęła nie w taki sposób, jak powinna. Ciekawa jestem, czy słowa Dylana do niej dotrą… Bo coś mi się wydaje, że nie :D\nI o ile w tym fragmencie Dylana popieram, to w tej scenie z pokojówką zdecydowanie nie. No bo jak można poprzeć takie wykorzystywanie kobiet dla swoich potrzeb… Ale zdziwiłabym się, gdyby Dylan nie korzystał z okazji. Skoro może wyssać trochę krwi, to czemu miałby tego nie robić? Wręcz bym się zdziwiła, gdyby ktoś taki, jak Dylan, przejmował się potrzebami i uczuciami swoich pokojówek. No ale Dylan… kop w dupę za to, draniu! ;D\nCiekawa jestem, czy Felton go posłucha. Bo coś mi się wydaje, że ta jego córeczka to niezły diabełek i jeszcze nie raz się da Dylanowi we znaki. Czyżby naprawdę była nim zafascynowana? Zacieram rączki, bo dużo ciekawych sytuacji może z tego wyniknąć;D\nPozdrawiam i czekam na kolejny! ;*\nJustyna B 13 grudnia 2016 22:11\nHah, ja też się sama mylę i czasem -> Lexi XD\nJestem osobą, która lubi wszystko mówić z ironią, dlatego dużo łatwiej jest mi przedstawiać te paskudne myśli i wyobrażenia tego brutala, niż pisać Allyson. Dlatego zawsze jakoś Dylan jest ciekawszy w czytaniu :P\nAh ten Dylan, nigdy nie można jasno powiedzieć, czy dobrze robi czy źle XD\nWszystko w następnym rozdziale :D\nSparks Fly 25 listopada 2016 17:32\nCieszę się, że Laurel jeszcze się pojawiła i że to spotkanie z nią to nie był tylko jakiś tam przypadkowy epizod. Trzeba przyznać, że dziewczyna wykazała się dużą głupotą. Ogólnie rzecz biorąc to popieram to, żeby się dziewczyna usamodzielniła. W końcu mamy XXI wiek - wampiry muszą w końcu zdać sobie z tego sprawę! Ale no samotne spacery po mieście w świecie, w którym kobiety nie są szanowane to jednak skok na głęboką wodę. Ale cieszę się, że Dylan zaproponował Feltonowi tę naukę walki - czyli jest w nim jakaś nadzieja xD\nW ogóle nie mogę się już doczekać aż ten zapyziały wampirzy świat skonfrontuje się z akademią łowców. Takie wampiry to muszą chyba zawału dostawać, jak widzą walczące kobiety takie jak Aly!\nPozdrawiam i do kolejnego!\nJustyna B 13 grudnia 2016 22:17\nNiestety ale chyba Laurel będzie teraz kojarzyła się wyłącznie z lekkomyślnością :P No ale może coś dzięki temu uzyska :D Dla wampirów niestety nie ma to znaczenia, który jest wiek, bo oni sami sobie to ustalają xD No i może nie dostaną zawału, ale szok może być :P\nAlissa 3 grudnia 2016 22:49\nLaurel znowu prawie wpakowała się w kłopoty. Dobrze, że Dylan tam był i ją uratował, bo mogłoby się to dla niej źle skończyć.\nDobrze, że Laurel chce nauczyć się walczyć. W sytuacji, w jakiej się teraz wszyscy znajdują przydadzą jej się takie umiejętności. Mam nadzieję, że Conrad wyrazi zgodę na taką naukę.\nJustyna B 13 grudnia 2016 22:18\nWszystko się wyjaśni w następnym rozdziale :)\nSekretna 15 czerwca 2017 22:54\nNo hej, znowu po przerwie, ale w końcu jestem :D\nPoprzednio już wypowiadałam się na temat traktowania kobiet przez wampirów i chociaż w dalszym ciągu uważam że to wszystko jest lekko mówiąc zacofane, to tutaj muszę zgodzić się z Dylanem i tym, że „trochę” opierdzielił tą całą Laurel. Mała ledwo co się na rowerze nauczyła bez dodatkowych kółek jeździć, a już by chciała stać się wojowniczką. I o ile uważam że kobiety powinny móc trenować tak samo jak mężczyźni, tak gdyby to był mój dzieciak albo młodsza siostra to dostałaby porządny opieprz. Bo chcieć, owszem, ale należałoby i umieć. Bo chcieć, to ja sobie mogę umieć jeździć ciężarówką. Tylko kurde co jak ludzi pozabijam, bo w życiu w takim czymś za kółkiem nie siedziałam? I taki gówniak nie dość, że sam nie umie się obronić, to jeszcze wystawia na niebezpieczeństwo innych. Bo ocalił ją Dylan, niemal miażdżąc gwałciciela, ale co, gdyby przybył ktoś słabszy? Albo gdyby nikt nie przybył? Ten wampir by ją zgwałcił, albo wcale zamordował! Ta cała Laurel chciała być dorosła, a okazała się kompletnie nieodpowiedzialna. Irytuje mnie ta postać, bo nie lubię takich dzieci, ale jednocześnie ciekawi, bo jest taka inna i ma predyspozycje, żeby jeszcze sporo namieszać, więc jestem ciekawa jak potoczą się jej dalsze losy.\nPoza tym bardzo dobry opis walki Dylana z tym wampirem. Nic nie działo się ani za szybko, ani za wolno, dokładnie mogłam to sobie zobrazować, a to ważne, jak chodzi o pojedynki. Sama mam wrażenie, że nie zawsze potrafię ładnie przedstawić bójki, a chyba od ciebie mogłabym się sporo poduczyć. I nie mówię tego, żeby ci słodzić, bo chyba już wiesz, że jak mi coś nie pasuje, to staram się pisać o tym otwarcie. Ale to mi się podobało :D\nCo dalej to te służące Dylana. Kusi mnie żeby to znowu skrytykować, ale poniekąd rozumiem takie podejście, bo to w końcu śmiertelniczki, taki jakby podgatunek w rozumowaniu wampirów. Więc wcale nie dziwi mnie porywanie ich z domów, zastraszanie i wykorzystywanie jako posiłek. Ludzie też wykorzystują słabsze gatunki i chociaż osobiście się temu sprzeciwiam, to jak walka z wiatrakami. I chociaż z jednej strony mnie boli takie traktowanie chociażby tej dziewczyny z której Dylan pił krew (te bicie jej pasem aż do ran) to z drugiej dla nich to norma. Bardziej mnie boli, że wampirzyce traktują jak walutę, bo wyobrażałam je sobie jako piękne, wręcz perfekcyjne, potężne kobiety, a nie takie kury domowe i maszynki do rodzenia dzieci (jak w tych tureckich serialach o sułtanach, które (o ironio) swoją drogą bardzo lubię xD).\nLecę do następnego, może zdążę jeszcze skomentować!\nVanessa 31 marca 2018 13:56\nJestem dziewczyną a czytam z zapartym tchem.\nRaf 3 kwietnia 2018 21:09\nJak dla mnie im dłuższe rozdziały tym fajniejsze.\nDziękuję za każdy komentarz :) Zawsze miło się odwdzięczę :)


Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej – Homilia Prymasa Polski abp. Wojciecha Polaka na Jasnej Górze – 26 sierpnia 2021 – MISERICORS – Codzienna aplikacja Miłosierdzia\n– To wiara i miłość umacniają i odbudowują Kościół. To wiara i miłość go ocalają. To wiara i miłość go kształtują – powiedział abp Wojciech Polak, Prymas Polski, w homilii podczas Sumy odpustowej w Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, 26 sierpnia 2021 r., sprawowanej na Jasnej Górze.\nWideo —> Radio Maryja/TV Trwam: Homilia ks. abp. Wojciecha Polaka podczas sumy odpustowej na Jasnej Górze\n.@Prymas_Polski :Kościół naznaczony kryzysami i doświadczany grzechem ludzi,ale przekonany,że jedyną drogą jest nasze bycie przy Chrystusie.Podziękował tym,którzy choć doświadczyli zranień czy zwykłego ludzkiego rozczarowania,potrafią nadal kochać wybaczać i modlić się za Kościół pic.twitter.com/JSyKEYxz0v\nZobacz też —> jasnagora.com: Uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej – opis\nKrólowo Polski, przyrzekamy! Tradycyjnie w uroczystość #MatkaBoża Częstochowskiej ponowione zostały Jasnogórskie Śluby Narodu, których tekst ułożył Prymas #Wyszyński. Dzisiaj mija 65. rocznica złożenia ich na #JasnaGóra. pic.twitter.com/nymmbjJsyN\nPublikujemy pełny tekst homilii Prymasa Polski.\n1. W doroczną uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej nasze oczy i serca zwrócone są na Jej Cudowny Jasnogórski Obraz. Przychodzimy na to święte miejsce, przybywamy do Pani Częstochowskiej, także w tak licznych na powrót pielgrzymkach, aby u Jej stóp, wpatrując się w Jej matczyne oblicze, odnaleźć pokój i siłę. Przygotowując się duchowo do zbliżającej się beatyfikacji Czcigodnego Sługi Bożego Stefana Kardynała Wyszyńskiego i Czcigodnej Służebnicy Bożej Matki Elżbiety Róży Czackiej pragniemy i my, tu zgromadzeni, za Prymasem Tysiąclecia jeszcze raz powtórzyć, że to szczególne i umiłowane przez nas maryjne sanktuarium jest niczym latarnia morska pośród naszych wzburzonych dziejów, niczym przewodni słup światła wśród ciemności, niczym bezpieczny port, w którym zawsze jesteśmy wolni. Właśnie stąd, z Jasnogórskiego Wzgórza – wskazywał nam św. Jan Paweł II – Słowo Boże uzyskuje zawsze jakąś wyjątkową wyrazistość, a równocześnie zostaje jakby zapośredniczone przez Matkę. Dlatego też –przypominał nam papież – Jasna Góra wniosła w dzieje Kościoła na naszej ziemi i w całe nasze polskie chrześcijaństwo ów rys macierzyński, którego początki wiążą się z wydarzeniem Kany Galilejskiej.\n2. Umiłowani w Panu! W tym znaku, jaki Jezus uczynił na początku swojej publicznej działalności, ujawnia się macierzyńska troska Maryi. Widzimy Jej serdeczną dobroć i gotowość, by pospieszyć z pomocą. Odsłania się Jej serce pełne miłości i czułości wobec wszystkich stroskanych, przeżywających różne trudności i braki. Maryja – zauważył kiedyś w tym kontekście papież Franciszek – jest obecna, czujna i troskliwa. Mamy więc Matkę – dodał jeszcze – której oczy są dobre jak oczy Jej Syna; Jej macierzyńskie serce jest pełne miłosierdzia, jak On; Jej ręce chcą pomagać, jak ręce Jezusa, które łamały chleb dla łaknących, które dotykały chorych i ich uzdrawiały. Mamy taką Matkę właśnie tutaj, na Jasnogórskim Wzgórzu. Od wieków powierzamy Jej nasze troski, potrzeby i bolesne sytuacje – te osobiste, rodzinne i narodowe. Od Niej uczymy się macierzyństwa we wspólnocie Kościoła. Bo choć to prawda, że macierzyństwo Maryi jest niezrównane i wyjątkowe, związane bowiem z wypełnieniem się Bożego planu w owej pełni czasu, kiedy Bóg w Niej stał się człowiekiem, kiedy przyszedł na świat w sposób najprostszy – jako dziecko zrodzone przez matkę, to macierzyństwo Kościoła – jak wyjaśnia papież Franciszek – realizuje się właśnie jako kontynuacja macierzyństwa Maryi, jako jego przedłużenie w historii.