Jacek Jędryczkowski DZIECKO W ŚWIECIE MULTIMEDIÓW SZANSE I ZAGROŻENIA - PDF\nJacek Jędryczkowski DZIECKO W ŚWIECIE MULTIMEDIÓW SZANSE I ZAGROŻENIA\nDownload "Jacek Jędryczkowski DZIECKO W ŚWIECIE MULTIMEDIÓW SZANSE I ZAGROŻENIA"\n1 Jacek Jędryczkowski DZIECKO W ŚWIECIE MULTIMEDIÓW SZANSE I ZAGROŻENIA Współczesna młodzież funkcjonuje w świecie multimediów. Technologie informacyjno-komunikacyjne towarzyszą jej w szkole i w czasie wolnym. Komputer stał się podstawowym źródłem informacji oraz bramą do wirtualnego świata, w którym kwitnie życie towarzyskie i mają miejsce potyczki na arenach gier online. W wyniku miniaturyzacji komputery trafiły do telefonów komórkowych, co sprawiło, że dorasta pierwsze pokolenie cyborgów, dzieci trwale podłączonych do sieci. Tracą zatem rację bytu apele o kontrolę czasu lub treści, do których docierają najmłodsi. Należy się raczej zastanawiać nad sposobami wprowadzania w świat mediów oraz wykorzystaniem potencjału nowych technologii z pożytkiem dla rozwoju dzieci i młodzieży. Rozumienie terminu multimedia nie jest obecnie jednoznaczne. Biorąc pod uwagę aspekty techniczne, np. przedstawione w książce Winn L. Roscha: Multimedia od A do Z. Biblia o multimediach 1, można spotkać definicje opisujące skrzętnie każdy element zestawu komputerowego. W cytowanym dziele autor uwzględnił karty graficzne, dźwiękowe i telewizyjne oraz przeanalizował bit po bicie strukturę plików multimedialnych. Według tej koncepcji multimedia, to wszystko, co mieści się w obudowie komputera. Kończą się one zatem wraz z powierzchnią obudowy, ekranu oraz głośników i klawiatury. Podejście takie z punktu widzenia pedagogiki, psychologii czy teorii komunikacji nie oddaje istoty multimediów. Dla użytkownika nowoczesnych technologii informacyjnokomunikacyjnych nie jest ważne, co zawiera w sobie komputer, tylko jakie komunikaty przekazuje i w jaki sposób komunikuje się z człowiekiem. Podstawą definicji przydatnych na gruncie nauk pedagogicznych jest zatem interakcja człowiek komputer. W takim ujęciu multimedia zaczynają się tam, gdzie, kończą się u W. L. Roscha, czyli właśnie na powierzchni ekranu i głośników, mikrofonu oraz klawiatury. Istotne jest zatem spektrum przekazywanych komunikatów oraz zapośredniczona poprzez media elektroniczne komunikacja międzyludzka. Derrick de Kerckhove wśród cech (filarów) nowych multimediów wymienia: multimedialność czyli integrację wszystkich dostępnych form przekazu; hipertekstowość powiązanie wszelkich treści, np. w formie tekstu, dźwięku, filmu, siecią logicznych, przyczynowo-skutkowych relacji (hiperłącz) umożliwiających nieprzerwane trwanie działalności poznawczej, aż do pełnego zaspokojenia naturalnej ciekawości, układ ten 1 W. L. Rosch, Multimedia od A do Z. Biblia o multimediach, Warszawa\n2 charakteryzuje znaczne podobieństwo do struktur informacyjnych w mózgu każdego człowieka; interaktywność możliwość prowadzenia konstruktywnego dialogu z komputerem, np. poprzez korzystanie z aktywnych symulacji procesów i zjawisk oraz zmiany ich parametrów i założeń (to także kreowanie wirtualnych światów i zamieszkujących je postaci w grach komputerowych); komunikacyjność zapośredniczoną (mediatyzowaną) komunikację międzyludzką umożliwiającą indywidualny wkład w zbiorowe medium jakim jest Internet 2. Nie można niedoceniać znaczenia współczesnych multimediów w życiu młodego pokolenia. Treść i forma odbieranych komunikatów może, zgodnie z założeniami konstruktywistów, kreować poglądy, przekonania oraz całościowy obraz świata. Przekaz medialny zawsze odzwierciedla światopogląd, intencje (często ukryte), próby manipulacji lub strategie marketingowe nadawców. Docierając do najmłodszych, zafałszowuje lub utrudnia rozumienie kreowanej w ten sposób rzeczywistości. Analizując zakres oddziaływań multimediów, warto zatem sięgnąć do koncepcji systemów reprezentacji Jerome S. Brunera. Twierdzi on, iż człowiek częściowo uniezależnia się od bezpośrednich bodźców, przechowując dawne doświadczenia w formie modelu świata. Nie rejestruje wiedzy, lecz ujmuje ją w struktury poznawcze modyfikowane poprzez ciągły dopływ nowych informacji. Konstruowanie reprezentacji rzeczywistości odbywa się za pomocą trzech metod: poprzez organizację wizualną, symboliczną i czynnościową 3. Organizacja wizualna stymulowana jest poprzez bodźce wzrokowe. W przypadku mediów są to najczęściej różnorodne rysunki i fotografie. Odkąd ludzkość zaczęła posługiwać się mową, każdy przedmiot, stan emocjonalny, zjawisko lub czynność zostały nazwane. Dźwięki mowy stały się symbolami, które pozwoliły opisać cały świat. Znacznie później dźwiękom tym przyporządkowano znaki graficzne tworząc pismo, którego symbole człowiek dekoduje w swoim umyśle. Przekaz medialny operujący dźwiękiem oraz słowem zakodowanym w formie pisma stymuluje zatem organizację symboliczną. Organizacja czynnościowa kształtowana jest poprzez działanie, najczęściej manipulowanie elementami otaczającej rzeczywistości. Istotne jest poznawanie właściwości otaczających człowieka obiektów, np. ich masy, sprężystości, faktury, zapachu itp. Biorąc pod uwagę zakres oddziaływań mediów elektronicznych, wydaje się, iż nie mogą one stymulować organizacji czynnościowej. Bezsporne jest w tym przypadku stosowanie mediów prostych lub naturalnych. Analizując jednak założenia społecznej teorii uczenia się Alberta Bandury, można dojść do odmiennych wniosków. A. Bandura dowodzi, iż dokładna obserwacja, a następnie modelowanie procesów w mózgu jest równie skuteczne jak rzeczywiste manipulowanie przedmiotami podczas uczenia się 4. Stąd stosowanie pokazu i demonstracji w nauczaniu powinno poprzedzać samodzielnie wykonywane ćwiczeń. W tym celu można realizować filmy dydaktyczne szczegółowo ilustrujące czynności, które uczniowie muszą następnie powtarzać. Odpowiednio opracowane filmy i animacje stymulują zatem organizację czynnościową. Są jedynym medium edukacyjnym umożliwiającym nabywanie umiejętności (często o charakterze manualnym) z pominięciem pokazów i demonstracji prowadzonych przez nauczycieli. Teoria konstruktywistyczna w ujęciu J. S. Brunera pozwala na formułowanie wniosków dotyczących wpływu poszczególnych form przekazu multimedialnego 2 Por. D. de Kerckhove, Inteligencja otwarta, Warszawa J. S. Bruner, W poszukiwaniu teorii nauczania, Warszawa 1974, s R. I. Arends, Uczymy się nauczać, Warszawa 2000, s za: A. Bandura. 2\n3 na kształtowanie się indywidualnych systemów reprezentacji. Podejście to wydaje się interesujące także ze względu na wyraźny związek z proponowaną przez Alfreda J. Bieracha koncepcją trzech kanałów transmisji sygnałów niewerbalnych (wizualny, audytywny i kinestetyczny) 5. Umożliwia poszukiwania ukierunkowane na określenie rozwiązań, które w obrębie poszczególnych form przekazu mogą stanowić odpowiednik komunikatów niewerbalnych generowanych przez nauczyciela (rys.) 6. Prawidłowe odczytywanie werbalnych i niewerbalnych zachowań człowieka jest podstawą kontaktów międzyludzkich na wszystkich poziomach, szczególnie interkulturowych lub interetnicznych. Poprawne odczytywanie sensorycznych sygnałów oraz integrowanie ich w spójną i logiczną całość jest jedną z najważniejszych umiejętności. Często przysparza to wielu trudności, ponieważ systemy behawioralne koegzystują z systemem subiektywnych wyobrażeń o sobie samym i o innych ludziach 7. Rys. Oddziaływanie mediów edukacyjnych podstawy teoretyczne. Źródło: opracowanie własne Continuum przekazów medialnych stanowi substytut rzeczywistości wraz z jej wypatrzeniami (np. indoktrynacja, marketing) oraz ciemnymi stronami (różne formy łamania prawa). Podobnie jak w świecie realnym informacje docierają do młodzieży na dwóch poziomach merytorycznym oraz niewerbalnym. Każdy przekaz jest swoistym spektaklem, w którym oprócz słów (aktorzy, prezenterzy lub politycy) poprzez modyfikację swojego głosu, gesty oraz wzrok kierują procesami uwagi. Podobny efekt, mający na celu ściśle określone ukierunkowanie uwagi, uzyskuje się, manipulując tworzywem trzech podstawowych form przekazu (grafika, dźwięk, film). Twórcy komunikatów medialnych już dawno zdali sobie sprawę, iż przekaz samej tylko treści zubaża zakres oddziaływań i manipulacji. Wprowadzają zatem liczne odpowiedniki ludzkich komunikatów pozawerbalnych. Szereg rozwiązań przyciągając i utrzymując uwagę młodego odbiorcy, wykorzystuje mechanizmy balansujące na granicy 5 A. J. Bierach, Komunikacja niewerbalna. Stuka czytania z twarzy, Wrocław 1996, s Por. J. Jędryczkowski, Pozawerbalny system stymulacji procesów poznawczych w przekazie multimedialnym, [w:] Pedagogika Mediów 1-2/2006, s E. T. Hall, Poza kulturą, Warszawa 2001, s\n4 legalności. Można tu wymienić różnorodne sposoby torowania i primingu, których efekty są zbliżone do oddziaływania bodźców podprogowych. Oddziaływania o charakterze pozawerbalnym to także różnorodne formy stymulacji uwagi wolicjonalnej oraz przetwarzania mimowolnego. Szczególnie w tym drugim przypadku twórcy reklam nadużywają rozwiązań wymuszających zapamiętywanie niechcianych oraz zmanipulowanych treści. Każdy z filarów świata multimediów zapewnia, z punktu widzenia nauk pedagogicznych, szereg pozytywnych oddziaływań i stymulacji. Niestety, lista zagrożeń jest równie długa. Multimedialność będąca synonimem przekazu polisensorycznego wydawała się idealną formą komunikatów o charakterze edukacyjnym. Pogląd ten opierał się na założeniu, że większa ilość stosowanych w jednym czasie form oddziaływania powoduje wzrost skuteczność uczenia się. Podejście takie wymagało przyjęcia, iż centralne systemy nerwowe wszystkich ludzi są zasadniczo identyczne. Autorzy multimediów często zapominali o istotnych różnicach w systemach percepcji, które pozostają w ścisłym związku z indywidualnymi możliwościami i stylem poznawczym odbiorców 8. Indywidualne możliwości poznawcze uwarunkowane są szeregiem czynników genetycznych, psychicznych i społecznych. Biorąc pod uwagę ich zróżnicowanie, można zakładać, iż wpływają one na kształtowanie się systemów reprezentacji, preferencji oraz strategii poznawczych, których systematycznie ucząca się jednostka jest w znacznej mierze świadoma. Założenie to pozwala przypuszczać, iż wybór jednej z trzech zaproponowanych form przekazu (wg J. S. Brunera: obrazowa, dźwiękowa i czynnościowa) z dużym prawdopodobieństwem będzie zgodny z indywidualnymi preferencjami poznawczymi odbiorców 9. Takie przyporządkowanie osobom uczącym się odpowiednich form przekazu nie jest, co prawda, jednoznaczne z diagnozą preferencji poznawczych, ale pozwala na maksymalne dopasowanie przekazów multimedialnych do tych preferencji. Obligatoryjnie, bądź nieprawidłowo dobrana, dominująca forma przekazu może bardziej rozpraszać i dekoncentrować, niż tradycyjny przekaz. Indywidualizacja oddziaływań w procesie uczenia się, dokonywana poprzez samodzielny wybór dominującej formy przekazu, może być szczególnie istotna, albowiem każda z form posiada specyficzne możliwości stymulacji procesów uwagi. Przyjmuje się, iż warunkiem koniecznym uczenia się (zapamiętania kodowania) dowolnych informacji (wiadomości i umiejętności) jest skoncentrowanie i utrzymanie uwagi na bodźcach będących ich nośnikami 10. Każda forma przekazu wymaga wykorzystania innego zestawu bodźców stymulujących te same procesy uwagi. Niestety, bardzo szerokie spektrum oddziaływań pozawerbalnych koncentrujących uwagę na najistotniejszych treściach przekazów edukacyjnych może być wykorzystywane w zdecydowanie mniej szlachetny sposób. Współczesne dziecko wychowywane przez telewizor będący substytutem rodziców lub dziadków jest narażone na szereg manipulacji w przekazach reklamowych i bajkach telewizyjnych. Treść i dynamika bajek sugeruje daleko idący wpływ sponsorów reklamodawców. 8 Por. E. T. Hall, Poza kulturą, Warszawa 2001, s M. Merleau-Ponty, Fenomenologia percepcji, Warszawa 2001, s. 7; J. Kozielecki, Koncepcje psychologiczne człowieka, Warszawa 2000, s Por. Z. Włodarski, Psychologia uczenia się. t.1, Warszawa 1996, s ; L. S. Wygotski, Myślenie i mowa, Warszawa 1989, s.90; P. G. Zimbardo, Psychologia i życie, Warszawa 1999, s\n5 Bardzo szybka akcja powoduje załamanie przerwy pomiędzy bodźcem i reakcją, co uniemożliwia nadawanie znaczeń odbieranym treściom. Nieinterpretowany przekaz wszczepiany jest niejako do mózgu dziecka, zastępując jego własne sądy i oceny, kreując sposób bycia, a nawet kształtujący się światopogląd. Szybko zmieniające się sceny prowadzą do nasilającego się nieświadomego naśladownictwa mięśniowego 11. Proces ten, mający ułatwić zrozumienie komunikatów, w skrajnych przypadkach może prowadzić nawet do ataków epilepsji (kilkaset japońskich dzieci dostało ataku po emisji Pokemonów, której towarzyszyła sekwencja błysków świetlnych). Wydaje się, iż nieświadome naśladownictwo mięśniowe może mieć jeszcze inną przyczynę. Edward T. Hall w książce Poza kulturą omawia wyniki licznych doświadczeń i eksperymentów, które stanowią próbę poznania zjawiska synchronu. Zaobserwowano, iż komunikujący się ludzie synchronizują swoje zachowania. Dotyczy to przede wszystkim drobnych ruchów obserwowanych na pojedynczych kadrach filmu rejestrowanego z prędkością przynajmniej 64 klatek na sekundę. Według badaczy synchronowanie jest cechą ogólnoludzką, będącą efektem uczestnictwa we wspólnych formach organizacyjnych, rodzajem więzów opartych na hierarchii rytmów stanowiących specyfikę kulturową, wyrażaną za pośrednictwem języka i ruchów ciała. Dalsza analiza zjawiska wykazała, iż synchronowanie dotyczy także częstotliwości fal mózgowych, przy czym warunkiem wystąpienia zjawiska jest jednorodność kulturowa osób wchodzących w interakcje 12. Istnieje zatem obawa, iż upowszechnienie odpowiednio spreparowanych przekazów medialnych, np. w wysokiej rozdzielczości, 3D oraz wzbogaconych o efekty dźwięku przestrzennego, może sprzyjać manipulacjom o skali trudnej obecnie do przewidzenia. Potwierdzeniem tej tezy może być niezwykle dynamiczny rozwój nowej dziedziny określanej jako neuromarketing. Współcześnie podczas promowania nowego produktu lub marki odchodzi się od tradycyjnych badań rynku. Potencjalni nabywcy badani są z zastosowaniem rezonansu magnetycznego. Analizie poddawane są reakcje określonych obszarów mózgu na stymulacje zawarte w przekazach reklamowych. Interesującym przykładem są rezultaty poszukiwań, których celem było określenie, w jaki sposób mózg reaguje na markę produktu. Interpretowano reakcje konsumentów na smak napojów gazowanych. W sytuacji, gdy podczas konsumpcji marka była znana, w mózgu uaktywniał się ośrodek pamięci. Jeśli badany nie rozpoznawał marki, wzmożoną aktywność wykazywał ośrodek smaku 13. Znamiennym jest, iż rezultaty tego typu analiz nie są upubliczniane. Wielkie koncerny i korporacje wykorzystują je do konstruowania strategii marketingowych, w których odpowiednia stymulacja wielozmysłowa ma wymuszać określone zachowania, w szczególności podejmowanie decyzji o zakupie z pominięciem przesłanek merytorycznych. Zachodzi zatem uzasadniona obawa, iż niekontrolowany i bezkrytyczny odbiór przekazów medialnych może wiązać się z nieświadomym poddawaniem się szeregowi manipulacji, szczególnie przez nieświadomą zagrożeń młodzież. 