Kosmiczne ceny paliw na stacjach benzynowych w Ostrołęce. Taniej jest nawet na stacjach przy drogach krajowych!\n2015-01-02T09:00:00+01:00 eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg eOstroleka.pl https://www.eostroleka.pl//luba/main/images/logo.jpg 10 0 -\nOstrołęka, 02 stycznia 2015, 09:00\nPorównanie cen paliw nie wypada korzystnie dla Ostrołęki (fot. eOstroleka.pl)\nBenzyna w Ostrołęce jest znacznie droższa niż w innych częściach kraju – o tym zjawisku już od kilkunastu dni informowali nas czytelnicy. Przekonaliśmy się o tym osobiście – okazuje się, że niższe ceny znajdziemy nawet na stacjach benzynowych, znajdujących się przy ruchliwej drodze krajowej.\nDoniesienia o wysokich cenach paliw w Ostrołęce sprawdziliśmy 31 grudnia oraz 1 stycznia na stacjach benzynowych przy Drodze Krajowej nr 53 na odcinku Ostrołęka – Olsztyn. Wyniki porównania nie wypadają korzystnie dla naszego miasta – okazuje się, że rzeczywiście w Ostrołęce benzyna jest droższa niż w innych miejscowościach.\nZa litr popularnej „95-tki” na jednej z ostrołęckich stacji zapłacić trzeba aż 4,73 zł. To wysoka cena w porównaniu ze stacjami, które odwiedziliśmy w drodze do Olsztyna. W Kadzidle benzyna tańsza była już o czternaście groszy za litr. Co ciekawe, taniej było nawet na nowo powstałej stacji Orlen w Pasymiu – ceny tam zawsze należą do najwyższych, gdyż jest to jedyna stacja paliw na 50-kilometrowym odcinku między Szczytnem a Olsztynem. Mimo tego, zastaliśmy tam benzynę o sześć groszy tańszą niż w Ostrołęce. Prawdziwe zaskoczenie spotkało nas jednak dopiero w stolicy Warmii. Na stacji Carrefour zatankować można oszczędzając w porównaniu z ostrołęckimi cenami aż 44 grosze na litrze benzyny!\n- Nie rozumiem dlaczego w Ostrołęce jest tak drogo – pisze nasz czytelnik – Nawet w pobliskiej Łomży zatankujemy dużo taniej, tutejsze ceny paliw niejednokrotnie przewyższają nawet te warszawskie. To paranoja i ciekaw jestem co jest przyczyną takiej sytuacji.\nOstrołęccy kierowcy już teraz głośno domagają się obniżenia cen paliw. 31 grudnia powstał nawet specjalny fanpage na Facebooku, który ma zrzeszać przeciwników wysokich cen benzyny w naszym mieście. Czy uda się doprowadzić do ich obniżenia? Miejmy nadzieję, że już niedługo ostrołęccy kierowcy będą mogli tankować w swoim mieście po odpowiednich cenach.\nWięcej o: ceny paliw Ostrołęka, benzyna Ostrołęka, ceny paliw Olsztyn, Ostrołęka Olsztyn paliwo ceny\nOstrołęka: 87-latek pod kołami „osobówki”\nŻerań Duży: Zuchwały napad na stację paliw


Dna moczanowa, Wieliczka | ZnanyLekarz.pl\nDna moczanowa specjaliści w Wieliczce\n„Pani doktor rzeczywiście zainteresowana stanem zdrowia pacjenta, komunikatywna. Poszukująca przyczyny bólu zapisanie…m wnikliwych badań.” Więcej\n„Polecam Panią Małgorzatę, jestem bardzo zadowolona z diety która mi zaleciła. Dieta pozwoliła mi uregulować problem…y z cukrem. Polecam.” Więcej\n„Polecam Pana doktora za ogromne zaangażowanie i zrozumienie okazane pacjentowi. Trafiłam do Pana doktora trzy lata t…emu. Pan doktor zawsze służy radą, nie zostawi pacjenta samemu sobie, udziela szczegółowych informacji na wszelkie pytania. Jeszcze raz serdecznie polecam i dziękuje.” Więcej\n„Bardzo polecam Panią doktor, jest kompetentną, miłą osobą. Z dużą cierpliwością wyjaśnia wszelkie wątpliwości, odpow…iada na wszystkie pytania. Na pewno będę kontynuować leczenie u Pani doktor.” Więcej\n„Bardzo fajny kontakt z Panem Doktorem. Rzetelnie wszystko wytlumaczone takze nie czuje sie pacjent zbyty tylko wrecz… przeciwnie zaopiekowany i poinstruowany.” Więcej\nJordanów dna moczanowa\nKrzeszowice dna moczanowa


Czy Mikkelsen powinien znaleźć się w stawce WRC? - ŚwiatWyścigów.pl\nNie da się ukryć, Andreas Mikkelsen jest jednym z najbardziej skutecznych zawodników w WRC. Liczba błędów u norweskiego kierowcy jest minimalna i – nie licząc awarii – faktycznie, w większości rajdów dojeżdża on do mety. Czy to jednak od razu oznacza, że 27-latek jest topowym kierowcą? Oglądając nagrania z poszczególnych rajdów niejednokrotnie widać, jak Norweg miewa przygody i wypadki, gdzie jedynie niezwykle silna konstrukcja Volkswagena ratuje go od odpadnięcia z rajdu. Czasem Mikkelsen ma też po prostu szczęście, co akurat jest bardzo przydatną cechą w sporcie. Gdyby jednak jechał mniej wytrzymałą Fiestą, czy Hyundaiem, czy tak samo kończyłyby się dla niego rajdy? Można polemizować.\nWracamy do początku - „bezwypadkowy Mikkelsen”. Równie bezwypadkowy jest Mads Østberg, który jednocześnie był – zaraz za Volkswagenem – najlepszym kierowcą 2015 roku. Idąc tym tropem, możemy uznać, że Østberg także jest topowym kierowcą – w końcu pokonał całą „resztę świata”, w tym swojego kolegę z zespołu. Czy to jednak oznacza, że rodak Mikkelsena jest wyjątkowym zawodnikiem? Chyba każdy zgodzi się z tym, że Mads to kierowca średniej półki, którego tempo nigdy nie pozwoli mu wywalczyć tytułu mistrza świata. Analogicznie, dojeżdżanie do mety w przypadku Mikkelsena jeszcze nic nie oznacza (szczególnie w Volkswagenie).\nTRZECIE MIEJSCE W 2016 ROKU\nMikkelsen był trzecim kierowcą minionego sezonu i miał duże szanse na wywalczenie tytułu wicemistrza świata. Plany mocno pokrzyżował mu wypadek na trzy rajdy przed końcem sezonu, a także awaria w przedostatniej rundzie sezonu. Z drugiej strony walkę z Thierrym Neuvillem (który ostatecznie wywalczył tytuł wicemistrza świata) mocno ułatwiły mu przygody Belga: awaria auta w Radzie Szwecji, a także błąd ekipy Hyundaia w Rajdzie Portugalii, w wyniku którego w samochodzie Neuville'a zabrakło paliwa. W związku z tym, bilans przemawia na korzyść Thierry'ego. Trzy wypadki Mikkelsena i awaria auta, przeciwko jednemu wypadkowi Neuville'a i dwóm niezależnym od niego przygodom. Tym samym, Mikkelsen został pokonany nie tylko przez Sébastiena Ogiera, ale także przez swojego najlepszego przyjaciela.\nMIKKELSEN KONTRA VOLKSWAGEN\nNorweg znokautował Jari-Mattiego Latvalę. To jest fakt, z którym nie można dyskutować. Z drugiej jednak strony jego znokautował Sébastien Ogier, który w każdym szutrowym rajdzie miał gorszą pozycję startową.\n„W ubiegłym roku nawet nie zbliżyłem się do Ogiera. W walce z Sébastienem nie miałem najmniejszych szans na wygraną. W ostatnim sezonie poprawiłem moje tempo i skuteczność. Wygrałem kilka walk z Sebem, jak na przykład w Rajdzie Polski czy Rajdzie Portugalii, gdzie prowadził w ostatnim dniu rajdu i miał taką samą pozycję startową, a nam udało się wygrać” – mówił Mikkelsen. Rzeczywiście, w ostatnim sezonie Norweg pokazał się z dobrej strony, staczając kilka zaciętych pojedynków, a wisienką na torcie była jego wygrana w Rajdzie Australii. To jednak nie wystarczyło do wywalczenia pozycji wyższej, niż trzecia. To może z kolei świadczyć o tym, jak niesamowicie szybkim i uzdolnionym kierowcą jest Sébastien Ogier, który pomimo gorszej pozycji startowej w większości rajdów, nie pozwolił Mikkelsenowi na nawiązanie walki o tytuł mistrzowski.\nBRAK MIEJSCA NA NOWY SEZON\nPo wycofaniu się Volkswagena, kierowcy niemieckiego teamu nie mieli wielu dostępnych opcji. Wolne miejsca pozostały wyłącznie w Toyocie i M-Sporcie. Mistrz świata był priorytetem dla każdego z tych teamów, z kolei Tommi Mäkinen zdecydował się stworzyć w 100% fiński zespół, dlatego też Latvala znalazł miejsce w powracającej do WRC Toyocie. Czy faktycznie to miejsce bardziej należało się Latvali, niż Mikkelsenowi? Nie da się ukryć, że ostatni sezon był katastrofalny dla 31-letniego Fina, który wielokrotnie wspominał o spadku motywacji. Takie sezony zdarzają się jednak u wielu kierowców. Najlepszym przykładem jest Thierry Neuville, który w 2015 roku zaliczył bardzo nieudany sezon, a w kolejnym został wicemistrzem świata. Warto przypomnieć, że zarówno w sezonie 2014, jak i 2015 to właśnie Latvala zajmował drugie miejsce na koniec, nie Mikkelsen. W związku z tym szefostwo Toyoty może wierzyć, ze Fin ma szansę odrodzić się w nowym środowisku (szczególnie gdy zdjęta zostanie z niego presja związana z rywalizacją z Ogierem).\nMikkelsen miał trafić do M-Sportu, gdyby kontraktu nie podpisał Sébastien Ogier. Mistrz świata zaakceptował jednak ofertę Brytyjczyków, dlatego dla Norwega nie starczyło miejsc w ekipach WRC, tym bardziej że do głównego zespołu M-Sportu po roku przerwy powrócił Elfyn Evans. 27-latek miał nadzieję na angaż w zespole Nassera Al-Attiyah z Volkswagenami, jednak Katarczykowi zabrakło czasu na utworzenie własnego teamu. Tym samym Mikkelsen zdecydował się przejechać Rajd Monte Carlo w WRC-2 i jak na razie nie ma żadnych konkretnych informacji na temat jego przyszłości. „Rozumiemy, że w tej chwili jest związany ze Skodą, jednak nie wiemy co z jego przyszłością. Być może przejedzie z nami kilka rajdów” – mówi jeden z pracowników M-Sportu.\n„MNIEJ UZNANE NAZWISKA”\n„Ostatecznie Mikkelsen został zmuszony do zaakceptowania oferty Skody na Rajd Monte Carlo, podczas gdy mniej uznane nazwiska, jak Hänninen, Lappi, Lefebvre czy Breen mają zapewnione miejsca w zespołach fabrycznych na sezon 2017” – mówi dziennikarz motorsport.com. Czy nazwisko Mikkelsena jest z kolei aż tak uznane, by zespoły miały szykować dla niego miejsce? Wydaje się, że tak. W czterech sezonach Norweg pokazał kawał dobrego rajdowania. W porządku, jeździł w idealnym, dopieszczonym pod każdym szczegółem samochodzie Volkswagena. Jeździł dla doskonale zorganizowanego teamu, który każdy detal dopracowany miał do perfekcji. Andreas pokazał jednak, że jest w czołówce kierowców rajdowych. Szkoda jednak, że nie widzieliśmy go w innym aucie, co pozwoliłoby ocenić jego prawdziwy potencjał.\nMikkelsen z pewnością nie jest i nie będzie drugim Ogierem, nie jest tak szybki i precyzyjny, jak mistrz świata. Nie jest też może drugim Meekiem, który potrafi pokazać niesamowitą prędkość (chociaż tutaj, w przeciwieństwie do Mikkelsena przytrafia mu się o wiele więcej błędów i przygód na trasach). Jest za to szybki i konsekwentny, a jego dużą zaletą jest spokój, opanowanie i mocna głowa.\nCo prawda, jeżdżąc Volkswagenem, Norweg wygrał zaledwie trzy rajdy (w tym dwa zwycięstwa były prezentem od jego kolegów). Patrząc obiektywnie, trzy zwycięstwa to bardzo mało. Dla porównania, w tym samym czasie Ogier wygrał 29 rajdów, a Latvala - 9. Bilans zwycięstw nie jest tym, czym mógłby się chwalić 27-latek, jednak nie zmienia to faktu, że w porównaniu z niektórymi kierowcami, którzy znaleźli miejsce w stawce, Mikkelsen ze swoją skutecznością i prędkością powinien bez problemu znaleźć nowego pracodawcę. Co prawda nigdy nie pokonał Ogiera, jednak udowodnił, że jest bardzo dobrym kierowcą rajdowym.\nŻródło: z wykorzystaniem fragmentów artykułu na motorsport.com\n« Wygrani i przegrani Rajdu Monte Carlo\nByć jak Ayrton Senna »


Jak usunąć Vburner.exe | Jak usunąć\nJak usunąć Vburner.exe\nPublished on Luty 11, 2019 by Anthony Devis; Review rating: 4/5 ; Vburner.exe\nO Vburner.exe Vburner.exe to trojan, który wykorzystuje moc procesora na mój e-waluta, którą przekazuje nazwa Монер. Jest on pobierany w jakimś ukrytym folderze, a potem wypuścili, i zaczniesz widzieć od razu negatywne skutki, jak i wszystkie twoje źródła system komputerowy w kolejność wydobycia kopalin. Tak, że wszystkie osiągnięcia celowe w ciągu dnia będzie trudniej, niż każdy rodzaj nadaje się do, a także życie swoich sprzętu może zostać skrócony.\nJeśli widzisz, proces Vburner.exe w zadania Sterowania, można być w szczególności jeśli chodzi o twój system jest narażony na poważne niebezpieczeństwo w tym szczególnym niebezpieczeństwie. Wyodrębnić należy, tak jak objawy nie znikną same z siebie, a to może być zakończona za pomocą programu, jak GridinSoft anty-malware lub trojan killer. Nasza strona zawiera instrukcję, która może być wykorzystana, aby uniknąć to fakt, więc twoje wysiłki ostatecznie muszą zapewnić państwu wyniki, które można wymagać. Jak oni to zrobią, zachować bezpieczeństwo i oprogramowania bezpieczeństwa zaktualizowany i działa cały czas, a regularnie uruchamiane są nowe wersje złośliwego oprogramowania, a także nie chcesz, aby twój komputer, aby stać się celem dla nich.\nVburner.exe zawiera komercyjnych ogłoszeń\nVburner.exe dezaktywuje zainstalowane zabezpieczenie oprogramowanie.\nVburner.exe dokonane wersje systemu operacyjnego Windows\nOstrzeżenie, wieloraki anty-wirus skanery wykryły możliwe malware w Vburner.exe.\nPobierz za darmo narzędzie do usuwaniaAby usunąć Vburner.exe\nUsuń Vburner.exe z Windows\nUsuń Vburner.exe z Windows XP:\nUsuń Vburner.exe z Windows Vista lub Windows 7:\nUsuń Vburner.exe z Windows 8:\nUsunąć Vburner.exe z Twojej przeglądarki\nUsuń Vburner.exe z Internet Explorer\nUsuń Vburner.exe z Mozilla Firefox\nPoruszać się po liście rozszerzenia i Dodatki, usuwanie elementów mających coś wspólnego z Vburner.exe (lub tych, które mogą znaleźć nieznane). Jeśli rozszerzenie nie jest przewidziane przez Mozilla, Google, Microsoft, Oracle lub Adobe, powinny być niemal pewien, że trzeba go usunąć.\nWypowiedzenia Vburner.exe z Chrome\nSpójrz pod warunkiem rozszerzenia i dbać o te, które można znaleźć niepotrzebne (związanymi ze Vburner.exe) przez usunięcie go. Jeśli nie wiesz, czy jeden lub innego musi być usunięty raz na zawsze, wyłączyć niektóre z nich czasowo.\n« Jak usunąć Houndrefronsof.club


2. liga. Garbarnia Kraków zagra w środę w Legionowie. Chce przedłużyć zwycięską serię\n15 maja 2018, 15:32 | Jerzy Filipiuk\nII liga piłkarska. Bez swego najlepszego strzelca Tomasza Ogara zagra w środę Garbarnia Kraków w zaległym (z 17 marca) meczu 22. kolejki z Legionovią (godz. 17.30).\nKrzysztof Kalemba strzela bramkę z rzutu karnego w niedzielnym meczu z ŁKS Łódź (2:1)\nAutor 10 bramek w bieżącym sezonie, w tym 6 w ostatnich 8 meczach, musi pauzować za żół- te kartki. W niedzielnym spotkaniu z ŁKSŁódź (2:1) z boiska został usunięty Marek Masiuda, ale może dziś wystąpić, gdyż został ukarany dwoma „żółtkami” (ma ich łącznie siedem), a nie od razu „czerwienią”. Do kadry meczowej po wyleczeniu urazu wraca inny pomocnik Karol Kostrubała.\n– Szkoda, że zabraknie Ogara, bo jest w formie, ale musimy sobie dać radę bez niego – mówi Łukasz Pietras, nominalny pomocnik, który od meczu z Siarką Tarnobrzeg gra na lewej obronie. Garbarnia w tym czasie odniosła 8 zwycięstw i raz zremisowała!\n– To był pomysł trenera, jak się okazało – korzystny dla drużyny. Do pomocy wróciłem tylko w meczu z Błękitnymi Stargard, bo Masiuda pauzował za kartki, a Kostrubała leczył jeszcze kontuzję – przypomina Pietras.\nGarbarnia jest piąta w tabeli i walczy o miejsce premiowane awansem (trzecie) lub barażami (czwarte), a Legionovia przedostatnia, nie mając już praktycznie szans na utrzymanie. Mimo to w klubie dmuchają na zimne.\n– Z takimi rywalami gra się trudno, bo gdy walczą one „o życie”, to wchodzą na wysoki poziom koncentracji i motywacji. Nie możemy więc Legionovii zlekceważyć – podkreśla II trener „Brązowych” Marcin Sadko.\nLegionovia w rundzie wiosennej 7 meczów przegrała, 3 zremisowała i 2 wygrała. Ostatnia porażka, u siebie ze Stalą Stalowa Wola 0:3, sprawiła, że jej szanse na utrzymanie zostały zredukowane niemal do zera, ale zapewne zrobi wszystko, by pokonać rewelację wiosny. Dodajmy, już po raz drugi w tym sezonie: 23 sierpnia wygrała w Krakowie 2:1.\nOd 1 maja jej trenerem jest Bartosz Tarachulski, były gracz m.in. Polonii Warszawa, a ostatnio szkoleniowiec Pogoni Siedlce.


