Listopad | 2016 | ZA MORZEM BÓG WIE CO\nPędzimy do Kioto, czyli co się stało, gdy się wcześnie wstać nie udało\nListopad 30, 2016 Sindbad\nMarzenia o szybkości – Uniform i wszystko wiesz – Surfing w cichym deszczu – Luksusy i luksusy\nSpóźnieni ze względu na byczenie się w pierzynach dotarliśmy na SA, gdzie mieliśmy nadzieję na szybkie złapanie okazji. Najlepiej takiej, która będzie jechać daleko. Najlepiej takiej, która będzie jechać od razu do Kioto. Ale z dużym bagażnikiem, żeby plecaków na kolanach nie trzeba było taszczyć. A idealnie to by było, jakby jeszcze kierowca jechał tak ze 100 km/h cały czas…no czasem 110…120 najwyżej. Marzenia piękna sprawa, ale wcale nie było łatwo się na tego stopa ustawić. "Serbisu eria" była tak skonstruowana, że samochody rozjeżdżały się w różne strony, a przy głównym wyjeździe nie można, bo tam już ruch za szybki. Ehhh. Wyglądało na to, że trochę postoimy. Zrobiło się jednak bardzo miło, kiedy podszedł do nas młody robotnik i wręczył dwa pączki nadziewane curry, pokazując, że jak je zjemy, to będzie nam cieplej. Musieliśmy bardzo biednie wyglądać.\nSkąd wiemy, że był robotnikiem? Po ubraniu oczywiście! I nie, że był brudny od smaru – nic z tych rzeczy. Poprostu w Japonii ludzie ubierają się często w odpowiednie uniformy. Zwłaszcza do pracy, co ułatwia rozróżnienie kto jest kim. Profesor? Sweter, kamizelka, sztruksy, szalik wokół szyi. Pracownik fizyczny? Specjalny kombinezon – spodnie połączone z bluzą. Pracownik korporacji, czyli tak zwany Sarariman? Czarny garnitur, czarny krawat, nieodłączna teczka. Nie pomylisz się. Wiesz kto jest kim, żadnej ściemy nie będzie. O japońskim zamiłowaniu do uniformów na świecie jest z resztą głośno. Potwierdzam jednak, to nie sterotyp.\nWracając do naszego miłego pana robotnika, pączka dał, ale nadzieję odebrał. – Hichichajku…uuu…- zdziwił się i łamaną angielszczyną dodał, że sobie ze 2 godziny postoimy pewnie. Mylił się jednak. Po pół godzinie stania wybraliśmy się na krótką przerwę toaletową, a w drodze powrotnej zagadał do nas sympatycznie wyglądający młodzieniec, który, jak sie okazało z radością do następnego SA nas zawiezie. Radował się bardzo, każde nasze zdanie powodowało u niego wybuchy śmiechu, wielce zaraźliwego z resztą. Bardzo się ucieszył kiedy Marek seriami zaczął wymieniać nazwiska japońskich skoczków narciarskich. Na koniec uraczył nas próbkami kremu do rąk, bo jak się okazało, handlem właśnie tym produktem się zajmował.\nKolejny przejazd – dwóch panów, którzy skoczyli z nami o kilkadziesiąt km. Miejsce jednak nie było najlepsze – nie było to duże SA i niewielu kierowców się tu zatrzymywało, a zaczęło padać i robić się coraz ciemniej. Tak się kończy za późne wyjście na stopa, ale co było robić? Staliśmy i szczerzyliśmy zęby. Deszcz się wzmagał, więc przenieśliśmy się pod dach. Sytuacja wyglądała dość marnie.\nTakie obrazki na japońskich parkingach. Człowiek wyjdzie z Osi, ale Oś z człowieka nie zawsze…;)\nKiedy już rozważaliśmy którą toaletę trzeba wybrać na nocleg pojawił się wybawca. Zobaczył naszą karteczkę z napisem "Kioto", wyraził zainteresowanie, więc rzuciliśmy się do niego z mapą. Na migi wyjaśnił, że może podwieźć tylko do większego SA. Zaskoczyło nas trochę, że nie mówił ani po angielsku, ani nie zagadywał po japońsku. Większość kierowców nie zrażała się tym, że nie umiemy mówić w ich języku. Radośnie gadali do nas i do siebie samych. A tu cisza. Sprawa wyjaśniła się w samochodzie, gdzie nasz dobroczyńca napisał na karteczce: "Jestem głuchy". Wręczył nam wizytówkę i dowiedzieliśmy się, że ma na imię Tatsuro, a zajmuje się sprzedażą sprzętu surfingowego. Na koniec jazdy zarządził selfie i…wepchnął Markowi w ręce 2000 jenów. Próbowaliśmy jak mogliśmy odmówić – nie dało się. Pokazał nam żeby brać i zjeść jakiś ciepły posiłek przed łapaniem kolejnej okazji, bo tu dużo kierowców, więc na pewno coś złapiemy.\nTatsuro – nasz wybawca i fundator kolacji. Surfer, znakomity kierowca. Filantrop.\nZgodnie z zaleceniem zjedliśmy pyszną zupę, wypiliśmy herbatę i czas był ruszyć w dalszą drogą. Zatrzymaliśmy się przy papierośnicy, gdzie właśnie nałogowi oddawał się młody jegomość. Tam wyszczerzyłam zęby i trzepocząc wdzięcznie rzęsami pomachałam mu przed nosem kartką z napisem Kioto. – Kioto – zawołał wesoło – Ja też Kioto – powiedział. A następnie zabrał nas do "porszaka" z napędem 4×4! Pierwszy raz w życiu mi się zdarzyło jechać taką marką i przyznać trzeba, że było wygodnie i szybko. Do hostelu zdążyliśmy w prawdzie na ostatnią chwilę (couchsurfing znaleźliśmy tylko na dwie noce), ale udało się. Plan wykonany, pokój z tatami, tradycyjne przesuwane drzwi, bardzo ładny, futon miękki, duża wanna. W końcu wanna! Wiedziałam, wiedziałam, że w Japonii prędzej czy później będą mogła się wykąpać :D. Pierwszy raz od ponad 3 miesięcy. I w końcu, na reszcie jestem w Kioto – marzenia się spełniają.\nFloret, Francuzka i frykasy, czyli jak przez 3 dni nie zwiedzaliśmy Tokio\nListopad 29, 2016 Sindbad\nTokijski puchar – Rosół uliczny – Zimno złe czy zimno dobre? – Zupa rybna i zmęczenie\nTrzy dni w hali sportowej. Taki był zasadniczy plan pierwszego "zwiedzania" Tokio. Dlaczego zrobiliśmy sobie taką pozorną krzywdę? A no dlatego, że po pierwsze w Tokio akurat rozgrywany był turniej z serii pucharu świata seniorów we florecie , więc Marek, jako florecista i fan szermierki miał zdecydowany prawo, a nawet obowiązek wziąć udział w tym wydarzeniu. No i do tego bardzo chciał. Po drugie w zawodach startowała reperezentacja Polski, więc trzeba nam było spełnić obowiązki patriotyczne i wiernie kibicować. Po trzecie spotkanie znajomych polskich twarzy po trzech miesiącach podróży to fajna sprawa. Zwłaszcza jak ci przywiozą z domu zapas magnesów na lodówkę z napisem "Warszawa", które następnie można rozdawać w ramach podziękowania za wsparcie wszelkiego rodzaju. Te zabrane z Polski skończyły się już jakiś czas temu, a tu jeszcze kawał drogi przed nami.\nAnia delektuje się pięknem szermierki, delektując się pysznym nigiri z tuńczykiem. Delektecepcja!\nW Tokio naszą gospodynią została wielce czarująca i kochana Francuzka Emma. Czuliśmy się u niej jak w domu. Mieszkanko, jak większość mieszkanek w Tokio było małe i obejmowało jeden pokój. Prywatności może niewiele, ale towarzystwo bardzo miłe. Czas dla Emmy mieliśmy jedynie wieczorami, ale i ona, zajęta studiami na uniwersytecie głównie wtedy miała czas. Posiedzieliśmy więc przy piwku i obgadaliśmy wszystko, co można było obgadać, zaczynając od muzyki i filmów, a na teorii ewolucji i tęsknocie za winem oraz serem kończąc. Jednego wieczora poznaliśmy też bardzo sympatyczną koleżankę Emmy – Stefanię, która pracuje w Toki jako niania. Niestety rodzina z którą współpracę podjęła nie specjalnie przypadła jej do gustu. Wybraliśmy się więc na pyszne kluski, które Emma zaproponowała, a które zdecydowanie podniosły Stefanię na duchu. Nas również – pyszota.\nKluski tanie i pożywne. Nic, że trzeba jeść na stojąco. Po lewej ze świnią, po prawej ze świnią w curry.\nJedzenie właściwie odbywało się na ulicy. Dość popularne w Japonii są niewielkie bary szybkiej obsługi, gdzie możesz zamówić zupę z kluskami i różnymi dodatkami. Stanie z gorącą miską w ręku, w wąskiej uliczce i wsuwanie żarcia pałeczkami jest dość trudne, ale nie daliśmy się tym przeciwnościom. Zwłaszcza, że posiłek był tani, zdrowy i rozgrzewający, a jesienny wieczór nie należał do najcieplejszych.\nStephanie, Emma i Anna. Zadowolone, bo wiedzą, że już niedługo zjedzą 🙂\nKiedyś w jednej z książek o Japonii, przeczytałam, że Japończycy preferują zimno. Podono ziębiony od maleńkości człowiek jest zdrowszy, dzielniejszy i ogólnie mniej marudny. Bardzo to możliwe, w końcu wiadomo, że zimno konserwuje i może to właśnie jeden z powodów długiej średniej życia Japończyków. Oseski z odkrytymi główkami i gołymi nóżkami, dzieci idące do szkoły w szortach i skarpetkach do kolanka, a tu temperatura 10 stopni zaledwie. Brak jest też wszędzie centralnego ogrzewania. Lekka konstrukacja większości domów może i jest bezpieczniejsza w czasie trzęsień ziemi, ale na pewno ciepła nie trzyma. Więc się tu ludzie trzęsą nie tylko razem z ziemią, ale i z zimna. Z tego ostatniego są chyba zadowoleni wszyscy oprócz "gajdzinów" (japoński wyraz określający obcokrajowca w Japonii). Emma przed spaniem nagrzewała pokój za pomocą klimatyzacji i był to jedyny luksus na jaki mogła sobie pozwolić, bo inaczej zapłaciła by za prąd jak za zboże.\nTokijski fencing squad w komplecie. W środku Katsura, która trenowała niegdyś w Warszawie.\nSala szermiercza też do ciepłych nie należała. Kiedy rano dotarliśmy do centrum olimpijskiego, radośnie powitaliśmy drużynę polską, czyli Leszka, dwóch Michałów, Piotrka, Kubę, Andrzeja i Ludwika oraz trenera naszej reprezentacji, fechmistrza Piotra Majewskiego, odrazu spostrzegliśmy, że i tu o ogrzewaniu możemy tylko pomarzyć. Wszyscy siedzą w bluzach, kapturach, zakutani w szaliki…jak tu się przebrać w strój szermierczy? Chłopaki dali radę. W turnieju indywidualnym nasi spisali się całkiem dobrze, ale w drużynówce na pewno liczyli na więcej. Nic to, może następnym razem. Za to drużyna japońska zaskoczyła wysokim, czwartym miejscem i wygraną z reprezentacją Francji, która, jak mnie poinformowano, jest bardzo dobra. Gratulacje dla gospodarzy…chociaż moim zdaniem to oni fory mieli, bo im to zimno w sali najmniej przeszkadzało ;).\nLeszek, Andrzej, Michał i Piotrek tuż przed rozpoczęciem meczu z Ukrainą.\nOstatniego wieczora w Tokio porzegnaliśmy reprezentację Polski, a także przenieśliśmy się od Emmy do innego hosta z couchsurfingu, o imieniu Yonnie. Nasza kochana gospodyni nie mogła nas dłużej gościć. Na szczęście Yonnie, sympatyczny Japończyk, nie tylko udostępnił nam wąski kawałek podłogi swojego nieprawdopodobnie małego mieszkania. Zaopatrzył nas także na noc w wygodny futon, nakarmił pyszną zupą z małżami, rybami i warzywami oraz wręczył w prezencie pyszne migdałowe ciasteczka. Ma ewidentną słabość do Polaków, bo nasz kraj odwiedził, zwiedził, a obecnie ma nawet całą playlistę z polskimi przebojami.\nMieszkanie może małe, ale na selfie zawsze miejsce się znajdzie. Ania, Yonnie i ja.