Kąty Wrocławskie: Szlaki piesze : Z WROCŁAWIA W STRONĘ ŚLĘŻY\nSTRONA GŁÓWNA PRZEWODNIK Szlaki piesze : Z WROCŁAWIA W STRONĘ ŚLĘŻY\nSzlaki piesze : Z WROCŁAWIA W STRONĘ ŚLĘŻY\n2003-11-03 | 15:45:22\nMuchobór Wielki - Smolec - Sadków (- Sośnica) - Krobielowice - Zachowice - Siedlakowice - Krzyształowice - Stary Zamek - Michałowice - Rogów Sobocki - Sobótka\nDługość: 36,0 km, szlak niebieski\n(DS-6121-n WROCŁAW-MUCHOBOR. M SOBÓTKA. PKP 37,0 km - PTTK)\nWidok z Wrocławia na Ślężę od dawna inspirował także turystów zwłaszcza tych, którzy chcieliby schodzić Śląsk wzdłuż i wszerz. Nieco ekstrawagancki pomysł wyruszenia na wycieczkę z domu i zakończenia jej zdobyciem "śląskiego Olimpu" rodzi się zapewne w wielu głowach, ale do jego realizacji dochodzi rzadko. Nie jest to wcale takie łatwe - odległość w linii prostej od południowej granicy miasta na szczyt wynosi 27 km (od rynku - o 8,5 km więcej), trzeba się więc liczyć z noclegiem w Sobótce, albo zapewnić sobie możliwość powrotu. Wybór trasy też nie jest banalny - z Wrocławia w stronę Sobótki prowadzą ruchliwe szosy, które odpadają jako trasy wycieczki, zaś teren i układ dróg polnych zdecydowanie nie sprzyja próbom marszu "na azymut". Dlatego już od dawna istniał pomysł połączenia Ślęży z Wrocławiem znakowanym szlakiem, zrealizowano go jednak dopiero w latach 1993-94 (W latach 80. istniał szlak żółty z Sobótki do Żórawiny, leżącej 8 km od granic Wrocławia, który częściowo realizował tę koncepcję. Szlak był jednak, zwłaszcza w płn. części, dość niefortunnie wytyczony, biegł w dużej części po drogach asfaltowych i na pocz. lat 90. został zlikwidowany.). Wyznakowany wówczas szlak niebieski, wiodący na ogół drogami polnymi i leśnymi, nie tylko doprowadza wrocławian do stóp Ślęży, ale także umożliwia zwiedzenie kilku bardzo ciekawych zabytków. Najważniejsze z nich to późnogotycki kościół obronny na Muchoborze, w miejscu startu szlaku, niedawno odrestaurowany pałac i mauzoleum feldmarszałka Bluchera w Krobielowicach oraz wczesnogotycki kościół w Starym Zamku. Poza szlakiem, ale w zasięgu krótkiego "odskoku", pozostaje kościół w Sośnicy z niezwykłą barokową kaplicą Świętych Schodów. Dodatkową atrakcją są niemal ciągłe widoki na coraz bliższą Ślężę. W 1998 r. szlak z Muchoboru do Sobótki doznał pewnej nobilitacja stał się początkowym odcinkiem europejskiego szlaku długodystansowego I-29 prowadzącego z Wrocławia do Słowenii (przez Przełęcz Międzyleską, Wyżynę Czesko-Morawską, Trzeboń, Czeskie Velenice, Waldviertel, Ybbs nad Dunaje, Amstetten, Alpy Ennstalskie, Judenburg, Alpy Seetalskie, wsch. Karawanki). Naszą trasę można by więc zatytułować ambitniej: Z Wrocławia w stronę Adriatyku...\nZapraszamy na wycieczkę nie tylko ambitnych turystów-biegaczy (prawdę mówiąc, dystans szlaku zmusza do wyboru - albo zwiedzanie zabytków na i przy trasie, albo półsportowy cel "z domu na Ślężę"). Szlak ten na pewno ,warto także spokojnie posmakować, z możliwością podzielenia na krótsze odcinki (np. z przerwą w Kątach Wrocławskich).\nWycieczkę zaczynamy na osiedlu Muchobór Wielki, koło kościoła. Można tu dojechać autobusami 107 i 119 (lub dojść ze stacji PKP Wrocław Zachodni ulicami Ibn Siny Avicenny i w lewo Stanisławowską - 1,3 km).\nMuchobór Wielki to dawna wieś, wzmiankowana po raz pierwszy w 1155 r., a od 1951 r. część Wrocławia. Osiedle leży nad Kasiną, która tuż za jego granicami wpada do Ślęzy. Nazwa Muchoboru (zapisywana początkowo jako Muchobór) jest dość tajemnicza, chociaż jej poszczególne człony wydają się zrozumiałe - 'mucha' i 'bór'. Jest to nazwa topograficzna, być może oznaczająca po prostu 'bór, w którym występują muchy'; według niektórych językoznawców pierwszy człon pochodzi od mchu, a zatem chodziłoby o 'bór podszyty mchem'. W 1315 r. pojawiło się po raz pierwszy określenie "Wielki" (in magna Muchobór; rok później Muchbor majus). W 1936 r. wprowadzono nową urzędową nazwę Lohbrück ('most na Ślęzy'), dla odróżnienia od Muchoboru Małego, a "przy okazji" zatarcia polskiego śladu. Muchobór w średniowieczu należał do biskupstwa wrocławskiego (potwierdzenie w bulli z 1245 r.), ale mniejsze majątki mieli tu także mieszczanie wrocławscy (np. w 1313 r. Arnold - 4 łany), funkcjonowała tu przeprawa mostowa przez Ślęzę, a przy niej komora celna (wymieniana po raz pierwszy w 1266 r., a po raz ostatni w 1845 r.). Według Księgi ziemskiej z 1353 r. wieś liczyła 26 łanów, z których jeden miał pleban, 4 sołtys, a pozostałe były oczynszowane.\nDo największego wydarzenia w historii wsi doszło w dniu 8 XII 1474 r. Spotkali się tu trzej monarchowie; polski Kazimierz Jagiellończyk, czeski Władysław Jagiellończyk (syn Kazimierza) i węgierski Maciej Korwin. Zawarto wówczas rozejm w wojnie o tron czeski pomiędzy Jagiellonami a królem węgierskim. W późniejszych latach, aż do 1810 r. Muchobór Wielki należał do wrocławskich joannitów. W 2. pół. XIX w. funkcjonowały tu dwie cegielnie (pozostały po nich glinianki i zrujnowane zabudowania) i cukrownia, obecnie jest tu fabryka mebli, parkietów i cynkownia.\nW Muchoborze znajduje się bardzo interesujący późnogotycki kościół sw. Michała Archanioła, wzniesiony (na miejscu starszego, wymienianego w 1347 r.) około 1400 r. (prezbiterium) i w 3. ćwierci XV w. (nawa i wieża). W 1570 r. dostawiono do niego zakrystię, a w 1605 r. wykonano sgrafittowy fryz obiegający zewnętrzne ściany. Wówczas też teren przykościelny otoczono murem obronnym ze strzelnicami. W latach 1912-16 kościół został znacznie rozbudowany, przy czym część dodaną "ukryto" za bryłą starego kościoła, a całość związano identycznym opracowaniem elewacji (m.in. na nowej części wykonano replikę XVII-wiecznego fryzu);orientacja kościoła zmieniła się o 90°, dawny korpus stał się przedsionkiem, a prezbiterium kaplicą boczną. Po 1945 r. ze względu na bliskość lotniska obniżono wieżę kościoła, co fatalnie wpłynęło na proporcje całej budowli. Część gotycka świątyni to dawny kościół z jedno-filarowym korpusem (z rzadkim na Śląsku i bardzo efektownym spiralnie skręconym filarem), wieżą po stronie zachodniej i trójbocznie zamkniętym prezbiterium (z przybudówką od północy); część neogotycka składa się z identycznego korpusu, tworzącego łącznie ze starą częścią jak gdyby duży korpus dwunawowy oraz prosto zamkniętego prezbiterium i przybudówki od wschodu. We wnętrzu znajduje się cenne wyposażenie, m.in. ołtarz Matki Boskiej i Świętych Dziewic z ok. 1495 r., rzeźbiona kwatera ołtarza z końca XV w. ze sceną Ostatniej Wieczerzy, ołtarz boczny św. Anny z 1658 r. z figurą świętej z ok. 1520 r., polichromie z ok. 1500 r. o (tematyce maryjnej na północnej ścianie nawy oraz polichromie z 1605 r. na sklepieniu prezbiterium przedstawiające Koronację Marii, Archanioła Mi. chała oraz herby wrocławskiego duchowieństwa. Z muru obronnego zachował się tylko niewielki fragment Na placyku przed kościołem znajduje się kompozycja rzeźbiarska "Bóg blisko", ufundowana w 1975 r. przez miejscowego proboszcza ks. Aleksandra Oberca, a wykonana ze sztucznego kamienia przez Jadwigę Skomorowską.\nZ Muchoborem wiąże się makabryczna opowieść, dotycząca zarazy, która w 1517 r. nawiedziła Wrocław. "Czarna śmierć" zabierała wyjątkowo wielu ludzi i powszechnie zastanawiano się, co mogło ją wywołać. Rozeszła się plotka, ze jej przyczyna są czary owczarza z Muchoboru, który niedawno zmarł. Tłum ludzi rzucił się na przykościelny cmentarz i wykopano ciało, które, jak się okazało, nie uległo rozkładowi, a wręcz wyglądało lepiej niż przed śmiercią. Było natomiast zupełnie nagie, tylko w ustach zmarłego znaleziono strzępy szmat splamionych świeżą krwią. Uznano, że upiór pożarł swe odzienie, a nocami nawiedza ludzi, wysysa z nich krew i sprowadza chorobę i śmierć. Za radą pewnego starca grabarską łopatą odcięto głowę zmarłego i pogrzebano ją poza cmentarzem. Sposób okazał się skuteczny - upiór stracił moc i zaraza wkrótce wygasła.\nJest to jedno z setek podań, tłumaczących w nadnaturalny sposób przyczyń epidemii. W tej smutnej historii pocieszające jest to, że gniew ludu skupił się M zwłokach; w wielu przypadkach za rzekome wywołanie zarazy karano straszliwie Bogu ducha winnych ludzi. Podanie to wyraża także nacechowany nieufnością stosunek chłopów do owczarzy, ludzi żyjących zwykle samotnie, w otoczeniu zwierząt.\nPoczątek szlaku znajduje się na skrzyżowaniu ulic Stanisławowskiej, Mińskiej i Rakietowej; stąd prowadzi ul. Rakietową na płd.-zach. Przechodzimy przez most strumieniu Kasina, skręcamy lekko w prawo i wkrótce na rozwidleniu (250 m od startu) lekko w lewo, w ul. Żwirki i Wigury. Jest to prosta, szeroka droga gruntowa, prowadząca wzdłuż ogrodzenia lotniska i jednostki wojskowej. przecinamy bocznicę kolejową prowadzącą na lotnisko, mijamy ogródki działkowe POD "Goździk") i po chwili wchodzimy na grzbiet wzniesienia 128 m (tu przekraczamy granicę Wrocławia). Po prawej stronie znajduje się niewielka kępa drzew , krzewów - dawny cmentarz. Wkrótce spotykamy wyraźną ścieżkę, prowadzącą w zarośla (ogrodzenie jest tu zniszczone).\nJest to skraj dawnej wsi Karncza Góra, zlikwidowanej przy zakładaniu lotniska. 1,5 Pozostał po niej tylko zarośnięty cmentarz i nazwa. Na cmentarzu w odległości kilku metrów od szlaku znajdują się dwa uszkodzone średniowieczne krzyże kamienne, uważane za krzyże pojednania, związane z popełnionymi tu niegdyś zbrodniami. Jeden z krzyży ma utrącone ramię (wysokość 1,3 m), zaś drugi został połamany na kilka części - obecnie zachowana, to tylko dwa fragmenty trzonu, ze śladami po odłamanych ramionach. Oba krzyże, opisywane już przed wojną (w 1923 r.), uchodziły za zaginione, a odnaleziono je ponownie dopiero w 1994 r. (a więc już po wyznakowaniu szlaku). Zostały ustawione w pobliżu miejsca znalezienia przez "Bractwo Krzyżowców" - klub zrzeszający miłośników tego typu zabytków.\nWieś Kamcza Góra ma bardzo dawną metrykę i choćby dlatego warto o niej wspomnieć. Była wymieniona już w 1155 r. w bulli papieża Hadriana IV pod nazwą Carnchagora (późniejsze zapisy to Canchagora w 1245 r. i Cansgorw 1285 r.). Jest to złożona nazwa dzierżawczo-topograficzna: oznacza górę, należącą do osoby o imieniu Karnek. Góra nie budzi wątpliwości - w równinnym krajobrazie okolic Wrocławia wzniesienie 128 m zwraca uwagę, zaś imię pochodzi od prasłowiańskiego wyrazu *krn, który oznaczał 'kaleki, zniekształcony, niski'. Wyraz ten nie ma odpowiednika we współczesnym języku, lecz w nazewnictwie pozostawił wiele śladów (Karnków, Kamice itd.). Był to więc - w wolnym tłumaczeniu -"wzgórze kaleki". W 1579 r. pojawiła się po raz pierwszy zniemczona wersja nazwy Kentschkau, którą w 1937 r. zmieniono na Keltingen. W Polsce używano obocznie także nazwy Kenczków.\nIdziemy nadal drogą na płd.-zach., mijając kilka rozdroży (na pierwszym z nich głaz narzutowy pod okazałym dębem; droga w prawo prowadzi do Krzeptowa 1,8 km). Po 5 km dochodzimy do Smolca, gdzie przy pierwszych zabudowania i dochodzi z lewej szosa z Mokronosu.\nSmolec to duża (ok. 1400 mieszkańców), wielodrożnicowa wieś w gminie Kąty Wrocławskie (do 1960 r. była siedzibą gminy), leżąca w pobliżu granic Wrocławia. Nazwa wsi, kulturowa, oznaczała zapewne miejsce wypalania drewna na srnoł Smolec, wzmiankowany po raz pierwszy w 1323 r., powstał z połączenia dwóch ws Pierwsza z nich to Smolec Polski (wymieniany w 1337 r. - Smolcz Polonicali), druga- Smolec Niemiecki (1343 r.: Schmolcz teutonica).\nSmolec Polski (inaczej: Maty) stanowił płn.-wsch. część obecnej wsi. Byt wymieniany jako parvum Schmolcz (1352), Smolcz minor (1353, 1363 i 1425), Wenig Schmok (1390, 1420). W średniowieczu należał do mieszczan wrocławskich - w 1420 r. Niklas Gotke sprzedał go Pateniclasowi i Guntherowi Richterom w 1523 r. był własnością jednej z gałęzi znanej rodziny rycerskiej von Saurma, dla której stał się gniazdem rodowym. Pod koniec XVIII w. posiadaczem Smolca Małego był major von Pfeil.\nSmolec Niemiecki (inaczej: Wielki), część płd.-zach., był nazywany Grossen-smolcz (1353), a od 1373 Gross Schmoltz. W 1844 r. obie części kupił za 116 500 reńskich talarów uszlachcony kupiec Kari Gideon von Wallenberg-Pachały i od tego momentu aż do końca ostatniej wojny byty w posiadaniu tej rodziny (Rodzina ta posiadała pałac we Wrocławiu przy obecnej ulicy Szajnochy 10, mieszczący dziś biura Biblioteki Uniwersyteckiej.). Około połowy XIX w. Mały i Wielki Smolec zostały połączone w jedną wieś (Schmolz).\nNajciekawszym zabytkiem są ruiny dworu obronnego w płn. części wsi. Wzmianki z 1357 i 1420 r. mówią o istniejącym tu dworze obwałowanym - zapewne była to wieża mieszkalno-obronna, otoczona wałem i fosą. W 1523 r. właściciel wsi, von Saurma, gruntownie przebudował i rozbudował dwór na okazałą renesansową rezydencję podmiejską. Powstała budowla dwuskrzydłowa (skrzydła płd. i wsch.), z czterokondygnacyjną wieżą umieszczoną asymetrycznie w skrzydle wsch., otoczona fosą wodną. Przebudowywano ją w XVIII w. (dobudowa skrzydła zach.) i około 1850-55 r. Wówczas usunięto renesansowe szczyty skrzydła płd., podwyższono wszystkie skrzydła i zamknięto dziedziniec niższym skrzydłem płn., a całości nadano cech neogotyku. Dwór został poważnie uszkodzony w 1945 r., a następnie uległ dalszejdewastacji. Zachowała się wieża wschodnia i część murów od płd. i wsch. Częściowo zachowała się również dawna fosa (przecięta od zach. groblą) oraz pozostałości zdewastowanego parku.\nOk. 400 m na płd.-zach. od ruin dworu znajduje się neobarokowy kościół parafialny Najświętszej Marii Panny, wzniesiony w latach 1907-08 jako ewangelicki, według projektu Ericha Graua z Wrocławia. Wieżę, nakrytą cebulastym hełmem, zdobi płaskorzeźba Zesłanie Ducha Św. Ze starszego wyposażenia zachował się jedynie barokowy konfesjonał. Obok stoi budynek plebanii z 1910 r. Warto zaznaczyć, że historia kościoła w Smoku jest znacznie dłuższa - świątynia istniała tu co najmniej od XIV w. (pierwsza wzmianka w 1323 r.); w 1461 r. proboszczem był Mikołaj Paschkewicz.\nNa miejscowym cmentarzu (zach. kraniec wsi, ul. Starowiejska) znajdują się nagrobki członków rodziny von Wallenberg-Pachały z XIX i XX w.\nW 1843 r. Smolec przecięła trasa drugiej na Śląsku linii kolejowej Wrocław -Świebodzice. Zespół ceglanych i ceglano-drewnianych (szkieletowych) zabudowań stacji kolejowej, pochodzących z pocz. XX w., także zalicza się już do zabytków.\nNie zmieniając kierunku przecinamy wieś, mijając kilka poprzecznych dróg (skręcając w prawo w pierwszą z nich możemy dojść do ruin dworu - 150 m). Ok. 400 m idziemy razem ze szlakiem żółtym (im. dr. Bronisława Turonia), który dochodzi z lewej z Jaszkotla i odchodzi w prawo do Kębłowic. Zaraz po dołączeniu szlaku żółtego, mijamy odchodzącą w prawo drogę do kościoła (250 m); po lewej stacja PKP. Po opuszczeniu wsi idziemy dalej drogą na płd.-zach., równolegle do widocznej po lewej linii kolejowej. 750 m od odejścia szlaku żółtego w prawo (na zach.) odchodzi dróżka doprowadzająca do ukrytej w lasku zalanej glinianki, wykorzystywanej w lecie jako dzikie kąpielisko (zagospodarowane kąpielisko znajduje się 2,5 km dalej, na prawo od torów, tuż przed przystankiem kolejowym Sadowice Wrocławskie).\nW oddali, po prawej stronie, widać charakterystyczną aleję świerkowo-lipową (pierwotnie w układzie dwa świerki - lipa, obecnie niektórych drzew już brakuje). Prowadzi ona ze wsi Sadowice ( W Sadowicach znajduje się klasycystyczny pałac (pierwotnie renesansowy dwór Sauermannów, wymieniany w 1574 r.), przebudowany po 1798 r. dla Gottioba Albrechta von Durnia. Obecnie (od 1968 r.) mieści się w nim zakład poprawczy.) do stacji PKP Sadowice Wrocławskie, ma 1,5 km długości. Rośnie na niej 146 świerków i 100 lip.\n1 km za glinianką nasza droga skręca lekko w lewo, przecina tory i po 2 km do prowadza do Sadkowa (ok. 0,5 km przed wsią, na rozwidleniu na wierzchołk wzgórza 137 m wybieramy drogę skręcającą nieznacznie w lewo).\nSadków (czasem nazywany także Sadkowem Wielkim) leży na Równini Wrocławskiej. Jest to wielodrożnica z dużym założeniem dworskim w płd.-zach części; mieszka tu ok. 460 osób. Pierwsza informacja o wsi Sadcowo pochodzi 7 1279 r. Nazwa ma charakter dzierżawczy, pochodzi od nazwy osobowej Sadek Późniejsze dokumenty wymieniają już zniemczoną wersję, np. Schotkoy (1317 r Schotkow maior (1353 T.),gross [...] Schodków (1411 r.). Do 1945 r. używano nazwy Gross Schottgau. Sadków był w swej historii wsią rycerską. Dokumenty wymieniają jednak tylko niektórych właścicieli -w 1594 r. Tomasz von Prockendorf sprzedał należącą do niego połowę wsi Szymonowi von Haniwaldt, zaś od 1714 r. do końca ostatniej wojny wieś należała do rodziny von Rothkirch. W 1744 r. posiadaczem był Hiob Henryk, pod koniec XVIII w. Rudolf Hildebrand, zaś ostatnim posiadaczem był Oskar von Rothkirch.\nW Sadkowie jest kilka godnych uwagi zabytków. W środkowej części wsi znajduje się kościół św. Jadwigi. Świątynia w Sadkowie istniała już w XIV w. (w 1318 r. był wymieniony rektor Piotr, a w 1353 r. proboszcz). W XVI w. kościół przejęli protestanci, którzy na pocz. XVII w. (przed 1615 r.) wznieśli na jego miejscu obecnie istniejącą budowlę. W 1653 r. kościół został zrekatolicyzowany. W 1677 r. odnotowano bardzo zły stan obiektu, w związku z tym na pocz. XVIII w. przeprowadzono gruntowny remont. Prace renowacyjne powtarzano jeszcze kilkakrotnie w XIX i XX w. Sadkowski kościół jest niewielką budowlą o konstrukcji szachulcowej, na kamienno-ceglanej podmurówce. Jest orientowany, prostokątną nawę i kwadratowe, nieco węższe, trójbocznie zamknięte prezbiterium nakrywa strop wsparty na środkowym słupie. Do 1980 r. dach kościoła był pokryty gontem, później niestety zastąpiono go blachą. Strop, parapety chóru muzycznego i empory pokrywa barokowa, XVIII-wieczna polichromia (z motywem wici akantowej). Późnobarokowy, architektoniczny ołtarz główny powstał ok. 1730-40 r., a w XIX w. był przemalowywany. W jego głównym polu umieszczony jest ciekawy ikonograficznie obraz (współczesny ołtarzowi), przedstawiający św. Jadwigę w stroju opatki cysterskiej (choć w rzeczywistości nie była zakonnicą), adorowaną przez anioły. Po bokach stoją gotyckie rzeźby św. Jana Ewangelisty (z ok. 1380 r.) i św. Barbary (z końca XV w.). Manierystyczna ambona pochodzi z 1615 r. Na parapecie znajdują się typowe obrazy czterech ewangelistów, na baldachimie rzeźba Mojżesza. Z tego okresu pochodzą także ławy kolatorskie. Prospekt organowy i chrzcielnica (1734 r.) są współczesne ołtarzowi głównemu, a druga zachowana chrzcielnica, renesansowa, pochodzi z 1580 r. Obok kościoła stoi dzwonnica o konstrukcji szkieletowej z XVII-wiecznym dzwonem.\nW pobliżu kościoła stoi klasycystyczna kaplica grobowa, zbudowana w 1792 r., Krzysztofa Karola Zygmunta von Rothkirch. Jest to rotunda, nakryta kopułą zwieńczoną kamienną urną.\nBarokowy pałac z 1744 r. (przebudowany w końcu XVIII w. i w latach 1894-95) stoi na miejscu dworu obronnego, otoczonego fosą, który zbudowano pod koniec XVI w. Z tej pierwotnej budowli, zniszczonej przez pożar w 1739 r., zachowały się piwnice, sień i część murów parteru. Jest to piętrowy budynek na planie prostokąta, nakryty dachem mansardowym z ozdobnymi, neobarokowymi lukarnami. Pośrodku fasady znajduje się portal z herbami Rothkirch i Heugel. W ciekawym zespole zabudowań gospodarczych wyróżnia się spichlerz o konstrukcji szachulcowej z ok. 1744 r" nakryty łamanym gontowym (!) dachem. Stajnie i budynek oficyny (zwany "Zameczkiem") zbudowano ok. 1785 r. (data na belce w stajni). Obok pałacu rozciąga się 2-hektarowy park, założony pod koniec XIX w. l powiększony w 1930 r. W drzewostanie występują pomnikowe okazy drzew (m.in. jesion wyniosły, platan klonolistny i buk pospolity). Obecnie zespół zabudowań dworskich użytkuje Stacja Hodowli Roślin specjalizująca się w uzyskiwaniu nasion buraków cukrowych.\nWe wsi przecinamy szosę Wrocław - Kąty Wrocławskie i nie zmieniając kierunk (płd.-zach.) dochodzimy do kościoła (pałac i park znajdują się w głębi, po prawej stronie). Przecinamy główną drogę wiejską (skręcając w nią w lewo i zaraz w prą wo), przechodzimy obok zabudowań dawnego folwarku i utrzymując poprzedni kierunek opuszczamy wieś. Droga, na początkowym odcinku wyłożona betonowymi płytami, w dalszej części bywa błotnista (towarzyszy jej linia elektryczna) 1,3 km od skraju wsi przekraczamy wiaduktem autostradę i 250 m dalej skręcamy ostro w prawo (na zach.), w niezbyt wyraźną dróżkę, wiodącą nad brzegiem rowu Po 350 m przechodzimy na drugą stronę rowu, a 500 m dalej skręcamy w lewo (płd.) do pobliskiego przysiółka Różaniec (część Sośnicy) - uwaga! znak skrętu może być zasłonięty przez gałęzie. Mijamy zabudowania i wąską asfaltową drogą dochodzimy do poprzecznej, wysadzanej drzewami szosy Strzeganowice - Sośnica. Skręcamy w nią w prawo i po 1 km dochodzimy do zabudowań cegielni.\nW wyrobiskach cegielni występują pozostałości trzeciorzędowych roślin (zidentyfikowano tu m.in. miłorząb, obecnie występujący w stanie dzikim tylko w Japonii).\nZaraz za cegielnią szlak skręca w lewo, w drogę wiodącą do lasu. Dysponując czasem (lub chcąc skończyć wycieczkę w Kątach Wrocławskich, gdzie stacja PKP), warto podejść jeszcze 1,2 km szosą prosto (na zach.), do widocznego kościoła w Sośnicy (tu spotykamy szlak zielony - skręcając w lewo można nim dojść przez ładny las nad Bystrzycą do Kątów Wrocławskich (do rynku 1,2 km, do stacji PKP jeszcze 1,5 km).\nSośnica to wieś wzmiankowana po raz pierwszy w 1244 r. jako Sośnie w dokumencie biskupa Tomasza I. Należała wówczas do Stefana, syna Wincentego, a później (w latach 1248-87) do Michała, syna Mirona, kasztelana wrocławskiego. Od 4. ćwierci XV w. do około pół. XVII w. była w rękach rodziny von Prockendorf, a od 1777 r. do początków XIX w. należała do von Saurmów. Nazwa wsi ma charakter topograficzny - wiąże się z rosnącymi tu sosnami. Do 1937 r. brzmiała Schosnitz (w takiej wersji występuje m.in. na płycie fundacyjnej z 1619 r. w kaplicy, dawnej kruchcie, nad wejściem do kościoła), potem zmieniono ją na Reichbergen.\nW Sośnicy znajduje się cenny gotycki kościół Podwyższenia Krzyża Świętego (pierwotnie - Najświętszej Marii Panny), wznoszony etapami od XIII w. Z tego okresu pochodzi prezbiterium i mury obwodowe nawy, zaś sklepienie nawy ze zwornikami heraldycznymi, zakrystię i wieżę zbudowano z fundacji Hansa von Prockendorf i jego żony Katarzyny (z d. von Stronichen) w latach 1487 i 1504. Od pocz. XIV w. kościół w Sośnicy miał przywilej odpustowy, nadany przez biskupa Henryka. W 1570 r. świątynię przejęli ewangelicy, a po 1620 r., w okresie kontrreformacji, stał się on na krótko (2 lata) tzw. kościołem ucieczkowym - korzystali z niego także luteranie z Kątów, którym odebrano świątynię. W 1653 r. także kościół sośnicki odebrano protestantom.\nBogate wyposażenie kościoła jest w większości barokowe. Z tego okresu pochodzi ołtarz główny z obrazem Podwyższenie Krzyża Św. z 1714 r., ołtarze boczne (z ok. 1680 i z 1719 r.), ambona z płaskorzeźbioną sceną Kazanie św. Jana Nepomucena (ok. 1720 r.) oraz pokrywa renesansowej chrzcielnicy ze sceną Chrzest w Jordanie. Z XVIII w. pochodzi także kilka obr, zów (m.in. sygnowane przez Jana Henryka K, nasta). Na zewnętrznej wsch. ścianie kościoła jest wmurowane okazałe epi. tafium Henryka von Schindel (zm. 1584). y głównym polu jest przedstawione scena Zmartwychwstanie Chrystusa oraz adorująca ją rodzina zmarłego, w niszach Zfozenie do grobu i Noli me tangere, a w zwieńczeniu Modlitwa w Ogrójcu. Ciekawe jest także najmłodsze z epitafiów, neorokokowe, umieszczone na płd. ścianie prezbiterium, poświęcone Ludwigowi Scholtzowi (ur. 17 VIII 1897, zm. 18 XI 1918). W bogatym obramieniu znajduje się scena, której kompozycja przypomina epitafia XVII-wieczne, ale tu przed Ukrzyżowanym pochyla głowę żołnierz z I wojny światowej.\nW 1776 r. dobudowano do korpusu kościoła kaplicę Świętych Schodów, stanowiącą obecnie jego największą osobliwość i pamiątkę pobożności doby baroku. Ufundowała ją Maria Józefina von Wiirtz und Burg po odbytej rok wcześniej pielgrzymce do Rzymu (zm. 1783; pod Schodami znajduje się jej krypta grobowa). Święte Schody to replika Scala Santa przed bazyliką św. Jana na Lateranie (są to podobno schody z pałacu Piłata, po których prowadzono Chrystusa, sprowadzone w IV w. do Rzymu przez św. Helenę, matkę cesarza Konstantyna). Na Święte Schody wchodzi się tylko podczas uroczystych nabożeństw (* Odbywają się one corocznie w Wielki Piątek o godz. 15; niedzielne nabożeństwa zaczynają się o godz. 11 (od godz. 10.30 można zwiedzać kościół).), tylko na kolanach, ponieważ w każdym z 28 marmurowych stopni są wmurowane ampułki z relikwiami świętych. Ściany kaplicy ozdabiają malowidła wykonane w 1776 r. techniką al secco (na suchym tynku) prawdopodobnie przez J. H. Kinasta. Jest to malarstwo iluzjonistyczne, ze scenami figuralnymi o tematyce pasyjnej. W ołtarzu głównym znajduje się scena Ecce homo. W krypcie pod kaplicą Świętych Schodów spoczywają 4 członkowie rodziny hrabiów von Wengersky, zmarli w latach 1912-24, co upamiętniają 2 tablice. Rodzina ta posiadała majątek w pobliskich Jurczycach.\nNa zach. od kościoła znajduje się neogotycki budynek z tablicą: "von Wurz'sche Hospital gestiftet 1777" (Szpital ufundowany przez Wurzów w 1777 r.).\nObecny wygląd neobarokowego pałacu jest efektem przebudowy rezydencji z DOCZ. XIX w., dokonanej w 1907 r. przez wrocławskich budowniczych Paula Kleina i Wolffa. W 1637 r. zbudowano w Sośnicy dwuskrzydłowy dwór dla Gottharda von Prockendorf (na miejscu starszego, spalonego w 1632 r.). Budynek ten spłonął wraz z zabudowaniami folwarku w 1753 r., a w 1810 r. zbudowano nowy pałac na obecnym miejscu (na płn.-wsch. od poprzedniej). Budynek był kilkakrotnie przebudowywany, m.in. w 1897 r. powstała niska wieża przy fasadzie. Obecnie pałac służy jako dom mieszkalny.\nDroga podchodzi w górę (pokonując terasę doliny Bystrzycy), ale zaraz skręcamy z niej w prawo w dróżkę leśną, która łukami trawersuje stok, staje się stopniowo coraz mniej wyraźna, aż doprowadza do rozdroża (600 m od skraju lasu). Tu szlak skręca lekko w lewo w nikłą, zanikającą ścieżkę (uwaga na znaki!; drogi prosto i w lewo doprowadzają na skraj lasu, gdzie się kończą - jest to notabene dobry punkt widokowy na Góry Wałbrzyskie i Karkonosze). Dalej idziemy krótko (ok. 100 m) bez ścieżki na płd. do skraju lasu, a dalej na płd.-zach. brzegiem pola, wzdłuż pasa krzewów, do wyrażniejszej drogi na przeciwległym skraju lasu. Przecinamy lasek, na jego brzegu skręcamy w prawo (płn.-zach.), a po kilkudziesięciu metrach łukiem w lewo, ponownie w prawo i dochodzimy do szosy Kąty Wrocławskie - Krobielowice. Skręcamy w nią w lewo i po 600 m dochodzimy do zakrętu i stojącej w grupie drzew po lewej budowli - mauzoleum Bluchera.\nMauzoleum feldmarszałka Blüchera to budowla z ciosów granitowych wzniesiona w latach 1846-53. Feldmarszałek Gebhard Leberecht von Blücher ostatnie lata życia spędził w Krobielowicach (zob. niżej), które otrzymał za zasługi w walce z Napoleonem. Według miejscowej tradycji chciał być pochowany na wzgórzu, które było ulubionym miejscem jego spacerów. Początkowo jednak jego ciało złożono w kościele w Wojkowicach. Generałowie postanowi jednak uczcić swego r wodza, wznosząc pomnik symbolizujący pruską siłę i tradycje oręża. Pierwotnie miała to być replika germańskiego menhira - kamiennego monolitu. W celu jego ustawienia, w kamieniołowie w Strzeblowie koło Sobótki wykuto wielki, 600-tonowy blok granitu, ale jego przewiezienie okazało się niewykonalne. W związku z tym przepołowiono go, ale i wówczas transport utknął pod Rogowem Sobockim po przebyciu zaledwie 4 km. Ostatecznie rozsadzono blok na mniejsze części i te dostarczono na miejsce. Projekt mauzoleum wykono na zamówienie króla Fryderyka Wilhelma IV berliń ski architekt Johann Heinrich Strack -jest to surowa cylindryczna wieża na prostopadłościennym cokole' ozdobiona medalionem z płaskorzeźbionym wizerun kiem marszałka. W przyziemiu znajdowała się kaplica w której, w miedzianej trumnie, złożono zwłoki Później dobudowano z tyłu mauzoleum rodzinne. Po II wojnie światowej całość została zdewastowana, ale w ostatnich latach przeprowadzono remont (planowana jest pełna rewaloryzacja mauzoleum).