Krótki opis popularnych ras kotów. - Perska Alternatywa\nForum Perska Alternatywa Strona Główna -> Mini Kompedium Wiedzy - KOT -> Krótki opis popularnych ras kotów.\nKrótki opis popularnych ras kotów. - Wysłany: Czw 11:25, 26 Lut 2009\nWybrane rasy kotów – opis\nSpis ras jest alfabetyczny. Przedstawiono tu rasy uznane przez największe organizacje felinologiczne, jak: FIFe, WCF, CFA, TICA\nOpis poszczególnych ras poniżej spisu.\n2. Amerykański Curl (wywiniętouchy)\n3. Amerykański drucianowłosy\n5. Angora turecka\n6. Antolian (Anatolijski)\n7. Australian mist\n11. Bengalski śnieżny\n12. Biały odmienny (Foraign White)\n13. Birmański święty\n14. Bobtail Amerykański krótkowłosy\n15. Bobtail Amerykański półdługowłosy\n16. Bobtail Japoński krótkowłosy\n17. Bobtail Japoński półdługowłosy\n18. Bobtail Kurylski długowłosy\n19. Bobtail Kurylski krótkowłosy\n21. Brazylijski krótkowłosy\n22. Brytyjski kot długowłosy lub półdługowłosy (Lowlander, Highlander, Britannica)\n23. Brytyjski kot krótkowłosy\n24. Brytyjski krótkowłosy niebieski (Chartreux, Kartuzki, Kartuzjański)\n28. Celtycki krótkowłosy (odpowiednik Europejskiego krótkowłosego)\n29. Cornish rex (kornwalijski reks)\n30. Cymric (Manks długowłosy)\n31. Devon rex (dewoński reks)\n32. Egipski Mau\n34. Europejski krótkowłosy\n35. German rex (niemiecki reks)\n36. Higland Fold – Górski zwisłouchy (fold długowłosy)\n38. Korat (Si-Sawat)\n39. Leopardeta - Kalifornijski gwiaździsty (Spangled)\n40. Leopardeta Śnieżna - Kalifornijski gwiaździsty śnieżny\n41. Maine coon\n42. Manks krótkowłosy\n43. Munchin krotkowłosy\n44. Munchin półdługowłosy\n45. Neva Masquerade\n46. Norweski leśny\n47. Ocicat (Ocelotowaty)\n48. Orientalny długowłosy lub półdługowłosy (agora w USA, mandaryn, kot jawajski)\n49. Orientalny krótkowłosy (Foraign Shorthair)\n53. Selkirk rex długowłosy\n54. Selkirk rex krótkowłosy\n56. Sfinks doński\n60. Somalijski (Abisyński długowłosy)\n61. Syberyjski leśny\n63. Szkocki zwisłouchy – fold (fold krótkowłosy)\n64. Tajski (Appleheads, Traditional Siamese, Clasical Siamese)\n66. Turecki Van\n67. York, York czekoladowy\nTyp – średniej wielkości\nGłowa – klinowata, o konturach zaokrąglonych; nos z lekko zaznaczonym stopem, powinien tworzyć parząc z boku pionową linię prostą z podbródkiem; stosunkowa duże, nisko osadzone, u podstawy szerokie zwężają się ku wierzchołkowi, pożądaną cechą są rysie pędzelki na końcach\nOczy – o kształcie migdałów, lekko skośnie ustawione, duże i wyraziste; koloru bursztynowego, zielonego lub orzechowożółtego z obwódką w kolorze umaszczenia (ciemniejszą od samego oka)\nTułów – średniej długości, muskularny, zwarty ale nie krępy; kończyny drobnokościste, smukłe, stopy owalne, niewielkie\nOgon – dość długi, dobrze osadzony, zwężający się spiczasto ku końcowi\nOkrywa włosowa – krótka, sprężysta, przylegająca do ciała (nie może „odstawać” od ciała)\nUmaszczenie – każdy z włosów jest poprzecznie prążkowany (konieczny ciemny koniec włosa), umaszczenie aguti (dzikie) lub sorrel (złociste, kasztanowe), w Anlii nosi nazwę usual (zwykły), w innych krajach spotyka się określenie ruddy (rumiany); oraz oba w odmianach srebrzystych, niebieskie, płowe (w Anglii i Holandii są znane szylkretowe, kremowe, czerwone\nAmerykański Curl (wywiniętouchy)\nGłowa – klinowata, dłuższa niż jej szerokość, przekrój profilu łukowato zaokrąglony; nos prosty; mocny podbródek; uszy umiejscowione w „narożnikach” czaszki z wywiniętymi do tyłu koniuszkami skierowanymi w kierunku podstawy czaszki, pożądane pędzelki wewnątrz oraz rysie zakończenia ucha\nOczy – duże, w kształcie migdałów (orzecha) są owalne u góry a u dołu zaokrąglone\nTułów – średnio mocny, dość szczupły i wyciągnięty o masywnym umięśnieniu choć elegancki w wyglądzie\nOgon – długi, u nasady szeroki lekko zaokrąglony na końcu: pokryty puszystym włosem\nOkrywa włosowa – średniej długości, aksamitna (jedwabista) w dotyku, bez podszycia, włos okrywowy płasko przylegający do ciała\nUmaszczenie – wszystkie kolory naturalne (czyli oprócz czekoladowego i cynamonowego wraz z ich odcieniami) oraz wzory pręgowania\nTyp – średniej wielkości, umięśniony\nGłowa – proporcjonalna do ciała, okrągła, kości policzkowe wysoko umieszczone; wąsy skręcone\nOczy – okrągłe, średnioduże do dużych\nTułów – średni, muskularny; kościec umiarkowanie ciężki; kończyny proporcjonalne do ciała\nOgon – średiodługi, koniec ogona zaokrąglony\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, kędzierzawa, struktura twarda, sprężysta, każdy włos jest spiralnie zwinięty lub zagięty na końcu,\nUmaszczenie – wszystkie kolory naturalne (również biały) jednokolorowe (czarny, rudy, kremowy, niebieski) szylkretowe, szylkretowe z białym, bikolor, srebrzyste; pręgowane: klasycznie, tygrysio, cętkowane\nTyp – średni do dużego, mocny, krępy\nGłowa – duża, okrągła, kości policzkowe dobrze rozwinięte, podbródek dobrze rozwinięty tworzy (patrząc z boku) linię prostą z górną wargą; uszy średnioduże o wielkości równej co szerokość u nasady, końce zaokrąglone, szeroko rozstawione, stojące; nos średniej długości z lekkim załamaniem, pyszczek „kwadratowy”\nOczy – okrągłe, szeroko rozstawione, wyraziste, czujne; miedziane lub zielone (zgodne z kolorem okrywy), dla kotów białych dopuszczalne oczy dwukolorowe i niebieskie u kotów białych,\nTułów – mocny, dobrze umięśniony; dłuższy niż wysoki (prostokątny w wyglądzie) klatka piersiowa szeroka, barki dobrze rozwinięte; kończyny muskularne, kościec mocny, średniej długości o wielkich, silnych. okrągłych stopach\nOgon – średnio długi, szeroki u nasady, tępo zakończony\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, lśniąca, puszysta, przylegająca do ciała; w zależności od pory roku szorstka lub miękka\nTyp – średniej wielkości, muskularny o drobnej kości\nGłowa – średnia lub mała, klinowata (trójkątna); uszy dość duże zakończone kępkami włosów, dość wysoko umieszczone, nos bez wyraźnego stopu\nOczy – duże o kształcie migdałów, skośnie umieszczone\nTułów – stosunkowo długi, dobrze umięśniony ale sprawiający wrażenie smukłości; łapy długie, tylne dłuższe niż przednie\nOgon – długi, zwężający się ku końcowi w szpic, bogato owłosiony\nOkrywa włosowa – półdługa, bez podszycia na tułowiu, przechodząca w długą na szyi, piersiach i łapach, jedwabista i lśniąca\nUmaszczenie – głównie biała ale są uznawane wszystkie kolory naturalne i ich kombinacje (lila, czekoladowy, himalajski uznane nie są)\nTyp – dość duży\nGłowa – klinowata, o zaokrąglona, szeroka u podstawy\nOczy – dość duże, kąciki oczu uniesione, migdałowe; zielone, żółte we wszystkich odcieniach oraz inne harmonizujące z barwą okrywy, u kotów białych mogą być różnookie\nTułów – silny, dobrze umięśniony; kończyny długie, mocne\nOgon – długi, koniec zaokrąglony; pokrywa włosowa gęsta\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, miękka, jedwabista, „śliska” w dotyku, przylegająca do ciała, brak podszerstka\nUmaszczenie – wszystkie barwy naturalne i ich warianty (czyli z wyjątkiem czekoladowej, liliowej, płowej i cynamonowej)\nOkrywa włosowa – krótka, lśniąca, elastyczna\nUmaszczenie – czekoladowy, liliowy, karmelowy, złoty (cinamon), płowy (fawn),na pyszczku i uszach futerko zabarwione rdzawo; pożądane pręgowanie klasyczne lub cętkowane\nTyp - średni\nGłowa – średniej wielkości\nOczy - bursztynowe lub żółte\nTułów - średni\nOgon - średniodługi\nOkrywa włosowa – bardzo krótka, lśniąca, gładko przylegająca do ciała, podszerstek szczątkowy lub całkowity brak\nUmaszczenie – wszystkie znane kolory tabby (pręgowania), spodnia strona ciała wyraźnie jaśniejsza, pożądany wyraźny rysunek pręgowania\nTyp – orientalny\nGłowa – średniej wielkości, o kształcie klinowatym, proporcjonalna; uszy wielkie (w ideale pyszczek i uszy tworzą trójkąt równoboczny) skośnie ustawione; nos długi, prosty, tworzy ciągłą linię do czoła\nOczy – o kształcie migdałów, średniej wielkości, lekko skośnie ustawione; ciemnobłękitne\nTułów – wydłużony, szczupły, muskularny ale elegancki; tylne kończyny dłuższe od przednich, stopy owalne\nOgon – długi, cienki, zwężający się ku końcowi w szpic\nOkrywa włosowa – średniej długości, delikatna, jedwabista w dotyku, przylegająca gładko do tułowia, nieco dłuższa na ogonie, łopatkach i szyi (tworzy niewielką kryzę), bez podszycia\nUmaszczenie – białe lub jasne z oznakami (seal czyli ciemnobrązowymi, czekoladowymi, rudymi, kremowymi, niebieskimi, liliowymi, cynamonowymi, płowymi, pręgowanymi, szylkretowymi, srebrzystymi) obejmującymi: maskę, uszy, kończyny i ogon\nTyp – duży, silny, muskularny sprawiający wrażenie dzikiego kota\nGłowa – zbliżona do trójkąta o zaokrąglonych konturach, szeroka, w stosunku do tułowia mała, długość większa od szerokości; uszy dość małe skośnie rozstawione, lekko wysunięte do przodu, bez rysich pędzelków; nos leciutko załamany, długi i szeroki\nOczy – duże, owalne (migdałowe) lub okrągłe, lekko skośnie ustawione\nTułów – mocny, dobrze umięśniony, zwarty, wydłużony, o mocnej budowie kośca; tylne łapy nieco dłuższe od przednich, stopy okrągłe, duże\nOgon – średnio długi, o zaokrąglonym końcu, masywny w dotyku\nOkrywa włosowa – krótka do średniej, gęsta, gładka i bardzo miękka w dotyku\nUmaszczenie – cętkowane, pręgowane (klasycznie lub marmurkowy); kolor okrywy sorrel (kasztanowy) – od płowego do czerwonopomarańczowego (kolor wzoru kontrastowy – czarny, brązowy, czekoladowy, cynamonowy\nUmaszczenie – z rysimi oznaczeniami (seal lynx point), pręgowany sepia norkowy (sepia seal mink tabby) – kolor okrywy koloru kości słoniowej, kremowy, jasnobrązowy oznaczenia ciemniejsze od reszty ciała\nBiały odmienny (Foraign White)\nTyp – gibki, smukły, elegancki (jest to biały syjam)\nGłowa –średniej wielkości, o kształcie klinowatym, proporcjonalna; uszy wielkie (w ideale pyszczek i uszy tworzą trójkąt równoboczny) skośnie ustawione; nos długi, „rzymski” (garbek) tworzy ciągłą linię do czubka głowy, lusterlo nosa zawsze różowe\nOczy – o kształcie migdałów, średniej wielkości, lekko skośnie ustawione; w kolorze głębokiego, ciemnego. świetlistego błękitu\nTułów – wydłużony, szczupły, muskularny; tylne kończyny dłuższe od przednich, stopy owalne, poduszeczki różowe\nOkrywa włosowa – krótka, delikatna, jedwabista w dotyku, przylegająca gładko to ciała, podszycie jest bardzo krótkie\nUmaszczenie – kolor okrywy czysto biały\nTyp – średni, masywny\nGłowa – dość szeroka, zaokrąglona; z szeroko umiejscowionymi uszami które ustawione są pod niewielkim kątem,\nOczy – o kształcie migdałów, ustawione lekko skośnie, zawsze niebieskie\nTułów – wydłużony, o średnio mocnej budowie\nOgon – średniej długości, pierzasty, pokryty długim włosem okrywowym\nOkrywa włosowa – jedwabista w dotyku, półdługa, o obfitym poszyciu\nUmaszczenie – bardzo jasno kremowe lekko ciemniejsze na grzbiecie z oznaczeniami: ciemnego brązu (seal), niebieskimi, czekoladowym, liliowym, rudym, kremowym, szylkretowym, pręgowanym oraz pręgowanym szylkretowym; wymagane białe „skarpetki” na wszystkich łapach symetrycznie ułożone, na tylnych łapach powinny przybierać kształt litery „v” skierowanej w górę\nBobtail Amerykański krótkowłosy\nTyp – średniej wielkości do dużego\nGłowa – klinowata\nOczy – zaokrąglone, średniej wielkości\nTułów – silny, muskularny; kończyny średniej długości tylne kończyny dłuższe od przednich, stopy duże, okrągłe\nOgon – długość ogona do połowy pęciny, prosty z dopuszczalnym lekkim zakrzywieniem\nOkrywa