Duma socjalizmu, czyli historii FSO część 1 [geneza motoryzacji] | Autokult.pl\nPo zakończeniu II wojny światowej polski rząd nie miał innego wyjścia, jak tylko podjąć decyzję o odbudowie przemysłu motoryzacyjnego. Socjalistyczna gospodarka bez własnego samochodu? To przecież niemożliwe.\nBudowę Fabryki Samochodów Osobowych na Żeraniu rozpoczęto w lipcu 1948 roku. Jeszcze przed II wojną światową polska motoryzacja miała sporo wspólnego z Fiatem. Postanowiono pójść za ciosem — nawiązano kontakt z włoskim koncernem. Na Żeraniu miał być produkowany zmodyfikowany model Fiata 508, a następnie 1100. Niestety, polityka na to nie pozwoliła.\nFSO Polonez — król polskiej motoryzacji, jakiego nie znacie\nW styczniu 1950 roku podpisano polsko-radziecką umowę licencyjną na produkcję samochodu M-20 Pobieda, w ramach której strona radziecka zagwarantowała pomoc w projektowaniu, budowie, wyposażeniu oraz uruchomieniu seryjnej produkcji. Fabryka Samochodów Osobowych zakupiła licencję od Zakładów Samochodowych w Gorki. Auto, którego produkcję miano rozpocząć na Żeraniu, nie było oryginalną konstrukcją radziecką. Jego pierwowzór stanowił Ford z 1927 roku.\nTaśma produkcyjna Warszawy\n6 listopada 1951 roku z taśmy montażowej zjechał pierwszy samochód wyprodukowany w powojennej Polsce, nazwany Warszawa M-20. Był produkowany do 1964 roku. Potem powstały górnozaworowe Warszawy 223 i 224 z nadwoziem typu sedan. Na tej bazie powstały też nadwozia kombi, pick-up i sanitarka. Ostatnia Warszawa, z numerem 254421, zjechała z taśmy 30 marca 1973 r.\nPierwszym w pełni polskim samochodem osobowym, który powstał w FSO, była — Syrena. Model 101, zaprezentowany na Międzynarodowych Targach Poznańskich w 1955 roku, zdobył uznanie wśród polskich kierowców. Seryjna produkcja tego auta rozpoczęła się dopiero w roku 1961, wcześniej mieliśmy do czynienia z rękodzielnictwem. Rok 1964 przyniósł model studyjny pierwszej w świecie kombi — limuzyny — Syreny 110. W 1972 roku produkcję Syren przeniesiono do Fabryki Samochodów Małolitrażowych w Bielsku-Białej.\nSyrena 105 Bosto\nW 1965 roku zostaje podpisana umowa licencyjna z włoskim koncernem Fiat na produkcję modelu 125p. Auto zjeżdża z taśmy produkcyjnej dwa lata później. W 1977 roku w Zakładzie Doświadczalnym FSO narodziła się sportowa wersja Fiata 125p. Samochód ten otrzymał nazwę Ogar, a jego wersja prototypowa wytwarzana była z tworzyw sztucznych. W latach siedemdziesiątych montowano w FSO również polskie wersje Fiata 127,128, 131, 132 i Ritmo oraz jugosłowiańskiej Zastawy 1100. Ostatni egzemplarz auta zjechał z taśmy 29 czerwca 1991 roku. O modelu 125p trochę więcej w kolejnym odcinku.\nPierwszy polski ślad, czyli historii Fiata część 2\nŹródło: Książka "Historia FSO"\nBiegnij Hulme, biegnij!\nUwaga na silnik 2.5 TDI – to najgorsza jednostka napędowa w historii koncernu Volkswagena! [część 1]\nMotoryzacja, głupcze, czyli historii Fiata część 1 [geneza motoryzacji]\nHistoria Jaguara - część 1 [geneza motoryzacji]\nAlternatywa dla Volvo? Lynk&Co 02 chce powalczyć o europejskiego klienta Biegnij Hulme, biegnij! GP Australii: mocny początek dla McLarena Toyota Celica zamieniona w Ferrari F430 Skoda Superb oficjalnie! Tuning Volvo XC60 od Heico Sportiv Treatment Honda Concept S - futurystyczna hybryda dla nowoczesnej rodziny [Pekin 2012] BAC Mono w teście magazynu Autocar [wideo] Nareszcie – BMW Alpina B6 Bi-Turbo Coupé (2011) Mitsubishi zapowiada koncepcyjnego crossovera Ford Focus X-Road - czy aby na pewno na bezdroża? PSA Peugeot Citroen nie wykupi teamu F1 Hondy


nieruchomości - wycena - rzeczoznawca - Warszawa Ciekawostki\nSzczęśliwie wybrała zły numer\nPewna Amerykanka zadzwoniła do córki, aby poinformować ją, że zabraknie jej pieniędzy na bieżące wydatki i spłatę kredytu, ale przez pomyłkę wybrała zły numer i nieświadomie nagrała się na automatycznej sekretarce zupełnie obcej kobiety.\nKopernik był (z) kobietą\nKucharka czy może kochanka? Kim była dla Mikołaja Kopernika Anna Schilling? Według historyków kobieta najpierw żyła z astronomem – a zarazem kanonikiem – we Fromborku, a potem on odwiedzał ją w Gdańsku.\n"Dali ciała" w święto flagi\nPodczas niedzielnego święta flagi na głównych placach wielu polskich miast trwają uroczystości połączone z różnymi happeningami poświęconymi polskim barwom narodowym. W Bytomiu kilkuset mieszkańców zrobiło flagę z... samych siebie przebierając się wcześniej w białe i czerwone peleryny.\nDotarli do wraku samolotu\nW końcu udało się zlokalizować miejsce poniedziałkowej katastrofy samolotu linii lotniczych Pamir Airways - poinformowały władze w Afganistanie. Nna pokładzie maszyny znajdowało się 48 osób, w tym sześciu cudzoziemców.


Loty Bielsko-Biała – Warszawa: tanie bilety lotnicze | Omio\nTanie loty Bielsko-Biała – Warszawa: rozkłady lotów, tanie bilety lotnicze\nNajtańsze loty z miejscowości Bielsko-Biała do miejscowości Warszawa\nPrzeciętny bilet z miejscowości Bielsko-Biała do miejscowości Warszawa będzie kosztować około 2174 zł, jeśli kupisz go w dniu wyjazdu, ale najtańszy bilet można kupić za jedyne 387 zł.\n18:25John Paul II International Airport Krakow Balice0godz.50 19:15Warsaw Chopin Airport\nRozkład lotów Bielsko-Biała – Warszawa\n06:00John Paul II International Airport Krakow Balice6godz.35 12:35Warsaw Chopin Airport\n06:00John Paul II International Airport Krakow Balice7godz.45 13:45Warsaw Chopin Airport\n06:00John Paul II International Airport Krakow Balice6godz.10 12:10Warsaw Chopin Airport\n06:00John Paul II International Airport Krakow Balice14godz.55 20:55Warsaw Chopin Airport\n08:50John Paul II International Airport Krakow Balice0godz.55 09:45Warsaw Chopin Airport\n10:50John Paul II International Airport Krakow Balice7godz.35 18:25Warsaw Chopin Airport\n10:50John Paul II International Airport Krakow Balice10godz.45 21:35Warsaw Chopin Airport\n10:50John Paul II International Airport Krakow Balice11godz.20 22:10Warsaw Chopin Airport\n11:00John Paul II International Airport Krakow Balice0godz.55 11:55Warsaw Chopin Airport\n12:00John Paul II International Airport Krakow Balice0godz.55 12:55Warsaw Chopin Airport\n13:20John Paul II International Airport Krakow Balice7godz.35 20:55Warsaw Chopin Airport\n14:25John Paul II International Airport Krakow Balice4godz.00 18:25Warsaw Chopin Airport\n14:25John Paul II International Airport Krakow Balice7godz.10 21:35Warsaw Chopin Airport\n14:25John Paul II International Airport Krakow Balice7godz.45 22:10Warsaw Chopin Airport\n14:30John Paul II International Airport Krakow Balice8godz.10 22:40Warsaw Chopin Airport\n14:30John Paul II International Airport Krakow Balice4godz.05 18:35Warsaw Chopin Airport\n14:30John Paul II International Airport Krakow Balice6godz.15 20:45Warsaw Chopin Airport\n15:00John Paul II International Airport Krakow Balice0godz.50 15:50Warsaw Chopin Airport\n16:30John Paul II International Airport Krakow Balice14godz.10 06:40Warsaw Chopin Airport\n16:30John Paul II International Airport Krakow Balice2godz.50 19:20Warsaw Chopin Airport\n16:30John Paul II International Airport Krakow Balice17godz.25 09:55Warsaw Chopin Airport\n16:35John Paul II International Airport Krakow Balice4godz.20 20:55Warsaw Chopin Airport\n16:35John Paul II International Airport Krakow Balice4godz.35 21:10Warsaw Chopin Airport\nNajszybsze loty z miejscowości Bielsko-Biała do miejscowości Warszawa\nSpośród 30 lotów podróżujących codziennie z miasta Bielsko-Biała do miasta Warszawa, 10 to połączenia bezpośrednie, więc łatwo jest uniknąć podróży z przesiadkami.\nTe bezpośrednie samoloty pokonują dystans 301 km przeciętnie w ciągu 5 godz. 36 min , ale jeśli będziesz mieć szczęście, niektóre zabiorą Cię tam w 50 min .\nPorady w podróży: Loty z Bielsko-Biała do Warszawa\nLataj do Warszawa w prosty sposób. Bez względu na to, czy szukasz czegoś szybko, tanio, czy masz zupełnie inne potrzeby, nasi eksperci ds. podróży zebrali wszystkie informacje, by móc wybrać najlepszą opcję lotu z Bielsko-Biała do Warszawa.\nJak znaleźć tanie bilety na samolot na trasie Bielsko-Biała - Warszawa?\nNajtańsze bilety na podróż samolotem na trasie Bielsko-Biała - Warszawa kosztują 128 zł. Cena może jednak wahać się w zależności od tego, z jakim wyprzedzeniem zarezerwujesz bilety Bielsko-Biała - Warszawa. Jeśli chcesz zaoszczędzić, radzimy wcześniej zaplanować podróż samolotem i cieszyć się możliwością zakupu biletów w najlepszych cenach. Omio chętnie Ci w tym pomoże!\nJaka jest średnia cena biletu na podróż samolotem na trasie Bielsko-Biała - Warszawa?\nPodróżni zazwyczaj muszą liczyć się z wydatkiem 254 zł, by pokonać trasę Bielsko-Biała - Warszawa. Im wcześniej zaplanujesz podróż, tym tańsze będą bilety Warszawa - Bielsko-Biała.\nJaka odległość dzieli Bielsko-Biała i Warszawa, jeśli zdecyduję się na podróż samolotem?\nPrzed zaplanowaniem podróży na trasie Bielsko-Biała - Warszawa warto wiedzieć, że odległość Warszawa - Bielsko-Biała wynosi około 300 km, gdy przemieszczasz się samolotem.\nIle mniej więcej poświęcę na podróż samolotem na trasie Bielsko-Biała - Warszawa?\nPodróżując samolotem, warto sprawdzić czas potrzebny na pokonanie trasy. W związku z tym wyszukujemy dla Ciebie tanie bilety na trasie Bielsko-Biała - Warszawa na samolot. Średni czas podróży na odcinku Bielsko-Biała - Warszawa, jeśli wybierzesz samolot, to 50 min.\nKtórzy oferujący połączenia na Omio umożliwią mi pokonanie trasy Bielsko-Biała - Warszawa?\nDecydując się na samolot na trasie Bielsko-Biała - Warszawa, możesz skorzystać z usług Lot Polish Airlines i sprawnie dostać się do celu, jakim jest Warszawa. Sprawdź też, którzy inni oferują przejazdy na trasie Bielsko-Biała - Warszawa, porównaj różnice pomiędzy połączeniami i kup bilet na to, które najbardziej Ci odpowiada.\nCzy jest dostępne bezpośrednie połączenie na trasie Bielsko-Biała - Warszawa, jeśli jako środek tansportu chcę wybrać samolot?\nInteresuje Cię bezpośredni samolot Bielsko-Biała - Warszawa? Rozważ bilety na podróż samolotem na trasie Bielsko-Biała - Warszawa oferowane przez Lot Polish Airlines. Jeśli nie możesz znaleźć idealnej opcji, jaką jest samolot Bielsko-Biała - Warszawa, sprawdź inne możliwości i wybierz najodpowiedniejszą, by sprawnie dotrzeć do miasta Warszawa.\nGdzie kupię tani bilety na podróż samolotem, jeśli zamierzam pokonać odcinek Bielsko-Biała - Warszawa?\nNa Omio szybko znajdziesz bilety nawet w ostatniej chwili. Porównasz połączenia na trasie Bielsko-Biała - Warszawa i zdecydujesz się na samolot w jedną stronę lub w obie strony. Możesz uzyskać wszystkie informacje związane z podróżą bezpośrednio w aplikacji Omio i cieszyć się płynną podróżą na trasie Bielsko-Biała - Warszawa.\nPlanuję podróż Bielsko-Biała - Warszawa i jako środek transportu wybieram samolot. Dokąd jeszcze mogę się wybrać w pobliżu miasta Warszawa?\nLoty Bielsko-Biała – Warszawa: sprawdź dodatkowe informacje!\nPodróż powrotna samolotem Bielsko-Biała – Warszawa\nPorównaj wszystkie możliwości podróży na trasie Bielsko-Biała – Warszawa\nStrona głównaLotyLoty WarszawaTanie loty Bielsko-Biała – Warszawa: rozkłady lotów, tanie bilety lotnicze


