NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana na żywo - transmisja live stream online - Meczyki 24\nNK Maribor - NK Olimpija Ljubljana 07.12.2019 17:00\nOglądaj za darmo mecz NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana, który rozpocznie się 07.12.2019 17:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Betclic, Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana z rozgrywek Słowenia 1 Liga.\nW dniu 07.12.2019 17:00 odbył się mecz między NK Maribor i NK Olimpija Ljubljana. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.\nPrognoza meczu NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana\nAnton Yolkin - Andriy Fedorchenko Międzynarodowe Setka Cup (M) 2020.07.07 18:35\nMecz online NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana\nGdzie obejrzeć stream online NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana?\nMecz online NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana można obejrzeć na stronie...\nNK Maribor - NK Olimpija Ljubljana na żywo za darmo?\nDarmowa transmisja NK Maribor - NK Olimpija Ljubljana na żywo w internecie


Galeria stawia na gastro - Lokalnabiznes.pl\nGaleria stawia na gastro\nAtrium Copernicus poszerzyło swoją ofertę o kolejną kawiarnię. Do grona najemców centrum dołączyła londyńska sieć Costa Coffee.\nAtrium Copernicus rozszerza ofertę gastronomiczną. W ostatnim czasie centrum wzbogaciło się o restaurację McDonald’s, a pod koniec maja b.r. dołączyła do niej angielska sieć kawiarni Costa Coffee. Zajęła przestrzeń o powierzchni ok. 90 m2., znajdującą się przy placu wewnętrznym obok wejścia głównego do obiektu, w sąsiedztwie innych punktów gastronomicznych, m.in. Cukierni Sowa, lodziarni Grycan czy restauracji Gusto Dominium.\n– Dbamy o to, aby nasi klienci mieli dogodny dostęp do usług gastronomicznych w każdym punkcie naszego centrum. Costa Coffee będzie znajdowała się przy głównym wejściu, dzięki czemu nasi klienci już na samym początku zakupów będą mogli zrelaksować się i napić kawy – mówi Ewa Machowska-Górna, dyrektor Atrium Copernicus.\nKawiarnia Costa Coffee w Atrium Copernicus będzie drugim lokalem tej marki w Toruniu. Londyńska sieć w znaczący sposób wzmocni ofertę gastronomiczną centrum, współtworzoną m.in. przez takie marki jak Grycan, Sowa, Gusto Dominium, McDonald’s, Subway czy North Fish.\nNowe lokale to nie jedyne zmiany, wprowadzone w ostatnim czasie w ofercie gastronomicznej Atrium Copernicus. W marcu zakończyła się metamorfoza strefy food court, która w trakcie remontu zyskała nowy, elegancki design. Zwiększyła się także liczba dostępnych w niej miejsc – obecnie jest ich 320.\nAtrium Copernicus jest największym centrum handlowym w Toruniu. W 2015 roku zakończona została jego rozbudowa, dzięki której możliwe było uzyskanie dodatkowej powierzchni handlowej (ponad 15 tys. m2 GLA, czyli powierzchni najmu brutto, uwzględniającej również pomieszczenia pomocnicze najemców). Obecnie w obiekcie wprowadzany jest szereg zmian, obejmujący m.in. remodeling salonów w starszej części budynku. Po jego zakończeniu będą one w pełni dostosowane do nowego standardu architektonicznego, wdrożonego podczas rozbudowy centrum.\nTagi: kawiarnia galeria Atrium Copernicus Costa Coffee


1992-10-10 Kabel Kraków - Cracovia 0:1 – WikiPasy.pl - Encyklopedia KS Cracovia\n1992-10-10 Kabel Kraków - Cracovia 0:1\nsobota, 10 października 1992\nGrudek (64' Wojtyga)\nGórecki (75' Podsiadło)\n0:1 M. Zając (56')\nKowalik (90' Apryjas)\nDepa (25' Siemieniec)\nHermaniuk (56' Zegarek)\nTuż przed przerwą aktywnie grający Marek Zając trafił piłka po kornerze w boczną siatkę. W 56 minucie Zając powtórzył manewr, ale już znacznie skuteczniej. Rzucił się "szczupakiem" do centry Putka, znajdując w podbramkowym tłoku wystarczająco miejsca na celną "główkę". Akcja ta przesądziła o następnych dwóch punktach lidera.\nNie ulega kwestii, że Cracovia zasłużyła na pełną zdobyć. Była lepsza technicznie, bardziej wybiegana, o niebo lepiej zorganizowana w środkowej strefie. Słowem, na stadionie Kabla boiskowymi wydarzeniami rządził zespół bezdyskusyjnie silniejszy. Ale czy oznacza to, że każdy z podopiecznych Lucjana Franczaka przekonał swą grą?\nZróżnicowanie ocen wydaje się niezbędne, skoro wkład w wygraną M. Zająca, Kowalika, Siemieńca czy rutyniarzy R. Wrześniaka i Putka jest niepomiernie większy od słabego jak siedem nieszczęść Jelonka.\nParadoksem natomiast pozostaje, iż całkiem zaskakująco mógł dla "Pasiaków" spowodować nieszczęście jej pewny do tego momentu punkt. Cztery minuty przed końcem stoper Motyka spóźnił się z pułapka ofsajdową, strzelona przez Wojtygę piłka przypadkowo dotarła jako podanie do Bilskiego. Nastąpił strzał w poprzeczkę, trenera Cracovii Lucjana Franczaka aż poderwało z boksu.


Dawno nie miałam lakierów Sensique, pamiętam jeszcze jak miały inne buteleczki. Przy okazji promocji postanowiłam wypróbować jeden z nich. Wybrałma nr 165 cobaltic. Według mnie to zwykły ciemnoniebieski. Bardzo ładny kolor, na lato także przydatny.\nMa dobry do rozprowadzania pędzelek, a także konsystencję.\njako top niezastąpiony Wibo extreme nails recenzja tu


Toskańska maska do włosów suchych i zniszczonych, 300ml, Planeta\nStrona główna\tWłosy\tOdżywki naturalne\tToskańska maska do włosów suchych i zniszczonych, 300ml, Planeta Organica\nSKU: 392 Kategorie: Odżywki naturalne, Włosy Tagi: oliwa z oliwek, trawa cytrynowa\nToskańska maska do włosów Planeta Organica o działaniu regeneracyjnym. Maska przeznaczona specjalnie do pielęgnacji włosów suchych i zniszczonych, które wymagają intensywnego nawilżenia. Maska regeneruje strukturę włosów suchych i uszkodzonych. Maska ma niesamowity skład, m.in. oleje, które znane są ze swoich nawilżających i wzmacniających właściwości.\nNanieść balsam na mokre włosy. Rozprowadzić równomiernie na całej długości, pozostawić na 5-10 minut, dokładnie spłukać.\nOliwa z oliwek – dzięki zawartości 16 podstawowych aminokwasów, które są niezbędne dla zdrowia włosów i skóry, ma działanie silnie odżywcze i nawilżające. Poprawiające kondycję włosów i skóry. Trawa cytrynowa – sprawia, że włosy odzyskują elastyczność, stają się grubsze i pięknie pachną.\nNapisz pierwszą opinię o “Toskańska maska do włosów suchych i zniszczonych, 300ml, Planeta Organica” Anuluj pisanie odpowiedzi


W Polsce internauci najczęściej łączą się z siecią za pomocą systemu operacyjnego Windows 7. Na drugim miejscu znajdują się urządzenia wyposażone w Androida, a na trzecim – Windowsa 8.1. - wynika z danych firmy Gemius. Jakie systemy operacyjne są najbardziej popularne w dwunastu wybranych krajach europejskich? więcej\n03-09-2015, 05:02, Gemius, Technologie\nWindows 10 nie będzie darmowy. Tylko niektóre aktualizacje będą i też nie zawsze\nIm bliżej premiery Windowsa 10 tym bardziej wyjaśnia się kwestia darmowej aktualizacji. Rzeczywiście będzie ona darmowa, ale nie dla wszystkich i nie zawsze. więcej\n20-05-2015, 08:51, Marcin Maj, Technologie\nZacznijmy od wiadomości mniej radosnych: 13 stycznia Microsoft zakończył okres podstawowego wsparcia technicznego dla systemu Windows 7. Od tego momentu przez najbliższe pięć lat jego użytkownicy mogą liczyć wyłącznie na poprawki zabezpieczeń, powinni jednak zapomnieć o wprowadzeniu nowych funkcji, z których będą mogli skorzystać posiadacze „ósemki” i potencjalni nabywcy „dziesiątki”. więcej\n15-01-2015, 13:53, Anna Wasilewska-Śpioch, Bezpieczeństwo\nWindows 10 zaprezentowany. Microsoft zaczął słuchać ludzi - wideo\nNie będzie Windowsa 9. Microsoft zrobi od razu Windows 10. System ma cechować spójność i kompatybilność, ale dla użytkowników najbardziej istotne będą te nowe funkcje, które... są tak naprawdę stare. więcej\n01-10-2014, 08:36, Marcin Maj, Technologie\nWindows tak, ale nie na urządzenia mobilne - infografika\nW niedzielę Windows obchodzi swój dzień. Jaki procent ruchu w sieci pochodzi z rodziny systemów operacyjnych Microsoftu? Czy korzystają z niego także mobilni internauci? więcej\n22-08-2014, 14:59, pressroom , Technologie\nDziś poruszę osiem tematów: tanie ultrabooki, które straszą kolorem obudowy, dwie mobilne aplikacje o olimpiadzie (jedna dobra, druga zła), poziom obsługi klienta w firmie Home.pl, sposób na tani Internet za 5 zł, finał sprawy zaginionego skanera, dalszy ciąg starań o obniżenie ceny domeny regionalnej i jednoliniowy kod w języku basic, generujący labirynt. więcej\n26-02-2014, 09:51, Sławomir Wilk, Technologie\nWielkość ma znaczenie - Przyspieszamy Windows 7 - wideo #3\nJak wiadomo, w prawdziwym życiu wielkość zdecydowanie MA znaczenie, dlatego w trzecim odcinku programu KarllosTV skupia się na powiększaniu... miejsca na naszym komputerze w celu jego najlepszej optymalizacji. więcej\n23-01-2014, 11:01, PATRONAT MEDIALNY, Porady\nW styczniu Microsoft uraczył użytkowników swojego oprogramowania tylko czterema biuletynami. Żadna z opublikowanych aktualizacji nie otrzymała statusu krytycznej, co nie oznacza, że można je zignorować. Na uwagę zasługuje też przedłużenie wsparcia dla narzędzia Security Essentials w systemie Windows XP do połowy lipca 2015 r. więcej\n18-01-2014, 11:15, Anna Wasilewska-Śpioch, Bezpieczeństwo\nNie wszystko złoto, co się świeci - Przyspieszamy Windows 7 - wideo #2\nW drugim odcinku programu "Przyspieszamy Windows 7" KarllosTV skupia się na wyłączaniu, ale tego, co pozwoli na optymalizację naszego systemu operacyjnego. więcej\n17-01-2014, 07:32, PATRONAT MEDIALNY, Porady\nPrzyspieszamy Windows 7 - wideo #1\nTwój komputer wolno się uruchamia? W pierwszym odcinku nowego cyklu wideo KarllosTV skupia się na optymalizacji startu komputera w taki sposób, aby w końcowym efekcie zaoszczędzić jak najwięcej sekund przy procesie uruchomienia systemu. więcej\n10-01-2014, 09:27, PATRONAT MEDIALNY, Porady\nWindows 8 ma asa w rękawie? Zobacz, czym może zaskoczyć\nTryb Metro nie spodobał się wszystkim. Microsoft przedstawia jednak nowości, które mają przekonać do nowej wersji Windowsa. więcej\n24-07-2012, 23:49, Adrian Nowak, Technologie\nTo może być jedna z najmniej udanych premier Windowsa w historii. Czego obawiają się użytkownicy najpopularniejszego na świecie systemu operacyjnego? więcej\n09-07-2012, 22:17, Adrian Nowak, Technologie


Strona główna • Wiedza • Leksykon • Beta karoten\nBeta-karoten i inne karotenidyBeta-karoten należy do grupy tzw. karotenoidów, substancji występujących w owocach, warzywach, ale jego źródłem są także algi morskie. Karotenoidy to silne przeciwutleniacze, które mają również silne działanie lecznicze. Choć udało się wyodrębnić ok. 600 ich rodzajów, to tylko 6 z nich wykorzystywane jest w znaczący sposób przez organizm ludzki. Są to: beta-karoten, alfa-karoten, kryptoksantyna, zeaksantyna, luteina i likopen. Spośród tych 6 największą aktywność wykazuje beta-karoten. Jest on m.in. najbardziej aktywnym prekursorem witaminy A.\nKarotenoidy działają jako silne przeciwutleniacze. Stwierdzono na przykład, że beta karoten hamuje utlenianie cholesterolu (tym samym zmniejszając ryzyko chorób serca) i chroni grasicę (główny gruczoł układu immunologicznego) przed szkodami powodowanymi przez wolne rodniki. Karotenoidy luteina i zeaksantyna są silnymi antyoksydantami w tkankach oczu i większe ich spożycie wiąże się ze zmniejszonym ryzykiem zwyrodnienia plamki w starszym wieku.Ochrona komórek\nWiele badań wykazuje, że im wyższy poziom karotenoidów we krwi lub im większe ich spożycie, tym mniejsze prawdopodobieństwo wystąpienia zaburzeń komórkowych. W badaniach tych źródłem karotenoidów była żywność. Badania na ludziach z użyciem pojedynczych syntetycznych form karotenoidów nie wykazały takiego działania.Poprawa funkcji układu immunologicznego\nDo wytworzenia witaminy A z karotenoidów organizm potrzebuje wystarczających ilości hormonu tarczycy, białek, cynku i witaminy C. Jeżeli ta przemiana przebiega w sposób sprawny, karotenoidy prowitaminy A mogą spełniać funkcje witaminy A (jako retinolu) bez ryzyka toksyczności związanego z witaminą A. Spośród karotenoidów beta-karoten cechuje największa aktywność witaminy A (retinolu).Powszechne źródła pokarmowe


