Filmy Torne'a: grudnia 2009\nChylę czoła przed Guyem Ritchiem. Udała mu się bowiem rzecz niebywała, ba nawet dwie. Nakręcił swój najbardziej komercyjny film, a jednocześnie zachował swój styl. Odświeżył również wizerunek Sherlocka Holmesa, jednocześnie pozostając bardzo wierny literackiemu pierwowzorowi. Arthur Conan Doyle byłby dumny. Holmes pozostał sobą, a zarazem jest bohaterem na wskroś współczesnym. Brawa, brawa, brawa.\n"Sherlock Holmes" to pierwszorzędna rozrywka. Stanowiąca istny amalgamat ale stworzony ze składników dobranych w odpowiednich proporcjach. Awanturnicza intryga przywodzi na myśl najlepsze filmy gatunku jak "Indiana Jones i Świątynia Zagłady" czy "Karmazynowy pirat". Całość przesycona jest bardzo mocno brytyjskim humorem z cudownie ciętymi ripostami, przy których śmiałem się w głos. Fantastycznie zbudowano też relację Holmes-Watson. Ritchie nadał jej homoerotyzujący charakter a la good ol' chaps, zupełnie jak Frodo i Sam. W pewnych kręgach na pewno trwać będą burzliwe dywagacje na temat tego, co konkretnie łączyło parę zawadiaków (a kluczowe będą tu sceny zazdrości Holmesa i opera Don Giovanni). Film pełen jest typowych smaczków znanych z wcześniejszych filmów Ritchiego: montaż, konstrukcja bohaterów, muzyka.\nRobert Downey Jr. idealnie pasował do Sherlocka. Świetnie pokazano jego geniusz, ekscentryczność i to, jak wielkim ciężarem jest jego wciąż pracujący umysł. Aż szkoda, że Ritchie nie odważył się nieco bardziej naświetlić mroczną stronę natury detektywa. Jude Law stanowi idealne dopełnienie dla Downeya. Bardzo efektownie wypadli też Rachel McAdams i Mark Strong. No i Brad Pitt, którego w filmie nie ma, ale tak jakby jest. Ritchie doskonale to rozwiązał, tak że Pitt może się pojawić w sequelu, ale nie musi.\n"Sherlock Holmes" był ostatnim w tym roku filmem, jaki zobaczyłem w kinie. I trzeba powiedzieć, że kończę rok mocnym uderzeniem.\nEtykiety: Guy Ritchie, Hans Matheson, Jude Law, Mark Strong, Rachel McAdams, Robert Downey Jr.\nSympatyczna, oldschoolowa produkcja. Nie dość że rozgrywa się w czasach 60., to jeszcze zrealizowana jest jak musicale z lat 70. i 80. Jeśli ktoś takie rzeczy lubi, a ja lubię, temu film się spodoba. Całość jest dość przaśna, widać dużo wpadek technicznych, dowcip też nie jest jakichś najwyższych lotów. Jednak bohaterowie są sympatyczni, fabuła trzyma się kupy, a piosenki jak najbardziej pasują do odwzorowywanej epoki. Czas szybko mi minął, bawiłem się zupełnie nieźle, a to się chyba liczy najbardziej.\nCałkiem sympatyczny filmik, któremu mogę wybaczyć nawet to, że jest tak usilnie zrobiony z tezą. Ideą "Belli" nie jest bowiem opowiedzenie angażującej historii, ale opowiedzenie historii, w której przekazany zostałby pozytywny obraz Latynosów przełamujący pokutujące negatywne stereotypy.\nSama historia na szczęście nie jest aż tak zła, a miejscami jest nawet wzruszająca. Oto dwie zranione dusze spotykają się i w ciągu jednego dnia pomogą sobie rozpocząć proces leczenia ran. On był kiedyś obiecującą gwiazdą futbolu, lecz jedna chwila nieuwagi skazała go na ból i cierpienie, z którego mimo wsparcia rodziny nie otrząsną się do dziś. Ona od lat zmuszona do samodzielności dowiaduje się, że jest w ciąży. Nie jest gotowa na dziecko, nie chce je skazać na cierpienie, którego sama doznała. Jest bliska podjęcia decyzji o aborcji. Rozmawiając ze sobą, dzieląc się swoimi życiorysami, oboje zrozumieją, co naprawdę liczy się w życiu.\nAlejandro Gomez Monteverde opowiedział może i naiwną, baśniową historyjkę, ale przynajmniej osadził w niej interesujących bohaterów, których role powierzył równie ciekawym aktorom. Eduardo Verástegui może przesadził z eksperymentowanie z wizerunkiem, ale wybaczam mu to. Zresztą zdaje się, że wszyscy mieli fioła na punkcie image'u. Cóż, to grzechy debiutu reżyserskiego. Zobaczymy, jak Monteverde będzie radził sobie w przyszłości.\nEtykiety: Eduardo Verástegui, Ramon Rodriguez\n"Dream Boy" to adaptacja książki Jima Grimsleya, z którego twórczością miałem już okazję się zapoznać i mam co do niego mieszane uczucia. Akurat "Dream Boya" nie czytałem, ale jego współczesna powieść "Comfort & Joy" nie była taka zła. Z kolei jego powieść fantasy "Kirith Kirin" nadaje się tylko do kosza i współczuję każdemu, kto jak ja ją przeczytał.\nFilmowy "Dream Boy" należy do kategorii "nie taki znów zły". To opowieść o nastolatku, który wraz z rodzicami przeprowadza się na prowincję na południu. Tam spotyka sąsiada-rówieśnika, z którym już wkrótce łączyć go będzie coś więcej niż przyjaźń. Niestety chłopak mógłby mieć na czole napisane 'ofiara losu' i zdaje się przyciągać nieszczęścia jak magnes.\nJames Bolton zrobił duży krok w dobrym kierunku, po słabym "Ebanie and Charleyu". Bardzo spodobał mi się początek, gdzie historia opowiadana jest przez obrazy i muzykę, a słowa schodzą na drugi plan. Niestety ustawiło to tempo narracji na resztę filmu, co było błędem. Bolton od początku do końca opowiada historię na jednej, dość smętnej nucie utrzymując cały czas nastrój przygnębienia i nieuchronnej katastrofy. W ten sposób widz od początku przygotowany jest na tragedię, zamiast – tak jak bohaterowie – być nią zaskoczeni. Nawet w momentach, kiedy dwójka bohaterów pozwala sobie na odrobinę nadziei, Bolton nie zmienia sposobu narracji.\nZa to duży postęp zrobił w prowadzeniu bohaterów. Jedynie matka Roya jest postacią kompletnie wyrwaną z kontekstu. Max Roeg nie był może też idealnym Royem, ale już i Stephan Bender jak i Randy Wayne ze swoich ról wywiązali się doskonale. Znakomitą kreacją popisała się też Diana Scarwid w roli matki głównego bohatera. Scena przy śniadaniu, kiedy drżącą ręką próbuje podnieść łyżkę do ust jest bezbłędna, naprawdę słowa są zupełnie niepotrzebne.\nEtykiety: Owen Beckman, Randy Wayne, Stephan Bender\n"Radio na fali" to sentymentalna podróż do czasów, kiedy muzyka inspirowała do zmiany stylu życia. Zamiast nudy programów publicznych, brzydcy, starzejący się i całkowicie zdziwaczali DJ-e stali się idolami puszczając zakazaną muzę opowiadającą o seksie, narkotykach i wolności. Richard Curtis bardzo stara się, by uczynić z tamtej epoki rajski Złoty Wiek, za którym można zatęsknić z czystym sercem. Stara się niestety za bardzo.\nFilm ma wiele znakomitych scen (Marianne lądująca w łóżku Dave'a, opowieść o kochance, której puściły zwieracze, cudowna Emma Thomson ujawniająca synowi, kto jest jego ojcem). Każdą z nich można cieszyć się w nieskończoność. Całość jest niestety niezgrabna, zbyt ciężka i aż dziw, że utrzymuje się na powierzchni. W filmie rządzi chaos, brakuje wątku głównego, nici, na której można byłoby zawiesić wszystkie anegdoty. Taką funkcję mógł pełnić Carl, ale z przedziwnych powodów większość czasu spędza na drugim tle. Taką funkcję mógł pełnić minister grany przez Kennetha Branagha, ale Curtisowi wystarcza, że jest ledwie kontrapunktem.\nNo cóż, Curtis już w "To właśnie miłość" pokazał, że nie jest tak dobrym reżyserem jak scenarzystą. "Radio na fali" tylko utwierdza w tym przekonaniu.\nEtykiety: Emma Thompson, Kenneth Branagh, Philip Seymour Hoffman\n"Antibodies" zaskoczyło mnie jak rzadko który film, i to zarówno pozytywnie jak i negatywnie. Spodziewałem się niemieckiej jatki, brutalnej i ociekającej posoką, a tu bach! niespodzianka! – dostałem znakomity mroczny thriller mogący równać się z takim osiągnięciami kina amerykańskiego jak "Siedem" czy "Milczenie owiec". Kiedy już rozważałem, czy bardziej sprawiedliwą oceną będzie 8 czy 9 dostałem porządnego łupnia. W ciągu ostatnich 5 minut film przemienił się w niedzielną katechezę z tak naiwnym zakończeniem, że zniszczyło mi to całą frajdę z seansu. Wszystko mogę zrozumieć, ale jelonki????????????????\n"Antibodies" to przypowieść o naturze zła, a raczej o tym, co się dzieje, kiedy kompletnie się na zło zamkniemy. To przypadek wiejskiego policjanta Michaela Martensa, zagorzałego katolika, który ze wszystkich sił stara się być dobrym. Stara się tak bardzo, że odciął się niemal zupełnie od grzesznych instynktów, pozostaje na nie głuchy i ślepy. W swej naiwności myśli, że obwarował się przed złem. Nie zdaje sobie sprawy z tego, że jest wręcz odwrotnie – stał się kompletnie bezbronny wobec podstępów szatana. Im bardziej pozostaje głuchy na swoje własne grzeszne myśli, tym bardziej grzeszni stają się w jego oczach inni, w szczególności jego syn. A kiedy spotka się oko w oko z seryjnym zabójcą-pedofilem Gabrielem Engelem, stanie się w jego rękach zabawką. Pozbawiony przeciwciał nie potrafi pozbyć się wirusa, jaki zaszczepia w nim swoimi słowami Gabriel.\nFilm stanowi też znakomitą pożywkę dla psychoanalityków wszelkiej maści. Można bowiem snuć wiele ciekawych hipotez. Michael jest czystym ekstraktem Superego, Gabriel zaś utonął całkowicie w odmętach Id. Oglądamy walkę, którą toczą między sobą i Boga w roli Ja, która rozdzieli ich i ustawi po kątach. Jednak tak naprawdę jest to uwspółcześniona przypowieść o Abrahamie i Izaaku. Teologia zaprezentowana w tym filmie jest dość wątpliwa i czyni z Boga postać naprawdę dwuznaczną.\nPrzez 99% czasu "Antibodies" to kino klimatyczne, mroczne, ze znakomitym scenariuszem igrającym z podejrzeniami widza i bohaterów. André Hennicke w roli psychopaty wypada świetnie. Niestety końcówka niszczy całe wrażenie. Ten głupi, idiotyczny, wyjęty z innej bajki happy-end (mimo próby usprawiedliwienia go cytatami z Biblii) niszczy to, co mogła stać się niemieckim "Siedem". Cóż, mimo wszystko jest to film na tyle ciekawy, że z całą pewnością sięgnę po inne obrazy reżysera (jak np. "Pandorum")\nEtykiety: André Hennicke\nKontynuacja przygód Arna od jego pobytu w Ziemi Świętej przez powrót do domu i ostateczną walkę w obronie królestwa. Choć wystawiłem mu identyczną notę "Arn - Tempelriddaren", to jednak uważam drugą część za odrobinę lepszą. Wynika to głównie z tego, że nie ma w tym filmie tak dużo 'legolasowych scen', jak to było w jedynce. Ma to niestety swój minus, bardziej we znaki daje się decyzja Flintha, by nie iść w drogę średniowiecznego thrillera politycznego.\nUważam to za błąd. Cała fabuła aż prosi się o takie potraktowanie, przecież większość dotyczy a to walki o panowanie nad Jerozolimą, a to walki o tron Östergötland. Finth niestety po prostu opowiada historię, nie nadaje bohaterom drugiego dna przez co "Arn - Riket vid vägens slut" sprawia wrażenie taniej imitacji "Braveheart".\nFilm mocno zyskuje, kiedy porówna się go z nieszczęsnymi "Templariuszami. Miłość i krew". Paradoksalnie choć to z pierwszym filmem radykalniej poczynano sobie na stole montażowym, to jednak decyzje dotyczące tego, co wyciąć z drugiego filmu są dla mnie bardziej kontrowersyjne. Wycięto bowiem praktycznie w całości wątki Haralda i Sune'a – dwóch postaci, które rzeczywiście nie posuwały fabuły do przodu, ale za to były na tyle barwne, by wzbogacić opowieść.\nEtykiety: Joakim Nätterqvist, Nijas Ørnbak-Fjeldmose\nNo, teraz historia Arna zaczyna mieć sens... Ale od początku. Nie tak dawno temu miałem tę niemiłą przyjemność obejrzeć w kinie "Templariuszy. Miłość i krew". Nie opisałem go na blogu, bo też nie uznaję go za film. To po prostu przydługie streszczenie dwóch filmów Petera Flintha i jak się teraz okazuje nie dość dokładne (pominięcie wielu kluczowych scen, zmiany w montażu wypaczyły sens historii). "Templariusze" jednak zachęcili mnie do obejrzenia oryginałów i tak właśnie sięgnąłem po "Arn - Tempelriddaren".\nJest to historia Arna od dzieciństwa spędzonego w domu i klasztorze przez krótki czas chwały i miłości po lata pokuty w Ziemi Świętej jako rycerz Templariuszy, kończąc się zwycięską bitwą nad siłami Saladyna. Flinth kreśli opowieść sentymentalną i naiwną, ale na tyle osadzoną w tradycji średniowiecznych podań, że aż tak bardzo nie daje się to we znaki. Mogę sobie niemal wyobrazić, że w podobny sposób przed 800 laty opowiadanoby historię Arna z cudownym uzdrowieniem i przyjmowanym jako oczywistość jego talentami. Osobiście nie miałbym nic przeciwko temu, by "Arn - Tempelriddaren" mniej przypominało "Władcę Pierścieni", z "posuwistymi" zdjęciami pełnymi malowniczych pagórków, wdzięcznych białowłosych, szlachetnych rycerzy i zdradliwych możnowładców. Flinth niestety nie jest artystą, tylko rzemieślnikiem i najlepsze na co mogłem liczyć to na solidną narrację. To akurat dostałem, co było miłą odmianą po straszliwej sieczce, jaką byli "Templariusze". Jednak nie sposób nie żałować, że reżyser nie zdecydował się trochę zdynamizować przynajmniej tę część opowieści, która dotyczyła intryg politycznych.\nW "Arn - Tempelriddaren" zdecydowanie mniej niż w "Templariuszach" irytowała mnie postać Cecylii. Joakim Nätterqvist zdecydowanie lepiej prezentował się, kiedy przestali zmuszać go do udawania młodzieniaszka. Fajnie, że na ekranie jest trochę więcej Vincenta Pereza. Niestety rozczarował mnie Gustaf Skarsgård w roli Knuta. Kompletnie mi do niej nie pasował. Flinth zmarnował też świetną chemię istniejącą pomiędzy Nätterqvistem a Milindem Somanem grającym Saladyna. Jest lepiej niż w "Templariuszach", ale nawet nie w połowie tak dobrze, jak mogło być.\nEtykiety: Joakim Nätterqvist, Vincent Perez\nDlaczego z banku spermy zwolniono geja-pielęgniarza?\nBo lubił popijać w pracy.\nMaxi i Alex od lat mieszkają pod jednym dachem. Ich życie biegnie ustalonym rytmem. Maxi obsesyjnie walczy o uznanie dla swojej restauracji, Alex z równą determinacją poszukuje miłości. I choć może wydawać się, że rządzi nimi chaos, znaczenie tego słowa poznają dopiero wtedy, kiedy w ich życie wkroczy trójka obcych im osób. Edu i Alba to owoce skazanego na porażkę związku Maxi z kobietą, które ten odziedziczył w spadku. Horacio to była gwiazda futbolu, która zostaje ich sąsiadem. Przystojny piłkarz wpada w oko Alex, ale Horacio nie jest nią zainteresowany nawet w połowie tak bardzo jak Maxim.\nJak na kinowy debiut "Fuera de carta" wypada całkiem dobrze. To sympatyczna, lekka i miejscami zabawna komedia pomyłek w typowo tanim hiszpańskim stylu, który jednak ja lubię (byle nie w zbyt dużych dawkach). Film nie grzeszy oryginalnością, ale nadrabia entuzjazmem i bardzo dobrymi kreacjami aktorskim Javiera Cámaray, Loli Dueñas i Benjamína Vicuñy. Stworzyli oni świetne trio, nadające na tych samych falach. Dzięki nim nawet najbardziej wyświechtane chwyty nie irytowały.\nEtykiety: Lola Dueñas\nSpuścizna '68 roku. Gdzie są ci, którzy wtedy stawali na barykadach walcząc o równość i braterstwa? Oto pytanie, na które postanowili odpowiedzieć twórcy "Nés en 68" Olivier Ducastel i Jacques Martineau. Skoro taki temat, to też rozpocząć film należało od burzliwych wydarzeń z tamtego okresu. Głównymi bohaterami są Catherine, Yves i Hervé – młodzi, pełni idealizmu, zaangażowani w walkę z republiką De Gaulle'a. Rezultatem ich walk jest domek na prowincji, gdzie zakładają niewielką komunę.\nPoczątkowo wszystko układa się znakomicie: wolna miłość, swoboda i poczucie wspólnoty przysłaniają wszystko. Czas jednak leci nieubłaganie, a wraz z nim zmienia się dynamika. Kolejne osoby wykruszają, aż pozostaje tylko Catherine z dziećmi i sąsiadami. Hervé wpadnie w sidła walki zbrojnej i wyląduje na lata w więzieniu. Yves zatęskni za życiem klasy średniej, choć z lewicowych poglądów nigdy do końca nie zrezygnuje.\nW końcu ich dzieci dorosną i przejmą sztandary walki. Ich protesty będą równie dramatyczne, choć hasła się zmienią. Ludmilla, z charakteru bardzo podobna do matki (Catherine), ucieknie w objęcia tradycyjnie rozumianej rodziny, by odkryć, że wcale jej to nie pasuje. Boris okaże się gejem, co w latach 80. było przepisem na katastrofę. W tle tych rodzinnych perypetii Francja chwiać się będzie od prawicy po lewicę, z krótkim flirtem ze faszystami.\nDla mnie, Polaka "Nés en 68" to przede wszystkim historia ludzi, tego jak ideały wypaczają się, dezaktualizują, bądź – co gorsza – trwają zamykając nas w swoistego rodzaju klatce. Twórcom bardzo fajnie udało się uchwycić przemijalność czasu i niezmienność procesów społecznych. Dla Francuzów film na pewno ma głębsze znaczenie. Przecież film ten ilustruje pokrótce powojenną historię ich kraju.\nTo już kolejny obraz Ducastela i Martineau, jaki mam okazję obejrzeć i ponownie nie rozczarowali mnie. Nie tak dobry jak poprzedni "Crustacés et coquillages", ale tamten film wyjątkowo się im udał. "Nés en 68" choć trwa 2,5 godziny wydaje się być filmem krótkim i chwilami zbyt pobieżnie traktującym losy bohaterów. Nie wszystkie zwroty akcji przypadły mi do gustu. Szczególnie historia Borisa wydaje mi się przesadnie ckliwa (i fryzura młodego Hervé'a). Ale Ducastel i Martineau nie byliby sobą, gdyby nie poddali się tej pokusie.\nEtykiety: Edouard Collin, Jacques Martineau, muza, Olivier Ducastel, Slimane Yefsah, Yannick Renier\n"500 dni miłości" to rzeczywiście nie jest love story. Jest to jednak z całą pewnością film o miłości. Nie tej rozgrywającej się pomiędzy ludźmi, o związku, lecz o miłości rozgrywającej się wewnątrz jednostki.\nTom jest niepoprawnym romantykiem. Co to dokładnie oznacza? Ni mniej ni więcej, jak to, że jest narkomanem, a jego "trucizną", od której jest beznadziejnie uzależniony jest właśnie miłość. Uwielbia te uniesienia, jakie towarzyszą rozwijającemu się uczuciu. "Kocha" nawet ból związany z porzuceniem, rozkoszując się i zanurzając w tragedii niczym primadonna po występie w La Scali. Kiedy tylko w jego zasięgu znajdzie się odpowiedni obiekt płci odmiennej, jego potrzeba drugiej połówki zarzuca wędkę i jak tylko ryba złapie przynętę nie puszcza, niezależnie od tego, co się dzieje. Zignoruje każdy sygnał, nie przyjmie do wiadomości, że związek jest bez przyszłości. Jak już rozpocznie się u niego proces fiksacji, to musi przezeń przebrnąć aż do końca.\nFilm Marca Webba to rozkoszny i uroczy film o przesympatycznym człowieku i jego sercowych perypetiach. Jest pełen czarująco neurotycznych wtrętów i bardzo prawdziwych drobiazgów, że po prostu nie sposób się w tym filmie nie zakochać. Drugi plan jest może nieco niedopracowany, ale to drobiazgi, które tylko w niewielkim stopniu pomniejszają wartość "500 dni miłości".\nŻycie każdego człowieka jest niczym szafa, w której pogrzebany jest przynajmniej jeden trup. Od czasu do czasu trzeba wyrzucić z niej wszystko i porządnie wywietrzyć, by samemu w żywego trupa się nie zmienić. Taką okazję otrzymują Ben i Andrew, koledzy ze studiów, których drogi życiowe rozeszły się. Ben ustatkował się, założył rodzinę i właśnie zaczyna się z żoną starać o potomka. Andrew pozostał wolnym duchem wędrującym po całym kontynencie, zabierającym się za przeróżne dziwne projekty, lecz nigdzie na dłużej nie zagrzewający miejsca.\nPo 10 latach sporadycznego przysyłania pocztówek Andrew postanowił w końcu odwiedzić Ben. Jak na wolnego ducha przystało za nic ma konwenanse i do domu przyjaciela dobijać się będzie o trzeciej nad ranem. Kiedy Ben otworzy mu drzwi, rozpocznie się proces, który wymusi na obu bohaterach przyjrzenie się sobie samym z nowej perspektywy. Durny pomysł nakręcenia "artystycznego porno" o dwóch hetero uprawiających seks ze sobą z Benem i Andrew w rolach głównych stanie się przyczynkiem do wielu dyskusji. Ben odkryje, że gdzieś w nim tli się iskra wagabundy. Z kolei Andrew będzie musiał przyznać się przed samym sobą, że nie jest tak otwarty, jakim zdaje się na pierwszy rzut oka.\n"Humpday" to kino niezależne zrealizowane w starym dobrym stylu przypominającym wczesne filmy Kevina Smitha czy też Gregga Arakiego. Kilku bohaterów nie robi praktycznie nic innego tylko ze sobą dyskutuje. Formuła ta wydawała mi się już wytarta i nie do użycia. Jednak w rękach Lynn Shelton wyszło to bardzo odświeżająco. Mogłoby być jeszcze trochę bardziej zawadiackie i zabawne, ale i tak nie mam powodów, by się skarżyć.\nKiedyś musiało się to wydarzyć. Dotąd udawało mi się omijać te najgorsze filmy Uwe Bolla, teraz jednak w końcu mogłem się przekonać na własnej skórze, dlaczego Niemiec cieszy się tak złą sławą. Po dobrych "Stoic" i "Postal" przyszła pora na "Seed", film pusty i przekombinowany, który jedyne co robi, to wzbudza przemożne uczucie znudzenia.\n"Seed" był skazany na porażkę już od momentu poczęcia. Boll wyraźnie miał ambicję stworzenia przypowieści o uniwersalizmie okrucieństwa w królestwie zwierząt. Tej idei podporządkował całą konstrukcję obrazu. Może gdyby pozostał przy prostych rozwiązaniach coś by z tego wyszło. On jednak na każdym kroku komplikował sprawę mieszając linię czasową narracji. Miało to skutek odwrotny do zamierzonego. Zmniejszyło zainteresowanie bohaterami, a całość stała się chaotyczna i w gruncie rzeczy pozbawiona sensu. Film mogły uratować drastyczne sceny, o których można przeczytać na okładce wydania DVD. Niestety w większości nie ma nic ciekawe. Tylko scena z toporkiem jest niezła. W sumie "Seed" sprawia wrażenie zapchajdziury, którą w telewizji można byłoby puścić o 3 nad ranem.\nEtykiety: Uwe Boll\nNa "Fish Tank" nie wybrałem się ze względu na osobę reżyserki. Gdyby to chodziło tylko o Andreę Arnold, pewnie podarowałbym sobie seans mając w pamięci niezbyt dobre "Red Road". Jednak w "Fish Tank" wystąpił Michael Fassbender, którego bardzo dobrze wspominam z "Głodu". I nie zawiodłem się. Film Arnold stoi tylko i wyłącznie na kreacjach aktorskich i to nie tylko Fassbendera. Ten raz jeszcze udowodnił, że ma fantastyczną ekranową aurę. W "Głodzie" pokazał się jako człowiek o wielkiej charyzmie, a tu emanuje surowym, zwierzęcym seksapilem. Towarzyszące mu aktorki są równie znakomite. Kierston Wareing zagrała jedną z ikon brytyjskiego kina – samotną mamuśkę z blokowiska – i nie dała się pożreć sztampie. To chyba najlepsza interpretacja tej roli od czasu "Beautiful Thing". Katie Jarvis i Rebecca Griffiths, grające córki Wareing, nie ustępują pola dwójce dorosłych.\nDzięki aktorom film obronił się, choć Arnold znów zrobiła wszystko, by film zniszczyć. Reżyserka przypomina trochę bohaterkę graną przez Jarvis. Ta marzy o tańcu, interesuje ją raczej subkultura b-boying, ale całą swoją wiedzę czerpie podglądając innych, czego rezultaty są dalekie od ideału. I podobnie jest z Arnold, pooglądała trochę minimalistycznego kina, przyjrzała się formule Dogmy i myśli, że potrafi zrobić to równie dobrze. Otóż nie potrafi. Arnold zaczyna od prostej materii, by następnie 'przyozdobić' ją zupełnie niepotrzebnymi dodatkami. W przypadku "Fish Tank" są to głównie zwierzęce metafory (szkapy, na którą "przyszła już pora", ryby wyrzuconej ze stawu), brak odwagi w pociągnięciu wątków do końca (zagrożenie gwałtem, 'porwanie') oraz pozorowane katharsis.\nEtykiety: Kierston Wareing, Michael Fassbender\nWybierając się na "Raj dla par" nie spodziewałem się eksplozji zabawy, zbyt dobrze znam poczucie humoru Vince'a Vaughna i Jona Favreau. Liczyłem jednak na fajne epizody od aktorów, o których wiem, że potrafią być do łez zabawni. I tu się niestety przeliczyłem! Zbrodnią jest to, co twórcy zrobili z Kenem Jeongiem (niezapomnianym Chińczykiem z "Kac Vegas) czy Johnem Michaelem Higginsem (którego lubię od czasu "Ally McBeal"). A raczej zbrodnią jest to, co nie zrobili: nie dali im ani jednej zabawnej sceny! To po prostu niewybaczalne. Cały film uratował na szczęście Carlos Ponce w roli instruktora jogi. Jego epizod jest najlepszym fragmentem całej komedii i jedynym momentem, w którym naprawdę się śmiałem. Fantastyczna rzecz, szkoda tylko, że poza nim film ma do zaoferowania jedynie komunały, nudę i kilka straszliwych w swoim folderowym uroku widoczków. Koszmarnym nieporozumieniem jest udział w filmie Jeana Reno. Ten francuski aktor pozazdrościł chyba Alowi Pacino i Robertowi De Niro i sam chciał się skompromitować występem, z którego wyraźnie widać, że był zrobiony za kasę.\nPs. Szkoda, że w filmie nie znalazło się kilka ze scen, które są w zwiastunie, pewnie dodane zostaną do DVD.\nEtykiety: Carlos Ponce, Jason Bateman, Ken Jeong, Xavier Tournaud\nCo za bolesne rozczarowanie. Na film wybrałem się tylko z powodu reżysera. Dotąd widziałem dwa jego filmy "Młody Adam" i "Hallam Foe" i to, co mi się w nich podobało, to nietypowe podejście do tematu, wykraczanie poza ramy gatunku, ciekawi bohaterowie często znajdujący się po niewłaściwej stronie normalności. I "Amerykańskie ciacho" też to zapowiadało. W końcu głównym bohaterem jest facet sprzedający swoje ciało bogaty kobietom w zamian za odrobinę luksusu. Niestety film poza samym bohaterem nie oferuje nic interesującego. Wręcz przeciwnie, jest opowieścią do znudzenia konwencjonalną, ułagodzoną tak, jak to jest tylko w Hollywood możliwe. Jaka szkoda, że David Mackenzie tak całkowicie dał się zgnieść walcowi Fabryki Marzeń.\nFilm przed klęską ratują dwie rzeczy. Zakończenie, w którym udało się uniknąć ckliwego happy-endu, choć nie, ckliwe jest ale nie do końca bajkowe. Drugim plusem jest Anne Heche w znakomitej roli Samanthy. Czyżby po latach infamii udało jej się w końcu powrócić do kina? Mam nadzieję, że tak. Nie pamiętam, kiedy ostatnio była na ekranie równie interesująca. To musiało być jeszcze przed "Psycholem".\nEtykiety: David Mackenzie, Sebastian Stan\nSympatyczny filmik zupełnie o niczym. Jest pozbawiony smaku i własnego charakteru. Mógłby powstać dosłownie wszędzie i nikt nie zauważyłby różnicy (tylko trzeba byłoby zamienić Hiszpanię i Portugalię). Nie jest ani szczególnie zabawnie ani szczególnie odkrywczo. Nie jest jednak również zbyt głupio i nudno. Dla zabicia czasu propozycja w sam raz, ale jej zignorowanie wielkiej straty nie przyniesie.\nAktorsko film prezentuje się równie nijako jak cała reszta, no poza wiejskim włóczykijem/głupkiem, który wydaje się doczepiony zupełnie na siłę. Większość aktorów ma doświadczenie głównie telenowelowe i widać to wyraźnie w intensywności ich spojrzeń mających odzwierciedlać silne uczucia.\nEtykiety: Marco Delgado\nKiedy oglądałem "Charliego Bartletta", przypomniał mi się film "Więcej czadu". Oba w zasadzie opowiadają o tym samym: o chłopaku, który w nowej szkole nie bardzo się odnajduje, o młodzieńczych niepokojach i o tym, jak on wysłuchując zwierzeń innych próbuje im pomóc. Jest nawet moment grozy, kiedy jeden z pomniejszych bohaterów próbuje popełnić samobójstwo. Oba filmy zajęły również podobne miejsca w box offisie (poza pierwszą dziesiątką), czego kompletnie nie rozumiem, bowiem mnie osobiście i "Więcej czadu" i "Charlie Bartlett" przypadły do gustu.\nPorównanie obu filmów dużo mówi o zmianach, jakie zaszły w kulturze. W "Więcej czadu" samobójstwo jest skuteczne, w "Charliem Bartlecie" już nie. Działania młodych bohaterów nie mają więc tak tragicznych konsekwencji, co jest niezwykle intrygującą socjologicznie obserwacją zważywszy na fakt, że to właśnie w nowszym filmie młodzi ludzie są gwałtowniejsi i brutalniejsi w swoim zachowaniu (przemoc wobec uczniów, zdemolowanie szkoły).\n"Charlie Bartlett" z całą pewnością zasługuje na uzyskanie statusu "Więcej czadu" nowego pokolenia. Jest inteligentny, zabawny na swój neurotyczny sposób i ma całą plejadę barwnych, przyciągających uwagę bohaterów. Pozytywnie zaskoczył mnie Anton Yelchin. Toż to istny wulkan surowej aktorskiej energii. Choć widziałem go już w paru filmach, dopiero tutaj naprawdę zwrócił moją uwagę. Hope Davis w roli matki oraz Robert Downey Jr. w roli dyrektora również znakomicie się sprawdzają. Moja ocena byłaby nieco wyższa, gdyby nie to, że mniej więcej po 2/3 filmu tempo nagle spada, a twórcy na gwałt wycofują się z wcześniej ukształtowanego wizerunku głównego bohatera. Moim zdaniem za bardzo go ułagodzili, za mocno spokornieli. Owszem, należało wygrać przedwczesną dojrzałość Charliego, ale nie należało go całkowicie pozbawiać ekscentryczności.\nEtykiety: Anton Yelchin, Hope Davis, Robert Downey Jr.\nLubię komedie z czarnym, lekko makabrycznym poczuciem humoru, dlatego też z wielką chęcią sięgnąłem po "Zombieland". Niestety bardzo się rozczarowałem. Kompletnie nie rozumiem tych wszystkich zachwytów. W porównaniu z "Wysypem żywych trupów" czy "Hot Fuzz" to rzecz ledwie przeciętna, a i samej makabreski nie ma zbyt wiele.\nChyba nie bardzo pasuje mi poczucie humoru Ruben Fleischer i scenarzystów "Zombieland", bo film był dla mnie raczej mało zabawny, choć każdy z czwórki bohaterów ma potencjał i to wielki. Dodatkowo jak dla mnie film miał za wolne tempo i zbyt standardowy montaż. Jedyna sekwencja, która mi się naprawdę spodobała to scena w domu Billa Murraya. Do tego dochodzą pojedyncze smaczki (jak prawie naga zombieżyca, numer z pierścionkiem i parę innych.\nHmm, po obejrzeniu "Ciao" nie potrafię powiedzieć, dlaczego chciałem ten film zobaczyć. Jest on zwyczajny, ginie w tłumie i choć nie jest stratą czasu, zdecydowanie nie jest tym, czego oczekiwałem.\n"Ciao" to historia dwójki osób, których połączyła śmierć ich wspólnego znajomego. Spotykają się i rozmawiają o nim, o sobie nawzajem. To jest bardziej teatr (i to z off-Broadwayu) niż film. Na ekranie jest zazwyczaj jedynie dwójka lub trójka aktorów, którzy deklamują swoje dialogi. W grze brakuje życia, to wszystko wydaje się tylko sztuką, o śmierci i życiu, o związkach, uczuciach i nadziejach. Niezależne kino, które donikąd nie prowadzi. Do tego odtwórcy głównych ról Alessandro Calza i Adam Neal Smith wyglądają dziwnie. Niby są nawet przystojni, ale gdybym miał ich jakoś opisać, to pierwsze co przychodzi mi do głowy, to słowo 'zdeformowani'.\nEkwilibrystyka jaką uprawia Carlos Saura przestaje mnie już zaskakiwać, a po prostu nuży. Jego najnowszy film jest operą, nie będąc operą, opowiada o procesie tworzenia opery, a jednocześnie próbuje tworzyć rzecz hermetycznie zamkniętą i odciętą od zewnętrznego świata. "Io, Don Giovanni" okazuje się ostatecznie eksperymentem, który dużo zapowiada, ale niewiele ostatecznie oferuje.\nJest kilka elementów, które naprawdę mi się spodobały. Przede wszystkim sekwencje, w których Saura pokazuje, jak tworzone są kolejne partie opery Mozarta. Scena, w której da Ponte opowiada Mozartowi początek fabuły jest chyba najlepszą sceną całego filmu. Podobały mi się wszystkie zabiegi formalne, które przekształcały ekran w scenę operową z podświetlanymi dekoracjami czy też tłem namalowanym na materiale.\nIrytowała mnie z kolei całą intryga, z postaciami Annetty i Adriany na czele. Dialogi, które w zamierzeniu miały chyba być operowe, są tak kiczowate, że nie potrafię zaakceptować tej konwencji. Nie podoba mi się też ogólnie cała banalizacji opery "Don Giovanni", którą osobiście bardzo lubię i uważam, że zasługuje na wnikliwsze i bardziej wielowątkowe potraktowanie.\nTo za co szczególnie należą się brawa Saurze to wygląd Francesci Inaudi. Ten chodzący anorektyczny kościotrup w tym filmie wygląda naprawdę atrakcyjnie. Jak zresztą większość pozostałych aktorów i aktorek oblanych ciepłym światłem.\nEtykiety: Emilia Verginelli, Lino Guanciale, Lorenzo Balducci\nJason Reitman należy do tej wąskiej grupy reżyserów, którzy jeszcze nie zaliczyli wpadki. Oczywiście póki co zbyt wiele filmów nie nakręcił, ale i tak nie jest to zły rezultat. "W chmurach" z całej trójki jego pełnometrażowych komedii ("Dziękujemy za palenie" i "Juno") uważam chyba za najsłabsze, ale to wciąż naprawdę kawał dobrego kina.\nFilm rozgrywa się na dwóch poziomach znaczeniowych. Na pierwszym jest to historia starego kawalera, który znalazł sobie idealną niszę do egzystencji. Prawie całe życie spędza na lotniskach, w samolotach i hotelach. Jego relacje z ludźmi są przelotne i rzadko kiedy powtarzalne. Jedynym wyjątkiem jest Alex, która zdaje się postępować zgodnie z identyczną filozofią. Ich związek pewnie trwałby w najlepsze, gdyby nie młoda na siłę wciśnięta mu asystentka Natalie. Jej naiwność i pragnienie trwałego związku przebije się w końcu przez gruby pancerz, co niestety sprawi, że stanie się wrażliwy na zranienie.\nNa drugim planie jest to film poruszający bardzo aktualny problem likwidacji stanowisk pracy. Reitman w zaskakująco delikatny sposób obchodzi się z tym drażliwym dla wielu Amerykanów tematem, jednocześnie obnażając tchórzowską politykę korporacji, co było tematem "Dziękujemy za palenie". Reitman nie unika i bolesny prawd, ale pokazuje też, że zwolnienie może być szansą na realizację własnych marzeń.\n"W chmurach" ogląda się z przyjemnością, ale do najlepszych komedii tego roku trochę mu brakuje. Bardzo spodobała mi się postać Alex grana przez Verę Fermigę. Podoba mi się też dynamika komediowa pomiędzy Fermigą, Clooneyem i Anną Kendrick. Natomiast ze zdumieniem słucham, jak to George Clooney za swoją rolę otrzymuje kolejne nagrody. Jest to bowiem rola, przy której graniu kompletnie nie musiał się wysilać, wystarczy że będzie sobą (a przynajmniej takim sobą, jakiego widzowie znają z mediów). Jest to ten sam typ aktorstwa co w ubiegłym roku zaprezentował Mickey Rourke. W Ameryce najwyraźniej to jest teraz w modzie.\nEtykiety: George Clooney, J.K. Simmons, Jason Reitman, Vera Farmiga\nRomans w stylu SF, to raczej rzadkość. Holendrowi Markowi de Cloe udało się stworzyć bardzo ciekawy pomysł, niestety wątek romantyczny poprowadził w najbardziej nudny z możliwych sposobów, przez to prawie stracił wszystko to, co zyskał dzięki niezwykłej kreacji świata. Rzeczywistość "Het leven uit een dag" to świat, w którym nic nigdy się nie powtarza. Raz można się zakochać, raz uprawiać seks, raz urodzić dziecko, przeżyć jeden dzień. Dla Benny'ego i Gini to za mało. Ta dwójka chciałaby móc kochać się dłużej. Jest takie miejsce, gdzie ich pragnienie może się spełnić – to piekło. Aby tam się znaleźć muszą popełnić straszliwą zbrodnię.\nUdaje im się. Skazani na śmierć trafiają do piekła, lecz niestety zostają tam rozdzieleni. Oboje próbują szukać siebie nawzajem, lecz kiedy to nie daje rezultatu, próbują ułożyć sobie życie na nowo. Gini będzie szukała miłości w kolejnych związkach. Benny będzie szukał spełnienia seksualnego jako chłopak do towarzystwa. Żadne z nich nie może znaleźć szczęścia, bo wciąż myśli o sobie.\n(Egbert Jan Weeber)\nPomysł z jednodniowym światem i powtarzalnym piekłem był bardzo fajny. Pomysł z podzieleniem ekranu, kiedy Benny i Gini zostają rozłączeni również. Natomiast kompletnie nietrafiony był pomysł opowiedzenia straszliwie sentymentalnej historyjki ich losów w piekle. Wszystko jest tu takie łzawe, banalnie telenowelowe, a już zakończenie wręcz woła o pomstę do nieba. Poczułem się trochę oszukany. De Cloe mając tak znakomity świat zmarnował okazję i nakręcił rzecz znacznie odbiegająca od oczekiwań.\nEtykiety: Egbert Jan Weeber\nOn – młody chłopak, który całymi dniami musi słuchać brzdąkania brata i jego kolegów, a kiedy sam chce grać, jest przepędzany. Podoba mu się dziewczyna, więc rzuca w nią kamieniami i przynosi zabitego przez siebie kangura. Resztę czasu spędza wąchając klej bądź benzynę. Ona – równie młoda, opiekuje się schorowaną babcią, z którą razem produkuje rękodzieła kupowane przez białego sprzedawcę z miasta. Kiedy babcia umrze, jedynie chłopak pozostanie dziewczynie i razem uciekną do "wielkiego miasta". Tam prowadzić będą los bezdomnych powoli, acz nieubłaganie staczając się na dno rynsztoka.\n"Samson and Delilah" to smętny obraz beznadziej, jaka czeka na współczesnych aborygenów. W ich życiu nie ma żadnych perspektyw, żadnych nadziei na lepsze jutro. Pustka zagarnia wszystko, lecz najgorsza jest apatia ich samych. Ani on ani ona nie walczą ze swoim losem. Choć nie, ona jeszcze wykonuje jakieś ruchy pozorowane. Jednak w ich życiu najlepsze, na co mogą liczyć to utrzymanie stanu wyjściowego, zaakceptowanie pustki i prostoty ich żywota z dala od cywilizacyjnego zgiełku. Zakończenie filmu jest niby optymistyczne, ale ten optymizm wynika jedynie z zestawienia z gorszą wizją życia w mieście. Ta alternatywa rzeczywiście jest gorsza, a jednak ich los nie jest do pozazdroszczenia.\nJak na mój gust film Warwicka Thorntona jest zbyt banalny. Gdyby nie minimalistyczna forma, z ograniczoną liczbą dialogów, "Samson i Delilah" ginąłby w tłumie setki podobnych obrazów o mrocznym losie współczesnej młodzieży. Forma jest na swój sposób ciekawa, ale nie ukrywa niedostatków pomysłu i dlatego nie potrafię pozytywnie ocenić filmu.\nChciałbym zobaczyć ten film w wersji pełnometrażowej. Może gdyby bohaterka była lepiej psychologicznie dopracowana, a cała historia nie była aż tak bardzo skondensowana, wyszłaby z tego dobra rzecz. W wersji jaką zobaczyłem było to wręcz trudne do wytrzymania. Wszystko tak dramatycznie napuszone, rozgorączkowane, że sprawia wrażenie ataku histeryczki. Postaci mało przekonujące, za dużo się tu dzieje, a relacja między wychowanką o opiekunką zbyt szybko przechodzi przez kolejne stadia. To zdecydowanie źle wygląda w krótkiej formie.\nPrzy "Pasajero" pisałem, jakie krótkometrażówki lubię, a teraz mam doskonały przykład ilustrujący tę tezę. To niemiecki "Spatzen". Historia jest tu ledwie zarysowana i opowiada o jednej nocy z życia mężczyzny. Film czaruje niezwykłą formą sprawiającą wrażenie jednego długiego ujęcia. Całość pełna jest sennych absurdów, jak choćby śpiewający taksówkarz czy operowa barmanka. Wszystko w tym filmie jest osadzone na granicy absurdu, ale reżyser nigdy nie traci nad filmową materią kontroli. I za to ma ode mnie brawa.\nI kolejna liryczna, ale jednocześnie bardzo banalna opowiastka o uczuciach i międzyludzkich relacjach. Szczerze mówiąc nie jestem zbyt wielkim amatorem tego rodzaju kina krótkometrażowego. Zdecydowanie bardziej przypada mi do gustu kino eksperymentujące, próbujące wypaść z utartych fabularnych kolein. Zrealizowanie shortu w konwencji filmu pełnometrażowego uważam za najtrudniejsze zadanie dla filmowca i na palcach jednej ręki mogę policzyć obrazy, którym ta sztuka się udała. "Pasajero" do nich nie należy.\nPasajero 01 from Roberto HG on Vimeo.\nFilm ma bardzo fajny pomysł. Oto rodzina w której normalność jest wyjątkiem. Wszyscy członkowie są w jakiś sposób upośledzeni, tylko nie 12-letnia dziewczynka. Jak wyglądać może w takich warunkach życie? Odważny pomysł nie został jednak równie odważnie poprowadzony. W filmie brakuje też mocnej pointy, która mogłaby całość uczynić niezapomnianym przeżyciem. Twórcy popadają w sentymentalizm tego rodzaju, który nawet mi nie przypadł do gustu. Szkoda zmarnowanej okazji.\nKoniec sezonu (2009)\nO tym filmie w zasadzie nie ma nic do powiedzenia. Jest to krótka impresja na temat starości. Kamera obserwuje staruszków na nadmorskiej plaży. Ma to swój urok, ale chyba jestem już za stary, by zachwycać się tego rodzaju poetyką.\n"Em" sprawia wrażenie dzieła stworzonego przez osobę cierpiącą na zaburzenia depresyjno-maniakalne. Jest w nim tyle pomysłów i to fabularnych i stylistycznych, że spokojnie można było nimi obdzielić kilka produkcji. Twórcy jednak nie chcieli lub nie potrafili niczego odrzucić i w ten sposób powstała niekontrolowana eksplozja.\nTrzeba przyznać, że niektóre pomysł, zwłaszcza wzorowanie się na montażu filmów Guya Ritchiego, wypada nieźle. Problem w tym, że brakuje w nich konsekwencji. Ekstrawagancki montaż pojawia się w niemal przypadkowych momentach, zupełnie jak w pornosach sceny seksu. Po prostu kiedy uznano, że za długo nic już się nie działo, to wtedy bach i jest kolejna dziwaczna sekwencja.\nFabularnie film też sprawia wrażenie kolażowego recyclingu. Swoich amatorów na pewno filmik znajdzie.\nKiedy oglądam filmy takie jak "A Day's Work" zastanawiam się, co jest takiego złego w komercyjnym kinie, że nawet studenci od niego uciekają. Owszem, bardzo często komercja jest synonimem słabej jakości, ale nie zawsze. Wszystko zależy od reżysera i pomysłu. Kiedy obie te rzeczy funkcjonują, dostajemy film, o którym mówi się latami.\n"A Day's Work" ma właśnie scenariusz, który idealnie nadaje się na komercyjny przebój. Młody Meksykanin za parę dolarów najmuje się do pomocy przy przeprowadzce rodziny gringo. Wraz z nim pracuje dwójka innych nielegalnych emigrantów. Wszystko układa się dobrze dopóki ich pracodawca nie ogłasza, że zgubił portfel i nie może im zapłacić w gotówce. Rozpęta się wtedy piekło.\nJako czyste kino rozrywkowe film funkcjonowałby idealnie. Ma ciekawych bohaterów, interesujące zwroty akcji. Jednak reżyser Rajeev Dassani zrealizował wszystko w konwencji dramatu społecznego zupełnie gubiąc potencjał. To wciąż niezły film, ale daleko od rewelacji.\nKrótki film o młodzieńczej miłości. Rzecz prosta, zgrabnie nakręcona, ale poza udowodnieniem sprawności realizatorskiej nie mająca w sobie nic, czym mogłaby przyciągnąć widza. Brakuje w niej indywidualnego ducha, świadomego twórcy, który chce coś przekazać. Mimo wszystko jak na pracę studencką nie jest źle.\nWitajcie w koszmarze. Tak złego filmu z tak znanymi nazwiskami nie widziałem już od bardzo dawna. Co wcale nie znaczy, że ich nie ma, po prostu zazwyczaj udaje mi się je ominąć, bądź pójść na nie z pełną premedytacją poszukiwacza odmóżdżacza. Tym razem jednak nie byłem przygotowany na sieczkę, jaką sprezentowali Niemcy. Zostałem znokautowany już po 5 minutach i nie podniosłem się już do końca.\n"Papieżyca Joanna" to film bez bohatera. Ekran zaludniają papierowe laleczki poruszane jak w średniowiecznym teatrzyku. Nie ma mowy o nadaniu postaciom jakiejkolwiek głębi bądź wyrazu. Gdyby nie narracja, która prowadzona jest całkiem serio, można byłoby uznać film za parodię historycznych biografii. Film sprawia równie wiele radości, co wyrywanie zęba zardzewiałymi obcęgami. Jest absolutnie niestrawny i obecność niezłych aktorów (Wenham czy Goodman) tylko jeszcze bardziej pogrąża twórców.\nReżyser nie ma nic na swoje usprawiedliwienie. A mnie pozostaje modlić się, że szybko film wypadnie mi z głowy. Kiedy pomyślę, że przed rozpoczęciem seansu głośno proszono, aby nie nagrywać filmu, mam ochotę parsknąć śmiechem. Ja tego filmu nie chciałbym oglądać nawet za darmo.\nEtykiety: David Wenham\n(2009) درباره الی\nW końcu do naszego kraju trafia irańska produkcja, w której bohaterowie wypowiadają więcej niż 10 słów przez cały film. To wciąż kino proste ale nie aż tak minimalistyczne jak wcześniejsze obrazy i jest to prawdziwy powiew świeżości. "Co wiesz o Elly" to bardzo interesujący obraz grupowej dynamiki jak również historia ukazująca jak mało możemy wiedzieć o ludziach ze swojego kręgu.\nTytułowa Elly to młoda dziewczyna, która została zaproszona do udziału w wypadzie nad Morze Kaspijskiej przez jedną z kobiet. Reszta grupy przyjmuje ją z otwartymi ramionami, widząc w niej idealną kandydatkę na żonę dla Ahmeda, jedynego singla wśród nich. Dopiero kiedy dojdzie do tragedii i zadane zostaną najprostsze pytania (jak choćby o to, jak brzmi pełne imię i nazwisko Elly), zorientują się, jak mało o niej wiedzą.\nReżyser znakomicie dawkuje informacje dzięki czemu cały czas utrzymuje uwagę widza, kolejne zwroty akcji realizowane przy zastosowaniu najprostszych środków nie pozwalają się nudzić. Do tego wszystko wygląda naprawdę wiarygodnie, a relacje między bohaterami w żadnym momencie nie wydają się sztuczne czy naciągane. Dla mnie była to również okazja na przyjrzenie się odmiennej moralności charakterystycznej dla współczesnych Irańczyków.\n"Storm" to solidna produkcja, z rodzaju tych, które taśmowo realizowane są we wszystkich krajach. Brakuje w nim oryginalności, postaci są sztampowe, skonstruowane podług powszechnie wykorzystywanego szablonu. Po 10 minutach (no może trochę przesadzam... po 20) można samodzielnie dopisać rozwinięcie i zakończenie. Jest jednak porządnie zrobiony, bez większych błędów i potknięć.\nMimo braku oryginalności na historię też za bardzo nie mogę narzekać. Historia kilku osób uwikłanych w cyniczny system sprawiedliwości. Dla idealistów i ludzi naiwnych "Storm" może być sporym szokiem i objawieniem. Dla mnie jest to jedynie przekonujące nihil novi.\nAuć, to był niezwykle bolesny seans. Częściowo spowodowane było to mało wygodnymi fotelami w kinie, głównie jednak winien był reżyser, który zmarnował sporo czasu swojego, aktorów, ekipy i widzów tworząc "Blackout".\nMuszę powiedzieć, że pomysł wydawał się całkiem niezły. Facet z gwoździem w mózgu, częściowa amnezja, romans i kryminalna zagadka. Składniki były dobre, danie niestety nie wyszło. JP Siili postawił sobie chyba za punkt honoru zanudzenie widzów na śmierć. I trzeba przyznać, że jest tego naprawdę bliski. Każdą scenę, każdy wątek poprowadził odwrotnie do tego, co powinien, by uczynić film ciekawym dla widza. Wszystko co ciekawe rozgrywa się na drugim tle. Filmowi brakuje dynamiki, emocji, pomysłu. Pozostał jedynie chaos przypadkowo posklejanych sekwencji i wszechogarniający bełkot delikatności i wdzięku zapaśnika sumo tańczącego Jezioro łabędzie.\nEtykiety: Mikko Leppilampi\nNaprawdę lubię Clive'a Owena, ale facet powinien lepiej oceniać swoje możliwości aktorskie. Jego talent ani umiejętności gry twarzą nie są zbyt wysokie, więc nie powinien przesadzać i decydować się na grę w filmach o wątpliwej jakości. Niestety Owen nie posłuchał głosu zdrowego rozsądku i nie tylko zagrał główną rolę, ale również był jego współproducentem.\nHistoria ojca, który po śmierci żony próbuje zająć się domem i swoim 6-letnim synem wygląda dokładnie tak, jak brzmi – jak produkcja przeznaczona do telewizji. Zero inwencji, całkowita wtórność i położenie nacisku na naprawdę tani sentymentalizm. Rozczarowuje nie tylko Owen, ale też i reżyser Scott Hicks. Facet przed laty był nadzieją kina, lecz gdzieś po drodze się zagubił się i jak pokazuje "The Boys Are Back" nadal się nie odnalazł.\nEtykiety: Clive Owen\nDunka Lone Scherfig znów kręci po angielsku. Jej poprzednie dzieło w języku Szekspira "Wilbur chce się zabić" bardzo przypadło mi do gustu, podobnie zresztą jak i jej duńskie obrazy. Kiedy dodać do tego fakt, że w obsadzie "Była sobie dziewczyna" jest Peter Sarsgaard, film był na liście lektur obowiązkowych do obejrzenia.\nPoczątek pozytywnie mnie zaskoczył. Oczywiście Sarsgaard był znakomitym ale to nie jest żadna nowość, więc to nie on był źródłem zaskoczenia. Nie, to Alfred Molina zdumiał mnie znakomitym wyczuciem komedii. Pierwsza połowa filmu jest niezwykle radosna i dowcipna, a większość to za sprawą fantastycznego Moliny. Bez wątpienia to jego najlepsza kreacja od czasu "Fridy".\nW drugiej części film znów mnie zaskoczył, tym razem negatywnie. Gdzieś zagubiła się inteligencja i werwa z początku. Kiedy robi się poważnie, zrobiło się również nudno i przewidywalnie. To było strasznie frustrujące i kompletnie niepodobne do typowo udanych komedii obyczajowych z Wysp, które zazwyczaj doskonale łączą powagę z humorem.\nNa szczęście aktorsko film do końca trzyma poziom. Poza wspomnianymi wyżej Sarsgaardem i Moliną na specjalne wyróżnienia zasługują Carey Mulligan (przypominająca tu Michelle Williams), Olivia Williams i Rosamund Pike.\nEtykiety: Alfred Molina, Lone Scherfig, Peter Sarsgaard, Rosamund Pike\nAleż Jan Kounen lubi mnie wnerwiać. Po raz pierwszy poznałem jego nazwisko, kiedy ponad 10 lat temu na Warszawskim Festiwalu zobaczyłem "Dobermanna". Film zrobił na mnie duże wrażenie głównie dzięki dynamicznej narracji i pięknej Monice Bellucci. Później rozczarował mnie kompletnie przesadzonym formalnie "Blueberry", po którym miałem serdecznie dosyć jego maniery. Nie tak dawno temu odzyskałem wiarę w niego za sprawą "99 francs". Film również był niezwykłym kolażem, lecz tym razem znacznie bardziej udanym niż "Blueberry". Zatem z dużymi nadziejami usiadłem na sali kinowej obejrzeć "Coco Chanel & Igor Stravinsky". I oczywiście sromotnie się zawiodłem!\nTen film jest jak plwocina gruźlika. Dla pewnej specyficznej grupy ludzi będzie niezwykle fascynujący źródłem informacji. Dla mnie był to jedynie ohydny rezultat tragicznej pomyłki. Gdzie w tym filmie jest Coco, gdzie Igor i przede wszystkim, gdzie jest Coco i Igor?! Gdyby nie tytuł, nie wiedziałbym, że jest to historia romansu. Uczucia między dwójką bohaterów jest tyle ile między gwoździem a deską, w którą jest on wbijany. Jedyną interesującą postacią jest Katarzyna, żona Strawińskiego. Nawet muzyka kompozytora jest bardzo źle wykorzystana.\nCóż, pozostaje mi liczyć na to, że kolejnym film Kounena znów wzbudzi moje zainteresowanie reżyserem.\n"Bride Flight" jest jak baklawa, z dodatkiem gorzkiej kawy pewnie byłaby zjadliwa w większej dawce. Niestety holenderska produkcja to rzecz bezkofeinowa, pozbawiona odrobiny goryczy, nawet kiedy porusza bardzo dramatyczne sprawy. To, co rzuca się od samego początku to fakt, że twórcy mają całkowitego fioła na punkcie łzawego sentymentalizmu. Podniosła muzyka działająca jak wzmacniacz wzruszającego nastroju, pełne dramatyzmu zdjęcia i dbanie przez twórców o to, by pomiędzy główną parą aż dymiło od wzajemnego pożądania.\nTa naprawdę to "Bride Flight" nie jest wcale złym filmem. Po prostu twórcom zabrakło poczucia proporcji i nie wyważyli odpowiednio całej konstrukcji. Sam pomysł oraz czwórka głównych bohaterów są jednak na tyle interesujący, że film naprawdę wciągał. Szkoda, że był aż tak słodziuchny.\nCóż, w tym roku zdecydowanie łatwiej jest mnie wzruszyć i może dlatego "Postia pappi Jaakobille" tak bardzo mi się spodobało. A może po prostu to jest dobry film. Nie ważne. Co ważne to to, że ta kameralna telewizyjna produkcja zachwyciła mnie swoją prostą i wzruszającą historią, która korzystając ze starego wzorca mimo wszystko potrafiła opowiedzieć niebanalną historię.\nKiedy film zaczyna się od wypuszczenia na wolność morderczyni i jej przeniesienia się do ślepego, starego księdza, któremu ma pomagać, pomyślałem, że czeka mnie kolejna z tych ciepłych historyjek o wyciąganiu grzesznika z rynsztoka. Nic bardziej mylnego. Owszem, Leila dzięki kontaktom z księdzem znajdzie w końcu przebaczenie. Jest jednocześnie narzędziem Boga, które zesłane jest księdzu, by wyzbył się pychy i zrozumiał, że czyniąc dobro w imię Boga, za bardzo się od tego uzależnił.\nProste zdjęcia, posta narracja i dwie cudowne kreacje aktorskie. Nie trzeba naprawdę więcj, żeby zrobić dobry film.\nJulianne Moore i Colin Firth w jednym filmie? W takim razie musiałem się na niego wybrać, nie ważne, o czym to jest. Kiedy jednak w Wenecji okazało się, że nie jest totalna klapa, moje pragnienie obejrzenia go jeszcze się nasiliło. Po seansie muszę stwierdzić, że nie rozczarowałem się, chociaż nie miałbym nic przeciwko, gdyby był jeszcze lepszy.\n"A Single Man" to historia ostatniego dnia życia pewnego profesora. Nie mogąc już dłużej znieść rozstania ze swoim ukochanym, który zginął tragicznie w wypadku samochodowym, postanawia popełnić samobójstwo. Nie będzie jednak łatwo. Los przygotował dla niego kilka niespodzianek. Świat nagle na nowo zacznie nabierać barw, a jego bliska randka z Tanatosem sprawia, że zacznie być postrzegany w innym świetle przez ludzi wokół niego.\nWiedząc, że film wyreżyserował były szef jednego z najważniejszych domów mody, trochę spodziewałem się show w stylu haute couture. A tymczasem dostałem skromną, lecz mimo wszystko wizualnie wysmakowaną opowieść, którą ogląda się z prawdziwą przyjemnością. Po wyjściu z kina pierwsza reakcja to podziw, a dopiero długo później przychodzi konstatacja, że przecież w tym filmie tak naprawdę nic nie ma. Wszystko to recycling. Tom Ford jednak sprawił, że nie zauważyłem tego i za to dostaje ode mnie brawa.\nEtykiety: Colin Firth, Julianne Moore, Matthew Goode\n"Świnki" wypadają całkiem nieźle, jeśli potraktować je jako przypowieść o kapitalizmie opowiedziana z niecodziennego punktu widzenia. To w zasadzie historia młodej Polski wyzwolonej od dyktatury komunizmu. Ponieważ natura próżni nie znosi, jej miejsce zajął kapitalizm. Wszystko stało się dostępne, lecz trzeba mieć czym zapłacić. I tu pojawia się problem. Jednak w świecie, w którym rządzi wolny rynek, prawo podaży i popytu, można na wszystkim zarobić. Wystarczy tylko odkryć, czego na rynku potrzeba i to dostarczyć.\nMłody Tomek chce zaimponować dziewczynie, chciałby pomóc rodzinie znajdującej się w finansowych tarapatach, ale początkowo nie wie, jak zdobyć kasę. Okazuje się jednak, że ma coś, na co w przygranicznej miejscowości jest duże zapotrzebowanie – to jego wiek i wygląd. Zaczyna więc sprzedawać towar i dobrze na tym zarabia. A jego 'dziewczyna'? Na pierwszy rzut oka może się wydawać mini-suką. Nie robi nic, jak tylko doi Tomka z kasy i w głębokim poważaniu ma to, jak je zdobywa. Ale czy Tomek zachowuje się inaczej, kiedy prosi o pożyczkę Ciemnego – kolegę, o którym wie, że się prostytuuje? Dziewczyna jest ładna i korzysta z tego, aby zarobić. W drapieżnym świecie próbuje przetrwać korzystając z wszelkich dostępnych środków.\nOczywiście "Świnki", jak każda przypowieść, musi mieć morał. Ten rzecz jasna jest oczywisty od samego początku: nie na darmo mówi się "dziki kapitalizm". Wszystko ma swoją cenę, a czasem jest ona śmiertelnie wysoka.\nGliński nie jest jednak naszym swojskim Larrym Clarkiem. Jego film jest wykastrowaną formą opowieści o młodzieży. Wątek z księdzem i kościołem nie został w ogóle wygrany. Podobnie jest z rodzicami. Całość trochę zbyt pretensjonalna i sztuczna, ale jednak nie aż tak zła, jak wydawało mi się przed filmem.\nNo cóż, gdyby ten film powstał w undergroundzie 30 lat temu, idealnie wpasowywałby się w swoje czasy i naprawdę mógłby coś znaczyć. Dziś doceniam próby twórców stworzenia filmowego eksperymentu, ale z przykrością stwierdzam, że wiele z niego nie wyszło.\nPomysł, by o związku dwójki ludzi i świecie, w którym żyją opowiedzieć przez pryzmat utworów z krążka muzycznego był naprawdę fajnym. Do tego eksperymenty z formą i obrazem również dość innowacyjne. Całość siada jednak przez to, co film opowiada. Teksty 'piosenek' brzmią, jakby napisał je 12-latek, który ma duże wyobrażenia o świecie, ale tak naprawdę niewiele o nim wie. Stąd wszystko to banały i komunały. Fragment o islamie brzmi prawie niesmacznie (choć jednocześnie właśnie tu jest najlepsza muzyka). Trudno się tego słuchało.\n"Moja krew" to samouczek gwałciciela. Można się z niego dowiedzieć jak zgwałcić kobietę, by nie tylko nie miała tego za złe, ale się jeszcze zakochała. Po pierwsze powinna być emigrantką, najlepiej nielegalną. To ułatwia sprawę i zmniejsza zakres możliwości zareagowania na gwałt. Po drugie po gwałcie należy zabrać kobietę na lody (waniliowe bądź czekoladowe). I najważniejsze: trzeba być umierającym. Jeśli spełni się te trzy warunki, sukces murowany.\nNie wiem co bardziej mnie zdumiewa: fakt, że film ten w ogóle powstał, czy też to, że będące na widowni kobiety nie wyszły w połowie. Po seansie żartowałem sobie, że prawdopodobnie w pierwotnej wersji scenariusza była historia faceta przygarniającego psa. Potem uznano, że atrakcyjniejsza będzie kobieta, ale już kwestii dialogowych bohatera nie zmieniono, stąd słyszymy z jego ust głównie komendy: "stój", "siad", "leż".