11 Por. D. de Kerckhove, Powłoka kultury, Warszawa 2001, s E. T. Hall, Poza Kulturą, Warszawa 2001, s L. Cibien, P. Carcanade, Neuromarketing, czyli jak skłonić mózg do zakupów, France2/ Hikari 2005 film emitowany na kanale Planete w grudniu 2008 r. 5\n6 Obcowanie z telewizją, zamiast z rodzicem czytającym lub opowiadającym bajki, w poważnym stopniu ogranicza rozwój wyobraźni kształtującej się we wczesnym wieku. Tylko wyobrażanie sobie ludzi, miejsc, sytuacji kształtuje osobę zdolną do kreatywnego myślenia. Gotowa, przetworzona i niewymagająca uzupełnienia papka informacyjna zastępuje samodzielne kreowanie reprezentacji rzeczywistości. Konieczność interpretowania szybko zmieniających się obrazów powoduje kształtowanie się tzw. krótkich spojrzeń. Dziecko szybko, wielokrotnie spogląda na poszczególne fragmenty ekranu. Zebrane informacje pozwalają mu na interpretację przekazywanych treści. Bardzo często strategia ta kształtuje się jeszcze przed nabyciem umiejętności samodzielnego chodzenia. Tak ukształtowane dziecko trafia do szkoły na lekcję czytania. Tu musi składać literę do litery, słowo do słowa, zdanie do zdania. Zastosowanie sprawdzonej strategii nie prowadzi jednak do spodziewanych rezultatów. Rodzące się rozczarowanie i znużenie potęguje niechęć do czytania 14. Osiągnięty zostaje w ten sposób podstawowy cel reklamodawców, czyli ukształtowanie pokolenia konsumentów, osób bez wyobraźni, bezkrytycznie przyjmujących przekazy reklamowe, odbiorców seriali telewizyjnych (serial miejsce do umieszczania reklam); osób, które nigdy nie będą czytały książek dla własnej przyjemności. Nie tylko pozawerbalne triki reklamowe stanowią poważne zagrożenie. Niezwykle istotna jest także treść komunikatów docierających do młodego widza. Pojawiły się wprawdzie oznaczenia graficzne sugerujące wiek potencjalnego odbiorcy. Wystarczy jednak przeanalizować treść bajek w typowo dziecięcych kanałach, np. Cartoon Network lub Disney XD, aby przekonać się, iż dominuje w nich agresja. Posiadacze indywidualnych zestawów satelitarnych często nie zdają sobie sprawy, iż przerzucenie całej listy kanałów pozwala w dowolnej porze dnia dotrzeć do kilkudziesięciu niekodowanych programów erotycznych. Niekontrolowany, np. przez odpowiednie programy komputerowe, dostęp do Internetu umożliwia natychmiastowe dotarcie do treści pornograficznych (fotografie, filmy, opowiadania, blogi). Nawet zainstalowanie najprostszego filtra (np. popularnego programu Beniamin ) pozwala na uruchamianie programów typu P2P lub otwieranie stron umożliwiających szybkie pobieranie pełnometrażowych wersji dowolnych filmów. Odpowiednia instalacja pozornie nieszkodliwego odtwarzacza plików muzycznych Winamp umożliwia łatwy dostęp do wielu transmitowanych online filmów pornograficznych. Podobna sytuacja dotyczy telefonów komórkowych. Rozpowszechniane w codziennej prasie reklamy filmów pornograficznych i fotografii, dostępnych po wysłaniu SMS a pod wskazany numer, sprawia, iż najmłodsi mają do nich bardzo łatwy dostęp. Rodzice nieświadomi możliwości współczesnych technologii, są przekonani, iż kontrola finansów związanych z użytkowaniem telefonu uniemożliwia kontakt z tego typu treściami. Stosowane powszechnie w telefonach porty podczerwieni oraz bluetooth sprawiają, iż wszelkie nagrania są natychmiastowo rozprowadzane w całej szkole. Telefon komórkowy to także inne niebezpieczeństwo. Stał się on małym, mobilnym komputerem. Towarzyszy dziecku zawsze i wszędzie. Oferuje wyświetlanie dynamicznie generowanej grafiki, której jakość nie ustępuje tej znanej z komputerów stacjonarnych. Miliony uczniów uzależnionych od gier komputerowych gra w każdej wolnej chwili. Na szkolnych korytarzach panuje spokój. Uczniowie grają indywidualnie lub rozgrywają 14 Ibidem, s\n7 turnieje, korzystając z technologii bezprzewodowej. Na zajęcia przychodzą niewyspani po całonocnych rozgrywkach z telefonem ukrytym pod kołdrą. Dorasta zatem pokolenie cyborgów dzieci stale połączonych z siecią komputerową. Przeobrażenia społeczno-gospodarcze przełomu wieków sprawiły, że szybko nadrobiliśmy zaległości związane z dostępem do różnorodnych źródeł przekazów medialnych. Jednak nie wykształciły się jeszcze skuteczne mechanizmy obronne. Bardzo niski w tym względzie jest poziom świadomości rodziców i młodzieży. Prawdopodobnie nigdy nie uda się opracować skutecznego filtra dla szkodliwych bądź nieodpowiednich treści. Tylko wysiłek współpracujących ze sobą nauczycieli i rodziców może doprowadzić do sytuacji, gdy filtr ten dziecko ukształtuje samo we własnym umyśle. W dobie powszechnego dostępu do szerokopasmowego Internetu następuje daleko idące zacieranie się różnic pomiędzy pojęciami media, masmedia i multimedia. W praktyce oznacza to, iż multimedia integrują dotychczasowe formy przekazu. Fakt ten sprawia, że wszelkie rodzaje manipulacji można odnaleźć w sieci globalnej. Najbardziej jaskrawe formy indoktrynacji i wypaczania rzeczywistości, znane z przekazów telewizyjnych, odnajdziemy na powszechnie dostępnych multimedialnych stronach internetowych. Wielu autorów przestrzega przed korzystaniem z tego typu form rozrywki bez odpowiedniego przygotowania, a szczególnie bez dozy krytycyzmu, którego brakuje najmłodszym odbiorcom. Kazimierz Wenta zauważa, iż ludzie na ogół wiedzą tyle, ile im ktoś przekaże, a co zostanie przekazane zależy od nadawcy. Dlatego środki masowego przekazu nie tylko są narzędziami przekazu, ale także narzędziami kreowania rzeczywistości, sterowania poglądami jednostki, grup społecznych. W procesie dydaktyczno-wychowawczym, zwłaszcza w szkole, mamy do czynienia z idealizacją rzeczywistości historycznej, społeczno-kulturowej, ekonomiczno-gospodarczej oraz polityki. Korzyści lub niepowodzenia, a nawet zagrożenia z tytułu stosowanej manipulacji medialnej ujawniają się w postaci deformacji wzorców i wzorów osobowych obywateli 15. Według Stanisława Juszczyka, dorosły użytkownik mediów staje się coraz częściej krytyczny w stosunku do przekazywanych mu treści, jednak dziecko czy też adolescent są nadal otwarci na odbierane treści. To może mieć dalekosiężne konsekwencje wychowawcze oraz wpływać na rozwój osobowości młodego człowieka. Obraz świata ukazywany w mediach, a w szczególności w reklamach oraz serialach telewizyjnych bazuje na stereotypach. Wizerunek dziecka jest wykorzystywany instrumentalnie przez reklamodawców, służąc głównie jako perswazja skłaniająca do zakupu reklamowanego towaru, sprzyja modelowaniu zachowań rówieśników przed telewizorami oraz służy jako nadajnik znaczeń emocjonalnych kierowanych do młodych odbiorców 16. Rozbieżności pomiędzy światem ukazywanym w mediach, a rzeczywistością mogą zatem prowadzić do wielu frustracji oraz poczucia krzywdy. Najbardziej perfidne manipulacje to sfera szeroko rozumianej socjotechniki ukierunkowanej na zachowanie ustalonego porządku społecznego, utrzymanie władzy oraz niwelowanie niepokojów społecznych. Jako przykład może posłużyć praca Zbigniewa Kwiecińskiego, który wykazuje, iż język mediów służy uzasadnianiu i usprawiedliwianiu 15 K. Wenta, Manipulacja we wzorcu osobowym obywatela, [w:] Manipulacja media edukacja, B. Siemieniecki (red.), Toruń 2007, s S. Juszczyk, Wizerunki medialne: uproszczenie, mijanie się z prawdą czy manipulacja?, [w:] Manipulacja media edukacja, B. Siemieniecki (red.), Toruń 2007, s\n8 agresji, np. wojen w Bośni lub nad Zatoką Perską, a wcześniej podbojów ogromnych obszarów obu Ameryk oraz dominacji w Azji i Afryce. Autor przytacza szereg przykładów działań mających na celu transformacje potencjalnego gniewu młodych w wieczny karnawał konsumpcyjny, tak, aby młode generacje porzuciły myśl o rewolucji na rzecz rewelacji medialnych, by świat stał się jednym wielkim Disneylandem 17. Realizacji powyższych celów służy szereg technik manipulacji treścią przekazu. Janusz Gajda jako pierwszą wymienia fragmentację polegającą na rozpowszechnianiu wiadomości niepowiązanych ze sobą, zestawionych często przypadkowo. Informacje są przerywane reklamowymi wstawkami, a istotne społeczne zjawiska kurczą się do zjawisk incydentalnych, co zmniejsza możliwość ich zrozumienia. Technika ta, zwiększając tempo przepływu informacji niepowiązanych ze sobą, o różnym stopniu istotności i zakresie reprezentatywności, prowadzi do trywializacji i narzekania na jej przeładowanie. Taki oderwany potok różnorodnych wiadomości, szczególnie młodzieży utrudnia zrozumienie istoty zagadnienia oraz dotarcie do jego sedna. Manipulacja poprzez natychmiastowość informacji jest ściśle związana z fragmentacją. Natychmiastowość w przekazywaniu informacji o różnorodnej wadze poznawczej powoduje rezygnację z selekcji wiadomości i utrudnia nadanie im właściwego znaczenia, przyczynia się do uznania faktu niemożności poradzenia sobie z nimi i w konsekwencji obniżenia stopień wrażliwości odbiorcy 18. Manipulacji świadomością dokonuje się także poprzez stosowanie różnych sposobów prezentowania świata. Jeden to świat powszechnego dobrobytu, szczęścia, miłości i drobnych problemów dnia codziennego, eksponowany głównie w serialach telewizyjnych. Drugi nurt to świat przemocy i okrucieństwa, w którym zwycięstwo dobra i sprawiedliwości schodzi na dalszy plan. Eksponowany jest on w filmach grozy i kryminałach. Tym uproszczonym wizjom świata towarzyszy zazwyczaj pomniejszanie lub pomijanie niewygodnych dla sprawujących władzę istotnych problemów społecznych. Powyższe zabiegi socjotechniczne ukierunkowane na sterowanie ludzkim umysłem mają na celu ogłupianie odbiorcy oraz kreowanie postawy bierności i niedopuszczanie do jakiejkolwiek społecznej akcji 19. Hipertekstowość multimediów umożliwia konstruowanie niezwykle złożonych struktur informacyjnych. Zastosowanie mechanizmów do wyszukiwania informacji znacznie upraszcza proces uczenia się, skraca jego czas oraz ukazuje często niedostrzegalne relacje, np. w alfabetycznej strukturze słowników i encyklopedii. Każdy zainteresowany może tworzyć tę strukturę, np. uczestnicząc w pracach nad rozwojem Wikipedii lub tworząc tematyczne strony internetowe. Mechanizm hipertekstu pozwala na samodzielny wybór treści. Zbędna staje się zatem diagnoza, której celem jest przydział stopnia trudności w udostępnionych uczniom mediach edukacyjnych. Trafiając na nowe bądź trudne pojęcia, uaktywniają oni odnośniki (hiperłącza) z odpowiednimi wyjaśnieniami. Pobieżnie traktują treści znane i oczywiste. Osiągana w ten sposób indywidualizacja procesu uczenia się rzutuje bezpośrednio na tempo i komfort pracy. 17 Por. Z. Kwieciński, Globalonia światowy rynek bredni, [w:] Manipulacja media edukacja, B. Siemieniecki (red.), Toruń 2007, s Por. J. Gajda, Sposoby i zakres manipulacji w mediach a profilaktyka edukacyjna, [w:] Manipulacja media edukacja, B. Siemieniecki (red.), Toruń 2007, s Ibidem, s\n9 Oprócz niezaprzeczalnych walorów stosowania struktur hipertekstowych, wskazać można szereg zagrożeń związanych z brakiem możliwości weryfikacji poprawności merytorycznej dostępnych materiałów. Niezwykle proste, darmowe mechanizmy umożliwiają każdemu zainteresowanemu zaistnienie w sieci. Sytuacja ta sprawia, iż oprócz treści wyjątkowo szkodliwych dla najmłodszych mamy do czynienia ze zjawiskiem szumu informacyjnego. Na proste zapytanie w wyszukiwarce uczeń uzyskuje miliardy odpowiedzi. Młody człowiek nie zawsze potrafi odróżnić wartościowe źródła od całkowicie fałszywych. W efekcie popularność zdobyły portale encyklopedyczne oraz witryny oferujące gotowe wypracowania, streszczenia, a nawet prace magisterskie. Szybki i łatwy dostęp do tego typu materiałów prowadzi do bezkrytycznego przyswajania treści o wątpliwej wartości. Uczniowie korzystają z już przetworzonych informacji. Nie ma tu miejsca na osobistą refleksję lub ocenę oryginalnych źródeł. Jako własne przyjmowane są poglądy autorów opracowań poglądy będące efektem analiz dokonywanych poprzez pryzmat cudzego światopoglądu i przekonań. Istnieje zatem możliwość manipulacji oraz zawężenia horyzontów intelektualnych młodych internautów. Osoby niezdyscyplinowane wędrując po hipertekstowych szlakach, bardzo szybko zapominają o zasadniczym celu oraz kierunku poszukiwań. Nieprzerwany potok ubranych w multimedialną postać ciekawostek oraz treści o charakterze rozrywkowym powoduje, iż surfują w nieprzewidywalnym kierunku. Interaktywność definiowana jest jako zdolność prowadzenia konstruktywnego dialogu: człowiek komputer. Takie rozumienie tego pojęcia sprawia, iż trudno obecnie obserwować jej przejawy. Istnieją wprawdzie komputerowe systemy konsultingowe, jednak ich najczęściej tekstowy interfejs sprawia, że trudno taką formę komunikowania określić mianem dialogu. Od wielu lat trwają zaawansowane prace nad generowaniem przez komputer naturalnej mowy oraz jej rozumieniem. Jednak do tej pory żaden z nich nie przeszedł testu Turinga. Nie potrafił prowadzić dialogu w taki sposób, aby ludzki współrozmówca nie rozpoznał w nim maszyny. Dla potrzeb rozważań nad interaktywnością współczesnych multimediów trzeba przyjąć inne rozumienie tego pojęcia. Interaktywność to sprzężenie zwrotne reagowanie komputera na działania człowieka oraz człowieka na bodźce wysyłane przez komputer. W takim ujęciu nawet największy sceptyk nie może zaprzeczyć, że partia szachów z komputerem jest interaktywna, tym bardziej, że większość ludzi nie ma w niej szans na zwycięstwo. Gry komputerowe są najbardziej zaawansowanymi przykładami programów interaktywnych. Gracz sam tworzy własną postać, jej wygląd i cechy charakteru. Ma wpływ na kreowanie całych wirtualnych światów. Bohater, którym steruje bezustannie wchodzi w interakcje z postaciami generowanymi przez komputer, często prowadząc skomplikowane dialogi. Jednak tylko znikoma część gier posiada walory edukacyjne. Większość z nich oferuje sceny przemocy, wulgaryzmy, naganne wzorce zachowań oraz seks. To właśnie interaktywność gier komputerowych stanowi czynnik wzbudzający największe zainteresowanie i przyczynia się do rozwoju uzależnień. Młodzież pociąga niczym nie skrępowana władza nad wykreowanym, wirtualnym światem. Żadna porażka ani nawet śmierć bohatera nie przesądza o końcu gry, zawsze można wczytać poprzedni etap i rozpocząć wszystko od nowa. 9\n10 Poważnym i jak dotąd nierozwiązanym problemem jest znalezienie sposobów ochrony dzieci przed uzależnieniem bez odcinania im dostępu do wszechobecnych technologii informacyjno-komunikacyjnych. Dokonując analizy dowolnych gier edukacyjnych, można stwierdzić, iż nakłady finansowe na opracowanie szaty graficznej, muzyki, oraz trików koncentrujących uwagę stanowią zaledwie promil środków przeznaczanych na rozwój i promowanie produktów o charakterze rozrywkowym. Multimedia w bliżej określonej przyszłości nie zastąpią naturalnych środków dydaktycznych. Istnieje jednak szereg sytuacji, w których stosowanie pośrednich form opisu rzeczywistości jest wskazane, a nawet konieczne. Bronisław Siemieniecki, na podstawie rozważań Władysława Zaczyńskiego, zaleca jednak daleko idącą rozwagę, wskazując konkretne sytuacje wymagające upoglądowienia: - prezentacja wydarzeń i zjawisk odległych w czasie i przestrzeni, - pokazanie procesów niemożliwych do zaobserwowania (np. ze względu na skalę zjawiska), - ukazywanie procesów i zjawisk niebezpiecznych (niektóre doświadczenia chemiczne, procesy technologiczne itp.) 20. Zdarza się, iż autorzy multimedialnych programów edukacyjnych zapominają o powyższych zasadach. Jako przykład może posłużyć program do nauki podstaw matematyki znanego w Polsce wydawnictwa. Jena z zabaw polega na liczeniu jabłek, które wiatr strącił z drzewa. Wszystko jest barwne, zaopatrzone w przyjemną muzykę i ciepłe słowa lektora. Należy zadać sobie jednak pytanie, w czym taki sposób nauczania jest lepszy od tradycyjnego. Zamiast trzymać dziecko prze ekranem komputera i narażać je na rozwój wad postawy, pogorszenie wzroku lub uzależnienie, można przecież do obliczeń wykorzystać jego ulubione zabawki lub wybrać się na spacer i liczyć prawdziwe jabłka, szyszki itp. Nie do przecenienia jest w takiej sytuacji zacieśnianie więzi rodzinnych. Stosowanie mediów elektronicznych traktowane bywa przez rodziców jako alibi kojące ich wyrzuty sumienia. Nie trzeba czytać ani opowiadać bajek, bo przecież jest telewizja. Nie ma potrzeby wspólnego odrabiania lekcji i poznawania świata, bo przecież dziecko posiada komputer z dostępem do Internetu. Nie oznacza to jednak, że nie można najmłodszym zaproponować wartościowych rozwiązań. Doskonałym przykładem może być gra edukacyjna M&Ms The Lost Formulas. Rozwija ona umiejętności liczenia, rozpoznawania cyfr oraz operacji w obszarze czterech podstawowych działań matematycznych, oczywiście z możliwością wyboru odpowiedniego stopnia trudności. Uczeń steruje samochodem, w którym zasiada tytułowy M&Ms. Podczas jazdy przez kolorowe miasta i wsie, na poboczu mija tablice, na których umieszczone są działania matematyczne. Po chwili na drodze pojawiają się trzy przeszkody. Na każdej umieszczona jest liczba, ale tylko jedna stanowi prawidłowe rozwiązanie. Tylko przez nią można przejechać dalej. Na pozostałych samochód zatrzymuje się. Wtedy etap należy powtórzyć. Działanie, które przysporzyło uczniowi trudności pojawia się wówczas ponownie. Trudno jest uzasadniać stosowanie opisanej gry jedną z proponowanych przez B. Siemienieckiego sytuacji dydaktycznych. Należy jednak pamiętać, iż bez wywołania odpowiedniego nastawienia, nawet najbardziej wartościowy program nie sprosta pokładanym w nim oczekiwaniom. Chcąc osiągnąć zakładane rezultaty, twórcy powinni pamiętać, iż każda z gier edukacyjnych powinna bawiąc uczyć. Tabliczki mnożenia można 20 B. Siemieniecki, Komputery i hipermedia w procesie edukacji dorosłych, Toruń 2001, s\n9 Jacek Jędryczkowski DZIECKO W ŚWIECIE MULTIMEDIÓW SZANSE I ZAGROŻENIA Współczesna młodzież funkcjonuje w świecie multimediów. Technologie informacyjno-komunikacyjne towarzyszą jej w szkole i w czasie