Kuponiarnia oferuje kod promocyjny Media Expert - culture of\nStart » E-Działalność » Inne Sklepy » Kuponiarnia oferuje kod promocyjny Media Expert\nKuponiarnia to serwis internetowy, oferujący swoim użytkownikom dostęp do aktualnych kodów rabatowych i promocyjnych. Jednym z takich kodów jest kod promocyjny Media Expert, który można zrealizować kupując taniej sprzęt elektroniczny, urządzenia AGD czy akcesoria komputerowe. Każdy kod rabatowy i promocyjny ma ściśle określoną ważność, może również uprawniać do tańszych zakupów wybranego asortymentu lub też do bezpłatnej dostawy.\nDo czego uprawniają kody promocyjne?\nDlaczego warto sięgać po kod promocyjny? Media Expert w swoim sklepie online oferuje sprzęt elektroniczny i akcesoria, które dzięki kodom rabatowym można kupić taniej. Niektóre kody rabatowe uprawniają do tańszego zakupu wskazanych na kodzie produktów, inne z kolei zapewniają obniżenie wartości wszystkich zakupów o wskazaną wartość procentową. Klient przed rozpoczęciem zakupów powinien wskazać kod rabatowy, z którego chce skorzystać, aby następnie sfinalizować zakupy. Przy niektórych zakupach wskazane jest także sięgnięcie po kod uprawniający do bezpłatnej dostawy.\nInfinity zaprasza po bardzo kobiece i modne spódnice. Sklep, który dla Was prowadzimy to również inne ubrania, dzięki którym, niezależnie od sytuacji zawsze będziecie pięknie wyglądać. Mamy nadzieje, że nasza...\nKocyk dla dziecka od lat przez wiele osób uznawany jest za podstawowy, a tym samym niezbędny element wyprawki, którą przyszli rodzice przygotowują dla swojego dziecka. Sklepem internetowym, w którego ofercie znajdz...\nDziecko - najważniejsza istota w życiu każdego rodzica. Rodzice chcą mu dać wszystko, co najlepsze. Bardzo ważnym elementem, który zapewni odpowiedni rozwój dziecka, są buty memo. Dlaczego akurat takie obuwie ? ...\nOpieka nad dzieckiem to najważniejsze zadanie każdego rodzica. Aby je sobie ułatwić, warto zainwestować w wysokiej jakości produkty stworzone z myślą właśnie o najmłodszych Klientach. Jedną z czołowych pod t...


Chińscy studenci w Japonii na meczu Azjatyckiej Ligi Mistrzów -Chińskie Radio Międzynarodowe\n2013-10-31 11:24:03 CRI\n25 września w Kashiwie w Japonii odbył się mecz półfinałowy piłkarskiej Azjatyckiej Ligi Mistrzów między drużynami - japońską Kashiwa Reysol a chińską Kanton Evergrande. Evergrande to najlepsza drużyna piłkarska w Chinach. W jej składzie gra kilku wybitnych piłkarzy, np. Darío Conca, Muriqui oraz Elkeson. Wielu chińskich studentów uczących się w Japonii wybrało się na ten mecz, aby dopingować swoją drużynę. Posłuchajmy, co powiedział jeden z nich:\n"Jestem Chińczykiem, ale mieszkam w Japonii już 15 lat. Obecnie studiuję w Nagano a naukę kończę w kwietniu następnego roku. Jestem w grupie chińskich studentów, którzy interesują się piłką nożną. Często na ten temat rozmawiamy".\n25 września Evergrande oraz Reysol grały półfinał Azjatyckiej Ligii Mistrzów i postanowiłem pójść na mecz by dopingować drużynę z mojego kraju.\nPodczas meczu miałem zajęcia, które kończyły się o 17:00. Mój uniwersytet znajduje się 300 km od Kashiwy. Podróż zajmuje ponad 3 godziny. Nie miałem, więc czasu, aby przyjechać na to spotkanie punktualnie. Dlatego z kolegami poprosiłem nauczyciela o zgodę na opuszczenie zajęć. Wszystko było w porządku.\nAle był jeszcze inny problem – bilety. Wszystkie, dla obcych kibiców były już wyprzedane. Poprosiłem o pomoc kolegów z Unii Studentów w Tokio. Na szczęście zostało im jeszcze 10 biletów.\nZdecydowaliśmy się pojechać do Kashiwy samochodem, żeby zaoszczędzić pieniądze. Jednak na drodze były korki, więc jechaliśmy bardzo wolno, a mecz się już zaczął. Dzięki smartfonom dowiedzieliśmy się, że po pierwszej połowie Evergrande przegrywa 0:1. Bardzo się, więc denerwowaliśmy.


Każdy nowy budynek musi posiadać urzędowy dokument potwierdzający przebieg i okoliczności wykonywania robót budowlanych. Dziennik jest niezbędny do zakończenia budowy i do przedłożenia organowi właściwemu.\nDziennik budowy niezbędny podczas budowy domu\nProwadzenie dziennika jest absolutną koniecznością, nie ma mowy o jego braku.\nW celu uzyskania dziennika, należy złożyć wniosek o wydanie dziennika budowy, udając się do instytucji, która wydała pozwolenie na budowę.\nDziennik budowy – cena wynosi kilkanaście złotych.\nOd momentu otrzymania, inwestor jest zobowiązany umieszczać w nim wszystkie etapy prac przy budowie domu.\nInstytucja wydająca decyzję i dziennik budowy zamieszcza na pierwszej stronie; numer dziennika, datę wydania, ilość stron, określenie inwestora, adres i rodzaj budowy oraz stosowne pouczenia.\nKierownik budowy zamieszcza numer uprawnień i podpisuje się, godząc tym samym na prowadzenie budowy.\nWpisy w dzienniku powinny być dokonywane tak, aby jasno z nich wynikało co, jak i kiedy zostało wykonane. Każde zmiany w projekcie muszą być uwzględnione w dzienniku budowy a kierownik zapisuje w nim stosowne oświadczenie opatrzone podpisem.\nZakup dziennika budowy\nDziennik budowy gdzie kupić? Dziennik jest ogólnodostępny w niemalże każdym sklepie papierniczym, księgarni a nieraz w markecie budowlanym.\nKupić go można także w Urzędach Gminy oraz księgarniach Starostwa Powiatowego.\nDziennik budowy jest dostępny także u architektów i geodetów.\nJak widać dostępność jest duża, ale najważniejsze jest jego opieczętowanie i zarejestrowanie.\nZarejestrować dziennik można bardzo łatwo. Należy złożyć wniosek o zarejestrowanie dziennika budowy. Wzór wniosku jest powszechnie dostępny na stronie internetowej Starostwa Powiatowego. Należy go wypełnić, zaopatrzyć w datę i podpisać.\nNastępnie z takim wnioskiem trzeba udać się do Starostwa, zabierając ze sobą kopię pozwolenia na budowę i wniosek.\nW urzędzie zajmuje to kilka chwil, po złożeniu wniosku dokonuje się rejestracja dziennika budowy.\nNależy wiedzieć również o tym, że rejestracja dziennika nie jest równoznaczna z pozwoleniem na rozpoczęcie prac budowlanych.\nWedług prawa budowlanego, chęć rozpoczęcia należy odpowiednio wcześniej zgłosić. Prawo określa ten termin jako minimum siedem dni.\nRejestracja dziennika budowy nie podlega opłatom.\nNa kim ciąży odpowiedzialność za prowadzenie dziennika budowy?\nInwestor jest odpowiedzialny za dziennik i dokonuje w nim wpisów.\nDo dokonywania wpisów upoważniony jest także; projektant, geodeta a także inspektora i pracowników nadzoru budowlanego. Największą odpowiedzialność ponosi jednak kierownik budowy. Zazwyczaj to jemu powierza się prowadzenie dziennika.\nPonosi on odpowiedzialność za wykonane prace i dokonuje wpisów z każdego etapu.\nZmiana kierownika budowy jest możliwa w każdym czasie, po odpowiednim oświadczeniu pisemnym i dołączeniu dokumentów uprawniających do pełnienia tej funkcji.\nKierownik przejmując obowiązki wpisuje datę przejęcia budowy w dzienniku i stan robót budowlanych.Kierownik dokonuje wszelkich czynności związanych z przygotowaniem dokumentacji po wykonawczej.\nPo zakończeniu budowy dziennik jest najważniejszym dokumentem potwierdzającym wykonane prace. Dołączany jest wraz z zawiadomieniem o zakończeniu budowy w ciągu czternastu dni od zakończenia robót. Złożenie zawiadomienia jest wolne od opłat skarbowych.\nJak już wiadomo, dziennik budowy jest niezbędny podczas prac budowlanych.\nCo w przypadku utraty dziennika? Zgubiony dziennik budowy to nie koniec świata, ale może stanowić kłopot.Najważniejszym krokiem jest zgłoszenie przez kierownika budowy tego faktu do organu nadzoru budowlanego.\nOrgan natomiast musi sprawdzić czy prace są wykonywane w sposób prawidłowy.\nJeżeli prace budowlane nie zostały zakończone, wydany zostaje kolejny dziennik budowy w celu kontynuacji zapisu prac budowlanych.\nInaczej wygląda sytuacja w przypadku zakończenia budowy. Wówczas organ przeprowadza postępowanie w celu zebrania dowodów a decyzja o możliwości użytkowania oparta na oświadczeniu kierownika budowy o zgodności budowy z projektem budowlanym i obowiązującymi przepisami prawa budowlanego.\nBrak dziennika jako niedopełnienie obowiązku, niesie za sobą konsekwencje w postaci grzywny.\nCelowe zniszczenie i uszkodzenie skutkuje grzywną a nawet karą pozbawienia wolności.\nNatomiast brak spowodowany zgubieniem lub nieumyślnym zniszczeniem, nie powoduje konsekwencji w postaci grzywny, jeżeli organ zostanie o tym niezwłocznie powiadomiony.\nTrzeba dopełnić jednak wszystkich formalności, aby udokumentować stan poprzedni o ile pozwalają na to dowody i oględziny. Istotne jest odtworzenie wykonanych już wpisów od samego początku.\nDziennik budowy to bardzo ważny dokument. Należy zabezpieczyć go przed zniszczeniem i zgubieniem. Obowiązek ten należy do kierownika budowy, ale inwestor też musi dbać o jego prowadzenie.\nBudując dom, należy dopełnić wielu formalności. Jedną z nich jest prowadzenie dziennika budowy. Jest to wymagane i określone w prawie budowlanym.\nWszelkie działania i zmiany muszą być skrupulatnie notowane. Po zakończeniu budowy, dziennik stanowi urzędowy dowód i jest niezbędny do odbioru domu.


