Drogi do wolności. Zawierucha - ebook - Stanisław Krzemiński - bookto.pl\nDorożka z ledwie mieszczącym się w niej prezentem ruszyła spod sklepu przy Szewskiej, by po chwili skręcić w prawo w Dunajewskiego. Siedzący za fiakrem mężczyzna przytrzymywał przykrytą dorożkarskim kocem szafkę i patrzył na miasto, jakby je widział po raz pierwszy. Dobiegający pięćdziesiątki Ignacy Biernacki, ojciec trzech dorosłych już córek, miał wobec nich poczucie winy, które teraz usiłował zagłuszyć wiezionym dla nich prezentem.\nW to wczesne popołudnie 8 listopada 1918 roku szeroka aleja okalająca Planty była prawie pusta. Przed miejską Kasą Chorych, gdzie zwykle kłębiły się tłumy zbolałych interesantów, było puściutko. Stare przyzwyczajenie Biernackiego kazało mu zwracać uwagę na każdy napis, każdy plakat czy tabliczkę umieszczoną na murach domów, tymczasem teraz obok zabitej dwiema skrzyżowanymi deskami bramy Kasy Chorych po napisach pozostały jedynie rozmazane na szarym tynku liszaje.\nDzień był dość ciepły, choć wilgotny. Po metalowym prostokącie z napisem „Ulica Basztowa” spływały powoli krople osiadającej mgły. Mijali właśnie jeden z najokazalszych budynków okolicy: gmaszysko Towarzystwa Wzajemnych Ubezpieczeń w Krakowie. Nad głównym portalem zwisał smętnie, trzymając się tylko na dolnym gwoździu, żółty emblemat z dwugłowym czarnym orłem. Z każdym podmuchem wiatru emaliowana blacha żałośnie podzwaniała.\nWidocznie z okna powyżej drzwi ktoś mógł dosięgnąć tylko górnego gwoździa – pomyślał Ignacy.\nPod dwudziestym przy Basztowej, zamiast urzędowej informacji, przybito kawałek dykty ze starannie wykaligrafowanym napisem „Polska Akademia Sztuk Pięknych”. Między oknami drugiego i pierwszego piętra rozpięto czerwoną płócienną płachtę z pięknym białym orłem w koronie, który deptał litery C.K.\nTuż obok niezamykające się zwykle w soboty drzwi Banku Austro-Węgierskiego zatrzaśnięto na głucho. Obok futryny czyjaś uzbrojona w pędzel ręka skreśliła w pośpiechu sentencję: „Siódme – nie kradnij!!!”. Nieco dalej – najwidoczniej w przypływie obywatelskiej solidarności – dopisano: „Ratujmy naszych braci we Lwowie!!!”.\n– Patrz pan – dorożkarz zwrócił się od kozła – pozdejmali szyćkie cysarskie orły, a i tak dydkami z cysarzem musiem płacić.\n– Komisja Likwidacyjna nie mogła wypuścić polskich pieniędzy. – Ignacy wzruszył ramionami. – Zdążyli tylko korony postemplować.\n– Patrzaj pan pod dwudziestym drugim – woźnica wskazał batem następny budynek. – Ale na urzyndzie podatkowem nowe tabliczke to obstalowali.\nPo prawej stronie ulicy Basztowej czystą świeżością kłuła w oczy szara emalia z polskim orłem w koronie i dumnym napisem:\n– Co się pan dziwisz – roześmiał się Ignacy. – Witos jest chłopem, a dobry gospodarz wie, że bez dydków nic się nie zrobi. To i zbiera.\n– At – żachnął się dorożkarz – byle człeka łupić. Każda jedna władza taka sama. – Na podkreślenie prawdziwości swoich słów splunął na bruk.\nWjeżdżali w Lubicz. Na piaskowych blokach przekopu pod torami rozpaczliwie krzyczały afisze wzywające do pomocy okrążonemu przez Ukraińców Lwowowi. Obok plakatów przylepiono dziesiątki ogłoszeń, wezwań i anonsów. Kiedy minęli już tunel, uwagę Ignacego zwróciły leżące na chodniku pozrywane z kolejowego budynku najróżniejsze tablice z nazwami delegatur C.K. północnej kolei państwowej. Do drzwi budynku czterema pinezkami przymocowano duży karton głoszący, że tu się mieszczą Instytucye Kolei Krakowskiej.\nSkręcili w Rakowicką. Tu opis narożnego budynku pozostał bez zmiany:\n– Patrzaj pan, a takich waryjatów to nic nie ruszy – zaśmiał się dorożkarz zadowolony ze swego dowcipu.\nKiedy podjechali pod redakcję „Iskry”, woźnica zwrócił się do Ignacego:\n– Sześć koronów się należy. A może szanowny pan ma niemieckie marki? Jedna starczy…\nJuż po chwili Ignacy pokonywał kolejne stopnie schodów, co rusz przystając. Ostrożnie niósł oburącz szafeczkę, z której co kilka kroków wydobywał się jakiś dźwięk: już to krótki metaliczny stukot, już to głęboki odgłos drgającej sprężyny, drewniane klekotanie lub ciche szelesty. Kiedy mijał okna, na mahoniowej, wypolerowanej ściance zbyt ciężkiego jak na swoją wielkość mebelka połyskiwał w świetle czerwono-złoty metalowy romb z fantazyjnym napisem „Edephone”.\nNa spoczniku klatki schodowej w połowie drogi między trzecim piętrem a strychem Ignacy odpoczywał dłużej.\nI po co ja to taszczę? W moim wieku nie powinno się już robić takich rzeczy, nawet dla swoich córek – myślał, z trudem łapiąc oddech. – To świństwo waży co najmniej trzydzieści funtów – złościł się w duchu na panią Franciszkę, która podsunęła mu pomysł zakupu tego prezentu.\nNajpierw przez kilka dni po swej pierwszej niefortunnej wizycie w redakcji „Iskry”, kiedy to, koniec końców, doprowadził córki do łez, szlajał się po knajpach i pił. Wolał nie patrzeć swoim córkom w oczy. Nie mógł sobie darować rozmowy, w której tak bardzo skrytykował ich szalony pomysł wydawania gazety. Wspomnienie kłótni uwierało tym bardziej, że później sam był zaskoczony doskonałym doborem tekstów próbnego numeru „Iskry”. Tak bardzo chciał przyjść z wizytą jako ojciec, a nie zgorzkniały zazdrośnik, który wszystko złośliwie krytykuje.\nKilka dni temu odwiedził więc swoją niezawodną przyjaciółkę, by poradzić się, jak można by zadośćuczynić dziewczętom, aby złagodzić wspomnienia ojcowskiego wybuchu. Gdy wszedł do hotelu Pod Białą Różą, w recepcji było pusto. Ignacy kilkakrotnie naciskał ręką mosiężny dzwonek przymocowany do kontuaru. Z góry, jak zwykle o tej przedwieczornej porze, dochodziły dyskretne, ale słyszalne chichoty rozbawionych dziewcząt. Na schodach pojawił się wreszcie recepcjonista, poprawiając w pośpiechu ubranie.\n– Dzień dobry, panie Stefanie – zwrócił się do niego Biernacki. – Czy zastałem panią Franciszkę?\nPortier właśnie miał odpowiedzieć, gdy drzwi hotelu się otworzyły i z wietrznej, zadeszczonej ulicy wszedł do środka skulony nieogolony człowiek. Biernacki siłą przyzwyczajenia portrecisty spojrzał na wchodzącego. W okamgnieniu dostrzegł rozpiętą skórzaną lotniczą kurtkę, pod nią gruby wełniany sweter, pilotkę trzymaną w ręku, spierzchnięte wargi i aż chorobliwym blaskiem lśniące oczy. Mężczyzna był młody.\nTak jak na froncie – przemknęło przez myśl Ignacemu. – Ten facet ma spojrzenie samobójcy.\nMężczyzna nawet nie zerknął na niego. Podszedł do recepcji i z wiedeńskim akcentem poprosił po niemiecku o klucz.\n– Es ist neunzehn? Nicht wahr? – zabrzmiało bardziej jak potwierdzenie niż pytanie.\nOdpowiedzią było jedynie apatyczne skinięcie głową, portier sięgnął więc do kasetek po klucz z numerem 19 i podając go, rzucił krótko:\n– Bitte sehr, mein Herr.\nGość szybko wziął drewnianą hotelową gruszkę i ruszył w kierunku schodów. Kiedy niemal otarł się o Ignacego, ten poczuł wyraźną mieszaninę zapachów skóry i benzyny.\nA więc z całą pewnością lotnik – pomyślał Biernacki.\nW tej samej chwili recepcjonista zwrócił się do niego:\n– Panie Biernacki, poszukam właścicielki. Niech pan łaskawie zaczeka.\nMłody mężczyzna dochodził już do schodów. Na dźwięk wypowiedzianego przez recepcjonistę nazwiska stanął jak rażony piorunem. Odwrócił się i zerknął na stojącego przy kontuarze starzejącego się pana.\nIgnacy zauważył jego wzrok. Przez krótką chwilę spojrzenia obu skrzyżowały się. Młodszy odwrócił głowę, ruszył dalej, a gdy był na schodach, usłyszał jeszcze strzępek rozmowy: „… dawno nie robił pan u nas żadnych zdjęć…”, i dobiegający z dołu krótki rechot portiera.\nDłoń na hotelowym kluczu zacisnęła się mocno, aż pobielały palce. Mężczyzna oparł się na chwilę o ścianę. Tego jednak stojący w holu Ignacy nie widział. Od strony kuchni weszła do recepcji pani Woydowicz, kobieta o twarzy ze znakami przebytej kiedyś ospy, ale pociągająca mężczyzn emanacją magicznej kobiecości. Rzuciła szybkie spojrzenie na kasetki z kluczami. Pogrążony we własnych myślach Ignacy nie zauważył tego.\n– Nie było pana u nas dobrych kilka dni – właścicielka hotelu zwróciła się z żartobliwą naganą do Biernackiego. – Za karę porozmawiamy w kawiarni.\nSiedzieli w samym rogu pustej restauracyjnej salki, gdzie pomiędzy oknami królowało ciemnodębowe pianino Kerntopfa. Pan Stefan przyniósł kawę i kilka kawałków marchwiowego ciasta.\n– No i cóż cię tak gnębi, mój biedny Ignacy? – Franciszka sięgnęła do maleńkiego niezbędnika przytroczonego w pasie do złotawego sznura opasującego czarną połyskliwą suknię. Zapalając cygaretkę, cały czas spod oka przyglądała się Ignacemu.\nBiernacki czuł się nieswojo, siedząc w pomieszczeniu, do którego w każdej chwili ktoś mógł wejść. Długo milczał, wreszcie odezwał się, upijając łyk kawy.\n– Cóż, moja droga, czasem chce się porozmawiać z panią jako najlepszą przyjaciółką. – Zawiesił głos i znów sięgnął po filiżankę. – Bez poczucia, że w każdej chwili może ktoś wejść…\n– Bądź spokojny. Żaden z tych kilku panów na górze nie myśli teraz o kawie.\n– Kim jest ten mężczyzna o spojrzeniu desperata, który zatrzymał się w moim ulubionym pokoju? – zapytał bezwiednie Ignacy.\nFranciszka wzruszyła ramionami.\n– Podobno jakiś lotnik, który obsługiwał wojskową pocztę lotniczą między Wiedniem a Kijowem. Kilka dni temu wstrzymano jego loty, więc siedzi tu, pije i czeka na rozkazy.\nNic ci, biedaku, nie mogę powiedzieć – pomyślała. Przypatrywała się ciągle Biernackiemu, dostrzegając drobne podobieństwa nosa, oczu i kącików ust między obydwoma mężczyznami.\n– Jak tam pismo twoich córek? – zmieniła temat. – Czytałam próbny numer. Powinieneś być z nich dumny, mój dobry Ignacy.\n– Wiem, że powinienem. – Biernacki dopił kawę i wstał. – Powinienem, a nie umiem… – dodał, zbierając się do wyjścia.\n– Czekaj pan. – Franciszka przytrzymała go za rękę. – Powiedz, co się wydarzyło.\nIgnacy usiadł ciężko. Było mu już wszystko jedno, czy ktoś wejdzie do kawiarni czy nie. Długo zwierzał się przyjaciółce z niefortunnej wizyty w redakcji swoich córek.\n– Czy ty je w ogóle kochasz? – zapytała nagle z pobłażliwym uśmieszkiem.\n– Oczywiście! – odpowiedział bez zastanowienia. – Dla kogo tyrałem przez tyle lat w firmie, dla kogo włóczyłem się po wojennych okopach, jeśli nie dla nich.\n– Nie dla nich… Dla siebie to robiłeś. I dla pieniędzy. – Franciszka wstała i już patrząc na Ignacego z góry, dodała: – Ja nie mam dzieci, ale wiem, że miłość okazuje się ciepłem, a nie forsą. Ona jest zimna.\nBiernacki podniósł się i stanął naprzeciwko Franciszki.\n– Jedyne, co umiem, to kupić jakiś prezent… – powiedział z rezygnacją.\n– To kup coś takiego, żeby wiedziały, że długo się zastanawiałeś, co to ma być, żeby miały pewność, że długo o nich myślałeś. Powiedz, co one lubią.\nZapadło milczenie. Ignacy miał w głowie pustkę. Nagle ni z tego, ni z owego przypomniał mu się rodzinny imieninowy zwyczaj, który pielęgnowała Janina.\n– Muzykę, lubią muzykę… – Wzruszył ramionami i zerknął na stojący w kawiarni instrument. Wskazał go ruchem głowy. – Ale pianino już w domu mamy.\nFranciszka pogładziła go po policzku, kończąc ten gest żartobliwym klapsem.\n– To kup im do redakcji patefon. Tylko zadaj sobie trud, mój ty sercowy kaleko, i znajdź takie płyty, które one naprawdę polubią… I muszą czuć, że tylko ojciec mógł je wyszukać!\nTargał więc teraz na strych najnowszy model angielskiego patefonu kupionego u Grudzińskiego na Szewskiej. W szufladce tego grającego mebelka leżały trzy płyty różnych wytwórni: Odeonu z Marszem Radetzky’ego dla Maryni, Beka Records z walcami Straussa dla Aliny i Zonophone z Orfeuszem w piekle.\nZe strychu zbiegał w dół gazeciarz. Zobaczył targającego szafkę Ignacego.\nCiężko nieść na schody szafę,\nMożna strzelić niezłą gafę.\nKiedy szafka na dół zleci\nI zostaną tylko śmieci\n– Zygmuś wyrzucił z siebie wierszowankę i już prozą zapytał: – Pomóc?\n– Będę wdzięczny – Ignacy postawił patefon na półpiętrze.\nNieśli go teraz we dwóch.\n– Na samą górę? – spytał Zygmuś.\n– Na strych.\nPrzystanęli na chwilę.\n– Do redakcji – odsapnął Ignacy. – Jest któraś z moich córek? – zapytał.\nBiernackiemu wydało się oczywiste, że gazeciarz roznoszący „Iskrę” zna wszystkie jego córki.\nSchylili się, by znów taszczyć patefon po schodach.\nZygmuś miał tuż przed sobą twarz Ignacego. Jakiś niejasny cień wspomnienia przemknął mu przez głowę…\nWłosy i binokle podobne, ale tamten był nieco grubsiejszy – zastanawiał się gazeciarz.\nDoszli wreszcie na górę. Zza drzwi, jak karabin maszynowy, strzelała maszyna do pisania. Ostrożnie ustawili szafkowy patefon przy wejściu.\n– Biegnij już. Dalej dam sobie radę. – Ignacy chciał chłopakowi wcisnąć do ręki pięćdziesiąt halerzy za fatygę, ale Zygmuś, oburzony propozycją, rzucił jedynie „szanowanko” i zbiegł do drukarni.