edupolis | Grudzień w DEK Regnum\nGrudzień w DEK Regnum\n27 Lis Grudzień w DEK Regnum\nPosted at 13:07h in Aktualności, Edukacja, Kultura\tby\tBeata Cieślińska\nW grudniu DEK REGNUM w Bydgoszczy przygotował wiele atrakcji i wydarzeń skierowanych dla najmłodszych odbiorców, m.in. ofertę zajęć bezpłatnych rozwijających ich talent.\nGłówną ideą działalności Fundacji oraz DEK „REGNUM” jest atrakcyjne zagospodarowanie wolnego czasu poprzez stworzenie możliwości odkrywania i pogłębiania własnych zainteresowań i uzdolnień. Celem prowadzonych zajęć jest połączenie zdobywania wiedzy z rozrywką poprzez wprowadzenie formy współpracy zespołowej, kształtowanie postaw, cech charakteru, a co za tym idzie rozwój psychiczny i intelektualny.\nŚrodki pozyskane z organizacji zajęć popołudniowych przekazujemy na działalność charytatywną Fundacji – czyli na organizację Festiwalu Radosnych Serc oraz warsztatów artystycznych. Dla Fundacji są to najważniejsze inicjatywy, ponieważ pokazują, że warto inwestować w rozwój dzieci i młodzieży. Przykładem może być Adrian Makar, zwycięzca ostatniej edycji programu „Mam Talent”. Jest to chłopiec, który był laureatem Festiwalu Radosnych Serc.\nSzczegółowe informacje o DEK „REGNUM” TUTAJ\nKalendarz zajęć bezpłatnych w grudniu\nFot. główna: Kreatywna plastyka dla smyka\nDEK Regnum w Bydgoszczy, zajęcia dla dzieci


Z Heleną i Krzysztofem Skarbińskimi rozmawiają Janusz M. Paluch i Andrzej Chlipalski\nAndrzej Chlipalski: Swego czasu na różnych oficjalnych i towarzyskich spotkaniach, apelowałem do Lwowiaków, by pisali historie swych rodzin. Otworzyliśmy dla nich łamy naszego pisma. Na mój apel niewiele było odpowiedzi. A przecież tyle rodzin o jakże wspanialej przeszłości – choćby Strońscy, Dylewscy, Kamińscy, czy w końcu rodzina Michalskich i ich potomnych – rozproszyło się po powojennej Polsce i po całym świecie. Wielu z nich w kolejnych pokoleniach mieszka także w Krakowie. I dziwi mnie, że nie dbają, by zachować pamięć o swej przeszłości! A może – oby tak było – jestem w błędzie? Z rodziny Michalskich – po kądzieli – wywodzą się Skarbińscy, z których przedstawicielami – matką i synem – dziś rozmawiamy. Kim był dla Państwa Michał Michalski?\nHelena Skarbińska: Był on pradziadkiem moim i mojego męża (oraz prapradziadkiem naszego syna), prezydentem Królewskiego Stołecznego Miasta Lwowa XII kadencji, w latach 1905–1907.\nKrzysztof Skarbiński: Historia życia, pracy i działalności Michała Michalskiego jest znakomitym przykładem rzadkiej w ówczesnym świecie kariery prawdziwego „self-made mana” – czyli człowieka, który bez wsparcia innych, tylko dzięki własnej ciężkiej pracy, dzięki swym zdolnościom i uporowi osiągnął sukces. Człowiek, który w 2. połowie XIX wieku przeszedł samodzielnie długą drogę od czeladnika kowala do najwyższego urzędu samorządowego stolicy ówczesnej Galicji – musiał być nietuzinkową osobowością.\nHS: Michał Michalski urodził się we Lwowie 29 września 1846 r. W dorosłe życie wchodził samodzielnie, kształcąc się na kowala. W rodzinie opowiadali anegdotę z czasów, kiedy był już wiceprezydentem. Podczas odsłonięcia pomnika króla Jana III Sobieskiego na koniu w 1898 r., tego, który jest teraz w Gdańsku, Michalski miał stwierdzić, że koń jest źle podkuty. A on się na tym znał, był przecież kowalem. Wiemy, że w 1873 r. był już mistrzem kowalskim i właścicielem warsztatu, z którego powstała w 1879 r. fabryka powozów. Rok wcześniej uzyskał obywatelstwo miasta Lwowa, co otworzyło mu drogę do dalszej kariery. W 1880 r. pierwszy raz został wybrany do Rady Miejskiej, w 1889 roku został wybrany I delegatem Radnych, co było równoznaczne z zastępowaniem wiceprezydenta lub nawet prezydenta. W 1896 roku został wybrany II wiceprezydentem, a w 1899 roku I wiceprezydentem miasta Lwowa. W lipcu 1905 roku wybrano go na Prezydenta Miasta Lwowa. Michał Michalski z żoną Michaliną mieszkali przy ul. św. Michała. Zmarł nagle 13 kwietnia 1907 r. O jego pogrzebie opowiadali, że była to wielka manifestacja. Jest pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim, a jego pomnik wykonał w 1909 r. krakowski artysta, z lwowskimi korzeniami, Tadeusz Błotnicki.\nJanusz M. Paluch: Wiemy, że wcześniej był uczestnikiem Powstania Styczniowego. Czy z tego okresu zachowały się jakieś dokumenty?\nHS: Rzeczywiście uczestniczył w Powstaniu Styczniowym i kto wie, czy jego późniejsza działalność polityczna na rzecz polskości właśnie w tym akcie patriotyzmu nie ma swych źródeł. W 1863 r. terminował jeszcze w jakichś zakładach kowalskich, które pozostawił i zaciągnął się do oddziału żuawów hr. Wojciecha Komorowskiego. Wiemy, że uczestniczył w znanej bitwie pod Poryckiem na Wołyniu, która odbyła się w dniach 2–3 października. Po upadku powstania jego oddział wycofał się na teren Galicji, gdzie trafili na jakiś czas do więzienia. A dokumenty? Chyba tylko napis na nagrobku...\nKS: Myślę, że dokumentów jako takich nie ma i pewnie nie było. Przecież to były inne czasy i nikt nie dawał zaświadczenia, że ktoś był w oddziale powstańczym. Poza tym on za to przesiedział się w więzieniu. Natrafiłem natomiast w dokumentach rodzinnych na informację, że już w 1888 r Michałowi Michalskiemu, wówczas członkowi Rady Miasta Lwowa, pismo z podziękowaniami za wieloletnie wsparcie weteranów przesłało „Towarzystwo wzajemnej pomocy uczestników powstania polskiego z roku 1863/4”, stowarzyszenie gromadzące weteranów powstania styczniowego. Działalność tego typu stowarzyszenia była przez szereg lat zakazana przez Austriaków. Dopiero w 1887 roku, początkowo pod nazwą „Towarzystwo Weteranów 1863/4”, zezwolili oni na działalność stowarzyszenia samopomocy byłych powstańców. A sam Michalski był w czasie powstania styczniowego bardzo młodym człowiekiem. Miał zaledwie 17 lat!\nJMP: Fabryka powozów – takie przedsiębiorstwo, jak na tamte czasy musiało być sporym przedsięwzięciem, no i posiadało taki ekskluzywny katalog reklamowy, chyba bardzo modernistyczny jak na tamte czasy? Czy wiadomo gdzie były jej zabudowania?\nHS: Raczej gdzie one są, bo kuźnie stoją do dzisiaj, choć częściowo zostały wyburzone. To była mała fabryka przy kamienicy Michalskich, czyli przy ul św. Michała numer 6–8. Dawniej to był numer 8, a teraz 6–8. Jest to przecznica z ulicy Kościuszki, a ulica Kościuszki to boczna z ulicy Sykstuskiej, na tyłach uniwersytetu. Gdy byłam tam dziesięć lat temu, widziałam tylko ruiny po starych kamieniczkach, a później niemal wszystko było już rozburzone. Do dzisiaj został tylko duży dziedziniec okolony niewielką, jednopiętrową kamienicą. I to wszystko należało właśnie do Michalskich. Pamiętam, że się wówczas mówiło, że Michalscy mają jedenaście pokoi. To była prawda, ale nie były to jakieś tam salony, jak w pałacu, tylko zwyczajne pokoje jak w kamienicy. Michalscy mieli przecież dużo wnuków. U nich mieszkali też robotnicy, więc musiał to być duży dom. Na parterze, koło bramy, było też osobne wejście. Mówiło się, że to było mieszkanie babki Michalskiej. Niezależnie od tego babka Michalska miała jeszcze drugą kamienicę, przy ulicy Zielonej. Nie pamiętam dokładnie numeru, ale poznałabym tę kamienicę... Tam później mieszkała babka i tam mieszkał jej wnuk Michaś.\nAC: Babka Michalska, to znaczy żona Michała Michalskiego?