Tybet w 2001 roku\nS³owo „Tybet” (tyb. Bod) odnosi siê tu do p³askowy¿u, nazywanego obecnie „Tybetañskim Regionem Autonomicznym” (TRA), oraz czê¶ci s±siaduj±cych z nim prowincji Chin – Qinghai, Sichuanu, Gansu i Yunnanu. Ziemie te s± dla zamieszkuj±cych je od wieków Tybetañczyków Czolka-Sum, „trzema prowincjami” Tybetu (U-Cang, Kham i Amdo). W ten sposób definiuje siê Tybet „etnograficzny”, odpowiadaj±cy „Piêciu [tybetañskim] Obszarom i Regionom Autonomicznym” (chiñ. wu shen qu, tyb. zhin-chen dang rang-skyong-ljongs lnga), które w 1951 roku formalnie przy³±czono do Chiñskiej Republiki Ludowej. W³adze chiñskie okre¶laj± terminem „Tybet” (chiñ. Xizang, dos³. „Zachodni Skarbiec”) wy³±cznie TRA, stanowi±cy trzeci±, zachodni± czê¶æ Tybetu etnograficznego.\nChoæ status „dawnego” Tybetu bywa przedmiotem ideologicznych dysput i polemik, nie ulega w±tpliwo¶ci, ¿e w latach 1913-1950 Tybet spe³nia³ wszystkie warunki pañstwowo¶ci uznawane przez prawo miêdzynarodowe: posiada³ naród, terytorium oraz niezale¿ny od obcych w³adz rz±d, który sprawowa³ na owym terytorium w³adzê wewnêtrzn± i utrzymywa³ stosunki z innymi pañstwami. Po inwazji Armii Ludowo-Wyzwoleñczej (1949-50) rz±d ten próbowa³ negocjowaæ i uk³adaæ siê z Chiñczykami. W odpowiedzi na prze¶ladowania i represje, towarzysz±ce wprowadzaniu komunistycznych reform we wschodniej czê¶ci kraju, Tybetañczycy chwycili za broñ. 10 marca 1959 roku mieszkañcy Lhasy, obawiaj±c siê, ¿e chiñscy ¿o³nierze uprowadz± i wywioz± do Pekinu Dalajlamê – najwy¿szego przywódcê politycznego i duchowego Tybetu – otoczyli jego rezydencjê. Zgromadzenie przerodzi³o siê w falê antychiñskich demonstracji, te za¶ – w powstanie. Kiedy sta³o siê jasne, ¿e nie ma ju¿ ¿adnych szans na rozmowy i negocjacje, Dalajlama zdo³a³ opu¶ciæ Lhasê i dotrzeæ do Indii. W jego ¶lady posz³o ponad osiemdziesi±t tysiêcy Tybetañczyków. Powstanie zosta³o krwawo st³umione. Rozpocz±³ siê, jak ujmuje to Dalajlama: „Najgorszy okres w naszej ponaddwutysi±cletniej historii. Istnieje niebezpieczeñstwo, ¿e naród tybetañski i jego dziedzictwo kulturowe znikn± z powierzchni Ziemi. Sytuacja jest bardzo powa¿na: to kwestia ¿ycia lub ¶mierci. Je¿eli zatriumfuje ¶mieræ, nie pozostanie nic”.\nPo st³umieniu powstania w³adze chiñskie przyst±pi³y do tworzenia „spó³dzielni”, a nastêpnie „komun”, niszcz±c pozosta³o¶ci tradycyjnych struktur politycznych i spo³ecznych. Rozpoczê³a siê „wojna klasowa”. Wtr±cano do wiêzieñ wszystkich przedstawicieli „starego” systemu i „kontrrewolucjonistów” – hierarchów i mnichów buddyjskich, arystokratów, przywódców klanów, urzêdników pañstwowych itd. – oraz ich „agentów”. W 1966 roku „wybuch³a” rewolucja kulturalna, podczas której bezlito¶nie zwalczano wszelkie przejawy „starego my¶lenia i obyczajów”, co oznacza³o, miêdzy innymi, ca³kowity zakaz praktykowania i manifestowania wiary religijnej, noszenia tradycyjnych strojów, a nawet pos³ugiwania siê jêzykiem tybetañskim.\nPo upadku „bandy czworga” rz±d zdecydowa³ siê na bardziej liberaln± politykê. W 1980 roku z³o¿y³ wizytê w Lhasie pierwszy sekretarz KPCh Hu Yaobang i przeprosi³ Tybetañczyków za katastrofê, jak± okaza³y siê dla nich trzy dziesiêciolecia chiñskich rz±dów. Przera¿ony nêdz± i spustoszeniami, zapowiedzia³ „jak najszybsze przywrócenie warunków bytowych sprzed 1959 roku” oraz wycofanie wiêkszo¶ci chiñskich funkcjonariuszy i urzêdników.\nLiberalizacja gospodarcza i polityczna oznacza³a przede wszystkim elementarne poszanowanie dla religijnej, kulturowej i jêzykowej odrêbno¶ci Tybetañczyków. Zwolniono wiêkszo¶æ wiê¼niów politycznych, wydawano zgody na odbudowê zrównanych z ziemi± klasztorów i ¶wi±tyñ, promowano jêzyk tybetañski i zak³adano szko³y. W³adze ChRL nawi±za³y kontakt z Dalajlam±; diaspora wysy³a³a oficjalne delegacje, które mia³y na w³asne oczy zobaczyæ „postêp”, jakiego dokonano w Tybecie. Na podstawie zgromadzonych wtedy dokumentów, relacji i statystyk ¼ród³a emigracyjne szacuj±, ¿e chiñsk± okupacjê przyp³aci³o ¿yciem ponad milion dwie¶cie tysiêcy z sze¶ciu milionów Tybetañczyków – pi±ta czê¶æ narodu. W gruzach leg³y niemal wszystkie z 6.259 klasztorów, bêd±cych o¶rodkami religii, kultury, nauki, medycyny i sztuki tybetañskiej (wbrew twierdzeniom chiñskiej propagandy, osiemdziesi±t procent zniszczono jeszcze przed wybuchem rewolucji kulturalnej, czyli „wypaczeniem”, za które obwinia siê „bandê czworga”).\nOdsuniêcie Hu w styczniu 1987 roku oznacza³o koniec liberalizacji politycznej. „Miodowy miesi±c” zamknê³a fala potê¿nych manifestacji niepodleg³o¶ciowych w Lhasie, które t³umiono, otwieraj±c ogieñ do demonstruj±cych mnichów, mniszek i ¶wieckich. Po trzech latach niepokojów w marcu 1989 roku og³oszono stan wojenny.\nW tym okresie s³u¿by bezpieczeñstwa stosowa³y strategiê „obrotowych drzwi”, polegaj±c± na masowych, stosunkowo krótkich, z regu³y przypadkowych aresztowaniach po³±czonych z okrutnym biciem. „Prowodyrów” i „pod¿egaczy” skazywano na kilkuletnie wyroki wiêzienia. Poniewa¿ ¶wiadkami brutalno¶ci policji byli zachodni tury¶ci, dla których na pocz±tku lat osiemdziesi±tych otworzono najwiêksze miasta ¶rodkowego Tybetu, w³adze zmieni³y taktykê, staraj±c siê zapobiegaæ protestom i wyst±pieniom niepodleg³o¶ciowym. Budowano agenturê, zak³adano kamery przemys³owe w newralgicznych punktach miasta, zatrzymanych i wiê¼niów poddawano torturom, by wydobyæ informacje i zastraszyæ ca³± spo³eczno¶æ tybetañsk±.\nCoraz wiêksz± wagê przywi±zywano do rozwoju gospodarczego, który mia³ roz³adowaæ niezadowolenie Tybetañczyków oraz ¶ci¶lej powi±zaæ Tybet ze strukturami ChRL. Sprowadzono tysi±ce chiñskich funkcjonariuszy, robotników i osadników, by – wzorem innych „mniejszo¶ciowych” prowincji, takich jak Mand¿uria czy Mongolia Wewnêtrzna – raz na zawsze utopiæ problem „lokalnego separatyzmu” w morzu Hanów. Polityka przenoszenia ludno¶ci szybko zmieni³a Tybetañczyków w mniejszo¶æ w ich w³asnym kraju, a zw³aszcza w jego miastach. Jednocze¶nie, w ramach polityki „planowania rodziny”, która ustawowo mia³a nie stosowaæ siê do „mniejszo¶ci”, tybetañskie kobiety poddawano przymusowym aborcjom (nawet w ósmym miesi±cu ci±¿y) i sterylizacjom.\nOstateczny, instytucjonalny kres polityce liberalizacji po³o¿y³o tzw. III Forum Robocze w sprawie Tybetu, które zwo³ali najwy¿si przywódcy ChRL w 1994 roku. Sta³y Komitet Biura Politycznego uzna³, ¿e prawdziwym problemem jest to¿samo¶æ Tybetañczyków i wyda³ jej otwart± wojnê. W ci±gu kilku lat kampaniami „reedukacji patriotycznej” objêto najpierw urzêdników pañstwowych, potem uznawanych za najgro¼niejsze ¼ród³o „nacjonalizmu” duchownych, i wreszcie ca³e spo³eczeñstwo tybetañskie. Po raz pierwszy od czasów rewolucji kulturalnej machina propagandowa zaatakowa³a Dalajlamê (wcze¶niej mówi³a o „separatystycznej klice Dalaja”).\nKonflikt zaostrzy³o uwiêzienie sze¶cioletniego Genduna Czokji Nimy, którego Dalajlama, zgodnie z wiekow± tradycj±, uzna³ w maju 1995 roku za nowe wcielenie Panczenlamy, drugiego hierarchy buddyzmu tybetañskiego. Ateistyczne – z definicji – w³adze mianowa³y innego, „autentycznego” Panczenlamê i zaczê³y zmuszaæ tybetañski kler do jego zaakceptowania i „odrzucenia” dziecka, wskazanego przez Dalajlamê. (Pekin do tej pory odmawia niezale¿nym obserwatorom dostêpu do uwiêzionego ch³opca i jego rodziców, choæ zabiega³y o to liczne rz±dy, parlamenty i organizacje miêdzynarodowe.) Protestowali mnisi, gwa³townie nasila³y siê represje w klasztorach buddyjskich. Opornych aresztowano lub wydalano ze ¶wi±tyñ. „Grupy robocze”, tzw. „komitety demokratycznego zarz±dzania” oraz lokalne biura ds. religii, które nadzoruj± dzia³alno¶æ klasztorów, wprowadza³y nowe restrykcje, dotycz±ce np. liczby i wieku duchownych. W 1998 roku w³adze zaczê³y wysy³aæ na przymusowe emerytury mnichów, którzy ukoñczyli sze¶ædziesi±t lat. (W tradycji buddyjskiej, zasadzaj±cej siê w du¿ej mierze na bezpo¶rednim, ustnym przekazie od nauczyciela do ucznia, starzy mnisi odgrywali zawsze wielk± rolê jako wychowawcy, przewodnicy duchowi i mistrzowie medytacji.) „Reedukowani” musieli zadeklarowaæ lojalno¶æ wobec „macierzy” i potêpiæ Dalajlamê, którego zdjêæ nie mo¿e dzi¶ posiadaæ ¿aden Tybetañczyk. Do tej pory w ramach owej kampanii usuniêto ze ¶wi±tyñ ponad dwadzie¶cia tysiêcy duchownych. Po spacyfikowaniu klasztorów og³oszono „kampaniê ateizacji”, która objê³a ca³e spo³eczeñstwo.\nW grudniu 1999 roku uciek³ do Indii czternastoletni Ugjen Trinlej Dord¿e, XVII Karmapa, najwy¿szy hierarcha buddyjski, przebywaj±cy na terenie Tybetu. (Rz±d ChRL zezwoli³ na intronizowanie tego lamy, wskazanego wcze¶niej przez Dalajlamê, w 1992 roku – w ostatnich miesi±cach dogasaj±cej liberalizacji; propaganda nieodmiennie przedstawia³a go jako „patriotycznego duchownego, mi³uj±cego politykê partii i jedno¶æ macierzy” i ¿ywy dowód wolno¶ci religii w Tybecie.) W³adze znów zaostrzy³y represje, zakazuj±c Tybetañczykom obchodzenia ¶wi±t buddyjskich, gro¿±c dymisjami urzêdnikom, którzy bêd± odwiedzaæ klasztory, itd. Nowa strategia Pekinu, który zacz±³ mówiæ o „obco¶ci buddyzmu” jako religii przeniesionej przed ponad tysi±cem lat z Indii, kojarzy siê Tybetañczykom tylko z represjami rewolucji kulturalnej. Za ucieczkê Karmapy zap³aci³ stanowiskiem Chen Kuiyuan, pierwszy sekretarz KPCh w TRA, odpowiedzialny za prowadzenie brutalnych kampanii politycznych w latach dziewiêædziesi±tych. Mieszkañcy Lhasy ¿artuj±, ¿e m³ody lama „zabi³ Chena”, który by³ dla nich uosobieniem partyjnego betonu i najokrutniejszych represji. Po mianowaniu nowego sekretarza, Guo Jinlonga, w³adze nie zmieni³y jednak ani retoryki, ani twardej polityki antyreligijnej.