zawod.pl jest warta $ 8.95 - Wycena-stron.pl to darmowe narzędzie analizy i wyceny stron internetowych.\nzawod.pl jest warta $ 8.95\nzawod.pl została zarejestrowana 4 lat 7 miesiecy . Jest to domena posiadająca rozszerzenie .pl. Szacunkowa wartość strony wynosi $ 8.95 i ma możliwość dziennych przychodów w wysokości $ 0.15. Ponieważ nie stwierdzono występowania zagrożeń, dlatego aktualnie zawod.pl jest bezpieczna.\nUtworz Widgets dla zawod.pl\nTytuł strony internetowej zawod.pl\nOpis meta dla zawod.pl\nzawod.pl jest najlepszym źródłem wszystkich poszukiwanych przez Państwa informacji. Od tematów ogólnych do faktów z dziedzin specjalistycznych, wszystko to znajdziecie Państwo na zawod.pl .\nDate: Tue, 01 Sep 2015 06:26:56 GMT\nLast-Modified: Tue, 01 Sep 2015 06:26:56 GMT\nX-Adblock-Key: MFwwDQYJKoZIhvcNAQEBBQADSwAwSAJBANnylWw2vLY4hUn9w06zQKbhKBfvjFUCsdFlb6TdQhxb9RXWXuI4t31c o8fYOv/s8q1LGPga3DE1L/tHU4LENMCAwEAAQ==_IQSalG2Zk0qGUYXef J8Eu kDhGQ FkVIJw9SKqNMskNm0 Zl48WbSrqRFjyITsJNBo6sDK66oCc5nIl/kbpgg==\n2013-11-13 4 lat 7 miesiecy 4 dni temu\nzawod.pl A 590 IP: 72.52.4.120\nzawod.pl NS 86390 Target: ns1.sedoparking.com\nzawod.pl NS 86390 Target: ns2.sedoparking.com\nzawod.pl SOA 86400 MNAME: ns1.sedoparking.com\nzawod.pl MX 3600 Target: mail.nickstel.com\nzawod.pl TXT 3600 TXT: v=spf1 ip6:fd92:59f3:510e::/48 -all\nDOMAIN NAME: zawod.pl\nlast modified: 2015.06.23 08:19:37