Katastrofa lotnicza - chart - NEon24.pl\nLOKALNE 22.11.2016 13:53 4 komentarze\nNie udało się. Z regionalnego dla Lubeslzczyzny lotniska w Świdniku wciąż lata mniej pasażerów, niż obiecano Komisji Europejskiej starając się o sfinansowanie inwestycji.\nNieosiągnięcie założeń zbyt optymistycznego – jak się okazało – planu funkcjonalnego będzie kosztować co najmniej 24 miliony złotych, które trzeba będzie zwrócić do programów operacyjnych. Politycy znowu obiecują – tym razem, że uda im się trochę stargować kwotę „kary”, o ile jednak wszyscy dotąd wypinali piersi po ordery za rzekomy sukces Portu Lotniczego – tak dziś nie wiadomo kto właściwie zawinił. A może nie ma jednej winnej osoby czy instytucji, tylko po prostu wszyscy ponosimy nieuniknione dodatkowe koszty inwestycji, o której od początku było wiadomo, że długo (a może wcale) nie będzie na siebie zarabiać?\nMarszałek ma warianty\nLubelski marszałek, Sławomir Sosnowski (PSL) ma ostatnio zszargane nerwy panoszącym mu się po urzędzie CBA, ślimaczącym Centrum Onkologii, afrykańskim pomorem świń i nienasyconymi apetytami kadrowymi partyjnych kolegów, dlatego pytania o sytuację finansową lotniska wyraźnie dodatkowo go denerwują. - My już wydaliśmy te środki i nawet jeśli będzie zwrot, to do Programu i my sobie zrekompensujemy poniesione wcześniej wydatki – tłumaczy nieco zawile szef samorządu województwa mając na myśli nadkontrakcję na Drodze Wojewódzkiej 808, czyli fakt, że nawet jeśli coś się odda – to przecież wcześniej dostaliśmy więcej, niż pierwotnie planowo. Sama kwota 24 mln zł też marszałkowi nie straszna – bo przecież mogło być gorzej! - Natomiast wiemy, że na pewno nie będzie zwrotu ok 40 mln, których pierwotnie od nas żądano – zapewnia Sosnowski. Czy jak uda się to uzyskać? - Trochę usztywnia nam się ministerstwo – przyznaje marszałek dorzucając jednak szybko: - Ale i na to mamy kilka wariantów!\nOpozycja ma zastrzeżenia\nSłowem dokładnie nie wiadomo co się dzieje, ale po staremu – dla władzy byczo było jest i będzie? Opozycja jest jak zwykle innego zdania. - To było do przewidzenia! Obecne władze Portu zamiast skupiać się na rzeczach ważnych, wolą organizowanie kosztownych wycieczek, jak słynna już na cały kraj czerwcowa wizyta w Izraelu. Na posiedzeniu październikowej Komisji Rewizyjnej SWL pan prezes Wojtowicz przyznał ze osiągnięcie poziomu rentowności potrwa jeszcze kilka lat (obecnie to ponad milion pasażerów rocznie). A co gorsza ta granica jest płynna i wciąż się przesuwa, za rok może to być już 1,5 lub 2 mln pasażerów. Wierze, że „wzmocniony” zarząd o nowego wiceprezesa oraz rada nadzorcza portu, w tym m.in. o Waldemara Pawlaka i Henryka Smolarza odwrócą ten niekorzystny dla portu, a w istocie dla lubelskich podatników stan rzeczy. Bo jeśli tak się nie stanie, to konsekwencje, w tym finansowe mogą być w przyszłości dużo bardziej poważne. Mam nadzieję, że jednak do tego nie dojdzie – szydzi, ale i ostrzega sejmikowy radny Marek Wojciechowski z PiS.\nSpółka ma to w nosie\nW tej sytuacji nieodmienny spokój zachowują tylko władze spółki Port Lotniczy Lublin S.A., które wobec nadmiaru problemów postanowiły udawać jeszcze głupsze niż są. - Stroną nie jest spółka tylko Województwo Lubelskie, które posiada dokumenty oraz pełną wiedzę w tej sprawie. Nie wiemy o jakie poziomy miałoby chodzić, o jaki plan funkcjonalny ani o jakie terminy – upiera się rzecznik PLL Piotr R. Jankowski, który widocznie nie pamięta, że plan użytkowo-funkcjonalny lotniska stanowił integralną część wniosku do Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnegooraz Budżetu Państwa w ramach Regionalnego Programu OperacyjnegoWojewództwa Lubelskiego na lata 2007-2013 i zakładał, że poziom przewozu 400 tys. pasażerów rocznie uda się osiągnąć już w 2014 r. - kiedy to nie udało się osiągnąć nawet 200 tys. Oczywiście, niemal co miesiąc biuro prasowe spółki zarzuca lubelskie media opracowanymi skrzętnie danymi , w których lotnisko przekracza normy – które jednak wcześniej... samo na odpowiednio niskim poziomie sobie ustaliło. Takie realizmu brakowało jednak na etapie planowania całego przedsięwzięcia, kiedy prognozy i przewidywania podrasowywano, byle tylko dostać upragnioną dotację. Póki co zaś, od stycznia do końca października 2016 r. z usług lotniska skorzystało 327 tys. podróżnych – czyli znowu, prawie połowę tego, co zakładano wcześniej (choć nie tego, co obiecywano ostatnio, znając już kryzysową sytuację Portu).\nNie ma też nawet nie miesiąca, ale tygodnia, by sukcesami PLL nie chwalił się szef rady nadzorczej spółki, Jacek Sobczak (były wicemarszałek województwa z ramienia PO),chętnie przypisujący sobie całość zasług przy powstaniu lotniska, jednak nie poczuwający się do żadnej odpowiedzialności za jego porażki. „A jednak się kręci!” - pisze i woła polityk komentując niemal każdego nowego pasażera lecącego do i ze Świdnika. Zwrotu 24 mln zł komentować jednak nie chce. - Skomentuję jak rzeczywiście dojdzie do zwrotu... - ucina Sobczak wszystkie próby dyskusji o zagrożeniach dla Portu i... nie przestaje kręcić.\nCo dalej? Władze PLL nie mają innego pomysłu, niż robić to, co do tej pory, czyli... niewiele, jak widać po skutkach. - Port lotniczy podejmuje szereg działań z obszaru tzw. airline marketingu, typowych dla branży, w której działa. Trwają rozmowy i negocjacje z przewoźnikami. Jednak, jak zwykle w przypadku takich pytań, nie informujemy o szczegółach, ze względu na obowiązującą nas klauzulę poufności prowadzonych rozmów. O nowych połączeniach i wszelkich zmianach w istniejących, zawsze pierwsi informują przewoźnicy – bawi się w sfinksa rzecznik Jankowski. Jednym z poprzednich takich „dyskrecjonalnych” dogadań się z nie najpoważniejszym bynajmniej przewoźnikiem, CARPATAIR – zajmuje się już Centralne Biuro Antykorupcyjne. Zarząd Portu nadal jednak widać uważa, że herbatka zrobi się słodsza nawet bez cukru, wystarczy tylko odpowiednio długo ją mieszać...\nLublinianie mają zapłacić\nW sprawie lubelsko-świdnickiego lotniska każdy ma swoją prawdę. Jedni powiedzą, że musiało ono powstać, tak duża była bowiem presja społeczna, a i politycy Lubelszczyzny tęsknili do jakiejś odpowiednio wielkiej inwestycji – bo to i splendor duży, i zarobek przy okazji też nie mały. W tej sytuacji co obiecywano, a co wyszło – nikogo nie powinno chyba dziwić. Zwłaszcza, że prawdziwe dane na ilu pasażerów faktycznie może liczyć Świdnik – znane były już 12 lat temu kiedy, kiedy zapadały pierwsze decyzje lokalizacyjne lotniska. Że dane te trochę użytek Komisji Europejskiej podkolorowano – też dla nikogo chyba tajemnicą nie było. W końcu aplikującym o „środki unijne” i wędkarzom nikt chyba wierzyć na słowo nie powinien... Rację jednak mają i ci, którzy wskazują, że kolejne zarządy spółki PLL – a żaden nie jest bez winy – zachowywały się, jakby kierowały znanym i uznanym lotniskiem gdzieś w europejskiej metropolii, które nie musi robić nic, by pozyskać klientów, nowe linie lotnicze i ustanowić atrakcyjne połączenia. Obecny kryzys i groźba zwrotu pieniędzy – to w dużej mierze skutek takiego spoczęcia na laurach i założenia, że hucznie otwarty i po cichu zamknięty jakiś rumuński samolocik to to, co naprawdę lubelskich pasażerów interesuje. I za takie właśnie, porzucenie trudnego, ale przecież obiecującego dziecka – odpowiedzialni powinno czuć się i lubelscy samorządowcy, i przede wszystkim mocno przypadkowi biurokraci i politycy powoływani od sasa do lasa i z PSL do władz PLL. Bo teraz ich zaniedbania mają już wymierną cenę – co najmniej 24 mln zł.\nPort Lotniczy Lublin został w swoim czasie przez polityków wskazany jako "wielki cel" wszystkich mieszkańców regionu (i był czas, 10 lat temu, gdy sam to swoim samorządowym następcom podpowiadałem). Jednak z legendy trzeba było przejść w porę do rzeczywistości - a to oznacza także twarde ekonomiczne realia, niekorzystne dla nowych, małych lotnisk, nie tylko w Polsce. PLL pozostaje kosztowną ekstrawagancją, a nie motorem rozwojowym Lubelszczyzny, co wmawiano mieszkańcom naście, czy nawet parę lat temu. Fakty zaś są takie, że po pierwsze - klientem lotniska nie jest bynajmniej pasażer - tylko linia lotnicza. Z punktu widzenia spółki istotne jest pozyskanie odpowiednich przewoźników. Jednak - jak sama nazwa wskazuje - tanie linie starają się być tanie, m.in. przez twarde negocjowanie niskich opłat lotniskowych, a więc nie są dla samego portu klientem szczególnie atrakcyjnym, choć wpływają na zwiększenie potoków, zatem są szybszą metodą wypełnienia założeń programów funkcjonalnych, z reguły pisanych zbyt optymistycznie w nadziei uzyskania finansowania na budowę itd. Innymi słowy, kluczowe w biznesie lotniskowym i lotniczym jest to, że... jest to biznes. Tymczasem wszystko, co chociaż otarło się o tzw. "fundusze unijne" w Polsce spada do kategorii między "propaganda", a "wielki zbiorowy obowiązek", co zarządzania bynajmniej nie ułatwia. A jeśli do tego mętnego obrazu dołoży się fatalny, partyjny dobór kadr (jak ostatnie głośne powołanie czołówki PSL, z ex-premierem Pawlakiem do rady nadzorczej lubelskiego lotniska) - to skutki są tak opłakane, jak właśnie w PLL...\nNie bez znaczenia są też same koszty, windowane do idiotycznych rozmiarów właśnie przez względną (dla swoich...) dostępność finansowania. Kiedy w 2006 r. opuszczałem lubelski Sejmik (choć starając się o reelekcję uzyskałem ponad 5 proc. głosów właśnie z programem antykorupcyjnym i wprowadzającym jaki taki ład w inwestycjach) – budowa lotniska była wyceniona na 140 mln zł. Dwa lata później inwestycja kosztowała już 400 mln zł. Podobnie słynny nie tylko w Lublinie Teatr w Budowie (czyli gmach, którego wznoszenie rozpoczęto jeszcze za Gierka) - gotów był do dokończenia za 40 mln zł, a po 9 latach podchodów budowlanych, pochłonął ostatecznie ponad.. 200 mln zł. I nikt nie może na poważnie wmawiać, że w ciągu dwóch lat tak podrożały materiały budowlane i wykonawstwo. Po prostu, kiedyś łapówki stanowiły do 20 proc. wartości inwestycji. A w ramach "funduszy europejskich" - buduje się za 20 proc. tego co na kwicie, a reszta idzie do podziału.\nWróćmy jednak do naszej katastrofy lotniczej. Powtórzmy raz jeszcze: jakkolwiek by to głupio dziś nie brzmiało - 13, 10, 6 lat temu opowiadano, ze na lubelskie lotnisko będą przylatywać milionerzy ze swoimi kapitałami i miejscami pracy, że PLL zarobi krocie na współpracy z tanimi liniami (sic!). A nie, że latać ze Świdnika będą gastarbajterzy, aż ktoś w końcu zgasi światło - najpierw na samym lotnisku, a potem w całym województwie i na Ścianie Wschodniej...\nI tak to się kreci - rozwój po polsku, rozwój po lubelsku...\nczytaj więcej ŚWIAT Czerwony Korsarz z Gdańska21.11.20195\nnonparel 22.11.2016 17:15:16\nPociągi zlikwidowane, drogi jak za Ćwieczka, ale lotniska budują...\nJest takie powiedzenie: jak umiesz liczyć, to licz na siebie. A nie na jakąś współpracę w ułudnej przyszłości z bliżej niesprecowanymi przedsiębiorstwami. Zawsze jakieś obietnice dalekich miraży na horyzoncie, a pieniądze idą do prywatnych, złodziejskich kieszeni kosztem nas wszystkich, którzy zostajemy z długami, bo figa z makiem to by było bardzo wiele.\nLotna 22.11.2016 18:39:42\n"nie ma czegoś takiego jak "koszty" w tym sugerowanym sensie. Pieniądze wydane na budowę tego lotniska trafiły do ludzi"\nOczywiście, dlatego sensem inwestycji publicznych jest wykopywanie rano wielkich dołów, które wieczorem są zasypywane.\nchart 23.11.2016 11:35:25\nJest kilka przykładowych lotnisk w Polsce, które powstały tylko dlatego, że poprzednia władza widziała w nich swój prywatny interes. Interes doskonale opisany przez K.R. jak się buduje za fundusze europejskie. Lotniska te to - Gdynia Oksywie (WSI nie udało się przeskoczyć układów w Brukseli), Radom, Modlin, Lublin.\nAby na siłę uzasadnić naiwnym idiotom (czytaj większości) operatorzy lotnisk (samorządy) dopłacają liniom lotniczym aby zechciały na te lotniska latać.\nJest nawet jedna linia lotnicza zarejestrowana w Polsce, która na tym doskonale żeruje. Lata po kraju oferując bilety za kilkanaście złotych, bo resztę dopłacają jej złodzieje podatków (czytaj samorządy).\nJak zgłoszono się do tej firmy aby wyczarterować lot na trasie gdzie normalnie operuje, to oświadczyła, że jedno miejsce kosztuje 1000,- (jeden tysiąc) PLN. Normalnie bilet powrotny na tej trasie bez żadnej promocji sprzedaje za 100-200 PLN. W promocjach nawet po 51 PLN.\nTak więc szanowny Alceście, wielu naiwnych musi być ograbionych przez złodziei aby niewielu mogło sobie polatać.\nnonparel 23.11.2016 15:26:52