\nG. L. von Blücher urodził się 16 XII 1742 r. w Meklemburgii, zmarł 12 IX 1819 r. w Krobielowicach. W 1813 r. mianowano go naczelnym dowódcą wojsk pruskich i w tej roli samodzielnie odniósł bądź znacząco się przyczynił do kilku decydujących zwycięstw nad wojskami Napoleona (bitwa nad Kaczawą 26 VIII, bitwa narodów pod Lipskiem 16-18 X oraz pod Waterloo 18 VI 1815). Za zasługi otrzymał też tytuł książęcy z predykatem von Wahistatt (Legnickie Pole). Nazywano go "feldmarszałkiem Vorvärts" (Naprzód!).\nStąd jeszcze 0,5 km szosą do widocznych Krobielowic. W centrum wsi (naprzeciw domu nr 1) skręcamy w prawo w szeroką drogę, która doprowadza do efektownej pseudoobronnej bramy przy moście na Czarnej Wodzie (Warto zauważyć, że bardzo podobna do krobielowickiej brama prowadzi do parku pałacowego w Studćnce (20 km na zachód od Ostravy), która w latach 1835-1945 również była własnością Blücherów.) i do pałacu.\nKrobielowice to wieś nad Czarną Wodą, wzmiankowana dopiero w 1321 r., ale powstała zapewne znacznie wcześniej. Badania archeologiczne wykazały, ze okolica była zamieszkiwana przez ludność rolniczą nieprzerwanie od ok. 2600 lat, co wiąże się z występowaniem tu urodzajnych gleb. Z pierwszej wzmianki o wsi wynika, że początkowo Krobielowice były częścią pobliskich Wojkowic, wymienianych od 1309 r.: allodiwn de Crebelewicz antiąuis Woykeicz nuncupatum (majątek Krobielowice, dawniej zwany Wojkowice). Obie wersje stanowią nazwy patronimiczne od imion lub przydomków założycieli rodów - Krobiela i Wojki. Potem nazwę wsi zapisywano jako Cribelwicz (1329), Krebilwicz (1353) itp. W 1937 r. obowiązującą wówczas nazwę Kńeblowitz zmieniono na pamiątkową Blüchersruh ('spoczynek Blüchera'). Pałac związany z osobą felmarszałka Blüchera jest główną atrakcją miejscowości.\nPierwotnie wieś stanowiła majątek rycerski z murowanym dworem obronnym (zapewne wieżą mieszkalną) - dokument z 1349 r. mówi o jego sprzedaży przez Henryka von Sitten (Żytno koło Trzebnicy). Wcześniej należała do Henryka Sterczę i jego braci (nadana przez księcia Henryka VI w 1321 r.) i Henryka Wusthube, który w 1346 sprzedał ją mieszczaninowi wrocławskiemu Piotrowi Schwarz. W 1343 r. opat wrocławskigo klasztoru Premonstratensów kupił czterokołowy młyn w Krobielowicach, a w 1417 r. opat tego klasztoru Andrzej Rugeler kupił od pana Optzkone całą wieś. Od tego momentu wieś należała do premonstratensów aż do sekularyzacji ich majątków w 1810 r. Istniał tu podległy klasztorowi majątek ziemski (grangia) i dla celów administrowania nim kilkakrotnie rozbudowywali średniowieczny dwór. Na przełomie XVI i XVII w. opat Jerzy Scultetus (1596-1613) wzniósł murowany budynek (zapewne płn. skrzydło obecnego zespołu). W 1675 r. staraniem opata Andrzeja Gebela budynek wyremontowano, a kolejny opat Karol Keller przeprowadził dużą t rozbudowę, wznosząc w latach 1699-1704 trzy nowe, barokowe skrzydła, zamykające arkadowy dziedziniec. Projektantem był, być może, Jan Frölich, budowniczy klasztorny. Pod koniec XVIII w. przebudowano wnętrza i zmieniono wystrój elewacji.\nW 1814 r. Krobielowice, wraz z 11 wsiami w okolicy i rejonie Trzebnicy, otrzymał od króla Fryderyka Wilhelma III feldmarszałek G. L. von Bliicher za zasługi w walce z Napoleonem. Nowy właściciel nie przebudowywał pałacu (rozebrano tylko budynek bramny na wsch. od niego), założył natomiast we wsi gorzelnię, browar i karczmę. Większych zmian w rezydencji dokonali potomkowie marszałka, którzy posiadali Krobielowice do 1945 r. W 1878 r. i następnych latach przeprowadzono neogotycką przebudowę założenia - zbudowano trzy narożne wieże zwieńczone szpiczastymi hełmami (północną rozebrano podczas prac konserwatorskich w latach 1938-39), dobudowano tara od zach., a na prawym brzegu Czarnej Wody wznie siono malowniczą, pseudoobronną wieżę brarnn Z drewnianą izbicą, w której umieszczono renesansowy portal z końca XVI w., pochodzący z dworu.\nPo II wojnie światowej pałac służył jako dom mieszkalny pracowników PGR, potem był stopnic. wo opuszczany i dewastowany. Próby remontu na przełomie lat 70. i 80. nie powiodły się. Dopiero po nabyciu zespołu w 1991 r. przez spółkę, której główny udziałowiec, daleki krewny Bliucherów, pochodzi aż z Wysp Cooka, przeprowadzono kompleksowy remont pałacu i rewaloryzację parku. Obecnie mieści się w nim hotel z restauracją.\nPałac ma cztery skrzydła otaczające wewnętrzny dziedziniec. Relikty budowli średniowiecznej zachowały się prawdopodobnie w sklepionych pomieszczeniach piwnicznych skrzydła płn. Niestety, w latach powojennych zniszczeniu uległ niemal całkowicie zabytkowy wystrój wnętrz. Jedyne zachowane elementy, to manierystyczny portal główny z herbem premonstratensów, drugi kartusz z herbem premonstratensów w niszy ściany skrzydła płd. (widoczny z dziedzińca) oraz eklektyczne kominki w sieni i w holu. W przeszklonych krużgankach i na klatce schodowej umieszczono fotografie kolejnych właścicieli pałacu oraz płaskorzeźbioną scenę batalistyczną z okresu wojen napoleońskich. W pobliżu pałacu znajdują się zabudowania gospodarcze i rozległy park (z pięknymi okazami starych dębów).\nWe wsi nie ma i nigdy nie było kościoła; mieszkańcy korzystają ze świątyni w sąsiednich Wojkowicach.\nNa terenie parku, przed pałacem szlak skręca w prawo i po chwili w lewo. Obchodzimy pałac (od strony zach.), skręcamy znów w lewo i obok stawu wychodzimy na pole. Tu wkrótce skręcamy w prawo (na płd.-zach.) i droga wiodąca groblą (okoliczne łąki to dawne stawy rybne) prowadzi w stronę widocznego lasu. Ok. 0,5 km od pałacu wchodzimy do lasu, po chwili na rozdrożu skręcamy w lewo (na płd.). Tą drogą idziemy ok. 800 m, z tym że w środkowej części okrążamy na przełaj przez las (w lewo) teren upraw leśnych.\nLas, przez który przechodzimy, jest fragmentem kompleksu leśnego porastającego dolinę Bystrzycy (szlak przebiega w odległości ok. l km od rzeki). Lasy ciągną się wąskim (ok. l km) pasem od Jeziora Mietkowskiego (gdzie zostały zniszczone podczas budowy zbiornika) po wrocławską Leśnicę (ok. 30 km). Na niemal bezleśnej Równinie Wrocławskiej stanowią największy i najcenniejszy przyrodniczo zespół lasów. Obszar ten od 27 X 1998 r. objęty jest ochroną prawną w ramach Parku Krajobrazowego Doliny Bystrzycy (o powierzchni 8570 ha). Oprócz sztucznych monokulturowych drzewostanów (w miejscach wilgotnych świerkowych, a w suchszych sosnowych), zachowały się tu w wielu miejscach niemal nie zmienione gospodarką lasy gradowe i łęgowe. Przyczyniły się do tego, paradoksalnie, częste wylewy Bystrzycy, które czyniły gospodarkę leśną w niżej położonych miejscach trudną i nieopłacalną.\nGrądy to lasy liściaste, rosnące na wyżej położonych, stosunkowo suchych obszarach (m.in. w rejonie Krobielowic). Dominujące gatunki to dąb szypułkowy i grab zwyczajny, a często występuje w nich także klon zwyczajny, jesion wyniosły i lipa drobnolistna (rzadziej jawor, brzoza brodawkowata, leszczyna, czeremcha zwyczajna, jarzębina, głogi, trzmielina zwyczajna, sosna pospolita i świerk zwyczajny). W runie występuje masowo kwitnąca wczesną wiosną śnieżyczka przebiśnieg, a także piżmaczek wiosenny, kokorycz pusta, złoć żółta, zawilec gajowy i żółty, zdrojówka rutewkowata, ziarnopłon wiosenny, fiołek leśny, groszek wiosenny i inne. Miejscami można spotkać czosnek niedźwiedzi.\nLasy łęgowe rosną w niższych miejscach, są częściej podtapiane i trudniej dostępne. Stopniowo coraz niższe położenia zajmują łęgi wiązowe (gatunki dominujące: grab zwyczajny, jesion wyniosły, olsza czarna, wiąz pospolity; w runie m. in. rzadko występuje konwalia majowa), łęgi jesionowo-czeremchowe i jesionowo-olszowe (pojawiają wierzby - biała, szara i krucha, wiąz górski, topola biała i osika;\nW starych drzewostanach często spotyka się piękne dęby szypułkowe o pomnikowych wymiarach (o obwodach dochodzących do 6 m).\nNa kolejnym rozdrożu skręcamy w lewo, a po 400 m (przy strumieniu) w prawo i wychodzimy z lasu. Polna droga prowadzi nas obok samotnego, nadpalonego dębu, potem skrajem wyrobiska żwirowni (z prawej) do Zachowic.\nZachowice to wieś wielodrożnicowa, wzmiankowana po raz pierwszy w 1217 r. (Zachouici), kiedy Zachariasz, syn Artwiga (zapewne założyciel), darował ją biskupstwu wrocławskiemu; już wówczas istniał tu kościół. Późniejsze wzmianki mówiły o Zethonaterki (nazwa dziwnie zniekształcona przez piszącego dokument w 1256 r.) i Sachenkirch ('kościół Zachariasza'; 1327). Nazwa wsi ma charakter patronimiczny - pochodzi od imienia Zach (Zachariasz). W 1937 r. zmieniono nazwę ze słowiańskiego Sachwitz na Martinsgrund. W średniowieczu wieś stanowiła własność rycerską. Na płd. krańcu wsi wznosi się, górując nad miejscowością, 0. Obecna budowla pochodzi z 1517 r. (lub z połowy XVI w.). Kościół wielokrotnie przebudowywano, m.in. ok. 1750 r., kiedy baron Franciszek Aleksander von Kaickreuth und Dulzig ufundował barokowe wyposażenie (przetrwały jego relikty) oraz w latach 1891-92, gdy zastąpiono drewnianą wieżyczkę nad wsch. częścią nawy obecną wieżą, usytuowaną na osi kościoła od strony zach. Na wieży znajduje się dzwon z dat "1733", przeniesiony po ostatniej wojn z kaplicy w Siedlakowicach. Przebudowy niemal pozbawiły świątynię cech stylowych, jedynie sklepienie prezbiterium (krzyżowe z tzw. szwami) przypomina okres budowy. Neogotycki ołtarz główny z 1899 r. jest dziełem C. Hatzschela (umieszczono w nim barokowe figury św Piotra i św. Pawła z 1738 r.). Z tego samego roku pochodzi ambona, także ozdobiona XVIII-wiecznymi, rokokowymi płaskorzeźbami (z 1759 r.: Zmartwychwstanie, Narodzenie, Obrzezanie, Pokłon trzech króli), oraz dwa ołtarze boczne (z XVIII-wiecznymi obrazami, m.in. kopią Madonny Pasawskiej, sygnowaną przez Jana Jakuba Eybelwissera), zaś chrzcielnicę wykonano w 2. ćwierci XVIII w. W murze otaczającym cmentarz przykościelny znajduje się 9 całopostaciowych nagrobków członków rodziny von Seidlitz z końca XVI i pocz. XVII w., które w trakcie przebudowy kościoła w latach 90. XIX w. usunięto z wnętrza.\nPodczas eksploatacji piasku na zach. od wsi odkryto cmentarzysko kultury łużyckiej.\nPrzechodzimy przez wieś główną drogą (na płd.; ul. Słoneczna), przecinając skrzyżowanie, mijając z lewej zabudowania dawnego folwarku i kościół. Z Zachowic wychodzimy wąską asfaltówką i wspinamy się na szczyt wzniesienia 187 m z wyrobiskiem piaskowni (po prawej, tuż za wierzchołkiem).\nWzniesienie to nosiło do ostatniej wojny nazwę Galgenberg, czyli "Szubieniczna Góra" (obecnie bez nazwy). Prawdopodobnie ta ponura nazwa ma swe uzasadnienie i szczyt rzeczywiście był niegdyś miejscem kaźni. Obecnie jest to dobry punkt widokowy na okoliczne wsie, zalesioną dolinę Bystrzycy (zach., płn.) i Ślężę (płd.-zach.). Przy dobrej pogodzie widać stąd także Góry Sowie, Wałbrzyskie i Karkonosze.\nCały czas szosą dochodzimy do Siedlakowic (1 km od szczytu). Nie zmieniając kierunku przechodzimy przez wieś, a na jej płd. krańcu przecinamy ruchliwą szosę Wrocław - Jelenia Góra (w prawo 1,7 km stąd znajduje się zjazd na boczną drogę do Sobótki). Przed szosą, po prawej, mijamy charakterystyczny budynek dawnego dworu.\nSiedlakowice to wieś ulicówka rozwinięta pierwotnie wzdłuż drogi o kierunku południkowym, ale obecnie, po przecięciu południowej części, przez szosę Wrocław - Świdnica, rozbudowująca się wzdłuż niej. Pierwsza wzmianka o wsi Sedlacouici pochodzi z 1245 r., wówczas należała ona do biskupstwa wrocławskiego. Kolejne wzmianki wymieniają Sedlawcowicz (1291), Zedlacowicz (1318), Schyuaczvicz (1353) itp. Jest to kolejna nazwa odojcowska (patronimiczna), z typową ila tej grupy końcówką -ice. W 1936 r. nazwę Schiedlagwitz zmieniono na Siedlinen. W 1339 wieś była lokowana na prawie niemieckim. Wzmianki z 1450 i 1493 r. nówią o pobieraniu czynszu z Siedlakowic przez wrocławski klasztor Augustianów na Piasku.\nSą tu dwie budowle o interesującej historii, ale żadna z nich nie zachowała się w pierwotnym kształcie. Kaplica mszalna Matki Boskiej Bolesnej stoi w środkowej "zęści wsi (ul. Gwarna), zapewne w miejscu gdzie w średniowieczu istniał kościół )arafialny (wymieniany w 1318 r.). Został on w znacznym stopniu zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej i około 1733 r. zbudowano obecnie istniejący obiekt datowanie wynika z inskrypcji na dzwonie przeniesionym do Zachowic). Budynek )ył wielokrotnie remontowany, w 1932 r. dostawiono doń wieżę i zakrystię. Kaplica est bezstylowa. Ciekawe i ze względów emocjonalnych cenne są w niej dwa obrazy z 2. pół. XIX w., które po 1945 r. przywieźli ze sobą repatrianci z Tłumacza: Matka Boska i Dzieciątkiem oraz Św. Anna Samotrzeć (w drewnianej sukience).\nW płd. części wsi zachował się budynek dawnego dworu (ul. Świdnicka 4). Jest t to piętrowy budynek z czterokondygnacyjną wieżą na planie prostokąta. Istniejący budynek powstał około połowy XIX w. (znacznie przebudowywano go w naszym j stuleciu) i nosi cechy neogotyku (m.in. ostrołuczne okna). Być może tylko formą nawiązuje do dawnych dworów rycerskich, ale możliwe również, że stoi na miejscu starszego obiektu i nawiązuje do jego planu.\nPo wyjściu z Siedlakowic idziemy na płd. drogą polną, która po 700 m doprowadza nas nad Czarną Wodę. Przechodzimy przez most i skręcamy w lewo do lasu łęgowego (na płn.-wsch.). W lesie szeroka droga skręca łukiem w prawo; przed i za zakrętem mijamy dwa okazałe, ok. 150-letnie dęby szypułkowe (o obwodach 340 i 370 cm) . Wkrótce dochodzimy do Krzyształowic.\nKrzyształowice (lub Kryształowice) są niewielką ulicówką z zespołem folwarcznym w płn. części. Wieś powstała prawdopodobnie w późnym średniowieczu, ale o jej historii nie mamy żadnych informacji. Tylko autor opisu statystycznego Śląska z 1845 r. J. G. Knie wspomina o nieznanym dziś dokumencie z 1390 r., gdzie wymieniono nazwę Christawicz. W 1785 r. pisano o Christalwiz. Jest to kolejna nazwa patronimiczna, od imienia Krzyształ (Chrystian). Tę nazwę (Kristalwitz) władze hitlerowskie w 1936 r. zmieniły na Weidengrund. Niemal cała obecna zabudowa pochodzi z 1846 r. (ceglane, piętrowe domy, z dachami naczółkowymi krytymi dachówką).\nW odległości ok. 1,2 km od wsi (i 450 m na wsch. od najwyższego punktu drogi do Górzycy) znajduje się Krzyształowickie Wzgórze (150 m). Jego obecną nazwę ustalono po 1945 r., ciekawsza jest nazwa niemiecka: Burg Berg ('góra zamkowa'). Jak dotąd, nie odkryto tu żadnych pozostałości zamku lub grodu, ale prowadzone w ostatnich latach przez archeologów badania terenowe wykazują, że tego typu nazwy bardzo często niosą prawdziwą informację. Według niektórych język znawców człon Burg może stanowić zgennanizowany dawny borek ('mały lasek').\nTu dochodzimy do drogi asfaltowej, skręcamy w nią w prawo (na płd.; w lew 2,2 km do Górzycy), mijamy wieś, po 250 m przecinamy szosę Olbrachtowice -Mirosławiczki (w lewo 1 km do przystanku PKP Olbrachtowice), a 300 m dalej linią kolejową Wrocław - Sobótka.\nLinię kolejową zbudowano w 1885 r. Przyczyniły się do tego w pewnym stopniu starania i naciski działaczy Ślężańskiego Towarzystwa Górskiego (ZGV), którym chodziło ułatwienie dojazdu wycieczkowiczów z Wrocławia na Ślężę.\nZnajdujemy się na płd. skraju Równiny Wrocławskiej. Po lewej stronie drogi (w odległości ok. 800 m) widać Młyńską Górę (174 m; niem. Mühl Berg), która zapewne stanowiła własność młynarza z sąsiednich Olbrachtowic.\nPo chwili skręcamy lekko w prawo i idziemy 1,6 km na płd. wysadzaną z rzadka drzewami, widokową polną drogą (na płd.) do Starego Zamku. Koło boiska na skraju wsi dochodzimy do szosy, skręcamy w nią w lewo. Po 250 m szosa skręca w prawo i doprowadza nas do głównej drogi wiejskiej. Tu skręcamy w prawo (płn.-zach.), przechodzimy obok kościoła (od płn.).\nStary Zamek jest bardzo atrakcyjną krajoznawcze miejscowością ze względu na swój główny zabytek - XIII-wieczny kościół, jedną z najlepiej zachowanych na Śląsku świątyń z okresu przejściowego między romanizmem a gotykiem.\nOdkryte przez archeologów najstarsze ślady osadnictwa na terenie Starego Zamku pochodzą z neolitu (kultura ceramiki wstęgowej rytej - ok. 4000 lat p.n.e.), późniejsze wiązane są z kulturą ceramiki wstęgowej kłutej, pucharów lejkowatych, amfor kulistych, ceramiki sznurowej i unietyckiej oraz z okresu wpływów rzymskich i z wczesnego średniowiecza. Z tej wyliczanki wynika, że od neolitu okolice wsi niemal nieprzerwanie były zamieszkane. Stary Zamek był wzmiankowany po raz pierwszy dopiero w 1373 r., gdy Nickel (Mikołaj) Sachinkirchen kupił wieś Altenborg od Wasserrabe von der Czirle. Późniejsze dokumenty wymieniają Aldenborg (1381) [Aldinburg (1400). Wieś jednak niewątpliwie istniała już znacznie wcześniej, czego dowodzi choćby forma kościoła, a także typowy dla słowiańskiego osadnictwa przedlokacyjnego układ owalnicowy (kościół stoi w centrum owalu zakreślonego przez "rozdwojoną" główną drogę; późniejsza rozbudowa zatarła nieco ten plan i obecnie jest to wielodrożnica). Możliwe, że wieś posiadała starszą, nie znaną nam nazwę (Możliwe także, iż człon -twrg w nazwie niemieckiej to nie Burg ('zamek'), ale zniekształcony wcześniejszy 'borek', zwłaszcza że nie wiadomo nic o zamku lub grodzie w najbliższej okolicy miejscowości.). Obecna nazwa jest tłumaczeniem niemieckiej - Altenburg.\nKościół św. Stanisława Biskupa został wzniesiony w 3. ćwierci XIII w. W 1381 r. był wymieniany jako siedziba parafii. Od XVI w. był użytkowany przez protestantów (wówczas, ok. 1600 r., przebudowano jego wnętrze), a w 1672 r. został zrekatolicyzowany. Od tego czasu był kościołem filialnym parafii w Wierzbicach; parafię w Starym Zamku erygowano powtórnie dopiero w 1958 r. Kościół był kilkakrotnie remontowany. Podczas gruntownego remontu w latach 1962-64 m.in. rozebrano dobudowaną do kościoła w 1846 r. kaplicę grobową, a we wnętrzu odkryto pozostałości romańskich i gotyckich malowideł ściennych, których jednak niestety nie wyeksponowano (zostały ponownie zatynkowane). Kościół jest budowlą orientowaną, wzniesioną z łamanego kamienia i ciosów granitowych (z granitu Ślężańskiego). Ma prosty, typowy dla czasu jego budowy plan - kwadratowe prezbiterium, nakryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym (żebra spływają na służki z kielichowymi kapitelami), prostokątna nawa nakryta stropem i wieża na osi. Do wnętrza prowadzi wczesnogotycki portal obudowany kruchtą. W tympanonie znajduje się przedstawienie Madonny tronującej z Dzieciątziem oraz św. Stanisława w stroju pontyfikalnym, a na jego rewersie scena męczeństwa biskupa (odkryta w 1962 r.). Warto zaznaczyć, że św. Stanisław został kanonizowany w 1253 r., a tutejszy portal jest najstarszym materialnym świadectwem jego kultu. Po bokach portalu wmurowano dwie romańskie rzeźby leżących lwów, pochodzące prawdopodobnie z opactwa Augustianów na Ślęży. Fragment trzeciego lwa jest wmurowany we wschodnią elewację kruchty. We wnętrzu zachował się bardzo ciekawy wystrój i wyposażenie, pochodzące z różnych okresów. Zwraca uwagę zamknięta trójlistnie wnęka nad pisciną (nisza na wodę święconą, w której kapłan obmywa ręce) i wnęka wczesnogotyckiego sakramentarium oraz nowsze, późnogotyckie kamienne sakramentarium (z XV w., uszkodzone). Figura Chrystusa Zmartwychwstałego pochodzi z pocz. XV w., figury św. Stanisława i św. Wacława z 1495 r. Z tego okresu jest też szafa oharzowa ze sceną Zwias towania. Na stropie znajduje się patronowa (tzn. wykonywana rodzajem pieczęcie polichromia z ok. 1500 r. Z ok. 1600 r. pochodzi chór muzyczny z malowanym' na parapecie kartuszami herbowymi, malowidło na parapecie loży kolatorskiei przedstawiające wywód genealogiczny rycerza z rodu von Senitz (32 herby), a także kamienna chrzcielnica (obecnie przed kościołem). Ołtarz główny powstał w 1714,. (przebudowano go w XIX w. i kilkakrotnie przemalowywano), w l. pół. XVIII w wykonano też ambonę. W kościele znajduje się także interesujący zespół płyt nagrobnych i epitafiów rycerskich z XVI w. Szczególnie godne uwagi są rzadko spotykane dwa okazałe pomniki jednej pary małżeńskiej (Hansa von Warkocz i Weroniki, z d. von Karpf, zmarłych w 1568 r.) - dwie płyty z całopostaciowymi wizerunkami na wspólnym cokole oraz epitafium ze sceną adoracji Trójcy Św. (wyobrażoną w formie tzw. Tronu Łaski).\nNa ciosie w narożniku kruchty (od zewnątrz) widnieje wykuty znak X. Jest to prawdopodobnie wtórnie użyty blok ze znakiem granicznym ze Ślęży. Drugi krzyż (grecki) znajduje się na płd.-zach. przyporze.\nNa wsch. od kościoła, przy ogrodzeniu domu nr 13 stoi średniowieczny granitowy krzyż z uszkodzonym ramieniem - być może krzyż pojednania.\nDochodzimy do ul. Okrężnej i idziemy dalej na płn.-zach. Wkrótce mijamy wysypisko śmieci (tu kończy się Stary Zamek, a zaczyna łączący się z nim zabudową Kwieciszów).\nKwieciszów to dawny folwark i niewielka osada przyfolwarczna (10 domów), położona na prawym brzegu Czarnej Wody, w bezpośrenim sąsiedztwie Starego Zamku (administracyjnie stanowi jego część). Kwieciszów był w 1375 r. wymieniany jako Queitsch (sugeruje to formę Kwicz, związaną z imieniem typu Kwiat, Kwiatek). Niemiecką nazwę Queitsch zmieniono w 1937 r. na Leukirch, a obecną utworzono po 1945 r. Dawniej Kwieciszów był znacznie większy, bowiem wliczano do niego część obecnego Starego Zamku, wraz z kościołem - do niego właśnie nawiązywała przedwojenna nazwa ('lwi kościół").\nNie ma tu znaczniejszych zabytków, domy pochodzą z końca XIX i pocz. XX w. Natomiast na zach.od zabudowań, po obu stronach Czarnej Wody rozciąga się niewielki park (0,6 ha) z zarastającym stawem i grupą starych drzew w wieku 150-400 lat (dęby, platany klonolistne, buk, kasztanowiec zwyczajny).\nZaraz szlak opuszcza szosę, skręcając ostro w lewo (uwaga na znaki!) i doprowadza do kładki na Czarnej Wodzie. Przekraczamy ją i skręcamy w prawo (na zach.) i idziemy główną drogą przez Michałowice (ul. Długa, dalej Mirosławicka).\nMichałowice to wieś ulicówka, założona prawdopodobnie w późnym średniowieczu. Nosiła nazwę Michelsdorf ('wieś Michała'). Do 1612 r. należała do benedyktynek, najpierw (do 1521 r.) ze Strzegomia, potem z Legnicy, zaś od 1612 do 1810 r. była własnością wrocławskiego klasztoru Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą.\nDomy pochodzą na ogół z XIX w. Na zach. krańcu wsi, przy odejściu drogi do Rogowa stoi granitowy słup (bez inskrypcji) - zapewne XIX-wieczny (?) kamień graniczny.\nNa zach. krańcu wsi na rozwidleniu skręcamy w lewo (płd.-zach.) w szeroką, wysadzaną pojedynczymi drzewami drogę o utwardzonej nawierzchni. Na niewielkim wzniesieniu przecinamy linię elektryczną i po 350 m skręcamy w lewo w drogę polną, która prowadzi nas równolegle do widocznego w odległości 0,5 km po prawej ciągu zabudowań Rogowa Sobockiego. Po 1,1 km dochodzimy do poprzecznej szosy z Żerzuszyc, skręcamy w nią w prawo i po ponad 0,5 km, mijając szkołę (ul. Szkolna) dochodzimy do głównej szosy w Rogowie (ul. Wrocławska).\nRogów Sobocki jest największą wsią w gminie Sobótka, pomimo rozbudowy zachował jeszcze czytelny pierwotny układ ulicówki.\nRogów powstał zapewne w 2. pół. XIII w., a w 1307 r. był po raz pierwszy wzmiankowany pod nazwą Rogów. Od pół. XV do pół. XVI w. wieś należała do miejscowej linii rodu von Reichenbach. W 1450 r. wzmiankowany był Heinze von Reichenbach, a w 1554 lub 1555 r. zmarł bez męskiego potomka jego wnuk, Diprand. Rogów odziedziczyły trzy zamężne córki Dipranda, a w 1558 r. całość nabył mąż jednej z nich, Ernest von Gellhorn. Do jego spadkobierców (rogowska linia Gellhomów) wieś należała aż do l. pół. XVIII w. Rogów doznał poważnych zniszczeń podczas wojny trzydziestoletniej, był splądrowany i spalony. W 1700 r. nastąpiło połączenie Rogowa z sąsiednią wsią Rosenau, która także należała do Gellhomów. Odtąd nazwa miejscowości brzmiała Rogau-Rosenau.\nW kościele ewangelickim w Rogowie (nieistniejącym) odbyła się w dniu 27 III 1813 r. uroczystość pobłogosławienia przed wyruszeniem w pole ochotniczego korpusu (Freikorps), utworzonego w lutym we Wrocławiu pnez majora Adolfa L. W. von Liitzowa (ur. 1782, zm. 1834). Około tysięczny korpus, zwany "Czarnym hufcem", w który służyło wielu studentów i pisarzy, wsławił się skuteczną wojną podjazdową na Śląsku przeciw okupującej Prusy armii Napoleona, co miało decydujące znaczenie dla podniesienia zachwianego morale Niemców. Dla Niemców jest to niezwykle ważki epizod - o jego znaczeniu świadczy choćby fakt, że barwy korpusu, czarna (mundur), czerwona (wypustki) i złota (guziki), stały się później barwami rewolucyjnych Niemiec i tworzą obecną flagę państwową.\nCiekawostką jest fakt, że oprócz normalnotorowej linii kolejowej, uruchomionej w 1885 r., w Rogowie istniała jeszcze kolej wąskotorowa (o rozstawie szyn 760 mm). Zaczynała się koło stacji i prowadziła na płn. do majątku w Wojnarowicach i (odgałęzienie) do cegielni w Stradowie.\nWe wsi znajduje się gotycki kościół parafialny św. Jana Chrzciciela, pochodzący z początku XV w., z wieżą z początku XVI w. Wewnątrz świątyni znajduje się współczesny ołtarz główny, barokowy krucyfiks, dwie barokowe rzeźby proroków,obraz św. Anny Samotrzeć z 1694 r. i współczesny mu obraz Chrzest Chrystusa. Cmentarz przykościelny jest otoczony murem z kamienia łamanego. Obok bramy (na lewo od niej) są wmurowane w ogrodzenie trzy granitowe, prawdopodobnie średniowieczne krzyże - uważane za krzyże pojednania (pokutne). W latach 30. XX w. odkryto je spod warstwy tynku.\nPo tutejszym renesansowym dworze obronnym, który istniał jeszcze w latach sześćdziesiątych ( w sąsiedztwie kościoła, na płd. od niego; ul. Wrocławska 91), pozostał tylko ślad w postaci "sterty zabytkowego gruzu". Niewątpliwie już w średniowieczu musiał tu istnieć jakiś dwór, ale o jego formie niczego nie wiemy. Zapewne na jego miejscu wzniesiono w 2. pół. XVI w. dwuskrzydłowy dwór obronny otaczony fosą wodną. Przypuszczalnym fundatorem był Fryderyk von Gellhorn, starosta Strzelina, wymieniany jako właściciel wsi w 1572 r. Dwór został zniszczony podczas wojny trzydziestoletniej, wkrótce odbudowany i przebudowany (wnętrza) w latach ok. 1768-80. Ok. 1860 r. przeprowadzono kolejną rozbudowę dworu, który należał wówczas (od 1852 r. do końca ostatniej wojny) do hrabiów von Plickler. Ostatnią przebudowę wnętrz przeprowadzono w 1913 r. Po wojnie zdewastowany dwór popadł w ruinę, a po 1970 r. został całkowicie rozebrany. Wraz z nim zburzono także część zabudowań gospodarczych i XIX-wieczny pawilon ogrodowy. Z zespołu dworskiego pozostało kilka oficyn i budynków gospodarczych z XIX i pocz. XX w., klasycystyczna bramka z 1801 r. i wspomniany pagórek gruzu, upamiętniający lokalizację dworu. W zaniedbanym parku zwraca uwagę aleja złożona z 26 dębów szypułkowych. Łąka, położona na płd. od zespołu dworkiego, należała niegdyś do jego właścicieli, co upamiętniała jej nazwa Schlofiwiese (Dworska Łąka). Pamiątką po dworze jest również tablica fundacyjna, która obecnie znajduje się w lapidaium Muzeum SIężańskiego.\nOsobliwością wsi jest renesansowy piaskowcowy pręgierz z 1555 r. o wysokości 5 m. Zachowały się na nim dwa żelazne kółka do przykuwania skazańców. Obok stoi kamienny krzyż typu maltańskiego z tzw. aureolą (ćwierckola pomiędzy ramionami a trzonem),\nSkręcamy w lewo, po ok. 300 m mijamy pręgierz i krzyż kamienny (po prawej), po następnych 400 m dochodzimy do kościoła (za nim znajduje się dawny folwark z miejscem po rozebranym dworze). Tuż przed kościołem skręcamy w prawo w boczną drogę i po 150 m w lewo w drogę zagumienną, biegnącą na tyłach zabudowań wsi. Po 800 m doprowadza ona ponownie do szosy na końcu wsi. Stąd już stale wzdłuż szosy dochodzimy do Sobótki (2 km; po 600 m przekraczamy Czarną Wodę). Szlak nie dochodzi do centrum - wchodzimy do miasta ul. Wrocławską i wkrótce skręcamy w prawo w ul. Tartaczną (do centrum prosto; opis miasta - s. 301). Jej przedłużenie, ul. Stacyjna, doprowadza nas do stacji PKP.\nW poniższych tekstach wystepują informacje o zabytkach pojawiających się na trasie pieszej. O wiekszości z nich , szczególnie o tych z gminy Kąty Wrocławskie, można się dowiedzieć dużo więcej w tym dziale w zakładce pałace, zamki, dwory. Serdecznie zapraszamy.\nGminę Kąty Wrocławskie przecinają dwa szalki piesze. Poniżej mają Państwo szczegółowy opis jednego z nich. Opis drugiego szlaku zobaczycie tu Państwo wkrótce.\ndodał: Piotr Klag | 2003-11-03 | 15:45:22