włosowa – krótka, podwójna, wodoodporna\nUmaszczenie – wszystkie naturalne\nBobtail Amerykański półdługowłosy\nGłowa – klinowata; uszy z wyraźnymi pędzelkami wewnątrz\nOgon – długość ogona do wysokości stawu kolanowego, prosty z dopuszczalnym lekkim zakrzywieniem; włosy tworzą kitkę lub pompon\nOkrywa włosowa - półdługa\nBobtail Japoński krótkowłosy\nGłowa – o kształcie trójkąta równobocznego, kości policzkowe wysoko umieszczone i lekko wystające; uszy duże prosto ustawione\nOczy – duże, owalne, wyraziste; każdy kolor oczu jest dopuszczalny, również różnookie\nTułów – długi, smukły elegancki; kończyny długie, stopy owalne\nOgon – mocny, od 5 do 8 cm długości, prosty lub skręcony (raz lub kilka razy), może być załamany\nOkrywa włosowa – krótka, miękka, jedwabista, pozbawiona podszycia, ściśle przylega do ciała\nUmaszczenie – wszystkie kolory z wyjątkiem odmiany z oznakami, pręgowanej, srebrzystej muszlowej oraz cieniowanej\nBobtail Japoński półdlugowłosy\nOkrywa włosowa – średniej długości, miękka, jedwabista, pozbawiona podszycia, ściśle przylega do ciała, nieco dłuższa na ogonie, udach\nBobtail Kurylski długowłosy\nGłowa – duża, w kształcie trapezu o zaokrąglonych konturach; uszy usytuowane wysoko na głowie, lekko przesunięte w tył, z kępkami włosów wewnątrz\nOczy – duże, migdałowe, zaokrąglone, lekko skośnie ustawione; brwi i wąsy nieco dłuższe niż u innych ras\nTułów – zwarty, muskularny; kościec mocny; kończyny tylne dłuższe od przednich, grzbiet podnosi się łukowato w stronę ogona, włosy między palcami\nOgon – od 3 do 8 cm długości, skręcony raz lub kilka razy, dopuszczalne załamanie; włosy wyraźnie dłuższe tworzą kitkę lub pompon\nOkrywa włosowa – półdługowłosa, włosy okrywowe dobrze rozwinięte, podszycie rzadkie, okrywa wyraźnie dłuższa na kołnierzu, na portkach, ogonie i u nasady kończyn\nUmaszczenie – wszystkie kolory naturalne i ich kombinacji z barwą białą (czyli bez umaszczenia z oznakami, czekoladowej, lila, płowej, cynamonowej)\nBobtail Kurylski krótkowłosy\nTułów – zwarty, muskularny; kościec mocny; kończyny tylne dłuższe od przednich, grzbiet podnosi się łukowato w stronę ogona\nOgon – od 3 do 8 cm długości, skręcony raz lub kilka razy, dopuszczalne załamanie\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, jedwabista, podszycie bogate\nTyp – średniej wielkości, dobrze umięśniony\nGłowa – zaokrąglona, o zaokrąglonej, szerokiej i wyraźnej kufie; nos z wyraźnym stopem, lusterko nosa czarne; uszy dość małe, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach skierowane są lekko do przodu\nOczy – szeroko rozstawione, okrągłe, koloru miedzianego\nTułów – średniej wielkości oraz średni w wyrazie (ani zbyt krępy ani nadmiernie smukły) ale dobrze umięśniony, spody łap czarne\nOgon – średniej długości, prosty\nOkrywa włosowa – bardzo krótka i gęsta, o połysku lakierowanej skóry, bez podszycia, gładko przylegające do ciała\nUmaszczenie – jednolicie czarne bez jakichkolwiek innych włosów lub znaczenia\nOczy – bardzo duże, wysoko usytuowane, szeroko rozstawione\nOgon - średni\nOkrywa włosowa – krótka, gładko przylegająca do ciała, podszerstka właściwie brak, jedwabista, połyskliwa\nUmaszczenie – wszystkie odmiany kolorystyczne poza umaszczeniem z oznakami\nBrytyjski kot długowłosy lub półdługowłosy (Lowlander, Highlander, Britannica)\nTyp – stosunkowo duży, masywny, krępy o zaokrąglonych kształtach\nGłowa – okrągła, szeroka, masywna z wydatnymi policzkami; podbródek mocny dobrze rozwinięty; nos szeroki, krótki i prosty, stop niewyraźny, „zaokrąglony”; uszy szeroko osadzone, małe, rozwarte u nasady\nOczy – duże, okrągłe, szeroko rozstawione, wyraziste w kolorze zależnym od okrywy włosowej\nTułów – mocny, dobrze umięśniony, szeroka klatka piersiowa, szerokie barki; łapy krótkie i proste\nOgon – krótki do średniego, gruby o zaokrąglonym końcu\nOkrywa włosowa – średniej długości nieco dłuższa na szyi i udach, na ogonie wyraźnie dłuższa\nUmaszczenie – podstawowe jednolite, bicolour, szylkretowe, z oznakami (colorpoint), pręgowane oraz szynszylowe, srebrzyste cieniowane, srebrzyste pręgowane, dymne w kolorach podstawowych\nGłowa – okrągła, szeroka, masywna z wydatnymi policzkami; podbródek mocny dobrze rozwinięty; nos szeroki, krótki i prosty, stop niewyraźny, łukowaty i „zaokrąglony”; uszy szeroko osadzone, małe, rozwarte u nasady\nOkrywa włosowa – krótka i gęsta nie przylegająca do ciała, „sprężysta” o gęstym podszyciu\nBrytyjski krótkowłosy niebieski (Chartreux, Kartuzki, Kartuzjański)\nTyp – duży, ciężki, korpulentny, niedźwiadkowaty\nGłowa – czaszka szeroka, masywna, w kształcie zaokrąglonego odwróconego trapezu, czoło szerokie, podbródek silny; nos szeroki prosty (bez stopu) łukowato przechodzi w czoło; uszy średniej wielkości, wysoko osadzone; szyja krótka i mocna; żuchwa (szczególnie u kocurów) wydatna\nOczy – duże, okrągławe o zewnętrznych kącikach uniesionych lekko w górę, w kolorze od złotej miedzi do bursztynowego\nTułów – zwarty i umięśniony, o mocnym grzbiecie, pierś wraz z barkami szeroka, grzbiet mocny\nOgon – raczej krótki niż średni (maksymalnie powinien sięgać do zagłębienia między łopatkami), gruby, zaokrąglony na końcu\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, podwójna, włosy okrywowe lśniące, powinny lekko odstawać od ciała, miękka w dotyku\nUmaszczenie – jednolicie niebieskie (w różnych odcieniach)\nTyp – średniej wielkości, elegancki w wyrazie\nGłowa – klinowata o zaokrąglonych krawędziach, mocny podbródek i silna żuchwa; nos z zaznaczonym stopem; uszy średniej wielkości, szerokie u nasady z zaokrąglonymi końcami\nOczy – wyraziste, duże, szeroko rozstawione, górna powieka prosta a dolna zaokrąglona; pożądany kolor złocistożółty\nTułów – zwarty, dobrze umięśniony, grzbiet prosty, klatka piersiowa wklęsła; kończyny smukłe zakończone owalnymi stopami\nOgon – średniej długości, prosty, zaokrąglony na końcu\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, bez podszycia, przylegająca do ciała, lśniąca, o satynowej strukturze\nUmaszczenie – brązowe, niebieskie, czekoladowe, liliowe, rude, kremowe, cynamonowe, szylkretowe - brązowe, szylkretowe - niebieskie, szylkretowe - czekoladowe, szylkretowe – liliowe; włosy podbrzusza są zawsze jaśniejsze od grzbietu i łap\nBurmilla (kot azjatycki cieniowany)\nTyp – średniej wielkości, o eleganckim wyglądzie\nGłowa – klinowata o zaokrąglonych konturach; uszy średnie do dużych, szeroko rozstawione, lekko pochylone do przodu; nos z lekko widocznym stopem\nOczy – duże, wyraziste, lekko skośnie ustawione; zielone (w grupie II uznaje się bursztynowe)\nTułów – średniej wielkości, średnio długi, umięśniony: kończyny silne, tylne dłuższe od przednich\nOgon – średni do długiego, prosty, o zaokrąglonym końcu\nOkrywa włosowa – bardzo krótka, jedwabista, delikatna, lśniąca\nUmaszczenie – cieniowane oraz tipped (grupa I czyli nie pomarańczowe: czarne, brązowe, niebieskie, czekoladoqwe, liliowe, cynamonowe, płowe; grupa II czyli pomarańczowe: rude, kremowe, szylkretowe): włosy są jaśniejsze od dołu a ciemniejsze w górnej części\nTyp - mały\nGłowa – krótka, szeroka, zaokrąglona, kości policzkowe wydatne, czoło lekko spłaszczone, profil lekko łukowaty\nOczy – duże, szeroko rozstawione, dolna powieka zaokrąglona, górna w kształcie migdału; żółte lub zielone\nTułów – mały do śreniego\nOgon – krótki, mocny, zaokrąglony na końcu\nOkrywa włosowa – bardzo krótka, gładko przylegająca, delikatna, jedwabista\nUmaszczenie – trzy podstawowe typy: bentot (jednolicie umaszczony, pręgi/tabby na pyszczku, ogonie, kończynach oraz szyi), manila (czarny ticking), chaus (czarny ticking na całym ciele, włącznie z ogonem); barwa podstawowa jednolita (od piaskowego do po złoty) z tickingiem czarnym, rudym, kremowym, niebieskim, szylkretowym\nCeltycki krótkowłosy (odpowiednik Europejskiego krótkowłosego)\nGłowa – duża, zaokrąglona, żuchwa dobrze rozwinięta; uszy średnioduże o wielkości równej co szerokość u nasady, końce zaokrąglone, szeroko rozstawione, stojące\nOczy – okrągłe, szeroko rozstawione, żółte, zielone, pomarańczowe (zgodne z kolorem okrywy), dla kotów białych dopuszczalne oczy dwukolorowe i niebieskie u kotów białych\nTułów – silny, dobrze umięśniony, klatka piersiowa szeroka, kończyny średniej długości o okrągłych stopach\nOgon – średnio długi, gruby u nasady\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, lśniąca, puszysta, przylegająca do ciała\nUmaszczenie – wszystkie kolory naturalne (również biały) jednokolorowe (czarny, rudy, kremowy, niebieski), szylkretowe, szylkretowe z białym, bikolor, srebrzyste, pręgowane: klasycznie, tygrysio, cętkowane; dymne pręgowane\nCornish rex (kornwalijski reks)\nTyp – mały do średniego\nGłowa – klinowato owalna, o długim i prosty profilu, nos i podbródek powinny tworzyć linię prostą, czoło płaskie; nos prosty (typ europejski) lub lekko wypukły (typ amerykański); uszy bardzo duże, wysoko osadzone ale nie blisko siebie\nOczy – owalne, o kształcie migdałów, szeroko rozstawione, o kolorze harmonizującym z kolorem okrywy - zielone lub żółte (sy-reks zawsze niebieskie)\nTułów – szczupły i delikatny, o delikatnym koścu i długich kończynach, stopy małe, owalne; grzbiet lekko wygięty\nOgon – bardzo długi, cienki, zwężający się ku końcowi\nOkrywa włosowa – krótka, miękka i jedwabista, bez włosów okrywowych, tworzy miękkie drobne fale; wąsy i brwi również pofalowane\nUmaszczenie – praktycznie wszystkie rodzaje umaszczenia, dopuszcza się również umaszczenie syjamskie (odmiana taka nosi nazwę sy-reks)\nCymric (Manks długowłosy)\nGłowa – duża, okrągła; linia nosa nachylona; pyszczek pucołowaty; uszy niezbyt wysoko osadzone, szerokie i rozwarte u nasady, leciutko wywinięte na zewnątrz\nOczy – duże, okrągłe; kolu: żółtego, zielonego, żółtozielonego cieniowanego, różnookie, białe mogą być niebieskookie lub różnookie (niebieskie, żółte)\nTułów – silny, zwarty; kościec mocny; tylne kończyny wyraźnie dłuższe od przednich; kończyny muskularne\nOgon – okazy wystawowe dzielą się na trzy kategorie: 1. - rumpy ( „zadek”) – ma nie więcej niż 3 kręgi ogonowe, w miejscu ogona wgłębienie na końcu kręgosłupa; 2. - riser lub rumpyriser („zadek z podpórką”) ma ogon w postaci wyrostka; 3. – stumpy („kikut”) posiada około 3 cm ogonek, często nieregularnie uformowany. Istnieją jeszcze dwie odmiany: logie („długas”) o normalnie wyglądającym ale krótkim ogonie oraz tailed („ogoniasty”) które nie są wystawowe ale mogą być używane do hodowli jeśli inne cechy ich nie wykluczają\nOkrywa włosowa – półdługowłosa, podwójna – włosy okrywowe grubsze, podszycie miękkie, w dotyku gruba miękka, sprężysta\nUmaszczenie – wszystkie kolory naturalne. Najczęściej występują: rudy, czarny, niebieski z możliwością pręgowania znaczenia białym oraz jednolity biały\nDevon rex (dewoński reks)\nGłowa – w kształcie klina na stosunkowo cienkiej szyi, kości policzkowe szerokie, podbródek mocny, część twarzowa krótka; nos z wyraźnym łukowaty stopem, czoło łukiem przechodzi w płaską; uszy bardzo duże, nisko osadzone, szerokie u nasady i zaokrąglonych końcach, pokryte bardzo krótkim, delikatnymi owłosieniem\nOczy – owalne, o kształcie migdałów, szeroko i skośnie rozstawione, o kolorze harmonizującym z kolorem okrywy - zielone lub żółte (sy-reks zawsze niebieskie)\nTułów – średnio długi, smukły ale dobrze umięśniony szczupły, klatka piersiowa wydatna; długie, smukłe kończyny, tylne zawsze dłuższe od