Atomówki w nowych fragmentach serialu Cartoon Network - Antyradio.pl\n„Atomówki” w 2 fragmentach nowych odcinków\nCzekacie na świeże przygody Atomówek? Ten czas może Wam umilić obejrzenie kolejnych fragmentów odcinków rebootu serialu.\nDziewczynki wrócą na antenę Cartoon Network po 11 latach nieobecności. Będzie je można również oglądać w polskiej wersji językowej w ramówce rodzimego oddziału stacji. Jedenaście premierowych odcinków widzowie będą mogli oglądać w weekendy o 8:30, a powtórki o godzinie 19:00. Wyjątkowo w dniu premiery (23 kwietnia 2016) stacja wyemituje dwa pierwsze epizody jeden po drugim. W sumie powstało ich jednak 40, a widzowie zza wielkiej wody będą się mogli z nimi zapoznać już od 4 kwietnia 2016.\nZa nowe „Atomówki” będzie odpowiadać Craig McCracken, twórca oryginalnych serii. Głosy Bójce, Bajce i Brawurce podkładały wcześniej odpowiednio: Cathy Cavadini, Tara Strong i Elizabeth Daily. Tym razem do tego zadania zaangażowano już inne osoby, a są nimi aktorki: Natalie Palamides, Kristen Li oraz Amanda Leighton. Powróci za to Tom Kenny jako narrator i burmistrz Tonwsville.\nW oczekiwaniu na „Atomówki” możemy zapoznać się już z fragmentami dwóch premierowych odcinków:\nNowa seria to też odświeżona szata graficzna, o której opowiedział Nick Jennings, producent wykonawczy serialu:\nOryginalna produkcja miała charakterystyczną grafikę, co było świetne. Jednak rozumiemy, że nasza dzisiejsza widownia jest inna, podobnie jak sposób, w jaki opowiadamy historię, dlatego staramy się, żeby postacie były nieco bardziej szczegółowe i realistyczne. Graficzna jakość oryginału może być przeszkodą dla publiczności przyzwyczajonej do starego materiału, więc trochę złagodziliśmy wygląd bohaterek. "\nCzym zatem nowe „Atomówki” mają się różnić od wersji z lat 90.?\nZmieniliśmy kilka drobnych rzeczy - dodaliśmy małe kulki we fryzurze Bajki, odstające włosy na głowie Bójki oraz zwiększyliśmy rozmiar kokardki Brawurki. Od razu zakochacie się w bohaterkach i poczujecie więź z nimi. Bez względu na to czy są one w domu, czy w czasie walki z przestępczością, będziecie chcieli z nimi być, bo je polubicie. "\nPrzypomnijmy, że serial powstał w latach 90. i doczekał się 78 regularnych odcinków. W 2014 powrócił w specjalnym epizodzie, stworzono również film pełnometrażowy oraz serię gier. „Atomówki” to jedna z najczęściej nagrodzonych produkcji Cartoon Network. Dzieło Craiga McCrackena ma na swoim koncie dwie prestiżowe nagrody Emmy wraz pięcioma nominacjami oraz dużą liczbę wyróżnień z zakresu animacji.\nJak Wam się podobają fragmenty premierowych odcinków „Atomówek”?\nTagi: Seriale Atomówki


Imaginy. One Direction.: osobiście.\nNo witam Was tego pięknego, (u mnie xD) słonecznego dnia, który wraz z innymi ośmioma kolejnymi dobami dzieli nas od odpoczynku i leniuchowania, który potocznie nazywamy WAKACJAMI! ; *\nDziś mamy dla Was inną niż dotychczasowe notki, gdyż coś o nas ;p\nJeśli ktoś nie jest zainteresowany - nie czytajcie ; ) Ale pomyślałyśmy, że warto wiedzieć coś o osobach, które tworzą tego bloga, więc mam nadzieję, że poświęcicie nam troszeczkę czasu ; )\nPodczas czytania, żeby nie było nudno (bo w części o mnie - Klara, jest baaaardzo monotonnie) włączcie WMYB lub jakąkolwiek piosenkę 1D ^^\nNo to - zaczynamy!\nUrodziłam się 1 lutego 1997 roku, choć osobiście twierdzę, że przyszłam na świat w nieodpowiednim kraju i kilka lat za późno. Mam młodsze rodzeństwo, rodzinkę w komplecie, lecz już nie raz przekonałam się, że prawdopodobnie podmieniono mnie w szpitalu, gdyż w niczym nie przypominam rodziców. ;D\nSzczupła brunetka o niebiesko-szarych oczach i delikatnych rysach twarzy, która za wszelką cenę chce przytyć, lecz jej się to nie udaje, a wini za to zbyt dobrą przemianę materii (tak, wiem, dziwna jestem =D). Jestem niefotogeniczna. -,- Mam 172/174 cm wzrostu, co zależy od miary, lecz osobiście wolałabym być o jakieś 5-7 cm niższa (wiadomo- małe jest piękne xD). Długie do połowy pleców mahoniowe, lekko falowane włosy zwykłam nosić spięte w kucyk bądź luźny kok, choć, jeśli wymaga tego sytuacja, rozpuszczam je. Mam grzywkę na prawy bok, która zasłania wysokie czoło, opada na okulary, które muszę (-,-) nosić i maskuje wszelkie niedoskonałości cery, choć nie jest tak źle i na razie (mam nadzieję, że to nie ulegnie zmianie) nie mam na co narzekać. Proste zęby rzadko ukazuję w szerokim ‘smilu’, gdyż z natury jestem raczej zamknięta w sobie, co doszczętnie ukrywam i zwykle w niezręczych sytuacjach retuszuję niekontrolowanymi wybuchami śmiechu. (;D) i musi minąć trochę czasu, zanim zaufam nowo poznanej osobie. Trudno mi stwierdzić, jaka jestem w oczach innych. W moim mniemaniu cechuję się spokojnością, lecz kiedy jestem w gronie przyjaciół ze szkoły, miewam napady ‘głupawki’ i można nazwać mnie duszą towarzystwa, choć ja za taką się nie uważam.\nUbieram się zwyczajnie, tak jak lubię, czyli na luzie, lecz ze szczyptą prostoty i elegancji: dżinsy, topy, bejsbolówka lub sweterek, a na nogach zwykłam nosić trampki. Niektórym wydaje się, że niczym specjalnym się nie wyróżniam. Jestem sobą, a to najważniejsze, prawda? ^^\nCzas na zainteresowania... No to teras Was zanudzę xd. Lubię bardzo dużo rzeczy, zajęć typowo nastoletnich. Kocham czytać (to głównie przez to mam wadę wzroku –2.00, choć za nic w świecie nie przestanę oddawać się lekturom. ^^ W bibliotece, której jestem stałą bywalczynią już od 11. roku życia bibliotekarka śmieje się, że ‘pochłaniam książki’. Cóż, nie pozostaje mi nic innego, jak przyznać jej rację. :D Lubię różne rodzaje dzieł literackich, choć najlepiej odnajduję się w tematyce fantastycznej <”Intruz”, saga „Zmierzch” Stephanie Meyer; „Harry Potter” J.K. Rowling i inne> oraz w dramatach i lekturach opartych na zdarzeniach prawdziwych <”Jesienna Miłość”, „Ostatnia Piosenka”, „I Wciąż Ją Kocham”, „List w Butelce” – wszystkie autorstwa Nicholasa Sparksa>), uwielbiam słuchać muzyki (nie tylko 1D, lubię też twórczość Chrisa Browna, Cher Lloyd, Happysad, Eda Sheerana, Conora Maynarda, Demi Lovato <choć jako gwiazdkę Disney’a tylko ją toleruję – swoją drogą, Niall, nie mam o niej zdania>, Christiny Perri, Evanescence, Sumptuastic, Verby <kocham ich piosenki! <333 Oddają to, co często czuję do świata i życia>, Olly’ego Mursa, Simple Plan, Auburn, Mroza, a więc jak widać, nie gustuję tylko w jednym rodzaju muzyki; )) i śpiewać, czego nie robię publicznie, nie z powodu nieśmiałości, lecz braku talentu (xD) , KOCHAM pisać, co chyba widać =D, lubię też zajmować się dziećmi (szczególnie tymi maleństwami do 1. roku życia *.* ; *) i zwierzakami (nie mówiłam Wam, że mam psiaka, imieniem Nialla, prawda? ; ) Chyba nie muszę wyjaśniać, na kogo cześć otrzymała takie imię xD) i oglądać wzruszające filmy, mimo to komedie też mile widziane.\nW szkole lubię dużo przedmiotów, między innymi są to: j. Polski, j. Angielski (choć idzie mi z niego gorzej niż marnie), biologia, chemia i fotografia, lecz (wiem, że teraz zgrzeszę brakiem skromności, ale co tam :b) z większości zajęć moje wyniki są znośne. Od czwartej klasy podstawówki do teraz mam świadectwa z biało-czerwonym paskiem. Tak jak większość moich rówieśników nienawidzę chodzić do szkoły i się uczyć, ale mimo to na wyniki nie narzekam. ;D\nCo do planów na przyszłość – mam ich mnóstwo, a zmieniają się one z każdym dniem (potwierdzę fakt, że kobieta zmienną jest =D), lecz priorytetami, które się powielają i będę dożyła do ich realizacji są:\n1) ukończenie gimnazjum i udanie się do liceum (profil humanistyczny bądź bio-chemiczny z rozszerzonym angielskim)\n2) studia (socjologia (<333), dziennikarstwo albo anglistyka, z, mam nadzieję, obronionym doktoratem)\n3) praca, proszę, żeby znaleziona bezproblemowo, a zależy ona od kierunku, na jaki się udam (psycholog <lecz raczej on przydałby się mi xD>, dziennikarka lub tłumaczka)\n4) moim marzeniem jest wyjazd do Londynu, by tam kształcić się dalej, znaleźć (powinnam napisać: odszukać ;p) męża, którym wiadomo, kto będzie ;D, urodzić zdrowe maleństwo i jeszcze w międzyczasie napisać powieść, która stanie się bestsellerem ;D\nA teraz błahostki :D Dzieckiem, z tego co wynika z opowieści moich dziadków i rodziców byłam pogodnym i roześmianym, a granicę normy w ‘dziwactwie’ przekroczyłam już z dniem narodzin (xD). Już w przedszkolu czytałam młodszym dzieciakom bajki (tak się mogło wydawać, choć każdą opowiastkę, jaka tylko przychodzi mi na myśl znałam na pamięć i recytowałam je ze wspomnień, przewracając tylko kartki dla zmyły =D, tak więc retrospekcje mam przednie :b Moimi bajkami z dzieciństwa były: Smerfy, Tabaluga, Teletubisie, Tom & Jerry, Scooby Doo, Miś Uszatek, Krecik, Reksio i wiele innych.\nInteresuję się muzyką i twórczością literacką, z którą mam nadzieję w przyszłości wiązać zawód i pracę. Kocham siatkówkę <nie tylko reprezentację Polski, kibicuję też klubom w PlusLidze>, lubię piłkę nożną, ogarniam co to spalony, ogółem sportowiec ze mnie marny, ale uprawiam w znacznym stopniu sport zwany kibicowaniem. =) Często jeżdżę na rolkach i rowerze, uwielbiam nocne widoki, kocham piękno natury, bardziej lubię lato, niż zimę. Mam 9 plakatów z chłopcami, a w telefonie <klik> mnóstwo ich zdjęć i wszystkie możliwe piosenki w ich wykonaniu.\nDirectioner zostałam w dość nietypowy sposób, choć każda członkini może tak o swojej historii powiedzieć. : ) Otóż, jak powszechnie wiadomo, jestem uzależniona od prenumeraty dwutygodnika „Bravo”. To, że w każdym numerze rozpisywano się o 1D było już nużące, więc automatycznie przerzucałam strony poświęcone Niallowi, Zaynowi, Louisowi, Harry’emu i Liamowi, nie poświęcając im zbytecznej uwagi, ale nie wyśmiewając ich ani nie obrażając, jak to zwykli robić ludzie nie będący Directioners (czego nie pochwalam -,- są różne gusta muzyczne? Więc proszę o wyrozumiałość, jeśli ja mam tolerować techno, rap, reagge, r&b, rock czy inne.). Kartkowałam więc gazetę w poszukiwaniu gwiazd, które lubiłam, nie poświęcając 1D czasu. Szanowałam ich i tolerowałam, aż do momentu, kiedy wspomniała o nich moja koleżanka. Z początku dziwiłam jej się i pytałam, co ona w nich widzi, gdyż w tamtym okresie byłam zachwycona (mało powiedziane!) twórczością i samą osobą Olly’ego Mursa. Po części ta obsesja pozostała mi do teraz, lecz w znacznym stopniu została stłamszona przez wariację na punkcie One Direction. Nie dziwicie się, prawda? ;D Kontynuując: po wymienieniu kilku uwag, zdań i opinii o chłopcach, dzięki którym czytacie moje wypociny i mam nadzieję, że nie macie mnie jeszcze dość (;D), usłyszałam na vivie piosenkę „What Makes You Beautiful”. I się zaczęło. Potoczyło się lawinowo. xD Godziny spędzone na oglądaniu filmików o nich, jeszcze z czasów X-Factora, twitcamów i materiałów im poświęconych, nie wspominając już o piosenkach, których nałogowo słuchałam, słucham i słuchać będę jeszcze przez dłuuugi czas :D Ciągle jestem podekscytowana słysząc, że zespół nakręcił jakieś wideo lub udzielili jakiegoś wywiadu i, choć ¾ z tego nie rozumiem, słucham i oglądam każde, by usłyszeć ich głos, zobaczyć kochane pyszczki... Dołuje mnie, jak pewnie większość Directioners, to, że jedyny sposób, w jaki będę mogła ich zobaczyć to monitor komputera bądź ekran telewizora. -,-\nHmm... Wydaje mi się, ba!, jestem wręcz pewna, że mam w sobie po trochu każdego z chłopaków. :D Po Niallu -> wiecznie głodna, potrafiąca śmiać się ze wszystkiego nastolatka, po Zaynie -> opanowanie w sytuacjach, które tego wymagają, po Louisie -> talent do rozśmieszania każdego znanego mi człowieka, po Harrym -> miłość do zwierzaków (choć wolę psy, niż koty, ale to szczególik =D), a po Liamie -> spokój duszy, romantyzm (haha xD) i wstręt do jakichkolwiek używek <wiem, że nie może z problemów zdrowotnych... biedny!> (nie ćpam, nie piję, nie palę i jestem z tego cholernie DUMNA!) – wyjmując z tego, oczywiście, tymbarki i czekoladę! <3\nGodziny, które w przeliczeniu dałyby kilka tygodni, spędzone na czytaniu faktów i blogów poświęconych One Direction nie uważam za stratę czasu, wręcz odwrotnie – to dzięki tej piątce stałam się tą osobą, którą jestem do tej pory i być nią nie przestanę! A więc, dzięki koleżance z ławki, dołączyłam do naszej wspaniałej rodzinki Directioners, która, mam taką ogromną nadzieję, zyskała przy tym, aniżeli straciła, ale to już tylko moje spekulacje. : ) Suma sumarum: CHWAŁA JEJ ZA TO! XD W swoim Directionerstwie wytrwałam już kilka długich miesięcy (wiem, że są dziewczyny, które biją mnie na głowę : )) i, proszę o to Boga, by One Direction Infection o stopniu zaawansowanym pozostał mi na jeszcze długi czas. ;*\nTak więc podsumowując: wariatka, jakich mało, mająca mnóstwo marzeń, które i tak nigdy się nie spełnią (nadzieja matką głupich... Jestem nienormalna do reszty xD), na zabój zakochana w pisarstwie i muzyce, ale co ważniejsze: naszej cudownej, fantastycznej, wspaniałej piątce chłopców (w szczególności moje serce skradł Nialler <333 ;* :3) , uzależniona od narkotyku, którym jest czekolada i alkoholu, o nazwie tymbark, a więc jednym słowem: JA.\nMam nadzieję, że jeszcze nie śpicie, bo teraz czas na Julkę! =D\nWe wrześniu skończę 15 lat ( nie, niestety nie 13, tylko 19 ;P). Urodziłam się w Bartoszycach – małe miasteczko, wieś?, w województwie warmińsko – mazurskim. Gdy miałam dwa lata przeprowadziłam się do Chełma (woj. Lubelskie). Tam mieszkałam do ósmego roku życia, następnie na dwa lata zamieszkałam w Zamościu, i tak w 5 klasie szkoły podstawowej trafiłam do miasta, gdzie obecnie mieszkam – Rzeszowa (woj. Podkarpackie). Jednym słowem: dużo „podróżowałam”. Powód tych przeprowadzek? Praca rodziców. Po prostu jakoś tak wyszło. Czy żałowałam? Z perspektywy czasu nie. Owszem, musiałam zostawiać tam koleżanki, kolegów, ale nie żałuję. Ja osobiście wierzę, że nic w naszym życiu nie jest przypadkiem. Nie mam rodzeństwa, ani żadnego zwierzątka. Niektórzy z Was mogą się zastanawiać, czy nie czuję się samotna? Może czasem, lecz ogółem rzecz biorąc, sama ze sobą czuję się dobrze. Zresztą, jak byłam mała, musiałam sama się bawić, gdyż większość z moich kuzynek, kuzynów urodziło się o wiele później niż ja. Dzieckiem byłam spokojnym, zamyślonym, mało się odzywałam (moja mama mówi, że do 3 roku życia, prawie wcale nie mówiłam), potem tylko męczyłam babcię, żeby mi czytała po jednym zdaniu, a ja powtarzałam. Jeśli sama powtórzyłam źle, kazałam babci powtarzać od początku. Tak się nauczyłam czytać i dlatego już w wieku sześciu lat czytałam płynnie (nie przesadzam, żadne składanie sylab, jak dzieci w pierwszej klasie. Zwykłe czytanie, jak czytam teraz). Dlatego też pewnie w przedszkolu panie mi dawały książki, a ja czytałam je dzieciom.\nJestem brunetką o brązowych oczach. Mam 167 cm wzrostu, zbudowana raczej normalnie. Noszę okulary. Wierzcie mi, że mojej wady wzroku wolicie nie znać, bo jest przerażająca. Jestem krótkowidzem. Głównie przez czytanie zepsułam sobie wzrok. Do tego dochodzą geny mojej mamy, która czyta nałogowo. Ale dzięki temu znam przynajmniej zasady interpunkcji, ortografię. Ulubione powieści? Powiem tak: 3 rzeczy, bez których nie mogę żyć: Harry Potter, Wielka Brytania, One Direction.\n1.Harry Potter jest, powiedziałabym, całym moim życiem. Pamiętam, że z początku nienawidziłam go, ale gdy na komunię dostałam od wujka wszystkie dotychczasowe części, zakochałam się. Moja mama też. Od „Zakonu Feniksa”, po „Insygnię Śmierci, część 2”, byłyśmy na wszystkich częściach w kinie. Na każdej części płaczę, jak bóbr, czytam książki – płaczę, pomyślę że to koniec Harry’ego – płaczę. Jak widać, jestem bardzo z nim przywiązana emocjonalnie. Ogólnie też dodam, że płaczę na wszystkich filmach, nieważne czy ze szczęśliwym zakończeniem czy nie. Mimo, że jestem wrażliwa, w życiu staram się być „twardsza’. Nie załamywać się i iść dalej. Kocham Emmę Watson, Daniela Radcliffa, Ruperta Grinta.\n2. Wielka Brytania. Londyn jest moim marzeniem, odkąd miałam sześć lat. Dlaczego? Nie wiem. Od szóstego roku życia mam przekonanie, że wszędzie jest lepiej niż w Polsce ( oprócz Azji, Afryki, Ameryki Południowej. No i niektórych miast Europy. Broń ci Boże urodzić się w Czechach, Słowacji, czy gdzie tam indziej). Wielka Brytania jest związana z moimi planami na przyszłość. Jeśli już o nich wspomniałam… Moje plany - dostać się do dobrego liceum na profil angielski, zdać maturę, wyprowadzić się od rodziców, wylecieć do Anglii na kilka miesięcy. Potem wrócić do Krakowa, tam zamieszkać i skończyć filologię angielską. A potem zobaczymy, co przyniesie życie.\n3. No i docieramy do końca. One Direction. Jak zostałam Directionerką? Pewnie podobnie jak większość z Was. Przez gazety. Przeglądałam “Bravo”), gdzie zaczęto pisać o nich mnóstwo artykułów, jednak nie poświęcałam im zbytniej uwagi. Dopiero potem włączyłam Youtube, była gdzieś na dole ich reklama do teledysku „Gotta be you”, włączyłam, posłuchałam, następnie była reklama „One Thing”. Wbrew pozorom „WMYB” było na szarym końcu xD W OT zakochałam się w Liamie. To było moje pierwsze, mocne zauroczenie w zespole. Teraz jest nim Niall, choć wszystkich staram się traktować jednakowo. Ale mimo przesłuchania tych piosenek, nadal nie było zainteresowania. Dopiero potem, kilka tygodni, miesięcy później, moja koleżanka jak była u mnie, poprosiła mnie, abym włączyła jakąś ich piosenkę. Włączyłam jej te same dwa teledyski, a potem następnego dnia w szkole mówi mi, że w domu szukała jakichś informacji o nich i znalazła piosenkę „Moments”. Tak naprawdę to od tej piosenki się zaczęło tak naprawdę. Directioners jestem już od lutego. Akceptuję Danielle i Eleanor, Perrie – nie trawię. Uważam, że jest z nim tylko dla sławy i rozgłosu.\nOprócz nich słucham także: Eda Sheerana, Bruno Marsa, Eminema, Christinę Perri, Linkin Park, The Fray, Coldplay, One Republic, Big Time Rush oraz wiele, wiele innych nieznanych muzyków, których piosenki znam dzięki Pamiętnikom Wampirów. Polskich piosenek nie słucham. Seriale, które oglądam: Pamiętniki wampirów, Tajemny krąg, Pretty Little Liars, Tajemnice Domu Anubisa, Drake i Josh, Julia, Brzydula. Oglądałam też kilka odcinków Plotkary, Glee oraz 90210.\nMoi mężowie/chłopcy: 1D, Eugene Simon, Burkely Duffield, Logan Lerman, Ian Somerhalder, Michael Trevino, Steven R. McQueen, Josh Hutcherson, Big Time Rush, Filip bobek, Maciej Musiał, Tom Felton, David Beckham, Brad Pitt, Ben Barnes, Chris Martin, Ed Sheeran– więc już wiecie, którzy są zajęci ;D\nTo chyba tyle. Mam nadzieję, że jeszcze nie śpicie xD\no 6/20/2012 04:18:00 PM\nAnonimowy 20 czerwca 2012 17:03\nw sumie, to nawet fajna notka :)\ndo Julii: Directioner też jestem od lutego, dokładnie od 25 xD\nMam swoją rocznicę ;> hehe :)\nMam pytanko: Czy będzie dzisiaj imagin.? ;D\ntęczowa 20 czerwca 2012 18:07\nO proszę, ja mieszkam w Zamościu, szkoda, ze już tutaj nie mieszkasz, no i jeszcze jedno też urodziłam się we wrześniu, do 13 mi mało brakuję, bo urodziłam się 11 września. ; )\nFajne są też takie notki, bo jednak czytanie czyichś prac, bez wiedzy o autorze,jest inne. :D\nOla Całka 20 czerwca 2012 18:21\nNo właśnie. Bdzie imagin?\n` Klara . 20 czerwca 2012 18:33\nImagin pojawi się jutro ; )\nDługo wyczekiwany (chyba ;d) część 1 Nialla ^^\nZosia 20 czerwca 2012 22:54\nJestem bardzo podobna i z wyglądu marzeń i. Charakteru do Klary. Klara i Juli macíe mojego tt @zosia_nitkaa i tutaj gg 23023194\nEmiilka Rajca 31 sierpnia 2012 00:37\nDodajcie swoje zdjęcia??\nKlara . 31 sierpnia 2012 11:19\noch... haha... raczej nie :D cóż, ja nie jestem fotogeniczna, nie wiem, jak jest z Julią i Natalią, ale swoją 'mordkę' wolałabym zostawić dla siebie. :D\nPauliisiia Schmidt 24 marca 2013 16:14\nDziewczyny! Wlasnie czytam wszystkie wasze opowiadania, a dzieki tej notce czuje sie naprawde z wami w jakis sposob zwiazana! Jestescie takie podobne do mnie! Zwlaszcza Klara! Wyglad, wiek, marzenia, wspomnienia z dziecinstwa, zainteresowania, charakter - wszystko identyczne!! Czulam sie jakbym czytala o sobie samej! :) Glupia przemiana materii sprawia, ze wygladam prawie jak anorektyczka zwlaszcza, ze jestem wysoka.. -.-" A tym, ze Jula lubi BTR, skradla moje serce po prostu! I ja tez jestem Directioner od lutego ^^ A o mojej wadzie wzroku lepiej nie mowic.. Bez okularow jestem slepa jak kret xD A wszystko przez nasze kochane ksiazki :D Macie wielki talent! Piszcie jak najdluzej! ;**\nAnonimowy 1 lipca 2013 07:06\nTęczowa ja też ur się 11 września a 13 ur się Niall <3awwwwwwwww


