Rzetelność płatnicza kontrahentów zagranicznych i sposoby jej dyscyplinowania - PDF\nDownload "Rzetelność płatnicza kontrahentów zagranicznych i sposoby jej dyscyplinowania"\n1 Zdarza się, że firmy dają się uśpić zagranicznym oszustom, którzy zamawiając towary, płacą za pierwsze dwa lub trzy mniejsze zlecenia, po czym znikają po odbiorze kolejnej, tym razem dużej partii towaru. Wydarzenia ostatnich miesięcy potwierdziły globalny charakter współczesnej gospodarki. Zawirowania na amerykańskim rynku finansowym spowodowały szereg upadłości firm europejskich. Rosnąca ich liczba w Niemczech, Belgii, Wielkiej Brytanii czy krajach nadbałtyckich dotyka firmy w całej Wspólnocie Europejskiej. Globalna wioska w kryzysie Perspektywa redukcji zatrudnienia obejmuje kolejne branże przemysłu nie tylko w Europie czy Ameryce. Poważna sytuacja na rynku wymusza większą ostrożność firm kooperujących w międzynarodowym otoczeniu. W praktyce sprowadza się to do przestrzegania podstawowych zasad prowadzenia transakcji z kontrahentami, o których często zapominano w czasie koniunktury. Świat wirtualny w zderzeniu z praktyką gospodarczą 1 / 7\n2 Międzynarodowe transakcje gospodarcze stały się codziennością. Dzięki dostępowi do internetu możliwe stało się nawiązanie kontaktów handlowych z przedsiębiorcą w dowolnym punkcie świata. Bariera dostępu do rynków zagranicznych została zniesiona. Niestety nie jest to jedyna bariera w skutecznej kooperacji z kontrahentami zagranicznymi. Sama powszechność w dostępie do danego rynku nie jest równoznaczna z możliwością efektywnego korzystania z jego zasobów. Kontrahenci na rynkach zagranicznych muszą przygotować się na konfrontację z inną kulturą biznesową - nieraz całkowicie odmiennym otoczeniem prawnym, i wbrew pozorom wciąż istotną barierą językową. Uważany za uniwersalny język angielski często okazuje się niewystarczający w komunikacji nie tylko z egzotycznymi kontrahentami z krajów Azji czy Afryki, ale niejednokrotnie komplikuje transakcje prowadzone na wspólnotowym rynku Europy. Problemy te pojawiają się przy zgłaszaniu reklamacji, kwestionowaniu jakości towaru bądź wielkości zlecenia czy wreszcie w najbardziej uciążliwym dla kontrahenta przypadku braku płatności przez odbiorcę. Złudna łatwość transakcji Z pomocą komputera i internetu każdy może zrobić zakupy w Australii, zlecić usługę w Brazylii czy uczestniczyć w dyskusji japońskich konsumentów o hinduskich produktach. Świat staje się globalną wioską - wszyscy i wszystko jest dostępne. Weryfikacja firmy jest często dokonywana tylko na podstawie informacji zamieszczonych w internecie. Łatwość dostępu do danych internetowych powoduje, iż tracą one na wiarygodności. W połączeniu z nieznajomością przepisów prawa i kultury biznesowej kraju kontrahenta, polskie firmy często kooperują w zupełnej niewiedzy na temat faktycznego ryzyka transakcji. Skala zjawiska jest widoczna w rosnącej liczbie oszukanych przedsiębiorców podejmujących 2 / 7\n3 współpracę na podstawie danych dostępnych w internecie. Dotyczy to nie tylko przedsiębiorców kooperujących z firmami z Azji Południowo-Wschodniej, skąd pochodzi większość tzw. scamme rs. Podobne zjawiska występują przy transakcjach z firmami z Niemiec, Włoch czy USA. Bariera językowa i brak znajomości lokalnego prawa nie pozwalają zagranicznym przedsiębiorcom na skuteczne dochodzenie swoich należności. Pacta sunt servanda - umowy służą, a nie szkodzą Bardzo często zdarza się, że firmy wchodząc na nowy rynek i nawiązując kontakty z nowymi kontrahentami ograniczają formalności związane z transakcją do minimum. Obiecujący kontrakt na szereg dostaw w przyszłości szybko ulatnia się wraz z pierwszym transportem towaru wysłanym obiecującemu partnerowi". Zdarza się również, że firmy dają się uśpić zagranicznym oszustom, którzy zamawiając towary, płacą za pierwsze dwa czy trzy mniejsze zlecenia, po czym znikają po odbiorze kolejnej, tym razem dużej partii towaru. W takich sytuacjach czujność zostaje uśpiona albo przez płatności gotówkowe przy odbiorze pierwszych partii towaru bądź przez dokonywanie zaliczek. Podobnie jest w przypadku zawierania umów. Przedsiębiorcy w obawie przed odstraszeniem kontrahentów unikają postanowień dotyczących reklamacji. Takie działanie często prowadzi do utraty jakiejkolwiek należności za towar. Dłużnik wezwany przez polskiego kontrahenta do zapłaty przed swoim sądem może skutecznie wykorzystać lokalne prawo do zakwestionowania należności polskiego eksportera. Do postanowień umownych, o których zapominają polscy przedsiębiorcy, zaliczyć należy również przepisy dotyczące płatności, takie jak stosowanie odpowiednich kursów, zasady naliczania odsetek, restrykcje za nieterminowe regulowanie należności. Brak właściwych uregulowań w umowie skutkuje odesłaniem wierzyciela do przepisów prawa kraju dłużnika, co w konsekwencji skazuje polską firmę na nierówną walkę na obcym sobie terytorium angażując zarówno czas, jak i pieniądze. 3 / 7\n4 Papier jest cierpliwy, a ludzka pamięć zawodna Obok formalności związanych z samą umową warto również pamiętać o właściwym dokumentowaniu transakcji za pomocą innych dokumentów. Składanie zamówień, uzgadnianie przedmiotu i wielkości dostawy, dokonywanie wpłat, przedpłat, wydawanie i przyjmowanie towaru, jego reklamowanie powinno być dokonywane w formie pisemnej. Brak dokumentów w danej transakcji może być wspomagany ludzką pamięcią w przypadku dobrze kooperujących ze sobą kontrahentów, jednak w sytuacji pierwszego nieporozumienia pamięć ludzka okaże się nad wyraz zawodna, a wszelkie ustalenia ustne przestaną istnieć. Nieznajomość prawa szkodzi Znajomość prawa jest domeną prawników, lecz każdy przedsiębiorca musi być co najmniej świadomy najważniejszych aspektów prawnych dotyczących jego biznesu. Szczególnie dotkliwie widoczne jest to na przykładzie firm transportowych nieświadomych krótkiego, bo wynoszącego rok od wykonania usługi, terminu przedawnienia przy usługach transportu międzynarodowego. Fakt ten jest często wykorzystywany przez wiele firm, które korzystając z niewiedzy przewoźników, skutecznie zbywają wierzycieli przez pierwsze 12 miesięcy. W takich przypadkach wiele firm transportowych decyduje się na działania windykacyjne na miesiąc 4 / 7\n5 przed przedawnieniem, bądź często już po terminie - w niektórych przypadkach dłużnik przetrzymywał swoich wierzycieli po 2-3 lata w błędnym przekonaniu o ważności ich wierzytelności. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku transakcji sprzedażowych. Warto pamiętać, że w zależności od kraju dłużnika, okres przedawnienia może być różny - co wynika z międzynarodowych uregulowań oraz przepisów lokalnych. Sześć zasad bezpieczeństwa, czyli o czym pamiętać Wbrew pozorom, odpowiednie zabezpieczenie transakcji zagranicznych nie wiąże się z reorganizacją działalności. Wystarczy jedynie przestrzegać poniższych zasad. Wiele z nich dotyczy nie tylko transakcji zagranicznych, ale jest istotnych również w transakcjach krajowych: 1. Weryfikacja nowych kontrahentów - warto sprawdzić historię działalności naszego nowego partnera i to niekoniecznie na podstawie jego źródeł. Dobrym narzędziem są w tym celu raporty gospodarcze, które oferują dostęp zarówno do danych rejestrowych podmiotu, jak również prezentują jego kondycję finansową. 2. Zachowanie formalności od samego początku - list intencyjny, prezentacja, draft zamówienia, zlecenie, umowa, potwierdzenie wysyłki, potwierdzenie dostawy, protokół reklamacyjny, informacja o płatnościach - kolejne etapy transakcji powinny być dokumentowane w formie pisemnej. 3. Umowa - sporządzenie dobrej umowy jest sztuką. Nie jest natomiast wielką sztuką pominięcie w niej najważniejszych elementów, takich jak definicja przedmiotu transakcji, sposobu i terminu płatności, odpowiedzialności obu stron czy wreszcie prawa właściwego dla umowy. Przy sporządzaniu umowy konieczne jest sprawdzenie terminu przedawnienia dla transakcji. Pozwoli to uniknąć wielu problemów w przyszłości. 4. Przedpłaty - stary sprawdzony sposób wciąż skutecznie chroni przed całkowitą porażką transakcji. Odpowiednio zdefiniowane w umowie przedpłaty pozwalają od samego początku weryfikować kontrahenta i jego rzetelność płatniczą. 5. Monitoring płatności - częstym błędem jest ignorowanie pierwszych problemów z 5 / 7\n6 płatnościami ze strony kontrahenta. Zwlekanie z podjęciem działań windykacyjnych może prowadzić do ogłoszenia upadłości przez kontrahenta, bądź do zmiany struktury własnościowej dłużnika, co w niektórych krajach skutecznie uniemożliwi dochodzenie roszczeń. Prostym narzędziem służącym monitorowaniu płatności są pieczęcie prewencyjne. Przygotowane w języku kontrahenta, informują go o monitorowaniu płatności przez zewnętrzną firmę windykacyjną. 6. Windykacja - skutecznie podjęta i uruchomiona na czas pozwala uratować należność i doprowadzić do jej skutecznego odzyskania. Aktywowana po terminie rodzi nie tylko koszty obsługi prawnej, ale często również frustrację z powodu bezpowrotnej straty należnych pieniędzy. Windykacja - ostateczność czy faktyczne wsparcie Dla wielu przedsiębiorstw korzystanie z firm windykacyjnych stanowi ostateczność. Windykacja zagraniczna wciąż kojarzona jest bądź z wysokimi kosztami bądź też z niewielką skutecznością, za co odpowiada sama branża wciąż pełna różnych podmiotów, które podejmują się zleceń zagranicznych na zasadzie loterii fantowej (może się uda) bądź też osaczają firmę swoimi usługami, generując koszty bez względu na efekt swoich działań. Opłaty wstępne, opłaty negatywne za bezskuteczność działań, opłaty za przeterminowanie faktury po 180. dniu opłaty za przeprowadzenie analizy - katalog stałych opłat zdaje się nie mieć końca. Na szczęście owe opłaty, które przedsiębiorcy muszą płacić firmom windykacyjnym niezależnie od rezultatu ich działań, odchodzą do lamusa. Korzystanie z usług windykacji powinno stanowić dla firmy wsparcie, a nie dodatkowe obciążenie. Warto o tym pamiętać wybierając zewnętrznego usługodawcę. Cena za takie usługi winna być współmierna do ich efektu. Jest to szczególnie istotne w przypadku konieczności ponoszenia opłat stałych za prowadzone postępowanie - często działania windykacyjne nie przynoszą rezultatu, a ich jedynym efektem są dodatkowe koszty dla klienta. Formułą 6 / 7\n7 zapewniającą wierzycielowi skuteczność działań zewnętrznej firmy windykacyjnej, przy jednoczesnym ograniczeniu kosztów takiej usługi, jest umowa rezultatu. Zgodnie z nią, firma windykacyjna otrzymuje swoje wynagrodzenie jedynie w przypadku skuteczności swoich działań. Wynagrodzenie takie jest najczęściej kalkulowane jako prowizja procentowa od rzeczywiście odzyskanych na rzecz wierzyciela kwot. Taka forma współpracy wymaga od firmy windykacyjnej skuteczności działań, a jednocześnie chroni wierzyciela przed dodatkowymi kosztami nie mającymi pokrycia w efektach działań. 7 / 7


NIK: BOR lepiej przygotował wizytę Kaczyńskiego niż Tuska w Katyniu - RMF 24\nCzwartek, 26 stycznia 2012 (09:52)\nWizyta premiera Donalda Tuska 7 kwietnia 2010 roku w Katyniu była gorzej przygotowana przez BOR niż wizyta prezydenta Kaczyńskiego trzy dni później - reporter RMF FM dotarł do niepublikowanych do tej pory ustaleń raportu NIK ws. przygotowań do lotów VIP-ów. Kontrolerzy porównali obydwie wizyty pod względem procedur i zaangażowania służb w ich przygotowanie.\nZobacz najnowsze informacje na temat katastrofy w Smoleńsku\nWyjazdy różniły się zaangażowaniem funkcjonariuszy i sprzętu przeznaczonego do obsługi tych wizyt. Kontrolerzy ustalili, że rekonesans przed obydwoma wizytami był wspólny i realizowało go trzech funkcjonariuszy. Na tym jednak podobieństwa się kończą.\n7 kwietnia z premierem w grupie przygotowawczej poleciały trzy osoby z Biura Ochrony Rządu. 10 kwietnia było już sześciu funkcjonariuszy. Jeśli chodzi o ochronę bezpośrednią, z delegacją Donalda Tuska leciały cztery osoby a z prezydentem sześciu ochroniarzy BOR. W przypadku wizyty Lecha Kaczyńskiego w ochronę bezpośrednią był zaangażowany także dodatkowo funkcjonariusz Federacji Rosyjskiej. Analogicznie przedstawiała się sytuacja ze sprzętem.\nCo więcej, kontrolerzy ustalili, że kwietniowa wizyta Lecha Kaczyńskiego w Katyniu była najlepiej zabezpieczona od strony BOR-u ze wszystkich wizyt VIP-ów w okresie 2007-2010. Raport wytyka również błędy w przygotowaniu wizyty przez ówczesną Kancelarię Prezydenta. Wg NIK powodem niedociągnięć ze strony BOR w przygotowaniu planu wizyty był brak dostatecznych danych na temat programu ze strony właśnie Kancelarii Prezydenta.\nTagi:katastrofa w Smoleńsku, Lech Kaczyński, Donald Tusk, BOR