\nNastępnego dnia mieliśmy udać się bardzo wcześnie na parking przy autostradzie, by dojechać do Kioto o jakiejś rozsądnej godzinie. Znów 500 km przed nami. Plan – pobudka o 5.30…O 7.30 obudziliśmy się z przeświadczeniem, że kurczaki, za późno. Nie dało się jednak innaczej. Mój organizm poprostu odmówił współpracy. Pierwszy raz w życiu naprawdę nie byłam w stanie się podnieść. Można mnie było szczypać, skubać, pacać, nawet dźgać kijem, a i tak bym nie wstała. Cóż było robić? Pogodzeni z losem ruszyliśmy łapać stopa do Kioto z nadzieją, że uda nam się odtrzeć do hostelu na czas, by się zamledować. Czy nam się udało, dowiecie się już wkrótce.\nZupa była absolutnie przepyszna, bardzo pożywna i jeszcze zdrowsza 😉\nAutostop w Japonii, czyli jak Yuki Ota pomógł nam dojechać do Tokio\nListopad 27, 2016 Sindbad\t3 komentarze\nW którym szaleństwie jest metoda? – Zorganizowana akcja – Lost in translation – Kaka demona\nAutostop w Japonii to bardzo nieprzewidywalna sprawa i niezwykłe doświadczenie. Trudno znaleźć optymalny sposób łapania okazji, bo za tym co Japończyk za kierownicą pomyśli, gdy cię zobaczy, po prostu nie trafisz. Jedno jest pewne – trzeba dotrzeć na serbisu eria nad ranem, bo na to aż się ktoś zatrzyma, można czekać pięć minut albo dwie godziny. Gdy wyruszaliśmy z Osaki, dotarliśmy na SA około godziny 8. Zaopatrzyliśmy się w wysokokaloryczny prowiant na drogę, a potem zdobyliśmy dwie mapy okolicznych autostrad. Jedną po japońsku dla kierowców, a drugą po angielsku dla nas. Strzeżonego…i tak dalej. Zlustrowaliśmy nasze pole bitwy i znaleźliśmy najlepszy punkt do łapania okazji. Chcieliśmy, żeby kierowcy ze wszystkich pasów ruchu widzieli nas z daleka, w miarę możliwości nawet przez szyby sklepu czy restauracji. Mogą się wtedy dłużej namyślić, zobaczyć jak się zachowujemy i czy można nas zaprosić do samochodu. Nie zawsze można spełnić wszystkie te wymagania, ale trzeba się postarać, bo to ma tutaj większe znaczenie niż w Gruzji czy Kirgistanie.\nSerbisu Eria. To akurat niezbyt duże, ale bywają najprawdę ogromne. Rozpoczynamy autostop Osaka-Tokio!\nAutostopowicz w Japonii nie jest bardzo częstym widokiem, chociaż ludzie są zaznajomieni z tym zjawiskiem. Hitchihaiku (serio) to coś co robią zwykle studenci albo przyjezdni z Europy, Stanów czy Australii. Dlatego od początku witały nas głównie uśmiechy i pokłony ze strony kierowców i pasażerów. Oznaczało to tyle, że rozumieją naszą sytuację i przepraszają, że nie mogą nas zabrać. Nawet jeśli po prostu nie chcą. Po jakimś czasie zatrzymał się starszy pan, biznesmen w garniturze, który po angielsku zapytał dokąd jedziemy, ale okazało się, że nie tam gdzie on. Minęło ledwie 10 minut, więc byliśmy dobrej myśli – nie powinno być problemu. Po kolejnej godzinie podszedł do nas pracownik ze stacji benzynowej, wyposażony w karton i flamaster. Gdy dowiedział się, że jedziemy do Tokyo, powiedział, że to bardzo daleko i wysmarował nam wielki napis "Nagoja", a na drugiej stronie "Tokio". Po japońsku i angielsku. Do dzisiaj nie możemy rozgryźć czy taki znak pomaga, czy przeszkadza.\nBardzo uprzejmy, japoński kierowca pomyśli być może: "Jadą do Nagoi, a ja skręcam 60 km wcześniej. Niegrzecznie byłoby ich zabrać i zostawić na drodze. Nie mogę ich wziąć. Uśmiech. Ukłon. Pomacham jeszcze."\nOczywiście nas uradowałaby podwózka do dowolnego SA przy trasie do Nagoi, a później Tokio, ale w czasie naszych podróży po Honsiu, korzystaliśmy z napisów tylko, gdy dostaliśmy takie od kierowców. Po niecałej godzinie podeszła do nas starsza pani i wytłumaczyła nam na migi, i za pomocą mapy, że jedzie ze swoim mężem tylko do Kyoto, ale mogą nas podrzucić do następnego serbisu eria, czyli nieco ponad dwadzieścia kilometrów. Dobrze było ruszyć się z miejsca. Państwo nie mówili po angielsku ani słowa, a nasz japoński był ograniczony tylko do: "dziękuję", "dzień dobry", "do widzenia", "zielony", "kot" oraz "panie Funaki jest pan ulubionym skoczkiem narciarskim mojego syna". Kapitał niewielki, ale momentami procentował.\nStarsi państwo dowieźli nas do SA, z którego rozciągał się piękny widok na jezioro Biwa, największe w Japonii. Arigato gozaimassssssssss! (dziękuję bardzooooooo uprzejmieeeee!) Krótka przerwa, usadowienie się w strategicznym punkcie przed wyjazdem z parkingu i znowu dużo pokłonów, machania, uśmiechów. Trzeba przyznać, że nawet przy nienajlepszej pogodzie, lepiej się stało, gdy wszyscy się do nas uśmiechali. W pewnym momencie byliśmy tak uskrzydleni tą serdecznością, że lada chwila wyrosłyby nam skrzydła i tak wyposażeni, w huragan ludzkiej dobroci, polecielibyśmy aż do Tokio…Hiehiehie…No niestety aż tak dobrze się nie czuliśmy. Prawdę mówiąc, uśmiechy bardzo sympatyczne, ale po dłuższym czasie nie miały już większego znaczenia. Oczywiście nie zmieniliśmy się w cynicznych tetryków, a w naszej romantycznej skorupie nie powstało żadne pęknięcie, nic z tych rzeczy. Nadal czekaliśmy na księcia, na białym rumaku, ale wyobraźcie sobie, że pod Waszą zimną wieżą przejeżdża co chwilę jakiś baron czy inny hrabia, z hufcem zbrojnych, uśmiecha się do Was promiennie i krzyczy "Powodzeniaaaaa i nie przejmujcie się smokieeeem!".\nJezioro Biwa. Dzięki częstym postojom, mogliśmy zobaczyć trochę Japonii 🙂\nPostaliśmy trochę, poskakaliśmy, żeby się rozgrzać i w końcu zatrzymał się samochód, w którym dwóch gastronomów zasuwało w okolice Nagoi. Bariera językowa była w tym przypadku trochę mniejsza, ale raz, że pomogli trochę Hidetoshi Nakata i Shinji Kagawa (warto znać choćby dwóch piłkarzy z każdego kraju  ), a dwa, że bardzo pomocny okazał się tłumacz google. Jakkolwiek tłumaczenie z japońskiego na polski nie wychodzi najlepiej, to zabawa jest przy tym przednia. Zostaliśmy na przykład zapytani, czy jesteśmy parą mężów, czy tylko dwoma facetami, podróżującymi razem. Ah te niuanse językowe.\nCzasem trzeba przystanąć i zrobić romantyczne selfie 😉\nPogawędziliśy trochę w ten sposób o pracy, o jedzeniu o tym, co jedliśmy i dlaczego nie sashimi. Bardzo wszystkiemy się dziwili, entuzjastycznie reagowali na każdą udaną wymianę zdań i w ogóle super nam się jechało. Zapunktowaliśmy również tym, że wyznaliśmy iż jesteśmy fanami szermierki, a do Tokio jedziemy głównie po to, żeby w końcu zobaczyć na żywo japońskiego mistrza – Yukiego Otę. Ale się ucieszyli! Nie wiedzieli, że po igrzyskach Yuki skończył karierę, ale przecież mógłby wpaść do hali zupełnie przy okazji, prawda?\nDotarliśmy do kolejnego SA, na którym panowie wysadzili nas, a sami poszli na papierosa. W Japonii nie można palić na ulicach, w żadnym miejscu publicznym, więc nawet na wielkim parkingu, trzeba udać się do smoking-roomu. W takiejże to wędzarni nasi dobrodzieje zagadali do ludzi, czy ktoś nie jedzie w stronę Nagoi czy Tokio i nie ma ochoty podrzucić dwójki autostopowiczów, którzy są wielkimi fanami Yukiego Oty. Momentalnie znalazły się dwie koleżanki, Kyoko i Chika, które podjęły się wyzwania.\nPo angielsku też nie mówiły zbyt dobrze, ale oznajmiły, że mogą nas zawieźć na SA, który znajduje się jakieś trzydzieści kilometrów za Nagoją. Miodzio. Dziewczyny były bardzo radosne, roześmiane i po krótkiej wymianie zdań między sobą, zagadały do nas. Na początku werbalnie, ale później również zdały się na translator. Okazało się, że szukają kogoś "przeprowadzającego się do Tokio, w książce z twarzami". Trochę zbaranieliśmy, ale zaproponowaliśmy, żeby tłumaczyły z japońskiego na angielski i od razu poskutkowało. Po prostu rozpowszechniły na facebooku informację, że jedziemy do Tokio (oglądać Yukiego Otę) i czy ktoś by nas nie przejął w drodze. Akcja zyskała więc wymiar krajowy.\nKyoko i Chika. Szalooone.\nNikt chętny na nas się niestety w internecie nie znalazł, ale Kyoko i Chika nie poddawały się łatwo. Gdy dojechaliśmy na kolejny SA, najpierw zaczęły szukać rejestracji tokijskich, a potem łowić ludzi i wprost prosić o to, żeby podwieźli nas do Tokio albo w jego kierunku. Bo chcemy zobaczyć Yukiego Otę. Jedna para nawet im nie odpowiedziała, patrząc się tylko dziwnie, ale za to kolejny zapytany od razu się zgodził. Gościu ponad czterdziestoletni, w różowiutkim Subaru, w różowiutkich kroksach, z długimi blond włosami i złotym zębem. Po angielsku też ani w ząb (hłe hłe hłe). Powiózł nas jednak doskonale. Na japońskich autostradach, choć są na prawdę dobrej jakości, nie można przekraczać prędkości 100 km/h. Jednak nasz kierowca grzał dobrze ponad 130, dzięki czemu nadrobiliśmy trochę czasu.\nPonieważ jechał sam i nie mogliśmy zajmować go rozmową przez translator, w ciszy podziwialiśmy piękne krajobrazy, a nawet zdrzemnęliśmy się zdziebko. Wysadził nas jakieś sto kilometrów od Tokio, więc byliśmy spokojni, że do mieszkania naszej gospodyni z couchsurfingu nie przyjedziemy o skandalicznej porze. W Tokio udało się bowiem załatwić noclegi na cztery noce – trzy u francuskiej studentki, Emmy, a jeden u Japończyka, Yonniego. Tym razem nie zostaliśmy przekazani kolejnemu kierowcy prosto do samochodu i musieliśmy, po zjedzeniu obiadu, znowu złowić coś sami. Tym razem odwróciliśmy tekturę na drugą stronę, gdzie dumnie prezentował się napis TOKYO. Byliśmy pewni, że w tak niewielkiej odległości od stolicy, ludzie będą się wprost zabijać w walce o to, żeby nas podwieźć.\nKluchy, rosół, owoce morza – recepta na szczęście\nGodzinę później musieliśmy zweryfikować nasze poglądy i chociaż widok na ocean mieliśmy całkiem niezły, zaczynało się już ściemniać, a to nigdy nie jest dobra wiadomość dla autostopowiczów. Nadzieja nie zaczęła nas może opuszczać, ale niecierpliwie przestępowała już z nogi na nogę. W tej właśnie chwili zatrzymał się rodzinny samochód, z bardzo rodzinną rodziną japońskich Japończyków.\nPrzed nami ostatni etap drogi do Tokio.\nOkazało się, że jadą do Tokio, do tej samej dzielnicy co my, a nawet tej samej stacji metra. Wspaniali ludzie! Dzieciątko nie było co prawda zachwycone naszym pojawieniem się, ale rodzice byli bardzo przyjacielscy. Zagadywał nas głównie on, czyli Osamu, bo ona prowadziła samochód. Sam powiedział, że jest DJem radiowym i dziennikarzem, który niegdyś grał na gitarze w zespole metalowym, a Polskę owszem kojarzy, bo jest fanem Behemota. Nie zdziwiliśmy się. Zdradziło go to, że był ubrany na czarno, miał długie włosy, brodę, niski, dudniący głos i różowe podkolanówki. Zaraz, co? Ah ten japoński eklektyzm!