Kasa Stefczyka - lokaty i ubezpieczenia | www.kasastefczyka.pl\nProfilem działalności przedsiębiorstwa Visterma jest świadczenie kompleksowych usług w zakresie rozliczania ciepła i wody. Firma prowadzi swoją działalność nieprzerwanie od 2006 roku, posiada wielolet...\nOśrodek leczenia uzależnień - Klini...\nInformator o placówkach udzielających pomocy w zakresie terapii uzależnień od alkoholu, fonoholizmu, uzależnienia od pornografii, zakupoholizmu, seksoholizmu. Na stronie możemy dowiedzieć się jak wygl...\nMaszyny sprzątające - Pureco.net.pl\nPuerco oferuje Państwu bogatą ofertę maszyn czyszczących. Nasza firma odpowiada na potrzeby Klientów i zdaje sobie sprawę z potrzeby bycia elastycznym. Produkty dowozimy na wskazane przez Państwa miej...\nArtiso.pl - pozycjonowanie stron\nArtiso.pl prezentuje ofertę Pawła Tusińskiego - webmastera oraz grafika freelancera. Wykonuje strony oparte o HTML5, CSS3, jQuery oraz Responsive Web Design. Więcej na stronie.\nWypożyczalnia - Partner.gniezno.pl\nProponujemy Państwu wynajem sprzętu budowlanego i ogrodniczego. Działamy w Gnieźnie. W ofercie różnego rodzaju przyczepy, szlifierki do gipsu, taczki, zacieraczki do betonu, przecinarki do glazury, mi...\nSzklarska Poręba - nocleg\nPokoje gościnne Ewa to idealna oferta noclegu w Szklarskiej Porębie. Do dyspozycji Gości oddajemy komfortowe i bogato wyposażone pokoje dla dwóch, trzech lub czterech osób. Każdy posiada łazienkę, tel...\nPozycjonowanie stron w internecie to najlepsza metoda reklamy, z nami osiągniesz pierwsze miejsce. Marketing w internecie to klucz do sukcesu!\nKatalog stron » Biznes, gospodarka » Banki » Kasa Stefczyka - lokaty i ubezpieczenia\nNa stronie KasaStefczyka.pl znaleźć można wiele informacji o pożyczkach gotówkowych i lokatach. Poza tym dowiesz się co dzieje się w polityce i ekonomii, a także łatwo znajdziesz najbliższą placówkę banku.\nSłowa kluczowe : finanse, bankowość\nDodano dnia 29-01-2014, w kategorii Banki\nOdsłon: 3775, Kliknięć: 3\nRaiffeisen Polbank działa na polskim rynku już od 1991 roku. Wieloletnie doświadczenie pozwala nam dostarczać produkty, ...\nBank Spółdzielczy w Wyszkowie oferuje usługi bankowe dla klientów. Bank Wyszków proponuje pakiety finansowe na najkorzys...\nSerwis zajmujący się tematyką bankowego public relations. Najświeższe aktualności w branży bankowej. Artykuły, ciekawost...


Naciągają starszych ludzi na montaż anteny, Wzbudzenie i montaż u mężczyzn\nWykop Sergiej Eisenstein Wózek z niczego nie świadomym dzieckiem zjeżdżał po schodach. Stopień po stopniu. Chwila, która nie mogła trwać dłużej niż kilkadziesiąt sekund rozciągnęła się w czasie tworząc samodzielną rzeczywistość. Wokół świstały kule. Mężczyźni w płaszczach i kapeluszach strzelali, a tępy odgłos pistoletów rozchodził się zakłócając ciszę dworca chicagowskiego. Scena ta pochodzi ze znanego filmu Briana DePalmy zatytułowanego Nietykalni.\nNie zrodziła się jednak w głowie tego reżysera.\nJak Sprawić By Mężczyzna Czuł Się Przy Tobie Bardziej Męski\nZaadaptował on na potrzeby swego dzieła fragment innej produkcji, którą duża część krytyków, historyków filmu, a nawet zwykłych widzów uważa za najwybitniejszy film w historii. Mowa o Pancerniku Potiomkinie w reżyserii Siergieja Eisensteina. Sergiej Eisenstein: geniusz w służbie komunizmu Chociaż kinematografia sowiecka słynęła z innowacyjnych reżyserów, to właśnie Eisenstein pieprz z erekcją uchodzić za tego, który w sposób największy wpłynął na twórców z całego świata.\nUrodził się 23 stycznia r. Studiował architekturę w Piotrogrodzie. Wtedy też związał się z teatrem. Eisenstein uznawał, że widz jest bierny i należało go wciąż pobudzać. Silnie związał się z etosem robotniczym, a później aktywnie włączył się w tworzenie propagandy legitymującej nowy system.\nŚrodkiem wyrazu, który miał przynieść mu sławę okazał się jednak nie teatr lecz film. W roku nakręcił swój pierwszy pełnometrażowy film Strajk. Film wyróżniały przede wszystkim dwa elementy — brak protagonisty oraz montaż.\nDla Eisensteina bohaterem stała się zbiorowość. Ważniejsze jednak od motywacji ludzi stał się dla niego sposób opowiadania o nich. Scena masakry robotników przez policję carską jest przeplatana scenami z rzeźni.\nDla reżysera był to sposób przekazania postrzegania oprawcy.