Michaił Bułhakow - biografia, życiorys, ciekawostki, cytaty\nZyciorysy.info » Życiorysy i biografie » Pisarze » Michaił Bułhakow\nMichaił Bułhakow (1891-1940) był rosyjskim pisarzem i dramaturgiem, twórcą m.in. kultowego dzieła „Mistrz i Małgorzata”.\nKrótki życiorys Michaiła Bułhakowa\nRozszerzona biografia Michaiła Bułhakowa\nCiekawostki o Michaile Bułhakowie\nCytaty Michaiła Bułhakowa\nMichaił Bułhakow urodził się w 1891 roku. Ojcem Michaiła Bułhakowa był profesor Kijowskiej Akademii Duchownej. Bułhakow odebrał wykształcenie medyczne, zostając wkrótce po ukończonych studiach lekarzem wojskowym zaangażowanym następnie w działanie na froncie I wojny światowej. Rok 1913 jest w biografii Bułhakowa o tyle doniosły, że wtedy to właśnie ożenił się z Tatianą Łappą. Rewolucja bolszewicka dała mu później wiele do myślenia – zastanawiał się nawet nad emigracją, lecz po tych zdarzeniach zdecydował się mimo wszystko na poprowadzenie praktyki lekarskiej na Smoleńszczyźnie. W 1920 roku natomiast pisarz przeniósł się do Władywostoku, gdzie zapadły poważne decyzje – oto zdecydował się zaniechać profesji medycznej na rzecz działalności pisarsko-dziennikarskiej. Trwało to rok, po czym Bułhakow przeniósł się do Moskwy. Tam też rozpoczął swą pracę w charakterze reportera i felietonisty, a także urzędnika w ministerstwie kultury.\nTymczasem początek lat 20. przyniósł Bułhakowowi rozgłos oraz sławę bardzo dobrego pisarza. Jednak nie miało to odpowiedniego przełożenia na publikacje – okazało się wkrótce, że jakkolwiek na przykład jego powieść „Biała gwardia” jest dziełem szalenie przemyślanym, to dzieło zostało uznane w ZSRR za wrogie względem dokonań i celów rewolucji, skutkiem czego już od 1925 roku żadne z jego dzieł nie mogło ukazać się drukiem.\nW 1924 roku Michaił Bułhakow wszedł w nowy związek, ponieważ zobaczył w niejakiej Lubow Jewgieniewnej Biełozierskiej swą upragnioną połowę, która niezwykle go inspirowała. Małżeństwo dość szybko okazało się być jednak nie dość trwałe, by wytrzymać przeciwności losu. Niemniej Bułhakow nie rezygnował z marzeń, więc kolejnym była Helena Siergiejewna Szyłowska. Lata 30. w biografii pisarza to przede wszystkim wiązanie końca z końcem w ramach pracy w Teatrze Artystycznym na stanowisku asystenta reżysera.\nMichaił Bułhakow zmarł w 1940 roku w Moskwie. Powodem śmierci był poważny zespół nerczycowy.\nMichaił Afanasjewicz Bułhakow (ur. 3 maja/15 maja 1891 w Kijowie) przyszedł na świat będąc najstarszym dzieckiem historyka Kijowskiej Akademii Duchownej, Afanasija Iwanowicza (1859–1907) oraz Warwary Michajłowny z domu Pokrowskiej (1869–1922), która prowadziła stancję w Kijowie (dla dzieci, które przyjeżdżały studiować do Kijowie). Pisarz był jednym z sześciorga dzieci: miał siostry Wierę, Nadieżdę, Warwarę, Helenę, jak i braci: Mikołaja, Iwana i Helenę. Afanasij Bułgakow umarł w 1907 r. z powodu choroby nerek. Mimo skromnych warunków w jakich rodzinie przyszło żyć, rodzina Bułhakowów interesowała się sztuką, w tym głównie teatrem i muzyką, prowadząc nawet swoją amatorską scenę. Michaił Bułhakow podejmował edukację w Pierwszym Kijowskim Gimnazjum, a od 1909 roku studiował medycynę jako student Imperatorskiego Kijowskiego Uniwersytetu św. Włodzimierza. W 1913 roku natomiast poślubił Tatianę Łappę, poznaną w 1908 r. córkę naczelnika izby skarbowej.\nHistorie wojenna i stabilizacja\nW 1916 roku Bułhakow ukończył studia zostając od razu zmobilizowanym do wojska. Stacjonował w miejscowości Nikolskoje znajdującej się w guberni smoleńskiej. Prowadził tam ze swą małżonką lokalny szpital, w którym przez rok udało mu się przyjąć zawrotną ilość ponad 15 000 pacjentów. 18 września 1917 roku został jednak przeniesiony do Wiaźmy. Treść haseł rewolucji październikowej sprawiły, że Bułhakow rozważał emigrację, lecz ostatecznie został w kraju. Po demobilizacji zdecydował o powrocie do Kijowa, otwierając tam prywatną praktykę jako wenerolog. W 1918 jego matka po raz drugi wyszła za mąż i zamieszkała nieopodal domu Michaiła. W tym mniej więcej czasie Bułhakow wyszedł z uzależnienia od morfiny, na które uprzednio cierpiał.\nPodczas burzliwych dziejów Kijowa, w tym przechodzenia miasta z rąk do rąk, Bułhakow był raz po raz to ochotnikiem lub zmobilizowanym, zbiegiem lub jeńcem – trafiając do oddziałów wojskowych walczących stron: to bolszewików,to też Ukraińskiej Republiki Ludowej, oraz białych. Na przełomie października i listopada 1919 r., pełniąc swą służbę lekarza wojskowego w ramach 3. Tieriekskiego Pułku Kozackiego, został poddany ewakuacji na północny Kaukaz, trafiając ostatecznie do Władykaukazu. Tam, wraz z początkiem 1920 roku, Bułhakow rozpoczął pracę dziennikarską postanawiając porzucić praktykę lekarską na rzecz pisarstwa. Z tego czasu zachowało się niewiele, wyłącznie sztuki teatralne, takie jak „Synowie mułły”, czy też „Samoobrona” oraz „Bracia Turbinowie”. Przebył wtedy ponownie atak tyfusu.\nNastępne kroki literackie\nW 1921 zamieszkał wreszcie w Moskwie – pracował tam m.in. jako reporter, będąc i kronikarzem i urzędnikiem oświatowym. Pisywał do różnych gazet. Debiutem literackim były jego autobiograficzne „Notatki na mankietach”. Kolejno powstawały następnie „Diaboliada” (1924) i „Biała gwardia” (1924), która zwróciła uwagę krytyki. Oprócz entuzjastycznych pochwał mnożyły się jednak również opinie negatywne. Pierwszym za to płodem literackim Bułhakowa było autobiograficzne opowiadanie zatytułowane „Morfina”, które ukończył w 1927 roku. Rok 1919 natomiast to jego praca nad „Zapiskami młodego lekarza”, które ukazywały się później w latach 1925–1927, głównie w czasopiśmie „Miedicinski rabotnik”.\nW cieniu śmierci matki\nTrzydziestoletni Bułhakow tymczasem, walcząc z nieustannym brakiem pieniędzy, poszukiawł pracy, o którą było niezwykle trudno. Był m.in. konferansjerem w małym teatrzyku, współpracownikiem w gazecie „Raboczij”, był też reporterem-kronikarzem „Torgowo-Promyszliennogo Wiestnika”. 2 lutego 1922 roku nadeszła wiadomość o śmierci matki, co miało następnie decydujące znaczenie dla przebiegu powieści „Biała gwardia”, zredagowanej ostatecznie wraz z rokiem 1923 i pomyślanej przez pisarza jako swoisty pomnik pamięci jego matki. Na bazie tejże powieści powstał później dramat „Dni Turbinów”.\nPisarz był, co istotne, także bardzo utalentowanym aktorem. Gdy zachorował aktor grający w roli Sędziego w Klubie Pickwicka – Bułhakow zagrał jego rolę. Siedzący na widowni wówczas Stanisławski nie poznał pisarza. Któż to? Co za wspaniały aktor! – wykrzyknął.\nPisarz w kamienicy mieszkalnej przy ul. Bolszaja Sadowaja 10\nPoczątkiem lat dwudziestych rodzina Bułhakowów została zakwaterowana w lokalu nr 50 w kamienicy mieszkalnej przy ul. Bolszaja Sadowaja 10. Mieszkanie to, utożsamiane później ze słynnym mieszkaniem nr 50 z powieści „Mistrz i Małgorzata”, zostając też inspiracją licznych dzieł w formie opowiadań. Wiosną 1922 roku Michaił Bułhakow zaczął regularną współpracę z popularnym pismem „Nakanunie” wydawanym w Berlinie, gdzie w latach 1922–1924 udało mu się opublikować fragmenty „Białej gwardii”, ale i „Zapisków młodego lekarza”, czy też wybór „Notatek na mankietach” oraz reportaży. W latach 1924–1925 powstały dwa ciekawe utwory typu science-fiction – „Fatalne jaja” oraz zatytułone „Psie serce”. Ten drugi został skonfiskowany w trakcie rewizji w mieszkaniu autora, został jednak zwrócony po dwóch latach (za wstawiennictwem Gorkiego) – publikacji doczekał się natomiast dopiero w 1987 roku.\nOstateczna stabilizacja małżeńska\nOd 1922 r. Bułhakow był poddany pracom inwigilacyjnym przez tajną policję GPU (później NKWD). Wiosną 1923 Bułhakow otrzymał stałą posadę jako redaktor pisma „Gudok”, organu Związku Kolejarzy, do którego napisał później około 100 felietonów. W kwietniu 1924 roku Bułhakow rozszedł się z pierwszą żoną, aby związać się z Lubow Jewgieniewną Biełoziorską.\nW 1931 roku z kolei zawarł trzecie, w końcu już udane małżeństwo z Heleną Siergiejewną Szyłowską, która to właśnie została pierwowzorem Małgorzaty z dzieła „Mistrz i Małgorzata”. Szyłowska (z domu Nürenberg) pochodziła z Rygi, była Niemką bałtycką, była bardzo dobrze wykształcona (władała trzema językami).\nStalin umożliwił Bułhakowowi późniejsze zatrudnienie się w charakterze asystenta reżysera w ramach Teatru Artystycznego oraz zdobycie posady konsultanta w Teatrze Młodzieży Robotniczej. Równolegle do pracy dla teatru Michaił Bułhakow kontynuował swoje prace nad „Mistrzem i Małgorzatą”. W roku 1934 z kolei, na zamówienie Teatru Satyry powstała jego sztuka „Iwan Wasiliewicz”, mianowicie praca o przeniesieniu Iwana Groźnego w czasy współczesne Bułhakowowi. Wiosną 1935 roku powstała pierwotna wersja jego sztuki „Aleksander Puszkin”, czyli kontynuacja „Iwana Wasiliewicza”. Po krótkiej podróży do Kijowa odbytej wiosną 1936 roku Bułhakowowie pojechali pod Władykaukaz. Jeszcze jesienią 1936 roku Bułhakow podjął od nowa rozpoczęte w 1929 zapiski pod tytułem „Tajemnemu przyjacielowi”, nadając im tytuł „Notatki nieboszczyka”, które cenzura dopuściła do druku dopiero w latach 60., a to jako „Powieść teatralną”. Pod koniec 1937 Bułhakow zdecydował się odłożyć na zawsze „Notatki nieboszczyka”, postanawiając ukończyć swoją wielką powieść. 28 maja 1938 roku pisarz postawił ostatnią kropkę w „Mistrzu i Małhorzacie”.\nPowolne nadejście końca\nPo zakończeniu pracy pisarz wyjechał do żony odpoczywającej w Lebiedianie. Natomiast jesienią 1939 roku wyjechał z żoną do Leningradu i tam dopadły go pierwsze oznaki choroby: gwałtowne bóle głowy i półślepota. Diagnoza padła, mianowicie nerczyca W grudniu musiał zatem pojechać do sanatorium do Barwichy. Jako lekarz i świadek śmierci swojego ojca cierpiącego na tę samą dolegliwość, Bułhakow miał świadomość, że pozostało mu góra sześć miesięcy życia. Jego stan zdrowia wówczas na przemian pogarszał się i poprawiał. Przez cały czas towarzyszyli mu i żona, i przyjaciele. Do 13 lutego 1940 pisarz dyktował swe ostatnie poprawki do „Mistrza i Małgorzaty”. To wówczas mógł powstać kultowy początek rozdziału 32. „Przebaczenie i wiekuista przystań”.\nMichaił Bułhakow odszedł 10 marca 1940. Zarówno w czasie mszy, jak i podczas kremacji, nie było muzyki, czyli tak, jak sam sobie zażyczył.\nBył człowiekiem odważnym – w kwiecie rosyjskiego komunizmu Bułhakow poruszał kwestie sytuacji artysty, totalitaryzmu i problemów władzy jako takiej.\nW 1916 roku ukończył studia i rozpoczął prowadzenie z małżonką szpitala, w którym przez rok zdołał przyjąć ponad 15000 pacjentów!\nHasła rewolucji październikowej sprawiły, że Bułhakow rozważał emigrację, lecz ostatecznie został w kraju, wkrótce na cenzurowanym.\nOtworzył prywatną praktykę jako wenerolog. W tym mniej więcej czasie popadł w uzależnienie od morfiny, lecz wkrótce Bułhakowowi udało się wyjść z uzależnienia.\nZmarł na nerczycę, która zakończyła życie również jego ojca.\n„Wszystko przeminie. Cierpienia, męki, krew, głód i mór. Sczeźnie miecz, ale gwiazdy pozostaną także i wtedy, kiedy nawet cień naszych ciał i sprawnie pozostanie już na ziemi. Nie ma człowieka który by tego nie wiedział.”\nŚrednia głosów to 4.3 / 5. Oddanych głosów: 11\nPoprzedni wpis Św. Joanna d’Arc\nNastępny wpis Katarzyna II\nzakrętki plastikowe polskiego producenta