Tagi: twarz, maseczki, pielęgnacja, Beauty Face\nSpecjalnie na Święta Bożego Narodzenia i Nowy Rok Firma BeautyFace – Producent profesjonalnych masek kolagenowych przygotował 5 wspaniałych zestawów prezentowych. Dzięki nim każda kobieta będzie mogła poczuć się jak w najlepszym salonie i zamienić swój dom w prawdziwe ekskluzywne SPA. Zestawy zostały tak skomponowane, by każda z nas mogła dobrać odpowiedni zestaw do swojego wieku, rodzaju skóry oraz potrzeb.\n• z maseczki odmładzającej z kawiorem,\n• maseczki regenerującej z ekstraktem z pomarańczy,\n• maseczki odżywczej z truskawkami\n• maseczki silnie nawilżającej z aloesem.\nCena 49 zł zamiast 89 zł\nIdealny prezent nie tylko dla miłośników czekoladowej uczty. To istna bomba generacyjna dla skóry oraz wspaniały relaks i ukojenie dla zmysłów. Zestaw składa się z 3 innowacyjnych gotowych zabiegów kolagenowych w postaci gotowego hydrożelowego płata o kształcie twarzy z dodatkiem naturalnej czekolady. Maska po nałożeniu delikatnie „topi się na twarzy” pozwalając składnikom aktywnym wnikać bardzo głęboko w skórę. Maski są produktem profesjonalnym, dzięki czemu doskonale i głęboko regenerują skórę, poprawiając jej strukturę i koloryt. Teraz prawdziwe ekskluzywne SPA jest w zasięgu ręki\nCena 69 zł zamiast 105 zł\n• 2 zabiegi kolagenowe na twarz o silnym działaniu przeciwzmarszczkowym - z 24K złotem oraz drobinkami złota poprawiającym cyrkulację i elastyczność skóry,\n• maska ujędrniająca na biust\n• maska poprawiająca gęstość skóry na dłoniach\n• zabieg niwelujący zmarszczki pionowe wokół ust\n• zabieg niwelujący zmarszczki zmarszczki pod oczami.\nCena 79 zł zamiast 129 zł\nCena 79 zł zamiast 125 zł\n• 2 masek na twarz – ze złotem i diamentami o silnym działaniu przeciwzmarszczkowym oraz srebrem i diamentami o działaniu detoksującym i odmładzający\n• specjalnej kuracji odmładzającej i ujędrniającej na szyję\n• 2 zestawów płatków silnie odmładzających pod oczy.\nCena 59 zł zamiast 100 zł\nvanilia120 (2011-12-21 11:31:28)\nuzywam masek z tej firmy i sa naprawde swietne!:)\nsylvana (2011-12-21 07:31:28)\nświtne przed sylwestrem i po,chociaż nie tylko ;)))\ncyruleczka (2011-12-20 13:38:01)\nBEAUTYFACE - CZEKOLADOWA REGENERACJA SKÓRY - TAKI ZESTAW CHCIAŁABYM ZNALEŹĆ POD CHOINKĄ - MIKOŁAJU, CZY SŁYSZYSZ?


Kampanie społeczne » Majtki do pierwszej pomocy\nMajtki do pierwszej pomocy\nW świecie „your super sexy self“ czyli „twojego super sexy ja“ seksowne jest nawet udzielanie pierwszej pomocy. Koniecznie w bieliźnie.\nKanadyjska firma Fortnight Lingerie produkująca bieliznę dla kobiet i mężczyzn, wykorzystała w celach promocyjnych prosty i niosący za sobą także pożytek społeczny, pomysł na scenariusz spotów reklamowych (emitowanych w połowie 2010r.). Kolejne produkty, udostępnione na ponętnych modelkach i modelach, prezentowane są odbiorcom kampanii w „rytm“ instrukcji udzielania pierwszej pomocy.\nI tak okazuje się, że ratowanie osoby nieprzytomnej może być czynnością niezwykle ekscytującą także pod względem erotycznym. Zwłaszcza jeśli kolejne kroki reanimacyjne prezentują dwie blond dziewczyny ubrane tylko w bieliznę. Równie atrakcyjne jest udrażnianie dróg oddechowych osoby, która się zakrztusiła. Oczywiście, pod warunkiem negliżu i sytuacji męsko damskiej.\nOdbiorcy spragnieni lub szczególnie wrażliwi na bodźce erotyczne, po obejrzeniu każdego spotu choćby dwa razy z pewnością będą wiedzieli jak zachować się w sytuacji krytycznej. W dodatku uratują życie drugiego człowieka z gracją oraz dla osobistej przyjemności. Wydaje się, że FL znalazła idealny sposób na równoczesne dotarcie do odbiorcy ze swoim produktem i kształtowanie wizerunku marki społecznie odpowiedzialnej. Wszystko w jednym budżecie.\nJedyne, co niepokoi, to użyty w komunikacie spotu twór osobowy „your super sexy self“, który według nadawcy jest warunkiem zrozumienia jego pozytywnego przesłania. Jeśli masz w sobie „super sexy self“, to oczywiście jesteś zawsze sexy – komunikują autorzy spotu. – Jeśli masz w sobie „super sexy self“ – to wiesz o czym tutaj mówimy … I oczywiście kupisz nasze produkty – tego nie trzeba dodawać.\nCzy ktoś jednak może zagwarantować, że tak wykreowane i wyedukowane „super sexy self“ będzie umiało uratować życie drugiemu człowiekowi, jeśli akurat całkiem przypadkiem znajdzie się w takiej nagłej sytuacji w rozciągniętych „gaciach“ lub bez?\nPS: Instruktorzy pierwszej pomocy przedmedycznej radzą, by osobie ratowanej przeciąć biustonosz, po to by mieć dostęp do mostka.


Agnieszka Niewińska: Polski z mamą, matematyka z tatą\nNa szkołach się zawiedli albo uważają, że nikt lepiej od nich nie wychowa pociech\n– Zabrakło mi tylko jednej dziesiątej do czerwonego paska – wtrąca się do naszej rozmowy Józio. – Do szkoły nie chcę wracać. W domu będę się uczyć do matury! – deklaruje dziesięciolatek.\nCałość tekstu w dodatku do Rzeczpospolitej


Mercedes-Benz 450 SEL 6.9 na sprzedaż w cenie dobrze wyposażonego vw passata | Autokult.pl\nFILIP BULIŃSKI • miesiąc temu\t• 36 komentarzy\nDziś producenci o silnikach o pojemności ponad 2 l mówią, że są "duże". A co powiecie na prawie 7-litrową jednostkę? I to w cenie nieźle wyposażonej limuzyny segmentu D. Mercedes 450 SEL 6.9 w czasach swojej świetności kosztował fortunę. Po internetowej aukcji RM Sotheby’s, która kończy się 11 czerwca, nowy właściciel przekona się, że te czasy wciąż trwają.\nMercedes W116 w topowej wersji jest dziś łakomym kąskiem dla kolekcjonerów (fot. RM Sotheby's)\nMercedes W116 był pierwszym oficjalnym modelem nazwanym Klasą S. Jej debiut odbył się w 1972 roku, a literka miała służyć za skrót "Sonderklasse", co po niemiecku oznacza "klasa specjalna". I taka też była. O harmonijnym nadwoziu, za które odpowiadał Friedrich Geiger (odpowiedzialny też za drzwi-skrzydła w 300 SL), niebywałym zaawansowaniu technicznym i świetnej jakości wykonania. W 1974 roku W116 zdobyło w końcu tytuł Samochodu Roku.\nPrawdziwy przełom miał jednakże dopiero nadejść. Rok później, w maju 1975 roku, świat ujrzał samochód, wyposażony w jeden z największych silników w powojennej historii europejskiej motoryzacji. Pierwotnie pojazd miał zostać zaprezentowany już 2 lata wcześniej, ale kryzys paliwowy wymusił przesunięcie premiery.\nWystępujący jedynie w przedłużonym o 100 mm względem zwykłej Klasy S nadwoziu 450 SEL 6.9, zachwycał w każdym stopniu. Ogromny silnik powstał przez rozwiercenie 6,3-litrowego M100, do (wbrew oznaczeniu) pojemności 6,8 l (a dokładniej 6834 cm³) oraz dodanie mechanicznego wtrysku K-Jetronic Boscha i suchej miski olejowej.\nJednostka osiągała 286 KM i 550 Nm maksymalnego momentu obrotowego (wersja na USA dysponowała 250 KM i 488 Nm). Choć dziś taka moc nie robi już specjalnego wrażenia, pamiętajcie, że wtedy przeciętny samochód miał silnik 6-krotnie mniejszy i 5-krotnie słabszy. Takie parametry wystarczyły, by "rozbujać" 2-tonową limuzynę do 100 km/h w ok. 7,5 sekundy i osiągnąć prawie 230 km/h.\n6,8 litra. Tu miało być ciasno\nNa pokładzie topowej "S-ki" można było znaleźć (oczywiście szalenie skomplikowane) hydropneumatyczne zawieszenie, zapewniająca niebywały komfort jazdy oraz jeden z pierwszych seryjnie montowanych systemów ABS. Cena 450 SEL 6.9 była ponad 3 razy wyższa, od podstawowego modelu 280 S. W sumie powstało tylko 7380 egzemplarzy.\nJeden z nich trafi niebawem na aukcję RM Sotheby’s w Essen, która — ze względu na pandemię koronawirusa — odbędzie przez internet. Wydarzenie zaczyna się 3 czerwca, a kończy – 11 czerwca. Wystawiony egzemplarz pochodzi z 1979 roku i po wyposażeniu w automatyczną antenę, radio Becker Mexico i elektryczny szyberdach opuścił bramy zakładu w Sindelfingen, udając się za ocean.\nWystawiony egzemplarz jest praktycznie w nieskazitelnym stanie\nTam wytrwał do 2009 roku, kiedy to został ściągnięty z powrotem do Europy, a dokładniej do Berlina. Tuż po zakupie, nowy właściciel zapewnił W116-ce kurację odświeżającą, a w latach 2014–2017 przeprowadził generalny remont wraz z ponownym lakierowaniem nadwozia na kolor milanbraun, doprowadzając 450 SEL 6.9 to stanu salonowego.\nWszelkie prace dokonywane przy tym egzemplarzu potwierdzone są rozległą dokumentacją, podobnie jak przebieg, który wynosi nieco ponad 108 tys. km. Prognozowana cena zaczyna się od 35 tys. euro (ok. 154 tys. zł), czyli tyle, ile za nieźle wyposażonego vw passata z "dużym", 190-konnym dieslem. Górny próg cenowy szacowany jest co prawda na 50 tys. euro (ok. 220 tys. zł), ale to wciąż mniej, niż kosztował testowany przeze mnie passat r-line edition. To co wybieracie?\nMercedes-Benz 450 SEL 6.9 — galeria zdjęć\nMercedes-Benz Klasy S W116licytacja samochodupojazd zabytkowyKlasykiMercedes-Benz\nCoca-Cola dołącza do Formuły 1 Jak Aventador – Prior Design Gallardo (2011) Robert Kubica wygrał rajd w klasie S1600! Jump For Joy part II Mustang z sercem brytyjskiego gentlemana [wideo] Volkswagen prezentuje pakiet R-Line dla modelu CC [aktualizacja] Maybach Edition 125! - luksus x 125 Škoda rozda elektryczne Citigo klientom, by pomogli w testowaniu auta BMW X5 po facelifcie - w salonach już na wiosnę Škoda Octavia Laurin & Klement Porsche zapowiada nowe 911. Zamaskowany egzemplarz wygląda jak każde inne 911 Seat Ibiza Cupster na 30. urodziny modelu


Rybus został Honorowym Obywatelem Łowicza - Polsat Sport\n28.05.2018, 16:40 Piłka nożna\nMaciej Rybus przed wyjazdem na zgrupowanie piłkarskiej reprezentacji Polski do Arłamowa odebrał w poniedziałek tytuł Honorowego Obywatela Łowicza. W tym mieście 28-letni obrońca urodził się i rozpoczynał przygodę z piłką.\nUroczystość odbyła się podczas poniedziałkowej sesji nadzwyczajnej Rady Miejskiej w Łowiczu w sali barokowej łowickiego muzeum. Akt nadania tytułu Honorowego Obywatela tego miasta reprezentantowi kraju wręczyli burmistrz Krzysztof Kaliński oraz przewodniczący Rady Miejskiej Michał Trzoska. Wcześniej decyzję o przyjęciu Rybusa w poczet najbardziej zasłużonych mieszkańców Łowicza podjęli radni miejscy, którzy podkreślali nie tylko jego piłkarskie zasługi, ale także zaangażowanie w charytatywne i społeczne inicjatywy.\n"To dla mnie zaszczyt i powód do dumy, tym bardziej, że to wyróżnienie odbieram w tak młodym wieku. To naprawdę wielka rzecz i dziękuję wszystkim, którzy przyznali mi ten tytuł" – powiedział piłkarz Lokomotiwu Moskwa, z którym w tym sezonie wywalczył mistrzostwo Rosji.\nJak dodał, dla niego to "pozytywny bodziec do dalszej pracy przed mistrzostwami świata". Popularny "Rybka" zapewnił, że nastroje po pierwszym zgrupowaniu kadry w Juracie są bojowe. "Wyczyściliśmy głowy po długim, ciężkim sezonie, a od jutra zaczyna się praca na sto procent w Arłamowie przed wyjazdem na turniej do Rosji" - tłumaczył.\nReprezentant Polski podczas uroczystości na pamiątkę otrzymał m.in. koszulkę z numerem 8, z którym występował w barwach miejscowego Pelikana Łowicz. Rybusowi towarzyszyli m.in. najbliżsi oraz jego pierwszy trener Henryk Plichta.\nRybus urodził się w Łowiczu w 1989 roku. Piłkarską karierę rozpoczynał w Pelikanie, a później kontynuował ją w Legia Warszawa (2007-2012), z którą wywalczył trzy Puchary Polski i Superpuchar kraju. Następnie występował w rosyjskim Tereku Grozny (2012–2016), a ostatnio we francuskim Olympique Lyon i Lokomotiwie Moskwa. W reprezentacji Polski zadebiutował w 2009 roku i do tej pory rozegrał w niej 49 spotkań, w których zdobył dwa gole. 28-letni obrońca znalazł się w gronie powołanych przez selekcjonera Adama Nawałkę do szerokiej kadry na mistrzostwa świata w Rosji, które rozpoczną się 14 czerwca.\nMACIEJ RYBUSMŚ 2018PIŁKA NOŻNAREPREZENTACJA\nCzytaj więcej: Rybus: Zagrać dobry pierwszy mecz