Pigułka "dzień po" to zdaniem posła PiS "pigułka śmierci" - WP Wiadomości\nPigułka "dzień po" to zdaniem posła PiS "pigułka śmierci"\nPoseł PiS Marek Suski nie ucieka już od odpowiedzi na temat pigułki "dzień po". Na antenie Polsat News wyjaśnił nawet na czym polega mechanizm działania tabletki ellaOne.\n(fot. Jakub Kamiński / PAP)\nPigułka "dzień po" znów na receptę\nKiedy rząd przyjął projekt, z którego wynika, że pigułka "dzień po" (ellaOne) będzie dostępna tylko na receptę, poseł Marek Suski nie chciał tego komentować. Otoczony przez grupę dziennikarzy rzucił tylko, że "sam jej nie używa". W piątek w programie "Graffiti" w Polsat News od odpowiedzi o antykoncepcję awaryjną poseł PiS już nie uciekał.\nProwadząca program Beata Lubecka zapytała posła Suskiego, dlaczego, zdaniem PiS-u, pigułka "dzień po" jest taka zła. Poseł odpowiedział pytaniem na pytanie. - A co ta pigułka leczy, co powoduje? - zapytał. Na co usłyszał, że hamuje owulację jeśli zostanie przyjęta przed jajeczkowaniem lub utrudnia zagnieżdżenie się zarodka w macicy.\nPoseł PiS podsumował słowa dziennikarki w sposób, który może budzić wątpliwości zwłaszcza wśród ginekologów - Zapłodnione jajeczko jest przez tę pigułkę wyrzucane z ciała kobiety. Czy ona coś leczy? Jeżeli to jest lek, to powinien być dostępny. Ta pigułka niczego nie leczy, więc nie jest to pigułka zdrowia, tylko pigułka śmierci. Jeżeli mamy taką pigułkę dostępną, to niech chociaż będzie na receptę - wyjaśnił Suski.\nWedług Komisji Europejskiej tabletki ellaOne mogą być stosowane bezpiecznie i skutecznie bez recepty. Jednak ostateczna decyzja o tym, czy pigułka "dzień po" będzie sprzedawany bez recepty należy do każdego z państw UE.