\nDo Tokio dojechaliśmy bardzo sprawnie – niestety na obwodnicy i w samym mieście zaczęły się korki. Nie narzekaliśmy jednak. Siedzieliśmy wygodnie, rozmawialiśmy z Samem, który bardzo się ucieszył, że chcemy zobaczyć Yukiego Otę, ale "wydaje mu się, że ten już skończył karierę". Och nieee! Wkrótce podjechaliśmy pod ich dom, pożegnaliśmy się serdecznie i zostaliśmy skierowani do najbliższej stacji metra. Stamtąd ruszyliśmy w stronę naszego lokum. Niestety używanie translatora w trakcie jazdy zużyło moją baterię, nawigacja ledwo zipiała i musieliśmy bardzo szybko znaleźć budynek, w którym mieszkała Emma. Wyszliśmy na powierzchnię i wystarczyła chwila zawahania, by pomocna Japonka zapytała się czego szukamy. Pokazaliśmy adres i chociaż nie wiedziała gdzie to jest, zaprowadziła nas do najbliższej budki dzielnicowego, który wyjął super-dokładną policyjną mapę i pokazał, gdzie mamy się kierować. Z małą pomocą miejscowego i kilku Holedrów, trafiliśmy za trzecim razem. Niech żyją miejscowi i Holendrzy!\nPierwszy japoński świt, czyli Osaka na przystawkę\nListopad 25, 2016 Sindbad\nOsaczeni w Osace – Wyludnione ulice – Kolorowe liście – Sekretny tunel\nWłóczęga po Osace zajęła nam cały dzień. Nie zobaczyliśmy wiele atrakcji turystycznych, ale nie od dzisiaj wiadomo, że dla nas atrakcją jest miasto samo w sobie. Zamiast więc jeździć drogim jak cholera metrem, pogalopowaliśmy na piechotę. Najpierw przez dzielnice południowe, które wydawały się kompletnie wyludnione. Ludzie w pracy, więc mijanych na ulicy osobników dało by się policzyć na palcach rąk i nóg. Ulice bardzo czyste, pomimo znikomej ilości koszów na śmieci, ale za to z dużą ilością restauracji, w których najtańsze dania wydały nam się zupełnie niedrogie, jak na Nippon. Pomyśleliśmy sobie, że to wspaniale i że wrócimy tutaj na kolację. Dlaczego o tym mówię? To trochę jak ta scena z kucharzem w "Polowaniu na Czerwony Październik".\nByliśmy wyjątkowo uważni, więc nie musieliśmy nabywać zatyczek.\nIdziemy więc i idziemy, i idziemy i w końcu docieramy do pierwszego punktu, świątyni Shitennoji. Prawdopodobnie jest to najstarsza świątynia buddyjska w Japonii, wybudowana jeszcze "before it was cool", pod koniec szóstego wieku naszej ery. Oczywiście z pierwotnej struktury nie zachowało się nic, a obecny kształt nadano jej już po wojnie. Była to też pierwsza świątynia, w której mogliśmy wejść do pagody i zobaczyć jak wygląda w środku. Niestety przy zakazie robienia zdjęć. W środku na wszystkich kondygnacjach znajdowały się tysiące tabliczek, upamiętniających przodków. W trakcie zwiedzania przbytku, trochę się rozpadało, więc weszliśmy do pobliskiego pawilonu, w którym po prostu się siedzi. Można coś zamówić albo nie, ale przede wszystkim można odpocząć.\nKamienna brama do świątyni. Jest zimno, ale Ania rozradowania.\nPosiedziliśmy trochę, studiując mapę i wytyczając dalszą drogę, do Zamku Osakańskiego…Osakskiego? Osaczonego? Tak czy inaczej, poszliśmy, wkraczając tym samym do centrum miasta. Centra miast japońskich są oczywiście bardzo rozległe, a czasem jest ich kilka. Osiedla są stare, ale były wielokrotne przebudowywane ze względu na liczne katastrofy naturalne i Drugą Wojnę Światową. Osaka została wtedy niemal zrównana z ziemią, a z zamku zostały jedynie fundamenty. Skąd my to znamy. Odbudowa udała się jednak znakomicie i mogliśmy podziwiać nie tylko piękną fortecę, ale również wspaniały park miejski.\nZamczysko jak się patrzy. Jak się nie patrzy to też zamczysko.\nJesień w Japonii jest cudowna. Nic, że zimno, że pada. Liście zmieniają kolory i ze względu na specyficzną wegetację, nie spadają z drzew tak szybko. Trochę jak w Polsce, ale barwy jakieś takie bardziej nasycone.\nCzy sautte, czy w zestawieniu z krajobrazem miejskim, wygląda to wspaniale, a turyści tłumnie ściągają, by obejrzeć jak matka natura zmienia makijaż na jesienny.\nObrazek wielowarstwowy. Człowiek, przyroda, beton.\nNachodziliśmy się porządnie, więc po obejrzeniu zamku z zewnątrz, wymknęliśmy się z turystycznej sitwy i rozpoczęliśmy odwrót strategiczny. Zatrzymaliśmy się jeszcze w jednym centrum handlowym, aby zakupić japońską kartę sim, dzięki której mogliśmy korzystać z internetu. By zdobyć telefoniczną, trzeba się nakombinować, napopodpisywać, a i nie zawsze to to działa jak należy. Postawiliśmy więc na sieć internetową. Trochę nas kosztowała, ale mieliśmy zapewniony kontakt z ewentualnymi gospodarzami, a także nawigację przy naszych pieszych wyprawach.\nMógłbym robić tam zdjęcia godzinami, gdyby nie to, że było bliżej zera niż dalej.\nW brzuchach burczało nam już porządnie, więc udaliśmy się do jednej z zaobserwowanych rano knajpek, gdzie wypatrzyliśmy tanią strawę. Ku naszemu zdziwieniu wszystkie okazały się zamknięte! Co u licha, nie jedzą po pracy? Czy pracują tak długo, że knajpy otwierają się dopiero po 20? W ostatniej chwili udało nam się jednak wypatrzeć jeden bar z japońskim fast foodem. Bardzo smacznym i na pewno zdrowszym, niż te, do których przyzwyczailiśmy się w Europie. Danie zamawia się w automacie, z którego pobierany jest paragon. Ten trzeba wręczyć kucharce i w 10minut wszystko jest podane do stolika. Ceny niższe niż w większości stołecznych lokali. Zupa miso gratis.\nRyż, kurczak, warzywo, zupa piwna i miso – bulion gotowany na mięsie bonito z wodorostami, z dodatkiem pasty ze sfermentowanej soi.\nNastępnego dnia mieliśmy ruszyć autostopem do Tokio, więc trzeba było wcześnie się położyć. Łapanie okazji na samych autostradach nie jest legalne, więc trzeba udać się do Punktu Obsługi Podróżnych, czy jak kto woli Service Area. Po japońsku "serbisu eria". Serio. Niestety dotarcie do takiego miejsca nie jest zawsze bardzo łatwe, więc postanowiliśmy wyruszyć z hotelu o 6 rano. Recepcja otwierała się dopiero o 7.30, więc klucz musieliśmy zostawić tam już wieczorem, a i prysznic (kilka kabin na parterze, na cały hotel), trzeba było uskutecznić o odpowiedniej porze. Pobudka przed świtem, śniadanie z Family Martu i ruszamy w drogę. Najpierw długi przejazd metrem do stacji, która znajduje się najbliżej SA, a potem kilka kilometrów na piechotę. Bagatela.\nKuszono nas różnymi przysmakami, ale chińskiej kuchni mieliśmy dosyć 😉\nSzło się bardzo przyjemnie, przez dzielnicę domków szeregowych, posiadłości i innych lokali, które nie ograniczały się do jednego pokoju z aneksem kuchennym i łazienką. Dzięki precyzyjnej nawigacji, nie mieliśmy problemu z dotarciem w pobliże SA, ale nie potrafiliśmy znaleźć wejścia dla pieszych. W końcu to stacja dla podróżnych, a podróżny porusza się samochodem. Poprosiliśmy o pomoc jednego z przechodniów, a ten zapytał się następnego i następnego, aż w końcu wspólnym wysiłkiem udało się odnaleźć sekretny tunel (naprawdę porządnie ukryty), przez który trafiliśmy do świątyni autostopowicza. Nie jest to popularna religia w Japonii, więc musieliśmy najpierw trochę się przygotować. Materialnie i mentalnie.\nW hotelu czuliśmy się dobrze, ale czasem trochę wyalienowani 😉\nŚpiewanie na Tajwanie, czyli do tanga trzeba sześciorga\nListopad 21, 2016 Sindbad\n101 sposobów na herbatę – Strzelanie i węże – Takie Tango po chińsku – Ukłon w stronę Japonii\nKolejne dni zleciały nam bardzo towarzysko. Magda i Jason to bardzo gościnni ludzie, a oprócz nas, schronienie u nich znalazła kolejna para couchsurferów – Nina oraz Sam. Belgijka i Brytyjczyk. Wspólnie schodziliśmy kawał miasta, wjechaliśmy kolejką linową na pobliskie wzgórze, gdzie mieliśmy okazję napić się herbaty parzonej i podawanej w tradycyjny sposób. Później chcieliśmy wjechać do Starbuckska, znajdującego się na 38 piętrze Taipei 101, ale okazało się, że było już zamknięte. Drugi co do wysokości budynek na świecie zobaczyliśmy więc tylko z zewnątrz i trzeba przyznać, że stanowi ładny widok. Przy okazji zobaczyliśmy też pomnik Su Yan Tsena. Ojca założyciela ustroju republikańskiego w Chinach, który czczony jest na równi przez komunistów i narodowców. Farciarz.\nHerbata piękna, widoki pyszne.\nPotem udaliśmy się na jeden z nocnych targów. W Tajpej jest ich kilkanaście i każdy z nich to wielki bazar, gdzie można kupić, zjeść i pograć. Do wyboru: strzelanie do balonów, strzelanie do tarczy, stawianie butelki do pozycji pionowej za pomocą sznurka, rzucenie kulami do celu i wiele, wiele innych. Można wygrać misia. Grać, nie graliśmy, ale za to zjedliśmy zupę na wężu. Niestety nic szczególnego. Sam rosół niezły, ale mięso…aż za delikatne. Alkohol z dodatkiem żółci wężowej też bez smaku. Mieliśmy pecha albo za dużo się nasłuchaliśmy przed podróżą. Tak czy owak wyprawa była bardzo udana (za wyjątkiem wspomnianej zupy) i choć wróciliśmy zmęczeni, to bardzo zadowoleni, że dane nam było poznać trochę miejscowego folkloru turystycznego. Jak dziwnie by to nie brzmiało.\nTaipei 101 w pełnej, nocnej krasie.\nKolejny dzień przeznaczyliśmy na odpoczynek i organizowanie sobie noclegów w Japonii. Bardzo ciężka robota. Japończyków jest bardzo dużo, ale są bardzo zapracowani i mają niedużo przestrzeni życiowej, więc wyszukanie odpowiednich osób zajęło nam cały dzień. Zdążyliśmy zjeść śniadanie i lunch, składające się ze śmierdzącego tofu (oczywiście) oraz omletu ze smażonymi ostrygami, a potem pochłonęła nas praca. Na szczęście mieliśmy dobre towarzystwo w postaci dwóch kotów syjamskich, które głośnym miauczeniem motywowały nas przy robocie. Do wieczora wysłałem chyba z dwa miliony próśb do japońskich gospodarzy, ale na koniec dnia przyszedł czas na trochę rozrywki. Skorzystaliśmy mianowicie z tego, że jesteśmy na Tajwanie, a ceny nie są kosmiczne i wybraliśmy się całą szóstką do karaoke baru.