Forum Laca • Zobacz wątek - (Tytułu jeszcze brak...)\n(Tytułu jeszcze brak...)\nWiadomości: 6 • Strona 1 z 1\nprzez Gerino » Cz wrz 16, 2004 10:12 pm\nPiorun uderzył w drzewo, które stanęło w ogniu. Grom przetoczył się po okolicy, zagłuszając na chwilę tętent kopyt. Deszcz nie padał zbyt gęsto, jednak droga zmieniła się w bagno już kilka godzin temu. Czarna klacz wypuszczała kłęby pary z nozdrzy, jednak jeździec co i raz poganiał ją do szybszej jazdy. Za plecami słyszał coraz bliższe okrzyki ścigających go ludzi. Spod końskich kopyt bryzgała woda, ochlapując i tak mokre spodnie mężczyzny. Chwilę potem przez kałużę przegalopowało pięć kolejnych koni, każdy noszący na grzbiecie jeźdźca.\n-Szybciej, do cholery! – wrzeszczał mężczyzna jadący przodem – Nie może nam uciec!\nWierzchowce jeźdźców były silniejsze niż młoda klacz uciekiniera, jednak ten miał ciągle nad nimi przewagę. Kolejna błyskawica przecięła niebo, uciekający mężczyzna obejrzał się za siebie, pogoń była nie więcej jak dwa stajania za nim. Ostro ściągnął wodze i skręcił w wąską, leśną dróżkę. Mężczyzna przywarł do końskiej szyi, w obawie o zahaczenie którejś z gałęzi. Klucząc wśród lasów, których nazwy nie ma na żadnej ludzkiej mapie, uciekał. Stopniowo odgłos pogoni wydawał się cichnąć, by w końcu umilknąć zupełnie. Jeździec zwolnił tempo i spokojnym kłusem jechał na północ. Ponad lasem zaczęły wyłaniać się ośnieżone szczyty gór.\nWschodnie niebo nabierało już krwistoczerwonej barwy, gdy wyczerpany koń doczłapał się do małej chaty, zbudowanej z grubych bali. Mężczyzna zeskoczył, czy raczej spadł z kulbaki i odprowadził konia do malutkiej stajenki. Sam udał się do chaty i rozpalił ogień w kominku. Nie czuł zimna, jak zresztą wielu innych rzeczy, ale nie chciał, by ubranie zamarzło na nim. Mokre i lodowato zimne łachy powiesił tak, by wyschły ogrzewane ogniem, udał się na strych i natychmiast zasnął na twardym i wąskim łóżku.\nMinęło kilka dni; mężczyzna jak co wieczór zszedł na dół. Z zaspy na zewnątrz wyjął kawał mięsa, następnie upiekł je nad ogniem.\n-Kurwa, jak ci ludzie mogą to jeść – mruknął żując mięso – jak tak dalej pójdzie, to po mnie.\nZ obrzydzeniem mężczyzna rzucił niedojedzoną porcję w ogień i podszedł do niewielkiej skórzanej torby, która stała na stole. Wyrzucił zawartość na ziemię i zaczął ją przeglądać. Wśród niezliczonej ilości flaszek, pudełek i podróżnej aparatury alchemicznej znalazł małą buteleczkę z ciemnozielonego szkła. Nie miała żadnej etykiety, ale mężczyzna wiedział co zawiera. Alchemik nie kłamał – pomyślał mężczyzna – a przynajmniej mam nadzieję. Powoli otworzył buteleczkę i powąchał zawartość.\n-Rumianek i mięta… Cholera, nawet nie wiem, z czego to draństwo jest. – mruczał pod nosem sięgając po złoty puchar. Wlał do niego zawartość buteleczki i dopełnił czerwoną cieczą z innej. Zamieszał patrząc, jak ciecze łączą się z sykiem. Podniósł puchar na wysokość ust i powiedział:\n-Kurwa, co ja robię? – spytał sam siebie i wychylił całą zawartość kielicha. Przed oczami zobaczył czerwone plamy, czuł jakgdyby wypił ogień, paliły go usta, gardło i wszystko inne wewnątrz. Każdą komórką ciała czuł palący ból, gdy magia eliksiru rozchodziła się po jego ciele. Potem stracił przytomność. I dobrze, gdyż nikt nie chciałby oglądać tego, co działo się z jego ciałem.\nTrzy razy słońce wstawało i trzy razy zachodziło, zanim czar się dokonał. Mężczyzna wstał z widocznym wysiłkiem. W ustach czuł suchość, a w żołądku nieznośne i dawno zapomniane uczucie głodu. Wstał opierając się o ścianę i zrobił krok do przodu. Przewrócił się, gdyż nogawki jego spodni były za długie o kilkanaście centymetrów. Ze stołu zdjął nóż i odciął zbyt długie rękawy i nogawki. Ciągle czuł się, jak w ubraniu po starszym bracie, ale mógł już podejść do stołu. Z karafki nalał sobie wody i wychylił ją, pijąc łapczywie. Nie wiedział, że woda tak cudownie smakuje. Dawno wyparte wspomnienie powróciło, uderzając go z siła huraganu. Obok leżał bochenek czerstwego chleba, ale i on smakował lepiej niż najlepsza krew.\n- Gerino umarł – rzekł mężczyzna – niech żyje Gerino!\nDzień pierwszy(nie pamiętam, który mamy rok, tym bardziej dzień…)\nKim ja kurwa jestem? Człowiekiem nie…za niski. Krasnolud? Też nie, za szczupły. Pal to licho, będzie co ma być. Pora opuścić tę norę, nie znoszę tego zimna. Ha, zimno. Znów coś nowego. A raczej coś tak starego…Nie dziwię się ludziom, że zwykle są źli i smutni. Tyle fizycznych i bezsensownych problemów. Cóż, będę się musiał przyzwyczaić…\nJechał wąską ścieżką, prowadzącą ku Leanderowi. – Przeklęta kraina, skurwiel na skurwielu i skurwielem pogania. A Midgaard – co za cuchnąca dziura, Ankh Morpork to przy tym gównie kwiecista łąka – ponury jeździec mamrotał kiwając się rytmicznie. W dole widział lasy, dalej niskie góry. Nikt tu nie zaglądał, była to zapomniana kraina. Nikt, oprócz kilku osób. – Ciekawe, czy ci durnie dalej mnie szukają. Hmm… ciebie mogą poznać – mężczyzna zwrócił się do swej klaczy – ale nie sądzę. W nocy nie mogli ci się dobrze przyjrzeć. – jeździec wiedział, że on sam jest nie do poznania. Ciało było inne. Inne było ubranie. Skórzaną, ćwiekowaną kurtkę, szyte na zamówienie spodnie, z wszytymi paskami mithrillu, nawet ukochaną pelerynę spalił za chatą, a popiół zakopał pod śniegiem.\nPodróż przebiegała spokojnie, w okolicy nie było żywej duszy. Wśród koron drzew śpiewały ptaki, czasem, spłoszony stukotem kopyt umykał w las jakiś szarak. Mężczyzna jechał, rozkoszując się promieniami słońca. Czuł miłe ciepło, choć wiedział, że nawet dla istot o dziennym trybie życia jest szkodliwe. Niechętnie wspominał ostatnie spotkanie ze słońcem. Dwa miesiące kurował oparzenia, a i tak jeszcze cztery dni temu jego twarz szpeciły blizny. Mężczyzna dotknął twarzy i zdziwił się. Potem dotknął jeszcze raz, i zdziwił się znowu. Blizny znikły, a pojawił się zarost.\nSłońce chyliło się ku zachodowi, a góry były jeszcze daleko. Gerino zeskoczył z konia i zarzucił lejce na gałąź. Niedługo potem ogień wesoło trzaskał, pożerając kolejne polano. Od północy wiał zimny wiatr; podróżnik okrył się starym kocem, który znalazł w chatce. Noc mijała powoli niosąc sen i odpoczynek.\nLedwie dwie ćwierci doby minęły, jak jechałem, a już zmęczenie mnie ogarnęło. Dziwne, naprawdę dziwne. Teraz muszę dotrzeć do gór, jeszcze jedna noc w takich warunkach a nie dojadę, kończą mi się zapasy. Cholera, mogłem zadbać o jakiś łuk… ale nie było czasu. Czas… tak, cały czas go czuję. Jak upływa, jak przelatuje mi przez palce. Jak go tracę. Wszystko dzieje się tak szybko – ale dlaczego?\nPoranne promienie słońca wyrwały go ze snu. Szybko pozbierał swoje rzeczy i wyruszył w dalszą drogę. Mimo całego pośpiechu, słońce stało już w zenicie, gdy dotarł do przełęczy prowadzącej przez góry. Gdzieś tam, czekało go nowe życie. Dodawszy sobie otuchy tą myślą uderzył klacz piętami i spokojnym kłusem ruszył na południe.\nSłońce schowało się już za horyzontem, gdy oczom jeźdźca ukazał się niezwykle piękny widok. U stóp gór widział dachówkę klasztoru, dalej częściowo skryte w lesie zabudowania Ofcoolu. A dalej był Leander.\nPomimo iż noc już zapadła dawno temu, Gerino nie ustawał w podróży. Zbyt mało dzieliło go od celu, by nocować w tej głuszy. Światełka w ciemności nocy poinformowały go, że jest już w Nowym Ofcoolu. Nawet najstarsi jego mieszkańcy nie pamiętają jednak, gdzie jest Stary Ofcool – widać nie było to interesujące miejsce. Z mroku na południu wyłaniały się kolejne budynki, jeździec próbował przebić wzrokiem ciemność, patrząc po futrynach domów. Odnalazł wreszcie szyld gospody, światło niewielkiej latarni oświetlało rysunek czegoś, co przy dobrych chęciach mogło być niedożywioną wiwerną – oczywiście karczma zwała się „Pod Królewskim Smokiem”. Wszedł do wnętrza, zionącego zapachem piwa, potu, dymu, i co niezmiernie ucieszyło Gerino – pieczystego. Podszedł do kontuaru, za którym karczmarz – wysoki i barczysty mężczyzna – właśnie otwierał kolejną beczkę piwa. Gerino wyjął z pękatej sakiewki dużą, złotą monetę i rzucając ją na blat mówiąc\n-Dajcie mi karczmarzu… coś do zjedzenia, i… taką beczułkę – wciąż nie mógł przyzwyczaić do swego nowego głosu. Nawet gdy nie chciał, mówił głośno głębokim basem. Od lat trenowany szept, tak donośny i jednocześnie gwarantujący dyskrecję gdzieś się ulotnił. Karczmarz wziął monetę i obejrzał ją dokładnie.\n-Dziwnym pieniądzem płacicie panie, dziwnym. A skąd go macie, jeżeli można wiedzieć? – spytał karczmarz, wciąż oglądając monetę. Była duża jak na złoty pieniądz, miała cztery centymetry średnicy; na awersie widniała duża, zdobiona litera F, otoczona ciernistymi gałązkami. Rewers zaś przedstawiał gwiazdę.\n-Niestety, bardzo mi przykro, ale nie można wiedzieć – Gerino przeklął się w myśli, że nie wymienił złota na coś bardziej pospolitego, choćby grosze Vergardzkie. Wiedział, iż jego monetami płaciło się tylko w dwóch miejscach. I żadne z nich nie sugerowało porządnej przeszłości posiadacza takich pieniędzy. Miał jednak nadzieję, że karczmarz nie rozpozna jej pochodzenia.\n-Cóż, złoto to złoto – rzekł karczmarz chowając monetę do kieszeni – proszę siadać, za chwilę podam jadło.\nGerino jadł powoli, by nacieszyć się smakiem dziczyzny. Sam się sobie dziwił, że z takim apetytem zajada coś tak obrzydliwego. Ochłap mięsa poddany obróbce termicznej, skąpany we własnym cuchnącym tłuszczu. Gdy najadł się już, i popił solidnie, poszedł znowu do karczmarza i spytał\n-A pokoje to macie jakieś wolne?\n-Tak, oczywiście na piętrze, ja zaprowadzę –odrzekł karczmarz.\nPoszli więc na górę, i gdy tylko Gerino zamknął drzwi za gospodarzem, rzucił się na łóżko i spał jak zabity.\nRano zbudziło go dudnienie do drzwi. Zaspany otworzył drzwi, za którymi ujrzał człowieka w kolczudze.\n-Dzień dobry – przybysz zasalutował niedbale – tuż obok wydarzyło się coś.. ekhm.. nie miłego. Czy słyszał pan coś w nocy?\n-Nie, spałem jak zabity… - odpowiedział zaspany\n-Tak, to dobre określenie. No cóż, nie przeszkadzam, do widzenia. – na odchodnym rzucił mu niechętne spojrzenie. Gerino ubrał się szybko, zabrał swoje rzeczy i wyszedł na korytarz. Zajrzał do pomieszczenia obok. Drzwi były otwarte, a wewnątrz kręciło się wielu ludzi. Jeden z nich się nie kręcił, gdyż leżał na łóżku, które miało barwę głębokiej czerwieni. Na twarzy, od ust, biegła stróżka zakrzepniętej krwi. Gerino przyjrzał się całej scenie i wzruszywszy ramionami zszedł na dół.\n-Co się tam stało, tam na górze? – spytał karczmarza\n-Zabili, poderżnęli mu gardło.\n-Kim on był? – spytał zaciekawiony. W sumie śmierć nie była czymś niezwykłym, ale przejęcie, z jakim karczmarz odpowiadał na pytania sugerowało coś poważnego.\n-Syn hrabiego… zabili… - karczmarz wyglądał na nie do końca przytomnego, cały czas wpatrywał się w ścianę naprzeciwko. Gdy w czyjejś gospodzie ginie ktoś ważny, nigdy nie wróży to dobrze właścicielowi.\nGerino zrezygnował z dalszych pytań, gdyż widział, że za dużo się nie dowie. To i tak nie była jego sprawa. Chwycił za worek i poszedł do stajni. Kilkanaście minut później jechał już w stronę Midgaard, od którego dzieliło go tylko kilka godzin drogi. Był już bardzo blisko.\nprzez Gerino » N wrz 19, 2004 4:06 pm\nCzęść I: Nowy, stary świat.\nMidgaard jest już w zasięgu wzroku. Za chwilę skończę obiad i ruszam dalej. Cały czas nurtuje mnie ten trup z gospody. Nic nie mówiłem temu strażnikowi, ale on nie zginął od jakiegoś bandyty. Ten, kto go zabił dobrze wiedział, co robi. Na moje oko, to sztylet przebił płuco, odciął arterie i tętnice, w końcu wbił się w serce. Na coś takiego, nawet najlepsi klerycy nie pomogą. Syn hrabiego? Dla jakiegoś chłoptasia wystarczyłoby dwóch rębajłów, których na traktach pełno. Nie, starczy, nie będę się tym interesował. Nie mogę zwracać na siebie uwagi.