Książę Harry i Meghan Markle i ich ślub | Radio ZET\nfot. Książę Harry i Meghan Markle\nKsiążę Harry i Meghan Markle szykują się do ślubu. Wielka uroczystość odbędzie się już w maju. Zagraniczne media dotarły do informacji, z których wynika, ile będzie kosztować suknia przyszłej księżnej. Kwota robi wrażenie!\nDziennikarze „Look'a" dotarli do informatora, który zdradził nieco szczegółów na temat tej królewskiej uroczystości. „Meghan przygotowuje się do tego wymarzonego dnia jak każda inna panna młoda. Suknia ślubna była największym wydatkiem i trzeba było podwoić pierwotnie zakładany budżet" – czytamy.\nJeśli wierzyć doniesieniom magazynu, suknia ma kosztować 400 tysięcy funtów, czyli blisko dwa miliony złotych. Prawdopodobnie zaprojektuje ją ktoś z domu mody Aleksandra McQueena\nKsiążę Harry jest piąty w kolejce do brytyjskiego tronu. Para spotyka się od lipca 2016 roku. Ślub Meghan i Harry'ego odbędzie się 19 maja 2018 roku. Zakochani przyrzekną sobie miłość w zamku w Windsorze, który obok londyńskiego Pałacu Buckingham i Pałacu Holyrood w Edynburgu jest główną rezydencją brytyjskich monarchów. To tutaj w 2005 roku książę Karol poślubił Kamilę Parker-Bowles, obecną księżną Kornwalii.