\nTakie niby nieskomplikowane, a takie trudne…\nKaraoke jest tu bardzo popularne, ale zabawa wygląda zupełnie inaczej niż tradycyjne śpiewy w polskich pubach czy klubach. Grupa przyjaciół wynajmuje bowiem pokój z odpowiednim sprzętem grającym i oprogramowaniem, bawiąc się tylko we własnym gronie, bez ryzyka publicznej kompromitacji, które wielu osobom potrafi odebrać odwagę. Co prawda ledwo się znaliśmy, ale trochę piwa i ogólny klimat w grupie zrobiły swoje. Niestety nie było bardzo wielu hitów, które gdzie indziej bralibyśmy w ciemno, ale za to Jason rozpoczął swój występ od chińskiej wersji piosenki…"Takie Tango". Okazuje się, że cover utworu Budki Suflera był hitem na Tajwanie i mówi o czymś zupełnie innym niż oryginał. W ogóle nie o tangu. Dalej poszło już z górki i śpiewom nie było końca. To znaczy był po 4 godzinach, ale przez ten czas wyśpiewaliśmy wiele piosenek i ogólnie bawiliśmy się setnie. Nawet kiedy rachunek okazał się wyższy niż zapowiadano ;).\nCeline Dion we wraku Titanica by się przewracała, gdyby usłyszała…Brawurowe wykonanie "My Heart Will Go On"\nByła to nasza ostatnia noc w Tajpej, bo rano musieliśmy sprawnie zebrać się na samolot do Osaki. Pożegnaliśmy się z Jasonem i z Magdą, pożegnaliśmy skacowane i śpiące powłoki, znane nam jako Samuel i Nina, a potem ruszyliśmy na lotnisko. Droga była długa, odprawa też, więc chyba pierwszy raz dotarliśmy do bramki w trakcie trwania boardingu. Zwłaszcza, że chińska firma, od której kupiliśmy bilety nie dała mi okazji do wykupienia dodatkowego limitu na bagaż rejestrowany, a miesiąc przed wylotem chciała za to więcej kasy niż przewoźnik tuż przed startem. No nie ważne.\nOmlet z ostrygami, czyli klasyczne śniadanie po tajwańsku.\nPo wylądowaniu powitały nas niezwykle uprzejme uśmiechy japońskiej służby celnej oraz emeryci-wolontariusze, którzy sprawdzając nasze odciski palców, wypytywali o to skąd jesteśmy. Jeden z nich był kiedyś w Warszawie, ale zna tylko niemiecką nazwę miasta. Podejrzana sprawa…\nNiestety nie udało się znaleźć nikogo, kto by nas przenocował przez dwie noce, ale za to zarezerwowaliśmy bardzo tani hotel. Jak na japońskie standardy oczywiście. Dodatkowym plusem było to, że dało się tam pojechać bezpośrednio z lotniska i nie musieliśmy się nigdzie przesiadać. W godzinę dojechaliśmy do hotelu, który stoi tuż przy stacji metra (pewnie dlatego taki tani). Recepcjonista, kłaniając się średnio co trzydzieści osiem setnych sekundy, wyjaśnił nam co i gdzie, a potem wręczył klucz do pokoju. Lokum było w zasadzie jednoosobowe, ale co tam, nie jesteśmy tacy znowu wielgachni, więc się zmieściliśmy. Family Mart, znany nam z Chin i Tajwanu, był pod ręką, a w nim gotowy ZUT – zestaw ubogiego turysty – suhi, jakaś kiełbaska, jakiś omlet, jakieś takie kuleczki z jakiegoś takiego mięsa. W każdym razie zestaw bardzo smaczny, podlany łykiem Sapporo Gold sprawił, że spało nam się nieziemsko. Rano ruszyliśmy na zwiedzanie i zaczęliśmy liczyć niewymuszone ukłony od wszystkich mieszkańców Kraju Kwitnącej Wiśni – takie zadanie matematyczne dla niewychowanych Europejczyków. Ciekawe wielce ile tego będzie na koniec. Po odkłonieniu się recepcjoniście wyszliśmy zatem na jesienne, ale słoneczne ulice Osaki…\nCałkiem niezłe jak na kupione w ichniej Żabce 😉\nMarek i trochę Ania\nZ wizytą u dyktatora i mała wspinaczka, czyli kolejne dni w Tajpej\nListopad 15, 2016 Sindbad\t1 komentarz\nZmiaaaaanaaaa waaaaartyyyyyy – Uśmiech rzeźnika – Cuchnący przysmak – Zmiana lokum\nNa drugi dzień zwiedzania Wicherek zapowiedział deszcz i postanowiliśmy poszlajać się po muzeach, spędzając większość czasu pod dachem. Same muzea nie były szczególnie ciekawe, a w Muzeum Sił Zbrojnych niewiele dało się zrozumieć z ekspozycji, ale za to działo się trochę w pierwszym punkcie naszej wędrówki po mieście. Odwiedziliśmy mianowicie memoriał Czang Kaj-Szeka i, siłą rzeczy, zobaczyliśmy znajdujące się tuż obok gmachy filharmonii i teatru narodowego.\nPo prawej filharmonia, a po lewej teatr. Albo na odwrót.\nPrzy pomniku dyktatora odbywała się akurat uroczysta zmiana warty. Choreografia nie była może porywająca, ale nie ze względu na brak umiejętności żołnierzy, tylko na tempo jej przeprowadzania. U nas sprawa jest szybka i prosta. Krok marszowy nieskomplikowany, ale zadziorny, z przytupem. U Amerykanów na wzgórzu Arlington celebra jest większa. Żołnierze chodzą jakby się skradali i maszerowali jednocześnie, a inspekcja broni jest bardzo rzeczowa. Tutaj wartownicy ruszali się dynamicznie, ale przede wszystkim klatka po klatce, zamierając w kolejnych pozycjach. Wyjątkiem były oczywiście elementy musztry i inspekcja broni, która miała charakter mniej fachowy, a bardziej pokazowy. Całość dłużyła się w pewnym momencie niemiłosiernie i z ulgą przyjęliśmy ostateczną zmianę warty.\nChłopaki muszą trochę jeszcze poćwiczyć nad synchronizacją.\nMogliśmy po niej bliżej przyjrzeć się pomnikowi samego generalissimusa. Niestety nastąpi teraz mała wrzutka historyczna. Pan generał, czy też pan generalissimus, czy też pan prezydent, to postać wielce kontrowersyjna. Dla jednych bohater, dla innych krwawy tyran, dla trzecich pół na pół. Postać jakich w historii bardzo dużo. Brał udział w rewolucji, która doprowadziła do powstania Republiki Chińskiej, a potem, jako naczelnik Kuomintangu, starał się powstrzymać kontrrewolucję komunistyczną. Z małą przerwą na rozejm i wspólną walkę z Japończykami w czasie Drugiej Wojny Światowej. To ostatnie udało mu się bardzo dobrze, natomiast w wojnie domowej przegrał z kretesem (i komunistami). On i resztki jego zwolenników schronili się na Tajwanie, gdzie kontynuował chińską tradycję repub….znaczy chińską tradycję kultu jednostki. Rządził twardą ręką, przeciwników mordował lub więził i dopiero pod koniec jego rządów, a także na początku rządów jego syna, system zaczął zakręcać troszeczkę w stronę tego, który na Tajwanie panuje obecnie.\nPogoda nienajlepsza, ale pogoda ducha dopisuje 😉\nWracajmy jednak do teraźniejszości i pomnika prezydenckiego. Wielki posąg, generał w pozycji siedzącej. Patrzy na ludzi i…uśmiecha się dobrotliwie. Wygląda bardzo zażywnie (Stachu, potwierdź!) i aż chciałoby się podejść i przytulić. "Chodźcie dzieci!" – zdaje się mówić "Każdy Chińczyk to mój przyjaciel i wnusio, pod warunkiem, że myśli dokładnie tak samo jak ja, he heeee!".\nTradycyjnie ubrany, skromny, uśmiechnięty, zapożyczony. Na zachodzie mówili o nim – generał Cash My Check.\nDzień zakończyliśmy pyszną kolacją u naszych kochanych gospodarzy, a potem spacerem z ich psem – Teddym. W czasie przechadzki rozmowy różne, w czasie których idzie (idzie – ha ha ha) poznać naszych gospodarzy lepiej. Oboje urodzili się już na Tajwanie, ale ich rodzice pochodzili z kontynentu. Mają podwójne obywatelstwo, bo kilkanaście lat mieszkali w Belize, gdzie Jimmy nadal prowadzi jakieś interesy. Zarówno on jak i Grace są już na emeryturze, bo zajmują sobie czas wolontariatem w różnej postaci. W przyszłym roku będą na przykład pomagać przy obsłudze uniwersjady, która odbędzie się w Tajpej. Łasy na to jest zwłaszcza Jimmy, pasjami ogląda koszykówkę. Oboje lubią baseball, który na Tajwanie jest sportem narodowym. Przede wszystkim jednak to zapaleni podróżnicy, którzy nie tak dawno jeszcze byli w Polsce. Oczywiście bardzo smakowały im pierogi i kiełbasa. O trunkach nic nie mówili, bo nie piją alkoholu.\nDobrze nas karmili, nie ma co!\nOstatniego dnia gościny zabrali nas o poranku na wycieczkę po okolicznych wzgórzach, by pokazać swój ulubiony szlak oraz całkiem ładną panoramę Tajpej. Niestety widoczność nie była zbyt dobra, ale wspinaczka się przydała, bo na śniadanie kazali nam zjeść kluchy na parze, nadziewane mięsem, a potem bułeczki ryżowe z nadzieniem sezamowym. Nie protestowaliśmy szczególnie ostro.\nObelisk Twardziela. Jak tu dotarłeś znaczy, że jesteść gość. Czterech gościów, czyli Anna, Grace, Jimmy i ja.\nZresztą po wyprawie zaprowadzili nas do knajpki, gdzie podawano prawdziwie chiński przysmak. Cuchnące Tofu. Tak to się nazywa, serio. W ogóle chińskie jedzenie nazywa się zwykle tak, jak się je widzi. Żadne tam szatobriandy, bezy pawłowej. Po prostu kluchy z tym i tym albo ryż z owym. Wracając jednak do tofu – rzeczywiście cuchnie. Kiedy stoi się na zewnątrz knajpy, wyziewy cuchną najbardziej. W środku tylko śmierdzi, a jak już zaczyna się jeść, to zaledwie nieźle daje. W smaku jest bardzo dobre i szybko stało się ulubioną przekąską Ani. Jimmy i Grace byli bardzo zdziwieni, że nam smakuje. Nie próbowali kiszonych, kiedy byli w Polsce.\nNaprawdę bardzo dobre i pożywne. Smród da się wytrzymać.\nPo powrocie do domu jedzenia ciąg dalszy. Ania podjęła się przygotowania pożegnalnego obiadu. Tradycyjne zestawienie. Mięso w panierce, puree, marchewka. Nie ma czasu na kaczkę z jabłkami  Dołączyły do nas dwie córki Jennifer i Jessica, więc całość zniknęła w sprawnym tempie. Dziewczyny bardzo sympatyczne, ale nie zdążyliśmy się lepiej poznać, bo musieliśmy wychodzić i zmienić lokum. Jimmy i Grace nie mogli nas dłużej gościć, więc przez CS zdobyliśmy nocleg na trzy noce u Magdy i Jasona, pary polsko-tajwańskiej. Mieliśmy im dać znać z autobusu miejskiego (wszystkie mają WiFi), że wysiadamy przy umówionej stacji metra i jedziemy do nich. Niestety pech chciał, że w tym jednym autobusie nastąpiła awaria sieci, a potem nigdzie nie mogłem złapać darmowego internetu (jak na złość, bo on naprawdę jest prawie wszędzie), więc pojechaliśmy dalej, nie informując nowych gospodarzy, o tym gdzie jesteśmy i licząc na to, że złapiemy internet na miejscu.\nTeddy był smutny, że już sobie idziemy…\nNa stacji nie ma netu. Zostawiłem Anię i plecaki przy wejściu do metra i popędziłem szukać. W McDonalnd's nie ma. KFC nie ma. Knajpa sushi nie ma. Starbucks! Jest! Nie, nie ma…A jednak jest! Napisałem szybką wiadomość, gdzie czekamy i wróciłem do Ani dokładnie w momencie, gdy Magda i Jason (dla pewności z koszulką z orłem w koronie i napisem "Polska") przyszli po nas, bo, jak powiedzieli, "oszacowaliśmy, że akurat powinniście przyjeżdżać". Prorocy jacyś czy co?\nHK Disneyland Resort, czyli dlaczego z winy Marka nie obejrzeliśmy Hongkongu\nŻegnajcie Chiny – Bajkowa niespodzianka – Juhuuuuu! – Hurrraaaa! – Jeeeeee!!!\nHogkong nie był w naszym pierwotnym planie wyjazdu. Podjeliśmy decyzję o odwiedzeniu go jeszcze w Kirgistanie, kiedy trasa przez Chiny ostatecznie się ukształtowała. Tak jak Makao, Hongonk jest specjalnym regionem administracyjnym, oddanym w 1997 roku przez Wielką Brytanię pod panowanie Chin z 50-letnim okresem karencyjnym. Spodziewałam się zatem ciekawego połączenia kultur i dużo zwiedzania. Mój podstępny Małżonek miał jednak inne plany…ale nie uprzedzajmy faktów.