\nHS: Tak. Jego żona. A Michaś był pierwszym, najstarszym wnukiem Michała Michalskiego. Był lekarzem. To ten, który najpierw był za granicą, w Armii Andersa. Potem wrócił i mieszkał w Zakopanem. Do końca życia był tam inspektorem sanitarnym i dyrektorem Miejskiej Stacji SanEpid-u.\nKS: Ten katalog reklamowy powozów do dzisiaj mógłby posłużyć za wzór dla niejednej agencji reklamowej! Biorąc go do ręki, miło jest stwierdzić, że już wtedy tak porządnie drukowano. Mimo że ta broszura liczy sobie ponad 100 lat, wydrukowana na ekskluzywnym papierze, kolorowo i wyraźnie. Na pierwszej stronie jest informacja, że firma, czyli fabryka powozów M. Michalskiego, została założona w 1871 roku. Inne oryginalne dokumenty, którymi dysponujemy, przedstawiają drogę zawodową Michalskiego, tzn. od etapu czeladnika do uzyskania obywatelstwa miasta Lwowa i do nabycia praw do założenia firmy. Przeglądałem te dokumenty z niemałym zaskoczeniem, ale i z uśmiechem na ustach. Dlaczego? Mimo że oryginały pochodzą z 1850, 1870 i 1890 roku, to dowodzą, że świat wówczas był tak samo zorganizowany jak dzisiaj, a może i lepiej. Nie zdawałem sobie sprawy, że ta cała biurokracja, typu zezwolenia na otwarcie firmy, na przebudowę, osobne na wymianę okien w budynku, już wtedy istniała! Czyli to wszystko, co nas obecnie dotyczy, czy może nawet dręczy, nie jest wymysłem współczesnym. Wszystkie te dokumenty są przykładem, że ten świat niewiele się zmienił, a my tak naprawdę wciąż żyjemy w realiach Franza Josepha.\nJMP: Bardzo ciekawa jest kariera samorządowa, a potem polityczna Michała Michalskiego.\nHS: Przez długie lata, jak już wspomniałam – od 1880 r., był on radnym miejskim. Praca w radzie i rozwój Lwowa stały się jego prawdziwą pasją. Był bardzo aktywny w komisji techniczno-budowlanej, która zajmowała się sprawami przemysłu i rzemiosła. Bardzo aktywnie też zajmował się zabieganiem o pomoc dla fundacji zajmującej się młodzieżą rękodzielniczą. A potem był też, od 8 lipca 1889 r., posłem Lwowa do Sejmu Krajowego w Wiedniu. Zasłynął jako żarliwy rzecznik interesów przemysłu i rzemiosła nie tylko we Lwowie, ale i w całej Galicji. I nie tylko dbał o to, żeby do producentów lwowskich i galicyjskich trafiały zamówienia rządowe, ale też ubiegał się o zmiany w ordynacji wyborczej, by do Sejmu trafiało więcej przedstawicieli miast, a nawet walczył o wprowadzenie języka polskiego na kolei i w służbie żandarmerii. Zabiegał też o ustawowe zabezpieczenie robotników i majstrów od starości. Jeszcze jako wiceprezydent przewodniczył komitetowi budowy pomnika na Górze Straceń we Lwowie. Pomnik ten został odsłonięty przez niego, już jako prezydenta. Na jego też wniosek w 1904 r. Sejm Krajowy uchwalił dożywotnią pensję w wysokości 4000 koron dla mieszkającego we Lwowie Władysława Mickiewicza – syna narodowego wieszcza Adama. Te zabiegi trwały podobno dość długo i były dużym problemem, bo Władysław Mickiewicz nie był chyba najsympatyczniejszym człowiekiem i nie miał nieskazitelnej opinii. Podobno wyprzedawał rękopisy ojca.\nKS: Natrafiłem na interesujący dokument związany z Kazimierzem Legeżyńskim – bratem zięcia prezydenta Michalskiego, który prowadził zakład introligatorski. Ten dokument to poświadczenie, że on wykonywał oprawę rękopisów Mickiewicza. Nie potrafię dokładnie powiedzieć, o które rękopisy chodzi, ale jest tam załączona lista.\nHS: Nie wiem, ile w tym prawdy, ale Kazimierz Legeżyński był pierwszym introligatorem, który się zajął rękopisami Adama Mickiewicza. Później miano mu zarzucać, że nie było to dobrze zrobione.\nKS: W rodzinnych zbiorach posiadamy bilet wizytowy Władysława Mickiewicza. Znajduje się w albumie, w którym oprawiono bilety wizytowe i listy gratulacyjne do Michała Michalskiego z okazji jego wyboru na prezydenta. Wśród osób, które przesłały je, można znaleźć wielu ciekawych ludzi. Pamiętajmy, że wybór Michała Michalskiego na prezydenta miał miejsce w 1905 roku, po jego 25 latach działalności w Radzie Miasta i 16 latach zajmowania najwyższych funkcji samorządowych. Był więc znaną i popularną postacią.\nAC: W tym albumie znajdują się także bilety wizytowe arcybiskupa Bilczewskiego, profesora Rydygiera, Jana Kasprowicza, biskupa Bandurskiego, Ludwika Solskiego, namiestnika Pinińskiego, Platona Kosteckiego. I jeszcze Arnolda Vogelfaengera – być może ojca „Tońcia”...\nWśród rodzinnych pamiątek zapewne zachowały się także zdjęcia Michała Michalskiego?\nKS: Tak. Ciekawe, że wśród jego zdjęć są także oficjalne fotografie w tradycyjnym stroju polskim.\nHS: Zostały one zrobione w czasach, kiedy mieszczaństwo dostało zezwolenie na noszenie strojów szlacheckich, stąd oni wszyscy na zdjęciach są z karabelami. Michalski był podobno rudym blondynem i miał ufryzowanego na czole charakterystycznego loka. Na zdjęciu tego nie widać. Istnieje natomiast duży portret, pędzla Henryka Batowskiego, naturalnej wielkości, który był już ostatnim malowanym za czasów jego prezydentury. Na tym portrecie jest on bez czapki i widać, że ma na głowie tego „gustownego” loka. Kiedy Michalski zmarł, na portrecie nie było jeszcze rąk i później Batowski domalowywał mu ręce jego zięcia.\nJMP: Czy po śmierci Michała Michalskiego ktoś z rodziny poświęcał się pracy na rzecz Lwowa w taki sposób jak on?\nKS: Michał Michalski miał córkę Marię, która wyszła za mąż za lekarza Wiktora Legeżyńskiego. I tenże Wiktor też robił karierę w strukturach samorządowych miasta Lwowa. Może to za wielkie słowo, ale we władzach miejskich miał dość wysokie stanowisko, bo był przez długie lata, aż do emerytury, lekarzem czy fizykiem miejskim.\nHS: Fizyk miejski to tak jak dzisiaj inspektor sanitarny. W domowej bibliotece są do dzisiaj oprawne tomy sprawozdań rocznych. Można się dowiedzieć z nich, kto, kiedy i na co był badany, kto miał pchły, wszy i na co chorował.\nKS: W jednym miejscu tytułują go lekarzem miejskim, w innym fizykiem miejskim. Oczywiście najpierw musiał zostać lekarzem, a potem zdawał odrębny egzamin w Krakowie na fizyka miejskiego. Tę funkcję zaczął sprawować już za prezydentury Michalskiego. Rzeczywiście, posiadamy jego dokumenty, z listą jego publikacji, jako fizyka miejskiego, sprawozdania, artykuły, przygotowane na jakieś kongresy. Tak jak mama mówi, począwszy od wścieklizny, przez to, jak chronić się przed gruźlicą, ilu jest gruźlików we Lwowie, czy powinni zawierać małżeństwa, czy nie itp. Takimi tematami zajmował się wówczas na co dzień. Przytoczę tu notatkę, jaką sporządził mój tato* na jego temat: Wiktor Andrzej Legeżyński urodził się we Lwowie 30 listopada 1864 roku. Parafia św. Andrzeja, imiona rodziców: Antoni i Petronela z domu Huczyńska. Zawód ojca – rzemieślnik. Dokładnie mówiąc, znalazłem dokumenty świadczące o tym, że jego ojciec był szewcem albo raczej miał zakład szewski. Droga edukacyjna Wiktora to: najpierw szkoła podstawowa, czyli seminarium nauczycielskie we Lwowie w latach 1872–1875, potem szkoła średnia, czyli gimnazjum Franciszka Józefa we Lwowie w latach 1875–1883, a następnie szkoła wyższa, czyli Wszechnica w Wiedniu w latach 1884–1890, gdzie uzyskał tytuł doktora wszech nauk lekarskich. Trzy lata później, czyli w 1893 roku, złożył w Krakowie egzamin rządowy, tzw. fizykacki, upoważniający do stałej posady w publicznej służbie zdrowia. Dalej to już jest historia jego pracy, w latach 1890–1895 był to krajowy szpital powszechny we Lwowie. Następnie, od 1895 do 1902 roku pracował jako lekarz miejski, a od 1902 roku to stanowisko nazywało się fizyk Królewskiego Stołecznego Miasta Lwowa. I tę funkcję sprawował do 1927 roku, do czasu przejścia na emeryturę. 