\nSłońce powoli chyliło się ku zachodowi, jednak było wciąż bardzo jasno i bardzo gorąco. Strażnicy przy zachodniej bramie Midgaard pocili się niemiłosiernie, po ciężkimi kolczugami, skórzanymi kaftanami, okryci płaszczami z herbem miasta. Stolica świata, jak nazywano tę największą metropolię, leżało na niebezpiecznym terytorium. Ze wszech stron otoczone było nieprzyjaznymi istotami, często też stanowiło punkt podróży wszelakich podejrzanych typów – od magów – samotników aż po pospolitych barbarzyńców. Na każdym kroku można było spotkać różnych nieludzi, hobbity z pobliskiego Shire, długouche elfy z Elfiej Doliny na zachodzie aż po różne mieszanki rasowe. Miasto nie było miejscem bezpiecznym, większą cywilizowaną mordownią w tej części kontynentu było tylko Ankh – Morpork. Dlatego też strażnicy miejscy byli w ciągłym niebezpieczeństwie, dziesiątki ich ginęły w obronie prawa i porządku, każdej nocy było słychać szczęk mieczy i toporów o puklerze, bełty aż po lotki wbijały się w ciała strażników, gdy znaleźli się nie w tym miejscu co trzeba. Mimo wszystko burmistrz miasta ciągle utrzymuje Straż Miejską, nie biorąc przykładu z patrycjusza Ankh – Morpork, lorda Vetinari, który po prostu rozkazał strażnikom nie mieszać się, i patrzeć jak bandyci sami się eksterminują. Jednakże ktokolwiek by chciał siać zamęt i zniszczenie w tym wybranym przez bogów mieście, nie miałby długiego życia przed sobą. W północnej części miasta, tuż przed wielką świątynią, stał Kat. O przeszłości tego mężczyzny nie wiadomo praktycznie nic. Któregoś dnia, jak wspominają stare kroniki, pojawił się po prostu w snopie niebiańskiego światła, a był to czas, w którym wiele zła się działo, Trolle z południa rabowały miasto, mieszkańcy szabrowali co się dało. Jednak przybysz kilkoma cięciami swych toporów zaprowadził ład. Nie był prawdziwym katem, gdyż taka instytucja nie istniała – tak samo jak nie było sądów. Przydomek kata nadali mu strażnicy, którzy widzieli, jak rozprawia się z naprawdę potężnymi najeźdźcami. Egzekucja – tak można nazwać to, co się wtedy działo. Kat jednak nie chodził po ulicach i nie ścigał nikogo. Jak powiedział po swym przybyciu, gdy już wysłał w otchłań całe zło, jest tu, by bronić najświętszego miejsca – świątyni. Od tego czasu nikt nie próbuje choćby zbliżyć się do bram świątynnych z bronią w ręku, ha, nawet z myślą o szerzeniu chaosu. Wielu próbowało, i niewielu uszło z życiem.\nStrażnicy, senni od upału, oddychali ciężko powietrzem tak gęstym, że wydawało się, że można je kroić mieczem. Nagle ocknęli się, widząc jeźdźca, który powoli zbliżał się do nich. Wyprostowali się i oparli ręce na głowicach mieczy. Przybysz nie wyglądał na kupca, a każdy inny mógł być wrogiem.\n-Stać, kto jedzie? – krzyknął pierwszy strażnik, gdy jeździec zbliżył się na odległość kilku kroków.\n-Wędrowiec, do miasta jadę! – odpowiedział przybysz\n-Czego tu szukasz? Skąd przybywasz? – strażnik oddychał powoli, rękę cały czas trzymając na przypiętym do pasa mieczu.\nGerino zamyślił się przez chwilę. Nie miał przeszłości.\n-Zza morza przypłynąłem. Zmierzam do świątyni, chcę dziękować bogom za dobro jakie na mnie zesłali. Szukam także miejsca do zamieszkania.\n-Broń jakąś masz?\n-Nóż tylko, myśliwski – swój miecz złożył w skrzyni i ukrył w górach. Nie mógł go zniszczyć – po prostu było to niemożliwe.\n-Dobrze, możesz wjechać – rzekł strażnik odsuwając się od przejścia.\nGerino zsiadł z kulbaki i wszedł do miasta, prowadząc konia za sobą. Jazda w takim tłoku była praktycznie niemożliwa. Doszedł do placu targowego, gdzie setki ludzi próbowało dojść do swego celu, a każdy szedł w inną stronę. Pomagając sobie łokciami i wyzwiskami dopchnął się do szerokiej ulicy, przy której stał zajazd. Przywiązał konia i wszedł do środka. Wewnątrz było ciemno, dym z kaganków mieszał się z dymem różnych ziół palonych przez przebywających tu ludzi i nieludzi. Ludzie i hobbity palili zwykle tytoń, elfy swoją jego odmianę. Ludzie jej nie próbowali, gdyż ostatni, który spróbował przez piętnaście lat uważał, że jest taboretem. I głośno to argumentował. Gerino przypomniał sobie wpadkę z poprzedniej karczmy i wyszedł natychmiast. Swoje kroki skierował w stronę rzeki, gdzie mieściła się filia krasnoludzkiego banku.\n-Dzień dobry panu – powiedział krasnolud, odziany w bogate, szkarłatne szaty, który podszedł do niego, gdy tylko przekroczył próg – w czym mogę pomóc?\n-Chciałbym otworzyć sobie konto.\n-Oczywiście, zapraszam do mojego biura – odrzekł krasnolud i szybkim krokiem udał się w stronę drzwi, jednych z wielu. Każde z nich prowadziło do magicznie izolowanego pomieszczenia, w którym klienci mogli liczyć na poufność transakcji. Gerino poszedł za nim i zasiadł we wskazanym fotelu. Wnętrze urządzone było ze smakiem, ściany pokrywała boazeria, magiczny żyrandol oświetlał pomieszczenie.\n-A więc, jaką kwotę chciałby pan wpłacić?\n-Sporą, z czego część chciałbym wymienić na lokalną walutę. – Gerino odpiął sakiewkę i położył na stole. Z torby wyjął drugą, trochę większą i położył koło pierwszej. Krasnolud przysunął do siebie sakiewki, po czym wysypał zawartość jednej z nich na blat. Gdy spostrzegł monety, otworzył szerzej oczy. Wziął jedną z nich do rąk i przyjrzał się dokładnie. Następnie przesunął wzrok na Gerino i spojrzał podejrzliwie. Po chwili potrząsnął głową, jakby odrzucając od siebie jakąś niedorzeczną myśl. Przeliczył monety i przeniósł je do pojemnika wbudowanego w biurko.\n-Czterysta osiemdziesiąt trzy, razy trzydzieści tysięcy, minus prowizja, minus opłata… - krasnolud mamrotał pod nosem, palcami szybko przebierał na zdobionym liczydle. – To wychodzi półtora miliona koron Midgaardzkich – czy ta waluta panu odpowiada?\nGerino przyglądał się rachunkom z lekkim uśmiechem. Spodziewał się takiej, a nawet wyższej sumy. Niezwykły kurs wymiany jego monet wynikał z ich składu. Na pierwszy rzut oka było to złoto, nawet większość testów na autentyczność wskazałoby prawie stuprocentową zawartość złota. Jednakże ponad dwanaście procent tych monet była to mieszanka niezwykle rzadkich substancji, takich jak spaczen, etherium czy infinitum. Były to magiczne metale, które powstały w czasie stworzenia świata, jako ślad boskiej mocy. Po oddzieleniu tychże metali od monety, i sprzedaży ich, można było dostać jakieś czterdzieści tysięcy koron Midgaardzkich.\n-Tak, korony mogą być. – rzekł po chwili. Odebrał od bankiera sakiewkę z częścią tej sumy oraz złoty medalion, dzięki któremu mógł odebrać swe pieniądze także w innych filiach banku. Wyszedł z pomieszczenia i udał się ponownie do baru. Chwilę po jego wyjściu bankier spojrzał na swoje ręce i dokładnie je umył. Spaczen był niezwykle silnie napromieniowany magicznie, i obcowanie z nim mogło się skończyć naprawdę tragicznie.\nGerino wszedł ponownie do zajazdu i podszedł do karczmarza. Gdy pieniądze i klucz do pokoju zmieniły właścicieli, Gerino udał się do swego pokoju. Po chwili jedna ze służących przyniosła jedzenie i dzban z winem. Gdy zjadł i popił udał się od razu spać. Kilka dni w siodle dawało mu się we znaki.\nI znów jestem w tej dziurze. No cóż, przynajmniej żyję – choć nie wiem, czy to powinno mnie cieszyć. No cóż, mam złoto, mogę się zacząć cieszyć życiem. Jutro pojadę na zakupy i zmienię te łachy na coś godnego mnie. I może poszukam jakiegoś zamtuzu. Tak, to jedyny powód, dla którego elfki istnieją…\nRankiem obudziło go dudnienie do drzwi.\n-Kurwa, codziennie będą mnie tak budzić? – Pośpiesznie ubrał się i otworzył drzwi. Za drzwiami, tradycyjnie, stało kilku strażników.\n-Dzień dobry, czy był pan wczoraj w banku, późnym popołudniem?\n-Tak, byłem, ale co… - nie zdążył dokończyć, gdyż dwóch strażników złapało go pod ręce i zaczęło wynosić z pomieszczenia.\n-Pan pójdzie z nami, mamy kilka pytań. – rzekł strażnik i udał się na dół. Gerino został na dół ściągnięty.\nKilka minut później siedział na twardym, dębowym krześle na posterunku straży.\n-A więc mówisz, że w banku chciałeś założyć tylko konto?\n-Tak do jasnej cholery, po raz setny powtarzam, że założyłem konto i poszedłem spać! Ale co się właściwie stało?\n-Co się stało? – komendant straży walnął pięściami w stół. Komendant był starszym mężczyzną, prawdopodobnie pół albo ćwierć elfem, tak więc jego wiek biologiczny był nieodgadniony. Włosy miał przyprószone siwizną, jednak mogło to być spowodowane stresującą pracą. Twarz mężczyzny przecinała blizna, nie był on więc komendantem z układów.\n-Ty się jeszcze pytasz kurwa, co się stało? Przyjeżdżasz do mojego miasta, idziesz od razu do banku, a po chwili ktoś wyżyna wszystkich bankierów i kradnie złoto!\n-Całe złoto? To chyba trochę trudno…\n-Gówno a nie trudno. Jeden z bankierów, który nie umarł od razu powiedział, że napastnik skondensował wszystkie pieniądze do poręcznej sztabki.\n-A nie powiedział, jak wyglądał napastnik?\n-Nie zdążył. Ale nikt oprócz ciebie wtedy tam nie wchodził – więc jesteś winny! No cóż, mamy tu przytulną celę – a potem ci coś wymyślimy. Może ochotniczą wyprawę eksploracji bagien? – komendant uśmiechnął się złośliwie, ukazując śnieżnobiałe zęby. W jego uzębieniu nie było kłów.\n-Panie komendancie, niech pan spojrzy, kogo przyprowadziliśmy – Gerino usłyszał głos jednego ze strażników, dobiegający od strony drzwi. Po chwili pojawiło się w nich dwóch strażników prowadzących skutego mężczyznę. Posadzili go na krześle tuż obok Gerino i przywiązali kajdanki do uchwytu u dołu oparcia. Krzesło było przykręcone do podłogi. Mężczyzna ubrany był w spodnie bardzo podobne do tych, które Gerino zniszczył w górach – z tym że były czarne. Wyraźnie odznaczały się miejsca, w których wszyty był mithril. Na ramionach miał strzępy płaszcza, który teraz bardziej przypominał szmatę do podłogi, był porwany, utytłany w błocie i pyle ulic.\n-Gdzie go znaleźliście? – Gerino usłyszał głos komendanta – chodź do mojego biura, zdasz mi raport.\nZostali sami – Gerino i skuty mężczyzna.\n-To ty napadłeś na ten bank? – rzekł po chwili nowo przybyły, wykonując za plecami drobne ruchy rękoma.\n-Przynajmniej według nich. – Gerino zauważył, że nikt ich nie pilnuje i spróbował wstać. Trzymały go jednak skórzane rzemienie.\n-Więc to nie ty? Szkoda, przydałoby się trochę kasy. Ale w sumie to dobrze. Nawet nie wiesz kto trzymał w tym banku swoje oszczędności – na ustach mężczyzny Gerino dostrzegł złośliwy uśmiech.\n-Na przykład ja… - rzekł smutno Gerino\n-No dobra, nie możemy tak siedzieć, bo zaraz wrócą. Widzisz tamtą szafę? – mężczyzna wskazał brodą na solidną dębową szafę, zamkniętą na kłódkę – Udałoby ci się ją otworzyć?\n-Czy ja wiem… ale jak widzisz nie mogę się ruszyć. Nie zerwę tych pasów.\n-To ci je zdejmę. – Mężczyzna poruszył rękoma i kajdanki spadły na ziemię. Były otwarte. Mężczyzna wstał i uwolnił Gerino. Ten także wstał i przyjrzał się swoim rękom.\n-W sumie nie zastanawiałem się, ile ja mam w tych łapach siły – pomyślał Gerino – ale chyba sporo. – Kiedyś nie musiał się o to martwić.\n-Dobra, posłuchaj – rzekł mężczyzna – stąd jest jedno wyjście, stoi tam kilku strażników. Musimy przejść koło nich.\n-Oczywiście, że zauważą. To ci coś przeszkadza? – Na twarzy mężczyzny malowało się udawane zdziwienie. Gerino mógł teraz dokładnie przyjrzeć się jego twarzy. Miał on krótkie czarne włosy i piwne oczy. Najbardziej jednak widocznym elementem był tatuaż, który pokrywał powieki, i niczym maska karnawałowa kończył się niedaleko uszu.\n-Dobra, musimy otworzyć tę szafę, tam jest broń. – rzekł dziwny mężczyzna – ale pamiętaj, że jak usłyszą hałas, będziemy musieli już mieć broń w rękach.\n-Nie ma obawy – rzekł Gerino i z pewnym wysiłkiem podniósł ciężkie, dębowe biurko. Następnie cisnął nim prosto w drzwi szafy, które pękły jak pierwszy lód na jeziorze, gdy nieopatrznie ktoś na niego wejdzie. Gerino szybko odrzucił połamane drewno, i ujrzał to czego szukali. W resztkach półek leżały miecze i noże. Szybo podał miecz towarzyszowi a sam biorąc dwa zważył je w rękach.\n-Dość ciężkie, z czego to jest? – Gerino mimo kilku dawnych starć ze strażnikami nigdy nie miał ich broni w rękach. Były po prostu tandetne i produkowane seryjnie przez ludzkich kowali. Nie mogły się równać z krasnoludzkim brzeszczotem, ostrzonym w laboratoriach gnomów. Takie miecze były rzadkością, jednak żadna stal nie była dla nich przeszkodą.\n-Nie obchodzi mnie z czego, mam nadzieję, że z czegoś twardszego niż ich hełmy.