Wikipedia obchodzi 12. urodziny - trojmiasta - duze i małe trójmiasto\nDla wielu mieszkańców małego trójmiasta i powiatu wejherowskiego stanowi podstawowe źródło wiedzy, a dla innych "wiedzowy śmietnik". Istnieje od 15 stycznia 2001r. Dziś obchodzi swoje kolejne urodziny.\nAngielska wersja Wikipedia wystartowała 15 stycznia 2001roku. Polska wersja językowa popularnego serwisu jest troszkę młodsza, rozpoczęła działanie we wrześniu 2001r.\nTo przedsięwzięcia internetowego, którego celem jest stworzenie największej i wielojęzycznej wolnej encyklopedii. Oznacza to, że jej zawartość jest bezpłatna, treść może być dowolnie kopiowana i modyfikowana przez każdego.\nJak często Wy korzystacie z Wikipedii?


Jochen Wegner, redaktor naczelny „Zeit Online“ | Foto: © picture alliance/Britta Pedersen/dpa-Zentralbild/ZB\nRównież sam Wegner wziął w udział w projekcie w 2017 roku i spotkał się w Berlinie z pewnym młodym mężczyzną ze swojej dzielnicy. Wspomina to spotkanie jako „dobrą rozmowę polityczną z bardzo miłym sąsiadem”. Po spotkaniu trochę poszukał i dowiedział się, że jego rozmówca w przeszłości był neonazistą – ta informacja wzbudziła u Wegnera refleksje. „To był bardzo inteligentny, przyjazny człowiek. Część jego poglądów była, jak na moje odczucia, nieco osobliwa, ale nie był kosmitą. Potem to zaczęło we mnie pracować i zmieniło mój obraz ludzi, z którymi zazwyczaj niechętnie się komunikuję.”