\nTybetañczyków wtr±ca siê do wiêzieñ za ka¿d± próbê sprzeciwu wobec komunistycznej w³adzy – choæby za posiadanie flagi narodowej czy przek³adu Powszechnej Deklaracji Praw Cz³owieka. Wnosz±c z relacji ofiar i raportów organizacji praw cz³owieka, tortury s± jedyn± metod± prowadzenia dochodzeñ znan± chiñskim ¶ledczym. Od 1986 roku, kiedy to ChRL podpisa³a Konwencjê przeciwko Torturom oraz Innemu Okrutnemu, Nieludzkiemu lub Poni¿aj±cemu Traktowaniu lub Karaniu, w chiñskich wiêzieniach zginê³o co najmniej 70 Tybetañczyków. W tym a¿ dziesiêcioro na skutek protestów w Drapczi – wiêzieniu oddalonym zaledwie o piêæ kilometrów od D¿okhangu, najbardziej czczonego sanktuarium Tybetu – do których dosz³o w maju 1998 roku podczas wizytacji trzech ambasadorów pañstw Unii Europejskiej. Dyplomaci nie mieli pojêcia o tragedii, jak± wywo³a³ ich przyjazd – dowiedzieli siê o niej kilka miesiêcy pó¼niej od organizacji pozarz±dowych. W roku 2001 udokumentowano zgony dziesiêciorga tybetañskich aresztantów i wiê¼niów. Tybetañczycy s± dyskryminowani we wszystkich sferach ¿ycia spo³ecznego – poczynaj±c od edukacji, przez opiekê zdrowotn±, po pracê i warunki mieszkaniowe. Tybet sta³ siê nuklearnym ¶mietnikiem chiñskiego imperium. Wykarczowano tybetañskie lasy – tak wa¿ne dla równowagi ekologicznej naszej planety, jak amazoñska puszcza. W zlewiskach najwiêkszych rzek Azji, które maj± swe ¼ród³a w Tybecie, mieszka niemal po³owa ludzko¶ci. Gigantyczne, poch³aniaj±ce tysi±ce ofiar powodzie, jakie w ostatnich latach nawiedza³y te regiony, przypisuje siê zamuleniu rzek, którego przyczyn± jest w³a¶nie wycinanie tybetañskich lasów.\nW 2001 roku Pekin przyst±pi³ do budowy linii kolejowej, która po³±czy Tybet centralny z innymi prowincjami ChRL i bez w±tpienia przyspieszy proces sinizacji kraju.\nKa¿dego roku ucieka do Indii oko³o trzech tysiêcy Tybetañczyków. G³ównie duchowni oraz m³odzie¿ i dzieci, które mog± otrzymaæ tybetañskie wykszta³cenie tylko poza granicami swego kraju. W roku 2001, po drastycznym zaostrzeniu kontroli na granicy nepalsko-chiñskiej, do Indii dotar³o tylko 1.375 uchod¼ców z Tybetu. Oficjalne ¼ród³a chiñskie informowa³y o zatrzymaniu 2.500 osób, próbuj±cych nielegalnie przekroczyæ granicê.\nWed³ug nowojorskiej organizacji Freedom House, Tybet jest jednym z najgorszych miejsc na naszej planecie pod wzglêdem braku poszanowania podstawowych wolno¶ci i praw cz³owieka.\nTybet w roku 2001\nChiñska Republika Ludowa pozostaje pañstwem, w którym naruszanie praw cz³owieka oraz ¶cis³y nadzór i represje wobec obywateli maj± charakter instytucjonalny. A tak¿e, jak nieodmiennie rozpoczyna swoje raporty Departament Stanu USA, „pañstwem autorytarnym, w którym w³adzê sprawuje Komunistyczna Partia Chin (KPCh). Cz³onkowie partii zajmuj± niemal wszystkie wysokie stanowiska w administracji cywilnej, wojskowej i policyjnej na szczeblu krajowym i regionalnym. W³adza najwy¿sza nale¿y do cz³onków Politbiura”.\nW 2001 roku rz±d utrwala³ stare i narzuca³ nowe restrykcje, dotycz±ce przede wszystkim dzia³alno¶ci religijnej i politycznej: zwiêkszano kontrolê nad klasztorami, obowi±zywa³ zakaz wystawiania zdjêæ Dalajlamy, inwigilowano tybetañskie kadry, duchownych i zwyk³ych obywateli.\nJednocze¶nie Pekin próbowa³ poprawiæ swój wizerunek na arenie miêdzynarodowej, odnosz±c spektakularny sukces, jakim by³a decyzja o przyznaniu Chinom organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku. Rz±d wysy³a³ i przyjmowa³ liczne delegacje oraz wyda³ kolejn± bia³± ksiêgê, by przekonaæ ¶wiat, ¿e ChRL dokona³a ogromnego postêpu w dziedzinie praw cz³owieka i ochrony kultury Tybetu.\nW minionym roku najsurowszym represjom poddawano religiê. Kontynuowano kampaniê „reedukacji patriotycznej”, której celem jest indoktrynowanie duchownych i ca³ego spo³eczeñstwa przeciwko Dalajlamie i jego „klice” oraz fundamentom kultury i religii Tybetu. Odpowiedzialne za tê kampaniê „grupy robocze” kierowano nawet do klasztorów po³o¿onych w najodleglejszych i najbardziej odludnych regionach kraju. „Reedukacja” nie zachwia³a jednak wiar±, jak± Tybetañczycy darz± Dalajlamê. Wiele osób, które protestowa³y przeciwko kampanii, aresztowano lub wydalono z klasztorów.\n1 kwietnia Chiny ponownie og³osi³y zainicjowan± przez prezydenta Jiang Zemina kampaniê „mocnego uderzenia” w „rosn±c± przestêpczo¶æ”. W jej ramach – jak poda³y oficjalne media – trzy miesi±ce pó¼niej stracono sze¶ciu Tybetañczyków. W Tybecie wszystkie kampanie „mocnego uderzenia” maj± przede wszystkim charakter polityczny i nie s± wymierzone, jak w innych prowincjach ChRL, w przestêpczo¶æ pospolit±.\nWalka z opozycj± polityczn±\nW 2001 roku udokumentowano kilkadziesi±t aresztowañ, zwi±zanych z dzia³alno¶ci± polityczn±, któr± w³adze uznaj± za „zagro¿enie dla bezpieczeñstwa pañstwa” (w znowelizowanym kodeksie postêpowania karnego okre¶leniem tym zast±piono „dzia³alno¶æ kontrrewolucyjn±”). W walce z opozycj± Pekin nadal ucieka siê do arbitralnych uwiêzieñ. Wiêkszo¶æ uwiêzionych zatrzymano za udzia³ w symbolicznych, pokojowych protestach lub za posiadanie zdjêæ Dalajlamy albo s³uchanie kaset z jego wyk³adami.\nTortury s± codzienno¶ci± wszystkich wiêzieñ i aresztów Tybetu. Bicie, ra¿enie i gwa³ty elektrycznymi pa³kami, krêpowanie, skuwanie, zawieszanie za wykrêcone koñczyny, pozbawianie snu, g³odzenie, szczucie psami, zamykanie w karcerach, wystawianie na ekstremalne temperatury, zmuszanie do wycieñczaj±cych æwiczeñ itd. powoduj± powa¿ne urazy fizyczne i psychiczne oraz zgony. Niemal wszyscy zatrzymani s± maltretowani czy to przez funkcjonariuszy Biura Bezpieczeñstwa Publicznego i Ludowej Policji Zbrojnej, czy to przez stra¿ników – najczê¶ciej przez jednych i drugich.\n¦rodki ochrony prawnej zatrzymanych i uwiêzionych Tybetañczyków s± takie same jak w ca³ych Chinach – niewystarczaj±ce tak w teorii, jak i w praktyce. Brak niezale¿nego dostêpu do wiê¼niów i wiêzieñ sprawia, ¿e trudno oceniæ zasiêg i brutalno¶æ pogwa³ceñ praw cz³owieka w instytucjach izolacyjnych oraz faktyczn± liczbê tybetañskich wiê¼niów politycznych. Wiêkszo¶æ sêdziów orzekaj±cych nie ma ¿adnego lub prawie ¿adnego wykszta³cenia prawniczego. S±dy nie s± niezawis³e i bezstronne. Krótkie procesy odbywaj± siê niejawnie. Rokrocznie rozpatruje siê kilkadziesi±t spraw dotycz±cych przestêpstw przeciwko bezpieczeñstwu pañstwa. Najwy¿sza kara za takie przestêpstwo wynosi 15 lat wiêzienia; wyrok ³±czny nie mo¿e przekroczyæ lat 20. Sprawy te dotycz± zwykle dzia³alno¶ci niepodleg³o¶ciowej, która jest nielegalna, nawet je¶li nie wi±¿e siê z u¿yciem przemocy.\nWed³ug szacunków Tibet Information Network (TIN), liczba wiê¼niów politycznych w Tybecie zmniejszy³a siê z 538 w styczniu 1999 do 266 w styczniu 2001 roku. Mnisi i mniszki stanowili oko³o 74 procent wiê¼niów; kobiety – 20 procent. W 1997 roku zaczê³a spadaæ liczba skazanych w procesach politycznych. W owym czasie w³adze wprowadza³y i zaostrza³y kampaniê edukacji patriotycznej, w ramach której zmuszano mnichów, mniszki i ¶wieckich do wyrzeczenia siê Dalajlamy. Liczba duchownych skazanych za opieranie siê kampanii stanowi jednak zaledwie u³amek liczby mnichów i mniszek wydalanych za to z klasztorów.\nOd 1996 roku spada liczba protestów i uwiêzieñ w Tybetañskim Regionie Autonomicznym – ro¶nie jednak, choæ powoli, w tybetañskich regionach, nie nale¿±cych do TRA. W latach 1996-2000 Tybetañczycy spoza TRA stanowili trzeci± czê¶æ znanych wiê¼niów politycznych, podczas gdy w latach 1987-1991 – ledwie sze¶æ procent. Poza TRA w¶ród skazanych jest znacznie wiêcej studentów i nauczycieli; protesty wydaj± siê te¿ bardziej regionalnie rozproszone, ni¿ w Tybecie ¶rodkowym. Z bardzo ostro¿nej analizy danych TIN wynika, ¿e po 1987 roku na skutek nieludzkiego traktowania zmar³o 37 tybetañskich wiê¼niów politycznych – jeden na piêædziesiêciu – w tym dwudziestu w wiêzieniu nr 1 TRA, lhaskim Drapczi. Jednym z g³ównych czynników, odstraszaj±cych Tybetañczyków od udzia³u w protestach politycznych, mo¿e byæ przera¿aj±ca reputacja tej „s³yn±cej” z maltretowania wiê¼niów placówki. W ostatnich latach w wiêzieniu tym wprowadzono równie¿ musztry i obowi±zkowe æwiczenia, które, jak wynika z relacji ofiar, odebra³y zdrowie wiêkszo¶ci skazanych za przestêpstwa polityczne. Obecnie w³adze rutynowo podnosz± kary wiê¼niom, którzy otwarcie manifestuj± swoje pogl±dy polityczne. ¯adna kara nie budzi w nich takiego lêku. Tybetañczycy doskonale wiedz±, ¿e w placówce, w której zabito i okaleczono wielu skazanych, wy¿szy wyrok oznacza krótsze ¿ycie. ¦redni wyrok wzrós³ do o¶miu lat i o¶miu miesiêcy (w 2000: 7,3; w latach 1987-1999: 5,7 roku), a w¶ród skazanych, którym podwy¿szano wymiar kary w wiêzieniu – do dwunastu lat i sze¶ciu miesiêcy. W Drapczi ukarano w ten sposób oko³o 27 procent wiê¼niów.\n¦redni wyrok administracyjny wynosi dwa lata i trzy miesi±ce.\nDane te z pewno¶ci± nie s± pe³ne, gdy¿ w³adze chiñskie robi± wszystko, by informacje dotycz±ce naruszeñ praw cz³owieka nie wydosta³y siê za granice ChRL. Nawet nazwiska wiê¼niów politycznych uznawane s± za „tajemnicê pañstwow±”, a ka¿da próba przekazania ich komukolwiek – za „szpiegostwo”. W ostatnich latach ros³a liczba wiê¼niów politycznych, umieraj±cych w wiêzieniach lub – na skutek z³ego traktowania za kratami – zaraz po wyj¶ciu na wolno¶æ. Wed³ug TIN najbardziej zagro¿one s± wiê¼niarki polityczne, zw³aszcza z Drapczi. Od 1987 w wiêzieniu tym lub zaraz po opuszczeniu jego murów umiera³a jedna na 22 skazane.\nI tak, na przyk³ad, 5 lutego zmar³a w Drapczi, tu¿ przed zakoñczeniem dziesiêcioletniego wyroku, wielokrotnie bita i torturowana dwudziestoo¶mioletnia mniszka Nga³ang Loczoe (któr± aresztowano za udzia³ w pokojowej demonstracji w Lhasie w maju 1992 roku i skazano na piêæ lat wiêzienia za „pod¿eganie do dzia³alno¶ci kontrrewolucyjnej i rozpowszechnianie kontrrewolucyjnej propagandy”. W czerwcu 1993 roku wraz trzynastoma innymi mniszkami nagra³a s³ynn± kasetê z pie¶niami patriotycznymi, któr± przemycono pó¼niej za mury Drapczi. Kiedy w³adze dowiedzia³y siê o istnieniu ta¶my, podwy¿szono kary mniszek – wyrok Nga³ang o piêæ lat.) W tym samym miesi±cu potwierdzono informacje o zgonach piêciu innych wiê¼niów politycznych, w tym Lobsanga Szeraba, mnicha z klasztoru Sera, którego torturowano w areszcie ¶ledczym Guca.