\nKiedy stuknęły już drzwi na samym dole, Biernacki założył korbkę, nakręcił sprężynę. Odczekał, aż pisanina w redakcji ucichnie, i na talerz urządzenia położył jedną z płyt, a potem ostrożnie opuścił lśniącą nowością metalową igłę. Klatkę schodową kamienicy przy Rakowickiej 8 wypełnił kankan Offenbacha, a Ignacy schodził pospiesznie na dół.\nZ redakcji wybiegła zaskoczona muzyką Lala. Spojrzała na pokrywę patefonu. Maleńkimi śrubkami była tam przytwierdzona duża mosiężna tabliczka z wygrawerowanym napisem:\nŻyczę radości z „Iskry”\n8 listopada 1918\nLala usiadła na schodach. W oczach miała łzy.\nDlaczego dopiero teraz jesteś taki? – pomyślała. – Może nie jechałabym wcale do tego Wiednia…\nAlina była szczęśliwa, że Katzner napisał dla „Iskry” artykuł o bliskim przyjeździe Piłsudskiego do Polski. Najbardziej jednak wzruszało ją to, że zrobił to specjalnie dla niej. Była dumna jako redaktor naczelna, ale znacznie bardziej poruszało ją, że taki mężczyzna jak on zobaczył w niej kobietę. Wciąż miała na ustach smak pożegnalnego pocałunku z Rudim, w uszach własne wypowiedziane przed chwilą słowa, że lepiej będzie, jak sobie już pójdzie. W korytarzu sięgnęła po płaszcz. Już miała wychodzić z mieszkania Katznera, kiedy posłyszała dzwoniący w salonie telefon. Chwilę potem doszedł do niej uradowany głos Rudiego:\n– Harry, mein lieber Graf, wo waren Sie denn? Ich habe mehrmals versucht dich telephonisch zuerreichen…\nAlina nastawiła uszu.\nWidocznie połączenie jest nie najlepsze – pomyślała – Inaczej Rudi nie podniósłby głosu.\n– In Magdeburg?! Bei ihm?\nDziewczyna cichutko odwiesiła płaszcz.\n– Wann, denn? Morgen, oder übermorgen?\nAlina stanęła przy drzwiach salonu. Patrzyła na plecy Katznera i jego ramiona nerwowo podrygujące w rytm słowa „hallo”, które coraz głośniej z siebie wyrzucał. Wreszcie, zrezygnowany, odłożył słuchawkę i odwróciwszy się, zobaczył Alinę.\n– Dobrze, że pani jeszcze nie wyszła. Dzwonił hrabia Kessler. Jest w Magdeburgu z misją niemieckiego rządu do Piłsudskiego.\n– Chcą go trzymać czy uwolnić? – zapytała, uświadamiając sobie, że przez przypadek stała się właśnie świadkiem czegoś naprawdę ważnego.\n– Niemcy potrzebują go teraz tu, a nie tam. Berlin jest pragmatyczny, pięć dni temu władzę w Kilonii przejęli marynarze i robotnicy, przed trzema dniami zbuntowała się Lubeka, przedwczoraj Hamburg i Brema, wczoraj powstała Republika Bawarska. Imperium Hohenzollernów upada. Komunistyczna fala rozlewa się po całych Niemczech. Dzień, dwa i dojdzie do Berlina.\n– Ale jaka tu rola Komendanta? – Alina nie bardzo nadążała za Katznerem.\n– Buforu… Po prostu buforu przed czerwoną rewolucją. Nie mają nikogo innego, kto zorganizowałby na Wschodzie armię przeciw bolszewikom.\n– Czyli znowu chodzi im tylko o nasze mięso armatnie. Jak w dziewięćset szesnastym. – Alina pokręciła głową.\n– Kessler układa się z Piłsudskim w tej sprawie od kilku dni. Hrabia po raz pierwszy był u niego w Magdeburgu tydzień temu.\n– Ty już to wiedziałeś?! – wyrzuciła z siebie Alina, nie bacząc na formę, której użyła. Gdy zobaczyła jednak lekki uśmieszek na ustach mężczyzny, natychmiast się poprawiła. – Przepraszam. – I nie dając mu dojść do słowa, dodała szybko: – Stąd ten pański artykuł. – Patrzyła z uznaniem na Rudiego, choć było jej przykro, że nie wspomniał o tym wcześniej.\n– Pani też nie od razu zdradziła, skąd dowiedziała się o Polskiej Komisji Likwidacyjnej – uśmiechnął się. – Jesteśmy kwita.\n– Kiedy on będzie w Polsce?\n– Niedługo. Za dwa, trzy dni Komendant powinien już przybyć do Warszawy. – Katzner otworzył drzwi balkonowe i wystawił na zewnątrz dwa krzesła.\n– Proszę zarzucić na siebie płaszcz. Mam ochotę na cygaro.\nPo chwili siedzieli obok siebie na balkonie. Ona, młoda, szczupła dziewczyna w okularach, prowadząca od kilku miesięcy wraz z dwiema siostrami kobiece pismo; on, o dwadzieścia lat od niej starszy, renomowany dziennikarz zauroczony jej młodością, energią i pasją. Przed nimi rozciągał się Ogród Strzelecki. Niemal na wyciągnięcie ręki ostatnie liście drzew mieniły się jeszcze barwami jesieni.\nKatzner objął delikatnie Alinę ramieniem.\n– Zupełnie jakby czas się zatrzymał – szepnął. Przy tobie… – dodał w myślach.\nAlina patrzyła na ogród. Nagle podmuch wiatru odsłonił ławkę, na której przed miesiącem siedziała z panią Różą Małecką i ukradkiem popatrywała na balkon mieszkania mężczyzny, którego rękę czuła teraz na swoim ramieniu.\nPomyśleć, że było to zaledwie przed czterema tygodniami – wydało się jej przez chwilę, że widzi dwie kobiety siedzące na ławce i patrzące na balkon. Wiatr znowu poruszył gałęziami. Ławka była pusta. Alina miała w oczach łzy.\nIdący pod balkonami gazeciarz zakłócił nagle ten spokój.\n– Śmiertelny bój polskiego Lwowa!\n– Lwowski dworzec odbity przez Polaków!\n– Czy dziś cesarz Wilhelm abdykuje?\n– Niemcy zalewa bolszewicka zaraza!\nZnów zapadła cisza. Mimo jesieni mogło się wydawać, że mija niemal wiosenny dzień. Na niebie nie było ani jednej chmurki. Tylko lekka mgiełka unoszącej się w powietrzu wilgoci dawała znać, że to już listopad.\nW ciepłej bezchmurnej pogodzie jedynie wilgoć od ciągnących się wzdłuż magdeburskiej szosy pól i ich rdzawobrązowy kolor były znakami listopadowego południa. Poruszało się nią ślamazarnie czarne audi, za którego tylną kanapą piętrzył się stos zapasowych opon.\nCzterej mężczyźni nie ochłonęli jeszcze z napięcia, w jakim opuszczali ogarnięty rewolucją Magdeburg. Ulice blokowały tłumy z czerwonymi chorągwiami, ktoś fałszywie intonował Międzynarodówkę, gdzie indziej gardłowano o powołaniu Magdeburskiej Republiki Rad, ówdzie strzelano w powietrze. Most na Łabie okazał się nieprzejezdny. Dopiero dwie dziewczyny biegnące z czerwonymi lampami naftowymi przed samochodem i wołające: „Do cytadeli, uwolnić więźniów, droga wolna, do cytadeli…”, utorowały im przejazd.\nPrzez ostrożność jechali bocznymi szosami. Kilka kilometrów za Magdeburgiem było już pusto. Pęd powietrza sprawiał, że jeden z pasażerów ochraniał usta, trzymając przed nimi stary kapelusz zasłaniający teraz długie czarne wąsy. Przyglądając się w zamyśleniu uciekającemu krajobrazowi, trącił łokciem siedzącego obok mężczyznę.\n– Landszaft jak w moich stronach – odezwał się tłumionym przez filc głosem.\nNiemiec przyglądał się siedzącemu obok Polakowi. Poznali się w dziewięćset piętnastym na froncie wschodnim. Harry hrabia Kessler od trzydziestu ośmiu lat prowadził skrupulatnie dzienniki, notując niemal codziennie wszystkie ważniejsze wydarzenia. To wykształciło w nim pamięć tysięcy szczegółów, setek twarzy i nazwisk, dziesiątki barw opisywanej niegdyś pogody. Przymknął oczy.\nWokół wyginały się zmarznięte gałęzie bagiennej wierzby, na ziemi bieliła się cienka warstewka świeżego śniegu, a na powierzchni płynącej zakolami rzeki Styr połyskiwały kruchutkie plastry lodu. Czternastoletni polski legionista, z przytroczonym do pasa bagnetem, dziarsko zasalutował i maszerując przodem, wskazał ukrytą w pobliskim sosnowym lesie ziemiankę, która pozbawiona okien, sprawiała raczej wrażenie leśnej zwierzęcej jamy niż wojskowego schronu. Kessler, schyliwszy głowę, wszedł za drobnym chłopaczkiem. Pierwsze, co zobaczył w mroku ziemianki, to słomiane legowisko, z którego pospiesznie wstał mężczyzna w grubej koszuli i skórzanej kamizelce, ale niżej odziany tylko w kalesony. Jego przemoczone spodnie suszyły się przewieszone przez rurę ciepłej jeszcze kozy. Kessler przyglądał się mu rozbawiony niekompletnym strojem.\n– Redaktorze, myślisz, że jak pan jesteś bez okularów i spodni, to ja cię nie poznam.\nNa te słowa Rudolf Katzner pospiesznie sięgnął po leżące na wojskowym chlebaku binokle.\n– Hrabio, pierwej bym się tu Franciszka Józefa spodziewał niż was.\nIch powitanie przerwał młodziutki legionista, który prężąc się na baczność, raportował głośno:\n– Obywatelu Komendancie, melduję przybycie pana hrabiego Kesslera z Berlina.\nPrzy stole, w otoczeniu kilku ludzi, siedział słynny polski dowódca w grubym wełnianym swetrze, z brodą jak u Dostojewskiego. Spojrzał przenikliwie na wchodzącego i skinął, aby ten zajął miejsce.\n– A wy, Katzner, najpierw załóżcie na dupę gacie, zanim siądziecie z nami – zażartował rubasznie, patrząc na dziennikarza. Zauważywszy, że hrabia przygląda się młodziutkiemu legioniście, spoważniał. – To dobrzy żołnierze. Brak doświadczenia i pospieszne szkolenia wyrównują sercem i oddaniem walce – rzucił Komendant.\nKessler do tej pory miał w oczach polskiego dowódcę, który wtedy był pełen energii i wiary w swoich młodziutkich żołnierzy, w dużej mierze gimnazjalistów i studentów. Teraz, po trzech latach, pięćdziesięcioletni mężczyzna siedział obok, ciągle postawny, ale lekko przygarbiony i wychudzony więzieniem.\nPiłsudski po chwili milczenia ciągnął dalej swoją płynną, choć niepoprawną niemczyzną:\n– Tu, w Magdeburgu ziemia podobnie kiepska, od czasu do czasu płachetki sosnowych lasków i połyskujące między nimi wodne oczka. To samo zobaczyłby pan u mnie pod Wilnem. Tylko pagórków u nas więcej.\nWjeżdżali teraz do Genthin. Samochód podskakiwał na zniszczonej wyboistej drodze. Kierowca, mrucząc co chwilę nieodłączne niemieckie Scheisse, starał się omijać najgroźniejsze wyboje. Niestety, na skraju miasteczka, tuż przy mleczarni, samochód podskoczył i z hukiem pękła tylna opona. Na rogu Schwarzer Weg i Karower Strasse rozlała się na bruk śmierdząca kartoflana pulpa. Fetor ziemniaczanej zgnilizny mieszał się ze słodkawym zapaszkiem pobliskiej mleczarni. Tym razem wszyscy usłyszeli przekleństwo hamującego gwałtownie kierowcy. Wokół niespodziewanego poczęstunku jak króliki z kapelusza pojawiły się wychudzone bezpańskie psy. Natychmiast jednak odskakiwały z piskiem, parząc wygłodniałe mordy rozgrzaną mazią. Rotmistrz van Gülpen wyskoczył pierwszy i wyjął zza tylnej kanapy pierwszą zapasową oponę ciężką kartoflanym nadzieniem. Niemal w tej samej chwili energicznie wyszedł z auta trzydziestodwulatek w cywilnym ubraniu.\n– To przebranie nic panu nie pomoże, pułkowniku Sosnkowski – rzucił wysiadającemu Kessler. – Po pańskich ruchach poznać od razu wojskową proweniencję.\nSam hrabia zaczekał, aż kierowca odłoży lewarek i otworzy mu tylne drzwiczki, dopiero potem zstąpił na bruk z należną atencją dla swej eleganckiej jesionki, podpierając się nieodłączną laseczką.\nPiłsudski jako ostatni opuścił pojazd. Pociągnął nosem i grymas obrzydzenia wykrzywił mu wąsy.\n– Przed chwilą zakrywałem usta przed wiatrem, a teraz muszę chronić nos przed tym łajnem. – Znów przyłożył kapelusz do twarzy tak, że sponad ronda widać było jedynie stalowe oczy. – Podobny smród ciągnie za uciekającym wojskiem – mruknął sarkastycznie.\nW tym czasie Sosnkowski kręcił już korbą lewarka, unosząc w górę tył czarnego audi. Zepsuta opona wylądowała po kilku minutach w podmiejskim rowie, a rotmistrz van Gülpen zniknął w drzwiach mleczarni.\nStali we trzech wokół wojskowego auta, ćmiąc dorożkarskie cygara, które zostawił im kierowca, mówiąc żartobliwie, że ich gryzący dym przezwycięży ciężki smród wystrzelonej z opony zgnilizny. Ten wojenny wynalazek miał w zamyśle zastąpić w pojazdach niedostępne w czasie wojny pneumatyczne koła. Opony napełniano kartoflaną pulpą, która znakomicie sprawdzała się dopóty, dopóki samochód jechał w miarę powoli, kiedy jednak przekraczał magiczną granicę czterdziestu kilometrów na godzinę, nagrzana masa pęczniała i wystarczyła jakakolwiek nierówność, a guma pękała, zostawiając za sobą cuchnące i dymiące parą ziemniaczane kupy.\n– Jeśli już w Magdeburgu czerwoni wylali się na ulice, to znaczy, że za chwilę zduszą i Berlin.\nPiłsudski patrzył uważnie Kesslerowi w oczy, jakby usiłował w nich wyczytać to, czego hrabia nie chciał głośno mówić. Komendant miał świadomość, że jego dzisiejsze uwolnienie wraz z pułkownikiem Sosnkowskim wynika z chłodnej kalkulacji Niemców. Pamiętał doskonale swoją rozmowę z hrabią w leśnej ziemiance na Wołyniu. Rozważali wtedy rolę Polski po ewentualnym zwycięstwie państw centralnych.\n– Rozumiem, że nie chce pan podpisywać żadnego dokumentu, który wiązałby panu potem ręce w Warszawie – odezwał się nagle Kessler.\n– To rozumie się samo przez się. Jako desygnowany dwa tygodnie temu na ministra spraw wojskowych polskiego rządu nie mogę podejmować żadnych zobowiązań bez porozumienia z premierem. – Komendant rozłożył ręce, jakby jego deklaracja była oczywistością.\n– Tyle że w ciągu tych dni wasz premier zmienił się już dwa razy – zauważył cierpko Kessler.\n– Tym bardziej – odparował natychmiast Piłsudski.\n– W swoim czasie deklarował pan, że przyszła Polska nie będzie rościła sobie pretensji do terytorium rozbioru pruskiego.\nRozmowę przerwał stojący w drzwiach mleczarni kierowca.\n– Panowie, śniadanie czeka. Zapraszam.\nWeszli na piętro. Na stole przykrytym białą ceratą w drobne niebieskie kwiatki czekały na nich twaróg ze śmietaną, zupa mleczna, świeży, pachnący jeszcze chleb, wędlina, kawa ze śmietanką i prawdziwy rarytas wojennych czasów w postaci dwóch osełek świeżego kremowego masła.