pomoc w wyborze zestawu kina domowego - Kino Domowe - Forum Audio.com.pl\npomoc w wyborze zestawu kina domowego\nPrzez Jakub Roszak,\n19 listopada 2018 w Kino Domowe\nZwracam się z prośbą o pomoc w doborze sprzętu do mojego salonu, a w zasadzie saloniku, gdyż ma on zaledwie 11 m2.\nZakupiony sprzęt ma służyć w 80% do oglądania filmów z wykorzystanie dźwięku przestrzennego (DOLBY ATMOS) oraz sportu.\nPrzewidziany budżet na zakup amplitunera av oraz zestawu kolumn to ok 6000 zł\nMój wybór padł na taki oto zestaw:\n- amplituner Denon AVR – X2400H\n- Jamo S 807 HCS + S 810 SUB + Jamo S 8 ATM\nZ góry dziękuję za wszelkiego rodzaju porady i pozdrawiam.\nSłaby system i to nie jest atmos.\nAtmos to kolumny z góry. Te odbijające to takie pierdoły trochę i za wiele to nie daje.\nZdecydowanie lepiej zagra klasyczny zestaw z lepszym subem. Ten jest słaby, bardzo.\nYamaha 683+ indiana linę nota 550x + heco sub od linii Aurora lub malutki rel nawet t0.\nPrzy 11m2 lepiej odpuść sobie atmosa. Za duża zachodu ,a korzyści średnie. Zwłaszcza przy 11m2\nMasz za mały salon do Dolby Atmos, skup się na dobrym systemie 5.1. Jeśli zestaw do kina domowego, to spójrz na amplituner Yamaha RX-V685 lub Onkyo TX-NR686 z kolumnami Indiana Line Nota 550X / 740X / 240X i subwoofer Klipsch R-100SW. Ewentualnie spójrz na kolumny Pylon Audio Pearl 25 / Center / Sat.\nZaoraszam serdecznie na odsłuch oraz indywidualne wyceny.\nWitam. Dziękuję za wszelkiego rodzaju podpowiedzi. A co powiecie Państwo na taki oto zestaw do ONKYO TX NR686:\n- KLIPSCH REFERENCE BASE R-620F R-51M R-52C R-100SW\nA jeżeli chciałbym poczuć choć odrobinę ATMOSA w zaciszu domowym to czy w/w zestaw tylko z kolumnami podłogowymi KLIPSCH R-625FA by się sprawdził w takim małym salonie 11m2.\nOdpusc sobie atmosa. Przy 11m2 zleje ci sie dzwiek bo watpie bys to dobrze ustawil. I wyjdzie na to, ze wyrzicone beda pieniadze w bloto do tego porobisz dziury w scianach/suficie. Atmos na papierku ladnie wyglada ale w rzeczywistości jest skomplikowany do ustawienia duzo bardziej niz glosniczki surround. Lepiej poczujesz wiatr we wlosach jak przeznaczysz te pieniadze na lepsze glosniki/subwoofer\nOk. To w takim razie czy ten zestaw o którym pisałem tj.- KLIPSCH REFERENCE BASE R-620F R-51M R-52C R-100SW jest dobrym zestawem?\nNo ja właśnie się zastanawiam miedzy tym zestawem KLIPSCH REFERENCE BASE R-620F R-51M R-52C R-100SW z onkyo 686 a zestawem kolumn DALI ZENSOR 7 / 1 / VOCAL chyba jeszcze raz będę musiał osłuchać te dwie pozycje :) zawsze tak jest czym więcej się słucha testuje to trudniejsza decyzja:)\nMiałem podobny dylemat i wybrałem RP-260F do tego sub r-100sw na central chce dokupić 440c. To wszystko zasilam denon 4200 udało sie dostać powystawkowego za 2600zł. Chciałem RP-280 ale za duże do mojego salonu. Teraz idzie dostać w fajnych cenach starszą serię z Klipscha bo wyszła nowa która praktycznie niczym się nie różni.\nInwestycja w te kolumny atmosowe w tym pomieszczeniu to głupota.\nRp260 to klasa więcej, wyżej i lepiej.\nJeśli interesuje cię kino to weź klipsche ale bez atmosa. Jeśli chcesz to też do muzyki to weź coś innego.


plany zagospodarowania gmina Kołaczkowo, wielkopolskie strona 1\nwojewództwo wielkopolskie > powiat wrzesiński > gmina Kołaczkowo\nMiejscowe plany zagospodarowania przestrzennego gmina Kołaczkowo, wielkopolskie\nplan zagospodarowania Borzykowo\nData ogłoszenia: 2015-12-08 Data wydania: 2015-11-04\nTytuł dokumentu: uchwała nr X/80/2015 Rady Gminy Kołaczkowo z dnia 4 listopada 2015r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedleńczego wsi Borzykowo w rejonie ulicy Wrzesińskiej i Polnej\nData ogłoszenia: 2014-12-01 Data wydania: 2014-09-22\nTytuł dokumentu: uchwała nr XXXV/244/2014 Rady Gminy Kołaczkowo z dnia 22 września 2014r. w sprawie: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedleńczego wsi Borzykowo.\nplan zagospodarowania Kołaczkowo\nTytuł dokumentu: uchwała nr XXV/181/2013 Rady Gminy Kołaczkowo z dnia 26 czerwca 2013r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedleńczego wsi Kołaczkowo.\nData ogłoszenia: 2013-06-28 Data wydania: 2013-06-25\nTytuł dokumentu: rozstrzygnięcie nadzorcze nr KN-I.4131.1.332.2013.2 Wojewody Wielkopolskiego z dnia 25 czerwca 2013r. orzekające nieważność uchwały Nr XXIV/169/2013 Rady Gminy Kołaczkowo z dnia 24 maja 2013 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu osiedleńczego wsi Kołaczkowo\nData ogłoszenia: 2012-09-19 Data wydania: 2012-06-19\nTytuł dokumentu: uchwała nr XVI/94/2012 Rady Gminy Kołaczkowo z dnia 19 czerwca 2012r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Farma Wiatrowa Kołaczkowo\nData dodania do bazy: 2012-09-19 20:39:49\nplan zagospodarowania Bieganowo\nData ogłoszenia: 2009-01-19 Data wydania: 2008-10-24\nTytuł dokumentu: uchwała nr XIX/117/2008 Rady Gminy Kołaczkowo z dnia 24 października 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji celu publicznego w zakresie lokalizacji dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Kromolice-Pątnów na odcinku położonym w gminie Kołaczkowo\nData dodania do bazy: 2011-08-25 16:13:44


Rubital forte, syrop, 125 g - Portal Dbam o Zdrowie\nRubital forte, syrop, 125 g - cena 7.99 zł\nRubital forte, syrop, 125 g\nRubital forte - Althaea officinalis, Rubi sirupus - zastosowanie i działanie\nmacerat z korzenia prawoślazu syrop z maliny\npowleka błonę śluzową jamy ustnej i gardła łagodzące kaszel\nDoustnie. Dzieci do 6 roku życia 2-3 razy dziennie 5 ml (łyżeczkę do herbaty), dzieci od 6 roku życia 3-4 razy dziennie 5 ml, dorośli 3-4 razy dziennie 10 ml (łyżkę stołową). Zapoznaj się z właściwościami leku opisanymi w ulotce przed jego zastosowaniem. Przed zastosowaniem leku należy sprawdzić datę ważności podaną na opakowaniu (etykiecie). Nie należy stosować leku po terminie ważności. Przechowuj lek w szczelnie zamkniętym opakowaniu, w miejscu niedostępnym i niewidocznym dla dzieci, zgodnie z wymogami producenta.\nRUBITAL® FORTE zawiera wyciąg (macerat) z korzenia prawoślazu lekarskiego.\nSubstancją czynną leku jest macerat z korzenia prawoślazu lekarskiego. 100 g leku (77 ml) zawiera 26,6 g maceratu (9:40) z Althaea officinalis L., radix (korzenia prawoślazu lekarskiego). Ekstrahent: mieszanina wody i etanolu z dodatkiem benzoesanu sodu (46,7:1:0,3).\nPozostałe składniki: sacharoza, sodu benzoesan, syrop malinowy (skład: sok z malin, sacharoza).\nMacerat z korzenia prawoślazu działa osłaniająco na błonę śluzową jamy ustnej i gardła, łagodząc objawy podrażnienia. Działanie to związane jest z zawartością śluzu roślinnego z korzenia prawoślazu, konsystencją leku oraz jego lepkością. Sluz korzenia prawoślazu tworzy roztwory koloidalne, które pokrywają błony śluzowe cienką warstwą i działają na nie ochronnie. Ponadto śluz działa osłaniająco na zmienioną błonę śluzową gardła oraz łagodzi kaszel. Jest to produkt leczniczy stosowany tradycyjnie w podanych wskazaniach, a jego skuteczność opiera się wyłącznie na długotrwałym stosowaniu i doświadczeniu.\nTradycyjnie stosowany jako środek pomocniczy w kaszlu w przebiegu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła: chrypka, kaszel, np. w przebiegu przeziębienia. Pomocniczo w podrażnieniach błony śluzowej jamy ustnej i gardła.\nNie stosować leku RUBITAL® FORTE\njeśli pacjent ma uczulenie na kwas benzoisowy lub jego pochodne.\nJak każdy lek, RUBITAL® FORTE może powodować działania niepożądane, chociaż nie u każdego one wystąpią.


Dama Trefl dłubie: I znów;) / Once again;)\nAutor: kajkosz o 05:32\nśliczne, szczególnie ta trzecia ^^\n14 lipca 2012 07:29\nNieodmiennie lubię takie bransoletki.\nNajbardziej podoba mi się druga :)\n19 lipca 2012 08:31\nświetne bransoletki, te z kulkami super. A co do kolorów zielona z jednego z poprzednich postów extra\n21 lipca 2012 11:41\nsprzedajesz je gdzieś???\n21 lipca 2012 11:42\nAnno, sprzedaję głównie "na gębę" ;) Nie współpracuję z żadną galerią, a do sprzedaży na allegro jakoś nie mogę się przekonać. Jeśli coś Cię interesuje, możemy o tym porozmawiać;)\nCo prawda z pokazanych w tym poście nie mam już żadnej, ale jeśli masz chęć na coś się skusić mogę Ci powiedzieć, co czeka na właściciela lub co może dopiero powstać:)\n22 lipca 2012 05:11\nśliczne cuda:) ta pierwsza super:) chociaż te z kulką też :P :D\n16 sierpnia 2012 18:14


2011. Czas Honoru V - Książka, film, video - Forum Odkrywcy\n2011. Czas Honoru V\nBy Kurt, February 25, 2012 in Książka, film, video\nI po jakiego diabła, IV mnie zniechęciła po obsadzie jaką dali. Tfu... jak widzałem Urbańskiego to konwulsji dostałem i niesmak. IV była nagrana jak dla mnie chaotycznie i bez składu, już nie wspomnę o minięciu się z faktami ( ). Ale jak sami twórcy po opiniach widzów, powiedzieli że nie ważne i robią po swojemu. No to ja dziękuję za takie podejście do tematu, wielkie brawa ......\nJa skończyłem na drugiej. I to w katuszach dobijałem do końca. A było nie minęło nie ma. Za to Rysiek zginał w klanie i cała Polska tym żyje! Do tego sprowadziła się misja TV publicznej. I w ogóle edukacji w tym kraju. Jak ktoś jeszcze nie wie, to niech sprawdzi eformę" licealną, która wchodzi od września. Wtedy takie kwiatki dziwić nie będą! Kształćcie dzieci w domach, bo w szkole to o zdrowiu i urodzie będą mówić.\nMyślę , że lepsza by była kontynuacja Tajemnicy twierdzy szyfrów"\nI oglądał ktoś?\nNie jest zły, ale akcja z Niemcami przerywającymi szturm na wiadomość o zakończeniu II WŚ mnie rozbawiła..\nMiałem mieszane uczucia, nie był aż tak absurdalny jak poprzednie serie, kilka scen nawet mogłoby się wydarzyc ... Trzeba popatrzec dalej, moja żona bardzo dziwiła się, że było cicho podczas oglądania, bez słów nieparlamentarnych. ;) ;) ;)\nScena, w której Niemcy w czasie szturmu dowiadują się o kapitulacji (może mieli ustawione powiadomienie SMS?)rzeczywiście absurdalna. Mam nadzieję, że kolejne odcinki będą lepsze. Ten szału na mnie nie zrobił. Generalnie, w przeciwieństwie do mojej kobity, nie jestem fanem tego serialu. Z braku lepszych zajęć można obejrzeć...\nOdcinek oglądałem, Kompania braci" to to nie jest, ani Szeregowiec Ryan" jednak trzeba się cieszyć, gdyż z badań wynika że serial ściąga przed ekrany rekordową liczbę młodych oraz starszych. Dzieciaki nie czytają książek, to przynajmniej pobieżnie coś lizną" i może wtedy sięgną po źródła pisane itp.\nJak dla mnie to się chwali, a kwestie, typu że Adamczyk nosił w 42-43'Bandenkampfabzeichen w srebrze o ile się nie mylę to znawcy przyjmą to z przymrużeniem oka, natomiast ogół społeczeństwa się cieszy bo jest akcja, ładna scenografia, stroje i można chociaż przez skórę odczuć, że mamy do czynienia z tamtymi realiami.\nZresztą jak to w Polsce, wszystko się rozbija o budżet. Jak pamiętam miał być sezon z powstaniem 44' jednak właśnie brak środków zakłócił tę ewentualność nad czym boleję.\nSkusiłem się na obejrzenie i powiem jak dwie pierwsze serie przyciągały, tak ten pierwszy odcinek V serii zniechęca mnie jeszcze bardziej niż IV. Odwalona fuszera i nie można się tłumaczyć tylko brakiem funduszy. Poszli po najmniejszej lini oporu. Wielki minus i szkoda czasu na czekanie tygonia po nowy odcinek, gdzie po zapowiedziach już widać szmelc. Wiadomo że to nie hollywoodzkie dzieło , ale potrafili kręcić lepsze filmy niż w tej chwili. Choć trochę mogli by się wysilić i po trochu spróbować zrobić filmy jak Westerplatte, Hubal, Kolumbowie czy wiele innych dobrych produkcji. :(\nHubal to jest film, chyba mój ulubiony polski film wojenny - chodź mało bitew to i tak wciągający, rzekłbym taki bardzo prawdziwy, przecież nie cały czas się tłukli.\nA na czym będzie polegał teraz Czas Honoru - skoro Niemcy się poddali - walka z ruskimi, kbw, upa, czy werwolf'em\nOgladaj to sie dowiesz;)\nWczoraj (jak dla mnie) 1-sza i jedyna do tej pory scena która mnie poruszyła w tym całym serialu- końcówka , kiedy Romek czeka i żyje po to aby przekazać wiadomość o śmierci siostry a potem popełnia samobójstwo.\nJak fachowo wykonane-(strzał z przyłożenia na komorę sercową),duużo lepiej niż w realu samobójstwo (lub raczej jego próba) prokuratora wojskowego.\nOglądajcie polskie seriale!!!\nno Romka szkoda,\na Lena się odnajdzie\nJeżeli w przyszłym odcinku Ruda dostanie w swoje ręce karabin snajperski to przestaje oglądać ten serial . Zdaje się ze taki urywek mignął przy zapowiedzi kolejnego odcinka.\nto to już możesz przestać oglądać:) ja oglądałem już kolejny na stronie TVP1.\nDziś 21.15 TVP2 ostatni odcinek serii. Prawdopodobnie nasi cichociemni" będą uciekać za granicę z szefem warszawskiego Gestapo, którego odbili z UB odcinek wcześniej ;)\nNie zdradzę niczego, ale szkoda mi sami wiecie kogo...\nNie gadaj, że papieża zabili...\na zakończy się tym że wszystkich ponownie spotkamy w nowym serialu :/\nToc niektórzy już mają nowe fuchy - a to za doktora od podrobów jeden robi, drugi po Łodzi za łotrzykami gania, szef warszawskiego gestapo po lotniskach chałturzy z repertuarem Nieżywych Schabuf, kapitan ubecji w łeb sobie palnął w czapajewie, a już w gajerze bodajże w Polsacie, straszy. Rychu Lubicz tylko jakoś tak .... z bożyszcza do ubecji brrrr....\nmarcin 112 0\nKońcówka -masakra.Tfurcy tego wiekopomnego dzieła przeszli sam siebie. Zwłaszcza salutowanie i znajomośc stopni wojskowych. Ale o tym po 22\nWedług mnie tajemnica twierdzy szyfrów była lepsza ( chociaż czas honoru też nie jest najgorszy) dlatego\npowinien powstać kolejny serial o drugiej wojnie światowej wyprodukowany przez pana Bogusława Wołoszańskego