\n3. Drodzy w Chrystusie Siostry i Bracia! Wydarzenie z Kany Galilejskiej jest więc ikoną Kościoła. W centrum jest miłosierny Jezus, który czyni znak; wokół Niego są uczniowie, zalążek nowej wspólnoty; blisko Jezusa i uczniów jest Maryja, Matka opatrznościowa i prosząca. Taki jest właśnie Kościół. W Kanie Galilejskiej uczniowie Jezusa stają się prawdziwie Jego rodziną. W Kanie rodzi się wiara Kościoła, bo właśnie tam – jak zapisał święty Jan – ma miejsce pierwszy znak, który uczynił Jezus i uwierzyli w Niego Jego uczniowie. A Jasna Góra, z której dziś rozbrzmiewa jeszcze raz Ewangelia o Weselu w Kanie Galilejskiej, jest miejscem, gdzie i my rozpoznajemy się jako Kościół. Kościół naznaczony dziś kryzysami i doświadczany grzechem ludzi, ale przekonany, że jedyną drogą jest nasze bycie przy Chrystusie, jedyną pewnością nasza wiara, która pozwala iść dalej mimo burz i ciemności. Chciałbym dziś, z tego miejsca, podziękować wszystkim, którzy mają taką wiarę i ufność, którzy wobec zwątpienia zachowali nadzieję i potrafią dawać ją innym. Dziękuję za wasze zaangażowanie, za to, że chcecie odważnie i twórczo kształtować życie Kościoła, że się za Kościół modlicie. Dziękuję również tym wszystkim, którzy doświadczywszy zranień, zawiedzenia czy zwykłego ludzkiego rozczarowania potrafią nadal kochać i wybaczać. To wiara i miłość umacniają i odbudowują Kościół. To wiara i miłość go ocalają. To wiara i miłość go kształtują.\n4. Siostry i Bracia w Chrystusie Panu! Maryja jest naszą Matką i Kościół jest naszą Matką. Wpatrując się dziś w Jej naznaczone cierpieniem rysy, możemy odkryć najpiękniejsze i najbardziej czułe oblicze Kościoła. Prymas Tysiąclecia mówił przed tym Cudownym Jasnogórskim Wizerunkiem, że jeżeli jesteśmy, istniejemy, żyjemy, wierzymy, miłujemy i ufamy, Tobie to zawdzięczamy, Najlepsza Matko, bo Ty stojąc pod krzyżem Twojego Syna i Jego Kościoła czerpiesz dlań nieustanne moce istnienia i wytrwania. Tych mocy wytrwania bardzo dziś Kościołowi potrzeba. Potrzeba Matko Twojego macierzyńskiego światła. Potrzeba otwartości macierzyńskiego serca, które nikogo nie wyklucza, które wszystkich ogarnia. Każdy ma tutaj do Ciebie dostęp, bo Jasna Góra to stolica Twoja z ludem Bożym – mówił Prymas Tysiąclecia. Przychodzimy więc do Ciebie, aby jako Kościół, uczyć się od Ciebie macierzyńskiej miłości, zawierzenia i zaufania Bogu, a także wypełniać to wciąż powtarzane nam wezwanie: zróbcie wszystko, cokolwiek [Jezus] wam powie. Papież Franciszek wskazuje, że Kościół musi zachowywać się bowiem tak jak Jezus. Nie prowadzi teoretycznych lekcji o miłości i miłosierdziu. Nie upowszechnia w świecie jakiejś filozofii, jakiejś drogi mądrościowej (…) Oczywiście, chrześcijaństwo jest także i tym (…) Ale Matka – Kościół, tak jak Jezus, uczy przykładem, a słowa służą do wyjaśnienia znaczenia gestów. W tym duchu, za papieżem Franciszkiem Kościół powtarza dziś, że w obliczu trwającego wciąż zagrożenia epidemiologicznego zaszczepienie się jest aktem miłości. I aktem miłości jest przyczynianie się do tego, aby większość ludzi się zaszczepiła. Wobec wzmagającego się kryzysu migracyjnego i ujawniających się w jego wyniku tak wielu napięć Kościół jeszcze raz prosi i wzywa przedstawicieli wszystkich sił politycznych, aby wspólnie i solidarnie szukając właściwych rozwiązań skomplikowanych problemów migracyjnych, kierowali się nade wszystko postawami gościnności, szacunku wobec przybyszów i dobra wspólnego wszystkich Polaków. Trzeba nam dziś uspokajać i studzić emocje społeczne, a nie wykorzystywać tą trudną sytuację do pogłębiania istniejących już podziałów i niechęci. Żaden człowiek, niezależnie od wyznawanej religii, czy pochodzenia, nie może być nigdy instrumentem walki politycznej. Życie migranta, podobnie jak życie każdego innego człowieka jest święte i ma niezbywalną godność. Powtórzę. Każde ludzkie życie jest święte i od tej ewangelicznej prawdy nie ma żadnego wyjątku – święte jest życie nienarodzonego dziecka i święte jest życie starca doświadczonego chorobą. Święte jest życie człowieka zmagającego się z ubóstwem i bezdomnością, uciekającego przed głodem i wojną. Przypominanie tej prawdy jest powinnością Kościoła wynikającą z Ewangelii, a powinnością wszystkich polityków – rządu, parlamentarzystów, opozycji jest szukanie takich rozwiązań, które będą miały na uwadze dobro państwa bez krzywdzenia człowieka. Wobec toczących się wciąż w naszym życiu społecznym sporów i kłótni, kończących się, niestety, tak często otwartym zwalczaniem siebie nawzajem, trzeba – jak uczy nas papież Franciszek – wciąż wskazywać, że to miłość a nie nienawiść jest podstawą każdego zdrowego i otwartego życia społecznego. I nie chodzi tu wcale o jakiś subiektywny sentymentalizm, ale o zaangażowanie na rzecz prawdy, prawdy o człowieku, stworzonym jako mężczyzna i kobieta na obraz samego Boga, prawdy o świętości ludzkiego życia od poczęcia do naturalnej śmierci, o godności ludzkiej miłości i małżeństwa mężczyzny i kobiety, o wierności, jedności i nierozerwalności małżeńskiej, o miłości i trosce wobec najsłabszych, skrzywdzonych i domagających się sprawiedliwości, o wzajemnym szacunku dla siebie, pomimo trwających przecież oczywistych różnic i podziałów. Bez prawdy – ostrzega nas jeszcze raz papież Franciszek – stajemy się igraszką naszych własnych emocji.