\n– Mój rotmistrzu, zaiste jesteście czarodziejem.\nPaul van Gülpen pokręcił przecząco głową i wskazał stojącego w rogu pokoju mężczyznę.\n– To zawdzięczamy panu Ballhöferowi.\nMasywny właściciel mleczarni o szerokiej czerwonej twarzy i ogromnym brzuchu skrytym pod szarym ceratowym fartuchem dwornie ukłonił się gościom.\nPułkownik Sosnkowski klasnął z uciechy w dłonie.\n– Prawdziwe „stoliczku nakryj się”! – zawołał radośnie na widok czekających wiktuałów, zwłaszcza kawy o zapachu daleko odbiegającym od woni ohydnej lury, którą cesarstwo niemieckie przez ponad rok serwowało internowanym w kolejnych więzieniach w Gdańsku, Spandau, Wesel i Magdeburgu.\n– Widzi pan, hrabio, z naszymi dążeniami, by odzyskać Wielkopolskę i Pomorze – Piłsudski zwrócił się do Kesslera – jest tak jak z tym śniadaniem. Bić się o to nie będziemy, ale jeśli w Paryżu zwycięska ententa nam je zaserwuje, to przecież nie odmówimy. – Wąsy Komendanta drgnęły w uśmiechu, a on sam jako pierwszy zasiadł do stołu.\nRozmówca Piłsudskiego stał jeszcze przez chwilę, patrząc na niego.\n– Hrabio, niechże pan już siada. Tego śniadania nie przygotowała przecież ententa. – Komendant wskazał krzesło obok siebie.\nPrzeciągły gwizd wjeżdżającego na dworzec pociągu zmącił ciszę panującą w Ogrodzie Strzeleckim widocznym z balkonu redaktora Katznera. Do Aliny i Rudolfa dochodziły teraz piski hamulców, już dało się słyszeć świst pary i coraz głośniejsze okrzyki kolejarzy.\nW dalekiej perspektywie, wśród drzew, majaczyły drewniane wagony trzeciej klasy i podczepione do nich eszelony. Przez mieniące się wszystkimi barwami jesieni gałęzie widzieli niewyraźnie tłum pasażerów wylewający się na tory od strony ulicy Bosackiej.\n– Pewnie to uciekinierzy ze Lwowa – powiedział cicho Katzner, podnosząc się z krzesła.\n– Skąd pan wie? – spytała Alina, wchodząc za nim do pokoju. – Przecież podobno wysadzono tory na zachód od miasta.\n– Pewne jest tylko, że od tygodnia pociągi dojeżdżają jedynie do Gródka. Od Wszystkich Świętych Ukraińcy okupują prawie wszystkie gmachy publiczne. Ponoć ludzi grzebie się już bez trumien, tylko owiniętych w grube płótno.\nSzli już w kierunku Plant, kiedy pod kolejowym wiaduktem zobaczyli przed sobą ciżbę ciągnącą od dworca na ulicę Lubicz. Ludzie szli z walizami i tobołkami, rzucając wokół szybkie, niepewne spojrzenia. W przekopie Talowskiego na ciężkich blokach piaskowca ponaklejano wojenną modłą afisze, plakaty, odezwy i ogłoszenia.\n– Proszę zaczekać. – Uwagę Aliny przyciągnęła duża płachta papieru z krzyczącym wielkimi literami napisem:\nSłabną już ramiona bohaterskich obrońców Lwowa.\nIch garstka maleje, ale trzyma się nadludzkim wysiłkiem\ni czeka pomocy.\nNiech każdy z nas pamięta, że krew tych najszlachetniejszych o Polskę walczących spadnie na jego sumienie!\nJeśli się do odsieczy nie przyczyni.\nKażda chwila jest droga.\nKażdy ochotnik może ocalić setki rodaków!\nKto chce bez zwłoki wstąpić do wojska, aby znaleźć się\nw oddziałach spieszących na pomoc, niechaj jedzie natychmiast do Krakowa i zgłosi się tam w biurze odsieczy dla Lwowa.\nUniwersytet II p. Od 10–1 i od 5–7.\nRodziny ochotników otrzymają zasiłki wojskowe.\nNie przyjmuje się ochotników poniżej lat 17 ukończonych.\nKRAKOWSKIE BIURO ODSIECZY DLA LWOWA\n– Już wie pani, po co potrzebny jest Niemcom Piłsudski w Polsce – odezwał się Katzner. – Przecież walka o Lwów to również walka o to, jak blisko Niemiec podejdzie czerwona fala. Proszę popatrzeć tutaj. – Wskazał niewielki, naddarty wiatrem afisz.\nNaczelna Komenda Wojsk Polskich wzywa\nwszystkich byłych wojskowych tak oficerów, jak\ni żołnierzy w wieku od 17–45 lat do natychmiastowego\nstawienia się w szeregi wojska polskiego\nwalczącego w chwili obecnej o polskość Lwowa.\nLwów, dnia 5 listopada 1918.\nNaczelna Komenda Wojsk Polskich\n– Pan ciągle o wielkiej polityce. A mnie jest po prostu wstyd – odezwała się nagle Alina. – Nawet nie przyszło nam do głowy, że tu chodzi również o zwykłe ludzkie sprawy.\nPrzed nimi wisiała poliniowana kartka najwyraźniej wyrwana w pośpiechu ze szkolnego zeszytu i nakreślona zamaszystym charakterem pisma:\nDoktorostwo pp. Smolarskich\nprzyjmie na noclegi uciekinierów\nz walecznego Lwowa.\nSzczupła kobieta z dwojgiem dzieci zatrzymała się przy dziennikarzach. Umęczona podróżą twarz wyrażała rezygnację. Córka, na oko czteroletnia dziewczynka, pociągała nosem i mamrotała w kółko: „Kcem pić mliko”. Jej sporo starszy brat, widząc obcych, ofuknął ją syczącym szeptem: „A póndziesz ty z tym jojkaniem”.\nMatka bez słowa postawiła na trotuarze związaną dwoma wysłużonymi paskami walizkę, a chłopiec zrzucił z pleców spory węzełek. Alina i Katzner cofnęli się, robiąc miejsce przed ogłoszeniem.\n– Szuka pani noclegu? – spytał cicho Katzner.\n– Wszyscy likatorzy naszy kaminicy uciekli ze Lwowi – odezwała się nieznajoma, a jej ton głosu i wzrok wyrażały bezradność.\n– Strachuny – mruknął chłopak. – Ojciec mówił, że prendzy mama si wdowo zostani, a Ukrainy we Lwowi nie byndzie! – Popatrzył hardo na matkę, w której oczach pojawiły się łzy.\nKatzner przyjrzał się uważnie chłopcu.\n– Nie powinieneś tak mówić – rzekł, nachyliwszy się do jego ucha.\n– My, chłopaki, przez tydzień z Karaimami walczyli – rzucił twardo. – Matka się turbowali, jakem za maszynową gewehrą stanął. Strachopłocha ze mnie zrobiła.\n– Władek, dość już – odezwała się stanowczo kobieta.\n– Niech pani to przeczyta – powiedziała cicho do Aliny, podając jej pomiętą kartkę. – To krąży po Lwowi i wszystkie matki, płacząc, odpisują to jedna od drugi… Jak pani przeczyta, to pani zrozumi.\nNastępni nadciągający ludzie szukali na ścianie tunelu adresów krakowskich rodzin gotowych przyjąć uciekinierów.\n– Idziemy – głos Aliny nie dopuszczał sprzeciwu. – Zapraszam do nas. Panie Rudolfie, proszę zostać tutaj i dopilnować, by ludzie znaleźli adresy z tych ogłoszeń. Trzeba zdobyć ich jak najwięcej – powiedziała, patrząc na dziesiątki postaci majaczących w mroku wiaduktu.\nKatzner spojrzał z uznaniem na dziewczynę, która skinąwszy mu na pożegnanie głową, zawróciła w kierunku Sławkowskiej. Po chwili cała czwórka znikła mu z oczu.\n– Panie, gdzieżeś ta ulicy Świętego Filipa? – Ktoś potrząsnął delikatnie łokciem Katznera. Przed nim stała pulchna matrona z trzema dorastającymi pannami.\nPo południu wojskowe audi ominęło wielkim łukiem wzburzony już rewolucyjnymi zamieszkami Poczdam i zbliżało się do Berlina od strony Ketzin. Idylla mijanych dotąd pól bezpowrotnie zniknęła, gdy tylko dotarli do kolejowego nasypu. Wzdłuż niego kilometrami przemieszczały się grupy robotników z czerwonymi flagami. Na północnym torze tkwił towarowy skład z węglem. Najwidoczniej odczepiono lokomotywę. Tu i ówdzie łopotały wetknięte w czarne hałdy czerwone, amarantowe, bordowe, wiśniowe płachty, wstęgi, kawałki najprzeróżniejszych tkanin doczepione do patyków i deseczek. Przed pasażerami audi południowymi szynami przesuwała się w żółwim tempie lokomotywa ciągnąca platformy z uzbrojonymi marynarzami. Przy nasypie stała podoficerska straż w starych mundurach i niemal operetkowych wylakowanych hełmach á la 1812, przypatrując się bezczynnie temu rewolucyjnemu pokazowi siły. Jakiś oficer rezerwy w czerwonej atyli spoglądał na toczący się powoli pociąg, jak by to go nie dotyczyło.\n– Jak tak dalej pójdzie – Piłsudski wskazał hrabiemu marynarzy – to może pan nie zdążyć wypełnić tej misji i zostanę wam w zimnym Berlinie na karku. Na ile znam rewolucjonistów, zatrzymają dostawy węgla i mąki tak długo, aż wezmą stolicę chłodem i głodem.\n– Nad wyraz dobrze zna pan zwyczaje socjalistów. – W głosie Kesslera można było wyczuć zaczepkę.\n– Panie hrabio – Komendant wzruszył ramionami, uśmiechając się pod wąsem – kto nie był socjalistą za młodu, ten na starość będzie skurwysynem.\nKessler miał już coś odpowiedzieć, kiedy na tych berlińskich przedmieściach Charlottenburga rozwaliła się z hukiem i nieodłącznym smrodem przedostatnia zapasowa opona. Odgłos pękającej gumy przypominał wystrzał. Któryś z marynarzy natychmiast skierował swego mausera w stronę samochodu i mierząc nad głowy czterech mężczyzn, nacisnął spust. Kilka metrów za audi obłoczek trafionej kulą ziemi wzbił się w powietrze.\nKierowca zerwał się zza kierownicy i podnosząc ręce do góry, odwrócił się twarzą do sunącego ciągle obok szosy pociągu. Marynarz trzymał ich jeszcze przez chwilę na muszce, wreszcie śmiejąc się, odłożył karabin. Żaden ze stojących wzdłuż nasypu strażników nawet nie sięgnął po broń.\n– Ciężka szoferska służba. – W słowach Piłsudskiego można było wyczuć uznanie. – Gdyby nie pańska przytomność umysłu, mogliśmy to łajno – tu wskazał brodą leżące na bruku placki zgnilizny – przypłacić głowami.\n– To prawda. Widać, że ci marynarze strzelają cholernie dobrze – odezwał się Kessler i swoim zwyczajem z godnością wysiadł z auta. – To już ostatnie kartoflane wykopki – zażartował hrabia, widząc, że kierowca wyjmuje z samochodu ostatnią „ziemniaczaną” oponę.\nPrzez Heerstrasse wjechali do Spandau.\n– Znajoma okolica – rzucił sarkastycznie pułkownik Sosnkowski, kiedy mijali skrzyżowanie z Wilhelmstrasse i w perspektywie ulicy zamajaczyła okolona dwiema wieżami ponura brama fortecznego więzienia.\nPo chwili chylące się ku zachodowi słońce niemal całkowicie oślepiło pasażerów, odbijając się od tafli jeziorka Grimmitz. Gdy wjeżdżali na most przez Hawelę, zatrzymał ich uzbrojony robotniczy patrol. Na przeciwległym brzegu zobaczyli ustawionego na dwunożnej podpórce maszynowego mausera.\n– Wieziemy polskich rewolucjonistów uwolnionych z Magdeburga – z zimną krwią meldował natychmiast rotmistrz van Gülpen.\n– Żądamy uwolnienia Róży Luksemburg – dorzucił po polsku Sosnkowski.\nNa dźwięk polskiego języka i nazwiska Róży Luksemburg mężczyzna z czerwoną opaską na rękawie i karabinem na ramieniu uśmiechnął się.\n– Pozdrawiam w imieniu robotników zakładów zbrojeniowych w Spandau. – I dał dłonią swoim towarzyszom na wschodnim skraju mostu znak, że wszystko w porządku. Zanim audi ruszyło, wcisnął jeszcze pasażerom w ręce kilka ulotek:\nROBOTNICY, ŻOŁNIERZE, TOWARZYSZE!\nWybiła godzina decyzji!\nPrzed nami historyczne zadanie przywrócenia\nPodczas gdy na wybrzeżu rady robotnicze i żołnierskie\nprzejęły już siłą władzę,\ntu toczą się bezprzykładne aresztowania.\nW więzieniu są Liebknecht i Luksemburg!\nTo jest początek wojskowej dyktatury,\nto zapowiedź niepotrzebnej rzezi.\nNie żądamy jedynie abdykacji jakiejś osoby,\nRepubliki socjalistycznej ze wszystkimi jej konsekwencjami.\nWalczmy o pokój, wolność i chleb! Wyjdźcie z fabryk!\nWyjdźcie z koszar!\nPodajcie sobie ręce! Niech żyje republika socjalistyczna!\nZa Komitet Wykonawczy Rady Robotników i Żołnierzy\nJechali powoli przez most nad Hawelą. Zaczytani w ulotki, nie zwrócili już uwagi julijską wieżę cytadeli Spandau, która mieniła się czerwonymi barwami promieni odbijających się w rzece.\n– Kim jest ten Emil Barth? – spytał Sosnkowski.\n– Jeden z grabarzy dotychczasowego porządku – odparł spokojnie hrabia. – To hydraulik, pułkowniku. Zwykły hydraulik, który dziś może bezkarnie żądać głowy cesarza Niemiec.\nW Charlottenburgu panował spokój. Ulice były prawie puste. Gdy już na Westendzie skręcali w Reichstrasse, znów pękła opona. Tym razem przednia. Samochód zarzuciło w prawo, odbił się od krawężnika i stanął. Od domu Paula van Gülpena dzieliło ich już jedynie trzysta metrów.\nKwadrans później obaj Polacy siedzieli w wygodnych skórzanych fotelach, a zażywna rumiana małżonka rotmistrza napełniała wszystkim gościom kryształowe koniakówki złotawym trunkiem. Gospodarz razem z hrabią Kesslerem telefonowali z korytarza do Ministerstwa Spraw Zagranicznych po dalsze instrukcje.\n– Panie brygadierze – rzekł oficjalnie hrabia po powrocie do salonu – udało nam się znaleźć miejsce w hotelu Continental. Dwa duże pokoje i dobra kuchnia. Na jutro powinien być gotowy parowóz ze specjalnym wagonem dla panów.\n– O ile marynarze przepuszczą nasz pociąg – mruknął Piłsudski.\n– O to zatroszczy się już nasz nieoceniony rotmistrz. – Kessler spojrzał na wchodzącego do pokoju van Gülpena.\n– Oczywiście, że się zatroszczę – zapewnił gospodarz. – Wprawdzie na razie nie wiem, o co chodzi, ale się zatroszczę, a nawet już się zatroszczyłem.\nRotmistrz promieniował dobrym humorem.\n– Rozmawiałem z szefem transportu – dodał. – Niedługo przyślą po panów samochód. Na pneumatikach.\nTrzej mężczyźni roześmiali się na to dictum, jedynie Piłsudski pozostał poważny.\n– Panie hrabio, jeżeli uda się nas wyekspediować do Polski, to będę podróżował w mundurze. Bez szabli czuję się, jakbym był nagi. Nie mogę w Warszawie pokazać się jak chłystek, który przyjeżdża bez broni.