\nW tym momencie do pomieszczeni wbiegło dwóch strażników z obnażonymi mieczami. Na widok niezwiązanych i uzbrojonych aresztantów rzucili się ku nim. Pierwszy strażnik dopadł do Gerino, ciął od góry, licząc na szybkie zakończenie sprawy. Gerino jednak stał spokojnie z opuszczoną bronią i w ostatnim momencie odskoczył przed ciosem, tnąc spokojnie od dołu w brzuch. Miecz strażnika trafił w ścianę, odbił się i wykonując kilka obrotów, wbił się w podłogę pół pomieszczenia dalej. Strażnik złapał się za brzuch i upadł, z niedowierzaniem patrząc na zakrwawione dłonie. Drugi strażnik widział co stało się z jego kolegą, więc nie ciął na siłę, zamiast tego wykręcił pół obrotu mieczem i ciął od dołu w bok. Atakowany mężczyzna nie miał gdzie uciec, z tyłu za plecami miał ścianę, z jednej strony resztkę szafy, z drugiej nadlatywała klinka strażnika. Mężczyzna zrobił jednak coś, co Gerino nie widział jeszcze u ludzi, jedynie niektóre istoty, takie jak hobbity potrafiły coś takiego zrobić. Jednak nie z taką siłą. Mężczyzna podskoczył wysoko, tak, że ostrze przeleciało pod nim. Strażnik stracił równowagę, gdyż będąc przekonanym o trafieniu włożył w cios całą siłę. Mężczyzna odbił się jedną nogą od ściany, drugą zaś kopnął strażnika prosto w twarz, gdzie nie chronił go hełm. Strażnik zatoczył się, i oślepiony przez krew, która lała się z rozwalonego łuku brwiowego spróbował się czegoś złapać. Nie zdążył jednak, gdyż mężczyzna wylądowawszy po ciosie na ziemi pchnął go mieczem prosto w gardło. Krew buchnęła mu z rozciętej tętnicy, rzężąc i krztusząc się, strażnik upadł na ziemię. Z boku nadbiegało kilku kolejnych strażników, więc porozumiawszy się szybko wzrokiem, bez słów, obaj uciekinierzy ruszyli biegiem ku niepilnowanemu już wyjściu. Biegli szybko, w stronę biednej części miasta, słysząc za sobą okrzyki goniących.\n-Biegnij za mną! – krzyknął mężczyzna i skręcił w wąską, brudną uliczkę, która kończyła się ciężkimi, okutymi metalem drzwiami.\n-Stąd nie ma wyjścia – krzyknął Gerino, jednak mężczyzna udał, że nie słyszał. Dopadł do okutych drzwi i krzyknął coś niezrozumiale. Drzwi natychmiast uchyliły się, i mężczyzna wbiegł do środka, ciągnąc za sobą Gerino. Drzwi zatrzasnęły się natychmiast, tuż przed tym jak w uliczkę wbiegli strażnicy.\nprzez Gerino » So paź 02, 2004 12:25 am\nCo za koszmar. W jedną chwilę tracę nową tożsamość, oszczędności i o mały włos życie. Pamiętam, gdy strażnicy byli tylko drobną niewygodą, dziś jednak przez własną arogancję mogło być kiepsko. Muszę zapamiętać, rany mi się nie zagoją… Okropnie się zaniedbałem, miecz źle leży mi w ręku, jest taki… ciężki? I ja, jak ja się poruszam? Jak jedna z tych bestii, które żyją w górach. Muszę coś wymyślić…\nKorytarz którym szli był całkowicie ciemny, co jednak najwyraźniej nie przeszkadzało prowadzącego Gerino mężczyźnie. Zręcznie lawirował w labiryncie tuneli, które wpierw prowadziły w dół, następnie prosto. Prosto, gdyż Gerino stracił orientacje kierunku przy osiemnastym zakręcie. W końcu przy kolejnej zmianie kierunku ujrzeli przed sobą dwie płonące pochodnie. Ich światło padało na zdobione, ale wyraźnie mocne drzwi. Były zbite z potężnych dębowych desek, w poprzek przytwierdzono stalowe sztaby, które kończyły się we framudze. Mężczyzna podszedł bliżej, lecz nie do drzwi, a do pochodni. Sięgnął ręką do mocowania w ścianie, i przez chwilę przy nim manipulował. W całkowitej ciszy rozległ się cichy klik i dopiero wtedy mężczyzna zbliżył się do drzwi. Wsunął klucz do zamka i kręcił nim w obie strony. Dopiero po dłuższej chwili przejście stanęło otworem. Gdy drzwi się za nimi zamknęły, a oczy Gerino przywykły do mroku ujrzał coś, czego się nie spodziewał. Były to zwykłe drewniane stopnie, prowadzące do klapy w suficie pomieszczenia, w którym się znajdowali. Było bardzo małe, większość przestrzeni zajmowały owe schody. Weszli na górę, do czegoś w rodzaju holu. Przypominało to połączenie gospody z bankiem. Na obu ścianach były drzwi, wszystkie identyczne, jednak z różnymi emblematami. Wystrój jak wspomniałem przywodził na myśl bank – było elegancko, jednak każdy element, czy to rodzaj drzwi, czy ściany, czy nawet oświetlenie projektowane było z maksymalną troską o bezpieczeństwo i znaczne ograniczenie możliwości wejścia i wyjścia. Prowadzący mężczyzna zatrzymał się i obrócił ku Gerino.\n- Wiesz gdzie się znajdujesz? – powiedział patrząc na Gerino swymi niezwykłymi oczami. Oprócz tatuażu, który nadawał mu pewną grozę, jego oczy nie były zwykłymi ludzkimi oczami. Były lekko zwężone, i miały niezwykłą barwę.\nGerino miał pewne przypuszczenia, jednak przez cały czas myśl ta wydawała się zbyt niedorzeczna.\n- Nie do końca – odrzekł zgodnie z prawdą po dłuższej chwili. Cały czas bacznie obserwował otoczenia, chodź dużą uwagę skupiał na ruchach nieznajomego, z którym los chcąc nie chcąc go złączył.\n- I co ja mam z tobą zrobić… - po tonie tejże wypowiedzi każdy zorientowałby się, że wypowiadający te słowa człowiek doskonale wie co robić, i to od bardzo dawna – cóż, pomogłeś mi. Po za tym nie mam pojęcia kim jesteś, więc nie mogę liczyć na jakąkolwiek korzyść. – Przypuszczenia Gerino z każdą chwilą stawały się coraz mocniejsze.\n- Diabelski dom, prawda? – Potwierdzenie nie było konieczne. Diabelskim domem nazywano starą rezydencję jednego ze starych wojowników, który postanowił osiedlić się na stałe. Kupił duży fragment lasu nieopodal Midgaardu, następnie kazał wybudować tam dla siebie dom. Jako, że miał wielu wrogów, a po za tym był niezwykle staroświecki, dom ten był prawdziwą twierdzą. A że w czasie swych wypraw sporą fortunę tenże wojownik uzbierał, to i rezydencja była iście królewska. Z czterech stron otoczona lasem, pełnym dzikich zwierząt. Całą posiadłość otaczał niewysoki, metrowy mur. Nie musiał być wyższy, nikt nie próbował nawet do niego podchodzić. Wojownik, którego imienia się nie pamięta umarł w kilka tygodni po zakończeniu prac, ponoć pułapka jego pomysłu okazała się niezwykle czuła i skuteczna.\nWiele osób miało chęć kupić posiadłość, która z racji nie posiadania przez wojownika potomstwa, a przynajmniej z prawego łoża, przeszła w ręce Midgaardu. Na początku planowano urządzić tam garnizon dla jednostek specjalnych, które miały specjalne życzenia co do poziomu zakwaterowania, jednak po kilku latach prób rozbrojenia pułapek, śmierci dwóch kompanii żołnierzy oraz niezliczonej ilości saperów i inżynierów, dano sobie spokój. W trosce o zdrowie potencjalnych kupców posiadłość została w rękach Midgaardu, jednocześnie ogłoszono, że wchodzenie jest tam niewskazane.\nCiekawskich było bardzo dużo, jednak tylko na początku. Ponoć największym poszukiwaczom przygód nie udało się nawet wejść do hollu. O Diabelskim domu krążyły różne plotki, a to o demonach które tam mieszkają, a to o tajnej jednostce wojskowej. Niektórzy twierdzili, że nekromanci mają tam swoją siedzibę, ale ta plotka szybko okazała się nieprawdą, gdy pewien grabarz z rozpędu dokopał się za głęboko. Ponoć Magowie Śmierci byli naprawdę wściekli, a nieszczęsny grabarz kopie po dziś dzień.\nOsoby lepiej poinformowane, do których Gerino się zaliczał, słyszały różne plotki, jednak oprócz ściśle mechanicznych zabezpieczeń, dom okazał się być zabezpieczony magicznie. Także niezwykle skutecznie.\n- Heh, a jednak coś wiesz – mężczyzna uśmiechnął się – tak, to Diabelski dom, a wiesz może także, kto tu mieszka?\n- Odwrotni nekromanci? – żart ten, choć według niektórych bardzo dobry, był mało popularny. W sumie najczęściej słyszeli go sami nekromanci, gdy ożywiali kolejne trupy, zszywszy im najpierw gardła.\n- Tak, skrytobójcy – rzekł mężczyzna – Chodź, pójdziemy do Serafa. Może coś wymyślimy.\nSzli korytarzem, mijając kolejne drzwi. Każde z nich miało własny emblemat, przypominający tarcze herbowe, niektóre były naprawdę dziwne, jednak mimo dobrej znajomości heraldyki Gerino nie mógł rozpoznać tych znaków. Niektóre miały znajome elementy, gdyż podobne widział w domu. Nowym domu; znaczenie tychże składowych było podobne, i odnosiło się do śmierci. W złożeniu z innymi znakami z tarcz, dawało to naprawdę nieprzyjemny efekt.\nDoszli do schodów, nieśpiesznym krokiem. Weszli na wyższe piętro, które było prawie identyczne z poprzednim. Tu jednak drzwi były czyste, prawdopodobnie ktoś, kto tędy chodził i tak doskonale wiedział dokąd idzie. Doszli do końca korytarza, w którym znajdowały się trzy pary drzwi, jedne z nich, środkowe, były dwuskrzydłowe. Mężczyzna podszedł do drzwi po prawej stronie i zapukał. Czekali dłuższą chwilę, jednak mężczyzna ani nie ponowił pukania, ani nie okazywał zniecierpliwienia. Po pięciu minutach drzwi uchyliły się lekko. Mężczyzna wszedł do środka, gestem nakazując Gerino iść za sobą. Pokój był spory, na ścianach tak jak na korytarzach do połowy widniała mahoniowa boazeria, wyższa połowa była pokryta ciemnozielonym materiałem. Pod przeciwległą ściana stało duże dębowe biurko, za którymi znajdowały się drzwi. Okna przysłonięte były grubymi, pluszowymi kotarami, nie było na nich jednak pyłka kurzu. Za biurkiem na dużym obitym skórą fotelu siedział mężczyzna ubrany w czarny strój wizytowy, jaki był ostatnimi czasy niezwykle w Midgaardzie popularny. Przez chwilę siedzący mężczyzna kontynuował pisanie czegoś na pergaminie, potem spokojnie zwinął go i spiął złotą klamrą. Ułożył rulon na małym stosie w pojemniku na biurku,. Każdy z rulonów był identyczny. Dokładnie w tym samym miejscu znajdowały się klamry, dokładnie pod tym samym kątem leżały rulony. Całe wnętrze było idealne, wręcz pedantyczne. Mężczyzna za biurkiem wytarł pióro i schował je do złotego etui, zakręcił kałamarz i postawił go w rogu biurka. Popatrzył na niego przez chwilę, podniósł, i postawił ponownie, w inną stronę kierując etykietę. Zbędny papier schował do szuflady; poprawił mankiety i wygładził kaftan. Dopiero wtedy podniósł wzrok na nowoprzybyłych.\n-Witajcie – powiedział, a raczej wyszeptał. Szept ten był zimny, tak jak zimna jest płyta nagrobna, był tak powolny, że każda głoska zdawała się trwać w nieskończoność, był tak smutny, jak tylko to możliwe. Zdawał się zawierać całe cierpienie, bóle i smutki wszystkich żywych na świecie. Takim szeptem mówił kiedyś Gerino. Takim szeptem dysponowało tylko kilka osób. I wszyscy byli bardzo do siebie podobni.\nprzez Gerino » N paź 03, 2004 11:01 pm\n- Czekałem na was. Proszę, siadajcie. – istota za biurkiem patrzyła na Gerino świdrującym wzrokiem. Gdy mówił, rozchylał lekko wargi, gdy artykułował głoski ruszał wargami, tak że złudzenie mowy ludzkiej było niemal idealne.. Gerino wiedział z kim ma do czynienia, jednak nie chciał się ujawniać. Wampir za biurkiem idealnie udawał istotę żywą. Jego klatka piersiowa unosiła się rytmicznie, ktoś o nadludzkim słuchu mógłby nawet usłyszeć bicie serca. Gerino wiedział, ile wysiłku go to kosztowało.\n- Diego zapewne powiedział ci już, gdzie jesteś. Wiesz też zapewne, co mam ci do powiedzenia.\n- Jednak chętnie wysłucham waszej propozycji..\n- Propozycji.. tak. Po pierwsze pozwól, że się przedstawię, mów mi André.\n- To nie brzmiało jak przedstawienie się – Gerino starał się skryć złośliwy uśmiech. André spojrzał mu prosto w oczy i bez śladu jakichkolwiek emocji odrzekł\n- Nie bądźmy formalistami, zostawmy tytuły, rody i herby na boku.\n- Dobrze, przejdźmy więc do rzeczy.\n- Diego powiedział mi, że nieźle poradziłeś sobie ze strażnikiem. – Gerino nie przypominał sobie, by Diego i André zamienili chociaż słowo. – Po za tym, rzecz jasna, złota z banku wciąż nie odnaleziono. Część z tej sumy należała do nas. Rzecz jasna bank wypłaci nam odszkodowanie, jednak dopiero wtedy, gdy śledztwo zostanie zamknięte. Rozumiem, że złodziej ukrył łup dobrze – na twarzy wampira pojawiło się coś podobnego do uśmiechu – więc nie spodziewam się, by ktoś go znalazł.\n- Ale czego chcecie ode mnie?\n- Cóż, nie spodziewam się, by przyszedł pan tu za chwilę z worem złota, jednak może pan nam pomóc odzyskać nasze złoto. A dokładniej – szybko zakończyć śledztwo. Szybko i definitywnie. – No tak, pomyślał Gerino, ci durnie też myślą, że to ja ukradłem to złoto!\n- A czy nie macie od tego odpowiednich… ludzi?\n- Oczywiście, że mamy, jednak większość z nich ma bardzo napięte terminy, po za tym za zlecenia wewnętrzne gildia musi im płacić. A nie możemy pozwolić sobie na kolejne straty finansowe. Ale zainwestujemy w pana. Zainwestujemy czas. Przejdzie pan ekhm… szkolenie, a następnie pomoże nam pan odzyskać nasze pieniądze. Co będzie później, to już pańska decyzja.\n- A jaką decyzję mam podjąć teraz? – Gerino rozumiał. Wiedział, jaką ma alternatywę, i nie była to zbyt miła perspektywa.\n- Żadną. Po prostu Diego zaprowadzi pana do pokoju, następnie dołączy pan do grupy rekrutów i przejdzie szkolenie. Może się pan uznawać za szczęśliwego, nie musi pan przechodzić selekcji.\n- Selekcji? – Regulaminy, tradycje i zwyczaje skrytobójców były znane tylko i wyłącznie skrytobójcom. Nikomu przez wiele lat nie udało się przekraść do wnętrza tej organizacji. Nawet najlepsi szpiedzy na całym świecie dali się zwieść, i przez ostatnie lata twierdzili, iż gildia taka przestała istnieć.