\nHazel kocha Szymborską. Poprosiła mnie nawet bym przeczytał jeden z jej wierszy po polsku. Chyba mi się udało 😉\nWraz z naszą gospodynią w Hongkongu-Hazel pojechaliśmy pociągiem by ostatecznie i nieodwołalnie przekroczyć granicę Chin Ludowych. W sensie tą pewną, przez wszystkich uznawaną i niewątpliwą, bo z tym gdzie się Chiny kończą, a gdzie zaczynają można dyskutować (o tym więcej w następnym tekście o Tajwanie). Krajowi Środka zrobiliśmy pa-pa nie bez pewnej ulgi. Nie chodzi nawet o to, że różnice kulturówe i polityczno-organizacyjne nas zmęczyły choć pewnie, to także odczuliśmy. Poprostu zaczęliśmy tęsknić za odmianą, za innymi ludźmi, za nowymi, niespodziewanymi zwrotami akcji, za powiewem świeżości – takim, jaki ze smutkiem zostawiliśmy w Makao.\nJedzenie nie było powiewem świeżości, ale za to było bardzo świeże i pyszne. Kurczak i kaczka w jednym\nNostalgii zatem nie było, za to gdy zajechaliśmy z Hazel do jej mieszkania, wypiliśmy hongkonskie piwo (dobre) i zjedliśmy tradycyjną hongkonską kaczkę z pyszną, rumianą skórką, okazało się, że Marek ma coś do zakomunikowanie swojej małżonce. Otóż jeszcze w Kaszgarze, gdy stało się jasne, że Mongolia nas ominie, za to będzemy w Honkongu, zgadał się z naszymi Rodzinami i wspólnymi siłami wygospodarowali fundusze na dwa bilety do Disneylandu!!! Aaaaaaa!!! Mało nie zemdlałam z radości. Hazel, którą Marek siłą rzeczy musiał dopuścić do tajemnicy, miała niezły ubaw. Dla tych, którzy nie wiedzą – jestem wielkim fanem bajek Disneya, kolejek górskich i parków rozrywki jako takich. Tak się złożyło, że moi Rodzice gdym dzieckiem była jeszcze, zabierali mnie do takowych np w Danii i były rewelacyjne. Byłam nawet w Legolandzie. Każda kolejka górska to dla mnie wspomnienie dzieciństwa i wakacji z Rodzicami. Ale jakoś do Disneaylandu nie udało nam się nigdy zajechać. Jedno z marzeń mojego życia – zobaczyć zamek Śpiącej Królewny w fajerwerkach – miało się zatem spełnić.\nTyle miłości! 😉\nObcałowywanie męża, kicanie z radości, wysyłanie dziękczynnych wiadomości do całej Kochanej Rodziny w podzięce za piękny przedgwiazdkowy prezent zajęło mi kolejne 30 min. Później kazano mi się uspokoić, bo radosna grupa chciała w spokoju przy piwku obejrzeć na projektorze Hazel "Dzień Świstaka", co znacznie utrudniały moje piski i próby wykonania tańca wojennego Indian z "Piotrusia Pana".\nPróbowałemł sił z Excaliburem już w 1992 roku. Wtedy się nie udało, a teraz…też się nie udało!\nNastępny dzień za to wolno mi było wszystko – bo kiedy przekracza się bramy Disnelandu, to wiek przestaje mieć jakiekolwiek znaczenie. A do tego Star Warsy stały się niedawno oficjalną częścią wytwórni Disneya!!! Juhuuu!!! Zdecydowanie dzień należy zaliczyć do najfajniejszych i najbardziej czarujących w moim życiu. Jazda na rollercoasterze, zdjęcia z Chewbaccą, Buzzem Astralem, pierwsza w życiu przejażdżka na karuzeli z kucykami (śmiejcie się, nic mnie to nie rusza :D), dom strachów, jazda w filiżankach a potem jazda na rollercoasterze, a potem jazda na rollercoasterze, a potem jazda na rolllercoasterze…a potem zobaczyłam jak fajerwerki otaczają zamek Śpiącej Królewny i rozpłakałam się jak dziecko…a potem jazda na rollecoasterze ;). Marek pomimo, że fanem kolejek górskich nie jest dotrzymywał mi dzielnie kroku, za co chwała mu i sława na wieki. Zwłaszcza, że musiał też wytrzymać mój szalony entuzjazm. Ale widziały gały co brały i wiedziały na co się pisały.\nNiby szaleństwo w oczach, ale dopiero jak ja zakręciłem kółkiem, to zrobiło się ciekawie 😛\nObejrzeliśmy też częściowo dwie sławetne parady. Mieliśmy trochę szczęścia, bo akurat trafiliśmy dokładnie na Hallloween, więc najpierw Mickey ze swoimi kumplami przejechał w haloweenowych strojach, a wieczorem wyskoczyli disneyowscy antagoniści. Na każdym kroku rozdawano nalepki ze złymi królowymi i innymi okrótnymi i podstępnymi postaciami oraz słodkości w myśl hasła "Cukierek, albo psikus". Może się bali, że jak ci wszyscy dorośli, co tu przyleźli i bawią się w dzieciaki postanowią zrobić psikusy, to może być nieciekawie. W każdym razie parady choć z pewnością wielce zachwycające wytrzymaliśmy jedynie przez 10 min, bo tłum był srogi.\nSzacun dla gościa za pozowanie! No i dla tego w kostiumie Astrala też.\nLiczni zwiedzający to zdecydowany minus tego radosnego miejsca, ale z drugiej strony idąc do parku Disneya, nie możemy spodziewać się niczego innego. Cieszyłam się, że nie jesteśmy tam w sezonie i w weekend, bo stanie 20-30 min w kolejce jeszcze zniosę, ale jakby przedłużyło się ono do godziny, czy nawet dwóch, jak to podobno bywa w najgorętrzych miesiącach, to mógłby mnie jednak trafić szlag. Tak czy siak fajnie było się przez chwilę poczuć jak "turysta" nie jak "podróżnik" i być dopieszczanym. Bo obsługa parku jest tak wyszkolona, że właściwie nieba by Ci przychylili najchętniej. Muszą im chyba całkiem nieźle płacić, bo szczerzą się jak druchny na weselu i dają Ci poczucie, że choć zapłaciłeś, to nie jesteś tu klientem, tylko miłym gościem.\nDynia jak na paradzie, normalnie…\nZasuwanie od rana do wieczora po parku dało się jednak we znaki. Kiedy adrenalina opadła w pociągu wiozącym nas spowrotem do mieszkania Hazel, czułam, że następny dzień może należeć tylko do tych, w których się je i śpi na zmianę. Wiedziałam, że jeśli ruszę znów na miasto, będę latać i zwiedzać zabytki, to zmęczenie może po prostu zmienić się w jakąś wredną infekcję.\nAnia jeszcze przed wielkim otwarciem parku, ale już w zabawowym nastroju\nZostaliśmy więc następnego dnia w domu, śpiąc i gadając, i rozkoszując się wsponieniami. Bo czasami po prostu trzeba zrobić przerwę. Wieczorem Hazel przygotowała pyszną kolację, dodaliśmy od siebie makaron we włoskim stylu (polskich produktów nie udało się zdobyć). Nie zobaczyliśmy zatem Hongkongu wcale – z winy Marka i jego podstęnych knowań. I chyba nikt się nie dziwi, że nie mam mu tego za złe ;).\nJedzenie, jedzenie, kocham je szalenie!\nMiasto pięciu kóz, czyli jak smakują gołębie\nListopad 12, 2016 Sindbad\t3 komentarze\nKozy czy barany? – Zośka czy badminton? – Nad rzekę czy wyżerkę? – Wolimy korniszony!\nOczarowani Makao i gościnnością Andre, nieco ociężale ruszyliśmy do granicy, by w Zhuhai kupić bilety na pociąg do Kantonu. Wszystko udało się nam bardzo sprawnie i już po niedługim czasie pędziliśmy na północ. Momentami nawet 200 kilometrów na godzinę. Dojechawszy na dworzec południowy, przesiedliśmy się w metro i wróciliśmy do przytulnego mieszkania Lulu, której jeszcze nie było w domu, ale że dała nam klucze, to nie musieliśmy czekać pod bramą osiedlową. Swoją drogą, gdy za pierwszym razem odbierała nas z ulicy, nakazała ciszę, gdy przechodziliśmy obok ochroniarza. Każdy Chińczyk przyjmujący pod swój dach obcokrajowca, ma bowiem obowiązek zameldować o tym fakcie na policji. Z naszych doświadczeń jasno wynika, że nikt tego nie robi, niemniej na strzeżonych osiedach trzeba się mieć na baczności.\nSłynna, Czerwona Wieża w Kantonie. Jest w Kantonie. Jest czerwona. Jest wieżą.\nLulu to bardzo pracowita dziewczyna i codziennie późno wracała z pracy, więc wieczory, poza ostatnim, spędzaliśmy w sosie własnym. Jeden dzień poświęciliśmy na przepierkę absolutną, a drugiego i trzeciego ruszyliśmy na miasto. Musieliśmy zostać dzień dłużej, ponieważ nasza gospodyni w Hongkogu, wracała do domu dzień później niż planowaliśmy. No bezczelna  Po Kantonie spodziewaliśmy się bardzo dużo i być może dlatego trochę się zawiedliśmy. Nie było oczywiście źle. Piękny parki, piękne świątynie, a nawet jedna katedra. Niestety zamknięta na cztery spusty, więc mogliśmy zobaczyć tylko z zewnątrz. Potem udaliśmy się do miejscowego muzeum, które jest polecane przez przewodniki i ma opinię najlepszego w Chinach południowych. Hmmm. Wydaje mi się, że czasy gdy oferuje się tylko eksponaty w gablotach już minęły, a wiele więcej tam nie zobaczyliśmy. Opisy nienajlepsze, historia zarysowana przeciętnie. Zarówno w Urumczi jak i w Lanzhou było pod tym względem zdecydowanie lepiej.\nOt koza! No i ten pomnik sławetny.\nHumory poprawiła nam wycieczka do parku, w którym oprócz pięknej natury, mogliśmy zobaczyć pozostałości murów miejskich, słynną, Czerwoną Wieżę oraz symbol miasta, czyli Posąg Pięciu Kóz, zwany, nie wiedzieć czemu, Posągiem Pięciu Baranów. Zadowoleni, ale zmęczeni rozpoczęliśmy odwrót strategiczny, urozmaicony porcją pysznego sushi. Z przyczyn oczywistych, dużo tańszego niż w Polsce. Powrót do domu, regeneracja, bo następnego dnia, wiele się miało dziać. Po pierwsze, mieliśmy spotkać się z Qian. Qian, czy też Cathy poznaliśmy jeszcze w Warszawie, gdy przyjechała na parę dni z Newcastle, gdzie studiowała. Została wtedy u nas cztery dni i bardzo dobrze się dogadywaliśmy. Niestety nie była pewna czy wróci do domu na nasz przyjazd, więc nie mogła nas ugościć, ale na kilka godzin stała się naszym przewodnikiem. Miło było zobaczyć znajomą twarz i miło było zostać trochę oprowadzonym.\nSushi po kantońsku. Tanie jak barszcz po ukraińsku.\nQian zaprowadziła nas do bardzo uroczego parku, gdzie ludzie ćwiczą tai-chi, kung-fu, grają w badmintona albo w coś na kształt naszej "Zośki". Sprzedawca lotek do tej gry rozegrał ze mną nawet mały sparing. Godzina dziennie przez miesiąc i kopałbym tyłki ;). Z parku wyszliśmy głodni, a Qian postanowiła zaprezentować nam klasyczną kuchnię kantońską. Najpierw spróbowaliśmy zupy z kluskami ryżowymi i grzybami, a potem innej, rybackiej. Przepis na nią jest prosty. Ryż, trochę chrupkiego pieczywa i to, co akurat wpadnie człowiekowi do sieci. Nie jestem pewien, co wpadło tego dnia, ale było bardzo dobre. To nie był jednak koniec naszych kulinarnych doświadczeń. Otóż zjedliśmy gołębia. Hodowlanego, młodego gołębia, który smakował jak coś pomiędzy kurczakiem, a kaczką, czy może gęsią. W każdym razie był naprawdę pyszny.