Filip Kochelskô | Conlang Wiki | Fandom\nFilip Sergius Kochelsko (ur. 10 grudnia 1968 w Rovnaku) – moryński polityk, informatyk i samorządowiec, w latach 2013–2015 minister ds. łączności i społeczeństwa informacyjnego, parlamentarzysta, W latach 2016-2018 premier Morynii.\nAbsolwent studiów informatycznych na wydziale matematycznym Universidat der Mhexllaw (1997). Kształcił się również na uczelniach m.in. w Kolaszynie i Swenii. W latach 1998–2001 pracował na macierzystym uniwersytecie jako asystent, następnie do 2004 był dyrektorem departamentu sportu i młodzieży w administracji landu Rotysz. Od 2005 do 2008 zajmował dyrektorskie stanowiska w spółkach prawa handlowego.\nW 1996 dołączył do Demokratycznej Partii Morynii (MDP - Moryńyha Demokratii Partas). Pełnił różne funkcje w strukturach regionalnych jej organizacji młodzieżowej. W 2013 został zastępcą sekretarza generalnego MDP.\nW latach 2004–2008 zasiadał w radzie miejskiej Miechlawy, po czym w 2008 objął urząd zastępcy mera tej miejscowości. Ustąpił z tej funkcji w związku z uzyskaniem w 2012 mandatu posła do Sejmu.. Od grudnia 2013 do listopada 2014 był ministrem ds. łączności i społeczeństwa informacyjnego w rządzie Thomasa Dhaleckiego. W czerwcu 2015 odszedł z parlamentu, obejmując stanowisko przewodniczącego rady landu Rotysz.\n28 grudnia 2015 Demokratyczna Partia Morynii (która zwyciężyła w wyborach parlamentarnych) po uprzednim odrzuceniu przez prezydenta Joriha Velina kandydatury Sevil Navlec, wysunęła kandydaturę Filipa Kochelsko na urząd premiera. Dwa dni później prezydent desygnował go na to stanowisko.\nRozpoczął urzędowanie 4 stycznia 2016, gdy jego gabinet uzyskał w parlamencie wotum zaufania. Jeszcze w tym samym miesiącu jego gabinet zaproponował zmiany w prawie karnym ograniczające ściganie przestępstw korupcyjnych. Decyzja ta wywołała wielotysięczne protesty w Morynii wspierane m.in. przez prezydenta Joriha Velina. 24 września 2018 zrezygnował z urzędu premiera ze względu na zamieszanie w aferę finansową.


Książki do nauki rysowania dla początkujących (i nie tylko) - Kurs Digital\nDość często pojawia się pytanie jakie są dobre książki do nauki rysowania oraz czy w ogóle warto uczyć się rysunku z książek. Tak często widziałam ten wątek pojawiający się na różnych forach i grupach na Facebook, że postanowiłam stworzyć post, w którym przedstawię Ci książki warte uwagi oraz jak z nich korzystać, aby uzyskać dobre efekty.\nPodzieliłam je na książki:\n– do nauki rysunku ogólnego (niektóre omawiają techniki rysowania odręcznego, ale teoria przyda się zarówno do technik odręcznych, jak i do Digital Painting)\n– do nauki rysunku na tablecie (pewne zagadnienia mogą przydać się też do nauki rysunku odręcznie, jednak prace w nich wykonane i omawiane techniki zostały stworzone z myślą o osobach, które rysują na tablecie graficznym lub są często przez takie osoby wykorzystywane)\nKolejność nie jest ułożona “od najlepszych do najgorszych”.\n1. Andrew Loomis "Figure Drawing: for all it's worth"\nTo obowiązkowa pozycja dla każdej osoby, która interesuje się rysowaniem postaci. Z pewnością nie powinna być jedyna, ponieważ rysunki Loomisa, jak każdego wyrazistego artysty, są bardzo stylizowane i warto poznać też inny, bardziej obiektywny punkt widzenia. Warto jednak nie tyle przeczytać ten podręcznik, bo to trochę za mało, ale raczej przerobić materiał z książki, czyli przerysować rysunki z niej jako ćwiczenia do swojego szkicownika. Tylko w ten sposób możemy liczyć na to, że się czegoś nauczymy i zapamiętamy.\nTa pozycja przeprowadzi nas przez wszystkie zagadnienia potrzebne do prawidłowego odwzorowania postaci ze zdjęć i z natury. Książka zawiera 12 rozdziałów, w których po kolei uczymy się proporcji ludzkiego ciała, anatomii (kości i mięśnie), perspektywy i odpowiedniej interpretacji ludzkiego ciała w zależności od ustawienia horyzontu, metod rysunkowych, światłocienia. Znajdziemy tam też wskazówki do rysowania postaci z natury, wskazówki do rysowania postaci w ruchu oraz rysowanie głowy, dłoni i stóp – ich różne konfiguracje w zależności od wieku i płci postaci. Na końcu znajdziemy też rysowanie postaci w ubraniach.\nTa książka zawiera mnóstwo wartościowej wiedzy, co jest zarówno jej ogromnym plusem jak i minusem. Plusem, ponieważ osoba średniozaawansowana może z powodzeniem kontynuować naukę i uzupełniać wiedzę o tę pozycję i będzie ona lepsza niż niejeden kurs – myślę, że jest to najlepsza (albo przynajmniej jedna z najlepszych) książek o rysunku postaci jakie kiedykolwiek powstały. Minusem z kolei, bo mimo, że zaczyna się od zupełnie podstawowych zagadnień to moim zdaniem jest ona zdecydowanie za trudna i zbyt obszerna dla osoby, która dopiero zaczyna i trudno takiej osobie będzie wydobyć z niej esencję.\nTu kupisz tę książkę – kliknij\n2. Andrew Loomis "Drawing the head and hands"\nTa książka jest uzupełnieniem pierwszej. Jeszcze więcej w niej stylizacji i komiksowych rysunków Loomisa, ale trzeba przyznać, że mistrzostwo autora sprawia, że jest to tylko atutem. W tej książce największą część stanowi rysowanie portretu – szczegółowe analizy proporcji głowy i twarzy – jak jest zbudowana ludzka czaszka, jak rysować głowy w różnych perspektywach, mięśnie twarzy. Loomis po kolei omawia też wszystkie elementy twarzy takie jak usta, oczy, nosy i podchodzi do tego na tyle kompleksowo, że pokazuje je w różnych perspektywach, ruchu, uwzględnia mimikę. Głowy męskie i kobiece są potraktowane jako dwa niezależne rozdziały książki, więc możemy mieć pewność, że dobrze zrozumiemy różnice między nimi. Rozdział o męskich głowach jest bardzo obszerny, za to o kobiecych bardzo krótki. Myślę, że wynika to z tego, że Loomis raczej chciał pokazać główne różnice między nimi i postanowił nie omawiać powtarzających się zagadnień.\nPo głowach kobiecych są rozdziały poświęcone głowom dziecięcym. Tu znowu Loomis omawia je bardzo obszernie, dzieląc na poszczególne rozdziały dzieci w różnym wieku, w każdym rozdziale omawia zarówno proporcje głów chłopców, jak i dziewczynek. Ostatnią częścią tego rysunkowego poradnika są wspomniane w tytule dłonie. Loomis jak zawsze zaczyna od anatomii i proporcji, a później uczy jak traktować dłonie jako bryły i dzięki temu doskonale radzić sobie z każdym skrótem perspektywicznym. Na koniec omawia różnice między dłońmi osób w różnym wieku.\nDla mnie jest to mistrzowska pozycja, którą mogłabym przeglądać, czytać i rysować z niej ćwiczenia godzinami. Największym problemem jest jednak to, że kilka moich pierwszych prób nauki z niej było kompletnie bezskutecznych i zniechęcały mnie one do rysowania na kilka dobrych miesięcy. Chodzi o to, że książki Loomisa są świetne, ale są trudne. Jeśli rysujesz już trochę to zainwestuj w tę książkę, bo jest to niesamowite źródło wiedzy. Zrozumiesz dzięki niej wiele zagadnień na które nie zwracałeś dotąd uwagi. Jeśli jest to Twoja pierwsza styczność z rysunkiem, raczej odłóż ją na później. O ile samo przeglądanie jej może być bardzo inspirujące jako coś do czego dążysz, o tyle próby rysowania pewnie skończą się niepowodzeniem.\nDobrym pomysłem jest za to uczenie się metody Loomisa z kanału Proko, którego lekcje są bardziej podobne do kursu niż typowo prezentacyjnego książkowego podejścia:\n3. Sarah Simblet "Sketchbook for the Artist"\nJedna z nielicznych książek do nauki rysunku, która jest bardzo ogólna i zrobiła na mnie naprawdę dobre wrażenie. Nie sposób oprzeć się przeczuciu, że książka ta nie nauczy nas ani nikogo innego rysować – ona jedynie zajawia temat. I to jest jej największa zaleta.\nNa początku jest krótki przewodnik po technikach, narzędziach, papierach i szkicownikach. W kolejnych rozdziałach poruszone są tematy takie jak: zwierzęta, zieleń, architektura, martwa natura, postacie, portrety, ubrania, obiekty i przedmioty związane z podróżowaniem, krajobrazy, abstrakcje i potwory. Ciekawe jest to, że w rozdziałach poświęconych konkretnej tematyce autorka przemyca “techniczną” część dotyczącą narzędzi do rysowania i ich specyfiki oraz teorii rysunku takiej jak kompozycja, perspektywa, światłocień. To bardzo ciekawe przeplatanie się treści, dzięki czemu nie są one nużące. Niektóre książki do rysunku są podzielone tak, że przewodnik po rysunkowych narzędziach to np. wstęp do książki. Ciężko jest przebrnąć przez 30 stron lektury o gramaturze papieru czy twardości ołówka, zwłaszcza dla osoby, która nie wie o czym tak naprawdę czyta i najlepiej by było, gdyby po prostu mogła dotknąć tych narzędzi i zobaczyć jak działają. Tu przemycanie tych treści niejako “przy okazji” działa ogromnie na plus.\nWachlarz zagadnień poruszany w książce jest dość obszerny i jeśli ktoś wyobraża sobie, że w 254 strony da się wyczerpująco wyłożyć całą wiedzę i najlepiej zamieścić ćwiczenia do nauki tych wszystkich zagadnień to trudno będzie mu się nauczyć rysować bez zmiany podejścia. Nauka rysowania to proces, który długo trwa, tak jak nauka innych złożonych umiejętności.\nKsiążka zawiera liczne inspiracje, ciekawostki, omawia tematykę “po łebkach”. Autorka ma wiedzę i doświadczenie i właśnie to sprawiło, że stworzyła książkę, która nie udaje kursu, a jedynie pomaga rozeznać się w temacie rysowania. Bardzo fajne jest to, że jest zróżnizowana tematycznie, dzięki czemu czytelnik może dowiedzieć się o wielu rzeczach o których nie miał pojęcia w inspirującej formie, bez monotonii takiej jak u Loomisa. Jakby je do siebie porównać to tu wiedza jest wyłożona na pewno o wiele przystępniej, zwłaszcza dla osoby początkującej, natomiast Loomis wyczerpuje temat i przekazuje więcej wiedzy, ale żeby jego książkę przerobić i wyciągnąć z niej wnioski trzeba być już świadomym i zdeterminowanym rysownikiem. Nie oceniałabym więc która z tych książek jest bardziej wartościowa, a raczej zachęciłabym Cię do tego, żebyś sam zastanowił się który z dwóch powyższych opisów zaawansowania rysunkowego bardziej pasuje do Ciebie.\nNa poniższym filmiku możesz obejrzeć jak wygląda ta książka od środka:\n4. Sarah Simblet "Anatomy for the Artist"\nKsiążka obszerna, ale najlepsza w swojej kategorii. Zawiera zdjęcia i rysunki, które mają pomóc Ci zrozumieć i nauczyć się ludzkiej anatomii. Jeśli myślisz poważnie o rysowaniu postaci – musisz ją mieć! To będzie inwestycja na lata, nie tylko do nauki, ale też do pracy. Celowo nie wymienię w tym zestawieniu żadnej innej książki do nauki anatomii człowieka, chociaż jest jeszcze kilka dobrych ksiażek, bo uważam, że ta jest najlepsza ze znanych mi i wyczerpuje temat. Nie widzę sensu posiadania pięciu książek, które docelowo uczą dokładnie tego samego, tylko jedna trochę gorzej, a inna trochę lepiej – wybrałam moim zdaniem najlepszą i umieściłam tu.\nKsiążka podzielona jest na rozdziały, w których po kolei są opisywane różne części i “warstwy” (kości, mięśnie, nerwy) ciała człowieka. Moją ulubioną częścią tego albumu są strony na których mamy zdjęcie i możemy nałożyć na nie cieniutką kartkę, która przypomina kalkę techniczną i są na niej wydrukowane rysunki, które przedstawiają kości kryjące się pod postacią przedstawioną na fotografii. Dzięki nałożeniu na siebie warstw uczymy się człowieka “warstwowo”.\nBardzo podobają mi się też rozdziały nazwane “Masterclass”, które skupiają się na analizie postaci ze słynnych dzieł. Moim ulubionym przykładem jest tu “Śmierć Marata” Jacques-Louis David, gdzie mamy fotografię modela w tej samej pozie co na obrazie oraz analizę ułożenia tej postaci bezpośrednio na obrazie.