\nW minionym roku w³adze wprowadza³y nowe, represyjne ¶rodki testowania lojalno¶ci tybetañskich kadr wobec pekiñskiego re¿imu. Cz³onkom partii i urzêdnikom pañstwowym zakazano posiadania przedmiotów kultu religijnego i odwiedzania ¶wi±tyñ. Polecono im te¿ odebranie dzieci z klasztorów oraz z prowadzonych przez administracjê Dalajlamy szkó³ w Indiach.\nDalsze ograniczanie wolno¶ci religii\nRz±d ChRL poddaje praktyki religijne i miejsca kultu ¶cis³ej kontroli. Zezwalaj±c na odprawianie pewnych obrzêdów i rytua³ów, nie toleruje niczego, co mog³oby siê wi±zaæ z niepodleg³o¶ci± Tybetu lub stanowiæ przejaw „separatyzmu”. Oficjalne media piêtnuj± „klikê Dalaja” i kwestionuj± autorytet duchowy Dalajlamy, który jest dla nich „separatyst±”, usi³uj±cym podzieliæ Chiny. Rz±d centralny i w³adze lokalne czêsto powtarzaj±, ¿e dialog z Dalajlam± jest niemo¿liwy, gdy¿ jego czyny zadaj± k³am publicznym zapewnieniom, i¿ nie opowiada siê za niepodleg³o¶ci± Tybetu. Niemniej Pekin deklaruje gotowo¶æ do rozmawiania z Dalajlam±, o ile zrezygnuje on z dzia³alno¶ci „separatystycznej” i uzna, i¿ Tybet i Tajwan stanowi± integraln± czê¶ci± Chin. Koñczy siê jednak na deklaracjach.\nWiêkszo¶æ Tybetañczyków praktykuje buddyzm. Dotyczy to równie¿ urzêdników i cz³onków partii. Oko³o tysi±ca duchownych piastuje ró¿ne funkcje w lokalnych zgromadzeniach ludowych i komitetach Ogólnochiñskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultatywnej. W³adze wymagaj± jednak, by cz³onkowie KPCh i osoby pracuj±ce dla rz±du przestrzega³y partyjnej zasady ateizmu. Przed dwoma laty og³oszono kampaniê promowania ateizmu i nauki, która, jak podano, ma podnie¶æ kwalifikacje urzêdników pañstwowych. W 2001 roku ze szczególn± gorliwo¶ci± wprowadzono j± w szko³ach.\nSiedmio-trzynastolatków uczy siê dzi¶, ¿e praktykowanie buddyzmu jest „wyrazem zacofania” i k³od± na drodze postêpu. W niektórych szko³ach wiêziono i karano grzywnami uczniów, którzy nie przestrzegali zakazu noszenia tradycyjnych buddyjskich „talizmanów ochronnych” (tyb. srung mdud). „W³adze zaatakowa³y naturaln± wiarê i tradycyjne obyczaje religijne – takie jak odwiedzanie o³tarzy i ¶wi±tyñ, sk³adanie ofiar, palenie kadzid³a, porann± i wieczorn± modlitwê oraz inne manifestacje wiary – które zaszczepiaj± dzieciom rodzice. Wszystko to jest teraz zakazane. Dzieci maj± za to pog³êbiaæ mi³o¶æ do komunizmu i socjalizmu w wydaniu chiñskiego rz±du oraz kultywowaæ, jak powiadaj±, oddanie i lojalno¶æ wobec macierzy”, informowa³y ¼ród³a z Lhasy. Dziennik Ludowy, organ partii w Tybecie, opublikowa³ wstêpniak, w którym wezwa³ do zaszczepiania dzieciom ateizmu, by „pomóc im uwolniæ siê od z³ych wp³ywów religii”.\nRz±d ¶ci¶le kontroluje codzienne ¿ycie wiêkszych klasztorów. Choæ z regu³y dotacje pañstwa stanowi± u³amek bud¿etu ¶wi±tyñ, w³adze kieruj± klasztorami poprzez kontrolowane przez rz±d komitety demokratycznego zarz±dzania oraz lokalne biura ds. religii. W kwietniu 1996 roku wydano rozporz±dzenia, na mocy których w komitetach tych zasiadaæ mog± tylko „patriotyczni” duchowni. Ka¿dy kandydat na cz³onka musi uzyskaæ aprobatê w³adz. Mimo ¶cis³ej kontroli, w klasztorach panuj± silne nastroje antyrz±dowe.\nW minionym roku rz±d centralny og³asza³ nowe kampanie, których celem jest niew±tpliwie unicestwienie odrêbnej to¿samo¶ci narodu tybetañskiego. Inwigilowano i kontrolowano nie tylko kadry i instytucje religijne, ale ca³± populacjê. Poniewa¿ rdzeniem to¿samo¶ci Tybetañczyków jest religia, rz±d widzi w niej g³ówn± przyczynê „separatyzmu” i „destabilizacji”. W 2000 roku przeprowadzano rewizje w prywatnych mieszkaniach, konfiskuj±c wszelkie przedmioty kultu religijnego, takie jak o³tarze, pos±gi i kadzielnice, które nastêpnie publicznie niszczono. W³adze kategorycznie zakaza³y obchodzenia tradycyjnych tybetañskich ¶wi±t, szczególnie surowo – urodzin Dalajlamy.\nW ramach kampanii „reedukacji patriotycznej” kierowano do klasztorów „grupy robocze”, indoktrynuj±ce mnichów i mniszki. D³ugie, wycieñczaj±ce „zajêcia polityczne” nie zostawia³y czasu na modlitwê i studiowanie pism buddyjskich. W minionym roku kampani± objêto nie tylko klasztory, ale i tradycyjne, czêsto ogromne, obozowiska monastyczne, które do tej pory funkcjonowa³y w miarê normalnie. W czerwcu przyst±piono do rozbijania Instytutu Studiów Buddyjskich Serthar w prefekturze Kardze (chiñ. Ganzi) prowincji Sichuan – jednego z najwa¿niejszych o¶rodków buddyjskich w Tybecie, w którym studiowa³o do dziesiêciu tysiêcy mnichów, mniszek i ¶wieckich z ró¿nych regionów Tybetu, Chin, Tajwanu i Hongkongu. W³adze narzuci³y Instytutowi limit 1.400 duchownych; resztê zmuszono do opuszczenia obozowiska. Wyburzono tysi±ce domów, by uniemo¿liwiæ im powrót do Serthar. Naoczni ¶wiadkowie informowali o setkach b³±kaj±cych siê, wycieñczonych mniszek, które pozbawiono ¶rodków do ¿ycia. Nie maj± dok±d pój¶æ, gdy¿ w³adze zabroni³y im wstêpowania do innych klasztorów. Masowe wydalenia by³y dla duchownych szokiem. Wielu trafi³o do szpitali; niektórzy odbierali sobie ¿ycie.\nWe wrze¶niu podobny los spotka³ po³o¿ony na wschód od Peljul (prowincja Sichuan) Jaczen Gar, gdzie pierwsze „grupy robocze” pojawi³y siê w lipcu. Urzêdnicy sporz±dzali szczegó³owe notatki i mapy obozowiska. Na pocz±tku wrze¶nia zaczêli malowaæ na ¶cianach wiêkszo¶ci domów chiñski znak chai („zniszczyæ”). Po kilku dniach duchownych poinformowano, ¿e w Jaczen bêd± mog³y zostaæ tylko wybrane osoby, pochodz±ce z Peljul. Ci, których domy oznaczono znakiem chai, musieli je w³asnorêcznie zburzyæ. Naoczni ¶wiadkowie podaj±, ¿e do po³owy pa¼dziernika zrównano z ziemi± co najmniej 800 kwater mnichów i mniszek.\nDyskryminacja, marginalizacja i ubo¿enie Tybetañczyków\nPodobnie jak 54 innym „mniejszo¶ciom etnicznym”, Tybetañczykom nominalnie przys³uguj± preferencje w dziedzinie zawierania ma³¿eñstw, planowania rodziny oraz, w mniejszym stopniu, dostêpie do uniwersytetów i stanowisk rz±dowych. Wed³ug oficjalnych statystyk, osoby pochodzenia tybetañskiego stanowi± 74 proc. kadr rz±dowych w Tybecie, niemniej wiêkszo¶æ stanowisk zwi±zanych z prawdziw± w³adz± piastuj± Hanowie i to oni podejmuj± kluczowe decyzje. Przepisy stanowi±, ¿e dokumenty rz±dowe i prawne powinny byæ sporz±dzane w jêzyku tybetañskim, jednak w praktyce wiêkszo¶æ oficjalnych o¶wiadczeñ i dokumentów istnieje tylko w wersjach chiñskojêzycznych.\nChoæ kilku Tybetañczyków zajmuje wysokie stanowiska w administracji, w gruncie rzeczy pe³ni± rolê dekoracji, nie maj±c wiêkszego wp³ywu na proces podejmowania decyzji. Ich obecno¶æ ma legitymizowaæ politykê partii i sprawiaæ wra¿enie, i¿ Tybetañczycy wspó³rz±dz± w³asnym krajem. Najdobitniej ¶wiadczy o tym fakt, ¿e nigdy jeszcze nie powierzono – kluczowego – stanowiska pierwszego sekretarza lokalnej struktury KPCh Tybetañczykowi.\nTybetañczycy s± dyskryminowani w sferze reprezentacji publicznej, gospodarki, zatrudnienia, edukacji, mieszkalnictwa i opieki zdrowotnej. Problem pog³êbia rozmy¶lna polityka przenoszenia ludno¶ci chiñskiej na teren Tybetu.\nGospodarka, zatrudnienie, mieszkalnictwo\nRz±d centralny i inne prowincje Chin w du¿ym stopniu subsydiuj± gospodarkê Tybetu, która w ostatniej dekadzie ros³a o ponad dziesiêæ procent rocznie. Z gór± 90 proc. dochodów bud¿etowych Tybetu pochodzi ze ¼róde³ zewnêtrznych. Tybet korzysta równie¿ z wielu przywilejów gospodarczych i podatkowych, przyci±gaj± one jednak rzesze imigrantów narodowo¶ci Han i Hui (chiñskich muzu³manów), którzy wypieraj± z rynku tybetañskich przedsiêbiorców i si³ê robocz±. Rz±dowe programy rozwoju gospodarczego przyczyni³y siê do podniesienia stopy ¿yciowej Tybetañczyków, jednak zasadnicze korzy¶ci odnosz± przede wszystkim Chiñczycy. Szybki wzrost gospodarczy, rozwój turystyki i wspó³czesne wp³ywy kulturowe zak³ócaj± tradycyjny styl ¿ycia i stanowi± zagro¿enie dla ¶rodowiska naturalnego oraz kultury tybetañskiej. Pekin uparcie twierdzi, ¿e dokona³ postêpów, „rozwijaj±c” Tybet, i w imiê owego rozwoju pompuje pieni±dze w chiñskich osadników, których obecno¶æ – kluczowa dla zintegrowania lokalnej gospodarki ze strukturami ChRL – stanowi ogromne zagro¿enie dla to¿samo¶ci Tybetu. Chiñczycy zdominowali ¿ycie gospodarcze w ca³ym regionie; nale¿± do nich w³a¶ciwie wszystkie lokalne firmy i przedsiêbiorstwa. W tej sytuacji kwestia „rozwoju” budzi powa¿ne kontrowersje i w±tpliwo¶ci.\nZ relacji uchod¼ców wy³ania siê obraz g³êbokich uprzedzeñ rasowych chiñskich pracodawców, którzy automatycznie uznaj± Tybetañczyków za „niekompetentnych” i „zacofanych”. We wszystkich instytucjach Tybetañczycy zajmuj± ni¿sze, a Chiñczycy wy¿sze stanowiska. Wielu utrzymuje, ¿e jedynym sposobem na zdobycie pracy jest ³apówka i guanxi („plecy”, uk³ady z dygnitarzami). Podobnie wygl±da sytuacja p³acowa: z regu³y Tybetañczycy nie zarabiaj± nawet po³owy tego, co dostaj± Chiñczycy za tê sam± pracê.\nZ raportów instytucji miêdzynarodowych wynika, ¿e ponad 70 proc. Tybetañczyków z TRA ¿yje poni¿ej progu ubóstwa. Ich g³ównym problemem jest nêdza i walka o przetrwanie. Wiêkszo¶æ g³oduje, nie ma pracy, mieszkañ, dostêpu do szkó³ i opieki zdrowotnej. Niedo¿ywienie jest przyczyn± chorób i zaburzeñ rozwojowych tysiêcy tybetañskich dzieci.\nW czerwcu Chiny przyst±pi³y do budowy linii kolejowej, która po³±czy Lhasê z innymi prowincjami ChRL. Spotêgowa³o to lêk Tybetañczyków przed ca³kowit± sinizacj± ich kraju. Z wypowiedzi chiñskich przywódców wynika jasno, ¿e kolej s³u¿yæ ma przede wszystkim celom politycznym i militarnym.