350 tys. zł zadośćuczynienia dla 19-latki za błąd medyczny, do którego doszło w przychodni - Prawo\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 19 stycznia 2021 18:36\n350 tys. zł zadośćuczynienia za błąd medyczny popełniony przez przychodnię lekarską. Fot. archiwum\n- Sąd obciążył przychodnię odpowiedzialnością na przyszłość. Proces leczenia w tym zdarzeniu nie został zakończony i coś może się jeszcze pojawić. Jest to zabezpieczenie dla pokrzywdzonej na poczet przyszłych chorób z tym związanych, które nie ujawniły się w trakcie wydawania wyroku - powiedziała sędzia Edyta Janiszewska.\nSprawa trafiła do sądu, gdzie w sprawie wypowiedzieli się biegli. Stwierdzili, że lekarz rodzinny nie wykonał u dziecka całej diagnostyki.\nPozwani nie przyznali się do błędu. Wyrok jest nieprawomocny.


Alesso :: Dyskografia :: RMF FM\nWytwórnia należąca do Luciano Ingrosso, wuja znanego szwedzkiego DJ-a Sebastiana Ingrosso była jednak pierwszym stopniem w karierze młodego Szweda. W 2011 roku Alesso w przypadkowy sposób 'podrzucił' Sebastianowi Ingrosso swoje demo zawierające jego nową produkcję – utwór Dynamite. Produkcja tak spodobała się Ingrosso, że postanowił włączyć Szweda do swojej wytwórni Refune Records i wydać ją oficjalnie jako część Extended Playa, w którego skład później wszedł także utwór Nillionaire. Kamieniem milowym w karierze Alesso był wspólny utwór z Ingrosso pt. Calling, który spowodował, że o młodym Szwedzie usłyszał cały klubowy świat. 3 miesiące wcześniej – remix do utworu Pressure zyskał uznanie wielu znanych DJ-ów z całego świata. W 2012 roku na antenie brytyjskiego radia BBC Radio 1 Alesso zagrał swój pierwszy Essential Mix. Rok ten upłynął także pod znakiem produkcji Calling wzbogaconej o wokal amerykańskiego wokalisty Ryana Teddera, a także produkcji Years i City of Dreams z gościnnym udziałem odpowiednio Amerykanina Matthew Koma i Dirty Southa. W 2011 roku Alesso pierwszy raz pojawił się w rankingu DJ Mag zajmując 70 miejsce. Rok później – uplasował się na miejscu 20.\nI Wanna Know 2016


Lewandowski - problemy Bundesligi | niemasensu.pl\nRobert Lewandowski nie mógł jeszcze bardziej dosadnie zadeklarować brak zainteresowania grą w Bundeslidze. Polak chce odejść ze stolicy Bawarii, aby kontynuować karierę w innym miejscu. Jeszcze nie dawno wydawało się, że napastnik i klub to dobrana para do samego końca przygody piłkarskiej. Ostatecznie Lewandowski poszedł tą samą drogą co poprzednie gwiazdy.\nBundesliga na arenie europejskiej to dość specyficzna liga. Nikt nie odmawia jej miejsca wśród europejskiej czołówki, ale też nie jest to cel największych piłkarskich gwiazd. Często na obrzeżu, pomijana przy wielu rankingach, a dominacja Bayernu raczej tylko pogarsza jej opinie jako lidze jednego zespołu. Na te wszystkie problemy wskazywano chociażby przy kolejnych głosowaniach na najlepszych piłkarzy świata. Lewandowski w poprzednich latach zajmował często niższe miejsca niż wskazywałaby to jego forma, a zwłaszcza forma jego konkurentów. Dopiero niedawno udało mu się wskoczyć do czołówki piłkarskiego olimpu, więc teraz może liczyć na przychylność jurorów. Gdyby Polak grał w lidze hiszpańskiej, czy angielskiej oraz notował porównywalne wyniki niewątpliwie częściej lądowałby w okolicach podium Złotej Piłki, czy nagrody piłkarza roku FIFA.\nMinęło wiele lat, a Bundesliga wciąż musi borykać się z ucieczkami talentów, często odchodzących w kontrowersyjnych okolicznościach. Dembele, czy Aubameyang to przykłady, gdzie musiało dojść do ostrego kryzysu, aby piłkarze odeszli. Niemieckie kluby mają świadomość, że szansa na ściągnięcie absolutnego talentu do siebie jest minimalna i muszą ryzykować nawet kosztem międzynarodowej dramy i protestów. Dodatkowo są skłonne na wszelkiego rodzaju porozumienia i klauzule, aby przekonać talenty nawet do krótkiego angażu. Jednak Bayern miał zdolność utrzymywania swoich talentów do samego końca. Wielu uznanych piłkarzy potrafiło kończyć kariery w Monachium, ewentualnie odchodzili jako emeryci szukając szansy w egzotycznych ligach, czy gorszych klubach. Zresztą niemieccy piłkarze mają tendencję do szybkiego kończenia kariery więc 33 letni zawodnik prędzej zawiesi buty na kołku niż zdecyduje się na kontynuowanie kontraktu.\nOstatnimi wielkimi gwiazdami, które przetrwały cały swój okres świetności w Bundeslidze (poza Niemcami) byli Frank Ribery oraz Arjen Robben, choć trzeba zaznaczyć że przychodzili jako piłkarze niejako z odrzutu. Francuz miał różne przygody, a dopiero w Marsylii dano mu szansę i choć był przez wiele lat kuszony przez Real Madryt to pozostał w Bayernie. Robben z Królewskich został wypchnięty, aby dać szansę na budowę drugich Galacticos i Holender sprawdził się w roli gwiazdy, choć końcówka kariery raczej jest kojarzona z wiecznych kłótni skrzydłowego z Lewandowskim oraz kontuzji niż wielkich sukcesów. Warto zwrócić uwagę, że Lewandowski to obcokrajowiec rozgrywający najwięcej meczów dla klubów Niemczech. Za nim znajdziemy piłkarzy takich jak Naldo, czy Hasebe, którzy nigdy nie byli wielkimi graczami.\nBundesliga ma podobny problem jak polska Ekstraklasa. Potrafi przekonać do siebie przyzwoitych zawodników, ale nikt nie będzie chciał tu grać na stałe. Przy dogodnej okazji każdy wyróżniający się piłkarz zdecyduję się na zagraniczny transfer. Czasem, gdy opcje się wyczerpią wracają jak syn marnotrawny, choć z tyłu głowy mają wciąż nadzieje, że wszystko się odwróci. Lewandowski jednak był twarzą ligi, zawodnikiem, który miał udowodnić, że w Bundeslidze też można wejść na sam szczyt. Odejście napastnika jest olbrzymim ciosem i trudno wyobrazić sobie, żeby władze Bayernu mogły na niego skutecznie odpowiedzieć.