\n- Och, to nie ważne. Może się pan tego dowiedzieć później. Dobrze, to tyle. Proszę się dobrze wyspać. – Wampir wyjął pergamin, piórko oraz atrament, i pogrążył się w pisaniu. Rozmowa była skończona. Diego wstał i ruszył do drzwi, Gerino poszedł za nim. Dopiero gdy wyszli na korytarz i udali się na niższe poziomy Diego odezwał się:\n- Masz szczęście. Szczerze mówiąc, nie sądziłem, że wyjdziesz z tamtego pokoju.\n- To czemu mnie w ogóle tu przyprowadziłeś, zamiast wydać na pastwę strażnikom?\n- Wszyscy, którzy byli w okolicy, dostali wyraźny rozkaz by cię przyprowadzić, trafiłeś się mi. Nie wiem czy wiesz, ale podobne rozkazy mieli członkowie innych gildii. Złodzieje na przykład. Oj ci to nie lubią, gdy ktoś podkrada im robotę.\n- Nie wątpię. – Nie miał ochoty na rozmowę. Wiedział, co go czeka. Choć André użył słowa „kurs” oraz „szkolenie”, to nie były najlepsze określenia dla tego, co na niego czekało. Wiele ksiąg wspominało o skrytobójcach, i choć wszystkie twierdziły co innego, to do jednego były zgodne. „Szkolenie” przeżywała nie więcej niż połowa rekrutów.\nSchodami zeszli na drugi poziom pod ziemię, gdzie od klatki schodowej prowadziły cztery korytarze. Każdy z nich oznaczony był innym znakiem, jednak drzwi w każdym z korytarzy były numerowane. Nie były to rzecz jasna cyfry i liczby powszechnie stosowane na świecie, ale kolejne znaki starożytnego alfabetu, który dziś można spotkać już tylko w magicznych księgach i artefaktach. Diego prowadził Gerino przez korytarz oznaczony smokiem. Po mniej więcej minucie doszli do skrzyżowania w kształcie litery T, z którego odchodziły kolejne dwie odnogi, identyczne jak reszta. Skręcili w lewo, i po kilku krokach stanęli przy drzwiach oznaczonych „Yntres Signi Xardia”, co w wolnym przekładzie znaczyło „Ogień”, „Księżyc” i „Koniec”. Prawdziwe jednak znaczenie tych znaków nie było jednak jasne, nawet dla najstarszych z magów, wiadomo było tylko, że razem tworzyły całość i nie można ich było interpretować oddzielnie. Znaków tych było niesamowicie wręcz dużo, dlatego więc dużo osób używało ich do numerowania, gdy chciano zachować dyskrecję.\n-To tu – rzekł Diego – W środku znajdziesz wszystko, czego ci trzeba. Jutro o ósmej staw się w głównym holu, jest na parterze, trafisz na pewno. Bywaj!\nGdy kroki Diega na schodach przestały być słyszalne, Gerino wszedł do swojego pokoju i zamknął drzwi. Był w nich solidny zamek oraz stalowa sztaba. Cóż, w takim towarzystwie mało kto mógłby usnąć przy otwartych drzwiach. Wnętrze pokoju było urządzone skromnie, jednak nie były to spartańskie warunki. Sosnowe łóżko z cienkim materacem, duża, wyglądająca na starą szafa, szafka nocna i toaletka. Po drugiej stronie łóżka stał niewielki sekretarzyk, zaopatrzony w duży zapas pergaminu, piór i inkaustu. Gerino podszedł do niego, wyjął jedną kartkę. W prawym górnym rogu wytłoczony był symbol Xardia. Gerino zmoczył pióro w atramencie i zaczął pisać.\nCo za koszmar. Chcąc nie chcąc muszę powrócić do zabijania. Ha, żeby to jeszcze było takie proste – prawie nic nie potrafię! Cóż, może „szkolenie” mi pomoże, o ile oczywiście przeżyję. Nie wiem, co mnie dokładnie czeka, wiem jednak, że nie będzie to miłe i przyjemne.\nDiego – tak ma na imię człowiek, przez którego tu jestem. Ale czy w łapach strażników czekałby mnie lepszy los? Za chwilę będzie ósma – muszę iść do holu. Czy to się nigdy nie skończy?\nprzez Gość » Pn lis 01, 2004 12:39 am\nGerino wszedł spokojnym krokiem do głównego holu. Było to duże pomieszczenie, na którego końcu stał szeroki stół, za którym zasiadało pięciu mężczyzn. Jednym z nich był André, reszty Gerino nigdy nie widział. Przed stołem, w czterech rzędach stało dwadzieścia krzeseł. Część była już, inne siedzenia były zajmowane przez nowo przybyłych. Byli tu przedstawiciele wielu ras i obu płci. W niektórych przypadkach płeć była trudna do określenia, zwłaszcza w pierwszych rzędach, zajmowanych przez krasnoludy. Kilka minut później, gdy wszystkie miejsca były już zajęte, mężczyzna siedzący pośrodku wstał. W jednej chwili umilkły szepty, na sali zaległa całkowita cisza. Ten, który wstał, omiótł salę spojrzeniem. Miał szpakowate, dość długie włosy zaczesane za uszy. Ubrany był, jak wszyscy za stołem, w czarny strój. Materiał wydawał się być idealnie czarny, tak, że nie było widać gdzie kończy się koszula, a gdzie zaczyna peleryna.\n- Witajcie. Mam zaszczyt powitać was w najbardziej elitarnej akademii na świecie. Już na wstępie chcę wam pogratulować, jesteście najlepszymi z najlepszych, gdyż krzeseł jest dwadzieścia, a kandydatów były setki. Przez ostatnie pięć lat obserwowaliśmy was, i mamy pewność, że czas, jaki wam poświęcimy, nie pójdzie na marne. Najbliższy rok spędzicie tutaj, w akademii. W kolejnym udowodnicie, że jesteście godni przynależeć do naszej organizacji. To wszystko, co miałem wam do powiedzenia, żegnajcie.- mężczyzna wstał i wyszedł z pomieszczenia. Wstała kolejna osoba, tym razem był to wysoki człowiek, o muskularnej budowie ciała. Miał krótkie czarne włosy i takiego koloru strój, jednak nie tak elegancki jak poprzedni przemawiający – ten był raczej uszyty z myślą o maksymalnej swobodzie ruchów.\n- Nazywam się Kenu, i będę przez najbliższy rok was trenował, razem z lordem André i hrabią Aquier. – Drugi z wymienionych mężczyzn był elfem, o długich blond włosach i niebieskich oczach. Wyglądał na dorosłego mężczyznę, więc miał zapewne ponad trzysta lat.\n- Zajęcia trwają od szóstej rano do dwunastej. Później macie godzinę przerwy, i idziecie na wykłady, do dziewiętnastej. Później macie czas wolny. Dzisiaj macie szczęście, idziecie od razu na wykłady. Zobaczymy się jutro. - Wszyscy trzej wstali i wszyli z pomieszczenia. Po chwili rozeszli się wszyscy.\nNim zegar przestał bić południe, za pulpitami szerokich ławek, wykonanych z mahoniu, siedzieli wszyscy „uczniowie”. Słowo to nienajlepiej oddaje grupę zarówno dwudziestoletnich ludzi, jak i dwustuletnich elfów. Do przestronnej sali, w której siedzieli wszedł hrabia Aquier. Bez pośpiechu zdjął pelerynę i powiesił ją na stojącym obok wejścia wieszaku. Sala dzieliła się wyraźnie na cztery części. Jedną z nich były regały z książkami w przedniej części sali. Przed nimi stało olbrzymie biurko, za którym właśnie zasiadał Aquire. Przyszli skrytobójcy siedzieli w ławkach ustawionych w lekkie łuki, tuż przed biurkiem ich nauczyciela. Z tyłu sali znajdowały się szafy i kredensy, a także kilka stołów laboratoryjnych i specjalistycznego, alchemicznego sprzętu. Przez matowe szkło szyb do sali wpadały promienie słońca, w których widać było tańczące drobinki kurzu.\n- Witajcie – rozpoczął Aquier – to nasze pierwsze spotkanie, jednak wierzcie mi, nie ostatnie. Jak zapewne wiecie, w waszej przyszłej pracy wielokrotnie staniecie w sytuacji, gdzie nie pomoże wam najlepsza broń, ani mięśnie twarde jak stal. Wtedy będziecie musieli sięgnąć po waszą najgroźniejszą broń: wasze umysły – w tym momencie elf pochylił się do przodu, wskazując palcem swoją głowę – nie zdajecie sobie sprawy, jak wiele można zrobić, gdy przez chwile się pomyśli. Przez najbliższy rok spróbuję was nauczyć, jak radzić sobie w najtrudniejszych sytuacjach, pokaże wam podstawy magii i alchemii, nauczę jak stworzyć coś z niczego. Rok, to naprawdę mało czasu… to jakby drobna chwila, więc proszę, nie marnujmy go. Zaczniemy od jednej z najważniejszych rzeczy – od waszych zmysłów. Wiem, że niektórzy z was widzą w ciemności, albo potrafią usłyszeć upadek pióra o sto metrów stąd. Ale kto z was zobaczy cokolwiek, gdy zrobię tak? – elf pstryknął palcami, i na sali zrobiło się całkowicie ciemno. Gerino, mimo iż w bezksiężycową noc potrafił dojrzeć każdy szczegół, nie widział nic. Wiedział jednak dla czego, znał to zaklęcie, rozpoznał je pomimo iż zostało rzucone bez słów czy gestów. Była to strefa mroku, czar często używany przez magów z kręgu nekromancji, gdy chcieli niezauważenie się poruszać.\n-Ciemność… to was sprzymierzeniec. Nie pomoże wam jednak, jeżeli nie będziecie w stanie jej wykorzystać. Jak niektórzy z was słyszą, poruszam się po pomieszczeniu bez żadnego problemu. Mógłbym nawet czytać książkę. Wy też będziecie mogli, gdy nauczycie się prostego czaru. – mrok powoli się rozmywał – by go rzucać nie będziecie musieli wymawiać skomplikowanych formuł, gdyż będziecie pracować w ciszy. Wisząc głową w dół na linie, skomplikowane gesty byłyby równie niestosowne. Dlatego musicie nauczyć się myśleć. Pod waszymi ławkami znajdują się flakoniki. Znajduje się w nich specjalny eliksir, który pozwoli wam lepiej wykorzystać wasze zdolności.\n- Ghyri’cae? Czy oni używają Ghyri’cae? – pomyślał Gerino zdumiony\n-Tak, to Ghyri’cae – powiedział elf, patrząc na Gerino z lekkim uśmiechem. Niektórzy z was pewnie o nim słyszeli, i wiedzą, że receptura przepadła trzy wieki temu, a ostatnia buteleczka została użyta w czasie wielkiej wojny pięćdziesiąt lat temu. Jak widać, ktoś był na tyle sprytny, by sporządzić kopię receptury. Dalej, wypijcie!\nMikstura w małym, szklanym flakoniku, miała jasnozielony kolor. Był to więc jedynie roztwór prawdziwego Ghyri’cae. Nic dziwnego – myślał Gerino – czysty eliksir mogli spożywać jedynie najwięksi psionicy, i to po wieloletnich przygotowaniach. Pozwalał im jednak na zdumiewające czyny, takie jak całkowite oddzielenie jaźni od ciała. Jak okazało się w czasie jednej z bitew w ubiegłym stuleciu, pod postacią energii duchowej, żadnego problemu nie sprawiała walka. Wroga broń nie była jednak skuteczna przeciwko duchowym agresorom. Przerażeni żołnierze jeden po drugim umierali od niematerialnych ciosów, które zabijały ich dusze.\nGerino odkorkował buteleczkę i wychylił zawartość. W jednej chwili uderzyła go masa myśli, obrazów i dźwięków, jednak po ułamku sekundy wszystko się skończyło.\n-Dobrze – podjął elf – taka dawka powinna wam pozwolić na korzystanie z podstawowej magii. Rzucanie zaklęcia za pomocą samej myśli nie jest wcale tak trudne, jak mogłoby się wydawać. Spójrzcie na tę sentencję – na tablicy zalśniły nagle runy – oto proste zaklęcie iluzoryczne. Tworzy małą świecącą kulę. Czasami jest to przydatne, ale nauczymy się go raczej dla treningu. Przynajmniej nie zrobicie sobie większej krzywdy. Spójrzcie, na czar ten składają się cztery runy – był to specyficzny typ run, stosowany między innymi na magicznych zwojach, pozwalał on wtedy zastąpić gesty dodatkową artykulacją głosek – Ihrit, Peripte, Aerie i Creaio. Przerysujcie je dokładnie. Dobrze – rzekł, gdy umilkły pióra – teraz skupcie się na pierwszej runie, postarajcie się myśleć o niej tak mocno, by płonęła ona w waszych umysłach.\nNa sali dało się odczuć specyficzne zgęstnienie powietrza, wywołane uaktywnieniem magii.\n-Teraz kolejna runa, Peripte. – powietrze gęstniało powoli… - teraz dokładnie skoncentrujcie się na Aerie.\nGdzieś w ławce po lewej stronie jeden z uczniów osunął się na ławkę. Gdzieś z tyłu dał się słyszeć stłumiony, gardłowy charkot.\n-Teraz ostatnia runa, Creaio – powiedział skupionym głosem elf. W momencie, gdy ostatnia runa pojawiła się w umyśle Gerino, przed nim zapłonęła mała, jasno świecąca kula. Kilkanaście podobnych zawisło nad uczniami. Pojawiło się też kilka błysków i jeden nie duży wybuch.\n- Dobrze, wiecie już chyba, o co chodzi? Wynieście tych dwóch nieprzytomnych, a tamtego zanieście do izby lekarskiej. Spotkamy się tu za dziesięć minut. Odpocznijcie.\nprzez g3rino » N lut 13, 2005 7:36 pm\nDziesięć minut minęło, i ławki znów się zapełniły. W jednym z ostatnich rzędów widać było krasnoluda z obandażowaną głową. Widać medycy szybko uporali się z jego drobną niedyspozycją.\n-Tak więc teraz, gdy macie pojęcie, na czym polega ten rodzaj magii, możemy chyba przejść do kolejnego tematu – elf kontynuował wykład – proste czary ochronne…\nZegar wskazywał pięć minut po dziewiętnastej, gdy Gerino dotarł do swej komnaty. W ciągu kilku ostatnich godzin wyczarował z tuzin niewidzialnych barier, powietrzną tarczę, oraz małego, wyraźnie zdenerwowanego chochlika. To ostatnie nie było działaniem zamierzonym. Gerino położył się, i szybko zasnął. Jutro miało być o wiele ciężej.\nSłońce schowało się już za horyzontem; karczma „Pod Królewskim Smokiem” zaczynała się zapełniać, gdy zmęczeni mieszkańcy Nowego Ofcoolu szukali odpoczynku przy kuflu zimnego piwa. Karczmarz zwijał się jak w ukropie, ledwo nadążając z realizacją zamówień. Tak więc gdy otworzyły się drzwi, a chłodny wieczorny wiatr wdarł się do pomieszczenia, nawet nie podniósł głowy, by zobaczyć kto przyszedł. Gdyby to jednak zrobił, to wiedziałby, iż przybysze nie przyszli tu na piwo. Stukot ciężkich skórzanych butów ginął w gwarze gawiedzi. Gdy trzech mężczyzn w płaszczach o barwie głębokiej purpury stanęło przy kontuarze, karczmarz wciąż patrzył w dół, spisując i wykreślając zamówienia co ważniejszych gości.