MŚ U-20. Włosi już czekają na Stadionie Miejskim w Gdyni. Reprezentacja Polski dołączy? | Dziennik Bałtycki\nMŚ U-20. Włosi już czekają na Stadionie Miejskim w Gdyni. Reprezentacja Polski dołączy?\nRafał Rusiecki 31.05.2019 Zaktualizowano 31.05.2019\nNa zdjęciu z numerem 7: Tomasz Makowski Krzysztof Szymczak\nW piątek wieczorem będzie już wszystko jasne, jeśli chodzi o układ par 1/8 finałów mistrzostw świata U-20. W Gdyni wyczekiwana jest faza pucharowa turnieju.\nWłosi czekają na stadionie miejskim na kolejnego rywala i może być nim reprezentacja Polski. Italia zapewniła sobie pierwsze miejsce w grupie B już w środę, kiedy to bezbramkowo zremisowała w Bydgoszczy z Japonią. Polacy tego samego dnia zremisowali 0:0 z Senegalem w Łodzi. Zajęli tym samym trzecie miejsce w grupie A, z dorobkiem czterech punktów. Od środowego wieczora pewne było, że znajdą się w gronie czterech najlepszych zespołów, które w swoich grupach zajęły trzecie lokaty. Na rywala w kolejnej rundzie czekać jednak musieli, ponieważ istniały warianty, że przeniosą się do Gdyni lub Lublina (tam mecz ze zwycięzcą grupy C, czyli Nową Zelandią lub Argentyną, które zmierzyły się wczoraj w Łodzi).\n- Myślę, że to nieistotne czy przyjdzie nam zagrać w Lublinie czy w Gdyni. Jestem pewien, że na obu tych stadionach kibice będą nas wspierać równie mocno jak w Łodzi. Już się przekonaliśmy, że możemy na nich liczyć i będą z nami bez względu na wyniki. Ich wsparcie przyda nam się również w 1/8 finału, liczę na pełne trybuny. Jeśli chodzi o rywali, to z kimkolwiek nie zagramy, musimy przede wszystkim patrzeć na siebie - przyznał po meczu z Senegalem Michał Skóraś, ofensywny pomocnik naszej reprezentacji do lat 20.\nCZYTAJ TAKŻE: Program i wyniki MŚ U-20 w Polsce\nJasno trzeba powiedzieć, że Tomasz Makowski z Lechii Gdańsk i spółka na razie nie pokazali nic wielkiego. W grupie przegrali 0:2 z Kolumbią i rozbili 5:0 jedną z najsłabszych reprezentacji na turnieju, czyli Tahiti. Drużyna prowadzona przez trenera Jacka Magierę wykonała plan minimum, jakim było wyjście z grupy.\n- Naszym głównym celem był awans. Z tego się wywiązaliśmy. Punkt zdobyty w tym meczu pozwoli nam zagrać w 1/8 finału. Szkoda tylko, że kończymy grę w grupie dopiero na trzeciej pozycji. Teraz czeka nas trudne starcie, trafimy na silnego rywala. No ale cóż, walczymy dalej - tłumaczył Bartosz Slisz, jeden z niewielu piłkarzy, który trzykrotnie znalazł się w wyjściowej jedenastce.\nDzisiaj na stadionie w Gdyni ostatni akcent fazy grupowej. O godz. 18 faworyzowana Francja zagra z Mali. Sposobem na drużynę z Afryki mogą być strzały z dystansu. Dość zaznaczyć, że rywale Trójkolorowych w bramce mają golkiperów o wzroście do 172 cm!


KMB SANY Klapki negro - Klapki klasyczne damskie - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Klapki › Klapki klasyczne › KMB SANY Klapki negro\nKMB SANY Klapki negro\nPrezentowane KMB SANY Klapki negro były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Za sprawą wyprofilowania wedle kształtu stopy kobiecej klapki klasyczne damskie KMB SANY Klapki negro gwarantują użytkowniczkom niezwykły komfort w trakcie chodzenia. KMB zapewnia kobiecym stopom odpoczynek i pełen relaks bez względu na miejsce, w którym się znajdujesz. Daj.. więcej »\nPrezentowane KMB SANY Klapki negro były tanio do kupienia w www.zalando.pl. Za sprawą wyprofilowania wedle kształtu stopy kobiecej klapki klasyczne damskie KMB SANY Klapki negro gwarantują użytkowniczkom niezwykły komfort w trakcie chodzenia. KMB zapewnia kobiecym stopom odpoczynek i pełen relaks bez względu na miejsce, w którym się znajdujesz. Daj stopom odrobinę wytchnienia dzięki dokładnie wykonanym damskim klapkom. Poniżej przeczytasz opis tych klapki klasyczne damskie, dzięki czemu możesz je dokładniej poznać przed zakupem.\nKMB SANY Klapki negro, materiał zewnętrzny: skóra, materiał wewnętrzny: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, wyściółka: skóra, podeszwa: tworzywo sztuczne, Kształt obcasa: platforma, materiał zewnętrzny: skóra, nosek buta: otwarty, wyściółka: skóra, wzór: kolor jednolity, materiał wewnętrzny: skóra, zapięcie: brak, materiał: skóra.\nChcesz zobaczyć jakie inne klapki klasyczne damskie są dostępne na naszej witrynie? Przypatrz się obuwiu KMB w ramach naszej strony. Z pewnością któreś spełnią Twoje oczekiwania, a ceny butów na buty360.pl są ogromnie korzystne i ciężko nas pokonać.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach KMB SANY Klapki negro


Zieloffa ♥: Wyjście do medyka\nWyjście do medyka\nDawno nie pisałam...wiem. Postaram się to nadrobić<jakoś>\nDzisiaj miałam lekcje miałam na 7:00, więc musiałam wstać o 5:15, bo autobus mam o 6:06. Chciałam zaspać i nie pójść na informatykę, ale tacie się przypomniało o której mam lekcje i mnie obudził, Dlaaaaaczegoo:( Pani na informatyce jak się\ndowiedziała, że po jej lekcji idziemy do medyka (medyczna szkoła policealna) pytała się po co przyszliśmy, bo cytuję ,, Ja bym się wyspała i wy'' Wtedy się załamałam.\njak wspomniałam poszliśmy do medyka, tam PAN Łukasz prowadził zajęcia wraz ze swoim zespołem. Sprostuję, pan Łukasz nie dawno przyszedł do nas na zajęcia i prowadził kurs pierwszej pomocy. Dzisiaj mówił nam o poparzeniach, resyscutacji, padaczce i o zaksztuszeniach i zadławieniach. Lekcje nawet ciekawe, ale nie tyle co przydatne. Na końcu mówiliśmy o AED. Jest to takie urządzenie, które\nzatrzymuje serce i umożliwia powrót do normalnej, regularnej pracy. Oczywiście stosowaliśmy go też w praktyce na zakończeniu zajęć. I tak minęła nam chemia i w-f. Niestety po tym mieliśmy mieć fizykę, dlatego szliśmy spowrotem tak wolno. Do szkoły szliśmy chyba z 25 min\nNormalnym krokiem doszlibyśmy nie więcej niż w 10 min, no ale. Modliliśmy się o czerwone światła na przejściach dla pieszych. Gdy połowa część klasy przeszła na zielonym to druga chciała czekać, bo na czerwonym nie wolno przechodzić, to nasz wychowawczyni stawała na środku i wołała,\nabyśmy przebiegali. Znowu się załamałam. W końcu doszliśmy do tej szkoły i miało byś jeszcze 10 mim czy 15 min fizyki.\nZ panią poszliśmy do sali po plecaki i nagle kazała nam usiąść <spawy organizacyjne>. Wszyscy się ucieszyli hahaha świetny dzień.\nNiestety nie mam żadnych zdjęć////\nAutor: Zieloffa o 19:14\nAmelia Wrońska 18 grudnia 2013 22:39\nwiem , że nie na temat , ale ładna bluzka :P\nJulu♥ 19 grudnia 2013 20:21\nFajne zdjęcia ,moim zdaniem ładne więc nie gadaj :>\nObserwujemy? Jeśli tak to dodaj się do obserwatorów mojego bloga ,wtedy ja zrobię to samo :3\nNiikaBlog 20 grudnia 2013 19:19\nBoże, jaka ty piękna ♥_♥\nAnonimowy 20 grudnia 2013 20:01\nJa chyba nie dałabym rady tam wcześnie wstać :D\nŚwietne tło bloga hahahaha <3\nNaprawdę ślicznie mam nadzieje że odwdzięczysz się :\nNiMi 21 grudnia 2013 15:02\nTeż niedawno miałam zajęcia o resuscytacji i padaczce, ale u mnie w szkole :)\nKasia :3 21 grudnia 2013 20:02\nNo dobrze że pani na fizyce wam luz zrobiła ;3\nPodobnie miałam jak wracałam z koncertu,\nnormalnie w 15 min byśmy doszli\nale wtedy zeszło nam z 30 min :3


Zespoły łożyskowe samonastawne Koyo – przykłady zastosowania – Utrzymanie Ruchu Wrocław\nZespoły łożyskowe samonastawne Koyo – przykłady zastosowania\nPosted on 8 października 2021 Author Klaudia P.\nInteresują Cię zespoły łożyskowe samonastawne Koyo, ale nie jesteś pewny, czy sprawdzą się w Twojej aplikacji? Sprawdź przykład zastosowania niniejszych rozwiązań!\nKrótka charakterystyka zespołów łożyskowych samonastawnych Koyo\nPrzykłady zastosowania zespołów łożyskowych samonastawnych Koyo\nZanim przejdziemy do przykładów zastosowania zespołów łożyskowych samonastawnych Koyo, przypomnijmy, z czego się składają, jakie oprawy znajdziesz w ofercie oraz czym wyróżniają się na tle konkurencyjnych rozwiązań. Szczegółowe dane techniczne znajdziesz oczywiście w katalogu marki.\nMarka Koyo dostarcza zespoły łożyskowe samonastawne z przeróżnymi oprawami. Dostępne są między innymi oprawy dzielone, kołnierze kwadratowe, rombowe, okrągłe z połączeniem sworzniowym, rozwiązania kasetowe, naciągowe i zawieszane. W ofercie znajdziesz także oprawę ze stali tłoczonej.\nDo zalet zespołów łożyskowych samonastawnych Koyo zalicza się przede wszystkim najwyższą nośność, dużą precyzję, wysoką prędkość obrotową, zdolność do kompensowania odchyłek, maksymalną szczelność, odpowiednią sztywność i wytrzymałość oprawy, a także wydajność. Produkty te gwarantują prosty montaż, równie łatwą obsługę i bezproblemowe smarowanie przez specjalną smarowniczkę. Pamiętaj, by pobrać katalog Koyo, w którym znajdziesz wszystkie dane techniczne dotyczące konkretnych wariantów zespołów łożyskowych samonastawnych. Aby mieć pewność, że ostatecznie montujesz odpowiedni produkt, zapoznaj się dokładnie z parametrami interesujących Cię komponentów.\nPrawidłowo dobrany zespół łożyskowy samonastawny marki Koyo gwarantuje przede wszystkim wydajność, efektywność energetyczną i bezawaryjną pracę. Produkty tej kategorii znajdą zastosowanie między innymi w automatycznych systemach magazynowych. Rozwiązania z kołnierzem, oprawą dzieloną lub modele naciągowe sprawdzą się na przykład w centrum realizacji dostaw. Zespoły łożyskowe samonastawne z osłoną, wykonane ze stali nierdzewnej lub serię kompaktową poleca się zakładom zajmującym się produkcją napojów bezalkoholowych. W tym przypadku komponenty doskonale sprawdzą się przy przenośnikach linii butelkowania czy w układzie napędowym palet. Produkty z uszczelką trójwargową oraz wspomniane zespoły z osłoną zagwarantują wydajną pracę maszynom wykorzystywanym w zakładzie produkcji makaronu. Głównie w tych miejscach, gdzie mamy do czynienia z dużą ilością mąki unoszącą się w powietrzu.\nZespoły łożyskowe samonastawne Koyo znajdą zastosowanie również w zakładzie zajmującym się produkcją herbaty oraz w maszynach do pakowania. W drugim przypadku najczęściej montuje się je w układach przeniesienia napędu, przenośnikach oraz wałkach rozrządu. Rozwiązania naciągowe świetnie sprawdzą się w maszynie włókienniczej, a komponenty odporne na wysoką temperaturę w systemach obróbki cieplnej.\nProdukty marki Koyo przeznaczone są do pracy w maszynach rolniczych. W tym przypadku warto zastosować modele z uszczelką trójwargową lub z osłoną, szczególnie jeśli zespół łożyskowy będzie narażony na różnego rodzaju zanieczyszczenia (pyły, błoto). Tytułowe komponenty zagwarantują także większa wydajność i trwałość maszynom budowlanym – na przykład betoniarkom czy przenośnikom.\n•Tagged zespoły łożyskowe, zespoły łożyskowe Koyo, zespoły łożyskowe samonastawne•Leave a Comment on Zespoły łożyskowe samonastawne Koyo – przykłady zastosowania\nSzwedzkie łożyska igiełkowe\nJakie łożyska walcowe FAG wybrać?