DSDS bez Sony Music. Kto zgarnie Bohlena?\nWłaściciel licencji do programu Idol oraz jego lokalnych odmian (a także kilku innych podobnych show), Simon Fuller rozwiązał umowę z wytwórnią Sony Music. Stało się to na skutek niezadowolenia z metod promocji gwiazd owych programów. Nowym partnerem Fullera została wytwórnia Universal, której nakładem ukaże się m.in. album zwycięzcy DSDS 2011. Stawia to w dość ciekawej pozycji Dietera Bohlena, który podpisał kilka lat temu ekskluzywny kontrakt z Sony, na mocy którego nie może angażować się w produkcję piosenek dla artystów wywodzących się z innych wytwórni.\nW nowej edycji DSDS Dieter Bohlen na pewno wystąpi w roli jurora (poza nim Sophia Tomalla i Patrick Nuo), jednak na tym kończą się pewne informacje. Warto przypomnieć, że kilka lat temu Bohlen rozważał już zmianę wytwórni, twierdząc że ówczesne Sony BMG nie współpracuje z nim tak, jak życzyłby sobie tego. Ponadto na początku bieżącego roku Mark Medlock na swoim blogu narzekał na brak wsparcia ze strony Sony Music. Później jednak wpis został usunięty i ukazał się piąty album wokalisty.\nSam program Deutschland sucht den Superstar zdaje się mieć kłopoty z pozyskiwaniem uczestników, gdyż o dwa tygodnie wydłużono czas na zgłaszanie się kandydatów oraz zniesiono obowiązek posiadania miejsca zamieszkania w Niemczech (nowa supergwiazda może pochodzić także z Austrii lub Szwajcarii).


Książkowa Kraina Łagodności: 2014\nAutor: Sylwia_85 o 12:33 7 komentarzy :\nAutor: Sylwia_85 o 18:29 12 komentarzy :\nKatarzyna Michalak, to fantastyczna osoba. Widać to po jej blogu, po jej kontaktach z czytelnikami, no i oczywiście po jej książkach dopieszczonych pod każdym względem, zarówno pod kątem okładki jak i samej treści. Autorka znana jest z powieści takich jak Poczekajka, Bezdomna, Nadzieja, Sklepik z Niespodzianką (seria), Ogród Kamili oraz wiele innych. Każda z powieści rzuca na kolana, a kolejna jest lepsza od poprzedniej. Wiedzą o tym na pewno stałe czytelniczki pani Michalak.\nZacisze Gosi – drugi tom Serii kwiatowej jest kontynuacją Ogrodu Kamili, jednak autorka tak sprytnie wszystko poukładała, że gdyby ktoś zaczął swoją przygodę z tą serią akurat od Zacisza Gosi, to i tak by się połapał. Jednak proponuję zachować chronologię.\nZacznijmy od początku. Gdy w moje ręce wpadło Zacisze Gosi, to najpierw oszalałam, bo nie mogłam się doczekać kontynuacji, później powiedziałam sobie nie. Stanowcze nie! Nie pozwolę sobie odebrać przyjemności z czytania tak szybko. W związku z tym książka na kilka tygodni wylądowała na półce. Kusiło mnie okrutnie, by złapać ją w ręce i czytać, czytać, czytać. Jednak nie, szczególna książka musi doczekać szczególnego momentu. Radość z posiadania kolejnej powieści Katarzyny Michalak dawkowałam sobie spokojnie i rozsądnie, rozpływałam się nad okładką, gładziłam przyjemną w dotyku satynkę i pokochałam tę brzoskwiniowo – różową poświatę. Okładki z Serii kwiatowej zachwycają, mają w sobie magię, tajemnicę i niezwykły urok.\nAutor: Sylwia_85 o 13:22 9 komentarzy :\nAutor: Sylwia_85 o 09:41 5 komentarzy :


Pozycja: Strona główna / Newsy / Raport: Jakie wózki widłowe są poszukiwane przez polskie firmy?\nczwartek, 22 sierpień 2013 19:23\nPokazuje ona, że najczęściej poszukiwane są wózki widłowe czołowe, a przedsiębiorcy planują używać tych urządzeń do podnoszenia towarów o wadze do 2 ton na wysokość do 3 metrów.\nParametry preferowanych wózków.\n„Nie ma jednej dominującej branży, która potrzebuje wózków widłowych” – mówi Piotr Nidziółka z firmy Elektroprogram. Te urządzenia są bowiem wykorzystywane zarówno w przemyśle ciężkim, budowlanym, spożywczym, jak również w innych firmach i przedsiębiorstwach, które potrzebują sprzętu do transportu towarów. Na podstawie zapytań składanych w Oferteo.pl widać jednak, że najbardziej aktywnymi rejonami, jeśli chodzi o zaopatrywanie się w wózki widłowe, są województwa: mazowieckie (17% zapytań), wielkopolskie (12%) oraz śląskie (10%).\nWięcej w tej kategorii: « Mińsk i obwód miński – atrakcje turystyczne\tSiedem spraw do załatwienia na Białorusi »


Kwas ortofosforowy decyduje o kwasowości Coca-Coli i wielu innych wyrobów - Śremski Sport\nKwas ortofosforowy decyduje o kwasowości Coca-Coli i wielu innych wyrobów\nPosted on 3 sierpnia 2015 by Krzysztof Lewandowski\nDzisiejsza żywność dość mocno różni się od tej wytwarzanej na początku ubiegłego wieku. Z punktu widzenia dostawców łatwiej się ją produkuje i kontroluje jej smak. Konsumenci najbardziej zadowoleni są z tego, że produkty spożywcze dłużej są świeże i nadają się do konsumpcji nawet po upływie tygodni od zakupu. Wszystko to zostało osiągnięte dzięki wielu dodatkom, m.in. takim jak kwas ortofosforowy.\nTajemnica niepowtarzalnego smaku i aromatu Coca-Coli\nDawniej produkcja żywności zależała w dużej mierze od przyrody, m.in. pogody. Dziś warunki atmosferyczne też potrafią decydować o wielkości zbiorów, jednak ludzkość w pewnym stopniu potrafiła się uniezależnić od zewnętrznych czynników niszczących zasiewy.\nZa sprawą nowoczesnych środków produkcji jesteśmy w stanie wpływać na wielkość plonów i zminimalizować wpływ negatywnych warunków pogodowych, np. suszy. Nawozy zapewniają roślinom niezbędne składniki odżywcze nawet tam, gdzie gleba jest kiepskiej jakości. Środki ochrony roślin eliminują szkodniki.\nW efekcie opisanych zjawisk zwiększyła się wydajność produkcji. To sprawiło, że problem głodu został teoretycznie wyeliminowany. Ludzkości jako gatunkowi nie grozi wyginięcie z powodu braku pożywienia. Problemem pozostaje dystrybucja jedzenia, czyli fakt, że jedni mają nadmiar, a innym brakuje…\nW walce z głodem istotną rolę odegrały także dodatki do żywności, czyli substancje o określonych właściwościach. One sprawiły, że producenci produktów spożywczych są w stanie nadawać im określony kolor, smak, zapach czy konsystencję.\nWśród substancji wpływających na smak wyrobów można wymienić kwas ortofosforowy, w niektórych systemach nomenklaturowych zwany też fosforowym. On, podobnie jak np. kwas octowy i kwas cytrynowy, reguluje kwasowość wyrobu. Innymi słowy nadaje mu takie pH, które sprawia, że produkt ma optymalny smak, przez co przypada do gustu zdecydowanej większości nabywców.\nWyrazisty smak Coca-Coli to po części zasługa właśnie kwasu ortofosforowego. Jednak w największym stopniu decydują o nim aromaty pozyskiwane z cytryny, kolendry, cynamonu, kwiatów gorzkiej pomarańczy, wanilii i gałki muszkatołowej. Po dodaniu ekstraktów z liści koki i ziaren koli powstaje mieszanina smakowo-zapachowa nazywana Merchandise 7X.\nNiektóre związki dołączane do produktów potrafią też wydłużać termin ich przydatności do spożycia. Obecnie nie musimy się martwić, że jogurt kupiony wczoraj w sklepie jutro już będzie niedobry. Niektóre daty ważności sięgają nawet roku. Tak jest m.in. w przypadku napojów.\nTo bardzo dobra wiadomość. Umożliwia bowiem zrobienie zapasów bez obaw o ich trwałość. Możemy więc kupować więcej jedzenia czy napitków, gdy są tańsze i w ten sposób bronić się przed skutkami inflacji czy sezonowej drożyzny (efekt przednówka).\nDłuższy termin ważności jest też istotny dla dostawców. W przeciwnym razie nie zdążyliby dostarczyć niektórych wyrobów do sklepów. Po prostu w drodze, zwłaszcza latem, gdy panują wysokie temperatury i wilgotność, takie produkty uległyby zepsuciu wskutek aktywności bakterii. Dodatki do żywności stosuje się więc dla naszej wygody.\nThis entry was posted in Aktualności, Bez kategorii and tagged Artykuł sponsorowany.


Groźny wypadek na obwodnicy. Ciągnik zderzył się z osobówką - CzyliWiesz.pl\nGroźny wypadek na obwodnicy. Ciągnik zderzył się z osobówką\nNa obwodnicy Mielca w gminie Tuszów Narodowy doszło do bardzo groźnie wyglądającego wypadku. Przez ponad godzinę obwodnica była zablokowana.\nNa razie nieznane są jego przyczyny – badają je policjanci. Wiadomo, że zderzył się ciągnik z samochodem osobowym marki ford. Przez godzinę fragment obwodnicy był zablokowany. Od godziny 11, policja prowadzi ruch wahadłowy.\nwypadek mielec wypadek na mieleckiej obwodnicy Wypadek w Mielcu


Canon Cinema Show 2019 Warsztaty. Networking. Strefa Touch & Try - Centrum prasowe firmy Canon - Canon Poland\nCanon Cinema Show 2019 Warsztaty. Networking. Strefa Touch & Try\nWarszawa, 10 września 2017 r. – Już 3 października w warszawskim Multikinie Ursynów odbędzie się Canon Cinema Show 2019. To całodniowe wydarzenie, obejmujące prezentacje ekspertów, warsztaty z doświadczonymi twórcami filmowymi i wideo oraz strefę Touch&Try, gdzie będzie można sprawdzić najnowszy sprzęt foto-wideo Canon.\nWydarzenie kierowane jest w szczególności do osób związanych z branżą filmową, w tym autorów zdjęć i operatorów, przedstawicieli domów mediowych i produkcyjnych, agencji reklamowych, producentów filmowych, kierowników produkcji, kolorystów, dźwiękowców, oświetleniowców i reporterów, a także studentów uczelni artystycznych.\nW ramach wydarzenia Canon przygotował serię wykładów w formie warsztatowej. Wśród ekspertów będą m.in.:\nPiotr Lenar (AMA FILM ACADEMY), który przybliży możliwości kamer EOS C300, C500, C700 w praktyce fabularnej.\nMariusz Konopka (Horyzont Studio), który doradzi, jak dobierać sprzęt do filmowania.\nAndrzej Fryda (Studio F4), który skupi się na wykorzystaniu lustrzanek i bezlusterkowców w reportażu foto i wideo.\nMichał Smagor (MS Video Studio), który wskaże możliwości wykorzystania kamery EOS C100 Mark II.\nPiotr Kucia (ASP), który opowie o technikach kolor korekcji.\nOprócz produktów Canon, będzie można zapoznać się z profesjonalnymi akcesoriami do filmowania, m.in. statywami, oświetleniem, rekorderami itp.\nPełna agenda dostępna jest na stronie: https://canoncinemashow2019.pl\nWydarzenie jest bezpłatne, ale wymagana jest wcześniejsza rejestracja na stronie: https://canoncinemashow2019.pl


Wpłaty i wypłaty kryptowalut - swing-studio.pl\nPosted on 9 stycznia 2021 Author Redakcja\tMożliwość komentowania Wpłaty i wypłaty kryptowalut została wyłączona\nKryptowaluty stają się coraz bardziej popularne, ale wciąż wiemy o nich stosunkowo niewiele i większość z nas tak naprawdę nie potrafi się nimi posługiwać. Nie wiemy, jak wypłacić bitcoin bez podatku i nie wiemy też, jak wypłacić bitcoin anonimowo. W rzeczywistości jest to bardzo proste i każda osoba po przeczytaniu tego tekstu będzie umiała to zrobić bez najmniejszego nawet problemu.\nNajpierw musimy kupić kryptowalutę\nZanim zaczniemy zastanawiać się, jak wypłacić bitcoin, musimy go zdobyć. Do tego celu potrzebna jest portmonetka internetowa. Założymy ją sobie anonimowo i za darmo w jednym z programów, które można zainstalować na komputerze lub telefonie. Te programy też są w pełni darmowe.\nPodobnie jak późniejsze korzystanie z nich. Za pomocą takiego programu wchodzimy na giełdę kryptowalut lub udajemy się do specjalnego kantoru internetowego, gdzie walutę kupujemy za pieniądze tradycyjne. Na to jest dużo sposobów i nie różnią się one za bardzo od dokonywania typowych zakupów w Internecie.\nCzas spieniężyć kryptowaluty\nJak wypłacić kryptowaluty? Pomoże nam w tym chociażby najzwyklejszy bankomat. Szybka wymiana kryptowalut na złotówki lub inne waluty możliwa jest na wiele sposobów, ale zazwyczaj najprostszą z nich jest skorzystanie z programu do tworzenia portmonetek, który jednocześnie ma kontakt z giełdą i obsługuje system BLIK.\nWtedy wystarczy tylko podejść do bankomatu i skorzystać z BLIKa tak, jak przy wszystkich innych wypłatach. Wpisujemy kod, potwierdzamy go w aplikacji i z bankomatu zupełnie anonimowo i bez podatku wyskakują nasze pieniądze. Alternatywne opcje wymagają przesłania wymienionych pieniędzy na nasze konto bankowe.