Produkcja tytoniu - Strona 78 - Inne uprawy - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nStrona 78 z 186\nNapisany 25 styczeń 2015 - 19:40\nProdukcja tytoniu Mis 4, 1,5 kg na 10 m 2\nProdukcja tytoniu Dzisiaj, 18:42\nNapisany 25 styczeń 2015 - 19:56\nGolden Clomazon 480 EC:\nAle nie wiem czy ten środek jest gdzieś dostępny. W uniwersalu mówili żeby pryskać comandem tylko nie pisać tego bo środek i tak nie jest wykrywany...\nW ubiegłym roku stosowaliśmy Lubofos Bezchlorkowy ale nie pamiętam w jakiej dawce.\nProdukcja tytoniu Na pole lubofos 12 w dawce 400 kg na ha, oraz polifoska M w dawce 400 kg na ha, saletra amonowa tuz przed sadzeniem od 50 do 100 kg na ha i ma byc dobrze☺☺\nNapisany 25 styczeń 2015 - 20:35\nSą dostępne od 2015r jakieś środki chwastobójcze z rejestracją na tytoń? Z tego co wiem to command'u 480 nie można juz stosować. I mam do was jeszcze jedno pytanie jakich nawozów używacie i w jakich dawkach przed wysadzeniem rozsady?\nTutaj jest podana lista http://www.ptyt.neos....pl//srodki.htm , na tej stronie jest prowadzona też sprzedaż nasion na ten sezon więc lista jest prawdopodobnie aktualna. Choć widnieje na niej Command 360 CS i Command 480 EC .\nCo do waszych żali na temat cen tytoniu. Mogę tylko wyrazić opinię z perspektywy palacza. Moim skromnym zdaniem musicie przygotować się na przebranżowienie i to jak najszybciej, puki nisze takie jak na przykład chów bydła nie są jeszcze przepełnione.\nZ roku na rok będziecie mieć gorzej, i to jest pewne patrząc na to jak polityka antynikotynowa nabiera rozpędu.\nNapisany 25 styczeń 2015 - 21:00\nprzebranżowienie... Na co ma się przebranżowić tyle gospodarstw z których tak jak u nas w okolicy większość to gosp. kilku hektarowe\nNapisany 25 styczeń 2015 - 21:13\nProdukcja tytoniu Nie ma szans na przebranzowienie. Ponizej 15 ha nie mozna liczyc na godny byt. A na 5 ha tytoniu cala rodzina sie utrzyma i jeszcze jakies modernizacje w gospodarstwie sie zrobi. Za granica tez wszyscy sie nie zmieszcza ☺:-\_\nNapisany 25 styczeń 2015 - 21:14\nnie jest to juz aktualne\nmoim zdaniem to grupy producentów powinny dyktowac ceny prawda jest taka ze firmy nie sa w stanie sprowadzic lisci tytoniu bo jak na razie wieksz czesc produkcji idzie do krajów uni europejskiej gdze dobrze zarabiają nie zarżna kury znoszacej złote jaja a mamią tytoniarzy jakie to wysoką akcyze płacą te spiewki niech włoza miedzy bajki brak solidnego nacisku na firmy ze strony plantatorów i reprezentujacych grup nie wymusi opłacalnosci uprawy tytoniu w polsce\nmoim zdaniem jezeli grupy sz słabe w negocjacjach a od lat to widzimy to powinny zaangazowac w negocjacie ministerstwo rolnictwa bo minister sawicki powinnien znalesc bat na firmy tytoniowe\nNapisany 25 styczeń 2015 - 21:53\nProdukcja tytoniu Popieram kolege!\nTrzeba zrobic pozadek w zwiazkach!\nProdukcja tytoniu Sawickiego do tytoniu już nie dopuszczajcie raz zawalił.Ludzie wśród plantatorów są marzy ludzie którzy też potrafią negocjować,po szkołach studiach.Znający techniki negocjacji i im bardziej zależy,bo też sadzą i z tego Żyją.\nZmiany w związkach powinny zajść.\nNapisany 26 styczeń 2015 - 00:09\nProdukcja tytoniu Widze, ze nasze forum jest bardzo czesto odwiedzane. Czyzby przez zwiazki i firmy tytoniowe?\nNapisany 26 styczeń 2015 - 00:21\nNapisany 26 styczeń 2015 - 00:47\nNapisany 26 styczeń 2015 - 11:29\nProdukcja tytoniu Plantatorzy nie podawajcie szacunkow firmom! Poczekajmy na cene, nikomu kontraktu nie zabraknie\nNapisany 26 styczeń 2015 - 14:39\nNapisany 26 styczeń 2015 - 14:54\nProdukcja tytoniu Czas na strajk jest od dawna. Zbierajmy sie i strajkujmy. Jestem za\nNapisany 26 styczeń 2015 - 16:00\nProdukcja tytoniu Koledzy gdzie wasz entuzjazm? Dzwoncie do swoich zwiazkow i organizujmy sie! Nie patrzmy jeden na drugiego tylko dzialajmy!\nNapisany 26 styczeń 2015 - 19:28\nEdytowany przez marekber, 26 styczeń 2015 - 19:44.