\nPo analizie poszczególnych części ciała (każda jest naprawdę rzetelnie i szczegółowo opracowana i w przeciwieństwie do Loomisa, tu mamy typowo akademickie podejście i opracowanie ludzkiego ciała do pełnego aktu) mamy rozdziały z pozami i z ruchem.\nDodatkowym atutem książki są na pewno klimatyczne fotografie, które wykonał John Davis. Myślę, że spokojnie można go nazwać współautorem tej książki, bo trudno sobie ją bez nich wyobrazić. Książka jest bardzo ładnie i estetycznie wydana, co może nie jest najważniejsze, ale z pewnością umila korzystanie z niej.\nNa poniższym filmiku zobaczysz jak książka wygląda od środka:\n5. Elisabetta Drudi "Figure Drawing for Fashion Design"\nNajlepsza książka dla osób, które planują tworzyć rysunki modowe. Zaczyna się od wstępu opowiadającego o anatomii oraz różnicach w kanonie greckim rysowania postaci i kanonie jaki “obowiązuje” wśród ilustratorów modowych.\nAutorka “w ekspresowym tempie” przybliża czytelnikowi książki proporcje ciała i twarzy oraz poszczególnych elementów twarzy – porównując stale styl rysowania fotorealistyczny do modowej stylizacji. Znajdziemy tu również porównanie różnych kształtów ludzkich twarzy i wiele analiz ciała w różnych perspektywach.\nPo części związanej z anatomią przechodzimy do sedna czyli części “fashion”. Ta część jest naprawdę świetnie opracowana – autorka przedstawia jak rysować postacie w różnych pozach krok po kroku – z uwzględnieniem analizy pozy i struktury postaci. Poprzez liczne schematy uczy nas zauważać kierunki, które dobrze wykreślone dają podstawę do dobrego narysowania postaci. Modowa ilustracja opiera się w dużej części na syntezie i uproszczeniu, co wymaga ogromnego wyczucia od autora rysunku, który musi wiedzieć gdzie może sobie pozwolić na wyolbrzymienie, a które elementy muszą pozostać anatomicznie poprawne. Później przechodzimy do rozdziałów związanych ze stylizacją i technikami przedstawiania sedna w naszych pracach.\nNastępny rozdział wprowadza cieniowanie i kolor, gdzie Drudi ilustracyjnie omawia różne style w modzie i tłumaczy jaka poza pasuje do konkretnego stylu, jak używać printów i faktur materiałowych. Kolejny rozdział jest związany już typowo z projektowaniem, zapoznaniem się z różnymi krojami i detalami odzieży oraz obuwia.\nUważam tę książkę za świetną pozycję, jednak polecałabym ją osobom bardziej zaawansowanym ze względu na to, że moim zdaniem stylizacji najlepiej uczyć się już po opanowaniu klasycznej anatomii, a nie odwrotnie. Jeśli chodzi o szycie i projektowanie to nie sądzę, aby ta książka zastąpiła nam kurs czy mentora, który przekazuje nam fach, to dość skomplikowana technicznie sztuka, przynajmniej na początku. Znam osoby, które uczą się jej same w domu, ale z reguły wtedy korzystają z kursów online – ja polecam kursy od Ultramaszyna – kliknij tu. Sam rysunek modowy raczej da się opanować samodzielnie np. z pomocą tej książki i podpatrując innych twórców, pod warunkiem znajomości rysunku postaci w “normalnych” proporcjach.\nSednem ilustracji modowej nie jest to, że fajnie wygląda, mimo bardzo specyficznej stylistyki (którą nie wszyscy zagorzali fani klasycznego rysunki postaci są w stanie przetrawić), ale przekazywanie koncepcji. Celem jest tu więc nie tyle opanowanie stylu, a raczej wypracowanie metody na skrótowe i konkretne przedstawianie koncepcji projektanta. Rysunek modowy można podzielić na minimum dwa rodzaje. Rysunek projektowy służący do wizualizowania pomysłu przy projektowaniu odzieży (który nie zawsze jest piękny) i rysunek, który ma być tylko ilustracją i sam w sobie jest skończoną formą (służący do pokazania klimatu, koncepcji, tu często występują większe wyolbrzymienia w anatomii, aby uwydatnić najważniejsze cechy zamysłu projektanta).\nW tym momencie nie widziałam tej książki w sprzedaży w Polsce, ale tutaj możesz zobaczyć inne pozycje tej autorki, również o ilustracji modowej – kliknij\nTu zobaczysz te książki od środka:\n6. Michał Suffczyński "Rysunek i akwarela. Sztuka komunikacji wizualnej."\nPierwsza (ale nie ostatnia) polska propozycja w tym zestawieniu. Rysunki w tej książce są po prostu przepiękne i kupiłam ją nie tyle do nauki, co do przeglądania i inspirowania się, kiedy jeszcze byłam kandydatką na Wydział Architektury i uczyłam się rysunku architektonicznego do egzaminu. Na studiach okazało się, że to była naprawdę dobra inwestycja, bo rysowałam z jej pomocą klasyczne porządki na historię architektury. Zapewniam, że w całym internecie nie znajdziesz tak pięknych rysunków klasycznych detali!\nTa książka nie jest jednak wyłącznie o rysowaniu architektury, chociaż nie jest to zaskakujące, że to najobszerniejsza jej część, bo profesor Suffczyński jest architektem i uczy rysunku na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Książka porusza zagadnienia takie jak: narzędzia i materiały, komunikacja wizualna, podstawy, martwa natura, maszyny, portrety i postacie, zwierzęta, pejzaż, rzeźba i architektura. Większość tematów jest omówiona i przedstawiona w technice ołówkowej i akwarelowej. Czytanie i przeglądanie tej pozycji to prawdziwa przyjemność – po niej się chce rysować po prostu. Jestem dumna z tej pozycji w biblioteczce i w obawie o zaginięcie niechętnie ją pożyczam.\nMimo, że na okładce jest napisane, że “Książka jest adresowana do ilustratorów i projektantów, studentów architektury i szkół artystycznych oraz do czytelników amatorsko zainteresowanych przekazem wizualnych, którzy stawiają w rysunku pierwsze kroki.” to nie wierzę, aby osoba początkująca była w stanie z niej coś sensownie narysować. Nie dlatego, że książka jest zła, po prostu przedstawia trudne zagadnienia i do tego rozrysowane w wirtuozerski sposób. Myślę jednak, że nie taki był jej cel – powtórzę to kolejny raz – nie ma takiej szansy, żebyś kupił sobie książkę, która ma około 200 stron (ta ma 188), łyknął ją jak pigułkę i tym sposobem nabył umiejętność, której wypracowanie zajmuje lata ćwiczeń. Nie zniechęcam Cię oczywiście, tylko po prostu chcę być szczera i nie chcę żebyś się czuł oszukany jak kupisz, przeczytasz i się nie nauczysz. Sporo jednak możesz się dowiedzieć i ukierunkować w tym jaki styl rysowania Ci odpowiada. Polecam szczególnie osobom zdającym na architekturę i tym już studiującym ten kierunek, które dalej są zainteresowane rysunkiem. Jestem pewna, że nie zastąpi Ci to kursu rysunku i konsultacji z prowadzącym, ale na pewno dostarczy wielu inspiracji i poszerzy horyzonty. Jak już trochę panujesz nad rysunkiem i perspektywą to dużo możesz się z niej nauczyć.\nNiestety wszędzie ta pozycja jest teraz niedostępna, jeśli zauważę, że coś się zmieniło to na pewno wrzucę tu link (jeśli Ty zauważysz to napisz mi proszę komentarz!), ale jeśli będziesz miał okazję kiedyś ją nabyć to wrzucam filmik, na którym możesz zobaczyć jak profesor Suffczyński rysuje i maluje, abyś mógł wyrobić sobie zdanie czy to coś dla Ciebie:\n9. i 10. Lois van Baarle "The Sketchbook of Loish" i "The Art of Loish: A Look Behind the Scenes"\nBardzo przyjemne i lekkie poradniki wydane przez znaną ilustratorkę Lois van Baarle tworzącą jako Loish. Nie jest to z pewnością lektura typu “jak rysować krok po kroku”, ale są to bardzo ładnie wydane albumy, w których artystka daje rady, opowiada o swoich rysunkowych rutynach i pokazuje swój proces twórczy. Moim zdaniem jest to bardzo interesujące i pomocne, bo można podejrzeć dzięki temu co się dzieje “od kuchni” i jak rzeczywiście wygląda praca nad ilustracjami.\nSą to pierwsze pozycje w moich zestawieniu poruszające zagadnienia rysunku cyfrowego, ale nie są pierwsze dlatego, że są najlepsze czy najbardziej kompleksowe, ale dlatego, że tak naprawdę są na pograniczu rysunku odręcznego i cyfrowego i jakiś czas myślałam nad tym jak je sklasyfikować.\nKsiążki Loish pokazują rysunki odręczne oraz rysunki cyfrowe oraz to co im towarzyszy, czyli concept art i proces tworzenia postaci, studium, speedpainting i inne ćwiczenia, które pomagają w kształtowaniu się twórcy oraz jego stylu. Znowu mamy do czynienia z artystą o bardzo wyrazistym stylu, poradnik nie służy więc do kopiowania, a raczej przeanalizowania case study tej artystki i wyciągnięcia z tego wniosków dla siebie. Lektura może zainteresować osobę początkującą i osoby bardziej zaawansowane. Nie jest to kurs rysunku, a znowu poradnik, więc traktuj ją jako dodatkowe źródło wiedzy i inspiracji.\nThe Sketchbook of Loish – kliknij tu\nThe Art of Loish – kliknij tu\nNa poniższych filmikach zorientujesz się czy te książki to coś dla Ciebie:\n11. James Gurney "Color and Light"\nDługo przed tym zanim zaczęłam malować słyszałam o tej książce jako podstawie dla każdego, kto zaczyna rysować na tablecie graficznym. Autor tę książkę opisał jako przewodnik dla malarzy realistycznych i chyba bardziej miał na myśli tych tradycyjnych, a nie cyfrowych, jednak ja przez lata słyszałam o niej wyłącznie od osób zajmujących się tworzeniem cyfrowo, dlatego umieściłam ją właśnie tutaj.\nKsiążka zaczyna się od analizy tradycyjnych, znanych mistrzów – autor analizuje obrazy z XIX i XX w. i opowiada o zasadach jakie oni wyznawali przy tworzeniu swoich dzieł – o świetle, kolorach, kompozycji, malowaniu w plenerze, itd. W następnym rozdziale omawa możliwe istniejące źródła światła, jakie mogą pojawić się w naszych pracach. W kolejnej części tego opracowania znajdziemy analizę jak światło wpływa na formę i tu znowu znajdziemy liczne przykłady i konfiguracje różnych obiektów w różnych oświetleniach.\nKolejna część poświęcona jest kolorom – najpierw zajmujemy się podstawowymi zagadnieniami związanymi z teorią, która jest wytłumaczona w oparciu o wiele wizualnych przykładów, dzięki czemu wszystko jest łatwe do zrozumienia. W następnym rozdziale zajmiemy się pigmentami, które są tu tłumaczone na tradycyjnych mediach – autor za przykłady daje akwarele, kredki, markery, farby olejne i inne. Paleta również jest tu przedstawiona klasycznie jako drewniania paleta na której autor proponuje rozmieszczenie farb. Dalej autor podejmuje temat relacji między kolorami, czyli jak dobierać je do siebie, aby pasowały i abyśmy mogli uzyskiwać oczekiwane efekty. Następnie uczymy się mieszania kolorów.\nKolejna część książki jest poświęcona naszej percepcji i moim zdaniem jest to największa jej wartość, bo pozwala zrozumieć po co tak naprawdę jest nam potrzebna cała wiedza o kolorze i oświetleniu i jak “małe” szczegóły na które nie zwraca uwagi laik zmieniają postrzeganie całości pracy. Na pewno wiele razy słyszałeś zdanie “nie wiem o co chodzi, bo się nie znam, ale coś tu nie gra na tej pracy”. Moim zdaniem tu właśnie leży sedno kunsztu osób, które potrafią budować na pracy określony klimat. Następny rozdział to złoto jakiego nie znalazłam w żadnej innej książce, ale pojawiało się to na kursach – ogromny plus za to, że jednak jest książka, która porusza te zagadnienia – mowa tu o efektach, które są tak naprawdę niuansami na naszych pracach, ale jeśli tego nie wiesz i nie stosujesz to wprawne w obserwacji oko dostrzeże, że niby wszystko tu jest ok., ale… nie jesteś do końca świadomym i wyedukowanym artystą.