\nMały powiew warszawskich wspomnień, czyli spotkanie po latach z Qian vel Cathy 🙂\nNa koniec wycieczki z Qian odwiedziliśmy akademię konfucjańską, czyli świątynię ku czci pracowitości i wiedzy. Siedemnastowieczna budowla, a właściwie kompleks, prezentowała się naprawdę imponująco, a rzeźbienia przy bramach i na niektórych ścianach, były po prostu wspaniałe. Kupiliśmy jeszcze Ani farbę do włosów, a potem pożegnaliśmy się z Qian, by pojechać na dworzec wschodni i spotkać się z Hazel, czyli naszą gospodynią z Hongkongu. Okazało się, że akurat jest w Guangzhou i postanowiliśmy kupić wspólnie bilety na pociąg. Pierwszy raz nie musieliśmy przy tym okazywać dokumentów. Qian powiedziała nam przed rozstaniem, że powinniśmy wieczorem pójść nad rzekę, bo jest tam naprawdę pięknie, ale okazało się, że Lulu uda się wcześniej wyrwać z pracy i będziemy mogli się w końcu zintegrować. Zaproponowaliśmy, że zrobimy coś polskiego do wspólnej kolacji, ale nie mogliśmy znaleźć produktów w pobliskim sklepie, więc Ania skonstruowała sałatkę ziemniaczaną, bo jakimś cudem udało sie nam zdobyć korniszony.\nWieża w świątyni Banyan. Odnowiona, ale fundamenty mają prawie 1500 lat.\nWieczór upłynął nam przeto wesoło, a oprócz Lulu i nas, przyszły jeszcze: Emma i….Chyba nie zostaliśmy sobie przedstawieni. W każdym razie ma męża i dziecko we Włoszech, ale mąż i dziecko to też Chińczycy. Oprócz wspomnianej sałatki ziemniaczanej, na kolację spałaszowaliśmy sałatkę z małymi rybkami na ostro, ogórek w sosie sojowym na ostro, coś na kształt szpinaku i świeże krewetki. Do tego stopnia świeże, że żywe tuż przed wrzuceniem na patelnię. Wszystko było pyszne, sałatka Ani cieszyła się wielkim powodzeniem u chińskich dziewcząt, a wieczór upłynął nam bardzo miłych rozmowach o niczym i wszystkim. Dosyć wcześnie poszliśmy spać, bo Lulu należał się porządny sen po ciężkim tygodniu pracy, a my mieliśmy jeszcze plany przed wyjazdem z Kantonu.\nUśmiechy promienne, bo zaraz rozpocznie się uczta. I picie dobrego wina.\nZ ciężkimi tobołami wyszliśmy z mieszkania dosyć wcześnie, by po drodze zobaczyć jeszcze świątynia Banyan, a potem z zapasem czasowym dotrzeć do dworca. Dobrze się stało, bo okazało się, że odprawa paszportowa po stronie chińskiej ma miejsce jeszcze przed wejściem do pociągu. Zdążyliśmy na pociąg w ostatniej chwili. Może przedostatniej, bo w ostatniej zdążyła Hazel. Pogadaliśmy sobie o życiu i śmierci, zdrzemnęliśmy się kapkę i nim się obejrzeliśmy, byliśmy w Hongkongu. No dobra i tak byśmy się nie oglądali, ale wiadomo o co chodzi. Hongkong powitał nas niezłą pogodą i pieruńsko drogą komunikacją miejską. Przynajmniej w skali dotychczasowych naszych doświadczeń. Szok cenowy nam się przydał, przygotował nas trochę do pobytu w Japonii, ale najważniejsze jest to, co czekało nas na miejscu. O czym napisze Ania w następnym odcinku 🙂\nPożegnalna kolacja u Lulu. Lu-lu-lubimy ją bardzo.\nMakao i po makale, czyli jak nie przegrać pieniędzy w stolicy hazardu\nListopad 3, 2016 Sindbad\nChingalia? – Grać lub zwiedzać – Rodzinka.mc – Pyszna mieszanka\nW stolicy hazardu, Makao (lub Makau) zamieszkaliśmy na dwa dni z Andre i jego rodziną – żoną i dwiema małymi córeczkami. Andre był wspaniałym gospodarzem i pomimo obowiązków zawodowych oraz rodzinnych znalazł jeszcze czas, żeby zabrać nas na wieczorny spacer po mieście. Trzeba przynać, że Makao zarówno mnie, jak i Marka poprostu oczarowało. Może to trochę kwestia tego, że jesteśmy poza domem już dwa i pół miesiąca, i wszystko co trochę bardziej znajome wydaje się bardzo bliskie sercu. A może należy przynać, że Makao jest w swojej dziwnej mieszaninie chińsko-portugalskiej i, co tu kryć, międzynarodowo-hazardowej kultury po prostu piękne, egzotyczne i fascynujące.\nWesoła gromadka po pysznej kolacji. Zaraz położymy dzieci spać i ruszymy na miasto.\nChyba najbardziej fasadowa atrakcja turystyczna Makao. Hyhyhy…Fasadowa…\nMakao to oficjalnie rzecz ujmując Specjalny Region Administracyjny Makau – jeden z dwóch specjalnch regionów Chińskiej Republiki Ludowej. Oznaczo to, że Makao to takie Chiny-nie Chiny, bo ma osobną administrację, rząd, politykę gospodarczą, walutę, politykę celną, policję, wyznacza też własnych delegatów na międzynarodowe wydarzenia. Za politykę zagraniczną i obronę tego terenu odpowiadają jednak Chiny. Do 1999 roku Mako należało do Portugalii, a do 2049, czyli przez 50 lat na mocy wynegocjowanego traktatu ma być tym czym jest – kawałkiem Chin – nie Chin o dużej dozie autonomii. Nie obejmuje go np nasz "ulubiony" Wielki Firewall Chiński – internet jest dostępny prawie na każdym kroku, a strony takie jak Google nie są blokowane.\nBuddyjska świątynia w wersji mini, a tuż obok stary mur niegdyś oddzielający portugalską część miasta od chińskiej.\nW starej części Makao czułam się jak w starym, europejskim mieście – niewysokie budynki, kościoły, parki i mnóstwo turystów i tylko tych z Chin jakby więcej ;). Miasto warto zwiedzać wieczorem, kiedy już wszyscy inni pójdą przegrywać pieniądze w kasynach. Wieczorny spacer z Andre do ruin Katedry św. Pawła, stojącej za nimi świątyni buddyjskiej, poprzez piękne uliczki z kolonialnym zabudowaniem był naprawdę wspaniałym przeżyciem. Nie bez powodu starówka Mako wpisana została na listę światowego dziedzictwa UNESCO.\nWśród miejscowych panuje lekka nostalgia za czasami portugalskimi i chętnie eksponują kolonialne pozostałości.\nDruga twarz Makao to olbrzymie kasyna, wieże, podświetlone mosty i wielkomiejskość. Przed kasynami w rytm muzyki wystrzeliwują strumienie wody z fontann, wnętrza i fasady opływają "złotem", olbrzymie cielska hoteli błyszczą neonami. Za wielkie sumy można tu…no prawdopodobnie można wszystko co się tylko zechce. Ale jest też wersja dla uboższych – busik spod stacji pociągów zabierze Cię za darmochę prosto do kasyna, gdzie będziesz mógł przegrać swoje, w pocie czoła zarobione, pieniądze. Opcja dla optymistów – wygrać mnóstwo kasy i żyć jak król. Może i kasyno zawsze wygrywa, ale z drugiej strony, żeby wygrać trzeba kupić los i do odważnych świat należy. A może jednak lepiej nie grać w karty i mieć szczęście w miłości…przysłowia sprzeczne są, więc do kasyna na wszelki wypadek się nie wybraliśmy. Zwłaszcza, że w Makao byliśmy krótko i szkoda nam było nawet nie tyle pieniędzy, co czasu. No dobra, pieniędzy też ;).\nKasyno Grand Lisboa. Nie największe w mieście, ale najbardziej…najbardziej…No po prostu najbardziej 😉\nPoszliśmy za to do bardzo pięknego parku, gdzie w cieple, ale i w cieniu drzew bambusowych rozwaliliśmy się w czarującym zakątku i zabraliśmy za uzupełnianie luk w lekturze. Obejrzeliśmy również muzeum miasta, niewielkie, lecz bardzo sympatyczne. Zawiera ciekawe połączenie motywów buddyjskich i chrześcijańskich, portugalskich i chińskich, a z tarasu można spojrzeć na panoramę miasta. Drugiego wieczora wyskoczyliśmy z Andre na "browczyk na ławeczce", czyli pojechaliśmy przez jeden z trzech mostów na należącą do Makao wyspę Taipa. Spokojne miejsce, gdzie można zjeść lokalne przysmaki i znów łyknąć trochę kolonialnego klimatu uliczek. Naprawdę przyjemnie było tak posiedzieć, pogadać i przez chwilę nic nie robić, nigdzie nie pędzić. Nawet kasynowe molochy wyglądały trochę lepiej.\nKasyna. Już jest ich za dużo, a budują nowe. Pierwsze z prawej to "Venetian". Podobno w środku pływają gondole.\nNastępnego dnia mieliśmy ruszyć spowrotem do Chin, jednak najpierw Andre zabrał nas do knajpki, gdzie podają regionalne jedzenie z Makao. Zderzenie smaków i aromotów – kuchni chińskiej i portugalskiej – pięknie podsumowało naszą wycieczkę. Krewetki w cieście, potrawka z dorsza, zupa warzywna, sałatka z pieczonymi sardynkami i kurczak w lekko pikantnym curry. Pyyyyycha. Skoczyliśmy też na przechadzkę do budynku miejscowego teatru oraz pięknej biblioteki miejskiej, gdzie niestety nie można było robić zdjęć.\nZabawne jak mieszczą takie duże ryby do tych małych puszek. Pewnie kurczą się przy marynowaniu.\nMakao z pewnością warto odwiedzić. Tu jest innaczej niż wszędzie. To nie są Chiny, to nie jest kolonia, to nie jest Portugalia, to jest unikalna mieszanka tego wszystkiego z dodatkiem współczesności, która może czasem kole w oczy, ale też stanowi o magii miejsca. Szczypta tego, szczypta owego i mamy niezwykłe, skomplikowane i wyrafinowane jednocześnie danie w postaci Makao.\nNie zawsze wychodzimy na miasto po zmroku, ale jak już wychodzimy to…świeci się 😉


Pokonkursowa wystawa rzeźby w kamieniu - Regionalny Ośrodek Kultury w Bielsku-Białej\nStrona główna » Aktualności » Pokonkursowa wystawa rzeźby w kamieniu\nPokonkursowa wystawa rzeźby w kamieniu\n05listopad 5 listopada 2014\n20 września w Miasteczku Galicyjskim w Nowym Sączu odbyło się otwarcie wystawy Współczesna karpacka rzeźba ludowa w kamieniu. To kolejna odsłona konkursu, który w tej formie odbył się po raz trzeci (pierwszy raz w 2002). W roku 2008 Muzeum Okręgowe w Nowym Sączu poprosiło o współpracę Regionalny Ośrodek Kultury w Bielsku-Białej i te dwie instytucje współpracowały również w roku 2014. Wystawa została zlokalizowana na terenie Sądeckiego Parku Etnograficznego – w Miasteczku Galicyjskim (20 września – 31 października). Bielska ekspozycja w Galerii Sztuki ROK odbywa się w obecnie. W konkursie wzięło udział 36 rzeźbiarzy z terenu Karpat (w tym 34 z Polski i 2 i ze Słowacji), złożyli oni 100 prac. Najliczniej reprezentowany była Żywiecczyzna, a pochodzący stąd twórcy zdobyli też większość nagród. Leszek Cieślik z Żywca już po raz trzeci zdobył pierwszą nagrodę, ex aequo z Kazimierzem Idzim z Chorągwicy k. Wieliczki. Nagrodę specjalną otrzymał Tibor Gurin ze słowackiej Spiskiej Nowej Wsi za wieloletnie podtrzymywanie tradycji wspólnego karpackiego dziedzictwa kulturowego na pograniczu polsko-słowackim. Projekt “Współczesna karpacka rzeźba ludowa w kamieniu – III konkurs” dofinansowało Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Konkurs poprzedzony był zorganizowanym przez Regionalny Ośrodek Kultury w Bielsku-Białej plenerem rzeźby w kamieniu, który odbył się w lipcu tego roku w Łysinie, wsi położonej k/ Łękawicy w powiecie żywieckim. Zorganizowanie pleneru wielu nowym osobom dało możliwość zmierzenia się z tym trudnym rzeźbiarskim materiałem. Efekt ich jednak był imponujący. ZAPRASZAMY serdecznie do odwiedzenia Galerii Regionalnego Ośrodka Kultury w Bielsku-Białej.\n5-28 listopada 2014\n15czerwiec 15 czerwca 2012\nKazimierz Wilczyński był znanym i cenionym artystą plastykiem. Był też powszechnie... Czytaj dalej