Start » Strefa Toksyczna! » GMO » Na tropie GMO\nData dodania: 2011-01-12 14:57:21, Dodane przez: Honia\nWyświetlony 6022 razy, Komentarzy: 0\nOryginalny obraz: http://www.justmeans.com/editorial/wp-content/uploads/2010/08/gmo-in-trash-244x300.jpg\nCzy zawsze wiemy, jaką żywność jemy tak naprawdę: modyfikowaną czy nie? Problem w tym, że organizmy genetycznie modyfikowane rozprzestrzeniają się po cichu. Pyłki transgenicznej kukurydzy lub rzepaku wiatr może przenieść na pole sąsiadów i zapylić ich konwencjonalne uprawy. Inaczej rzecz ma się jednak z soją. Jej rośliny zapylają się same. Pyłki z pól soi genetycznie modyfikowanej mają w tym wypadku niewielkie szanse na wymieszanie się z soją uprawianą tradycyjnie. Zagrożone są za to ziarna podczas zbiorów i po nich. Chodzi o to, że na maszynach rolniczych, ciężarówkach, w silosach i w młynach mogą znajdować się jeszcze resztki uprzednio przetwarzanej soi GMO. Producenci, którzy chcą oznaczać swoje wyroby jako żywność niemodyfikowaną genetycznie, muszą ściśle kontrolować zbiory, transport i przetwarzanie swoich upraw.\nŻywność transgeniczną albo choćby tylko z genetycznie modyfikowanymi składnikami, którą możemy spotkać na półkach sklepowych, rozpoznamy po oznakowaniu. Zgodnie z unijnym prawem, na produktach zawierających w swoim składzie więcej niż 0,9% organizmów genetycznie zmodyfikowanych, musi widnieć stosowna informacja. Wyjątek stanowią produkty zwierzęce – taka informacja widnieć nie musi.\nRok temu Agencja Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych przeprowadziła kontrolę żywności pod względem obecności w niej organizmów genetycznie zmodyfikowanych. Co się okazało? Co prawda kontrolerzy nie znaleźli wśród przebadanych artykułów takiego, który zawierałby więcej niż 0,9% GMO w swoim składzie, ale w 10,5% partii soi i jej pochodnych wykryli zawartość organizmów zmodyfikowanych na poziomie niższym od 0,9%, ale wyższym niż 0,1%.\nDo produktów, które nie powinny zawierać w swoim składzie organizmów genetycznie modyfikowanych, należy żywność ekologiczna. Prawo zakazuje stosowania w nich GMO powyżej 0,1%, a zatem pozwala na zanieczyszczenie „przypadkowe”. W praktyce bywa z tym jednak różnie choć nadal rzadziej niż w przypadku zwykłych produktów.\nNiemiecka Fundacja Warentest przebadała 12 produktów roślinnych, które są zamiennikami mięsa: sojowe kotlety i wyroby z tofu. W ośmiu produktach, w tym w sześciu oznaczonych jako żywność ekologiczna, naukowcy nie wykryli GMO. Niewielkie ilości modyfikowanej soi znaleźli natomiast w trzech testowanych produktach, w tym dwóch z informacją o tym, że to wyroby ekologiczne. W tych trzech produktach soi GMO było mniej niż 0,1%. To soja Roundup-Ready, gatunek soi genetycznie modyfikowanej amerykańskiego koncernu Monsanto, która jest odporna na produkowany przez tę firmę środek przeciw chwastom o nazwie Roundup.\nW międzyczasie kilka państw członkowskich zdążyło już zakazać uprawy podejrzanej odmiany kukurydzy na swoich terytoriach. Niemcy, Austria, Węgry, Włochy, Grecja, Francja, Walia, Szkocja i Luksemburg uznały, że uprawy Mon810 mogą być niebezpieczne dla środowiska.\nTymczasem niedawno międzynarodowa grupa badaczy wykazała, że nawet bez modyfikacji genetycznych można wyhodować rośliny, które będą bardziej wydajne. W naturalny sposób udało im się zwiększyć zawartość beta-karotenu (czyli prowitaminy A) w kukurydzy.\nTagi: GMO, genetycznie modyfikowane, soja, kukurydza, ekologiczne\nKomentarze do artykułu: Na tropie GMO\nArtykuły podobne do Na tropie GMO:\nFilmiki podobne do Na tropie GMO:


Poród w zgodzie z naturą - Ekorodzice.pl\nAutor: Iwona Sławek 2012.04.05, 09:09\nRedakcja EKORODZICE.PL odwiedziła jedyną w Poznaniu zieloną szkołę rodzenia dla zielonych rodziców. Szkoła rodzenia i naturalnego rodzicielstwa – GAJA założona została przez Rodziców z myślą o przyszłych Rodzicach. O tym czym się różni od tradycyjnych szkół i dlaczego wybrać właśnie ją opowiada założycielka Anna Furmaniuk.\nEKORODZICE.PL: Skąd pojawiła się idea zielonej szkoły rodzenia, skąd pomysł na nazwę?\nAnna Furmaniuk: Nazwa miała, nawiązywać do naturalności, pierwotnego instynktu. Równocześnie chciałam, aby była prosta, choć nie infantylna. I tak pojawiła się Gaja – w mitologii greckiej Matka-Ziemia. Sama idea założenia szkoły kiełkowała we mnie od jakiegoś czasu. Na początku pojawiła się nieśmiała myśl, że fajnie byłoby zorganizować miejsce, gdzie przyszli rodzice nie tylko mogliby się dowiedzieć wszystkiego o porodzie, ale także otrzymać wskazówki na bycie rodzicem już po pojawieniu się maleństwa w ich życiu. Po porodzie pierwszego mojego dziecka, odczułam mocne zderzenie z rzeczywistością. Sam poród wspominam dobrze, jednak po powrocie do domu rzeczywistość przerosła moje oczekiwania: nękały mnie różnego rodzaju pytania, chroniczne zmęczenie, dopadł nawał pokarmu. Z perspektywy czasu widzę, że nie byłam na to przygotowana, cała ta fizjologia mnie przytłoczyła i utrudniła wejście w rolę rodzica.\nEKORODZICE.PL: Czyli można powiedzieć, że szkoła rodzenia Gaja podejmuje się trudnego wyzwania i pomaga zrozumieć rodzicom przemiany, które zachodzą tuż po tym jak pojawia się dziecko?\nA.F.: Tak. Uważam, że istotna jest korelacja pomiędzy jakością porodu, a tym jak w jaki sposób buduje się więź pomiędzy matką i dzieckiem – rodzicami, a dzieckiem. Już sam przebieg porodu wpływa na nasz stosunek do dziecka w pierwszych tygodniach jego życia. A rodzice tego zazwyczaj nie łączą, a wręcz traktują osobno. I tak rozdzielają cały ten etap rodzicielstwa na poszczególne działy: osobno jest ciąża, poród, laktacja, osobno dziecko. Osoba nieuświadomiona – ja też do nich należałam, uważa, że te zagadnienia pomiędzy sobą nie funkcjonują. A rzeczywistość jest odmienna. Dlatego w trakcie zajęć wskazujemy na sposoby radzenia sobie z emocjami, które są skrajne – od uczucia bezgranicznej miłości po negatywne wyobrażenia: „jestem złą matką, złym tatą”.\nEKORODZICE.PL: Czyli już wiemy, że ważne jest zrozumienie emocji. Czego jeszcze mogą spodziewać się rodzice, którzy wybrali zajęcia w Pani szkole? Jakieś wskazówki dla eko-rodzica?\nA.F.: Gaja to przede wszystkim szkoła rodzenia, w której wiarę w aktywny i intuicyjny poród łączy się z promowaniem naturalnego, pełnego bliskości z dzieckiem, świadomego rodzicielstwa. Na zajęciach przyszli rodzice dowiadują się m.in. o niefarmakologicznych sposobach radzenia sobie z bólem porodowym, mówimy o tym kto może urodzić w domu i co to jest AP. Pokazujemy jak masować maluszka masażem shantala oraz zdrowo i bezpiecznie nosić go w chuście. Wskazujemy też na różnice pomiędzy pieluszkami wielorazowymi, a jednorazowymi i uczymy jak naturalnie i ekologicznie pielęgnować dziecko. Są zajęcia z pierwszej kąpieli, podczas której pary do dyspozycji mają wiaderko lub tradycyjną wanienkę.\nEKORODZICE.PL: Czyli zajęcia mają charakter bardziej warsztatu niż wykładu?\nA.F.: Tak, to było naszym głównym zamierzeniem. Łamiemy stereotypy, wychodzimy naprzeciw oczekiwaniom rodziców. Pokazujemy także głębsze znaczenie czy to masażu shantala czy chustonoszenia. W moim przypadku, pierwsze zetknięcie z chustą, przy pierwszym dziecku traktowałam bardzo powierzchownie. Bynajmniej nie wiązałam tego z ideologią tylko z praktycznością i traktowałam to instrumentalnie – chciałam mieć wolne ręce, czułam się niezależna i swobodna, czego nie osiągałam poruszając się po mieście wózkiem. Dopiero przy drugiej córce zaczęłam z większą refleksją przyglądać się całej tej idei chustonoszenia – co ona mi daje, co daje mojej córeczce i w końcu co daje nam obu. Weszłam w ten nurt rodzicielstwa bliskości, zawierzenia sobie, swojemu instynktowi. Dzięki temu odkryłam pomysł na siebie – zostałam Doradcą noszenia drezdeńskiej Szkoły Doradców Noszenia ClauWi®,oraz członkiem-założycielem stowarzyszenia "Poznań w chuście". Propaguję chustonoszenie z głową, tak aby było zdrowe wygodne i bezpieczne.\nEKORODZICE.PL: Przemawia przez Panią pasja i zaangażowanie, czy przyszli rodzice mogą liczyć się z nią i u pozostałych wykładowców w Pani szkole?\nA.F.: Zdecydowanie (śmiech). W Gai na rodziców czekają ludzie, którzy przede wszystkim są rodzicami i pasjonatami. Jest to zespół osób które „czują” tematy i podzielają moją wizję rodzicielstwa. A mianowicie wskazujemy na to, że dziecko jest ważne, ale nie centralizujemy życia wokół niego, dlatego też na pierwszych zajęciach pojawi się doula wraz ze swoja dwutygodniową córeczką, urodzoną w domu. Do pozostałych osób należą: doradca laktacyjny, położna (która odbiera porody domowe, a także pracuje w szpitalu), nauczyciel jogi, oraz fizjoterapeuta. Są to ludzie, których bardzo cenię za podejście do życia. Krótka ich charakterystyka znajduje się na stronie Gai.\nEKORODZICE.PL: Jeszcze może parę słów o samym programie.\nA.F.: Zajęcia odbywają się w weekendy – 7 zajęć w cyklu. Zajęcia pierwsze prowadzone są przez położną, omawiany jest przebieg porodu, jego fazy. Na drugich doula omawia ból porodowy, po co on właściwie jest, jak sobie z nim radzić (sposoby farmakologiczne i naturalne) i jaką rolę odgrywają hormony. Na trzecich zajęciach omawiamy z doradcą laktacyjną laktację. Na czwartych - połóg, budowanie więzi z dzieckiem, rodzicielstwo bliskości – jak istotne znaczenie odgrywa dotyk w rozwoju dziecka, obalanie stereotypów, że dziecko się „przyzwyczai” do noszenia na ręku czy spania z rodzicami. Na piątych są warsztaty z fizjoterapeutą – prawidłowe podnoszenie, trzymanie, przebieranie i kąpanie dziecka. Dajemy wskazówki jak dbać o kręgosłup mamy podczas karmienia piersią. Pokazujemy dwa sposoby kąpieli tj. w wiaderku oraz wanience. Omawiamy pielęgnację dziecka. Na szóstych zajęciach rodzice zapoznają się z masażem shantala, pojawia się joga dla ciężarnych. Na ostatnich siódmych zajęciach prowadzone są praktyczne warsztaty z chustowania. Istnieje także możliwość wyboru „kursu rodzenia w pigułce”, który trwa jeden dzień i omawiane są trzy bloki tematyczne: poród, laktacja i pielęgnacja dziecka.Zajęcia odbywają się w Gauganku, w miejscu z duszą – klub - kawiarnia dla rodzin z dziećmi.\nEKORODZICE.PL: Brzmi niezwykle ciekawie. Dziękuję za wywiad i życzę jak największej ilości chętnych zgłębiania naturalnego rodzicielstwa rodziców.\nNa zaproszenie Gai, redakcja ekorodzice.pl wzięła udział w pierwszym odbywającym się cyklu zajęć szkoły rodzenia i naturalnego rodzicielstwa. W Gauganku przywitała przyszłych rodziców niesamowicie ciepła atmosfera, pokłady życzliwości i ogrom zrozumienia w stosunku do pojawiających się pytań i wątpliwości. Spotkania, pomimo iż tematycznie często trudne, prowadzono w sposób swobodny i nie sztandarowy. Na każde zadane pytanie padła rzeczowa odpowiedź. Zamiast raczyć przyszłych rodziców standardowymi filmikami z porodów, omówiono jego fazy i praktycznie wskazano na pozycje łagodzące ból porodowy. Podobnie było na pozostałych zajęciach, z których przyszli rodzice wynosili praktyczne porady, a nie czystą teorię. Każdy z uczestników, mógł się zapoznać także z pieluszkami wielorazowymi – dotknąć, zrozumieć różnice, a także założyć na modelu dziecka. Podobnie z chustami – niektórzy mieli z nimi pierwszą styczność i złapali bakcyla. Niektórym zajęciom towarzyszyły akcesoria, mające na celu zobrazowanie tematu, jednak Reakcja ekorodzice.pl nie będzie zdradzała ich natury, ponieważ odebrałoby to element zaskoczenia i radości przyszłego uczestnika.\nMiłym elementem były przygotowywane przez właścicielkę każdorazowo ekologiczne przekąski, przy których uczestnicy w trakcie przerw prowadzili rozmowy towarzyskie. Wielki plus dla właścicielki za udostępnianie swojej prywatnej biblioteczki z książkami bliskimi idei szkoły, a także za przesyłanie materiałów tematycznych pocztą elektroniczną.\nRedakcja ekorodzice.pl dziękuję Pani Ani Furmaniuk za możliwość przeżycia wielu fascynujących chwil podczas prowadzonych z wielkim profesjonalizmem zajęć w szkole rodzenia Gaja.\nAnna Furmaniuk - Spełniona żona Leszka oraz mama 5-letniej Zosi i 3-letniej Zuzi, próbująca zachować równowagę między pielęgnowaniem domowego ogniska a niesieniem kaganka „chustowej” oświaty pod poznańskie strzechy :) Jest Doradcą noszenia drezdeńskiej Szkoły Doradców Noszenia ClauWi®, członkiem-założycielem stowarzyszenia "Poznań w chuście" oraz inicjatorką Szkoły Rodzenia "Gaja". Ania jest także uczestniczką szkoleń, kursów i konferencji organizowanych przez Fundację Rodzić po Ludzku, m.in. z prowadzenia aktywnej szkoły rodzenia oraz opieki nad matką i dzieckiem po porodzie.\nŹródło: Fotografie pochodzą ze zbiorów szkoły rodzenia Gaja. Umieszczone zostały za zgodą właścicielki. Wszelkie dalsze kopiowanie i rozpowszechnianie bez porozumienia się z ich właścicielem jest surowo zabronione!\nTagi: naturalny poród\n16.04.2012 13:31 - ela_wielo\nBardzo zazdroszczę kobietom, które mogły chodzić do szkoły rodzenia i rodzić po ludzku w sposób fizjologiczny. Ja mimo tego, że nie miałam cesarki, porodem naturalnym pochwalić się nie mogę, chociaż może to nielogicznie brzmi. Po 3,5 miesiąca spędzonych w szpitalu na leżąco miałam poród wywoływany (cewnikiem foleya i oksytocyną) i szczerze mówiąc żegnałam się z życiem. Miałam bóle krzyżowe, nie mogłam wstać, ponad dobę nie mogłam nic pić, leżałam podłączona do ktg i naprawdę myślałam, że umrę. Syn urodził się po dobie, co wspomagane było tym, że dwoje lekarzy położyło mi się na brzuchu łokciami. To, co przeżyłam, to jest okropna trauma i chyba nawet niezgodna z normalnymi zasadami postępowania z rodzącą kobietą (a szpital kliniczny i podobno dobry). Po 9 miesiącach nadal odczuwam skutki tego porodu w tym nacięcia krocza. Gdybym miała taką możliwość, na pewno zrobiłabym wszystko, żeby chodzić do szkoły rodzenia i jak najbardziej naturalnie podejść do rodzenia.\n13.04.2012 16:04 - daszka\nzazdroszczę udziału w takich zajęciach i życzę powodzenia założycielom, pomysł naprawdę wart rozpropagowania :) szkoda, ze kiedy ja byłam w ciąży w moim mieście nie było takiej zielonej szkoły rodzenia, zresztą nadal nie ma...


