Przepis"Makowiec - pyszny tani łatwy do zrobienia " autorstwa robbertuss\nStrona główna/ Przepisy / Makowiec - pyszny tani łatwy do zrobienia\nMakowiec - pyszny tani łatwy do zrobienia\nCiasto:3/4 szklanki mąki pszennej3/4 szklanki mąki ziemniaczanej3 całe jajka1/2 kostki margaryny(około 110g)1/2 szklanki cukru1 łyżeczka proszku do pieczeniaMasa makowa:1 kostka margaryny1 szklanka cukru1/2 szklanki cukru pudru5-6 jajek odrobina(ok 1/2 łyżeczki) proszku do pieczenia1 łyżka dżemu2 płaskie łyżki kakao2 łyżki bułki tartejokoło 1/2 kg makurodzynki i olejek migdałowytłuszcz do posmarowania blachy\nCiasto:Margarynę ucieramy z cukrem. Dodajemy na przemian jajka i mąkę (przesianą i wymieszaną z proszkiem do pieczenia i mąką ziemniaczaną).Rozprowadzamy równomiernie na wysmarowanej tłuszczem blasze.Masa makowa:Namoczony we wrzątku mak i margarynę przepuszczamy przez maszynkę.Do przepuszczonego przez maszynkę maku z margaryną dodajemy cukier, jedno żółtko i ucieramy. następnie dodajemy pozostałe żółtka, kakao i bułkę tartą i ucieramy dalej. Dodajemy rodzynki i olejek i ucieramy dalej. Białka ubijamy z cukrem pudrem i delikatnie dodajemy do masy.Przygotowaną masę makową rozkładamy równomiernie na cieście.Pieczemy w gorącym piekarniku przez 45-60 min. Przygotowany placek studzimy i polewamy polewą, lukrem lub posypujemy cukrem pudrem.SMACZNEGO!!!\n(Dodano 2006-06-28 09:58)\nrobbertuss czy dobrze zrozumiałam margarynę przepuscić przez maszynkę ( po naszemu zmielić) tak????\n(Dodano 2006-06-29 22:20)\nTak jest!!!! Tylko później trzeba te dwa składniki dobrze ze sobą połączyć!!\n(Dodano 2006-07-06 17:02)\nAle zmielenie margaryny nie jest koniecznością, ale polecam to robić. Jeśli nie chcemy margaryny przepuszczac przez maszynkę to możemy ją po prostu utrzeć z zmielonym makiem.\n(Dodano 2006-10-27 14:34)\nPiekłam to ciasto tydzień temu, było pyszne, znikneło w jeden dzień.\n(Dodano 2009-05-23 16:26)\nupiekłam dzisiaj, masę makową dałam gotową z puszki, cisto szybkie i pyszne\n(Dodano 2010-11-01 10:27)\nCiasto przepyszne, łatwe, ja dodałam do maku jeszcze posiekane orzechy włoskie, palce lizać :)\nKruszon z wiśniami lub agrestem\nPiernik puszysty z wiśniami\nPizza ala Mariani


10-04-19 21:48 Odp: Wagony - modele\n12-04-19 11:30 Odp: Wagony - modele\nKlasyczna platforma na wózkach - jeśli mnie oko nie myli - typu 'Diamond' (europejski) i postawione dwie armaty :)\n13-04-19 12:31 Odp: Wagony - modele\nMam prośbę -prosiłbym o informację co to za okres czy 1 czy 2 WŚ - armia i może jakieś dodatkowe informacje gdyż sam wagon to za mało .Pozdrawiam .\n13-04-19 14:26 Odp: Wagony - modele\nNie mam żadnych pewnych informacji. Jak sądzę jest to przełom XIX i XX wieku.\n13-04-19 20:13 Odp: Wagony - modele\nNiemiecka platforma z działem p-lot 88 mm skala 1:25 na forum Konradusa model został skończony i nadal nie jest wydany za co bardzo przepraszam -lecz to już ode mnie nie zależy . W planach miał być model wagonu z dwiema armatami lecz i z tego nic nie będzie . To jest zdjęcie przedstawiające taki właśnie model1223041636_geschutzwageniii_e_sflakmit10_5cmflak38-5a1 Pozdrawiam .\nPost zmieniony (16-04-19 19:57)\n15-04-19 07:48 Odp: Wagony - modele\nTadziu, coś nie tego z tym zdjęciem. Wstaw, proszę, ponownie.\n16-04-19 20:09 Odp: Wagony - modele\nto jest ten model zdjęcie to plan modelu wykonanego już dawno temu i na razie jeszcze nie wydanego -szkoda -skala 1:25 wagon SS z działem 88 mm . Pozdrawiam\nPost zmieniony (16-04-19 20:11)\n16-04-19 20:24 Odp: Wagony - modele\nJeśli się nie mylę to na tego typu wagonach montowane były też cięższe kalibry.\n16-04-19 20:46 Odp: Wagony - modele\nTak są zdjęcia z działami 105 mm i 125 lub 128 mm i w internecie są . Nawet dość sporo myślałem o tym największym kalibrze lecz na razie wykonam 190 mm a następnie będzie 150 mm na platformie , a może jeszcze coś większego z rodzinki dział kolejowych z całego świata . Pozdrawiam .\n17-04-19 06:36 Odp: Wagony - modele\nOooo to już teraz wiem co Waszmosć knujesz :) Fajna rzecz. Widziałem kilka fotek tej platformy i, nie powiem, łechtała mnie. Podoba mi się użycie rozkładanych burt wagonu jako pomostów dla obsługi działa. Jeśli ten model sie kiedyś ukaże w jakimś wydawnictwie - na pewno sobie kupię i wysoce prawdopodobne, że pomniejszę do 45 i skleję.\n17-04-19 20:31 Odp: Wagony - modele\noto dalszy wkład w budowę modeli wagonów - model w skali 1:25 platforma startowa SSlma44 z rakietą V2 - wykonana rok temu na razie nie wydana - szkoda .Pozdrawiam .\n17-04-19 21:20 Odp: Wagony - modele\nWielka szkoda tych nie wydanych modeli.\nPrzykład działa przeciwlotniczego 12.8 cm Flak 40/4 na wagonie w kamuflażu.\n19-04-19 19:49 Odp: Wagony - modele\nPost zmieniony (19-04-19 19:55)


Bransoletka - spinel i turmalin 1364 - Bransoletki - Biżuteria artystyczna\nWielkanocBoże Narodzenie\tGaleria Kuferart > Biżuteria artystyczna > Bransoletki > Bransoletka - spinel i turmalin 1364 Bransoletka - spinel i turmalin 1364\nPrzepiękna i niepowtarzalna bransoletka. Kamienie to fasetowany spinel (6mm) i turmalin (4mm). Wykończona rodowanym srebrem próby 925. Rodowanie srebra sprawia, że jest ono odporne na działanie czynników zewnętrznych. Nie matowieje, nie zmienia koloru, nie utlenia się. Rod (RH) jest metalem z grupy platynowców, obecnie droższym od złota i platyny. Nanoszony jest na srebro metodą galwaniczną.\nDługość regulowana ozdobnym łańcuszkiem: 17-20 cm.Biżuteria zapakowana w opakowanie jubilerskie. Nasi klienci dokonują u nas zakupów od 2006roku. Każdy z nich ma prawo do zwrotu w ciągu 14 od dnia otrzymania przesyłki. Każdą transakcję monitorujemy na bieżąco tak aby dotarła do miejsca przeznaczenia.\nZa zakupy można zapłacić przelewem tradycyjnym dokonując wpłaty na poczcie lub w banku, przelewem online, kartą płatniczą lub kredytową lub za pośrednictwem serwisu PayPal. Tagibransoletka, srebro, spinel, turmalinKoloryzielony, różowyMateriałyturmalin, srebro Stylkobiecy, ekskluzywnyPrzeznaczeniena rękę Informacje o projektancie


Forum o artykule: We Francji biorca wie wszystko - Franchising.pl - franczyza, pomysł na własny biznes\nForum o artykule: We Francji biorca wie wszystko 1484\nZawilec 24.04.2005 *.80.244.140.7.unregistered.ptc.pl\nW tekscie pochodzacym z tego samego numeru o UFOC mozna przeczytac, ze "Potencjalny polski franczyzobiorca zainteresowany współpracą z siecią amerykańską może taki dokument uzyskać bezpośrednio u franczyzodawcy, bądź na specjalistycznych portalach internetowych (np. www.franchisehelp.com)"\nCzy z francuskimi sieciami jest podobnie? Ot, ciekawosc...\nRedakcja 26.04.2005 *.www.profitsystem.pl\nWedług prawa Doubin francuscy franczyzodawcy zobowiązani są do dostarczenia każdemu franczyzobiorcy dokumentu ujawniającego zawierającego informacje o ich systemach. Pozwola to franczyzobiorcy z pełną świadomością stanu rzeczy zaangażować się w umowę.\nW dokumencie ujawniającym powinny znaleźć się m.in. następujące informacje o firmie: adres firmy, jak długo istnieje sieć, jakie jest jej znaczenie na rynku i doświadczenie, jaka jest siła rynkowa znaku, stan i perspektywy rozwoju rynku na którym działa, listę oraz adresy punktów sieci, liczbę i przyczyny rozwiązania umów franczyzowych w ostatnim roku, warunki na jakich ma być zawarta umowa, czas trwania, zasady przedłużenia, wypowiedzenia lub odstąpienia od umowy.\nPolskie prawo nie nakłada na firmy franczyzowe (również zagraniczne, rozwijające sieć w Polsce) obowiązku przedstawienia przyszłym franczyzobiorcom dokumentu ujawniającego.\nNie istnieją również we Francji podobne do amerykańskiego www.franchisehelp.com portale internetowe, gdzie przyszli franczyzobiorcy mogliby zasięgnąć informacji o tamtejszych firmach. Warto jednak przed podjęciem decyzji o inwestycji zajrzeć na portal www.franchise-fff.com Francuskiej Federacji Franczyzowej oraz www.franchiseparis.com, oficjalną stronę franczyzowych targów w Paryżu.\nWe Francji biorca wie wszystko\nFranczyza we Francji bardzo szybko zdobyła wielu zwolenników. Brak ustawy, która nakazywałaby udzielanie informacji o firmach franczyzowych powodował, że przedsiębiorcy kupowali często kota w worku.\nUchwalone w grudniu 1989 roku tzw. Prawo Doubin zmniejszyło ryzyko franczyzowego biznesu.


październik 2017 - Okna drewniane producent\nPosted by minimalstudio.pl on paź 23, 2017 in Okna |\nPosiadanie własnego, nawet niewielkiego basenu w ogrodzie jest marzeniem bardzo wielu osób. Jednakże, również wiele osób obawia się, że woda w basenie będzie się nieustannie brudzić, w basenie będą topić się owady, a także wpadać może wiele zanieczyszczeń, jak choćby liście drzew, gałązki czy woda opadowa,...\nPosted by minimalstudio.pl on paź 12, 2017 in Okna |\nProwadząc własny sklep, warto zadbać o jak największe bezpieczeństwo. Lokal powinien być przede wszystkim ubezpieczony. Ponadto, warto także postarać się o monitoring sklepu, bądź podpisać umowę z firma ochroniarską Katowice, która świadczy swoje usługi także obiektom handlowym. Nie da się ukryć, że witryna...\nDodatkowa przestrzeń w ogrodzie W każdym ogrodzie, a już na pewno na działce, przyda się dodatkowa przestrzeń. Taką przestrzenią może być …\nW większości domów powstają niewielkie otwory okienne, które mają za zadanie przede wszystkim doświetlić niewielkie pomieszczenie, bądź też pozwolić na skuteczne …\nLilia – pochodzenie i znaczenie imienia\nImię Lilia pochodzi od nazwy kwiatu, który utożsamiany jest z czystością, delikatnością i niewinnością. To właśnie te cechy najbardziej określają osobę, …\nPodłoga drewniana, panel a może płytki. Każda z nich potrzebuje odpowiedniego wykończenia, doskonałym uzupełnieniem oczywiście są listwy przypodłogowe. Dobrze dopasowany model …


Nie mogę pobrać mojego CV. Co się dzieje?\nMoże być kilka powodów, dlaczego nie jesteś w stanie pobrać dokumentu w kreatorze InterviewMe. Sprawdź: Czy wykupiłeś jeden z naszych pakietów (Start, Plus lub Premium). Czy Twój pakiet jest wc...\nJeśli usunąłeś plik ze swojego konta, został on bezpowrotnie utracony. Niestety nie jesteśmy w stanie przywrócić usuniętego pliku. Rekomendujemy zawsze tworzyć kopię dokumentu, żeby uniknąc podobny...\nNie możesz otworzyć swoich plików z CV oraz listem motywacyjnym lub strona ładuje się bardzo długo? Problem prawdopodobnie jest związany z ustawieniami Twojej przeglądarki internetowej. Poniżej zna...\nNie, Twoje CV nie musi zmieścić się na jednej stronie. Jeśli na przykład masz wiele lat doświadczenia związanego z ofertą pracy, która Cię interesuje, Twoje CV może być dłuższe niż jedna strona. Je...\nIle rodzajów szablonów CV otrzymam w pakietach Start, Plus i Premium?\nZ tego artykułu dowiesz się, ile i jakie rodzaje szablonów CV są dostępne w poszczególnych pakietach kreatora InterviewMe. Pamiętaj jednocześnie, że każdy pakiet pozwala Ci na stworzenie dowolnej l...\nDlaczego w moim CV jest pusta strona? Jak mogę ją usunąć?\nZdarza się, że kreator generuje kolejną stronę CV, jeśli tekst na poprzedniej stronie sięga jej dolnej krawędzi. Usuń linijkę tekstu lub pustą przestrzeń, aby dodatkowa strona zniknęła. Kliknij t...\nCzy mogę stworzyć drugą linijkę tekstu z nazwami stanowisk w sekcji “Doświadczenie”?\nObecnie jest to niemożliwe. Możesz stworzyć jedną tytułową linijkę tekstu z nazwą stanowiska. Jeśli nazwa stanowiska zajmie w CV więcej miejsca niż jeden wiersz, automatycznie zostanie przeniesiona...\nCo zrobić, gdy nie mogę zapisać zmian w CV?\nJeśli zmiany się nie zapisują, to bardzo możliwe, że funkcja automatycznego zapisywania napotkała problem.W takiej sytuacji należy wypróbować wykonanie poniższych czynności: Upewnić się, że jest w...\nOtrzymałeś od nas kod rabatowy, ale nie jesteś pewien, jak z niego skorzystać? Poniżej znajdziesz instrukcję, która wyjaśni krok po kroku jak to zrobić. Krok 1: Zacznij od wybrania pakietu, któremu...\nNie mogę otworzyć CV, strona długo się ładuje. Co robić?\nJeśli napotkałeś problem przy otwieraniu dokumentu albo strona zawiesza się przy ładowaniu, bardzo możliwe, że program napotkał błąd związany z przeglądarką. Spróbuj wykonać poniższe kroki: Upewni...