Mateusz Klich: Szwecja nie odpuści. Ale mamy plan na ten mecz - Niezależna\nSport • 22.06.2021 20:34\n"Zwycięstwo z nami da im pierwsze miejsce w tabeli, a każdy chce wygrać grupę. Mieć zapewniony awans to jedno, ale wygrać grupę to drugie, na pewno nam nie odpuszczą" - podkreślił Klich.\n- Szwecja to drużyna bardzo dobrze zorganizowana w obronie. Oddaje rywalowi piłkę i czeka na kontry. Na pewno trzeba uważać na Alexandra Isaka. Ze Słowacją był ich największym zagrożeniem. Zatrzymanie go będzie naszym głównym zadaniem. Jest bardzo szybki, ma świetny drybling. Do tego dochodzi również niebezpieczny Emil Forsberg\n- scharakteryzował rywala Klich.\nO skruszenie szwedzkiej defensywy jest jednak spokojny. "Będziemy się starali strzelić bramkę. Widziałem statystyki, wiem że Szwedzi dobrze bronią. Mamy jednak ludzi do tego, aby im strzelić dwa gole lub więcej. Mamy plan na ten mecz. Musimy pozostać skoncentrowani" - podkreślił.\nUspokajający mecz z Hiszpanią\n- Mecz z Hiszpanią nas uspokoił, bo nie pożegnaliśmy się z turniejem, pomógł nam. Mogliśmy się pokusić nawet o wygraną. To dobry punkt wyjściowy, bo teraz wiemy, że tak powinniśmy grać i mam nadzieję, że to pomoże wygrać ze Szwecją\n- Lubię krótkie przerwy. Mógłbym tylko grać, a nie trenować. Rozegrałem już wiele spotkań, wiem jak się regenerować. Fizycznie nie ma różnicy czy to mecze w klubie, czy w reprezentacji. Lubię grać co trzy dni\nSzwecja w przeszłości była niewygodnym rywalem dla biało-czerwonych. Z 26 dotychczasowych meczów Polacy przegrali aż 14, w tym pięć ostatnich - cztery o punkty eliminacji mistrzostw Europy 2000 i 2004 oraz towarzyską potyczkę w Sztokholmie w czerwcu 2004. Początek meczu w Sankt Petersburgu o godzinie 18. W tym samym czasie w Sewilli Hiszpania będzie grała ze Słowacją.\n#Mateusz Klich #reprezentacja Polski #Euro 2020


Raport SportoweFakty.pl: Kamil Glik nie ma sobie równych w Europie - Sport WP SportoweFakty\nRaport SportoweFakty.pl: Kamil Glik nie ma sobie równych w Europie\nNie ma w bieżącym sezonie drugiego tak skutecznego defensora, jak [tag=4892]Kamil Glik[/tag]. Polak ma realną szansę na wyrównanie strzeleckiego rekordu włoskiej Serie A, który w 2001 roku ustanowił [tag=6519]Marco Materazzi[/tag].\nMaciej Kmita 05 Kwietnia 2015, 13:20\nKapitan Torino trafił w tym sezonie do siatki Cagliari, Palermo, Genoi (dwukrotnie), Milanu, Napoli i Atalanty, dzięki czemu jest drugim najlepszym ligowym strzelcem Byków - w zespole Giampiero Ventury skuteczniejszy od niego jest jedynie Fabio Quagliarella (11). Glik z siedmioma golami na koncie jest za to najskuteczniejszym obrońcą nie tylko Serie A, ale i całego Starego Kontynentu, jeśli nie brać pod uwagę bramek zdobytych z rzutów karnych!\nSpośród wszystkich defensorów grających w 10 najlepszych wg współczynnika UEFA ligach Europy więcej goli od Glika strzelił Mijar Marić z KSC Lokeren, ale szwajcarski stoper niedawnego rywala Legii Warszawa aż sześć z ośmiu swoich bramek zdobył po strzałach z rzutów karnych. Tymczasem Glik nie odpowiada w swoim zespole za wykonywanie "11", co znacznie mogłoby poprawić jego dorobek (Torino otrzymało w tym sezonie Serie A już pięć rzutów karnych), a wszystkie gole strzelił po dośrodkowaniach kolegów ze stałych fragmentów gry.\nNajskuteczniejszym obrońcą Europy jest w tym momencie Bogdan Mitrea z rumuńskiego FC Viitorul Constanta, który zdobył już 11 bramek, ale aż osiem trafień zaliczył z rzutów karnych. 28-letni stoper jest wespół z Kamilem Bilińskiem wiceliderem strzelców rodzimej ekstraklasy, a do lidera brakuje mu tylko jednego gola. Najskuteczniejszymi obrońcami T-ME są natomiast w tej chwili Łukasz Burliga z Wisły Kraków, Jakub Rzeźniczak z Legii Warszawa i Mariusz Magiera z Górnika Zabrze, którzy strzelili po cztery gole. Magiera jednak wszystkie trafienia zaliczył z "11".\nJeśli wyrzucić poza nawias bramki zdobyte przez obrońców z rzutów karnych, w żadnej z najwyższych klas rozgrywkowych w Europie nie ma defensora skuteczniejszego od Kamila Glika. 27-letni reprezentant Polski już teraz wyrównał polski rekord strzelecki w Serie A, który w sezonie 1985/1986 ustanowił Zbigniew Boniek. Do tego kapitan Torino ma na koncie też po jednym trafieniu w Lidze Europy i el. Euro 2016.\n"Il Capitano" wciąż ma realną szansę na wyrównanie rekordu Marco Materazziego, który w sezonie 2000/2001 zdobył w Serie A 12 bramek i jest najskuteczniejszym obrońcą w historii włoskiej ekstraklasy. Warto jednak zaznaczyć, że mistrz świata z 2006 roku aż siedem goli strzelił wówczas z rzutów karnych.\nNajskuteczniejsi obrońcy 10 najlepszych lig Europy wg współczynnika UEFA:\nBramki z "11"\nGerard Pique FC Barcelona 4 0\nMikel San Jose Athletic Bilbao 4 0\nShkodran Mustafi Valencia CF 4 0\nDavid Lomban Elche CF 4 2\nBranislav Ivanović Chelsea Londyn 4 0\nRicardo Rodriguez VfL Wolfsburg 6 3\nNaldo VfL Wolfsburg 6 0\nKamil Glik Torino FC 7 0\nEliseu Benfica Lizbona 4 0\nAissa Mandi Stade Reims 4 0\nMexer Stade Rennes 4 0\nIgor Smolnikow Zenit St. Petersburg 4 0\nDario Srna Szachtar Donieck 4 2\nGregor Balazic Karpaty Lwów 4 0\nJoel Veltman Ajax Amsterdam 4 0\nMijar Maric KSC Lokeren 8 6\nKamil Glik wyrówna rekord Marco Materazziego?\nÓsmy gol Kamila Glika dla Torino w sezonie! Inter Mediolan nie wygrał z bankrutem\nPKO Ekstraklasa. Jest decyzja ws. meczu Cracovia - Lech\nStefan Szymon Szkuciak 05-04 18:18 Zgłoś komentarz\nGlik do Stilonu Gorzów może zagoszczą europejskie puchary na Myśliborskiej\nSpermaGolloba 05-04 17:20 Zgłoś komentarz\nZe Skrtelem w Liverpoolu, albo z Pepe w Realu go widze\ntorunianin2 05-04 15:05 Zgłoś komentarz\noby nie luis van gall go zniszczy\nTomek Jamróz 05-04 14:14 Zgłoś komentarz\nGlik do Manchesteru!\nPolacy za granicą Piłka w Europie Turyn Włochy Piłka nożna Torino FC Kamil Glik Serie A Piłka nożna we Włoszech


In Bruksela Przewodnik - Księgarnia turystyczna\nIN - to seria nowoczesnych, dwujęzycznych (pol.-ang.) poradników dla podróżnika poszukującego oryginalnych i nietuzinkowych miejsc. W 20 tomach prezentuje 20 miast świata i to, co najlepszego mają do zaoferowania. Oprowadza po najmodniejszych klubach. Otwiera drzwi lokali, które nie dla każdego są dostępne. Wie, które sklepy są na topie i radzi, jak i jakie robić w nich zakupy; które galerie są najbardziej ekstrawaganckie i kogo w nich można spotkać. Wskazuje najlepsze hotele, restauracje, kafejki i bary. Pokazuje prawdziwe życie wielkich miast, ich puls i rytm. Żadnych zabytków, historii, nudnego zwiedzania. Tylko praktyczne porady: ceny, godziny otwarcia, adresy, nazwy. Wszystko sprawdzone i z ostatniej chwili.


Warunki członkostwa na 2020 r. - PSBE - Polskie Stowarzyszenie Branży Elektroenergetycznej\nW dniu 10 października 2019 r. na Zamku Królewskim w Niepołomicach odbyło się Nadzwyczajne Walne Zebranie Członków PSBE, które zatwierdziło istotne zmiany w statucie organizacji, w tym zwłaszcza zapisy dotyczące rodzajów członkostwa w stowarzyszeniu oraz korzyści z nich płynące.\nZgodnie z nową otwartą na nowych członków ideą stowarzyszenia zostały ustalone dwa rodzaje pakietów dla indywidualnych członków i trzy rodzaje pakietów dla firm wspierających działalność stowarzyszenia.\nDecyzją Zarządu PSBE nowe osoby fizyczne i firmy zainteresowane członkostwem mogą uczestniczyć w życiu stowarzyszenia nieodpłatnie do końca 2019 r.\nWięcej informacji na temat rodzajów członkostwa na stronie: https://psbe.org.pl/stowarzyszenie/zostan-czlonkiem/


Pieszo do urny, rowerem do Holendrów\nW prounijnej wycieczce rowerowej do Holendrów zorganizowanej 8 czerwca br. przez Osiedlowy Klub PTTK, M-2-Polimer" przy Myszkowskiej Spółdzielni Mieszkaniowej uczestniczyło 13 turystów, którzy korzystając ze słonecznej pogody pokonali łącznie 49 km na trasie Myszków - Niegowa - Mzurów - Holendry - Myszków. Wycieczce przyświecało hasło: pieszo do urny Referendum Europejskiego, rowerem do Holendrów.\nKażdy cyklista w punkcie startu otrzymał nie tylko rogala z nadzieniem czekoladowym na drugie śniadanie, ale i gadżety unijne (balonik, chorągiewkę lub breloczek, kierownik grupy - koszulkę), nawet pieczątkę potwierdzającą udział w wycieczce uzyskano w jednym z lokali referendalnych na trasie ekskursji.\nPrzysiółek Holendry - czytamy w przewodniku - powstał ponad sto lat temu, gdy hr. Raczyńscy z pobliskiego Złotego Potoku sprowadzili do swych dóbr mieszkańców Flandrii dla podniesienia kultury rolnej i tutaj ich osiedlili. Jednak miejscowi ludzie w rozmowie z nami zupełnie inaczej tłumaczyli nazwę wioski: "po wojnie, gdy ustalano nazwy wiosek, nazwano ich Cholindry, bowiem mieszkał tu gość nazywający się Cholinder".\nPo przybyciu do celu wędrówki okazało się, że wioska Holendry (leżąca w pow. częstochowskim) liczy 8 gospodarstw, że na miejscu nie ma ani sklepu, ani sołtysa. Podyskutowano z miejscowym rolnikiem, który nie kwapił się nie tylko wstępować do Unii, ale nawet wziąć udział w referendum. Mamy nadzieję, że ostatecznie wybrał się ze swą rodziną do sołectwa w Bystrzanowicach, by zagłosować "za a może nawet przeciw UE".\nW drodze do Holendrów myszkowianie spotkali się w Niegowej z rowerzystami ze Szkolnego Klubu Turystycznego przy Gimnazjum w Przyrowie kierowanymi przez nauczyciela Z. Machurę, którzy tego dnia także postanowili odwiedzić wioskę Holendry. Wymieniono doświadczenia i upominki, po czym każda ekipa ruszyła w dalszą drogę (tzn. myszkowianie do Holendrów, przyrowianie do Świętej Anny). Myszkowscy rowerzyści wrócili do domu z opóźnieniem, bowiem w Holendrach na szutrowej dróżce przebił dętkę jeden z nich; klejenie i wymiana ogumienia zajęła sporo czasu niewprawnemu turyście.\nKolejne spotkanie turystów obydwu klubów - w Boże Ciało na ogólnopolskim zlocie przodowników turystyki kolarskiej PTTK w Czechowicach k. Gliwic. Na zlot każdego roku organizowany w innym regionie kraju przybywa przeciętnie 300 rowerzystów, są to z reguły organizatorzy imprez rowerowych, prezesi klubów, a więc aktywiści organizujący życie turystyczne rowerzystów i propagujący zdobywanie odznak turystyki kwalifikowanej.