52 tygodnie czytania: Broniewski w potrzasku uczuć. Listy Władysława Broniewskiego i Ireny Helman\nAutor: monotema o 11:58\nOla 26 listopada 2013 12:23\nSzalenie mnie zainteresowałaś:)\nmonotema 26 listopada 2013 14:02\nA to cieszę się bardzo i polecam\nKsięgarka 30 listopada 2013 17:36\nJa, podobnie jak Ty, też uwielbiam biografie i wszelkie książki wspomnieniowe. Czekałam na Twoją recenzję. Cieszę się, że ta lektura jeszcze przede mną. Warto czekać na takie wartościowe pozycje:)\nmonotema 30 listopada 2013 19:03\nLubę też czytać o niczym, ale wtedy dopadają mnie wyrzuty sumienia, że znów zmarnowała czas.\nKsięgarka 2 grudnia 2013 15:45\nWłaśnie dostałam przesyłkę:) Bardzo, bardzo dziękuję. Już wiem, co będę robiła w dzisiejszy wieczór:)\nmonotema 2 grudnia 2013 18:40\nCudze listy?! ;)\nKsięgarka 3 grudnia 2013 23:08\nPrzeczytałam:) Wspaniała lektura, która pozwoliła mi odkryć nieznane dotąd oblicze poety. Szkoda, że tak mało zachowało się listów pisanych przez Irenę. Niesamowita historia, z której wyłania się obraz nie tylko dwojga głównych bohaterów, ale również żony pisarza czy rodziny Ireny. Jestem pod wrażeniem pierwszej części, wprowadzającej, autorstwa Dariusza Pachockiego. Chętnie sięgnę po inne jego opracowania, np. Stachury.\nA co do listów, cóż, lubię czytać cudze:)\nmonotema 4 grudnia 2013 06:58\nJa chciałabym ruszyć tropem Broniewskiej. W zasadzie nigdy jej nie kojarzyłam z poetą ;) Wynalazłam jej książkę dla dzieci "Historia gałgankowej Balbisi". Przeczytałabym jej wspomnienia "Dziesięć serc czerwonych". Ciekawe, co tak naprawdę myślała o Broniewskim?\nKsięgarka 7 grudnia 2013 20:46\nmonotema 8 grudnia 2013 08:59\nZ żon Broniewskiego najbardziej negatywne uczucia budzi "poetowa" Wanda Broniewska, Janina był kobietą mocno stąpającą po ziemi i chyba do końca jego dni solidnym wsparciem, Maria poślubiona symbolicznie - największą miłością. Kochanowskim mnie zaskoczyłaś, bo jakoś nigdy tak daleko nie sięgałam. Znam "z widzenia" książkę dla młodzieży o Kochanowskim "Kto mi dał skrzydła"\nKsięgarka 9 grudnia 2013 11:31\nChciałam sprostować, a usunęłam mój poprzedni komentarz. Trochę techniki i człowiek się gubi:) Chodziło oczywiście o Kasprowicza, nie Kochanowskiego. Znalazłam ostatnio stary tomik Kochanowskiego, który czytam po kilka wierszy dziennie i pewnie stąd moja pomyłka.\nmonotema 9 grudnia 2013 16:22\nCoś mi nie pasowało z tym Kochanowskim, wszak żonę miał jedną - Dorotę, ale pomyślałam sobie, że o trzech żonach Broniewskiego też nie wiedziałam :D


Sprzedaż Okna Tychy - Okna Giżycko 114\nOkna Giżycko 114\nProponujemy towar najwyższej jakości w rozsądnych cenach. Usługi wykonywane szybko i sprawnie przez wykwalifikowanych monterów .\nOdkryj wszystkie nasze kolory aluminiowych ram okiennych już dziś! Zapewniając, że twoja nieruchomość jest zawsze ciepła, jasna i bezpieczna, nasze aluminiowe okna w Polsce są również ponadczasowe pod względem wzornictwa, podnosząc zarówno współczesną, jak i tradycyjną estetykę. Upewnij się, że sprawdziłeś nasze aluminiowe okna do okien i profili aluminiowych w celu uzyskania dalszych specyfikacji technicznych. Jeśli korzystasz z naszej usługi instalacyjnej; wyślemy jednego z naszych profesjonalnych inspektorów na Twoją nieruchomość, aby zbadać istniejące otwarcie i wykonać wszystkie niezbędne pomiary. W końcu ważne jest, abyś mógł bezpiecznie złożyć zamówienie, wiedząc, że zamawiasz odpowiednie rozmiary. W przypadku klientów zaopatrujących tylko mamy dostępne przewodniki pomiarowe dostępne online, których można użyć do pomiaru okien, jeśli wolisz to zrobić samodzielnie. Zgodnie z ogólną zasadą, powinieneś mierzyć do dolnej krawędzi istniejącego progu, chyba że NIE zostanie on zastąpiony. Jeśli potrzebujesz parapetu, wprowadź ogólny pomiar wysokości wraz z progiem. Aby uzyskać więcej informacji na temat naszych okien aluminiowych lub procesu pomiarowego, skontaktuj się z nami - zawsze chętnie pomożemy.


Wykład i Webinar pt. "Pikuś atakuje inne psy! Psi Język: komunikacja agresywna" - Ala Od Jazza\nZapraszam na kolejny mój wykład o Psim Języku,\nktóry odbędzie się w środę 22.08.2018 o godzinie 17:30 i będzie trwał do 19:30! Zapisy TRWAJĄ TYLKO DO 20.08.18 do godziny 00:00. Po tym czasie WSZYSTKICH (zarówno opłacone na wykład miejsca) przekierowuję już na webinarium i nagrania.\nMiejsce spotkania: Dom Edyty Stein, ul. Nowowiejska 38.\nTym razem ponownie poruszymy temat Psiego Języka – konkretnie tę jego część, w której psy zachowują się agresywnie wobec innych psów.\nNic straconego! 🙂 Już w poniedziałek 27.08.2018 o godzinie 19:00 odbędzie się powtórkowe webinarium – czyli wykład internetowy, w którym możesz uczestniczyć z dowolnego miejsca na świecie, nawet siedząc na karaibskiej plaży 😀\nZapisy TRWAJĄ TYLKO DO 25.08.18 do godziny 00:00. Po tym czasie WSZYSTKICH (zarówno opłacone na webinar miejsca) przekierowuję już na nagrania.\nAby zapisać się na wykład, wybierz odpowiednią opcję uczestnictwa w “koszyku” na tej stronie:\nWstęp jest płatny z góry przelewem 39zł / osobę. Jeśli weźmiesz ze sobą osobę towarzyszącą, w pakiecie płacicie 70zł.\nJeśli Twój bank nie obsługuje płatności przez Przelewy24, napisz do mnie mail.\nW razie pytań proszę o mail na adres: kontakt@alaodjazza.pl\nNa wykład przychodzimy sami, psiaki zostawiamy w domu 🙂\nagresja agresja psa agresja u psów agresywny pies komunikacja psów pies pies atakuje psi język psia komunikacja psy\nPoprzedni: Poprzedni wpis: Z Psim Językiem w aucie, odc. 2 – obrona psiej strefy prywatności\nNastępny: Następny wpis: Z Psim Językiem w Aucie, odc. 6. Narzędzia a komunikacja\nInteresuje mnie nagranie internetowe poproszę o informacje kiedy będzie dostępne\nNagranie zwykle jest dostępne w kilka dni po webinarze (potrzeba trochę czasu na jego obróbkę). Ale może Pani już teraz kupić bilet wstępu na webinarium, w wiadomości dodatkowej wpisując, że chce Pani kupić nagranie, a ja dopiszę Panią do listy oczekujących na nie 🙂


... Sztandarowy Xiaomi Mi 9 doczekał się jeszcze mocniejszego wariantu, który przy okazji obsługuje sieć 5G. Co nowego? ... kolorów jakość wyświetlanego obrazu miała ulec zauważalnej poprawie. Ekran został zintegrowany z czytnikiem linii ...\n... Chińska marka zaprezentowała oficjalnie flagowca z dwoma ekranami oraz potrójnym aparatem. Oto, co jeszcze warto wiedzieć na temat Nubii Z20. ... o formacie 19,5:9 i rozdzielczości FullHD+ (2340 x 1080 pikseli); 5,1-calowy dodatkowy panel AMOLED ...\n... Przedstawiliśmy najnowsze informacje na temat Samsunga Galaxy S10e oraz interesujący patent Samsunga na rysik z wbudowanym aparatem. Miron opisał do tego jak korzysta mu się ze smartfonu z otworem w ekranie. Oto, co jeszcze warto wiedzieć ...\n... Nowe przecieki na temat modelu Xperia XZ4 wskazują, że Sony w 2019 roku może wprowadzić smartfon z ekranem o formacie 21:9. Podobne rozwiązanie firmy LG Electronics pojawiło się jednak prawie... 10 lat temu. ... Przykuwająca uwagę obudowa z ...\n... Firma Xiaomi zaprezentowała oficjalnie nie tylko flagowy model Mi 9, ale jego nieco uboższy, ale wyraźnie tańszy wariant. Oto, co trzeba wiedzieć na temat Xiaomi Mi 9 SE (Special Edition). ... Mi 9 SE, czyli flagowiec w mniejszym rozmiarze ...\n... Czy otwór w ekranie jest lepszy od wcięcia? Dla większości producentów nie ma to żadnego znaczenia. Liczy się tylko to, do jakiego rozwiązania mają dostęp. ... Przyjrzyjmy się rozwiązaniom zastosowanym w kilku popularnych flagowcach z ostatnich ...\n... "Poznaj pierwszy składany, szklany ekran w urządzeniu Galaxy. Tak, złożyliśmy ekran ze szkła" - chwali się Samsung na swojej stronie. A jest się czym chwalić, bo szkło w składanym telefonie zmienia ... przy tym zwiększoną odporność. Jest jednak ...\n... o proporcjach 21:9 Sony zdążyło już wprowadzić na rynek smartfony z ekranami 4K, smartfony z ekranami OLED oraz smartfony z panelami obsługującymi HDR. Po raz pierwszy jednak wszystkie te rozwiązania ... jednocześnie Sony podkreśla, że ekran ...\n... Samsung może teraz wszystkie swoje składaki zamknąć w linii Galaxy Z. Przyjrzyjmy się jednak temu, co smartfon ma mieć na swoim wyposażeniu. Samsung Galaxy Fold 2 ma mieć większy ekran główny ... Pierwsza generacja Folda skrywa ekran o ...