\nDrzwi pokoju Lali były uchylone. Z korytarza widać było rajzbret, leżący na nim rysunek i skupioną dwudziestoletnią dziewczynę ze splecionym teraz niedbale blond warkoczem. Szalona artystka, jak o niej mówiono w rodzinie, szkicowała pierwszy obrazek do numeru „Iskry”, w którym miał być zamieszczony duży artykuł Aliny pod wymownym tytułem Tę wojnę wygrały kobiety. Siedziała z głową wspartą na dłoni, przyglądając się smętnie zaczętej pracy.\nCo mnie teraz obchodzi polityka – myślała apatycznie. – Ojciec i tak nie pozostawił suchej nitki na naszym pomyśle gazety, a teraz próbuje to załagodzić patefonem. – Pokręciła głową. – Czy wszyscy mężczyźni są tak gruboskórni? – zadawała sobie pytanie rozgoryczona. – Nie, to niemożliwe, żeby Ludwig był taki. – Przypomniała sobie jego czułe i delikatne dotknięcia, jego wzruszenie, kiedy się kochali po raz trzeci tamtej nocy. W oczach Lali zebrały się łzy. Zaciskała usta, żeby nie poddać się uczuciom żalu. I jeszcze w pamięci ten chłód ciotki i wszystkie jej bezwzględne zakazy.\nA może właśnie dlatego, że mamy wspólnego ojca, tak świetnie się z Ludwigiem rozumiemy – przyszło jej do głowy. – Dlaczego jest tak, że krewni, którzy nic o sobie nie wiedzą, a pokochają się, nie mogą być razem?\nPrzez niedomknięte drzwi do pokoju dziewczyny wsunęła się ładna, nieco już pulchna kobieta, o podobnych niebiesko-szarych oczach, wyrazistych ustach i bujnych włosach niemal identycznego koloru.\n– Cóż ty, dziecko, siedzisz taka strapiona? – Lala usłyszała pełen troski głos matki. Pogrążona w swoich rozważaniach, nie zauważyła jej wejścia. Anna w przypływie czułości pogładziła córkę po głowie.\nPrzecież nie mogę jej nic powiedzieć – myślała Lala, patrząc na pochyloną nad nią matczyną twarz.\n– Nic, mamo – starała się zbagatelizować własne rozterki – po prostu nie mam pomysłu na kolejne obrazki – wyjaśniła, wzruszając ramionami. – Alina pisze o roli kobiet w tej wojnie. Chce dać na pierwszą stronę cztery rysunki. – Zrezygnowana Lala bawiła się ołówkiem. – Powiedziałam jej, że najpierw muszę mieć tekst. Ona mi na to, żebym rysowała, co mi do głowy na ten temat przyjdzie. Ale ja ją znam, będzie to wszystko długo analizować, rysunki okażą się nie takie, jak trzeba, a ja będę miała w głowie mętlik.\n– Wiem, kochanie, jak to jest. Gdy nie ma w środku natchnienia, gdy coś nie wychodzi prosto z ciebie – tu Anna dotknęła serca pod lewą piersią – to rysunek czy obraz będą marne. Sama od kilku miesięcy nie mogę się uwolnić od jednego i tego samego motywu, a gdyby mi ktoś powiedział, że mam namalować mostek na Plantach, to pewnie bym tego nie zrobiła.\n– Jaki mostek, mamo? – zapytała zaciekawiona Lala.\n– Ten nad sadzawką, jak się idzie do pomnika harfiarza – odpowiedziała matka.\n– Narysowałaś go?\n– Tak, zrobiłam dwa rysunki pastelami. – Anna roześmiała się nagle. – Jeden nawet sprzedałam. I to za bardzo dobrą cenę.\nLala przypomniała sobie tysiąc koron i rysunek, który widziała w sypialni rodziców, kiedy matka dawała jej pieniądze na rzekomą wyprawę do Lanckorony. Pamiętała też, że odniosła wtedy wrażenie, iż mógłby to być jej własny, Lali, rysunek.\n– Mamo! – Dziewczyna zerwała się pod wpływem szalonej myśli. – Proszę mamę o zamknięcie oczu. Proszę mi opowiadać tamten dzień, kiedy siedziała mama na Plantach i rysowała.\nLala wyciągnęła jedną z szuflad i wyjęła z niej błękitną jedwabną apaszkę. Podeszła do Anny broniącej się ze śmiechem przed tym pomysłem.\n– Mamo, przecież czasem trzeba sobie pozwolić na odrobinę beztroski. – Zaklaskała Lala i patrząc na matkę, dodała poważnie: – I mamie, i mnie się taka chwila przyda.\nAnna siedziała teraz z zawiązanymi oczyma na łóżku córki. Oparta o ścianę, z lekkim uśmieszkiem na ustach, opowiadała o słonecznym wczesnojesiennym dniu, o kolorach, które nie miały nic wspólnego z tym, co widziała naokoło, o dwóch mężczyznach żartobliwie targujących się o cenę jej rysunku. Zwierzyła się nawet niefrasobliwie, że podpisała tamten sprzedany rysunek swoim panieńskim nazwiskiem.\n– Dlaczego, mamo? – spytała zaciekawiona Lala.\nZamyślona Anna powoli zdjęła apaszkę.\n– Nawet nie wiem, córeczko – odparła szczerze – po prostu przypomniały mi się lata młodości. Wierzyłam wtedy, że mam okruch talentu. Dziś niewiele z tego zostało.\nLala odwróciła się od sztalugi, podeszła do matki, usiadła przy niej i pocałowała ją w policzek.\n– Mamo, przecież gdyby nie ty – powiedziała cicho, po raz pierwszy w życiu zwracając się w tej formie do matki – ja nie umiałabym postawić jednej kreski. Mamo – objęła ją mocno – my jesteśmy z jednej gliny.\nAnna popatrzyła na sztalugi i na rysunek wykonany przez jej najmłodsze dziecko. Wszystko się zgadzało: pastelowe, somnambuliczne barwy różowego mostku, błękitu drzew i jasnoliliowej wody stawu.\nZe zdziwieniem spojrzała na córkę. W dole rysunku widniał podpis: „A. Zarańska. Kraków, IX 1918”.\nRudolf Katzner siedział w biurze Witosa, czekając, aż ten skończy rozmawiać przez telefon. Na biurku leżała odezwa z poprzedniego dnia podpisana przez członów Tymczasowego Rządu Ludowego Republiki Polskiej.\nDziennikarz wziął dokument do ręki. Nie zauważył, że pod nim znajdował się już odrobinę pogięty rysunek pastelami nabyty niecały miesiąc wcześniej na Plantach. Katzner skupił się na trzymanej kartce.\nMANIFEST LUDU POLSKIEGO\nNad skrwawioną i umęczoną ludzkością wschodzi zorza pokoju i wolności. W gruzy walą się rządy kapitalistów, fabrykantów i obszarników – rządy militarnego ucisku i społecznego wyzysku mas pracujących. Wszędzie lud pracujący dochodzi do władzy. I nie zaświta lepsza dola nad Narodem Polskim, jeżeli rdzeń i olbrzymia jego większość – lud pracujący – nie ujmie w swoje ręce budowy podwalin życia społecznego i państwowego. Nie może losem Narodu Polskiego nadal kierować Rada Regencyjna, przez obce, wrogie czynniki nam narzucona, która swoją ugodową i reakcyjną polityką, oddającą jednocześnie niemal dyktatorską władzę w ręce austriackiego żołdaka Rozwadowskiego, pcha lud polski ku przepaści.\n– Ma pan tam te swoje prawa wyborcze dla kobiet. – Witos skończył rozmowę telefoniczną i z lekkim uśmiechem wskazał dokument.\n– Mam tu coś jeszcze: piszecie, panowie, o nadziei, że Niemcy wypuszczą Piłsudskiego.\n– Tak – potwierdził Witos. – Punkt „f” części poświęconej relacjom z zagranicą.\n– Nie boi się pan, że zbyt blisko wam do komunistów z tą nacjonalizacją lasów, donacji i majoratów? Możecie mieć przeciwko sobie Kościół. Pan jako ludowiec znający wieś powinien wiedzieć, że to ryzykowne.\n– Katzner, przecież pan wie, że walki z Kościołem ani religią nigdy nie prowadziłem. Będąc jednak katolikiem, nie mogę się zgodzić, ażeby komukolwiek, a więc i biskupowi, podporządkować swoją wolę oraz wyzbyć się poglądów i zapatrywań w sprawach świeckich i obywatelskich. – Witos popukał palcem w manifest. – Myśli pan, że ja nie wiem, że mi się od kościelnych hierarchów oberwie za to, że piszemy wprost o równouprawnieniu wyznań? – Wzruszył ramionami. – Zawsze powtarzałem: oddajcie co cesarskiego, cesarzowi, a co boskie, Bogu. Bywało, że zachęcałem chłopów do walki z wojującymi księżmi, do zgody zaś z tymi, co tej walki nie prowadzili.\nRedaktor spojrzał na blat i dopiero wtedy spostrzegł leżący na nim rysunek.\n– Ciągle pan go nie oprawił – zauważył.\n– Rudolfie, przecież pan wie, że ja się na sztuce nie znam. Jeśli się panu podoba, to niech pan go weźmie. Przecież to w końcu pan za niego zapłacił. To było bodaj… tysiąc koron.\n– Nie, panie przewodniczący, to było tysiąc sto koron.\n– Tym bardziej zasługuje pan, żeby go mieć.\n– Dziękuję. Mam do tego dziełka sentyment – odezwał się Katzner, zabierając kartonik z biurka.\nCiekawe, jak zareaguje na niego znawca sztuki – pomyślał.\nPo bardzo pogodnym dniu pod wieczór zaczął siąpić zimny deszczyk. Na szczęście Alina zdążyła dojechać do redakcji, zanim rozpadało się na dobre. W drukarni poprosiła Zygmusia o to, by wniósł jej na górę przywieziony dorożką z domu materac, poduszkę i dwa koce.\nŹle się dzieje w zimne noce\nGdy szefowej noszę koce.\nZamiast domowego ciepła\nChłodek strychowego piekła…\n– wypalił gazeciarz, a jego pies na potwierdzenie celności wierszyka zaszczekał i zamachał radośnie ogonem.\n– Zygmuś, daj spokój – odezwała się Alina, nie podejmując żartobliwego tonu.\nCesarz wyczuł natychmiast jej nastrój, potulnie podkulił ogon i położył się na sienniku, spoglądając czujnie to na swego pana, to na dziewczynę.\n– Przy Sławkowskiej nocuje rodzina uciekinierów ze Lwowa. Jest tam chłopak niewiele młodszy od ciebie, ma na imię Władek. Brał udział w walkach o miasto. Wybacz, ale nie jest mi teraz do śmiechu.\n– Pani Alino, przecie ja wiem, co tam się dzieje. Słyszę tytuły huncwotów, co to „Ikaca” roznoszą.\n– Zygmuś, ja niby też wiem, ale gdy słuchałam opowieści tego Władka, to płakać mi się chciało, a musiałam wszystko notować.\n– Dlaczego oni uciekli z miasta? – zapytał rzeczowo.\n– Ojca im Ukraińcy zabili, a matka nie chce stracić syna. – Na samo wspomnienie tych opowieści dziewczyna wzdrygnęła się. – Muszę to wszystko teraz spisać.\nZygmuś, nie mówiąc już ani słowa, wziął pod pachę materac. Cała trójka ruszyła do redakcji.\nNa strychu Zygmuś zabrał się do rozpalania kozy.\n– Jeszcze mi szefowa zamarznie i znów będę musiał z „Ikacem” gonić.\nAlina siedziała teraz z notatnikiem przy stole i przeglądała zapiski.\n– Jak mam to napisać? – zadała sobie półgłosem pytanie.\n– Na maszynie. – Rzucił Zygmuś, rozdmuchując ogień.\nAlina nie mogła się już powstrzymać od śmiechu, na co ogon Cesarza zareagował energicznym machaniem.\n– Tyle to i ja wiem, ale on mi to wszystko opowiadał takim dziecinnym językiem, a nas czytają ludzie dorośli.\n– Szefowo, a czy ten pani Władek już zabił kogoś?\nTo pytanie było tak proste, że Alinę przeszedł dreszcz. Pamiętała jedno zdanie wypowiedziane przez chłopca między jedną a drugą łyżką chudej kartoflanki, którą naprędce wyczarowały Aniela z Wojciechową.\n– Trza strzelać z daleka, wtedy nie widać twarzy, do kogo się celuje – powtórzyła.\n– Znaczy zabił, a jeżeli zabił, to jest już dorosły. – Zygmuś jeszcze nigdy nie patrzył na Alinę tak poważnie. – Po czemś takim on już nie jest dzieckiem. Pani pisze po dorosłemu.\nZygmuś zamknął drzwiczki kozy i otrzepał ręce.\n– Materac położyłem przy piecu, będzie szefowej cieplej. – Chłopak gwizdnął cicho. – Cesarz, idziemy!\nAlina usiadła do maszyny. Szybko wybierała wskaźnikiem litery i zapamiętale uderzała w klawisze swojej mignon. Na górze strony, pośrodku, napisała „Dorosłość Lwowskiego Dwunastolatka”, a pod nim pierwszy śródtytuł „Nasza paczka”.\nByle nie uronić nic z zaśpiewu lwowskiej polszczyzny – pomyślała i zaczęła stukać w klawisze.\nNaszą paczką komenderuje Ferdek, syn dozorcy domu z ulicy Kalecza. Należą do niej chłopaki z naszej kamienicy na Lelewela 17. Jest wielu jeszcze chmyzów mieszkających w najbliższej okolicy. Jesteśmy nierozłączną grupą znaną i liczącą się na Łyczakowie, a w czasie „walk” z innymi – my z Lelewela 17 zawsze byliśmy sztabem i dowództwem. Na podwórzu śpiewaliśmy nasz hymn „My jesteśmy jacy tacy, ali zawsze wolni ptacy”, a poza domem, na łyczakowskich gankach, zabronioną przez mamę groźną piosenkę „Kto si z naszej bandy śmieji, tego zaraz krew zaleji”.\nPrzerwała pisanie. Usiłowała wyobrazić sobie chłopaków biegających po lwowskich ulicach.\nParę lat temu może i Szymon biegał z korkowcem po Łyczakowie. – Uśmiechnęła się do siebie. – Nonsens, państwo Haseferowie nigdy by nie pozwolili, żeby ich syn biegał po ulicach z bandą chłopaków.\nSpojrzała na wiszący obok drzwi duży fabryczny zegar hamburskiej manufaktury z symbolem dwóch skrzyżowanych strzałek w dole cyferblatu. Dochodziła dziesiąta. Alinie zaczęła dokuczać cisza panująca w redakcji, więc wstała od maszyny i podeszła do szafki patefonu. Zakręciła korbką i po chwili cały strych wypełniły modre Fale Dunaju. Dziewczyna przez chwilę kołysała się w rytm muzyki, wtem rozłożyła ręce, przymknęła oczy i najpierw nieśmiało, a potem coraz bardziej energicznymi, choć kulejącymi pas zaczęła tańczyć.\nWe frazy walca wdarł się dzwonek telefonu. Nie wyłączając patefonu, Alina podeszła do aparatu i ujęła w dłoń słuchawkę.\n– Redakcja „Iskry” – powiedziała do tubki mikrofonu.\n– Miałem cichą nadzieję, że w taką noc kogoś jeszcze u was zastanę – posłyszała głos Katznera. – Miło mi, że to pani – odezwał się szarmancko. – Słyszę, że pani w bardzo tanecznym nastroju – zagadnął, robiąc aluzję do muzyki Straussa.\n– Nie, to nic takiego – odpowiedziała zakłopotana Alina. – To prezent od papy, ale mamy na razie tylko trzy płyty, więc puszczamy je w kółko. – Roześmiała się. – Zaraz wyłączę.\n– Proszę zostawić. Ja zaraz spieszę na dworzec.\n– Wyjeżdża pan?\n– Nie. Muszę skorzystać z kolejowego telegrafu. Inna łączność z Warszawą szwankuje.