\nChoæ Pekin zapewnia, ¿e tybetañscy rolnicy i koczownicy nie p³ac± podatków, niemal ka¿dy uchod¼ca – zw³aszcza ch³opi i nomadowie – informuje Tybetañskie Centrum Praw Cz³owieka i Demokracji (TCHRD) w Dharamsali o drakoñskich obci±¿eniach podatkowych. W³adze lokalne potrafi± opodatkowaæ dos³ownie wszystko: ¿ycie, zwierzêta, plony, trawê, wodê, skóry, szko³y itd. Nie ma ¿adnych mechanizmów, które pozwala³yby na rozliczanie urzêdników i odwo³anie siê od nak³adanych arbitralnie, zawy¿anych i dyskryminuj±cych podatków. Co wiêcej, eksperci s± zgodni, ¿e najwy¿sz± cenê za listopadowe wej¶cie Chin do ¦wiatowej Organizacji Handlu (WTO) zap³ac± w³a¶nie ch³opi i pasterze – zw³aszcza w Tybecie. Powa¿nym problemem pozostaje bezrobocie, równie¿ to ukryte. Wielu Tybetañczyków z regionów wiejskich i pasterskich uwa¿a siê za „zatrudnionych”, krz±taj±c siê po rodzinnym obej¶ciu lub podejmuj±c dorywcz±, nisko op³acan± pracê na budowie czy przy wyrêbie lasu. Nastawiony na dyskryminacjê system skutecznie uniemo¿liwia im znalezienie innego zatrudnienia. Problem ukrytego bezrobocia w regionach wiejskich z pewno¶ci± zaogni± nowe, ambitne chiñskie plany urbanizacyjne.\nTybetañczycy s± dyskryminowani w sferze mieszkalnictwa. Wprowadzono procedury, które gwarantuj± mieszkania – lub najwy¿sze miejsca na listach oczekuj±cych – przybywaj±cym do Tybetu Chiñczykom. Aby zapewniæ im „przestrzeñ ¿yciow±”, eksmituje siê Tybetañczyków z ich starych domów, które s± nastêpnie wyburzane. Wysiedlani nie dostaj± z regu³y ¿adnych rekompensat i, doczekawszy siê wreszcie nowej kwatery, musz± p³aciæ wygórowane czynsze.\nPowa¿ny problem stanowi analfabetyzm i pó³analfabetyzm. Wed³ug oficjalnych statystyk 60 proc. Tybetañczyków, którzy ukoñczyli piêtnasty rok ¿ycia, jest analfabetami. W niektórych regionach odsetek ten mo¿e byæ znacznie wy¿szy. Od kilku lat chiñscy urzêdnicy ograniczaj± rolê jêzyka tybetañskiego w systemie edukacyjnym, a w 1997 roku og³osili, ¿e tybetañskie dzieci bêd± uczyæ siê chiñskiego ju¿ od pierwszej klasy. Rz±d wyja¶nia, i¿ chce w ten sposób u³atwiæ Tybetañczykom rywalizacjê z chiñskimi rówie¶nikami, co na d³u¿sz± metê umo¿liwi im zdobycie lepszego wykszta³cenia i pracy. Tybetañski pozostaje jêzykiem wyk³adowym w wiejskich szko³ach podstawowych, ale edukacja trwa w nich z regu³y tylko dwa, trzy lata. Dostêp do nielicznych szkó³ dodatkowo utrudniaj± wysokie ceny i du¿e odleg³o¶ci. Narzucaj±c klasztorom „limity wiekowe”, w³adze odbieraj± dzieciom szansê na zdobycie wykszta³cenia w instytucjach monastycznych.\nStruktura i finansowanie systemu edukacji (podobnie jak s³u¿by zdrowia) ma równie¿ charakter dyskryminacyjny; rz±d ³o¿y niemal wy³±cznie na placówki, które znajduj± siê w regionach zdominowanych przez chiñskich osadników. W niektórych okrêgach wiejskich Tybetañczycy s± zmuszani do budowania i utrzymywania szkó³ z w³asnej kieszeni. Choæ w³adze twierdz±, ¿e edukacja na poziomie podstawowym jest bezp³atna, tybetañscy rodzice i uczniowie musz± wnosiæ bardzo wysokie op³aty, które nie obowi±zuj± Chiñczyków.\nW Tybecie, oficjalnie, uczy siê 81 proc. dzieci w wieku szkolnym, wiêkszo¶æ koñczy jednak tylko wiejskie szko³y podstawowe. Wed³ug urzêdników lokalnych, tybetañski jest g³ównym jêzykiem wyk³adowym w 60 proc. szkó³ ¶rednich, zw³aszcza w regionach wiejskich, choæ prowadzi siê w nich równie¿ zajêcia po chiñsku. Organizacje pozarz±dowe utrzymuj±, ¿e odsetek ten jest zawy¿ony. Wiêkszo¶æ uczniów tych klas, choæ nie wszyscy, to Hanowie. Uczniowie regionalnych szkó³ ¶rednich uczêszczaj± na zajêcia prowadzone w jêzyku tybetañskim, niemniej musz± znaæ chiñski, gdy¿ w tym jêzyku wyk³ada siê wiêkszo¶æ przedmiotów. W kilku regionach nie nale¿±cych do TRA dzia³aj± szko³y ¶rednie, w których wyk³ada siê po tybetañsku. Od po³owy lat osiemdziesi±tych fundusze, które mia³y pomóc Tybetañczykom w uzyskaniu wy¿szego wykszta³cenia, przeznaczane s± na kierowanie ich do szkó³ w innych prowincjach Chin. Wed³ug statystyk rz±dowych, 13 tys. tybetañskich studentów kszta³ci siê obecnie w stu wy¿szych uczelniach w ró¿nych prowincjach Chin. Do zdobycia wykszta³cenia wy¿szego niezbêdna jest znajomo¶æ jêzyka chiñskiego.\nUniwersytet Tybetañski mia³ kszta³ciæ oko³o 1,3 tys. tybetañskich studentów – przysz³ych nauczycieli dla regionalnego systemu o¶wiaty. Tybetañczycy patrz± z niechêci± na rosn±c± liczbê chiñskich studentów i wyk³adowców. Wed³ug oficjalnych statystyk, Tybetañczycy – teoretycznie 95 proc. mieszkañców regionu – stanowi± 80 proc. liczby studentów i zaledwie 30 proc. wszystkich wyk³adowców akademickich w Tybetañskim Regionie Autonomicznym. Choæ maj± uprzywilejowan± pozycjê przy zapisach, na egzaminach czêsto wyprzedzaj± ich – i zostaj± przyjêci – Chiñczycy, którzy znacznie lepiej znaj± jêzyk i koñcz± lepsze szko³y ¶rednie. W³adze zmuszaj± profesorów – zw³aszcza z wydzia³u filologii tybetañskiej UT, który uwa¿any jest za potencjaln± wylêgarniê pogl±dów dysydenckich – do udzia³u w sesjach edukacji politycznej i usuwania z programu i podrêczników wszystkiego, co mog³oby rozbudziæ „separatystyczne” i religijne zainteresowania studentów. Ze wzglêdów politycznych na indeksie znalaz³o siê wiele staro¿ytnych ksi±g. Wydzia³ filologii tybetañskiej, który jesieni± 1997 roku przesta³ przyjmowaæ nowych studentów, zosta³ ponownie otwarty w roku 1998 po usuniêciu z programu wszelkich elementów religijnych i „separatystycznych”.\nPod koniec roku w lhaskich szko³ach – ju¿ nie tylko ¶rednich, ale i podstawowych – zaczêto nauczaæ wszystkich przedmiotów, poza jêzykiem tybetañskim, po chiñsku. (W 1987 roku X Panczenlama wymóg³ na Zgromadzeniu Przedstawicieli Ludowych TRA przyjêcie Ustawy w sprawie studiowania, u¿ywania i rozwijania jêzyka tybetañskiego, zak³adaj±cej, ¿e w 1993 roku w jêzyku tym bêdzie prowadziæ siê wszystkie zajêcia w gimnazjach, a w 1997 – w liceach i technikach Tybetu. Przepisów tych nigdy nie wprowadzono w ¿ycie, a w ostatnich latach oficjalnie uznano je za „niepraktyczne” i „nieprzystaj±ce do rzeczywisto¶ci regionu”.) Podobne zmiany maj± zaj¶æ wkrótce w ca³ym TRA. Tybetañscy nauczyciele obawiaj± siê o swoje posady, gdy¿ realizacja planu w³adz musi poci±gn±æ za sob± – og³oszone w dziesi±tym planie piêcioletnim – zatrudnienie w szko³ach wielu Chiñczyków. Narasta lêk o przysz³o¶æ jêzyka tybetañskiego, podstawowego medium to¿samo¶ci i kultury Tybetu.\nZ relacji – i badañ medycznych – uchod¼ców wynika, ¿e wiele tybetañskich kobiet traci zdrowie lub ¿ycie na skutek polityki kontroli urodzeñ, przymusowych aborcji i sterylizacji. Prymitywny sprzêt, niska jako¶æ leków i niewiedza personelu przek³adaj± siê na skandaliczne warunki i brak higieny w placówkach opieki zdrowotnej. „Pozalimitowe” ci±¿e karane s± wysokimi grzywnami, a „pozalimitowe” dzieci pozbawiane podstawowych praw do meldunku, opieki zdrowotnej i edukacji. W sferze zatrudnienia kobiety nara¿one s± na podwójn± dyskryminacjê. Wiele koñczy na ulicach.\nMniszki, które próbuj± korzystaæ z konstytucyjnych praw do „wolno¶ci s³owa” i „wolno¶ci religii”, wydala siê z klasztorów, zakazuj±c im prowadzenia ¿ycia zakonnego; inne odbywaj± drakoñskie wyroki w wiêzieniach.\nZdaniem pracuj±cych w Tybecie zagranicznych ekspertów, coraz powa¿niejszym problemem staje siê tu, podobnie jak w innych regionach kraju, prostytucja. W Lhasie otwarcie dzia³aj± domy publiczne; teoretycznie nielegalne us³ugi tego rodzaju ¶wiadczy w tym mie¶cie niemal dziesiêæ tysiêcy osób. Wiêkszo¶æ takich przybytków dzia³a w budynkach nale¿±cych do partii lub rz±du; chroni je armia. Najczê¶ciej mieszcz± siê w pobli¿u koszar i miejsc kultu religijnego. Wiêkszo¶æ prostytutek to Chinki z Sichuanu, niemniej s± w¶ród nich równie¿ Tybetanki. Nie wiadomo, ile z nich jest nosicielkami wirusa HIV, ale zak³ada siê, ¿e wiele.\nZ perspektywy poszanowania podstawowych praw cz³owieka, miniony rok, podobnie jak dwa poprzednie, by³ w ca³ych Chinach bardzo z³y. Aresztowano cz³onków ruchu Falun Gong i dzia³aczy Demokratycznej Partii Chin. Niezale¿ne organizacje pozarz±dowe, agendy rz±dowe i media informowa³y o licznych przypadkach stosowania tortur przez funkcjonariuszy policji i stra¿y wiêziennej oraz o ich ofiarach ¶miertelnych. W³adze robi³y wszystko, by uniemo¿liwiæ przep³yw niezale¿nych informacji do i z Chin (np. blokuj±c dostêp do „dra¿liwych” stron WWW).\nW ca³ym kraju trwa³a kampania ateizacji (w ramach wiêkszej kampanii „nowej cywilizacji duchowej”); zamykano miejsca kultu, ¶wi±tynie i szko³y religijne. Tybetañczycy nazywaj± tê kampaniê „drug± rewolucj± kulturaln±”.\nPo wrze¶niowym ataku na WTC w³adze chiñskie zaczê³y wykorzystywaæ globaln± „wojnê z terroryzmem” do walki z ruchami „separatystycznymi”. Zachodni dyplomaci donosz± z Pekinu o setkach aresztowañ Tybetañczyków w ramach og³oszonej w po³owie wrze¶nia, szeroko zakrojonej kampanii „mocnego uderzenia i potê¿nej presji”, której „obiektem” maj± byæ „separaty¶ci, terrory¶ci i ekstremi¶ci religijni”. Choæ aktów terroru w Tybecie dopuszczaj± siê tylko funkcjonariusze chiñskiego pañstwa, od wrze¶nia w wewnêtrznych dokumentach partyjnych mianem „terrorystów” okre¶la siê Ujgurów, Tybetañczyków i cz³onków ruchu Falun Gong.\nJednocze¶nie ¶wiat nie zrobi³ niemal nic, by tê sytuacjê zmieniæ. Najlepiej ilustruje to decyzja o przyznaniu Pekinowi organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2008 roku.