\n-Karczmarzu! – odezwał się przybysz stojący najbliżej baru\n-Czego chce…. – głos uwiązł mu w gardle, gdy spojrzał z kim rozmawia. – To znaczy… eee… witam szanownych panów, życzą sobie panowie stolik, czy pokój może?\n-Nie. Życzę sobie, byś mi odpowiedział na kilka pytań. – w głosie mężczyzny słychać było wyższość, z jaką traktował rozmówcę, przechodzącą wręcz w pogardę.\n-Oczywiście, natychmiast – karczmarz oddychał ciężko, starając się zachować spokój. Ani wyraz twarzy przybysza, ani jego uzbrojenie nie poprawiały sytuacji. Wszyscy trzej mieli przypasane u boku miecze z wygrawerowanymi trzema literami.\n-Zdarzyło się tu ostatnio coś niezwykłego?\n-Nie! To znaczy… tak! Zabili, zabili takiego jednego, syn hrabiego czy coś takiego… Ale ja nic nie wiem!\n-To mnie nie obchodzi. Ciągle ktoś umiera. Przejeżdżał tędy ktoś ostatnio? Ktoś… dziwny?\n-Nie przypominam sobie, sporo ludzi tu bywa, wszelkich ras.\n-Wszelkich powiadasz… Szukamy mężczyzny, wysokiego. Ubrany był w czarną, skórzaną kurtkę, takie też spodnie. Był uzbrojony. Widziałeś go może?\n-Nie, niestety panie!\n-Nie kłamiesz ty czasem? – najprostsze sztuczki, których uczono takich jak on, działały niemal zawsze, w odniesieniu do prostych ludzi.\n-Nie! Nigdy! Jak mógłbym okłamać świętego rycerza, boskiego wybrańca!\nMężczyzna lekko się uśmiechnął. Słyszał to już tyle razy, i wciąż go to bawiło. W pewnym momencie dostrzegł coś niezwykłego.\n-Co ci się stało w dłonie? – spytał karczmarza, widząc ślady magicznych oparzeń na jego rękach.\n-A, to? Przeklęte złoto, tfu, tfu! Piekielne, fałszywe złoto! Bo wie pan, miałem taka monetę, jeden gość zapłacił, dziwna była, nigdy takiej nie widziałem, i nie miałem co z nią zrobić. Złoto to złoto, więc chciałem ja przetopić. Ale gdy tylko ją podgrzałem, zaczęła syczeć, wrzeć, pluć na wszystkie strony, tfu, tfu! Zły to był pieniądz, fałszywe jakie złoto!\n-Jak wyglądała ta moneta? – na twarzy przybysza malowała się mieszanka zdziwienia i złości\n-No mówię panom, duża była! I literę F po jednej stronie miała, a gwiazdę po drugiej! Nie widziałem takiej, i nie słyszałem, by gdzieś takie bili. A wieloma walutami płacili klienci…\n-Skąd ją miałeś? Kto ci ją dał? – mężczyzna oddychał ciężko, wyrzucając z siebie słowa\n-Taki jeden, chyba człowiek mi ją dał. Zapłacił za jedzenie i nocleg. Potem pojechał, chyba na południe.\n-Nie dalej jak przed kilkoma dniami, niedawno! – Karczmarz nagle zapragnął być na drugim końcu świata, a pragnienie to rosło gdy tylko spoglądał na twarz przybysza. Ten zdawał się intensywnie myśleć, po czym wyszedł z karzmy, wraz z dwoma towarzyszami. Po chwili dało się słyszeć tętent kopyt.\nSłońce dopiero wschodziło, gdy w dużej sali treningowej zebrało się dwadzieścia jeden osób. Dwudziestu studentów stało w rzędzie przez Kenu, ten zaś omiatał ich wzrokiem.\n-Dobrze, wiem, że każdy z was jest sprawny fizycznie, ale uwierzcie mi – jak z wami skończę, zmienicie się nie do poznania. Zanim przejdziemy do treningu właściwego, musimy popracować nad waszą siła i zręcznością. Nie marnujmy więc czasu, do roboty.\nPrzez większą część przedpołudnia przyszli skrytobójcy wylewali z siebie siódme poty na wymyślnych urządzeniach, zaprojektowanych tak, by w jak najkrótszym czasie rozwinąć wszystkie mięśnie. Maszyn tych w sali było dużo, gdyż różne rasy miały różną anatomię, i potrzebowały zupełnie różnych form takiego treningu. Gdy wybiło południe, studenci ponownie ustawili się w szeregu, choć widać było, iż z pewnym trudem utrzymują pozycję wertykalną.\n-Na dziś to by było wszystko. Jutro trochę pobiegamy. – Uśmiech Kenu nie wróżył nic dobrego.\nW ciągu godziny czasu wolnego Gerino, tak jak i inni, wziął kąpiel oraz poszedł do jadalni, gdzie zjadł obiad. Potrawy były świetnie przyrządzone, jednak czuć było w nich delikatny posmak czegoś dziwnego.\n-Hmm… to coś przypomina mi taką roślinę, która rosła nieopodal mego domu… miała takie długie liście. Pamiętam, że babka dodawała jej odrobinę do wina. – powiedział elf, siedzący przy stole nieopodal Gerino.\n-Mówisz o smoczym języku. Ciekawi mnie, gdzie mieszkałeś, skoro ta roślina rosła sobie tak po prostu nieopodal domu – odezwał się Gerino nie przerywając posilania się – w tej części świata nie występuje w ogóle, a sam widziałem ją tylko dwa razy.\n-Przybywam z wyspy – odrzekł elf.\n-Tak, to by wiele tłumaczyło. Tak czy inaczej, nie wiem, skąd oni ją wzięli. Domyślam się, że twoja babka od dawna nie wytwarza już wina?\n-Nie, to było dawno… Byłem bardzo, bardzo młody, więc było to jakieś sto pięćdziesiąt lat temu. A co takiego ciekawego jest w tej roślinie?\n-Jej miąższ zawiera pewną substancję, która jest niezwykle poszukiwana przez alchemików i magów, gdyż pozwala na wytworzenie eliksirów zwiększających zdolności bitewne. Pamiętam, jak ja… - Gerino upomniał się w duchu. Znowu za dużo gadam! – jak jakiś wojownik, którego kiedyś spotkałem, opowiadał o tym eliksirze. Mówił, że czuł, że może drzewa gołymi rękami wyrywać. Jeżeli to, co czujemy w tym jedzeniu to rzeczywiście ekstrakt ze smoczego języka, możemy się uważać za szczęśliwców.\nGodzina upłynęła niezwykle szybko, i zanim się obejrzeli, już szli do sali, gdzie mieli się spotkać z lordem André. Sala była podobna do większości pomieszczeń, cała tylnią część zajmowały regały z książkami, resztę ławki i duże biurko lorda André. Ławki szybko zostały zapełnione, a lord André nadszedł z pomiędzy regałów. Odsunął krzesło, po czym usiadł na nim. Jego głos rozbrzmiał w sali, i tylko fakt, iż wszyscy obecni nie byli przypadkową zbieraniną sprawił, że nie okazali żadnych emocji, gdy do ich uszu dobiegł ten straszny szept.\n-Witajcie. Jak wiecie, wasza przyszła praca nie będzie polegać tylko na bieganiu po dachach w środku nocy, jak jacyś pospolici włamywacze. Wasi przyszli… klienci będą zapewne świetnie chronieni, często będę posiadali prywatne małe armie…. A czasem całkiem duże armie. W takim wypadku nie możecie po prostu do nich podejść i zakończyć sprawy w prosty sposób. Nie, żeby to nie było kuszące, ale zapewne zostalibyście pokrojeni na małe kawałki, zanim zbliżylibyście się do celu na mniej niż dwieście kroków. Dlatego musicie nauczyć się planować każde wasze posunięcie, być gotowym na każdą sytuację, i to nie tylko, gdy przyłapią was gdzieś, w ciemnym kącie – bo jak z taką sytuacją sobie radzić nauczy was Kenu – ale na przykład w czasie przyjęcia, audiencji czy też zwykłej przechadzki po mieście. Nauczę was tego wszystkiego, a także więcej. Dowiecie się jak manipulować ludźmi, by sami was do siebie zaprosili. Ale wszystko w swoim czasie. – z jednej strony powolny sposób mówienia André połączony z długim monologiem mógłby wywoływać senność, ale ton głosu, a także przeszywający wzrok mówiącego działały lepiej na koncentrację niż najsilniejsza kawa.\n-Zakładam, że wszyscy znacie podstawowe języki, to znaczy wspólny, starszą mowę, krasnoludzki i hobbici. Jeżeli ktoś z was nie zna któregoś z tego kompletu, niech się go jak najszybciej nauczy we własnym zakresie, pomożecie sobie nawzajem. Niestety, zdarzą się w waszym przyszłym życiu sytuacje, w których to nie wystarczy. Dlatego nauczę was innych języków. Będą to proste języki, jak goblini czy orczy, ale także o wiele trudniejsze i ciekawsze, jak czarna mowa. – Gerino znał wszystkie wymienione do tej pory języki, włącznie z czarną mową. Był to specyficzny język, będący odmianą języka ciemnych elfów. Językiem tym posługiwały się osoby w jakiś sposób związany ze strefą mroku, czyli od wspomnianych ciemnych elfów, przez nekromantów, po inteligentne rasy nieumarłych.\n- To oczywiście nie wszystko, ale przyjdzie jeszcze czas na kolejne tematy. Zaczniemy więc od języków, na początek jeden z najprostszych, czyli orczy…\nNo cóż, mogło być gorzej. Przynajmniej odzyskam część dawnej siły i zręczności, a i nauka magii nie zaszkodzi. Ech… już zapomniałem, jak męczące jest życie śmiertelnika… Przynajmniej na razie będę mógł odpoczywać w czasie zajęć z André - przez te wszystkie lata miałem aż nadto czasu, by nauczyć się najdziwniejszych nawet języków. No, chyba ze znowu mnie zaskoczą. Niepokoi mnie tylko, kiedy nadejdzie cięższy czas. Pogłoski o pięćdziesięcio procentowej umieralności w czasie szkolenia nie wzięły się z nikąd…\nDołączył(a): Pt sty 14, 2005 5:47 pm


Spotkanie organizacyjne BLF\nPrzed 2. kolejką: Ekspert typuje!\n18:59:23 | 4 listopad 2017\nPrzedstawiamy przewidywania naszego eksperta dotyczące 2. kolejki BLF.\nŚw. Paweł – Marex\nObie drużyny bardzo udanie rozpoczęły rozgrywki. Pokonanie ekipy Dandav, nawet jeśli ta występowała w pierwszej kolejce w osłabionym składzie, należy moim zdaniem uznać za większy wyczyn niż zwycięstwo nad niedoświadczonym jeszcze LSO, dlatego dla mnie minimalnym faworytem tego spotkania będzie Marex. Większość kibiców będzie zapewne dopingowała zespół Św. Pawła, ale Marex ma na tyle doświadczony skład, że zespół powinien poradzić sobie w tym meczu.\nParkers – LSO\nW drugim meczu spotkają się dla odmiany zespoły, które zaczęły sezon od porażki.\nBędzie to przy okazji starcie najbardziej doświadczonej drużyny z tą najmniej ograną w BLF. Ciężko wskazać faworyta, ale w tym meczu stawiam na doświadczenie. Myślę, że to Parkers mimo wszystko wyjdą z tej konfrontacji zwycięsko.\nCentrum Kredytowe – BSF Elektrospec U-16\nTo powinien być hit tej kolejki. CK w pierwszym meczu pokazało, że zespół jest zmotywowany i dobrze przygotowany kondycyjnie do sezonu. Z pewnością także i tym razem zrobią wszystko, aby osiągnąć korzystny wynik. Juniorzy z kolei powinni przeważać nad przeciwnikami pod względem techniki, ale po pierwszym meczu trudno ocenić, czy ta mocno przebudowana drużyna będzie grała tak dobrze jak na początku poprzedniego sezonu. Liczę na interesujący mecz.\nPershing – Sportomaks Team\nZespół gospodarzy, który pauzował w pierwszej kolejce, powinien należeć do najmocniejszych drużyn w stawce. Aby włączyć się do walki o awans muszą jednak wyeliminować błędy, które popełniali w kluczowych momentach poprzedniego sezonu. Wierzę, że moja drużyna pokusi się o sprawienie niespodzianki, choć nie będzie o to łatwo. Faworytem będzie Pershing.\nFaworytem tego meczu będą z pewnością podrażnieni porażką z Widmatem „Hutnicy”. Kolejna nieudana inauguracja sezonu w wykonaniu tej drużyny nieco skomplikowała jej sytuację, dlatego tym razem musi zgarnąć trzy punkty. Bosman Sport to również bardzo doświadczona ekipa, ale z pewnością na ten moment dysponuje mniejszą ilością atutów niż Stalprodukt. Beniaminek w ostatnim meczu wypuścił ogromną szansę na pokonanie AR MOTO. Tym razem o komplet punktów będzie zapewne jeszcze trudniej.\nMój typ: 5:1\nLemon F.H.U – Widmat\nZ pewnością będzie to bardzo ciekawe spotkanie. Obie drużyny udanie rozpoczęły rozgrywki. „Cytrynki” wygrały pewnie z drużyną Domek (4:0), a Widmat pokonał w hicie kolejki Stalprodukt (5:2). Zdecydowanie trudniejszym zadaniem wydawało się pokonanie „Hutników”, dlatego tutaj, podobnie jak w przypadku meczu Św. Paweł – Marex, uznaję, że minimalnie większe szanse na zwycięstwo ma ta drużyna, która w pierwszym meczu podołała zadaniu o bardzo wysokim stopniu trudności.\nBSF Aquer U-18 - Domek\nObu drużynom nie można odmówić ani umiejętności, ani woli walki, ale w pierwszej kolejce przegrały swoje mecze dość gładko. BSF Aquer U-18, podobnie jak młodsza drużyna, znajduje się na etapie przebudowy, więc zapewne będą potrzebowali trochę czasu, aby pokazać pełnię możliwości. Z tego powodu trudno wskazać, kto w tym starciu ma większe szanse na zdobycie punktów. Stawiam na juniorów, ale żaden wynik nie będzie zaskoczeniem.\nTransbet – Igloo\nTo może być hit nie tylko tej kolejki, ale jeden z najważniejszych meczów sezonu. Wydaje się, że najnowsze transfery przeprowadzone przez „Mroźnych” powinny jeszcze bardziej wzmocnić zespół, co pozwoli im włączyć się do walki o mistrzostwo. Trudno teraz ocenić, jaką siłą będzie dysponował Transbet. Możliwe jest zarówno to, że zdołają zdystansować resztę stawki i obronią tytuł mistrzowski, jak i to, że obniżą loty. To z pewnością będzie bardzo interesujący mecz. Stawaim na Transbet.\nZapraszamy na halę widowiskowo - sportową od godziny 15!