\nMoim zdaniem jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce być profesjonalnym twórcą, ale czuje, że ma braki bo np. jest samoukiem i pewnych rzeczy mu nikt nie wytłumaczył w szkole. Nie mam tu na myśli profesjonalizmu rozumianego w kontekście wykształcenia z Akademii Sztuk Pięknych, ale głównie pracę z doświadczonym mentorem. Samemu naprawdę ciężko wpaść na niektóre rzeczy i nie ma też potrzeby wymyślania koła na nowo.\nPo prostu tę książkę warto mieć, jeśli myślisz o sobie jako o artyście-profesjonaliście, a nie jako artyście-amatorze, który wciąż popełnia te same błędy. I styl nie ma tu nic do rzeczy, bo różni artyści mają różne style, a mimo wszystko świadomie operują perspektywą, kolorem, anatomią – operują, znaczy, że nie zawsze się ich trzymają – ale aby od kanonów świadomie odejść, trzeba je najpierw znać. Tłumaczenie swojej newiedzy i amatorszczyzny “To jest mój własny, autorski styl” to najgorsze co możesz sobie zrobić. Pamiętaj, że np. Pablo Picasso nie malował kubistycznie, bo nie umiał inaczej – on rzeczywiście wybrał ten styl, stworzył jako swój własny – ale gdyby chciał to znał teorię i potrafił malować bardzo realistycznie. On przez wiele lat uczył się malować w szkołach i pod opieką mentora Henri de Toulouse-Lautrec. Jeśli mi nie wierzysz, sprawdź w bibliotece lub w internecie jak wyglądały prace młodego Picasso. Zmierzam do tego, że jeśli myślisz o mocnym stylizowaniu swoich prac to nie powinno być wymówką do braku edukowania się i świadomości.\nTu kupisz “Color and Light” – James Gurney – kliknij\nNa poniższym filmie możesz zobaczyć jak ta książka wygląda od środka\n12. 3dtotal.com - Master Collestion: Volume 1 - Digital Painting Techniques\nNie jestem pewna jak dużo części tego opracowania się ukazało – ja widziałam osiem. Są dość obszerne, więc celowo wybrałam tylko jedną, a jeśli Ci się spodoba to na pewno znajdziesz resztę.\nW odróżnieniu od poprzedniej pozycji, która była w zamyśle kierowana do twórców tradycyjnych, ta już typowo opisuje techniki cyfrowe i opisuje konkretne metody pracy, z których część występuje tylko w świecie twórców cyfrowych. Jest podzielona na rozdziały takie jak: tworzenie pędzli, speedpainting, matte painting, potwory i kreatury, ludzie, środowiska, sci-fi & fantasy i kompletne projekty. Na końcu mamy jeszcze galerię. Tematyka obejmuje zagadnienia techniczno-rysunkowe, ale też Concept Art, czyli typowe projektowanie.\nOpracowania poszczególnych rozdziałów są tworzone przez różne osoby, co daje duże zróżnicowanie tematyczne i każdy może tu znaleźć coś dla siebie. Jeśli jesteś osobą trochę niezdecydowaną to tym bardziej jest to świetna okazja do złapania wielu różnych inspiracji i zobaczenia co Ci się tak naprawdę najbardziej podoba. Moim zdaniem to świetna pozycja na tej liście, bo ma światowej jakości ilustracje tworzone cyfrowo, a przy tym w najbardziej kompleksowy sposób pokazuje metodologię pracy różnych twórców (również tych bardzo znanych, autorami zawartych tam rysunków są np. Jaime Jones czy Raphael Lacoste).\nNie jest to pozycja dla osoby początkującej, bo nie ma tu bardzo podstawowych zagadnień, trzeba je już umieć. Za to idealna będzie dla osoby średniozaawansowanej, która szuka własnej drogi lub zaawansowanego artysty, który po prostu przegląda inspiracje (jak wiesz, a jeśli nie to musisz się dowiedzieć teraz, artysta to osoba, która non stop się uczy i jest w ciągłym procesie dokształcania się i zdobywania wiedzy – jeśli nie lubisz się uczyć i uważasz, że będzie taki moment kiedy nauczysz się rysować i będziesz mógł przestać rozwijać się dalej to nie jest to zawód dla Ciebie).\nTu zobaczysz tę książkę od środka:\n13. Paweł Graniak "Sen Czarownika"\nPrzyznam się szczerze, że ta pozycja opóźniła pisanie tego artykułu, bo kupiłam ją dopiero w trakcie pisania go. Zobaczyłam kilka dobrych recenzji i poleceń w internecie przez co uznałam, że jeśli faktycznie jest dobra (w co szczerze wątpiłam i kusiło mnie żeby ją pominąć) to mój wpis będzie niekompletny. Kupiłam i okazało się, że naprawdę jest niezła, a na pewno na dzień dzisiejszy (kwiecień 2019) jest to jedyna polska książka, która tak rzetelnie opisuje techniki i cyfrowy proces tworzenia.\nJest podzielona na dwie główne części – Concept Art (ok. 120 stron) i Digital Painting (ok. 40 stron). Część Concept Artu jest podzielona na projektowanie postaci, środowiska, potworów, maszyn, a następnie są porady grafika 3d i narracja w ilustracji. Całość dopełnia fabuła, co czyni ten podręcznik wyjątkowym, nawet na tle obcojęzycznych propozycji.\nKsiążka jest ilustrowana przez kilka osób, z czego bardzo podoba mi się wkład i jakość jaką włożył w to opracowanie Tomasz Ryger i na szczęście stanowią one większość ilustracji w tej książce. Ciekawe ilustracje są też w części poświęconej wywiadom. Jest też część ilustracji, które nie do końca przypadły mi do gustu i trzeba przyznać, że jakościowo bardzo “odstają” na tle innych książek podanych w tym zestawieniu i nie do końca rozumiem dlaczego znalazły się w książce.\nMi czytanie tej książki sprawiło wiele przyjemności. Jeśli jesteś osobą, która uczy się z różnych źródeł, z pewnością możesz po nią sięgnąć, bo zagadnienia opisane są tu rzetelnie i to może pomóc uporządkować Ci chaotycznie zdobytą wiedzę. Gdybym miała doradzić Ci czy kupić “Digital Painting Techniques” czy “Sen Czarownika” to jednak jest to niebo, a ziemia i na pewno doradziłabym “Digital Painting Techniques”, faktem jest jednak, że ta pierwsza pozycja jest bardzo kompleksowa, ma 8 części, a jedna kosztuje około 200 zł, natomiast “Sen Czarownika” kosztuje niecałe 30 zł i uważam, że za tę cenę jest to naprawdę dobra książka i można wybaczyć niedociągnięcia w jakości ilustracji.\nCałość uzupełniona jest ćwiczeniami, również nie wierzę, aby ucząc się od zera z tej książki ktoś był w stanie wykonać ćwiczenia dobrze, bo są dość trudne, ale znowu myślę, że nie to było celem autora tej książki. Jest to też świetna okazja, aby dowiedzieć się jak wygląda praca artysty cyfrowego w praktyce w polskich realiach.\nTu kupisz książkę “Sen Czarownika” – kliknij\n14. Rob Alexander "How to draw and paint fantasy architecture"\nBardzo ciekawa pozycja, mimo że umieściłam ją na końcu. Książka jest podzielona na cztery główne części: wprowadzenie do architektury, techniki tworzenia obrazu, detale i tekstury oraz tworzenie własnych światów.\nW pierwszej części, czyli wprowadzeniu, autor po kolei zaznajomi nas na tyle, na ile to możliwe w krótkim opracowaniu (mówię to z perspektywy osoby, która studiowała architekturę i miała tę wiedzę rozłożoną na kilka lat nauki) z najważniejszymi, historycznymi stylami architektonicznymi oraz ich najważniejszymi cechami i charakterystycznymi detalami. Jest to bardzo przyjemnie opracowane, jednak jest tego niezwykle mało (około 50 stron). Myślę jednak, że jest to dobra podstawa do tego, aby zacząć, a ewentualne braki przyswajać na bieżąco. Autor przyjął tu moim zdaniem dobre podejście, aby nikogo nie zablokować już na wstępie ogromem informacji.\nNastępna część, czyli tworzenie własnej pracy zawiera poradnik co zrobić krok po kroku, aby stworzyć dobrą ilustrację. O ile nie wierzę w to, że z samego patrzenia na maleńkie obrazki będziemy w stanie bez wcześniejszego doświadczenia w nauce rysunku powtórzyć pokazywane przez autora kroki, to bardzo podobają mi się znaczniki i opisy oraz porównania różnych części obrazu. Pojawia się tu wiele ważnych pojęć, które często w książkach tego typu są rzucane jako hasła i nikt ich nie potrafi wytłumaczyć tak, aby były zrozumiałe dla osoby, która nie wie o co chodzi. Tu jest to zrobione naprawdę bardzo dobrze. W tym rozdziale jest oczywiście poruszona cała metodologia pracy, czyli kompozycja, kolor, perspektywa, światło, efekty itd.\nRozdział trzeci, czyli detale i faktury zaczyna się od podziału mediów rysunkowych na tradycyjne i cyfrowe i jest to nieco nieaktualna część książki (nie mam pojęcia, z którego roku jest wydanie, które posiadam). Na szczęście to tylko kilka stron i chwilę później przechodzimy do faktur materiałowych, gdzie autor po kolei omawia drewno, kamień, strzechę, gips, marmur, a następnie przechodzi do bardzo ważnej części, czyli do zmian tych materiałów z wiekiem oraz pod wpływem warunków atmosferycznych. Na wielu kursach rysunku to zagadnienie nie jest w ogóle poruszane przez co prace wygladają nienaturalnie.\nOstatni rozdział proponuje metodologię pracy przy tworzeniu własnych conceptów środowisk architektonicznych. Nie jest to mój ulubiony rozdział, ale warto przeczytać i obejrzeć case study tworzenia kilku prac różnych autorów, bo w kilku przykładach są wartościowe niuanse i opis jak ktoś uzyskał dany efekt.\nMoim zdaniem będzie do pozycja bardzo pomocna dla każdego twórcy myślącego o sobie jako o twórcy środowisk i światów do gier czy filmów. Nie wierzę, aby była to lektura, która wyczerpie temat, ale na pewno wniesie dużo wartości w proces twórczy. Autor napisał też książkę “Fantasy Landscapes and Cityscapes”, która znacznie mniej przypadła mi do gustu, jednak uważam, że warto o niej wspomnieć i być może uzupełnić o nią swoją wiedzę.\nNa poniższym filmie zobaczysz jak wygląda ta druga pozycja:\nPodsumowanie - czy warto się uczyć rysować z książek?\nJeśli przeczytałeś całość to na pewno już znasz odpowiedź. To zależy od tego na jakim etapie zaawansowania jesteś i jaką osobą jesteś. Ja przez wiele lat próbowałam uczyć się rysować z książek (nie tak dobrych jak te, które ujęłam w zestawieniu) i nic z tego nie wychodziło. Teraz uczę się z książek z powodzeniem. Dlaczego?\nMoim zdaniem dla większości osób rozpoczynanie nauki z książek to nie jest dobra droga, chyba że czytamy i rysujemy równolegle z kursem. Zazwyczaj skończy się tak, że nic nie narysujesz, bo przedstawione w książkach tutoriale są zbyt trudne i wymagają połączenia ze sobą różnych zagadnień, które powinieneś umieć wcześniej. A jeśli nawet jakoś przez to przebrniesz to kiedy masz niewykalibrowane oko, nie będziesz potrafił ocenić poprawności swoich rysunków. Nie ma chyba nic gorszego jak powielanie ciągle tych samych błędów, bo póżniej taką osobę trudno jest ich oduczyć.\nUważam, że najlepszą metodą aby ruszyć z rysowaniem są kursy – stacjonarne lub online. Ja zaczynałam stacjonarnie, ale znam osoby, które uczyły się z internetu. Ważne wtedy jest moim zdaniem, aby wybrać kurs, który kompleksowo opisuje podstawy, najlepiej z opcją konsultacyjną, aby ktoś poprawił Twoje błędy i powiedział co robisz nie tak, a później już dasz radę sam, chyba że będziesz chciał uczyć się szybciej i efektywniej to możesz korzystać z kursów na bardziej zaawansowanych poziomach, nawet od różnych osób.\nKsiążki powinny być uzupełnieniem wiedzy, bo np. nie dasz rady uczyć się od Loomisa, a warto, więc jedyna droga to książka. Traktuj książki jako uzupełnienie wiedzy. Żaden kurs ani książka nie da Ci magicznej pigułki, w której połkniesz umiejętności. Nauka rysowania to długi i złożony proces, chociaż, żeby nauczyć się rysować po prostu przyzwoicie to niewiele trzeba – wystarczy dobra metoda i kilka miesięcy pracy. Za to żeby rysować czy malować albo tworzyć mistrzowskie dzieła z wyobraźni to jest już wieloletnia praktyka, oparta o wiele różnych źródeł i do tego właśnie powinny Ci służyć książki – do pogłębiania swojego mistrzostwa.\nJestem ciekawa czy korzystałeś z którejś z tych książek i jakie są Twoje doświadczenia i opinie. A może znasz inną dobrą książkę i chcesz się nią podzielić? Chętnie zaktualizuję ten post o Twoją propozycję – jeśli chcesz, daj mi znać w komentarzu.