\nSergiej Eisenstein: geniusz w służbie komunizmu\nW tym samym roku Eisenstein powrócił do tematyki rewolucyjnej. Na ekranach zagościł Pancernik Potiomkin. Jerzy Płażewski podawał, że reżyser montował film jeszcze w trakcie pierwszego seansu, a kolejne kopie dowożono motocyklem. Nawet jeśli to tylko legenda, to dodaje ona dramatyzmu i tak przejmującemu obrazowi. Reżyser skupił się na buncie marynarzy tytułowego okrętu, którym oficerowie kazali jeść zepsute mięso.\nPokazuje również skutek buntu, represje. Jakkolwiek wizja Eisensteina została oparta na prawdziwych wydarzeniach rozgrywających się podczas rewolucji r. Najsłynniejszą sekwencją filmu jest masakra na schodach odeskich. Twórca stosując metodę montażu synchronicznego nienaturalnie rozciągnął ją pokazując równoległe losy uczestników manifestacji. Znów, jak w Strajku, bohaterem stała się zbiorowość, a raczej jej cierpienie i bunt. Reżyser epatował obrazami zestawianymi jeden za drugim.\nGroza kroczących żołnierzy, obawa ludzi, kolejne kroki, tłum ucieka, strzały, padają ciała. Co charakterystyczne, u Eisensteina, podobnie jak u późniejszych propagandzistów oraz twórców kina rozrywkowego, nadciągające zło często nie ma tu twarzy. Często obserwujemy czynności wykonywane przez żołnierzy, ale ich mimika jest poza naszym zasięgiem. Jak powiedział później Alfred Hitchcock, to czego nie widzimy najbardziej przeraża.\nManifestujący nie są tak mechaniczni i bezosobowi. Cierpienie ma twarz. Dobro ulega na tych schodach złu. I wzbudzenie i montaż u mężczyzn po wzbudzenie i montaż u mężczyzn, stopień za stopniem, stacza się wózek z krzyczącym dzieckiem.\nSłyszy wystrzały, czuje, że z jego matką stało się coś złego. Wózek pokonuje kolejne stopnie ciągnąc w dół i nikt nie może go zatrzymać, bo kolejni ludzie albo uciekają, albo padają od kul. Skłonił Eisensteina do dalszego eksperymentowania. Szczególnie wyraźnie widać to w jego kolejnym filmie Październik: 10 dni, które wstrząsnęło światem. Eisenstein skłaniał się, słusznie, do przekonania, że jakiekolwiek dwa elementy filmu zestawione razem tworzą trzecie znaczenie. Nacechowany tego typu zabiegami film nie spotkał się z tak życzliwym przyjęciem jak wcześniejsze dzieło.\nNiezadowoleni byli też dygnitarze partyjni. Pomimo to siła przekonywania była niekwestionowana. Wielu historyków błędnie uważało później, iż scena szturmu Pałacu Zimowego została nakręcona podczas autentycznych wydarzeń.\nPozwoliło to przetrwać filmowi Eisensteina w powszechnej pamięci pomimo zabiegów utrudniających odbiór.\nNa początku lat Eisenstein przebywał we Francji i Meksyku. W obu tych krajach kręcił filmy, lecz realizacja w tym drugim Que viva Mexico! Czas wodzów Drugi okres twórczości Eisensteina przyniósł pewne zmiany.\nTweetnij KPP w Tarnowskich Górach Kilkunastu policjantów tarnogórskiej komendy w ubiegły czwartek szukało trzech sprawców rozboju, którzy pobili pokrzywdzonego i zabrali mu telefon, portfel z dokumentami i zegarek. Do zdarzenia miało dojść w Tarnowskich Górach przy ulicy Powstańców Śląskich. Dzień później kryminalni ustalili, że do żadnego rozboju nie doszło, a mężczyzna chciał tylko wzbudzić współczucie u żony.\nZarówno w Aleksandrze Newskim r. Odwrotnie niż dotychczas zdecydował się na wprowadzenie protagonisty, choć nie rezygnował ze scen zbiorowych.\nZmiana ta była podyktowana zmianami, jakie zaszły w Związku Sowieckim. O ile w latach Toczyła się nieustanna walka o władzę, ścierały się różne wizje rewolucji, to w latach W obu więc dziełach Eisenstein kreślił przywódcę, który a to zmaga się z najeźdźcą zewnętrznym - tak jak w Aleksandrze Newskim, a to z opozycją wewnątrzpaństwową - jak w przypadku Iwana Groźnego.\nAleksander… stał przeszedł do historii jako jedno z najważniejszych dzieł sowieckiego reżysera. Słynna okazała się scena walki z kawalerami mieczowymi, symbolizującymi zagrożenie niemieckie, którą cytowano później np.\nJak wzmocnić sygnał Wi-Fi? Co może go zakłócać? | weseleczestochowa.pl


Krzesło kawiarniane MINDY Patchwork PROMOCJA! - Eldor - Meble Biurowe Krzesła i Fotele Szafy | Bielsko-Biała\nDesignerskie krzesło „Mindy” w nowoczesnej formie. Idealnie wkomponuje się w przestronne pomieszczenia typu loft, w styl minimalistyczny i nowoczesny.\nKategorie: Krzesła kawiarniane, Krzesła konferencyjne, Promocje. Tagi: krzesło dla klienta, krzesło do kuchni, krzesło do poczekalni, krzesło do salonu, krzesło konferencyjne, krzesło kubełkowe, krzesło Mindy Patchwork, krzesło plastikowe, krzesło recepcyjne, krzesło tapicerowane, krzesło z drewnianymi nogami, patchwork, tkanina patchworkowa.