Termometr do lodówek i zamrażarek - z zawieszką - Sklep Świat Kwiatów | Dostawa gratis!\nStrona głównaW domuTermometry i stacje pogodyTermometr do lodówek i zamrażarek - z zawieszką\nTermometr do lodówek i zamrażarek – z zawieszką to profesjonalne narzędzie do kontrolowania temperatury w chłodniach, chłodziarkach, lodówkach i zamrażarkach. Wszystkim użytkownikom ceniącym sprawdzone rozwiązania proponujemy termometr cieczowy z dobrze zabezpieczoną kapilarą w podłużnej... zobacz więcej..\nTermometr do lodówek i zamrażarek – z zawieszką to profesjonalne narzędzie do kontrolowania temperatury w chłodniach, chłodziarkach, lodówkach i zamrażarkach. Wszystkim użytkownikom ceniącym sprawdzone rozwiązania proponujemy termometr cieczowy z dobrze zabezpieczoną kapilarą w podłużnej szklanej obudowie. Osłona jest opatrzona z dwóch stron korkami z tworzywa sztucznego i wyposażona w stabilny zaczep, umożliwiający powieszenie termometru na haczyku. Korzystanie z produktu ułatwia skala z dużymi cyframi i zaznaczonymi na kolorowo temperaturami głębokiego zamrażania, mrożenia, przechowywania produktów spożywczych niewymagających mrożenia i zakresem temperatury szkodliwej dla trwałości żywności. Dodatkową zaletą termometru jest jego przystępna cena.\nOferowany produkt mierzy temperaturę na skali od -50°C do +40°C i ma tolerancję błędu +/-1°C.\nWymiary: 2,2 x 17,0 cm (szerokość x długość)\nW opakowaniu znajduje się 1 termometr do lodówek i zamrażarek z zawieszką. Produkt firmy Biowin.