„Szanowni Czytelnicy, z przykrością zawiadamiamy, iż ze względu na drastyczne zmniejszenie dofinansowania naszego kwartalnika ze środków Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na wspieranie Polonii, jesteśmy od numeru 36 zmuszeni zawiesić dystrybucję naszego magazynu do odbiorców w Polsce i w Europie” – informuje redakcja kwartalnika „Polonia Nowa” wydawanego przez Zrzeszenie Organizacji Polonijnych w Szwecji.\nNie jestem zaskoczony. Łaska pańska na pstrym koniu jeździ – to prawda nie nowa. To prawdopodobnie ostatni sygnał, że wydawanie pism polonijnych w oparciu o dotacje (czy to polskie czy szwedzkie) już się skończył. Poniekąd słusznie, bo rzadko kiedy owe pieniądze finansowały coś sensownego i na dobrym poziomie. Nie wspominając już o celowości utrzymywania pisemek i biuletynów wydawanych bardziej na chwałę jej redaktorów i działaczy organizacji polonijnych, niż spełniających rzeczywistą rolę w środowisku. Tylko w ciągu ostatnich 15 lat zniknęło w Szwecji kilka pisemek i biuletynów, część z nich właśnie z tego samego powodu, co dzisiaj dotyka „Polonię Nową”.\nO ile jednak większość z tego co „umarła” nie miała i tak szans na przebicie się, bądź była popłuczynami tego co ukazywało się gdzie indziej, albo pleśniała od patriotyczno-martyrologicznej papki, to „Polonia Nowa” – w ostatnim okresie – z numeru na numer była coraz lepiej redagowana i jakby odnajdowała swoją niszę. Więc trochę żal, że finansowa rzeczywistość – to jedno z dwóch ostatnich polskich pism papierowych w Szwecji – spowoduje, że będzie już tylko historią.\nNie czuję jednak satysfakcji, że jedynym pismem papierowym w Szwecji zostaje redagowana przeze mnie Nowa Gazeta Polska. Chociaż potwierdza to moje przekonanie – od lat ponad 25 – że tylko pismo o takiej strukturze finansowania jak NGP, ma szansę przetrwać. Chociaż i to może się kiedyś zmienić. Brak konkurencji nigdy nie jest wartością dodaną.


Strona główna » Strefa Podróżnika » Europa » Dania (z Wyspami Owczymi) » Grenlandia – zielona wyspa\nDawna grenlandzka legenda opowiada o Matce Morza opiekującej się zwierzętami stanowiącymi niegdyś podstawę życia na Grenlandii. Jeśli Bogini nie była zadowolona ze sposobu, w jaki ludzie traktowali zwierzęta, oplatała je długimi włosami i zabierała na dno morza, nie pozostawiając nic dla mieszkańców wyspy.\nMiejscowość Tassilaq, Grenlandia. Fot. Christine Zenino\nMimo że współcześnie zwierzęta nie stanowią podstawy utrzymania Grenlandczyków, a większość niezbędnych produktów importowanych jest z Danii, to jednak grenlandzka kultura cały czas pozostaje w bliskim związku z otaczającą przyrodą. Z tego też powodu, odwiedzając wyspę trzeba pamiętać o szacunku dla tamtejszej natury – nigdy bowiem nie wiadomo czy zza wysokich klifów, bądź znad białych połaci śniegu poczynań turystów nie obserwują grenlandzcy bogowie.\nLudzie, bogowie i zwierzęta zielonego kraju\nGrenlandię – razem z bogami i wieloma gatunkami zwierząt, m.in. fok, morsów, niedźwiedzi polarnych, wielorybów, reniferów, lemingów czy majestatycznych wołów piżmowych – zamieszkują Inuici, Grenlandczycy i Duńczycy. Na przestrzeni wieków tę największą na świecie wyspę zaludniały jednak nie tylko grupy inuickie, lecz także Wikingowie, którzy do jej brzegów dopłynęli w 982 r. Wyprawą dowodził Eryk Rudy i to najprawdopodobniej on rozpowszechnił określenie Grenlandia w dosłownym tłumaczeniu oznaczające „zielony kraj” (ang. Greenland, duń. Grønland).\nNiezwykle przewrotna nazwa wyspy, której ok. 83 proc. powierzchni zajmuje lądolód, przyjęła się szybko. Już trzy lata później z pobliskiej Islandii wypłynęły statki z osadnikami, którzy – kuszeni wizją zielonego lądu – postanowili założyć tam pierwsze osady. Nazwa wyspy mogła jednak nie tylko służyć zachęceniu do osiedlania się na niej, lecz również odzwierciedlać to, że w okresie średniowiecza część Grenlandii rzeczywiście porastała roślinność bujniejsza niż obecnie. Współcześnie kolor zielony należy do najrzadziej występujących kolorów na wyspie, a sami mieszkańcy używają ponad 50 określeń na różne rodzaje śniegu i lodu.\nWyspa pod lodem\nWybrzeże Grenlandii zdobią fiordy, klify, zatoki, skaliste górskie zbocza i malutkie wysepki szkierowe. Spływające lodowce tworzą wielkie jęzory, a po wodach gdzieniegdzie spokojnie dryfują majestatyczne góry lodowe. Grenlandia to wyspa wyżynno-górzysta, a górskie masywy, szczególnie w strefie nadbrzeżnej, częściowo wystają spod lądolodu i pną się w górę aż na wysokość ponad 3000 m n.p.m. Góry wznoszące się ponad powierzchnię lądolodu zwane są nunatakami, czyli „czarnymi skałami”, bowiem tak właśnie wyglądają ciemne górskie masywy na tle wszechobecnego białego lądolodu.\nNajwyższym szczytem jest Góra Gunnbjørna (Gunnbjørn Fjeld) mająca 3694 m n.p.m. Krajobrazu Grenlandii dopełnia rzeźba terenu ukształtowana przez lądolód – przepiękne jeziora polodowcowe, rzeki, U-kształtne doliny, wygłady lodowcowe z olbrzymimi głazami narzutowymi, a także obszary pokryte drobnym materiałem mineralnym. Miejsca niezajęte przez lądolód porastają łąki, mchy, trawy, porosty, a na południu gdzieniegdzie rosną nawet drzewa, m.in. wierzby, brzozy, jarzębiny.\nGrenlandzki krajobraz sprawia, że sposoby podróżowania po kraju są dość nietypowe. Na wyspie nie ma kolei, a i samochodem daleko dojechać się nie da, gdyż łączna długość dróg wynosi 150 km, z czego tylko 60 km ma utwardzoną nawierzchnię. Na mniejszych odległościach podróżować można psim zaprzęgiem bądź skuterem śnieżnym, natomiast dłuższe dystanse pokonuje się transportem lotniczym lub morskim.\nWyspa posiada 14 lotnisk, a do osad niemających pasa dla samolotów latają helikoptery. Wszystkie lokalne rejsy obsługuje Air Greenland, natomiast o możliwość przelotu śmigłowcem trzeba na bieżąco dowiadywać się na miejscu. Podróże morskie, choć zabierają więcej czasu, są z pewnością tańsze, a pod względem spektakularności wcale nie ustępują powietrznemu transportowi.\nGrenlandczycy twierdzą, że podróżowanie po wyspie stanowi przede wszystkim niezwykłą przygodę i możliwość bliższego poznania fascynującego charakteru kraju. Dlatego też, nawet jeśli plany podróży na Grenlandię nie uwzględniają przemieszczania się pomiędzy odległymi od siebie miejscowościami i tak warto skorzystać z możliwości zobaczenia kraju z perspektywy morza, powietrza, skutera czy zaprzęgu.\nZ większości grenlandzkich miejscowości można udać się na jednodniową bądź dłuższą wycieczkę po wodach otaczających wyspę. Wieloryby, foki, morsy, góry lodowe o najróżniejszych rozmiarach i kształtach, fiordy, zarys grenlandzkiego wybrzeża – wszystko to zobaczymy w trakcie podróży, a sezon trwa od wiosny do jesieni. Z pewnością do niesamowitych morskich przygód należy żeglowanie podczas letnich nocy, gdy słońce nie zachodzi, a niebo i góry lodowe mienią się najrozmaitszymi barwami.\nPoza żeglugą będącą tradycyjnym i naturalnym dla Grenlandczyków sposobem przemieszczania się, warta uwagi jest jazda psim zaprzęgiem. Atrakcja ta nie jest jednak dostępna na samym południu kraju. Na zachodnim wybrzeżu najdalej na południe wysuniętymi miejscowościami, w których istnieje możliwość jazdy psim zaprzęgiem, są Sisimiut i Kangerlussuaq, a na wschodnim – Kulusuk. Warto wiedzieć, że na Grenlandii psie zaprzęgi nie są jedynie rozrywką, lecz cały czas – tak jak przez stulecia – pełnią rolę ważnych środków transportu dla mieszkańców żyjących z połowów i polowań.\nFunkcje zaprzęgu w wielu przypadkach spełniają obecnie skutery śnieżne. Pojazdy wypożyczać można w okresie zimowym (listopad – marzec), trzeba jednak pamiętać, że nie są one dostępne na samym południu wyspy. Do nowoczesnych rozrywek należą także wycieczki helikopterem zachwalane szczególnie z uwagi na widoki – szczyty górskie, lodowce i widziane z lotu ptaka góry lodowe pływające po ciemnych wodach prezentują się imponująco.\nMożna skorzystać zarówno z rozkładowych lotów i organizowanych wycieczek, jak i oferty charterowej. W ostatnich latach helikopterów używa się także do rozwijającego się heliskiingu – narciarze lub snowboardziści zjeżdżają po dziewiczych, górskich zboczach, na które lecą helikopterami. Smaku tego sportu można spróbować zarówno na wschodnim, jak i zachodnim wybrzeżu, ze szczególnym uwzględnieniem miejscowość Maniitsoq. Sezon trwa od połowy marca do początku czerwca, a od końca kwietnia jeździć można przez całą dobę.\nPodróżując po wyspie, warto na dłuższą chwilę zatrzymać się w którejś z grenlandzkich miejscowości, aby bliżej poznać lokalną kulturę. Grenlandia liczy ok. 57 tys. mieszkańców, z czego większość żyje w miastach zlokalizowanych na zachodnim wybrzeżu. Tutaj też położona jest 16-tysięczna stolica kraju – Nuuk (duń. Godthåb, czyli „dobra nadzieja”). Miasto rozbudowuje się szybko, a w jego architekturze, tak jak w innych grenlandzkich miejscowościach, dominują drewniane kolorowe domki, z których najstarsze pochodzą z XVIII w.\nWarto wybrać się do portu oraz zobaczyć rzeźbę legendarnej Matki Morza widoczną w całości jedynie podczas odpływu. Na uwagę zasługuje Nuuk Art Museum posiadające kolekcję grenlandzkiego malarstwa i rękodzieła. Z kolei w Greenland National Museum and Archives zobaczyć można mumie znalezione w północnej Grenlandii, a także tradycyjną odzież, grenlandzkie łodzie i kajaki. Równie interesujący jest targ Kalaaliaraq, gdzie sprzedaje się mięso i ryby – świeże, wędzone bądź przygotowane według tradycyjnych przepisów. Szczęśliwcom być może uda się spotkać świętego Mikołaja, bowiem ten mieszka właśnie w Grenlandii. Jeśli jednak nie uda się go zobaczyć osobiście, można zostawić list w specjalnie do tego przygotowanej skrzynce pocztowej. Grenlandczycy gwarantują, że korespondencja dojdzie do adresata.