WOJCIECH BĄK. Wspomnienie :: WLKP24.info\n* 23.04.1907 ✝ 30.04.1961\nWojciech Bąk był jednym z najbardziej znanych pisarzy i poetów związanych z Ostrowem Wielkopolskim. Urodził się w tym mieście 23 kwietnia 1907 roku. Był absolwentem Gimnazjum Męskiego w Ostrowie, gdzie uzyskał maturę w roku 1925. W tym okresie należał do aktywnych członków Towarzystwa Tomasza Zana. Ukończył studia w zakresie filologii polskiej i filozofii ścisłej na Uniwersytecie Poznańskim. Debiutował nagrodzonym przez ,,Wiadomości Literackie'' tomikiem ,,Brzemię niebieskie''. W 1935 roku otrzymał Złoty Wawrzyn Akademicki Polskiej Akademii Literatury. Publikował w ,,Skamandrze'' i „Wiadomościach Literackich”. Do 1939 roku był nauczycielem poznańskich szkół średnich. Pracował m.in. w Liceum św. Marii Magdaleny. Niemal cały okres okupacji spędził w Warszawie. W 1944 roku został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. W czasie jednego z alianckich nalotów został ranny w głowę. Po powrocie do Poznania, w latach 1945-47 Wojciech Bąk redagował, wraz z Jarosławem Iwaszkiewiczem „Życie literackie”. W tym samym okresie był prezesem oddziału poznańskiego Związku Literatów Polskich. W 1945 roku otrzymał Nagrodę Literacką Miasta Poznania, w roku 1949 - Nagrodę Episkopatu Polski. Dramatyczny zwrot w jego życiu nastąpił po szczecińskim zjeździe Związku Literatów Polskich, na którym przyjęto socrealizm jako obowiązujący kierunek literacki. Od tego czasu publikacja religijnej poezji Wojciecha Bąka stała się niemożliwa. W maju 1953 roku został usunięty ze związku. Przywrócono mu członkostwo dopiero po odwilży październikowej 1956 roku, jednak wówczas sam z niego zrezygnował. Przez pewien czas przebywał w szpitalu psychiatrycznym. Pod koniec życia stał się członkiem parafii ewangelicko - augsubrskiej w Poznaniu. Wojciech Bąk zmarł w dniu 30 kwietnia 1961 roku, mając 54 lata. Pochowany został na cmentarzu przy ulicy Lutyckiej w Poznaniu. W roku 1982 jego szczątki zostały ekshumowane i przeniesione na warszawskie Powązki. Pośmiertnie ukazały się m.in. wybór jego wierszy ,,Zwycięstwo jesienne'', wspomnienia ,,Wyznania i wyzwania'' oraz studia i szkice literackie ,,Dekalog''. Część pozycji jeszcze czeka na wydanie. Obecnie przyznawana jest Nagroda Poetycka im. Wojciecha Bąka. Jego imię nosi też Ogólnopolski Konkurs Poetycki „Struna Orficka” organizowany jest przez Ostrowskie Centrum Kultury pod patronatem dwumiesięcznika literackiego ,,Topos'' w Sopocie. W Ostrowie Wielkopolskim Wojciech Bąk upamiętniony został jako patron jednej z ulic w dzielnicy Wenecja. Popiersie poety znajduje się przed budynkiem Gimnazjum Męskiego (obecnie I LO).


Warsztaty dla mam, czyli jak nauczyć się żyć z dzieckiem? - Blog mamy\nDzieckoZuzia Miko Kwiecień 17, 2017 0\nCoraz modniejsze w ostatnich czasach są warsztaty dla mam. To, do czego dawniej kobiety nie miały dostępu, współcześnie robi się coraz bardziej powszechne. Warsztaty są doskonałą okazją nie tylko do zdobycia nowych umiejętności i wiedzy z zakresu opieki i wychowania dzieci, ale także do poznania innych mam, które mogą borykać się z podobnymi problemami.\nWarsztaty dla mam, zarówno tych nowo upieczonych, jak i z nieco dłuższym stażem są świetną okazją do doposażenia mam w nową wiedzę oraz narzędzia przydatne w opiece nad dziećmi i rozwiązywaniu problemów ze swoimi pociechami. Dzięki nim mamy mają okazję do dzielenia się swoimi doświadczeniami z innymi kobietami oraz wspólnego poszukiwania rozwiązań problemów, z którymi borykają się same. Zwykle mają też możliwość skorzystania ze specjalistycznej pomocy, np. psychologa, pedagoga, położnej itd.\nWarsztaty dla mam – przykład zajęć dla mam dzieci 0 – 3 roku życia\nJako że mamy niemowląt rzadko kiedy mogą, a niekiedy nawet chcą, zostawić swoje dzieci pod opieką innych osób, w zajęciach zwykle uczestniczą razem ze swymi pociechami. Kobiety mogą dzielić się na warsztatach swoimi spostrzeżeniami, wątpliwościami i obawami dotyczącymi opieki nad dziećmi oraz rozwoju maluszków. Często opowiadają też o swojej sytuacji i odczuciach związanych z pojawieniem się maluszka. Na zajęciach poruszane są kwestie dotyczącego tego, jakie zmiany niosą ze sobą narodziny dziecka dla całej rodziny oraz poszczególnych jego członków. Mamy uczą się też wyznaczać dziecku granice, udzielać konstruktywnej krytyki i dawać pochwały.\nNarzędzia wykorzystywane w warsztatach\nW trakcie zajęć prowadzący wykorzystuje rozmaite narzędzia i technologie. Spotkacie się tam między innymi z elementami videotreningu komunikacji. Na spotkaniach nagrywany jest naturalny sposób zachowania się mam i ich dzieci, a także łączące ich wzajemne relacje. Nagrania następnie analizowane są przez prowadzących spotkania. Na przykładach omawiane są fragmenty pokazujące pozytywne interakcje mamy z dzieckiem oraz to, co pomaga we wzajemnym komunikowaniu się.\nJakie korzyści niosą ze sobą warsztaty dla mam?\nWzajemne dzielenie się doświadczeniami.\nNawiązanie kontaktu z innymi mamami i dziećmi.\nUżyteczna wiedza na temat rozwoju i potrzeb dzieci do 3 roku życia.\nNabycie nowych umiejętności z zakresu opieki i wychowania dzieci.\nObserwacje własnych reakcji na sygnały, które wysyła dziecko.\nZyskanie większych kompetencji w opiece nad dzieckiem.\nO warsztaty dla mam możesz pytać między innymi w poradniach rodzinnych. Gorąco zachęcam cię do uczestnictwa.\nTripod – szaleństwo na trzech nogach


Imieniny Jana Kochanowskiego w ostatnią sobotę czerwca w Warszawie. W tym roku z Gustawem Herlingiem-Grudzińskim : Booklips.pl\nBohaterem tegorocznej edycji Imienin jest Gustaw Herling-Grudziński. Z tej okazji prosto z rodzinnego Neapolu przyleci do Warszawy Marta Herling ? i w rozmowie z Jerzym Kisielskim opowie o dzieciństwie u boku ojca-pisarza. Postać autora „Innego świata” stanie się pretekstem do rozmowy z Joanną Bator i Iloną Wiśniewską o pisaniu daleko poza granicami Polski, a Stefan Chwin i Tadeusz Sobolewski opowiedzą, jakie to uczucie oddać w ręce czytelników swój dziennik. Podczas Imienin będzie można również poznać fragmenty korespondencji Gustawa Herlinga-Grudzińskiego i Jerzego Giedroycia. Listy przeczyta Jarosław Gajewski, a porozmawiają o nich Włodzimierz Bolecki i Rafał Habielski.\nImieniny Jana Kochanowskiego to też kiermasz książki. Jak co roku, w Ogrodzie Krasińskich będzie można znaleźć kilkadziesiąt stoisk najciekawszych polskich wydawnictw ? także tych specjalizujących się w literaturze dziecięcej, które z myślą o najmłodszych uczestnikach pikniku przygotują warsztaty z pisarzami i ilustratorami. Dla młodych czytelników zagra zespół Jerz Igor, a popularni aktorzy przedstawią swoją interpretację „Mirabelki” Cezarego Harasimowicza.\nNie ma Imienin Jana Kochanowskiego bez meczu poetyckiego ? dwie drużyny aktorów zmierzą się na interpretacje wierszy, tym razem autorstwa poetów emigracyjnych. Stałym punktem programu imprezy jest „Pieśń świętojańska o Sobótce”, którą w tym roku wykonają Wojtek Urbański & Kwiat Jabłoni, łącząc elektronikę z akustycznymi instrumentami. Fraszki Jana Kochanowskiego zinterpretuje na nowo Teatr Improwizowany Klancyk, a w Ogrodzie pojawi się literacka poradnia „dla niezdecydowanych, nieczytających i tych, którzy już wszystko przeczytali”. Nie zabraknie również akcentów związanych z samym Ogrodem Krasińskich, z przyrodą i jej ochroną. O drzewach i przemijaniu w świecie natury opowie Urszula Zajączkowska, o wodzie ? Aleksandra Kardaś, a o zamieszkujących Warszawę zwierzętach ? Arkadiusz Szaraniec. Cały dzień świętowania zakończy tradycyjny już dansing pod gołym niebem ? zagra Jazz Band Młynarski-Masecki.\nA to nie koniec ? bo w tym roku Imieniny przedłużą się o kolejny dzień i nabiorą międzynarodowego charakteru. W niedzielę jednocześnie w sześciu miejscach na świecie: w Warszawie, Londynie, Nowym Jorku, Los Angeles, Madrycie i Atenach, zostanie przeczytana „Odprawa posłów greckich” Jana Kochanowskiego. Polska publiczność będzie mogła uczestniczyć w spektaklu w Instytucie Teatralnym im. Zbigniewa Raszewskiego na Jazdowie, a na Placu Defilad obejrzeć skrót wszystkich sześciu interpretacji dramatu.\nSzczegółowy program Imienin Jana Kochanowskiego znajdziecie na stronie Biblioteki Narodowej, która jest organizatorem wydarzenia.\nTematy: Biblioteka Narodowa, Gustaw Herling-Grudziński, Imieniny Jana Kochanowskiego, Joanna Bator, non-fiction, proza polska, Stefan Chwin, Warszawa\n« Prawie pół miliona uczniów w całej Polsce będzie dzisiaj czytać wspólnie książki\nPoznaj jedną z najbardziej zapadających w pamięć postaci z kart najnowszej literatury i przeczytaj fragment powieści „Nazywam się Stephen Florida” »