WarGame 1942 - przeglądarkowa gra wojenna\nWargame 1942 to kolejny tytuł gry przeglądarkowej, na którą powinien zwrócić uwagę miłośnik historii, a przede wszystkim okresów w których światem rządziły wojny. Jak sam tytuł gry wskazuje gra będzie dotyczyła okresu Drugiej Wojny Światowej. Wydawcą gry jest znana firma Looki Publishing, która może pochwalić się wydawnictwem takich gier jak chociażby Romadoria, Desert Operations czy Empire Universe 2. Gra jest dostępna na praktycznie każdą przeglądarkę internetową, wystarczy mieć najnowsze aktualizacje i dostęp do Internetu. Dodatkowym plusem gry jest dostępność wielu języków, między innymi angielski, francuski, niemiecki, portugalski i co najważniejsza nasz ojczysty język, polski.\nWarGame 1942 daje Ci możliwość wpłynięcia na los świata.\nObecnie jest naprawdę wiele ciekawych gier w sieci, które dają nam wiele możliwości, praktycznie co miesiąc powstają nowe produkcje. Gra WarGame 1942 również niedawno pojawiła się na rynku darmowych gier MMO w które możemy grać za pomocą przeglądarki internetowej.\nOprawa graficzna całej gry jest dobrze dopracowana, pomimo tego, że odzwierciedlenie budynków może nie do końca oddawać klimat tamtych czasów to ogólnie oprawa graficzna jako całość wprowadzi nas w zimny klimat wojny. Jak nie trudno się domyślić, głównym tematem gry będzie walka pomiędzy Aliantami oraz Państwami Osi, które będą starały się przejąć kontrolę nad światem i zbudować swój nowy porządek. Standardowo na początku mamy swoje centralne miasto, które możemy nazwać centrum dowodzenia, które to z kolei będziemy musieli stopniowo rozwijać zgodnie z obraną przez nas taktyką. Na początku skupić się będziemy musieli na wydobywaniu surowców, dzięki którym będziemy mogli rozbudować nasze centrum o kolejne budynki, aż w końcu będziemy mogli przeprowadzać badania naukowe dające nam coraz większe możliwości w grze. Wraz z rozwojem naszej centrali będziemy mogli handlować z innymi graczami oraz co chyba najważniejszego w tego rodzaju grach, tworzyć nowe i dołączać do już istniejących sojuszy.\nW samej grze dostępnych jest naprawdę mnóstwo ciekawych jednostek. Przede wszystkim najważniejsi w wojsku są ludzie, więc piechota stanowi tutaj pewną podstawę każdego oddziału. Wojska lądowe, pancerne, artyleria czy lotnictwo to także ważne elementy każdej armii których po prostu nie może zabraknąć by szybko wygrywać walki.\nNa początku gry będziemy prowadzeni przez samouczek dzięki czemu szybko poznamy wszystkie tajniki gry oraz ogólne zasady panujące na polu walki. System odznaczeń pomoże nam zorientować się w naszych osiągnięciach zarówno tych na plus jak i tych na minus. Gra WarGame 1942 pozwala nam rozwinąć nasze umiejętności stratega w dużej mierze dlatego, że jest niesamowicie rozbudowana i praktycznie każdy gracz może osiągnąć swój własny tryb rozwoju, który będzie unikalny.\nGra WarGame 1942 spodoba się dla każdego fanatyka militari oraz dla osób interesujących się historią. Gra posiada wielu graczy, jest naprawdę mocno rozbudowana co daje nam duże pole do popisu. Zagrać w nią możemy zupełnie za darmo, a przede wszystkim w naszym ojczystym języku.


Jak włączyć PayU? | PayU Poland\nPołącz swój e-commerce z PayU!\nSprawdź nowe możliwości dla Twojego Biznesu. Przygotowaliśmy Ofertę Zimową z atrakcyjnymi stawkami.\nWypełnij krótki formularz i zaakceptuj umowy online. To tylko kilka kliknięć, bo większość danych uzupełnimy za Ciebie!\nPayU to także…\nPayU posiada certyfikaty PCI-DSS, protokół EV SSL oraz system 3D Secure, własny zespół i system Anti-Fraud oraz dwa niezależne centra danych, co minimalizuje ryzyko awarii i gwarantuje ciągłość transakcji oraz bezpieczeństwo dla użytkowników.\nChcesz nas najpierw przetestować?


Wałbrzych, region, kraj: spluwa na zawołanie? - Walbrzych.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\n14.05.2022 06:23 | Źródło: Wiesz Co\nWałbrzych, region, kraj: spluwa na zawołanie?\nW przeliczeniu na jednego mieszkańca w Polsce legalnie niewiele osób posiada broń. Równie źle wypada statystyka wydawanych pozwoleń na pistolet lub karabin. Blado wypadamy na tle Europy. To źle? Wiadomo, że lepiej, by giwery nie można było kupić w sklepie jak masła czy chleba. Ale... licho nie śpi. Zwłaszcza dziś, widząc do dzieje się na Ukrainie. Artykuł z ostatniego wydania dwutygodnika "Wiesz Co".\nBiorąc pod uwagę dalszą cześć tekstu, zaczniemy niestandardowo. Pamiętacie jeszcze ze szkoły wiersz Władysława Broniewskiego? „Kiedy przyjdą podpalić dom, ten, w którym mieszkasz – Polskę, kiedy rzucą przed siebie grom, kiedy runą żelaznym wojskiem i pod drzwiami staną, i nocą kolbami w drzwi załomocą – ty, ze snu podnosząc skroń, stań u drzwi. Bagnet na broń!” Dobra, wszystko ładnie, pięknie, tylko skąd wziąć tę broń.\nZaraz odezwą się bojówki spod znaku „peace and love” zarzucające nam nawoływanie do wojenki. Nic z tych rzecz. Czym innym jest bowiem rozpoczynanie agresji i napaść na sąsiada, a inną parą kaloszy jakakolwiek możliwość obrony. Niestety, ale Polska jest prawie czarną dziurą w Europie jeśli chodzi o dostęp do broni. Gdzie nie spojrzeć wokół, tam na 100 mieszkańców przypada od kilkunastu do nawet kilkudziesięciu sztuk broni. Szwajcaria, Austria, Niemcy, Francja, nie mówiąc już o USA, w których wielu „chowa” pod poduszką spluwę – wszędzie jest pod tym względem dużo lepiej niż u nas. W Polsce, jak udało nam się wygrzebać z czeluści internetu, na 100 mieszkańców tylko jeden ma w domu gnata. Nieco inaczej – niestety, ale równie źle dla nas – wypada statystyka liczby wydanych pozwoleń na broń na tysiąc mieszkańców. Wiele krajów europejskich „odjechało” pod tym względem w siną dal. U nas pozwolenie wciąż wydawane jest do celów, czyli mówiąc wprost jeden człowiek może mieć kilka pozwoleń – ot choćby na broń palną bojową, ale także na myśliwską, sportową lub kolekcjonerską. Ilość pozwoleń nie oznacza wcale, że tyle osób spluwę ma u siebie w domu.\nFirmy organizujące szkolenia z obsługi broni i te posiadające strzelnice przeżywają dziś oblężenie. To chyba nic złego, że Polacy ruszyli, by nauczyć się trzymać pistolet i strzelać z niego. Taka umiejętność na pewno jest przydatna, ale w obliczu zagrożenia trzeba mieć z czego strzelać. No więc jak zdobyć pozwolenie na broń palną? Krok po krok macie to wyjaśnione w ramce obok. Po pierwsze nie możecie stanowić zagrożenia dla siebie samych i porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Niby wszystko jasne, ale musicie wiedzieć, że nikt nie wyda wam zaświadczenia, na ładny uśmiech albo z powodu waszego widzimisię. Argument, że za wschodnią granicą jest wojna, a wy boicie się o swoje bezpieczeństwo, też może być niewystarczający. Co robić? Należy wykazać stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Tylko co to oznacza?\nPolicja niechętnie wskazuje konkretne przykłady. – Podążając za linią orzeczniczą sądów, strona wnosząca podanie o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej powinna udowodnić, że znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu. Literalna wykładnia tego zwrotu stanowi, że realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, możliwym czy wielce prawdopodobnym – mówi asp. szt. Łukasz Dutkowiak, p.o. rzecznika prasowego Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu.\nPo wybuchu wojny na Ukrainie policja na Dolnym Śląsku nie odnotowała wzrostu zainteresowania uzyskaniem pozwolenia na broń. Widoczny jest natomiast zauważalny wzrost ilości kupowanej broni, przez osoby już posiadające pozwolenie, które wcześniej nie wykorzystały wydanych im zaświadczeń uprawniających do zakupu. Do końca grudnia zeszłego roku Komendant Wojewódzki Policji we Wrocławiu wydał 19298 decyzji administracyjnych dotyczących pozwoleń na broń, w różnych celach.\nKto może mieć broń?\nPrzepisy reguluje ustawa o broni i amunicji z 21.05.1999 r. Osoba, chcąca uzyskać pozwolenie na broń, musi spełnić kilka podstawowych warunków:\n- na stałe mieszkać w Polsce\n- nie być skazaną prawomocnym wyrokiem\nCo zrobić, żeby otrzymać pozwolenie na broń palną bojową?\nTrzeba wystąpić z wnioskiem do Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z następującymi dokumentami:\n- podanie z uzasadnieniem (należy wykazać stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia); podanie winno zawierać wniosek określający ilość zaświadczeń do zakupu broni\n- orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające, że wnioskodawca może dysponować bronią palną, wydane przez uprawnionego lekarza i psychologa\n- dwa zdjęcia formatu 3x4 cm\n- dowód wniesienia opłaty skarbowej – 242 zł za decyzję administracyjną wydającą pozwolenie na broń i 17 zł za wydanie jednego zaświadczenia uprawniającego do zakupu broni


Nowa zimowa unisex Kobiety Mężczyźni polaru Kapelusz stałe Ciepłe Hip-Hop Super Cap Czapki Neckerchief ciemny niebieski - Tomtop.com\nNowa zimowa unisex Kobiety Mężczyźni polaru Kapelusz stałe Ciepłe Hip-Hop Super Cap Czapki Neckerchief\nTylko US$5.24 + szybka bezpłatna dostawa. Kupuj najlepiej ciemny niebieski Nowa zimowa unisex Kobiety Mężczyźni polaru Kapelusz stałe Ciepłe Hip-Hop Super Cap Czapki Neckerchief na sprzedaż - Tomtop.com.\nTen prosty kapelusz jest wysoce zalecane! Jej miękki materiał będzie zachować wygodne i ciepłe podczas jej jednolity kolor i zamknięcia sznurka jest fajne i modne. I on również używany jako szalik, jeśli chcesz. Przyjdź i mieć jeden.\nwykonana z polaru materiału, ciepłe i wygodne w noszeniu.\nkolorem, krótkie i elegancki.\nprojekt sznurkiem do góry, specjalne i modny.\nA doskonały dodatek wobec utrzymywać ty zimno i szykowny.\nkolor: czarny, Khaki / Dark Blue / Army Green / szary / fioletowy / czerwony\n(opcjonalnie) materiał: Polary\nszerokosc kapelusza: ok. 26cm/10,2 cala\nkapelusz Wysokość: ok. 29cm/11,4 in\nWaga: około 85g / 3.0oz


Mieszkanie Wynajem, Wrocław, Fabryczna, 30.00 m2, 2000 zł\nPolecamy nowe mieszkanie (PIERWSZY NAJEM) wykończone w BARDZO WYSOKIM standardzie.\nLokalizacja na wrocławskich Popowicach (osiedle Port Popowice). W bezpośrednim sąsiedztwie Park Popowicki. Blisko Park Polana Popowicka, kompleks sportowy ORBITA (hala sportowa, lodowisko, basen). Dobre położenie komunikacyjne: linie tramwajowe, autobusowe, stacja kolejowa Wrocław Popowice, dostępna na nogach ul. Legnicka. W pobliżu: kompleks Noki, SII, Astra, Magnolia Park i inne.\nNowe osiedle Port Popowice, wykończone w podwyższonym standardzie. Mieszkanie na przedostatniej kondygnacji (bardzo dobre doświetlenie, ładny widok) ośmiopiętrowego budynku (z roku 2021).\nMieszkanie w pełni urządzone i wyposażone. Pokój dzienny (rozkładana sofa, szafka RTV, telewizor) połączony z aneksem kuchennym z wyjściem na balkon (komplet rekreacyjny). Aneks kuchenny: potężna zabudowa (wiele szafek, ale i duża praktyczna szafa gospodarcza), wyspa z funkcją jadalnianą. Zmywarka, piekarnik, płyta indukcyjna, duża lodówka z niezależną zamrażarką. Niezależna sypialnia z łożem z zagłówkiem i bardzo wygodnym materacem, duża czterodrzwiowa szafa z lustrami w zabudowie. Łazienka wykończona wysokiej jakości gresem, z obszernym prysznicem z deszczownicą. Dużo szafek, luster, pralka.\nPonadto w podziemiu za dodatkową opłatą możliwość wynajęcia dwóch miejsc parkingowych (miejsca zależne).\nCena: 2.000 zł + opłaty (czynsz: 240 zł + prąd). POLECAMY\nSymbol oferty AMS-MW-1140\nOpłaty w czynszu wywóz nieczystości, woda ciepła, woda, Winda, sprzątanie, ogrzewanie, monitoring


matura ustna 2014 | Blog o języku niemieckim\n28 kwietnia 2014 Odsłon: 37 060 123 komentarze\nStało się to już tradycją, że w czasie trwania matur ustnych z języka niemieckiego w całej Polsce tworzę tutaj miejsce, gdzie wszyscy, którzy mają swój egzamin już za sobą, mogą pomóc innym. Jak można pomóc? Wystarczy przejść do formularza kontaktowego pod wpisem i wysłać przez niego temat matury ustnej, który mieliście. Pomocne będzie też napisanie nawet jednego pytania, nie musicie pamiętać wszystkiego. Przypomnijcie sobie, jak wyglądał obrazek, który musieliście