\n5. Siostry i Bracia w Chrystusie Panu! Sobór Watykański II wskazał nam, że w swojej apostolskiej działalności Kościół słusznie ogląda się na Tę, która zrodziła Chrystusa, który po to został poczęty z Ducha Świętego i narodzony z Dziewicy, aby przez Kościół rodzić się i wzrastać w sercach wiernych. Ten wzrost będzie jednak możliwy tylko wtedy, gdy jak Maryja, nasza Jasnogórska Pani i Królowa, nasza Matka, Kościół będzie wierny swemu macierzyńskiemu posłannictwu. Bardzo lubię ten obraz Kościoła jako matki – mówił kiedyś papież Franciszek – wydaje mi się bowiem, że on nam mówi nie tylko, jaki Kościół jest, ale także, jakie oblicze powinien coraz bardziej mieć.\nInfo na podstawie —> episkopat.pl: Prymas Polski na Jasnej Górze: Wiara i miłość umacniają i odbudowują Kościół\nTransmisja Sumy odpustowej na Jasnej Górze, 26 sierpnia 2021:\nWideo —> Jasna Góra Klasztor Ojców Paulinów: Uroczystość Matki Bożej Jasnogórskiej – suma odpustowa (26.08.2021 g. 11:00, Jasna Góra)\nZobacz też —> Oratorium “Soli Deo Per Mariam” – Muzyczna opowieść o kard. Stefanie Wyszyńskim – Jasna Góra, 25 sierpnia 2021\n26 sierpnia, 26 sierpnia 2021, 26 sierpnia 2021 na Jasnej Górze, 26 sierpnia 2021 o godz. 11.00, 26 sierpnia podczas pandemii, abp Wojciech Polak, abp Wojciech Polak o szczepieniach, abp Wojciech Polak o uchodźcach i migratach, epidemia koronawirusa w Polsce, homilia abp. Wojciecha Polaka na Jasnej Górze, homilia arcybiskupa Polaka, homilia na Janej Górze - 26 sierpnia 2021, homilia podczas Sumy odpustowej na Jasnej Górze, homilia Prymasa Polski, homilia Prymasa Polski - 26 sierpnia 2021, homilia Prymasa Polski na Jasnej Górze, Jasna Góra, Jasna Góra 26 sierpnia, Kana Galilejska, kazanie na Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, Kościół wobec pandemii koronawirusa, Królowa Polski, kryzys migracyjny, Matka Boża Częstochowska, Matki Bożej Częstochowskiej, migranci na granicy z Białorusią, Msza na Jasnej Górze - 26 sierpnia 2021, obchody NMP Częstochowskiej na Jasnej Górze, obchody uroczystości NMP Częstochowskiej, obchody uroczystości NMP Częstochowskiej na Jasnej Górze, odpust 26 sierpnia na Jasnej Górze, odpust na Jasnej Górze, pandemia koronawirusa, paulini, postawa gościnności, Prymas Polski o szczepieniach, Prymas Polski o uchodźcach, suma pontyfikalna 26 sierpnia 2021, Suma pontyfikalna na Jasnej Górze, świętość życia, szacunek wobec przybyszów, transmisja Eucharystii 26 sierpnia 2021, transmisja internetowa Sumy na Jasnej Górze, transmisja internetowa z Jasnej Góry, transmisja Mszy św. 26 siernia 2021, transmisja Sumy 26 sierpnia z Jasnej Góry, transmisja Sumy na Jasnej Górze - 26 sierpnia 2021, transmisja Sumy Pontyfikalnej z Jasnej Góry, transmisja z Jasnej Góry, transmisja z Jasnej Góry - 26 sierpnia 2021, uchodźcy na granicy z Białorusią, uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej, uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej, uroczystość Najświętszej Maryi Panny Częstochowskiej 2021, wiara i miłość, wiara i miłość umacniają i odbudowują Kościół, wideo, zaszczepienie się jest aktem miłości, życie migranta


Akumulatorowa przecinarka do metalu Makita BCS550RFE » Narzedzia.pl\nEAN: 0088381077002 Symbol: BCS550RFE Nr katalogowy: BCS550RFE\nPiła do metalu BCS550RFE to przenośne urządzenie, które umożliwia działanie w pozycji poziomej i nad głową. Jej rękojeść jest pokryta elastomerem, dzięki czemu narzędzie trzyma się wygodniej i pewniej. Dzięki zamontowaniu diody LED nie stanowi problemu dobra widoczność linii cięcia, blokada włącznika posiada dużą dźwignię. Płyta prowadząca wyprodukowana ze stali nierdzewnej. W wyposażeniu podstawowym znajdziemy: 2 akumulatory, ładowarkę, klucz imbusowy 5, okulary ochronne, zamontowaną tarczę tnącą i walizkę.\nPiła do metalu BCS550RFE jest wygodnym i mobilnym urządzeniem do cięcia metalu\nRękojeść narzędzia jest pokryta elastomerem\nMożliwość pracy nad głową lub w pozycji poziomej\nNarzędzie posiada płytę prowadzącą ze stali nierdzewnej\nDuża dźwignia blokady włącznika\nPiła wyposażona w diodę LED, która skutecznie oświetla linię cięcia\nPojemość: 3,0 Ah\nPrędkość obr. na biegu jałowym: 3600 obr./min\nMaksymalna grubość cięcia: 51 mm\nWymiary (DxSxW): 348 x 180 x 201 mm\nAkumulator BL1830 (2szt.)\n1 049 PLN 1 245 PLN 1 659 PLN\nPrędkość obrotowa: 3700 rpm 3600 rpm 3600 rpm 3600 rpm\nŚrednica tarczy: 140 mm 125 mm 136 mm 136 mm\nGłębokość cięcia 90°: 43 mm 46 mm 51 mm 50,5 mm\nMasa: 3,8 kg 2,3 kg 2,4 kg 2,7 kg\nOpinie Klientów - Akumulatorowa przecinarka do metalu Makita BCS550RFE\nNa rynku narzędzi akumulatorowych pojawiła się nowość – pilarka do metalu BCS550 Makita. Lekka i poręczna, bez plączącego się pod nogami kabla, świetnie zastąpi wszelkiego rodzaju nożyce, gilotyny i maszyny sieciowe.\tCzytaj cały artykuł