przednich, stopy małe, owalne; grzbiet lekko wygięty\nOkrywa włosowa – krótka, miękka, zarówno włosy okrywowe jak i podszycie pokarbowane; wąsy i brwi również karbowane, sztywne i średnio długie\nTyp – średniej wielkości i budowy, typ orientalny, elegancki\nGłowa – klinowata, lekko zaokrąglona: policzki wklęsłe; uszy dość duże, szerokie u nasady, końce lekko zaokrąglone; nos prosty\nOczy – duże, o kształcie migdałów (górna powieka – o kształcie migdału, dolna - półkolista), lekko skośnie osadzone; zielone lub bursztynowe\nTułów – średnio długi, elegancki, dobrze umięśniony, na boku tułowia luźniejsza fałda skórna; kończyny dość długie, małe zwarte stopy\nOgon – średni, gruby u nasady na końcu przechodzący w zaokrąglony szpic\nOkrywa włosowa – średniej długości, lśniąca, gęsta, delikatna w dotyku; z wyraźnym kontrastowym tickingiem (cętkowaniem)\nUmaszczenie – dymne, złotawobrązowe (ticking czekoladowy), srebrzyste (ticking czarny, srebrny), grafitowy; niezwykle rzadko występuje odmiana niebieska i czerwona\nTyp - średniej wielkości, masywny\nGłowa - szeroka, okrągła z małymi szeroko rozstawionym uszkami (pędzelki włosów wewnątrz), pyszczek szeroki, zaokrąglone czoło, pełne policzki, nos tępy z wyraźnym „stopem”\nOczy – duże, okrągłe i wyraziste, kolor zgodnie z ubarwieniem\nTułów – masywny i dobrze umięśniony, łapy krótkie, szeroka i głęboka klatka piersiowa\nOgon – krótki, z zaokrąglonym końcem, pokryty gęstym włosem\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, miękka (w dotyku pluszowa, aksamitna)\nUmaszczenie – podstawowe: białe, czarne, niebieskie, rude, kremowe, czekoladowe, lila, szylkretowe oraz ich warianty połączeń wraz z pręgowaniami, oznakami, cieniowane i dymne\nEuropejski krótkowłosy (europejski kot domowy)\nGerman rex (niemiecki reks)\nGłowa – zaokrąglona, z mocno zaznaczonymi kośćmi policzkowymi, uszy średniej wielkości stosunkowo szeroko rozstawione (ale nie nisko),\nOczy – okrągłe, duże i wyraziste w kolorze odpowiednim do umaszczenia\nTułów – średnio duży, dobrze umięśniony, wsparty na kończynach średniej długości o okrągłych stopach\nOgon – mocno osadzony, średniej długości, zaokrąglony na końcu\nOkrywa włosowa – miękka i aksamitna w dotyku, bez włosów okrywowych, równomiernie pofalowana lub kręcona\nUmaszczenie - praktycznie wszystkie rodzaje umaszczeń\nHigland Fold – Górski zwisłouchy (fold długowłosy)\nTyp - harmonijny, muskularny\nGłowa – zaokrąglona, policzki dobrze wypełnione; szczęka dobrze rozwinięta; nos raczej krótki z lekko zaznaczonym stopem; uszy zagięte do przodu, zwisające (pożądane ciasne zagięcie), przylegają do głowy jak czapka (co podkreśla jej zaokrąglenie)\nOczy – duże, okrągłe, szeroko otwarte, „słodki” wyraz, w kolorze harmonizującym z barwą okrywy, przeważnie miedziany lub pomarańczowy\nTułów – średniej wielkości, zaokrąglony, zwarty mocny: kończyny krótkie lub średnie, stopy okrągłe\nOgon - Ogon – średni do długiego, szpiczasto zakończony\nOkrywa włosowa – półdługa, miękka, jedwabista, wyraźna kryza i portki, nieco dłuższe na bokach ciała\nUmaszczenie - naturalne: białe, czarne, niebieskie, rude, kremowe, szylkretowe oraz ich warianty połączeń wraz z pręgowaniami, cieniowane i dymne (oznaczenia himalajskie i kolory nienaturalne nie są dozwolone)\nTyp - duży\nGłowa – trójkątna; uszy duże, szeroko osadzone\nOczy – migdałowe ale nie w typie orientalnym, osadzone szeroko i lekko skośnie, otwarte; zawsze zielone\nTułów – duży, szczupły, dobrze umięśniony; kończyny długie\nOgon – bardzo długi, cienki, trochę szerszy u nasady zwęża się ku końcowi; trzy pierścienie i koniuszek ogona zawsze czarny\nOkrywa włosowa – krótka, gładko przylegająca do ciała, mocna; podszycie skąpe\nUmaszczenie – beżowe lub cynamonowe, z czarnym, czekoladowym lub cynamonowym tickingiem i cętkowaniem\nGłowa – w kształcie serca; duże uszy, wysoko osadzone\nOczy – „zbyt duże” w stosunku do głowy, szeroko otwarte są okrągłe, przymknięte mają kształt orientalny, błyszczące, wyraziste; zielone (u młodych kotów bursztynowe, wybarwienie do 2-4 lat)\nTułów – średnio duży, o budowie półorientalnej, (raczej chudy), umięśniony, silny; grzbiet łukowaty\nOgon – średnio długi, szeroki u nasady o zaokrąglonym końcu\nOkrywa włosowa – krótka do średniodługiej, bez podszycia, płasko przylegająca do ciała, struktura włosa delikatna, z wyglądu przypomina satynę, lśniąca\nUmaszczenie – srebrzysto-niebieskie, o jaśniejszej części przy podstawie włosa stopniowo ciemniejące ku końcowi, ale same koniuszki włosa są srebrne\nLeopardeta - Kalifornijski gwiaździsty (Spangled)\nTyp – średni do dużego, dobrze umięśniony\nGłowa – średniej wielkości, kości policzkowe wystające; pyszczek pełny, wyraźnie ukształtowany; podbródek silny wystający; uszy wysoko usytuowane, koniuszki zaokrąglone, dość długie wąsy\nOczy – migdałowe, brunatno bursztynowe lub szarobrunatne(koty z plamkami czerwonymi i niebieskimi)\nTułów – długi, chudy, muskularny; kończyny długie\nOgon – średni, dobrze owłosiony (włosy dłuższe niż na tułowiu), jednakowo gruby na całej długości, koniec zaokrąglony\nOkrywa włosowa – gładka, gęsta, krótka nieco dłuższa na podbrzuszu i ogonie\nUmaszczenie – najczęściej spotykane odmiany barwne to: czarny srebrzysty, kokosowy, brązowy, złoty, brunatny, na jaśniejszym tle ciemne „gwiazdki” - cętkowanie (ornit. spangled znaczy gwiaździsty) przypominające futro leoparda; cętki (tułów)i prążki (łapy, czubek głowy, dół szyi); pożądane aby plamy barwne były maksymalnie kontrastowe w stosunku do barwy podstawowej (cętki w kształcie kresek i nieregularne są niedopuszczalne również białe znaczki)\nLeopardeta Śnieżna - Kalifornijski gwiaździsty śnieżny\nOczy – migdałowe, zawsze niebieskie (kolor zielony uważany jest za wadę)\nUmaszczenie –na jaśniejszym tle ciemne „gwiazdki” - cętkowanie (ornit. spangled znaczy gwiaździsty), przypominające futro leoparda; cętki (tułów)i prążki (łapy, czubek głowy, dół szyi); pożądane aby plamy barwne były maksymalnie kontrastowe w stosunku do barwy podstawowej, wzór marmurkowy dopuszczalny, końce włosów barwnych są białe co powoduje efekt „przypruszenia śniegiem”; włosy w spodniej części ciała są białe; najczęściej spotykane odmiany barwne to: czarny srebrzysty, kokosowy, brązowy, złoty, brunatny\nTyp – duży o silnej budowie\nGłowa – średniej wielkości, z łukowatym czołem, wyraźnie wykształconym pyszczku\nOczy – duże, szeroko rozstawione, lekko owalne o czystej barwie\nTułów – średnio mocnej budowy, szczupły, silnie umięśniony, robiący wrażenie „wyciągniętego”\nOgon – długi i puszysty, w okresie zimowym bardzo gęsty, o długości praktycznie równej długości ciała\nOkrywa włosowa – półdługa, dobrze chroniąca przed warunkami atmosferycznymi\nUmaszczenie – praktycznie wszystkie kolory i ich kombinacje oprócz czekoladowego i cynamonowego (wraz z ich odcieniami)\nOkrywa włosowa – krótka, podwójna – włosy okrywowe grubsze, podszycie miękkie\nGłowa – średniej wielkości, lekko klinowata; uszy duże, pionowo ustawione\nOczy – duże, midgałowe, lekko skośnie ustawione\nTułów – średni, klatka piersiowa szeroka, rozbudowana; kończyny powinny być bardzo krótkie ale proste, tylne dłuższe od przednich, muskularne\nOgon – średniej długości, lekko zwęża się ku końcowi\nOkrywa włosowa - krótka\nUmaszczenie – wszystkie odmiany barwne, wzory i pręgowania\nOkrywa włosowa – półdługa\nGłowa – trójkątna, krótka, wydatne policzki, podbródek zaokrąglony, czoło lekko wypukłe; nos długi, z lekko zaznaczonym stopem, lekko wypukły\nOczy – lekko owalne, duże, niebieskie\nTułów – silny i dobrze umięśniony, lekko wydłużony; łapy średniej długości z mocnymi, dużymi stopami, owłosione między palcami\nOgon – dobrze osadzony, szeroki; pokryty długim włosem\nOkrywa włosowa – na tułowiu dość krótka przylegająca do ciała, długa na szyi, piersiach, udach i ogonie\nUmaszczenie – okrywa biała do beżowej z oznakami himalajskim w kolorze jednolitym lub pręgowane, również z białym\nTyp – duży kot\nGłowa – trójkątna, z dość długim prostym nosem; bardzo słabo zaznaczony „stop”, uszy z pędzelkami włosów na końcach oraz wewnątrz\nOczy – duże, owalne, skośnie ustawione\nTułów – silny, wydłużony, kościec mocny; łapy długie i dobrze umięśnione, tylne dłuższe niż przednie; stopy dobrze owłosione pomiędzy palcami\nOgon – długi, puszysty\nOkrywa włosowa – półdługa, z bardzo grubym obfitym podszyciem, włosy okrywowe gładkie i „natłuszczone”, kryza wokół szyi, portki na udach obfite\nUmaszczenie – wszystkie warianty kolorystyczne z wyjątkiem liliowego, cynamonowego, czekoladowego, płowego oraz umaszczenia z oznakami\nTyp – raczej duży i muskularny mimo to smukły i elegancki\nGłowa – klinowata o zaokrąglonym obrysie, kufa szeroka; uszy duże, szerokie u podstawy, krawędź zewnętrzna przechodzi płynnie w obrys policzków\nOczy – w kształcie migdałów, typ orientalny, duże, szeroko rozstawione; pożądane zielone lub bursztynowe (inne dopuszczalne z wyjątkiem niebieskiego)\nTułów – długi, silnie umięśniony ale nie krępy, silne kości, klatka piersiowa dobrze rozwinięta\nOgon – długi, lekko zwężający się na całej długości, zakończenie ogona zawsze ciemne\nOkrywa włosowa – krótka, lśniąca, ściśle przylegająca do ciała, delikatna, miękka\nUmaszczenie – cętkowane (cętki zarysowane wyraźnie) w kolorach: czarnym, czekoladowym, cynamonowym, niebieskim, płowym, lawendowym; wszystkie te kolory w odmianie srebrzystej; wokół oczu, na żuchwie i brodzie włosy są jaśniejsze, wszystkie włosy są poprzecznie prążkowane (zakończenie każdego włosa zawsze ciemne) z wyjątkiem włosów koniuszka ogona który są całe ciemne\nOrientalny długowłosy lub półdługowłosy (agora w USA, mandaryn, kot jawajski)\nTyp – orientalny, elegancki\nGłowa – średniej wielkości, o kształcie klinowatym, proporcjonalna; uszy wielkie (w ideale pyszczek i uszy tworzą trójkąt równoboczny) skośnie ustawione; nos długi, prosty\nOczy – o kształcie migdałów, średniej wielkości, lekko skośnie ustawione, o wyrazie orientalnym; jasnozielone, dopuszczalne różnookie (jedno niebieskie a drugie zielone) – przy białym kolorze okrywy\nTułów – wydłużony, szczupły, dobrze umięśniony; tylne kończyny dłuższe od przednich, stopy owalne\nOgon – długi, cienki, zwężający się ku końcowi, puszysty\nOkrywa włosowa – średniej długości na tułowiu, nieco dłuższa na szyi (tworzy niedużą kryzę), ogonie i łopatkach; delikatna, jedwabista w dotyku, bez poszycia\nUmaszczenie – ogromna ilość kolorów oraz wzorów (wyjątek stanowi wzór himalajski); najczęściej spotykane to: jednolite (solid) – hawana (brązowy), heban (czarny), rudy, kremowy, cynamonowy, płowy, lilia, niebieski; oraz szylkretowe, dymne, pręgowane (z włosem prążkowanym (ticked), tygrysie, cętkowane, klasyczne), van/arlekin/bikolor, van/arlekin/bikolor dymny, van/arlekin/bikolor pręgowany, van/arlekin/bikolor srebrzysty pręgowany\nOrientalny krótkowłosy (Foraign Shorthair)\nTyp – smukły, elegancki, o drobnej kości\nOczy – o kształcie migdałów, średniej wielkości, lekko skośnie ustawione; w kolorze ciemnej zieleni bez domieszek innych kolorów\nTułów – wydłużony, szczupły, muskularny; tylne kończyny dłuższe od przednich, stopy owalne\nGłowa - szeroka, okrągła z małymi dobrze owłosionymi szeroko rozstawionym uszkami (pędzelki włosów wewnątrz), pyszczek szeroki, zaokrąglone czoło, pełne policzki, nos tępy z wyraźnym „stopem”\nTułów – masywny i dobrze umięśniony; łapy krótkie, z kępami długich włosów między palcami; szeroka i głęboka