\nAlina czuła, że Rudolf jest wyraźnie podekscytowany.\n– Niechże pan powie, co się wydarzyło! – nie wytrzymała.\n– Czy mógłbym potem na chwilę zajrzeć do pani? Przed chwilą znów telefonował do mnie z Berlina hrabia Kessler. Historia nabiera przyspieszenia.\n– Bardzo proszę – zgodziła się Alina. – Dziś będę tu nocowała.\nDopiero po chwili zorientowała się, że mógł to niewłaściwie odebrać. Odłożyła słuchawkę, po raz kolejny nastawiła płytę i tańcząc, pomyślała: A co mi tam…\nDo berlińskiego hotelu Continental dojechali samochodem, który van Gülpen musiał co i rusz to zatrzymywać na Neustädtische-Kirchenstrasse. Mijali grupy demonstrantów idące od strony Under den Linden w kierunku dworca Friedrichstrasse. Już przed hotelem kierowca energicznie chwycił skromne bagaże komendanta i pułkownika i sumitując się, wszedł pierwszy do budynku. Za szerokimi przeszklonymi drzwiami czekał już na nich maître d’hôtel, który po głębokich ukłonach poprowadził całą trójkę na pierwsze piętro. Na końcu obitego brązowo-złotym aksamitem korytarza znajdowały się dwa apartamenty. Minęła ich, płacząc, ładna fertyczna dziewczyna w mundurku pokojówki. Idący sztywno z przodu, szpakowaty szef Continentalu skarcił ją krótko:\n– Marie! Ruhe! Sie sind bei Dienst!\nDopiero gdy służąca zwróciła się ku idącym, Piłsudski zauważył jej rozradowaną twarz.\n– Widzisz – zwrócił się do Sosnkowskiego – ona się cieszy. Cieszy się na rewolucję…\nZaledwie Komendant zdążył się rozgościć w swoim pokoju, usłyszał dyskretne pukanie. Na korytarzu za drzwiami stał Harry Kessler w towarzystwie przysadzistego mężczyzny z króciutko przystrzyżoną resztką włosów. Jego paradny mundur ze zdobnymi epoletami pełen był baretek najprzeróżniejszych odznaczeń księstwa bawarskiego i Prus. Piłsudski spojrzał na niego pytająco.\n– Hugo, Max hrabia Lerchenfeld – przedstawił się krótko.\n– Wiem, kim pan jest, hrabio. Świat polsko-niemieckiej polityki nie jest zbyt duży.\n– Panie ministrze, czy moglibyśmy chwilę porozmawiać w cztery oczy? – gość zwrócił się do Piłsudskiego.\nKomendant zapraszającym ruchem ręki wskazał stojący przy ścianie apartamentu okrągły stolik kawowy. Siedzieli dłuższą chwilę, milcząc.\n– Panie hrabio, ułatwię panu zadanie – odezwał się Piłsudski. – Proszę przejść do rzeczy i powiedzieć, jakież to przeszkody pojawiły się jeszcze na drodze mego powrotu do Warszawy.\n– Doskonale pan wie, że Warszawa jest za mała, żeby pomieścić takie dwie osobowości jak pan i niemiecki gubernator.\n– Ma pan rację. Tyle że ja tam będę u siebie, a Hans Beseler, rzekłbym, wręcz przeciwnie. A pan, panie hrabio, jako przedstawiciel Niemiec przy tak zwanej Radzie Regencyjnej w Warszawie wie lepiej ode mnie, jakie są tam nastroje.\n– Ale niemieckie wojsko w Królestwie ciągle mu podlega… – zauważył ostrożnie hrabia.\nPiłsudski spojrzał spod oka na Lerchenfelda i odezwał się twardo:\n– Jeszcze rok temu brałbym pana słowa poważnie. Dziś macie kłopot na ulicach Berlina i bardziej potrzebujecie waszych chłopaków tu niż w Warszawie. Obaj o tym doskonale wiemy.\n– Musimy mieć pisemne gwarancje – długie, spiczaste wąsy Lerchenfelda poruszały się nerwowo – że nie przedsięweźmie pan żadnych kroków przeciwko naszemu państwu.\n– Panie hrabio, moje zwolnienie zostało mi zakomunikowane jako decyzja rządu niemieckiego bez żadnych zastrzeżeń. – Piłsudski wstał z krzesła. – Żałuję bardzo, żem wcześniej o tym nie wiedział, bo grubo bym się namyślał, czy w podobnych okolicznościach skorzystać z ofiarowanej mi wolności.\nHrabia Lerchenfeld podniósł się powoli i stanął naprzeciw Piłsudskiego. Obaj mężczyźni, w podobnym wieku, mierzyli się wzrokiem.\n– Ponieważ żadnych oświadczeń ani panu, ani gubernatorowi Beselerowi udzielić nie jestem w stanie – polski minister wyraźnie kończył spotkanie – możecie odwieźć mnie z powrotem do Magdeburga. Co pan na to?\nW mieszkaniu Biernackich przy Sławkowskiej wszystko było tej nocy postawione na głowie. Pokój starszych sióstr zajęła pani Wolffowa z córeczką, a w pracowni Lali umieszczono Władka, z którym Alina spędziła długi czas na rozmowie o lwowskich wydarzeniach i na robieniu notatek. Ignacy już od długiego czasu sypiał albo poza domem, albo w swoim gabinecie na nowej rozkładanej sofie, która kilka miesięcy wcześniej zastąpiła wysłużony fotel stojący przez lata w rogu tego pokoju. Już po kolacji Lala wsunęła się do sypialni rodziców.\n– Przytuli mama swoją najmłodszą córeczkę? – spytała, udając małą dziewczynkę.\nAnna uchyliła kołdrę i po chwili leżały w milczeniu obok siebie.\nLala patrzyła w sufit, na którym wszystkie cienie tkwiły martwo w bezruchu. Latarnie od ulicy umieszczone były sztywno na żeliwnych słupach. Od podwórza, w pokoju Lali, było zupełnie inaczej. Tam między oficyną a frontową kamienicą przerzucona była metalowa lina, na której umieszczono gazową lampę. Tańcząc z wiatrem, sprawiała, że na suficie pracowni Lali odbywał się nocą niekończący się taniec cieni.\n– Dlaczego w naszej rodzinie w ogóle się nie rozmawia? – spytała nagle matkę.\nAnna oparła się na łokciu i popatrzyła na córkę.\n– Pamiętasz wizytę Alfonsa Muchy u nas w domu? Miałaś wtedy bodaj jedenaście lat.\n– Boże! Pamiętam. – Lala zaczerwieniła się. – Wstydzę się tego do dziś. Bałam się pokazywać swoje bohomazy i wzięłam mamy rysunki.\nAnna wstrzymała oddech. Dopiero teraz, po prawie dziesięciu latach, uzmysłowiła sobie, że wtedy nie zwróciła uwagi na to, jakie obrazki oglądał Mucha. Pamiętała jedynie słowa słynnego czeskiego grafika i swoje wrażenie, że nie mówił o zdolnościach Lali, tylko o plastycznych umiejętnościach jej, Anny.\n– Przecież do tej pory masz talent, mamo – po raz drugi w życiu Lala użyła tej formy, zwracając się do Anny. – Dlaczego nic z tym nie robisz? Przecież wtedy on się od razu zorientował, że nie mogła tych improwizacji na temat Czterech pór roku narysować dziewczynka w moim wieku…\nMoże ominęła mnie wtedy życiowa szansa – myślała Anna. – Może moje życie potoczyłoby się inaczej, gdyby on wiedział, że to rysunki moje, a nie mojego dziecka.\nPołożyła się na wznak i tak jak córka patrzyła w sufit. Zaczęła mówić na wpół do Lali, na wpół do siebie.\n– Pytałaś, czemu nie rozmawiamy. Biernaccy mają swoje tajemnice, chronią je skrzętnie. A to nie pomaga w rozmowach. Zarańscy mówili jedynie o pogodzie, jedzeniu i ubraniach, a siostry zakonne w instytucie panien dobrze urodzonych – te ostatnie słowa wymówiła z gorzką ironią w głowie – umiały rozmawiać tylko z Bogiem, a nie z nami.\n– Przecież pamiętam, jak nam mama opowiadała wymyślane bajki, jak bawiłyśmy się w ruinach lanckorońskiego zamku, a mama tworzyła dla nas całe legendy o uwięzionych księżniczkach, a potem wieczorami nam to wszystko mama rysowała.\nMatka uśmiechnęła się, ale w otaczającym mroku Lala nie mogła tego zobaczyć.\n– Tak, to były przez kilka lat miłe wakacje – uśmiech na twarzy Anny powoli zanikał – ale teraz jesteście dorosłe i legendy waszej matki nie są wam już potrzebne.\n– Mamo, to przecież nieprawda…\nAnna usiadła nagle na łóżku. Zapaliła świecę ze szklanym abażurem. Lala patrzyła na jej zaokrąglone kształty, obfite piersi pod nocną koszulą, zmarszczki wokół oczu. Podziwiała jednocześnie gładką cerę matki i ciągle błyszczące oczy.\n– Coś ci powiem, Lalu.\nDziewczynie zrobiło się nieswojo. Matka patrzyła jej prosto w oczy.\n– Wam nie tylko nie są już potrzebne legendy o księżniczkach, które opowiadała wasza matka, was po prostu nie interesuje, co matka miałaby do powiedzenia w jakiejkolwiek kwestii. – Kobieta wstała z łóżka i podeszła do etażerki. Napełniła kieliszeczek nalewką i wychyliła go jednym haustem. Nalała drugi. Oparła się o etażerkę i patrzyła na córkę, lekko mrużąc oczy.\nObserwuje mnie, tak jakby się zastanawiała, jakim jestem człowiekiem. – Lali zrobiło się zimno od tego spojrzenia.\n– Jestem z was dumna, że podjęłyście to ryzyko z gazetą. Ale jest mi źle, że dla własnych córek, które urodziłam, kochałam, wykarmiłam – przez niebieski batyst uniosła do góry lewą pierś – stałam się zupełnie przezroczysta.\nLala była jak sparaliżowana słowami matki. Gorączkowo zastanawiała się, co odpowiedzieć, Anna zaś bezlitośnie ciągnęła dalej:\n– Drukujecie „Iskrę” na maszynie ojca. Ciotka pisze porady lekarskie. O waszej trójce już nie mówię, bo wasz wkład w to pismo jest oczywisty. Nawet Wojciechową wypytywałyście o kuchenne porady na wojenną mizerię rynkową. Z każdym numerem biegacie do babki… Rozumiem: rodzinny autorytet.\nPaulina Gałązka na planie serialu TVP Drogi wolności\nW tle zdjęcie: Kraków Rynek Główny, 1929; fot.: nac.gov.pl;\nKoncern Ilustrowany Kurier Codzienny – Archiwum Ilustracji\nWiedeń, Franz Josef – Kai / Lebrecht Music & Arts / Alamy Stock Photo\nCopyright © Stanisław Krzemiński, 2017


„Niewiasta” z 12 rozdziału Księgi Objawienia, czyli kłamstwo Kościoła Rzymskiego – Społeczność Biblijna Zdrowa Nauka\n„Niewiasta” z 12 rozdziału Księgi Objawienia, czyli kłamstwo Kościoła Rzymskiego\nKalendarz Kościoła Rzymsko-Katolickiego jest bogaty w wiele świąt. Poza ogólnie przyjętymi: Bożym Narodzeniem w grudniu oraz Wielkanocą w kwietniu, mamy szereg innych świąt które czczą wydarzenia z przeszłości lub postaci przewijające się przez cały okres trwania chrześcijaństwa. Jest jednak jedno szczególne święto, któremu należy się przyjrzeć. Zwrócić na nie uwagę z powodu miesiąca jaki obecnie mamy. Praca pisana jest w maju. Maj został szczególnie „podarowany” Maryi – matce Jezusa. Odbywają się nabożeństwa majowe z modlitwą bezpośrednio skierowaną do matki Jezusa. 3 maja jest święto Najświętsza Maryja Panny Królowej Polski Tego też dnia w parafiach rzymskich czytane są przynajmniej dwa fragmenty z Nowego Testamentu. Jeden z Ewangelii, drugi z Objawienia. Przyjrzyjmy się kontekstowi obu fragmentów oraz tłumaczeniu z jakim spotykamy się w KRK.\nPierwszy fragment jaki słyszymy:\n(25) A stały pod krzyżem Jezusa matka jego i siostra matki jego, Maria, żona Kleofasa, i Maria Magdalena.(26) A gdy Jezus ujrzał matkę i ucznia, którego miłował, stojącego przy niej, rzekł do matki: Niewiasto, oto syn twój! (27) Potem rzekł do ucznia: Oto matka twoja! I od owej godziny wziął ją ów uczeń do siebie.\nTłumaczeniu Kościoła Rzymskiego\nPierwszy fragment z jakim się spotykamy jest dosyć prosty do interpretacji. Jednak z przekazu jaki słyszymy płynie dla nas (chrześcijan) nauka, aby każdy przyjął matkę Jezusa do swojego serca i pozwolił się jej prowadzić. Aby stała się ona współuczestniczką całego planu zbawienia. Dlatego Jezus powiedział do swojego ucznia – oto matka Twoja – aby każdy chrześcijanin, miał świadomość że Maria jest matką każdego z nas i zasługuje na zaszczytne miejsce w naszym życiu chrześcijańskim.\nPowyższy fragment informuje nas o:\nNa krzyży znajduje się Jezus Chrystus\nPod krzyżem stoi Maria (Jego matka), jej siostra Maria, Maria Magdalena, uczeń Jezusa\nJezus ujrzał ucznia i matkę\nDo niewiasty (swojej matki) powiedział oto syn twój (wskazując na ucznia)\nDo ucznia powiedział oto matka Twoja\nOd tego momentu uczeń wziął ją do siebie\nCzynienie z tego fragmentu Biblijnego uniwersalizmu dla każdego chrześcijanina jest nadużyciem i wczytywaniem w tekst rzeczy których tam nie ma.\nDlaczego Jezus przekazuje swoją matkę swojemu uczniowi, jeżeli protestanci uważają że miał młodsze rodzeństwo?\nPonieważ bracia Jego, nie wierzyli w Niego jako mesjasza. Mówi nam o tym fragment z Ewangelii Jana:\nJezus wolał przekazać swoją matkę, która była Jego wyznawczynią w ręce ucznia, który w niego wierzył. Gwarantowało to opiekę, troskę i szacunek.\nDrugi fragment jaki słyszymy jest z Objawienia Jana z rozdziału 12\n„(1) I ukazał się wielki znak na niebie: Niewiasta odziana w słońce i księżyc pod stopami jej, a na głowie jej korona z dwunastu gwiazd; (2) a była brzemienna, i w bólach porodowych i w męce rodzenia krzyczała. (3) I ukazał się drugi znak na niebie: Oto ogromny rudy smok, mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem diademów; (4) a ogon jego zmiótł trzecią część gwiazd niebieskich i strącił je na ziemię. I stanął smok przed niewiastą, która miała porodzić, aby, skoro tylko porodzi, pożreć jej dziecię. (5) I porodziła syna, chłopczyka, który rządzić będzie wszystkimi narodami laską żelazną; dziecię jej zostało porwane do Boga i do jego tronu. (6) I uciekła niewiasta na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga,…”\nTłumaczenie Kościoła Rzymskiego\nZ fragmentu powyżej możemy odczytać że Matka Jezusa była odziana w słońce, a pod jej stopami znajduje się księżyc. Ma na głowie koronę z gwiazd. To dowodzi, że jest Ona królową, która rządzi i odbiera chwałę. Urodziła Ona Syna (Jezusa) zbawiciela, który został zabrany do nieba przed smokiem. Maria natomiast zbiegła na pustynie, gdzie Bóg przygotował jej miejsce.