\nW sierpniu 2001, w odpowiedzi na apele organizacji praw cz³owieka, delegacja Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP, która sk³ada³a oficjaln± wizytê w Tybecie, wielokrotnie prosi³a gospodarzy o aktualne zdjêcia Genduna Czokji Nimy oraz szczegó³owe informacje o jego losie, miejscu zamieszkania i stanie zdrowia. W opublikowanej po powrocie do Polski „Informacji o pobycie delegacji” podano, ¿e strona chiñska – a konkretnie Raidi, jeden z najwy¿szych dygnitarzy w Tybetañskim Regionie Autonomicznym, przewodnicz±cy Sta³ego Komitetu regionalnego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych i zastêpca sekretarza KPCh w TRA – obieca³a w najbli¿szym czasie przes³aæ zdjêcia ch³opca do Sejmu RP. Do tej pory nie wywi±za³a siê z tego zobowi±zania. Na konferencji prasowej, któr± zwo³ano w Sejmie, pose³ Czes³aw Bielecki, przewodnicz±cy Komisji Spraw Zagranicznych, o¶wiadczy³, ¿e je¶li zdjêcia nie zostan± przys³ane, wystosuje w tej sprawie oficjalne pismo do w³adz ChRL. Delegaci informowali te¿, i¿ próbowali przekonywaæ chiñskich partnerów do podjêcia rozmów z Dalajlam±. Jeden z nich porówna³ to do „rzucania kamieniami o ¶cianê”. Niestety, wiele wypowiedzi delegatów ¶wiadczy³o o tym, ¿e gospodarze zdo³ali przekonaæ ich do ró¿nych, czêsto absurdalnych twierdzeñ chiñskiej machiny propagandowej – zw³aszcza w sprawie struktury demograficznej w Tybecie. Nic te¿ nie wiadomo o tym, by Komisja Spraw Zagranicznych formalnie za¿±da³a przys³ania obiecanych zdjêæ Panczenlamy.\nDoniesienia o wizycie polskiej delegacji – która uzyska³a równie¿ nowe informacje na temat przetrzymywanego nadal w wiêzieniu (mimo odbycia pe³nego wyroku) Czadrela Rinpocze – poda³y, za po¶rednictwem organizacji pozarz±dowych, ¶wiatowe agencje i media.\n24 sierpnia 2001 Sejm RP przyj±³ Deklaracjê w sprawie solidarno¶ci Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z narodem tybetañskim. By³o to niew±tpliwie najwa¿niejsze wydarzenie na p³aszczy¼nie oficjalnych stosunków polsko-tybetañskich.\n6 grudnia 2001 z inicjatywy pos³a Wies³awa Walendziaka w Sejmie IV Kadencji zacz±³ konstytuowaæ siê Parlamentarny Zespó³ na rzecz Tybetu. Na konferencji prasowej poinformowano, ¿e zrzeszeni w Zespole pos³owie „pragn± na forum Parlamentu Rzeczpospolitej Polskiej dawaæ wyraz swojej solidarno¶ci z ¿yj±cym w warunkach okrutnej okupacji narodem tybetañskim, jak równie¿ wspieraæ dzia³ania organizacji pozarz±dowych zajmuj±cych siê akcj± na rzecz Tybetu”. Marsza³kowi Sejmu RP przekazano list w sprawie Panczenlamy, podpisany przez 61 pos³ów ze wszystkich ugrupowañ.\nKwestie dotycz±ce praw cz³owieka, rz±dów prawa i Tybetu powinny byæ poruszane przy okazji wszelkich kontaktów z chiñskimi politykami i dyplomatami. Choæ po niefortunnych decyzjach pañstw zachodnich, zw³aszcza Stanów Zjednoczonych, Francji i Niemiec, które ¶cigaj± siê do chiñskiego rynku, nie ma w³a¶ciwie ¿adnej szansy na powrót do instytucjonalnego mechanizmu, przypominaj±cego „trzeci koszyk” KBWE, w³adze ChRL powinny mieæ poczucie, ¿e poszanowanie praw cz³owieka jest dla spo³eczno¶ci miêdzynarodowej kwesti± pierwszoplanow±, a nie danin±, jak± zachodni politycy niechêtnie sk³adaj± w³asnej opinii publicznej i mediom.\nOd po³owy lat dziewiêædziesi±tych Pekin – bardzo skutecznie – zabiega o odej¶cie od „postawy konfrontacyjnej”, czyli publicznego krytykowania go na arenie miêdzynarodowej, na rzecz pozwalaj±cego na zachowanie twarzy, prowadzonego w zaciszu gabinetów „dialogu dwustronnego” na temat praw cz³owieka. Powa¿ne pogorszenie sytuacji w dziedzinie przestrzegania owych praw w Chinach i Tybecie stawia pod znakiem zapytania skuteczno¶æ tej strategii. Parlament brytyjski uzna³ takie rozmowy za ja³owe i wezwa³ rz±d do przyjêcia bardziej stanowczej postawy. Podobne stanowisko zaj±³ Parlament Europejski, który poprosi³ rz±dy europejskie o uznanie Tybetañskiego Rz±du Emigracyjnego, je¶li w ci±gu trzech lat w³adze chiñskie nie podejm± powa¿nych rozmów z Dalajlam±.\nChiñscy dygnitarze wydaj± siê wierzyæ, ¿e poszanowanie praw cz³owieka – zw³aszcza praw politycznych, religijnych i praw mniejszo¶ci – musi os³abiaæ i destabilizowaæ pañstwo. Polska i, szerzej, pañstwa Europy ¦rodkowej maj± tu ogromny atut dekady przemian, pozwalaj±cy pokazaæ, wrêcz dowie¶æ, ¿e jest dok³adnie odwrotnie. To w³a¶nie powinno byæ przes³aniem polskich dyplomatów i polityków dla ich chiñskich partnerów.\nKwestie swobód religijnych i Tybetu s± „modne” w krajach zachodnich i miêdzynarodowych mediach. Anga¿uj±c siê na tych w³a¶nie p³aszczyznach, jednoznacznie przywodz±cych na my¶l nasz± historiê, Polska mog³aby nie tylko sp³aciæ „d³ugi”, jakie zaci±ga³a u tych, którzy udzielali jej pomocy i wsparcia od rozbiorów po stan wojenny, ale i zyskaæ wiele sympatii miêdzynarodowej opinii publicznej.\nKraje zachodnie stosuj± dwie metody: poruszaj± problem Tybetu podczas wszelkich kontaktów dwustronnych – zw³aszcza na najwy¿szych szczeblach – oraz prowadz± „wyspecjalizowany” dialog z ChRL na temat praw cz³owieka. Obie te p³aszczyzny s± przed Polsk± otwarte i nale¿y z nich systematycznie korzystaæ. P³aszczyzna trzecia – to instytucje miêdzynarodowe, np. Komisja Praw Cz³owieka ONZ, gdzie stanowisko RP powinno byæ niezwykle pryncypialne i stanowcze, tak ze wzglêdów historycznych, jak czysto pragmatycznych (wymiana handlowa z Chinami przynosi nam niemal wy³±cznie rosn±cy deficyt i niszczy miejsca pracy, natomiast sympatia zachodnich mediów, wyj±tkowo stanowczych wobec gwa³cenia praw cz³owieka w Tybecie, jest dla nas nie do przecenienia. Co wiêcej, krytykowanie ChRL na arenie miêdzynarodowej nie poci±ga za sob± ¿adnych mitycznych „sankcji”. W rzeczy samej, Chiny bardziej potrzebuj± ¶wiata, ni¿ ¶wiat Chin. Po wniesieniu projektu „chiñskiej” rezolucji w Genewie przez Daniê, stosunki tego kraju z ChRL zyska³y wrêcz now± dynamikê).\nJe¶li idzie o rozmaite seminaria i wymiany, nale¿y wykazywaæ szczególn± ostro¿no¶æ i wstrzemiê¼liwo¶æ w sprawie wizytowania chiñskich zak³adów karnych, zw³aszcza w Tybecie. Nie ulega w±tpliwo¶ci, ¿e wizyty takie nie tylko nie przynosz± ¿adnych korzy¶ci, ale bywaj± dramatycznie „kosztowne” dla wiê¼niów. Trzeba tu podkre¶liæ, ¿e dialog i konferencje s± tylko narzêdziami i w ¿adnym razie nie mog± oznaczaæ konieczno¶ci rezygnowania z innych instrumentów i mechanizmów – takich jak Komisja Praw Cz³owieka ONZ w Genewie. W tym roku jest to szczególnie wa¿ne, gdy¿ w Komisji nie bêdzie Stanów Zjednoczonych, które w ostatnich latach bra³y na siebie „ciê¿ar” wnoszenia projektu rezolucji, potêpiaj±cej ChRL za naruszanie praw cz³owieka. Zrezygnowanie z tego – z uwagi na proceduralne wybiegi Pekinu, niestety, w gruncie rzeczy symbolicznego – gestu w 2002 roku bêdzie najgorszym sygna³em, jaki ¶wiat mo¿e daæ przywódcom ChRL, dzia³aczom opozycji demokratycznej w Chinach oraz prze¶ladowanym i wynaradawianym Tybetañczykom.\nRaporty HFPC, 2013-09-13: „Najwy¿ej po³o¿one lotnisko na ¶wiecie” w Dabpie\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Nowe po³±czenie lotnicze: Lhasa-Shenzhen\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Tybetañski Region Autonomiczny ponownie otwarty dla turystów\nInne raporty, 2012-04-10: Katastrofalny po¿ar lasów w Czamdo\nTeksty. Z perspektywy Tybetañczyków: Dziamjang Norbu: Etos ofiary\nRaporty CAT, 2008-10-30: Wys³annicy Dalajlamy wyje¿d¿aj± do Chin na ósm± rundê rozmów\nRaporty CAT, 2008-06-30: Wys³annicy Dalajlamy wyje¿d¿aj± do Chin\nRaporty CAT, 2007-07-07: Komunikat Specjalnego Wys³annika Jego ¦wi±tobliwo¶ci Dalajlamy\nRaporty CAT, 2007-06-28: Komunikat: szósta runda rozmów tybetañsko-chiñskich\nRaporty CAT, 2006-02-25: Specjalny wys³annik Jego ¦wi±tobliwo¶ci Dalajlamy kasur Lodi Gjari\nInne raporty, 2005-08-26: „Tajemnicza choroba” – potajemne wybicie tybetañskiego stada\nRaporty CAT, 2005-07-07: Komunikat specjalnego wys³annika Jego ¦wi±tobliwo¶ci Dalajlamy\nRaporty CAT, 2005-07-01: Czwarta runda rozmów tybetañsko-chiñskich\nRaporty CAT, 2005-07-01: Czwarta runda rozmów tybetañsko-chiñskich: Zakoñczenie\nInne raporty, 2005-05-05: Wys³annicy Dalajlamy odwiedz± ponownie Chiny\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Bezpo¶rednie po³±czenie autobusowa Katmandu - Lhasa\nRaporty HFPC, 2005-03-11: Reakcja ChRL na orêdzie Dalajlamy\nRaporty HFPC, 2005-03-10: Samdong Rinpocze zapowiada czwart± rundê rozmów\nTeksty. Z perspektywy Tybetañczyków: Taszi Rabgaj i Ceten £angczuk Szarlo: Dialog chiñsko-tybetañski po epoce Mao (pdf)\nTeksty. Z perspektywy Tybetañczyków: Samdong Rinpocze: Dialog z Pekinem\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Nowe po³±czenie lotnicze: Guangzhou - Shangri-La\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Tybet zacznie przyjmowaæ turystów indywidualnych\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Nowe po³±czenie lotnicze: Lhasa - Hongkong\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Koniec Mostu Przyja¼ni\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Nepalskie biura podró¿y w rozpaczy\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Nowe po³±czenie lotnicze: Shanghai – Xian – Lhasa\nTeksty. Informacje dla turystów: HFPC: Chiny ograniczaj± swobodê podró¿owania w Tybecie


Miejska Biblioteka Publiczna w Czarnkowie - Dzień Matki\nZwyczaj ten powrócił w siedemnastowiecznej Anglii pod nazwą Niedziela u matki. Początkowo co roku, w czwartą niedzielę postu odprawiano modły w najbliższej katedrze. W zwykłe niedziele odbywały się one w pobliskich kościołach. Dzień, w którym obchodzono to święto, był dniem wolnym od pracy. Do tradycji należało składanie matce podarunków, głównie kwiatów i słodyczy, w zamian za otrzymane błogosławieństwo. Zwyczaj przetrwał do XIX wieku. Ponownie zaczęto go obchodzić po zakończeniu II wojny światowej.\nDzień Matki Muttertag był obchodzony jako ważne święto w Generalnym Gubernatorstwie podczas okupacji niemieckiej (dzień ten był świętem w całej III Rzeszy).\nW Polsce przedwojennej obchodzono Dzień Matki (wydaje się, że nie było ustalonej corocznej daty, przy czym jego organizacją zajmował się PCK).\nObecnie w Polsce święto to przypada na 26 maja. W tym dniu matki są zwykle obdarowywane laurkami, kwiatami oraz prezentami przez własne dzieci. Święto to ma na celu okazanie matkom szacunku, miłości i podziękowania za trud włożony w wychowanie.\nNa zajęciach Bajkownicy sami zrobiliśmy laurki dla naszych mam. Oby do niedzieli udało nam się utrzymać je w tajemnicy.