Szybkie płatności zmieniają sklepy | Poradnik Handlowca online\nJesteś tutaj: Szybkie płatności zmieniają sklepy\nKonsumenci w epoce rewolucji cyfrowej przywykli do obecności coraz bardziej zaawansowanych rozwiązań technologicznych w swoim otoczeniu, co znajduje swoje odzwierciedlenie również w handlu. Wg Mastercard Reseach w 2017 r. 29% Polaków podczas zakupów skorzystało ze smartfona. Większość, aby porównać ceny produktów. Niemal połowa naszych rodaków zdecydowała się na płatność za pomocą telefonu.\nRosnące znaczenie smartfonów oraz rozwój Internetu rzeczy będą coraz silnej wpływać na kształt płatności. Według raportu „Tomorrow’s Retail” do 2020 r. aż 90% użytkowników smartfonów przynajmniej raz dokona płatności mobilnej . Dlatego producenci intensywnie pracują nad kolejnymi udogodnieniami. W pierwszych dniach stycznia 2019 r. jedna z marek telefonów komórkowych ogłosiła inicjatywę utworzenia rozwiązania Software POS, wykorzystującego smartfon jako terminal płatniczy. Testowanie nowych rozwiązań w dziedzinie płatności rozszerza się też na uwierzytelnienia biometryczne. Jednym z nich jest Selfie Pay, który autoryzuje transakcję analizując rysy twarzy użytkownika i porównuje je z zapisanym obrazem właściciela karty. Płatność potwierdzana jest przez mrugnięcie.\nW Chinach opracowano Sunmi K1 – kiosk samoobsługowy dla sieci fast-food i supermarketów, wykorzystujący technologię Smile to Pay. Dzięki kolejnym udoskonaleniom, biometryczne płatności zyskują coraz większe zaufanie społeczne, również w Polsce. Jak podaje raport Visa Digital Payments Study z 2017 r., polscy konsumenci mają zaufanie do biometrii. Aż 83% badanych uważa, że jest ona bezpieczną formą uwierzytelnienia.\nWg badania L’Observatoire Cetelem BNP Paribas Personal Finance z 2017 roku, 39% klientów uważa, że kolejki do kas są zbyt długie . Upowszechnienie sklepów bez kas, jak np. Amazon Go nadal wydaje się odległe, to na europejskim rynku pojawiają się już rozwiązania, które umożliwiają taki model sprzedaży. System RFID (Radio-frequency identyfication) oparty o transmisję danych towarów za pomocą fal radiowych, czy technologia „Wearables”, która dzięki mikrochipowi umieszczonemu np. w pierścionku umożliwia płatność bez wyciągania portfela, to niektóre z innowacji oferowanych przez rynek. Do rozwiązań usprawniających zakupy i płatności można zaliczyć też kasy samoobsługowe.\nAktualności, Detal/Hurt, Strefa detalisty\nPłatność zbliżeniowa bez PIN do 100 zł\nMastercard poinformował o otrzymaniu od Narodowego Banku Polskiego zgody na podwyższenie do 100 zł limitu płatności zbliżeniowych bez podawania kodu PIN. Organizacja przewiduje, że zmiana ta nastąpi nie wcześniej, niż w II kwartale 2019 r. Dzięki niej posiadacze wydanych w Polsce kart z logo Mastercard lub Maestro otrzymają możliwość płacenia szybko, wygodnie i bezpiecznie, bez konieczności podawania kodu PIN do kwoty 100 zł włącznie.\nPłatności zbliżeniowe w każdym sklepie\nPonad 99,9% terminali płatniczych używanych w Polsce obsługuje płatności zbliżeniowe, wynika z danych Visa. W ciągu najbliższych tygodni Polska ma się stać pierwszym krajem na świecie, w którym zbliżeniowo będzie można zapłacić w każdym punkcie sprzedaży.


4. Enkodery - SELS\n1. Czujniki - detekcja i pomiar (4460)\n3. Systemy bezpieczeństwa (348)\n4. Enkodery (176)\n5. Kontaktowy pomiar pozycji i przemieszczenia (94)\n7. Technika połączeń (704)\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 80mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 19.7 mm, średnica wału fi 9mm, kabel 2m, 10-24VDC, 1 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 249,13 PLN\ncena po rabacie netto: 1 249,13 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 105mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 14mm, kabel 2m, 10-24VDC, 10 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 105mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 14mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 120mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 11mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 266,79 PLN\ncena po rabacie netto: 1 266,79 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 120mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 19mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 140mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 11mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 297,69 PLN\ncena po rabacie netto: 1 297,69 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 140mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 14mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 140mm, grubość kołnierza 9mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 24mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 160mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 14mm, kabel 5m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 381,55 PLN\ncena po rabacie netto: 1 381,55 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 160mm, grubość kołnierza 7mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 19mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 160mm, grubość kołnierza 9mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 24mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 341,83 PLN\ncena po rabacie netto: 1 341,83 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 160mm, grubość kołnierza 9mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 28mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 200mm, grubość kołnierza 12mm, magnes fi 79,9 mm, średnica wału fi 38mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 756,73 PLN\ncena po rabacie netto: 1 756,73 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 200mm, grubość kołnierza 9mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 19mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 390,38 PLN\ncena po rabacie netto: 1 390,38 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 200mm, grubość kołnierza 9mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 24mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 200mm, grubość kołnierza 9mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 28mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 250mm, grubość kołnierza 12mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 28mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 606,66 PLN\ncena po rabacie netto: 1 606,66 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 250mm, grubość kołnierza 12mm, magnes fi 39,1 mm, średnica wału fi 38mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n2 052,46 PLN\ncena po rabacie netto: 2 052,46 PLN\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 300mm, grubość kołnierza 12mm, magnes fi 79,9 mm, średnica wału fi 38mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n1 973,01 PLN\ncena po rabacie netto: 1 973,01 PLN\nKod towaru: MN35042100122\nNazwa: enkoder inkrementalny, 100 imp., średnica 350mm, grubość kołnierza 12mm, magnes fi 79.9 mm, średnica wału fi 42mm, kabel 2m, 10-24VDC.\nOpis: enkoder inkrementalny, średnica 350mm, grubość kołnierza 12mm, magnes fi 79,9 mm, średnica wału fi 42mm, kabel 2m, 10-24VDC, 100 imp., możliwość wykonań na inną liczbę impulsów z zakresu od 1 do 2048 imp.\n2 233,43 PLN\ncena po rabacie netto: 2 233,43 PLN


Wynajmę pokój: Poznań Jeżyce , ulica Sienkiewicza, 25 m2, 800 PLN - Domiporta.pl\nPokój 25,0m2, Poznań, Jeżyce, Sienkiewicza\nPokój na wynajem Poznań, Jeżyce, Sienkiewicza - 25,0m2\nPolecam do wynajęcia pokój w mieszkaniu przy ul. Sienkiewicza w Poznaniu (Jeżyce). Lokal ma powierzchnię ok. 140 m2 na którą składają się: -cztery niezależne pokoje o pow. ok. 25m -mały pokój 12 m2 -powierzchnia otwarta, salon z aneksem kuchennym -dwie łazienki Mieszkanie mieści się na pierwszym piętrze w zabytkowej kamienicy z roku 1905. Możliwość wynajęcia do trzech miejsc postojowych na terenie zamkniętym za bramą (w cenie 200 zł każde). Lokal wolny od zaraz. Opłaty: Czynsz najmu 600 zł miesięcznie (właściciel nie wystawia faktury vat) w tym oplaty za prąd, gaz, woda, wywóz śmieci. Wymagana kaucja: jednomiesięczny czynsz najmu Zarządca budynku: prywatny właściciel całego budynku Rodzaj ogrzewania: piec dwufunkcyjny gazowy Minimalna wysokość do sufitu ok. 2,5 m Biuro pobiera prowizję od najemcy. Kontakt i prezentacja: Ewelina Owczarkowska Doradca ds. Nieruchomości GSM: 607pokaż telefon Van Hausen Sp.j. Odpowiedzialność zawodowa: numer licencji 9479\nNumer oferty: PW85141\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Pokój Jeżyce, Sienkiewicza Powierzchnia: 25,0 m2 Cena: 800 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr PW85141\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Pokój Jeżyce, Sienkiewicza Powierzchnia: 25,0 m2 Cena: 800 PLN Proszę o kontakt


zęby- górne trójki - Forum 2021 - RODZICE.PL\nMamuski podzielcie sie swoimi doswiadczeniami….czy rzeczywiście górne trojki to jedne z najbardziej bolesnych zębów (chodzi oczywiście o wyżynanie). Słyszałam różne opinie na ten temat…. Moj Synuś jest od kilku dni jest bardziej marudny…cierpi, dziąsła opuchnięte….jak bylo z Waszymi dziecmi?\n2 odpowiedzi na pytanie: zęby- górne trójki\nRe: zęby- górne trójki\nNiestety, Zuzce wychodziły b. boleśnie. Mało jadła i popłakiwała w nocy. Właśnie w czasie wyłażenia górnych trójek po raz trzeci w życiu spała ze mna…\nNie mam zbyt dużego porównania bo my mamy tylko dolne jedynki i górne trójki ale zdecydowanie wyżynanie tych górnych było dla nas trudniejsze. Wiązało się z to z wieloma nieprzespanymi nockami. Oby u Was lekko poszło\nZnasz odpowiedź na pytanie: zęby- górne trójki


Rocznica Konstytucji 3 maja i życzenia\nMówi się, że konstytucja 3 Maja to było wielkie osiągnięcie, że Polska miała pierwszą w Europie i druga na świecie nowoczesną konstytucję. Czy to prawda? Po pierwsze, konstytucja 3 Maja była spóźniona. Państwo polskie upadało pod naporem zaborców, konstytucja nie weszła tak naprawdę nigdy w życie i nie mogła zostać sprawdzona. Zatem jej wartość praktyczno-polityczna jest niepewna. Po drugie, owa Czytaj dalej\nW kategorii: Historia, Polityka, Ustrój i państwo Oznaczony jako: Konstytucja 3 maja, upadek Rzeczypospolitej, zabory 1 Comment


Concierge Room, Pokój Club, Łóżko king - Poczekalnia VIP\nConcierge Room, Pokój Club, Łóżko king - Łazienka\n21 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Joga\n24 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Concierge Room, Pokój Club, Łóżko king, Poczekalnia VIP\n25 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Concierge Room, Pokój Club, Łóżko king, Poczekalnia VIP\n26 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, Widok, Pokój\n27 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, widok na miasto, Widok z pokoju\n28 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, widok na miasto, Pokój\n31 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Concierge Room, Pokój Club, Łóżko king, Łazienka\n32 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, widok na miasto, Łazienka\n34 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Zaplecze fitness\n36 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Concierge Room, Pokój Club, Łóżko king, Poczekalnia VIP\n40 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, Widok, Widok z pokoju\n43 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój\n45 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Concierge Room, Pokój Club, Łóżko king, Poczekalnia VIP\n46 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Concierge Room, Pokój Club, Łóżko king, Poczekalnia VIP\n47 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, Widok, Pokój\n49 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój\n51 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, widok na miasto, Pokój\n55 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój\n57 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Widok z pokoju\n58 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Widok z pokoju\n59 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój\n63 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, Widok, Pokój\n64 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, widok na miasto, Pokój\n65 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, widok na miasto, Pokój\n66 - Boston Marriott Long Wharf, Boston, Pokój, Łóżko king, dla niepalących, Widok, Pokój\nObiekt pozostanie zamknięty od 12 marca 2020 aż do odwołania.\nTarg Quincy (6 minut spaceru)\nConcierge Room, Pokój Club, Łóżko king\nBoston Marriott Long Wharf — często zadawane pytania\nCzy obiekt Boston Marriott Long Wharf umożliwia bezpłatne anulowanie rezerwacji i pełny zwrot kosztów?\nTak, w obiekcie Boston Marriott Long Wharf można za pośrednictwem naszych stron zarezerwować pokój i bezpłatnie anulować tę rezerwację z pełnym zwrotem kosztów, o ile prośba o anulowanie zostanie przesłana na kilka dni przed datą zameldowania. Należy zapoznać się z zasadami i warunkami anulowania podanymi w regulaminie obiektu.\nCzy obiekt Boston Marriott Long Wharf jest obecnie otwarty?\nCzy Boston Marriott Long Wharf oferuje miejsce parkingowe?\nCzy Boston Marriott Long Wharf to obiekt z basenem?\nCzy Boston Marriott Long Wharf akceptuje zwierzęta?\nJakie godziny zameldowania i wymeldowania ma Boston Marriott Long Wharf?\nCzy Boston Marriott Long Wharf ma restaurację lub czy są jakieś restauracje w pobliżu?\nTak, w obiekcie znajduje się restauracja, której specjalnością jest kuchnia amerykańska. W pobliżu znajdują się takie restauracje jak Legal Seafoods (1 min pieszo), Ben & Jerry (1 min pieszo) i The Reef (1 min pieszo).\nBeverley, usWycieczka rodzinna: 1 nocleg,