Sylwetka, Uroda, Zdrowie » NAC – olej do głowy\nN-acetylocysteina, często opatrywana skrótem NAC, to aminokwas znajdowany naturalnie w niewielkich ilościach, w produktach spożywczych o wysokiej zawartości białka. NAC jest pochodną cysteiny – jednego z aminokwasów budujących białka. Po spożyciu i przeniknięciu do organizmu, NAC przekształca się w przewadze w cysteinę. W odróżnieniu jednak od samej cysteiny, z uwagi na cechy budowy, NAC lepiej przenika od tkanek i lepiej wysyca je cysteiną. To ważne dla naszych tkanek, albowiem rola cysteiny wykracza daleko poza li tylko funkcję cegiełki służącej do budowania białek.\nCysteina jest np. niezbędna do wytwarzania glutationu i podnosi stężenie tego związku w naszych tkankach, zaś glutation to podstawowy element układu antyoksydacyjnego organizmu, chroniący tkanki przed niszczycielską aktywnością wolnych rodników tlenowych. I właśnie w zdolności do stymulacji syntezy glutationu w tkankach ujawnia się m.in. przewaga NAC nad zwykłą cysteiną. Wykazano np., że N-acetylocysteina przekracza po jej podaniu doustnym barierę krew-mózg i zwiększa stężenie glutationu ogólnie w tkance nerwowej, a szczególnie w tkance nerwowej mózgu. Jednakże, co ciekawe, ta zdolność do zwiększania neuronalnych stężeń glutationu wydaje się nie występować w przypadku suplementacji zwyczajnej cysteiny, z uwagi na charakter metabolizmu tego aminokwasu (Sjodin, 1989; Neuwelt, 2001; Farr, 2003; Dean, 2011).\nJedną z funkcji pełnionych przez aminokwasy, niezwiązanych z udziałem w budowaniu białek, jest przenoszenie sygnałów pomiędzy neuronami w ośrodkowym układzie nerwowym. Tak więc zarówno same aminokwasy (np. kas glutaminowy), jak również ich pochodne (np. dopamina), są neuroprzekaźnikami mózgu. W przekaz sygnałów w mózgu zaangażowana jest również cysteina, w układach powiązanych właśnie z kwasem glutaminowym i dopaminą. Dlatego nie powinno nas zdziwić, że N-acetylocysteina, która łatwo dociera do mózgu i wysoko podnosi w jego tkance stężenie cysteiny, wpływa również korzystnie na nasze funkcje psychiczne.\nI tak np. zaobserwowano, że NAC może być pomocna w znoszeniu takich symptomów zaburzeń lękowych, jak obgryzanie paznokci i patologiczne skubanie skóry (Berk, 2009; Grant, 2012). Okazuje się, że NAC ogólnie może działać uspokajająco w przypadku nadmiernej nerwowości. W dwóch badaniach nad autyzmem bowiem zaobserwowano, że drażliwość jako efekt uboczny autyzmu wydaje się być znacznie mniejsza w porównaniu z placebo, w przypadku dodania do standardowej terapii NAC, w zakresie dawkowania od 900 do 2700 mg na dobę (Hardan, 2012; Ghanizadeh, 2013).\nPonieważ NAC przenika i wykazuje aktywność w obszarach mózgu powiązanych z uzależnieniami i natręctwami, dlatego podjęto badania mające na celu wyjaśnienie jej wpływu na nerwicę natręctw, nazywaną fachowo zaburzeniami obsesyjno-kompulsyjnymi. Ogólnie u osób z natręctwami odnotowuje się zwiększoną peroksydację lipidów mózgu, związaną ze zmniejszonym stężeniem drobnocząsteczkowych przeciwutleniaczy (np. glutationu czy witaminy E) oraz enzymów antyoksydacyjnych, a zmiany oksydacyjne lipidów wydają się być skorelowane w tej chorobie z nasileniem jej objawów. Początkowo przeprowadzono badanie z udziałem tylko jednego pacjenta, który był odporny na standardową terapię natręctw lekami przeciwdepresyjnymi, a po uzupełnieniu cysteiny w postaci NAC, w dawce 3000 mg na dobę, jego organizm zaczął pozytywnie odpowiadać na leczenie. W późniejszym okresie przeprowadzono już badanie z udziałem większej grupy osób cierpiących z powodu nerwicy natręctw, również niereagujących na standardowe antydepresanty, w którym 2400 mg NAC dziennie przez 12 tygodni zwiększyło szybkość odpowiedzi na leczenie (zdefiniowanej jako poprawa oceny w odpowiedniej skali) z 15 do 52.6% (Lafleur, 2006; Afshar, 2012).\nInnym zaburzeniem związanym w objawach i leczeniu z nerwicą natręctw jest niepohamowane wyrywanie włosów, a zatem i w tym przypadku N-acetylocysteina postrzegana jest przez specjalistów jako jedna z opcji terapeutycznych (Dean, 2011). Istnieją studia przypadków niepohamowanego wyrywania włosów, w których odnotowano korzyść terapeutyczną wynikającą z podawania 1800 mg NAC dziennie (Odlaug, 2007). Natomiast w jednym badaniu z użyciem NAC w dawce 1200 mg przez 6 tygodni, a następnie jej podwojeniem do 2.400 mg, u osób z niepohamowanym wyrywaniem włosów stwierdzono, że suplementacja była bardziej skuteczna niż podawanie placebo w znoszeniu ogólnych objawów tego zaburzenia i zaburzeń mu towarzyszących; w zależności od zastosowanej skali oceny – zmniejszenie od wartości wyjściowych o 31-45% wyrywania włosów, o 31% lęku i o 34% depresji (Grant, 2009).\nPonieważ uzależnienia i natręctwa są ze sobą powiązane, a NAC – jak pamiętamy – oddziałuje w obszarach mózgu, w których rodzą się te zaburzenia, dlatego tę postać cysteiny próbowano też wykorzystać w walce z nałogami. Zachęcające rezultaty uzyskano w przypadku walki z uzależnieniem od marihuany i kokainy, ale Czytelników najbardziej zainteresuje zapewne związek NAC z nałogiem nikotynowym. A tutaj przede wszystkim wykazano, że nikotyna zwiększa w mózgu aktywność kwasu glutaminowego, a zmniejsza przeciwstawnej do niego cysteiny. Dlatego też podawanie przez 4 tygodnie NAC osobom uzależnionym od nikotyny w dawce 2400 mg dziennie, w porównaniu z całkowicie nieskutecznym placebo, prowadziło już po 2 tygodniach suplementacji do pojawienia się tendencji w kierunku mniejszej liczby wypalanych papierosów (Knackstedt, 2009).\nA gdy zestawimy dodatkowo wyniki tego badania z dobrze znaną z medycyny zdolnością NAC do zmniejszania lepkości śluzu oskrzelowego i ułatwiania eliminacji jego złogów, dojdziemy do wniosku, że ta postać cysteiny może być najlepszym suplementem dla palaczy.\nTagi: cysteina, dopamina, glutation, kwas glutaminowy, leki przeciwdepresyjne, mózg, N-acetylocysteina, NAC, nałóg nikotynowy, nerwica natręctw, uzależnienia


Szenili czarny bonprix sweter damski\nDamskie swetry szenili czarny bonprix\nkardigan szyfonowy dzianinowy szenili czarny bonprix\nPrzedstawiamy nową kolekcję damskie swetry stylowe rozwiązanie łączące odrobinę codziennego szyku z ponadczasową klasyką. Dla Ciebie szenili czarny bonprix damskie swetry, wiele modeli w kolorach i fasonach. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, prezentujemy szenili czarny bonprix, propozycje z różnych półek cenowych. Jesteśmy przekonani, że wśród naszych sugestii znajdziesz coś ciekawego. Polecamy najciekawsze oferty sprzedawców na sezon 2021. Szukamy dla Was ciekawych stylizacji, topowych modeli, najmodniejszych ubrań i dodatków w polskich sklepach.\nDzisiejsza moda jest odważna i wyraźna, kreują ją zdecydowane kolory, buty i mocne wzory. Jest bardziej kobieca i elegancka, stawia na niezależność. Każda z nas wie, że ubranie jest bardzo ważne, zawsze staramy się odpowiednio dobierać nasze ciuchy. Wiadomo, że czasem ubieramy na siebie to, co akurat jest czyste. Jednak pod wieczór myślimy o tym co założymy na siebie jutro. damskie swetry w naszej szafie nigdy nie jest ich za dużo by dobrać kolejne do naszej modnej kolekcji. Nasze użytkowniczki często pytają o damskie swetry szenili czarny bonprix, a oto kilka modeli które Wam przedstawiamy. Tak, więc drogie panie, jeśli chcecie modnie się nosić, to powinnyśmy wiedzieć, co jest odpowiednie dla was i co się teraz noś. Warto wspomnieć, że przy wyborze ubrań ważne jest by obiektywnie spojrzeć na swoją sylwetkę, nieodpowiedni rozmiar, zupełnie przekreśli oczekiwany efekt końcowy.\nphase eight oversize pink sale cocomore przedluzane boki klasyczny prosty drapowany przód owa narzuta kapturem wzór\nCopyright © 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone templates ver.0.0616new RSS - Blog Sponsor: Taksówki Kochłowice