Humble Weekly Sale: DiRT 3 i Operation Flashpoint za śmieszne pieniądze | GRA.PL\nHumble Weekly Sale:…\nHumble Weekly Sale: DiRT 3 i Operation Flashpoint za śmieszne pieniądze\nRedakcja gra.pl 31 stycznia 2014, 15:58\nDiRT 3Za grę DiRT 3 i siedem innych tytułów przyjdzie nam zapłacić niespełna 19 złotych.\nA do tego jeszcze seria Overlord i Rise of the Argonauts. I jeszcze DiRT Showdown. W sumie siedem gier i jeden dodatek. W nowym Humble Weekly Sale za wszystko zapłacimy 6 dolarów. Choć tradycyjnie nic nie stoi na przeszkodzie, by zapłacić więcej.\nW tym tygodniu w Humble Weekly Sale znajdziemy gry studia Codemasters słynącego przede wszystkim z gier wyścigowych. Do wyboru mamy dwa zestawy.\nZa przynajmniej 1 dolara dostaniemy:\nOverlord: Raising Hell DLC\nA za minimum 6 dolarów nasza kolekcja wzbogaci się o jeszcze trzy tytuły:\nPłacąc sami wybieramy kwotę i beneficjentów naszej wpłaty. Do wyboru są twórcy gier, organizatorzy akcji i organizacje charytatywne.\nWszystkie gry są dostępne w wersji steamowej, które aktywują się bezpośrednio w naszej bibliotece Steam (a dostajemy dwa linki: jeden na gry z pierwszego progu i jeden na gry z drugiego progu).\nWszystkie szczegóły znajdziecie na stronie www.humblebundle.com.


Choinka z dyskietek w Olsztynie. Nietypowy pomysł bibliotekarzy\nStrona główna›Choinka z dyskietek w Olsztynie. Nietypowy pomysł bibliotekarzy\nChoinka z dyskietek w uniwersyteckiej bibliotece\nŹródło zdjęć: © Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie\nW holu olsztyńskiej biblioteki uniwersyteckiej od soboty można podziwiać nietypową choinkę wykonaną z 1,2 tys. dyskietek. Tamtejsi bibliotekarze słyną z oryginalnych pomysłów. Wcześniej świąteczne drzewko budowali m.in. z książek czy płyt CD.\nW sobotę 12 grudnia, w&nbspholu biblioteki uniwersyteckiej w&nbspOlsztynie stanęła wyjątkowa i&nbsporyginalna choinka. Świąteczne drzewko jest trójwymiarowe i&nbspzostało wykonane z&nbsp1,2 tys. 3,5 calowych dyskietek komputerowych, które przez lata były składowane w&nbspzasobach biblioteki. Konstrukcja mierzy w&nbspsumie 6&nbspmetrów.\nW przeszłości na dyskietkach zapisywano m.in. opisy bibliograficzne. Do budowy choinki zużyto także dyskietki, na których przed laty zapisano artykuły naukowe.\nStworzenie wyjątkowej choinki zajęło bibliotekarzom kilka godzin. Do połączenia dyskietek zużyli 3,5 tys. opasek samozaciskowych. Poniżej można zobaczyć efekty ich pracy.\nTo nie pierwsza nietypowa choinka, która udekorowała hol olsztyńskiej biblioteki uniwersyteckiej. W&nbspprzeszłości bibliotekarze konstruowali tam świąteczne drzewka z&nbspksiążek, szuflad katalogowych, płyt CD, wycofanych z&nbspużycia katalogowych kart czy mini książek origami.\nZobacz także: Wykryli depresję na podstawie prywatnych wiadomości na Facebooku\nPremier Japonii poproszony o spróbowanie radioaktywnej wody z Fukushimy. To pomysł Chińczyków\nTikTok w Europie z zarzutami o ukrywanie reklam\nMasz problem z łysieniem? Naukowcy w końcu znaleźli przyczynę\nKolejne problemy z wodą w Fukushimie. Potrzebne nowe rozwiązania\nEmpik z nową usługą. Będzie dostępna w 50 sklepach\nAmerykański wywiad z zaskakującą teorią o COVID-19. Pojawia się wątek wycieku wirusa z laboratorium w Wuhan


Sprawozdawczość organizacji – wszystko to, jak krew w piach? (cz. I) - blog@trzeci.org\n17 lipca 2019 pago opinie\nSprawozdania – słowo znane każdej organizacji pozarządowej. Kojarzy się z godzinami pracy poświęconymi na ich sporządzenie i – niestety – często z brakiem sensu wykonywania tej czynności. Sporządzamy sprawozdania finansowe i merytoryczne. Sprawozdajemy się z realizacji zadań publicznych i zbiórek publicznych. W zależności od stopnia rozwoju organizacji, sprawozdania wysyłamy do gmin, ministerstw, urzędów skarbowych, urzędów statystycznych, Narodowego Instytutu Wolności i KRS.\nObowiązek sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego – dla organizacji nie korzystających z UEPIK – wynika z art. 52 ustawy o rachunkowości. Stowarzyszenia mają ustalony wzór sprawozdania finansowego w załączniku nr 6 do ustawy. W sytuacji, gdy nie chcą korzystać z tego wzoru, mogą je przygotować według załącznika nr 1.\nSprawozdanie finansowe wysyłane jest elektronicznie – w przypadku organizacji, które nie prowadzą działalności gospodarczej, sprawozdanie wysyłane jest do urzędów skarbowych, w przypadku organizacji prowadzących taką działalność – do KRS.\nSprawozdanie wysyłane do urzędów skarbowych może być sporządzone np. w arkuszu kalkulacyjnym lub w formie skanu. Sprawozdanie można nagrać na płytę CD, pendrive’a lub wysłać ePUAPem. Jaka jest wartość takiego pliku w kontekście jego możliwej analizy i zestawienia z danymi przesłanymi przez inne organizacje? Żadna. Nie ma narzędzi, które umożliwiają wygodną analizę takich danych. Pliki pod kątem szerszej analizy i tworzenia zestawień są bezwartościowe. Możliwa jest jedynie kontrola – kontrola podpisów pod plikiem i terminów.\nSprawozdanie wysyłane do KRS sporządzane jest w strukturze logicznej. Struktura ta – mocno chcemy w to wierzyć – pozwala nie tylko na kontrolę, ale też na zbieranie danych ze świadomością formuły big data, tj. terminu odnoszącego się do dużych, zmiennych i różnorodnych zbiorów danych, których przetwarzanie i analiza jest trudna, ale jednocześnie wartościowa, ponieważ może prowadzić do zdobycia nowej wiedzy.