Peregrynacja obrazu Matki Bożej Kodeńskiej – Oblaci w Kędzierzynie-Koźlu\nW dniach 2-3 kwietnia 2019 roku gościła w naszej parafii kopia cudownego obrazu Matki Bożej Kodeńskiej – Królowej Podlasia – Matki Jedności. Przybyła z sanktuarium, którym od 1927 roku opiekują się Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej. Przygotowaniem do tego niezwykłego wydarzenia były rekolekcje parafialne, które głosił o. Sebastian Wiśniewski OMI – przełożony wspólnoty zakonnej w Kodniu.\nW niedzielę 31 marca odbył się spektakl pt.: “Pasja” w wykonaniu Teatru A z Gliwic. Poruszające widowisko zgromadziło wielu parafian.\nWe wtorek 2 kwietnia o godzinie 17.30 rozpoczęło się oczekiwanie na przybycie samochodu-kaplicy wraz z wizerunkiem Matki Bożej Kodeńskiej. Po przybyciu obrazu uroczyście wniesiono go do świątyni, gdzie rozpoczęła się uroczysta Eucharystia pod przewodnictwem superiora kędzierzyńskiego komunitetu z udziałem oblatów oraz prezbiterów obu dekanatów naszego miasta. Opiekunem obrazu był o. Damian Dybała OMI – proboszcz parafii pw. św. Anny w Kodniu i kustosz Sanktuarium Matki Bożej Kodeńskiej. Towarzyszył mu br. Adam Makarewicz OMI z kodeńskiej wspólnoty zakonnej. Kazanie podczas Mszy św. wygłosił rekolekcjonista.\nPoruszającym momentem obecności Matki Bożej Kodeńskiej w Kędzierzynie-Koźlu był obrzęd odnowienia przyrzeczeń małżeńskich. Wierni zawierzali swoje ogniska domowe Tej, którą od wieków wzywano jako Matkę Jedności. Był to wymowny czas pojednania i umacniania więzi rodzinnych.\nPodczas peregrynacji istnieje również możliwość przyjęcia szkaplerza kodeńskiego, który włącza w dobra duchowe Zgromadzenia. Jest to nie tylko wyraz łączności z kodeńskim sanktuarium, ale również zaproszenie do kształtowania swojego życia i duchowości na wzór serca i wiary Matki Bożej. Wielu spośród naszych parafian dołączyło do wspólnoty szkaplerznej, wpisując się do księgi i przyjmując ten znak pobożności, dzięki posłudze o. Sebastiana Wiśniewskiego OMI. Przed wizerunkiem Matki Bożej Kodeńskiej złożono również deklarację duchowej adopcji dziecka poczętego – otaczając modlitwą dzieci poczęte i ich rodziców, z prośbą do Bożej Opatrzności, aby dane im było przyjść na ten świat i wzrastać w szczęśliwych i pełnych miłości rodzinach.\nPo zakończeniu Eucharystii, była możliwość do indywidualnej modlitwy przed wizerunkiem Matki Bożej. Czuwania przed obrazem podjęły się wspólnoty parafialne: Odnowa w Duchu Świętym, Wspólnota młodzieżowa Niniwa, zespół muzyczny, Róże Różańcowe. Kulminacją czuwania była modlitwa Apelu Jasnogórskiego, podczas której dokonano aktu zawierzenia parafii Matce Bożej Kodeńskiej.\nZ całą pewnością obecność Matki Bożej w znaku obrazu kodeńskiego był dla naszej parafii wydarzeniem bez precedensu. Przed wizerunkiem gromadziło się bardzo wielu parafian z Pogorzelca, jak również z innych części miasta. Przyszedł jednak czas, kiedy trzeba było pożegnać Maryję, ale dzieła Boże, które dokonały się w tym czasie, z pewnością będą owocować w naszej pobożności i życiu wspólnoty parafialnej.\nFilm z peregrynacji Matki Bożej Kodeńskiej


Wiadro na żywce 10l Mikado UAC-T002 - wedkarski.com\nWedkarski.com / Skrzynki, pojemniki / Wiadra / Wiadro na żywce 10l\nWiadro na żywce 10l Mikado\nProfesjonalne wiadro do transportu żywców. Wykonane z trwałego plastiku, pozwala na transport żywych rybek na duże odległości. Dwuwarstwowa budowa pozwala na łatwe wyjęcie ażurowego wkładu z rybami i umieszczenie go w w jeziorze lub rzece na czas wymiany wody w wiadrze. Pojemniki posiadają otwór przez który można podłączyć pompkę napowietrzacza.\nUAC-T002 32x23cm 10l\nWiadro do zanęty EVA 26,89 zł\nWiadro na żywce 15l 72,59 zł\nWiadro do transportu żywców 50,39 zł\nWiadro Champion Team 45,39 zł\nWiadro do zanęty 39,69 zł\nKomplet duże wiadro z miską i... 94,19 zł\nWiadro na zanętę 17 litrów 37,99 zł\nWiadro do zanęt RH-175 32,39 zł\nWiadro na żywce 10l 64,69 zł\nWiaderko Eva 32,39 zł\nSadzyk do żywca RW-11612T 12L 49,39 zł\nWiadro do zanęty 38,39 zł


już od 1353 PLN\nNajkorzystniejszy cenowo lot z Warszawy do Odessy realizowany jest 17 wrzesień 2021 r. Najtańszy powrót z Odessy jest 22 wrzesień 2021 r. Jeżeli chcesz zarezerwować najtańsze połączenie lotnicze postaraj dostosować się do jednej z tych dat.\nWybierz daty i rezerwuj za 1353 PLN\nNajniższa cena biletu za połączenie lotnicze tam i z powrotem (loty z WAW do ODS) wynosi: 1353 PLN. Ceny połączeń lotniczych z Warszawy (WAW) do Odessy (ODS) możesz sprawdzić w umieszczonej powyżej tabeli cen lotów.\nLoty Warszawa Odessa obsługiwane są przez linie lotnicze Turkish Airlines. Aby zarezerwować lot wybierz odpowiednią datę wylotu i powrotu poniżej. Jeżeli chcesz zarezerwować lot tylko w jedną stronę (do Odessy) zaznacz opcję "w jedną stronę" na odcinku "Powrót". Po kliknięciu klawisza "Pokaż loty" system zweryfikuje dostępność połączeń w wybranych datach i wyświetli pełną listę propozycji lotów z Warszawy do Odessy.


Powrót Z Kina – totylkomoment\nPrzywiozłeś dziewczyny: Olę i jakąś jej koleżankę do domu no i jakoś nie wiem, Ola gdzieś wyszła, my siedziałyśmy przy stole, Ola gdzieś wyszła.\n– aaa! mówiła, że już musi iść bo, Ty po nią przyjechałeś, czy coś.\nTo było takie dziwne, została ze mną ta dziewczyna, jakoś tam porozmawiałyśmy na mało znaczące tematy. Obok nas leżał laptop.\nmoje ja przy Tobie. ja, którego Ty doświadczasz. dostrzegam zmiany, że jest inaczej między nami.\nPrzyszła zaraz Ola, to ja na to:\n– może poczytamy Jacka bloga razem?\nObie były chętne, były na tak.\nzaczęłam myśleć. włączyły się algorytmy przeszukujące umysł mój, skomplikowane założenia i konstrukcje przekaźników nerwowych. zatrudniam z każdą chwilą coraz więcej obsługi: 100% więcej fotonów. a nawet dochodzą kolejne osoby myślące – żywe, które znajdą we mnie odpowiedź: dlaczego jest inaczej? pomogą mi?\nPodeszłam do szafy i wyciągnęłam plastikowy domek piętrowy dla lalek, jako Twojego bloga.\nOtworzyłyśmy go wspólnie i popatrzyłyśmy sobie.\nTwoje życie to Twój dom, moje życie jest moim domem. chcę i pragnę naprawdę naprawdę Ciebie. to mnie zagubia. jesteś najlepszym obiektem mojego świata (z całą racjonalną wiedzą i moją irracjonalną wiarą). chcę Cię otwierać i zajrzeć w każdy zakamarek, zobaczyć od środka i widzieć w perspektywie, Ciebie? chyba raczej jednak siebie. wiem lub wierzę, że jesteś najlepszym wpływem. najlepszym w rozumieniu wszechwiedzącego (takiego, który jest tym najlepszym w skutkach, ze wszystkich możliwie wyobrażanych). oczywiste jest, że intryguję się sama sobie, sama sobą.\nPrzypatrując się temu domkowi znalazłyśmy tam nietypowy mechanizm. A właściwie typowy dla tego czym to było. Był to taki jakby superurodzinowy zestaw, który jak się otworzyło miał w środku różne mechaniczne rzeczy, które śpiewały sto lat.\nZupełnie jakbyś miał niedawno co urodziny, tak wnioskowałyśmy dedukcyjnie.\nszukam uzasadnionych dogmatycznie przekonań, które mnie przekonają logicznie co się dzieje?, bo regresu w nieskończoność nie powstrzymam, a zmysły się mieszają. to zajmuje dużo umysłu i duszy – to przeszukiwanie możliwości, wykopuję dziurę.\nAle i tak drążyłyśmy, że to dziwne Twoje „Ty” musiałoby to być.\ntakie własne ja, właśnie mam: też również dziwne, niewyobrażalne, paskudnie możliwe. zgrzyta się. potrafimy dojść do tego co wykraczalne poza rozum poznania, pominąć naoczności – bo ich nie widzimy; bo nielogiczne, ale też nie do zaprzeczenia są nasze wyobrażenia; że są inne racjonalnie najlepsze możliwe możliwości i świadomie możemy odczuwać jak to jest w miejscu gdzie panuje inna definicja czy idea czasu na przykład. z łatwością osiągamy to w snach. sen – to o czym wiemy i o czym powiadamiamy siebie samych. to prawdziwy kontakt.\nZa chwilę potem Danusia zapłakała, była taka mała jeszcze, poszłam do niej.\nOla już poszła, bo miała wracać dokądś.\nTy gdzieś byłeś – gdzieś, ale nie wiem gdzie.\nJakbyś tu wrócił/czy odjechał? Nie wiem.\nNo i Danusia zapłakała.\nkompletna dysocjacja ze światem zewnętrznym oraz kompletna asocjacja ze sobą. doświadczam samą siebie, rzecz samą w sobie. umiem realizować cele, bo zakładam te możliwe, trudne ale możliwe.\nWięc wzięłam małą Danusię za ręce i trzymałam przytulając do siebie, dotykałam jej stópek, i jakoś dziwnie czuję tak, że jej noga z prawą stopą jest przy moim prawym boku, a noga lewa przy lewym boku oraz jednocześnie czuję także jej stopy przy swojej twarzy z nogami równoległymi do moich piersi.\nPomacałam ją ze strachem i każde doświadczane wrażenie w tym momencie nie zaprzeczało tej dziwności.\nOdsunęłam ją gwałtownie od siebie ze strachem o nią.\nI widzę coś dziwnego, nie to czego się przed chwilą bałam, miała coś innego dziwnego (postrzegam to jako niepewne: tak jakby oczywistością było już, że nie miała podwójnych nóg na swoim miejscu – nie pamiętam o tym wcale): teraz dziwnością było co innego. Miało postać wyrośniętych dwóch mikro – rączek. A te mikro-rączki wyglądały jak małe dorosłe dłonie. Wyrastały jej z cipki, z wnętrza pomiędzy różnymi wargami.\nPrzysunęłam ją gwałtownie do siebie ze strachem o nią,\npragnę i boję się. zgrzyt. zgrzyt. czynniki, które zostały napotkane na jawie, które przedostały się do moich myśli, zgrzyt. czynniki, które odzwierciedlają zdarzenia życiowe ważne dla śniącej mnie.\nPojawili się Agnieszka i Krzysiek, od razu im powiedziałam:\n– tam wyrosły dwie rączki!\n– ooo to będzie trzeba wyciąć, no tak się dzieje, ja też przecież miałam taką jakąś rękę, pamiętasz?\n– no pamiętam. (aha – dodaję w myślach).\nim bardziej staramy się o czymś nie myśleć, tym bardziej to właśnie robimy, przecząc sobie, tym bardziej prawdopodobne, że to coś się przyśni.\ngenetyka. kobieta-blizna, kobieta-blizna, kobieta-blizna? twórczy wgląd.\nTrzymam Danusię dalej, i tak czuję, że ona przechyloną głową przez mój bark pluje za moje plecy na podłogę. Odwracam się i to widzę. Znowu i ponownie, i tak coraz bardziej, mocniej, więcej. wymiotuje, a mimo to pytam:\n– czy ona wymiotuje?\nŻyg, żyg, żyg, siku, kupa na mnie.\ntreść jawna snu.


Formy płatności i dostawy - gie-el.pl\nDla klientów mieszkających w Europie oferujemy darmową wysyłkę do każdego zamówienia. Jeśli nie mieszkasz w Europie, wysyłka jest płatna. Cena wysyłki jest uzależniona od wagi i gabarytów zamawianych produktów. Cenę wysyłki możesz sprawdzić po dodaniu wybranych produktów do koszyka i uzupełnieniu informacji dotyczących miejsca dostawy. Dodanie produktów do koszyka nie jest równoznaczne ze złożeniem zamówienia. O szczegółową wycenę kosztów dostawy możesz zapytać za pośrednictwem e-maila ([email protected]) lub za pośrednictwem formularza kontaktowego dostępnego w zakładce Kontakt.\n- jeśli miejsce dostawy mieści się w Polsce, możliwa jest płatność za pobraniem (gotówką, w momencie dostarczania zamówienia przez kuriera);\n- płatność przelewem bankowym, za pośrednictwem przekazu pocztowego lub poprzez dokonanie przelewu za pośrednictwem konta pocztowego, które Państwo posiadają. Możliwa jest płatność w jednej z trzech wybranych przez Państwa walut: PLN (polski złoty), EUR (euro), USD (dolar amerykański);\n- płatność za pośrednictwem iMoje.pl\n- płatność za pośrednictwem Twisto\nJeden z zakupionych przeze mnie produktów jest dostępny w ciągu np. 10 dni, a inny w ciągu np. 30 dni. Kiedy mam spodziewać się przesyłki?\nW zależności od miejsca dostawy i gabarytów zamówionych produktów, produkty dostarczane są za pośrednictwem kuriera DPD, DHL, GLS, FEDEX, UPS, TNT, Poczta Polska, InPost. W przypadku zamówień niektórych produktów o dużych gabarytach wybieramy transport dedykowany/specjalistyczny.