W 73 roku przed Chrystusem Kapua była największym, najludniejszym i z pewnością najbogatszym miastem Kampanii. Położona w korzystnym miejscu - na styku drogi biegnącej z północy, z Rzymu, rozczłonkowującej się na południe, do wielkich portów w Tarencie i Brundisium, oraz na zachód do Neapolu - stanowiła wielki ośrodek handlu i rzemiosła. Jedną ze specjalności tego ważnego miasta były szkoły gladiatorów; należąca do Lentulusa Batiatusa, położona, jak możemy przypuszczać, na obrzeżach, z pewnością zaliczała się do największych.\nWszelako sam Lentulus Batiatus pozostałby człowiekiem mało znanym, poza wąskim kręgiem osobistości zajmujących się organizacją igrzysk i wszelkiego rodzaju widowisk, gdyby nie fakt, że pewnego dnia, jesienią 73 roku, zakupił grupę trackich niewolników z plemienia Majdów. Nie minęło wiele czasu, a tym ostatnim "z przyczyn nieważkich, w odczuciu krzywdy, że właściciel trzyma ich w zamknięciu przymusowo, by potem występowali w pojedynkach", bardzo szybko znudziły się żmudne ćwiczenia i codzienna mordęga z ciężkimi drewnianymi gladiusami oraz innymi przyrządami w które szkoła Lentulusa - jak każda ciesząca się dobrą renomą - była wyposażona.\nBędąc ludźmi dość przedsiębiorczymi obmyślili spisek i postanowili zwyczajnie dać nogę. Główną rolę w jego planowaniu odgrywał niejaki Spartakus - przywódca wybitny pod wieloma względami, jak będziemy mieli okazje się przekonać - który w przeciwieństwie do większości swoich towarzyszy, miał odwagę oraz przede wszystkim pomysł i chęci, by wyrwać się na wolność. Miał też pomysł, jak ich do ucieczki przekonać - co często jest kulą u nogi wszystkich zbiorowych ucieczek - argumentując logicznie, że "lepiej narażać życie dla zdobycia wolności niż dla popisywania się na widowisku".\nWobec takich argumentów krąg spiskowców szybko się powiększał, aż doszedł, jak podaje Plutarch, do blisko dwustu osób. Niestety, gdy wszystko szło już w dobrym kierunku, spisek najzwyczajniej w świecie został zdekonspirowany. I nic dziwnego - trudno było zachować w tajemnicy tak wielkie sprzysiężenie, które objęło swoim zasięgiem najpewniej znaczną część szkoły. Prawdopodobnie doszło wówczas do krwawej rozprawy z ludźmi, których Lentulus Batiatus wynajmował do ochrony. Nie mamy, niestety, żadnych bliższych wiadomości na ten temat, poza kilkoma poszlakami. Otóż znacznej grupie, która "porwała z jakiejś kuchni noże i rożny" udało się - mimo wcześniejszego wykrycia planów - "przemóc ochronę", jak podaje Appian, a następnie uciec. Trudno uwierzyć, żeby "przemogli" ją w wyniku negocjacji - najprawdopodobniej doszło wówczas do walki, w której gros spiskowców oddał głowę, by ich koledzy mogli wydostać się na wolność.\nSama grupa uciekinierów liczyła około 78 osób, przy czym autorzy antyczni nie mają pewności, ilu ich dokładnie było. Florus podaje liczbę trzydziestu, która jest, jak się zdaje, daleka od prawdy, albowiem mocno odbiega od naszych pozostałych źródeł tj. Liwiusza, Plutarcha oraz Appiana oscylujących wokół 70 - 80 osób. I tę właśnie liczbę możemy przyjąć jako bliską prawdy. Według Plutarcha wraz ze Spartakusem ze szkoły uciekła również jego żona. Informację tę pomijają inne nasze źródła; trudno w nią uwierzyć, biorąc pod uwagę warunki w jakich działać naszemu bohaterowi.\nPo wydostaniu się na wolność, Spartakus poprowadził swoich ludzi na południe, w kierunku oddalonej ok. 30 km od miasta majestatycznej (1277 m.np.m.) góry Wezuwiusz, położonej blisko zatoki Neapolitańskiej. Górowała ona nad zatoką i pobliską okolicą: samotna, ogromna i jednocześnie piękna; z daleka błękitna, z bliska robiła się zielona.\nUciekinierom od początku sprzyjało szczęście: po drodze trafiła im się "okazja" w postaci wozów ciągnących w kierunku Capui, transportujących zbroje gladiatorskie do jednej z licznych w tym mieście szkół.\nNie chcąc zmarnować znakomitego prezentu, dokładnie je rozgrabili, dzięki czemu mogli wymienić "rożny i noże" na broń nieco cięższą. W tym momencie byli już groźni; ale na nieszczęście dla ich adwersarzy - tylko oni sami o tym wiedzieli.\nW Capui wieść o buncie rozniosła się najprawdopodobniej bardzo szybko. W końcu niecodziennie zdarza się, że grupa ludzi "najgorszego gatunku", jak wdzięcznie mówi Florus, dokonuje\nzamachu i wydostaje się na wolność. W mieście stacjonowały wówczas jakieś wojska, co sprawiło, że niewiele przejęto się ucieczką kilkudziesięciu gladiatorów. Zapewne dość szybko zmobilizowano grupę pościgową, liczącą nie więcej niż kilkuset żołnierzy, która miała doprowadzić nieposłusznych niewolników to porządku.\nJednak Spartakus nie tracił czasu. Podczas ucieczki w kierunku Wezuwiusza, która trwała pewnie kilka dni lub więcej (nie wydaje się bowiem, żeby taki był od początku cel jego marszruty) zebrał dość spory oddział złożony z przyłączających się do niego po drodze niewolników, chłopów oraz wszelkich maści i odmian nierobów pragnących zakosztować jakiejś awantury. Wiedział, że działając w tak nielicznej grupie, jak teraz, ma niewielkie szanse przetrwania, dlatego za wszelką cenę starał się ją wzmocnić, zanim dojdzie do jakiegoś starcia.\nI udało się, albowiem gdy tylko raźnie maszerujący z Capui batalion pacyfikacyjny pojawił się na drodze, Spartakus był już na tyle silny, że śmiało wyszedł mu naprzeciw, a następnie urządził prawdziwy pogrom: Rzymianie nie spodziewający się, rzecz jasna, większego oporu, po krótkiej walce gęsto zasłali ziemię trupem i rzucili się do ucieczki. Dzięki temu Spartakus zdobył "dużo broni wojennej, w którą chętnie się zaopatrzył, odrzucając uzbrojenie gladiatorskie, jako hańbiące i barbarzyńskie".\nCiekawy szczegół: jeśli nie było to spowodowane najzwyczajniejszą w świecie gorszą jakością zdobytej wcześniej broni, to najprawdopodobniej myślał już o pewnym "usankcjonowaniu" buntu w oczach potencjalnych kandydatów do swojej - wtedy jeszcze - szajki. Trudno bowiem człowiekowi wolnemu służyć pod gladiatorem; co dopiero wtedy, gdy wraz z resztą oficerów komenderuje przebrany niczym w trakcie cyrkowych potyczek. Teraz jednak wielu tych, którzy wcześniej się wahali, straciło wszelkie skrupuły. W każdym razie decyzja była przemyślana i niezwykle pragmatyczna: ułatwiła Spartakusowi zwerbowanie wielu spośród ludzi wolnych; miało to niebagatelne znaczenie w dalszych losach kampanii.\nW tym momencie warto się na chwilę zatrzymać i co nieco powiedzieć o naszym bohaterze. Wiemy o nim bardzo niewiele, za co możemy być wdzięczni niezwykłej wstrzęmięźliwości historyków antycznych. Najbardziej pełna, choć i tak bijąca rekordy lakoniczności, biorąc pod uwagę późniejsze znaczenie Spartakusa, jest charakterystyka Plutarcha. Pisze on:\nGdzie Spartakus dostał się do niewoli? Pytanie, zdaje się retoryczne, nie mamy bowiem, co do tego żadnych wzmianek, u żadnego z historyków antycznych. Wiemy jednak, że w czasie wybuchu powstania Rzym prowadził potężną wojnę z megalomanem z Pontu - Mitrydatesem Eupatorem. Król ów, po trwającym 9 lat rozejmie, ponownie zebrał - rzecz charakterystyczna - gigantycznych rozmiarów armię i wypowiedział wojnę Rzymowi na śmierć i życie. Przed jej wybuchem ściągał zewsząd na skalę niemal produkcyjną najemników - a przede wszystkim Kolchów, Greków, Scytów oraz oczywiście T r a k ó w. Każdy wojak chcący zarobić i marzący o dobrze płatnej awanturze, zaciągał się z ochotą w jego szeregi. Jeśli więc Spartakus był "najemnikiem trackim", jak podaje Florus, to z pewnością nie przegapił takiej, wprost wymarzonej okazji. Służył w "jakiejś" armii - tyle mówią nam starożytne źródła - w tym czasie mogła to być tylko armia Mitrydatesa. Wzmianka Plutarcha, że "był bardziej grecki niż wskazywałoby jego pochodzenie", tylko tę hipotezę potwierdza. Wyżsi oficerowie króla Pontu byli niemal wyłącznie pochodzenia greckiego; w armii panowały wzory greckie, mówiono też po grecku; tylko tam Spartakus mógł zdobyć szlify wojskowe, które pomogły jego niewątpliwemu talentowi, osiągnąć tak nieprawdopodobne sukcesy.\nWiększym problemem pozostaje ustalenie, kiedy dostał się do niewoli. Mitrydates zaatakował tereny znajdujące się pod kuratelą Rzymu w Azji Mniejszej albo na wiosnę 73 roku przed Chrystusem, albo w roku wcześniejszym. Jego armia liczyła - jeśli wierzyć Appianowi - sto czterdzieści tysięcy pieszych i szesnaście tysięcy konnych. Wtargnął do Bitynii, gdzie po krótkim okresie zwyczajowych - jak na każdej wojnie - rabunków, spustoszeń oraz gwałtów, wziął oblężeniem miasto Kyzikos. Miał pecha, albowie krnąbrni mieszkańcy nie chcieli się poddać, a mury ulec walącym w nie z maniakalnym uporem wyrafinowanym machinom. Tak na dokładkę, wkrótce do Bitynii wtargnął wódz rzymski Lukullus, na czele 30 tyś armii, i dość szybko osiągnął nad Mitrydatesem przewagę.\nPrawdopodobnie jesienią król z uwagi na konie "osłabione z powodu niedożywnienia (na które cierpiała, dodajmy, cała armia) i kulejące z powodu starcia kopyt, wysłał je okrężną drogą do Bitynii". Znajdowała się tam również duża część piechoty i zbędny ekwipunek. W tym czasie Lukullus oblegał, jak mówi Plutarch, jakąś warownię, ale jego uwadze nie uszła owa rejterada. Gdy tylko gońcy donieśli mu o ucieczce znacznych sił przeciwnika, zebrał 5000 pieszych, sporo jazdy i ruszył za nimi w pościg. Kiedy wycofująca się armia przeprawiała się przez rzekę Ryndakos, dokuczała jej śnieżyca, przenikliwe zimno oraz wiatr. Pogoda do przeprawy najmniej odpowiednia; na domiar złego uciekinierów - w czasie gdy zmagali się z rzeką, śniegiem oraz chłodem - szybko dopadli ścigajacy ich Rzymianie.\nNiestety, wódz Mitrydatesa Napoleonem nie był i Berezyna mu się nie udała.\nLukullus dopadłszy wycofujących się najemników, parę tysięcy położył trupem, zdobył cały bagaż, a 15000 pieszych i 6000 jezdnych wziął do niewoli. Wśród tej olbrzymiej masy niewolników - o której mówią nam starożytne przekazy - złożonej w większość z wojsk najemnych, a także, jak w każdej armii typu hellenistycznego, z wielkiej ilości markietanek, konkubin i żon żołnierzy (jedną z nich mogła być żona Spartakusa) z dużym prawdopodobieństwem znajdował się Spartakus. Niewolników, jak możemy przypuszczać, szybko starano się wyekspediować do Italii, nikt bowiem nie zamierzał żywić dwudziestu tysięcy dodatkowych gąb na linii frontu, w czasie gdy pożytku żadnego z nich być nie mogło. W owym czasie podróż morska z Azji Mniejszej do Italii trwała około dwóch tygodni. Dzięki wzmiance Plutarcha wiemy, że Spartakus trafił początkowo do Rzymu, skąd odtransportowano go do Kapui. W I w.pne. portem rozładunkowym obsługującym Rzym było Puteoli w położone w pobliżu Neapolu, skąd towary za pomocą łódek transportowano do Ostii. W Puteoli znajdował się duży targ; najprawdopodobniej więc tam - jeśli wzmianka Plutarcha jest prawdziwa - odtransportowano Spartakusa, skąd trafił do Rzymu, gdzie zakupili go agenci ówczesnego potentata - Lentulusa Batiatusa. Podobną drogę odbyła większość wziętych do niewoli w czasie przeprawy przez Ryndakos; inni mogli trafić do portów w Brundisium, Tarencie oraz na Sycylię. Obecność dużej ilości tych zabijaków w Italii, bardzo pomogła Spartakusowi w organizacji powstania.\nKiedy Spartakus usadowił się już na Wezuwiuszu, szybko rozesłał wici na wszystkie strony Kampanii, zapraszając chętnych do zaciągania się pod swoje sztandary. W międzyczasie spokojnie łupił kupców ciągnących szlakiem biegnącym z Capui, do położonych z drugiej strony Wezuwiusza miasteczek: Pompei i Herculanum, które bardziej znane staną się dopiero za jakieś 140 lat.\nWezuwiusz był wprost wymarzonym miejscem na "zbójecką siedzibę", albo ołtarz Wenus, jak mówi Florus - góra była bowiem z trzech stron trudno dostępna, gęsto porośnięta krzewami winorośli; na jej szczyt prowadził jeden tylko szlak. Spartakus planował tam kolejne wyprawy, magazynował również stale rosnącą górę zrabowanych pieniędzy i kosztowności. Wiedział, że już niedługo, gdy będzie miał więcej ludzi, okażą się dlań bardzo przydatne.\nW tym samym mniej więcej czasie - odznaczywszy się nadgorliwością w ściąganiu od kupców należnyc kwot - wypłynęli na wierzch przyszli słynni wodzowie Spartakusa: Ojnomaus, Kriskus oraz Gannikos. Spartakus ich nie faworyzował, podobnie jak nikogo innego: łupy dzielił równo - jak zaznacza Appian - między wszystkich swoich podwładnych. Zadbał też - sprytne zagranie - by wieści o tym niezwykłym, jak na rzezimieszka altruzimie, roznosiły się szeroko po okolicy i dalej. Dlatego też wielu osobników mających kłopoty z zadospodarowaniem sobie wolnego czasu, albo z kolei czujących się nadmiernie wykorzystywanych, uciekało z pól na których pracowali, porzucało domy, gdzie wykonywali bardziej i mniej przykre zajęcia. Spartakus przyjmował ich wszystkich z otwartymi ramionami - rósł w siłę i mógł dzięki temu zwiększyć skalę i zakres prowadzonych grabieży. Wszyscy zdolni do walki dostawali zdobyte w pierwszej potyczce uzbrojenie.\nTrudno powiedzieć w którym momencie początkowo zamiary prowadzenia beztroskiego życia Robin Hooda, zaczęły przybierać formy bardziej konkretne i poważne. W każdym razie nic nie wskazuje na to, by już wówczas preliminował szerokie powstanie niewolników w całej Italii. Najprawdopodobniej wraz z towarzyszami postanowił po prostu nieco się wzbogacić - wzmacniając swoją drużynę poprzez przyciągnięcie jeszcze większej liczby niezadowolonych - a później wykorzystując okazję i zaskoczenie władz, ograbić znaczne połacie Kampanii. Doskonale wiedział, że Rzym jest nadal uwikłany w ciężką wojnę z jego poprzednim protektorem, Mithrydatesem, tak samo, jak zdawał sobie sprawę z walk prowadzonych z Sertoriuszem w Hiszpanii. Italia była ogołocona z wojsk i przez to niemal bezbronna. Dziwne, gdyby człowiek taki, jak on, nie omieszkał tego wykorzystać.\nOczywiście nie zaniedbał odpowiedniej propagandy; stawiając się w roli wyzwoliciela, miał nadzieję przyciągnięcia jak największej rzeszy ochotników.\nPo kilku tygodniach beztroskich grabieży, mając już zapewne kilka setek dobrze uzbrojonych ludzi pod bronią, zwrócił na siebie uwagę Rzymu. Senat musiał w końcu zareagować, albowiem ciągle napływające kolejne skargi od grabionych podróżnych, od kupców, których towary wędrowały nie na targ, a na Wezuwiusz, nie podnosiły w niczyich oczach jego reputacji. Tolerowanie dużej, agresywnej bandy w środku kraju, pozwalającej sobie na coraz więcej, wyglądało nieszczególnie i niespecjalnie świadczyło o sile państwa; dlatego podjęto decyzję o wysłaniu ówczesnego propretora Rzymu Klodiusza Glabra, aby przywrócił porządek w okolicach Wezuwiusza, zmuszając do kapitulacji i aresztując wszystkich rozbójników. W podobny sposób podchodzono do całej sprawy od samego początku: nikt za bardzo nie przejmował się Spartakusem i jego ludźmi, bagatelizowano też bunt, budził on nawet uśmieszki na twarzach wielu, stając się polem do popisu dla co sprytniejszych komediantów oraz kalamburzystów.\nKiedy buntownicy zobaczą duże wojsko, wywodzono w senacie, to albo od razu skapitulują i złożą broń, albo wydadzą swego wodza, przez co staną się niegroźni. W każdym razie nie warto przejmować się zgrają jakiś gladiatorów. A bo to Rzym nie ma teraz większych problemów? Na wschodzie wielka wojna z Mithrydatesem, na zachodzie ciężkie walki w Hiszpanii, tu zaś grupa, co prawda uciążliwa, ale na pewno niegroźna.\nZałożenia te miały się okazać nader naiwne.\nKlodiusz Glaber wyjechał z Rzymu w środku zimy. Nie miał zbyt wielkich sił; senat liczył, że sam zadba o wyposażenie i skład swojej mającej przywrócić porządek ekspedycji. Dlatego zbierał po drodze ochotników, najprawdopodobniej wysłużonych żołnierzy, obiecując im czy to nagrody w postaci części łupów odzyskanych na Spartakusie, czy też inne formy dywidendy. Możliwe, że sam senat wyłuskał jakieś drobne sumy na te cele; wszelako jeśli już były, to naprawdę niewielkie, nikt bowiem nie traktował w Rzymie wodza rozbójników poważnie.\nDotarłszy do Kapui, miał już około 3000 ludzi - zbieraninę o bardzo wątpliwej karności, tak samo jak wątpliwa była jej gotowość do walki i narażania własnych karków. Zebrał też pierwsze bardziej wiarygodne wiadomości o przeciwniku, i wraz z całym wojskiem ruszył pod Wezuwiusz, by ostatecznie rozwiązać kwestię zbuntowanych gladiatorów.\nJest rzeczą praktycznie niemożliwą, aby Spartakus nie dowiedział się wcześniej o jego przybyciu. Kiedy zwiadowcy Klodiusza rozpoznali teren, donieśli mu, że znajduje się on na górze, w miejscu do którego prowadzi tylko jedna droga. Pewny siebie Klodiusz czując się już całkowitym panem sytuacji, rozbił w pobliżu obóz, a następnie błyskawicznie odciął prowadzącą na górę jedyną drogę, licząc na to, że Spartakus za kilka dni sam się podda: pozbawiony żywności, odcięty od źródeł wody, zmęczony i wyczerpany.\nSpartakus jednak ani myślał się poddać. Mając już wcześniej ułożony plan, kazał spleść z porastających strome zbocza góry pędów winorośli mocne liny lub, jak chce Plutarch, drabiny sięgające miejsc, gdzie przeprawa będzie bezpieczna. Następnie wraz z ludźmi - nieco w stylu przypominającym najlepsze okresy dzikiego zachodu - spuścił się w dół z przeciwnej strony góry niż czekający na niego Rzymianie. Ostatni z kamratów został na górze i kiedy reszta zeszła na ziemię, "spuścił im broń, a zrzuciwszy już wszystko sam jako ostatni się uratował".\nTymczasem czekający nadal u wejścia na Wezuwiusz Klodiusz i jego ludzie nie mieli o niczym zielonego pojęcia. Z pewnością niecierpliwie wyczekiwali już chwili, kiedy z góry zejdzie posłaniec z białą flagą i propozycją kapitulacji. Posłaniec, niestety, się nie pojawił. Pojawiła się za to na ich tyłach, ni stąd ni zowąd, uzbrojona po zęby banda osiłków, na której widok wszystkim - łącznie z samym Klodiuszem - przeszła jakakolwiek ochota do kontynuowania "kampanii"; naszła ich za to, i owszem, przemożna chęć zmycia się stąd czym prędzej.\nRzymianie z propretorem Rzymu Gajuszem Klodiuszem Glabrem na czele zakasali togi i rzucili się do panicznej ucieczki. Zapomnieli nawet o własnych bagażach, przeto Spartakus z impetem wpadł w czasie pogoni do ich obozu i doszczętnie go ograbił. Zwycięstwo było całkowite; przeciwnicy zmykali aż się za nimi kurzyło, wódz zdobył dodatkowo zapasy i najpewniej sporo zostawionej w obozie wroga broni.\nWieść o wypadkach pod Wezuwiuszem podziałała na okoliczną ludność, jak młyn na wodę. Sam Spartakus z wyrachowanym cynizmem wzywał teraz niewolników i ludzi wolnych do masowego powstania przeciw rzymskim ciemiężcom. Chwytali wszystko, co im mówiono, bez mrugnięcia okiem. W okolicy już dawno nie panowało takie bezhołowie; Rzym nie miał po ostatnich wypadkach żadnej kontroli nad tym, co się dzieje. Dodatkowo - jak zobaczyło już wielu bardziej zdecydowanych - okazało się, że przystanie do armii Spartakusa, jest całkiem intratnym interesem. Wódz nie zamierzał bynajmniej - o co posądzali go późniejsi apologeci - prowadzić życia ascety. Żył wystawnie, podobnie, jak wystawnie żyli jego żołnierze. Miał gest i nie myślał sobie ani innym skąpić niczego. Niedługo - po kolejnych zwycięstwach - zapanuje w jego obozie "imperatorski przepych".\nTymczasem oprócz zbiegłych niewolników, pojawiających się teraz wręcz hurtowo, dołączać zaczęli do armii Spartakusa ludzie wolni: "sporo pasterzy wołów i owiec, dzielnych i obrotnych zawadiaków, z których część uzbroił, a części użył do łączności, jako lekkozbrojnych". Był teraz panem okolicy, ale stawała się ona powoli nieco przyciasna do kolejnych grabieży, postawił więc - będąc realistą - ruszyć na południe. Ziemie były tam jeszcze nie złupione i znakomicie nadawały się do wykarmienia kilkunastotysięcznej już rzeszy głodnych ludzi, dla których dotychczas wykonywane zajęcia okazały się za ciężkie.\nW samym Rzymie, jak wolno nam się domyślać, nie potraktowano przepędzenia wojsk Klodiusza Glabra zbyt poważnie. Po pokrętnych wyjaśnieniach głównego sprawcy nieszczęścia, zapewne zwalono winę za porażkę na karb jego nieudolności (co było po części prawdą), a nie umiejętności, czy siły wojskowej Spartakusa.\nNadal go nie doceniano.\nDlatego kolejna zmobilizowana ekspedycja była niewiele więcej warta od poprzedniej, choć, jak się zdaje, kilkakrotnie bardziej liczna. Dowodzenie senat powierzył tym razem ówczesnemy pretorowi Rzymu, Publiuszowi Barynusowi; towarzyszyć miało mu dwóch poddowódców: Kossyniusz i Furiusz; każdy z nich prowadził kilka tysięcy ludzi. Furiusz ruszył przodem, śmiało prowadząc awangardę złożoną z trzech tysięcy zbrojnych.\nPo dotarciu do całkowicie już spustoszonej okolicy natknął się na Spartakusa i poprzednia śmiałość całkiem mu minęła. Został bowiem, tak jak poprzednik, całkowicie zaskoczony. Rzymscy żołnierze nie spodziewający się ani tak silnego, ani tak dobrze uzbrojonego nieprzyjaciela, po krótkiej walce uciekli z pola bitwy na łeb na szyję, prawdopodobnie każdy do swojego domu. Nie wiemy, co się stało z Furriuszem, ale jeśli przeżył, jakakolwiek ochota na dalszą wojnę z gladiatorami całkowicie go opuściła.\nSpartakus odniósł kolejny spektakularny sukces - awangarda rzymska przestała istnieć - dowiedział się też od schwytanych jeńców, o nadciąganiu "kolegi i doradzy w dowództwie" pobitego wodza - owego Kossyniusza.\nNa tego postanowił urządzić zasadzkę. Spodziewając się, że doradca niewiele będzie lepszy od doradzanego, zgromadził niemal całą armię i poczekał koło salin na jego nadejście. Gdy Kossyniusz z kilkoma tysiącami ludzi po wyczerpującym - dla nieprzywykłych do długich marszów wojaków - pochodzie zatrzymał się tam, uznał, że należy mu się odrobina odpoczynku. Udał się więc "by wziąść kąpiel", prawdopodobnie gdzieś nad pobliską rzekę. Na swoje nieszczęście natknął się tam na ludzi Spartakusa, którzy omal go nie złapali. W najwyższym stopniu przerażony rzucił się do ucieczki w kierunku obozu. Jednak i tu były już wojska jego oponenta. Spartakus zaatakował obóz, i wkrótce doszło do prawdziwej rzezi. Rzymianie byli, jak możemy domniemywać, całkowicie zaskoczeni, dlatego "przy wielkim rozlewie krwi" udało się Spartakom zająć obóz, wycinając ich prawdopodobnie do szczętu. Zginął wówczas również Kossyniusz.\nMożemy sobie doskonale wyobrazić, jaką minę miał pretor Publiusz Barynus, gdy przerażeni gońcy przynieśli mu informację, co spotkało jego poddowódców. Z pewnością jego żołnierzom również zrzedły miny, dlatego w kilku następnych potyczkach - o których niestety nic bliższego nie wiemy - zostali całkowicie wytępieni. W ostatniej, wielce tajemniczej, którą możemy datować na koniec zimy 72 roku, Publiusz Barynus poniósł druzgocącą klęskę - ratował się ucieczką z pola bitwy, zostawiając wszystko, nawet swojego konia, którego nie zdążył dopaść. Dopadł go za to Spartakus, miał nawet szansę schwytania samego Barynusa.\nDla Rzymian byłaby to rzecz niewyobrażalna. Jeszcze 200 lat później wstrzemięźliwy zazwyczaj Appian, nie mógł sobie pozwolić na uniknięcie dramatycznego tonu.