\nInuici i Wikingowie\nZnacznie mniej osób zamieszkuje wschodnią część wyspy, gdzie leżą miasta Ittoqqortoormiit, Kulusuk, Tasiilaq. Obszar ten został zasiedlony przez Europejczyków dużo później niż południowa i zachodnia Grenlandia, co spowodowało pewną izolację regionu. (Zimą morze jest tu zamarznięte). Przywiązanie do rodzimej kultury jest na wschodzie wyraźniejsze niż w innych częściach kraju. Mieszkańcy tego obszaru słyną z wyrobu przepięknego rzemiosła. Można zakupić tu, podobnie jak i w innych regionach Grenlandii, pamiątki – wyroby z kości, kamieni, skór zwierząt i rzadkich minerałów, np. tugtupitu występującego właściwie wyłącznie na Grenlandii, używanego do wyrobu biżuterii. Pierwowzorem dla wielu rzeźb jest tupilak – magiczna figurka.\nZupełnie inny charakter ma najbardziej na południe wysunięty obszar Grenlandii – klimat jest tu cieplejszy, roślinność bujniejsza, hoduje się owce i konie, są nawet eksperymentalne uprawy niektórych gatunków roślin i warzyw. Tutaj też znajdują się dobrze zachowane pozostałości po osadnictwie Wikingów. W regionie odnaleziono ok. 500 ruin, z czego najlepiej zachował się kościół Hvalsey (duń. Hvalsø Kirke) położony w pobliżu Qaqortoq, największego miasta na południu wyspy. Z kolei w osadzie Qassiarsuk zrekonstruowano kościół, którego pierwowzór, wybudowany z inicjatywy Tjodhilde, żony Eryka Rudego, był pierwszą chrześcijańską świątynią na kontynencie amerykańskim. Południowa Grenlandia znana jest także z gorących źródeł, a rozgrzewających i relaksujących kąpieli w tym miejscu zażywa się od ponad tysiąca lat.\nBędąc w miastach warto dowiedzieć się o odbywające się aktualnie imprezy – to bowiem doskonała możliwość do poznania tutejszej sztuki odwołującej się często do grenlandzkich legend i mitów, posłuchania muzyki (w tym praktykowanej od wieków gry na bębnach) oraz zobaczenia zarówno tradycyjnych stroi grenlandzkich, jak i najnowszej mody łączącej lokalne materiały i tradycje z najnowocześniejszymi światowymi trendami.\nGdy dusze przodków grają w piłkę\nWszystkie grenlandzkie miejscowości, za wyjątkiem Kangerlussuaq, położone są na wybrzeżu lub też na przybrzeżnych wyspach. Na Grenlandii funkcjonują również niewielkie osady, jednak ze względu na wysokie koszty życia i odcięcie od świata, ich mieszkańcy coraz częściej przeprowadzają się do miast. Zamieszkałe są także stacje badawcze i wojskowe, a osada Siorapaluk jest najbardziej wysuniętą na północ osadą świata.\nPraktycznie niezaludniona jest natomiast północna i północno-wschodnia część kraju, gdzie ogromny obszar zajmuje Park Narodowy Grenlandii – największy na świecie park narodowy figurujący na Liście rezerwatów biosfery UNESCO. Aby samemu wjechać na tereny parku potrzeba odpowiednich pozwoleń wydawanych z dużym wyprzedzeniem przez władze Grenlandii. Inną możliwością jest udział w organizowanej wycieczce. Na całym obszarze wyspy (choć polecane są wysokie szerokości geograficzne) można zobaczyć zorze polarne. Zgodnie z grenlandzkimi mitami, zorze polarne pojawiają się, gdy dusze zmarłych czaszkami morsów grają w piłkę.\nFiordy nie tylko w Norwegii\nGłęboko w grenlandzkie wybrzeże wcinają się fiordy, w tym najdłuższy na świecie Kangertittivaq (duń. Scoresbysund) położony na wschodnim wybrzeżu wyspy. Z kolei na zachodzie w okolicach miasta Ilulissat (duń. Jakobshavn) znajduje się ujście fiordu o tej samej nazwie. Fiord Ilulissat, wpisany na Listę światowego dziedzictwa kulturalnego i przyrodniczego UNESCO, prezentuje się niezwykle spektakularnie. U jego nasady leży Sermeq Kujalleq (Jakobshavn Isbæ), jeden z najszybciej przesuwających się lodowców świata (ok. 22 m na dzień). Od lodowca odrywają się gigantyczne góry lodowe (wystające do 150 m ponad powierzchnię wody) i płyną po wodach fiordu.\nKajak – inuicki wynalazek\nCzęść fiordów można nie tylko podziwiać, ale też przemierzać kajakiem. Grenlandia przeżywa obecnie renesans kajakarstwa. Niegdyś kajaki służyły do przemieszczania się i transportu złowionych ryb i upolowanych zwierząt (zdarza się, że współcześnie są również wykorzystywane w tym celu), dziś pełnią przede wszystkim funkcję sportowo-rekreacyjną. Ze względu na warunki naturalne – zimne, a w niektórych miejscach zamarznięte wody, pływające kry, zmienną pogodę – kajakarstwo na Grenlandii polecane jest przede wszystkim osobom posiadającym doświadczenie w tym sporcie. Możliwe są zarówno wycieczki jednodniowe, jak i dłuższe wyprawy wzdłuż wybrzeża z noclegami w grenlandzkich miejscowościach bądź na łonie przyrody.\nPieszo przez wyspę\nGrenlandia daje również niezliczone możliwości miłośnikom wspinaczki i chodzenia po górach. Ponieważ na wyspie nie ma oznakowanych szlaków, każdą wyprawę trzeba dokładnie zaplanować samemu. Dla osób, które nie przepadają za górskim wysiłkiem atrakcyjne mogą okazać się piesze wędrówki po wyspie. Często nie trzeba nawet odchodzić daleko od miasta, aby przenieść się w dziewiczy krajobraz. W okolicy większości grenlandzkich miejscowości znajdują się piesze trasy przeznaczone na dwu-trzygodzinne wędrówki.\nPieszo można wybrać się także do mniejszych osad położonych o dzień drogi od większych miejscowości. Osoby rozważające dłuższy marsz mogą skorzystać z pieszych tras pomiędzy miastami. Do szczególnie popularnych należy droga z Kangerlussuaq do Sisimiut (Grenlandia zachodnia), a także szlak łączący Qaqortoq i Igaliku i trasa pomiędzy Qassiarsuk a Narsaq (obydwa w południowej Grenlandii). Ciekawe szlaki znajdują się także w okolicach miejscowości Tasiilaq.\nSamolotem z Kopenhagi bądź z Islandii (linie lotnicze Air Greenland, Air Iceland).\nGrenlandia jest terytorium autonomicznym zależnym od Danii, ale nie jest członkiem Unii Europejskiej. Przy przekraczaniu granicy wymagany jest paszport.\n1 DKK = 53 grosze\n1 USD = 5,58 DKK\nPonieważ większość produktów pochodzi z importu, ceny żywności są wyższe o ok. 10 proc. niż w Danii, która z kolei należy do najdroższych krajów europejskich (np. za bochenek chleba na Grenlandii zapłacimy min. 18 DKK, za mleko 10 DKK, stosunkowo tanie są makarony i ryż, natomiast najdroższe warzywa i owoce). Koszty noclegu wynoszą co najmniej 150 zł za osobę za noc. Tańszym rozwiązaniem są kempingi oraz biwakowanie „na dziko”.


Rewolucja w siatkówce. Gra do 15 punktów i 4 wygranych setów? - SE.pl\nRewolucja w siatkówce. Gra do 15 punktów i 4 wygranych setów?\n18.05.2017, godz. 14:39\nCo jakiś czas Międzynarodowa federacja Siatkówki (FIVB) ogłasza propozycje nowych przepisów, jednak najczęściej kończy się na fazie projektów, bo – delikatnie mówiąc – pomysły działaczy nie zawsze mają wiele wspólnego ze zdrowym rozsądkiem. I oto mamy kolejną odsłonę burzy mózgów siatkarskich szefów. Chcą wrócić do 15-punktowych partii, ale z większą liczbą setów.\nPodczas posiedzenia władz FIVB w Lozannie padły nowe idee. Działacze, w porozumieniu z niektórymi trenerami, myślą o skróceniu spotkań. Pierwszą jaskółką tej zmiany była ubiegłoroczna rezygnacja z przerw technicznych po 8. i 16. punkcie w secie. Teraz jednak pomysły idą o wiele dalej.\nRadykalne nowinki mają być po raz pierwszy wypróbowane podczas tegorocznych mistrzostw świata siatkarek i siatkarzy do lat 23. Mecze mają się toczyć do 4 wygranych setów (zamiast 3) i do 15 punktów w każdym secie (zamiast 25). Pojawią się więc wyniki nigdy niewidywane w oficjalnych starciach na siatkarskich parkietach – 4:0, 4:1, 4:2 i 4:3! Ma też zniknąć z parkietu oznakowana strefa trenera, w której szkoleniowiec może się poruszać swobodnie. Jeśli zmiana się przyjmie, może zostać wprowadzona w innych światowych rozgrywkach.\ntagi: przepisy siatkówka autor:  MŻ


Strona główna O Oddziale Koła, kluby, komisje Aktualności BTKK Catena Szlaki w okolicy Bytomia Polecane strony\nOdznaka "Ziemia Bytomska"\nOdznaka Szlakami Powstań Ślaskich\n1. Regionalna odznaka "Ziemia Bytomska" ustanowiona została przez Zarząd Oddziału w Bytomiu, z inicjatywy Odziałowej Komisji Opieki nad Zabytkami i Klubu Turystyki Pieszej i Krajoznawstwa "Plątonodzy".\n2. Celem ustanowienia Regionalnej Odznaki "Ziemia Bytomska" jest spopularyzowanie walorów Krajoznawczych regionu i zachecenie szerokiej rzeszy turystów do poznawania zabytków historii i współczesnego rozwoju ziemi dawnego piastowskiego Ksiestwa Bytomskiego.\n3. Terenem zdobywania odznaki "Ziemia Bytomska jest dawne Ksiestwo Bytomskie założone przez Piastów w 1281r.\n4. Zdobywanie odznaki odbywa sie w ramach uprawiania turystyki pieszej, kolarskiej, motorowej oraz indywidualnych i zbiorowych wycieczek krajoznawczych.\n5. Dowodem odbycia wycieczek jest Książeczka Wycieczek Pieszych, wypełniona przez ubiegającego się o Regionalną odznakę "Ziemia Bytomska" z potwierdzeniami terenowymi bądź przewodnika Pttk lub przodownika turystyki pieszej PTTK.\n6. Regionalną odznakę może zdobywać każdy, kto ukończył 10 lat i spełnił warunki niniejszego regulaminu.\n7. Odznaka jest trzystopniowa: brązowa, srebrna i złota, ajej zdobywanie odbywa się w kolejnosci stopni. Wciagu jednego sezonu turystycznego mozna zdobyć tylko jeden stopień odznaki.\n8. Regionalna odznaka przyznawana jest przez Komisję Weryfikacyjną Zarzadu Oddziału PTTK w Bytomiu, złożona z przedstawicieli Oddziałowej Komisji Opieki nad Zabytkami i Klubu Turystyki Pieszej i Krajoznawstwa "plątonodzy".