Towarzystwo Niewzajemnej Adoracji- Meryl Streep – that's why i did\nOctober 15, 2016 April 20, 2017\nTowarzystwo Niewzajemnej Adoracji- Meryl Streep\nZaczynam od wpisu o postaci. Nie pisałam bardzo długo pełnych tekstów zawierających zarówno moje odczucia jak i jakiś fundament wiedzy o tym, czego się dotykam. Przerwa na tyle długa i bolesna dla mnie, że muszę w to wejść na nowo. A nic nie pomaga bardziej niż rozpoczęcie od tematów, na które możesz dyskutować godzinami, o których masz największe pojęcie i do których masz największe serce.\nW pierwszym poście, wprowadzającym, pisząc kilka słów o sobie, wspomniałam o autorytetach, ikonach, niemalże Bogach, którzy wpływają na moje życie każdej minuty i akurat los chciał, że wywodzą się, czy to z filmu, czy to z muzyki. Jeśli jedna z tych postaci wydaje płytę/film z góry wiadomo, że mam problem z jego obiektywną oceną, ale jednocześnie wymagam od niego dużo więcej, bo jednak domagam się zaspokajania mojej stale rosnącej fascynacji względem ich osobowości. Meryl Streep jest moim guru. Nie chcę mówić, że Bogiem, bo są osoby, które mogłyby to źle odebrać, a nie mam na myśli podważania istoty religii, ale jednak jakiejś maści boginią dla mnie jest. To, że jest ikoną filmu wie każdy, choć i tak znajdują się tacy, co podważają jej umiejętności- no i mają prawo- zwłaszcza, że sama w swoim beznadziejnym uwielbieniu zdaję sobie sprawę jak wiele zagrywek manierycznych ma ta aktorka. Choć ostatnio tacy ludzie dają sobie upust przy bardzo prymitywnych zagraniach tzn. oceniają wszystkie kreacje Meryl najniżej jak się da, w każdym filmie, nawet moderatorzy filmwebu zwrócili na to uwagę. Z dnia na dzień z 2 miejsca aktorek spadła do 40. Nie wiem jak bardzo musi się ludziom nudzić i jak wiele złości i niedowartościowania muszą mieć w sobie, by spędzać czas na ocenianiu każdego filmu z jej udziałem i każdej jej roli 1/10. No cóż, tylko współczuć. Wracając. Zawsze powtarzam, że idolem, wzorem może się stać ktoś, kto imponuje Ci czymś więcej niż zawodem jaki wykonuje, w innym przypadku musielibyśmy być fanami każdego muzyka i aktora, którego uważamy za świetnego, a tak nie jest. Tym ‘więcej’ w przypadku Marylki, jak pieszczotliwie ją nazywam, udając, że praktycznie znamy się od lat, a może i nawet należy do mojej rodziny, jako kolejna z ciocio-babć, jest mądrość i nowoczesność. Ta kobieta jak już otwiera usta to w konkretnym celu. Mądrość życiowa, ale i wiedza, która imponuje. Zwłaszcza w czasach, gdy Polska jako kraj różnie jest odbierana w świecie, często ignorowana na scenie politycznej, a co dopiero zauważana przez osoby z show biznesu. Tymczasem Meryl mogąca spokojnie już żyć do góry brzuchem, w kilkunastu apartamentach, mogąca tylko pojawiać się na pierdylionowym rozdaniu Oscarów, do których jest nominowana milionpierdylionowy raz, interesuje się różnymi krajami, w tym Polską, ich sytuacjami politycznymi i społecznymi, śmiało się wypowiada o politykach, czy ich decyzjach i zagorzale walczy o prawa kobiet jako naczelna feministka Hollywood. Powiecie „No przecież jest kobietą, wiadomo, że walczy o swoje” Otóż nie. Mając 67 lat już nie walczysz o swoje. Trzeba sobie dobrze zdawać sprawę, że zmiany, o które wnosisz nie przyjdą z dnia na dzień, a w takim wieku oznacza to, że walczysz o przyszłe pokolenie kobiet. A co za tym idzie, solidaryzujesz się z młodymi siksami, przyszłymi aktorkami, lekarkami, striptizerkami, które mogłyby Cię wcale nie obchodzić, a jednak obchodzą, z czystej dobroci i potrzeby sprawiedliwości.\nReakcja Meryl Streep na manifest laureatki Oscara- Patrici Arquette dotyczący zrównania płac kobiet i mężczyzn, 87. gala rozdania Oscarów, 2015\nMeryl jest aktorką, z której udziałem widziałam najwięcej produkcji filmowych. Chyba wszystkie, w których gra główną rolę i większość, w których występuje drugoplanowo. Mam problem zabrać się za nieliczne dzieła lat 80 i 90, ale myślę, że niewiele potrzeba mi czasu, by mieć całą filmografię odhaczoną. Dla niewtajemniczonych jest to około 60 produkcji filmowych, nie włączając w to wystąpień gościnnych, dubbingów, aktywności teatralnej, czy tej na małym ekranie. Jest aktorką, na którą wydaje 8 zł za gazetę, co jest wbrew mojej moralności, bo 8 złotych za gazetę, zniszczone drzewo z nadrukiem, jest kuriozalne, na dodatek jest tą, której wywiadów właśnie z tych gazet nie wyrzucam. Jest tą, której początki ludziom nie są znane. Wydaje im się prawdopodobnie, że przyszła, wzięła rolę, boom i jest, żywa legenda. Otóż nie. Jedna z moich ulubionych anegdot filmowych wiąże się właśnie z nią. Wszyscy pewnie znają film z 1976 „King Kong” z przepiękną Jessicą Lange. Streep przyszła na casting do tej roli. Włoski producent, mniejsza z nazwiskiem- ewidentny dupek, bez większej kultury osobistej, od razu jak weszła do sali powiedział po włosku do syna „Jest brzydka, dlaczego mi to coś przyprowadziłeś?”. Któż by się spodziewał, że na casting zgłosi się młoda, niezwykle wykształcona kobieta (studiowała na Yale University) z umiejętnościami poliglotycznymi i w języku włoskim odpowie mu, że szkoda, że nie jest wystarczająco piękna, no sztos. 🙂 Zatem można łatwo stwierdzić, że początki nie były łatwe. Nawiązując jeszcze do jej umiejętności językowych, jak sama mówi, przemian akcentu niczym kameleon, co można w wielu jej filmach zauważyć, nie bez znaczenia była dla mnie Jej rola w “Wyborze Zofii”. Oczywiście film obejrzałam jakieś jedyne 30 lat po premierze jednak ta odległość czasowa nie zabrała mi tej niemal nastoletniej ekscytacji, którą daje usłyszenie swojego idola jak mówi w Twoim narodowym języku. Maryla uczyła się polskiego zaledwie 2 miesiące. Spoko, polska młodzież uczy się przez 9 lat , a i tak czasem ciężko przychodzi 🙂 Oczywiście nie jest to idealny polski, wręcz może być on męczący przy dłuższym odsłuchu, czasem dla niektórych może i niezrozumiały, jednak taki, który spełniał oczekiwania wobec postaci jaką grała. Zofii Zawistowskiej. Za którą notabene otrzymała drugiego Oscara w karierze, ale pierwszego za rolę pierwszoplanową. Swoją drogą miałam 3 podejścia do tego filmu. Co świadczy, że to wcale nie bullshit, że musimy do pewnych rzeczy dojrzeć, nie tylko do ich zrozumienia, ale i docenienia, polubienia, jak z cebulą, czy brukselką, do której nadal nie dorosłam. Zwłaszcza jak się żyje w kłamstwie, że Wybór Zofii to film wojenny. Nope, to typowy melodramat z licznymi retrospekcjami, które tę błędną tezę mi nasunęły dawno temu.\nManhattan, 1979, reż.Woody Allen, jeden z pierwszych filmów\nKoleżanka zapytała się mnie kiedyś, czy uważam jakiś film z Meryl za zły, pewnie zirytowało ją wynoszenie aktorki na piedestał i usiłowała ukazać mi jak wielkie, gumowe klapki mam na oczach. Ale jednak wspięłam się na wyżyny szczerości i owszem. Mam produkcje które nie zachwycają mnie, wręcz przeciwnie. Są to np.: „Zakochać się” z 1984, dość jednorożcowe, rzygowo-tęczowe romansidło, właściwie melodramat, ani Meryl tam nie powala, a już na pewno nie Robert De Niro. Niby ma ruszać, niby prawdziwe życie i rozterki, na które natrafia pewnie spora część małżeństw, ale no nuda. Drugim takim filmem jest „Ze śmiercią jej do twarzy”. Zwyczajnie mam alergie na połączenie fantasy z czarną komedią. Naprawdę jest niewiele, które mi się podobają. Co prawda oglądałam ten film wieki temu, prawdopodobnie byłam wypierdkiem, a mimo to nie mam najcudowniejszych wspomnień. Nawet postać Meryl mi tam nie pasuje. Grała już w komediach, gdzie dało się wykorzystać inteligentny humor, równy jej prywatnemu intelektowi, co było bardziej autentyczne. Teoretycznie ma w sobie trochę groteski i nauki, ale jakoś nie lecę na głowy obracające się o 180 stopni. Z nowszych rzeczy najniżej oceniam „Tajemnice Lasu”, gdzie Marylke i Emily Blunt uważam za zabójcze, jednak z musicalem trzeba być ostrożnym, to wciąż niepewny gatunek, raz brany właściwie, czyli z przymrużeniem oka, a innym razem na poważnie- idąc tropem poziomu epicentrum tej sztuki, czyli Broadwayu, co nie powinno mieć miejsca, bo co innego śpiewać do odbiorców siedzących w kinie, a co innego na deskach teatru, mając bezpośredni wpływ na odbiorcę, nawet w komedii. Niemniej jednak oceniam surowo przez sam fakt, że nie bawiłam się na nim dobrze, co chociażby często wyśmiewany, klasyfikowany do moich ‘guilty pleasure’ – High School Musical mi zapewniał, czy Mamma Mia, z wyżej wymienioną w roli główniej.\nTajemnice Lasu, 2014, reż.Rob Marshall\nInnym razem zostałam zapytana, w sumie to niejednokrotnie, o najlepszy film ze Streep. Wiele stron wraz z urodzinami aktorki podsumowuje jej dorobek, najlepsze kreacje i pyta mnie, znaczy no nie, że osobiście, ale mnie- biednego przypadkowego odbiorcę, dosłownie zakochanego w prawie każdej odsłonie, o ulubioną rolę. A ja przygnębiona tylko pozornym przymusem wyboru zasiadam do klawiatury niczym do szubienicy i staram się wybrnąć z opresji, którą sprowadziłam na siebie sama. Czasami najlepsza rola nie równa się u mnie najlepszemu filmowi. Tak jest w przypadku „Żelaznej Damy”czyli trzeciego złotego gołego pana Akademii w rękach Meryl, gdzie upodobnienie się do Margaret Thatcher jest genialne, ale sam film jest niezły. Stąd moja może niezrozumiała, wysoka ocena na http://www.filmweb.pl – 8/10. Taka, gdyż uważam, że Streep zrobiła ten film. Jednym z moich ulubionych filmów ever jest znana chyba każdemu adaptacja książki „Diabeł ubiera się u Prady”. Rola Mirandy Priestly to dla mnie wygryw totalny. Charakter wzorowany na Annie Wintour to niemal druga tożsamość Meryl. Zadziwiające jak jedna z najprzyjemniejszych buzi i dusz Ameryki potrafi jednocześnie zamrażać przez szklany ekran i stworzyć siebie tak, że wierzysz w to, że jest zimną suką, a nie wspomnianą już najbardziej wyluzowaną i szanowaną ciocio-babcią, taką która pozwala Ci mówić do siebie po imieniu i uczy o antykoncepcji.\nDiabeł ubiera się u Prady, 2006, reż. David Frankel\nMam też słabość do filmu „Dom dusz” może dlatego, że lubię troszkę nawiedzone postaci. Kocham „Sierpień w hrabstwie Osage”. To co tam wyczynia na zmianę Roberts ze Streep to jest dla mnie jakieś szaleństwo. Oglądałam ten film 4 razy i pewnie kolejne 44 przede mną. Lubie przyziemną tematykę, wtedy jest pole do popisu dla aktorów, to oni są na pierwszym planie i budują wartość całego przedsięwzięcia. I mimo że obie wyszły przegrane z Oscarów, to mi skradły serce. Film bez większego echa, wielkich fet promocyjno-marketingowych, dlatego jego prawie żaden sukces komercyjny uważam za nieproporcjonalny do poziomu. Ale mnóstwo takich na rynku, takich filmów, aktorów, muzyków, albumów. Powszechnie ocenia się je mianem niedocenianych (underrated), jakoby były już niemal odrębnym działem w sztuce. W Ameryce jest to pospolite, że robi się rankingi najbardziej niedocenianych. O ironio będąc w takim zestawieniu zostają docenieni przez jakieś grono. W moich tekstach będzie pewnie mnóstwo takich pozycji.\nSierpień w hrabstwie Osage, 2013, reż. John Wells\n„Wczoraj i dziś”, „Jedyna prawdziwa rzecz”, „Po pierwsze nie szkodzić, „Pokój Marvina”, „Sprawa Kramerów”, czy „Krzyk w ciemności”. Te i część z tych, co wymieniłam wyżej, to pozycje które z czystym sumieniem mogę polecić każdemu kto a) lubi dramaty, b) lubi Meryl c) lubi nienachalne kino, nieprzesadnie trudne, ale nieśmierdzące banalnością. Na sam koniec muszę wspomnieć o jednej perełce, często pomijanej, mimo że na koncie ma 7 Oscarów- „Pożegnanie z Afryką”. Co prawda bez wyróżnień dla aktorów (tylko nominacje), ale jednak najlepszy film, scenariusz, reżyseria, zdjęcia, dźwięk, muzyka i scenografia chyba o czymś świadczą. Kto bardziej obraca się we współczesnych trendach i polubił klimat troszkę zbyt bajkowo przedstawionego, ale nadal pokazującego piękno terenów afrykańskich, teledysku Taylor Swift „Wildest Dreams”, może spokojnie sięgnąć po ten klasyk. Jak nawet nie zakocha się w młodziutkiej Maryli, czy pięknym i trącającym o współczesną „dobrą dupę” Robercie Redfordzie, to na pewno znajdzie coś dla siebie, czy to w obrazie, czy to w odsłuchu.\nPiszę czcionką 12 już trzecią stronę w Wordzie i nie opuszcza mnie przeświadczenie, że to krzywdzące, żeby zamykać się w stronach pisząc o kimś takim, jak Meryl Streep. Zwłaszcza, że nie poruszyłam miliona wątków jak teatr, działalność filantropijna, czy nagrody, nominacje i wyróżnienia- które mają osobną stronę w Wikipedii, bo pod życiorysem się już nie mieściło. Pozwólcie więc, że choć na sekundę tu się zatrzymam. Każdy ma swoją rutynę. Co roku kupuje sobie nową drogą torebkę, czy raz w roku idzie na wybielanie zębów, czy raz w roku/ na dwa lata szaleje z ekskluzywnymi wakacjami. Meryl ma taką sobie, o, tradycję, że zbiera co roku, co dwa, co trzy, nominację do Oscara. Ciekawostka, którą wynajduje tylko taki psychopata jak ja, więc możecie ją ominąć, najdłuższa przerwa w całej karierze w nominacjach Meryl do Nagrody Akademii to 4 lata między 2002, a 2006. Nie wiem, czy bardziej cierpiała ona, czy Ci co rok w rok zakładają się o jej nominacje i potencjalne zwycięstwo. Wciąż jest rekordzistką światową jeśli chodzi o ilość nominacji do Oscara- 19, przewiduje się kolejną za najnowszą produkcję – Boska Florence. Rekordzistką w nominacjach do Złotych Globów- 28, jakby tego było mało, rekordzistką w zdobytych Złotych Globach- 8. Pomińmy milion innych, równie istotnych wyróżnień w plebiscytach na całym świecie, telewizyjnych, teatralnych, tych od publiczności, czy tych od krytyków, tych ważnych aktorskich jak nagrody BAFTA, czy Emmy, CZY tych muzycznych jak 5 nominacji do Grammy.\n84. gala rozdania Oscarów, najlepsza aktorka za Żelazną Damę, 2012\nMogłabym tak siedzieć i pisać, aż stworzyłabym jej kolejną biografię. I choć na jej temat można przeczytać wszędzie, nie wyrobisz sobie opinii i nie pokochasz jej póki sam nie sięgniesz po jej dzieło, po jej wywiad, czy po jej życiorys, po ciekawostki takie jak na przykład ta, że za czasów studenckich grała w sztuce Biesy– Dostojewskiego, w reżyserii Andrzeja Wajdy. Można mieć różne zdanie o jej umiejętnościach aktorskich, ale zagłębiając się w jej osiągnięcia nie można odebrać jej kilku rzeczy. Pracy, sukcesu, dobroci i piękna- oczywistego tego w środku i nieoczywistego tego na zewnątrz. I nawet jeśli mój tekst nie sprawił, że w kimkolwiek coś zmieniło się w stosunku do niej samej to warto wiedzieć kilka rzeczy o największej aktorce naszych czasów, żywej legendzie. I choć pewnie nigdy nie będziemy wspólnie świętować 22 czerwca, kiedy to ona ma urodziny, a ja imieniny, to pozwalam sobie naiwnie wierzyć, że kiedyś jeszcze uścisnę jej dłoń i podejmę nieudolną próbę wyrażenia jak wielki wpływ ma na moje postrzeganie świata.\nPosted in postaciTagged act, actor, actress, aktor, aktorka, art, film, meryl, merylstreep, movie, queen, star, streepBy thatswhyididLeave a comment\n“Forever Child” – Agnieszka Chylińska →