\nPisał: "W tak wielkim niebezpieczeństwie był rzymski pretor, że omal nie został jeńcem gladiatora!"\nFakt, niebezpieczeństwo było wielkie. Na całe szczęście dla dobrego samopoczucia wszystkich późniejszych pokoleń Rzymian, nie został jeńcem gladiatora. Choć trzeba przyznać - niewiele brakowało.\nPo zwycięstwie Spartakus bogatszy o konia, liktorów oraz tabory ze sprzętem, żywnością i bronią należące do armii rzymskiej, postanowił ruszyć na południe. Wieść o klęsce Rzymu lotem błyskawicy rozniosła się po całej Italii, powodując kolejny, masowy napływ uchodźców. Było ich teraz, jak nam każą wierzyć, przeszło 70 000 tysięcy: ogromna masa ludzi, z których tylko część nadawała się do walki.\nTa wielka horda pełna - co jest niemal pewne - dzieci oraz kobiet ( do Spartakusa uciekali już wszyscy) pełna kochanek, żon i konkubin uciekinierów, przywodzi na myśl późniejsze o setki lat korpusy barbarzyńców, które pustoszyły całą Europę.\nOkolica Wezuwiusza była już całkowicie zdewastowana; Spartakus wiedział, że tylu ludzi nie będzie w stanie na dłuższą metę wyżywić. Uciekali do niego bowiem nie tylko ci, którym marzył się beztroski żywot rozbójnika, ale również widzący swoją szansę w wydostaniu się na wolność. Jednocześnie pojawił się pewien dość istotny problem: wobec wielkiej ilości ludzi zdolnych do noszenia broni, trzeba ich było jakoś wyposażyć. Broń zdobyta na Rzymianach okazała się zdecydowanie niewystarczająca - było jej zwyczajnie za mało. Dlatego Spartakus wysłał swoich przedstawicieli do bliższych i dalszych wsi oraz mniejszych osad, by "ściągali (możemy być pewni, że bez opłaty) wszelki materiał wojenny"; innymi słowy żelazo, z które przetapiano, a następnie kuto z niego ogromne ilości broni: mieczy, ołowianych pocisków, grotów.\nW armii Spartakusa znalazło się wielu kowali oraz płatnerzy, nie miał z tym więc większych problemów z produkcją broni na masową skalę.\nJednocześnie wysłał brygady po całej Kampanii, które miały zagarnąć "napotkane tabuny koni"; dzięki czemu mógł sobie wkrótce zorganizować jednostki kawaleryjskie, służące do zwiadów, nagłych ataków i dezorganizowania przeciwnika.\nWódz zdawał sobie sprawę, że tak jak dotychczas walczył ze słabo przygotowaną do wojny zbieraniną, tak wkrótce przyjdzie mu się potykać z prawdziwymi legionami. Dlatego starał się sformować regularne wojsko, na wzór rzymskiego. Pomogły mu w tym z pewnością doświadczenia wyniesione w czasie walk w armii Mitrydatesa. W tym celu przygotowywał różne rodzaje jednostek, co możemy wnosić dzięki wskazówkom Florusa - od piechoty, walczącej podobnie jak rzymskie legiony, z tarczami z "wikliny" poprzez lekkie jednostki na wzór auxilów, wyposażone w proce i inną broń miotającą, po konnicę. Stworzenie z tego regularnej armii było nie lada wyczynem. Na pewno szkielet stanowili zbiegli najemnicy Mithrydatesa, których podobnie, jak Spartakusa, Rzymianie odtransportowali do Italii. Mieli doświadczenie, potrafili walczyć, mogli tego nauczyć innych. Nie wiemy nic ilu ich było; jedno jest natomiast pewne całkowicie - armia Spartakusa stała się liczna i silna, i Rzym, chcąc nie chcąc, musi się z nią od tej pory poważnie liczyć.\nByła wczesna wiosna 72 roku, gdy Spartakus wyruszył na południe. Mimo ogromnej już siły zbrojnej, nie zamierzał bynajmniej zmieniać swoich przyzwyczajeń. Napotkane wioski i osiedla były, jak pisze Florus, obracane w perzynę. Grabiono majątki, zagarniano bydło, konie i inne zwierzęta domowe, plądrowano zapasy żywności; wielu żołnierzy Spartakusa miało teraz wyborną szansę do odegrania się na swoich poprzednich panach. Maszerująca na południe armia, obróciła też, według tego pisarza, "w straszną ruinę miasta: Nolę, Nucerię, Turie i Metapont". Nie mamy żadnych dowodów, że nastąpiły masowe mordy i gwałty, palenie wsi i osiedli - gdyby takie miały miejsce, z pewnością żaden z historyków antycznych, nie omieszkałby się tego w dramatycznym świetle nam przypomnieć. Tymczasem są w tym względzie zadziwiająco wstrzemięźliwi. Najwyraźniej więc, Spartakus, bardzo mądrze - choć jest to na pewno wyraz pragmatyzmu, a nie dobrego serca - zabronił mordować ludzi i palić im domy. Wielu jego żołnierzy byli to ludzie wolni, którzy zostawili swoje majątki, z pewnością mieli gdzieś tutaj swoje rodziny. Gdyby zdecydował się na mongolskie rzezie, jego karty bardzo by osłabły; nie mógłby się stawiać wówczas w roli "wyzwoliciela", walczącego o wolność biednych i ciemiężonych.\nA proiri możemy być pewni, że owo "obracanie w ruinę" o którym z takim przejęciem wspomina Florus, sprowadziło się ostatecznie do całkowitego ograbienia wymienionych miast i ich mieszkańców ze wszystkiego, co tylko się dało: od żywności, po wszelki materiał produkcyjny i kosztowności. Same miasta po przejściu tej szarańczy były, rzecz jasna, całkowicie "zrujnowane", ale nikt, jak się zdaje, poważniej nie ucierpiał.\nWieści o tym, co się dzieje na południu kraju, systematycznie docierały do Rzymu. I tak, jak początkowo wywoływały one wesołość, dając dobrą okazję do żartów, tak teraz, w miarę napływania kolejnych informacji, wesołość zaczęła ustępować coraz większemu strachowi. Według Plutarcha "senat rzymski zaniepokoiła nie tylko haniebna niegodziwość buntu, ale wprost obawa przed jedną z najuciążliwszych i największych wojen". Prześmiewcy mogli się pochować. Senat, po z pewnością burzliwych naradach, podjął decyzję bez precedensu: wysłał do walki przeciw niewolnikom obu najwyższych urzędników imperium - konsulów.\nPierwszym z nich był Lucjusz Gelliusz, późniejszy cenzor, za kilka lat admirał gfoty Pompejusza oczyszczającej Morze Śródziemne z nader uciążliwych piratów. Drugim Gnejusz Lentulus, też admirał, świetnie radzący sobie z nimi w rejonie Sycylii i morza Jońskiego; niezwykle inteligentny, stateczny i poważny, robił wielkie wrażenie na współczesnych - stwierdza to sam Cyceron w jednej ze swych mów. Obu konsulom, co wiemy dzięki Liwiuszowi, towarzyszył ówczesny pretor Rzymu Kwintus Arriusz\nWątpliwe, czy czcigodni konsulowie zamierzali sobie brudzić ręce walcząc z kimś takim jak Spartakus. Chwała ze zwycięstwa żadna, a możliwość dostania batów i upokorzenia wielka. Dlatego, zapewne nie bez ociągania, ruszyli wiosną na południe. Każdy z nich dysponował armią konsularną ( jedna AK liczyła 2 legiony, razem około 24 tys. ludzi), a więc siły były już bardzo poważne. W końcu - choć trzeba uczciwie przyznać, że pięć minut przed godziną zero - zaczęto doceniać Spartakusa i niebezpieczeństwo, jakie stanowił on i jego horda.\nW tym samym czasie Spartakus spustoszył już ze swoją armią całą Kampanię i skierował się na wschód górskim szlakiem przez Apeniny, w kierunku Apulii. Z całą pewnością wywiadowcy dość szybko poinformowali go o mobilizacji sił rzymskich. Wówczas to, jak pisze Plutarch, "odłam germański z pychy i zbytniej pewności siebie" oddzielił się od niego. Prawdopodobnie jednak nie pycha, ale względy czysto praktyczne zadecydowały o tym: wódz wiedział, że zaopatrzenie wielkiej armii, liczącej być może 90-100 tys. ludzi, posuwającej się w potężnej kolumnie, będzie nie tyle trudne, co wręcz niemożliwe, zwłaszcza teraz, gdy musi stawić czoła niezwykle silnemu wojsku. Chciał też, jak wolno nam domniemywać, wprowadzić w błąd armie konsulów i zmusić ich do rozdzielenia swoich sił. Jego wódz Kriskus na czele trzydziestotysięcznego korpusu został przeto w Apulii, kierując się w kierunku leżącej nad morzem Adriatyckim góry Garganus, położonej 100 km. na północ od słynnych Kannów. Spartakus tymczasem z resztą sił zaszył się w Apeninach, podążając krętymi, górskimi, gęsto zalesionymi szlakami, w kierunku północnym.\nTak jak przewidział, konsulowie podzielili swoje siły. Wywiadowcy donieśli mu, że Lentulus z armią, zachodzi drogę od północy, chcąc odciąć maszerującą armię buntowników od Rzymu i Północnej Italii; z kolei Lucjusz Gelliusz wraz z pretorem Arriuszem, szybkim manewrem obchodzą go od zachodu, potem południa, skierowując swe kolejne kroki w kierunku czekającego w Apulii Kriskusa.\nSam Kriskus, jak można wnioskować z Plutarcha, niezbyt starannie przygotował się do walki. Najprawdopodobniej dał się zaskoczyć szybkiemu marszowi Gelliusza i Arriusza, którzy wtargnęli w granice prowincji niespodziewanie i uderzyli na nieprzygotowaną - pochłoniętą jeszcze grabieżami - armię. Niewolnicy obciążeni łupami nie mieli ani ochoty, ani nie zebrali w sobie jeszcze odwagi, by walczyć jak równy z równym z nacierającą regularną armią rzymską. W wielkiej bitwie do jakiej doszło koło góry Garganus, armia Kriskusa została rozbita w pył. Według Liwiusza Rzymianami dowodził pretor Arriusz, co by świadczyło, że tylko część armii konsularnej Gelliusza brała udział w bitwie. Niestety, księgi tego autora szczegółowo opisujące owo wydarzenie - nie zachowały się. Mamy tyko skrót, na podstawie którego możemy wnosić o takim, a nie innym rozwoju wypadków. W bitwie ponad dwadzieścia tysięcy Spartaków straciło życie, Kriskus oddał głowę, reszta pouciekała w góry, albo dostała się do niewoli.\nSytuacja Spartakusa stała się teraz niezwykle trudna\nBył okrążony, bowiem triumfująca armia Gelliusza i Arriusza, zamykająca go od południa, ruszyła teraz w jego stronę. Jednocześnie przestraszeni gońcy donosili, że z północy, blokując wszystkie górskie drogi, zbliża się na czele swoich wojsk Lentulus Klodianus.\nSpartakus doskonale wiedział, co to oznacza: wkrótce jego siły zamknięte w górach przez dwie armie konsularne, znajdą się w prawdziwym kotle, z którego mało kto będzie w stanie ujść żywy. Wielu dowódców w podobnym wypadku uległoby załamaniu. Wielu okopałoby się i czekając na przeciwnika, postanawiło bronić do samego końca.\nAle nie Spartakus. Rozumując podobnie, jak w czasie stu dni pod Waterloo sam Napoleon, który znalazł się w dość zbliżonej sytuacji - też był zmuszony rozbić osobno armię Wellingtona i pruską Bluchera, zanim się połączą (efekt końcowy wszyscy znamy); Spartakus nie oszczędzając sił ruszył w kierunku północnym, i dopadł Lentulusa, gdy ten zaczął go już "otaczać z wielkimi siłami". Wywiązała się teraz zacięta, krwawa walka, prawdopodobnie na jednej z górskich hal, jakich sporo w Apeninach. Wojska Lentulusa zostały rozgromione i w całkowitym nieładzie zaczęły wycofywać się w kierunku północnym, odpychane, jak możemy przypuszczać, przez część ścigajacych je sił. Po bitwie rozjuszeni żołnierze Spartakusa wtargnęli do opuszczonego rzymskiego obozu i zgarnęli całe zaopatrzenie. Połowa planu była już za nimi.\nNie zdając sobie sprawy, że wojsko Lentulusa nie istnieje już jako wojsko, Gelliusz z Arriuszem podążali tymczasem podnieceni w kierunku Spartakusa, zapewne rozpamiętując jeszcze swoją ostatnią viktorię.\nNiestety. Spartakus sprawił, że dość szybko zostali zmuszeni o niej zapomnieć. Nie chcąc bowiem stępić po pokonaniu Lentulusa ostrza ofensywy, ani dopuścić, by rozogniona zwycięstwem armia ostygła, nie rozpoczął - jak zrobiłoby wielu - ucieczki na północ, o nie! - ale zawrócił na południe i jak grom z jasnego nieba spadł na zaskoczonych rzymskich dowódców. Ci, podobnie jak ich kolega, wśród szczęku mieczy, potoków krwi, jęków zarzynanych i triumfujących okrzyków zwycięzców - został całkowicie rozbici, i uciekli (?) z resztkami sił z pola bitwy, marząc tylko o tym, by ocalić własną skórę. Od wielkości do śmieszności jeden tylko krok - mawiał Napoleon, jeśli już jesteśmy przy nim - i z pewnością w stosunku do Gelliusza, jest to określenie nader prawdziwe.\nJak się zdaje ,nie przypadkiem nie słyszymy już od tego momentu o poczynaniach pretora Arriusza; tak samo jak nie przypadkiem, żaden z autorów antycznych nie wspomina w ogóle o jego obecności podczas samej kampanii. Dlaczego postać ta jest okryta taką mgiełką tajemnicy - dodajmy wstydliwej tajemnicy, którą starannie stara się przemilczeć większość antycznych autorów? Odpowiedź jest, jak się zdaje, bardzo prosta: w bitwie dowodzonej przez gladiatora Spartakusa, pretor Rzymu Kwintus Arriusz po prostu poległ, albo - co gorsze - dostał się do niewoli. Przypomnijmy sobie teraz z jakim przejęciem mówił Appian o możliwości schwytania pretora Barynusa przez niewolników, z jaką pogardą wyraża się o ich buncie Florus. Bardzo prawdopodobne, że to nie dające spokoju sumieniu Rzymian wydarzenie, późniejsi historycy starali się z zażenowaniem puścić w niepamięć. Sam Liwiusz w pełnej wersji księgi mógł swoim zwyczajem wywinąć się - po prostu nie wspominając o losie Arriusza, również ze względu na jego rodzinę, dla której było to prawdziwą hańbą.\nSumma summarum zwycięstwo Spartakusa było całkowite i niewyobrażalne - pokazał tu pełnię swego geniuszu. Porażka konsulów nie do uwierzenia. Cały świat przecierał oczy ze zdumienia, zastanawiając się, jak mogło do tego dojść. Jeńców liczono zapewne w tysiące; wielkości zdobytych taborów nie dało się policzyć.\nZwycięski wódz kazał tymczasem, "z imperatorskim przepychem", odprawić pogrzeb poległym w bitwie swoim dowódcom i do wspaniałego stosu pogrzebowego sprowadzić 300 z wziętych do niewoli Rzymian. Kiedy stos podpalono, rozpoczęło się widowisko nader żałosne. Jeńcom dano do ręki broń - aby wymowa była większa najprawdopodobniej taką, jakiej używali gladiatorzy - i kazano im na tle płonącej iluminacji "walczyć przy stosie na śmierć i życie". Spartakus ze złośliwym, ironicznym uśmiechem odgrywał teraz rolę, podobną, jak późniejsi imperatorzy na igrzyskach w cyrku. Przewodził temu przedstawieniu i wraz z innymi towarzyszami, uśmiechniętymi od ucha do ucha, oglądał, jak jeńcy zabijali się bez szans na uratowanie życia.\nDostał wyborną wprost okazję, do zrewanżowania się Rzymianom za swój pobyt w Capui; nie byłby sobą, gdyby nie potrafił jej wykorzystać.\nPo skończonym widowisku kazał, jak przekazuje Appian, "spalić nieużyteczny sprzęt wojenny (miał go teraz aż nadmiar), wymordować wszystkich pozostałych jeńców, zarżnąć zwierzęta juczne, by się zbytnio nie obarczać", a następnie skierował się na północ. Liczba 120 tys. towarzyszących mu ludzi, jaką przekazuje przy okazji ten historyk, wydaje się zdecydowanie przesadzona. Chyba, że wliczymy w nią absolutnie wszystkich towarzyszących armii Spartakusa: a więc kobiety z dziećmi, kupców, których było - jak możemy wnosić z innych wzmianek - multum, różnych włóczegów i awanturników; słowem, wszystkich, którzy nie stanowili regularnego wojska.\nRzecz charakterystyczna: w tym momencie przestał już przyjmować jakichkolwiek zbiegów, "mimo, że tłumnie się do niego zwracali". Świadczyłoby to o tym, że pomimo porażki Kriskosa uważał swoje siły po ostatnich sukcesach za w pełni wystarczające do realizacji kolejnych zamierzeń.\nJakie one były? Z całą pewnością nie marsz na Rzym - jak twierdzą antyczni dziejopisowie. Spartakus był realistą. Jako żołnierz wiedział, że zdobycie potężnego miasta - w przypadku, gdy nie ma żadnego sprzętu oblężniczego - może się okazać nader problematyczne. Na tym samym przejechał się już Hannibal, kiedy po skończonej bitwie pod Kannami, w której oddało życie 70 tys. Rzymian, zwrócił się do niego jeden z dowódców, Hannon, niezadowolony, że wódz ociąga się z ruszeniem na stolicę Republiki. Mówił wtedy wzburzony: "zwyciężać umiesz Hannibalu, zwycięstwa wyzyskać nie umiesz". Z przekazów możemy się domyślać, że i Spartakus miał swojego Hannona, może nawet kilku, ale podobnie jak jego poprzednik, nie uległ ich podszeptom, nie zaryzykował ataku na miasto.\nPo co? Rzym otoczony w dużej części wielkimi murami Serwiusza Tulliusza, zaopatrywany Tybrem w żywność, wystawi w razie czego do obrony siły równe jego armii. Oddajmy na moment głos historykowi Serge Lancelowi, który opisał umocnienia tego miasta z okresu republiki:\n"Liczący jedenaście kilometrów pierścien obwarowań, umocniony wznoszącymi się nad nim wieżami, otaczał obszar ponad czterystu hektarów. Były to największe mury obronne na Półwyspie Apenińskim. W ich najsłabszych miejscach, między Porta Collina a Porta Celimontana, właściwy mur został wzmocniony zarówno od wewnątrz, jak i od zewnątrz przez potężne fortyfikacje: od strony miasta przez agger, szeroki nasyp wspinający się łagodnym stokiem ku koronie murów, i tworzący platformę ułatwiającą przemieszczanie i manewry obrońców; od strony pół przez fosę, wykopaną na głębokość blisko dziesięciu metrów".*\nSpartakus wiedział, że nie ma sensu bawić się w straceńczy atak na tak umocnione miasto, nie mając żadnych machin do rozbijania umocnień; o wiele lepiej - rozumował - ruszyć w kierunku Alp, skąd każdy będzie mógł udać się do domu, w swoją stronę.\nMając to wszystko na względzie, myśląc, że jest już w miarę już bezpieczny, podążył po kilku dniach wahania na północ.\nTymczasem obaj konsulowie wykorzystali tę zwłokę. Nie zdając sobie sprawy z jego planów, gorączkowo starali się pozbierać do kupy oddziały, które miały szczęście (jak się okaże, pojęcie dość względne) przetrwać ostatnie bitwy. Rzym był przerażony - praktycznie wszystkim zdawało się, że zwycięska armia ruszy zaraz na miasto. W tym przypadku okrzyk Spartakus ante portas okazałby się - biorąc pod uwagę panującą histerię - jak najbardziej na miejscu. Spartakus podążał cały czas wschodnią stroną Apeninów, dlatego konsulowie postanowili zatrzymać go na terenie prowincji Picenum.\nTa prastara, wówczas gęsto zalesiona od strony gór kraina, od strony morza żyzna i równinna, zamieszkała w zamierzchłych czasach przez plemiona Illirów, podbita przez Rzym niemal dokładnie 200 lat temu, była kolejnym etapem marszu naszego bohatera. Po przekroczeniu rzeki Sangro, miał przed sobą jeden z najwyższych szczytów środkowej Italii - obecny La Maiella (2795 n.p.m.) i tu prawdopodobnie, może nieco dalej na północ, doszło do spotkania z połączonymi siłami obu konsulów, wspartymi, jak można domniemywać, kolejnymi, dosłanymi naprędce z Rzymu posiłkami.\nPonownie uderzyły na siebie zwarte szeregi piechoty obu stron, ponownie w ruch poszły pila, włócznie i gladiusy uderzające z wściekłością w tarcze i pancerze. Z jednej strony Rzym - największe imperium świata pod wodzą swoich dwóch swoich najwyższych urzędników; Rzym walczący o honor i poważnie nagryziony prestiż. Z drugiej strony wyszarpujący własną wolność i życie byli niewolnicy, później rozbójnicy, pod wodzą gladiatora, później rozbójnika. Bitwa była wielka, jak wspomina Appian, i z pewnością cała Italia zamarła w oczekiwaniu na jej wynik.\nRozbójnicy wygrali ...\nPo raz kolejny dumna Roma poniosła klęskę. Po raz kolejny Spartakus wymierzył jej tęgiego policzka. Jego militarny geniusz, jak również siła i determinacja ludzi walczących już nie o łupy, a o życie, ponownie wzięły górę. Rozbita armia rzymska pod wodzą upokorzonych konsulów, w nieładzie wycofała się przez Apeniny w kierunku stolicy. Jeśli coś jesteśmy w stanie powiedzieć o nastrojach, jakie zapanowały w Rzymie na wieść o tej klęsce, to możemy być pewni jednego: początkowe zdumienie ustąpiło miejsca przerażeniu - nikt nie wiedział kiedy zwycięska armia dotrze pod miasto, każdy sądził, że może to nastąpić już następnego dnia.\nWszelako Spartakus, zgodnie z powziętym wcześniej planem, ominął Rzym i przez Picenum skierował się w kierunku Galii Przedalpejskiej. Wczesnym latem przekroczył - tak jak Cezar, tylko w odwrotną stronę - Rubikom, i wkroczył na tereny prowincji. Sprawował tam namiestnictwo z ramienia ojców senatu, Gajusz Kassjusz, rok wcześniej sam konsul, którego Cyceron określa jako "człowieka wyjątkowej rzetelności, odwagi i stałości charakteru". Towarzyszył mu pretor, niejaki Gajusz Maniliusz; obaj panowie postanowili zaczekać z 10 tysięczną armią na Spartakusa pod Mutyną - wówczas dużym miastem położonym na północ od Padu. Najprawdopodobniej bitwa stoczyła się w pobliżu samego miasta, gdzie po raz kolejny armia rzymska - zdecydowanie mniej liczna - poniosła klęskę. Spartakus zajął rzymski obóz i pogonił do miasta uciekającego Kassjusza, który "sam ledwo się uratował".\nPo tym zwycięstwie był już właściwie wolny - mógł teraz on i jego towarzysze udać się przez Alpy, każdy w swoją stronę. Nikt nie byłby w stanie im przeszkodzić; wystarczyło tylko nie zatrzymywać się. Iść dalej.\nJednakowoż nie poszedł dalej. Zawrócił. Zamiast iść na północ, zdecydował się na marsz powrotny.\nZ jakich powodów? Dlaczego mając wywalczoną wolność, wrócił tam, skąd przybył, skierował się na południe, gdzie czekały na niego wielkie armie i żądni wyrównania rachunków Rzymianie? Dlaczego, wyrwawszy się nadludzkim niemal wysiłkiem z paszczy lwa, ponownie mu do niej wlazł?\nOdpowiedzi jest tyle, ilu historyków zajmujących się tym zagadnieniem. Najbliższą prawdy jest pewnie: był ambitny, potwornie ambitny. Ambicje rzadko kiedy bywają racjonalne. Jeszcze mniej racjonalne są wówczas, gdy człowiekowi uda się odnieść oszałamiające sukcesy, ponad to czego oczekiwał i on i inni. Wchodzi tutaj w grę żądza władzy, element nieprzewidywalnego ryzyka, chęć sięgania po więcej i jeszcze więcej.\nGdy Aleksander Wielki dotarł po pokonaniu radży indyjskiego Porosa nad rzekę Dżelam, chciał ją przekroczyć i ruszyć dalej, na podbój Indii i krańców świata. Gnała nim owa słynna pothos, czyli dobrze znana wszelkim wielkim zdobywcom chęć stawiania sobie coraz trudniejszych celów, sięgania po to, co nieosiągalne. Jeden z wodzów Aleksandra powiedział wówczas pamiętne słowa: "Jedno jest, Aleksandrze, co człowiek, który osiągnął już wszystko powinien wiedzieć - kiedy przestać"**.\nArmia pokazała wówczas rogi; Aleksander nie mógł w obawie przed buntem iść dalej. Spartakus również, jak wolno nam przypuszczać, podobnie jak Aleksander nie wiedział, kiedy powiedzieć dość. Wszelako jego armia - w przeciwieństwie do wojaków słynnego Macedończyka - miała podobny punkt widzenia do swego dowódcy. Pchała ją jednak nie, jak Spartakusa, pothos, ale najzwyklejsza w świecie żądza zdobycia kolejnych łupów, chęć prowadzenia w dalszym ciągu hulaszczego, dość nawet wygodnego, pełnego triumfów życia. Kto by wolał - można zadać sobie pytanie - po tylu spektakularnych sukcesach wracać do głuchych zapadłych wiosek w Germanii, Galii, czy Tracji; wracać do wiosek, gdzie przysłowiowy diabeł mówi dobranoc, życie jest trudne, a na chleb trzeba pracować w pocie czoła?\nTylko głupiec. Spartakus głupcem nie był, podobnie, jak większość jego towarzyszy. Musiał wybrać, aczkolwie wybór miał niewielki: między głupotą, a szaleństwem. Chyba nikt nie mógł wątpić, jakiego dokona. On sam w swoich księżycowych planach liczył na to, że Rzym nadal będzie przerażony i przez to nie dotrzyma mu pola.\nRzym jednak nie był już przerażony. Rzym był wściekły.\n84% Gladiatorzy wg M.Granta (powstanie Spartakusa)\nSpartakus Spartakus biografia Spartakus życiorys Spartakus notka biograficzna skąd pochodził Spartakus biografia Spartakusa biogram Spartakusa życiorys Spartakusa powstanie Spartakusa