Kod przedmiotu 94N1O-PATS\nOpis ćwiczeń Prezentacja i analiza patologii społecznych jako konsekwencji zaburzeń społecznych, ekonomicznych, biopsychologicznych i kulturowych. Omówienie zagadnień takich jak: norma, dewiacja, dezorganizacja, dezintegracja, patologia. Biopsychiczne i socjokulturowe uwarunkowania zachowań patologicznych. ,\nOpis wykładów iagnoza symptomów i skali takich zjawisk patologii społecznej które dotyczą: jednostek, grup społecznych, szerszych zbiorowości. Problematyka uzależnień. Zagadnienia dewiacji życia seksualnego. Zagadnienia: wykluczenia społecznego, mobbingu, wypalenia zawodowego. Strategie minimalizowania skutków patologii społecznych.\nLiteratura podstawowa 1) Pospiszyl I., Patologie społeczne , PWN, 2008 2) Siemaszko A., Granice tolerancji. O teoriach zachowań dewiacyjnych, PWN, 1993 3) Pływaczewski W.(red.), Wybrane zagadnienia kryminologii i patologii społecznej, Katedra Kryminologii i Polityki Kryminalnej WPiA UWM, 2007


Victoria Beckham z dziećmi w pracy\nByła gwiazda grupy Spice Girls, Victoria Beckham (39), która obecnie z dużym powodzeniem robi karierę jako projektantka mody, była zła na siebie, że pracuje zamiast poświęcić się dzieciom.\nDavid Beckham chwali swych synów\nSłynny angielski piłkarz David Beckham (38) wyznał, że jest dumny ze swoich trzech synów – Brooklyna (14), Romea (10) i Cruza (8). A to dlatego, że w szkole dostają pochwały za nienaganne zachowanie. Gwiazdor futbolu uczciwie przyznaje, że dobre wychowanie chłopcy zawdzięczają przed wszystkim swej mamie, a jego żonie Victorii Beckham (39), uznanej projektantce mody, a niegdyś gwieździe grupy Spice Girls. – Chłopcy są grzeczni, bo od najmłodszych lat uczono ich szacunku dla inn\nSteve Martin Lepiej późno niż wcale\nAktor Steve Martin, który w wieku 67 lat został ojcem po raz pierwszy, wyznaje, że nie potrafi żyć bez swej czteromiesięcznej córki. – Zakończę chyba karierę, bo ojcostwo jest lepsze niż wszystko, co znałem! – wyznał.\nGwiazdy urodziły córki\ngwiazdy wspierają potrzebujących. Za oceanem trwa trend na powiększanie rodziny. Pod koniec marca wiele gwiazd przywitało na świecie... córki!\nBarbara Brylska straciła córkę. "Wciąż o tym pamiętam"\nJej świat zawalił się lata temu. Bo nikt nie powinien przeżyć takiego dramatu, jak ona.\nMadonna z dziećmi w Malawi\nW końcu znalazła czas, by spełnić marzenie swoich dzieci. Madonna (54) długo zwlekała, aż w końcu zabrała swoje pociechy do Malawi. Szczególnie na tę podróż ucieszyły się adoptowani z tego kraju Mercy (8) i David (7). Ale widać było, że także Lourdes (16) i Rocco (12) są tą wizytą poruszeni, szczególnie, gdy pojechali do szkoły w Kasang. Madonna przyznała, że od dawna bardzo jej zależało, by David spotkał się ze swoimi siostrami i braćmi z sierocińca.\nHeidi Klum rzuciła się synowi na ratunek\nMartin nigdy nie przypuszczał, że Heidi jest taka odważna i dzielna\nAnia Dąbrowska ma córkę!\nPiosenkarka Ania Dąbrowska (31) po raz drugi została szczęśliwą mamą. Tym razem urodziła śliczną córkę.\nMeryl Streep w smutku. Jej córka się rozwiodła\nMeryl ze smutkiem przyjęła tę wiadomość. Od kilku miesięcy wiedziała o ich problemach, ale liczyła, że uda im się pokonać ten kryzys – tak agentka skomentowała rozwód córki Meryl Streep (63). Mamie Gummer (29) rozwodzi się z poślubionym niespełna 2 lata temu Benjaminem Walkerem. Słynną mamę tym bardziej zapewne to smuci, że sama jest znana z ogromnego przywiązania do wartości rodzinnych. Oscarowa gwiazda tylko raz powiedziała sakramentalne „tak” i od 34 lat jest żoną Donalda Gummera.\nMarcin Daniec chwali dojrzałe ojcostwo\nKabareciarz (56) ocenia, że jest najlepszym ojcem na świecie! – Córki doskonale o tym wiedzą. Jestem trenerem małej Wikusi (7), tak jak Karolki (33) z pierwszego małżeństwa. Wikunia znakomicie pływa, nurkuje, wciągamy ją w narciarstwo. Wkrótce będziemy uczyli się jazdy na rowerze na dwóch kółkach – wylicza.


10 kwietnia to wyjątkowa data w historii Płocka - Portal Płock - numer 1 w Płocku!\n10 kwietnia to wyjątkowa data w historii Płocka\nOpublikowano: śr, 10 kwi 2019 16:31 2019-04-10T16:31:00.000Z\nWiadomości Płock jest obok Lwowa jednym z dwóch miast, które za bohaterską postawę w wojnie z Bolszewikami w 1920 roku zostały odznaczone przez Józefa Piłsudskiego.\nPłock jest obok Lwowa jednym z dwóch miast, które za bohaterską postawę w wojnie z Bolszewikami w 1920 roku zostały odznaczone krzyżem walecznych przez Józefa Piłsudskiego.\n18 sierpnia 1920 roku płocczanie musieli stawić czoło bolszewickiemu najeźdźcy. Armia Czerwona planowała zdobyć Warszawę, a do tego potrzebne był mosty na Wiśle, w tym ten w Płocku. Około 14:00 wtargnęli do miasta, a do bohaterskiej obrony stanęło wojsko, policja i mieszkańcy. Bolszewicy dotarli już do Placu Kanonicznego (dzisiejszego Placu Narutowicza), ale zajęli się rabunkiem. 19 sierpnia przybyły posiłki i udało się wyprzeć nieprzyjaciela z miasta.\n10 kwietnia 1921 roku do Płocka przyjechał marszałek Józef Piłsudski.\n- Za zachowanie męstwa i siły woli w ciężkich i nadzwyczajnych okolicznościach, w jakich się znalazło miasto, za męstwo i waleczność – mianuję miasto Płock kawalerem Krzyża Walecznych - powiedział Piłsudski i przypiął order do specjalnie wykonanej poduszki.\nMarszałek nieco wyprzedził bieg wydarzeń, bo formalnie decyzję o przyznaniu miastu odznaczenia generał Józef Leśniewski, minister spraw wojskowych, podpisał dopiero 18 maja 1921 roku. Miasto zrewanżowało się nadaniem Józefowi Piłsudskiemu tytułu honorowego obywatela miasta.


Liga 2011/2012 - strona 3 - Liga FHL - Forum Polskiego Centrum NHL\nNapisano 25 wrzesień 2011 - 09:22\nAle ci zawodnicy sa zblokowani juz do konca dnia i nie mozesz ich przesuwac juz. Np. masz dziesiec slotow i jeden mecz jest o 18 i w twoim skladzie 4/10 slotow zajmuja zawodnicy z tego meczu to na mecze rozpoczynajace sie po tej 18 masz dostepnych tylko 6 miejsc nawet jak ten mecz zakonczy sie przed ich rozpoczeciem.\nNapisano 26 wrzesień 2011 - 07:45\nTak troche jasniej niz kolega. Np dzien zaczyna sie meczami o 1,00 w nocy naszego czasu i o tej godzinie np jest tylko 3 Twoich graczy co graja, wiec tylko oni Ci zostana zablokowani na 5 minut przed godzina 1,00. Pozostalych nadal mozesz jeszcze zmienic miejscami.\nWazne, blokada kazdego zawodnika konczy sie o godzinie 9,00 naszego czasu nastepnego dnia. Wtedy jest na Y! jakby zmiana daty=konczy sie jeden dzien a zaczyna nowy. To jest wazne moze bardziej do kupowania nowych zawodnikow. Np w trakcie tygodnia wyczerpales limit zakupow z waivers i nastepnego zakupu juz w tym tygodniu nie dokonasz=bedziesz mial ERROR. O 9,00 rano w poniedzialek zaczyna sie nowy week, nowy przeciwnik, nowy limit.\nNapisano 26 wrzesień 2011 - 10:32\nJesli chodzi o moj draft, to do pelnego zadowolenia troche mi brakuje. Z kilkoma wyborami, czasem moze i swiadomie, "przestrzelilem". Zadowolony jestem z tego co mam "z przodu". Pierwszych 3 obroncow (Ehrhoff, Wisnia i White) tez powinno dobrze sie w tym roku sprawowac. Ta pozycja wymaga jednak bezwzglednie wzmocnienia i bede poszukiwal potencjalnych chetnych na wymiane. Co do bramki... hmm... Daleka od moich marzen, ale w sumie w drafcie nie zostawiliscie mi specjalnej alternatywy - na koniec drugiej rundy najpewniejszym bramkarzem pozostal Crawford, ktorego szybko "przytulilem, zas w piatej musialem juz ryzykowac z Reimerem. Wziecie Nabby'ego to byla konsekwencja wczesniejszych wyborow. Po prostu musialem wziac trzeciego startera, a do Nabokova mam slabosc. No i uwazm, ze NYI bedzie wtym roku naprawde grozne, wiec nawet statystyka W powinna w jego przypadu wygladac przyzwoicie. Nie zmienia to faktu, ze jesli bede mial okazje wzmocnic obsade bramki, to bardzo chetnie z tego typu mozliwosci skorzystam.\nCo sie tyczy ew. dostepnosci zawodnikow, to nie uznaje "nietykalnosci" - kazdy ma swoja cene. Jesli wiec ktos z Was chcialby sprobowac sie ze mna jakos handlowo dogadac lub po prostu podyskutowac o hokeju, to zapraszam.\nAcha, poszukuje tez graczy, ktorzy byliby w stanie zapewnic mi troche wiecej HITow, BSow oraz PIMow.\nNapisano 26 wrzesień 2011 - 03:27\nJak na sklad automatyczny to bardzo dobrze,ale z bramka fatalnie :/\nNapisano 26 wrzesień 2011 - 03:35\nDzieki Panowie, mysle ze ogarniam (a jak nie to punkty dla przeciwnika )\nNapisano 03 październik 2011 - 03:16\nCzy mozna juz robic przetasowania w rosterze? Wyjezdzam na tydzien i chcialem juz sobie poustawiac druzyne na kazdy dzien kiedy mnie nie bedzie, ale zadnych zmian nie udaje mi sie zapisac...\nNapisano 03 październik 2011 - 03:17\nniemozliwe, ja juz mam wystawiony sklad na next week:)))\nNapisano 17 październik 2011 - 03:03\nMoze banalne ,ale zapytam bo pierwszy raz sie z tym spotykam.\n"A stat correction was applied to Drew Doughty on Sunday, Oct 16."\nNapisano 17 październik 2011 - 03:10\npo prostu yahoo sie pomylilo i nie doliczylo Doughty'emu jakiejs statystyki.. np. nie policzyli asysty zdobytej przez niego, nie dopisali mu -1 albo +1, nie dopisali mu PPG (nie wiem co to jest konkretnie, ale musi tam pisac)..\nwszystkie statystyki yahoo koryguje dopiero po zakonczeniu danego tygodnia..\nNapisano 17 październik 2011 - 05:09\nw "starych" ligach istnieje zwyczaj podsumowania kazdego tygodnia. Fajny i potrafi rozruszac watek ligowy:) moze i my zaczniemy?\nPierwszy tydzien - pierwsza wygrana:) Dzieki Kwietnik, choc fakt, ze od pewnego momentu pytanie bylo raczej o jej rozmiary niz sam fakt. Ale w takiej lidze wlasnie rozmiary maja znaczenie:) W blokach i PIM wazylo sie wszystko do samego konca - Getzlaf zapewnil w PIM wygrana Rock, a Beauchemin w blokach doprowadzil do remisu dla mnie;)\nGwiazda tygodnia: Shane DOAN\nNapisano 17 październik 2011 - 05:38\nWlasciwie to nawet nie wiem od czego zaczac. Moze od rozmiarow zwyciestwa, bo az tak wyraznej wygranej sie nie spodziewalem - bo nie chce czarowac i podobnie jak w przypadku starcia Mikiego z kwietnikiem, w pewnym momencie oczekiwalem tej wygranej a watpliwosci dotyczyly jedynie jej rozmiarow. Kilka statystyk do konca byly "na styku" (np asysty, SOG, bloki czy SV%). Moi gracze byli w tym tygodniu chyba nie do zatrzymania jesli chodzi o ilosc strzelonych goli: 23 bramki trafienia!!! Tylko druzyna Ravica zblizyla sie do 20stu oczek. Gdyby jeszcze Ovechkin gral tak jak tego oczekuja po nim w Waszyngtonie... Na szczescie w nisamowitej formie sa Kessell (5G 3A i +7!!), Giroux, Hejduk, M-A Bergeron i Crawford. Lepiej niz przyzwoicie graja tez Duchene, JVR, Gagne, Ehrhoff, White oraz Reimer. Druzyna moze i owszem wymaga jeszcze drobnych korekt, ale juz teraz mysle, ze moge stwierdzic, iz gdy tylko zostanie odwieszony Wisniewski a forme odzyska Ovi, to ta ekipa sprawi niejedna niespodzianke w tej lidze.\n3rd star: M-A Bergeron 2G 3A 8SOG 7BLK(!!! tego sie kompletnie po nim nie spodziewalem...)\n2nd star: Corey Crawford 1,97GAA 85SV .934SV%\n1st star: Phill Kessell 5G 3A i +7 11 SOG\nNapisano 17 październik 2011 - 06:10\nJa myslalem ,ze dostane lanie od Cichego Boba ,ale jak sie okazalo nie wyszlo tak tragicznie choc spodziewalem sie wiecej punktow i lepszej walki obroncow no ,ale to dopiero poczatek. Teraz kolej na Kwietnika\n1.2G 5A 7P +/- 2 PIM 4 Daniel Sedin\n2.3G 4A 7P +/- 1 PIM - Kris Versteeg\n3.1G 3A 4P +/- 8 PIM 4 Dion Phaneuf\nNajwieksze rozczarowanie:Jarome Iginla\nUżytkownik Ravic edytował ten post 18 październik 2011 - 12:04\nNapisano 17 październik 2011 - 07:35\nJak to ktos napisal podczas draftu, to nie zadne "popierdulki" tylko powazna liga . Tym bardziej cieszy zwyciestwo w pierwszym meczu, dzieki Shnookie - do konca drzalem o wynik. Patrzac na sklady nie liczylem na wiele, ale pare niespodzianek (kto liczyl na 3 bramki "Ciasteczkowego"? - przeciez on mial zbierac PIM ) i udalo mi sie wygrac. Moi faworyci (Couture, Daciuk) co prawda nie za wiele punktowali, ale wiekszosc gwiazd dopiero sie rozkreca. Stars of the Week are (powinien tu trafic Legwand, ale nie zostal doceniony przez swojego menago i w meczu w ktorym pyknal po 2 bramki i asysty siedzial na lawie ):\n3. Clarkson - za 26 minut na lawce kar\n2. P. Kane - 2G 4A 3+ 17SOG 26FW\n1. Theodore i Vokoun - to dzieki nim wygralem - 5W 1SO i wszystkie statystyki lepsze od przeciwnika.\nUżytkownik VanDyken edytował ten post 17 październik 2011 - 07:42\nNapisano 18 październik 2011 - 11:31\nOtwarcie sezonu uwazam za udane 12 wygranych statystyk i prowadzenie w lidze. Taki wynik to w glownej mierze swietna postawa bramkarzy i obroncow. W znakomitej formie Lehtonen, niewiele gorzej Rinne i Fleury. Optymizmem nie napawa ofensywa chociaz i tak nie bylo tragicznie pomimo przegrania zarowno G,A jak i PPP. Zaszla jedna zmiana w druzynie Gamblers, w miejsce zwolnione przez Zajaca dolaczyl Hanzal jednak tak sie zlozylo, ze nie mial okazji sie jeszcze zaprezentowac. Podsumowujac bardzo przekonywujace zwyciestwo jednak nie bylo ono takie latwe bo bramkarze Orchiego mieli rowniez bardzo dobry tydzien.\n3rd star: Kris Letang 1G, 5A, 3PPP, 15SOG, 11BLK\n2nd star: Steve Ott 1G, 3A, 18PIM, 15SOG, 30FW, 26HIT\n1st star: Kari Lehtonen 2W, 0,97GAA, 77SV, .975SV\nNapisano 20 październik 2011 - 10:38\nUdalo sie wynegocjowac pierwszy trade w naszej lidze: do Seattle przeprowadza sie T.J. Oshie, a dla Cremasters bedzie punktowal od dzis J. Eberle (i tak z powodu nadmiaru skrzydlowych u "Srebrnopletwych" czesto nie miescil sie w skladzie, wiec chyba z korzyscia dla obu menagos (sie zobaczy )\nNapisano 24 październik 2011 - 12:34\nTydzien nr 2 zakonczony. Czas na podsumowanie. Wygrana Syrcuse cieszy, tym bardziej, ze ciagle widac w druzynie pewne niedostatki, ktore nalezy korygowac. Choc musze przyznac, ze serce tak naprawde zdrzalo mi tylko w momencie opuszczenia prze Reimera lodu w sobotnim meczu z MON. Na szczescie kontuzja nie jest powazna i moj podstawowy bramkarz nie powinien opuscic zbyt wielu spotkan (a byc moze nawet zagra juz dzis w nocy). Wyroznienia wedruja do:\n3rd star: MA Bergeron 4 A 2PPP (gdyby nie moje ostrozne podejscie w tym miejscu lub naet wyzej znalazlby sie Steckel ze swoimi 2G 1PPP 9 SOG 47FW 8HITs 8BLKS)\n2nd star: Phil Kessel 3G 3A 2PPP 14SOG\n1st star: Alex Ovechkin 2G 3A +2 4PPP 4HITs\nUżytkownik Satyr edytował ten post 24 październik 2011 - 12:41\nNapisano 24 październik 2011 - 12:46\nOstatecznie wygrana 9-6 z Denver Rock.\n1. Daniel Sedin 2G 3A P5 +/- -1\n2. Milan Michalek 3G 2A P5 +/- -1\n3. Dion Phaneuf 1G 5A P6 +/- -1\nUżytkownik Ravic edytował ten post 24 październik 2011 - 01:04\nNapisano 24 październik 2011 - 12:47\nPrzygniatajaca przewaga w meczu z San Jose. Skonczylo sie na 13-2 i awansie na pozycje wicelidera tabeli:) to teraz quick-stars;)))\n1st Jonathan "empty net" QUICK - jestem w SO-ku po trzech consecutive meczach na czysto\n2nd Tyler SEGUIN - rowna gra, cztery punkty\n3rd Duncan KEITH - piec asyst i najlepszy wynik +/- w ekipie\nNapisano 24 październik 2011 - 06:45\nNo i prosze- drugi tydzien i drugie zwyciestwo. Jest szansa, ze moj plan (awans do PO) uda sie zrealizowac. Trudno wskazac gwiazdy (poza jedna, ale o tym pozniej), cala druzyna zbiera punkty rowno (zwlaszcza obroncy). Najlepsi w tym tygodniu:\n3. B. Campbell 4A, 4PPP, 4BLK\n2. J.M. Liles 4A, 3PPP, 11SOG, 10BLK\ni zdecydowanie na czele:\n1. T. Vokoun 3W, 1,00GAA, 92SV, .968SV%, 1SHO\nTo teraz pojedynek z Kwietnikiem i jego Denver Rock\nNapisano 29 październik 2011 - 08:16\nBobby Ryan za dosc dobrego C