Seminarium otworzono, najciekawszym moim zdaniem, wykładem Przemysława Wielgosza. Redaktor naczelny polskiej edycji "Le Monde Diplomatique" przybliżył wszystkim zebranym zjawisko wpływu tak zwanej "arabskiej wiosny" na "rewolucję" w Hiszpanii w 2011 roku. Wielgosz rozpoczął jednak przede wszystkim od wymienienia szeregu innych rewolt, które wybuchały na całym świecie od około początku lat dwutysięcznych. "15M" zatem włącza się w tym kontekście w bardzo szeroki ruch przeciwko cięciom, kryzysowi, a co za tym idzie niesprawiedliwym społecznie podziałom środków budżetowych. I tak nie można było nie wspomnieć tu o "kryzysie amerykańskim" w 2007 czy słynnych zamieszkach i strajkach w Grecji rozpoczętych w 2008 roku.\n"Arabska wiosna", którą symbolicznie rozpoczęło samospalenie jednego z demonstrujących 17 grudnia 2010 roku w Tunezji, był nim bezrobotny sprzedawca uliczny Mohamed Bouazizi. "Arabskie przebudzenie" przerodziło się bardzo szybko w długofalowe protesty, zamieszki i dalej w konflikty zbrojne (na ulicach strzelano do demonstrantów). Obywatele występowali przeciwko fatalnym warunkom życiowym, bezrobociu, rosnącym cenom żywności, a także korupcji i nepotyzmowi władz jak i ograniczeniu swobód obywatelskich poprzez autokratyczne reżimy. Ostatecznie protesty społeczne w krajach północnoafrykańskich doprowadziły do obalenia dyktatur w Egipcie i Tunezji. Obecnie rewolucja trwa nadal w Syrii.\nZ chronologicznego punktu widzenia to nie protestujący w Hiszpanii jako pierwsi zainspirowali się buntem arabskich peryferyjnych państw. Krajem tym były, co może okazać się niebywałe, Stany Zjednoczone. To tam, gdy na ulice Egiptu wyległy tłumy, w Madison w stanie Wisconsin, grupa związkowców postanowiła przełamać dominującą od lat '70tych bierności. Po jakimś czasie w mieście powstała większa baza społeczna składająca się z bezrobotnych, studentów oraz członków związków zawodowych, która rozpoczęła okupację placu Capitol, w sumie było to kilkadziesiąt tysięcy ludzi. Protestujący byli pod silnym oddziaływaniem „arabskiej wiosny” jak i wspólnie, od początku do końca solidaryzowali się z walczącymi z Egiptu i Tunezji (jedną z ciekawszych anegdot jest ta, która mówi o zamówieniu pizzy przez Amerykanów dla okupujących centralny plac w Kairze Arabów). Solidarność z oburzonymi w Wisconsin wyrazili także sami rodacy, organizując ponad stutysięczne demonstracje. Co ciekawe, przypadek Madison został totalnie zignorowany przez media!\nWielgosz podkreślił, że z perspektywy globalnego systemu, nie jest to odosobniony przypadek, kiedy kraje Europy Zachodniej inspirują się rewoltami wybuchającymi na peryferiach systemu kapitalistycznego, co przeczy europocentrycznemu postrzeganiu historycznych rewolucji. Przytoczył m.in. przykłady, takie jak wpływ rewolt w koloniach brytyjskich w Ameryce w XVIII w. na falę powstań w Europie czy postawania Tupaca Amaru w latach '80tych XVIII w. na Rewolucję Francuską.\nAutor wystąpienia zauważył także, iż ruchy społeczne w państwach arabskich mają podobną bazę społeczną co w Europie czy USA. Są to zatrudnieni w niepewnych warunkach, bezrobotni, pozbawieni pomocy socjalnej. Jedyne co poważnie różni te kraje to fakt istnienia dyktatur w państwach północnoafrykańskich. Wszyscy jednak borykają się z tym samym wrogiem, czyli reżimem systemu neoliberalnego. Śmiało można powiedzieć, iż dyktatura (jawna czy ukryta) jest dziś formą neoliberalnego kapitalizmu.\nNa zakończenie Przemysław Wielgosz zapewnił, że „ruchy arabskie” w dalszym ciągu mogą być inspiracją. Wywodzą się bowiem z dynamiki protestów pracowniczych, których aktywność może realnie zaszkodzić reżimowi. Ta ofensywa pracowników arabskich przeciw segmentacji i niestabilności zatrudnienia, związana z walką o minimalną płacę, ta nieprzeciętna i mądra zdolność do organizowania protestów na skalę ogólnonarodową, często przybierająca formę ogromnych strajków solidarnościowych ma wielką siłę oddziaływania zarówno pod względem organizacyjnym i przede wszystkim świadomościowym, jak być może żadna inna.\nKolejnym prelegentem był doktor Alfons Gregori i Gomis ze swoim błyskotliwym wystąpieniem „Kontekstualizacja protestów tzw. Oburzonych w Hiszpanii”. Prowadzona w felietonistycznej narracji wypowiedź pokazała jak wpływ historii (wojna domowa, dyktatura Franco) czy charakteru społeczeństwa Hiszpanii, miało istotny wpływ na powstanie ruchu „Oburzonych”. To permanentne życie w iluzji, ponad stan, w dobie tak zwanego kryzysu, życie pełne kompleksów wobec bogatej Europy (czytaj Unii Europejskiej) doprowadziło iberyjski kraj do bankructwa zarówno finansowego jak i mentalnego (m.in. kryzys wartości politycznych). W 2011 roku ludzie przestali już marzyć o dobrobycie i w końcu musieli stawić czoła bolesnej niesprawiedliwości.\nDoktor Gomis podkreślił, że Hiszpania trawiona była spekulacjami, na przykład na rynku mieszkaniowym, związanym z inwestowaniem w rezydencje, opierając się przy tym na hipotetycznych, nierealnych cenach („szał mieszkaniowy”). Ciekawym przypadkiem zakłamania w Hiszpanii była także „afera znaczkowa” czyli oszustwo numizmatyczne.\nWpływ na powstanie ruchu „Oburzonych” miał zatem przede wszystkim kryzys, czyli wysokie bezrobocie czy trudna sytuacja w sektorze oświaty (uniwersytet jako „fabryka bezrobotnych”) jak i siła radykalnej lewicy, koalicji partii lewicowych, ekologów oraz młodych anarchizujących i „antysystemowych”, którzy razem złożyli się w kształtną masę „15M” (protesty 15 maja 2011). Alfons Gregori i Gomis przypomniał wszystkim o znaczeniu hiszpańskich związków zawodowych i ruchu lewicowego (jak i anarchistycznego) i obecnej rosnącej sile NGO, czyli organizacji pozarządowych.\nWykład Ity Wachowskiej „Madrycka Puerta del Sol” miał wprowadzić zebranych w sali w klimat zeszłorocznych wydarzeń. Autorka wystapienia była w tamtym czasie w Madrycie, robiła zdjęcia, rozmawiała z ludźmi, była świadkiem niecodziennych zdarzeń. Hispanistka określiła rewolucję okupujących „Słoneczny Plac” mianem „Wielkiego Święta Wolności”. Na zakończenie pokazała film obrazujący protesty, okupacje, przemarsze tych, którym daleko było od obojętności i w końcu postanowili wyrazić swój bunt i oburzenie między innymi wobec zakłamania władz czy zmanipulacji mediów\nWachowska nie potrafiła wyjść z podziwu, i słusznie, jak z tak spontanicznego zrywu mógł powstać zorganizowany horyzontalnie ruch, który stworzył w swoich strukturach kolektywy i komisje, m.in. żłobki! Jednak wszystko to zostało skandalicznie zgniecione przez władzę, co symbolicznie i dosłownie pokazały wydarzenia z 12 czerwca, kiedy policjanci gumowymi kulami strzelali do pokojowych protestujących (120 osób zostało wtedy rannych, wielu aresztowano). Gniew, rozgoryczenie i niesmak wobec systemu, doskonale wyraża skandowane wtedy, w Hiszpanii, i dziś na całym świecie, hasło: „ONI NAS NIE REPREZENTUJĄ!”. Pamiętajmy o nim, nie bójmy się go używać i krzyczeć. Idee są przecież trwalsze i mocniejsze od kul...\nOburzenie na uniwersytecie\nPrzedostatni wykład Remigiusza Rosickiego dotyczył kwestii związanych z uniwersytetem i jego zamanipulowaniem przez władzę i rynek. Politolog słusznie zauważył, że nie można już dłużej mówić o jakimkolwiek prestiżu po zakończeniu studiów wyższych. Według prelegenta należy zerwać z ułudą elitaryzmu wykształcenia i awansu społecznego, bo jak pokazuje przykład Polski i Hiszpanii, taki idealny scenariusz już się nie sprawdza.\nNad edukacją w systemie opartym na neoliberalnej gospodarce zawisły czarne chmury: szkolnictwo stało się komercyjne, a nauka ustalana jest pod dyktando władzy. Humanizm zabito, bo okazał się być nieefektywny dla kapitalizmu. Autonomia uniwersytetu przestałam istnieć. Szkolnictwo stało się narzędziem zatrudnienia, kształtując nową siłę roboczą. W życiu społecznym i w nauce dominuje obecnie paradygmat liberalny, utrzymuje się mit o „elastyczności wykształcenia” (że niby im więcej fakultetów tym lepiej) i przyjmuje się założenie o racjonalności rynku i nieracjonalności podmiotów. W procesie edukacyjnym „wytwarzany” jest nowy człowiek - „homo economicus”.\nRemigiusz Rosicki zauważył również, iż państwo nie jest efektywne w rozwiązywaniu problemów społecznych a uniwersytety są niczym innym jak przykrywką –system ukrywa duży procent bezrobotnych.\nTaki fatalny stan sektora edukacji nie jest widoczny jedynie w Hiszpanii czy Polsce. Podobnie było i jest w Izraelu i Chile.\nI ostatni wykład socjologa, Jarosława Urbańskiego, był próbą porównania obecnych wydarzeń, ze zrywem w maju 1968 roku. Podkreślił on, że między oboma wydarzeniami upłynęło sporo czasu. Ruchy społeczne przeszły wiele zmian i transformacji od walki zbrojnej, przez ruch ekologicznych i antynuklearny, przez „politykę tożsamości” i wreszcie protesty alterglobalistyczne.\nWięcej zatem mamy róznic niż podobieństw między 1968 a 2011 r., to inna sytuacja ekonomiczna, polityczna i społeczna. Pierwsza z analizowanej fali protestów miała miejsce u szczytu popularności „państwa dobrobytu”. W Europie Zachodniej – w przeciwieństwie do obecnej sytuacji - niskie było przykładowo bezrobocie. Na gruncie ideologicznym, ruch 1968 roku odwoływał się przede wszystkim do retoryki lewicowej, stojąc w opozycji do socjaldemokracji i tzw. „starej lewicy”, czyli także partii komunistycznych, istniejących w krajach po oby stronach podzielonego na wrogie bloki kontynentu. Dziś tożsamość ideologiczna ruchu jest bardziej zróżnicowana i bardziej „ugruntowana” socjalnie. Atak skierowany jest przeciwko neoliberalizmowi.\nPo części wykładowej rozpoczął się (o)burzliwy panel dyskusyjny z udziałem prelegentów, na który zaproszono również Romana Kurkiewicza, redaktora naczelnego „Przekroju” oraz Marka Magierowskiego, publicysty „Uważam Rze”. Seminarium towarzyszyły również pokazy filmów oraz wystawa pięknych czarnobiałych fotografii zorganizowana w korytarzu Collegium Novum.\nKonferencję Oburzenie oceniam na bardzo dobrą. Wykłady często niosły ze sobą silny i krytyczny przekaz, który coraz trudniej usłyszeć w dyskursie akademickim w Polsce.\nJeśli chodzi o samych „Oburzonych”, jak wynika z konferencji, powinniśmy raczej na dziś zadawać pytania, czy mamy już teraz do czynienia z ruchem czy tylko jego „przedwiośniem”? Czy powinniśmy oczekiwać wyklarowania się czegoś bardziej konkretnego, w czasie, gdy „15M” jest po części zlepkiem przypadkowych osób o bardzo zróżnicowanych poglądach, którzy nie potrafią się jeszcze wylegitymizować spójnym programem politycznym, a łączy ich jedynie wkurzenie i bunt „przeciwko wszystkiemu”? Trudno jest postrzegać to jako stabilne zjawisko. Obserwujmy zatem bacznie wydarzenia. Kto wie, może pewnego dnia „RUCH OBURZONYCH” przerodzi się w rewoltę o bezprecedensowym przesłaniu godnym swoich czasów? A może spotka go identyczny kryzys jak ten, który całkiem niedawno dopadł silny i dobrze rokujący ruch anty- i alter-globalistyczny? Trzymam kciuki, żeby tak się nie stało...\n11:30 - 12:00 / Przemysław Wielgosz (redaktor naczelny Le Monde\nDiplomatique) / "Arabska Wiosna jako inspiracja rewolty hiszpańskiej"\n12:00 - 12:30 / dr Alfons Gregori i Gomis (hispanistyka UAM) /\n"Kontekstualizacja protestów tzw. Oburzonych w Hiszpanii"\n12:30 - 13:00 / dr Ita Wachowska (hispanistyka UAM) / "Madrycka Puertadel Sol"\n13:00 - 13:30 / dr Remigiusz Rosicki (politologia UAM) / "Uniwersytet, władza, rynek"\n13:30 - 14:00 / Jarosław Urbański (Rozbrat, Pracownia Pytań\nGranicznych) / "Maj 68 i Oburzeni. Próby porównawcze"\n15:00 - 16:30 / panel dyskusyjny z udziałem prelegentów oraz:\nred. Romana Kurkiewicza (redaktor naczelny Przekroju) /\nred. Marka Magierowskiego (publicysta Uważam Rze) /\n14 maja / 18:30 / sala C2 Collegium Novum / pokaz filmu "La Plaza.\nPowstanie ruchu 15-M" (2011) / reż. Adriano Morán (napisy polskie)\n15 maja / 20:00 / klubokawiarnia Meskal / premierowy pokaz filmu\n"Marsz Oburzonych" (2012) / reż. Amira Bocheńska i Alberto Reverón\nwystawa fotografii dokumentujących protesty oburzonych w Hiszpanii w\nmaju 2011 / César Górriz i Jonatan Kurzwelly


Mały Otik (Otesánek)\nAnimowany, Komedia, Dramat , Czechy, Wielka Brytania, Japonia, 132 min\nKarel i Bozena przeżywają kryzys spowodowany brakiem dziecka. Pewnego dnia Karel znajduje pień przypominający kształtem dziecko. Matczyna miłość Bozeny sprawia, że pień ożywa... Jednak apetyt małego Otika jest niespodziewanie strasznie duży.\nLos nie jest łaskawy dla państwa Horak. Na próżno marzą o potomku. Pewnego dnia podczas pracy w ogrodzie pan Horak trafia na pniak drzewa kształtem przypominający dziecko. Pani Horak obdarza dziecko ogromnym uczuciem. Siła jej miłości sprawia, iż kawałek drewna\nożywa. Jednak szczęście państwa Horaków nie trwa długo. Okazuje się, że Otik cieszy się apetytem, którego nic nie jest w stanie ugasić. Już wkrótce Horakowie nie będą w stanie go wyżywić. Otik jednak poradzi sobie sam. Jego pierwszą ofiarą padnie kot. To jednak nie wystarczy, aby ugasić głód. Czy zaspokoją go\nDrugą ofiarą Otika pada listonosz. Otik spożywa również pewnego pracownika socjalnego. Zrozpaczony i przerażony Pan Horák, mimo protestów żony, związuje Otika i z zamiarem zagłodzenia na śmierć, zamyka w piwnicy. Na scenę wydarzeń wkracza w tym momencie córka sąsiadów państwa Horak, mała Alzbetka. Alzbetka zna starą legendę ludową o Otiku. Zaczyna się opiekować porzuconym Otikiem i zapewnia go, że nigdy nie pozwoli mu umrzeć z głodu. Kradnie jedzenie z lodówki i wydaje wszystkie swoje oszczędności. Jednak nic nie jest w stanie zaspokoić głodu Otika. Apetyt chłopca rośnie. Legenda mówi, że dla Otika nie ma ratunku. Czeka go okrutna śmierć: pożre kapustę z ogródka staruszki, a ona zabije go motyką - ciosem w brzuch. Alzbetka, w której obudziły się instynkty macierzyńskie, "adoptuje" Otika i jest gotowa zrobić wszystko, by zapobiec jego śmierci. Zrozpaczona podsuwa Otikowi nowe ofiary - pozostałych lokatorów, a nawet rodziców Otika. Na próżno. Stara legenda ożyła. Nie można uciec przed okrutnym przeznaczeniem...\nCzeski akcent Animocji\nCzechy, Wielka Brytania, Japonia\n07 wrzesień 2000\nAthanor, Barrandov Biografia, FilmFour, Illumination Films\n132 min, 125min (Venice Film Festival)


29 października 2017 admino bankowość 0\nZa sprawą innowacyjnych rozwiązań sprężone powietrze coraz częściej używane jest nie tylko w przemyśle, ale również gospodarstwie domowym, szczególnie w warsztacie. Prawdziwi maniacy motoryzacji chętnie samodzielnie zajmują się naprawą własnego pojazdu, nierzadko w oparciu o instalacje pneumatyczne. Jak wdrożyć takie rozwiązanie w praktyce?\nZa sprawą tego typu technologi będziemy mieć stały dostęp do sprężonego powietrza w swoim warsztacie. Jest to szczególnie kluczowe w momencie, kiedy często przeprowadzamy w nim naprawy. Powietrze w takiej formie najlepiej sprawdza się do napędzania wielu maszyn i urządzeń, powszechnie wykorzystywanych w motoryzacji. W zależności od potrzeb możemy rozwijać swój warsztat, wykorzystując coraz to kolejne udogodnienia. Jednak należy pamiętać o tym, że aby instalacje pneumatyczne dobrze funkcjonowały powinny być wdrożone przez profesjonalistów. Na szczęście w dzisiejszych realiach w kraju wielu wykonawców proponuje swoje usługi w tej dziedzinie. Wystarczy skorzystać z przeglądarki, żeby uzyskać najciekawsze rezultaty. Przedsiębiorstwa monterskie posiadają teraz profesjonalne strony internetowe z konkretną ofertą, warto porównać kilka pozycji razem. Wybierając wykonawcę nie można sugerować się wyłącznie kosztem usługi, ale kompetencjami firmy. Najlepiej zatrudnić osoby, które od dawna wdrażają instalacje pneumatyczne. Dobrym sposobem na uniknięcie nierzetelnych wykonawców jest również przejrzenie opinii o nich, napisanych w sieci przez poprzednich klientów.\nWykorzystanie sprężonego powietrza pozwala na dużą oszczędność czasu oraz energii. Jednak żeby móc czerpać z walorów tej technologii na początku musimy przeznaczyć kwotę na instalację pneumatyczną, którą wykona dla nas odpowiednia firma. Fachowców najlepiej szukać w internecie.