Big Fashion Life : Słoń Torbalski - torebki\nJednym ze sponsorów imprezy ,,Kraków jest FIT" była m.in. marka Słoń Torbalski tworząca oryginalne torebki, które zwróciły naszą uwagę. Do tej pory ta marka kojarzyła nam się wyłącznie\nz funkcjonalnymi torbami skórzanymi o dość popularnych kształtach dlatego różnorodność kolorów\ni form bardzo mile nas zaskoczyła.\nTorebki są dostępne w dwóch opcjach: Design i Exclusive.\nWersja DESIGN to torebki w wyselekcjonowanych przez projektanta połączeniach kolorystycznych. Produkty z opcji design są stałym elementem oferty, zawsze dostępnej dla klienta.\nOpcja EXLUSIVE to torebki w niepowtarzalnych zestawieniach starannie dobranych w tym celu, najbardziej atrakcyjnych skór. Są szyte w krótkich, limitowanych seriach do 30 sztuk, dzięki czemu zachowana jest ich niepowtarzalność.\nKażdy znajdzie coś dla siebie, gdyż Słoń Torbalski oferuje kilka kolekcji: Słoń, S-cool, Folk, Round, City, Traveler, West.\nKolekcja S - cool - dostępna zarówno w stonowanych jak i wyrazistych, odważnych kolorach. Proste formy połączone są z wyrazistymi dodatkami. Dodatkowo zastosowane są tu ciekawe propozycje zapięć.\nKolekcja WEST - torby unisex jak brązowa poniżej, klasyczne formy, wygodne zapięcia i funkcjonalne wnętrza. Dostępne w odcieniach czerni, szarości oraz brązu.\nKolekcja Round to mocny ultrakobiecy detal, nietypowe połączenia wzorów i kolorów, a także praktyczne rozwiązania.\nKolekcja City - lekkość odgrywa tu kluczową rolę. Geometryczne kształty, mocne kolory i praktyczne zapięcia to idealna kompozycja, która wciąga w miejską grę.\nPoza przedstawionymi powyżej dostępne są również:\nKolekcja Traveler - torby wykonane z połączenia filcu oraz skóry naturalnej. Duże i pojemne, idealne dla ludzi aktywnych. Świetnie sprawdzają się jako bagaż podręczny. Skórzane dodatki nadają im charakteru i zabezpieczają przez zniszczeniem. Dostępne w opcjach z etnicznym haftem.\nKolekcja Słoń - minimalistyczne formy łączą się z najwyższą jakością wykonania. Słoń to najbardziej ekskluzywna kolekcja, której znakiem rozpoznawczym jest klasyka i ponadczasowość, odpowiednia zarówno dla pań jak i panów. Torebkę z tej kolekcji w kolorze delikatnego różu otrzymała od marki\nw prezencie aktorka Joanna Jabłczyńska ( zdjęcia w poprzednim poście).\nKolekcja Folk - połączenie tradycyjnych haftów z nowoczesnym wzornictwem. Folk to kolekcja zarówno dla poszukujących etnicznych wzorów jak i praktycznych toreb na co dzień.\nCiekawe jesteśmy, która kolekcja spodobała się Wam najbardziej ?\nAutor: Big Fashion Life o 14:50\nEtykiety: Modne dodatki i akcesoria


Co warto wiedzieć o przedłużaniu włosów? - Mojakosmetyczka.pl\nStart\tUroda\tCo warto wiedzieć o przedłużaniu włosów?\nprzez Redakcja 13 sierpnia 2014\nPrzede wszystkim kluczowe jest dobranie odpowiednich pasemek, które będą mieć taką samą strukturę oraz identyczny kolor co włosy naturalne. Kolejnym ważnym krokiem jest wybranie rodzaju włosów – producenci oferują np. włosy dziewicze, słowiańskie, europejskie lub najtańsze syntetyczne. Każdy z nich różni się budową oraz jakością.\nDoczepianie włosów jest obecnie bardzo popularnym zabiegiem, który możemy zrobić na bardzo wiele sposobów. Dobór odpowiedniej metody jest bardzo ważnym elementem. To, jaki sposób zostanie wybrany, wpłynie nie tylko na wygląd, ale również trwałość fryzury oraz jakość jej noszenia. Jakich metod używa się najczęściej?\nMetoda kreatynowa to łączenie pasm z pomocą wkładów kreatynowych. Zgrzew tworzony jest na ciepło, nie wpływa źle na kondycję włosa i pozwala na noszenie pasemek do czterech miesięcy. Metoda na mikroringi to jedna z najbardziej popularnych metod, która odbywa się przy użyciu pierścieni z silikonem. Taka metoda na przedłużanie włosów pozwala na szybki efekt oraz późniejsze poprawienie, dociągnięcie pasemka przy odrastaniu naturalnych włosów. Podciąganie włosów jest konieczne co miesiąc lub dwa.\nW ostatnim czasie w salonach fryzjerskich pojawiła się również laserowa metoda przedłużania włosów, która pozwala na tworzenie szybkich i bezpiecznych łączeń, które są praktycznie niewidoczne dla oka. Tutaj doczepiane włosy trzymają się aż do czterech miesięcy.\nMetod przedłużania mamy bardzo wiele – są pośród nich również takie, które pozwolą na przedłużenie włosów na przykład na jeden wieczór, jak Metoda Clip On. Sztuczne włosy są wówczas przytwierdzone są do grzebyka, który bardzo łatwo wpina się we włosy i możemy je odpiąć nawet samodzielnie. Dzięki temu fryzura może być każdego dnia zupełnie inna.\ndouble hairinfralightprzedłużanie włosów\nNadmierne pocenie – Co to jest? Z czego to wynika?\nCiesz się długimi rzęsami!