Duża, wygodna willa z prywatnym basenem w Javea, na Costa Blanca, Spain za 8 osoby. Willa leży w górzystej, zalesionej, zamieszkałej i plażowej okolicy, blisko do supermarketów i 4 km od La Granadella, Javea plaży.\nWilla ma 3 sypialnie, 2 łazienki i 1 toaleta gościnna, na 2 piętrach. Zakwaterowanie oferuje prywatność, piękny ogród z trawnik, żwir i drzewa i wspaniały brodzik dla dzieci. Komfort i bliskość plaży, miejsca na zakupy, obiekty sportowe, miejsca do wyjścia, atrakcji i kultury sprawia, że willa jest przepiękna aby cieszyć się wakacje z rodziną lub przyjaciółmi i nawet twoje domowe zwierzaki.\npokój gościnny z telewizją, dvd odtwarzaczem i sofa\nłazienka z podwojna umywalką, łazienką, bidetem i wc\ndyskoteka, bar, promenada (La Granadella i Javea) (w promieniu 5 kilometer od willi)\nod 264 PLN za osobę


Audyt energetyczny dużego przedsiębiorstwa – doświadczenia z realizacji | Elektroenergetyka i przemysł online\nSierpień 23, 2014 Nauka dla przemysłu, Okiem eksperta\nAudyt energetyczny dużego przedsiębiorstwa to kompleksowe spojrzenie na zakład przemysłowy realizowane w celu określenia stanu technicznego oraz efektywności pracy poszczególnych instalacji. Ocenie podlegają m.in. linie produkcyjne, urządzenia wchodzące w skład instalacji oraz sieci ogólnozakładowe (elektryczne, cieplne). Podstawowym celem audytu energetycznego jest ocena stanu istniejącego oraz propozycja przedsięwzięć pozwalających obniżyć energochłonność zachodzących w zakładzie procesów. W artykule szczegółowo omówiono poszczególne etapy audytu wraz z przykładami ich realizacji.\nW oparciu o wieloletnie doświadczenia ENERGOPOMIAR wypracował metodykę postępowania podczas realizacji audytów. W dużych przedsiębiorstwach można podzielić ją na następujące etapy:\nRozpoczęcie audytu energetycznego to szeroko pojęte nawiązanie współpracy pomiędzy audytorem a kadrą kierowniczą i pracownikami odpowiedzialnymi za wybrany obszar instalacji. Początkowo następuje przekazanie danych dotyczących zużycia poszczególnych mediów (energii elektrycznej, ciepła, chłodu itp.) oraz uproszczonych opisów procesów technologicznych wraz z wszelkimi informacjami na temat urządzeń wchodzących w skład instalacji. Zebrane informacje pozwalają audytorowi na stworzenie obrazu zachodzących wewnątrz instalacji procesów, natomiast nie wskazują kierunków, w których należy szukać rezerw. W trakcie rozmów z kadrą kierowniczą oraz pracownikami szeregowymi podczas wizji lokalnych audytor zaznajamia się ze specyfiką prowadzonych procesów oraz z tym co stanowi o ograniczeniach dla danego wycinka instalacji. Występują sytuacje, w których obsługa dzieli się informacjami na temat problemów występujących na instalacji oraz wskazuje na obszary, które mogą stanowić potencjał oszczędności energii.\nPrzykładowo podczas jednej z wizji lokalnych kierownictwo odpowiadające za instalację wskazało problem braku izolacji termicznej na hali produkcyjnej. Powodowało to nadmierne straty ciepła do otoczenia i w rezultacie znacznie zwiększało koszty ogrzewania. W innym przypadku wskazano na problem z osiągnięciem parametrów znamionowych przez rezerwową pompę próżniową. W konsekwencji podczas remontów pompy podstawowej, z uwagi na niedotrzymanie odpowiedniej próżni w układzie, obsługa instalacji była zmuszona obniżyć produkcję. Kolejnym przykładem może być problem z pracą wyparki (zabudowanej przy kolumnie stabilizacyjnej) w przedsiębiorstwie petrochemicznym. Nieprawidłowa praca wyparki powodowała zaburzenia w pracy kolumny stabilizacyjnej.\nEfektem przeprowadzonej inwentaryzacji jest „Program audytu”, który ma postać dokumentu zawierającego wszystkie koncepcje, jakie nasunęły się audytorowi w trakcie przeprowadzonych wizji lokalnych. W punktach wyszczególnione są działania dotyczące poszczególnych urządzeń, ciągów produkcyjnych i układów, które zostaną poddane analizie. Pomiary przewidziane w danym zakresie zawierają koncepcję dotyczącą aparatury, jej montażu oraz wymagań względem obsługi instalacji. Zdarzają się sytuacje, w których audytor proponuje przeprowadzenie pomiarów trudnych bądź wręcz niemożliwych do zrealizowania w trakcie normalnej eksploatacji. Dlatego szczególnie istotnym jest, aby Zleceniodawca dokładnie zapoznał się z dokumentem oraz naniósł swoje uwagi i sugestie. Czasem obsługa bądź kierownictwo instalacji może wyjść z propozycją dodatkowych pomiarów lub analiz, o które chce uzupełnić program pomiarów. Duże znaczenie ma także harmonogram prowadzonych działań, właściwie odniesiony do możliwości eksploatacyjnych. Zdarzają się przypadki, w których audytor proponuje realizację pomiarów w sposób ciągły, co z uwagi na prowadzony proces nie jest możliwe. W programie zawarte są również wymagania audytora względem Zleceniodawcy, np. prośba o przekazanie danych technicznych poszczególnych urządzeń oraz w przypadku braku punktów pomiarowych o ich wykonanie. Często jest to konieczne do wyznaczenia dokładnych parametrów w kluczowych punktach instalacji, które wpływają na jakość wyników przeprowadzonych analiz i obliczeń.\nW programie audytu dla jednego z klientów zaproponowano pomiary na przenośnikach taśmociągowych. Zasugerowano regulację ilości rudy transportowanej przez przenośnik za pomocą zmiany skoku podawacza. Kierownictwo instalacji zwróciło jednak uwagę na problem z przestawieniem nastaw podawacza oraz na zbyt długi przewidywany czas modyfikowania jego ustawień. W wyniku konsultacji zaproponowano pomiary kilkudniowe obejmujące różne obciążenia taśmy bez konieczności ingerencji w układ nastaw podawaczy.\nW innym przypadku zaproponowano pomiary pomp wody przy różnym obciążeniu. Wystąpiono z propozycją, aby wykonać pomiary mocy miernikiem elektrycznym, wydajności bezinwazyjnym przepływomierzem ultradźwiękowym oraz ciśnień przetwornikami. Małe zainteresowanie obsługi instalacji programem audytu wywołało problemy podczas realizacji pomiarów. W konsekwencji na etapie realizacji pomiarów okazało się, że regulacja pompy nie jest możliwa oraz że na wybranym odcinku nie ma możliwości zamontowania własnej aparatury pomiarowej. Konieczne było wydłużenie prowadzonych pomiarów, co zaburzyło harmonogram prowadzonych prac. Oprócz tego konieczne było wykorzystanie pomiarów ruchowych o mniejszej dokładności, co negatywnie wpłynęło na jakość otrzymanych wyników oraz wyliczone szacunki oszczędności.\nKolejnym przykładem mogą być pomiary porównawcze reaktorów, zaizolowanego oraz niezaizolowanego, pracujących w przedsiębiorstwie chemicznym. Celem porównania było wyznaczenie oszczędności zużycia pary wykorzystywanej do grzania reaktorów w wyniku stosowania izolacji termicznej. Z uwagi na to, iż produkty z analizowanych reaktorów nieznacznie różniły się od siebie, a tym samym przebiegał w nich inny proces chemiczny, obsługa instalacji zaproponowała pomiary eksperymentalne. Zasugerowano podgrzanie tej samej ilości wody zdemineralizowanej w obu reaktorach do uprzednio założonej temperatury. Uprościło to znacznie zaplanowane pomiary i korzystnie wpłynęło na jakość otrzymanych wyników.\nKolejnym etapem audytu energetycznego jest audyt właściwy polegający na przeprowadzeniu działań obiektowych zgodnie z założeniami opisanymi w Programie audytu. Pomiary wykonywane są głównie przy użyciu aparatury własnej, ale stosuje się również aparaturę ruchową użytkowaną na co dzień przez obsługę w celu kontroli eksploatacji. Dla głębszej analizy bądź wyznaczenia oszczędności rocznych wykorzystuje się najbardziej wiarygodne dane archiwalne zgromadzone w systemie za dłuższy okres czasu (miesiąc, półrocze, rok).\nDla urządzeń typu pompa, sprężarka, wentylator itp. zbierane są dodatkowo dane techniczne ruchowe urządzeń oraz ich napędów wraz z dostępnymi charakterystykami pracy. Duże znaczenie ma sposób regulacji oraz parametry, na jakie przewidziane jest dane urządzenie. Zdarza się, że niektóre silniki są znacznie przewymiarowane na wypadek awarii (np. przenośniki taśmowe, pompy, sprężarki, urządzenia technologiczne itp.).\nW przypadku sieci ogólnozakładowych (sieć parowa, wodna, sprężonego powietrza oraz innych mediów) przeprowadzana jest dokładna inwentaryzacja takich parametrów jak: długość, średnica i grubość rurociągu, rodzaj stosowanej izolacji oraz parametry źródła i poszczególnych odbiorców.\nDla budynku pozyskiwany jest projekt budowlany wraz z informacją na temat roku zabudowy, współczynników przenikania ciepła bądź materiałów, z których wykonany został budynek.\nWiarygodność pozyskanych danych potwierdza się stosując pomiary porównawcze przy użyciu aparatury własnej. Niejednokrotnie występuje konieczność rozszerzania pomiarów proponowanych w Programie audytu – np. aby zgromadzić większą bazę informacji wiedzy na temat urządzenia bądź zachodzącego procesu lub uzyskać potwierdzony wiarygodny wynik. Zdarza się, że już podczas samych pomiarów nasuwają się nowe wnioski lub propozycje rozwiązań. Występują również sytuacje, w których odstępuje się od zaplanowanych pomiarów z przyczyn technicznych (urządzenie uległo awarii).\nW sytuacjach, w których zaplanowany pomiar nie jest możliwy do zrealizowania, stosuje się metody alternatywne lub uproszczone wykorzystując mniej dokładną metodę pomiarową bądź odwołując się do danych znamionowych.\nPrzykładowo podczas realizacji pomiarów chłodnicy oleju w programie zaproponowano pomiar temperatury przed i za chłodnicą przy wykorzystaniu własnych termopar. Ze względów technicznych nie udało się jednak wymontować miejscowych termopar ruchowych. W rezultacie konieczne było skorzystanie z bezstykowej metody pomiarowej wykorzystującej pirometr. Założono jednocześnie, że temperatura powierzchni rurociągu pod izolacją jest równa temperaturze płynu wewnątrz rurociągu. Dodatkowo miejscowy pomiar ruchowy temperatury za chłodnicą wykorzystano w celu weryfikacji wskazań pirometru. W przypadku temperatury przed chłodnicą, z uwagi na błędne wskazanie pomiaru ruchowego, wykorzystano wyłącznie metodę bezstykową.\nNa rysunku 1 przedstawiono kolektorowy układ sprężarek, których zadaniem jest utrzymanie stałego ciśnienia po stronie tłocznej. Każda ze sprężarek zasilana jest z oddzielnego silnika, a regulacja wydajności odbywa się poprzez pracę upustu regulacyjnego. W programie audytu zaproponowano optymalizację pracy układu poprzez eliminację pracy upustu na rzecz zastosowania zmiany prędkości obrotowej. Zasugerowano pomiary bilansowe samych sprężarek, aczkolwiek w trakcie ich realizacji nie było możliwości pomiaru ilości gazu tłoczonego przez poszczególne sprężarki oraz zawracanego upustem. Dlatego dla zbilansowania układu rozszerzono pomiary o chłodnice wodne zainstalowane za sprężarką oraz upustem.\nRys. 1 Układ sprężarek regulowanych zaworem upustowym.\nZebrane informacje oraz przeprowadzone pomiary stanowią bazę do obliczeń oraz analiz, w efekcie których powstaje „Raport z audytu”. W dokumencie tym dla proponowanych w „Programie audytu” przedsięwzięć przedstawione są efekty energetyczne, ekologiczne oraz ekonomiczne.