Czym skorupka za młodu nasiąknie... 5 sposobów na to, by dziecko nauczyło się pić wodę - Dziennik.pl\n8 lutego 2016, 08:20 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nTo najlepszy napój dla dziecka! / Shutterstock\nDietetyk Magdalena Maławska zaznacza, że istnieje niepokojący problem nieprawidłowego odżywienia wśród dzieci i młodzieży w Polsce.\n- Ponad 22 proc. uczniów szkół podstawowych i gimnazjów w Polsce boryka się z otyłością - alarmuje. - Na podstawie licznych badań można stwierdzić także niedobory wielu składników odżywczych, witamin i minerałów w diecie dzieci i młodzieży. Szczególnie dużym problemem jest nadmierne spożycie cukru, tłuszczu i soli, co sprzyja nadwadze i otyłości oraz chorobom powstającym na tle nadmiernej masy ciała np. nadciśnieniu, insulinooporności czy cukrzycy. Dzieci z nadwagą będą miały problem w przyszłości z uzyskaniem odpowiedniej masy ciała. Wg psychologów mają także problemy z nawiązywaniem kontaktów i relacji, są zamknięte w sobie. Nadmiar cukrów obecnych w diecie silnie pobudza młodych ludzi – dodaje Magdalena Maławska.\nAlicja Białkowska, mama 3-letniej Marysi twierdzi, że najlepszym sposobem na wyrobienie zdrowych nawyków u maluchów jest podawanie im czystej wody już od najmłodszych lat – na początku wodę źródlaną, później średniozmineralizowaną, by dostarczać niezbędnych minerałów, takich jak magnez czy wapń.\n- Szczerze mówiąc, moja Marysia nie lubi napojów i kolorowych soczków. Dlaczego? Może to zabrzmi zabawnie, ale są dla niej za słodkie, a tym samym niesmaczne. Wszystko leży w rękach rodziców, to od nas zależy jak będą wyglądały nawyki żywieniowe naszych dzieci – mówi.\nO tym, by dzieci miały dostęp do zdrowych produktów, przypominają również organizatorzy kampanii Zdrowie po Dzwonku.\n- Należy pamiętać, że dziecko powinno pić wodę nie tylko w domu, ale również w szkole – to w niej spędza większość dnia. Zatroszcz się o to, aby do szkoły otrzymywało zdrowy posiłek i butelkę wody mineralnej. Kontroluj to w jaki sposób wygląda jego dieta w placówce, do której uczęszcza. Dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym powinny spożywać produkty bogate w wapń i magnez, dlatego, że są w ważnej dla nich fazie rośnięcia, a te minerały dbają o jego prawidłowy rozwój – komentuje Natalia Czyrny z kampanii Zdrowie po Dzwonku, której organizatorem jest Jurajska.\n1. Daj dziecku dobry przykład – naśladowanie rodzica ma wielką siłę!\n2. Możesz poprawić neutralny smak wody przez dodanie do niej plasterka pomarańczy, cytryny lub odrobiny naturalnego soku malinowego.\n3. Wprowadź rytuały picia wody – systematyczność daje poczucie bezpieczeństwa i kształtuje nawyki u maluchów.\n4. Pozwól dziecku przyozdobić swój kubeczek naklejkami z ulubionych bajek.\n5. Stwórz wodny kącik – ustal miejsce w domu, w którym zawsze będzie dostępna woda i duży wybór słomek oraz kubeczków w różnych kształtach i kolorach.\ndieta dziecka dziecko opieka nad dzieckiem zdrowie po dzwonku


Test Suzuki SX4 - AutoParts | Części samochodowe sklep internetowy, motoryzacyjny online\nSuzuki SX4 S-Cross 1,6 VVT CVT – w pogoni za konkurencją\nPrzez długie lata Suzuki większości z nas kojarzyło się tylko z godnymi zainteresowania jednośladami, oraz tanimi urządzeniami do przemieszczania się – na wyrost zwanymi samochodami. Od kilku lat Japończycy usilnie rozwijali swoją czterokołową ofertę o kolejne, coraz to bardziej dopracowane modele. Jednym z ciekawszych jest SX4 S-Cross, reklamowany jak dobrze wiemy przez znanego olimpijczyka.\nPierwsza generacja SX4 zbudowana wespół z Fiatem, nie osiągnęła zbyt wiele na rynku – nawet stosunkowo przystępna cena niewiele pomogła w walce o klienta. Zdaniem użytkowników przyczyna była niezwykle banalna: mierna jakość wykonania, ciasne wnętrze i konkurencja oferująca bez mała więcej. Nic więc dziwnego że włodarze Suzuki postanowili spróbować raz jeszcze, tym razem własnymi siłami tworząc kompaktowego SUV-a (złośliwi twierdzą: na wzór pewnego popularnego Nissana).\nOficjalnie wprowadzony do cenników w 2013 roku S-Cross, już na pierwszy rzut oka definitywnie zrywa ze stonowaną, wręcz nijaką prezencją poprzednika. Zamiast niej Suzuki serwuje nam starannie narysowaną całość, mogącą o dziwo podobać się także komuś więcej niż pracownikom japońskiej marki. Spore, mocno zachodzące na błotniki reflektory wzbogacono o LED-owe światła do jazdy dziennej. Pomiędzy nimi ponownie znalazł się skrzętnie zabudowany, plastikowy grill z pokaźnym logo, jak i chromowaną listwą na samej górze. A propos chromowanych elementów, SX4 S-Cross otrzymał ich całkiem sporo. Subtelnie zaznaczone progi, relingi i dolne partie zderzaków udanie kontrastują z resztą nadwozia. Boczną linię kompaktowego SUV-a urozmaicają jedynie opcjonalne 17-calowe obręcze z lekkich stopów, jak i delikatne przetłoczenie przebiegające przez całą długość auta tuż ponad klamkami. Zwłaszcza w tylnej części, nowy SX4 przypomina Nissana Qashqai-a, kształtem pokrywy bagażnika i świateł (o dziwo, pozbawionymi LED-owej technologii, powszechnie stosowanej u konkurencji).\nWnętrze pierwszego SX4 po krótkich oględzinach mogliśmy podsumować słowami: tanie plastiki spasowane z japońską starannością o szczegóły. Morze twardych – nie oszukujmy się, tandetnych tworzyw na domiar złego pozbawiono polotu i finezji. Interior obecnego wcielenia SX4 (S-Cross) już w pierwszej chwili sprawia o wiele lepsze wrażenie. Na ciekawie narysowanej desce rozdzielczej z licznymi przetłoczeniami i kontrastującymi wstawkami, znajdziemy miękki – miły w dotyku – plastik, świadczący o zmianie głównego księgowego Suzuki (niegdyś, na siłę szukającego oszczędności). Regulowana w jednym poziomie kierownica wzorem Swifta otrzymała mięsisty, dobrze leżący w dłoniach wieniec. Tuż za nią zgrupowano klasyczny zestaw zegarów z ekranem komputera pokładowego, wszystko obowiązkowo zgodne z podręcznikiem ergonomii. Wybierając dostępne opcje wyposażenia, obowiązkowo musimy zaznaczyć automatyczną dwustrefową klimatyzację, zaś zakup multimedialnego centrum z nawigację i radiem lepiej skonsultujmy z żoną, kochanką (bądź jak wolicie z mamą). W gwoli ścisłości spieszę wytłumaczyć, iż analogiczna opcja w poprzednim SX4 nie była warta nawet chwili uwagi – ot, był to dostępny w każdym markecie zestaw Kenwood.\nSuzuki da się lubić – czyli o komforcie słów kilka\nSięgając pamięcią kilka, kilkanaście lat wstecz przynajmniej ja mam spory problem w znalezieniu „komfortowych wspomnień” związanych z jakimkolwiek modelem Suzuki – z wyjątkiem Vitary oczywiście. Najwyraźniej twórcy zapomnieli o radości z jazdy swojej klienteli. Całe szczęście także i to uległo zmianie, tym razem cztery dorosłe osoby rozsiądą się wygodnie, bez nieustannych przepychanek pomiędzy pasażerami przednich a tylnych siedzisk, w imię miejsca na nogi. Jedynie na tylnej kanapie przesadnie wysokie osoby mogą poczuć niewielki dyskomfort z uwagi na bliskość podsufitki. Ale i to da się pokonać, wystarczy zrezygnować z widniejącego na liście opcji panoramicznego okna dachowego – co więcej, otwieranego w całości ku radości podróżnych. Przez wzgląd na rodzinne zapędy kompaktowego SUV-a Suzuki, warto powiedzieć kilka – pochlebnych – słów o jego możliwościach przewozowych. 430-litrowy bagażnik przy odrobinie samozaparcia i rozsądnym pakowaniu, pomieści wakacyjny ekwipunek czwórki pasażerów.\n120 KM + CVT = nieporozumienie, czy dobre zestawienie?\nPierwszy SX4 po tygodniowym teście zostawił po sobie stanowczo za dużo negatywnych wspomnień –wysoki apetyt na paliwo, całkowity brak chęci do jazdy i wspomniany już multimedialny kombajn Kenwood. Sytuację ratował jedynie sprawnie działający dołączany napęd 4x4, pozwalający na bezstresową jazdę zaśnieżonymi drogami trzeciej i czwartej kategorii.\nNie ukrywam, wsiadając do SX4 S-Cross byłem dosyć sceptycznie nastawiony, mając w pamięci poprzednika.Atmosfery zupełnie nie ratowała zapowiedź bezstopniowej skrzyni CVT. Pierwsze kilometry testu przypadły na warszawskie godziny szczytu, gdzie bezstopniowy automat pokazał swoje pozytywne oblicze – bezszelestnie odczytując intencje szofera. Dopiero wjazd na pozamiejską trasę zaprezentował wszelkie typowe wady i bolączki takich konstrukcji. Każda próba dynamicznego startu, wyprzedzania czy banalnego zwiększenia szybkości po drakońskim ograniczeniu kończyła się jednakowo: wkręceniem silnika na wysokie obroty i chwilowym zagłuszeniem wszelkich konwersacji trwających w kabinie. Sytuacja unormowała się dopiero po jakże „błyskotliwych” refleksjach kierowcy: to auto do statecznej, defiladowej jazdy. Od tego czasu podróż przebiegała znacznie przyjemniej, zaś podróżni mogli w ciszy korzystać z uroków pokaźnego okna dachowego, nie bacząc na niedoskonałości drogi skrzętnie maskowane przez proste, acz skuteczne zawieszenie. Zużycie paliwa wbrew wstępnym obawom nie przeraża, w mieście uzyskanie 7,5-8 jednostek to norma, zaś w trasie akceptowalne 6,5 na setkę.\nŻycie z SX4 S-Cross 4x4\nDuża popularność SUV-ów i innych aut z napędem na cztery koła, skłoniła nas do sprawdzenia walorów Suzuki i w tym zakresie. Obecny w aucie zmyślny napęd 4x4 bez wiedzy kierowcy dba o należytą trakcję, co udaje mu się zaskakująco dobrze. Dodatkowo mamy do wyboru tryb „sportowy”, „zimowy”, w razie potrzeby możemy także zablokować napęd do prędkości 60 km/h – wówczas dysponujemy permanentnym rozdziałem mocy na cztery koła. Pokonanie typowej osiedlowej ulicy zrujnowanej przez wiosenne deszcze i codziennie przejeżdżające ciężarówki z pobliskiej budowy, przebiegło bez stresu. Jedyne „ale” można zgłosić w sprawie niewielkiego prześwitu, ceny i całkowicie zbędnej bezstopniowej przekładni. Prezentowana konfiguracja wyceniana jest na przeszło 92 tysiące złotych.\nSilnik 1,6 VVT\nOkres produkcji: 2013-\nMoc: 120 KM przy 6000 obr./min\nMoment obrotowy: 156 Nm przy 4400 obr./min\nDługość/ szerokość/wysokość: 4300 / 1765 / 1575 mm\nWedług producenta miasto/trasa/średnie: 6,8 / 4,7 / 5,5\nWedług użytkowników miasto/trasa/średnie: 7,5-8 /6,5/7\nCena: 92 900 tysięcy złotych