WADŻRACZEDIKA PRADŻNIA PARAMITA\nTak słyszałem. Buddha przebywał w Śrawasti, w lasku Dżety, w ogrodzie Anathapindiki, wraz z wielkim zgromadzeniem ponad tysiąc dwustu pięćdziesięciu mnichów.\nPewnego dnia, w porze posiłku, Czczony Przez Świat włożył szaty, wziął miskę i udał się do wielkiego miasta Śrawasti, by żebrać o pożywienie. Chodził od drzwi do drzwi, zgodnie ze zwyczajem, a potem powrócił i spożył posiłek. Kiedy skończył, odłożył szatę i miskę żebraczą, umył stopy, przygotował swe miejsce i usiadł.\nA był pośród zgromadzenia starszy Subhuti. Powstał ze swego miejsca, odkrył prawe ramię, uklęknął na prawym kolanie i z głębokim szacunkiem, unosząc złożone dłonie, rzekł do Buddhy:\n— O Czczony Przez Świat, jak cudownie, że Tathagata pamięta o wszystkich Bodhisattwach Mahasattwach, prowadząc i pouczając ich! O Czczony Przez Świat, jeśli mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty poszukują Najwyższego Nieprześcignionego Oświecenia, co powinni czynić i jak mają kontrolować swe myśli?\n— Dobrze, dobrze, Subhuti, tak właśnie jest, jak rzekłeś! Tathagata troszczy się o wszystkich Bodhisattwów Mahasattwów, prowadzi ich i poucza. Słuchaj teraz i weź me słowa do serca: ogłoszę ci, co mężczyzna i kobieta wielkiej cnoty, szukający Najwyższego Nieprześcignionego Oświecenia, powinni czynić i jak mają kontrolować swe myśli.\n— O Czczony Przez Świat, z radością czekam, by tego wysłuchać – powiedział Subhuti.\n— O Subhuti, wszyscy Bodhisattwowie Mahasattwowie powinni ćwiczyć swe myśli tak oto: Wszystkie jakiekolwiek żywe istoty, narodzone z jaja, narodzone z łona, narodzone z wilgoci, cudownie narodzone, z formą i bez formy, myślące i niemyślące oraz ani myślące ani niemyślące, wszystkie je wiodę do Wyzwolenia Nirwany. A jednak choć niezmierzona, nieprzeliczona, bezgraniczna liczba istot jest wyzwalana, naprawdę żadna istota wyzwolona nie została. A dlaczego? Bowiem, Subhuti, jeśli Bodhisattwa hołubi fałszywe pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby, nie jest prawdziwym Bodhisattwą.\nPonadto, Subhuti, w tej praktyce dawania Bodhisattwa nie jest związany z czymkolwiek. Praktykuje dawanie bez względu na wygląd, bez względu na dźwięki, zapachy, smaki, dotyki czy jakiekolwiek dharmy. Tak właśnie Bodhisattwa praktykuje dawanie bez przywiązania umysłu ku jakiemukolwiek fałszywemu pojęciu formy. A dlaczego? Bowiem gdy umysł Bodhisattwy podczas praktyki dawania nie jest przywiązany ku czemukolwiek, jego zasługa będzie nie do pojęcia, nie do zmierzenia. Jak myślisz, Subhuti, czy mógłbyś zmierzyć całą przestrzeń na wschodzie?\n— Nie mógłbym, o Panie!\n— Jak myślisz, Subhuti, czy mógłbyś zmierzyć całą przestrzeń na południu, zachodzie, północy, wschodzie, wszystkich dziesięciu kierunkach?\n— Tak właśnie, Subhuti, nie do pojęcia, nie do wymierzenia jest zasługa Bodhisattwy, praktykującego dawanie bez jakiegokolwiek przywiązania do wyglądów. Tak oto Bodhisattwowie muszą trwać w tej nauce.\nO Subhuti, czy rozpoznasz Tathagatę przez jego cielesne formy? O nie, Czczony przez Świat, Tathagata nie może być tak rozpoznany. A dlaczego? Bowiem Tathagata głosi, iż cielesna forma nie jest rzeczywistą formą.\n— O Subhuti, wszystko posiadające formę jest nierzeczywiste. Jeśli nierzeczywistość wszystkich form jest dostrzeżona, Tathagata zostaje rozpoznany.\nRzekł do Buddhy Subhuti:\n— O Czczony przez Świat, czyż znajdą się ludzie, którzy rozwiną prawdziwą wiarę w słowa tej nauki, gdy będzie im wyjaśniana?\n— Nie mów tak, nie mów, Subhuti! I przy końcu ostatniego pięćsetlecia po odejściu Tathagaty będą ludzie zachowujący prawość, spełniający dobre czyny, bogaci w zasługi, którzy słysząc te nauki rozwiną wiarę i urzeczywistnią Prawdę. Wiedz, że swych korzeni dobra nie umiejscowią tylko przy jednym, dwóch, trzech, czterech lub pięciu Buddhach, lecz przy niezliczonych tysiącach i dziesiątkach tysięcy Buddhów. Gdy usłyszą te zdania, wytryśnie w nich źródło czystej wiary, a Tathagata zna ich i widzi wszystkich. Osiągną oni nie do wymierzenia zasługi. A dlaczego? Bowiem ludzie ci porzucą fałszywe pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby, Dharmy i Nie-Dharmy. A dlaczego? Jeśliby ich umysły trzymały się form, chwytaliby pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby. Jeśliby ich umysły trzymały się Dharmy, chwytaliby pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby. Jeśliby ich umysły trzymały się Nie-Dharmy, chwytaliby pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby. Dlatego nie należy hołubić ani utrzymywać pojęcia Dharmy, tak samo jak i Nie-Dharmy. Oto dlaczego Tathagata zawsze naucza: Moja nauka Dharmy jak trawa ma być przyjmowana! Nawet Dharma ma być porzucona, a cóż dopiero Nie-Dharma.\nJak myślisz, Subhuti, czy jest jakaś Dharma, którą Tathagata osiągnął jako Najwyższe Oświecenie i czy wykładał Tathagata jakąś Dharmę?\n— Tak jak rozumiem, znaczenie nauki Buddhy nie ma ustalonej Dharmy zwanej Najwyższym Oświeceniem i nie ma również ustalonej Dharmy, którą Tathagata by wykładał. A dlaczego? Bowiem Dharma wykładana przez Tathagatę nie może być uchwycona ani wyrażona – nie jest Dharmą ani Nie-Dharmą. A dlaczego? Bowiem ta nie do wypowiedzenia Wieczna Dharma jest korzeniem wszystkiego.\n— Jak myślisz, Subhuti, gdyby ktoś wypełnił cały Wszechświat siedmioma skarbami i złożył je wszystkie w darze, to czy osiągnąłby wielką zasługę?\n— Bardzo wielką, o Czczony przez Świat! A dlaczego? Bowiem ta zasługa nie posiada natury zasługi i dlatego Tathagata zwie ją wielką.\n— A jednak, Subhuti, gdyby ktoś wziął do serca choćby jedną gathę z tej sutry, nauczał jej i wyjaśniał ją innym, jego zasługa byłaby większa. A dlaczego? Bowiem, Subhuti, wszyscy Buddhowie i ich Dharmy Najwyższego Oświecenia mają źródło w tej sutrze. Jednakże, Subhuti, ci tak zwani Buddhowie i Dharmy nie są rzeczywistymi Buddhami i Dharmami.\nJak myślisz, Subhuti, gdyby człowiek miał ciało jak góra Sumeru, czy byłoby ono wielkie?\n— Bardzo wielkie, o Czczony przez Świat. A dlaczego? Bowiem Buddha głosi, iż nie jest to rzeczywiste ciało, lecz jest tylko zwane wielkim ciałem.\n— O Subhuti, gdyby istniało tyle rzek Ganges, ile jest ziaren piasku w wielkiej rzece Ganges, to czy wiele byłoby w nich piasku?\n— Bardzo wiele, o Czczony przez Świat! Samych rzek Ganges nieprzeliczoność, a cóż dopiero w nich piasku.\n— O Subhuti, ogłoszę ci prawdę. Gdyby mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty wypełnili siedmioma skarbami tak wielką ilość wszechświatów, jak wielka jest liczba ziaren piasku w tych rzekach, i złożyli to wszystko w darze, to czy zasługa ta byłaby wielka?\n— Bardzo wielka, o Czczony przez Świat!\n— O Subhuti, gdy mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty przyjmie i zatrzyma w sercu choćby jedną gathę z tej sutry i będzie nauczać jej i przedstawiać ją innym, to zasługa ta będzie większa.\nCo więcej, to miejsce ziemi, gdzie ta sutra czy nawet jedna jej gatha będzie przedstawiana, wiedz, o Subhuti, powinno być czczone ofiarami przez dewy, ludzi i asurów, podobnie jak stupa lub świątynia Buddhy. Tym bardziej, jeśli ktoś tę sutrę przyjmuje, trzyma w sercu, czyta i recytuje ją całą!\nO Subhuti, ktoś taki osiąga najwyższą i najcudowniejszą Dharmę. Tam, gdzie ta Święta sutra się znajdzie – Buddha i jego czcigodni uczniowie będą również obecni.\nWtedy Subhuti spytał Buddhę tak:\n— O Czczony przez Świat, jaka nazwa jest dana tej sutrze i jak powinniśmy przyjmować ją i zachowywać w umyśle?\n— Ta sutra ma być zwana Diament Doskonałej Mądrości. Pod tą nazwą powinna być przyjmowana i zachowywana. A dlaczego? Bowiem, Subhuti, Pradźnia Paramita głoszona przez Buddhę nie jest Pradźnią Paramitą, lecz jest tylko tak zwana. Jak myślisz, Subhuti, czy Tathagata głosi Dharmę?\n— O Czczony przez Świat, Tathagata nie głosi niczego.\n— A jak myślisz, Subhuti, czy wiele jest cząstek prochu we wszechświecie?\n— W istocie wiele, o Czczony przez Świat!\n— O Subhuti, Tathagata głosi, iż te wszystkie cząstki prochu nie są rzeczywiste, lecz są tylko zwane cząstkami prochu. Tathagata głosi, iż wszechświat nie jest rzeczywisty, lecz jest tylko zwany wszechświatem.\nJak myślisz, Subhuti, czy Tathagata może być rozpoznany przez swoje trzydzieści dwa znamiona?\n— O nie, Czczony przez Świat. Tathagata nie może być tak rozpoznany. A dlaczego? Bowiem Tathagata mówi, że rzeczywiście one nie istnieją, są tylko zwane „trzydziestu dwu fizycznymi znamionami”.\n— O Subhuti, gdyby mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty na praktykę dawania poświęcili tak wiele żywotów, jak wiele jest ziaren piasku w Gangesie, i gdyby, z drugiej strony, ktoś przyjął i zachował w sercu choćby jedną gathę z tej sutry i przedstawiał ją innym, to jego zasługa byłaby większa.\nWówczas Subhuti, słuchając sutry, uchwycił głębokie znaczenie i został poruszony do łez. Rzekł Buddzie:\n— Jak cudownie, o Czczony przez Świat, że Buddha wygłosił tę tak głęboką sutrę. Odkąd osiągnąłem oko mądrości, nie słyszałem takiej sutry. O Czczony przez Świat, jeśli ktoś słuchając tej sutry uwierzy w swój jasny i czysty umysł, urzeczywistni rzeczywistość. Powinniśmy wiedzieć, że ktoś taki osiągnie najwyższą i najcudowniejszą zasługę. O Czczony przez Świat, ta Rzeczywistość nie jest Rzeczywistością, lecz Tathagata zwie ją Rzeczywistością.\nO Czczony przez Świat, gdy teraz słuchałem tej sutry, bez trudu uwierzyłem, zrozumiałem, przyjąłem i pozostałem przy niej, lecz w ostatniej epoce, w ostatnich pięciuset latach, jeśli znajdzie się człowiek, który słuchając tej sutry uwierzy, zrozumie, przyjmie i pozostanie przy niej, to będzie to doprawdy rzadkie. A dlaczego? Ponieważ ktoś taki nie będzie więcej trzymał się pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby. A dlaczego? Ponieważ formy jaźni, istoty, duszy i osoby nie są rzeczywiście formami. A dlaczego? Bowiem ci, którzy porzucili rozróżnianie wszelkich form, zwani są Buddhami.\n— Właśnie tak, właśnie tak, Subhuti! Jeśli ktoś słuchający tej sutry nie będzie nią przerażony, wypełniony lękiem i grozą, wiedz, o Subhuti, że ktoś taki będzie doprawdy rzadkością. A dlaczego? Ponieważ, Subhuti, Tathagata głosi, iż pierwsza z Paramit jest tylko zwana pierwszą z Paramit.\nO Subhuti, podobnie Tathagata głosi, iż Paramita Cierpliwości nie istnieje, lecz jest tylko zwana pierwszą z Paramit. A dlaczego? Ponieważ, o Subhuti, gdy w przeszłości Kaliradża rozrywał moje ciało, nie było wówczas we mnie pojęcia jaźni, istoty, duszy lub osoby. A dlaczego? Ponieważ w przeszłości, gdy ciało było ćwiartowane, gdybym wciąż trzymał się pojęć jaźni, istoty, duszy i osoby, wówczas uczucia gniewu i nienawiści powstałyby we mnie. O Subhuti, pamiętam również z przeszłości, że podczas moich wcześniejszych pięciuset żywotów byłem ascetą praktykującym cierpliwość i wtedy także nie trzymałem się pojęć jaźni, istoty, duszy i osoby. Tak więc, Subhuti, Bodhisattwowie powinni porzucić wszelkie pojęcia form i rozwinąć Umysł Najwyższego Oświecenia. Ich umysły nie powinny przebywać w wyglądach, dźwiękach, zapachach, smakach, dotykach ani w tym, co umysł chwyta. Ich umysły nie powinny przebywać nigdzie. Gdyby umysły ich przebywały w czymś, trwaliby w błędzie. Oto dlaczego Buddha mówi, że umysł Bodhisattwy nie powinien przebywać w wyglądzie, gdy praktykuje dawanie. O Subhuti, wszyscy Bodhisattwowie tak właśnie powinni ofiarowywać dary dla dobra wszystkich odczuwających istot. Tathagata głosi o wyglądach, które nie są wyglądami i o odczuwających istotach, które nie są odczuwającymi istotami. O Subhuti, słowa Tathagaty są prawdziwe i zgodne z rzeczywistością. Są to słowa ostateczne, nie ma w nich fałszu ani herezji. O Subhuti, Dharma osiągnięta przez Tathagatę nie jest ani rzeczywista, ani nierzeczywista.\nO Subhuti, jeśli Bodhisattwa praktykuje dawanie z umysłem przebywającym w dharmach, jest jak człowiek błądzący w ciemności, który nie widzi niczego. Jeśli jednak Bodhisattwa praktykuje dawanie z umysłem nie przebywającym w żadnej rzeczy, jest jak człowiek z otwartymi oczami, widzący wszystko jak w blasku słońca.\nO Subhuti, w przyszłości ci mężczyźni lub kobiety wielkiej cnoty, którzy przyjmą, zatrzymają w umyśle, będą czytać i recytować tę sutrę, będą zobaczeni i rozpoznani przez Tathagatę, przez jego mądrość Buddhy, i osiągną oni niezmierzone i bezgraniczne zasługi.\nO Subhuti, gdyby mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty poświęcili na praktykę dawania tak wiele żywotów, jak wiele jest ziaren piasku w Gangesie, i choćby czynili to rankiem, w południe i wieczorem, kontynuując to przez niezliczone eony, to jednak, gdyby ktoś przez słuchanie tej sutry uwierzył w swój własny umysł bez żadnych wątpliwości, to jego zasługi przewyższą zasługi tamtych. A cóż dopiero, gdyby ta sutra była przepisywana, zachowywana, czytana, recytowana i przedstawiana innym!\nO Subhuti, zaprawdę zasługi wynikające z tej sutry nie są do pojęcia, są bezcenne i bezgraniczne. Tathagata głosi ją dla wstępujących w Mahajanę i w najwyższą Janę. Gdy ktoś ją przyjmuje, zachowuje w umyśle, czyta, recytuje i szeroko przedstawia innym, to osiąga niewyrażalne, nie do pojęcia zasługi, bez miary i granic, a Tathagata zna go i widzi. Ktoś taki poniesie Najwyższe Oświecenie Tathagaty. A dlaczego? Ponieważ, Subhuti, ci którzy znajdują zadowolenie w Hinajanie i ci którzy utrzymują pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby, nie będą w stanie słuchać, przyjmować, zachowywać w umyśle, czytać i recytować tej sutry ani przedstawiać jej innym.\nO Subhuti, gdziekolwiek ta sutra by się znalazła, tam wszystkie światy dewów, ludzi i asurów powinny składać ofiary, i wiedz, że to miejsce jak stupa powinno być czczone nabożeństwami i okrążeniami, ofiarami kadzidła i kwiatów.\nPonadto, Subhuti, gdy mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty, którzy przyjmują, zachowują w umyśle, czytają i recytują tę sutrę, są upokarzani przez innych, to ktoś taki zmuszony do cierpienia złego losu w zapłacie swoich przeszłych grzechów, a którego karmiczne grzechy zostają teraz wykorzenione przez upokorzenia od innych, osiągnie Najwyższe Oświecenie.\nO Subhuti, pamiętam, że w niezliczonych przeszłych eonach przed pojawieniem się Buddhy Dipankary napotkałem osiemdziesiąt cztery tysiące miliardów Buddhów, którym składałem ofiary i którym służyłem bez zarzutu. A jednak, jeśliby ktoś w ostatnim okresie kalpy Buddhy przyjął, zatrzymał w umyśle, czytał i recytował tę sutrę, to jego zasługi przewyższą moje, wynikające z ofiar czynionych Buddhom, moje nie mogą być nawet uważane za setną, tysięczną, dziesięciotysięczną czy stutysięczną część tego. W istocie żadne wyliczenie ani porównanie nie jest możliwe.\nO Subhuti, jeśli w ostatnim okresie kalpy Buddhy mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty przyjmie, zatrzyma w umyśle, będzie czytać i recytować tę sutrę, to moje pełne przedstawienie zasług tej osoby wzbudziłoby pomieszanie, wątpienie i niewiarę w umysłach wszystkich słuchaczy. Wiedz, Subhuti, że znaczenie tej sutry jest nie do pojęcia, tak jak i owoc jej nagrody.\nWówczas Subhuti spytał Buddhę:\n— O Czczony przez Świat, jeśli mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty są zdecydowani rozwijać Umysł Najwyższego Oświecenia, to jak powinni utrzymywać swe umysły, jak powinni je ujarzmiać?\n— Mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty, zdecydowani rozwijać Umysł Najwyższego Oświecenia, powinni go rozwijać tak: „Muszę wyzwolić wszystkie żyjące istoty, a jednak, choć wszystkie istoty są wyzwalane, doprawdy żadna istota wyzwolona nie zostaje”. A dlaczego? Jeśli bowiem, Subhuti, Bodhisattwa trzyma się pojęcia jaźni, istoty, duszy i osoby, to nie jest Bodhisattwą. A dlaczego? Ponieważ, O Subhuti, nie istnieje rzeczywiście Dharma, która by mogła rozwinąć Umysł Najwyższego Oświecenia.\nA jak myślisz, Subhuti, gdy Tathagata był z Buddhą Dipankarą, czy posiadł jakąś Dharmę, dzięki której osiągnął Najwyższe Oświecenie?\n— O nie, Czczony przez Świat. Tak jak rozumiem znaczenie nauki Buddhy, gdy był on z Buddhą Dipankarą, nie posiadł żadnej Dharmy, dzięki której osiągnął Najwyższe Oświecenie.\n— Właśnie tak, właśnie tak, o Subhuti! Nie było rzeczywiście żadnej Dharmy, dzięki której Tathagata osiągnął Najwyższe Oświecenie. O Subhuti, gdyby było coś takiego, Buddha Dipankara nie mógłby mi powiedzieć: „W twoim przyszłym życiu staniesz się Buddhą zwanym Siakiamunim”. A dlaczego? Ponieważ TATHAGATA to znaczy takość wszystkich Dharm. Jeśli mówi ktoś: „Tathagata osiągnął Najwyższe Oświecenie”, to wiedz, o Subhuti, iż nie ma żadnej Dharmy, dzięki której by je osiągnął, ponieważ Oświecenie samo w sobie nie jest ani rzeczywiste, ani nierzeczywiste. To dlatego Tathagata głosi, iż wszystkie Dharmy są Dharmami Buddhy. O Subhuti, te tak zwane Dharmy nie istnieją, są tylko zwane Dharmami.\nO Subhuti, załóżmy, że jest człowiek, którego ciało jest wielkie...\n— O Czczony przez Świat, wielkie ciało, o którym mówi Tathagata, nie jest wielkie, lecz jest tylko zwane wielkim ciałem.\n— O Subhuti, podobnie, kiedy Bodhisattwa mówi: „Muszę wyzwolić niezliczone żyjące istoty”, nie może być zwany Bodhisattwą. A dlaczego? Ponieważ w rzeczywistości nie istnieje żadna Dharma zwana stanem Bodhisattwy. Dlatego mówi Buddha: „Pośród wszystkich dharm nie ma żadnej, która by posiadała jaźń, istotę, duszę lub osobę”. O Subhuti, jeśli Bodhisattwa mówi: „Muszę być ozdobą krain Buddhy”, nie może być zwany Bodhisattwą. A dlaczego? Bowiem Tathagata głosi, iż takie ozdabianie nie istnieje, lecz jest tylko zwane ozdabianiem.\nO Subhuti, gdy Bodhisattwa jest zupełnie biegły w nierzeczywistości jaźni i dharm, wówczas Tathagata zwie go prawdziwym Bodhisattwą.\nJak myślisz, Subhuti, czy Tathagata posiada ludzkie oczy?\n— O tak, Czczony przez Świat, Tathagata posiada ludzkie oczy.\n— Jak myślisz, Subhuti, czy Tathagata posiada oczy dewy?\n— O tak, Czczony przez Świat, Tathagata posiada oczy dewy.\n— Jak myślisz, Subhuti, czy Tathagata posiada oczy mądrości?\n— O tak, Czczony przez Świat, Tathagata posiada oczy mądrości,\n— Jak myślisz, Subhuti, czy Tathagata posiada oczy Dharmy?\n— O tak, Czczony przez Świat, Tathagata posiada oczy Dharmy.\n— Jak myślisz, Subhuti, czy Tathagata posiada oczy Buddhy?\n— O tak, Czczony przez Świat, Tathagata posiada oczy Buddhy.\n— O Subhuti, jak myślisz, czy Tathagata mówił, że ziarna piasku w Gangesie są ziarnami piasku?\n— O tak, Czczony przez Świat, Tathagata mówił, że są one ziarnami piasku.\n— O Subhuti, jak myślisz, gdyby było tak wiele rzek Ganges, jak wiele jest ziaren pisku w Gangesie, i gdyby było tak wiele krain Buddhy, jak wiele jest ziaren piasku w tych wszystkich rzekach Ganges, to czy wiele byłoby takich systemów światów?\n— O wiele, Czczony przez Świat!\n— Żyjące istoty w tych wszystkich systemach światów mają wiele różnych umysłów, które wszystkie są znane Tathagacie. A dlaczego? Ponieważ umysły, o których mówi Tathagata, nie są umysłami, lecz są tylko zwane umysłami. A dlaczego? Bowiem Subhuti, ani przeszły, ani obecny, ani przyszły umysł nie może być odnaleziony.\n— Jak myślisz, Subhuti, gdyby ktoś wypełnił cały wszechświat siedmioma skarbami i ofiarował to wszystko w swej praktyce dawania, czy byłoby to dobrą przyczyną osiągnięcia wielkiej zasługi?\n— O tak, Czczony przez Świat, ponieważ ta dobra przyczyna powodowałaby osiągnięcie wielkiej zasługi.\n— O Subhuti, gdyby ta zasługa była rzeczywista, Tathagata nie nazwałby jej wielką. Mówił tak o niej, ponieważ jest nie-zasługą.\nJak myślisz, Subhuti, czy Buddha może być rozpoznany przez swoje zupełnie doskonałe fizyczne ciało?\n— O nie, Czczony przez Świat, Tathagata nie może być tak rozpoznany. A dlaczego? Ponieważ Buddha mówi, że zupełnie doskonałe fizyczne ciało nie istnieje, lecz jest tylko zwane zupełnie doskonałym.\n— Jak myślisz, Subhuti, czy Tathagata może być rozpoznany przez swoje zupełnie doskonałe kształty?\n— O nie, Czczony przez Świat, Tathagata nie może być tak rozpoznany, ponieważ Tathagata mówi, że zupełnie doskonałe formy nie istnieją, są tylko zwane zupełnie doskonałymi formami.\n— O Subhuti, nie mów, że Tathagata myśli: „Ja muszę przedstawić Dharmę”. Nie utrzymuj takiej myśli. A dlaczego? Bowiem jeśli ktokolwiek mówiłby tak, byłby rzeczywiście oszczercą Buddhy i nie mógłby pojąć mej nauki. O Subhuti, gdy Tathagata przedstawia Dharmę, to w rzeczywistości żadna Dharma nie jest nauczana: jest to tylko zwane nauczaniem Dharmy.\nWówczas mądry Subhuti spytał Buddhę:\n— O Czczony przez Świat, czy w przyszłych wiekach istnieć będą żyjące istoty, które uwierzą w tę Dharmę, gdy będą ją słyszeć?\n— O Subhuti, żyjące istoty nie są żyjącymi ani nie-żyjącymi istotami. A dlaczego? Bowiem Tathagata mówi, iż te żyjące istoty nie istnieją, lecz są tylko zwane żyjącymi istotami.\nSubhuti rzekł do Buddhy:\n— O Czczony przez Świat, czy Twoje osiągnięcie Najwyższego Oświecenia oznacza nieosiągnięcie niczego takiego?\n— Właśnie tak, właśnie tak, Subhuti! Nie osiągnąłem nawet najmniejszej Dharmy z Najwyższego Oświecenia i to właśnie zwane jest Najwyższym Oświeceniem.\nCo więcej, Subhuti, ta Dharma jest wszechobecna i niepodzielna, dlatego jest zwana Najwyższym Oświeceniem. Praktyka wszystkich dobrych cnót, bycie wolnym od przywiązania do jaźni, istoty, duszy i osoby przynosi osiągnięcie Najwyższego Oświecenia.\nO Subhuti, te tak zwane dobre cnoty, o których mówi Tathagata, nie są dobrymi, lecz są tylko zwane dobrymi cnotami.\nO Subhuti, gdyby ktoś w swej praktyce dawania uczynił z siedmiu skarbów stos tak wielki jak wszystkie góry Sumeru we wszechświecie zebrane razem i gdyby inny człowiek przyjął, zatrzymał w umyśle, czytał i recytował choćby tylko jedną gathę z tej Pradżnia Paramita Sutry i przedstawiał ją innym, to zasługa wynikająca z daru pierwszego nie byłaby warta setnej, tysięcznej, dziesięciotysięcznej, nawet stutysięcznej części osiągniętej przez drugiego, i żadne porównanie między nimi nie jest możliwe.\nO Subhuti, nie mów, że Tathagata myśli: „Wyzwolę wszystkie żyjące istoty”. Nie myśl w ten sposób, Subhuti. A dlaczego? Nie ma bowiem w rzeczywistości żadnych żyjących istot, które Tathagata mógłby wyzwolić. Gdyby tak było, Tathagata utrzymywałby jaźń, istotę, duszę i osobę, a przecież Tathagata głosi o jaźni, że w rzeczywistości jest nie-jaźnią, aczkolwiek zwykli ludzie myślą inaczej. O Subhuti, Tathagata mówi, że zwykli ludzie nie istnieją, lecz są tylko zwani zwykłymi ludźmi.\nJak myślisz, Subhuti, czy Tathagata może być rozpoznany przez swoje trzydzieści dwa fizyczne znamiona?\n— Tak, tak, może tak być.\n— O Subhuti, gdyby Tathagata mógł być rozpoznany przez swoje trzydzieści dwa fizyczne znamiona, to i władca świata mógłby być Tathagatą.\n— O Czczony przez Świat, tak jak zrozumiałem twą naukę, Tathagata nie może być rozpoznany przez swoje trzydzieści dwa fizyczne znamiona.\nWówczas Czczony przez Świat wygłosił gathę:\nKto widzi mnie w kształcie\nKto szuka mnie w dźwięku\nFałszywą kroczy ścieżką\nNie może postrzec Tathagaty.\nO Subhuti, jeśli utrzymujesz myśl: „Tathagata nie polega na swoim posiadaniu znamion dla osiągnięcia najwyższego Oświecenia”, to Subhuti, wypędź tę myśl.\nO Subhuti, jeśli myślisz, że podczas rozwijania umysłu Doskonałego Oświecenia będziesz pragnął unicestwienia wszystkich Dharm, to nie myśl w ten sposób, Subhuti. A dlaczego? Bowiem ten, kto rozwija Umysł Doskonałego Oświecenia, nie jest zwolennikiem unicestwienia.\nO Subhuti, gdyby Bodhisattwa w swej praktyce dawania zebrał siedem skarbów w ilości wystarczającej dla napełnienia tak wielu światów, jak wiele jest ziaren piasku w Gangesie, i gdyby z drugiej strony inny człowiek pojął w pełni, iż wszystkie dharmy są bez jaźni, i poprzez to osiągnął Doskonałość Cierpliwości, to zasługi tego ostatniego byłyby większe. A dlaczego? Ponieważ, Subhuti, wszyscy Bodhisattwowie nie przyjmują nagrody za swoje zasługi.\nSpytał Buddhę Subhuti:\n— O Czczony przez Świat, dlaczego Bodhisattwowie nie przyjmują nagrody za swoje zasługi?\nO Subhuti, Bodhisattwowie nie mają pragnienia ani przywiązania, gdy praktykują chwalebne cnoty, dlatego oto nie przyjmują nagrody.\nO Subhuti, jeżeli ktoś mówi, że Tathagata przychodzi lub odchodzi, siedzi czy leży, ten nie rozumie mej nauki. A dlaczego? Ponieważ TATHAGATA nie ma żadnego skąd, żadnego dokąd, i dlatego zwany jest Tathagatą.\nJak myślisz, Subhuti, gdyby mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty starli na proch wszystkie światy Wszechświata, to czy wiele byłoby cząstek prochu?\n— Wiele, wiele, o Czczony przez Świat. A dlaczego? Bowiem jeśliby rzeczywiście istniały, Buddha nie mówiłby o cząstkach prochu. A dlaczego? Ponieważ gdy Buddha mówi o cząstkach prochu, to nie istnieją one, lecz są tylko zwane cząstkami prochu. O Czczony przez Świat, gdy Tathagata mówi o światach, nie istnieją one, lecz są tylko zwane światami. A dlaczego? Ponieważ gdyby rzeczywiście istniały, byłyby właśnie zbiorami. Tathagata mówi jednak o zbiorach, że nie istnieją, lecz są tylko zwane zbiorami.\n— O Subhuti, o tym, co zwane jest zbiorem, nie sposób mówić, lecz zwykły człowiek ma pragnienie i przywiązanie ku takim rzeczom.\nJak myślisz, Subhuti, gdy ktoś mówi: „Buddha głosi poglądy o jaźni, istocie, duszy i osobie”, to czy ktoś taki rozumie moją naukę?\n— O nie, Czczony przez Świat, ktoś taki nie rozumie. A dlaczego? Bowiem Tathagata głosi, iż poglądy o jaźni, istocie, duszy i osobie nie istnieją, lecz są tylko zwane poglądami na jaźń, istotę, duszę i osobę.\n— O Subhuti, ten kto rozwija Umysł Najwyższego Oświecenia, tak właśnie powinien znać, widzieć, wierzyć i rozumieć. Powinien uniezależnić się w swym umyśle od percepcji rzeczy. O Subhuti, o tych tak zwanych kształtach rzeczy Tathagata głosi, że nie istnieją, lecz że są tylko zwane kształtami rzeczy.\nO Subhuti, gdyby ktoś przez niezliczone eony składał w darze siedem skarbów w ilości wystarczającej do wypełnienia wszystkich światów i gdyby z drugiej strony mężczyzna lub kobieta wielkiej cnoty rozwinęli Umysł Bodhi, przyjęli, zatrzymali w umyśle, czytali i recytowali choćby jedną gathę z tej sutry i przedstawiali ją innym, to ich zasługi przewyższyłyby tamte. A w jaki sposób powinni nauczać innych? Przez nauczanie tego bez przywiązania do formy, w niezmienności absolutu. Przeto:\nJak gwiazdy, błąd widzenia czy jak lampę,\nJak złudną zjawę, kroplę rosy, bańkę piany,\nJak śnienie, błyskawicę lub jak chmurę\nGdy Buddha skończył wykładać tę sutrę, starszy Subhuti, wraz z mnichami, mniszkami, świeckimi braćmi i siostrami, wraz z całym światem dewów, ludzi i asurów, słuchającymi Jego nauki, wszyscy zostali wypełnieni radością, wierzyli w nią, przyjęli i przestrzegali.