\nPisząc inaczej – sprawozdania finansowe organizacji prowadzących działalność gospodarczą mogą być przetwarzane i służyć szerszym analizom sektora. W przypadku sprawozdań finansowych organizacji nie prowadzących działalności gospodarczej – nie jest to możliwe.\nW związku z powyższym pierwsza refleksja – warto ujednolicić sposób zbierania danych i zbierać je z wykorzystaniem narzędzi dających możliwość ich szerszego przetwarzania, tworzenia analiz, zestawień, materiałów do badań.\nSprawozdań finansowych nie muszą sporządzać organizacje korzystające z uproszczonej ewidencji przychodów i kosztów. Możliwość korzystania z UEPiK nie dotyczy jednak OPP. Pisząc inaczej – każda OPP ma obowiązek sporządzania sprawozdania finansowego zgodnie ze sposobem wskazanym wyżej. Sprawozdania więc – w formie elektronicznej – wysyłane są do organów państwowych.\nJednocześnie – wszystkim OPP nakazuje się wprowadzać elektronicznie sprawozdania finansowe na państwowy portal (obsługiwany obecnie przez NIW). Jaki jest tego sens? Podwójna robota – tysiące godzin, które społecznicy mogą poświęcić na wykonywanie działań merytorycznych, poświęcone są na przepisywanie sprawozdań, które wcześniej już zostały do organów wysłane.\nW związku z powyższym kolejna refleksja – jeżeli już ujednolici się sposób zbierania danych (czy też równolegle do tego ujednolicania), warto go też scentralizować, nie każąc organizacjom robić kilka razy tych samych czynności, tylko dlatego, że brak jest komunikacji pomiędzy różnymi instytucjami państwowymi.\nNa marginesie – w przypadku sprawozdań OPP nie ma żadnych elektronicznych podpisów. Wystarczy zalogować się, stworzyć konto. Jest to zupełnie odmienne podejście od tego, które zastosowano przy sprawozdaniach finansowych (wszyscy członkowie zarządu muszę sprawozdania podpisywać elektronicznie). Można? Można.\nSprawozdania OPP tworzone są w generatorze i są publicznie dostępne. Jednak sposób prezentowania danych znowu uniemożliwia korzystanie z nich do tworzenia analiz, zestawień, materiałów do badań. Portal OPP nie jest funkcjonalny, pobrać można wyłącznie całe pliki pdf.\nZa tydzień napiszemy więcej o sprawozdaniach merytorycznych.\nPrevious Post:Realizacja projektów społecznych\nNext Post:Sprawozdawczość organizacji – wszystko to, jak krew w piach? (cz. II)


Prawo karne | Kancelaria Adwokacka - Katarzyna Rybacka\nPrawo karne to dział prawa, który określa czyny będące przestępstwami, grożące za popełnienie przestępstw kary i środki karne oraz zabezpieczające, a także zasady odpowiedzialności karnej.\nWyróżnia się trzy najważniejsze funkcje prawa karnego.\nFunkcja sprawiedliwościowa oznacza zadośćuczynienie pokrzywdzonej ofierze oraz zapewnienie jej poczucia sprawiedliwości. Jest to najstarsza funkcja prawa karnego – poprzez zastosowanie kar wobec sprawcy społeczeństwo oraz ofiara zyskują poczucie sprawiedliwości.\nFunkcja ochronna polega na zabezpieczeniu dóbr (w tym materialnych). Prawo karne ustanawia zakazy określonych kategorii zachowań, które nie tylko naruszają, ale także bezpośrednio zagrażają pewnym wartościom społecznym, takim jak: wolność, życie, zdrowie, bezpieczeństwo, mienie.\nFunkcja gwarancyjna ma za zadanie określić, jakie czyny są zabronione pod groźbą kary oraz jakie obowiązują zasady odpowiedzialności karnej za popełnienie danego czynu. Stanowi gwarancję, że osoba, która nie dopuściła się zabronionego czynu, nie zostanie pociągnięta do karnej odpowiedzialności.\nPodział prawa karnego według kryterium przedmiotu regulacji\nPrawo karne materialne (inaczej: prawo karne sensu stricto) stanowi zespół przepisów prawnych, które normują czyny będące przestępstwami, a także zasady odpowiedzialności za czyny oraz środki prawne stosowane wobec sprawców.\nPrawo karne procesowe (inaczej: prawo karne formalne) to zespół przepisów prawnych, które regulują postępowanie w sprawach o czyny zabronione przez prawo karne materialne.\nPrawo karne wykonawcze jest zespołem przepisów prawnych, które normują wykonywanie kar, stosowanie środków karnych i zabezpieczających, a także innych rozstrzygnięć wydawanych w sprawach karnych.\nPodział prawa karnego według kryterium zakresu zastosowania\nPrawo karne powszechne – określa normy związane ze wszystkimi dziedzinami życia społecznego oraz dotyczy wszystkich osób.\nPrawo karne indywidualne (inaczej: prawo karne specjalne, szczególne) - zawiera normy, które dotyczą szczególnej grupy osób (np. prawo karne wojskowe) lub chronią szczególną sferę interesów (np. prawo karne skarbowe).\npostępowanie wykonawcze: odroczenie wykonania kary, przerwa w wykonywaniu kary, przedterminowe warunkowe zwolnienie, dozór elektroniczny;\nReprezentujemy naszych klientów przed sądami oraz organami administracji publicznej. Kancelaria udziela także porad prawnych.