Katalog szkoleń praktycznych Testowanie oprogramowania - PDF\nDownload "Katalog szkoleń praktycznych Testowanie oprogramowania"\n1 Katalog szkoleń praktycznych Testowanie oprogramowania\n2 Szanowni Państwo, Szkolenia praktyczne w testerzy.pl to profesjonalne i solidne wprowadzenie w arkana testowania. Dostarczamy pełny zakres usług w procesie odpowiedniego przygotowania uczestników do roli testera. Nasze szkolenia to odpowiednio przygotowane materiały szkoleniowe, najlepsi trenerzy, pomoc poszkoleniowa oraz przede wszystkim, praktyczne przykłady jak dobrze testować oprogramowanie. Bez niepotrzebnej teorii i bez lania wody. Praktyka. Praktyka. Praktyka. Misją testerzy.pl jest propagowanie testowania oprogramowania i zapewnienia jakości. Dostarczamy najwyższej jakości usługi i szkolenia dedykowane testerom, inżynierom ds. jakości oraz kierownikom testów. Przygotowujemy i organizujemy szkolenia praktycznie z każdego tematu, jak długo jest to temat pokrewny testowaniu oprogramowania. Zapraszamy do współpracy! Radosław Smilgin\n3 Metody szkoleń Zamknięte Otwarte Szkolenia dla firm i grup zorganizowanych. Miejsce szkolenia zależy od preferencji uczestników. Może to być siedziba Państwa firmy lub salka szkoleniowa w wybranym przez Państwa mieście >> Otwarte terminy szkoleń dla każdego. Zajęcia odbywają się na terenie całego kraju i poza jego granicami. Kalendarz aktualnych szkoleń otwartych znajdą Państwo na naszej stronie internetowej testerzy.pl >> Korzyści: Szkolenia w naszej firmie prowadzone są przez praktyków testowania z umiejętnościami trenerskimi i mentorskimi. Dysponujemy wieloletnim doświadczeniem i praktyką zarówno w nauczaniu, jak i w projektach informatycznych. Nasi trenerzy świetnie sprawdzają się jako mówcy konferencyjni. Nasza pasja i wiedza z zakresu testowania i zapewniania jakości pozwala osadzić przekazywaną wiedzę w środowisku pracy uczestników. Dopasowujemy szkolenia do indywidualnych potrzeb i oczekiwań firm i osób indywidualnych. Nowoczesne typy i rodzaje szkoleń pozwolą każdemu znaleźć kurs odpowiedni dla siebie. Naszą podstawową cechą jest konkurencyjna cena przy zachowaniu najwyższej jakości realizowanych szkoleń.\n4 Spis szkoleń Szkolenia Nazwa Strona Dobry tester 5 Dobry menedżer testów 6 Dobry przypadek testowy 7 Testowanie w metodykach Agile 8 Testowanie w projektach internetowych 9 Testowanie oprogramowania wbudowanego 10 Odbiór oprogramowania - Testowanie akceptacyjne 11 Testy jednostkowe dla testerów 12 Testowanie wydajności (Performance Testing) 13 Testowanie użyteczności (Usability Testing) 14 Analiza internetowa (Web Analytics) 15 Zarządzanie procesem testowania 16 Automatyzacja testowania 17 Selenium - testy automatyczne 18\n5 Dobry tester Dobry tester Testerem może być każdy, ale dobrym testerem, jedynie przygotowani do tego zadania. To krótkie szkolenie wprowadzi was w arkana testowania i pokaże na praktycznych przykładach, jak dobrze testować oprogramowanie. Bez niepotrzebnej teorii i bez lania wody. Praktyka. Praktyka. Praktyka. Szkolenie to jest alternatywą dla opierających się na teorii kursów certyfikowanych ISTQB. W ramach szkolenia przeprowadzane jest badanie przydatności do zawodu testera. Większa część szkolenia ma formę laboratorium, podczas którego uczestnicy testują przygotowane przez nas aplikacje, tworzą plany testów i projektują przypadki testowe. W tym celu zapewniamy salę szkoleniową z odpowiednią infrastrukturą i komputerem dla każdego z uczestników. 1. Czym jest testowanie i dlaczego jest potrzebne? 2. Modele tworzenia oprogramowania i proces testowy. Od modelu V po Agile. 3. Poziomy i typy testów. 4. Ćwiczenia praktyczne na aplikacjach testowych: 5. Raportowanie i metryki. 6. Narzędzia testowe 7. Ćwiczenia z wykorzystaniem narzędzi testowych\n6 Dobry menedżer testów Dobry menedżer testów Nawet najlepsi testerzy nie będą pracować wydajnie, jeśli ich zespołem nie będzie kierował odpowiednio do tego przygotowany lider. To właśnie na barkach menedżera spoczywa odpowiedzialność za sukces grupy. Nie tylko wiedza teoretyczna związana z domeną testowania czyni kierownika zespołu dobrym menedżerem. Dobry Menedżer Testów zna mocne i słabe strony całej grupy, a także każdego z jej członków z osobna. Wie, jak motywować zespół, planować pracę i optymalnie przydzielać zadania. Szkolenie to jest alternatywą dla opierających się na teorii kursów certyfikowanych ISTQB. 1. Testowanie w perspektywie członków zespołów projektowych. 2. Modele tworzenia oprogramowania dla zaawansowanych. Testowanie od modelu V po Agile. 3. Proces testowy. Wprowadzenie do organizacji i ulepszanie. TPI i TMMI. 4. Zarządzanie testami na różnych poziomach i w różnych typach testów. 5. Zarządzanie testami, a zarządzanie projektem. 6. Planowania testów: 7. Raport z testów i metryki. 8. Wdrożenie narzędzi testowych w organizacji. 9. Psychologia grupy testerskiej. Psychologia współpracy z programistami.\n7 Dobry przypadek testowy Dobry przypadek testowy Przypadek testowy jest najważniejszą, formalną częścią testowania oprogramowania. To krótkie szkolenie uczy od podstaw jak testować i pokazuje na praktycznych przykładach, jak pisać dobre przypadki testowe. Bez niepotrzebnej teorii i bez lania wody. Praktyka. Praktyka. Praktyka. Szkolenie to jest alternatywą dla opierających się na teorii kursów certyfikowanych ISTQB. Większa część szkolenia ma formę laboratorium, podczas którego uczestnicy analizują, sprawdzają i tworzą przypadki testowe. W tym celu zapewniamy odpowiednią infrastrukturą i odpowiednie materiały dla każdego z uczestników. 1. Czym jest przypadek testowy? 2. Przypadki testowe w różnych metodach oraz metodykach testowania oprogramowania. Od modelu V, przez testy eksploracyjne, po Agile. 3. Analiza i pisanie przypadków testowych: 4. Dokumentacja przypadków testowych 5. Narzędzia do zbierania przypadków testowych 6. Ćwiczenia z przypadków testowych\n8 Testowanie w metodykach Agile Testowanie w metodykach Agile Metodyki zwinne zdobywają coraz większą popularność w świecie IT. Agile w teorii wyklucza rolę testera w jej klasycznej definicji. Z drugiej strony definiuje dla testera zupełnie nowe zadania od roli członka zespołu programistycznego, poprzez managera konfiguracji, aż po inżyniera jakości. Ta nowa pozycja wymaga przewartościowania wszystkiego czego do tej pory uczono na temat testowania. To szkolenie jest odpowiedzią na te nowe potrzeby. 1. Manifest Agile. Zejście do korzeni metodyk zwinnych. 2. Migracja z Modelu V do modelu Agile. 3. Metody, metodyki i procedury (od XP po Scrum). 4. Rola testera w Agile\n9 Testowanie w projektach internetowych Testowanie w projektach internetowych PHP, Java, Ajax, czy ASP.NET to norma w dzisiejszym Internecie. Wykorzystanie technologii internetowych do tworzenia rozmaitych systemów jest standardem w firmach wytwarzających oprogramowanie. Projekt internetowy ma własną specyfikę, dlatego też jego testowanie rządzi się swoimi prawami. Na szkoleniu prezentujemy podstawy dzisiejszych technologii internetowych i właściwości podlegające testowaniu, uczymy technik wykorzystywanych w testach aplikacji internetowych oraz prezentujemy różne podejścia i metodyki. Określamy też jakie umiejętności powinni posiąść testerzy, aby efektywnie testować systemy internetowe. 1. Wprowadzenie do technologii internetowych 2. Właściwości aplikacji internetowych 3. Środowisko testowe aplikacji internetowych 4. Metodyki testowania 5. Automatyzacja 6. Testy niefunkcjonalne 7. Metryki 1. Laboratorium automatyzacji testów funkcjonalnych (m.in. WebAii, Selenium) 2. Laboratorium testów wydajnościowych (m.in. JMeter)\n10 Testowanie oprogramowania wbudowanego Testowanie oprogramowania wbudowanego Oprogramowanie wbudowane (ang. embedded software) jest częścią naszego codziennego życia. Pralki, mikrofalówki, telewizory czy telefony komórkowe są urządzeniami, które nie są w stanie funkcjonować bez dobrze napisanego i przetestowanego oprogramowania. Szkolenie "Testowania Oprogramowania Wbudowanego" jest nowym otwarciem na aplikacje programistyczne. Zrywamy z dominacją technologii internetowych i koncentrujemy się na specyfice testów embedded. 1. Czym jest oprogramowanie wbudowane i jaki ma wpływ na nasze życie? 2. Sprzęt: Platformy i procesory. 3. Systemy operacyjne 4. Języki programowania z elementami języka C 5. Defekty charakterystyczne dla systemów wbudowanych 6. Właściwości oprogramowania wbudowanego: 7. Testowanie systemów wbudowanych 8. Testy białoskrzynkowe 9. Testy czarnoskrzynkowe 10. Techniki projektowania przypadków testowych 11. Testowanie systemów wbudowanych 12. Wsparcie narzędziowe do testów 13. Środowisko testowe systemów wbudowanych 14. Automatyzowanie testów\n11 Odbiór oprogramowania Odbiór oprogramowania - Testowanie akceptacyjne Biznes zlecający oprogramowanie prędzej czy później zostanie postawiony przed koniecznością jego odbioru. Akceptacja aplikacji wdrażanych jest zajęciem czasochłonnym i żmudnym. Złożoność niektórych systemów uniemożliwia szybkie i skuteczne odnalezienie problemu. Proponujemy Państwu pierwsze szkolenie dedykowane nie profesjonalnym testerom, ale przedstawicielom klienta, którzy sprawdzają oprogramowanie przed jego odbiorem. Szkolenie pozwoli Państwa pracownikom w zdobyciu podstawowych umiejętności dotyczących testowania i odbioru systemów informatycznych. Proponowane przez nas szkolenie pokaże Państwu na co należy zwracać w takich przypadkach uwagę oraz jak szybko i skutecznie przetestować złożone systemy informatyczne. Większa część szkolenia ma formę praktyczną, podczas której uczestnicy przygotowują się do odbioru oprogramowania. 1. Teoria testowania 2. Testy akceptacyjne 3. Praktyka\n12 Testy jednostkowe Testy jednostkowe dla testerów Testy jednostkowe (ang. Unit Test) są domeną programistów. Części weryfikacji i walidacji oprogramowania nie da się zrealizować jedynie przy użyciu metod nie-deweloperskich. Szkolenie ma na celu podnieść wśród testerów czarnoskrzynkowych (ang. black-box) świadomość na czym polegają i jak przeprowadzane są testy komponentowe. Według powszechnej opinii testerzy boją się kodowania. Trening przybliża zagadnienie i udowadnia, że strach ma w tym wypadku niepotrzebnie wielkie oczy. Testy jednostkowe pokazane są na przykładzie języka C. 1. Czym jest testowanie komponentów? 2. Techniki testowania oparte o białą skrzynkę (White-box) 3. Testy jednostkowe czyli Unit Test 4. Testowanie integracji komponentów czyli Integration Unit Test 5. Języki programowania 6. Defekty charakterystyczne dla programistów języka C 7. Metody eliminowania przyczyn i defektów programistów 8. Testy komponentowe obejmujące: 9. Programowanie oparte na testach - Test Driven Development 10. Normy i standardy kodowaniu Ćwiczenia praktyczne na aplikacjach testowych: Testy unitowe, TDD, pokrycie testowe, projektowanie dobrych przypadków testowych z wykorzystaniem różnych technik.\n13 Testowanie wydajności Testowanie wydajności (Performance Testing) Testy nie-funkcjonalne aplikacji to nieodłączna część pracy dobrego testera. Do tego typu testów zaliczamy między innymi taką właściwość systemu jak wydajność. Nabiera to specjalnego znaczenia, zwłaszcza w przypadku projektów internetowych. Czas przetwarzania żądań przez serwer, bazę danych, czy też duża liczba użytkowników korzystających z aplikacji w tym samym czasie, to tylko podstawowe sytuacje, które należy uwzględnić w testach. Większa część szkolenia ma formę laboratorium, podczas którego uczestnicy określają wymagania, a następnie przygotowują i wykonują testy wydajnościowe i obciążeniowe na przygotowanych przez nas aplikacjach. Po testach interpretują wyniki i przygotowują raport. W tym celu zapewniamy salę szkoleniową z odpowiednią infrastrukturą i komputerem dla każdego z uczestników. 1. Proces testowania wydajności 2. Modelowanie obciążenia 3. Tworzenie skryptów testowych z modeli obciążenia 4. Analiza wyników testów wydajności 5. Metryki stosowane w testach wydajności\n14 Testowanie użyteczności Testowanie użyteczności (Usability Testing) Ergonomia interfejsu jest kluczem do komercyjnego sukcesu aplikacji lub też urządzenia. Stopień trudności użycia danego narzędzia przekłada się bezpośrednio na stopień niezadowolenia użytkownika. Pracujesz jako projektant UI? Testujesz usability? Zajmujesz się optymalizacją witryn? Jest wiele narzędzi i metod budowania użytecznego interfejsu. Poznaj najważniejsze z nich na szkoleniu z testowania użyteczności. 1. Użyteczność, a testowanie funkcjonalne 2. Planowanie i projektowanie testów 3. Raportowanie wyników testów 4. Proces użyteczności 5. Użyteczność w procesie tworzenia oprogramowania 6. User-Centered Design - projektowanie zorientowane na użytkownika 7. Heurystyki Jakoba Nielsena, normy ISO i inne standardy w użyteczności 8. Optymalizacja interfejsu 9. Testowanie prototypu 10. Ocena ekspercka 11. Testowanie z użytkownikami (umiejętności moderacji) 12. Zbieranie i analizowanie danych usability, miary i metryki 13. Laboratorium testów użyteczności (pomieszczenia testowe, sprzęt do testów, eye tracking, itd.) 14. Narzędzia testowania użyteczności (darmowe i komercyjne)\n15 Analiza internetowa Analiza internetowa (Web Analytics) Analityka internetowa to badanie zachowań użytkowników na witrynie internetowej. Umiejętne wykorzystanie dostępnych danych służy podejmowaniu trafnych decyzji biznesowych, w tym zmian w witrynie. Szeroka gama narzędzi pomaga zbierać i przetwarzać dane. Chciałbyś wiedzieć jak to działa? Zapraszamy na pierwsze w Polsce szkolenie z Analizy internetowej. 