Siostry Konoppii rady i remedia [Catherine Miller] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00063 002436 20853831 na godz. na dobę w sumie\nSiostry Konoppii rady i remedia - ebook/epub\nAutor: Catherine Miller Liczba stron:\nISBN: 978-83-8083-669-3 Data wydania: 2018-01-31\nSPIS TREŚCI CZĘŚĆ PIERWSZA CZĘŚĆ DRUGA Przypadek Teodory z Hajnówki Przypadek Edmunda z Myślęcinka Przypadek Onufrego z Rzeszowa Przypadek Edgara z Pacanowa Przypadek Eugenii z Oleśnicy Przypadek Pankracego z Limanowej Przypadek Eufemii z Sulęcina Przypadek Mariana z Otrębusów Przypadek Ksawerego z Ełku Przypadek Haliny z Ewunina Przypadek Rozalii z Bobolic Przypadek Teresy z Helu Przypadek Eustachego z Mikołowa Przypadek Oksany z Rogoźna Przypadek Ernesta z Bolesławca Przypadek Alojzego z Babic Przypadek Yagody z Leoncina Przypadek Olafa z Nysy Przypadek Feliksa z Andrychowa Przypadek Lesława z Ludwikowa ZAKOŃCZENIE EPILOG\nAbsurd jest nadzieją na opak… CZĘŚĆ PIERWSZA Jako narrator, winien jestem wam parę słów na wstępie. Mam na imię Arcydzięgiel i jestem aniołem. I to nie jakimś tam cherubinem w strojnej sukni i z brylantyną we włosach, ale aniołem stróżem, czyli skrzydlatym karkiem, który robi za trzech i w suknie się nie stroi. Działam wedle wytycznych Palca Bożego oczywiście (żeby nie było, że samowolka!) i w narracji, jako podwładny, zbytnio się nie afiszuję. Moją podopieczną, o której ta opowieść traktuje, jest pewna zakonnica ze Zgromadzenia Sióstr Herbalistek, o którym słyszeliście na pewno, bo nie sposób o nim nie słyszeć, szczególnie od czasu, gdy moja podopieczna do niego dołączyła. W tym miejscu pozwolę sobie wtrącić, że korzeniami zgromadzenie to sięga mniej więcej czasów, gdy myszy zjadły króla Popiela (albo i jeszcze wcześniejszych), a jego ideą jest żyć w zgodzie z naturą, z dala od trucizn przez rynek uświęconych – z konserwantami, sztucznymi barwnikami i mafią farmaceutyczną w tle. Bo dobro to natura, a nienatura to niedobro. Tyle w skrócie. Siostry tworzą zgromadzenie liczebnie niewielkie, gdyż oprócz Kapelana i Przeoryszy jest tam w sumie trzynaście sióstr, a każda z nich nosi imię (wskazane przez Palec Boży, ma się rozumieć) wybranej rośliny zielnej. Siostry, w zgodzie z wielowiekową tradycją, prowadzą przy klasztorze swój ogród, z darów którego czerpią obficie ku dobru swemu i bliźnich, na wzór świętej Hildegardy z Bingen, największej zielarki średniowiecza. Moją podopieczną, siostrę Konoppię, przyprowadziłem do Zgromadzenia Sióstr Herbalistek, gdy miała już wiosen dwadzieścia osiem, a konkretnie stało się to akurat w dniu, w którym sędziwej siostrze Dziewannie przyszło zakończyć ziemską posługę w wieku lat dziewięćdziesięciu dziewięciu. Pojawienie się nowej (choć wtedy wciąż świeckiej) kandydatki na wakat po siostrze Dziewannie zostało odczytane przez Kapelana jako bezapelacyjny ZNAK z samych Niebios (Kapelan uwielbia odczytywać znaki z samych Niebios), więc wykorzystując władzę nadaną mu przez Biskupa, zneutralizował jawne sprzeciwy Przeoryszy, mówiącej o zasadach regulaminowych, respektowanych w ich zgromadzeniu od stuleci wielu. Wymogi te dotyczyły demokratycznych wyborów (po okresie dwunastodniowej żałoby po zmarłej) spośród wszystkich sióstr z zakonów i zgromadzeń różnych, które w murach klasztornych spędziły trzy lata minimum. Od tego też momentu relacje Przeoryszy z Kapelanem uległy wyraźnemu ochłodzeniu (wcale niekoniecznie z powodu jej własnej antypatyczności duchowej i cielesnej), jako że w jednej chwili wszelkie pozytywne między nimi wibracje zassało pole energetyczne świeżo przybyłej kandydatki w kształcie kuli (a ta, jak wiadomo, jest bryłą najdoskonalszą, bo przy tej samej objętości zajmującą najmniej miejsca w przestrzeni). Kapelan pokochał ją całym swoim kapelanim sercem, miłością Bożą i czystą. Nie wiadomo jednak za bardzo, kiedy moja podopieczna z pierwotnego stanu gruszki przekształciła się w kulę. Nawet przez osoby jej najbliższe ten moment ewidentnie został przeoczony. Może stało się to, gdy transmitowano mistrzostwa w piłce nożnej w Korei? Biorąc pod uwagę wszystkie możliwe dane, jest to najbardziej wiarygodna hipoteza, ponieważ w rodzinie Konoppii, a dokładnie w jej żeńskiej odnodze, wzrost wagi następował wyraźnie podczas mistrzostw świata właśnie, w piłce nożnej oczywiście. Praprababci przytyło się aż jedenaście kilo podczas mistrzostw we Francji w 1938 roku, babci dziewięć i pół kilo w 1958, gdy mistrzostwa odbywały się w Szwecji, a mamie waga skoczyła aż o całe czternaście kilo w 1970, podczas mistrzostw w Meksyku. Nikt się nad tym nie zastanawiał, ale największe odnotowane skoki wagowe w rodzinie Konoppii (a szczególnie w tej właśnie żeńskiej odnodze) następowały akurat podczas tych mistrzostw, które wygrywała drużyna z Brazylii. Wszyscy doskonale wiedzą, jaki jest brazylijski kanon cielesnego dobrobytu i być może dużą rolę odegrała w tym wszystkim podświadomość (podświadoma korelacja życiowych sukcesów z wagą osobistą ten sukces inicjującą?). W każdym bądź razie pomimo, iż Konoppia ma kształt kuli (dzięki nadprogramowym kilogramom w liczbie ponad trzydziestu dwóch), może przystojna nie jest, ale na pewno wyjątkowo sympatyczna, co oznacza, że jest i wyjątkowa, i sympatyczna. Jedno z jej życiowych mott brzmi: kochanego ciała nigdy nie za wiele. A granicą jest taki stan (krytyczny!), w którym klepnięta wieczorem, rano by się jeszcze trzęsła. Konoppia nie stosuje diety, ale od czasu do czasu uprawia jogę. Poza nią uprawia też modlitwy i wierzy, że dobry Bóg uchroni ją przed owym stanem krytycznym. Na szczęście dobry Bóg jest litościwy i zsyła na Konoppię cały szereg przygód aktywujących ją ruchowo, dzięki którym widmo niechcianej granicy skutecznie się oddala. Przygody te, pomimo że zsyłane przez samego Stwórcę, nie spotykają się z pozytywnym odbiorem Przełożonej, która uważa, iż działania Konoppii fundują Zgromadzeniu nikomu niepotrzebny rozgłos i ustawiczne kłopoty. Przeciwnego zdania natomiast jest kapelan Stanisław, z urody wyblakły Afrykańczyk o pozornie wątłej posturze, który Konoppię darzy słuszną i w pełni przyzwoitą sympatią, wprost proporcjonalną do jej obfitości. Konoppia nie zawsze jednak była Konoppią. Wcześniej była Euzebią Wichajster. I nie miała żadnych podstaw przewidywać, że coś jednak może odmienić jej los. Tym bardziej, że od czasu swoich czternastych urodzin stała się poglądowo anarchistyczna. Przestała wierzyć w inne wymiary i nie interesowała się już dobrą nadzieją głoszoną z ambon. Choć podskórnie pociągała ją farmacja (rodzina Euzebii z dziada pradziada prowadziła aptekę), to stając się buńczucznym wyrostkiem (w pryszczach i glanach), wyraźnie stanęła okoniem, orzekając, iż w aptece pracować nie będzie i basta. Poza nią jest jeszcze piątka jej rodzeństwa, więc scheda na zmarnowanie nie pójdzie. I w sumie dobrze zrobiła, idąc za podszeptami nastoletniej buty, boć tajemnica to poliszynela, że dzisiejsza apteka aptece dawniejszej nierówna. Niewiele pozostało z tamtych czasów, w których leczeniu patronował sam wielki ojciec medycyny – Hipokrates. Teraz jak okiem sięgnąć, prym wiedzie Hipokrytus, jego wyrodny brat, który dba jedynie o zyski własne, przy skrojonych na miarę potrzeb marketingowych matactwach. Bo nie na zdrowiu, ale na chorobach zarabia się przecież najlepiej (przy okazji – jeżeli wierzycie, że ktoś w tych czasach chce was tą całą chemią uczciwie wyleczyć, to gratuluję pogody ducha). W każdym razie Euzebia, w buncie przeciw Hipokrytusowi, ani na farmację, ani na medycynę nie poszła, ale ukończyła trzyletnią szkołę zawodową o specjalności mechanik samochodowy. Rodzina nie ukrywała niezadowolenia, boć która to szanująca się dziewczyna wybiera dla siebie taką karierę? Tym bardziej, jeśli pojęcie ma blade, czy silnik jest z przodu, czy z tyłu, i wykazuje totalną ignorancję branży docelowej. No ale że jej iloraz inteligencji zrównał się z jej wzrostem (całe 155 centymetrów), zaległości w motoryzacji nadrobić udało się szybko i kończąc szkołę, zaskakiwała większą bystrością aniżeli niejeden jej kolega po fachu. Lecz był i moment, gdy pojawiło się widmo szkolnej eksmisji. Miała bowiem Euzebia na koncie taki jeden drobny incydent, gdzie chodziło o rzekome palenie papierosów, choć tak naprawdę z prawdziwymi papierosami wspólnego miały niewiele, a w zasadzie nic, oprócz kształtu. Były one li tylko jej osobistym wynalazkiem i zawierały mieszankę rodzimych ziół z przyleśnej łąki: kocimiętki z dzikim chmielem, zrolowanych w liściu winogron. Bo Euzebia, ku skrywanej uciesze rodziców, sama, już niekoniecznie skrycie, lubiła bawić się w zielarkę. I nawet całkiem nieźle jej to wychodziło. Nic zakazanego, a tym bardziej niezdrowego. Dużo przy tym wszystkim czytała i jeszcze więcej eksperymentowała. Bazując na różnorodnych mieszankach, chemią nieskażonych, dbała o zdrowie własne, przymuszając się też w miarę regularnie do jogi, bo fizyczne ćwiczenia dotleniają mózg i głowa może więcej. Joga poniekąd należała do tradycji rodziny Wichajstrów, a rodzinne przekazy twierdzą nawet, jakoby ich praszczur pochodził z samych Indii i był fakirem (to znaczy został nim dopiero, gdy osiągnął oświecenie w ślepej uliczce uciech cielesnych). Zaczął wtedy ćwiczyć, medytować i hipnotyzować węże grą na flecie, a ćwiczył tak intensywnie, że podobno już bez dodatkowych wcieleń w trybie przyspieszonym udało mu się dotrzeć do nirwany, gdzie osiągnął spokój wiekuisty. Jako pamiątka po praszczurze w rodzinnym domu państwa Wichajstrów, na zaszczytnym miejscu na kominku, przez długi czas spoczywał sobie jego sczerniały już mocno flet, do czasu aż nie przywłaszczyła go sobie Euzebia, próbując hipnotyzować mieszkańców łąki za jej domem. No ale wracając do szkoły, Euzebii udało się ją ukończyć, szczęśliwie stała się zawodowym mechanikiem samochodowym ze świetlaną prognozą na przyszłość. Po szkole przyjęto ją do pracy w lokalnym warsztacie naprawczym, do którego pewnego dnia, osiem lat później, piękną toyotą zajechał niepiękny już Japończyk, Yoshito Bara-Bara, za to bardzo zasobny i z wieloma możliwościami. Japończyk był emerytowanym aptekarzem japońskim z tendencją antyhipokrytejską, a przybył do Polski na XXXVIII Międzynarodowy Kongres Zielarski. Na lotnisku wypożyczył auto, które niestety dość szybko posłuszeństwa odmówiło. Odholowano je więc do najbliższego warsztatu naprawczego, akurat tam, gdzie pracowała Euzebia. Okazało się, że w aucie stało się COŚ, o czym przeciętny obywatel wiedzieć nie musi, ważne, żeby zapłacił za naprawę i najlepiej w euro. Japończyk zapłacił dużo euro i został obsłużony na cito, i to z wielką atencją tak ze strony pracowników, jak i samego właściciela warsztatu. Lecz nie tyle uprzejmości czy sprawności diagnostyczno-naprawcze, ile krągłości Euzebii w przyciasnych ogrodniczkach tak go oczarowały, że bez wahania zaprosił obiecującą pannę mechanik do Kraju Kwitnącej Wiśni. Euzebia na propozycję przystała ochoczo i w ciągu dwóch godzin (bo tyle trwała naprawa) gotowa była na wszystko. Przed wylotem stawili się jeszcze wspólnie na XXXVIII Międzynarodowym Kongresie Zielarskim, z którego Yoshito, urzeczony Euzebią, zapamiętał, niestety, niewiele. Do Japonii polecieli zaraz dnia następnego liniami CZING-CZANG-CZONG, a były to w tamtych czasach bardzo drogie linie. Przed odlotem Euzebia wysłała jeszcze do rodziców depeszę o treści: „Lecę, bo chcę”. I w taki to sposób przeniosła się na drugą stronę globu, która w zasadzie niczym nie różniła się od pierwszej, poza tym że większość tubylców wyglądała jak Yoshito i początkowo trudno jej było ich od siebie odróżnić. Tam też podjęła pracę w lokalnym warsztacie naprawczym, w miejscowości Techaczi, ponieważ jako kobieta niezależna nie chciała być utrzymanką pana Bara-Bara. W miejscowości, w której przyjęto ją do pracy, zdobyła internacjonalne doświadczenie w zakresie mechaniki pojazdowej, nauczyła się ichniego języka na poziomie średniozaawansowanym oraz straciła dziewictwo. Wbrew podejrzeniom, ta ostatnia sprawa okazała się w realizacji najtrudniejszą. Początkowo Yoshito, mimo permanentnej ekscytacji, nie potrafił utrzymać wzwodu niezbędnego do penetracji i bardzo nad tym ubolewał, tym bardziej że był doświadczonym aptekarzem. Dlatego Euzebia, jako kobieta empatyczna, postanowiła mu dopomóc, komponując własną, acz dość ryzykowną, mieszankę ziołową, o której kiedyś czytała w rodzinnych kronikach. Ciekawostki nabyte podczas XXXVIII Międzynarodowego Kongresu Zielarskiego tym razem przy komponowaniu specyfiku się nie przydały. W wyniku stosowania mieszanki przez trzy i pół miesiąca panu Bara-Bara udało się uzyskać imponujący wzwód, który trwał bez przerwy przez godzin siedemdziesiąt dwie. Wtedy Euzebia przeżyła swój największy i jedyny w życiu okres rozpusty, po którym niestety jej partner zmarł z wycieńczenia. Podobne zjawiska obserwuje się w świecie owadów, np. wśród pszczół, gdy podczas lotu godowego truteń ginie przy próbie zapłodnienia królowej. Euzebia bardzo to przeżyła. Msza żałobna odbywała się w drewnianym kościele na japońskiej prowincji, w rodzinnej wsi pana Bara-Bara. Do trumny ze zmarłym rodzina złożyła białe kimono, sandały, sześć monet na przewóz przez rzekę Sanzu (japoński odpowiednik greckiego Styksu) oraz zdjęcie ulubionego kota, Monefila. W momencie, gdy zamykano wieko, by przewieźć trumnę do krematorium, pogrążoną w żalu Euzebię uderzyła spadająca z góry cegła. Nieprzytomna przeleżała w szpitalu trzy miesiące i nie brała już udziału w dalszych obrzędach japońskiego pogrzebu. Tamtejsza policja natychmiast wszczęła dochodzenie przeciwko cegle w drewnianym kościele, ale wobec braku postępu w sprawie po dwóch tygodniach zmuszona była ją odłożyć ad acta z inskrypcją „NIEWYJAŚNIONE”, co po japońsku wyglądało mniej więcej tak: . Euzebia, po wybudzeniu ze śpiączki, postanowiła swoje życie zmienić diametralnie. Zrozumiała, że cegła w drewnianym kościele nie może być niczym innym jak znakiem od samego Stwórcy i że nazywa się to POWOŁANIE. A ten dziwny głos, który słyszała w swojej głowie, nie jest wcale chorobą psychiczną, ale mną, narratorem tej historii i jej osobistym aniołem stróżem. Następnego dnia wróciła więc Euzebia do swego kraju ojczystego i… wstąpiła do zakonu. Wybór padł na Zgromadzenie Sióstr Herbalistek przez wzgląd w pierwszej kolejności na świętej pamięci Yohito Bara-Bara i jego zamiłowanie do ziół, a w kolejności kolejnej na rodzinne tradycje kultywowania idei wielkiego Hipokratesa. Mnie osobiście ani mojego (też ziołowego) imienia nie poznała, ale utwierdzałem ją, jak tylko mogłem, w przekonaniu, że dla naszego tandemu decyzja ta będzie najlepsza. Euzebia szybko upewniła się co do słuszności dokonanego właśnie wyboru podczas retrospekcji własnych kolei(n) życiowych, w których już od samego początku dawało się wyczuć Palec Boży, czyli od czasu, gdy brzuch pani Wichajster senior obniżył się znacznie. Wiedziała ona, że urodzi dziewczynkę (w ciąży trochę zbrzydła) i że moment rozwiązania jest już blisko. Lekarze obliczyli termin porodu na ósmego marca i to był bardzo dobry czas, bo przypadał w Dzień Kobiet i gdyby dziecku dać na imię Filemona, to miałoby od razu trzy święta w jednym. Ekonomika w rodzinie wielodzietnej jest bardzo istotna. Ale dziecko nie chciało być Filemoną i wycięło mamie niezły numer, wypychając się na świat osiem dni wcześniej, dwudziestego dziewiątego lutego (akurat był to rok przestępny) o godzinie dziesiątej czterdzieści pięć, podczas mszy niedzielnej, w której państwo Wichajster nabożnie uczestniczyli, siedząc w pierwszej ławce, na wprost ołtarza. Dopóki jęki pani Wichajster nakładały się na śpiew zgromadzonych, nikt nie zwracał na nie większej uwagi, nawet ojciec Wichajster i pozostała piątka dzieci. Ale gdy kolejny jęk wystąpił równolegle z kwestią księdza podczas kazania, sprawa nabrała konkretnych rumieńców. – Moi drodzy bracia i siostry! – mówił ksiądz. – Dziś w kontekście wiary pragniemy rozważyć prawdę o świętowaniu niedzieli. – Aaa! – rozległ się głośny jęk. Ojciec Wichajster, ksiądz oraz pozostali wierni odwrócili się w stronę pani Wichajster. – Chrześcijańskie przeżywanie Dnia Pańskiego wykracza bowiem poza regularne