Będą inwestycje i nowe miejsca pracy! | Express Ilustrowany\nBędą inwestycje i…\nBędą inwestycje i nowe miejsca pracy!\n(kb, izj) 26 grudnia 2013, 18:11\nNa trzech hektarach w koluszkowskiej podstrefie ŁSSE powstaną dwie hale magazynowe.\nBiałostocko-łódzka firma Logiq właśnie uzyskała pozwolenie na prowadzenie działalności produkcyjnej.\nBiałostocko-łódzka firma Logiq zamierza wybudować dwie hale magazynowe w Podstrefie Koluszki Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Na początku lutego 2014 r. gmina Koluszki podpisze z jej przedstawicielami akt notarialny dotyczący sprzedaży 3-hektarowej działki za 1,5 mln zł.\nHale, które mają na niej powstać, będą zapleczem magazynowym dla największych polskich producentów ceramiki łazienkowej. Na początek zatrudnienie znajdzie tam 45 osób. Inwestor nie będzie miał własnej floty transportowej, więc na tym polu otwierają się możliwości współpracy dla koluszkowskich firm spedycyjnych.\nWładze Koluszek podkreślają, że są już kolejni zainteresowani terenami inwestycyjnymi w Podstrefie, także z zagranicy. W styczniu do 200 potencjalnych inwestorów zostaną rozesłane zaproszenia do odwiedzenia Koluszek.\nPozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w ramach Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej otrzymały również firmy Weidenhammer oraz VPK Packaging.\nPierwsza wybuduje w Kutnie zakład wytwarzający opakowania do produktów żywnościowych. Inwestycja ma być zrealizowana do końca 2015 r., będzie kosztowała co najmniej 25 mln zł. W zakładzie pracę znajdzie 31 osób.\nDruga firma uruchomi w Radomsku zakład produkujący opakowania z tektury. Powstanie on do końca czerwca 2016 r. i będzie kosztował ok. 58,8 mln zł. Znajdzie w nim zatrudnienie co najmniej 30 pracowników.\nGość 26.12.2013 18:29:57\nPismaku łapserdaku nie jaraj tyle blanta bo pierdy piszesz i tyle poczarnobylu