21 Obrot opcji - Opcja Udostepnianie Transakcje i wyceny Opcje Udostepnianie Transakcje\nWartość instrumentów pochodnych, takich jak futures lub opcji, jest określona ceną aktywa bazowego, na którym produkt się opiera. Dębski, , s. Nabywca tego instrumentu płaci sprzedawcy premię opcyjną.\n880. Woda WodoRowa Poznaj Jej Ciekawe Moce!!!\nOpcje są pewną formą ubezpieczenia, a każdy z nas niemal codziennie ma styczność z polisami - zabezpieczamy nieruchomości, samochody, zdrowie czy życie przed nieoczekiwanymi zdarzeniami. Produkty, o których mowa w art.\nInstrumentami finansowymi, o których mowa w ust. Opcja call i opcja put Jeżeli chcesz handlować opcjami, masz do dyspozycji 2 rodzaje, opcje call i opcje put.\nObrót pozagiełdowy podobnie jak giełda umożliwia w sposób uregulowany kupno i sprzedaż papierów wartościowych. Jest rynkiem publicznym jednakże, nie ma określonej lokalizacji fizycznej.\nTransakcje przeprowadzane są przez domy maklerskie na zasadach kantorowych lub za pośrednictwem giełd elektronicznych T.\nOpcje zapalek zapalek\nOpcje binarne w bitquoins\nStrategia handlu liniowa


Biała kuchnia- jak ją zaaranżować, by nie była nudna? | multi-mac.pl\nHome Dom i Wnętrze\tBiała kuchnia- jak ją zaaranżować, by nie była nudna?\nCały czas na topie w katalogach, programach wnętrzarskich i oczywiście nowo wyremontowanych domach czy mieszkaniach prym wiodą białe kuchnie. Ten trend nie jest całkowitą nowością, ponieważ takie kuchnie na zamówienie można było spotkać w naszym kraju także około 20 lat temu, a nawet wcześniej. Dlaczego tak lubimy białe kuchnie i co robić, by wspomniana aranżacja nie była jak powielona z katalogu?\nKuchnie na zamówienie Warszawa – dlaczego kochamy biel?\nPolacy przekonali się do bieli w chwili, kiedy wielkim szturmem wszedł do naszego kraju styl skandynawski. Kolor jest neutralny, a zarazem stanowi doskonałe tło dla innych barw. Dodatkowo spełnia wymagania minimalizmu i jest elegancki. Biel bieli nie równa więc kuchnie na zamówienie z Warszawy mogą być na wysoki połysk, półmatowe czy też w odcieniu bielonego drewna. To już zależy od osobistych upodobań.\nWbrew pozorom białe kuchnie łatwo utrzymać w czystości, ponieważ widać na nich od razu wszelkie zabrudzenia. Z tego względu wystarczy codziennie przetrzeć je ściereczką z płynem do mycia naczyń. Najlepiej w czystości utrzymać kuchnię na wysoki połysk, dobrze się ją czyści zwykłym płynem do szyb.\nJakie dodatki w białej kuchni?\nMożna zdecydować się na zupełnie jednolity kolor i wybrać zarówno kuchnie na zamówienie z Warszawy, jak i sprzęt AGD w kolorze białym. Prezentuje się to naprawdę stylowo, jednakże dla niektórych zbyt monotonnie. Takie rozwiązanie jest więc polecane jedynie dla osób naprawdę zakochanych w bieli i czystości formy. Do białych mebli świetnie prezentuje się sprzęt srebrny czy też czarny. Ciekawym akcentem może być czerwona lodówka.\nJeżeli chodzi o takie drobne elementy jak przedmioty użytkowe lub ozdoby, tutaj istnieje spore pole do popisu, ponieważ do bieli pasuje wszystko. Można więc iść w typowe spokojne kolory takie jak szarość, ale także pastele, czy odważne, jaskrawe barwy. Wystarczy wyposażyć się w wyrazisty czajnik czy ekspres do kawy, by kuchnia nabrała charakteru.\nKuchnie na zamówienie Warszawa – jak wybrać odcień bieli?\nKiedy spojrzy się na płyty meblowe lub drewno, można zauważyć, że stolarze mają do wyboru wiele odcieni bieli. Może być ona zarówno śnieżna, jak i lekko złamana. To, jaką podejmie się decyzję zależy od reszty aranżacji, ale także od osobistych upodobań.\nŚnieżna biel wygląda świeżo i dodaje wnętrzu niezwykłego klimatu, jednakże różne jej subtelne odcienie także mogą trafiać w gust użytkowników. Warto obejrzeć nie tylko próbniki, ale jeżeli to możliwe, całe formatki, by nabrać wyobrażenia o kolorze.\nemtec-group.com.pl aavamobile.pl adamama.org