\nUkazał się wielki znak na niebie\nPojawiła się niewiasta odziana w słońce i księżyc ma pod stopami\nMa koronę z dwunastu gwiazd\nByła brzemienna i w bólach i mękach rodziła\nUkazał się drugi znak na niebie – ogromny rudy smok\nStanął smok przed niewiastą aby pożreć jej dziecię\nPorodziła syna, który rządzić będzie wszystkimi narodami\nDziecię zostało porwane do Boga\nNiewiasta ucieka na pustynię\nKościół Rzymski widzi w powyższym zapisie, matkę Jezusa – jako królową nieba i ziemi\nKim jest niewiasta z 12 rozdziału księgi Objawienia?\nW poniższym opracowaniu skupimy się głównie na odpowiedzi, kim jest niewiasta. Jest to nasz główny wywód tego opracowania, jako kontra do kłamliwej nauki kościoła rzymskiego.\nNie była to kobieta fizycznie, lecz symbol mający pokazać Izrael. W Starym Testamencie Izrael był przedstawiony jako małżonka Boga\n(5) Bo twoim małżonkiem jest twój Stwórca – jego imię Pan Zastępów – a twoim Odkupicielem Święty Izraelski, zwany Bogiem całej ziemi. (6) Gdyż Pan uzna cię znów za małżonkę, niegdyś porzuconą i strapioną w duchu. Bo czy można wzgardzić małżonką poślubioną w młodości? – mówi twój Bóg.\nKsięga Izajasza 54, 5-6\n(6) W czasach króla Jozjasza rzekł Pan do mnie: Czy widziałeś, co uczyniła odstępna żona, Izrael? Chodziła na każdą wysoką górę i pod każde zielone drzewo i tam oddawała się nierządowi. (7) Nawet wtedy jeszcze myślałem, że gdy uczyniła to wszystko, powróci do mnie, lecz nie powróciła. I widziała to niewierna jej siostra – Juda. (8) Widziała także, że Ja właśnie z powodu wszystkich cudzołóstw odrzuciłem odstępną żonę, Izraela, i dałem jej list rozwodowy. Jednak jej siostra, niewierna Juda, nie ulękła się, lecz poszła i także oddawała się nierządowi;\nKsięga Jeremiasza 3,6-8\n(32) Ale żoną cudzołożnika, która zamiast swojego męża przyjmuje obcych.\nKsięga Ezechiela 16,32\nFakt, że ubrana była w słońce, symbolizuje pełnię jej chwały, doniosłość oraz pokazuje, że Izrael zostanie wywyższony i że jest narodem obietnicy, który dostąpi zbawienia i posiądzie królestwo. Księżyc znajdujący się pod stopami kobiety może nawiązywać do Bożego przymierza z Izraelem. Nów księżyca był okresem, w którym uwielbiano Boga. Dwanaście gwiazd zaś oznacza dwanaście plemion Izraela. Izrael często przedstawiany był jako rodząca matka, gdyż przez całe stulecia cierpiał i wyczekiwał nadejścia Mesjasza, który miał zniszczyć szatana i śmierć i zapoczątkować nastanie królestwa.\nKsięga Izajasza 26,17\n(13) Ogarniają go bóle rodzącej, lecz on jest dzieckiem niemądrym, gdyż nie przebija w czasie właściwym matczynego łona.\nKsięga Ozeasza 13,13\n„Kobieta” ta była śmiertelnym wrogiem szatana, który pojawia się pod postacią smoka trzynaście razy w księdze. Pragnie on zabić kobietę zanim ta da życie dziecku, które będzie w stanie go zgładzić. Szatan, który nie mógł zapobiec narodzinom Chrystusa z dziewicy, starał się zabić Go za pomocą wywołania rzezi niewiniątek, będącej rozporządzeniem Heroda\nPomimo starań szatana o zgładzenie Izraela oraz mesjańskiej linii pochodzenia, Jezus i tak przyszedł na świat, tak jak zapowiedzieli to prorocy. Dziecko zostało porwane do Boga – Mowa tu o wniebowstąpieniu Chrystusa. Bóg będzie starał się ochronić Izrael przed działaniem szatana. Ukryje go więc na pustyni.\nCiekawe jest to, że w czasie czytania Objawienia 12 w KRK czytający kapłan nie kończy zdania w wersecie szóstym. Odczytany zostaje jedynie fragment do momentu:\n(6) I uciekła niewiasta na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga,…\nNie czyta się natomiast dalszej części tego wersetu. Mianowicie:\n„… aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. „\nProblem pojawia się w momencie interpretacji szóstego wersetu przez KRK. Otóż, mamy tutaj problem dotyczący przeszłości, jak i przyszłości. Wiemy że dziecię już się narodziło i Jezus wstąpił do Ojca.\nCo natomiast z niewiastą?\nJeżeli byłaby to Maria, to w którym momencie będzie przebywać na pustyni? Biblia nic nie mówi, aby znajdowała się na niej 3,5 roku i aby była tam żywiona przez Boga. Interpretacja, jakby był to werset odnoszący się do wydarzeń przyszłych, także jest marnym wytłumaczeniem. Musielibyśmy założyć, że matka Jezusa zstępuje z nieba i zostaje obsadzona przez Boga na pustyni (???). Totalna niedorzeczność. Końcówka wersetu szóstego tzn okres „tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni” odnosi się do momentu gdzie wielu Żydów zacznie uciekać, aby ocalić swoje życie, Bóg zachowa ich przez ostatnie 1260 dni (czyli czterdzieści dwa miesiące lub inaczej trzy i pół roku) składające się na Wielki Ucisk.\nNiewiasta z dwunastego rozdziału Księgi Objawienia, nie symbolizuje w sposób dosłowny matki Jezusa. Jest to Izrael, który został tutaj podobnie jak w Księgach Starego Testamentu przedstawiony jako niewiasta, rodząca w bólach i uciekająca na pustynię. Kościół Rzymski w sposób celowy wprowadza błędna interpretacje tego rozdziału, nadając rolę matki Jezusa – której nie pełni.


„MYŚLI I EMOCJE – ZIARNO DLA UMYSŁU” – M-forum A.V Live.\nKategorie Wybierz kategorię ” POLSKIE MEDIA INTERNETOWE ESTETYKA I KULTURA” (25) „DOBRE PORADY” (181) „INFO NIUS „ (13 440) „MAT. J.CALEIB” (1 910) (Grażyna Rebeca) (874) 2 FALA PANDEMII W POLSCE (222) ANALIZA (6 605) AUTOR GABI (1 154) bZIK (684) COVID-19 (2 761) DOBRE FILMY lektor pl (82) DOSTĘPNY TYLKO W PREMIUM (508) E-book (2) FILM DOKUMENTALNY (67) gospodarka polska :-) (591) gospodarka światowa (556) Grazyna Rebeca (2) HISTORIA (930) INFO . NIE DLA IDIOTÓW (40) KRYMINALNE (227) KULTURA (92) LEGENDY , MITY (9) MEDYCYNA (1 418) MEDYCYNA NATURALNA (66) MILITARIA KONFLIKTY (381) MIŁOSĆ (77) MZYKA (37) NATURA (257) NAUKA (294) NOWE TECHNOLOGIE (595) NWO (198) POLECANE PRZEZ JACK CALEIB (16) POLITYKA POLSKA (789) POLITYKA ŚWIAT (2 135) PRAWO (778) PROPAGANDA (57) PROPAGANDA – STRACHU (16) PROTEST – DEMONSTRACJA (149) SEKS – SEX (330) SPORT (219) STYL ZYCIA (236) TAJEMNICE SWIATA (595) TRADYCJA (13) Uncategorized (43 845) WYDARZENIE (846) ZDROWIE (1 959) ZIOŁA (34) ZJAWISKA NIEWYJAŚNIONE (29) ZJAWISKA PARANORMALNE (7) ZMIANY KLIMATYCZNE (90) ŁAMANIE PRAW CZŁOWIEKA (527) ŚWIRY I AWANTURNICY (180)\n„MYŚLI I EMOCJE – ZIARNO DLA UMYSŁU”\nStrach jest przyczyną tego, że tworzymy wokół siebie negatywne myśli, które są przeciwieństwem prawdy. Nasze nieświadome i błędne myślenie manifestuje się na zewnątrz ujawniając nasz wewnętrzny stan i nasze przekonania. Tak, więc objawiamy na zewnątrz naszą ciemność, wiele rzeczy wydaje się nam realne, ale tak nie jest. To jest nic innego tylko iluzja.\nCo robić, aby się pozbyć negatywnego myślenia?\nPrzede wszystkim opanować fale strachu, nie dać ponieść się niskim emocjom, zwrócić się do swojego wnętrza i poprosić umysł aby zawrócił. Kiedy stworzymy wokół siebie potężny mur strachu nie jest to łatwe powiedzieć sobie tylko – uspokój się, nic się nie dzieje, wszystko będzie dobrze …. tutaj musimy już nad sobą trochę popracować.\nW chwili nacisku fali strachu na nasz umysł dobrze jest natychmiast wypowiedzieć afirmację do naszych negatywnych emocji:\nWybaczam wam zupełnie,\nwięc pozostawcie mnie w spokoju.\nI zwrócić się do swojej podświadomości …\nwymaż te wszystkie negatywne myśli i nie przyjmuj\nżadnych zapisów prócz prawdy, tak jak ją utwierdzam.\nOczywiście utwierdzamy ją w pozytywny sposób.\n„Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli.”\nWiadomo, że pobożny umysł jest potężny, a w nim mieszka prawda i tworzy prawdziwe oświadczenia, toteż każdego dnia wypowiedz na głos słowa:\nUwalniam Boga całym sercem swoim,\ncałą duszą, całą myślą swoją i całą siłą swoją.\nDużo ludzi nie wierzy w świat demonów, a ich królestwo współistnieje z naszym światem, podobnie jak życie pozagrobowe.\nDuchy i zjawy są wszędzie wokół nas, ale nie pozwól sobie, aby z tego powodu twój umysł umierał ze strachu. Wiele z nich jest tak samo zagubionych jak żyjące istoty, w których brakuje światła i miłości, stąd szybko wnika w nich strach, a ich myśli błądzą w ciemności. Człowiek lękliwy, strachliwy, musi zacząć nad sobą pracować, aby nie był taki zagubiony. W chwili kiedy wzmocni swój umysł będzie kroczył przez życie odważniej.\nNie można także reperować problemów ratując się ucieczką, to jest potężna duchowa niedojrzałość, wprzódy starajmy się pewne rzeczy wyjaśnić, zrozumieć, mocniej naświetlić i uwolnić się od własnego piekła, które stwarzamy sobie we własnym umyśle, często obwiniając za to inne osoby. Strach i lęk nie jest dobrym doradcą, podobnie jak tchórzostwo, które na pewno nigdy nie rozwiąże problemu, oddali go tylko w czasie. Ale wówczas należy oczekiwać, że wybuchnie z wielokrotną siłą i stworzy sytuację, gdzie nie ma już drogi ucieczki. I tak sami prowadzimy do większego zagubienia, tutaj podpisujemy na siebie wyrok i płacimy dużą cenę, tworząc więzienie dla naszego umysłu, zamiast poznać prawdę i wyjść jej naprzeciw. Tylko tędy jest droga do wolności.\nAby wznosić własny umysł, wyprowadzić go z ciemności i dodać mu odwagi, afirmujmy:\nNie akceptuję ani nie przyjmuję żadnych uwarunkowań od innego środowiska, ani od niczego co mnie otacza, jedynie od Boga, od Dobra, od mojego Jam Jest.\nJuż czas to wiedzieć, że negatywne myśli mają większy wpływ na nasze życie, niż pozytywne. Pozytywne nie wywołują takich silnych emocji. Aby przeciwdziałać negatywnym myślom trzeba tworzyć więcej pozytywnych.\nNegatywne emocje zawsze do nas wracają bez względu na poziom rozwoju duchowego, ale my musimy być wytrwali w swojej pracy i nie pozwolić, aby nas zdominowały. Jeśli zaczynasz zdawać sobie sprawę, że nakręca się w twoim umyśle spirala negatywnych myśli, zatrzymaj się i bądź świadomy tego co się dzieje, znajdź przyczynę tej burzy umysłu i spróbuj rozładować to napięcie. Najlepiej wziąć kilka głębokich oddechów, wypić szklankę wody, i wypowiedzieć słowa:\nW Imię Boga Wszechmogącego i Miłosiernego, odejdźcie ode mnie wszystkie negatywne energie. Niech się tak stanie. Dziękuje Ci za to Boże i ufam Ci całkowicie!\nMusisz okazać się silniejszy i wykop te negatywne myśli ze swojego umysłu. Wiedz o tym, że to są złodzieje twojego spokoju. Przez ich oddalenie staniesz się silniejszym człowiekiem, ucieczka tylko cię osłabi.\nUnikaj także bycia z grupami ludzi, którzy cały czas myślą negatywnie, napędzają fale strachu i pompują w ciebie i w siebie negatywne energie … wkrótce i ty spodziewaj się być podobny do nich … ciężko jest takich ludzi prostować; spróbuj, a zobaczysz jak się na ciebie rozgniewają, natychmiast będą chcieli zmienić punkt twojego widzenia.\nByć pozytywnym, znaczy także wykasować wszystkie negatywne słowa ze swojego słownika, szczególnie przekleństwa. Niektóre wydają się być małe, drobne, nic znaczące, ale potrafią wpłynąć na nasze życie. W swoim umyśle i sercu bardziej skup się na wdzięczności, pomocy innym osobom i staraj się w każdej chwili żyć świadomie, w każdej jednej sytuacji, czy ona jest dobra, czy zła. Wiadomo, że w naszym życiu nie unikniemy ciężkich doświadczeń, nie uciekniemy przed wieloma sprawami, musimy się z nimi zmierzyć. Bywa nawet, że konfrontacja może być dość ostra, ale w każdej dyskusji, sporze, można obniżyć wysokie tony, wprowadzić więcej spokoju, przez co otworzy się bardziej prawdziwy obraz zaistniałego konfliktu. Kryzysy emocjonalne mogą pojawić się u wszystkich ludzi, szczególnie kiedy się je niewinnie obwinia lub czyni się to całkiem świadomie.\nEksplozja takich niewinnych oskarżeń bywa przykra dla każdego człowieka, nawet zasmuci mędrca, który także będzie domagał się prawdy i zadośćuczynienia. I nie dlatego, że chce ratować własny honor, tylko oczekuje prawdy i sprawiedliwości, bo prawdziwa mądrość na tym się opiera. Takie działanie jest obowiązkiem moralnym każdego dziecka światła, szczególnie w obecnym świecie, kiedy całkowicie upada ludzka moralność i dochodzi do dehumanizacji naszego życia, kiedy moralność stała się pustym słowem.\nInną rzeczą jest ciągłe kłamstwo i oszukiwanie. Na nikogo nie wpływa pozytywnie jeśli ciągle musimy przesiewać przez gęste sito cudze słowa, działania, wtedy jest niezmiernie trudno współbrzmieć i współdziałać z taką osobą, wcześniej czy później dojdzie do zgrzytów. Tak jest w wielu związkach, które zamiast być harmonijne, jednolite, tworzyć wspólne brzmienie, coś tam kombinują za plecami drugiej osoby.\nW takim przypadku musimy zwracać uwagę na własną intuicję, bo to wszystko co tworzy w nas sygnały zmysłowe (podejrzenia) wyzwala się ze strumienia energii drugiej osoby i budzi w nas niepokój. Żona rzadko kiedy się myli, że zdradza ją mąż … a taki stan rzeczy nie wpływa na nią pozytywnie. Wewnętrzna mądrość mówi: nie daj się ponieść … ale inne uczucia wytrącają ją z równowagi i wtłacza się w jej umysł negatywna energia spychając klarowne myślenie na inne tory. Zaczynają się rozmowy same z sobą, które czynią nas mniejszymi i gorszymi, niż jesteśmy w rzeczywistości, a jeszcze w dodatku partner potrafi nam to zatwierdzić.