\nW celu wyznaczenia efektów energetycznych przeprowadzane są obliczenia bilansowe oraz cieplne. Dla przypadku analizy dwóch identycznych bądź nieznacznie różniących się od siebie instalacji/ciągów technologicznych wykorzystuje się porównanie oparte o analizę wskaźnikową z wykorzystaniem pomiarów archiwalnych zużycia poszczególnych mediów energetycznych w dłuższym okresie czasu (np. miesiąc lub rok). Występują również sytuacje, w których spodziewane oszczędności ujawniają się w obszarze pominiętym w programie audytu. Sytuacje takie są niezwłocznie zgłaszane kierownictwu ze strony klienta, które inicjuje działania zmierzające do udzielenia zgody na udostępnienie przez obsługę instalacji dodatkowych danych oraz umożliwienie audytorowi przeprowadzenia dodatkowych pomiarów.\nDla każdego proponowanego przedsięwzięcia proefektywnościowgo przeprowadza się prostą projekcję finansową, wyznaczając podstawowe wskaźniki ekonomiczne (SPBT, NPV, IRR, itd.). Czasami okazuje się jednak, że efekty energetyczne są znikome w stosunku do nakładów inwestycyjnych i wówczas przeprowadzana jest wyłącznie uproszczona analiza ekonomiczna.\nEfekt ekologiczny rozumiany jest jako redukcja emisji CO2 do środowiska i obliczany jako różnica całkowitej emisji CO2 w kontekście obszaru objętego audytem przed i po wdrożeniu środka poprawy efektywności energetycznej.\ngdzie: ΔECO2 – wielkość redukcji emisji CO2 [Mg/rok], E1– całkowita emisja CO2 przed wdrożeniem środków poprawy efektywności energetycznej [kg/rok], E2 – całkowita emisja CO2 po wdrożeniu środków poprawy efektywności energetycznej [kg/rok].\ngdzie: B1,2 – ilość zużytej energii odpowiednio przed i po wdrożeniu środka poprawy efektywności energetycznej [kWh], WO– wartość opałowa paliwa [MJ/kg], WE – wskaźnik emisji CO2 [kg/MWh], η – sprawność urządzenia ograniczającego wielkość emisji gazów [%].\nEfekt ekonomiczny wyrażony jest podstawowymi wskaźnikami efektywności inwestycji:\nprosty czas zwrotu SPBT – pozwala oszacować długość okresu, jaki jest potrzebny, aby nakłady inwestycyjne poniesione na realizację danej inwestycji zostały w pełni pokryte przez prognozowane wpływy pieniężne,\nwartość zaktualizowana netto NPV – stanowi sumę zdyskontowanych wszystkich przewidywanych przepływów pieniężnych generowanych przez projekt w całym okresie prognozy,\nwewnętrzna stopa zwrotu IRR – odzwierciedla stopę dyskontową, przy której następuje zwrot poniesionych nakładów inwestycyjnych oraz pokrycie kosztu kapitału zaangażowanego w rozwój firmy.\nW przypadku audytów wykonywanych dla NFOŚiGW dodatkowo wyznaczany jest wskaźnik DGC – dynamiczny koszt jednostkowy wskazujący na efektywność ekonomiczną inwestycji odniesioną do efektu ekologicznego.\nPrzykłady proponowanych przedsięwzięć.\nW jednej z kopalni zaproponowano zastosowanie sterowników zarządzających pracą wentylatorów lutniowych pełniących rolę pomocniczą przewietrzania wyrobisk górniczych. Pozyskano dane dotyczące miejsc zamontowania wentylatorów oraz wytypowano urządzenia, które mogą zostać czasowo odstawione w dni wolne od pracy. W celu uwiarygodnienia zużycia energii elektrycznej przez poszczególne wentylatory przeprowadzono pomiary elektryczne. Otrzymane wyniki zestawiono ze zużyciem energii przez wszystkie wentylatory. W wyniku przeprowadzonej modernizacji sterowania pracą wentylatorów wyznaczono efekt energetyczny w postaci zmniejszenia zużycia energii elektrycznej o 3400MWh. Proponowane przedsięwzięcie spowoduje zmniejszenie emisji CO2 o 14%, a prosty okres zwrotu wyniesie około 1 roku.\nDla przedsiębiorstwa chemicznego przeanalizowano pracę reaktora, w którym prowadzony jest proces chemiczny endotermiczny szarżowy (substraty dostarczane są do reaktora, w którym następuje kilka reakcji chemicznych, a parametry w reaktorze zmieniają się w zależności od rodzaju prowadzonej reakcji). Ciepło w postaci pary bądź chłód jako woda chłodząca doprowadzane są do reaktora poprzez płaszcz (rys. 2). Podczas grzania wykorzystywana jest para 1,2MPa zredukowana do 0,5MPa. Dla reaktora wykonano pomiary bilansowe w celu oszacowania ilości pary zużywanej podczas jednej szarży. W tym celu wykorzystano pomiar ruchowy pary 1,2MPa doprowadzanej do instalacji, który zweryfikowano wskazaniem przepływu kondensatu spływającego z reaktora przy pomocy przepływomierza ultradźwiękowego. Oceniono zapotrzebowanie na ciepło i zaproponowano stosowanie pary o niższych parametrach (o ciśnieniu 0,35MPa) doprowadzanej do instalacji z sieci ogólnozakładowej. Przedsięwzięcie dla najbardziej pesymistycznych założeń wydłuża czas jednej szarży o 4%, zmniejszy o 6% zużycie energii pierwotnej, zredukuje emisję CO2 o 3,9%, a prosty okres zwrotu wyniesie około 2 lat. Przedsięwzięcie jest atrakcyjne, a Zleceniodawca rozważa jego realizację.\nRys. 2 Schemat reaktora chemicznego pracującego szarżowo.\nDla podobnego reaktora, jak przedstawionego na rysunku 2, zaproponowano zastosowanie izolacji termicznej ograniczającej straty ciepła do otoczenia podczas procesu wygrzewania. Przeprowadzono eksperymentalne pomiary podgrzania 3 ton wody zdemineralizowanej znajdującej się wewnątrz reaktora do temperatury około 70°C. Pomiary przeprowadzono na dwóch podobnych reaktorach (z izolacją oraz bez izolacji). Przeprowadzone pomiary nie były wystarczające, aby określić wiarygodne efekty energetyczne. Uwiarygodnienie wyników przeprowadzono wykonując dodatkowe obliczenia cieplne przy wykorzystaniu dokładnych wymiarów reaktora oraz informacji na temat rodzaju materiałów, z których jest zbudowany. Podczas przeprowadzonej eksperymentalnej próby wyznaczono straty ciepła do otoczenia, które następnie odniesiono do normalnych warunków pracy. Stwierdzono, że zastosowanie izolacji termicznej ograniczy straty ciepła do otoczenia o 27MW w ciągu roku. Odpowiada to oszczędnościom rzędu 1000zł/rok, które okazały się zbyt niskie w stosunku do poniesionych nakładów. W tym przypadku Zleceniodawca odstąpił od realizacji przedsięwzięcia, a dokładniejsze analizy ekologiczne i ekonomiczne zostały pominięte.\nPoprawny audyt energetyczny stanowi bogaty zbiór informacji dotyczących zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całych instalacji. Świeże spojrzenie oraz doświadczenia zdobyte podczas realizacji przemawiają za realizacją audytu przez firmę zewnętrzną dysponującą odpowiednią aparaturą oraz wykwalifikowaną kadrą inżynierską. Aby końcowy efekt był satysfakcjonujący niezbędne jest zaangażowanie kierownictwa oraz obsługi poszczególnych instalacji. W niektórych przypadkach wiedza w zakresie eksploatacji oraz dobra znajomość prowadzonych procesów skracają czas oraz zawężają kierunki poszukiwań oszczędności w trakcie inwentaryzacji oraz tworzenia „Programu audytu”. Należy także mieć na uwadze, że na jakość prac pomiarowych oraz wiarygodność efektów energetycznych wpływ ma zarówno zastosowana aparatura pomiarowa, jak i przyjęta metodyka obliczeń.\nAutor: Mariusz Mietelski, „ENERGOPOMIAR” Sp. z o.o. Zakład Techniki Cieplnej\nKołodziej R.: Audyt energetyczny – narzędzie poprawy efektywności energetycznej w przedsiębiorstwie, IV Konferencja Szkoleniowa Zakładu Techniki Cieplnej „Optymalizacja procesów energetycznych – dobra praktyka inżynierska”, Bronisławów 23–25 kwietnia 2012.\nRaport z studium wykonalności wdrożenia modyfikacji pracy instalacji zmieniających jej bilans parowy, opracowanie ENEROPOMIAR Sp. z o.o., Gliwice 2012 (niepubl.).\nRaport końcowy przeprowadzenia testów energochłonności ze szczególnych uwzględnieniem analizy efektywności energetycznej łącznie z propozycjami działań oraz modernizacji w kierunku obniżenia energochłonności, opracowanie ENEROPOMIAR Sp. z o.o., Gliwice 2010 (niepubl.).\nRaport z audytu energetycznego, opracowanie ENEROPOMIAR Sp. z o.o., Gliwice 2012 (niepubl.).\nRaport z audytu energetycznego i elektroenergetycznego, opracowanie ENEROPOMIAR Sp. z o.o., Gliwice 2014 (niepubl.).\naudyt energetyczny, „ENERGOPOMIAR” Sp. z o.o. Zakład Techniki Cieplnej


1999.06.13 - Warszawa - Homilia podczas beatyfikacji m. Reginy Protmann i Edmunda Bojanowskiego oraz 108 męczenników II wojny światowej - Życie Zakonne\nHome DokumentyDokumenty Kościoła o życiu konsekrowanymJan Paweł IIJan Paweł II - Przemówienia i homilieJan Paweł II - Przemówienia i homilie - Do osób konsekrowanych w Polsce 1999.06.13 – Warszawa – Homilia podczas beatyfikacji m. Reginy Protmann i Edmunda Bojanowskiego oraz 108 męczenników II wojny światowej\nRedakcja 13 czerwca 1999\nHOMILIA PODCZAS BEATYFIKACJI M. REGINY PROTMANN, EDMUNDA BOJANOWSKIEGO ORAZ 108 MĘCZENNIKÓW II WOJNY ŚWIATOWEJ\n1. «Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią» (Mt 5, 7).\nZe słowami tego Chrystusowego błogosławieństwa zatrzymuję się na moim pielgrzymim szlaku pośród was – wiernego ludu Warszawy. Serdecznie pozdrawiam wszystkich zgromadzonych tu wiernych, kapłanów, zakonników i siostry zakonne oraz wiernych świeckich. Słowa braterskiego pozdrowienia kieruję do księży biskupów, zwłaszcza do księdza Prymasa i biskupów pomocniczych archidiecezji warszawskiej. Pozdrawiam Pana Prezydenta, Pana Premiera, Panią Marszałek Senatu i Pana Marszałka Sejmu, przedstawicieli władz państwowych i samorządowych oraz zaproszonych Gości.\nNade wszystko jednak oddajemy Mu chwałę, za wszystko, co to dwudziestolecie wniosło w życie Kościoła. Jednoczymy się zatem w dziękczynieniu z Kościołami tradycji zachodniej i wschodniej pośród ludów nam bliskich, które wyszły z katakumb i otwarcie pełnią swą misję. Ich żywotność jest wspaniałym świadectwem mocy Chrystusowej łaski, która uzdalnia słabych ludzi do heroizmu posuniętego nierzadko aż do męczeństwa. Czy nie jest to owoc działania Bożego Ducha? Czy nie dzięki temu tchnieniu Ducha w najnowszej historii mamy dziś niepowtarzalną sposobność doświadczania powszechności Kościoła i naszej odpowiedzialności za świadectwo o Chrystusie i za głoszenie Jego Ewangelii «aż po krańce ziemi» (Dz 1, 8)?\nchlubili się razem z Twoim dziedzictwem» (106, 4-5).\n«Chwalcie Pana, bo dobry,\nBłogosławiony Pan (…)\nod wieków na wieki!» (1-2.48).\n2. «Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią» (Mt 5, 7). Liturgia dzisiejszej niedzieli nadaje naszemu dziękczynieniu szczególny wymiar. Pozwala bowiem zobaczyć wszystko, co dokonuje się w historii tego pokolenia, w perspektywie odwiecznego Bożego miłosierdzia, które najpełniej objawiło się w zbawczym dziele Chrystusa. «On to został wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla naszego usprawiedliwienia» (Rz 4, 25). Paschalne misterium śmierci i zmartwychwstania Bożego Syna nadało ludzkiej historii nowy bieg. Jeżeli obserwujemy w niej bolesne znaki działania zła, to mamy pewność, że ostatecznie nie może ono zapanować nad losami świata i człowieka. Ta pewność płynie z wiary w miłosierdzie Ojca, który «tak umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne» (J 3, 16). Dlatego dziś, kiedy św. Paweł wskazuje na wiarę Abrahama, «który nie okazał wahania ani niedowierzania co do obietnicy Bożej, ale się wzmocnił w wierze» (Rz 4, 20), pozwala nam dostrzec źródło tej siły, dzięki której nawet najcięższe doświadczenia nie były w stanie oderwać nas od miłości Boga.