"Lokatorki" Klary Kochańskiej nominowane do studenckiego Oscara - Stowarzyszenie Filmowców Polskich\nAmerykańska Akademia Filmowa ogłosiła: film Klary Kochańskiej w finałach rywalizacji o nagrodę studenckiego Oscara w kategorii obcojęzyczny film fabularny. W tym roku do rywalizacji o studencką statuetkę najbardziej znanej nagrody filmowej świata zgłoszono rekordową liczbę 1.749 filmów. Film Klary znalazł się w finałowej siódemce i jest jedynym polskim filmem, który powalczy o nagrodę.\nAutorką zdjęć do filmu "Lokatorki" jest Zuzanna Kernbach, absolwentka sztuki operatorskiej Szkoły Filmowej w Łodzi. Film powstał na podstawie scenariusza Klary Kochańskiej i Kaspra Bajona. Główna bohaterka filmu Justyna (w tej roli Julia Kijowska) to samotna trzydziestoparolatka, która mimo ryzyka jakie się z tym wiąże, kupuje mieszkanie na aukcji komorniczej. W dniu przeprowadzki do wymarzonego domu okazuje się, że klucze nie pasują do zamka. Sen Justyny o własnym miejscu spełni się jako koszmar...\nOpiekunami artystycznymi filmu byli: Robert Gliński, Wojciech Marczewski i Jerzy Zieliński. Film wyprodukowała Szkoła Filmowa w Łodzi.\nPodczas 31. edycji Warszawskiego Festiwalu Filmowego film został wybrany najlepszym filmem krótkometrażowym - otrzymał Short Grand Prix. "Lokatorki" nagrodzono także w Hongkongu podczas Global Chinese Universities Student Film and Television Festival w Hongkongu - Złotą Nagrodą dla najlepszego filmu zagranicznego. Film miał swoją projekcję również na festiwalu w Karlowych Warach, podczas którego Klara wzięła udział w programie Future Frames, który miał zwrócić uwagę branży filmowej na młodych twórców - wartych obserwowania.\nWięcej o studenckim Oscarze: http://www.oscars.org/saa\nProfil filmu na FB: https://www.facebook.com/lokatorki/?hc_location=ufi\nUkazała się książka o Wojciechu Marczewskim "Świat przyspiesza, ja zwalniam"\nOstatnie dni naboru na darmową Akademię Animatora Kultury