"Lato spędzone w samotności nie jest latem" - 1. część wakacyjnych dumań Secrusa – Tramwaj nr 4 przystanek popkultura\n8 sierpnia, 2015 16 sierpnia, 2015 Adrian\tCiało, Cztery pory roku, lato, Magiczne lata, Secrus, Stephen King, wakacje, Weiser Dawidek\nDziś na pewno nie będziemy samotni, bo spędzimy chwilę w towarzystwie książek. Tych szczególnych, zespolonych z wyjątkowym czasem – latem, okresem wakacji, prażącego słońca i nieposkromionych pragnień. Czas jednak przyjmie dwoisty charakter, gdyż nie skupię się tylko na kategorii pory roku, ale też etapie życia, momencie związanym magiczną pętelką z najpiękniejszą wakacyjną percepcją – dzieciństwem, młodością, dorastaniem, kiedy wyobraźnia pomagała tworzyć piękne chwile i odczuwać ich powab. Będzie więc także wspomnieniowo, a że pisarze, wracając do lat dzieciństwa, najczęściej mówią o lecie, to wszystko się zgadza. Zanim jednak o tym (a więc o priorytetowych lekturach z tego kręgu, języku twórców, którzy zechcieli pisać o aurze letniego słońca i wyszło, że wszyscy podejmują te same środki przekazu, o powodzie czytania takich książek oraz moim osobistym ich uwielbieniu), rozpocznę genezą powstania samego pomysłu. Bo zaczęło się, mówię serio, od literackich topowych list i kryminałów…\nPiękny, choć niemal pustynny tydzień trwa. Musiał przyjść, aby godnie reprezentować lato, na które czekaliśmy. Te chwile prażących upałów pozostawiają nam, oprócz opalenizny i pocztówek z wakacyjnych kurortów, masę marketingowych śladów, które odcisnęły się na percepcji biednych konsumentów. Ja odniosę się do literatury. Jeżeli śledzicie blogi, portale książkowe, strony wydawców i fan page’a przeróżne, to na pewno zwróciliście uwagi na dziesiątki rankingów w stylu „20 wakacyjnych książek”, „najlepsze propozycje na lato” czy „jakie tytuły zabrać ze sobą na plażę?”. Lipiec był zalany tego typu propozycjami. Nie byłoby w tym nic złego (w końcu każda pomoc jest dobra, by trafić na wymarzoną lekturę), gdyby nie to, że propozycje zazwyczaj nijak miały się do tematu, jakiemu przewodziły. Rozumiem jeszcze wydawnictwa – to czysta forma reklamy, aby rekomendować swoje nowości na wakacje, nawet jeśli to mroczne thrillery albo wznowienia XVI-wiecznych powiastek filozoficznych, a profil oficyny zasadniczo do stricte rozrywkowych nie należy. Ale w bliźniaczo podobnych rankingach bezustannie powtarzały się te same świeże tytuły, będące na rynku kilka tygodni lub miesięcy, do tego w znacznej części kryminały lub kobiece obyczajówki ze słońcem w tytule. Rozumiem powód – kryminały (bądź powieści kryminalne – proces nobilitacji gatunku trwa w najlepsze, i bardzo dobrze) są zazwyczaj lekkie, a więc osoby sporządzające ranking przyjęły to za główny czynnik. Ale dlaczego w takim razie na listach pojawiały się ciężkie, skandynawskie tomiszcza, mocno zakorzenione w problemach społecznych i odznaczające się wisielczym, mroźnym klimatem? Forma ucieczki od lata, sprytnego kontrastu na polu książka-życie? I to, co boli mnie najbardziej – niewiele klasyki bądź książek choćby kilkuletnich, sporadycznie jakiś znany starszy tytuł reprezentujący hurtem wszystkie inne „starocie”; z adnotacją, że „kiedy, jak nie w wakacje, nadrobić zaległości z klasyką?”. Bardzo ogólnie i krzywdząco.\nZdziwiło mnie też, że na przeglądanych przeze mnie listach właściwie nie pojawiały się książki poruszające motyw wakacji i gorącego lata trochę rozleglej niż tylko jako czas akcji. A przecież tyle mamy pięknych lektur, które bądź kojarzą się z okresem wakacyjnym, bądź czynią wakacje drugim, duchowym głównym bohaterem, bądź operują językiem, który swą obrazowością asocjuje w naszych głowach słodkie wspomnienia z młodzieńczych chwil wolności i beztroski – lata trwającego wiecznie. Nie wiem jeszcze, czy pokażę, jak wg mnie powinna taka lista wyglądać, ale na pewno podsunę kilka tytułów i motywów, które znacznie urozmaiciłyby jej profil i pozwoliły szerzej pomyśleć o wakacjach, lecie, słońcu, zabawie, wolności w książkach. Bo poszukując z otwartym umysłem, znajdziemy wszystko.\nMoja podróż przez letnie motywy zaczęła się chyba od filmu Stań przy mnie Roba Reinera, opartego na prozie Stephena Kinga. Był wspaniały, jest taki nadal, stanowi w mojej głowie wzór wakacyjnej przygody i młodzieńczej przyjaźni, od kiedy obejrzałem go w któreś lato, gdy słońce prażyło za oknem. Narracja Richarda Dreyfussa, instrumentalna wersja Stand by me, lekko rozmyte zdjęcia akcentujące lata 60., w których rozgrywała się akcja – to elementy wyjątkowe. King potrafi z ogromną gracją wspominać Amerykę, w której dorastał, i za to kocham minipowieść Ciało ze zbioru Cztery pory roku, zaczytuję się z rozrzewnieniem w Sercach Atlantydów i ostrzę zęby na Dallas ‘63 oraz To. Dlaczego tak silnie odbieram tę specyficzną tematykę, że nawet moją ulubioną książką są Magiczne lata, mówiące o wczesnej młodości najpiękniej? Nie wiem, mam kilka teorii wysnutych na gruncie psychologicznych rozważań, parę mądrych cytatów wyjaśniających to lub nie, sporo wspomnień i osobistą wrażliwość, którą od wielu lat staram się definiować, a ta wciąż pozostaje niezgłębiona. Niech więc pozostanie argument trywialny – kocham lato najmocniej ze wszystkich pór roku, uśmiecham się na myśl o słońcu, nawet takim, które skutecznie zniechęca do robienia czegokolwiek (wtedy chce mi się najwięcej!), natomiast plastyczne opisy, gdzie nostalgia miesza się ze słonecznym dniem, a wyobraźnia i wspomnienie brykają tanecznym krokiem, pochłaniam z dziką satysfakcją. A że trochę już tego przeczytałem, zaczynam dostrzegać chwyty – niezbyt skomplikowane – pisarzy, którzy postanowili w tym pięknym, letnim, sentymentalnym stawiku się zanurzyć…\nZauważyłem na przykładzie Stephena Kinga i Roberta McCammona, że ich sposób konstruowania przeszłości, którą czytelnik powinien wziąć za własną i do niej wzdychać, opiera się na przywoływaniu drobnych wspomnień, opisywaniu małych fragmentów zapamiętanej rzeczywistości. Wiecie, skrawków codzienności z naszych dziecięcych lat. Przykładowo, u Kinga to Castle Rock, u McCammona – Zephyr, a Huelle pozostaje w swoim ukochanym Gdańsku. Zobaczcie, jak to wygląda w praktyce:\nKażdy odbiera inaczej, powiada się dzisiaj – i słusznie. Tak więc jeśli mówię lato, widzicie własny ciąg skojarzeń, całkowicie różnych od moich. I dobrze. Jednak dla mnie lato zawsze będzie oznaczało bieg drogą do Florida Market, z drobnymi brzęczącymi w kieszeniach, prawie trzydziestostopniowy upał, trampki na nogach. To słowo przywołuje obraz szyn GS & WM biegnących aż po odległy horyzont, tak rozświetlonych do białości słońcem, że zamknąwszy oczy nadal widziało się je w mroku, tylko nie białe, a niebieskie. Jednak tamto lato miało w sobie coś więcej niż naszą wycieczkę za rzekę w poszukiwaniu Raya Browera, aczkolwiek to pierwsze, co przychodzi mi na myśl. Dźwięk Fleetwoodsów śpiewających „Come Softly to Me”, Robin Luke śpiewający „Susie Darlin” oraz Little Anthony dający wokal w „I Ran All the Way Home”. Czy wszystkie były przebojami w tysiąc dziewięćset sześćdziesiątym roku? Tak i nie. Przeważnie tak. – „Ciało”\nKing to mistrz takich narracji. U niego podobne wyliczenia można mnożyć w nieskończoność, a dopełnia je pamięć o wakacyjnych piosenkach. Wszyscy wiemy, jak magiczną mocą przenoszenia wspomnień obdarzona jest muzyka. Zwróćmy od razu uwagę na słownictwo tworzące więź z odbiorcą: coś „się widziało”, jakbyśmy też tam byli, mówimy o „tamtym” lecie – doskonale wiecie, którym, przecież też tam byliście.\nAle Zephyr było czarodziejskim miejscem. W blasku księżyca przechadzały się tu duchy. Opuszczały porośnięty trawą cmentarz, stawały na wzgórzu i rozmawiały o dawnych, dobrych czasach, kiedy coca-cola naprawdę miała niepowtarzalny smak i można było odróżnić demokratę od republikanina. Wiem, bo sam je słyszałem. Wiatr wnosił do domów aromat kapryfolium i rodzącej się miłości. Błękitne, postrzępione błyskawice uderzały w ziemię i budziły nienawiść. Mieliśmy wichury i susze, a przepływająca obok miasta rzeka miała brzydki zwyczaj wylewania z brzegów. – „Magiczne lata”\nA tu już mamy dobrze znaną śpiewkę o tym, jak to kiedyś było lepiej. Gdy jesteśmy młodzi, słuchamy podobnych tyrad z ust naszych rodziców, zniecierpliwieni i znudzeni, a za kilka lat sami tkamy nić wspomnień, tylko że ze swojego raju.\nNa polskim podwórku też jest o czym mówić. Pamiętacie Weisera Dawidka i upalne lato w Gdańsku? Zupę rybną, kolorowe oranżady w krachlach, sklep Cyrsona, stocznię i mnóstwo innych migotliwych klisz?\nWszystkie domy w naszej części Wrzeszcza miały tę czerwoną dachówkę, więc w takie popołudnie jak to, u schyłku lata, kiedy słońce ma szczególne właściwości, musiało to najciekawiej wyglądać z Bukowej Górki, pomyślałem skąd oprócz czerwonych, spadzistych dachów widać było lotnisko położone już za torami kolejowymi i zatokę z białym paskiem plaży. Ile razy staliśmy tam, na górze, nasze miasto wydawało się nam zupełnie inne niż to, w którym żyliśmy na co dzień. Wtedy nie wiedziałem dlaczego, a dzisiaj, kiedy nie ma już Bukowej Górki, ani Weisera, ani tamtego Jelitkowa, dzisiaj myślę, że z góry nie było po prostu widać brudnych, zaśmieconych podwórek, nie opróżnionych śmietników i całej brzydoty przedmieścia, której symbolem mógłby być szary i oblepiony kurzem sklep Cyrsona, w którym kupowaliśmy oranżadę w butelkach nazywanych przez dorosłych krachlami. – „Weiser Dawidek”\nNastępnego dnia nie poszliśmy więc przez Bukową Górkę do Brętowa. Od samego rana przed sklepem Cyrsona ustawiła się długa kolejka spragnionych oranżady. Oblepione butelki krążyły z rąk do rąk, żona właściciela odważała jabłka i ogórki, a lep zwisający pod sklepową lampą przypominał włochatą łapę pająka. – „Weiser Dawidek”\nZanim przejdę do języka służącego najgorętszym wakacyjnym opisom, jeszcze jedna rzecz: tory kolejowe! Motyw, o którym mógłbym mówić godzinami i z którego bez problemu powstałby osobny tekst. Wzdłuż torów szli przyjaciele z Ciała, nasyp kolejowy pojawiał się w Magicznych latach, tory cały czas wracają we wspomnieniach Huellego, w filmie Nad rzeką, której nie ma Andrzeja Barańskiego, na podstawie uroczo letniego opowiadania Stanisława Czycza, szyny pojawiają się w zakończeniu z bogatą symboliką, jest też bliski tematycznie Dróżnik – film o samotności i poszukiwaniu życiowej drogi, przyjaźni. Nie potrafię wytłumaczyć, dlaczego to tak nośny element, może po prostu dziełem przypadku często na niego trafiam? Dość oczywista metafora wędrówki i odnajdywania siebie stanowi też zapewne monolit łączący przeszłość z teraźniejszością – prostą ścieżką, która brnie gdzieś za horyzont, rozbudzając wyobraźnię i będąc ewokacją wakacyjnej przygody. Zwróćcie na to kiedyś uwagę – rozgrzane tory są stałym elementem letnich wspomnień. I w moim dzieciństwie odgrywałyby pewnie znaczącą rolę, gdyby najbliższy nasyp kolejowy nie był tak daleko.\n(Ciekawa jest geneza motywu wędrówki wzdłuż torów u Kinga w jego Czterech porach roku. Lisa Rogak przytacza w biografii Mistrza opowieść o tym, jak 4-letni Stephen bawił się ze swoim kolegą p rzy torach. Ten za blisko podszedł do przejeżdżającego pociągu i jego ciało zostało drastycznie rozczłonkowane. Potem okoliczni zbierali szczątki malca do wiklinowego kosza. King wyrzucił to wydarzenie z pamięci i dopiero wiele lat później matka opowiedziała mu o tym incydencie. Ponoć Stephen wrócił do domu blady i roztrzęsiony, a na miejscu trwały już prace przy zabezpieczaniu terenu. Wyparcie trwało wiele lat, ale w końcu znalazło swoje odzwierciedlenie w prozie pisarza. Znane są w historii inne traumatyczne przeżycia, które kształtowały wrażliwość artystów [jeśli chcecie, poczytajcie o malarzu René Magritte. Kiedyś na kanwie wycinka z jego biografii poczyniłem opowiadanie kryminalne…]. W tym wypadku nieszczęsne tory zdały się tylko czarną mgłą, która pokryła dziecięcą percepcję, ale zaraz odpuściła – na długie lata)\nA w poniedziałek druga i ostatnia część wakacyjnych rozmyślań. Będzie o języku opisującym zabójcze upały, winie z mlecza i pierwszym dniu wakacji. Moc cytatów i moja lista wakacyjnych lektur. Powspominamy, poopalamy się w blasku dobrej literatury. Już teraz zapraszam! :)\n29 Thoughts to “„Lato spędzone w samotności nie jest latem” – 1. część wakacyjnych dumań Secrusa”\n8 sierpnia, 2015 at 5:51 pm\nOglądałam „Stań przy mnie”. Dla mnie to akurat średnio wakacyjna pozycja. Niesamowity dramat, niesamowite przeżycia. Podobnie było przy filmie „12 lat i koniec”. Emocjonalnie zostałam wyprana przy obu filmach.\n9 sierpnia, 2015 at 3:02 pm\nPowiem tak – nie traktuję wakacji jako okresu, w którym trzeba pochłaniać wszystko, co lekkie i przyjemne, i uciekać od trudniejszych tematów. Te moje propozycje nie pasują więc do określenia „wakacyjna pozycja” w rozumieniu, którym się posłużyłaś :) To oczywiście czas, kiedy lżejsze lektury wiodą prym, także u mnie, ale nie chciałem pisać o książkach typowo na lato albo wybieranych w wolnym czasie po to, by odciążyć szare komórki bądź, co gorsze, wyłączyć emocje. „Stań przy mnie” jest niesamowite, ale też przez fakt, że mówi właśnie o WAKACYJNEJ przygodzie, jaka by ona nie była i czego by za sobą nie niosła (a niesie tak wiele, że zawsze, gdy oglądam ten film, z kilku różnych powodów jestem mocno rozbity). Troszkę odszedłem od tych typowych list na wakacje, bo skupiłem się na mówieniu/pisaniu o lecie, a nie tylko na lato lub przy okazji lata. To pewna gra, odnajdywanie w tych książkach czegoś, na co mało kto zwróci uwagę. I w tym aspekcie „Stań przy mnie” jako pierwsze przebiega mi przez głowę, gdy myślę o wakacjach :)\nMiło, że wspomniałaś o „12 lat i koniec”. Trafiłem na ten film ostatnio, czeka wciąż na seans. Spodziewam się czegoś wyjątkowego.\n8 października, 2019 at 2:48 am\nNo to racja że może nie być to typowo wakacyjna pozycja. Oglądałem na laptopie w Hiszpanii na wakacjach w tym roku i jakoś średnio. ale na pewno warto i warto czytać tego blog . Pozdrawiam!\n9 sierpnia, 2015 at 3:35 pm\nTak już na wstępie pomyślałam sobie o dziełach, które mówią o wakacjach dorosłych i… Wylądowałam myślami przy „Powrocie do marzeń” Ghibli, gdzie co prawda bohaterka jedzie na wieś, ale wspomina dzieciństwo, więc tuché ;) (piękna obyczajowa animacja, swoją drogą). Ale to na marginesie.\nTory mnie z kolei kojarzą się w sposób wypaczony z zupełnie makabrycznymi motywami literackimi (zobacz, nawet w „Weiserze Dawidku” ich rola zupełnie niewinna nie jest i właściwie tory prowadzą do tajemnicy — może strasznej, może tylko takiej letniej, jakich wiele, kto wie). „Dróżnik Thiel” Hauptmanna to mój sztandarowy przykład na tory w literaturze ;) (a wpis o torach — napisz koniecznie!).\nWłaśnie, że odniosę się jeszcze do tego, co napisałeś w komentarzu wyżej (i do tych letnich tajemnic, jakich wiele): ten motyw „zdarzyło się latem i było straszne” wraca jak echo w przeróżnych dramatach w rodzaju „przejechali go w wakacje i uciekli, a teraz to wyszło na jaw” — w serialach kryminalnych to stały motyw, w powieściach kryminalnych też się zdarza. Jest w lecie widać jakaś zbrodnicza aura. No i łączy się to z tym, o czym piszesz: z pamięcią i jej zakamarkami, gdzie raz kryje się coś świadomie, a raz zupełnie nieświadomie.\n10 sierpnia, 2015 at 12:10 am\nPrzede wszystkim dziękuję za wnikliwą lekturę tekstu ;)\n„Powrót do marzeń” kojarzę, lecz jeszcze nie miałem przyjemności obejrzeć. Teraz dopiero zwróciłem uwagę, że reżyser odpowiedzialny za to anime stworzył też „Grobowiec świetlików”… sprawdzę niebawem, koniecznie!\nFakt, ja, mówiąc o torach, skupiłem się na dyskursie wspomnieniowym dzieciństwa i motywie kojarzonym z drogą, ale choćby anegdota z życia Kinga zarysowuje tę makabryczną stronę torów. I tajemnica, która z niewiadomych przyczyn jest związana z takimi miejscami, dziwnie intryguje (w percepcji dziecka tory mogą prowadzić wszędzie, są niewiadomą, a podkreślają to nie tylko przekazy literackie, jak choćby wyraźnie wypowiadający się na ten temat Huelle, ale też życie – świadectwa ludzi, którzy mówili mi o swoich skojarzeniach związanych z tym elementem, odniesieniach, wspomnieniach z młodości). Próbuję znaleźć racjonalne wyjaśnienie, dlaczego autorzy przywołujący w narracjach obraz dalszej przeszłości upodobali sobie akurat ten ułamek otoczenia, może potrzebuję głębszej analizy i większej liczby przykładów, może ktoś mądry już o tym pisał. Przyznaję, że o „Dróżniku Thielu” Hauptmanna nie słyszałem, ale bardzo mnie zaintrygowałaś. Natomiast wpis o torach musiałby pewnie długo dojrzewać i wymagać sporego nakładu pracy, ale jeśli się zdecyduję, to na pewno nie zabraknie w nim ani Kinga, ani McCammona czy Huellego, ani tym bardziej Hauptmanna :)\nTak, wakacje bardzo często stają się kontekstem dramatycznych doznań/incydentów, może to kwestia tego, że taka kontrastowość bardzo oddziałuje na widza czy czytelnika. Niech do tego będzie to upał, który budzi jakieś mordercze instynkty, tworzy ową „zbrodniczą aurę”. Albo właśnie pamięć, retrospekcje, błędy młodości lub prowadząca w niewłaściwe rejony dziecięca ciekawość świata. Wyjątkowo lubię wsiąkać w taką literacką atmosferę, ona ma w sobie coś, co kiełkuje w głowie i zostaje na dłużej.\n10 sierpnia, 2015 at 12:22 am\nBo z tymi torami to też chyba kwestia realnego niebezpieczeństwa, przed którym dzieci są przestrzegane (motyw „nie baw się przy torach”), ale które jest nierealne, bo pociąg jeździ rzadko albo daje się przed nim uciec (aż w końcu, jak w tych wspomnieniach Kinga, przyjeżdża). Tak w każdym razie dumam.\nO tak, zdecydowanie to są fajne tropy: i kontrast pięknej pogody z paskudnym zachowaniem, i to wywoływanie wspomnień, bo co się — jak słusznie zauważyłeś — bardziej kojarzy z dzieciństwem niż lato ;).\nA na marginesie: obyczajówki Ghibli polecam wszystkie, są świetne (chociaż „Szum morza” działał mi trochę na nerwy, dodam dla porządku ;)).\n10 sierpnia, 2015 at 9:56 am\nJa właściwie dumam podobnie :) Jeszcze przecież są tory opuszczone, nieczynne, po których suną tylko pociągi widmo. Ale to już inny motyw i inna literatura (w Polsce godnie reprezentowana…).\nW temacie upalnej pogody i traumy czy zbrodni, które jej towarzyszą, odsyłam do książki „Nie boję się”, którą ostatnio recenzowałem. Tam wszystko, o czym wspominamy w kwestii kontrastowości, występuje i jest świetnie uwypuklone. A że wydarzenia obserwujemy z perspektywy dziecka, mamy dodatkowy atut.\nMam spore zaległości w produkcjach Ghibli. Swego czasu zainteresowałem się Miyazakim (jest chyba najlepiej kojarzony), ale nie udało mi się obejrzeć wszystkiego, co bym chciał. W tych filmach jest coś wyjątkowego – inna kultura, klimat i obrazy, które tak łatwo nie ulatują z pamięci :)\n10 sierpnia, 2015 at 11:08 am\nW tym temacie mam zaległości (bo się boję horrorów), ale zamierzam sobie tego Grabińskiego nadrobić w przyszłości :). „Nie boję się” — odnotowane, dzięki! Z Ghibli na szczęście jest u nas o tyle prosto, że właściwie wszystko wydano na DVD (niestety w dwóch kolekcjach, w których z niewiadomych przyczyn pozmieniano kolejność, więc niektóre filmy się w danym zestawie dublują), więc można się przy okazji zaopatrywać w przypływie natchnienia (i środków finansowych ;)).\nO pierwszy przypływ łatwiej, z tym drugim bywa różnie ;) Swego czasu TVP Kultura zainteresowała się filmami od Ghibli, może zaserwują też niebawem powtórkę.\n10 sierpnia, 2015 at 3:45 pm\nDobry temat i spostrzeżenia. Lato jest piękną porą roku i samo słońce sprawia, że człowiek nabiera energii do wszystkiego. Nawet lepiej do pracy się wstaje, mimo iż trzeba przesiedzieć te 8 h, jednak jest to całkiem inne niż w okresie jesienno-zimowym.Pozycje wakacyjne winny być nie tylko lekkie i łatwo przyswajalne, ale też najlepiej związane w pewien sposób z okresem wakacyjnym, który kojarzy się z dzieciństwem. Wybór Kinga (jesteś fanem?) jest idealnym wyborem (chociaż jego czyta się każdą porą dobrze), dlatego też takie książki jak Cztery pory roku (tu wspomniana przez Ciebie nowela „Ciało”, ale też pozostałe 3 są dobre na tę okazję) i Serca Atlantydów. Jeśli nie czytałeś Dallas ’63 i To to proponuję to czym prędzej zrobić, jeszcze w sierpniu/wrześniu, jeśli chcesz „poczuć tę moc” jak najlepiej. Obie książki się świetnie nadają na ten wakacyjny czas. Dallas to historia alternatywna z wątkiem Kennedy’ego, który właściwie był tylko pomysłem wyjściowym do książki, bo w niej samej służy właściwie tylko za tło, tam się liczy bohater i jego wewnętrzne przemiana oraz relacje z pewną kobietą. ;) To, jak Ciało, to opowieść o dzieciakach, które zmagają się z pewnym problemem. Jedna z najlepszych książek Kinga, i najgrubszych, ale czyta się szybko, i przyjmenie, tylko dwie sceny mi tam nie odpowiadały, ale to bliżej, jak już przeczytasz. ;)\nOd Kinga na ten okres wakacyjny nadają się też perfekcyjnie Ręka mistrza (o kalekim malarzu, który samotnie na odludnej wyspie maluje obrazy) i Joyland (o chłopcu, który spędza swoje młodzieńcze lata w cyrku nieopodal morza). Bardzo dobre byłyby też: Wielki marsz, Bastion, Cmętarz zwieżąt, Desperacja, Talizman i Czarny dom.\nMcCammon chodzi za mną (wiele tych książek depcze mi po piętach, jak widać :D) od 2-3 lat, bo nasłuchałem się wiele dobrego o nim, a ponadto jest bardzo zbliżony do „To”. Leży na półce i czeka, ale chyba się jeszcze w te wakacje nie doczeka. Może na koniec września, też byłoby przeczytać nie najgorzej. ;)\nOgółem książek by się więcej znalazło, ale to szerszy temat, wiec trzeba by było pomyśleć. To samo z filmami. Być może w kolejnych częściach się więcej o tym jeszcze podyskutuje. ;)\n11 sierpnia, 2015 at 1:00 pm\nCieszę się, że też dostrzegasz tę nierozerwalną nić między wakacjami i dzieciństwem – potem dorosłym zostaje tylko lato, a wakacje już nie te, znacznie krótsze, inaczej przeżywane, niby wykorzystywane do maksimum, ale bez tej magii.\nKinga podziwiam, bo on pisze tak, że mnie zawsze czymś zaskoczy, jakoś zadziwi, skłoni do myślenia. Czytałem na razie niewiele, właśnie „Cztery pory roku”, gdzie „Ciało” i „Zdolny uczeń” to najlepsze minipowieści, teraz „Serca Atlantydów” („Mali ludzie w żółtych płaszczach” – coś niesamowitego, rzadko tak mocno przeżywam lekturę, w tym wypadku nawet mimo tego, że widziałem wcześniej film). „Rękę mistrza” też czytałem, podobnie „Wielki marsz”, jeszcze do tego „Dolores Claiborne”. Niemniej prawie każdy tytuł kojarzę i poznaję je stopniowo, gdy akurat jest czas na to, żeby wyrwać sobie kilkanaście godzin z życia, zazwyczaj godzin wyjątkowych :) Chciałbym zdążyć przeczytać „Dallas ’63” jeszcze w sierpniowo-wrześniowym czasie, ale to niestety nieosiągalne. Zapewne jednak po powtórce „Czterech pół roku” to będzie pierwsza książka Kinga, po jaką sięgnę („Joyland” też dość mocno mnie przyciąga).\n„Magiczne lata” są – a powtarzam to od dłuższego czasu – najlepszą powieścią, jaką czytałem. Oczywiście czysto subiektywnie, bo gdybym miał brać pod uwagę głębię, literackość, metaforyczność itp., to pewnie nie odważyłbym się ozywać McCammona mistrzem ponad wielu wspaniałych literatów, ale ta książka jest moja, idealna dla mnie, i wiem, że będę do niej wracał latami (być może moja recenzja przyspieszy trochę Twoje plany, choć akurat „Magicznych…” nie trzeba czytać koniecznie w wakacje – można czytać cały rok, bo książka jest podzielona właśnie na pory roku ;p).\nOczywiście, że więcej. Filmów jakoś związanych z tematem tych moich rozważań (latem, ale też dzieciństwem, wspomnieniami z młodości) znam chyba kilkadziesiąt, a wciąż wiele jest w planach :) Artyści lubią sięgać do takich motywów, bo automatycznie sami przenoszą się w te miejsca i czas w procesie twórczym, a to przecież czysta przyjemność.\nDzięki za zainteresowanie tematem :]\n13 sierpnia, 2015 at 10:02 am\nNie tylko filmy i książki przywodzą na myśl dzieciństwo. Również smaki i zapachy. Podobała mi się np. ostatnio akcja Biedronki ze wznowieniem starych produktów, w tym m.in. gumy turbo. Bierz do ręki, zdzierasz opakowanie, a tam obrazek autka, których miało się w cholerę, bo się kolekcjonowało. A potem guma do ust, pierwsze rzucie i w głowie obrazy z lat młodości. Magia. :) To samo mam jak mnie częstują racuchami z jabłkami. I to jest tak jakoś w mózgu człowieka zakodowane, że wcale o tym nie myślisz, a wystarczy, że zobaczysz, posmakujesz, poczujesz i zaraz Ci się obrazy same do głowy cisną.\nKing jest świetny. Śmieszą mnie ludzie, którzy go wyśmiewają, że nie potrafi pisać, że leje wodę itp. Ja się w tym momencie pytam: „Jak jest lichym pisarzem, to wyjaśnij mi te zera na koncie”. ;) Ja osobiście gościa uwielbiam, bo jest dla mnie pisarzem na każdą okazję, i na lato, i na zimę, i na radość, i na smutek, a poza tym ma tyle książek, że nie sposób się z nim nudzić. No i ekranizacji niemal równie tyle. I do tek bardzo lubi pisać o dzieciakach i w wielu książkach są one głównymi bohaterami. :) „Zdolny uczeń” i „Mali ludzie w żółtych płaszczach mają” ekranizacje również tylko o innych tytułach, tj. „Uczeń szatana” i „Kraina wiecznego szczęścia”, i po „Skazanych na Shawshank” i „Zielonej mili” to najlepsze ekranizacje Kinga. :)\nDallas jest fantastyczne. Jedno z niewielu zakończeń, które mnie autentycznie wzruszyło, i wątek miłosny, jaki lubię. Także raczej na pewno Ci się spodoba. :) A „Joyland” ma przede wszystkim klimat, bo nie jest to najwyższa półka SK, ale czyta się dobrze. :)\nKsiążka najlepsza dla Ciebie może być równie dobrze tandetnym romansidłem dla innych. To Twoje zdanie. Dla mnie arcydziełem jest np. „Wielki marsz” Kinga, który też nie jest wybitną książką, a zrobiła na mnie takie wrażenie, że czytałem ją do tej pory już 5 razy. Właściwie mam taki zwyczaj, że czytam ją co grudzień, starając się czytać w innym wydaniu (na półce mam różne). Przymierzam się od 2 lat do angielskiej wersji. Może w tym roku wyjdzie. :) A co o tym inny sądzą? Że jaram się „Wielkim marszem” i uważam go za arcydzieło? Co mnie to obchodzi. ;)\n„Magiczne lata” poczytam na jesień razem z „Mistrzem i Małgorzatą” i jakimś Steinbeckiem. To już postanowione. Ja sobie lubię robić takie plany bardziej wybiegając w przód, i najczęściej je spełniam, także możesz liczyć na odpowiednie komentarze co do poszczególnych. ;)\n13 sierpnia, 2015 at 6:43 pm\nDokładnie tak, smaki i zapachy chyba nawet najpełniej docierają do wspomnień i je wywołują. Zresztą można to zaobserwować, znów, u pisarzy, którzy lubią wymieniać drobne szczególiki ze swojej przeszłości lub z przeszłości swojego bohatera. To te wszystkie wonie rodzinnego domu, w którym nie można już być, albo pokoju babci, która nas częstowała tymi wszystkimi smakołykami… A Proustowskie magdalenki? To idealny przykład naszych pamięciowych osobliwości, o których wspominasz. Guma Turbo? Jeju, ona nie miała smaku już po 2 minutach żucia, ale czy kogoś to obchodziło? Smak, naklejki, powab dzieciństwa – każde pokolenie ma coś takiego, każde wewnętrzne dziecko do czegoś wraca :)\nJeszcze bardziej mnie śmieszy, gdy ktoś uważa go wyłącznie za autora horrorów. Dla mnie to pisarz wszechstronny, przy jego słowach potrafię się rozmarzyć albo pozostawać w nieustannym napięciu. Z tymi zerami na koncie byłbym ostrożny – czasem nie mają nic wspólnego z talentem i dobrą literaturą, choć tu owszem :) „I do tek bardzo lubi pisać o dzieciakach i w wielu książkach są one głównymi bohaterami” – lubi i potrafi jak mało kto, dlatego tak go za to cenimy. Co do ekranizacji: „Zielona mila” i „Skazani…” zgadzam się, to drugie bije o kilka długości minipowieść, która niespecjalnie mnie zainteresowała. Natomiast „Uczeń szatana” był niezły, ale brakowało mu tego czegoś, co miała perfekcyjna nowela. „Małych ludzi…” oglądało mi się fantastycznie, ale znów – wyżej stawiam zdecydowanie „Dolores”, „1408”, „Stand by me” (!), „Misery” czy „Lśnienie” (choć niektóre z nich to zupełnie inny klimat niż „Mali ludzie…”, więc trudno porównywać).\nW kwestii najlepszych książek – nic dodać, nic ująć. To dobrze, że do tej pory „Wielki marsz” jest Twoją książką życia – niech tak zostanie i czytaj ją co grudzień, o to chodzi. Trzeba mieć coś takiego, do czego zawsze można wrócić z otwartym umysłem i za każdym razem odnaleźć inne wartości (albo po prostu równie dobrą rozrywkę, co za trzecim czy czwartym razem). „Wielki marsz” też baardzo lubię, kilku osobom już poleciłem, żadna się nie zawiodła.\nU mnie takie plany nie działają – za dużo wychodzi po drodze, a nie lubię porażek – tak czytelniczych, jak żadnych innych :D Dochodzą do tego lektury na studiach albo egzemplarze recenzenckie i jestem uziemiony. Mam jakieś tam postanowienia, ale raczej cichsze i z możliwością zmiany :)\n14 sierpnia, 2015 at 9:48 am\nDokładnie, każde pokolenie coś ma i mieć będzie, ale teraz dzieciaki mają niesamowity wybór wszystkiego na półkach. Ja – wcale nie stary – pamiętam, jak była do kupienia 1-2 paczka chipsów czy chrupek, z 3-4 różne gumy, nie było żadnej Coli Zero i smakowych piw. A teraz idę do marketu z zamiarem kupienia czekolady i nie wiem jaką kupić, bo z 30 różnych smaków jednej firmy na półce. :P\nDokładnie. Ale tak się zachowują ignoranci, więc szkoda na nich słów. ;) King w istocie ma niewiele horrorów na koncie. Oprócz robienia z dzieci głównych bohaterów i ich kreacji, też bardzo dobrze wychodzą mi książki traktujące o małomiasteczkowych społecznościach (np. Sklepik z marzeniami, Pod kopułą). Dolores i 1408 dobre filmy. Lśnienie mi się za bardzo nie podobało – tylko sam Jack Nicholson, poza tym wiele mnie irytowało w tym filmie. Misery – nie widziałem. Stand by me – wydaje mi się, że widziałem to właśnie w dzieciństwie, ale jak sobie odświeżę „4 pory roku” to przy okazji zobaczę wszystkie ekranizacje ponownie, w tym i tę. :)\nKażdy czytelnik ma jakieś wariacje. Moją jest „Wielki marsz”. Będąc na Węgrzech w zeszłym roku chciałem kupić tę książkę w tym języku, ale niestety nie mieli. :) Znam osoby, które mają potężne kolekcje Kinga i kupują wszystkie wydania, jakie się pojawiają. Ostatnio widziałem na internecie półkę dziewczyny, która układała książki wg…kolorów. :D I założę się, że są więksi wariaci. :D\nJa też nie robię takich planów w ciągu całego roku. Najczęściej na jesień lub zimę, kiedy wiem, że będzie więcej czasu na czytanie, bo pogoda gorsza i człowiek woli w domu nie raz posiedzieć dłużej. na co dzień przeplatam sobie recenzenckie z tymi, które już mam, i idzie mi to dobrze. Ale cieszę się, że już studia za mną, bo literatury akademickiej to ja nigdy nie lubiłem. :P\n14 sierpnia, 2015 at 9:52 am\nZapomniałem jeszcze dodać, że wczoraj przeczytałem dobrą rzecz na okres wakacyjny, bo morze też się kojarzy z latem i dzieciństwem, a ta książka to: W samym sercu morza. Jeśli lubisz marynistykę i literaturę faktu to powinno Ci się spodobać, niedługo będzie ekranizacja. :)\n14 sierpnia, 2015 at 5:35 pm\nJa właśnie zdobyłem nowe wydanie „Czterech pór roku” i szykuję się na powtórkę – aż się nie mogę doczekać ;) A jeszcze w kwestii Kinga: tak, jego ogromnym atutem jest owa małomiasteczkowość, choćby Castle Rock. Jeśli dodamy do tego Amerykę i lata 60., mamy coś wyjątkowego, co zawsze chce się czytać (a King to czuje jak mało kto).\nManiacy, wszędzie maniacy i wariaci! Ale tacy zakręceni pozytywnie to skarb :D\nU mnie z literaturą akademicką różnie, sprawdzam i sam wyrokuję, czy do mnie trafia. Zazwyczaj pół na pół. Ale już powieści akademickie – jak najbardziej ;)\nHm, tu jest problem, bo właśnie literatury faktu czytam tyle, co kot napłakał, a za marynistyką szczerze nie przepadam. Nie wynika to z niczego konkretnego, po prostu sam rzadko sięgam po te klimaty, a kiedy już do mnie trafią – jakoś nie wzbudzają dużych emocji. O wiele bardziej lubię taką tematykę w kinie, a tu jeszcze Ron Howard – na pewno obejrzę, zapewne jednak bez uprzedniej lektury ;) Ale na lato dla tych, który poruszają się w podobnych fabułach, z pewnością będzie znakomite, zawierzając Twojej opinii. I serdeczne dzięki za przytoczenie w recenzji bloga, mnie i naszej dyskusji :)\n17 sierpnia, 2015 at 10:00 am\nTe z torami, jak sądzę? Darek Kocurek odpowiada za grafikę, bardzo mi się podoba. Jakbym nie miał swojego egzemplarza to na pewno bym kupił. :) Castle Rock, Derry, Dola Jerusalem. King jest wyjątkowy pod wieloma względami. Już nie chcę się tak rozpisywać na jego temat i wychwalać, bo się już mdło zrobi, ale wejdź sobie do tego działu na sk.pl i sam sprawdź ile jest powiązań między poszczególnymi książkami Kinga (postaci, miejsca), np. związane z samą Mroczną Wieżą. Nie lada gratka dla fanów, doszukiwać się samemu takich rzeczy. Ja w każdej nowej książce szukam odniesień do MW, np. szukajac cyfry 19. :)\nBez porycia nie ma życia – jak to się mówi. :D\nZależy kto jaki ma kierunek studiów, wiadomo, jedne są typowo do kształcenia potrzebnego do pracy, inne do kształcenia i szerszego zainteresowania, czy z pasji. Mnie to drugie nie dotyczy. :P\nAha, ale to nie szkodzi, bo zawsze można film sprawdzić, jak napisałeś. A wydaje mi się, że będzie dobrze, bo Ron Howard to b. dobry reżyser. :)\n17 sierpnia, 2015 at 11:13 pm\nTak ;) O ile nie wszystkie okładki Albatrosa do nowych wydań Kinga mi się podobają, o tyle ta już przy pierwszym kontakcie mnie ujęła (ewidentnie wiąże się atmosferą i tematem z minipowieścią „Ciało”). Ja też lubię takie drobne nawiązania u Kinga, które można śledzić. Dzięki za stronę, na pewno zerknę. Btw. bardzo już chcę znać Mroczną Wieżę, ale jeszcze trochę czasu minie, nim się zabiorę za cały cykl, a chciałbym skupić się przez pewien okres tylko na nim. Z drugiej strony wiem, że wciąż przede mną fantastyczna, monumentalna przygoda.\nJam filolog polski, więc łatwo sobie wyobrazić, co czytuję „z przymusu” ;)\nTak, „Piękny umysł”, Człowiek ringu”, „Apollo 13″… solidna amerykańska szkoła. Z takich klimatów, powiedzmy, marynistycznych ogromne wrażenie zrobił na mnie ostatnio „Kapitan Phillips”. Coś niesamowitego.\n18 sierpnia, 2015 at 8:49 am\nWiele okładek Albatrosa jest do dupy. Jeszcze za życia Kuryłowicza prowadzona była dziwna polityka okładkowa, skupiająca się głównie na postaciach na okładkach, co wychodziło szkaradnie – na ogół. Wiele razy kląłem na forum Kinga wraz z innymi kingowcami i nie mogliśmy przeboleć, że premierowe książki musimy kupić z takim dziadostwem na okładce. Ale te czasy na szczęście minęły i od zeszłego roku, jak Albatros nawiązał ponownie współpracę z Darkiem, te okładki wyglądają naprawdę dobrze. Jedne nawiązania są drobne, inne mniej. W Dallas masz też kilka, i nie tylko odnoszących się do MW. A samo MW bardzo specyficzne, ale niepozbawione wad. Jednak ja czytałem 2 razy i podobało mi się w obu przypadkach bardzo. Także jak się chwycisz tego cyklu to będę śledził na bieżąco, jak komentujesz. ;)\nAha, hehe, no tak, to wszystko jasne. :) Ale też dowiadujesz się pewnie o niektórych perełkach, o których przeciętny czytelnik nie wie. Więc kij ma dwa końce. :)\nTak, Kapitan Philips bardzo dobry film, i do tego na faktach. Temat filmu tematem rzeką, można gadać i gadać. Dzisiaj leci np. Helikopter w ogniu – kolejny film z czołówki najlepszych, moim zdaniem.\n19 sierpnia, 2015 at 3:42 pm\nTe nowe okładki dają radę, choć też nie wszystkie przypadły mi do gustu. Trzeba jednak przyznać, że są stylowe i graficy nie idą na łatwiznę (a postaci na okładkach to śliski temat…). „Dallas ’63” załatwiłem sobie jako prezent na urodziny, więc gdy już będzie na półce, prędzej sięgnę ;p Mrocznej Wieży kiedyś się chwycę, ale już sobie wyobrażam, jak trudne będzie pisanie rzetelnych tekstów na jej temat. Będę liczył na obiecane zainteresowanie ;)\nDowiaduję się i przekazuję je swoim czytelnikom dalej, na blogu. Poza tym to też spora motywacja, by cały czas poszerzać horyzonty – także klasyką, która z zewnątrz nie przyciąga tak bardzo, jak gorące bestsellery :) A ja nawet wolę takie nieznane wędrówki niż ścieżki, którymi z automatu podążają wszyscy.\n20 sierpnia, 2015 at 9:36 am\n„Te nowe okładki dają radę, choć też nie wszystkie przypadły mi do gustu. Trzeba jednak przyznać, że są stylowe i graficy nie idą na łatwiznę (a postaci na okładkach to śliski temat…). „Dallas ’63” załatwiłem sobie jako prezent na urodziny, więc gdy już będzie na półce, prędzej sięgnę ;p Mrocznej Wieży kiedyś się chwycę, ale już sobie wyobrażam, jak trudne będzie pisanie rzetelnych tekstów na jej temat. Będę liczył na obiecane zainteresowanie ;)\nDowiaduję się i przekazuję je swoim czytelnikom dalej, na blogu. Poza tym to też spora motywacja, by cały czas poszerzać horyzonty – także klasyką, która z zewnątrz nie przyciąga tak bardzo, jak gorące bestsellery :) A ja nawet wolę takie nieznane wędrówki niż ścieżki, którymi z automatu podążają wszyscy.”\nW Dallas ’63 wszyscy myślą, że sprawa się będzie rozchodzić tylko o Kennedy’ego i wiele osób z tej książki rezygnuje, a tymczasem to wydarzenia jest tylko tłem. Sięgniesz to sam się przekonasz. ;) Zawsze się ciężej pisze na temat cyklu, bo nie będziesz przecież pisał w każdym tomie o postaciach i świecie, skoro o nich już pisałeś na początku. jedynie wydarzenia się zmieniają, a postaci – jak już się jakieś pojawiają – to na ogół epizodyczne, bo szybko umierają. Ale to nie powinien być powód przeciwko czytaniu MW, że będzie gorzej zrecenzować. Ja dałem radę napisać coś sensownego na ich temat, to Ty też dasz. :)\nJasne, zawsze warto te horyzonty poszerzać. Ja przyznam, że po klasykę nie sięgam za często, ale są pozycje, które koniecznie trzeba znać i chcę znać, więc aż tak ograniczony w tym temacie, po ich przeczytaniu, nie będę. :P\n21 sierpnia, 2015 at 1:13 pm\nTaki powód nie istnieje, a pisanie o całym cyklu to ciekawe wyzwanie – zwłaszcza gdy nie pisze się recenzencko, ale w formie tematycznych artykułów, po prostu o książce.\nJeszcze warto dodać, że klasyka klasyce nierówna ;) Sporo osób sytuuje w niej tylko te książki, które są tak monumentalne, że trzeba się do nich zmuszać, ale istnieje jeszcze druga strona – opowieści klasyczne, ale tak wspaniałe, że przechodzą ponad czasem minionym od ich napisania i trafiają zawsze.\n21 sierpnia, 2015 at 1:34 pm\nW takim razie będę śledził na bieżąco twoje LC i bloga, to może znajdę i ja dla siebie coś jeszcze z klasyki. ;)\n11 sierpnia, 2015 at 11:17 am\nMostek ze zdjęcia, który był zresztą na okładce pierwszego wydania „Weisera…” to już historia – praeterit enim figura huius mundi.\nCo do literatury „torowej” to polecam opowiadanie Jerzego Stawińskiego „Tajemnica maszynisty Orzechowskiego” a zwłaszcza film Munka nakręcony na jego podstawie „Człowiek na torze”\n11 sierpnia, 2015 at 12:37 pm\nNiestety. Jednak na tym zdjęciu Most Weisera wygląda pięknie, i nie mogłem się powstrzymać, żeby go tutaj nie umieścić.\nOpowiadania Stawińskiego jeszcze nie czytałem, film Munka obejrzałem ładnych kilka lat temu, jeszcze nie do końca zaprzyjaźniony z takim kinem. Na pewno odświeżę. Tematycznie – wprost uwielbiam „Pociąg” Kawalerowicza.\n11 sierpnia, 2015 at 12:59 pm\nOne są mniej więcej z tego samego okresu :-). Z „pociągowych” filmów są jeszcze „Uciekający pociąg” i „Niewygodny świadek” ale to zupełnie inna para kaloszy :-)\n11 sierpnia, 2015 at 1:11 pm\nI adaptacje „Morderstwa w Orient Expressie”, „Starsza pani znika”, „Ślepy tor” Bera na podstawie Grabińskiego, nawet „Niepowstrzymany” z Denzelem Washingtonem. Ale fakt, wkraczamy już na inne tory :D\n11 sierpnia, 2015 at 1:45 pm\nZa to, z naszych, „Ludzie z pociągu” i „Droga na Zachód” już bliżej sytuują się odpowiednich torów :-)\n11 sierpnia, 2015 at 6:35 pm\nDzięki, o „Drodze na Zachód” do tej pory nie słyszałem :)