Rewia Ślubna w Villi Bolestraszyce - tvpodkarpacka\n25 stycznia 2017 aktualności, nasze patronaty\nRewia Ślubna w Villi Bolestraszyce\nPo raz drugi w Villi Bolestaszyce odbyła się Rewia Ślubna, którą odwiedziły tłumy gości, porównujących oferty kilkudziesięciu firm z branży ślubno-weselnej z województwa podkarpackiego. Każda z firm przygotowała specjalne oferty dla narzeczonych. Wspaniałym akcentem był występ Renaty Johnson – Wojtowicz „Ave Maria” w asyście małych baletnic, które również wystąpiły w układzie do Hallelujah . Zachętą do wzięcia kilku lekcji był pokaz tańca Golden Dance, a dla wielbicieli atrakcji dla gości weselnych pokaz barmański.\nMożna było skorzystać z porady wizażystki, kosmetyczki i fryzjerów. Wśród wystawców zobaczyliśmy firmy zajmujące się organizacją wesel, oprawą muzyczną, fotografów i kamerzystów. Ogromnym powodzeniem cieszyły się artystycznie wykonane torty weselne, ozdobione kwiatami z lukru, które na miejscy wykonywał cukiernik i wręczał gościom. Jak zwykle nie zabrakło stoiska z fontanną czekoladową, która robi furorę na nie jednym przyjęciu weselnym szczególnie dla najmłodszych gości. Piękne modelki, profesjonalnie uczesane, z idealnymi makijażami ślubnymi występowały w sukniach z kolekcji najlepszych polskich i zagranicznych firm, dostępnych w przemyskich salonach, Gaja oraz salonie rzeszowskiej firmy IGAR, która również ma swój salon w Przemyślu. Odbył się również pokaz bielizny Sekret kobiety i wiele konkursów z nagrodami dla narzeczonych.Rewię Ślubna zakończył pokaz fajerwerków przed hotelem, gdzie prezentowały się limuzyny i stare zabytkowe samochody, którymi Para Młodych może pojechać do ślubu.\nPrevious Post:Uregulowane postępowania roszczeniowe wobec Gmin Wyznaniowych Żydowskich\nNext Post:Powiew Paryża na XI Podkarpackich Targach Ślubnych