32 lata na jednej posadzie! Cała epoka! Ponadto pracował jako lekarz kasy chorych stowarzyszenia murarzy, cieśli i kamieniarzy, a równolegle także jako asesor sądu rozjemczego dla Zakładu Ubezpieczeń Robotników od wypadków dla Galicji i Bukowiny. Był też wykładowcą w Żeńskiej Szkole Wydziałowej im. Królowej Jadwigi we Lwowie, w szkole wydziałowej sióstr benedyktynek, w miejskiej szkole przemysłowo-handlowej. Okazyjnie wygłaszał wykłady, prelekcje, prowadził szkolenia. Był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego Sokół we Lwowie od 1891 roku, Lwowskiego Towarzystwa Strzeleckiego od 1894 roku i Towarzystwa Lekarzy Galicyjskich od 1897 roku. Brak jest informacji o przebiegu jego służby wojskowej, ale ponieważ podjął pracę zaraz po studiach, to można przypuszczać, że nie służył w wojsku. Opublikował ponad dwadzieścia prac. Z innych zainteresowań mógł się pochwalić dobrą znajomością gry na fortepianie. Brał także udział w pracy amatorskiego zespołu kameralnego muzyki poważnej. Nie mamy informacji, by posiadał jakiekolwiek odznaczenia. Mieszkał przy ul. św. Michała 8 we Lwowie. Zmarł 22 kwietnia 1929 roku. Został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim w grobowcu Michalskiego. Warto też dodać, że jako fizyk miejski pracował później także jego najstarszy syn. Był więc już trzecią osobą w samorządzie. Michał jako prezydent, jego zięć – Wiktor i wnuk – Michał Legeżyński, który urodził się w 1894 roku. Dodam jeszcze, że Wiktor Legeżyński miał siedmioro rodzeństwa, a swoich dzieci dziesięcioro.\nJMP: Kto po śmierci Michała Michalskiego przejął fabrykę powozów?\nHS: Wszystkim rządziła babka Michalina, czyli żona Michalskiego. Ona wywodziła się z rodziny Krykiewiczów z Zamarstynowa, gdzie mieli duży zakład stolarski. Dwóch jej braci prowadziło ten zakład. W tradycji rodzinnej przekazuje się taką informację, że to oni wyprodukowali stolarkę dla Collegium Novum w Krakowie, ale nie biorę za tę informację odpowiedzialności. Babka była bardzo zaradna. Po śmierci męża dalej trudniła się pracą społeczną. To ochronka, to znowu jakieś schronisko dla młodzieży rękodzielniczej, czyli dzieci rzemieślników, którzy często nie mieli pieniędzy na jedzenie. Wspierała także sierocińce. W Brzuchowicach mieli dość pojemny dom, gdzie obok był duży budynek przedwojennych kolonii letnich. Wiem, że to ona opiekowała się tą kolonią. Istnieją nawet dokumenty, w których babka zdaje finansowe sprawozdanie prezydentowi miasta, co oznacza, że na działalność musiała dostawać dotacje z urzędu miasta.\nKS: Á propos Michaliny Michalskiej, w zapiskach mojego ojca znalazłem bardziej szczegółowe informacje, które warto przytoczyć: Michalina z Krykiewiczów Michalska – urodzona w 1851 roku, zmarła w 1937 roku, żona prezydenta. Wydawane we Lwowie pismo „Wiek Nowy” w listopadzie 1937 roku napisało o niej po jej pogrzebie: „Wraz ze zmarłą, która liczyła 86 lat, zszedł do grobu ostatni typ prawdziwej mieszczanki lwowskiej, kobiety, która długo brała czynny i żywy udział w życiu naszego miasta i wychowywała dzieci w duchu patriotycznym, doczekawszy się wnuków i prawnuków. Dom jej i jej męża przy ul. św. Michała 8 był punktem zbornym dla mieszczaństwa lwowskiego. Wczoraj o 14.30 odbył się pogrzeb, który przemienił się w manifestację mieszczan dawnego Lwowa. Oprócz dużego grona rodzinnego przybyły liczne rzesze obywatelstwa lwowskiego z prezydentem – doktorem Ostrowskim i wiceprezydentami Karolem Irzykiem i Wiktorem Chajesem na czele. Manifestacyjny pogrzeb był zasłużonym hołdem, złożonym pamięci lwowskiej patrycjuszki”. Wśród informacji zebranych przez ojca, dotyczących udziału Michaliny Michalskiej w życiu miasta Lwowa, można znaleźć:\n1. Praca i przekazywanie środków na ufundowanie sztandaru zgromadzenia towarzyszy połączonych korporacji ślusarzy, rusznikarzy, nożowników, kotlarzy, itp., we Lwowie w 1887 roku.\n2. Główny udział w wykonaniu sztandaru stowarzyszenia przemysłowego kowali, konowałów i stelmachów. Sztandar ten został poświęcony w 1901 roku przez arcybiskupa Bilczewskiego w kościele ojców Jezuitów. To jest informacja z gazety „Ilustracja Polska” z 1902 roku.\n3. Prowadzenie, z polecenia biskupa Bilczewskiego, akcji gromadzenia datków na ufundowanie tronu dla cudownego obrazu Najświętszej Marii Panny Królowej Polski w Katedrze Łacińskiej.\n4. Występowanie jako orędownik na rzecz komitetu budowy kościoła św. Elżbiety we Lwowie.\n5. Udział w ścisłym komitecie Stowarzyszenia św. Józefa dla zorganizowania schroniska dla pracownic zatrudnionych\nw konfekcji damskiej w latach 1903–1904.\n6. Prowadzenie komitetu pań herbaciarni centowej dla ubogich – zachowały się rozliczenia.\n7. Opieka nad kolonią wakacyjną dla biednych dzieci w Brzuchowicach, która nosiła imię M. Michalskiej.\n8. Bezinteresowna praca w tzw. miejskiej kuchni rzemieślniczej, działającej na strzelnicy mieszczańskiej. Kuchnia działała w czasie inwazji rosyjskiej w 1915 roku.\nW uznaniu zasług na polu humanitarnym w 1908 roku cesarz Franciszek Józef I nadał jej tzw. Order Elżbiety drugiej klasy wraz z dyplomem. W 1919 roku, po odzyskaniu niepodległości, przekazała ten order na skarb państwa polskiego.\nHS: Pamiętam jej pogrzeb. Ulica św. Michała była w bardzo złym stanie, tak jak i dzisiaj. Były tam wyboje, kamienie, doły. Przed pogrzebem miasto przysłało piaskarki, które wysypały ulicę piaskiem. Babka Michalska została pochowana w rodzinnym grobowcu obok męża. Wiem, bo byłam na tym pogrzebie.\nKS: Wcześniej wspominaliśmy o introligatorze Kazimierzu Legeżyńskim. Znalazłem zapiski mojego ojca na ten temat: Urodzony 14 września 1869 roku we Lwowie, uczeń szkoły ćwiczeń przy seminarium nauczycielskim, potem Wyższej Szkoły Realnej oraz Miejskiej Szkoły Przemysłowo-Handlowej we Lwowie. W 1887 roku złożył egzamin czeladniczy, a w 1895 roku uzyskał prawo do samoistnego wykonywania introligatorstwa. Tak się to nazywało, czyli taki dyplom mistrzowski. Założył i prowadził zakład introligatorski we własnej realności, czyli przy ulicy Zimorowicza 16. Stąd wychodziły wysokiej klasy oprawy książek, albumów i inne dokumenty w skórze, płótnie i innym materiale. Kazimierz Legeżyński był również zarządcą introligatorni zakładów im. Ossolińskich, mężem zaufania Izby Przemysłowo-Handlowej dla zakupu surowców introligatorskich dla Galicji, asesorem sądu rozjemczego, dyrektorem schroniska matek im. Rutkowskiego, a następnie długoletnim prezesem Wydziału Stowarzyszenia Bratniej Pomocy Rękodzielników i Przemysłowców „Wspólność”. Był członkiem i przełożonym korporacji introligatorów, a także członkiem i gospodarzem Mieszczańskiego Towarzystwa Strzeleckiego królewskiego miasta Lwowa.