\nTutaj odsłania wielkość własnego światła, ale niestety niszczy nasze emocjonalne pola, które później niełatwo odbudować. Wiadomo, że w takim przypadku będzie w nas dość długo wielki opór przed tą osobą, co oczywiście nie pozwala nam iść naprzód. Próbujemy wyłączyć te procesy, naprawiamy własne poczucie wartości lecz to trwa w czasie. Czasami mija dość dużo czasu zanim ponownie stajemy się czystym kanałem światła i wchodzimy na wyższe wibracje.\nJeśli wprowadzimy w swój umysł spokojny rytm możemy przepłynąć nawet katamaranem przez Pacyfik, bo nic nie zakłóci twojego spokojnego serca. Ale kiedy tworzymy w sobie negatywne myślenie otwieramy drzwi, przez które wnika strach, a przez wielkie burze nasza podróż przez ocean nie bardzo jest możliwa, w dodatku na katamaranie. Szukamy większego zabezpieczenia.\nNawet kiedy na spokojnym oceanie będziemy się zamartwiać o naszą łódź, to nie zdziwmy się jak ta szybko się wywróci. Negatywne myślenie kradnie nasze marzenia, ogranicza pole naszych działań.\nPozytywne myślenie rozwija każdy aspekt naszego życia, odtąd nie żyjemy w szablonie tylko w świecie bez ograniczeń, wówczas może być tylko dobre życie. Toteż warty jest wysiłek, by wybudować w sobie pozytywne myślenie. Wiele ludzi buduje świadomie dużą ilość własnych szablonów …. najlepiej to widać u ludzi mentalnie zakłóconych – obsesja na jakimś punkcie trzyma nas na smyczy, nawet nadmierna religijność, niemożność podjęcia decyzji, ponieważ ciągle ogranicza nas strach, boimy się ryzyka, nowego wyzwania i tak kręcimy się w kółko w tym samym ogrodzeniu, w dodatku narzekając jacy to jesteśmy nieszczęśliwi, samotni, bezbronni.\nNasze negatywne myślenie, strach, lęk, ściąga na nas większe nieszczęścia, aktywuje nieczyste duchy i demony. Nasze ciało jest miejscem, w którym znajduje się energia życia o różnej częstotliwości. Kiedy żyjemy, ta energia daje nam możliwość własnego rozwoju, dzięki czemu osiągamy swoje duchowe stopnie na planie fizycznym. Kiedy umieramy nasza dusza będzie się kierować na taki plan energetyczny jaki odpowiada naszym osobistym wibracjom. Negatywne dusze i demoniczne wibrują powoli, posiadają niską częstotliwość wibracji, podczas gdy wyższe dusze i aniołowie wibrują bardzo szybko.\nIstnieją duchowe poziomy od najwyższego do najniższych i każdej częstotliwości pomiędzy nimi, niczym termometr do mierzenia temperatury powietrza, gdzie możemy dobrze określić tak gorącą jak i zimną temperaturę. Toteż nasze dusze pójdą na taki plan jakim same wibrują. Niższe duchy nie mogą przenieść się na wyższe poziomy lecz wyższe duchy mogą odwiedzić dolne plany, ponieważ jest to ich naturalna skłonność – do nauczania i podnoszenia niższych duchów z innych pól.\nPłaszczyzna fizyczna jest wyjątkiem od tej reguły, na ziemi niższe duchy mogą same udać się do wyższych w celu uzyskania pomocy, dlatego na Ziemi mamy wymieszane wszystkie energetyczne plany, aby niższe duchy mogły wzrosnąć i zrównoważyć swoją karmę. Między innymi po to się inkarnujemy, aby umocnić się duchowo od wyższych istot ludzkich poprzez przebywanie razem z nimi. Ale dzisiaj ludzie nie chcą o tym słuchać, ich celem życia stał się materializm, zawarli wiele spółek z panem tego świata.\nCzęsto się zdarza, a praktycznie chyba w każdej rodzinie, że narodzi się niższa dusza, z którą bywają same kłopoty. Jednak kochający rodzice robią wszystko, aby to swoje niesforne dziecię wyprowadzić z tego stanu. Toteż nikomu nie mówcie, że nie potrafił wychować dziecka, nigdy nie wiecie kogo wy przyjmiecie pod swój dach, później będziecie pytać Boga, czy to kara za grzechy, czy wy nie umieliście wychować swojego dziecka? A może to właśnie Pan Bóg do takich ludzi ma większe zaufanie i tam pokierował upadłą duszę? Niższe dusze same ciągną do wyższych, szukają ratunku. Dla nas ludzi bywa to olbrzymim wyzwaniem, ponieważ niełatwo pomóc takiej osobie i bywa, że opadają nam niejeden raz ręce i brakuje nam sił, wielokrotnie sami upadamy pod tym ciężarem … ale to tylko wzmocni duszę człowieka, Jezus idąc na Golgotę niejeden raz upadł pod ciężkim swoim Krzyżem …. ale czy to znaczy, że przegrał walkę z szatanem? Nic nie odbywa się bez celu, lecz trzeba mieć potężną mądrość i duchową wiedzę, by to wszystko rozeznać. Trzeba ufać Bogu, nawet kiedy wszystko dookoła wydaje się być czarne, to w tej ciemnicy budzi się Prawda i Światło.\nDużą pracę mają nad sobą osoby o chaotycznym sposobie myślenia, niespójności myśli biegających w tę i z powrotem. I nie ma się co łudzić, że pomogą leki chemiczne, to bywa środek tymczasowy dopóki go stosujemy. Kiedy odstawiamy leki sytuacja się powtarza, a nawet pogarsza, znaczy, nie jest to problem ciała tylko naszego ducha. W dodatku pod ich wpływem z biegiem czasu umysł się wypali, przejdzie pod inną kontrolę – chemiczną. Podobnie bywa pod wpływem dużego długotrwałego stresu – następuje wypalenie umysłu i systemu energetycznego. Wówczas jesteśmy podatni na kontrolę umysłu przez czynniki zewnętrzne, między innymi przez negatywne byty.\nBoża droga jest celem do naszej doskonałości, sposobem szatana jest chaos. Kiedy czujemy się zmęczeni, wypaleni najlepszy jest odpoczynek, duża dawka snu, ograniczenie swoich zewnętrznych wpływów, dobrze wziąć urlop, oddalić się od swojego domu, od pewnych ludzi, zajęć, a nawet hobby, poszukać innych kojących rozrywek, np.: spacery, pływanie czy taniec … etc. W chwili przeciążenia nie wolno zwiększać umysłowego chaosu (nawet poprzez czytanie różnych książek, czasopism, internet, TV). Złe duchy i demony często bombardują nas przez intelekt, a w tym bardzo pomocne są im media. Musimy wiedzieć, że w ten sposób toruje sobie do nas drogę anty – Chrystus, przez kontrole naszych umysłów. Musimy więcej skupić się na modlitwie, kontemplacji, wyciszeniu, zrobić wszystko co da wypoczynek ciału i umysłowi.\nBardzo ważne: nauczyć się kontrolować własne myśli, głosy w głowie, obrazy jakie się tam pojawiają. Zrozumieć, które zostały zamieszczone w tobie przez Boga i Ducha Świętego, a które są demoniczne. Pamiętajcie te dwie rozgłośnie są obok siebie!!!\nObserwacja własnego umysłu sprawia, że człowiek poznaje drzwi, które są wyważane przez demoniczne siły ….. musimy zaufać Bogu i oddać się w Jego ręce dopóki nie przemówi nasze serce, gdzie demony nie mają już głosu. Nie bawcie się w próżność, nie otaczajcie się dumą, w stylu – ja wszystko wiem, nikt mnie nie oszuka …. a ja mówię, że oszuka, łatwo możemy być zwiedzeni – nawet doświadczony duchowy mistrz. Jest tylko ta różnica, że ten szybciej demaskuje kłamców i jest pod opieką swoich Aniołów i Ducha Świętego.\nJeśli ktoś ma nieczyste serce jego wiedza na ten temat na nic się zda, szatan otworzy drzwi w słodki sposób i słodko przejmie człowieka … ale kto ma w sobie Ducha Świętego to nie może się to zdarzyć, staje jak wryty w progu i nie zrobi ani jednego kroku naprzód. Inna sprawa, że będzie ciągle nam próbował zakłócić spokój.\nKażdego dnia monitorujmy swoje myśli.\nNajlepiej sprawdzać według dziesięciu przykazań. Wszystkie inne rzeczy, które nie są zawarte w przykazaniach, choćby wyglądały niewinnie, należy wziąć pod dobrą lupę. Jeśli zastosujemy w życiu dziesięć przykazań staniemy się wystarczająco dobrzy dla Boga. Musimy się liczyć, że i na tej pozycji szatan będzie nas dalej kusił, a nawet dręczył. Nie uniknął tego nawet Jezus Chrystus, ale odsunął od siebie wszystkie pokusy, nie dał się zwieść nawet tym wyglądającym zupełnie niewinnie.\nSkoro przywołasz każdego dnia w swoje życie Jezusa Chrystusa i będziesz prosić Go o pomoc, bądź pewny – rozpoczniesz odzyskiwanie własnego umysłu.\nJeszcze jedna bardzo ważna sprawa: Nie rozmawiaj z demonami tylko z Jezusem, złego oddal natychmiast, ponieważ ten nie da ci wolności.\nBiblia pisze wyraźnie:\n„Kiedy człowiek oprze się diabłu, ucieknie od was …”\nAle i nie dziwcie się, że ten nie odejdzie od razu. Jest faktem, że jest uparty i potrafi długo walczyć aby zniewolić duszę człowieka. Musimy zdać sobie także sprawę z tego, że demony przychodzą do ludzi, aby ich skrępować przed zrobieniem czegoś dla Boga. Właśnie te demony są najbardziej uparte, potrafią nie odpuścić takiej osobie do końca życia. Osoby, które niosą w sobie głębszy przekaz Boga nie raz zostaną przez świat oskarżone, uwięzione a nawet zabite, szczególnie ci, którzy otwierają ludziom oczy na Boskie Prawdy i świat złych duchów i demonów. Oczywiście ta grupa ludzi jest świadoma wszystkich tych problemów.\nOsoby z charyzmą nie raz są pokrzywdzone, poddane psychicznym torturom i wcale nie dlatego, że są źli tylko pełni Prawdy. Mieć głęboką wiarę w Boga znaczy również: życie w towarzystwie demonów, które ciągle się kręcą przy tych osobach. Próbują utrzymać nad nimi całkowitą kontrolę, czyhają na ich najmniejszą pomyłkę i nigdy im tych pomyłek nie odpuszczą. Mało tego, bywa, że drobne sprawy (lub ich całkowity brak) rozniecają do potężnych skandali, aby zdyskredytować bogobojną osobę. Obecnie widzimy jak szatan jest skierowany na kościół katolicki i katolickich kapłanów. I na pewno nie jest to kwestia przypadku czy aż tak złego prowadzenia się katolickich duchownych (w innych kościołach bywa podobnie), tylko jest to atak na całe chrześcijaństwo, na wszystkich ludzi kroczących za Jezusem Chrystusem.\nDo Polski przylecą dwa kolejne boeingi 737 PRZEZNACZONA DLA POLITYKÓW VIP posted on 21 kwietnia, 2021\n" A- ZAKAZANE FILMY W INTERNECIE " (1 160)\n" PILNE ! NIUS Z OSTATNIEJ CHWILI" (13 103)\n"Gabi Nowa.." (20 587)\n14 072 643 hits\nEnigma2021 o Niemcy wspierają Nord Stream 2…\nttteis77 o Ten tekst trzeba przeczytać. O…\ntteis77 o Ten tekst trzeba przeczytać. O…


Artykuły sponsorowane - ARGONIUM - agencja interaktywna, strony www, sklepy internetowe, seo\nSzukasz sposobu na skuteczną i nieinwazyjną reklamę? Zgłoś się do nas, a przygotujemy dla Ciebie artykuły sponsorowane, które zainteresują odbiorców Twoją ofertą.\nArtykuły sponsorowane różnią się od standardowych artykułów redakcyjnych celem, którym jest nawiązanie do marki lub jej konkretnego produktu bądź usługi pod kątem reklamowym. Dzięki temu potencjalny klient zostaje zapoznany z zaletami oferty, która wzbudza jego zainteresowanie i potrzebę dokonania zakupu. Tekst może różnić się pod względem narracji. Może być pisany z perspektywy eksperta lub użytkownika dzielącego się swoim doświadczeniem.\nWielu naszych Klientów przyznaje, że taka forma promocji jest bardzo skuteczna. Pozwala na bliższy kontakt z użytkownikiem i buduje w jego oczach większe zaufanie do marki. Korzystanie z artykułów sponsorowanych zalecane jest dla firm, które dopiero wkraczają na rynek i chciałyby zaistnieć w świadomości odbiorców, jak również dobrze prosperującym przedsiębiorstwom w celu utrzymania przewagi konkurencyjnej.\nDlaczego warto wybrać Argonium?\nArtykuły sponsorowane pisane przez naszych specjalistów posiadają wysoki poziom merytoryczny i potrafią zaciekawić odbiorcę już od pierwszych linijek tekstu. Język artykułu dostosowany jest zawsze do grupy docelowej oraz do miejsca publikacji. W artykule, który pojawi się na portalu branżowym stosujemy specjalistyczne słownictwo, tak aby miał profesjonalny wydźwięk. Jeżeli natomiast piszemy artykuł dotyczący przedmiotów codziennego użytku, który trafi na ogólnodostępny serwis, staramy się, aby był nieskomplikowany i zrozumiały dla przeciętnego odbiorcy. Kluczowym aspektem dla nas jest naturalne brzmienie każdego artykułu. Nie stosujemy nachalnej promocji sztucznie wychwalając dany produkt lub usługę, lecz subtelnie nawiązujemy do Twojej oferty. Dzięki temu istnieje większe prawdopodobieństwo, że artykuł spotka się z pozytywnym odbiorem wśród czytelników.\nArtykuł sponsorowany jest również jednym z narzędzi pozycjonowania. Treści publikowane na różnych portalach mogą zawierać odnośniki prowadzące do Twojej strony www, dzięki czemu stanowią one solidne wsparcie dla działań, mających na celu zwiększenie Twojej widoczności w wyszukiwarce.\nJakie korzyści możesz oczekiwać z artykułów sponsorowanych?\n. Twoja marka zostanie zaprezentowana od strony eksperta w danej branży.\n2. Zyskasz możliwość promocji swojej firmy bądź konkretnej usługi lub produktu.\n3. Pozyskamy dla Ciebie naturalne linki do Twojej strony www.\n4. Twoja pozycja w Google ulegnie wzmocnieniu.\nJeżeli jesteś zainteresowany przygotowaniem artykułu sponsorowanego dotyczącego Twojej oferty, skontaktuj się z nami.\nPrawo Farmaceutyczne ustanowione w 2012 roku w znacznym stopniu ogranicza możliwość stosowania działań...\nAudyt SEO należy do działań, na które firmy posiadające własną stronę www decydują się coraz częściej....