Kłobuck: Lodowisko do zamknięcia? Starostwo wydaje sprzeciw wobec zgłoszenia burmistrza [ZDJĘCIA] | Kłobuck Nasze Miasto\nKłobuck: Lodowisko do zamknięcia? Starostwo wydaje sprzeciw wobec zgłoszenia burmistrza [ZDJĘCIA]\nPiotr Ciastek 29.01.2016 Zaktualizowano 30.01.2016\nStarostwo powiatowe wniosło sprzeciw wobec powstałego na kłobuckim rynku lodowiska. Z przepisów wynika, że musiało to zrobić, ponieważ w zgłoszeniu o budowie miejskiej ślizgawki napisano, że roboty rozpoczną się 18 grudnia 2015 roku, a stało się to wcześniej. Czy w takim razie lodowisko to samowola budowlana?\nBudowa kłobuckiego lodowiska rozpoczęła się jeszcze w listopadzie. Pierwotnie oficjalne otwarcie miejskiej ślizgawki zaplanowano na Mikołajki 6 grudnia. Jednak z powodu zbyt wysokiej temperatury powietrza do tego nie doszło. Problemy z uruchomieniem sztucznego lodowiska miała także wtedy Częstochowa.\nOkazuje się, że wobec tak cieszącego się wśród mieszkańców lodowiska starostwo wniosło sprzeciw. A dokładnie wobec zgłoszenia zamiaru jego budowy, które 17 listopada 2015 roku wniósł burmistrz Kłobucka, Jerzy Zakrzewski. Jak zauważa Henryk Kiepura, starostwo nie miało innego wyjścia.\n- Miasto zgłosiło do nas budowę tymczasowego lodowiska i zgodnie z przepisami mogło przystąpić do prac po 30 dniach. Natomiast część tych prac została wykonana wcześniej i w związku z tym wydział zgłosił sprzeciw do tego zgłoszenia. Od tej decyzji burmistrz zgłosił sprzeciw - mówi starosta Henryk Kiepura.\nDecyzję w imieniu starosty wydała naczelnik wydziału architektury, budownictwa i urbanistyki starostwa kłobuckiego. - Zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, na podstawie ustawy o prawie budowlanym została podjęta taka decyzja, a nie inna. W tym przypadku chodziło o to, że zgłoszenie o zamiarze budowy składa się przed rozpoczęciem inwestycji, a nie w trakcie. My wydajemy pozwolenie na coś, co jeszcze nie istnieje i tutaj był problem - mówi naczelnik Aleksandra Michalak-Głąb.\nBurmistrz Kłobucka, Jerzy Zakrzewski, potwierdził, że od decyzji się odwołał i podkreślił, że sprawa lodowiska leży w gestii dyrektora OSiR-u.\nTeraz ruch należy do wojewody śląskiego. - Wojewoda utrzymuje naszą decyzję albo ją uchyla. Odwołanie zostało przesłane i teraz czekamy na jego rozstrzygnięcie - dodaje naczelnik wydziału architektury. - Jeżeli decyzja wróci do nas do rozpatrzenia, to podejmujemy jeszcze raz ten wniosek, a jeśli wojewoda utrzyma decyzję to nasza decyzja staje się ostateczna - podsumowuje naczelnik Michalak-Głąb.\nZgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. - Ustawa Prawo budowlane\n6. Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: (...) 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 wyłączenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje.\nDalsze ewentualne kroki po decyzji wojewody należą do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Mieszkańców, a w szczególności dzieci uspokajamy, tempo podejmowanych decyzji na pewno pozwoli, by lodowisko funkcjonowało do końca sezonu. Wraz z Wami mamy nadzieję, że napięcie na linii starostwo-gmina nie roztopi naszej ślizgawki!\ngmina kłobuck 2016\njacek krakowian osir\nKamyk: Dworek idzie na sprzedaż. Za ile? FOTO\nronda w kłobucku\nKłobuck: Ronda Dmowskiego i Pileckiego?\nStefan Kramarski z Kongresu Nowej Prawicy oraz Mateusz Janik z Młodzieży Wszechpolskiej złożyli pismo do kłobuckiej rady miejskiej w sprawie nadania nazw kilku kłobuckim rondom. Jak miałyby się nazywać owe ronda?\nMiedźno: Maszt nadajnika przy Ułańskiej już stoi. Mieszkancy nadal protestują\nMimo protestów ruszyła budowa nadajnika. Mieszkańcy Miedźna szukali wsparcia u wojewody.\nNa barkach powiatu\nSamorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało decyzję burmistrza nakazującą staroście uprzątnięcie pryzm zawierających metale ciężkie