Przepis na Lekka sałatka "zielony dobieraniec" - Codzienna kuchnia niecodzienna - KatalogSmaków.pl\nLekka sałatka "zielony dobieraniec"\nna słono na szybko odchudzamy nasze dania sałatka sosy - do sałatek warzywa\nDzisiaj zapraszam na sałatkę, która nazywam "zielony dobieraniec". To jest moja ulubiona sałatka. Nie wymaga zbyt wiele pracy. Jest bardzo smaczna i przede wszystkim zdrowa. Idealnie nadaje się na letnie przekąski, gdyż może postać w lodówce kilka dni bez obaw, że się "zestarzeje". Produkty układamy warstwami, najlepiej w przeźroczystej misce. Wtedy piękne wygląda na stole. Nie zalewamy jej sosami. Sosy podajemy w oddzielnych naczyniach. Każdy sam nakłada sobie porcję i polewa sosem - ile chce i jakim... czytaj dalej...\nlekkie sałatki, sałatki, sałatka, sosy, sałata, warzywa, ser, ogórek, majonez, pomidor, ogórki, sos czosnkowy, jogurt, zdrowe, papryka, zdrowe przepisy, sałata lodowa, pieczarki, feta, koperek, czosnkowy, polewa, czosnek, jajko, pomidor i ogórek, sos pomidorowy, ser żółty, ser feta, sałatka z sałatą lodową, sok