dr Grzegorz Śpiewak (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach\nod 17.15 zł zobacz oferty z 10 księgarni\n-20% Faszystowski trzon radykalnego nacjonalizmu ukraińskiego\nod 11.00 zł zobacz oferty z 3 księgarni\nSeria pod patronatem British Council i Uniwersytetu Dzieci, dostępna wyłącznie na Woblinku. Jesteś rodzicem? Znasz choć trochę angielski? Chcesz pomóc swojemu dziecku w nauce języka? Interaktywny i multimedialny „Angielski przy okazji”...(więcej)


Z wielkim �alem zawiadamiamy, �e dzisiaj w nocy po ci�kiej chorobie zmar�\nDzia�acz opozycji antykomunistycznej, lider �l�skiej ?Solidarno�ci?, w stanie wojennym internowany, w podziemnej ?Solidarno�ci? przewodnicz�cy regionu �l�sko-d�browskiego a tak�e cz�onek �Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej zwi�zku.\nPose� na sejm I i II Kadencji, cz�onek Konwentu Senior�w Solidarno�ci, cz�onek Stowarzyszenia Wolnego S�owa, wspania�y cz�owiek, kolega i przyjaciel.\nW 1988 zosta� odznaczony przez prezydenta RP na uchod�stwie Krzy�em Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2006 otrzyma� Krzy� Komandorski Orderu Odrodzenia Polski\nInformacje o szczeg�ach ceremonii pogrzebowej przeka�emy wkr�tce.\n4 czerwca 1989 roku jak wszyscy dobrze wiemy by� dniem pierwszych cz�ciowo wolnych wybor�w do Parlamentu, a symbolicznie oznacza dla wszystkich Polak�w dzie�, w kt�rym dobieg� ko�ca okres totalitarnych, komunistycznych rz�d�w w naszym kraju. Z tej okazji chcemy zaprosi� wszystkich ch�tnych na wsp�lne uczczenie 28 rocznicy tych wydarze�. Zapraszamy w pi�tek 2 czerwca o godzinie 19.30 do baru ?K�pa Potocka? ( potocznie zwanego U araba), po�o�onego nad pi�knym �oliborskim kana�kiem. Spotkanie ma charakter towarzyski. To �wietna okazja dla wszystkich, aby w towarzystwie dawnych dzia�aczy opozycyjnych PRL przy kuflu zimnego piwa powspomina� te niespokojne czasy. Szczeg�lne zaproszenie organizatorzy kieruj� do ludzi m�odych, urodzonych ju� w wolnej Polsce. B�d� mieli mo�liwo�� dowiedzie� si� jak wygl�da�a tamta rzeczywisto�� i porozmawia� z bezpo�rednimi �wiadkami tamtych mrocznych czas�w. Impreza ma swoj� histori�. Pierwsza odby�a si� trzy lata temu i by�a bardzo udana. Zapraszamy zar�wno tych, dla kt�rych data 4 czerwca jest do�wiadczeniem �yciowym jak i tych, dla kt�rych jest dat� z podr�cznika historii.\nImpreza pod patronatem: Mazowieckiej Wsp�lnoty Samorz�dowej i Stowarzyszenia Wolnego S�owa\nPatronat medialny nad imprez� obj�� portal izoliborz.pl\nO�wiadczenie Zarz�du SWS\nw sprawie zwolnie� w Polskim Radio.\nMedia publiczne powinny by� wzorem rzetelno�ci, obiektywizmu i pluralizmu.\nDlatego nie do przyj�cia jest zwolnienie dziennikarzy i redaktor�w za wyra�ane przez nich opinie czy z powodu zapraszanych do studia go�ci.\nMo�na nie zgadza� si� z pogl�dami g�oszonymi przez prof. Jana Hartmana, ale to nie oznacza, �e mo�na go eliminowa� z debaty publicznej, a tym bardziej zwalnia� jednego z redaktor�w (Krzysztof Gottesman) i dziennikarza (Filip Memches) za zaproszenie go do takiej debaty w radiu - nomen omen "publicznym".\nTak jak nie do przyj�cia jest zdj�cie z anteny PR24 programu Zuzanny D�browskiej za krytyczne pogl�dy wyra�one przez Ni� w artykule na �amach dziennika Rzeczpospolita.\n�le si� dzieje w Radiu publicznym PR24. Mo�na i nale�y to naprawi�. Liczymy na nowego dyrektora, Paw�a Badzio, naszego koleg� z podziemia solidarno�ciowego, dla kt�rego wolno�� s�owa nie powinna pozosta� pustym has�em.\nZarz�d Stowarzyszenia Wolnego S�owa na podstawie � 24 ust. 1 i 3 Statutu zwo�uje Walne Zgromadzenie Cz�onk�w SWS na dzie� 24 czerwca 2017 r. (sobota), w pierwszym terminie na godz. 9.45, w drugim terminie na godz. 10.00.\nMiejsce Walnego Zgromadzenia: ul. Marsza�kowska 7 w Warszawie (wej�cie od ul. Zoli)\nZarz�d ustala nast�puj�cy porz�dek dzienny Walnego Zgromadzenia Cz�onk�w:\n1. Wyb�r Przewodnicz�cego Walnego Zgromadzenia Cz�onk�w;\n2. Przyj�cie porz�dku obrad ustalonego przez Zarz�d SWS na posiedzeniu w dniu 17 maja 2017 r.;\n3. Wyb�r Komisji Skrutacyjno-Wyborczej, Komisji Uchwa� i Wniosk�w, Komisji Mandatowej oraz protok�lant�w;\n4. Stwierdzenie prawid�owo�ci zwo�ania Walnego Zebrania Cz�onk�w, jego wa�no�ci i zdolno�ci do podejmowania uchwa�;\n5. Rozpatrzenie sprawozdania Zarz�du z merytorycznej dzia�alno�ci Stowarzyszenia za okres od czerwca 2014 r. do czerwca 2017 r.;\n6. Sprawozdanie Komisji Rewizyjnej z dzia�alno�ci oraz przyj�cie wniosku Komisji Rewizyjnej w sprawie przyj�cia sprawozdania finansowego Stowarzyszenia za rok 2016;\n7. Podj�cie uchwa�y w sprawie udzielenia absolutorium Zarz�dowi z wykonania przez niego obowi�zk�w za lata 2014-2017;\n8. Podj�cie uchwa�y w sprawie liczby cz�onk�w Zarz�du w nast�pnej kadencji;\n9. Podj�cie uchwa�y w sprawie liczby cz�onk�w Komisji Rewizyjnej w nast�pnej kadencji;\n10 Wyb�r Prezesa Zarz�du na kadencj� 2017-2020;\n11. Wyb�r cz�onk�w Zarz�du i Komisji Rewizyjnej na kadencj� 2017-2020;\n12. Dyskusja o programie dzia�ania na nast�pny rok;\n13. Przyj�cie programu dzia�ania SWS na najbli�szy rok;\n14. Przyj�cie uchwa�\n15. Wolne wnioski; dyskusja;\n16. Zamkni�cie Walnego Zebrania;\nPorz�dek dzienny, materia�y przygotowane na Walne Zgromadzenie, a tak�e inne materia�y wa�ne dla Stowarzyszenia zamieszczane b�d� do 10 czerwca 2017 r. na stronie internetowej SWS: www.sws.org.pl\nJednocze�nie przypominamy o op�acaniu sk�adek na rachunek SWS prowadzony w banku PeKaO S.A. nr: 09 1240 1024 1111 0010 0741 3451\n25 maja (czwartek), godz. 17.30 - Przystanek Historia IPN\nSpotkanie Klubu Historycznego im. Gen. Stefana Roweckiego ?Grota? po�wi�cone Marii Dmochowskiej ? zmar�ej w 2017 r. inicjatorce powstania Klubu, w latach 2006?2012 wiceprezes IPN. W programie wyk�ad dr. Jana Olaszka oraz panel dyskusyjny z udzia�em wsp�pracownik�w Marii Dmochowskiej. Go�ciem specjalnym b�dzie Piotr Dmochowski-Lipski. Prowadzenie: dr Przemys�aw Gasztold-Se�.\nZ �alem zawiadamiamy o �mierci\n- dzia�aczki opozycji antykomunistycznej\n- wsp�pracowniczki podziemnych rozg�o�ni radiowych\n- udost�pnia�a swoje mieszkanie na potrzeby podziemnych teatr�w\n- w Studio wyborczym "Solidarno��" odpowiada�a za reporta�e z okr�g�w wyborczych 1989 roku.\nMsza �wi�ta odb�dzie si� 15 maja o godz. 11.00 w ko�ciele pw �w. Marcina przy ulicy Piwnej w Warszawie. Ceremonia pogrzebowa odb�dzie si� 15 maja o godz. 13.00 na Cmentarzu w Antoninowie (cmentarz po�udniowy).\nZarz�d i Biuro SWS


Monitoring wody - Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w Wejherowie - Portal Gov.pl\nNormatywy oceny jakości wody w wodociągach\nWoda mieszkańcom powiatu wejherowskiego dostarczana jest w całości z ujęć podziemnych. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Wejherowie nadzoruje jakość wody dostarczanej mieszkańcom na podstawie Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 grudnia 2017r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi.\nAktualne oceny jakości wody\nCoroczne oceny obszarowe jakości wody oraz szacowania ryzyka zdrowotnego konsumentów dla powiatu wejherowskiego.\nJakość wody w kąpieliskach powiatu wejherowskiego\nAktualne oceny jakości wody w kąpieliskach i miejscach wykorzystywanych do kąpieli na terenie powiatu wejherowskiego.\nSerwis kąpieliskowy prowadzony przez Głównego Inspektora Sanitarnego


Policyjne działania na targowisku w Gorzkowicach - Informacje - Komenda Miejska Policji w Piotrkowie Trybunalskim\nPolicyjne działania na targowisku w Gorzkowicach\nPolicjanci z Komisariatu policji w Gorzkowicach prowadzili wspólne działania z Powiatowym Inspektorem Weterynarii dotyczące handlu drobiem.\n23 stycznia 2017 r. funkcjonariusze z Gorzkowic w godzinach 8.00 10.00 wspólnie z inspektorem weterynarii realizowali zaplanowane wcześniej działania mające na celu identyfikowanie zjawiska handlu drobiem. Mundurowi na miejscowym targowisku nie potwierdzili ani jednego przypadku w tej sprawie. Podczas wczorajszych działań funkcjonariusze prowadzili rozmowy z lokalną społecznością dotyczące zakazu handlu drobiem oraz uświadamiali społeczeństwu zjawiska wirusa- grupy ptaków oraz afrykańskiego pomoru świń. Policjanci rozdali ulotki dotyczące tych zagrożeń. Inspektor weterynarii powiedział, że afrykański pomór świń nie jest groźny dla ludzi, ale jest bardzo szkodliwy dla gospodarki i niebezpieczny dla indywidualnych gospodarstw. Przypomniał też o bezwzględnym przestrzeganiu zasad bioasekuracji i grożących karach administracyjnych.


Porady Ogólne | Sam naprawiam - Motoryzacyjne Instrukcje Napraw\nW tej kategorii znajdą się ogólne poradniki związane z motoryzacją.\nJak wynika ze statystyk, istnieje wiele modeli samochodów, które mają fabryczny defekt układu hamulcowe\nKupowanie używanych samochodów w Polsce jest niezwykle popularne.\nRodzaje taśm do pakowania - który będzie najlepszy?\nAby przesłać bądź przetransportować gdzieś większą ilość rzeczy lub przedmioty o większych gabarytach, często wykorzy\nTechnika PDR - jak działa? Metody na usuwanie wgnieceń w karoserii\nTechnika PDR jest coraz częściej stosowana przez polskie firmy zajmujące się naprawami wgnieceń.\nMonitorowanie stylu jazdy kierowców\nEcodriving to coraz popularniejszy termin w ostatnich latach.