Komisarz UE: austriacki limit imigrantów sprzeczny z prawem UE - Polska i świat\nKomisarz UE ds. migracji Dimitris Awramopulos poinformował w czwartek, że wystosował pismo do władz Austrii z ostrzeżeniem, iż plan wprowadzenia dziennego limitu dla ubiegających się o azyl, którzy przekraczają granicę tego kraju, jest sprzeczny z prawem UE.\n"Decyzja podjęta przez Austriaków nie jest zgodna z prawem UE - powiedział Awramopulos agencji Reutera. - Wysyłam to pismo, w którym powiadamiam ich, że ich decyzja nie jest zgodna z ustawodawstwem europejskim. Austriacy są obowiązani przyjmować wnioski o azyl bez wprowadzania limitu".\nPułap osób ubiegających się o azyl został ustalony na 37,5 tys. w tym roku; limit 80 osób dziennie został wyznaczony tak, aby nie przekroczyć tej liczby. Od 1 stycznia w Austrii o azyl wystąpiło już 11 tys. migrantów, czyli prawie 250 dziennie. We wtorek ograniczenie liczby migrantów do 2,5 tys. dziennie zapowiedziała Chorwacja, zastrzegając, że będzie wpuszczać tylko osoby uciekające przed wojnami i wykluczy tych, którzy podróżują w poszukiwaniu lepszego życia lub chcą dołączyć do rodzin w Niemczech i Austrii.\nJuncker krytycznie ocenił w czwartek decyzję władz austriackich i podkreślił, że KE sprawdza, czy jest ona zgodna z prawem UE. Jego zdaniem wprowadzanie przez coraz więcej państw strefy Schengen tymczasowych kontroli na granicach jest konsekwencją tego, iż brakuje wspólnego europejskiego podejścia do rozwiązania kryzysu uchodźczego. "Dziś, tak jak zawsze, będę zabiegał o europejskie podejście" - zapowiedział Juncker przed rozpoczynającym się w czwartek po południu szczytem UE, na którym kryzys migracyjny będzie jednym z głównych tematów.\nkkkk, 18.02.2016 19:06\n.... i zdrowy rozsądek jest sprzeczny z prawe UE.