Produkty bio : Technika\nWarzywa są niezbędne naszemu organizmowi żeby właściwie funkcjonować identycznie mocno jak owoce, jakie wyposażają nas w rozmaitego rodzaju niezbędne witaminy. Warzywa jednakowo jak owoce też posiadają miarodajne witaminy, na ogół nieco inne niż owoce, skutkiem tego ich spożywanie również równa się temu, że będziemy mieć lepsze czy też przynajmniej tak samo zdrowe życie jak do tej pory. Tutaj warzywa owoce dla wszystkich są kultowe, bo widujemy je odpowiednio na co dzień, a przynajmniej musimy je nie tylko widywać, jednakowoż i spożywać. Jednakże owoce jak wszystko inne mają swoje biologiczne lub też ogólnie naukowe wyjaśnienie. Czym w związku z tym są warzywa lub ewentualnie produkty bio? Warzywa określa się jako zdrowe dla organizmu ludzkiego rośliny zielne, jakie mogą służyć nam za pokarm. Z uwagi na różną budowę możemy spożywać je w całości lub ewentualnie tylko co poniektóre z ich części. Prócz tego zdrowe warzywa jemy w rozmaitych postaciach, jako warzywa surowe, jarzyny gotowane, jak kto uwielbia. Obojętnie jak je spożywamy, ważne by były w jadłospisie zawsze obecne, bowiem działają odpowiednio nie tylko na nasze zdrowie fizyczne, niemniej jednak także zdrowie psychiczne, bowiem jedząc zdrowo czujemy się zdrowo a wiec i zdrowo wyglądamy, a wówczas czujemy się znacznie lepiej.


Watykan: bezprecedensowa Droga Krzyżowa w czasach pandemii – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Świat / Watykan: bezprecedensowa Droga Krzyżowa w czasach pandemii\nWięzień skazany na dożywocie napisał: „Wiele razy w sądach i w dziennikach rozbrzmiewa donośnie ten krzyk: +Ukrzyżuj go, ukrzyżuj go+. Jest to krzyk, który słyszałem także wobec mnie”.\n„Po dwudziestu dziewięciu latach więzienia nie straciłem jeszcze zdolności płaczu, poczucia wstydu za swoją przeszłość, za popełnione zło. Czuję się Barabaszem, Piotrem i Judaszem w jednej osobie” – dodał.\nRodzice zamordowanej dziewczyny przywołali tę tragedię: „Tamtego strasznego lata nasze życie rodziców umarło wraz z życiem dwóch naszych córek. Jedną z nich wraz z jej serdeczną przyjaciółką zabiła ślepa nienawiść bezlitosnego człowieka; druga, która cudem przeżyła, straciła na zawsze swój uśmiech”.\nZaznaczyli, że pozostaną skazani na cierpienie do końca.\n„Jesteśmy starzy, coraz bardziej bezbronni i jesteśmy ofiarami najgorszego bólu, jak istnieje: przeżycia śmierci własnej córki” – dodali.\nWięzień odbywający karę za zabójstwo przyznał: „Wystarczył jeden dzień aby przejść z życia nieskazitelnego do popełnienia czynu, który zawierał w sobie pogwałcenie wszystkich przykazań”.\n„Doprowadziłem – napisał – również swoją rodzinę na skraj przepaści. Z mego powodu stracili nazwisko, poważanie, stali się tylko rodziną zabójcy”. Jak zapewnił, nie szuka usprawiedliwienia świadom tego, że będzie pokutował za swoją winę do ostatniego swojego dnia.\nCórka mężczyzny skazanego na dożywocie przy ósmej stacji napisała: „Od dwudziestu ośmiu lat odbywam karę dorastania bez ojca. Przemierzyłam Włochy z południa na północ, by być blisko niego”, odbywam Giro d’Italia śladem więzień i uczuć”.\nWychowawczyni więzienna w swoich rozważaniach przyznała, że każdy wchodzący do zakładu karnego zostaje „ogołocony z wszelkiej godności z powodu popełnionych grzechów, z wszelkiego szacunku dla siebie i dla innych”.\n„Zdałem sobie sprawę, że, nie będąc winnym, jestem człowiekiem zmuszonym do udowodnienia swojej niewinności. Wisiałem na krzyżu przez dziesięć lat, to była moja droga krzyżowa wypełniona dokumentami, podejrzeniami, oskarżeniami, obelgami” – opowiedział.\nSędzia penitencjarny wskazał zaś, że każdy sprawca musi odpokutować za zło, które popełnił, bo brak tego oznaczałby bagatelizowanie przestępstw i ich usprawiedliwienie. Wezwał do modlitwy za przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości „by byli uczciwi w wypełnianiu swojej służby na rzecz państwa i jego obywateli”.\nNa zakończenie Via Crucis odczytano modlitwę: „O Boże, wieczne światło i dniu, który się nie kończy, napełnij swoimi dobrami tych, którzy poświęcają się ku Twojej chwale i na służbę cierpiącym, w niezliczonych miejscach bólu ludzkości”.\nTagi: Droga Krzyżowa, Franciszek, Wielki Piątek\nNie mogąc być w kościele, nie musimy rezygnować z towarzyszenia Jezusow... Wielka Sobota – dzień wielkiej ciszy, modlitwy, skupienia, oczekiwania...


Fiji Exclusive -\nHome Fidżi Fiji Exclusive\nFiji Exclusive | Nadi, Malolo\nZobacz jak żyją rdzenni mieszkańcy wysp\nPływaj, surfuj, nurkuj, spaceruj, snorkeluj – możliwości są nieograniczone!\nWylot z Polski na Fidżi z przesiadkami.\nZ lotniska prywatny kierowca zawiezie Was do hotelu na wyspie Nadi, gdzie odpoczniecie po długim locie. Jeśli będziecie mieć czas i siłę, wybierzcie się na zwiedzanie miasta – to dobry sposób, żeby przywitać się z Fidżi. Odwiedźcie oszałamiająco kolorową hinduistyczną świątynię, wypijcie drinka w którymś z licznych barów i przygotujcie się do podróży na piękną wyspę Malolo.\nPo śniadaniu wodolotem udacie się na wysepkę Malolo.\nTutejsze krajobrazy przywodzą na myśl przekolorowane pocztówki – błękit nieba styka się z lazurem wody, a rozdziela je jedynie pas złocistego piasku i szumiących łagodnie, zielonych palm. Jeśli chcecie spędzić cały czas na beztroskim wypoczynku, rozkoszujcie się wspaniałą plażą, grzejącym słońcem i płytką, spokojną wodą przy brzegu – a jeśli drzemie w Was żyłka odkrywcy, wyruszcie na eksplorację rafy koralowej! Surfing, nurkowanie, snorkeling, wycieczki łodzią – nawet nie zdążycie zauważyć, kiedy Wasze czarodziejskie wakacje dobiegną końca…\nOstatniego dnia przelot prywatnym helikopterem do Nadi.\nDziś przelecicie helikopterem do znanego Wam już hotelu na Nadi, gdzie spędzicie jedną noc przed odlotem. Jeśli pierwszego dnia nie zdążyliście odwiedzić miasta, zróbcie to dzisiaj. Następnego dnia czeka Was prywatny transfer na lotnisko i lot powrotny do Polski z przesiadkami.\nPRZELOTY MIĘDZYNARODOWE Warszawa - Nadi - Warszawa\nPRZELOTY WEWNĘTRZNE Wodolotem i prywatnym helikopterem\nZAKWATEROWANIE ZE ŚNIADANIAMI 2 noce Nadi, 7 nocy Malolo\nWYŻYWIENIE Wyżywienie HB w czasie pobytu w hotelu Likuliku Lagoon Resort (Malolo)


Pyszny indyk. Roladki z indyka, pieczona pierś z indyka, duszony udziec z indyka.\nVideo of Garlic Bread Steak Sandwich | SAM THE COOKING GUY\nOrestauracji "Big Adriano" usłyszałem już jakiś czas temu. Lokal jest nietypowy, bo podobno serwują tam pierwszą w Polsce pizzę w stylu chicagowskim. Mieści się na odległym Ursusie, więc planowanie wypadu trochę trwało, ale w końcu się udało. Po raz pierwszy w życiu miałem okazję spróbować grubego na 5 cm placka wypełnionego niesamowitą ilością mozzarelli połączonej z pepperoni. Wniosek jest jeden: przed tą pizzą powinien ostrzegać Minister Zdrowia.\nPodróż spod stóp Pałacu Kultury i Nauki do mieszczącej się na ulicy Dzieci Warszawy pizzerii zajęła nam około 20 minut. Ciężko zatem powiedzieć, że pierwsza w Polsce restauracja serwująca pizzę deep-dish, czy inaczej mówiąc pizzę w stylu chicagowskim, to perfekcyjne miejsce na lunchowy wypad. Zwłaszcza gdy biuro znajduje się w centrum stolicy. Jeśli jednak ktoś mieszka bliżej Ursusa. w przerwie może zawsze podskoczyć do prowadzonej przez Adriana "Big Adriano" Wiśniewskiego knajpki. Oczywiście o ile gigantyczna ilość mozzarelli na dobre nie zalepi chęci do dalszej pracy.\nFavourite dish  All time favourite  #foodbloggerbd #foodlovers #foodiegram #foodporn #foodie #food #chicken #grillchicken #prawn #periperiprawns #coleslaw #rice #fish #fishnco #dhaka #bangladesh\nNiemal w każdym tygodniu słyszy się o nowej, rewolucyjnej diecie, która może zdziałać cuda. Równie często okazuje się, że to bzdura, na którą nie warto marnować czasu. Zamiast testować wszelkie nowinki dietetyczne lepiej zainteresować się nawet nie tym, co jeść, ale JAK to robić. Mindful eating to świadome jedzenie w pełnym skupieniu, które relaksuje umysł i pozytywnie wpływa na organizm.\nGrill chicken lunch #food #lunch #grillchicken\nAs-Tech Artur Szczepaniak Firma Budowlana\nCzęsto mówi się, że „w tłusty czwartek" się nie liczy, ale czy na pewno? Jeden pączek to prawie 300 kalorii, a powiedzmy sobie szczerze - na jednym poprzestaną tylko ci z największą siłą woli. Co zrobić, aby w ten dzień cieszyć się słodkościami bez wyrzutów sumienia? Z pomocą przychodzą specjaliści od zdrowej kuchni, którzy każdego roku prześcigają się w pomysłach na zdrowe odpowiedniki tłustych wypieków. Jeżeli nie jesteś fanem fit eksperymentów i pomysł na pączki z batatów i bananów, według Anny Lewandowskiej, raczej cię nie zachwycą - spokojna głowa.\ndługość ciała samców 100–125 cm, masa ciała samców 5000–11,200 g (w niewoli nawet do 13,100 g); długość ciała samic 76–95 cm, masa ciała samic 2200–4200 g; rozpiętość skrzydeł ok. 120-180 cm. Samce są do 30% większe od samic. Upierzenie samca jest czarne, pokryte brązowo-białym prążkowaniem. Głowa i szyja naga, pokryta brodawkami. Korale i grzebień dobrze wykształcone. W zależności od pory roku naga skóra zmienia kolor od niebieskiego i czerwonego po niemal biały. Nogi szaro-zielonkawo-żółte. Samice mniejsze i mniej kontrastowe. Istnieją różnice w wielkości i upierzeniu między poszczególnymi podgatunkami.\nVideo of Tomahawk Ribeye Steak | Grilled Tomahawk Ribeye on the PK Grill\nPielgrzymi, którzy przypłynęli do Ameryki na pokładzie statku Mayflower, byli członkami anglikańskiego Kościoła separatystycznego (odłamem purytanów zwanym English Dissenters lub English Separatists). Wcześniej ruszyli ze swych domostw w Anglii i pożeglowali do Holandii (Niderlandów), aby uciec przed prześladowaniem religijnym. Tam cieszyli się większą tolerancją religijną, ale w końcu rozczarowali się holenderskim sposobem życia i uznali go za bezbożny. Szukając lepszego życia, separatyści wynegocjowali z londyńską kompanią handlową sfinansowanie pielgrzymki do Ameryki. Tylko około jedna trzecia odbywających podróż na pokładzie „Mayflower” była separatystami; pozostali zostali wynajęci dla zabezpieczenia interesów firmy.