Android 11 dla flagowców Xiaomi jest już dostępny\nStrona główna > Newsy > Android 11 dla flagowców Xiaomi jest już dostępny\nAndroid 11 dla flagowców Xiaomi jest już dostępny i to w wersji Global. Poszło to bardzo sprawnie, bo oficjalna premiera nowego systemu od Google miała miejsce zaledwie wczoraj. Wprawdzie o Android 11 wiedzieliśmy już bardzo dużo, to jednak taka premiera też przyniosła kilka ciekawostek. Teraz nowa wersja systemu trafi do pierwszych użytkowników sprzętów od Xiaomi.\nAndroid 11 dla flagowców Xiaomi\nNie będzie chyba wielkim zaskoczeniem, jak powiemy, że pierwszymi urządzeniami, które dostaną nową wersję systemu, będą Xiaomi Mi 10 oraz Xiaomi Mi 10 Pro. Android 11 dla flagowców Xiaomi ma już być dostępny i będzie dostarczany w wersji OTA. Teraz więc pozostaje jedynie cierpliwie czekać, jednak prawdopodobnie sama aktualizacja będzie rozprowadzana dość szybko. Taka aktualizacja dla Xiaomi Mi 10 oraz Mi 10 Pro to dobry ruch ze strony firmy, bo pokazuje, że warto brać ich mocniejsze, flagowe rozwiązania. W końcu Androida 11 dopiero co dostały sprzęty od Google.\nCo nowego przynosi Android 11 w połączeniu z MIUI 12 od Xiaomi? Oczywiście ma przyjść poprawa wydajności dla całego smartfona, a szybkość działania także ma być większa. Oprócz tego można liczyć także na sterowanie inteligentnymi urządzeniami z jednego miejsca. Dostęp do poszczególnych sprzętów podpiętych do jednej sieci będzie o wiele szybszy i bardziej intuicyjny. Funkcja nazywa się Sterowanie Urządzeniami i ma być dostępna w Ustawieniach, gdzie trzeba wejść w menu Ekran oraz Centrum sterowania & Panel powiadomień. Tam włącza się funkcję Użyj nowego centrum kontroli.\nZobacz też: Mierzenie tętna za pomocą aparatu – nowa funkcja w aplikacji od Xiaomi.\nDo tego dochodzą także dymki powiadomień, które będą unosiły się nad innymi aplikacjami czy nowe funkcje dla chatów. Generalnie posiadaczom flagowców od Xiaomi, pozostaje cierpliwe czekanie na aktualizację. Czy warto już ją przeprowadzać? Wiadomo jak to jest z pierwszymi wersjami, ale obecnie nie ma informacji o tym, że coś jest nie tak.


SWECO najlepsza firma projektów budowlanych - WoW Card\nHome » Budowlanka » Projektowanie » SWECO najlepsza firma projektów budowlanych\n2017-11-06|Kategoria: Budowlanka / Projektowanie\nWiele osób zastanawia się gdzie należy skutecznie szukać biura projektów budowlanych, które zajmie się takimi sprawami jak architektura biurowa. Jest to bez wątpienia bardzo trudny dział architektury i projektów budowlanych. Taka architektura biurowa wymaga odpowiedniego doświadczenia oraz profesjonalnego podejścia. W tym specjalizuje się biuro projektów budowlanych Sweco. Planuje ono i projektuje społeczności oraz miasta przyszłości. Realizuje ono projekty takie jak ekologiczne budynki, efektywna infrastruktura i dostęp do czystej wody. Zatrudnia ono osoby, które mają odpowiednią profesjonalną wiedzę i umiejętności przy realizacji każdego projektu. Są oni co roku zaangażowani w inwestycje w 70 krajach na całym świecie, a przede wszystkim w Europie.\nW każdym rodzaju pomieszczenia, zarówno w pokoju gościnnym, jak również kuchni, idealnym materiałem na podłogi jest drewno. Projektanci wnętrz powszechnie uważają drewno za materiał uniwersalny, który w gruncie rzeczy pasuje do każdego rozwiązania aranżacyjnego. Podłogi drewniane świetnie komponują si...


CUD MNIEMANY, CZYLI KRAKOWIACY I GÓRALE – GMINNA BIBLIOTEKA PUBLICZNA\nOpublikowany:\t 13 czerwca 2022\t Ostanio modyfikowany:\t 14 czerwca 2022\t Dodany przez:\tbibliotekabogate Komentarze:\t0\tKategorie:\tAktualności\nW czwartek, 9 czerwca w Gminnej Bibliotece, młodzież Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia w Mławie zaprezentowała spektakl pt. „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale”.\nTreścią „opery wiejskiej” jest problem rywalizacji o rękę ukochanej dziewczyny, toczony pomiędzy Krakowiakami z Mogiły (dziś Nowa Huta) i Góralami. Spór toczy się o córkę młynarza, Basię, zakochaną w Stachu, w którym potajemnie kocha się także macocha Basi, Dorota. Powodowana zazdrością obiecuje rękę swojej pasierbicy i jednocześnie rywalki Góralowi Bryndasowi. Odrzucony przez Basię Bryndas wraz z Góralami mści się na mogilanach porywając bydło ze wsi. Dochodzi do bójki pomiędzy Krakowiakami i Góralami. Rozjemcą zostaje ubogi student Bardos, który za pomocą machiny elektrycznej (sic!) inscenizuje „cud mniemany”, godząc tym samym obie zwaśnione strony. Dorota w końcu przyzwala na ślub Basi ze Stachem, a pogodzeni Krakowiacy i Górale wspólnie uczestniczą w tańcach i zabawach.\nSpektakl bardzo się podobał, nagrodzony został owacjami na stojąco. Świetna gra aktorska, śpiew, choreografia, barwna scenografia, wszystko to sprawiło, że widzowie poczuli się jak w prawdziwym teatrze.\nDziękujemy Panu Michałowi Gogolewskiemu, wszystkim wykonawcom i realizatorom\n0 thoughts on “CUD MNIEMANY, CZYLI KRAKOWIACY I GÓRALE”\nPoprzedni Wpis ROK IGNACEGO ŁUKASIEWICZA W GMINIE PRZASNYSZ


Alla Polacca - Co daje dzieciom wspólne śpiewanie czyli dlaczego warto zapisać dziecko do chóru\nBadań potwierdzających wielorakie i wieloaspektowe korzyści, jakie dzieci czerpią ze śpiewania w chórze i - szerzej - z obcowania z muzyką, jest na świecie wiele. Jedno z najnowszych i najszerszej zakrojonych zostało przeprowadzone w Stanach Zjednoczonych w 2009 roku na zlecenie organizacji Chorus America. Badaniem The Chorus Impact Study zostały objęte osoby śpiewające w chórach amatorskich – zarówno dorośli, jak i dzieci.\nWniosek z badania jest następujący: dzieci śpiewające w chórze odnoszą sukcesy w nauce i są wyposażone w cenne umiejętności życiowe. W porównaniu z dziećmi nieśpiewającymi, dzieci śpiewające w chórze zdobywają wyższe stopnie i - ogólnie - radzą sobie zdecydowanie lepiej w szkole, zarówno w przedmiotach humanistyczno-artystycznych, jak i np. w matematyce. Taką zmianę zaobserwowali amerykańscy rodzice po tym, jak ich nieśpiewające dotychczas dzieci dołączyły do grupy chóralnej.\nObok poprawy szkolnych wyników, rodzice zauważyli również różnicę w stopniu opanowania tzw. umiejętności życiowych - osobistych i społecznych - przez swoje śpiewające dzieci. Regularne uczestnictwo dzieci w zajęciach chóralnych wpłynęło znacząco na polepszenie ich pamięci, samodyscyplinę i wzrost odpowiedzialności za samego siebie.\nNauczyciele i wychowawcy potwierdzili spostrzeżenia rodziców podkreślając, że śpiewanie w chórze poprawiło również takie kompetencje społeczne dzieci, jak panowanie nad emocjami i ich konstruktywne wyrażanie czy też umiejętność zaistnienia w grupie i współpracy z innymi. Dzieci śpiewające w chórze są bardziej pozytywnie nastawione do życia, chętniej angażują się w różne rodzaje działalności pozaszkolnej, w tym w zajęcia sportowe i działania na rzecz lokalnej wspólnoty.\nJeśli dziecko będzie kontynuowało śpiewanie w wieku nastoletnim i dorosłym, wpłynie to na jego postawę życiową i obywatelską. Dorośli śpiewający w chórze są świadomymi, pozytywnie zaangażowanymi obywatelami, o rozwiniętych umiejętnościach społecznych – to z kolei wniosek z części badania The Chorus Impact Study dotyczącej dorosłych chórzystów.\n„Wyniki amerykańskich badań zupełnie mnie nie dziwią. Potwierdzają wyniki wcześniejszych, znanych mi badań jak i moje obserwacje z wieloletniej pracy chóralnej z dziećmi i młodzieżą.” - zauważa Anna Bednarska, dyrygent i dyrektor artystyczna chóru Alla Polacca. - „Wiadomo, że śpiewanie w chórze to wyjątkowa możliwość pracy z głosem i nad głosem, pracy z oddechem i własnym ciałem. To owocuje większą świadomością i pewnością siebie, co jest zawsze niezwykle cenne dla ogólnego rozwoju dziecka. Ale chór to również społeczność, w której trzeba umieć się odnaleźć, zauważyć istnienie innych i poszanować ich potrzeby, a jednocześnie umieć zadbać o swoje.\nChór to grupa zorientowana na wspólne działanie i wspólny cel, a w zwartej grupie, w której panuje klimat życzliwości, łatwiej radzić sobie z własnymi ograniczeniami i lękami. Łatwiej pokonać tremę przed wystąpieniem, łatwiej nawiązać przyjaźnie. Chórzyści podkreślają, że doświadczenie chóralne ich życiowo wzmacnia – czują się bardziej otwarci, spokojniejsi i pewniejsi siebie, mają w sobie więcej ufności i optymizmu. Śpiew daje radość – widzę to codziennie patrząc na twarze moich chórzystów.\nMówiąc o badaniach, warto wspomnieć o tym, które w 2001 roku przeprowadzili kanadyjscy neurolodzy Blood i Zatorre. Wykazało ono, że obcowanie z muzyką generuje intensywne uczucie szczęścia, stymuluje układ nagrody, zwany też ośrodkiem przyjemności, czyli zbiór struktur mózgowych związanych z motywacją i kontrolą zachowania. W świecie nauki nie od dziś wiadomo, że śpiew niesamowicie przyczynia się do rozwoju i regeneracji mózgu. Muzykalni ludzie uczą się szybciej, lepiej się koncentrują i zapamiętują, łatwiej też uczą się języków obcych. Moi chórzyści z łatwością przyswajają piosenki śpiewane w różnych językach, w tym tak „egzotycznych”, jak japoński, fiński czy hebrajski. Po miesiącach ćwiczeń wokalnych zauważam olbrzymie skoki rozwojowe u dzieci i młodzieży."\nW lipcu br. przeprowadziliśmy anonimową ankietę wśród chórzystów Alla Polacca pytając ich o to, co wspólne śpiewanie wniosło w ich życie. Oto kilka przykładów fantastycznych odpowiedzi:\n„To w chórze znalazłam swoich najlepszych przyjaciół i z nimi dzielę swoją pasję.”\n„Chociaż pochodzimy z rożnych rodzin i środowisk, nasze serca są magicznie połączone przez muzykę i przez to, że jesteśmy ze sobą blisko.”\n„Czuję ogromną satysfakcję z tego, że ciągle się rozwijam, że śpiewam coraz lepiej. To uczucie, którego nie jestem w stanie opisać.”\n„Kiedy śpiewam, jestem szczęśliwa. Odpoczywam, odprężam się, jestem sobą, nie muszę nikogo udawać.”\n„Nauczyłam się lepiej śpiewać i lepiej oddychać. To mi bardzo pomaga gdy się stresuję.”\n„Uczę się słuchać innych, czuję się potrzebna bo w chórze jest nas wiele, ale każdy głos się liczy.”\n„Kiedy na koncercie śpiewamy złożony utwór, nad którym długo i mozolnie pracowaliśmy, rozpiera mnie radość i duma – z siebie samej i z nas wszystkich.”\n„Po prostu śpiew to moje życie…”\nZdjęcia: Grzegorz Snioch, Paweł Kosicki, Andrzej Gregorczyk.


Jak odpowiednio dbać o higienę jamy ustnej? | medprojekt.pl\nHome›Zdrowie›Jak odpowiednio dbać o higienę jamy ustnej?\nKażdy z nas chce uchodzić za osobę schludną i elegancką. Jednakże na taką opinię na nasz temat, składa się naprawdę wiele czynników. Między innymi odpowiednia higiena jamy ustnej.\nNieprzyjemny oddech to coś, co potrafi kogoś skutecznie do nas zrazić. Dlatego warto pamiętać o codziennym myciu zębów, najlepiej po każdym posiłku. To tak naprawdę tylko kilka minut w ciągu dnia poświęconych na to, by doprowadzić jamę ustną do porządku. Cykliczne pozbywanie się resztek jedzenia z zębów, skutkuje bardzo dobrym stanem naszego uzębienia. To natomiast wiąże się ze znacznie rzadszymi wizytami u stomatologa, których zazwyczaj tak bardzo nie lubimy.\nBy dbać odpowiednio o higienę jamy ustnej, należy mieć przede wszystkim kilka niezbędnych sprzętów w domu. Mowa tutaj między innymi o szczoteczce do zębów. Zwykła szczoteczka nie jest jednak w stanie zapewnić nam tak dobrych efektów, jak chociażby szczoteczki soniczne czy też szczoteczki elektryczne. One bardzo głęboko wnikają w przestrzeń między zębami, skutecznie usuwając wszystkie resztki pokarmów. Poza tym są one bardzo dokładne. Pozwalają na umycie w dwie minuty zębów niemalże idealnie. Natomiast zwykła szczoteczka gwarantuje nam tylko i wyłącznie powierzchowne umycie zębów. Niestety co za tym idzie, nie są one w zbyt dobrej kondycji. Nawet jeśli każdego dnia myjemy je kilka razy i wydaje nam się, że są w idealnym stanie, prawda może być zupełnie inna.\nPoza tym warto mieć także w domu nici do zębów. Używanie ich nie jest najprzyjemniejsze i niestety czasem można się nimi zranić. Jednak ich plusem jest to, że pomagają nam dokładnie oczyścić przestrzeń pomiędzy zębami. Oczywiście szczoteczka elektryczna bardzo dobrze tam wnika. Są jednak takie pokarmy, które nie są łatwe do wyciągnięcia. Wówczas zdecydowanie lepszym pomysłem jest użycie nici. Są one bardzo precyzyjne i cienkie, dzięki czemu można zagłębić się dosłownie wszędzie dzięki nim.\nObecnie bardzo popularne są także płyny do płukania jamy ustnej. Zabijają one bakterie, usuwają również wszelkiego rodzaju zabrudzenia i resztki pokarmu. Takie wypłukanie jamy ustnej gwarantuje również świeżość. Płyny nie są drogie, a ich działanie ma wielkie znacznie. Warto zatem na początek chociaż je wprowadzić do codziennych rytuałów.\nBotoks nie tylko na zmarszczki. Co warto ...\nZima często kojarzy nam się tylko z okresem przeziębień i spadkiem nastroju. Jak zadbać o ...