klatka piersiowa\nOgon – krótki, krzaczasty\nOkrywa włosowa – jedwabista, pożądana o długim włosie okrywowym z obfitym podszyciem, kryza wokół szyi\nTyp – średni, wysmukły\nGłowa – średniej wielkości, klinowata, skóra na głowie pomarszczona; uszy stosunkowo duże\nOczy – dość duże, skośnie ustawione\nTułów – wydłużony, smukły, fałdy skórne mniejsze niż na głowie\nOgon – dość długi, wąski, zwężający się ku końcowi\nOkrywa włosowa – praktycznie bezwłosy, skóra pokryta króciutkim meszkiem przypominającym irchę\nUmaszczenie - wszystkie odmiany kolorystyczne\nTyp – mocnej budowy, masywny\nGłowa – duża, lekko klinowata, z pełnymi policzkami i silnie zarysowaną silną żuchwą\nOczy – duże i owalne, niebieskie\nTułów – długi, umięśniony, z szeroką piersią; łapy silne i dobrze umięśnione, średniej długości, tylne dłuższe od przednich\nOgon – długi, z gęstą okrywą włosową, „pierzasty”\nOkrywa włosowa – średniej długości, jedwabista i miękka, przylegająca do ciała\nUmaszczenie – z oznakami: niebieskimi, liliowymi, czekoladowymi, seal (ciemnobrązowymi); bicolour, „mitted” czyli kremowe ze skarpetkami (białe zabarwienie futerka na przednich łapkach tworzące „rękawiczki” i białe „skarpetki” na tylnych łapkach sięgające do pęciny) i jasną klatką piersiową i brzuchem\nTyp – duży i masywny, muskularny\nGłowa – okrągła, szeroka czaszka średniej wielkości, czoło wydatne; nos z zaznaczonym stopem, szeroki; uszy średniej wielkości, szeroko osadzone, z zaokrąglonymi koniuszkami\nOczy – duże, okrągłe, szeroko rozstawione, kolorem harmonizujące z kolorem okrywy (wszystkie kolory są dopuszczalne)\nTułów – średniej wielkości, krępy, bardzo dobrze umięśniony, o mocnej kości, masywne łopatki, pierś i kłąb; kończyny średniodługie, stopy duże i okrągłe\nOgon – średniej długości, gruby, zaokrąglony na końcu\nOkrywa włosowa – podwójna, średniej długości do długiej, zwijająca się w pukle, z wyraźnie zaznaczonymi loczkami, niekołtuniąca się\nUmaszczenie – wszystkie kolory oraz koty z oznakami\nOkrywa włosowa – podwójna, krótka, pluszowa w dotyku, z wyraźnie zaznaczonymi loczkami, niekołtuniąca się\nTyp – średniej wielkości, smukły\nGłowa – średniej wielkości, lekko klinowata, o zaokrąglonym obrysie (szerokość mniejsza od długości), mocny podbródek; nos z widocznym stopem; uszy duże, szerokie u nasady\nOczy – w kształcie cytryny, duże, lekko skośnie ustawione, zewnętrzne kąciki skierowane w stronę zewnętrznego kącika uszu: kolor harmonizujący z kolorem skóry\nTułów – średniej długości, o „beczkowatym” kształcie, silny, umięśniony, z wydatną klatką piersiową; nogi tylne dłuższe od przednich, przednie bardzo szeroko rozstawione i lekko łukowate, poduszki znacznie wyższe niż u innych ras\nOgon – wąski, szeroki u nasady, zwężający się ku końcowi, dość długi\nOkrywa włosowa – praktycznie „bezwłosy” – na uszach, pyszczku i ogonie (oraz mosznie kocurów) występują króciuteńkie włoski, reszta skóry pokryta meszkiem przypominającym irchę, wąsy krótkie i karbowane, zupełny brak wąsów nie jest wadą; fałdy skórne szczególnie widoczne wokół pyszczka, uszu i pasa barkowego,\nUmaszczenie – wszystkie odmiany kolorystyczne, również z białym\nTułów – średniej długości, o „beczkowatym” kształcie, silny, umięśniony, z wydatną klatką piersiową; nogi tylne dłuższe od przednich, przednie bardzo szeroko rozstawione i lekko łukowate, stopy owalne z długimi palcami (tzw. „małpie palce”), poduszki znacznie wyższe niż u innych ras\nOgon – wąski, szeroki u nasady, zwężający się ku końcowi\nOkrywa włosowa – praktycznie „bezwłosy” – na uszach, pyszczku i ogonie (oraz mosznie kocurów) występują króciuteńkie włoski, reszta skóry pokryta meszkiem przypominającym irchę; pożądane karbowane wibrysy; pożądane fałdy skórne na głowie, szyi, nogach i uszach\nTyp – mały do średniego, masywny\nGłowa – zaokrąglona; olbrzymie uszy z kępkami jasnych włosów w środku, ustawione pod kątem prostym w górę; lusterko nosa otoczone obwódką ciemnobrązową\nOczy – w kształcie migdałów, zielone (dopuszczalne żółtozielone lub piwne) z ciemnobrązową obwódką\nTułów – niewielki, masywny; kończyny dobrze umięśnione, stopy owalne\nOgon – średniej długości do długiego, koniec ogona zaokrąglony\nOkrywa włosowa – krótka, miękka, gęsta\nUmaszczenie – zasadniczy kolorem okrywy włosowej jest kolor kości słoniowej z ciemnobrązowym tickingiem (włos prążkowany) i białawą nasadą włosa (dający efekt srebrzystości), prążki na wewnętrznej stronie nóg dopuszczalne\nTyp – elegancki, niezbyt duży\nGłowa – klinowata, kontury zaokrąglone\nOczy – o kształcie orzechów laskowych, dłuższe niż szerokość; niebieskie\nTułów – średnio duży, o średnim koścu, średnio umięśniony\nOgon – średnio długi do długiego\nOkrywa włosowa – okrywa włosowa krótka do średnio długiej, bez podszycia, delikatna, lśniąca, przylegająca do ciała, praktycznie bez podszycia\nUmaszczenie – z oznakami w kolorze dowolnym (najczęściej ciemnobrązowe, czekoladowe, niebieski, lila oraz płowe, cynamonowe),odmiana bikolor dopuszczalna; zakończenia łap (skarpetki) białe, na tylnych część biała znacznie dłuższa niż na przednich\nTyp – średniej budowy, wysmukły\nGłowa – niewielka, klinowata, czoło spłaszczone; nos prosty; podbródek wyraźny; uszy średniej wielkości, umieszczone wysoko\nOczy – duże, o kształcie migdałów lub owalne, szeroko rozstawione, lekko skośne\nTułów - średnio długi, szczupły, giętki, dobrze umięśniony, klatka piersiowa dobrze rozwinięta; kościec dość mocny; nogi tylne dłuższe od przednich\nOgon – średniej długości, szerszy u nasady zwęża się ku końcowi\nOkrywa włosowa – bardzo krótka, ściśle przylegająca do ciała, podszycie bardzo niewielkie lub bez niego\nUmaszczenie – wyłącznie pręgowanie klasyczne czarne na każdym tle (odszarawego do złocistobrązowego)\nSomalijski (Abisyński długowłosy)\nTyp – średniej wielkości, smukły, „orientalno podobny”\nGłowa – klinowata, o konturach zaokrąglonych; nos z lekko zaznaczonym stopem; stosunkowa duże, zawsze ceglanoczerwony z cieniejszą obwódką (niezależnie od umaszczenia); nisko osadzone, u podstawy szerokie zwężają się ku wierzchołkowi szpic, kępki włosów wyrastające z wnętrza uch są skręcone na zewnątrz\nTułów – średniej długości, muskularny, zwarty ale nie krępy, dość chudy; kończyny drobnokościste, smukłe, stopy owalne, niewielkie\nOgon – stosunkowo długi, dobrze osadzony, zwężający się spiczasto ku końcowi; wachlarzowato owłosiony\nOkrywa włosowa – półdługa, dłuższa na lędźwiach, ogonie, brzuchu, kołnierzu; bardzo gęsta, miękka\nUmaszczenie – każdy z włosów jest poprzecznie prążkowany (konieczny ciemny koniec włosa), umaszczenie aguti (dzikie) lub sorrel (złociste, kasztanowe), w Anlii nosi nazwę usual (zwykły), w innych krajach spotyka się określenie ruddy (rumiany); oraz oba w odmianach srebrzystych, niebieskie, płowe, liliowe, czekoladowe (nie wszystkie te odmiany barwne są uznawane przez wszystkie stowarzyszenia)\nTyp – średni\nGłowa – trójkątna, policzki masywne, podbródek mocny i wystający; dość długi prosty, szeroki nos ze „stopem” niezwykle słabo zaznaczonym; uszy średnie wielości zaokrąglone z pędzelkami włosów na końcach (jak u rysia, żbika) oraz wewnątrz\nOczy – duże, owalne, szeroko ustawione, bursztynowe lub zielone, różnokolorowe\nTułów – silny, muskularny o wysokości nieco mniejszej od długości, szyja krótka; łapy średniej długości, dobrze umięśnione; stopy dobrze owłosione pomiędzy palcami\nOgon – długi; pokryty długim włosem\nOkrywa włosowa – półdługa do długiej, z bardzo gęstym podszyciem, włosy okrywowe gładkie i „natłuszczone”, kryza wokół szyi, portki na udach obfite, na łopatkach zazwyczaj krótsze\nUmaszczenie – wszystkie warianty kolorystyczne z wyjątkiem liliowego, czekoladowego (uznanego przez nieliczne stowarzyszenia) oraz umaszczenia z oznakami himalajskimi (Neva Masquerade)\nTyp – gibki, smukły, elegancki\nGłowa – średniej wielkości, o kształcie klinowatym, proporcjonalna; uszy wielkie (w ideale pyszczek i uszy tworzą trójkąt równoboczny) skośnie ustawione; nos długi, „rzymski” (garbek) tworzy ciągłą linię do czubka głowy\nOkrywa włosowa – krótka, delikatna, jedwabista w dotyku, przylegająca gładko do ciała, podszycie jest bardzo krótkie\nUmaszczenie – jasny kolor z oznakami: seal (ciemnobrązowe), czekoladowymi, rudymi, kremowymi, niebieskimi, liliowymi, cynamonowymi, płowymi, pręgowanymi, szylkretowymi, srebrzystymi\nSzkocki zwisłouchy – fold (fold krótkowłosy)\nTyp – harmonijny, muskularny\nOgon – średni do długiego, szpiczasto zakończony\nOkrywa włosowa – podwójna, krótka, gęsta, pluszowa w dotyku, sprężysta, odstaje od ciała\nTajski (Appleheads, Traditional Siamese, Clasical Siamese)\nTyp – średniej wielkości, elegancki\nGłowa – zaokrąglona, dobrze wysklepione czoło i policzki\nOczy – średniej wielkości, szeroko rozstawione; dolna powieka zaokrąglona, górna w kształcie migdału; zawsze niebieskie\nTułów – średniej wielkości, dobrze umięśniony, o kształtach zaokrąglonych\nOgon – szerszy u nasady zwęża się ku końcowi; blisko ciała\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, przylegająca do ciała, jedwabista\nUmaszczenie – jasne z oznakami: brązowymi (seal), rudymi, czekoladowymi, niebieskimi, liliowymi, szylkretowymi, prążkowane (taby)\nTyp – pośredni między smukłym i masywnym\nGłowa – klinowata, pyszczek płasko zakończony, z wydatnymi poduszeczkami (miejsce wyrastania wąsów) za którymi występuje widoczne załamanie (wgłębienie); uszy duże\nOczy – kształcie migdałów, średniej wielkości, lekko skośnie ustawione w kolorze akwamaryny\nTułów - pośredni między smukłym i masywnym, dobrze umięśniony, duża waga ciała\nOgon – szeroko osadzony\nOkrywa włosowa – krótka, gęsta, miękka, jedwabista, „połyskliwa”\nUmaszczenie – z oznaczeniam, jasny kolor z oznakami: naturalna, szampańska, niebieska, miodowa; brzuch lekko jaśniejszy od reszty ciała, cała szata o średnim natężeniu kontrastu między barwą podstawową a znaczeniami, kot z wiekiem ciemnieje\nGłowa – krótka, w kształcie trójkąta o zaokrąglonych kątach (klinowata); uszy umiejscowione wysoko, dość blisko siebie\nOczy – owalne, ustawione skośnie na zewnątrz, w kolorze bursztynu, niebieskie, lub różnookie\nTułów – mocny, umięśniony\nOgon – średniej długości z obfitym włosem\nOkrywa włosowa – jedwabista, długość w zależności od pory roku (latem krótka, zimą dłuższa)\nUmaszczenie – białe z barwnym ogonem oraz dwiema symetrycznymi plamami na głowie (plamy te nie powinny obejmować uszu i oczu, powinny być oddzielone od siebie białym pasmem), dopuszcza się pojedynczy znak na głowie lub znaczenie niesymetrycznym rysunkiem; znaczenia są rude lub kremowe (czarne, niebieskie, szylkretowe oraz pręgowane nie są powszechnie uznane)\nYork, York czekoladowy\nTyp - średniej wielkości\nOstatnio zmieniony przez JKW dnia Pon 14:22, 04 Maj 2009, w całości zmieniany 5 razy\nForum Perska Alternatywa Strona Główna -> Mini Kompedium Wiedzy - KOT -> Krótki opis popularnych ras kotów. Wszystkie czasy w strefie CET (Europa)