1. Zbieranie danych 2. Analiza jakościowa i analiza ilościowa 3. Strategia i podstawy analizy internetowej 4. Narzędzia wspierające analizę (przegląd i porównanie) 5. Jak i gdzie zacząć? 6. Optymalizacja pod kątem wyszukiwarek (SEO) 7. Pomiar skuteczności kampanii marketingowych 8. Eksperymentowanie i testowanie 9. Analiza 2.0\n16 Zarządzanie procesem testowania Zarządzanie procesem testowania Testowanie oprogramowania, jak każdy proces, musi podlegać zarządzaniu i kontroli. Przedstawiamy wszystkie istotne aspekty kierowania testami oraz zespołem testowym. Szkolenie przeznaczone jest dla liderów grup testowych oraz osób, które posiadają pewne doświadczenie zawodowe i zamierzają kierować procesem testowym. 1. Proces testowy 2. Role w zespole testowym 3. Planowanie 4. Dokumentacja 5. Strategie 6. Organizacja testów 7. Zarządzanie zmianami 8. Monitorowanie i kontrola 9. Zarządzanie w procesie testowania w zależności od rodzaju/wielkości przedsiębiorstwa 10. Darmowe i komercyjne narzędzia wspomagające testowanie\n17 Automatyzacja testowania Automatyzacja testowania Automatyzacja w procesie testowania oprogramowania to kolejny krok w kierunku zdobywania wiedzy i umiejętności. Znajomość tej dziedziny znacząco wpływa na poprawę procesu testowego i otwiera nowe możliwości przed zespołami testowymi. 1. Wprowadzenie do automatyzacji 2. Automatyzacja w cyklu życia produktu informatycznego 3. Co automatyzować? 4. Ocena gotowości do automatyzacji 5. Zalety i wady narzędzi 6. Niebezpieczeństwa automatyzacji 7. Role i zadania 8. Czynności w ramach automatyzacji 9. Metodyki automatyzacji 10. Klasyfikacja narzędzi testowych w zależności od przeznaczenia 11. Pakiety narzędzi (kompletne rozwiązania) 12. Zestawy narzędzi 13. Narzędzia w zależności od typu testowanych systemów 14. Inne narzędzia przydatne podczas automatyzacji 15. Automatyzacja w: 16. Wdrożenie narzędzi w organizacji\n18 Selenium testy automatyczne Selenium - testy automatyczne Selenium to jedna z najbardziej rozpoznawalnych marek w obszarze automatyzacji aplikacji przeglądarkowych. Wiele komercyjnych rozwiązań nie może się poszczycić tak rozbudowaną funkcjonalnością w obszarze automatyzcji interfejsów webowych. Szkolenie przeznaczone jest zarówno dla osób pragnących automatyzować w oparciu o tą technologię, jak i dla osób szukających bardziej zaawansowanych funkcji. 1. Projekty Selenium 2. Selenium IDE 3. Selenium Remote Control 4. Selenium Grid 5. CubicTest 6. Testowanie w oparciu o dane (data-driven testing)\n19 Klienci Klienci testerzy.pl szkolą testerów i kierowników testów. Dziękujemy firmom, które szkolenie pracowników przekazały testerzy.pl Dziękujemy kursantom za udział w naszych szkoleniach. PORTFOLIO SZKOLEŃ >>\n20 ... Inne szkolenia?... Inne szkolenia? Oprócz szkoleń praktycznych, nasza oferta zawiera również szkolenia przygotowujące do egzaminów z dwóch najbardziej rozpoznawalnych ścieżek certyfikacji dla testerów oprogramowania ISTQB i ISEB. Dostarczamy pełny zakres usług w procesie odpowiedniego przygotowania uczestników do egzaminów. Zapraszamy do zapoznania się z aktualnym katalogiem zawierającym ofertę na szkolenia certyfikowane POBIERZ KATALOG SZKOLEŃ CERTYFIKOWANYCH >> Nie ma takiego szkolenia, którego nie uda się nam zorganizować! Jeśli nie znaleźliście Państwo interesującego Was szkolenia z zakresu testowania oprogramowania, napiszcie do nas!\n21 Testowanie jest i zawsze było moją pasją Radosław Smilgin, założyciel portalu testerzy.pl Testowanie jest inwestycją Wojciech Pająk, współwłaściciel portalu testerzy.pl 21CN Radosław Smilgin ul. Sokolska 33/ Katowice Polska NIP tel. (32) , ,\nISTQB Advanced Level - Test Analyst (szkolenie)\nKod szkolenia: Tytuł szkolenia: TTA/F ISTQB Advanced Level - Test Analyst (szkolenie) Dni: 3 Opis: Adresaci szkolenia Szkolenie jest skierowane do testerów posiadających certyfikat ISTQB Certified Tester\nZarządzanie projektem prawnym w praktyce Po raz pierwszy kompleksowe szkolenie dla prawników Definiowanie, planowanie i skuteczna realizacja w pracy prawnika Terminy: Moduł I 24-25 stycznia 2019r. Moduł\nZarządzanie projektem prawnym w praktyce Po raz pierwszy kompleksowe szkolenie dla prawników Definiowanie, planowanie i skuteczna realizacja w pracy prawnika Terminy: Moduł I 18-19 marca 2019r. Moduł II


Budowa domu jednorodzinnego. Często zadawane pytania - część 1\nJesteś tutaj: Strona główna / Planowanie budowy / Budowa domu jednorodzinnego. Często zadawane pytania – część 1\nOpublikowany 15 grudnia 2014 przez MG Projekt Pracownia Architektoniczna\nBudowa domu jednorodzinnego – FAQ\nCzęsto na forum MGProjekt, w korespondencji mailowej, czy Live Chacie zadawane są powtarzające się pytania. Dlatego też, aby ułatwić poruszanie się po naszej stronie, dla poznania podstawowych pojęć, czy wyjaśnienia procedur, stworzyliśmy listę najczęściej zadawanych przez Inwestorów pytań, wraz z odpowiedziami, opracowanymi przez architektów z MGProjekt.\nO warunki zabudowy występujemy wówczas, gdy dla danego terenu nie ma planu zagospodarowania przestrzennego i robi się to przed kupnem działki, lub przed wyborem projektu. Potrzebne to jest do pozwolenia na budowę, ale przede wszystkim są to wytyczne zarówno dla Inwestora, jak i projektanta. Określają podstawowe i szczegółowe zasady zabudowy, oraz zawierają właściwe parametry dla budynków i zagospodarowania działki.\nW zależności od regionu, oprócz projektu, który składa się w czterech egzemplarzach, wraz z opisem i projektem zagospodarowania terenu, dołączyć należy warunki techniczne dla mediów, lub zapewnienia o ich dostawie, uzgodnienie o zjeździe z drogi publicznej na działkę, uzgodnienie o wyłączeniu z produkcji rolnej, lub leśnej, wypis z rejestru gruntów, oraz inne uzgodnienia odpowiednio wymagane na danym terenie takie jak: uzgodnienie melioracyjne, Konserwatora Zabytków, urbanistyczne, lub ochrony środowiska, czy ochrony krajobrazu, itp.\nCzy opinia geotechniczna jest wymagana?\nZgodnie z obowiązującymi przepisami – tak. Jest to dokumentacja, wraz z wnioskami, która powstaje na bazie odwiertów wykonanych w gruncie na działce w obrębie przewidywanej lokalizacji projektowanego budynku jednorodzinnego, gospodarczego, czy garażu.\nProjekt zagospodarowania terenu dla działki wykonuje się na mapie do celów projektowych, sporządzonej przez uprawnionego geodetę. Uzgodnienia można zrobić na kopii mapy zasadniczej, którą pobiera się odpłatnie w miejscowym ośrodku zasobów geodezyjnych. Przy niektórych uzgodnieniach może być wymagana mapa do celów projektowych np. przy uzgodnieniu na wyłączeniu z produkcji rolnej, lub leśnej itp.\nCo to jest adaptacja projektu i kto to wykonuje?\nW przypadku projektów domów typowych, dodatkowym opracowaniem jest adaptacja budynku na danej działce, którą sporządza miejscowy architekt. Jest to wymagane przy składaniu wniosku, wraz z dokumentacją projektową na pozwolenie na budowę.\nJakie są koszty adaptacji projektu domu gotowego?\nKoszty adaptacji projektu typowego bez zmian, zależą od danego regionu, ale ogólnie wahają od ok. 1500zł do 2500zł. W niektórych województwach jak np. w zachodniopomorskim, adaptacja może kosztować znacznie więcej, bo nawet w granicach 5000zł, gdyż projektant od adaptacji musi wykonać dodatkowe uzgodnienia i opracowania, które niezbędne są do uzyskania pozwolenia na budowę. Między innymi wymagane jest w tym rejonie uzgodnienie ZUD, które dotyczy przebiegu projektowanych przyłączy na działce, itp.\nCzy pracownia MGProjekt wykonuje adaptacje projektów domów?\nRaczej staramy się polecać miejscowe biura dla danego regionu, gdyż jest to najbardziej optymalne rozwiązanie dla Inwestorów. Między innymi taki miejscowy architekt ma “przetarte ścieżki” w poszczególnych urzędach i może służyć pomocą przy uzgodnieniach.\nAdresy biur projektowych, zajmujących się adaptacjami, znajdują się na naszej stronie w zakładce Przedstawiciele i wykonawcy\nCzy projekty z pracowni MG Projekt są aktualne i czy mają jakiś termin ważności?\nProjekty domów MGProjekt są na bieżąco dostosowywane do obowiązujących przepisów i nie mają terminu ważności. W przypadku kiedy projekt został zakupiony, a będzie składany w późniejszym terminie, to gdyby weszła w między czasie nowelizacja przepisów, wówczas można go bez problemu dostosować na etapie adaptacji.\nCzy można Waszej pracowni zlecić wykonanie zmian do projektu?\nTak, ale w przypadku zmian, które nie mają większego wpływu na bryłę, architekturę, czy konstrukcję domu. Jeśli zmiany w projekcie domu nie wymagają przeliczenia konstrukcji i obciążeń, lub zaliczają się do tak zwanych “zmian nieistotnych” tańszym rozwiązaniem, często przez nas polecanym, jest wykonanie zmian na etapie adaptacji domu na działkę, wykonywaną przez miejscowego architekta adoptującego.\nJakie są koszty wykonania zmian do projektu i ile to trwa?\nJeśli zmiany mają być wykonane w pracowni MGProjekt, należy wówczas wysłać zapytanie na adres [email protected], wraz z opisem modyfikacji. Za każdym razem koszt wprowadznie zmian do projektu domu szacowany jest indywidualnie przez szefa pracowni, który podaje szczegóły takiej usługi, czyli koszty i termin realizacji. Koszty zmian na etapie adaptacji, negocjuje się już z projektantem adaptującym i najczęściej wychodzą niższe niż w przypadku zlecenia przeróbek pracowni MGProjekt.\nCzy do zmian wymagana jest Wasza zgoda i ile kosztuje?\nTak, na zmiany w projekcie wymagana jest nasza zgoda, którą wystawiamy bezpłatnie. Standardowa zgoda na zmiany dołączana jest do każdego projektu.\nCzy Wasze domy spełniają najnowsze warunki dotyczące energooszczędności, czyli czy posiadają odpowiednie Ep?\nTak, obowiązujący od stycznia 2014 roku wskaźnik Ep, który powinien wynosić max. 120kWh/(m2), jest we wszystkich naszych domach przestrzegany.\nCzy koszty budowy domów są aktualne i jak je wyliczacie?\nKoszty budowy domów podajemy na podstawie kosztorysu z danego projektu, przy założeniach, że budowa będzie prowadzona systemem gospodarczym i przy średnich cenach materiałów, oraz robocizny. Staramy się na bieżąco aktualizować podane koszty.\nCzy budujecie też domy?\nNie, nie budujemy. Zajmujemy się wyłącznie projektowaniem i sprzedażą naszych autorskich projektów domów typowych, oraz projektów na indywidualne zamówienie. W zakładce “Przedstawiciele i wykonawcy” można pobrać adresy firm budowlanych dla danego regionu, które zajmują się realizacją projektów gotowych.\nCzy można zmienić materiały na ściany, dach, okładziny, czy stropy, i zmienić ich technologię?\nTak, można i najprościej jest to zrobić przy adaptacji domu na działkę. W przypadku zmiany rodzaju stropów, czy innych elementów konstrukcyjnych, powinien je sprawdzić i ewentualnie na nowo przeliczyć uprawniony konstruktor.\nCzy można do wypranego domu doprojektować piwnice, lub częściowe podpiwniczenie?\nTak i można to zlecić u nas w pracowni, ale prościej i taniej jest to zrobić na etapie adaptacji, przy której i tak projektant adaptujący zobowiązany jest określić warunki posadowienia budynku, oraz podać poziom projektowanych fundamentów.\nCzy można zmniejszyć powierzchnię zabudowy, oraz powierzchnię użytkową wybranego domu, który jest dla nas za duży, lub inne istotne parametry jak wysokość, czy ogólna bryłę domu?\nJeśli nie ma takiego gotowego wariantu dla wybranego domu z naszej galerii projektów, to w przypadku zmniejszania powierzchniowo domu, czy innych istotnych parametrów lepszym rozwiązaniem jest wykonanie projektu indywidualnego na bazie wybranego projektu typowego.\nCzy można u Was zlecić projekt indywidualny i jakie wiążą się z tym koszty?\nTak, można i najlepiej jest wysłać szczegółowe zapytanie na adres [email protected] Wycenę i szczegóły takiej realizacji, wraz z terminem wykonania projektu przygotowuje szef pracowni zgodnie z indywidualnymi wymaganiami.\nCzy jest możliwość umówienia się na spotkanie w Waszej pracowni, w celu omówienia, lub wyboru projektu?\nTak, pracujemy od 9 do 17 i wystarczy do nas zadzwonić, aby umówić się na spotkanie. Kontakt do pracowni MGProjekt\nCzy można liczyć na pomoc przy realizacji projektu?\nTak, staramy się pomagać Inwestorom na każdym etapie realizacji projektu, czy budowy domu. Wystarczy się z nami skontaktować w danej sprawie, a nasi architekci udzielą wszelkich informacji.\nZachęcamy również do przeczytania drugiego artykułu z cyklu Budowa domu jednorodzinnego. Często zadawane pytania\nBudowa domu jednorodzinnego FAQ 1 – pobierz artykuł do druku\nŚrednia 4.3 z 3 ocen