uczestnictwo w niedzielnej Eucharystii czy powstrzymanie się od pracy… – Aaaaaaaaaa!!! – Jęk nasilał się coraz bardziej. Ojciec Wichajster szepnął coś żonie na ucho, ale ona przecząco pokręciła głową. – Choć niektórzy ostatnie dni tygodnia wraz z niedzielą nazywają weekendem, traktując je jako czas odpoczynku i rozrywki – kontynuował ksiądz – to jednak, gdy patrzy się oczyma wiary, między niedzielą a dniami wolnymi jest ogromna i zasadnicza różnica… – Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!! Ja rodzę!!! – wrzasnęła na cały głos pani Wichajster. – Ona rodzi! – powtórzył ksiądz przez mikrofon. – Rooodzi?!!! – powtórzyli pytająco wszyscy wierni. W kościele zrobiło się głośno, ludzie zaczęli podnosić się z ławek, ktoś nawet krzyknął, żeby dać relację na żywo i puścić to na telebimie, bo z tyłu nic nie widać, i choć ksiądz prosił wszystkich o opuszczenie kościoła, nikt z kościoła nie wyszedł. Wśród wiernych znalazło się trzech lekarzy (urolog, radiolog i weterynarz) i pięć pielęgniarek, którzy zajęli się porodową asystą. Ksiądz przyniósł ręcznik i dużą miskę z wodą święconą (bo wodociągi miały od wczoraj awarię), a ministranci zamknęli oczy. Pan Wichajster w resztce przytomności zadzwonił po pogotowie, a pani z kółka różańcowego zaintonowała jedną z popularnych litanii, do której po chwili włączyli się pozostali. Niecałe dziesięć minut później (a dziesięć minut przed przyjazdem ambulansu) państwu Wichajstrom narodziło się szóste dziecko, płci żeńskiej, zdrowe i rumiane, któremu na imię dano Euzebia. Państwo Wichajster uważali, co prawda, że dziecku należy dać takie imię, jakie jest akurat w kalendarzu (a wtedy byli do wyboru: Antonia, August, Dobrosiodł, Oswald i Roman), ale ksiądz wytłumaczył rodzicom, że z uwagi na okoliczności, w jakich dziecko przyszło na świat, imię Euzebia będzie najtrafniejsze, bo po grecku eusébeia oznacza pobożność. I tak się stało. Ksiądz został ojcem chrzestnym, na matkę chrzestną zaś wybrano panią Klotyldę Wargę z kółka różańcowego, która, niestety, zaraz po chrzcie odeszła z tego świata, gdy uświadomiła sobie, jakiego rzędu koszty czekają ją w związku z byciem matką chrzestną. Ja Euzebii stróżowałem od samego momentu jej poczęcia, bo dostałem przykaz odgórny trzymania ręki na pulsie, by w którymś momencie życia wróciło dziecię tam, skąd wyszło, czyli na Boże łono. Przyznam, że w międzyczasie trochę się zdrzemnąłem i moja podopieczna wymknęła mi się spod skrzydeł, ciut może za bardzo. Parę tysięcy metrów nad ziemią, gdy leżałem sobie na osobistym, jednoosobowym cumulusie, z przyjemnej fazy REM wyrwał mnie nagle mój Przełożony, wachlując nie wachlarzem bynajmniej, ale żółtą kartką. Wszyscy wiedzą, o co w żółtej kartce chodzi. Żółci, owszem, trochę ulać się musi, ale szansę masz jeszcze jedną. Gorzej z kartką czerwoną, bo spadasz wtedy z wysoka, ale już bez skrzydeł i robisz potem sobie z siebie czerwoną plamę. Szybko więc przeprosiłem i pospiesznie sfrunąłem na ziemię, gdzie okazało się, że sprawy rzeczywiście posunęły się ciut za daleko. Moja podopieczna nie dość, że zmieniła kształt, to i zmieniła kontynent, a na domiar złego przestała być dziewicą. W ułamku sekundy dotarło do mnie, że nie ma chwili do stracenia i trzeba działać natychmiast. Dlatego w tym japońskim drewnianym kościele podczas mszy żałobnej za spokój duszy jej świętej pamięci azjatyckiego kochanka rzuciłem w nią cegłą wyrwaną z pierwszego napotkanego domu w okolicy. Na szczęście zadziałało! Euzebia przez rok w nowicjacie wykazywała się wzorowymi przymiotami i nikomu nie przyszłoby do głowy, że koleje życia miała dość burzliwe i moralnie wątpliwe. Wiedział o tym jedynie Kapelan, który był Euzebii osobistym spowiednikiem i poniekąd oddanym przyjacielem. To zresztą dzięki jego pomocy udało się odczytać zamysł Boży w kwestii zakonnego imienia Euzebii, które być musiało (zgodnie z tradycją) imieniem jakiejś rośliny zielnej. – Moja droga, trzeba pomyśleć o takiej roślinie, która oddałaby wyraz twojej osobowości i twojego temperamentu… – odzywa się do niej Kapelan, podnosząc do ust filiżankę z herbatą podczas poobiedniej sjesty. – Już niedługo skończy ci się nowicjat i trzeba będzie przybrać imię zakonne. Mamy obecnie oprócz ciebie i Matki Przełożonej dwanaście sióstr: Lukrecję, Melisę, Rutę, Jemiołę, Lipę, Mimozę, Pokrzywę, Szałwię, Bazylię, Rumianek, Kminek i Aronię. Hmm… Jakie imię będziesz nosić ty? Niechże pomyślę. – Kapelan zamyka oczy i w pokoju zalega cisza. Jej pierwsze pięć minut jest dość krępujące, drugie – dość filozoficzne, kolejne – prawie relaksacyjne (gdyby nie mucha), a dalsze (nawet już pomimo muchy) – koniecznie konieczne, i Euzebia czuje już bardzo wyraźnie ciężar własnych powiek, i nie opiera się wcale tej wszechpotężnej sile, która wyjątkowo sprawnie przenosi ją, podobnie jak Kapelana, w wymiar racjonalnie niezbadany. I rozpoczyna się chrapanie na dwa nosy. – Chrrrrr… – Chrrrrr… – Aaa! – Kapelan podrywa się,gdy w przerwie na chrapnięcie zasysa z powietrzem muchę. – Co?! Co się dzieje?! – Euzebia zrywa się na równe nogi. Kapelan zgina się wpół i prowokując odruch wymiotny, wypluwa muchę na podłogę, póki jeszcze nie doszło do połknięcia. A było już bardzo blisko. Na szczęście zasadnicza treść żołądkowa nie dała się tak łatwo sprowokować. Euzebia pochyla się nad muchą. – To mucha zielona. Bardzo dorodny okaz. Znam ją doskonale. To mucha mojego dzieciństwa. Jak bawiliśmy się na polu, to było takich całkiem sporo. Mama zawsze nas czymś smarowała, bo te muchy lubią składać jaja na skórze, w nosach i uszach też. Mój kolega kiedyś się nie posmarował i zachorował potem na muszycę, ale nie musimy wpadać w panikę, bo u Kapelana nie miała za bardzo nawet jak tych jaj złożyć – śmieje się Euzebia. – A poza tym jest już wypluta. – A co, jeśli złożyła? – Kapelan nieszczególnie ufa tym zapewnieniom. – Nie złożyła. – A jeśli? Euzebia wzdycha. – Jak mówię, że nie zdążyła, to nie zdążyła. Znam się na tym. A zresztą, błogosławieni, którzy nie widzieli… Ale mogę ewentualnie przygotować inhalację na uspokojenie. – Hmm… – zastanawia się Kapelan, wracając do pozycji siedzącej, podczas gdy Euzebia chwyta muchę za skrzydełka i wyrzuca ją za okno. – Jestem spokojny. Ufam ci. – Blee, jakaś duża taka… – wzdryga się Euzebia. – A może w takim razie to był … ZNAK? – Znak? – No, bo skąd i po co tutaj ta mucha? – No wie ksiądz, one lecą do pewnych zapachów. – Sugerujesz, że coś tu śmierdzi?! – Nie, nie, absolutnie nie. Na pewno chciała polecieć gdzieś dalej, ale ksiądz jej przeszkodził. – Właśnie! W takim razie to MUSI być znak! – Jaki znowu znak?! – No przecież mamy wybrać ci imię. – No ok, ale co mucha ma z tym wspólnego? Oprócz tego, że gabaryty mamy podobnie obfite jak na swoje gatunki? – Mówiłaś, że to mucha zielona, tak? – No tak. – To roślina twojego imienia widać musi być z jednej strony bardzo pospolita, a z drugiej zielona. Tak jak ta mucha. – Rośliny raczej zawsze są zielone. – W sumie masz rację. – Ale średnio mi się to podoba – krzywi się Euzebia. – Muchy są znane z mało sympatycznych rzeczy. – Euzebio, moja droga, bądź cierpliwa i czujna. To tylko szyfr taki. Trzeba go rozpracować, to, co nieistotne, odrzucić i skupić się tylko na tym, co istotne. – To teraz się w detektywa bawić będziemy? A w ogóle skąd Kapelan ma pewność, że mucha to znak? – Bo nigdy takiej muchy nie widziałem! – I to ma wystarczyć? Ja widziałam dużo takich much. – No właśnie! One dawały ci znaki od dawna! Ja mam swoją wewnętrzną pewność. Ona nigdy mnie nie zawiodła. – Pewność czy mucha? – Siostro, odrobinę powagi, proszę. – No dobrze. W takim razie szukamy dalej. Po chwili przerwy Kapelan oznajmia radosnym głosem oświeconego: – Ja już wcale nie muszę dalej szukać. – ??? – Znalazłem, co chciałem! – Co Kapelan znalazł?! – Tak! To jest TO! Idealnie do ciebie pasuje! Odczytaliśmy właśnie zamysł Niebios! Niechaj będą im dzięki! – Ja tam nic nie odczytałam. – W takim razie pozwól, że ci wyjaśnię. – Zamieniam się w słuch. – Euzebia wzdycha zniecierpliwiona, choć wyraźnie podekscytowana. – To znaczy? – Moja droga, i w przemyśle, i w rolnictwie, i w medycynie roślina ta może służyć nam na wiele sposobów. Nie wiem, czy wiesz, ale już w starożytności (a może i wcześniej) wytwarzano z niej pościele, obrusy, koszule, a nawet żagle okrętowe! Mój habit też jest z jej włókna. Sama zobacz (Kapelan podstawia się do namacalnej oceny). Dzięki niej moglibyśmy mieć ekologiczny papier, dentystyczne ekoplomby, a nawet ekoelektryczność! Ta niewymagająca szczególnej troski, pospolita roślina zielna wykorzystywana może być do ekologicznej produkcji tylu rzeczy, że nie sposób teraz wszystkiego wymienić – do karoserii samochodów (Henry Ford sam taki zbudował!), do olinowań okrętów, ociepleń i budowy domów, do produkcji olejów spożywczych i napędowych, leków, kosmetyków, paszy, karmy dla ptaków czy biomasy opałowej. A co najważniejsze – jest zdrowa, bo jej siemię cechuje wysoka zawartość cennych dla organizmu pierwiastków i witamin. Tak, tak, moja droga, to wszystko jest zasługą pewnej bardzo pożytecznej rośliny, którą traktuje się w naszym świecie bardzo niedobrze. W niektórych częściach globu roślina ta uważana jest wręcz za świętą, ale tutaj nasz świat ma swój własny biznesplan i jest mu ona wybitnie nie na rękę. Brwi Euzebii zamierają w pozycji słusznego podziwu dla oratorskich zdolności Kapelana. – Trzeba będzie postarać się o pozwolenie na jej hodowlę w naszym klasztornym ogrodzie. Każda z sióstr hoduje przecież roślinę swojego imienia… To nasza tradycja. – Tak…? – Niech imię twoje będzie… – Natchniony wzrok Kapelana zatrzymuje się na szybie okiennej, do której z jej strony zewnętrznej przykleiła się ta wypluta przez niego mucha zielona, jak gdyby była żywym dowodem słuszności wyboru. – KONOPPIA! – Konopia?! Czyli… to nie jest żart?? – Nie Konopia, a KONOPPIA. Trzeba podwoić „P”, z szacunku dla twoich rozmiarów. P też ma taki ładny brzuszek jak ty. – Czyli nie żart. – Euzebia odpowiada sama sobie, czując, jak emocje podnoszą jej ciśnienie. – To może lepiej CEBBULA? Przez dwa B oczywiście? Po co prowokować konflikt z prawem? Kapelan jak zahipnotyzowany nadal wpatruje się w muchę za oknem, do czasu aż mucha z szyby znika, a on odzyskuje ostrość widzenia i słyszenia też. – A więc, siostro, jesteśmy w domu! – Bardziej niż domem pachnie mi to więzieniem! – Przecież to piękne imię. Nie było jeszcze w naszym zgromadzeniu siostry o takim imieniu. – Niech Kapelan nie udaje. To jest igranie z ogniem. Przecież to nielegalne zioło. – Nielegalne zioła to zasługa nie Stwórcy, a farmaceutycznego lobby, moja droga. – Niby tak, ale więzienia są na ziemi, a nie w niebie. – Szałwia meksykańska też jest zakazana, a siostra Szałwia nosi swoje imię bez lęku. Ruta stepowa też nie przeszkadza siostrze Rucie, albo mimosa hostilis siostrze Mimozie! Dlatego, moje dziecko, ja mówię ci: NIE LĘKAJ SIĘ! Euzebia czuje nagły skok ciśnienia, które osiąga stan krytyczny, i w momencie, gdy Kapelan woła wieszczym głosem: – Siostro Konoppio, POWSTAŃ! Ona powstaje, a wraz z jej powstaniem dzieje się coś bardzo dziwnego i niewytłumaczalnego, bo nagle w pokoju Kapelana zrywa się gwałtowny wiatr, który jednym ostrym podmuchem przewraca stolik z wazonem i cztery krzesła, i Kapelan ma już wtedy prawie stuprocentową pewność, że to jest właśnie TO. W taki to sposób, według świątobliwej interpretacji, energia nowego imienia Euzebii dała pierwszy, potężny wyraz swojemu istnieniu. Oczywiście nikt wtedy nie sądził, nawet ona sama, że nie jest to zdarzenie incydentalne i że będzie tego doświadczać już do końca swoich dni, ona i wszyscy, którzy jej energetycznych wyładowań będą świadkami. Przez następne tygodnie Kapelan przyglądał się sprawie z ukrycia, co zaowocowało wystawieniem diagnozy o tajemniczych właściwościach siostry Konoppii, ujawniających się w momentach silnej ekscytacji i podwyższonego ciśnienia. Sam pamięta, że miał taką ciotkę (Berta miała na imię), którą też w pewnych momentach energia rozsadzała i potem przesuwała talerze po stole (a przed i po obiedzie była to bardzo pożyteczna umiejętność, szczególnie gdy przy stole dużo było gości). Gdyby okiełznać tę tajemniczą energię Euzebii i nadać jej pożądany kierunek, myślał Kapelan, można by mieć z tego prawdziwy pożytek. Ostatecznie po uzdrowieniu przez Konoppię siostry Szałwii (podczas porannej toalety), która przez tydzień cierpiała na bardzo uporczywe rozwolnienie, i po odjęciu cierpienia spowodowanego swędzącymi upławami siostrze Melisie Kapelan zyskał w tej kwestii już stuprocentową pewność i nie potrzebował żadnych dodatkowych znaków z Nieba. Niestety po każdorazowej interwencji energetycznej Konoppia traciła własne siły witalne i spała potem przez minimum dwadzieścia cztery godziny, co wybitnie nie podobało się Matce Przełożonej. A w niedługim czasie po ślubach siostry Konoppii, podczas których otrzymała swoje nowe imię już w pełni oficjalnie i z honorami, Kapelan wyszedł z nowatorską inicjatywą pro publico bono, pod hasłem Pogotowie Sióstr Herbalistek, które miałoby działać całodobowo, ku pomocy i wsparciu wszystkim chorym i potrzebującym z okolic bliższych i dalszych (z nazwą alternatywną dla pacjentów z zagranicy: The Herbal Charity). Konoppii powierzone zostało główne dowodzenie, gdyż nie licząc wyjątkowych zdolności energoterapeutycznych, ze wszystkich sióstr znała się najlepiej na komponowaniu ziołowych mieszanek na różne schorzenia i dolegliwości, dzięki korzeniom rodzinny aptekarskiej, oczywiście. Biskupowi pomysł przypadł do gustu bardzo i z osobistym błogosławieństwem podpisał zgodę dla Zgromadzenia na wdrożenie w życie tego innowacyjnego i jakże obiecującego projektu. Z jednym wszakże zastrzeżeniem, by z osobistych zasobów energetycznych Konoppii (z uwagi na jej zdrowie własne) korzystać jedynie w przypadkach najcięższych i najlepiej w konsultacji z nim samym. Wydał też zezwolenie na aktywowanie specjalnej linii telefonicznej oraz strony internetowej Pogotowia ze zdjęciem wewnętrznej strony dłoni Konoppii, by umożliwić wszystkim zainteresowanym internautom wirtualny kontakt bezpośredni z ręką, która leczy.\nSiostry Konoppii rady i remedia Wydanie pierwsze, ISBN 978-83-8083-669-3 © Catherine Miller i Wydawnictwo Novae Res 2017 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Agata Sawicka-Korgol KOREKTA: Katarzyna Czapiewska OKŁADKA I ILUSTRACJE: Luisse Grass KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES al. Zwycięstwa 96 / 98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Siostry_Konoppii_rady_i_remedia-ebookRO/p02043065i020" target="_blank" title="Siostry Konoppii rady i remedia [Catherine Miller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Siostry Konoppii rady i remedia [Catherine Miller] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Nr produktu: 11777\nOkap Galvamet Hide 60 inox\nRegulowane i opóźnione samo wyłączenie: Funkcja ta pozwala na zaprogramowanie opóźnionego wyłączania okapu, które w możliwie najkrótszym czasie, zapewnia odpowiedni poziom czystości powietrza w kuchni.\nLampka kontrolna do konserwacji filtra przeciwtłuszczowego: Okap automatycznie poinformuje Cię, gdy filtr metalowy przeznaczony do wyłapywania tłuszczu w powietrzu wymaga czyszczenia. Jest to niezwykle ważne, aby mieć pewność że okap będzie spełniał swoją rolę.\nLampka kontrolna filtra węglowego: Okap automatycznie poinformuje Cię, gdy aktywny filtr węglowy wymaga wymiany. Filtr ten jest przeznaczony do pochłaniania nieprzyjemnych zapachów wytwarzanych podczas gotowania. Jest niezwykle ważne, aby regularnie wymieniać te filtry, ponieważ tracą skuteczność i tym samym zmniejszają wydajność okapu.\nWymiar: 55 cm\nEkran dotykowy do regulacji 3 S + B\nWydajność: od 226 do 494 (754) m3/h\nMoc: 275 W ( max)\nPoziom hałasu: 45 -64 (69) dB (A)\nPolecenie produktu: Galvamet Hide 60 inox + dostawa gratis\nZnalazłem interesujący produkt Galvamet Hide 60 inox + dostawa gratis w sklepie Hidbox.pl\nFRANKE Okap FBI 702-H XS 110.0046.148\nOkap Faber FLEXA GLASS M6 W A60 315.0547.827 - 4 lata gwarancji\nOkap Faber ILMA SUPER X120\nOkap FABER IN-NOVA SMART X 120 (110.0395.476)