Tom Hope TM0401 - Bransoleta • Zegarownia.pl\nStrona główna / BIŻUTERIA / Bransoleta Tom Hope Atlantic Red Gold S\nGdy tylko produkt: Bransoleta Tom Hope Atlantic Red Gold S będzie dostępny, otrzymasz powiadomienie na zostawiony poniżej adres e-mail.\nTaniej o 33,00 zł -15%\nRozmiar 16.500 - 18.00 cm\nBransoleta Tom Hope Atlantic Red Gold S TM0401 to doskonały dodatek, który dopełni każdą stylizację. Jej niebanalny marynistyczny design i stonowana kolorystyka przypadną do gustu każdej osoby. Wykonana została z pasów nylonowego sznurka żeglarskiego z zapięciem w kształcie kotwicy. Rozmiar bransolety mieści się w zakresie 16.50 - 18.00 cm. Będzie ona idealnym prezentem na każdą okazję. Bransoleta objęta jest dwuletnią gwarancją producenta.\nBransoleta Tom Hope Atlantic Red Gold S 215,00 zł 182,00 zł


Fragment książki :: Śmiertelne maski :: Książki fantastyczne :: Game Exe\n– Okazjonalnie – przyznałem. W miarę możliwości wolałem nie wspominać o wydziale dochodzeń specjalnych. Reklama u Larry’ego Fowlera była pewnie ostatnią rzeczą, na jakiej zależało policji w Chicago. – Wiele grup policyjnych w kraju korzysta z usług takich konsultantów, kiedy wszystkie inne metody zawiodą.\nRuszając do samochodu, skinąłem na ojca Vincenta, by szedł ze mną. Posłuchał, a ja pomaszerowałem tak szybko, że musiał się wysilić, by dotrzymać mi kroku.\n– Musi pan zrozumieć – powiedział. – Będę nalegał na całkowitą dyskrecję, jeśli mam panu zdradzić szczegóły mojego problemu.\n– Uważa mnie pan w najlepszym razie za stukniętego, w najgorszym za szarlatana. Dlaczego miałby mi pan powierzyć swoją sprawę?\nOczywiście nie miałem zamiaru mu odmawiać. Chciałem wziąć tę sprawę. A dokładniej, chciałem wziąć jego pieniądze. Moja sytuacja finansowa nie była aż tak tragiczna jak rok temu, ale to oznaczało tylko, że wierzycieli muszę odpędzać kijem bejsbolowym, a nie pałką elektryczną.\n– Słyszałem, że w takich sytuacjach jest pan najlepszym detektywem w mieście – oświadczył ojciec Vincent.\n– Czy chodzi panu o coś nadprzyrodzonego?\n– Nie, oczywiście, że nie. – Przewrócił oczami. – Nie jestem naiwny, panie Dresden. Ale mówiono mi, że o społeczności okultystycznej w tym mieście wie pan więcej niż dowolny prywatny detektyw.\n– Aha – mruknąłem. – No tak.\nZastanawiałem się przez jakąś minutę i doszedłem do wniosku, że to pewnie prawda. Społeczność okultystyczna, o której mówił, to była typowa ekipa od New Age, patrzenia w szklaną kulę, przekładania kart tarota i wróżenia z ręki; takich osobników spotyka się w każdym większym mieście. Na ogół byli nieszkodliwi, a sporo z nich miało przynajmniej niewielkie zdolności magiczne. Wystarczy dodać szczyptę artystów od feng shui, doprawić obficie wiccanami o rozmaitych odcieniach i poziomach szczerości, domieszać kilku skromnie obdarowanych praktyków, którzy lubili łączyć swą magię z religią, grupkę wyznawców voodoo, paru santerian i niewielki dodatek satanistów, wszystko to garnirowane licznymi młodymi ludźmi, którzy lubią ubierać się na czarno, a dostanie się to, co większość określa „społecznością okultystyczną”.\nOczywiście można czasem spotkać ukrywającego się wśród nich czarownika, nekromantę, potwora albo demona. Poważni gracze, ci źli, traktują te grupy jak dziesięciolatek traktuje domek z piernika w wesołym miasteczku.\nMój system wczesnego ostrzegania uruchomił umysłową syrenę.\n– Kto pana do mnie skierował, padre?\n– Och, miejscowy kapłan – odparł Vincent. Wyjął z kieszeni notesik, otworzył i przeczytał: – Ojciec Forthill ze Świętej Marii od Aniołów.\nZamrugałem. Ojciec Forthill nie zgadzał się ze mną, jeśli chodzi o religię, ale był porządnym gościem. Może trochę sztywnym, jednak lubiłem go, no i byłem mu winien kilka przysług.\n– Powinien pan o tym wspomnieć na samym początku.\n– Weźmie pan sprawę? – spytał ojciec Vincent, kiedy szliśmy w stronę parkingu.\n– Chciałbym najpierw poznać szczegóły, ale jeśli Forthill uważa, że mogę pomóc, to pomogę. Oczywiście według normalnych stawek.\n– Naturalnie. – Ojciec Vincent bawił się krucyfiksem na szyi. – Mogę założyć, że oszczędzi mi pan tej gadaniny magika?\n– Maga – poprawiłem.\n– Magicy zajmują się magią na scenie. Magowie zajmują się prawdziwą magią.\n– Nie potrzebuję iluzjonisty, panie Dresden. Potrzebuję detektywa.\n– A ja nie potrzebuję, by mi pan wierzył, padre. Wystarczy, że będzie pan płacił. Na pewno się dogadamy.\nDotarliśmy do samochodu, starego volkswagena garbusa, którego nazywałem Niebieskim Chrabąszczem. Miał to, co niektórzy nazywają „charakterem”, a co ja nazywam masą niedopasowanych części. Kiedyś może i był niebieski, ale teraz w miejsce uszkodzonych w taki czy inny sposób oryginałów wmontowano mu kawałki zielonego, białego i czerwonego VW. Maskę musiałem mocować drutem, żeby nie otwierała się na nierównościach, a przedni zderzak nadal był wgnieciony i wygięty po zeszłorocznej próbie rozjechania potworów. Może jeśli robota u Vincenta okaże się dobrze płatna, będę mógł go naprawić.\nOjciec Vincent zamrugał zdziwiony.\n– Zderzyłem się z drzewami – odparłem.\n– Wjechał pan samochodem w drzewo?\n– Nie. W drzewa. Liczba mnoga. A potem w kontener na śmieci. – Zerknąłem na niego z zakłopotaniem. – To były małe drzewka – dodałem.\nJego niepewna mina zmieniła się w wyraz prawdziwego niepokoju.\nOtworzyłem drzwi po swojej stronie. Nie o to chodzi, żebym się bał, czy ktoś nie ukradnie mi samochodu. Kiedyś pewien złodziej zaproponował, że zorganizuje mi coś lepszego na specjalnych warunkach.\n– Domyślam się, że o szczegółach wolałby pan porozmawiać w mniej publicznym miejscu?\n– Oczywiście – przytaknął. – Gdyby mógł mnie pan zawieźć do hotelu; mam tam kilka fotografii i...\nUsłyszałem szuranie butów o beton akurat na czas, bym zdążył kątem oka dostrzec strzelca, kiedy podnosił się spomiędzy dwóch samochodów w następnym rzędzie. Przyćmione światła zalśniły na lufie broni, a ja rzuciłem się przez maskę Chrabąszcza, dalej od niego. Zderzyłem się z ojcem Vincentem, który pisnął zaskoczony, potem obaj potoczyliśmy się na ziemię, a tamten zaczął strzelać.\nPistolet, kiedy wypalił, nie rozdarł powietrza hukiem gromu. Typowo pistolety tak właśnie robią. Są o wiele głośniejsze niż wszystko, na co człowiek może się natknąć w codziennym życiu. Ten pistolet nie zaryczał, nie grzmotnął, nawet nie huknął. Wydał tylko głośny dźwięk. Może taki, jakby ktoś uderzył o blat wielkim słownikiem.\nStrzelec używał tłumika.\nPierwszy pocisk trafił w mój samochód i odbił się od wypukłości maski. Drugi świsnął mi nad głową, kiedy szarpałem się z ojcem Vincentem. Trzeci roztrzaskał szybę w eleganckim sportowym wozie obok.\n– Co się dzieje? – wyjąkał ojciec Vincent.\n– Cicho! – burknąłem.\nStrzelec się przesuwał, szurając stopami na betonie; próbował obejść nasz samochód. Sięgnąłem obok reflektora Chrabąszcza i zacząłem się męczyć z drutem trzymającym maskę. Kiedy tamten się zbliżył, drut ustąpił. Maska uniosła się i sięgnąłem do wnętrza bagażnika.\nUniosłem głowę i zobaczyłem strzelca: średniego wzrostu i budowy, po trzydziestce, ciemne spodnie i kurtka; podniósł obciążony sporym tłumikiem małokalibrowy pistolet. Strzelił, ale szkoda mu było czasu, żeby porządnie wycelować. Był niecałe dwadzieścia stóp ode mnie i mimo to chybił.\nWyrwałem z bagażnika strzelbę, odsunąłem bezpiecznik i przeładowałem. Strzelec szeroko otworzył oczy, odwrócił się i rzucił do ucieczki. Raz jeszcze strzelił, rozbijając reflektor Chrabąszcza, a potem nadal strzelał, biegnąc tam, skąd przyszedł.\nOdskoczyłem za samochód i schyliłem głowę. Próbowałem liczyć strzały – doszedłem do jedenastu czy dwunastu, nim pistolet ucichł. Wstałem, przyciskając kolbę do ramienia, i spojrzałem wzdłuż lufy. Strzelec uskoczył za betonowy filar i biegł dalej.\n– Szlag... – syknąłem. – Wsiadaj do wozu.\n– Ale... – zająknął się ojciec Vincent.\n– Do wozu! – krzyknąłem.\nSkręciłem drut przy masce i wsiadłem, Vincent wsunął się na miejsce pasażera, a ja wcisnąłem mu strzelbę.\n– Proszę to trzymać.\nRęce mu się trzęsły. Szeroko otwierał oczy, kiedy Chrabąszcz z rykiem zbudził się do życia No, może nie z rykiem. Volkswagen garbus nie ryczy. Ale zawarczał trochę, a ja wrzuciłem bieg, zanim jeszcze ksiądz zdążył całkiem zatrzasnąć drzwi.\nKierowałem się do wyjazdu, szybko pokonując zakręty i rampy.\n– Co pan robi? – zaniepokoił się ojciec Vincent.\n– To był żołnierz mafii – rzuciłem. – Na pewno obstawili wyjście.\nZ piskiem minęliśmy ostatni łuk i pognaliśmy do wyjazdu z parkingu. Usłyszałem, jak ktoś krzyczy zdyszany; dwaj potężni i nieprzyjaźni z wyglądu mężczyźni wysiadali właśnie z samochodu zaparkowanego po drugiej stronie ulicy. Jeden trzymał strzelbę, drugi jakiś ciężki pistolet, może desert eagle.\nTego ze strzelbą nie poznałem, ale Bandzior Trzy był wielkim gościem z rudawymi włosami, bez szyi i w tanim garniturze – Cujo Hendricks, prawa ręka i ochroniarz króla przestępczego świata Chicago, dżentelmena Johnny’ego Marcone’a.\nChrabąszcz podskoczył na krawężniku, kiedy wjechałem na chodnik, żeby ominąć szlaban. Po drodze ściąłem parę przystrzyżonych krzewów, przeskoczyłem przez krawężnik na jezdnię, szarpnąłem kierownicę w prawo i wcisnąłem gaz do dechy.\nObejrzałem się szybko i przy drzwiach wyjścia ewakuacyjnego zobaczyłem pierwszego strzelca, jak mierzy do nas z tego pistoletu z tłumikiem. Oddał jeszcze kilka strzałów, choć słyszałem tylko ostatnie, kiedy tłumik zaczął już zawodzić. Nie miał szans na czysty strzał, ale miał szczęście i moja tylna szyba rozprysnęła się do środka. Przełknąłem ślinę, skręciłem na pierwszym skrzyżowaniu na czerwonym, prawie się zderzyłem z ciężarówką U-Haul, i pojechałem dalej.\nKilka przecznic dalej tętno spadło mi na tyle, że znowu mogłem myśleć. Zwolniłem do prędkości zbliżonej do dozwolonej, podziękowałem szczęśliwym gwiazdom, że zaklęcie tłumiące rozplotło się w studio, nie w samochodzie, i opuściłem boczną szybę. Wysunąłem głowę, by sprawdzić, czy Hendricks i jego ludzie nas nie gonią, ale nikogo za nami nie zauważyłem, więc przyjąłem to na wiarę.\nWyprostowałem się i odkryłem, że lufa strzelby mierzy mi w brodę, a pobladły ojciec Vincent mruczy coś po włosku.\n– Hej! – zawołałem i odsunąłem lufę. – Proszę z tym uważać. Chce mnie ojciec zabić? – Sięgnąłem ręką i przesunąłem bezpiecznik. – Proszę ją schować. Jeszcze jakiś policjant zobaczy i będziemy mieli kłopoty.\nOjciec Vincent przełknął głośno ślinę i spróbował opuścić strzelbę poniżej poziomu deski rozdzielczej.\n– Ta broń jest nielegalna?\n– „Nielegalna” to takie mocne określenie – mruknąłem.\n– Och... – Ojciec Vincent odchrząknął nerwowo. – Ci ludzie... Ci ludzie próbowali pana zabić.\n– Tak zwykle się zachowują mafijne cyngle – przyznałem.\n– Skąd pan wie, kim byli?\n– Pierwszy miał pistolet z tłumikiem. Porządny tłumik, metal i szkło, nie jakaś tania plastikowa butelka. – Znowu wyjrzałem przez okno. – Używał broni małokalibrowej i starał się podejść blisko, nim zaczął strzelać.\nWydawało się, że jesteśmy czyści. Dłonie mi się trochę trzęsły i słabo się czułem.\n– Bo to znaczy, że używał słabej amunicji. Poddźwiękowej. Jeśli pocisk przełamuje barierę dźwięku, to tak jakby eliminuje sens używania tłumika. Kiedy zobaczył, że jestem uzbrojony, uciekł. Ale pilnował, żeby stale mieć osłonę. I wezwał pomoc. To zawodowiec.\n– Och... – powtórzył ojciec Vincent. Wyglądał blado.\n– Rozpoznałem też jednego z ludzi przy wyjeździe – dodałem.\n– Ktoś był przy wyjeździe?\n– Tak. Paru zbirów do wynajęcia od Marcone’a. – Obejrzałem się na rozbitą szybę. – Szlag by... Dokąd jedziemy?\nOjciec Vincent otępiałym głosem podał mi adres, a ja skupiłem się na prowadzeniu; starałem się nie zwracać uwagi na mrowienie w okolicach żołądka i drżenie rąk. Nie za dobrze sobie radzę ze strzelaninami.\nHendricks... Dlaczego, u diabła, Marcone wysłał na mnie swoich oprychów? Marcone był księciem ciemnych ulic Drugiego Miasta, ale na ogół nie lubił w ten sposób stosować przemocy. Uważał, że to szkodzi interesom. Wierzyłem, że Marcone i ja zawarliśmy porozumienie... a przynajmniej zgodziliśmy się, żeby nie wchodzić sobie w drogę. Dlaczego więc zdecydował się na taki ruch?\nMoże przekroczyłem ostatnio jakąś granicę, o której istnieniu nie wiedziałem?\nZerknąłem na wstrząśniętego ojca Vincenta.\nNie powiedział mi jeszcze, czego chce, ale sprawa była dostatecznie ważna, by przyciągnąć do Chicago kogoś z watykańskiej kancelarii. Może też dostatecznie ważna, by zabić pewnego wścibskiego maga...\nNo tak... Dzień stawał się coraz ciekawszy.