Huragan Harvey uderzył w USA\nHarvey uderzył w wybrzeże USA. Trump ogłosił stan klęski żywiołowej\nDodano: 26 sierpnia 2017, 08:04 2\nHuragan Harvey / Źródło: Twitter / @Actu_meteo1\nHuragan Harvey to już żywioł, któremu nadano czwarty stopień zagrożenia. Prezydent USA ogłosił stan klęski żywiołowej.\nPoczątkowo Harvey został sklasyfikowany jako huragan drugiego stopnia, jednak porywy wiatru okazały się znacznie silniejsze i osiągnęły prędkość 210 kilometrów na godzinę. Wydano więc czwarty stopień zagrożenia, którego w USA użyto ostatnio w 2004 roku w czasie huraganu w Charley.\nHarvey w pierwszej kolejności uderzył w miasto Corpus Christi na południu Teksasu. Miało to miejsce około godz. 6 rano czasu polskiego. ABC News relacjonuje, że mieszkańcy zagrożonych rejonów Stanów Zjednoczonych zaopatrywali się w żywność, wodę i gaz. Linie lotnicze anulowały zaplanowane loty, zamknięto szkoły, a w Houston i nadbrzeżnych miastach odwołano wszystkie zaplanowane wydarzenia.\nW związku z podwyższeniem stopnia zagrożenia prezydent Donald Trump ogłosił stan klęski żywiołowej. Gubernator stanu Teksas Greg Abbott zapowiadał, że należy liczyć się z czarnym scenariuszem, bowiem nie ma wątpliwości, że żywioł pozostawi po sobie ogromne zniszczenia.\nW mediach społecznościowych na bieżąco są publikowane materiały, które pokazują siłę huraganu i szkody spowodowane przez żywioł.\nwiadomości świat pogoda harvey huragan trump pogoda usa stany zjednoczone houston teksas\nJakub Kowalski 26 sierpnia 2017, 12:56\nTajna notatka specjalnego znaczenia, rok 1981 r, bez podpisu, Wydział III Departamentu III A MSW, ds. inwigilacji władz krajowych "Solidarności". Stwierdza się, że "elementy ekstremalne" (czyli radykalni działacze opozycji) planują "fizyczne unicestwienie" Lecha Wałęsy - w taki sposób, by obciążyć winą za zamach MSW.\nMożliwe okoliczności, w których może dojść do zabójstwa: w czasie posiłku, pobytu w miejscach publicznych, podróży po kraju, w pokoju hotelowym czy własnym mieszkaniu. Morderstwo może zostać dokonane: bronią, ostrym narzędziem lub "wszelkimi dostępnymi środkami toksycznymi". Osoby potencjalnych sprawców: członkowie KOR, działacze mazowieckich struktur Międzyzakładowego Komitetu Założycielskiego, w tym również - z imiemia i nazwiska - Jan Rulewski, Andrzej Rozpłochowski i Andrzej Kołodziej\nAleksander Prokop 26 sierpnia 2017, 12:18\nDobrze, ze w czasie panowania Obamy TEZ sie takie cos ZDAZALO, inaczej Trump mialby sie z pyszna. Oj bylyby snute TEORIE PRZEROZNE winiące Trampa za NARODZINY huraganu Harvey, oj bylyby.