\nDzięki wierze w Boże miłosierdzie trwała w nas nadzieja. Nie odnosiła się ona jedynie do społecznego odrodzenia i przywrócenia godności człowiekowi w wymiarach tego świata. Nasza nadzieja sięga o wiele głębiej, kieruje się bowiem ku Bożym obietnicom, które wykraczają daleko poza doczesność. Jej ostatecznym przedmiotem jest udział w owocach zbawczego dzieła Chrystusa. Może nam być poczytana za sprawiedliwość, jeżeli «wierzymy w Tego, co wskrzesił z martwych Jezusa, Pana naszego» (Rz 4, 24). Tylko bowiem nadzieja płynąca z wiary w zmartwychwstanie może nas pobudzić do dawania w codziennym życiu godnej odpowiedzi na niezmierzoną miłość Boga. Jedynie z tą nadzieją możemy iść do tych, «którzy się źle mają» (Mt 9, 12) i być apostołami Bożej, uzdrawiającej miłości. Jeżeli przed dwudziestu laty mówiłem, że «Polska stała się w naszych czasach ziemią szczególnie odpowiedzialnego świadectwa» (Homilia na Placu Zwycięstwa, 2. 06. 1979), to dziś trzeba dodać, że musi to być świadectwo czynnego miłosierdzia, zbudowane na wierze w zmartwychwstanie. Tylko takie świadectwo jest znakiem nadziei dla współczesnego człowieka, zwłaszcza dla młodego pokolenia; a jeśli dla niektórych jest ono również «znakiem sprzeciwu», to niech ten sprzeciw nigdy nas nie odwiedzie od wierności Chrystusowi ukrzyżowanemu i zmartwychwstałemu.\n3. Omnipotens aeterne Deus, qui per glorificationem Sanctorum novissima dilectionis tuae nobis argumenta largiris, concede propitius, ut, ad Unigenitum tuum fideliter imitandum, et ipsorum intercessione commendemur, et incitemur exemplo – tak modli się Kościół wspominając w Eucharystii świętych i święte: «Wszechmogący, wieczny Boże, Ty dajesz nam nowe dowody swojej miłości, gdy pozwalasz Świętym uczestniczyć w Twojej chwale, spraw, aby ich modlitwa i przykłady pobudzały nas do wiernego naśladowania Twojego Syna» (Comune sanctorum et sanctarum, Collecta). Takie też wołanie zanosimy dziś, gdy podziwiamy przykład świadectwa, jakie dają nam wyniesieni przed chwilą do chwały ołtarzy błogosławieni. Żywa wiara, niezachwiana nadzieja i ofiarna miłość zostały im poczytane za sprawiedliwość, bo głęboko tkwili w paschalnym misterium Chrystusa. Słusznie zatem prosimy, abyśmy za ich przykładem wiernie podążali za Chrystusem.\nBłogosławiona Regina Protmann, pochodząca z Braniewa założycielka Zgromadzenia Sióstr św. Katarzyny, oddała się całym sercem dziełu odnowy Kościoła na przełomie XVI i XVII w. Jej działalność, płynąca z umiłowania Pana Jezusa ponad wszystko, przypadła na czasy po Soborze Trydenckim. Czynnie włączyła się w posoborową reformę Kościoła, wielkodusznie pełniąc pokorne dzieło miłosierdzia. Założyła zgromadzenie, które łączyło kontemplację Bożych tajemnic z opieką nad chorymi w ich domach oraz z nauczaniem dzieci i młodzieży żeńskiej. Szczególnie wiele uwagi poświęciła duszpasterstwu kobiet. Zapominając o sobie, błogosławiona Regina dalekowzrocznym spojrzeniem obejmowała potrzeby ludu i Kościoła. Hasłem jej życia stały się słowa: «Jak Bóg chce». Żarliwa miłość przynaglała ją do pełnienia woli Ojca Niebieskiego, na wzór Syna Bożego. Nie lękała się podejmować krzyż codziennej służby, dając świadectwo Chrystusowi zmartwychwstałemu.\n4. Munire digneris me, Domine Jesu Christe (…), signo sanctissimae Crucis tuae: ac concedere digneris mihi (…) ut, sicut hanc Crucem, Sanctorum tuorum reliquiis refertam, ante pectus meum teneo, sic semper mente retineam et memoriam passionis, et sanctorum victorias Martyrum – oto modlitwa, jaką odmawia biskup zakładając krzyż pektoralny: «Racz mnie umocnić, Panie, znakiem Twego krzyża, i spraw, abym tak, jak ten krzyż z relikwiami świętych noszę na swojej piersi, tak zawsze miał w myśli i pamięć męki Twojej i zwycięstwo, jakie odnieśli Twoi męczennicy». Dziś czynię to wezwanie modlitwą całego Kościoła w Polsce, który niosąc od tysiąca lat znak męki Chrystusa wciąż odradza się z posiewu krwi męczenników i żyje pamięcią zwycięstwa, jakie oni odnieśli na tej ziemi.\nJeśli dzisiaj radujemy się z beatyfikacji stu ośmiu męczenników duchownych i świeckich, to przede wszystkim dlatego, że są oni świadectwem zwycięstwa Chrystusa – darem przywracającym nadzieję. Gdy bowiem dokonujemy tego uroczystego aktu, niejako odżywa w nas wiara, że bez względu na okoliczności, we wszystkim możemy odnieść pełne zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował (por. Rz 8, 37). Błogosławieni męczennicy wołają do naszych serc: Uwierzcie, że Bóg jest miłością! Uwierzcie na dobre i na złe! Obudźcie w sobie nadzieję! Niech ta nadzieja wyda w was owoc wierności Bogu we wszelkiej próbie!\n5. Raduj się, Polsko, z nowych błogosławionych: Reginy Protmann, Edmunda Bojanowskiego i 108 Męczenników. Spodobało się Bogu «wykazać przemożne bogactwo Jego łaski na przykładzie dobroci» twoich synów i córek w Chrystusie Jezusie (por. Ef 2, 7). Oto «bogactwo Jego łaski», oto fundament naszej niewzruszonej ufności w zbawczą obecność Boga na drogach człowieka w trzecim tysiącleciu! Jemu niech będzie chwała na wieki wieków. Amen.\n1999.06.11 – Warszawa – Przemówienie do Ojców Bazylianów w Cerkwi Zaśnięcia Najświętszej Bogurodzicy i św. Jozafata biskupa i męczennika w Warszawie


ŻARTY SIĘ KOŃCZĄ, ZACZYNAJĄ SIĘ SCHODY\nDobiegły końca eliminacje. Wszystkie polskie drużyny zakwalifikowały się do fazy play off. Reprezentacja open w dwóch ostatnich meczach wygrała z Japonią 10.61 - 9.39 i zremisowała z Belgią 10 - 10. Pozwoliło to na utrzymanie się na pierwszym miejscu w grupie, przed Anglią, Japonią i USA. W pozostałych grupach na czele uplasowały się - w A - Francja, Włochy i Rosja, a w C - Holandia, Austria i Hiszpania.\nDrużyna kobieca uległa Niemcom 4.81 - 15.19 i Irlandii 6.03 - 13.97, co dało szóste miejsce w grupie. Pierwsza trójka to Francja, USA i Niemcy, a w drugiej grupie - Chiny przed Holandią i Szwecją.\nSeniorzy przegrali z Hiszpanią 5.54 - 14.46, z Turcją 4.42 - 15.58, a w ostatnim meczu wygrali z Francją 12.61 - 7.39, co pozwoliło zakończyć eliminacje na ósmym miejscu. Wygrały USA przed Chinami i Szwecją.\nNasza reprezentacja mikstowa przegrała z Holandią 0.17 - 19.83, wygrała z Anglią 11.70 - 8.30, i znów przegrała - z Francją 4.42 - 15.58. W sumie eliminacje zakończyliśmy na 12. miejscu, a zwyciężyła Holandia przed Francją i Rosją.\nPo zakończeniu eliminacji odbyło się rozstawienie drużyn do play off. Zasadą było, że najlepsze drużyny eliminacji mają prawo wyboru przeciwników do pierwszej rundy spośród awansujących z najniższymi miejscami, i automatycznie formowana jest drabinka, determinująca układ dalszych meczów.\nJak trafiły nasze drużyny? Przeciwnicy w pierwszej rundzie wydają się absolutnie do przejścia, ale potem zaczynają się schody. Ale trudno oczekiwać, aby w gronie 8 najlepszych drużyn na świecie można było trafić na słabeuszy.\nZ naszych drużyn prawo wyboru miała jedynie reprezentacja open, która wygrała swoją grupę i wybierała przeciwnika jako druga (pierwsi byli reprezentanci Francji, którzy w eliminacjach zdobyli w swojej grupie więcej punktów). Polacy wybrali do 1/8 finału Szwajcarię. Ciekawostką jest, że w tej reprezentacji gra Bartłomiej Igła, grający w polskiej I lidze w drużynie Termochem Chemik Puławy. Jeżeli Polska wygra ze Szwajcarią, w ćwierćfinale zmierzy się ze zwycięzcą meczu Japonia - Szwecja. Zapowiada się tutaj powtórka finału z ubiegłorocznych mistrzostw świata, gdzie Polska grała właśnie przeciw Szwecji. Ale w ćwierćfinale nie będzie już na pewno słabych drużyn.\nW konkurencji kobiet Polska trafiła na drużynę Turcji, która zajęła w swojej grupie czwarte miejsce. Jest to drużyna „na dorobku”, zdobyła dotychczas jeden medal mistrzostw Europy. Zwycięzca tego meczu w ćwierćfinale spotka się z lepszym z pary Francja - Hiszpania. Tu już poprzeczka zawieszona będzie wysoko, gdyż Francuzki to aktualne mistrzynie świata. Jest tutaj także polski ślad, gdyż w reprezentacji Francji gra Joanna Żochowska, która zaczynała karierę brydżową w naszym kraju. Niemniej na poprzedniej olimpiadzie, w Lille, Polki wygrały z Francją w meczu o brąz.\nW seniorach nasz drużyna gra z Australią, a po ewentualnym awansie trafia na zwycięzcę meczu USA - Hong Kong. USA to obrońcy tytułu, mający w składzie najbardziej chyba charyzmatycznego brydżystę na świecie, ekspakistańczyka Zia Mahmooda, uważanego przez wielu za najlepszego gracza świata Jeffa Meckstrotha oraz lidera światowej listy rankingowej wszechczasów, Boba Hammana. Coachem reprezentacji USA jest Polak, Jacek Pszczoła.\nW mikstach nasz reprezentacja gra w pierwszej rundzie z Danią, a po ewentualnym sforsowaniu tej przeszkody, spotka się ze zwycięzcą meczu Rosja - Izrael. Tutaj z kolei drużyna Rosji jest faworytem, mając w składzie m.in. dwie mistrzynie olimpijskie z 2004 roku, Wiktorię Gromową i Tatianę Ponomariewą.\nWszystkie mecze play off rozgrywane są na dystansie 96 rozdań, granych w sześciu 16-rozdaniowych segmentach, przez dwa dni.


Informacjelokalne - KRUS wspiera gnieźnieńskich strażaków\nlistopad 29, 2017, 11:15\nZakup przekazanej strażakom z Wiekowa torby medycznej możliwy był dzięki porozumieniu zawartemu pomiędzy Prezesem Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, a Prezesem Związku Ochotniczych Straży Pożarnych RP.\n- Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego od ponad 15 lat współpracuje z jednostkami Ochotniczej Straży Pożarnej, w obszarze wsparcia ratownictwa przedmedycznego na terenach wiejskich – informuje Łukasz Grabowski, zastępca Dyrektora Oddziału Regionalnego w Poznaniu Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. – Profesjonalny sprzęt, który otrzymali druhowie z Wiekowa, wykorzystywany będzie w działaniach szkoleniowych i akcjach ratowniczych, w szczególności podczas udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków przy pracy rolniczej – dodaje.\nZestawy przekazywane jednostkom OSP składają się z elementów niezbędnych do ratowania ludzkiego życia, w tym między innymi: materiałów opatrunkowych, szyny do unieruchomienia złamań, koca termoizolacyjnego, rurek ustno-gardłowych, kołnierzy ortopedycznych szyjnych, czy też noża do cięcia pasów bezpieczeństwa ze zbijakiem do szyb.\n- Należy podkreślić, że współpraca Powiatu Gnieźnieńskiego z KRUS staje się już dobrą tradycją – mówi Marcin Makohoński, Dyrektor Wydziału Kultury, Sportu, Turystyki i Promocji Starostwa Powiatowego w Gnieźnie. – Wspólnie organizowane szkolenia, konkursy dla młodzieży, a tym razem wsparcie OSP w Wiekowie to przykład owocnego działania na wielu różnych płaszczyznach. Chciałbym bardzo podziękować panu dyr. Łukaszowi Grabowskienu za otwartość i docenienie Powiatu Gnieźnieńskiego. KRUS bowiem to nie tylko działalność związana z ubezpieczeniami lub składkami, ale jak się okazuje również szeroki wachlarz działalności informacyjnej, edukacyjnej oraz prewencyjnej. Pragnę ponadto przypomnieć, że kilka dni temu sprzęt w postaci toreb medycznych przekazała jednostkom OSP także firma ENEA Operator, która chciała w ten sposób podziękować za współpracę i pomoc podczas usuwania skutków nawałnicy, która przeszła przez powiat gnieźnieński w sierpniu tego roku – podkreśla.\nW uroczystości wręczenia uczestniczyli m.in. Zbigniew Dolata, Poseł na Sejm RP, mł. bryg. Arkadiusz Przybyła, Zastępca Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego w Poznaniu, st. kpt. Mariusz Dębski, Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w Gnieźnie, Marian Łukowski, wiceprezes Oddziału Powiatowego ZOSP RP w Gnieźnie, Andrzej Kwapich, radny Rady Powiatu Gnieźnieńskiego.\nOstatnio zmienianyśroda, 29 listopad 2017 11:08\nWięcej w tej kategorii: « Wielkanocny Kiermasz w Witkowie Młodzież posprzątała las »