Balvi: Wycieraczka "Beware of Kids" - Internetowy sklep meblowy Onemarket.pl - Nowoczesne meble, Designerskie meble\nNiepohamowana radość dzieciństwa, nie zawsze spotyka się ze zrozumieniem dorosłych, którzy zapomnieli już dawno o swoich wybrykach. Ta wyceiraczka jest pewnym manifestem tego konfliktu pokoleń. Umieszczony na niej tekst "Zapomnij o psie, uważaj na dzieci!", mogą zrozumieć wszyscy sąsiedzi wielodzietnych rodzin. My dzieci kochamy, a nawet nadal się nimi z całego serca czujemy. Nie zmienia to jednak faktu, że zawsze mamy się na baczności gdy dzieci przejmują okolicę :)\nWymiary: 45cm x 75cm


Oto najgorsze nawyki żywieniowe - plus.gazetalubuska.pl\nJak wyeliminować najczęstsze błędy żywieniowe? Nie jest to takie trudne, jak nam się wydaje. Zacznijmy od śniadania. Nie bez powodu jest ono najważniejszym posiłkiem w ciągu dnia. Po nocnej przerwie poziom glukozy w naszej krwi jest zazwyczaj bardzo niski. Potrzebujemy więc szybkiej dawki energii, która dobrze nas rozbudzi i przygotuje do codziennych aktywności.\n1. Nie jemy śniadań\nW ciągu dnia przerwy między posiłkami powinny wynosić od 3 do 4 godzin. Zgodnie z zaleceniami należy spożywać pięć posiłków dziennie, najlepiej o stałych porach. Oczywiście nie jest to proste.\n- Dobrym pomysłem jest planowanie posiłków i robienie zakupów z wyprzedzeniem. Warto 1-2 razy w tygodniu przygotować wstępny plan posiłków na kilka najbliższych dni. Kiedy będziemy wiedzieli, co mamy zjeść, są większe szanse, że rzeczywiście zaczniemy jeść regularnie. Ważne, abyśmy zawsze mieli w domu produkty niezbędne do przygotowania prostych posiłków: kasze, ryż, makarony, warzywa, pieczywo, płatki, soki czy musy owocowe - mówi Zuzanna Antecka.\nDuże znaczenie ma również aktywność fizyczna, dzięki której spalimy nadmiar kalorii\nZ perspektywy samopoczucia fizycznego i psychicznego najbardziej zgubne jest podjadanie. Najczęściej sięgamy po kuszące ciasteczka, batoniki, słodkie bułeczki lub chipsy, po których możemy mieć wahania nastrojów (rozchwianiu ulega poziom glukozy) oraz wyrzuty sumienia (znowu nie udało nam się oprzeć pokusie). Przyczyn podjadania może być wiele, na przykład głód, przyzwyczajenie, stres, nuda czy brak czasu na przygotowanie posiłków.\nJak więc poprawić naszą dietę i nie podjadać między posiłkami? Przede wszystkim należy unikać sytuacji, w których jesteśmy bardzo głodni. Dietetycy podkreślają, że wysokokaloryczne przekąski należy zastąpić lepszym zamiennikiem. Dobrze mieć przy sobie na przykład paczkę orzechów, płatki śniadaniowe, owoc, mus czy buteleczkę soku. Soki i musy owocowe chronią nas także przed chronicznym zmęczeniem czy obniżeniem odporności, zapewniając niezbędną dawkę witamin, mikro i makroelementów.\nCzasem trzeba powiedzieć sobie „stop”! Jedzenie bez umiaru powoduje zbytnie obciążenie żołądka, spadek koncentracji oraz senność, a w dłuższej perspektywie może prowadzić do niestrawności i rozwoju nadwagi.\nSposobem na przejadanie się jest odpowiednie ułożenie diety. Posiłki należy przyjmować często, ale w mniejszych porcjach. Kluczem do sukcesu jest ograniczenie ilości konsumowanych kalorii poprzez wyeliminowanie potraw tłustych, ciężkostrawnych oraz wysoko-słodzonych. Pamiętajmy także, aby do każdego posiłku dodawać porcję warzyw czy owoców. W codziennej diecie każdego człowieka powinno znaleźć się pięć porcji warzyw, owoców. Duże znaczenie ma również aktywność fizyczna, dzięki której spalimy nadmiar spożytych kalorii.\nNiejednokrotnie obiad zastępujemy posiłkiem typu fast-food, oszukując siebie, że jest to jedyna możliwość na szybkie dostarczenie sobie energii w ciągu dnia. Starajmy się wyeliminować te nawyki. Szczególnie jeśli fast - foody faktycznie weszły nam w krew. W takim wypadku powinna się nam zapalić czerwona lampka alarmowa!


Próbowała wyłudzić 130 tys. złotych unijnej dotacji - eNowiny.pl\nPróbowała wyłudzić 130 tys. złotych unijnej dotacji\n14.01.2022, 13:14 IrS Region Artykuł przeczytasz w około 1 min 10 sek\nPolicja Informacja o podejrzanym procederze wpłynęła do komendy w Mikołowie w grudniu 2021 roku\nPolicjanci mikołowskiego wydziału do walki z przestępczością gospodarczą przedstawili 134 zarzuty mieszkance Orzesza, która usiłowała wyłudzić, związaną z rozwojem rolnictwa, unijną dotację.\nJako miejsce do rozwoju tej dziedziny gospodarki wskazała działki rolne na terenie powiatu zawierciańskiego. Problem jednak w tym, że 42-latka wcale ich nie użytkowała, a mimo to zapewniła o tym w, złożonym w państwowej agencji, wniosku.\nInformacja o podejrzanym procederze wpłynęła do komendy w Mikołowie w grudniu 2021 roku z miejscowego biura Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W zawiadomieniu wskazano na szereg wątpliwości związanych ze złożonym wnioskiem o dotację z Unii Europejskiej. Podająca się za producenta rolnego mieszkanka Orzesza starała się o przyznanie płatności za rok 2019 z tytułu bezpośredniego wsparcia tej dziedziny gospodarki. Kwota jaką miałaby otrzymać, to 130 tysięcy złotych.\n- Okazało się jednak, że podejrzewana o oszustwo kobieta podała nieprawdziwie informacje o użytkowaniu, zadeklarowanych we wniosku, działek. Większość z nich od kilku lat w ogóle nie była użytkowana. Rosły na nich chwasty i samosiejki drzew - zaznacza młodsza aspirant Ewa Sikora, rzeczniczka mikołowskiej policji.\nW środę 12 stycznia, 42-latka stawiła się w komendzie, gdzie usłyszała aż 134 zarzuty usiłowania oszustwa i wyłudzania unijnych środków. Do zarzucanych jej czynów przyznała się jedynie częściowo. W miejscowej prokuraturze powstał już akt oskarżenia w tej sprawie. Mieszkance Orzesza grozi do 8 lat więzienia.


Autor Wątek: Turystyka kosmiczna (Przeczytany 46310 razy)\n« Odpowiedź #15 dnia: Wrzesień 29, 2010, 21:17 »\n« Odpowiedź #16 dnia: Wrzesień 29, 2010, 23:01 »\n« Odpowiedź #17 dnia: Wrzesień 30, 2010, 00:20 »\n« Odpowiedź #18 dnia: Wrzesień 30, 2010, 21:14 »\n« Odpowiedź #19 dnia: Wrzesień 30, 2010, 21:18 »\n« Odpowiedź #20 dnia: Wrzesień 30, 2010, 22:45 »\nPojawiają się kolejne informacje o CSS. Zdecydowałem się więc założyć oddzielny wątek: "Rosyjska komercyjna stacja kosmiczna - Orbital Technologies".\n« Ostatnia zmiana: Październik 02, 2010, 22:21 wysłana przez JSz »\n« Odpowiedź #21 dnia: Październik 03, 2010, 20:33 »\n« Odpowiedź #22 dnia: Październik 19, 2010, 19:45 »\nAle na razie o czym innym. Otóż firma zawarła na początku października porozumienie z firmą Space Experience Curaçao, działającą na wyspie należącej do Holandii, a położonej na Antylach. Celem porozumienia wartego 25 mln USD, jest budowa na wyspie Space Port Curaçao, skąd od stycznia 2014 będą startować samoloty Lynx (źródło). XCOR planuje wykorzystywać całą sieć kosmodromów, pewno także SpacePort America, jako że siedziba firmy mieści się w Mojave, obok kosmodromu. Wcześniej podpisała podobne porozumienie z Koreą.\nNa stronie Space Experience Curaçao można znaleźć grafiki przyszłego kosmodromu. Widać, że XCOR konkuruje z Virgin Galactic nie tylko w pozyskiwaniu klientów, ale także w futurystycznej architekturze infrastruktury naziemnej:\nEdit: No więc, założyłem jednak wątek o XCOR: XCOR Aerospace.\n« Ostatnia zmiana: Październik 20, 2010, 19:57 wysłana przez JSz »\n« Odpowiedź #23 dnia: Październik 29, 2010, 15:50 »\n« Odpowiedź #24 dnia: Październik 29, 2010, 17:30 »\n« Odpowiedź #25 dnia: Październik 29, 2010, 17:57 »\n« Odpowiedź #26 dnia: Październik 29, 2010, 18:09 »\n« Odpowiedź #27 dnia: Październik 29, 2010, 18:36 »\n« Odpowiedź #28 dnia: Październik 29, 2010, 23:47 »\n« Odpowiedź #29 dnia: Październik 30, 2010, 01:04 »