Epoka: Starożytność, motyw: Zwierzę :: Wolne Lektury\n— «Naucz mnie, córko miła, jak się ten mąż zowie,\nCo głową całą niższy od Agamemnona...\nCo głową całą niższy od Agamemnona,\nAle piersi ma większe i szersze ramiona.\nJego zbroja na ziemi wszystkorodnej leży,\nOn jak baran obiega zastępy młodzieży.\nRównam go z wodzem trzody, bo w takiej postawie\nZ świetnym runem obchodzi owce na murawie».\nwilków, lwów spotkali ćmę pod zamku bokiem:\nKirka je tak przyswoić umiała ziół sokiem.\nToteż one potwory na drużynę naszą\nNie rzuciły się, owszem, kornie się im łaszą,\nJako psy, gdy gospodarz kęski im rozdaje\nPo skończonej biesiadzie. Takież obyczaje\nMają tu lwy i wilki, chociaż ich paszczęka\nZawsze straszna, i każdy potwora się lęka.\nczy wiosny początek liściem suchawym zatrząsł,\nczy zielone jaszczurki jeżyn rozsuną krzaczek,\nzawsze temu zwierzątku...\nzawsze temu zwierzątku\ndrżą kolanka i wątłe serduszko.\nHoracy, Wybrane utwory, Pieśń I, 23 (Vitas inuleo me similis, Chloe...)\nBaran szybko wyplątał się z krzaków, o które był zaczepiony, pędem podbiegł do Abrahama i...\nBaran szybko wyplątał się z krzaków, o które był zaczepiony, pędem podbiegł do Abrahama i łbem dotknął jego ubrania. Wyraził w ten sposób swoje zadowolenie, iż dana mu została szansa zastąpienia Izaaka na ofiarnym ołtarzu. Abraham złożył go na ołtarzu i wkrótce ogień pochłonął barana. Pozostały po nim tylko skóra, dwa rogi i dziesięć żył. Z nich to zrobione zostały struny do cudownych skrzypiec króla Dawida. Ze skóry zaś został sporządzony pasek noszony przez proroka Eliasza. W lewy róg barana zatrąbiono, gdy Bóg przekazał na Górze Synaj Torę ludowi Izraela. Natomiast prawy leży po dziś dzień głęboko gdzieś ukryty. Kiedy Bóg ześle na Syjon zbawienie, wtedy i on zabrzmi. A głos jego słychać będzie na całym świecie. Od krańca do krańca. I rozproszone dzieci Izraela powrócą do swojej ojczyzny.\nHiram z Tyru, syn wdowy z pokolenia Naftali, utkał dla króla Salomona, a kolację w...\nHiram z Tyru, syn wdowy z pokolenia Naftali, utkał dla króla Salomona, a kolację w Medii. Z dużej wysokości mógł ogarnąć wzrokiem cały świat i wszystko, co się na nim działo.\nPewnego dnia dywan z Salomonem osiągnął niebywałą wysokość. Król wbił się w dumę i zawołał:\n— Jestem wielki i potężny! Nikt mi na tym świecie nie dorówna.\nI ledwo zdążył wypowiedzieć te słowa, kiedy wiatr nagle ucichł i dywan zaczął gwałtownie opadać. Czterdziestu żołnierzy z towarzyszącej mu ochrony spadło z dywanu.\nKról na ten widok zawołał do wiatru:\n— Wietrze, wietrze, zjaw się znowu. Zacznij znowu dąć jak wprzódy. Unieś mnie na swoich skrzydłach!\nA wiatr tak odpowiedział:\n— Opamiętaj się, Salomonie. Wbiłeś się w pychę. Okaż skruchę przed Bogiem. Jeśli ci przebaczy, ja znowu uniosę cię w górę.\nSalomonowi zrobiło się wstyd. Pokajał się i wtedy wiatr uniósł w górę dywan wraz z nim i pozostałymi żołnierzami. I latając pod chmurami, Salomon usłyszał w pewnej chwili głos mrówki dochodzący z odległej ziemi. Wyraźnie usłyszał jej słowa skierowane do pozostałych mrówek.\n— Mróweczki, uciekajcie szybko do swoich kryjówek. Szybciej, jeśli nie chcecie, by was stratowały wojska Salomona.\nSłowa mrówki rozgniewały Salomona. Natychmiast skierował dywan ku ziemi. Po wylądowaniu odszukał w piasku nad rzeką mrówkę, która ostrzegała przed nim swoje siostry.\n— Kim ty jesteś — zawołał do niej — że ostrzegasz swoje siostry przede mną?\n— Jestem królową mrówek. Ostrzegam siostry przed człowiekiem, który mimo że powstał z prochu i w proch się obróci, wbił się w pychę.\n— Chcę ci zadać jeszcze jedno pytanie — powiedział król.\n— Jeśli chcesz mi zadać pytanie, to zejdź z dywanu. Nie powinieneś patrzeć na mnie z góry. Powinieneś siedzieć ze mną na równej płaszczyźnie.\nSalomon ręką uniósł mrówkę na wysokość swoich oczu i zapytał:\n— Czy na świecie jest jeszcze druga taka istota, która by była tak potężna jak ja?\n— Takich istot jest wiele. Nawet ja jestem potężniejsza od ciebie. Potwierdzeniem tego jest fakt, że Bóg cię przysłał do mnie z końca świata, abyś mógł mnie nosić na rękach.\nRozzłościło to Salomona. Cisnął mrówkę na ziemię i zawołał:\n— Czy wiesz choćby o tym, że ja jestem Salomon, król Jerozolimy?\n— Wiem jedno, żeś z prochu powstał i w proch się obrócisz.\nSłysząc te słowa, Salomon zamilkł. Wstyd mu było, że został pokonany przez takie małe zwierzątko.\nJakub rzewnymi łzami opłakiwał utratę syna. Kiedy się uspokoił, zwrócił się do pozostałych synów tymi...\nJakub rzewnymi łzami opłakiwał utratę syna. Kiedy się uspokoił, zwrócił się do pozostałych synów tymi oto słowy:\n— Weźcie swoje łuki i szybko ruszajcie w pole. Jeśli znajdziecie ciało Józefa, pochowajcie je należycie. Pierwsze zaś zwierzę, na które się natkniecie, przyprowadźcie do mnie. Być może Pan Bóg, który widzi, jak cierpię, spowoduje, że będzie to właśnie to zwierzę, które pożarło mego syna. Będę mógł dokonać na nim zemsty.\nSynowie zgodnie z poleceniem ojca wyruszyli na pustynię. Tu pierwszy wyszedł im na spotkanie wilk. Szybko go pojmali i przywlekli do ojca. Na widok wilka Jakub zerwał się z miejsca i tłumiąc ból w sercu, krzyknął:\n— Dlaczego pożarłeś mego syna? Czyżbyś nie lękał się gniewu naszego Pana i Władcy? Przecież mój syn nic złego ci nie zrobił.\nA wtedy Bóg otworzył usta wilkowi, aby ten mógł pocieszyć Jakuba słowami ludzkimi:\n— Przysięgam na Boga, który nas wszystkich stworzył. Klnę się na swoje życie, panie, że twego syna nigdy na oczy nie widziałem. Sam przybywam z dalekiego kraju i szukam syna, który zginął. To, co się tobie przytrafiło z synem, to się i mnie przytrafiło. Mija już dziesięć lat, odkąd szukam go po całym świecie. Nie wiem, czy moje kochane dziecko jeszcze żyje. Właśnie dzisiaj szukałem go na tej pustyni, kiedy twoi synowie mnie pojmali i do ciebie przyprowadzili. I tak spadło na mnie jeszcze jedno nieszczęście. Człowieku, jestem teraz w twoich rękach. Możesz ze mną uczynić, co ci się żywnie podoba. Przysięgam jednak, że nigdy nie spotkałem się z twoim synem, a tym samym nie mogłem go pożreć. Ponadto zapewniam cię, że nigdy nie skosztowałbym ludzkiego mięsa.\nJakub nie mógł wyjść z podziwu, słysząc słowa wilka. Natychmiast kazał go puścić wolno.\nJaszar umarł i Szmaja objął po nim schedę. I tak jak obiecał ojcu, wychodził codziennie...\nJaszar umarł i Szmaja objął po nim schedę. I tak jak obiecał ojcu, wychodził codziennie na brzeg morza i wrzucał bochenek chleba do wody. I zawsze w tym samym czasie podpływała mała ryba, która rzucała się na chleb i najadłszy się do syta, zostawiała jeszcze trochę dla innych ryb. Po pewnym czasie rybka karmiona obficie chlebem rozrosła się i roztyła w takim stopniu, że stała się większa od wszystkich pozostałych małych ryb. I wtedy chleb rzucany przez Szmaja przestał jej smakować. Zabrała się więc do pożerania mniejszych od siebie. Na wieść o tym król morza wpadł w gniew. Polecił sprowadzić żarłoczną rybę i postawić ją przed sądem. Dwa potężne wieloryby natychmiast wykonały jego polecenie. Żarłoczna ryba stanęła przed obliczem króla morza.\n— Skazuję cię na śmierć — powiedział król — boś występna i grzeszna. Pożerając swoich braci naruszyłaś prawo.\nRyba zaczęła się gęsto tłumaczyć:\n— Masz rację — powiedział król morza — gdyby ów człowiek nie dawał ci tyle chleba, nie rozrosłabyś się, nie stałabyś się silniejsza od swoich braci i nie pożerałabyś ich. A teraz wracaj tam, gdzie ów człowiek podaje ci chleb. Kiedy zjawi się i stanie nad samym brzegiem, podpłyń i połknij go żywcem, a potem przybądź z nim do mnie. Postawimy go przed sądem i ukarzemy.\nRyba podpłynęła do portu i czekała na pojawienie się Szmai. A kiedy ten stanął na brzegu, natychmiast go połknęła. Z pełnym brzuchem wróciła do króla morza i wypluła ze swego wnętrza Szmaję. Król otworzył rozprawę sądową.\n— Grzeszniku! Nie tylko sam grzeszysz, ale z moich poddanych czynisz grzeszników. Przez ciebie mała rybka rozrosła się i zaczęła pożerać własnych braci.\nSzmaja spokojnie wysłuchał słów króla morza i odpowiedział:\n— Niech mnie Bóg skaże, jeśli czyniłem to ze złej woli. Wykonywałem jedynie wolę ojca, który przed śmiercią zlecił mi codziennie wrzucać do morza bochenek chleba. Nie mogłem przecież przypuścić, że ktoś z twoich poddanych będzie żarł ten chleb i tak dalece nabierze sił, że zacznie pożerać swoich braci.\nTeraz widocznie Szmaja trafił mu do przekonania, bo król morza łagodniejszym głosem już przemówił:\n— Twoje słowa, Szmajo, są słuszne. Wykonałeś nakaz Boga, Stworzyciela Nieba, Ziemi i Morza. Zachowałeś szacunek dla ojca i spełniłeś jego wolę. Dlatego zwalniam cię od winy i kary. Możesz spokojnie i cało wrócić do domu. A za to, że ci przysporzyłem tylu kłopotów, że cię wciągnąłem w głąb morza i śmiertelnie przeraziłem, nauczę cię posługiwać się językiem ptaków i zwierząt. Wtedy staniesz się mądrzejszy od wszystkich ludzi zamieszkałych w twoim mieście. Z góry cię jednak ostrzegam, abyś nikogo nie wtajemniczył w treść twoich rozmów ze zwierzętami i ptakami. Jeśli zlekceważysz moje ostrzeżenie, zginiesz.\nW jamie już czekało na niego dziesięć lwów. Codziennie każdy z lwów dostawał do pożarcia...\nW jamie już czekało na niego dziesięć lwów. Codziennie każdy z lwów dostawał do pożarcia jedną owcę i jednego człowieka. Tego dnia, kiedy Daniel miał być wrzucony do jamy, lwy nie dostały swego zwykłego żeru. Chodziło o to, aby wygłodniałe bestie w mig go pożarły. Ministrowie wrzucili Daniela do jamy i ciężkim głazem zakryli właz. Zadowoleni i upojeni zwycięstwem nad konkurentem, wrócili do pałacu.\nA tu tymczasem dzieje się coś niepojętego. Lwy na widok Daniela okazują radość. Podchodzą do niego i liżą mu ręce i nogi.\nW drodze powrotnej do domu natrafił na bardzo szeroką i głęboką rzekę. W jej nurtach...\nW drodze powrotnej do domu natrafił na bardzo szeroką i głęboką rzekę. W jej nurtach grasował wieloryb, który połykał każdego śmiałka przechodzącego przez rzekę. Kiedy jednak Ben Sawar podszedł do rzeki, wieloryb rozpłaszczył się na całej jej szerokości tworząc coś w rodzaju mostu. Ben Sawar bezpiecznie przeszedł na drugą stronę.\nRabbi Tanchuma opowiedział kiedyś taką historię.\nW Rzymie mieszkał był pewien pobożny krawiec żydowski. W...\nW Rzymie mieszkał był pewien pobożny krawiec żydowski. W przeddzień Jom Kippur poszedł na targ, żeby kupić ryby. Tu zetknął się ze służącym naczelnika miasta, który również chciał kupić ryby. Kupiec miał jednak do sprzedania już tylko jedną rybę. Mając przed sobą dwóch klientów zaczął podbijać cenę. Postanowił sprzedać rybę temu, który więcej zapłaci. Obaj klienci zaczęli się licytować i wkrótce ryba osiągnęła cenę dwudziestu denarów. Ostatecznie kupił ją krawiec. Kiedy nastała pora obiadu, naczelnik miasta zapytał służącego, dlaczego nie wykonał polecenia i nie kupił ryby.\n— Panie mój — odpowiedział służący — nie będę kłamał. Zgodnie z twoją wolą poszedłem na targ, ale tam znalazłem w sklepie tylko jedną rybę. Wraz ze mną był też pewien Żyd, który również chciał ją kupić. Kupiec zaczął podbijać cenę. Doszła do dwudziestu denarów. Czyżbyś chciał, żebym wydał na jedną rybę tyle pieniędzy?\n— Kim jest ten, który kupił?\n— A taki sobie Żyd. Wygląda tak i tak.\nNaczelnik miasta polecił odszukać i wezwać tego Żyda. Po krótkim czasie sprowadzono Żyda przed oblicze naczelnika miasta.\n— Jak to jest — zapytał go naczelnik — że ty, biedny krawiec, mogłeś sobie pozwolić na kupno ryby za dwadzieścia denarów?\n— My, Żydzi — odpowiedział krawiec — mamy jeden dzień, kiedy Bóg odpuszcza nam wszystkie grzechy popełnione w ciągu całego roku. Czy z tego powodu nie powinniśmy za wszelką cenę Go uczcić?\n— Twoja odpowiedź przekonała mnie i dlatego nie ukarzę ciebie.\nA Bóg wynagrodził biednego krawca za przestrzeganie święta. Kiedy jego żona rozcięła rybę, w jej wnętrzu znalazła drogocenną perłę, za którą rodzina krawca dostała tyle pieniędzy, że mogła spokojnie żyć do końca swoich dni.