\nHS: Trzeba zaznaczyć, że Kazimierz Legeżyński i prezydent Michał Michalski na uroczyste okazje chodzili w polskich strojach narodowych. Na co dzień zakładali surduty. Takie stroje narodowe były kosztowne: z karabelą i pasem słuckim, a na głowie czapka z karakułów z pióropuszem z piór czapli. I na ich portretach u Michalskiego widać ten pas słucki. Stwarza to pozory wielkiego bogactwa, ale tam nie było tego bogactwa, żyło się raczej oszczędnie. Ja do dziś pamiętam, jak babka opowiadała mi, że dziadek często jeździł do Odessy, Wiednia i stamtąd m.in. przywiózł sobie materiał na strój pod kontusz. Ten materiał był tylko na przód stroju, a tył był uszyty już z innego, nie tak drogiego materiału. Prawdziwe i cenne były na pewno pasy słuckie. Babka Michalska pod koniec swojego życia przekazała pas słucki swego męża do Muzeum Historycznego Miasta Lwowa. A warto pamiętać, że to właśnie Michał Michalski w 1898 r. przedstawiał w Sejmie projekt założenia Muzeum Historii Kultury we Lwowie. Gdy byłam po wojnie w tym muzeum, widziałam w pomieszczeniu z pamiątkami po prezydentach lwowskich ten pas słucki. Zapytałam, czyj on jest. Oczywiście chciałam usłyszeć, że Michalskiego. Pracownica jednak nie wiedziała. Wtedy we Lwowie żył jeszcze mój stryj Władysław, który szukał na strychu pudła z piórami z czapli, ale nie znalazł.\nJMP: Później przychodzi czas wybuchu II wojny światowej w 1939 roku i ekspatriacji po jej zakończeniu. Jak to wyglądało w państwa rodzinie?\nHS: Bardzo źle. Dlatego, że te rodziny były już bardzo rozsypane. Jeśli chodzi o rodzinę Michała Michalskiego, to jego córka i zięć już nie żyli. Żyły tylko wnuki Michalskiego. Z tych wnucząt najstarszy był Michał, potem Stanisław, Maria Skarbińska, Wiktor, Tadeusz, Czesław, Stefan i Helena.\nKS: Można odpowiedzieć przez pryzmat drzewa genealogicznego. Drzewo ma skomplikowaną formę, bo rodzina była duża. Drzewo rodziny Legeżyńskich przygotowywał mój ojciec, uaktualniał dane, ja zaś odpowiednio przerobiłem, przystosowałem do użycia w komputerze, aby dało się drukować. Drzewo jest kompletne, doprowadzone do początku lat dziewięćdziesiątych. Zacznijmy od góry. Pojawia się tam córka prezydenta Michalskiego, Maria, żona Wiktora Legeżyńskiego. Rodzice Wiktora to Antoni Legeżyński i Petronela Huczyńska. Antoni urodził się w 1838 roku w Żurawnie. W 1862 r. uzyskał obywatelstwo miasta Lwowa jako przemysłowiec profesyi szewskiej. Co do przodków Antoniego, to niewiele wiemy, tylko imiona rodziców: Józef i Maria Kozłowska. Natomiast rodzeństwo Wiktora to były zmarłe małe dzieci, potem Kazimierz, o którym mówiliśmy. Wiktor miał dziesięcioro dzieci, i znowu dwoje zmarłych. Michał Legeżyński, wspominany też już wcześniej, był lekarzem miejskim Lwowa w latach 1931–39. Zmobilizowany w 1939 r, przedostał się poprzez Węgry, Jugosławię i Turcję do Palestyny, gdzie w 1941 wstąpił do Armii Polskiej. Jako lekarz, służbę odbywał kolejno w Palestynie, Egipcie, Iraku, Iranie, Włoszech i Anglii. Po wojnie osiadł w Zakopanem, gdzie zmarł w 1969 r. Drugim pod względem wieku był późniejszy profesor Stanisław Legeżyński. Ukończył studia przed wojną. Był mikrobiologiem. Chyba od 1937 roku mieszkał w Wilnie i był profesorem na Uniwersytecie im. Stefana Batorego. W Wilnie przetrwał wojnę w bardzo ciężkich warunkach. Zachowały się jego dokumenty. Wiemy, że „repatriował się” w 1946 roku. I to on przywiózł większość tych rodzinnych mebli, na których teraz siedzimy. Zmarł w Rabce w 1970 roku. Pochowany został w Zakopanem, razem z Michałem. Kolejna – to Maria, która wyszła za Władysława Skarbińskiego, czyli moja babcia. Mieszkała po wojnie przy ulicy Syrokomli w Krakowie, a ostatnie lata trochę w Warszawie, u córki Marii. Jej koleje losu były niewiele związane ze Lwowem. Urodziła się w 1897 roku, więc po I wojnie światowej była już dorosła. W 1919 roku pobrali się z Władysławem Skarbińskim. On był nauczycielem gimnazjalnym i przenieśli się razem do Poznania.\nAC: Czyli tam, gdzie wtedy było mało inteligencji polskiej\nKS: Tak. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości było tam bardzo mało polskiej inteligencji. Babcia mi opowiadała, że tacy ludzie jak dziadek byli wówczas w Polsce bardzo poszukiwani. Władysław Skarbiński trafił do znanego Liceum im. Marcinkowskiego, które istnieje do dziś. Początkowo dziadek był jedynym Polakiem wśród nauczycieli. Reszta nauczycieli to byli Niemcy, którzy też przecież tam żyli i wykładali. Potem przyjechał drugi Polak, Jan Aleksandrowicz, nauczyciel matematyki, i przez długie lata było ich tylko dwóch w tym najlepszym poznańskim gimnazjum. Dziadkowie mieszkali tam do lutego 1939 roku. Potem przenieśli się do Warszawy, bo dziadek dostał pracę w ówczesnym ministerstwie szkolnictwa. Potem była wojna i Powstanie Warszawskie, a po powstaniu przyjechali do Krakowa.\nJMP: Czy Władysław brał udział w Powstaniu Warszawskim?\nKS: Nie. Dziadek miał już wtedy ponad 50 lat. Poza tym od urodzenia był inwalidą. Ale ich dzieci uczestniczyły w powstaniu, szczególnie mój ojciec Stanisław i jego brat Adam. Takie były losy rodziny ze Lwowa, która szukała swojego miejsca w życiu. I taki był los wielu innych rodzin.\nJMP: To jakim cudem pana tato urodził się we Lwowie?\nKS: To było tak, że w Poznaniu mieszkało się wówczas jak na nie swojej ziemi. Dziadkowie pojechali jakby do innego kraju, gdzie mało mówiło się po polsku. Nie było wtedy telewizji, nie za bardzo dostępne było radio. Babka miała swoje korzenie i całą rodzinę we Lwowie – rodziców, braci. Dlatego, być może, przyjechała do Lwowa, żeby tam urodzić dziecko. U siebie.\nJMP: Ale pan Adam i pani Maria, rodzeństwo pana ojca, są urodzeni w Poznaniu?\nKS: Tak. Ja tego tak dokładnie nie wiem od babci, ale po prostu chyba były to dla nich ciężkie czasy. Biedny kraj, państwowa posada, może jakieś kłopoty.\nAC: Brat pana ojca, Adam Skarbiński, zamieszkał po wojnie w Bielsku.\nKS: Tak, po Powstaniu Warszawskim koniec wojny zastał Adama w Niemczech, podobnie jak mojego ojca. Pozostali tam jeszcze z rok czy dwa, potem wrócili i w niedługim czasie podjęli studia. Adam studiował konstrukcje lotnicze i znalazł pracę w Wytwórni Szybowców w Bielsku-Białej. Tam mieszkali z żoną, tam urodził im się syn. Potem przenieśli się do Krościenka, skąd pochodzi jego żona, i tam mieszkają do dzisiaj. Adam Skarbiński od wielu lat pasjonuje się historią szybownictwa na Podkarpaciu, jest autorem książek gromadzących wiedzę z tej dziedziny**.\nJMP: Wróćmy do drzewa genealogicznego...\nKS: Kolejnym dzieckiem Wiktora Legeżyńskiego jest Wiktor Legeżyński, który był inżynierem, wykształconym jeszcze przed wojną. Wojnę spędził we Lwowie, a potem wraz z całym zespołem Politechniki Lwowskiej przeniósł się do Gliwic, gdzie organizowali Politechnikę Śląską, a następnie został jej wykładowcą. Jest autorem podręczników z zakresu fizyki. Zginął w wypadku samochodowym w roku 1964. Tadeusz, o którym mama opowiadała, że ukończył korpus kadetów, był wojskowym, już w czasie wojny trafił do Anglii. Był jednym z dwustu osób, którym państwo polskie odebrało uprawnienia paszportowe tuż po wojnie. O tej sprawie niewiele wiem, ale faktem jest, że został w Anglii i tam zmarł. Parę razy był jednak w Polsce, ale w latach 70. Kolejnym z rodzeństwa był Czesław. Był ochotnikiem Kompanii Czerwonych Kosynierów broniących Gdyni we wrześniu 1939 r., zmarł we Lwowie w czasie wojny. Stefan po zmobilizowaniu przez Rosjan prawdopodobnie zginął pod Stalingradem. I ostatnia – Helena, która ukończyła szkołę w Snopkowie. W 1939 roku, w kwietniu, wzięła ślub z Kazimierzem Olszewskim***. Było to w Warszawie. Przyjęcie było w domu moich dziadków, bo akurat przenieśli się do Warszawy. Zachowały się zdjęcia z tej uroczystości. Kazimierz był lekarzem, ale związany był z wojskiem. W czasie wojny, już w 1939 roku, trafił przez Rumunię do Anglii. Helena trafiła na Węgry, gdzie ukończyła studia germanistyczne. Po wojnie dotarła do Anglii. On pracował przy wojsku jako lekarz. Helena uczyła języka niemieckiego w szkole.