Jest to motyl nocny z rodziny garbatek . Motyl pospolity.\nWidłonoga siwica jest bardzo duża. Rozpiętośc skrzydeł od 6,8 do 7,8 cm. Skrzydła o czarno-szaro-białym deseniu. Rysunek na przednim skrzydle w postaci cienkich, silnie zębatych, szaroczarnych linii. Odwłok białoszary z ciemnymi, poprzecznymi paskami na poszczególnych segmentach. Koniec odwłoka białoszary z pojedynczymi, cienkimi, czarnymi liniami.\nWystępuje w obecności topól, wierzb i osik – to są rośliny pokarmowe tego motyla.\nOkres lotu przypada na miesiące – od końca kwiatnia do początu lipca. Aktywna nocą.\nGąsienice o zmiennym ubarwieniu siodła od białawych do ciemnobrązowofioletowych. Żerują od maja do września. Można je spotkać na niskich drzewkach wierzb, topól i osik.\nGąsieniczki w chwili zaniepokojenia gwałtownie zwracają głowę w stronę wroga wypuszczając jednocześnie kilka strumieni kwasu z gruczołka nad pyskiem oraz trzęsące się czerwone wici z widełek.


Naczepy używane na sprzedaż | Giełda pojazdów i maszyn używanych Truck.pl\npozostałe naczepy 432\nruchome podłogi 1\nRok produkcji 1248\nWynik wyszukiwania: 1248\nCena 161 662 PLN 36 000 EUR\nDanson 36 m³\nCena 11 900 PLN 2 650 EUR\nWELGRO 97 WSL 43-32\n1 2 3 4 5 ››› 63\nZ systemem szybkiego otwierania i zamykania Naczepa Kögel Trucker Trailer w kolejnym wariancie 2019-08-09\nKögel zaprezentował naczepę Trucker Trailer (KTT) w nowej wersji. KTT jest wynikiem ankiety przeprowadzonej przez firmę Kögel wśród zawodowych kierowców na Truck Grand Prix, Wolfsmeile i parkingach truckerskich na temat „perfekcyjna naczepa dla kierowców”.\nPewne używane z firmy Smuszkiewicz Oferta gnieźnieńskiego importera ciągników siodłowych i naczep 2019-07-19\nFirma Smuszkiewicz, importer ciągników siodłowych i naczep, działa na rynku już od 1997 roku, nieustannie dbając o rozwój oraz rozbudowę propozycji współpracy z klientami. Stale dokształca kadrę specjalistów, którzy pozostają do dyspozycji klientów. Ciągniki siodłowe, które są dostępne w ofercie, to pojazdy przygotowane przez najlepszych producentów docenianych przez profesjonalne firmy transportowe na całym świecie. Swoje propozycje firma kieruje przede wszystkim w stronę przedsiębiorców, którzy pragną rozbudować swoją flotę oraz wzbogacić ją o pojazdy o wyjątkowym potencjale.\nNaczepa Kögel Cargo Rail generacji NOVUM Trwała i łatwiejsza w obsłudze 2019-07-12\nKögel zaprezentował naczepę Cargo Rail z wyposażeniem RoRo, dostępną także w generacji NOVUM. Dzięki zoptymalizowanej ramie zewnętrznej i udoskonalonemu nadwoziu, naczepa Kögel Cargo Rail jest nie tylko bardziej trwała, lecz także łatwiejsza w obsłudze i codziennej eksploatacji.


Lekkoatletyczne ME w Berlinie: wielu Polaków na starcie - Sport WP SportoweFakty\nLekkoatletyczne ME w Berlinie: wielu Polaków na starcie\nTomasz Skrzypczyński 10 Sierpnia 2018, 08:14\nPiątego dnia mistrzostw Europy w lekkoatletyce zobaczymy na starcie wielu reprezentantów Polski. Swój udział w imprezie rozpocznie m.in. Anita Włodarczyk, a o medal powalczą Marcin Lewandowski czy Anna Sabat.\nAnita Włodarczyk przyjechała do Berlina w roli zdecydowanej faworytki konkursu rzutu młotem i piątkowe eliminacje powinny być dla niej formalnością. Liczymy również, że jeden rzut wystarczy do awansu do finału Malwinie Kopron i Joannie Fiodorow. Początek serii o godz. 10:00.\nPrzed rozpoczęciem mistrzostw zakładaliśmy, że chociaż jeden medal przywiozą z Berlina nasi tyczkarze. Aby tak się stało, Piotr Lisek, Paweł Wojciechowski i Robert Sobera muszą najpierw awansować do finału. W piątek o godz. 11:15 rozpoczną się eliminacje.\nW sesji porannej w eliminacjach zobaczymy także m.in. Sofię Ennaoui i Angelikę Cichocką w eliminacjach na 1500 m, nasze sprinterki - Annę Kiełbasińską i Martynę Kotwiłę w biegach na 200 m oraz Karola Hoffmanna w eliminacjach trójskoku.\nNaszą uwagę na pewno zwrócą też eliminacje sztafet, które zawsze są naszą medalową nadzieją. O godz. 13:05 rozpoczną mężczyźni, 35 min później kobiety. Zwłaszcza panom nie będzie łatwo o sam awans do finału, jednak liczymy że halowi rekordziści świata znów nas nie zawiodą.\nW sesji wieczornej na starcie staną polscy płotkarze na 110 m przez płotki. Odbędą się półfinały z udziałem Damiana Czykiera i Artura Nogi. O godz. 19:35 powinny rozpocząć się bardzo istotne dla nas półfinały na 800 metrów z trzema reprezentantami Polski - Mateusza Borkowskiego, Michałem Rozmysem i oczywiście, Adamem Kszczotem.\nW tej samej konkurencji o wysokie miejsce w finale powalczy też nasza rewelacyjna Anna Sabat.\nBardzo interesująco zapowiada się finał płaskich 400 metrów, z udziałem m.in. znakomitych braci Borlee, Karstena Warholma, Oscara Husillosa czy Matthew-Hudsona Smitha. Wśród gwiazd także nasz Karol Zalewski, będący w życiowej formie i nie bez szans na wysokie miejsce.\nDzień zakończy finał biegu na 1500 m mężczyzn, a w nim Marcin Lewandowski. Nasz wielokrotny medalista wielkich imprez zapowiada walkę o medale i trzeba mu wierzyć.\nCzy piątego dnia ME w Berlinie polscy lekkoatletci staną na podium?\nZbigniew Koziel 10-08 14:55 Zgłoś\nAdrenalina na Maksa....\nMarc. 10-08 09:58 Zgłoś\nŚciskam kciuki za naszych reprezentantów, a najmocniej za Anię Sabat w finale 800m. Jakby na przekór władzom PZLA (brak materialnego wsparcia omal nie spowodował zakończenia kariery\njuż w 2016 r.) Ania jest sensacyjną mistrzynią Polski 2018, w Berlinie już poprawiła swój życiowy rekord o ponad 1,5 sek.(!) na 2:00,32. Sukcesem już jest finał, teraz życzę Ani medalu ME, co byłoby najpiękniejszą nagrodą za lata wyrzeczeń.\ncollins01 10-08 09:29 Zgłoś\nCo za dzien!!!Juz mi sie rece trzesą:))