\nOjciec Vincent pokierował mnie do motelu, kawałek na północ od lotniska O’Hare. Motel należał do krajowej sieci – tani, ale czysty, z rzędami drzwi wychodzących na parking. Przejechałem na tyły, dalej od ulicy. Zmarszczyłem czoło. To nie wyglądało na miejsce, w którym by się zatrzymał ktoś taki jak Vincent.\nKsiądz wyskoczył z samochodu praktycznie nim zaciągnąłem hamulec, podbiegł do najbliższych drzwi i zniknął wewnątrz, kiedy tylko poradził sobie z zamkiem.\nWszedłem za nim. Vincent zamknął drzwi, przekręcił klucz i przez chwilę majstrował przy żaluzjach, nim też je zaciągnął. Skinieniem głowy wskazał mały stolik.\nUsiadłem więc, wyciągając nogi. Ojciec Vincent wysunął szufladę prostej komody i wyjął ściągniętą gumką tekturową teczkę. Potem usiadł naprzeciwko mnie i zdjął tę gumkę.\n– Kościół chciałby odzyskać skradzioną własność – oznajmił.\n– To chyba robota dla policji.\n– Śledztwo trwa i w pełni współpracuję z tutejszą policją. Ale... Jakby to grzecznie wyrazić... – Zmarszczył czoło. – Historia jest dobrą nauczycielką.\n– Nie ufa pan policji – domyśliłem się. – Jasne.\n– Sam pan wie, że w przeszłości zdarzały się dziwne powiązania między chicagowską policją a rozmaitymi postaciami z podziemia.\n– Teraz zdarzają się głównie w filmach, padre. Może pan nie słyszał, ale cała ta afera z Alem Capone skończyła się już jakiś czas temu.\n– Możliwe – zgodził się. – A może nie. Ja tylko robię wszystko co w mojej mocy, żeby odzyskać skradziony przedmiot. A to obejmuje także zaangażowanie niezależnego i dyskretnego detektywa.\nAha. Czyli nie ufał policji i chciał, żebym pracował dla niego na boku. Dlatego spotykamy się w tanim motelu, a nie w miejscu, w którym naprawdę się zatrzymał.\n– Co miałbym dla pana znaleźć?\n– Relikwię – odparł.\n– Artefakt, panie Dresden. Antyk będący w posiadaniu Kościoła już od kilku stuleci.\n– Ach, tak... – mruknąłem.\n– Tak. To delikatny i starożytny przedmiot. Sądzimy, że nie jest należycie chroniony. Dlatego należy koniecznie odzyskać go jak najprędzej.\n– Został skradziony trzy dni temu.\n– Z katedry Świętego Jana Chrzciciela w północnych Włoszech.\n– Przypuszczamy, że artefakt został przewieziony tutaj, do Chicago, w celu sprzedaży.\nWyjął z teczki i podał mi dużą błyszcząca fotografię, czarno-białą. Przedstawiała leżące na bruku mocno poharatane zwłoki. Krew zebrała się w szczelinach między kamieniami, tworzyła też niewielkie kałuże na ziemi wokół ciała. Myślę, że był to mężczyzna, choć trudno powiedzieć. Twarzy i szyja zostały pocięte dosłownie w paseczki: ostre, gładkie, proste cięcia. Robota profesjonalnego nożownika. Fuj.\n– Ten człowiek to Gaston LaRouche. Jest przywódcą zorganizowanej grupy złodziei, używającej nazwy Myszy Kościelne. Specjalizują się w okradaniu katedr i sanktuariów. Jego ciało znaleziono rankiem, następnego dnia po kradzieży, w pobliżu niewielkiego lotniska. W neseserze miał klika fałszywych amerykańskich dowodów tożsamości oraz bilety lotnicze pozwalające mu dotrzeć tutaj.\n– Ale tego czegoś nie było.\n– No właśnie. – Ojciec Vincent wyjął jeszcze dwie fotografie. Także były czarno-białe, ale bardziej ziarniste, jakby kilka razy powiększone. Obie przedstawiały kobiety: średniego wzrostu i budowy, ciemne włosy, ciemne okulary.\n– Zdjęcia z obserwacji? – domyśliłem się.\n– Interpol. To Anna Valmont i Francisca Garcia. Uważamy, że pomogły LaRouche’owi przy rabunku, a potem zamordowały go i uciekły z kraju. Interpol dostał informację, że Valmont widziano na tutejszym lotnisku.\n– Wie pan, kim jest nabywca?\n– Nie. – Vincent pokręcił głową. – Ale to jest właśnie moje zlecenie. Chcę, żeby odnalazł pan pozostałe Myszy Kościelne i odzyskał artefakt.\nMarszcząc czoło, przyjrzałem się fotografiom.\n– Tak. Oni też na to liczą.\n– O co panu chodzi? – Vincent zamrugał zdziwiony.\n– O kogoś. – Pokręciłem niecierpliwie głową. – Niech pan popatrzy na to zdjęcie. LaRouche nie zginął w tym miejscu.\n– Dlaczego pan tak uważa? – zdziwił się Vincent.\n– Za mało krwi. Widziałem już rozszarpanych i wykrwawiających się ludzi. Krwi jest wtedy diabelnie dużo. – Zawahałem się i dodałem: – Proszę wybaczyć mój francuski.\nOjciec Vincent się przeżegnał.\n– Więc dlaczego ciało znalazło się w tym miejscu?\n– Załatwił go zawodowiec. Proszę się przyjrzeć tym cięciom. Bardzo metodyczne. Ten człowiek musiał być nieprzytomny albo odurzony, bo trudno jest utrzymać w bezruchu kogoś, któremu tnie się nożem twarz.\nOjciec Vincent przycisnął dłoń do brzucha.\n– Czyli macie trupa, znalezionego gdzieś na środku ulicy, który praktycznie nosi na szyi tabliczkę z napisem: „Towar jest w Chicago”. Albo ktoś był niewiarygodnie głupi, albo próbował pana tu doprowadzić. Zabójca był profesjonalistą. Ktoś chciał, żeby te zwłoki były wskazówką.\n– Ale kto zrobiłby coś takiego?\n– Pewnie dobrze będzie się dowiedzieć. Ma pan jakieś lepsze zdjęcia tych kobiet?\n– Nie. – Pokręcił głową. – I nigdy nie były aresztowane. Nie ma ich w policyjnych rejestrach.\n– Czyli są dobre w tym, co robią. – Wziąłem zdjęcia. Ktoś dopiął do nich spinaczem niewielkie dossier: listy znanych pseudonimów, lokalizacji... Nic specjalnie użytecznego. – To nie będzie szybka sprawa.\n– Warte wysiłku cele rzadko są szybko osiągalne. Czego pan potrzebuje ode mnie, panie Dresden?\n– Zaliczki. Tysiąc wystarczy. I jeszcze opis tego artefaktu, im dokładniejszy, tym lepiej.\nOjciec Vincent kiwnął głową i wyjął z kieszeni plik banknotów spiętych zwyczajną metalową klamrą. Odliczył i wręczył mi dziesięć portretów Bena Franklina.\n– Artefakt to podłużny płat płótna, długi na czternaście stóp trzy cale, szeroki na trzy stopy siedem cali. Materiał tkany ręcznie, splot ukośny, trzy na jeden. Jest na nim pewna liczba plam i przebarwień...\nUniosłem rękę, marszcząc czoło.\n– Chwileczkę. Mówił pan, że gdzie został skradziony?\n– Z katedry Świętego Jana Chrzciciela – odparł.\n– W północnych Włoszech?\n– Ściślej mówiąc, z Turynu? – spytałem.\n– Ktoś ukradł ten nieszczęsny Całun Turyński? – domyśliłem się.\nOparłem się i jeszcze raz obejrzałem zdjęcia. To zmieniało sytuację. Bardzo zmieniało.\nCałun. Pogrzebowy całun, użyty przez Józefa z Arymatei, by owinąć ciało Chrystusa po Ukrzyżowaniu. Przez duże U. Legenda głosi, że Chrystus był nim owinięty w chwili zmartwychwstania, a jego wizerunek, jego krew, utrwaliły się na płótnie.\n– O rany... – powiedziałem.\n– Co pan wie o Całunie, panie Dresden?\n– Niewiele. Całun pogrzebowy Chrystusa. W latach siedemdziesiątych przeprowadzili testy i nikt nie potrafił przekonująco temu zaprzeczyć. Niewiele brakowało, by spłonął kilka lat temu, kiedy w katedrze wybuchł pożar. Znane są opowieści o jego mocy uzdrawiania, albo że parę aniołów wciąż go pilnuje. I jeszcze kilka, których w tej chwili nie pamiętam.\nOjciec Vincent oparł dłonie na blacie i pochylił się.\n– Panie Dresden. Całun to może najważniejsza relikwia Kościoła. Jest potężnym symbolem wiary, w który wielu ludzi szczerze wierzy. Ma także pewne znaczenie polityczne. Dla Rzymu jest sprawą absolutnie najwyższej wagi, bo powrócił pod nadzór Kościoła tak szybko, jak to tylko możliwe.\nPrzyglądałem mu się przez chwilę, próbując dobrać odpowiednie słowa.\n– Czy będzie ojciec urażony, jeśli zasugeruję, że jest całkiem możliwe, że Całun jest, hm... znaczący w sensie magicznym?\nVincent na moment zacisnął wargi.\n– Nie mam złudzeń w tej kwestii. To tylko kawał płótna, nie latający dywan. Jego znaczenie wynika jedynie z historycznej i symbolicznej wartości.\n– Uhm... – wymruczałem.\nNiech to piekielne dzwony, wiele razy magiczna moc płynęła właśnie z takich przedmiotów. Całun jest stary, uważany za niezwykły, ludzie w niego wierzą. To wystarczy, żeby samo w sobie dało mu jakiś rodzaj mocy.\n– Niektórzy mogą uważać inaczej – zauważyłem.\n– Oczywiście – przyznał. – Właśnie dlatego pańska wiedza o lokalnych grupach okultystycznych może się okazać bezcenna.\nZamyślony, kiwnąłem głową. To mogła być całkiem zwyczajna historia. Ktoś mógł zwinąć spleśniałe stare płótno, żeby je sprzedać jakiemuś czubkowi, który wierzy, że to magiczne prześcieradło. Możliwe, że Całun jest tylko symbolem, antykiem, starożytną pamiątką, poza tym bez szczególnie wielkiego znaczenia.\nOczywiście istnieje także możliwość, że Całun jest autentykiem. Że naprawdę dotykał Syna Bożego, kiedy ten powrócił z martwych. Odepchnąłem tę myśl.\nNiezależnie od „jak” i „dlaczego”, Całun był obiektem szczególnym, w sensie magicznym, a to mogło prowadzić do nowej – i paskudnej – rozgrywki. Ze wszystkich dziwnych, mrocznych czy złych sił, które mogłyby porwać Całun, nie przychodziła mi na myśl ani jedna, która zrobiłaby z nim coś miłego. Ta sprawa może dotyczyć konfliktu wszelkiego rodzaju nadprzyrodzonych interesów.\nJednakże nawet odrzucając taką możliwość, zwykły pościg za Całunem był i tak śmiertelnie groźną zabawą. Być może w sprawę wmieszany jest już Johnny Marcone, a także chicagowska policja – a prawdopodobnie Interpol i FBI. Pomijając siły nadprzyrodzone, jeśli chodzi o zwykłe szukanie ludzi, gliny robiły to naprawdę skutecznie. Była spora szansa, że w ciągu paru dni zlokalizują złodziei i odbiorą im Całun.\nSpoglądałem to na zdjęcia, to na gotówkę. I myślałem, ile rachunków mógłbym zapłacić za miłe i solidne honorarium wypłacone uprzejmie przez ojca Vincenta. Przy odrobinie szczęścia może nawet nie będę musiał się w tym celu narażać.\nAkurat. Już w to wierzę.\nSchowałem pieniądze do kieszeni. Potem zabrałem też fotografie.\n– Jak mogę się z panem skontaktować?\nOjciec Vincent zapisał na hotelowym papierze numer telefonu.\n– Proszę. To moja centrala na czas, kiedy jestem w mieście.\n– No dobrze. Niczego konkretnego nie mogę obiecać, ale zobaczę, co da się zrobić.\nOjciec Vincent wstał.\n– Dziękuję, panie Dresden. Wie pan, ojciec Forthill bardzo dobrze się o panu wyrażał.\n– To porządny gość – przyznałem i też wstałem.\n– A teraz proszę wybaczyć, mam jeszcze kilka spotkań.\n– Jasna sprawa. Proszę, to moja wizytówka, gdyby chciał się pan skontaktować.\nWręczyłem mu wizytówkę, uścisnąłem dłoń i wyszedłem. Przy Chrabąszczu zatrzymałem się jeszcze, otworzyłem bagażnik i włożyłem do środka strzelbę; oczywiście najpierw wyjąłem nabój z komory i upewniłem się, że jest zabezpieczona. Wyjąłem drewniany walec długości mniej więcej mojego przedramienia, pokryty rzeźbionymi runami i symbolami, który pozwalał mi o wiele bardziej precyzyjnie ogniskować magię. Marynarkę rzuciłem na strzelbę i wygrzebałem z kieszeni srebrną bransoletę, z której zwisało dwanaście malutkich tarcz w stylu średniowiecza. Zapiąłem ją na lewej ręce, na prawą dłoń wsunąłem srebrny pierścień. Wsiadłem i ułożyłem obok siebie eksplozywną różdżkę.\nMiałem na głowie nową sprawę, zabójcę mafii i wyzwanie księcia Ortegi. Wolałem się upewnić, że nie dam się znowu złapać ze spuszczonymi spodniami – w sensie magicznym, oczywiście.\nZabrałem Chrabąszcza do domu. Wynajmuję mieszkanie w suterenie, w wielkiej, skrzypiącej i starej kamienicy. Zanim tam dotarłem, minęła już północ i w lutowym powietrzu pojawiły się drobne plamki mokrego śniegu, który nie przetrwa na chodniku. Powoli zanikał dopływ adrenaliny z programu Larry’ego Fowlera, a potem z ataku wynajętych oprychów. Czułem się zmęczony, obolały i niespokojny. Wysiadając z samochodu, postanowiłem od razu iść do łóżka, wstać wcześnie i popracować nad sprawą Vincenta.\nNagłe wrażenie zimnej, falującej energii i dwa głuche uderzenia na schodach prowadzących w dół, do mojego mieszkania, skłoniły mnie do zmiany planów.\nWyjąłem różdżkę i przygotowałem bransoletę na lewym przegubie, zanim jednak zdążyłem podejść do schodów, dwie postacie wyleciały z nich i wylądowały ciężko na zamarzniętym gruncie obok żwirowego parkingu. Walczyły, przetaczały się, wreszcie jedna z nich wsunęła nogi pod drugą, będącą na wierzchu, i pchnęła. Druga postać przeleciała ze dwadzieścia stóp i wylądowała na żwirze, z głuchym uderzeniem i sapnięciem wydychanego powietrza. Poderwała się szybko i rzuciła do ucieczki.\nZ tarczą w pogotowiu, podszedłem, zanim pozostały na miejscu intruz zdążył się podnieść. Pchnąłem do różdżki wolę i runy na niej rozjarzyły się szkarłatem. Ogień spłynął do czubka, jaskrawy jak flara. Powstrzymałem jednak atak; zbliżyłem się i wyciągnąłem różdżkę w stronę obcego.\n– Rusz się tylko, a cię usmażę.\nCzerwony blask oświetlił kobietę.\nMiała na sobie dżinsy, czarną skórzaną kurtkę, białą koszulkę i rękawiczki. Długie czarne włosy spięła z tyłu w koński ogon. W ciemnych, nieco skośnych oczach pod długimi rzęsami tlił się płomień. Na pięknej twarzy miała wyraz znużonego rozbawienia.\nSerce załomotało mi z bólu i podniecenia.\n– No cóż – odezwała się Susan, spoglądając mi w twarz ponad skwierczącą różdżką. – Słyszałam, że faceci nie lubią spotykać swoich byłych, ale ty chyba przesadzasz.