\nKS: A teraz inna historia – o dzieciach Kazimierza Legeżyńskiego, bo to inne drzewo genealogiczne. Było ośmioro dzieci, z których dwoje zmarło jako noworodki. Po kolei: Zygmunt – najstarszy, urodzony w 1896 r., kapitan rezerwy Polskich Wojsk Lotniczych. Był m.in. zawiadowcą Stacji Lotniczej we Lwowie, zginął tragicznie w 1928 r. Jego dzieci to moja mama Helena i jej brat Marian. Marian Legeżyński ukończył w 1939 r. Korpus Kadetów nr 1 we Lwowie, w czasie okupacji niemieckiej przedarł się ze Lwowa poprzez Jugosławię do II Korpusu Armii Polskiej we Włoszech. Miesiące spędzone w oddziale partyzanckim w Jugosławii były dla niego wspomnieniem, do którego bardzo niechętnie powracał. Zmarł w Skawinie w 1998 r. Drugi po Zygmuncie był Tadeusz, który zmarł jako dziecko. A potem Józef Legeżyński.\nHS: Ten, który po ojcu, Kazimierzu Legeżyńskim, przejął introligatornię.\nKS: Tak. I z tego utrzymywał rodzinę. W czasie I wojny światowej był zmobilizowany do wojsk austriackich, brał udział w walkach na froncie włoskim. Po wojnie ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu im. Jana Kazimierza we Lwowie. Był dobrym gospodarzem, rozbudował zakład introligatorski. II wojna to przerwała. Wojnę wuj przeżył we Lwowie, moja mama przy nim. Przyjechali transportami do Krakowa w 1944 roku, jeszcze przed Rosjanami. Tutaj wuj znów otworzył zakład introligatorski przy ul. św. Tomasza. Po wojnie on też mieszkał przy ul. Syrokomli, tam gdzie moja babcia Maria Skarbińska. Józef Legeżyński i jego żona byli bezdzietni. Kolejne dziecko Kazimierza – Janina w 1931 roku wyszła za mąż za Wacława Szostakowskiego, ziemianina, właściciela Leszczyna i zarządcę gospodarstw. Do wybuchu wojny mieszkali w jego majątku w Leszczynie koło Bóbrki, a po wojnie trafili do Rzeszowa, gdzie do dziś mieszka ich córka Alina. Tylko Władysław, jako jedyny z rodzeństwa, pozostał aż do śmierci\nw 1988 r. we Lwowie. Po wojnie ożenił się z Janiną Kozłowską. W 1948 r. urodziła im się córka – Krystyna. Tak się złożyło, że matka i córka ostatnim transportem repatriacyjnym zabrały się na stronę polską i obie zamieszkały we Wrocławiu, a on spóźnił się na ten ostatni pociąg i pozostał we Lwowie. Adam i Kazimierz uczestniczyli w wojnie obronnej, przedostali się do Francji do wojska polskiego i tam trafili do niewoli niemieckiej w 1940 roku. Wojnę spędzili w Stalagu VII a, a po wojnie trafili do Londynu, a następnie do RPA. Obaj już nie żyją.\nJMP: Widzę, że Pański ojciec nie tylko gromadził dokumentację rodzinną, ale i opracowywał ją. Pan doskonale się w tym materiale porusza. Czy to oznacza, że na Pana spadło podtrzymywanie tradycji rodzinnych?\nKS: Faktem jest, że z tych dwóch drzew genealogicznych, potomków Wiktora i Kazimierza, większość stanowili kawalerowie. Inni albo zginęli, albo były to małżeństwa bezdzietne. I praktycznie z potomków zostałem ja, moja siostra Małgorzata Drużyńska-Olesińska, która w pewnym sensie kontynuuje tradycje rodzinne, zawodowo zajmując się edukacją młodzieży oraz wspieraniem rozwoju naszych samorządów gminnych, oraz syn brata mojej matki – Antoni Legeżyński mieszkający w Krakowie, a także kuzyn Stefan Skarbiński – syn brata mojego ojca, który od dwudziestu lat mieszka we Francji. On się sprawami rodziny trochę interesuje, ale jest daleko. Największą pracę wykonał mój ojciec Stanisław Skarbiński, który pozbierał i uporządkował dokumenty, pamiątki rodzinne, które pozostały po przodkach i przyjechały z nimi ze Lwowa i z Wilna. Sprawy związane z naszą historią były jednym z hobby mojego ojca. Inne pola jego aktywności to działalność społeczna, wieloletnia prezesura Chóru Cecyliańskiego w Krakowie, działalność w Towarzystwie Miłośników Książki i Towarzystwie Miłośników Lwowa, członkowstwo w Zakonie Bibliofilskim i in.\nHS: Gdyby żył, to zapewne nadal by się zajmował dziejami rodziny.\nAC i JMP: Serdecznie dziękujemy Państwu za rozmowę.\n* Stanisław Skarbiński, szerzej o nim na końcu tekstu.\n** Adam Skarbiński pisał o tym także na łamach „Cracovia–Leopolis”.\n*** Kazimierz Olszewski w pierwszym małżeństwie z Nosowiczówną (córką ministra komunikacji w II RP) miał syna Andrzeja, po latach profesora AP w Krakowie, członka Rady Redakcyjnej CL w latach 1990.


Suszarnia « Meble kuchenne\nW niektórych cementowniach posiadających własne siłownie energetyczne lub centralne kotłownie c. o. stosuje się niekiedy zamiast suszarń obrotowych Ogrzewanych gazami spalinowymi s u s z a r n i e p ar o we, które są znacznie bezpieczniejsze w pracy. W ostatnich latach instaluje się również niekiedy w cementowniach bardzo proste w konstrukcji i bardzo sprawne pionowe suszarnie rurowe. Suszarnia taka składa się z jednej lub z paru pionowo ustawionych rur stalowych lub żeliwnych długości do 10 m i o średnicy około 300 –:- 350 mm. Miał węglowy o granulacji nie przekraczającej 10 mm zasypuje się do rury z góry, z dołu zaś wprowadza się w przeciwprądzie gorące gazy spalinowe, przepływające przez rurę z dużą prędkością liniową, dochodzącą do 35 misek. Chociaż czas przebywania węgla w rurze nie przekracza na ogół 5 sekund, wymiana ciepła pomiędzy strumieniem spalin a spadającym węglem odbywa się bardzo intensywnie, gdyż węgiel znajduje się jakby w manie zawieszenia w gorących gazach. Praktyka wykazała, że jednorazowe przepuszczenie węgla przez rurę zmniejsza jego wilgotność początkową o 10–:-12 proc. , a natężenie odparowania dochodzi do 320 kg wody z 1 m objętości rury, czyli do wartości prawie sześciokrotnie większej od uzyskiwanej w najlepszej suszarni obrotowej, W ostatnich lalach w Niemieckiej Republice Demokratycznej opracowano nowy typ suszarni wykorzystującej również zasadę suszenia materiału w stanie zawieszenia w strumieniu gazów. Jest to suszarnia podrzutowa typu Hazemag. W dolnej części stalowej obudowy zmontowane są dwa wały z łopatkami z twardej stali manganowej. Gorące gazy spalinowe, doprowadzane do wnętrza suszarni przez wlot , przepływają wzdłuż całej . komory i uchodzą przez wylot . [więcej w: olx iława praca, darmowe e kartki, olx otwock ]\nTags: darmowe e kartki, olx iława praca, olx otwock\nArtykuł dotyczy tematów: darmowe e kartki olx iława praca olx otwock\nMielenie węgla. Dla otrzymania pyłu węglowego, którym opalane są piece obrotowe, a niekiedy również i paleniska dużych suszarń obrotowych, węgiel kamienny po przejściu procesu suszenia, o którym mowa była w poprzednim rozdziale, poddawany jest następnie przemielaniu w młynach o najrozmaitszych konstrukcjach. Stopień zmielenia pył. węglowego wynosi zazwyczaj około 1 -7- 2% pozostałości na sicie o […]