Felietony UMYSŁ, Umysł, Video / niedziela, Październik 15th, 2017\nOstatnio zdałam sobie sprawę z jednej bardzo ważnej rzeczy odnośnie wad i problemów. Do niedawna myślałam, że negatywne strony naszej osobowości są raczej bardziej widoczne niż ukryte, że nie musimy głęboko „szperać”, aby odkryć co jest w nas złego i co moglibyśmy (tylko dobrowolnie!) zmienić. Oczywiście wszystko zależy indywidualnie od każdej osoby, jego doświadczeń i wierzeń. U jednego wada jest bardziej zarysowana i łatwiej ją rozeznać, a u drugiego jest już po górkę.\nKażdy ma wady i zalety, każdy ma problemy i rozwiązania. Splot różnych wydarzeń i mixów osobowości powoduje, że czasami zapentlamy się i nie potrafimy naszych problemów zlokalizować, a tym samym rozwiązać. Nie żyjemy w pojedynkę, a z innymi ludźmi, wiec nie trudno jest pogupić się w relacjach i nie popełniać błędów. Coś co wydaje nam się łatwe do rozwiązania wcale takie nie jest, ponieważ w grę wchodzą inne cechy charakteru, wydarzenia, zranienia, radości… Często jesteśmy świadomi naszej wady – np. lenistwa – akceptujemy to i żyjemy dalej. Ale czy na pewno „problemem” jest lenistwo? A może ukryty lęk? A skąd on się wziął? Może lęk przed działaniem i porażką odbiera Ci energię? Jak wpływa to na osoby w Twoim otoczeniu?\nTak naprawdę bardzo trudno jest nazwać rzecz po imieniu i z nią walczyć.\nGdyby wszyscy zdawali sobie sprawę z problemu, który posiadają nie byłby on problemem. Gdyby na pewno wiedzieli co to jest i umieli to nazwać, jednocześnie umieliby to rozwiązać. Często wydaje nam się, że wiemy, a w rzeczywistości tak nie jest. To do czego dąże, to że prawdziwe problemy są w nas głęboko zakorzenione i trudno zidentyfikować ich prawdziwą przyczynę, bądź je szczerze nazwać.\nW jaki sposób można zlokalizować coś w nas głęboko zakorzenionego?\n… OTWÓRZYĆ SIĘ NA NOWE ROZWIĄZANIE\nAby pokonać nasze ukryte problemy, ukryte wady, ukryte złości, z których nie zdajemy sobie sprawy i nie mamy zielonego pojęcia o ich istnieniu, to musimy otworzyć się na nowe stojące przed nami możliwości. W związku z tym przekazem nagrałam dla Was filmik, który wydaje się być idealnym przykładem do tego tekstu. Prosta sytuacja życiowa, która otworzyła mi oczy 🙂\nNie warto zamykać się na nowe rozwiązania. Nie jest nigdzie napisane i nie jest zakazane, aby nie próbować czegoś, co może Ci pomóc wzrastać. Należy WZRASTAĆ W MIŁOŚCI, należy być na nią otwartym.\nOczywiście mam tu na myśli sytuacje, które do tej miłości Cię doprowadzają, przybliżają, a nie oddalają. Bóg, nieważne w jakiej religii czy wyznaniu, jest okazem dobra i piękna. Mogę więc tylko przypuszczać, bo pewności nikt z nas nie ma, że On nie chciałby mojego czy Twojego smutku, a tego byś wyszedł ze swojego problemu z podniesioną głową i uśmiechem na twarzy. Śmiem jeszcze dodać, że On z chęcią Ci w tym pomoże i na pewno to robi podsyłając różne „koła ratunkowe” w postaci ludzi, książek, cytatów, architektury, miejsca, w którym mieszkasz, współlokatorów …\nPoniższy filmik zaczyna się banalnie, ale zapewniam, że jest w nim głębszy sens. Przyznam Wam szczerze, że sama byłam w szoku jak to możliwe, że inspiracja, tchnienie, Duch Święty, natchnienie, energia (zwał, jak zwał) spadła na mnie w trakcie nocy kiedy przeracałam się z boku na bok 🙂\nŻyczę Wam Kochani, abyśmy znajdowali takie rozwiązania, które przygotował dla nas NASZ Bóg, a nie my sami. On wie najwięcej z nas wszystkich. Stworzył wszystko, więc wie wszystko i wie co jest dla nas najlepsze. Musimy być otwarci na Jego działanie, na rozglądanie i szperanie…\nZachęcam więc do szperania z pełnym MIŁOŚCI SERCEM 🙂\nPaździernik 15, 2017 Marzec 11, 2018 M.Felietony UMYSŁ, Umysł, VideoBóg, felieton, nadzieja, psychologia, wiara\nOne Reply to “Rozwiązanie problemu”\nGrudzień 19, 2017 at 1:09 am\t Odpowiedz\n733 938 267 Jestem Tomek, chcę mieć Świętą Rodzinę, nie mam sakramentu małżeństwa.\nPrevious Post Życzenia urodzinowe!\nNext Post Różaniec, czyli moje drugie imię


White Perfection koryguje nieregularną pigmentację skóry\nWhite Perfection, jedyna taka naturalna seria kosmetyków wybielających przebarwienia pigmentacyjne na skórze.\nMinimum 95,5% naturalnego pochodzenia\nDzięki wyspecjalizowanemu naturalnemu składowi, opartymi testami, kosmetyki działają w sferze korekcji nieregularnej pigmentacji skóry, rozjaśniania przebarwień posłonecznych, starczych i hormonalnych.\nLekka bardzo dobrze przyswajalna konsystencja kosmetyków sprawia, że skóra staje się wyraźnie rozświetlona, rozjaśniona i odmłodzona, poprawia się ogólny koloryt oraz wygląd skóry.\nSeria nie zawiera kwasu kojowego, chydrochinonu czy rezorcyny powszechnie stosowanych szkodliwych chemicznych substancji wybielających!\nWybielający krem na przebarwienia skóry.\nSpecjalnie opracowany do cery z przebarwieniami pochodzenia słonecznego, plamkami typu starczego czy hormonalnego np. trądzikowego.\n95.5 % składników naturalnych.\nRedukuje przebarwienia, spowalnia i zapobiega ich powstawaniu, działa skutecznie uelastyczniająco i zmiękczająco. Skóra dłoni staje się delikatna, miękka i widocznie odmłodzona.\n95,5 % Naturalny\nSpecjalnie opracowane dla cery z plamami pigmentacyjnymi różnego pochodzenia. Dzięki swojemu naturalnemu składowi, skutecznie oczyszcza skórę, koryguje przebarwienia, zapobiega nieregularnej pigmentacji skóry, która staje się widocznie rozświetlona.\nZobacz inne kosmetyki\nArtimin Dol to maść przeciwbólowa na stawy i mięśnie. 99% naturalna.\nLArganic Tajemnica młodości i piękna, która pochodzi z daleka. Seria odmładzających kosmetyków z ekologicznym olejkiem arganowym.\nPura Natura Delicaderma Natura House S.p.A z opatentowaną substancją Relievene SK® z wyciągiem różeńca górskiego.\nNatura House Psoristop seria kosmetyków leczniczych na łuszczycę, wypryski (egzemę), trądzik i opryszczkę.\nPura Natura Simply Rose Natura House S.p.A różana seria kosmetyków z efektem jedwabiu\nNatura House Pura Natura Purifying do cery trądzikowej\nNatura House IntimElle płyny do higieny intymnej\nPendyx Biologico Foot Specialist - specialista od zdrowych i wypielęgnowanych stóp i nóg\nPura Natura Deo-naturalne dezodoranty w kulce i w sprayu\nNatura House Szampony są produkowane bez szkodliwych substancji mydlących, a za to z roślinnymi i ziołowymi ekstraktami.


Sztukateria zewnętrzna i wewnętrzna (produkcja) - katalog produktów/usług w Odi.pl\nSztukateria zewnętrzna i wewnętrzna (produkcja)\nId produktu/usługi: 8484 Data dodania: 13.01.2013\nPragniemy przedstawić Państwu ofertę gotowych wyrobów architektonicznych, których jesteśmy producentem. Wyroby nasze przeznaczone są do bezpośredniego montażu na zewnątrz i w środku budynków. Główne zastosowanie znajdą jako wykończenia: elewacji, otworów okiennych, drzwiowych, ścian, do łączenia sufitu bądź posadzki ze ścianą, oraz do renowacji zabytków.\n- listwy do boniowania\nNasza sztukateria wykonywana jest ze styropianu EPS 100 i EPS 200 charakteryzujących się dużą wytrzymałością na nacisk, odkształcenia oraz inne czynniki zewnętrzne, a także ze styroduru.\nProfile pokryte są nowoczesną specjalistyczną masą polimerową, w której znajdują się wypełniacze o odpowiednim uziarnieniu. Są to kruszywa marmurowe, kwarcowe, oraz włókna naturalne i syntetyczne.\nTak przygotowana powłoka odporna jest na pęknięcia, nie odspaja się od elementu.\nMasa nadaje dużą twardość i elastyczność elementom, zapewniając im trwałość oraz wysoką odporność na warunki atmosferyczne.\nProdukowana przez nas sztukateria wykonywana jest dwoma metodami:\n1. metoda ciągniona – gwarantuje otrzymanie ostrych krawędzi i gładkich płaszczyzn, co sprawia, że tak wykonany element architektoniczny jest bardziej wyrazisty, a gładka powierzchnia nadaje łatwość jego obrobienia i późniejszego utrzymania.\n2. metoda natryskowa – powłoka wykonywana jest ręcznie. Styropian jest spryskiwany specjalnym preparatem na bazie żywicy akrylowej.\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom naszych Klientów oferujemy w sprzedaży następujące wersje naszych profili:\n1. profile powlekane – bardzo twarde, powlekane specjalistycznymi masami. Doskonale nadające się do malowania farbami wodorozcieńczalnymi jak i farbami w sprayu. Są to wszystkie listwy zewnętrzne jak i mogą służyć do wewnątrz.\n2. profile surowe – do samodzielnego tynkowania, bądź malowania. Przy samodzielnej obróbce należy pamiętać, iż surowe listwy można malować wyłącznie farbami nie zawierającymi rozpuszczalników! Profile wewnętrzne mogą służyć jako: listwy przypodłogowe (cokoły), listwy przysufitowe, listwy oświetleniowe (montując w nich taśmę Led, lub wąż świetlny), do oddzielenia kolorów ścian, wykończenie tapet, imitacja ramy lustra czy obrazu, ozdoba kominków.\n3. wszystkie elementy wykonujemy na indywidualne życzenie klienta – wymiary, wzór, etc.\n50 9... pokaż tel.50 947 17 05\n506... pokaż tel. kom.506 848 696\nLiczba odwiedzin wpisu: 681\nStyrodom Ewelina Świadek\nWsporniki - sztukateria zewnętrzna i wewnętrzna\nPilastry - sztukateria zewnętrzna i wewnętrzna\nListwy do boniowania - sztukateria zewnętrzna\nCokoły - sztukateria wewnętrzna\nListwy SUROWE - sztukateria wewnętrzna\nTaśma do paneli ogrodzeniowych\nPrzedstawiam Państwu taśmę do wypełnienia paneli ogrodzeniowych o wymiarze 19 c...\nProfesjonalne wykonywanie powierzchni magnetyczno - suchościeralnej\nJesteśmy profesjonalną firmą specjalizującą się w wykonywani...\nFarba Smart Wall Paint (bezbarwna)\nDzięki użyciu farb Smart Wall Paint Clear naszą ścianę możemy zmienić w powierzc...\nGdy połączymy farbę Smart Wall Paint z masą magnetyczną otrzymamy powierzchnię m...\nDzięki zastosowaniu wyjątkowej farby Smart Wall Paint gładką powierzchnie zmieni...\nSztukateria wewnętrzna, listwy sufitowe oraz listwy podświetlane LED\nProdukcja pod wymiar sztukaterii ściennych lub sufitowych. L...


Szczecin dla Międzywodzia – „Solidarnie z wolontariuszami i uchodźcami” | Kamienskie.info\nmaj 19, 2022 • 09:17 4 komentarze\nFundacja Pełnia Wyrazu Fundacja EFC RÓWNiE Punkt Wsparcia Cudzoziemców 2.0 Refugees Szczecin Fundacja Otwarte Serce zaprasza na nietypowe wydarzenie w Międzywodziu.\n– Organizujemy wydarzenie w Międzywodziu, aby nagłośnić trudną sytuację, w jakiej znalazły się osoby wspierające przybyłych z Ukrainy oraz sami uchodźcy. Od 16 do 20 maja będziemy prowadzić na Dworcowej 2/106 – oficyna, I piętro – zbiórkę produktów spożywczych (mleko bez laktozy, majonez, jajka, olej, warzywa, owoce) oraz kart podarunkowych Orlen, które rozdane zostaną wolontariuszom, którzy zapewniają uchodźcom transport (np. do lekarza, urzędów…). Dary te trafią do potrzebujących w pasie nadmorskim.\nW Smażalnia Dwóch Rybaków spotkamy się z Magdalena Ślifka, która od lutego, każdego dnia wspiera rodziny ukraińskie i potrafi sprostać najtrudniejszym wyzwaniom. Na miejscu porozmawiamy również z założycielami Fundacji Otwarte Serce – Borysem i Lesią – oraz sołtyską Łukęcina, Paulą Szabunią i wolontariuszką Kamilą. Porozmawiamy o potrzebach w nadmorskich miejscowościach i sprawdzimy, jak możemy – również w przyszłości – współpracować na rzecz osób z Ukrainy.\nPodczas wydarzenia posłuchamy występu wokalnego dzieci i młodzieży z Klub Wielokulturowy dla Młodzieży/клуб мультикультурний для молоді prowadzonego od dwóch miesięcy przez fundację RÓWNiE i Fundacja EFC oraz obejrzymy prace plastyczne, które powstały w ramach konkursu „Naszymi oczami”.\nWydarzenie dofinansowane przez Islandię, Liechtenstein i Norwegię z Funduszy\nPoprzedni wpisSeniorzy mogą zarobić więcej Następny wpisJurek Owsiak odsłonił tablicę z nazwą mostu WOŚP w Dziwnowie! [ZDJĘCIA, FILM]\nDobra promocja Smażalni\nTeż możesz pomagać i Ciebie wpiszą. Nie będziesz musiał wytykac czy zazdrościć. Nikt nie broni.\nPOLSKA JEST BOGATYM KRAJEM ALE NIE DLA POLAKOW\nUkraińcy muszą sami sobie pomóc zarabiając pieniądze czyli pracując. Innej drogi nie ma. Na pewno jest to niewygodne, bo płace mało satysfakcjonujące. Mogą być wysokie jeżeli udowodnią praktycznie swoją przydatność dla pracodawcy.