\n9. Odznakę można nabyć wyłącznie za okazaniem legitymacji, stwierdzającej jej przyznanie, w Oddziale PTTK przy ul.Żołnierza Polskiego 13.Odznaka jest odpłatna, metalowa, emaliowana.\n10. Na każdy stopień odznaki wymagane jest zdobycie określonej ilości punktów:\n- na stopień brązowy - 80 punktów\n- na stopień srebrny - 140 punktów\n- na stopień złoty - 260 punktów\n11. Punktowane są poszczególne obiekty zabytkowe i muzea w miejscowościach na znakowanych szlakach tyrystycznych wymienionych w regulaminie. za każdy obiekt zwiedzany w danej miejscowości przyznaje się 1 punkt.\n12. Dla uzyskania odznaki w stopniu brazowym należy dodatkowo przebyć znakowany zielono Szlak Tysiaclecia na odcinku Bytom - Siewierz oraz zwiedzić miasto Chorzów. Kierunek przejścia szlaku jest dowolny. Wyjątek stanowią wycieczki zbiorowe po obiektach zabytkowych Bytomia, oprowadzane przez przewodników miejskich i przodowników turystyki pieszej Oddziału bytomskiego PTTK. Wycieczki takie organizowane są w okresie wakacji letnich od 30 czerwca do 31 sierpnia, w czasie Dni Bytomia oraz w dni wolne od pracy.\n13. Dla uzyskania odznaki w stopniu srebrnym nalezy dodatkowo przebyć czerwono znakowany Szlak Husarii Polskiej na odcinku Bytom - Rudy. Kierunek przejscia dowolny.\n14. Dla uzyskania odznaki w stopniu złotym należy dodatkowo przebyć niebiesko znakowany Szlak Powstańców Śląskich na odcinku Bytom - Góra Św. Anny - Gliwice oraz zwiedzić miasto Katowice. Kierunek przejscia dowolny.\n15. Niniejszy regulamin obowiazuje od 1 stycznia 1992r.\n16. Interpretacja niniejszego regulaminu należy do Zarzadu Oddziału PTTK w Bytomiu ul.Żołnierza Polskiego 13.\nWYKAZ MIEJSCOWOŚCI I ZABYTKÓW PUNKTOWANYCH DO BRĄZOWEGO STOPNIA ODZNAKI "ZIEMIA BYTOMSKA"\nBytom: wzgórze św. Małgorzaty, resztki murów obronnych, kosciół NMP, plebania kościoła NMP, piwnice Gorywodów, kościół św. Wojciecha (Mikołaja), kosciół św. Ducha, kosciół św. Jacka kosciół św. Trójcy, Dom Narodowy "UL", Muzeum Górnoslaskie, budynek dawnego Gimnazjum Polskiego;\nBytom Łagiewniki: krzyż pokutny;\nRadzionków: kosciól św. Wojciecha;\nChorzów: drewniany kosciół św. Wawrzyca, kosciół św. Barbary, kosciól ewangelicki, wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku, Górnosląski Park Etnograficzny, Planetarium , Muzeum;\nSączów: kosciół św. Jakuba;\nSiewierz: kosciół św. Jana chrzciciela, kościół sw. Walentego, kościół św. Marcina, ruiny zamku, zalew Przeczycki.\nWYKAZ MIEJSCOWOŚCI I ZABYTKÓW PUNKTOWANYCH DO SREBRNEGO STOPNIA ODZNAKI "ZIEMIA BYTOMSKA"\nBędzin: zamek, kościół św.Trójcy, pałac Mieroszewskich, kosciół cmentarny św. Tomasza, kolumna Sobieskiego;\nDąbrówka Wielka: stary młyn, kosciół parafialny Matki Boskiej;\nNakło Ślaskie: kościół Najswietszego Serca Pana Jezusa, pałac Donnersmarcków;\nPiekary Ślaskie: kościół parafialny NMP i św. Bartłomieja, kaplica MB nieustającej Pomocy, kościół odpustowy, kalwaria, Kopiec Wyzwolenia;\nPilchowice: kosciół św. Jana Chrzciciela, dwór, klasztor pobonifraterski (szpital), plebania;\nRepty Stare: kościół św. Mikołaja, park krajobrazowy, pomnik powstańców śląskich, Sztolnia Czarnego Pstrąga;\nRudy: kościół Wniebowzięcia NMP, dawny zespół cysterski, plebania, kosciół cmentarny św. Magdaleny;\nSzałsza: drewniany kościółparafialny, pałac;\nTarnowskie Góry: rynek, kosciół ewangelicki, ratusz, winiarnia Sedlaczka (Muzeum), kościół św. Piotra i Pawła, kosciół św. Anny, Dzwonnica Gwarków, dworek, Kopalnia Zabytkowa;\nZabrze: Muzeum, Muzeum Górnictwa Weglowego, skansen podziemny "Guido";\nWYKAZ MIEJSCOWOŚCI I ZABYTKÓW PUNKTOWANYCH DO ZŁOTEGO STOPNIA ODZNAKI "ZIEMIA BYTOMSKA"\nDabrówka k. Toszka: dwór mysliwski rodziny Guradze, spichlerz, kapliczka sw. Jana Nepomucena, rezerwat "Hubert";\nGóra Św. Anny: kościół św.Anny, klasztor, kalwaria Grota Lurdzka, pomnik czynu Powstańczego;\nGliwice: drewniany kosciół cmenterny wniebowziecia MB, kościół Wszystkich Świetych, kościół św. Trójcy, kościół i klasztor św. Krzyza, zameczek Cytryczów, willa Caro, ratusz, dawny polski Bank Ludowy, radiostacjagliwicka, park im.F. Chopina, Palmiarnia, fragmenty murów miejskich:\nJemielnica: kościół Wszystkich Świetych, dawny zespół klasztorny cystersów,zabudowa wsi;\nKamieniec: kościół św.Jana Chrzciciela, Pałac Lowencronów;\nKatowice: kościół NMP, kościół ewangelicki, Teatr im. S. Wyspiańskiego, stary dworzec kolejowy, Pałac Młodzieży, "drapacz chmur przy ul. Żwirki i Wigury, park im T. Kościuszki, wieża spadochronowa, Katedra Chrystusa Króla, Dom Powstańca, Wyzsza Szkoła Muzyczna, pomnik Powstańców Śląskich, zespół klasztorny franciszkanów w Panewnikach;\nŁubie: kościół Narodzenia NMP, pałac Baildonów, Olszowa, Drewniany kosciół MB Śnieżnej;\nPniów pałac, kaplica grobowa;\nPyskowice kościół św. Mikołaja, kościół cmentarny św. Stanisława, ratusz;\nRachowice kościół św. Trójcy, spichlerz drewniany;\nSierakowice drewniany kościół św. Katarzyny Aleksandryjskiej, kaplica drewniana;\nSławięcice kościół św. Katarzyny, zespół pałacowo-parkowy, teren byłego obozu koncentracyjnego;\nSzymiszów kościół św. szymona i Judy, pałac, spichlerz dworski, pomnik powstańców śląskich;\nStare Koźle ruiny zamku, kościół św. Zygmunta, port rzeczny;\nStrzelce Opolskie: ratusz, kościół św. Wawrzyńca, kościół św.Barbary, spichlerz dworski, ruiny zamku;


Idź do strony: 10,743\nOtrzymał piw: 1,278\nmaciej1486 napisał(a):Mi coś cykało po lewej stronie tj. kierowcy.zagłębiłem się w temat....\nmaciej1486 napisał(a):Ja nie klikałem żadnego przycisku ,,na szybę,, i działałoprzeczytaj jeszcze raz co napisałem\npio555 napisał(a):jest tam nagrzewnica elektryczna (1200W-SC 1800W-GS) załączana stopniowo -stad stuki przekaźnika.....\npio555 napisał(a):w priorytecie od razu załącza się na maxa przy ustawieniu przyciskiem "oszraniania" przedniej szyby\nhmm... ja mam klimę manual i coś tam również musi być bo pamiętam w zimie wystarczyło włączyć ogrzewanie wyjść z auta, spalić fajkę i już praktycznie nie było co skrobać Akcja DZIĘKUJE ZA POMOC... Zapraszamy na IV Ogólnopolski Zlot Scenic-Forum.pl -Sielpia Wielka 2-4 czerwca 2017 roku\nMati napisał(a):hmm... ja mam klimę manual i coś tam również musi byćczytałem na francuskiej stronie może translator coś przekłamał\n(28-09-2015, 11:43)pio555 napisał(a): maciej1486 napisał(a):Obym ja też to miałSprawdź climatronic min na 25 st bo poniżej nie zadziała juz sprawdziłem\nDziś rano temp 4 stopnie. Wsiadam do auta odpalam wyjeżdżam przed dom. Ustawiam temp z 16 na 19,5 jadę 1km, a z lewej strony pulpitu cykanie, a z nawiewu leci ciepłe powietrze. Nawet pasażerka zapytała co to za cykanie. Sprawdźcie jak jest u Was jeszcze raz (Ten post był ostatnio modyfikowany: 07-10-2015, 10:37 przez maciej1486.)\nmaciej1486 napisał(a):Ustawiam temp z 16 na 19,5 jadę 1kmu mnie dziś zadziałało przy 23 st na zewnatrz był 4 st\nSiemka, jako, ze dyskusja była tylko w galerii Pio proponuje przenieść się tutaj.\nW krótkim też były 1800 W - u mnie jest taka i altek 155 A chłodzony cieczą ;)


Płyta "Umiera piękno" ukazała się z okazji obchodów 63. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego. Znajdziemy na niej premierowe kompozycje Michała Tokaja do liryków m.in.: Krystyny Krahelskiej, Józefa Żywiny i ks. Jana Twardowskiego. Adze Zaryan towarzyszy trio jazzowe w składzie: Michał Tokaj (fortepian), Michał Barański (kontrabas) i Łukasz Żyta (perkusja). Skład niekiedy wzbogacony tu został symfoniczną orkiestrą kameralną. Jest przynajmniej kilka powodów, o których warto pamiętać nabywając "Umiera piękno".\nPo pierwsze, podobnie jak „Wolność w sierpniu” (płyta – suita Tomasza Stańki „podarowana” Muzeum Powstania Warszawskiego) i to wydawnictwo przynosi muzykę delikatną i poetycką - intrygującą twórczym odczytaniem emocji towarzyszących Powstaniu…\nPo drugie, druga płyta Agi Zaryan, przynosi to, czego brakowało na pierwszej… Czyli mówiąc największym skrótem, wszystko to, co jest „czymś więcej, niż tylko profesjonalnym, eleganckim wykonawstwem”…\nPo trzecie, jeśli w tak wzruszający sposób przypomina się dzieło Krystyny Krahelskiej [(1914-1944) – poetki i harcerki, „warszawskiej Syreny”…] to w sposób chyba najpełniejszy spełnia się i rolę edukacyjną i kulturotwórczą… Przyznam, że kiedy pierwszy raz słuchałem pieśni „Miłość”, myślałem, że autorem słów jest ks. Twardowski… Co świadczy i może o moich „brakach w edukacji”… Ale i na pewno, o tym, że wiersze Krahelskiej są tak właśnie ujmująco proste i wielkie…\nGorąco polecamy! Nie tylko „w sierpniu”!\n"MIŁOŚĆ" autorstwa Krystyny Krahelskiej (Absolutna perła tego wydawnictwa)


BERG Fotel pasażera Black Edition do 30 kg - Brykacze.pl - Internetowy sklep z zabawkami dla dzieci\n> Rowerki i pojazdy>Gokarty>BERG Fotel pasażera Black Edition do 30 kg\nKod produktu: 15.37.11.00 EAN: 8715839050820\nWymiary produktu: 51 x 45 x 72 (cm)\nDodatkowy fotel pasażera Black Edition do gokartów firmy Berg. Taki fotel to świetne akcesorium do Twojego gokarta, gdy chcesz przewieźć kolegę, siostrę czy też brata! Podpórka znajdująca się pod fotelem zapobiega przewróceniu się pojazdu, gdy zostanie nadmiernie obciążony. Fotel wykonany jest z wysokiej jakości materiałów o najwyższym standardzie technicznym.\nkod produktu: 15.37.11.00\nmaksymalne obciążenie fotela: 30 kg,\nwyprodukowane z wysokiej jakości materiału.\nświetny dodatek do naszego gokarta, polecam