DOM.PL™ - Projekt domu KR ATACAMA z garażem CE - DOM KR2-91 - gotowy koszt budowy\nKR ATACAMA z garażem CE\nProjekt domu Atacama to główna bryła pokryta dachem dwuspadowym bez okapów, zestawiona z poziomą częścią mieszczącą garaż z pomieszczeniem gospodarczym. Dodatkowo jasny tynk kontrastuje z ciemnym drewnem na elewacjach, co w połączeniu z nowoczesnymi detalami balustrad i szarymi okiennicami daje bardzo ciekawy efekt. Dom oferowany jest także w wariancie lustrzanym. Parter mieści duży pokój dzienny z kominkiem, jadalnię przy wyjściu na taras, otwartą kuchnię i dodatkowy pokój mogący służyć do pracy. Przy wiatrołapie jest łazienka i przejście do garażu i pomieszczenia gospodarczego. Poddasze to trzy pokoje i łazienka oraz pralnia. _______________Dom jest zaprojektowany ze ścianami z betonu komórkowego ocieplonego styropianem, strop gęstożebrowy. Drewnianą więźbą może pokrywać dachówka ceramiczna albo betonowa. Ściany z zewnątrz tynkowane, na fragmentach z deskowaniem. Balustrady ze stali, okiennice przesuwne drewniane. Zmiany materiałów do wprowadzenia w trakcie adaptacji.\nProjekt domu KR ATACAMA z garażem CE\nID projektuDOM KR2-91\nBudowa DOM KR2-91\nZamów rysunki szczegółowe KR ATACAMA z garażem CE


King of Fighters XII zapowiedziany na Xboxa 360 i PS3 | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 24 września 2007, 17:25\nFirma SNK potwierdziła australijskiemu serwisowi Kotaku, że King of Fighters XII jest planowany na początek 2009 roku. Wtedy to „dwunastka” miałaby ukazać się na Xboxa 360 i PS3 w północnej Ameryce (na temat europejskiej wersji póki co nic nie wiadomo). Yoshihito Koyama, menedżer ds. marketingu w SNK zdradził, że najnowsza część będzie bijatyką, w której perspektywa 2D zostanie zmiksowana z 3D. O co dokładnie chodzi, póki co nie wiadomo.\nTo wszystko co na obecną chwilę wiadomo. Gdy tylko dowiemy się czegoś nowego, damy Wam znać.\ngrySNK zapowiedź (gry) X360PS3


Gdansk Slowackiego - NaszeMiasto.pl\nWięcej na temat: brętowo słowackiego gdańsk brętowo gdańsk drogi gdański zarząd dróg i zieleni ulica słowackiego gdańsk utrudnienia drogowe\nWięcej na temat: pożary na Pomorzu straż pożarna gdańsk pożar gdańsk\nWięcej na temat: buspasy gdańsk buspasy gdańsk słowackiego komunikacja gdańsk\nKolizja w Gdańsku Złotej Karczmie\nWe wtorek 14.03.2017 r. rano w Gdańsku Złotej Karczmie zderzyły się dwa samochody.\nWięcej na temat: Gdańsk Złota Karczma Złota Karczma kolizja Gdańsk kolizja Słowackiego wypadek Gdańsk wypadki Gdańsk złota karczma policja\nWypadek w Gdańsku: Na ul. Słowackiego samochód wpadł do rowu\nW poniedziałek o godz. 7.21 w Gdańsku na ul. Słowackiego samochód osobowy uderzył w słup oświetleniowy i wpadł do rowu. Jedna osoba została ranna.\nWięcej na temat: gdańsk wypadek gdańsk słowackiego wypadek na słowackiego wypadek gdańsk 29 09 2014 wypadek w gdansku na slowackiego\nwypadek gdańsk słowackiego\ngdańsk słowackiego wypadek\nwiadukt pk gdańsk słowackiego


Uzaleznienie od Tramalu .... - Pacjenci substytucyjni -łączmy się!\nUzaleznienie od Tramalu ....\nWysłany: Pon 19:57, 25 Lut 2008 Temat postu: Uzaleznienie od Tramalu ....\nWprawdzie nie jestem narkomanem [ tak mi się wydaję ] ale chciałbym skorzystać z Waszego doświadczenia ....\nUległem wypadkowi 6 miesięcy temu .... miałem otwarte złamania nóg\nPodczas pobytu w szpitalu byłem podłączony pod pompę tramalową\nPrzez okres 3 miesięcy z małymi przerwami co 2 tygodnie .\nTeraz jestem już w domu , leżę , włąściwie nie odczuwam bólu ale\nOd wyjścia ze szpitala zażywam Tramal w ilości 500 do 800 mg\nCzyli 5-8 setek dziennie .\nNie mogę przestać go brać\nZwróciłem się o pomoc do swojego lekarza , który przepisał mi Bunondol\nKazał brać przez 6 dni po 5 tabletek dziennie 0.4\nCzego mogę się spodziewac po zakończeniu przyjmowania tego leku\nNie ukrywam że się obawiam ....\nNatomiast mój znajomy inny lekarz chce mi przepisać Metadon na parę dni .\nJakie jest Wasze zdanie na ten temat\nBedę wdzięczny za każdą sugestję\nWysłany: Pon 21:47, 25 Lut 2008 Temat postu:\nBieliku,, metadon, bunondol, tramal, to wszystko syntetyki mające łagodzić ból. Są rzeczywiście skuteczne. Mogą uzależnić, bo to pewnie Twoja obawa, ale nie tak szybko i nie tak głęboko. Jeśli ból jest tak silny, że lekarze proponują Ci nowe leki... skorzystaj, ale ... nie stosuj jednego tylko leku. Mieszaj je, tak by jeden związek chemiczny nie przyzwyczaił do siebie organizmu.\nZ metadonu nie jest tak trudno wyjść, a uzależnienie nim nie jest wcale tak głębokie. Po prostu dotąd uzależnieni od heroiny, zastąpili ją podtrzymywaczem, który kontynuuje dotychczasowe uzależnienie. Wtedy trudność zwalczenia uzależnienia wzrasta. W innych przypadkach uzależnienie od metadonu nie pojawia się dość długo. Kiedy znikają powody brania metki, czy bunondolu, nie jest wielkim problemem odstawienie ich. Lek zbędny, lek odstawiony. Istotne problemy będące przyczyną uzależnienia heroinowego nie mają tu miejsca, wiec gdy minie bó, pozrastają się kości... po prostu odstaw leki.\nWysłany: Pon 22:07, 25 Lut 2008 Temat postu:\nWłasnie chodzi o to że noga już nie boli a Tramal muszę brać dla dobrego samopoczucia\nWiem że jestem już uzależniony od Tramalu\nPróbowałem go nie brać ale myślałem że umrę ....\nBolała mnie głowa ,łzy mi leciały jakbym płakał , bolały mnie wszystkie mięśnie , objawy takie jak przy potęznej grypie , nie mogłem sie ruszyć\nLekarze maja dwie propozycje wyciagnięcia mnie z uzależnienia ....\n- jedna to 6-cio dniowa kuracja Dunondolem po 5 tabletek dziennie 0.4\n- druga to leczenie Metadonem\nPytam bo chciałbym sie dowiedzieć która metoda jest lepsza\nProszę o radę i opis ewentualnych objawów po jednym i drugim\nOstatnio zmieniony przez Bielik dnia Pon 22:10, 25 Lut 2008, w całości zmieniany 1 raz\nSkąd: Bridgwater, Anglia\nWysłany: Pią 14:37, 29 Lut 2008 Temat postu: tramal\nSpróbuj bunondol. Dlaczego tak Ci radzę.\nByłam na programach: metadonowym i bunondolowym.\nMetadon pomaga, ale z niego dłużej się wychodzi.\nBunondol ma podobne działanie ale z niego można zejść dużo szybciej.\nWysłany: Nie 18:17, 02 Mar 2008 Temat postu:\nJestem po kuracji Bunodolem\nDzisiaj jest 12 dzień bez Tramalu\nKurację przeszedłem całkowicie bezboleśnie\nDostałem od swojego lekarza jeszcze proszki przeciwdepresyjne Esprital ale po przeczytaniu opinii na innym forum narazie odpuściłem .\nPsychicznie zdecydowanie wracam do zdrowia\nOstatnio zmieniony przez Bielik dnia Nie 18:18, 02 Mar 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 16:17, 03 Mar 2008 Temat postu: uzaleznienie od tramalu\nCieszę sie, że Ci sie udało.\nantydepresanty nie są Ci potrzebne.\nWysłany: Pią 23:33, 30 Maj 2008 Temat postu:\nWitam.Bielik mam do Ciebie pytanie.Piszesz,że (cytuję):\n- jedna to 6-cio dniowa kuracja Bunondolem po 5 tabletek dziennie 0.4\nMożesz mi napisać jacy to byli lekarze i w jakiej miejscowości,gdyż Ja mam identyczną sytuację po wypadku lekarz przepisywał mi TRAMAL i męcze się z nim już 5 lat.Byłem na 3 detoxach bo jestem z Łodzi i leczyli mnie METADONEM więc po odstawieniu dawek myślałem że umrę.Natomiast chciałbym sprobować z Bunandolem ale w Łodzi nie ma detoxu Bunandolowego tylko Metadonowy i chciałbym to nawet zrobić prywatnie .Byłem u 3 Psychiatrow ktorzy nie mają pojęcia o Bunandolu a lek ten przepisywany jest tylko na rożowe recepty.Jestem już bezsilny i nie wiem co mam robić,żeby przestać brać to świństwo (1000mg)dziennie.Jeżeli możesz napisz mi jak wyżej Pozdrawiam !!!\nWysłany: Pon 16:48, 02 Cze 2008 Temat postu:\njedno bardzo waze przypomnienie\nosoby ktore uzywaja metadon nie powinny brac tramalu bo zbija on dzialanie metadonu i mozna bardzo zle sie poczuc.