Postacie w Assassin's Creed II - Zakon Assassin's Creed\nUberto Alberti, Stefano da Bagnone, Emilio Barbarigo, Marco Barbarigo, Silvio Barbarigo, Bernardo di Bandino Baroncelli, Cesare Borgia, Rodrigo Borgia, Carlo Grimaldi, Ojciec Antonio Maffei, Dante Moro, Pazzi, Francesco de' Pazzi, Jacopo de' Pazzi, Vieri de' Pazzi, Francesco Salviati\nUberto Alberti był przyjacielem rodziny Auditore oraz sprzymierzeńcem Lorenzo de Medici w Assassin's Creed: Lineage. W ACII zdradził ich jednak, pozwolił na aresztowanie Giovanniego, Federico, Petruccio i Ezio na zlecenie Rodrigo Borgii. Ezio jednak zdołał uciec. Uberto był pierwszym celem Ezio w ACII. Postać Uberto zagrał Michel Perron, który był także jego modelem w grze.\nUberto jest doradcą Giovanniego i Lorenzo, lecz kiedy Giovanni znajduje dowody na spisek Templariuszy, Uberto zmienia front i okazuje się, po czyjej stronie naprawdę stoi.\nPo raz pierwszy w grze Ezio spotyka Uberto w biurze swojego ojca, gdzie obaj rozmawiają o czymś pilnym. Ezio nie ma okazji dowiedzieć się, o czym, gdyż zostaje szybko odprawiony. Wkrótce ojciec każe mu doręczyć Uberto list zawierający dowody na niewinność rodziny Auditore. Ezio wykonuje zadanie. Uberto od razu wie, jaka jest zawartość listu i oferuje młodzieńcowi pobyt w swoim domu, lecz Ezio odmawia. Wkrótce po otrzymaniu listu Uberto oskarża Giovanniego, Federico, Petruccio i Ezio o zdradę. W dniu egzekucji Giovanni przypomina Uberto o dowodach na niewinność jego rodziny, lecz ten udaje, że nie wie, o czym mowa, skazując wszystkich na śmierć. Ezio podbiega ku szubienicy i obiecuje rychłą śmierć Uberto, lecz w tym momencie musi uciekać przed strażnikami. Schronienie znajduje u Paoli, przełożonej kurtyzan, która opiekuje się także jego matką i siostrą. Po kilku dniach treningu Ezio, Paola śledzi Uberto, umożliwiając Ezio dokonanie zemsty. Ezio pozbywa się strażników i brutalnie morduje Uberto swoim ukrytym ostrzem, dźgając go pięć razy w pierś. Wykrzykuje do wszystkich obecnych, że ród Auditore nie jest martwy.\nUberto: Zrobiłbyś to samo. By ocalić tych, których kochasz.\nEzio: Tak. Zrobiłbym. I tak zrobiłem.\n- Uberto kilkakrotnie pomagał Templariuszom, niszcząc dowody na ich konspiracyjną działalność i utrudniał zadanie ich wrogom.\n- Ezio niezbyt profesjonalnie zabija Alberti, wbijając mu kilkakrotnie ukryte ostrze w pierś zamiast w gardło (tak, jak to tradycyjnie robią Asasyni). Oczywiście Ezio nie przeszedł szkolenia, jak być Asasynem i po prostu wyładował wściekłość na człowieku, który zniszczył jego rodzinę.\nStefano da Bagnone jest jednym ze spiskowców Pazzi, którzy próbowali zamordować Lorenzo de' Medici. Był jednym z ludzi wynajętych przez Jacopo de' Pazzi, był tym, który dźgnął nożem Lorenzo w szyję. Był znany z okrucieństwa wobec innych. Stefano pobierał nauki w Rzymie jako templariuszowski kat. Przewodził także Opactwie w Toskanii.\nPrzed zabiciem Stefano Ezio dostaje od najemników Mario 3 bomby dymne, które po zabójstwie pomagają w ucieczce.\nBagnone: Teraz zobaczę, kto miał rację…\nBagnone: Przypuszczam, że nie ma się czego bać… Spotykają się w cieniu rzymskich bogów…\nEzio: Ora sei libero dalla paura. (Uwolnij się od swoich strachów.) Requiescat in Pace. (Spoczywaj w pokoju.)\nEmilio Barbarigo – był weneckim despotą, a także Templariuszem. Jest pierwszym celem do likwidacji w Wenecji. Przejął nad Wenecją kontrolę i trzymał ją żelazną ręką. Najwyraźniej sam opłaca strażników miejskich. Żył w wielkim pałacu otoczonym wieloma strażnikami.\nPo raz pierwszy widzimy go w grze w towarzystwie innych Templariuszy, w tym Jacopo de' Pazzi i Rodrigo Borgii. Emilio spotyka się później z Carlo Grimaldi, urzędnikiem rządowym, który informuje go, że Ezio przybył do Wenecji. Emilio ginie z ręki Ezio w krótkim czasie po odejściu Carlo.\nJest spokrewniony z Marco Barbarigo i Silvio Barbarigo.\nEzio: Nie bój się.\nEmilio: Nie czuję strachu, asasynie. Tylko żałuję. Szukałem jedności. Stabilizacji. Porządku.\nEzio: Zbyt wielkim kosztem.\nEzio: Non trovo alcuna gioia in questo, ma non c'e altro modo. Requiescat in Pace. (Nie bawi mnie to, ale nie widzę innej możliwości. Spoczywaj w pokoju.)\nMarco Barbarigo – kuzyn Silvio Barbarigo, Templariusz. Należy do bogatej i wpływowej rodziny. Despota od młodości, gdyż w młodym wieku zawsze dostawał to, czego chciał.\nŻona Marco, Carlotta, poprzednio była żoną jego osobistego ochroniarza i bliskiego przyjaciela, Dante Moro. Marco usiłował zabić Dante, ale nie udało mu się, Dante przeżył, z uszkodzeniami mózgu. Z umysłem dziecka, Dante musiał unieważnić ślub i został osobistym niewolnikiem Marco.\nMarco i Dante po raz pierwszy pojawiają się w grze na spotkaniu z Silvio i Carlo Grimaldi. Planują zabić obecnego Dożę, by Marco mógł zająć jego miejsce. Później widać go, jak przybywa na Karnawał w Wenecji na barce. Ezio pozbywa się go, strzelając z ukrytego pistoletu, huk ginie wśród wybuchów fajerwerków.\nMarco jest spokrewniony z Emilio Barbarigo.\nW Assassin's Creed: Lineage w roli Marco wystąpił Frank Fontaine.\nMarco: Nie, to za wcześnie. Nie jestem gotów.\nEzio: Rzadko jesteśmy. Che la morte non sis crudele. Requiescat in pace. (Niech śmierć nie będzie niemiła. Spoczywaj w pokoju.)\nSilvio Barbarigo – kuzyn Marco Barbarigo i Templariusz. Spokrewniony z Emilio Barbarigo.\nSilvio nosi czerwony płaszcz z kapturem. Znajdujemy go w Wenecji.\nPo raz pierwszy spotykamy go, gdy wraz z Marco, Dante Moro i Carlo Grimaldi knują spisek przeciwko weneckiemu Doży. Silvio mówi, że może zdobyć cantanellę do otrucia Doży - substancję, którą bardzo trudno wykryć. Pojawia się później na Karnawale w Wenecji, gdzie oszukuje, próbując nie dopuścić Ezio do uczestnictwa w zabawie, chce go zabić. W końcu ucieka wraz z Dantem na statek przed Ezio, lecz Ezio dogania ich obu i zabija.\nW Assassin's Creed: Lineage w roli Silvio występuje Harry Standjofski, choć pojawia się w filmie bardzo krótko – najpierw podczas rozmowy z Marco, a na końcu filmu podczas spotkania Templariuszy.\nEzio: Co się tu stało? Dlaczego łodzie? Myślałem, że pragnąłeś pozycji Doży.\nSilvio: To tylko zmyłka. Mieliśmy odpłynąć…\nBernardo di Bandino Baroncelli był jednym z konspiratorów Pazzi, którzy próbowali zamordować Lorenzo de' Medici. Był jednym z ludzi wynajętych przez Jacopo de' Pazzi. Uderzył jako pierwszy. Został później zabity przez Ezio w San Gimignano (w sekwencji 5). Za dnia Baroncelli jest bankierem, nocą staje się mordercą – Templariuszem.\nCesare Borgia – syn Rodrigo Borgii. Podobnie jak jego ojciec, był Templariuszem i miał wysoką rangę w wojsku. Kiedy jego ojciec prowadził wojnę z rodziną Orsini, by zająć ich terytoria, Cesare dołączył się do walki. Wśród wrogów był Bartolomeo d'Alviano, w tajemnicy Asasyn. Kiedy Bartolomeo zostały tylko trzy fortece, Cesare odciął mu dochody. Zdawało się, że zwycięstwo jest bliskie, lecz wtedy z odsieczą przybył Carlo Orsini ze swoją armią, w czasie walk nawet zranił twarz Cesare.\nDziwne jest to, że Niccolò Machiavelli, Asasyn, bardzo podziwiał Cesare'a. Po bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że Niccolò podziwia ojca Cesare'a, papieża Aleksandra VI.\nCesare Borgia na krótko zatrudniał Leonardo da Vinci jako wojskowego architekta i inżyniera między 1502 i 1503 rokiem. Cesare i Leonardo szybko się zżyli – Cesare dał Leonardo nieograniczony dostęp do sprawdzania i kierowania wszystkimi swoimi zaplanowanymi i budowanymi konstrukcjami. Po Cesare, Leonardo nie mógł znaleźć innego opiekuna we Włoszech.\nRodrigo Borgia (01.01.1431-18.08.1503) – urodzony jako Roderic Llançol, później Roderic de Borja i Borja, był Wielkim Mistrzem Rycerzy Templariuszy w czasach włoskiego renesansu. W latach 1492-1503 był papieżem, Alexandrem VI. Jego wrogowie nazywali go „Hiszpanem” (Spaniard), ponieważ pochodził z Hiszpanii. Templariusze zwali go „Maestro” (po włosku „Mistrz”). Był jednym z najbardziej kontrowersyjnych papieży renesansu, a jego nazwisko (zwłoszczone – Borgia) stało się prześmiewczym słowem określającym wynaturzone standardy papiestwa w tamtych czasach.\nWe Włoszech Florencją rządziła rodzina Medici. Powstał przeciwko niej spisek, by pozbawić władzy wpływowego Lorenzo de' Medici, w centrum z Rodrigo Borgią. Pewnej nocy w 1476 roku Borgia wraz ze swymi trzema ludźmi próbował wymknąć się z Florencji. Nagle przeszkodził im Asasyn, Giovanni Auditore. Podczas, gdy walczył z ludźmi Borgii, ten ostatni uciekł. Ukryty za rogiem, obserwował, jak Giovanni obezwładnia jednego z jego ludzi. Więzień wyjawił, że planowany jest spisek przeciwko Galeazzo Marii Sforzy, Księciu Mediolanu, potężnemu sojusznikowi Lorenzo de' Medici. Giovanni próbował powstrzymać morderców, lecz przybył za późno. Plan Rodrigo się powiódł. Borgia zaczął planować następny ruch.\nPóźniej Rodrigo był obecny podczas sądzenia Giovanniego i jego dwóch synów. Następnie udał się na spotkanie z Templariuszami i rodziną Pazzi w katakumbach pod Bazyliką Santa Maria Novella.\nPóźniej odnajdujemy Borgię w Wenecji, planującego z Carlo Grimaldi i Barbarigo zamordowanie obecnego Doży, by jeden z nich mógł zająć jego miejsce i przejąć kontrolę nad Wenecją. Dowiadujemy się też, że położył rękę na Fragmencie Edenu, który Templariusze znaleźli na Cyprze. Ezio Auditore, przebrany za kuriera niosącego artefakt, próbował zabić Borgię, lecz Borgia był przygotowany na atak. Stoczyli ze sobą zaciekłą walkę, z której Ezio wyszedł zwycięsko. Kiedy Borgia zdał sobie sprawę, że sam nie pokona Ezio, wezwał na pomoc swoich strażników. W tym momencie pojawili się jednak sojusznicy Ezio, którzy, jak się okazało, byli Asasynami. Powstrzymali strażników, by Ezio znów mógł zmierzyć się z Borgią, lecz ten ostatni uciekł.\nBorgia udał się do Rzymu. Został papieżem. Jego jedynym celem jednak było dostać się do skarbca pod Watykanem, gdzie, według niego, spoczywał Bóg. Ezio podążył za nim, by go zabić. Wśliznął się do Watykanu i tam, po ostatniej walce, zabił Borgię, a przynajmniej tak to wyglądało. Po zakończeniu rozmowy, Borgia podniósł się z ziemi i przy użyciu swej Papieskiej Laski usiłował zabić Ezio i wszystkich innych ludzi w pomieszczeniu. Ezio nie poddał się jednak jego woli, gdyż posiadał Fragment Edenu, Jabłko. Ezio przyzwał własne klony, by pomogły mu pokonać Borgię. Borgia zabrał jednak Jabłko Ezio i połączył je z Laską, by otworzyć przejście do Skarbca, znajdującego się przez ten cały czas pod Rzymem. Ezio próbował go powstrzymać, lecz został uniesiony w powietrze i raniony mieczem, padł na ziemię, podczas gdy Borgia zmierzał do Skarbca. Ezio w końcu znalazł Skarbiec, gdzie Borgia z furią próbował dotrzeć do wewnętrznej komnaty. Ezio zeskoczył do Borgii i wyzwał go na pojedynek bez broni. Podczas walki Borgia wyznaje, że nigdy nie wierzył w Biblię ani w Boga, i że został papieżem tylko po to, by dostać się do Skarbca, chciał zjednoczyć Włochy pod władzą Templariuszy. Ezio pokonał Rodrigo, lecz nie zabił go, mówiąc, że zabicie go nie przywróci życia jego rodzinie, zostawił go samego w Skarbcu.\nWkrótce później Borgia dowiedział się, że Krzysztof Kolumb planuje podróż na zachód i zaaranżował z nim spotkanie. Doradca Krzysztofa, Luis Santangel, ostrzegał go, że to pułapka, lecz Kolumb nie słuchał. To rzeczywiście była pułapka, Borgia zażądał od swoich ludzi, by dostarczyli mu dowodu śmierci Krzysztofa.\nEzio: Myślałem… Myślałem, że jestem ponad to. Ale nie. Czekałem zbyt długo, straciłem zbyt dużo… Requiescat in Pace (spoczywaj w pokoju), ty sku***u!\n(Pierwsza próba zabójstwa.)\nRodrigo: Nie możesz! Nie możesz! To MOJE przeznaczenie! MOJE! Ja jestem prorokiem!\nEzio: Nigdy nie byłeś…\nRodrigo: A zatem zakończ to.\nEzio: Nie. Zabicie cię nie przywróci mojej rodziny do życia… Skończyłem. Nulla a reale, tutto a lectio. Requiescat in Pace. (Nic nie jest prawdziwe, wszystko jest dozwolone. Spoczywaj w pokoju.)\n(Druga „scena śmierci” z Rodrigo.)\nCarlo Grimaldi – Templariusz i pracownik rządowy. Był blisko weneckiego Doży Mocenigo i uknuł spisek, by go zabić. Był również członkiem Rady Dziesięciu.\nCarlo pragnął władzy politycznej, znał weneckiego Dożę. Dało mu to przewagę. Słyszał także, że córka Doży chciała poślubić służącego, lecz jej ojciec na to nie zezwolił. Carlo poradził im, by tej nocy uciekli łodzią. Kiedy przybyli na miejsce, zastali tam Carlo wraz ze strażnikami i samym Dożą. Służący został zabity, a Doża na tyle zaufał Carlo, że pozwolił mu wstąpić do Rady Dziesięciu.\nCarlo po raz pierwszy widzimy, gdy informuje Emilio Barbarigo, że Ezio przybył do Wenecji. Wychodzi tuż przed zabójstwem Emilio. Później spotykamy go, gdy knuje spisek wraz z Marco Barbarigo, Dante Moro i Silvio Barbarigo. Planują otruć Dożę, by jeden z nich go zastąpił.\nCarlo znajduje się w pałacu Doży tuż przed przybyciem Ezio Maszyną Latającą. Gra z Dożą w szachy, kiedy słyszy zamieszanie na zewnątrz. Ezio śpieszy się, lecz przybywa za późno, Doża został otruty. Carlo zrzuca winę na Ezio i wzywa straże. Ezio ściga go i zabija na dziedzińcu.\nEzio: Zdaje się, że potrzeba zabójcy, by zabić drugiego.\nCarlo: Myślimy, że zabijanie jest dla nas najlepsze, czyż nie, Messer Ezio?\nEzio: Nie robię tego dla siebie. Compio questo sacrificio per il bene superiore. (Czynię to poświęcenie dla większego dobra.) Requiescat in Pace. (Spoczywaj w pokoju.)\nFikcyjna postać Carlo pochodzi z prawdziwego Domu Grimaldi, którzy nadal rządzą Monako.\nOjciec Antonio Maffei - jest jednym z mnichów pracujących dla Lorenzo de' Medici, pod patronatem Uberto Alberti. Wraz z Uberto bierze udział w spisku przeciwko Medici, jest jednym z kluczowych zwolenników Spisku Pazzi przeciwko rodzinie rządzącej Florencją. Przedstawiony przez Shawna Baichoo, który także udzielił mu głosu.\nAssassin's Creed: Lineage:\nOjciec Maffei pojawia się w drugiej części Assassin's Creed: Lineage, po tym, jak Giovanni przechwytuje zaszyfrowany list od podejrzanego spiskowca zamieszanego w morderstwo Księcia Mediolanu w Wenecji, który był zapieczętowany woskiem z rodzinną pieczęcią Barbarigo. Kiedy Giovanni pokazuje list Lorenzo i Alberti, obaj szybko przekonują się, że jest on zaszyfrowany, odkodowanie zaś zajmie wiele godzin. Alberti przekazuje list do rozpracowania ojcu Maffei.