DeliGoo pozyskuje finansowanie i rusza na podbój rynku usług kurierskich | Portfel Polaka\nDeliGoo pozyskuje finansowanie i rusza na podbój rynku usług kurierskich\nCzym jest jednak DeliGoo? To rozwiązanie, które pozwala automatyzować całe systemy logistyczne. Jest to możliwe dzięki narzędziu do budowania scentralizowanej floty kurierskiej w sektorze ostatniej mili. Dzięki DeliGoo firmy realizujące dostawy do swoich klientów mają możliwość w krótkim czasie, wprowadzić skuteczny outsourcing dostaw w maksymalnie scyfryzowanym procesie.\nDziałalność firmy rozpoczęła się od outsourcingu dostaw gastronomicznych z restauracji oraz diet pudełkowych, jednak w planach są kolejne branże, m.in. e-commerce. Poza usługą outsourcingu procesów logistycznych, DeliGoo oferuje też wsparcie klientów narzędziami sprzedażowymi, takimi jak np. generator stron do zamówień online dla restauracji. Planowane są kolejne funkcjonalności.\nDeliGoo – było ich trzech…\nTwórcami DeliGoo jest trzech przedsiębiorców – Łukasz Rybak, Konrad Dymek i Michał Jabłoński. Zespół wspiera także Sebastian Badura w roli CTO. Przez pierwsze 2 lata finansowali projekt z własnych środków, ale ostatnio na swój pomysł otrzymali wsparcie wynoszące 1 mln zł. Inwestorem został fundusz venture capital bValue, z którym DeliGoo podpisał umowę w listopadzie 2019 roku. Jak mówią szefowie DeliGoo pozyskane środki będą przeznaczone na dalszy rozwój technologii i umacnianie pozycji na rynku w Polsce.\n– W sektorze usług kurierskich jednym z największych problemów jest ostatni etap dostarczenia paczki, czyli tzw. ostatnia mila. Jest ona nie tylko najdroższa, ale również najbardziej skomplikowana logistycznie. Stworzyliśmy rozwiązanie technologiczne, które rozwiązuje tą kwestię i udało nam się niedawno pozyskać finansowanie na nasz pomysł – tłumaczy Łukasz Rybak, wiceprezes i współtwórca DeliGoo.\nW przygotowanie DeliGoo do pozyskania kapitału z rynku VC zaangażowali się eksperci z firmy Genprox. Genprox to firma księgowo-doradcza specjalizująca się w obsłudze funduszy venture capital w zakresie księgowości, raportowania finansowego, ale również analiz due diligence spółek portfelowych.\n– Nawet najlepiej przygotowany do ekspansji Startup wymaga wsparcia w zdefiniowaniu spójnej relacji pomiędzy prezentacją inwestorską, modelem finansowym oraz sprawozdaniami finansowymi. Genprox realizując wiele analiz due diligence dla funduszy VC, zyskał unikalną perspektywę i wiedzę co jest kluczowe z perspektywy funduszu w wyborze spółek do portfela inwestycyjnego – mówi Dariusz Landsberg, prezes Genprox.\nGenprox zrealizował w 2019 roku kilkanaście badań due diligence. Znając dobrze potrzeby i oczekiwania funduszy VC doradzał m.in. Deligoo w przygotowaniu prezentacji inwestorskiej oraz w procesie negocjacji z funduszem VC.\nDeliGoo działa obecnie w 9 polskich miastach, gdzie obsługują już ponad 200 restauracji. W ubiegłym roku firma uzyskała przychody na poziomie 1,5 mln zł, a w roku 2020 planowane jest ich podwojenie do poziomu 3 mln zł. DeliGoo jest w spektrum zainteresowania kolejnych funduszy VC. W roku 2021 spółka chce być już obecna także na kilku rynkach w Europie.\nPoprzedni artykułBezrobocie w Polsce rośnie\nNastępny artykułFinanse nie są dla Polaków sexy – uważa prezes Loando [VIDEO]


Brązowa wydzielina z pochwy i ból brzucha | abcciaza.pl\nBrązowa wydzielina z pochwy i ból brzucha\nJestem w 9 tygodniu ciąży. Od paru dni zauważyłam brązowa wydzielinę z pochwy. Tydzień temu badał mnie lekarz, nie ... lożysko.. . Więc radzę udać się do lekarza. (ciąża, wydzielina z pochwy) ... : Witam. Dopóki wydzielina nie jest czerwona (świeża krew) i jest jej niewiele, to raczej nie ma powodów do zmartwień. Jest to dość powszechne zjawisko w późnym okresie pierwszego trymestru, związane prawdopodobnie z tworzeniem się łożyska. Pozdrawiam ...\nczytaj więcej Jakie mogą być przyczyny brązowej wydzieliny z pochwy?\n(...) prezerwatywę ? I czy wtedy może dojść do zapłodnienia? Wczoraj podczas palcówki poczułam ból w pochwie i nie miałam ochoty na dalsze zabawy. Pyt 2 : Czym może być to spowodowane? Dzisiaj pojawiła mi się brązowa wydzielina z pochwy. Pyt 3 : Czym może być ... ... czytaj więcej Brązowa wydzielina z pochwy - czy to coś poważnego?\nMam 23 lata, od 2 lat biorę tabletki antykoncepcyjne. Zauważyłam, że od jakiegoś tygodnia z pochyw wypływa dziwna, brązowa wydzielina! Nie wiem, co robic?! Czy to może być coś poważnego? Dodam, że za parę dni mam dostać okres! Pozdrawiam i czekam na ... , lecz zamiast niego pojawiła mi się jakaś dziwna brązowa ... czytaj więcej Brązowa wydzielina bez zapachu z pochwy\nNie mam miesiączki od 4 miesięcy. Ponad miesiąc temu byłam u ginegologa. Nie byłam w ciąży i wszystko było OK. Jakieś dwa tygodnie temu współżyliśmy z narzeczonym, a od dwóch dni wydziela się z mojej pochwy brązowa wydzielina bez zapachu. Mam 20 lat i ... . ... czytaj więcej Brązowa wydzielina z pochwy a objawy ciąży\nWitam. Mam 17, prawie 18 lat. Od roku jestem z swoim chłopakiem i planujemy rozpocząć współżycie. Jak na razie ... dziwną brązową wydzielinę z pochwy, którą zauważyłam dziś rano, po wczorajszym spotkaniu z chłopakiem (podczas którego doszło do ... , więc wykluczone także 'oczyszczanie się ... czytaj więcej Brązowa wydzielina z pochwy po miesiączce\nMam takie pytanie ostatnio mnie wam nieregularną miesiączkę miałam 13 lipca i trwała 4 dni a następnie dostałam 13 sierpnia i trwała 3 dni i po tych 3 dniach miałam brązową jakąś wydzielinę. Ostatnio kochałam się z moim mężem bez zabezpieczeń. Ostatnio mam mdłości więcej jem i mam ochotę na śledzie. Czy mogę ... czytaj więcej Biały śluz i swędzenie pochwy a ciąża\n(...) No właśnie? Jak to się No właśnie? Jak to się skończyło? a Ty Kinga1508? (biała wydzielina z pochwy, ból brzucha) ... ginekologa z powodu niepokojących objawów jak biały śluz, któremu towarzyszy świąd w okolicach pochwy i podbrzusza. Najprawdopodobniej ... czytaj więcej Plamię już dziesiąty dzień - czy mogę być w ciąży? Witam:) Staramy się z mężem o dziecko i nie wiem jak interpretować mój organizm. Spóźniał mi się okres o ok. 5 dni, aż w końcu dostałam, ale nie taki jak zawsze - są to tylko plamienia i nawet nie jest to krew, tylko brązowa wydzielina z pochwy. Plamienia utrzymują się już 10 ... czytaj więcej Swędzenie i brązowa wydzielina po zastosowaniu płynu do higieny intymnej\nWitam, w tym roku będę mieć 16 lat. Jeszcze nigdy nie współżyłam z żadnym chłopakiem. Pierwszą miesiączkę dostałam dopiero w tym roku, pod koniec stycznia. Jakiś tydzień temu po zastosowaniu płynu do higieny intymnej (takiego przeciwgrzybicznego) zaczęły mnie swędzieć okolice sromu i wejścia do pochwy, a 3 dni temu pojawiła się ta ... czytaj więcej Spóźniający się okres i brązowa wydzielina - czy mogę być w ciąży?\n(...) boje..;(. 25 sierpnia mialam okres..a dzis mamy juz 29 wrzesnia i go nie mam..ciagle o tym mysle. 2 wrzesnia doszlo do zblizenia miedzy mna a moim chlopakiem,,,to byly tylko pieszczoty aczkolwiek chlopak wlozyl mi czlonka ok 2 razy do pochwy..bolalo mnie i ... aptekach na terenie całego kraju. Ta problematyka jest szeroko omówiona na naszym ... czytaj więcej


Reklama na akcesoriach biurowych • Dekraits i Ty\nBardzo popularne są także elementy odzieży z nadrukami o charakterze reklamowym. Są to więc koszulki, czapki, kurtki (kurtki narciarskie młodzieżowe) i dużo innych. Noszą je w większości przypadków przedstawiciele danej firmy, czasami jednak zdarza się że używane są przez ludzi nieświadomie. Wśród przedmiotów wykorzystywanych w reklamie jednak z całą pewnością najpopularniejsze są przedmioty biurowe jak na przykład długopisy cosmo. Takie przedmioty spotyka się zdecydowanie najczęściej w różnych punktach. Na dzień dzisiejszy nierzadko zdarza się, że ludzie odruchowo używają akcesoriów reklamowych, tak bardzo ludzie już się do nich przyzwyczaili.\nReklamy na długopisachDługopisy reklamowe logopen stanowią zdecydowanie najchętniej wybierany przedmiot do umieszczenia materiału reklamowego.\nCzy zaciekawił Cię nasz tekst? Jeżeli odpowiesz twierdząco, to kliknij to i przejrzyj tam nowe zajmujące wątki. Nie zwlekaj!\nCzęsto zdarza się tak, że korzystając z oferty banku, przykładowo otwierając tam konto czy lokatę, dostaje się elementy reklamowe w formie teczki i właśnie długopisu. Akcesoria piśmiennicze takie jak długopis mają wiele zalet w kontekście reklamy. Mogą być produkowane w bawrach logotypu danego przedsiębiorstwa, z czego właściciele firm bardzo często korzystają. W miejscu, które określony przedmiot ma reklamować, zawsze są do dyspozycji materiały piśmiennicze o charakterze reklamowym.\nZalety tego rodzaju reklamy\nIstnieje wiele korzyści, które posiadacze firm mają z reklamy umieszczanej na przedmiotach piśmienniczych. Przede wszystkim przedmioty tego typu używane są na bardzo szeroką skalę, zarówno przez osoby prywatne, jak również w biurach lub urzędach. Dzięki tak wielkiemu rozpowszechnieniu często dana firma staje się rozpoznawalna oraz kojarzona z określonymi barwami czy logo. Długopisy logopen z nadrukiem są więc bardzo dobrym sposobem reklamy. Wywołują nierzadko przyjemne skojarzenia użytkowników z daną marką, co może przysporzyć jej klientów.\nKategorie Działalność handlowaTagi akcesoria, akcesoriów, koszulki, logo, logotypem, materiały, produktów, przedmioty, t-shirty\tZobacz wpisy


Zespół muzyczny ACCORD Konin - Alewesele.pl\nGrupa muzyczna ACCORD!!!\nMaciej- Gitarzysta - Człowiek z największym doświadczeniem w zespole. Gra na gitarze elektrycznej, akustycznej, oraz klasycznej!! Występował na niezliczonych festiwalach w całej Polsce m.in. Na Festiwalu Piosenki Polskiej w OPOLU!! W zespole odpowiedzialny jest za stronę konferansjerską (po za "oczywiście" graniem na gitarze :P ). Za jego najlepszą rekomendację można śmiało uznać to, że jest On zapraszany od wielu lat na różnego rodzaju festiwale muzyczne w całej Polsce w roli prowadzącego ale także często jurora.\nKrystian - skrzypek - Klezmerska dusza. Krystian praktycznie przez cały czas kręci sie ze swoimi skrzypeczkami wśród gości. Pewnie dlatego większość klientów dzwoniąc i pytając o zespół najpierw wspomina tego "wysokiego skrzypka" :) Słowa nie oddadzą jego charakterystycznych ruchów kiedy przechadza się wśród gości grając "czardasza"\nW skład zespołu wchodzą jeszcze dwie świetne, młode i bardzo utalentowane wokalistki. Jedna posiada bardzo ciepły nisko osadzony głos druga nieco wyższy wyrazisty. Dziewczyny świetnie się nawzajem uzupełniają śpiewając na głosy.\nZespół ACCORD jest to skład założony już ładnych parę lat temu przez Maćka. Teraz czas na nową odsłonę tego projektu z nowym poszerzonym składem, nowym nagłośnieniem, oświetleniem z mnóstwem pomysłów i chęcią realizacji sugestii naszych klientów.


Pierwsza komunia prezent anioł lalka z materiału\n» Lalka Tilda anioł w swetrze\nKod produktu: 6384-59069\nRęcznie szyta przytulanka. Anioł szmaciana lalka. Może być wręczona jako pamiątka komunijna albo prezent na chrzest lub narodziny. Prezent może być personalizowany z ręcznie haftowanym imieniem.\nLalka szmaciana ma ok 45 cm, zachowana jest w kolorystyce ecru, białej. Gotowy prezent, zapakowana w pudełko.\nSweter typu golf, ręcznie robiony można zdjąć. Lalka Tilda może być dekoracją pokoju dziecięcego, przytulanką lub pamiątką,


Odzież na stok - Active Holidays\nOdzież sportowa to szczególny rodzaj ubrań, które sprawdzić się mają często w niezwykle wymagających warunkach. Jednym z ich rodzajów jest zimowa odzież sportowa, przeznaczona chociażby dla narciarzy lub snowboardzistów.\nNa rynku istnieje dużo marek produkujących właśnie tego typu odzież, a także sklepów, które zajmują się jej sprzedażą. Jednym z nich jest sklep https://sklep-dare2b.pl, gdzie każdy sportowiec może znaleźć coś dla siebie. Niezależnie od rodzaju uprawianego sportu, ubrania przeznaczone do aktywnego spędzania czasu muszą być przede wszystkim wytrzymałe , a więc wykonane z trwałych materiałów, a także w odpowiedni sposób przystosowane na każe warunki. Jako przykład posłużyć może zimowa odzież sportowa, której właściwy wybór ma bardzo duże znaczenie w późniejszym komforcie jazdy na stoku. Musi więc być idealna i spełniać stawiane przed nią wymagania.\nPrzy wyborze sportowego stroju dla narciarza, czy też snowboardzisty, należy kierować się przede wszystkim komfortem i bezpieczeństwem, które są najważniejsze. Na samym początku należy wybrać odpowiednią bieliznę termoaktywną, która jest niezbędna, gdyż zapewnia ciału odpowiednią temperaturę, dobrze izoluje od chłodu i czynników zewnętrznych, a także potrafi zapewnić odpowiednią wentylację oraz odprowadzanie wilgoci. Idealna bielizna termoaktywna przylega do ciała, ale nie powoduje dyskomfortu podczas jazdy.\nW przypadku sportów zimowych warto, aby była to bielizna termoaktywna wykonana na przykład z wełny merynosów, ponieważ tkanina ta ma niezwykłe właściwości. Potrafi jednocześnie grzać, ale nie przegrzewa organizmu, a dodatkowo świetnie odprowadza nadmiar wilgoci. Kolejnym ważnym elementem są spodnie narciarskie oraz kurtka. Spodnie takie powinny być odpowiednie długością w taki sposób, aby nie zwisały, lecz dobrze przylegały do ciała. Kurtka zimowa, przeznaczona do uprawiania sportu, powinna zaś być wodoodporna, wiatroszczelna i dobrze oddychająca, co ma zapewnić właściwy komfort w trakcie wysiłku na stoku. Warto również, aby posiadała elastyczne ściągacze na rękawach regulowane rzepami, co jeszcze bardziej pozwoli uchronić się przed mrozem i wiatrem. Dodatkowo kurtka taka w celach praktycznych, powinna być wyposażona w zamykane kieszenie. Oczywiście pamiętać należy także o szczelnych rękawiczkach na rzepy oraz dobrze izolowanej czapce, której będzie pokrywał się z wielkością naszej głowy.\nTagi: narty, odzież