\nto taka dziwna interakcja przed ktora ostrzaga sie pacjentow metadonowych,nie uzywajcie tramalu jesli chcecie by metadon nawas dzialal.nie vwiem jak dziala to w druga strone czyli jesli ktos bierze tramal to czy powinien brac metadon.wydaje mi sie ze po paronastogodzinnej przerwie od tramalu dopiero.\nWiem to na 100% Tramal zbija dzialanie metadonu wiec uwazajcie by nie poczuc sie zle\nWysłany: Pon 16:53, 02 Cze 2008 Temat postu:\nJest teraz dostepny nowy lek zawierajacy buprenorfine jak Bunondol tyle ze nie w stezeniu 0,4 czy 0,2 a od 1 do 8 mg buprenorfiny w tabletce.Chodzi o Suboxone pytajcie o ten lek bo jest on juz dopuszczony jako lek substytucyjny w Polsce.Stosuje sie go jak Bunondol pod jezyk,tyle ze zamiast 12,10 tab mozna zazywac mniej lub wiecej tak by efekt osiagnoc,by nie bolalo i mysli do glowy nie przychodzily by pomoc sobie czyms jeszcze\nWysłany: Nie 13:29, 15 Cze 2008 Temat postu:\nJeżeli możesz napisz mi jak wyżej Pozdrawiam !!!\nMój lekarz ortopeda skierował mnie do swojego kolegi psychiatry\nJestem z Warszawy , pojechałem do niego prywatnie , wypisał mi Bunodol na różową receptę , kuracja trwała 6 dni , przeszedłem ją całkowicie bezboleśnie .\nDzisiaj już zapomniałem o tramalu\nOd końca lutego jestem wolny i szczęśliwy\nWysłany: Nie 17:47, 15 Cze 2008 Temat postu:\nDziękuję Ci serdecznie Bielik !!!\nWysłany: Pon 18:50, 09 Mar 2009 Temat postu: detox w Łodzi\nchciałbym sprobować z Bunandolem ale w Łodzi nie ma detoxu Bunandolowego tylko Metadonowy\nnie zgadzam się, byłam kilkukrotnie na detoksie w szpitalu Babińskiego w Łodzi, i wprawdzie ja osobiście piłam zawsze metkę, to były osoby, które były - z własnego wyboru - leczone Bunondolem.\nWysłany: Wto 20:29, 08 Wrz 2009 Temat postu:\nWitam jestem tu nowy... hmmm TRAMAL brałem 4 lata z przerwą na detox i ośrodek co trwało 2 miesiace... znów zaczołem brac po wyjsciu i tak przez rok... dawki 800-1300 mg w płynie retardy obojetnie co było do załatwienia ale gównie butle 96ml i retardy 200mg... w terapie i osrodek przestałem wierzyc wiec zaczołem leczyc sie niestacjonarnie w poradni zdrowia psychicznego w moim miescie noi niebiore tramadolu od 20 dni a to własnie za sprawa Bunondolu 0,4 Dawkowanie na poczatku\npo paru dniach 5-2-2\npózniej 4-2-2... noi obecnie 3-2-2 i jestem powiem szczerze dobrej mysli w mojej sytuacji ten lek jak narazie swietnie sie sprawdza... Dodam jeszcze tylko ze wspomagam sie czesto w południe juz teraz przy tych mniejszych dawkach clonazepamem ok 1mg czasem mniej wszystko pod nadzorem lekarza psychiatry oprócz tego prowadze sobie swoj dziennik w którym zapisuje dawkowanie każdego dnia... mam nadzieje ze ta metoda wyjde z tego bagna wkoncu... Mysle ze Bunondol przy odstawianiu tramadolu jak najbardziej sie sprawdza w co sam niemogłem uwierzyc zaczynajac kuracje że jest cos w stanie mi pomoc od tak odstawic przy takich dawkach jakie brałem po osrodkach i wielu domowych próbach zmniejszania dawek itp oczywiscie nieskutecznych... ten lek dał mi nową kolejna szanse...Pozdrawiam\nWysłany: Wto 20:31, 08 Wrz 2009 Temat postu:\nps to pisałem ja zapomniałem sie zalogowac\nWysłany: Śro 15:40, 09 Wrz 2009 Temat postu:\nZ metadonu nie jest tak trudno wyjść, a uzależnienie nim nie jest wcale tak głębokie.\nBłąd. Oczywiście na programie ze wszystkiego łatwo zejść, bo jeśli ma się jakiś przydział, to można albo samemu zejść do zera, powoli zmniejszając dawkę, albo porozmawiać z lekarzem i on sam ustali, jak schodzić z dawki. Oczywiście odstawianie powoli metadonu samemu powoduje, że zaczyna zostawać nadwyżka syropu, ale niektórzy lekarze potrafią tak rozpisać zerowanie, że można dostać świra, więc wiadomo, co lepsze wg mnie (tak samo na oddziałach detox odwirowywanie czasem bywa dziwne, że z dnia na dzień dawkę zmniejsza się np. o 1/3 czy 1/2, podczas gdy badania kliniczne wskazują, że organizm jest w stanie znieść bez odczucia tego przez pacjenta zmniejszenie dawki z dnia na dzień o 1/10). Ja na szczęście nigdy na odwirowaniu nie byłem. Nie postuluję, żeby aż tak wolno schodzić, bo zajęłoby to miesiące, ale nawet na oddziale, gdzie w teorii ma być spokój, a spokoju nie ma (każdy, kto był, myślę, że na pewno ma jakieś chore historie w pamięci), komfortowego odtrucia dla wszystkich to raczej nie ma (na pewno ktoś, kto pali 0,5g dziennie doceni, że tylko tyle i tylko w ten sposób, kiedy spotka się na oddziale z kimś, kto brał 2g dożylnie).\nAle do tematu: bez odpowiedniej ilości metadonu, szybkie odstawianie będzie sprawiało, że ciągle się będzie na średnim skręcie (to już chyba lepiej tydzień być na mocnym), a nagłe odstawienie metadonu to jest przepaść - zacznie się szybko, ale zanim osiągnie szczyt, zanim znikną objawy odstawienia, to minie też i miesiąc.\nWysłany: Pią 5:39, 11 Wrz 2009 Temat postu:\npo metadonie zacznie się szybko?\nchyba nie u każdego\nosobiście przeżyłam KOSZMAR\n4 lata temu kupiłam met. na czarnym rynku by się odtruć przed ośrodkiem.\nostatnią dawkę wzięłam w poniedziałek, w czwartek wydawało mi się że gorzej już nie będzie, tylko powoli będę się czuła coraz lepiej, w sobotę byłam w ośrodku (jeszcze się w miarę czułam)\nJak dostałam skrętów w poniedziałek, czyli TYDZIEŃ PÓŹNIEJ\nto myślałam ze umrę,\nkolejny tydzień leżałam głową w kiblu, zakończyło się to powrotem do domu i dwutygodnimi jeszcze skrętami.\ndochodziłam do siebie z miesiąc, i to po 5 może 7 dniach zażywania metadonu!\nWysłany: Śro 22:19, 25 Lis 2009 Temat postu:\nWitam. Jestem po 5 operacjach na kręgosłupie i od 18 lat biorę Tramal.\nW tej chwili dawka wynosi 1200-1400 mg,zresztą ta dawka utrzymuje się od kilkunastu lat.Byly okresy,że bralam mniej ok 800mg,szczegolnie wtedy,kiedy miałam Tramal dozylnie.Chcę zaznaczyc,że jestem alkoholiczką niepijącą od 20 lat.Podejrzewam,ze wodkę zastąpiłam Tramalem.Cztery razy probowałam się odtruć i nic z tego.Przed 12 laty lekarz prowadzący mnie w poradni p. bólowej hospitalizowal mnie i drastycznie odstawil Tramal.Przeżylam koszmar i na 5dzień ucieklam(mąz mnie zabral,bo nie bylam w stanie chodzić).Potem balam się odtrucia jak ognia,ale przeszlam jeszcze 2operacje co usprawiedliwiało moje branie Tramalu.Po ostatnim odtruciu(schodzili w ciągu 10 dni do zera)wrocilam do domu i lekarz z poradni p.bólowej zapisał mi Transtec w plastrach.Nie wytlumaczyl mi dlaczego ten własnie srodek,tylko telefonicznie poinformowalam go,że to nic nie daje.Wreszcie zapisał dawkę 52,5 ale ja zamiast odrzucic Tramal i brac Buprenorphinę w plastrach zrobilam odwrotnie i znowu przeszlam na Tramal.Chcę zaznaczyc,ze jestem osobą niepelnosprawną,poruszam się o kulach,mam problemy z siedzeniem i bole nadal mi dokuczaja.Prawda,że ostatnio są mniejsze i to mnie popycha żeby zrezygnowac z tej trucizny.Pisze do was po rade.Czy przyklejajac plastry od razu trzeba odrzucic Tramal,czy można stopniowo z niego schodzic używając Buprenorphinę? Przy komputerze siedzę dopiero od niedawna i jak nauczylam się go obsługiwać szukam pomocy w internecie.Lekarz ma mnie dosyc,ja się go boję i nie umiem z nim rozmawiać.Wy mówicie o różnych programach wychodzenia z uzależnienia i liczę,ze cos mi podpowiecie.Jestem juz w stanie dojechac do poradni,czy przychodni dla uzaleznionych,ale nie jestem w stanie skorzystać z terapi,która trwa prawie cały dzień,bo siedzę po30=40 min,a potem muszę się polozyc na pol godz.Siedzenie i pisanie sa moim dużym problemem.Acha,wazna sprawa...mam 54 lata jak narazie wątroba i żolądek funkcjonują bez wiekszych przeszkod.Mieszkam w Gorzowie wlkp.Prosze podpowiedzcie mi co mam zrobic,bo tylko ludziom z tym samym uzaleznieniem jestem w stanie uwierzyć.Pozdrawiam wszystkich uzytkownikow tego forum.