WINDOWS 10 1909, 2004, Beta, Dev Channel by DJRYS - Page 10 - Modyfikacje - Inne - WinClub\nJest nowa aktualizacja Windows 10 1809 KB4464455 v2 Windows 10 17763.107 2.Patch 30.Październik 2018\n2 godziny temu, JakubDriver napisał:\nWiem już wstawione\naktualizacja rs5 do wersji 17763.107\nemek and jorgusek like this\nWyskakuje podczas aktualizacji coś takiego jak na grafice załączonej i nie mogę zaktualizować. Do tej pory nie było problemów.\n18 minut temu, emek napisał:\nnic nie usuwane dograne patche spróbuj czystej na vm czysta idzie update nie robię bo ten system jest na razie w rozsypce w Microsofcie wyjdzie oficjalny to update będzie działał\njakiś pogański zwyczaj aby edytować post pod którym bezpośrednio się odpowiada\nNa dole mam okno do pisania, więc piszę w danym temacie. Jak mam pisać inaczej to przepraszam i proszę o podpowiedz jak.\nTy masz ok ale kolega piszący po Tobie cytuje..\nSkąd mogę pobrać poprawki do ręcznej instalki by podnieść wersje Windows 10 ? mam pakietowy net no i wiecie pobierać cały obraz by zaktualizować to mi się nie uśmiecha a mam poprzednią wersję djrys\nJak masz wersję 1803 a chcesz 1809 to i tak pobierz sobie obraz. Waga aktualizacji będzie porównywalna z tym obrazem albo nawet większa bo tu masz kompresję do ESD\ni kicha..nie wsadzi jednego na drugie\nAktualnie akurat mam wersje 1809 kompilacja 17763.104 chodzi o podniesienie na 17763.107 więc nie opłaca się pobierać obrazu\nW dniu 1.11.2018 o 10:26, x1987 napisał:\njorgusek, x1987 and maximus600 like this\nAktualizacja do wersji insider RS6 19H1 18272.1000\nW dniu 2.11.2018 o 14:07, djrys napisał:\ndjrys wielkie dzięki za Twoją pracę i wkład. Mam pytanko. Czy jak zainstaluję windę z tego obrazu Windows 10 1809 (X86-X64) 2018 PL z 30 Października , to będę mógł aktualizować przez windows update? Czy trzeba ręcznie wgrywać poprawki.? Jeszcze jedno. Czy na dzień dzisiejszy muszę po instalacji wgrać jakieś poprawki?\nW dniu 6.11.2018 o 13:43, MasterD23337 napisał:\nwstrzymaj się na razie póki MS nie wyda oficjalnego i poprawionego obrazu ten co ja mam to taki insider MS ciągle poprawia błędy\nMasterD23337 and jorgusek like this\nchyba nie bedziecie mieć nowej wersji insidera bo coś jest ze skryptem\nSkąd pobrać win 10 17763.107\nDokładniej to skąd pobrać poprawkę 17763.107?\nchyba nie bedziecie mieć nowej wersji insidera bo coś jest ze skryptem\nAno jest. Też usiłowałem to scalenie przeprowadzać i efekty były identyczne.\n86 ściągnąłem a 64 to samo\nkilka postów wyżej dałem linki do samych poprawek są tylko w .cab i trzeba użyć disma\n17 godzin temu, djrys napisał:\nTo który w takim razie pobrać sprawdzony obraz?\nWin 10 17763.107 ?\nTo już dawno zrobiłem w NTLite 1.8 beta, szybko i sprawnie.\nAktualnie jest problem z Polską wersją 18277. Nie mogę zrobić obrazu. Cały czas błąd.\nPobierałem z 10 x .\nA wersja Angielska od razu, pyk i jest ISO!


Chciałabym. ⋆ matka-nie-idealna.pl\n30 kwietnia, 2017 5 komentarzy\nChciałabym być dzieckiem.\nBłądzić nieświadomą dłonią po pustej butelce. Twojej ulubionej zabawce w ostatnich dniach.\nStawiać pierwsze kroki i podnosić się dziarsko po każdym upadku.\nChciałabym być przytulona zawsze gdy się uderzę i wiedzieć, że zawsze gdy zapłaczę, mama będzie obok.\nChciałabym grzechotać plastikowym psem i cieszyć się z gumowych klocków, po starszej siostrze.\nChciałabym dowiedzieć się, do czego służy garnek i że zdecydowanie lepiej uderzać w niego drewnianą łyżką niż mieszać makaron.\nChciałabym huśtać się wysoko i śmiać się przy tym beztrosko. Nie martwić się o to, co ugotować na obiad, o dietę bogatą we wszytko potrzebne do życia. Chciałabym nie martwić się o zakupy, o to czy mamy co jeść. O to, czy starczy mi do pierwszego i czy będę miała za co kupić Ci kurtkę na zimę.\nChciałabym wierzyć, że szczyt osiedlowej drabinki to najwyższa góra świata a pudło po kartonie to najprawdziwszy dom dla lalek.\nI że w pudełku po lodach zmieszczą się wszystkie kredki.\nChciałabym rozmawiać z misiami i lulać laleczki do snu. A potem chować je na dno skrzyni i zapomnieć o tym, że płaczą.\nChciałabym wierzyć w to, że pocałunek mamy leczy wszystko a rozerwany w przedszkolu kapeć to najprawdziwsza tragedia.\nChciałabym nie martwić się swoim zdrowiem a pobyt w szpitalu traktować jak zwykłą przygodę, nowe doświadczenie.\nChciałabym rano być wieziona do przedszkola i wracać wprost w ramiona kochającej mamy. A potem zająć się arcyważnymi szlaczkami i wieczorynką w tle.\nPoczęstować się cukierkiem danym przez babcię a potem dziesiątym. Chować się za kanapą, kiedy przyjdzie sąsiadka i rozmawiać przez telefon z kubków po jogurcie.\nChciałabym biegać po dworze z kluczem na szyi i bujać się na tym trzepaku przy starym śmietniku. Grać w zbijanego a potem wydawać resztę zielonym liściem. Bawić się w dom. Ale tylko bawić.\nWyobrażać sobie, że mam siedemnaście lat – a to przecież już bardzo dużo. I że gdy się ma trzydzieści – jest się starym.\nChciałabym wierzyć w to, że ludzki uśmiech jest szczery a serce dobre. Nie znać pojęcia zawiść, nieszczerość i złośliwość. Nie widzieć łez i bólu najbliższych. Nie wiedzieć, że brak włosów tej dziewczynki z telewizji to choroba a nie nowa fryzura.\nMieć dziecięcą naiwność i potrafić ufać każdej nowo poznanej osobie. Nie być sceptyczną, nie znać słowa pesymizm.\nA później bardzo przejęta stać na pierwszym w życiu szkolnym apelu i pisać w zeszycie, w trzech linijkach.\nGrać w kółko i krzyżyk bym chciała albo w państwa i miasta. I mieć problem z państwem na igrek. I z imieniem też.\nSkakać na przerwach w gumę i grać w klasy. Zbierać kapsle a potem zbudować z tatą tor do wyścigów. I wygrać – bo on da mi fory. Wierzyć, że jestem najlepsza.\nRozmawiać o gwiazdach, wracając wieczorem do domu i słuchać, jak on cierpliwie odpowiada na każde pytanie, nawet najtrudniejsze.\nZakochać się ten pierwszy raz bym chciała. I wierzyć, że to do końca życia, chociaż mam dopiero szesnaście lat. Kłócić się z mamą, że jestem już prawie dorosła a potem trzasnąć drzwiami – najmocniej jak potrafię.\nI nie móc się doczekać, kiedy będę miała własny dom, pieniądze i nieograniczoną swobodę. Szkoda, że nikt mi wtedy nie powiedział, że większość z tego idzie na rachunki a pozostała część musi starczyć na chleb. I że ta swoboda to tylko pozorna bo od ósmej do szesnastej ktoś będzie na mnie darł ryja w pracy i wydawał polecenia.\nA potem chciałabym znowu być dzieckiem. Które marzy o dorosłości.\ndorosłość, dzieciństwo, dziecko, featured, matka nieidealna\nMacierzyństwo , Mama , Rodzina 12 sierpnia, 2017\n1 maja, 2017 at 20:42 Odpowiedz\nGdy wspominam moje dzieciństwo to też chciałabym znów być dzieckiem. Teraz gdy mam własne pragnę żeby i one miały tak dobre wspomnienia jak ja\n1 maja, 2017 at 21:02 Odpowiedz\n2 maja, 2017 at 18:50 Odpowiedz\nOj tak…chciałabym 🙂\n2 maja, 2017 at 22:08 Odpowiedz\nW państwa miasta bym zagrała i w eurobisness!! I chowanego bym się pobawiła, a potem znów liczyła od nowa krzycząc „spaloneeee gary!!”I z wyliczonymi monetami szła do pobliskiego kiosku oglądając się po czternaście razy przed przejściem dla pieszych po najnowszy numer OK! Wspomnień czar 😉\n5 maja, 2017 at 11:11 Odpowiedz\nGdy byłam mała również strasznie chciałam być już dorosła 😀 Teraz chętnie wróciłabym do tamtego czasu, ale pewnie i tak znowu wydawałoby mi się, ze bycie dużym jest takie super 🙂