\nTej samej nocy Maffei kończy swoją pracę i przekazuje rozszyfrowany list Alberti, który chwali go za dobrą robotę i każe mu wysłać Giovanniego na kolejną misję. Zanim jednak opuszcza pałac, Alberti ostrzega kaznodzieję przed niebezpieczną tajemnicą, każe mu przysiąc milczenie, że nie powie nikomu, co tak naprawdę zawierał list. Po sprowadzeniu Giovanniego z jego rezydencji z powrotem do pałacu Medici, widać ojca Maffei pracującego nad duplikatem listu. Alberti twierdzi, że nie byli w stanie go rozszyfrować i wręcza sfałszowany dokument Giovanniemu, każąc doręczyć go do Rzymu.\nGiovanni nie zdołał schwytać Rodrigo Borgii, wraca do domu z poważną raną. Ojciec Maffei pojawia się niedługo później przed jego rezydencją wraz z uzbrojonymi strażnikami, żądając aresztowania Asasynów. Giovanni unika schwytania, gdyż jego starszy syn wystarczająco długo zagaduje straże, dając w ten sposób potrzebny czas ojcu na ucieczkę tajnym przejściem.\nW Assassin's Creed II ojciec Maffei jest jednym z konspiratorów Pazzi, którego Ezio zabija w San Gimignano (DNA Sekwencja 5). Znajduje się w jednej z wież w mieście.\nDante Moro – Templariusz i osobisty niewolnik Marco Barbarigo. Poprzednio był kapitanem straży miejskiej i osobistym ochroniarzem Marco Barbarigo.\nMarco pożądał żony Dante, Carlotty, postanowił więc pozbyć się Dantego. Dante został trzykrotnie dźgnięty sztyletem w ciało i raz w głowę. Przeżył cudem, z uszkodzeniami mózgu. Jego umysł stał się umysłem dziecka. Marco zmusza Dantego, by unieważnił swoje małżeństwo z Carlottą i czyni go swoim osobistym niewolnikiem.\nPierwszy raz widzimy Marco w Wenecji, jak knuje z Silvio Barbarigo i Carlo Grimaldi zabójstwo Doży. Później pojawia się w czasie karnawału wraz z Silvio, gdzie walczy z Ezio o złotą maskę. On i Silvio oszukują, by zdobyć maskę, uniemożliwiając Ezio wejście na prywatne przyjęcie Marco. Ezio kradnie jednak maskę i przybywa na miejsce. Dante usiłuje go znaleźć, lecz zawodzi, zaś Marco ginie z rąk Ezio. Dante i Silvio uciekają do innej części Wenecji. Ezio odnajduje ich i zabija ich obu, gdy zmierzają na statek. Ezio pyta ich, gdzie się wybierali, lecz od Silvio niczego się nie dowiaduje, Dante zaś mówi mu tylko, że płyną na Cypr, po czym umiera.\nDante: Ich celem jest Cypr. Oni chcą… Oni… chcą…\nEzio: Non temete l'oscurità - accettate il suo abbraccio. Requiescant in Pace. (Nie bój się ciemności, lecz przywitaj się z jej uściskiem. Spoczywaj w pokoju.)\nPazzi – byli toskańskimi szlachcicami, bankierami w XV w. Najbardziej słyną ze „spisku Pazzi”, byli odpowiedzialni za zranienie Lorenzo de' Medici i śmierć jego brata, Giuliano de' Medici, 26 kwietnia 1478. Przedstawiciele rodu Pazzich w XV w. finansowali różne przedsięwzięcia artystyczne. Najbardziej znanym z nich jest kaplica Pazzich przy kościele Santa Croce we Florencji zaprojektowana przez Filippo Brunelleschiego na zamówienie Andrei de' Pazzi.\nRodzina Pazzi wywodzi się od „Pazzo” („szaleńca”), jednego z pierwszych żołnierzy oblegających Jerozolimę podczas Pierwszej Krucjaty, który zabrał ze sobą kamień z Bazyliki Świętego Grobu i zwrócił go do Florencji. Przywilej rozniecenia ognia od tego kamienia w Wielką Sobotę należał do członka rodziny Pazzi, kiedy wszystkie ognie w mieście były wygaszone. Corocznie od tego ognia zapalało się światełka w Katedrze Duomo, a następnie wszystkie paleniska we Florencji. Następnego dnia, w Wielkanoc, rakieta w kształcie jaskółczego ogona ześlizgiwała się po drucie znad ołtarza na plac do wozu pełnego fajerwerków. Eksplozja (the scoppio del carro) wywoływała iskry niesione do palenisk miasta.\nKonspiracja (w oparciu o fakty, źródło - Wikipedia):\nInspiratorem spisku był papież Sykstus IV, który chciał odsunąć Medici od rządów we Florencji i zastąpić Lorenzo Wspaniałego swoim siostrzeńcem Girolamo Riario. Było to wynikiem narastającego już od lat konfliktu papieża z Lorenzo, który przejawiał się m.in. sporem o Imolę czy o obsadę arcybiskupstw Florencji i Pizy. Wykonawcami spisku byli przedstawiciele potężnego florenckiego rodu patrycjuszowskiego Pazzich, którzy w 1474 r. zostali papieskimi bankierami w miejsce Medici, kiedy ci odmówili papieżowi pożyczki na zakup Imoli. W 1476 r. doszło do sporu Pazzich z Lorenzo na tle majątkowym. Pazzi, u boku Riario, mieli objąć władzę we Florencji; wspierał ich m.in. inny powinowaty papieża, arcybiskup Pizy Francesco Salviati.\nZamach miał zostać dokonany w wiejskim pałacu Medici podczas powitania kardynała Raffaele Sansoni Riario, kolejnego krewnego papieża. Jednak z uwagi na nieobecność tam młodszego brata Lorenzo Wspaniałego, Giuliana, zamach został opóźniony o kilka godzin. Przeprowadzono go w niedzielę, 26 kwietnia 1478 r., podczas mszy we florenckiej katedrze. Wyznaczony do zamordowania Lorenzo kondotier Giovanni Montesicco odmówił dokonania tego czynu w kościele, wobec czego został zastąpiony przez dwóch księży. Spiskowcy zaatakowali obu Medici. Giuliano zginął, a Lorenzo, choć raniony, zdołał schronić się w zakrystii. Nie powiodła się też próba opanowania budynków władz miejskich, czego miał dokonać Salviati. Jacopo de'Pazzi, który próbował wzburzyć mieszkańców miasta przeciwko Medici także nie odniósł sukcesu. Co więcej, na ulicach miasta doszło do masowego krwawego polowania na uczestników spisku, w którym obok spiskowców – m.in. arcybiskupa Salviatiego (powieszonego na balkonie Pałacu Vecchio) czy przywódcy spisku Jacopo de'Pazzi (następnego dnia został on złapany przez chłopów podczas ucieczki pod Florencją, zrzucony przez okno pałacu, a następnie włóczony ulicami, jego ciało ostatecznie wrzucono do rzeki Arno) – zginęło także wiele niewinnych osób. Sam Lorenzo uratował od śmierci kardynała Riario, który zapewniał go (zapewne prawdziwie), że nie brał udziału w spisku i nie został o nim uprzedzony.\nEfektem spisku było wygnanie pozostałych przy życiu członków rodziny Pazzich z Florencji i konfiskata ich majątku. Z drugiej strony papież ekskomunikował Lorenzo Wspaniałego, a Florencję obłożył interdyktem jako karą za mordowanie duchownych podczas tłumienia spisku (w tym arcybiskupa Salviatego). Namówił też do ataku na Florencję swojego sprzymierzeńca, Ferdynanda I, króla Neapolu, który podjął kroki wojenne oraz skonfiskował aktywa Medici w swoich granicach. Jednak ostatecznie Lorenzo udał się osobiście do Neapolu i zdołał skłonić króla do wycofania swych wojsk i pokoju w 1480 r.\nKonspiracja (według kanonu gry):\nOznakami władzy człowieka są podstawowe rzeczy: pieniądze, uznanie, tytuły. Templariusze reprezentują zło, są żądni władzy. W grze Pazzi byli sprzymierzeni z Borgią przeciwko Medici i Auditore, głównie ze względu na pochodzenie obu rodzin. Przywódcy Florencji byli nie tylko świadomi działań Templariuszy, ale czynnie walczyli przeciwko ich wpływom we Florencji. Templariusz Alberti zniszczył nazwisko Auditore, przez publiczne przeklęcie i egzekucję Giovanniego Auditore da Firenze, który był sprzymierzeńcem Medici. Miało to symboliczne znaczenie dla Lorenzo, gdyż jego najbliższy przyjaciel i doradca został przedstawiony jako główny spiskowiec i stracony w imię Lorenzo. Templariusze wiedząc, że zadadzą wielki cios Lorenzo, skazali na śmierć Giovanniego i innych męskich członków rodziny Auditore, pozbywając się przeszkody stojącej im na drodze w osiągnięciu władzy we Florencji.\nFrancesco de' Pazzi – ojciec Vieri de' Pazzi i jeden ze spiskowców Pazzi. Jest trzecim celem Ezio. Jest także Templariuszem.\nPo raz pierwszy widzimy go dyskutującego z Borgią (przywódcą Templariuszy), wraz ze swoim synem i Jacopo de' Pazzi, w San Gimignano. Później znajdujemy go w komnacie, pod katedrą we Florencji, rozmawiającego z innymi Templariuszami o planowanym zabójstwie Lorenzo de' Medici. Wydaje się być bardzo pewny powodzenia tej misji, lecz Jacopo ostrzega go, że nadmierna pewność siebie doprowadziła do śmierci jego syna (zabitego przez Ezio). Podczas mszy w Duomo z okrucieństwem zabija sztyletem brata Lorenzo, Giuliano. Próbuje później zabić Lorenzo, ale Ezio zmusza go do ucieczki. Francesco i żołnierze Jacopo atakują Florencję. Ezio zabija Francesco podczas próby ucieczki, a jego nagie ciało zostaje powieszone przy Palazzo della Signoria przez wściekłych florentczyków, którzy zmuszają Jacopo do ucieczki.\nEzio: Teraz Firenze osądzą twoje czyny.\nFrancesco: To koniec… Wszystko skończone…\nEzio: Meglio essere felici in questa vita che aspirare a esserlo nella prossima. (Lepiej być zadowolonym z tego życia niż liczyć na przyszłe.) Requiescat in Pace. (Spoczywaj w pokoju.)\nJacopo de' Pazzi – Najstarszy członek rodziny Pazzi. Francesco przewodził spiskowi przeciwko rodzinom Medici i Auditore. Jacopo opisuje siebie słowami „głos rozsądku w grupie”.\nPo raz pierwszy widzimy Jacopo w Toskanii wraz ze swoim synem Francesco i wnukiem Vieri oraz Hiszpanem, Rodrigo Borgią. Po raz drugi pojawia się na spotkaniu przy Grobowcu Asasynów we Florencji, gdzie wraz z Francesco rozmawiają z czterema Templariuszami – zabójcami, wynajętymi, by zabić Lorenzo de' Medici. Jacopo jest obecny także we Florencji tuż po śmierci Francesco, którego ciało widzi powieszone na wieży. Widząc, że plan przejęcia Florencji zawiódł, ucieka.\nEzio śledzi Jacopo i dociera na miejsce spotkania z innymi spiskowcami. Tam Jacopo dostaje srogą nauczkę, zostaje zadźgany przez Rodrigo Borgię. Kiedy prosi o litość, Borgia po prostu przebija mu szyję mieczem. Jacopo jest ledwo żywy. Ezio, po walce z grupą Templariuszy wysłanych na niego przez Borgię, używa ukrytego ostrza, by skrócić męki Jacopo.\nEzio: Vai, amico, libero da fardelli e paure. (Idź dalej, przyjacielu, bez obciążeń i bez strachu.) Requiescat in Pace. (Spoczywaj w pokoju.)\nVieri de' Pazzi – szlachcic, Templariusz. Vieri pojawia się po raz pierwszy w Assassin's Creed II, w towarzystwie swoich ludzi, walczy z Ezio i jego przyjaciółmi. Po raz drugi widzimy go w pobliżu Willi Auditore, gdzie próbuje zabić Ezio i resztę jego rodziny. Na szczęście Ezio ratuje z opresji jego wuj Mario. Vieri staje się drugim celem Ezio, zostaje zabity w San Gimignano.\nEzio: Co planujecie ty i twoi sprzymierzeńcy? Czy tę tajemnicę odkrył mój ojciec? Dlatego został zabity?\nVieri: Przepraszam, czy spodziewałeś się spowiedzi z mojej strony?\nEzio: Pezzo di merda! Vorrei solo che avessi sofferto di più! Hai avuto la fine che meritavi! Spero che bru- (Gówno! Chciałbym tylko, żebyś dłużej cierpiał! Spotkał cię los, na jaki zasłużyłeś! Mam nadzieję, że t-) [Tu przerywa Mario Auditore]\nMario: Wystarczy, Ezio, okaż trochę szacunku!\nEzio: Szacunku?! Po tym wszystkim, co się stało?! Myślisz, że on byłby dla nas tak uprzejmy?!\nMario: Nie jesteś Vieri. Nie stawaj się nim.\nFrancesco Salviati, Arcybiskup Pizy (1443-1479) - był przekonany, że zostanie kolejnym Arcybiskupem Florencji. Był wściekły, gdy Lorenzo de' Medici stanął mu na drodze. Pomogli mu jednak Templariusze. Salviati wprowadził swoje wojska do miasta. Mieszkał w Willi Salviati w Toskanii, gdzie został zabity przez Ezio w sekwencji 5.\n5. eri20-11-2010, 11:34vieri jest tak brzydki jak mucha\n6. ezio pl20-11-2010, 11:35masz racje eri\n7. ezioauditore17-12-2010, 21:16Uberto Alberti mnie wnerwił bo zdradził ojca i ukrył dowody na niewinność rodziny Ezia\n8. kuba142109-01-2011, 17:33jacopo wygląda jak zombi\n9. AxonikAltair116-01-2011, 21:02Dobrze że wszystkich Ezio zabił. Prawie same grubasy\n10. patrykopalek102-02-2011, 17:37uważam że ezio jest lepszy od altaira\n11. ziomuś21-02-2011, 10:41a czemu nie ma Savonaroli?\n12. kondzio1995621-02-2011, 11:22Ponieważ Savonarola nie był templariuszem,można powiedzieć że działał na własną rękę,to on przechwycił jabłko,a Borgia dążył do jego odzyskania,nawet jest powiedziane że wysyłał siepaczy do Florencji,ale nieskutecznie ;D\n13. kammiil122-03-2011, 21:23Wow dużo wie.\n14. krzysiek501-06-2011, 16:13przecierz Cezare Borgii nie było w AC2\n15. Złoto ręki17-07-2011, 21:57Moglibyście dopisać do Vieriego że organizował wyścigi wszelkiego rodzaju, a następnie je sabotował i gdy komuś udało się z nim wygrać mordował rodzinę zwycięscy. Ale i tak jest spoko :) Pozatym Templariusze w drugiej części znacznie lepiej były zarysowane postacie Templariuszy, bo w pierwszej części wiedzieliśmy o nich tyle co nic :P\n16. patryk78419-07-2011, 19:16u troche ich jest\n17. Menelozo109-10-2011, 09:58Trochę dziwne że do zabicia Emilio Barbarigo musieli się przygotowywać aż 5lat ;/ Za pierwszą próbą stracili może kilku ludzi, a Antonio mówi:"Podniesienie się po takiej porażce zajmie mnóstwo czasu". Wogule to wszystkie cele Ezio jakoś tak długo zabijał. Ahh nie ma to jak Altair który załatwił sprawę w 3 miesiące.\n18. RodrigoBorgia007105-05-2013, 10:04Czy po zabiciu borgii można dalej grać w ac2 ?\n19. MichateX1208-08-2018, 11:23Można


Szerszeń azjatycki w Polsce 2020. Jak wygląda szerszeń? Jaką ma wielkość? Czy ugryzienie szerszenia jest groźne dla człowieka? 04.06.20 | Express Ilustrowany\nSzerszeń azjatycki w Polsce 2020. Jak wygląda szerszeń? Jaką ma wielkość? Czy ugryzienie szerszenia jest groźne dla człowieka? 04.06.20\nSzerszeń azjatycki w Polsce 2020. Jak wygląda szerszeń? Jaką ma wielkość? Czy ugryzienie szerszenia jest groźne dla człowieka? 04.06.20 Europejskie media donoszą, że owad w ubiegłych latach pojawiał się już na Starym Kontynencie, a w zeszłym roku zadomowił się w Niemczech. Jak dodają specjaliści, kwestią czasu jest to, że szerszeń azjatycki pojawi się również w Polsce, a niewykluczone, że szerszeń azjatycki już jest spotykany w naszym kraju. Dla części z osób użądlenie szerszenia azjatyckiego może być śmiertelne... Jak wygląda szerszeń azjatycki i na co powinniśmy szczególnie uważać? Dla kogo szerszeń azjatycki jest szczególnie groźny? Szerszeń azjatycki stanowi ogromne zagrożenie zwłaszcza dla jednego gatunku. Ta nierówna walka może mieć poważne konsekwencje.