Była dyrektor szkoły skazana za wykorzystywanie stanowiska - Analizy i komentarze - Czytaj - oswiata.abc.com.pl\nStrona główna » Wiedza » Analizy i komentarze » Była dyrektor szkoły skazana za wykorzystywanie stanowiska\nNa 2 lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat próby, grzywnę oraz zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w oświacie na okres trzech lat skazał sąd Joannę K., byłą dyrektorkę Szkoły Podstawowej w Sobolach w woj. lubelskim.\nSąd Rejonowy w Radzyniu Podlaskim uznał Joannę K. winną jedenastu z dwunastu zarzutów postawianych jej przez prokuraturę w lipcu 2015 roku. Proces sądowy wykazał, że była dyrektor szkoły przyjmowała łapówki w zamian za kontynuację zatrudnianie w szkole.\nZmuszała pracowników do zaciągania na jej rzecz pożyczek wystawiając im fałszywe zaświadczenia do wskazanych przez nią banków. Jednego z pracowników zmusiła też do pożyczenia pieniędzy z Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych.\nSąd nie miał wątpliwości, co do tego, że Joanna K. wykorzystywała pracowników szkoły do wykonywania na jej rzecz prac w służbowym mieszkaniu, a później prywatnym domu, takich jak: pranie, sprzątanie mieszkania czy przenoszenie mebli. Prace te świadczone były w godzinach urzędowania szkoły. Sąd uznał także, że była już dyrektor szkoły kierowała groźby karalne pod adresem woźnej szkoły oraz poniżała ją, upokarzała i słownie obrażała. Łącznie w sprawie pokrzywdzonych zostało 7 osób.\nProceder trwał kilka lat. Dyrektor szkoły czuła się bezkarna, bo jej podwładni nie nagłaśniali problemu, obawiając się utraty pracy. Prokuratura zajęła się sprawą po publikacji lokalnych mediów.\nSąd, oprócz kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem na okres próby skazał Joannę K. na 7950 zł grzywny i zakaz zajmowania stanowisk kierowniczych w oświacie na okres trzech lat. Nakazał oskarżonej także pisemne przeproszenie pięciu poszkodowanych.\nWyrok jest nieprawomocny. Była dyrektor szkoły złożyła już zapowiedź apelacji.\nRobert Horbaczewski 30.03.18


Tworzenie stron www - Darmowy katalog firm - DRON.pl\nZasadniczą działalność agencji zajmującej się reklamą yeh stanowi tworzenie stron internetowych- portali, wizytówek, forów, pozycjonowanie ich i ciągła moderacja w wyszukiwarce. Zatem zapraszamy do skorzystania z unikalnego cennika stron www i pozycjonowania ich- strony www cena. Oprócz usług budowania stron wymienione są w katalogu usług też usługi pozycjonerskie, optymalizacja witryny, jak również wykonywanie prezentacji multimedialnych. Długa lista dostępnych usług zapewnia komfort wyboru pośród usług w danej chwili potrzebnych klientowi. Zapraszamy do podstrony na yeh która zawiera w sobie unikalne i fajne treści związane z torbami papierowymi z nadrukiem firmowym Twojej firmy. Zapraszamy wszystkich chętnych klientów do zareklamowania się na tak ekologicznym produkcie jak torba papierowaDzięki specyficznemu trybowi pracy - w sieci yeh.pl może świadczyć swoje usługi na rynku ogólnokrajowym zapraszając do współpracy klientów z Warszawy, Lublina, jak i małych miasteczek, Zapraszamy po prezentacje multimedialne dla firm- jesteśmy bardzo sumiennym i rzetelnym wykonawcą tych projektów w Power Poincie i bibliotekach java script.Znakomita jakość i co istotne konkurencyjne koszty pozwoliły agencji zyskać wielu powracających klientów.\nPełna nazwa firmy: Firma Reklamowa T.Ćwikła\nTagi wpisu: warszawa, www, dla firm, cena, prezentacje multimedialne, agencja reklamowa, , lublin, tanio, torby papierowe, tworzenie stron


Nojabrskaja – czy warto? - Portal ogrodniczy ogrodinfo.pl – sadownictwo, ogrodnictwo, portal sadowniczy\nTagi: grusze | gruszki\nOdmiana ‘Nojabrskaja’ (‘Triumf Wiednia’ x ‘Nikolaj Kruger’) po raz pierwszy została opisana w Instytucie Sadownictwa, Winorośli i Gorzelnictwa w Mołdawii w 1962 r. Drzewo o średniej sile wzrostu tworzy – w zależności od metody prowadzenia – wrzecionowatą lub piramidalną koronę (fot. 1). Wcześnie wchodzi w owocowanie. Produktywność tej odmiany jest wysoka, a owoce wyjątkowo duże. W kwaterach założonych z drzewek dwuletnich z jednoroczną koroną na podkładkach ‘Pigwa A’ i ‘Pigwa S1’ już w pierwszym roku po posadzeniu można zebrać niewielki plon. W kolejnym, drugim roku po posadzeniu w sadzie można uzyskać 15–20 ton owoców z ha.\nOdmiana ta jest średnio wytrzymała na mróz, mało lub umiarkowanie podatna na parcha gruszy (Venturia pirina) i w nieznacznym stopniu na zarazę ogniową (Erwinia amylovora). Rak drzew owocowych powodowany przez Neonectria ditissima (syn. Nectria galligena; fot. 2 ) jest obserwowany w nielicznych przypadkach. Młode przyrosty i omszone od spodu liście są często zasiedlane przez mszyce, m.in. mszycę jabłoniową koloru zielonożółtego, z czarnymi charakterystycznymi syfonami (fot. 3).\nDrzewa są stosunkowo łatwe do prowadzenia. Wymagają lekkiego lub silniejszego cięcia (w zależności od wieku) i przerzedzania zawiązków. Niektórzy sadownicy uprawiający tę odmianę stosują podcinanie korzeni w celu ograniczenia nadmiernego wzrostu wegetatywnego drzewa.\nFot. 1. Drzewa odmiany ‘Nojabrskaja’ prowadzone w formie wrzeciona z pierwszym piętrem rozpiętym na tzw. stół\nFot. 2. Uszkodzenie pnia w wyniku infekcji grzybem N. ditissima\nFot. 3. Kolonie mszycy jabłoniowej na młodych przyrostach i liściach\nLudzie,czy są jakieś grusze odporne na choroby,mróz?Bo już można zwariować szukając w internecie gruszy idealnej,chyba takich nie ma?\nfundusze unijne, wino, eksport, UE, pomidory szklarniowe, syngenta, dopłaty bezpośrednie, ARiMR, ziemniaki, malina, ukraina, sadownictwo, warzywa polowe, Bayer


Co z poprawą standardu na trasie do Bydgoszczy? Były analizy -\nJakiś czas temu na łamach InfoRail.pl pisaliśmy o interpelacji posła Piotra Króla, dotyczącej poprawy komfortu podróży na trasie Warszawa – Bydgoszcz. Mamy odpowiedź MIB. Zmian nie będzie. W ramach planowania oferty przewozowej na rozkład jazdy 2017/2018, trasa Bydgoszcz – Warszawa była poddawana szczegółowej analizie – poinformował Andrzej Bittel, Podsekretarz Stanu\nJesteś tutaj: Inforail / Przewoźnicy / Co z poprawą standardu na trasie do Bydgoszczy? Były analizy\nInfoRail.pl - Opublikowano: 14.08.2017 10:51:33 3 komentarze\nJakiś czas temu na łamach InfoRail.pl pisaliśmy o interpelacji posła Piotra Króla, dotyczącej poprawy komfortu podróży na trasie Warszawa – Bydgoszcz. Mamy odpowiedź MIB. Zmian nie będzie.\nW ramach planowania oferty przewozowej na rozkład jazdy 2017/2018, trasa Bydgoszcz – Warszawa była poddawana szczegółowej analizie – poinformował Andrzej Bittel, Podsekretarz Stanu w MIB. Spółka PKP Intercity oprócz badania potencjału przewozowego na danej linii przeanalizowała także inne czynniki mające kluczowy wpływ na ostateczny kształt rozkładu jazdy. Czynnikami tymi są ograniczenia infrastrukturalne do których można zaliczyć na przykład brak zadowalającej przepustowości na poszczególnych odcinkach, wprowadzone przez zarządcę infrastruktury, tj. PKP Polskie Linie Kolejowe, przerwy w ruchu zaplanowane ze względu na prowadzone prace modernizacyjne na liniach kolejowych nr 3 i 18, a także dostępne zasoby taborowe. Biorąc pod uwagę powyższe przesłanki, oferta przewozowa na trasie Warszawa – Bydgoszcz jest w chwili obecnej optymalna, a jej zmiany przy ww. uwarunkowaniach na chwilę obecną nie są przewidywane.\nBittel poinformował, że w ramach obecnie obowiązującego rozkładu jazdy pociągów na trasie Bydgoszcz – Warszawa, PKP Intercity oferują 10 bezpośrednich pociągów, w tym 3 kategorii IC. W rozkładzie jazdy 2015/2016 kursowało także 10 bezpośrednich połączeń, w tym 4 pociągi kategorii IC. Od korekty rozkładu jazdy 2016/2017 wprowadzonej w dniu 11 czerwca 2017 r. pociąg "Doker" kursuje w zmienionej relacji tj. Gdynia – Łódź Fabryczna przez Bydgoszcz w związku z zamknięciem linii nr 3 (Poznań – Warszawa) i brakiem skomunikowania w Kutnie na pociąg "Włókniarz" do Łodzi (do 10 czerwca 2017 r. była to relacja Gdynia – Warszawa Wsch.).\nOdnosząc się do zmiany zestawienia pociągu TLK "Staszic" relacji Bydgoszcz Główna – Zagórz i Terespol, a także TLK "Ogiński" relacji Bydgoszcz Główna – Warszawa Wschodnia – Bydgoszcz Główna, Bittel stwierdził, że zmiana wykorzystywanego rodzaju taboru wynika z jego faktycznej dostępności.\nPonadto wiceminister przypomniał, że w ramach strategii taborowej do 2020 roku PKP Intercity planują zmodernizować 355 wagonów, z których część będzie wykorzystywana na trasie Przemyśl – Lublin – Warszawa – Bydgoszcz. W przypadku ustąpienia ograniczeń infrastrukturalnych i taborowych Spółka planuje rozwój oferty przewozowej na przedmiotowej trasie.\nZy – 14.08.2017\nNiech zakupią na W-wa - Bydzia ze 4 Darty, albo przy okazji naprawy wydłużą ED74 o 1 człon i takie 2- lub 3-składy puszczą na W-wa - Bydzia. Jak widać w PIC każdy kolejny pasażer to coraz większa strata.\nwww – 14.08.2017\nOptymalny jest zakup taniego samochodu i omijanie kolei dużym łukiem. Wyjdzie taniej i szybciej, a "najgorsze" jest to, że można dojechać do każdego zakątka Polski - straszne to jest... Optymalna jest likwidacja kolei, bo wtedy to dopiero będzie taniej... Łoj, myślenie na kolei z XIX wieku?\n^Akurat w XIX w. kolej rozpoczęła swój rozkwit. Nikt niczego nie likwidował z prostego powodu.


Kontrola PIP bez zapowiedzi możliwa w kadej firmie | Region Gdański NSZZ „Solidarność”Region Gdański NSZZ „Solidarność”\nKontrola PIP bez zapowiedzi możliwa w kadej firmie\nNie tylko w przemyśle i handlu, ale także w firmach usługowych inspektorzy pracy będą mogli przeprowadzać kontrole bez zapowiedzi. Jak wynika ze stanowiska głównego inspektora pracy, niezapowiedziane kontrole możliwe będą w każdej firmie, niezależnie od branży, w której dany pracodawca funkcjonuje.\nZmianie uległa dotychczasowa interpretacja przepisów obowiązująca w inspekcji pracy. Przez wiele lat inspekcja pracy nie stosowała zawiadomień o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Zmieniło się to w 2009 r., wraz z wejściem w życie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Nakazały one organom kontroli uprzedzać przedsiębiorcę o planowanej inspekcji z 7-dniowym wyprzedzeniem. Od tej pory PIP informację o zamiarze przeprowadzenia kontroli zaczęła kierować do firm prowadzących działalność usługową. Kontrole bez uprzedzenia nadal stosowane były u przedsiębiorców z sektora przemysłowego i handlowego.\nNowa interpretacja ma się przyczynić do zwiększenia skuteczności kontroli PIP. Polska była do tej pory jedynym krajem w Europie, gdzie PIP nie mogła z zaskoczenia skontrolować firmy usługowej.\n« Olbromska Agnieszka\n28 stycznia 1990 r. Wojna o akta PZPR »


Poprawka: Wystąpienie hosta programu BizTalk Server 2010 nie wznawia działania po połączeniu BizTalk wznawia działanie bazy danych\nHosta wystąpienie programu Microsoft BizTalk Server 2010 można zainstalować na komputerze.\nPowoduje utratę połączenia z bazą danych dotyczących systemu BizTalk. Połączenie zostanie przywrócone po połączenie zostanie przerwane na okres jednej minuty.\nW tym scenariuszu host wystąpienie serwera BizTalk nie wznawia działania. Ponadto następujące zdarzenia są rejestrowane w dzienniku aplikacji lub w dzienniku systemu:Uwaga ten problem nie występuje w starszych wersjach programu BizTalk Server.\nTen problem występuje, ponieważ BizTalk Server 2010 nie zgłasza nieoczekiwane zakończenie do Menedżera sterowania usługami (SCM). W przypadku utraty połączenia z bazą danych, wystąpienie hosta przejdzie w stan zatrzymania i próbuje ponownie uruchomić w ciągu jednej minuty. Jednak ponownego uruchomienia kończy się niepowodzeniem i BizTalk Server 2010 nie zgłasza nieoczekiwane zakończenie SCM. Ponadto SCM obsługuje nieoczekiwane zakończenie jako operację zatrzymania usługi inicjowane przez użytkownika. W związku z tym Menedżer sterowania usługami nie wznawia hosta wystąpienia programu BizTalk Server 2010 ze stanu zatrzymania.\nAby uzyskać więcej informacji na temat dodatków service pack i pakietów aktualizacji zbiorczej dla programu BizTalk Server odwiedź następujące witryny firmy Microsoft:\nOgólne informacje dotyczące dodatków service pack i pakietów aktualizacji zbiorczej dla programu BizTalk ServerAby uzyskać więcej informacji na temat poprawek programu BizTalk Server kliknij następujący numer artykułu w celu wyświetlenia tego artykułu z bazy wiedzy Microsoft Knowledge Base:


Żużel. DMPJ: truly.work Stal Gorzów najlepsza we Wrocławiu (relacja) - Sport WP SportoweFakty\nMichał Mielnik 25 Czerwca 2019, 18:06\nWe wtorek we Wrocławiu odbyła się jedenasta runda Drużynowych Mistrzostw Polski Juniorów. Zwyciężyli młodzieżowcy truly.work Stali Gorzów.\nWe wtorkowe bardzo upalne popołudnie we Wrocławiu młodym zawodnikom przyszło się ścigać w kolejnej rundzie Drużynowych Mistrzostw Polski Juniorów. Na nowym stadionie olimpijskim startowali juniorzy z Zielonej Góry, Gorzowa, Piły, Poznania i Wrocławia.\nZobacz także: Żużel. PGE Ekstraliga. Unia - Włókniarz: Baron i Cieślak odkryli karty (składy)\nNa turniej do stolicy województwa dolnośląskiego nie dojechało trzech zawodników. Byli to Adrian Woźniak, Paweł Staniszewski oraz Krystian Iwański. To oznaczało, że drużyny z Poznania oraz Piły nie będą klasyfikowane.\nWiększość biegów nie należała do najciekawszych. Na początku zawodów najwięcej emocji przysporzył bieg czwarty. Wszystko za sprawą młodej zawodniczki miejscowego klubu Wiktorii Garbowskiej. 18-latka jechała na drugiej pozycji, jednak ambicja nie pozwoliła jej spocząć na laurach. Garbowska postanowiła zaatakować Jakuba Osyczkę, jednak upadła na drugim łuku trzeciego okrążenia. Zawodniczka Sparty Wrocław na torze prezentowała się o wiele lepiej od swoich kolegów.\nZobacz także: Żużel. PSŻ - Polonia Piła: Bellego musi szukać nowych wyzwań. Na 2. ligę jest już za szybki (noty)\nO sporym pechu może mówić Mateusz Tonder. Zawodnik Falubazu Zielona Góra pewnie prowadził w szesnastym biegu dnia, jednak ostatecznie nie dojechał do mety. Wszystko przez defekt, który zanotował na prowadzeniu.\nZwycięstwo w zawodach rozstrzygały między sobą dwa zespoły - Elektrociepłownia Zielona Góra oraz truly.work Stal Gorzów. Ostatecznie to zawodnicy z Gorzowa stanęli na pierwszym miejscu podium.\n5. Bartosz Curzytek - 3 (1,0,1,1)\n6. Michał Curzytek - 10 (3,3,1,3)\n12. (66,69) Bartoch, Ragus, Curzytek\n13. (68,97) Liszka, Garbowska, zawodnika\n15. (66,91) Tonder, Krakowiak, Curzytek\n17. (68,72) Curzytek, Gryszpiński, Curzytek,\nNCD: 64,81 uzyskał Rafał Karczmarz w biegu III\njotefiks 25-06 20:47 Zgłoś\nPawliczak zwyżka formy\nyes 25-06 20:42 Zgłoś\n"Zawodniczka Sparty Wrocław na torze prezentowała się o wiele lepiej od swoich kolegów" - a poza torem pewnie też? jakiś podtekst? ;)\nPoznaniak z Gorzowa 25-06 19:08 Zgłoś\nCieszy postawa Stalowców, ale także Michała Curzytka.


2021-07-08 12:32:13 informacje\nWystarczy zadzwonić, wysłać mejla albo sms’a, aby odebrano od nas stary sprzęt, który nie mieści się do czerwonych pojemników – podpowiada Biuro Prasowe Urzędu Miasta.\nDotychczas mogliśmy w Częstochowie oddawać zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny oraz baterie do 32 czerwonych pojemników rozmieszczonych w różnych punktach miasta.\nA co zrobić z urządzeniami, które do tych czerwonych pojemników się nie mieszczą? Na pewno nie możemy porzucać ich obok, tworząc we wspólnej przestrzeni dzikie wysypiska niebezpiecznych odpadów, które dodatkowo psują wygląd ulic i osiedli.\nMiasto przygotowało kilka rozwiązań dla osób chcących łatwo i legalnie pozbyć się dużych elektrośmieci.\nWielkogabarytowy sprzęt można oddać bezpłatnie do Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych w Sobuczynie (ul. Konwaliowa 1). Po uprzednim zgłoszeniu telefonicznym pod numerem 530 469 099 taki sprzęt zostanie od nas bezpośrednio odebrany.\nCentrum Usług Komunalnych – wspólnie z firmą STALA GROUP – wprowadziło kolejne udogodnienie. Wystarczy wysłać sms’a lub mejla z adresem odbioru oraz informacją na temat produktu do przekazania. Sms’a wysyłamy pod nr tel. 884 810 713, a mejla – na adres elektroodpady@stalagroup.pl\nW uzgodnionym terminie elektroodpady zostaną od nas bezpłatnie odebrane.\nZ takich możliwości korzystamy coraz chętniej – np. w ostatni weekend mieszkańcy i mieszkanki Grabówki i Kiedrzyna oddali ponad 6000 kg elektrośmieci.\nCUK dziękuje wszystkim, którzy przyłączyli się do zbiórki i tym samym pozbyli się starych urządzeń, które zostaną teraz poddane recyklingowi. Partner CUK przekaże sadzonki drzew, które po ich zasadzeniu przysłużą się i naszemu powietrzu i… dobremu samopoczuciu.


Kraków. Umorzona sprawa tajemniczego zaginięcia i zabójstwa 31-latki | Gazeta Krakowska\nKraków. Umorzona sprawa tajemniczego zaginięcia i zabójstwa 31-latki\nArtur Drożdżak 11.03.2015 Zaktualizowano 11.03.2015\nMałgorzata Szabatowska. fot. Archiwum prywatne\nPo pięciu latach od tajemniczego zaginięcia i zabójstwa pracownicy banku 31-letniej Małgorzaty Szabatowskiej krakowska prokuratura po raz drugi umorzyła tę sprawę. Nie pomogło przesłuchiwanie kilku świadków za wykrywaczu kłamstw i pomoc prawna udzielona ze Szwajcarii.\nKobieta zniknęła 16 listopada 2010 r. Pochodziła z Podkarpacia, ale przeniosła się do Krakowa i pracowała w oddziale Eurobanku przy Zakopiańskiej , mieszkała na nowym osiedlu na Kurdwanowie. Jednego dnia nie przyszła do pracy i przestała odbierać telefony, więc kierownictwo placówki wysłało do niej przyjaciółkę, która miała klucze do jej mieszkania.\nKobiety w środku nie było. W zlewie pozostał talerz z niedojedzoną zupą, na szafce nierozpakowane zakupy. Na podstawie logowań telefonu do stacji BTS odtworzono drogę, jaką młoda kobieta mogła przemierzyć. Sygnał urwał się jednak z okolicach zalewu na Zakrzówku. Nikt też - oprócz dwóch robotników, którzy nie potrafili określić, czy widzieli Małgorzatę, gdy wracała, z zakupami, czy bez - nie widział, jak młoda kobieta wychodziła z domu.\nPrzez długi czas śledztwo stało w miejscu. W styczniu 2012 r. ciało kobiety znaleziono w Rącznej pod Krakowem. Wykonano badania DNA, które potwierdziły, że są to zwłoki poszukiwanej 31-latki. Została zabita i jak wskazywał rozkład zwłok, stało się to w dniu zaginięcia. O ludzkiej czaszce policję powiadomił zbieracz złomu, który przy okazji wziął znaleziony w pobliżu zegarek. Potem przemyślał sprawę i go oddał, wskazał też gdzie są zwłoki.\nMimo umorzenia śledztwa policja dalej będzie prowadzić czynności operacyjne w sprawie.\npracownica banku zab...\naaa 28.11.2015 21:40:22\nMasakra... Jak można zabić? Oby znaleźli sprawcę!. Tyle ludzi ginie. Czemu ten świat jest tkaki zły? Współczuję rodzicom...


Lipowa 21 - mieszkania od GRUPA UNIBUD - Łódź, Śródmieście, ul. Lipowa - RynekPierwotny.pl\nŚródmieście (799 mieszkań)\nMieszkania na sprzedaż oferowane bezpośrednio przezGRUPA UNIBUD\nMamy dla Ciebie 799 ofert w najbliższej okolicy!\nLegionów 66 - Etap I(0.4 km dalej)\nLegionów 66 - Etap II(0.4 km dalej)\nBudynek przy ul. Lipowej 21 stanowi idealne rozwiązanie dla osób ceniących sobie prywatność oraz wysoką jakość, a jednocześnie lokalizację w centrum miasta pozwalającą na poświęcenie minimum czasu na codzienne poruszanie się po Łodzi.Inwestycja przy ul. Lipowej 21 powstała z dbałością o przemyślane rozwiązania architektoniczne oraz nowoczesne rozwiązania materiałowe, a także z zachowaniem najwyższej jakości wykonania zarówno części wspólnych budynku jak i stanu deweloperskiego oferowanych w inwestycji lokali.Mieszkania zaprojektowano z podziałem na strefę dzienną składającą się z pokoju dziennego z aneksem kuchennym [w części mieszkań jest możliwość zamknięcia aneksu uzyskując wydzieloną kuchnię] i osobnej toalety [dla mieszkań większych niż 50 m2 powierzchni] oraz strefę prywatną/nocną z sypialniami [od 1 do 3 w zależności od wielkości mieszkania] oraz łazienką [łazienki w części mieszkań również posiadają okna].Duże, ciepłe okna maksymalnie doświetlają przestrzeń mieszkania co w połączeniu z korzystnym usytuowaniem względem stron świata zapewnia komfortowe, przyjazne, idealne do zamieszkania warunki.Okna w większości mieszkań mają ekspozycję południową i zachodnią.Każde mieszkanie w inwestycji posiada balkon, a dodatkowo na VI. piętrze zlokalizowano 3 apartamentyz przestronnymi tarasami [z czego dostępne w ofercie są jeszcze dwa – szczegóły w zakładce 'oferta'].Również na I. piętrze budynku zaprojektowany i wykonany został taras – jest to taras zielony na patio budynku. Część wspólna tarasu jest dostępna dla wszystkich mieszkańców budynku, natomiast w częściach przyległych do mieszkań stanowi ogródek przynależny do danego mieszkania. Mieszkania z własnymi przynależnymi tarasami zielonymi pozostały nam w ofercie już tylko dwa.Budynek jest kameralnym obiektem z 38 mieszkaniami, które w większości posiadają dodatkowe powierzchnie w postaci komórek lokatorskich.W budynku umiejscowiono również dwie kondygnacje garaży wielostanowiskowych z wydzielonymi miejscami parkingowymi.Na parterze budynku, od frontu zlokalizowano 2 lokale użytkowe.Grunt, na którym posadowiony został budynek stanowi własność, a nie jest przedmiotem użytkowania wieczystego co oznacza, że nabywca lokalu staje się również właścicielem udziału w gruncie, proporcjonalnie - w zależności od stosunku powierzchni lokalu do powierzchni użytkowej budynku.\nInwestycja Lipowa 21 znajduje się w Śródmieściu, ul. Lipowa 21 (1.5 km od centrum Łodzi), została zrealizowana przez dewelopera GRUPA UNIBUD .\nInwestycja Lipowa 21 została wybudowana i oddana do użytkowania w 3 kw. 2013 roku.\nCały projekt składa się z 40 nowych mieszkań. Budynek posiada od 1 do 7 kondygnacji naziemnych wraz z parterem oraz 1 kondygnację podziemną.\nAktualnie w inwestycji Lipowa 21 pozostało na sprzedaż 0 mieszkań0.\nDla przyszłych mieszkańców deweloper GRUPA UNIBUD przewidział również:\nRealizacja inwestycji: rozpoczęcie budowy w 3 kw. 2011 roku, inwestycja została oddana do użytkowania w 3 kw. 2013 roku.\nmiejsca postojowe podziemne: Cena: 25000.\nmiejsca postojowe naziemne: Miejsca postojowe w garażu wielostanowiskowym, cena: 25000.\nLokalizacja inwestycji Lipowa 21\nObiekt zlokalizowany w Łodzi przy ul. Lipowej 21 [na odcinku między ulicami: Zieloną i Więckowskiego]. Lokalizacja ta zapewnia swobodną komunikację zarówno samochodową jak i transportem miejskim ze względu na bliskość przystanków autobusowych i tramwajowych na ulicach prostopadłych i równoległych do ul. Lipowej; bezpośrednio po ulicy Lipowej nie jeździ komunikacja miejska, natężenie ruchu samochodowego również jest niewielkie więc ulica Lipowa jest spokojna i cicha. Pomimo że lokalizacja budynku przypada na centrum Łodzi, które obarczone jest specyficzną zabudową w postaci kamienic to w sąsiedztwie znajduje się coraz więcej wyremontowanych budynków i zrewitalizowanych kamienic. W pobliżu znajdują się różnego rodzaju usługi i sklepy oraz 'Plac Barlickiego'; bardzo blisko jest również łódzkie centrum handlowe Manufaktura, a w drugą stronę ulica Piotrkowska. Z inwestycji dobry, prosty i szybki jest dojazd do publicznych uczelni wyższych w Łodzi, a w jej sąsiedztwie znajdują się również placówki oświatowe niższych szczebli, również przedszkola.\nPrzyszli mieszkańcy inwestycji Lipowa 21 mogą korzystać z rozbudowanej sieci połączeń komunikacyjnych. W odległości 130 metrów od inwestycji Lipowa 21 znajduje się najbliższy punkt komunikacyjny - Więckowskiego - Pogonowskiego.\nMieszkańcy mogą korzystać z bogatej oferty edukacyjnej. W najbliższej okolicy inwestycji Lipowa 21 znajduje się się 8 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone to: Zespół Szkolno-Przedszkolny nr 4 w odległości 150 m, Szkoła Podstawowa nr 26 w odległości 150 m, I Liceum Ogólnokształcące im. M. Kopernika w Łodzi w odległości 230 m.\nDużym atutem inwestycji Lipowa 21 jest bliskość ośrodków zdrowotnych. Dostęp do opieki medycznej zapewnią położone w pobliżu: MEDAX w odległości 230 m, NZOZ Multimed w odległości 270 m, Profimedic w odległości 370 m.\nNa infrastrukturę handlowo-usługową inwestycji Lipowa 21 składa się wiele punktów. Nieopodal, w odległości 120 m znajduje się Jawex, w odległości 150 m znajduje się Piekarnia, w odległości 170 m znajduje się Żabka.\nBliskość terenów rekreacyjnych oraz obiektów sportowych to mocna strona tej lokalizacji. W najbliższej okolicy inwestycji Lipowa 21 w odległości 70 m znajduje się Fabryka Tańca, w odległości 80 m znajduje się Lejdis Studio Open Space Łódź, w odległości 150 m znajduje się Boisko.\nW Śródmieściu dostępne są 833 oferty nowych mieszkań i domów znajdujących się w 26 inwestycjach deweloperskich.\nMieszkania Bałuty682 oferty Mieszkania Górna1061 ofert Mieszkania Polesie1360 ofert Mieszkania Widzew1213 ofert\nMieszkania 1-pokojowe300 ofertMieszkania 2-pokojowe218 ofertMieszkania 3-pokojowe228 ofertMieszkania 4-pokojowe50 ofertMieszkania 5-pokojowe i więcej3 oferty\nLegionów 66 - Etap I 6 ofertLegionów 66 - Etap II 56 ofertWięckowskiego 79 9 ofert\n12 sierpnia 2013,Agnieszka Janiszewska\n26 kwietnia 2013,Unibud Sp. z o.o.\nDni Otwarte - UNIBUD