\nWysłany: Nie 16:21, 29 Lis 2009 Temat postu: Spróbuj :)\nnie mam pewności,czy dostaniesz to czego oczekujesz - ale w Programiach Substytucyjnych(metadonowym dokładnie) pojawiaja sie na krótszy czas niz opiatowcy - osoby uzaleznione od leków.\nw Poradni w Szczecinie spotkałam dziewczynę,po operacji uzaleznioną od Tramalu.\nJeżeli nie masz zbyt dużego wyboru(....a nawet gdybys miała ) i tak polecam kontakt z Poradnia leczenia Osób uzaleznionych od środków psychoaktywnych w szczecinie. jest tam także b.dobry Program metadonowy,ponad 10 lat juz istniejący.\nZ tego co sie orientuje,Program ten ma warunki bytowe super,możesz usiąść i pogadac w sali dla pacjentów.jakby pododział to wygląda.personel to lekarz i jeszcze 3 czy 4 osoby(plg.oraz terapeuta,psycholog)\nLekarz jest codziennie.\nTyle moge i chce Ci przekazać.\nZ tego co sie orientuję,nie wiem - jest jakis program bliżej?chyba nie.\nPoniewaz była jedna osoba z Gorzowa.Dojeżdżał chłopak samochodem raz na jakis czas,nie wiem więcej.\nPodaje tel. 91 4876070, tel, fax:(091) 4872649\nNie wiem,czy ten 1 to jest bezpośrednio do Poradni,popros o połączenie z Programem metadonowym. W godz.najlepiej 8.30 - 10.00\nWysłany: Nie 16:35, 29 Lis 2009 Temat postu:\nPo 4 czy 5 dniach picia metadonu organizm NIE ZDĄŻY JESZCZE NASIĄKNĄĆ METADONEM; nie ma szans.\njest to niemile odczuwane przez tych co na 3 -4 dniu głodów ląduja na metadonie.Wtedy jeszcze metadon pomaga na kilka godzin tylko - nie zbijając głodów całkowicie.\njednym słowem - mała dygresja do osoby z maila wyżej.\nnanonymus,jesli sie nie mylę.\nZanim organizm nasiąknie metadonem tak żeby komórki nie dopominały sie uzywki potrzeba tygodni,wielu..\nStąd pytanie retoryczne bardziej,czy nie było to po prostu zespołem abstynencyjnym rozłozonym w czasie??!...Co jest rzecza spotykana w praktyce klinicznej,gdzie silne abstynencyjne objawy niespecyficzne utrzymuja sie do 2-3 miesięcy od ostatniej dawki.\nSzczególne dla tego przypadku jest to,że przez pierwsze dni jest źle,po około 4-6 dniach poprawa,by następnie pojawiły sie cięższe i bardziej głębokie zaburzenia. Nieraz związane z zaburzeniami błędnika(obserwowano)gdzie wymity sa wiodącym objawem,typowe dla wrażenia "zawrotów głowy",itp. Sugestia; bardziej wyglądałoby to na klasyczny zespół objawów abstynencyjnych (po jak długim ciągu?) niz po kilku zaledwie dniach zazywania metadonu - co jest mało prawdopodobne.\nWysłany: Pon 7:20, 30 Lis 2009 Temat postu:\nMożliwe że jest tak jak piszesz, lub bardziej że gdzieś piszą jak piszesz.\nMam długie doświadczenie w zażywaniu tego syfu i śmiem się nie zgadzać.\nPrzy okazji, prócz pierwszego ciągu 8 miesięcznego, kolejne były zawsze dość krótkie, 3, 2 miesięczne, w swoim życiu miałam więcej odtruć niż ciągów (mniej więcej).\nTo o którym pisałam wyżej nie było ani pierwsze ani ostatnie, odtruwałam sie po miesiącu, albo nawet trzech tygodniach, więc wyjątkowo krótko zażywałam, wcześniej miałam abstynecję ze trzy miesiące.\ni uważam że to właśnie metadon.\nNie na darmo wychodzi w badaniach tak długo, i tak długo trzeba czekać po metadonie (nawet kilku dniach jego zażywania) żeby wziąć np. nalorex.\nMetadon to jest syntetyczne mega gówno.\nJasna sprawa że sama jestem na programie i dziękuję że wogóle miałam taką szansę i że nie łamię abstynencji, pracuję studiuję etc.\nMimo to doskonale zdaję sobie sprawę co zażywam, a raczej zażywałam, bo teraz zażywam suboxone.\nTo o czym piszesz nie zdażyło mi się nigdy (może dlatego że krótkie ciągi i długie abstynencje). tylko własnie wtedy kiedy piłam na własną rękę metadon, mogłam się pomylić co do liczby dni, możde był to tydzień, może 10 dni, nie wiem, ale na pewno nie tak długo jak piszesz że jest to konieczne.\nW każdym razie, nie oszukujmy się że metadon jest super, bo nie jest, tak samo każdy substytut, czy inna chemia.\nWysłany: Pon 22:34, 07 Gru 2009 Temat postu:\nWitam, ok.7 lat jestem uzależniony od tramalu, dawki ok. 500 - 650 mg/doba, dodatkowo od 2 lat biorę też kodeinę (głównie thiocodin) 450 - 600 mg/doba. Powiem szczerze że od kodeiny rozwalił mi się już żołądek, a i z kasą którą wydaję na niego jest coraz gorzej (pomimo że pracuję po za tramalem który wykupuje na 100%, po prostu brakuje mi kasy na coraz większe dawki kodeiny). Chciałbym przynajmniej zrobić jakąś dłuższą przerwę od tej mieszanki, a jak się uda (niestety miałem już parę nieudanych prób) to chciałbym spróbować z tego wyjść.\nMam pytanie czy możliwe jest żeby jakiś prywatny lekarz psychiatra mógł przez jakiś czas przepisywać subutex czy buprenorfine, oczywiście chodzi mi o jakieś "rozsądne" dawki? A może zapisać się po prostu do Poradni Zdrowia Psychicznego, czy tam byłaby jakaś szansa na dostanie tych leków. Dostałem już kilka rad żeby spróbować z jakimś programem ale wiem że dostanie się tam jest bardzo trudne.\nJestem z Wawy, gdyby ktoś miał jakiś pomysł, namiar na lekarza czy jakąś rozsądną podpowiedź to z góry dziękuję. Pzdr.\nWysłany: Nie 6:42, 03 Sty 2010 Temat postu:\nBrałam tramal ok. 16 lat. Doszłam do dawki 18 tabletek x 200 mg.\nPo wielokrotnych, nieudanych próbach odstawienia, wpadłam w rozpacz i przestałam wierzyć, że kiedykolwiek uda mi się z tym skończyć. Aż kiedyś nagle przejrzałam na oczy i uświadomiłam sobie jak bardzo krzywdzę dzieci, męża i siebie samą... SZCZERZE zapragnęłam to zmienić!\nNigdy nie byłam na detoxie ani żadnym programie. Odstawiłam sama, w domu, z pomocą leków przeciwdrgawkowych i uspokajających, wypisanych przez mojego lekarza psychiatrę. Nie mogłam iść do szpitala ani ośrodka, ponieważ o moim uzależnieniu wiedział tylko mąż. Rodzice nie mogli się dowiedzieć, że ich kochana córeczka ma takie kłopoty...\nTym razem się udało! Nie biorę od prawie 3 lat.\nJestem dowodem na to, że tramal da się odstawić nawet samemu, pod warunkiem, że naprawdę się tego chce!\nW Warszawie radzę Ci skorzystać z Poradni Leczenia Uzależnień "Eleuteria", na ul. Dzielnej 5 (albo 7, nie pamiętam). Jest to poradnia dla narkomanów i osób uzależnionych od leków (wszystkich). Są tam wspaniali, doświadczeni lekarze i terapeuci. Leczenie jest bezpłatne dla osób ubezpieczonych.\nŻyczę powodzenia w wychodzeniu z nałogu!\nWysłany: Pią 15:30, 08 Sty 2010 Temat postu:\nmam pytanie: czy aby brac nalorex trzeba calkowicie odstawic tramal. dodam, że stosowany od czasu do czasu na bol nogi. dodam ze pytanie nie dotyczy mnie tylko znajomej mi osoby. nie mam zbyt duzego doswiadczenia jesli chodzi o narkotyki na szczescie\nWysłany: Pią 17:48, 08 Sty 2010 Temat postu:\nJeśli chodzi o nalorex to z mojego doświadczenia najskuteczniej i najłatwiej jest kupić a aptece test na obecność opiatów, jeśli test wyjdzie negatywny=nie ma substancji w moczu- mozna brać nalorex.\nA jeśli pozytywny, to naprawdę trzeba zaczekac, teoretycznie po heroinie 5 dni, po metadonie 10 i więcej- jak to się ma do tramalu niestety nie wiem.\nZa to wiem jakie są objawy jak się nie zaczeka aż opiaty wywietrzeja do końca- absolutny koszmar- naprawdę nie polecam.\nWysłany: Sob 1:59, 09 Sty 2010 Temat postu:\n.... a po grzybka naloreks?.... to tylko taki bicz na opiaty.... w czym ma niby pomagać?