SERNIK KOKOSOWY – Aktywnie przez Świat\nAktualności, Make Me Eat, Make Me Fit -\tListopad 10, 2017\nDzisiaj ciasto, które Was powali na kolana 🙂\nKokosowy sernik z czekoladową polewą, bez cukru i innych poprawiaczy cukru… Czysta natura 🙂\nTak wygląda całe… Aniu, dziękujemy za inspirację od Moje Smaki Paleo 🙂\n500 g białego sera (u nas chudy),\nSpód i polewa:\n200 g czekolady 90%\nSer mielimy, jeżeli macie maszynkę do mielenia to super, ale można też użyć blendera :-). Podgrzewamy mleko kokosowe i gdy zacznie się gotować dodajemy wiórki kokosowe i masło. Odstawiamy z ognia,\ncałość mieszamy do połączenia się składników, nastepnie dodajemy syrop klonowy i wanilię. Mieszamy całość i odstawiamy na chwilę. Rozpuszczamy agar w odrobinie gorącej wody. Do masy kokosowej dodajemy twaróg i na koniec lekko wystudzoną żelatynę – mieszamy dokładnie – można użyć mikser .\nW garnku rozpuszczamy czekoladę z olejem kokosowym. Na koniec dodajemy miód.\nForemkę (u nas 26 cm średnicy) wykładamy papierem i smarujemy jej spód cieniutko warstwą rozpuszczonej czekolady, czekamy aż przestygnie – potem wylewamy masę sernikową i wkładacie do lodówki na ok jedną godzinę, aż ciasto stężeje. Po tym czasie wyciągamy sernik i łyżeczką rozprowadzacie na wierzchu pozostałą część czekolady – ma być grubsza niż ta na spodzie. Posypujemy płatkami migdałowymi i wiórkami.\nSchładzamy ponownie około 5 godzin.\nTags | cheesecake, chocolate, coconut, nosugar


Wirus na urzędowej stronie miasta! – terazJaslo.pl – portal regionalny miasta Jasła i powiatu jasielskiego\n6 kwietnia 2009 | 14:08\nUprzejmie informujemy, że po otrzymaniu zgłoszenia o pojawieniu się na serwerze strony www.jaslo.pl pliku wywołującego reakcję programu „avast”, podjęliśmy działania mające na celu zidentyfikowanie i usunięcie zagrożenia z serwera.\nDzięki temu od godzin porannych dnia 6 kwietnia br. strona www.jaslo.pl nie zawiera wyżej wymienionych plików i jest w pełni bezpieczna dla użytkowników.\nSzczegółowe informacje odnośnie sposobu zainfekowania strony prześlemy niezwłocznie po otrzymaniu danych od firmy administrującej serwerem.


NA ŚNIADANIE | Zdrowe Kieszonkowe\n– mleko – 2-3 łyżki\n– olej rzepakowy – pół łyżeczki\n– papryka czerwona, zielona, żółta – po małym kawałku\n– cebula – malutki kawałek\n– awokado – ¼ sztuki\nJaja rozbić i wymieszać dokładnie z mlekiem i pieprzem czarnym. Cebulkę posiekać, papryki pokroić w drobną kostkę. Na patelni rozgrzać olej, wrzucić cebulkę, chwilę podsmażyć. Po chwili wlać jaja, posypać pokrojoną papryką. Smażyć pod przykryciem na niezbyt dużym ogniu. Przewrócić na drugą stronę i smażyć jeszcze chwilę. Zdjąć z patelni. Podawać z awokado, pomidorkami koktajlowymi i szczypiorkiem.\nPełnoziarniste, kakaowe naleśniki z twarożkiem i owocami\nMąka pszenna typ 500 – 60 g\nMąka pszenna typ 1850 – 60 g\nMleko 2 % – 250 ml (szklanka)\nWoda – 50 ml (1/5 szklanki)\nKakao w proszku – łyżka\nObie mąki wymieszać, dodać kakao i ponownie wymieszać. Dolać mleko, wodę, jajko i olej, starannie wymieszać. Jeśli ciasto jest zbyt gęste, można dolać jeszcze odrobinę wody. Na dobrze rozgrzanej patelni smażyć cienkie naleśniki.\nPrzygotować farsz: twaróg rozgnieść widelcem, dodać jogurt i miód, wymieszać. Twarożkiem smarować naleśniki.\nMleko 2% tłuszczu – szklanka 250 ml\nWoda – ¼ szklanki 50 ml\nMasło orzechowe – 2 płaskie łyżki\nMiód płynny (lub syrop klonowy) – 4 łyżki\nKaszę jaglaną wrzucić na suchą patelnię i prażyć, aż pojawi się lekko orzechowy zapach. Następnie przelać wrzącą wodą na sitku, wrzucić do rondelka, zalać mlekiem i wodą. Gotować ok. 15 minut, aż kasza wchłonie wodę (pod koniec gotowania można wyłączyć gaz i przykryć, aby kasza wchłonęła resztę płynu). W międzyczasie masło orzechowe wymieszać z miodem i dodać sok z cytryny, dokładnie połączyć za pomocą rózgi lub miksera. Kaszę przełożyć do miseczek, dodać pokrojonego banana, polać sosem.


Cosinus > Miasta > Łódź > Kursy zawodowe > Środki przymusu bezpośredniego -pałka służbowa ,,elastyczna” i teleskopowa ,,BATON”.\nŁódź - Środki przymusu bezpośredniego -pałka służbowa ,,elastyczna” i teleskopowa ,,BATON”.\nOchrona - szkolenie z ŚPB (środków przymusu bezpośredniego),- pałka służbowa ,,elastyczna” i teleskopowa ,,BATON”. Szkolenie przygotowane w oparciu o ustawowe uprawnienia kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej osób i mienia, adresowane do wszystkich osób, które chcą nabyć lub poszerzyć swoją wiedzę i umiejętności w zakresie stosowania środków przymusu bezpośredniego. Przy grupach zorganizowanych np. Grupy interwencyjne lub zespoły konwojowe z agencji ochrony stawiamy na większą dynamikę i doskonalenie technik podstawowych.\nOchrona - 8-godzinne szkolenie z ŚPB (środków przymusu bezpośredniego) - pałka służbowa ,,elastyczna” i teleskopowa ,,BATON”. teraz jedyne 199 złotych!\nW cenie kursu zawarta jest przerwa kawowa oraz certyfikat ukończenia kursu\nzaświadczenia po ukończeniu kursu w/g wzoru MEN, honorowane przez wszystkie firmy i urzędy w krajach Unii Europejski