Jesteśmy dumni z naszych produktów i wierzymy, że wykorzystujemy odpowiednie materiały i umiejętności oraz dokładamy należytej staranności podczas ich produkcji.\nJesteśmy pewni zdolności dystrybutorów i instalatorów, którym sprzedajemy nasze produkty oraz wysokich standardów, które stosują, by zapewnić dostarczenie do Państwa produktów Pyronix w takim samym stanie, w jakim opuściły nasz zakład.\nFirma Pyronix Limited gwarantuje, że wszystkie produkowane przez nas towary będą wolne od wad materiałów i wykonania przez okres wymieniony na etykiecie partii dostarczonego produktu („okres obowiązywania gwarancji Pyronix” dla danego produktu).\nNiektóre produkty Pyronix generują wiadomości głosowe, cyfrowe i tekstowe za pośrednictwem SMS. Aby wspomniane wiadomości mogły dotrzeć do adresata, produkt Pyronix musi być podłączony do sieci i infrastruktury przesyłowej obsługiwanej przez innych usługodawców. Firma Pyronix nie ponosi odpowiedzialności za działanie sieci, brak kompatybilności pomiędzy produktem Pyronix, siecią i urządzeniami przesyłowymi, dostarczenie lub niedostarczenie wiadomości, awarie sieci i mechanizmów przesyłowych, poziom usług oferowanych przez inne firmy lub opłaty związane z dostarczaniem wiadomości.\nChociaż nie zakładamy takiej ewentualności, w razie ujawnienia się wad materiału lub wykonania jakiegokolwiek produktu Pyronix prosimy o kontakt z firmą, która dostarczyła do Państwa dany produkt i skierowanie do niej prośby o pośredniczenie w rozwiązaniu problemu. Może zajść konieczność zwrotu produktu do dostawcy w celu dokonania oceny i analizy.\nProdukty, w stosunku do których stwierdzono brak właściwej konserwacji lub które uległy awarii w wyniku niewłaściwego wykorzystania, nadużycia, niepoprawnej instalacji, zaniedbań lub uszkodzenia w zdarzeniach losowych, takich jak pożar czy powódź nie zostaną naprawione ani wymienione przez firmę Pyronix Limited w ramach niniejszej gwarancji, a ponadto firma Pyronix nie będzie odpowiedzialna za pokrycie kosztów zwrotu produktu (ani inne koszty powiązane).


Budapeszt w weekend – okiem turystycznego laika. – Rzut beretem\nNie mam wielkiego doświadczenia w podróżowaniu.\nWłaściwie nie mam żadnego… i właśnie dlatego historiami o moich wyjazdach chcę się tu z wami także dzielić.\nDopiero zaczynam samą siebie przekonywać, że do takiego pisania mają prawo nie tylko jacyś mityczni traperzy z prawdziwego zdarzenia, ale także ktoś, kto dopiero się ocknął; zobaczył, że otacza go jakiś świat, i że może warto choć trochę tego świata obejrzeć. Zwłaszcza, kiedy ma się do dyspozycji samochód – no i także po to, żeby odważniej używać języka angielskiego.\nA skoro także do tego oglądania przekonuję właśnie samą siebie, czemu by nie spróbować przy okazji przekonać kogoś jeszcze, prawda?\nB jak BILET – pojechaliśmy w czwórkę i na potrzeby korzystania z komunikacji miejskiej, kupiliśmy 24-godzinny bilet grupowy. Kosztował mniej, niż pojedyncze bilety i pozwalał na wsiadanie w dowolne tramwaje czy metro. Rozwiązania tego miasta nas zachwyciły; co prawda, rozkładów jazdy nie potrafiliśmy zrozumieć i co jakiś czas mieliśmy wątpliwości, na którym przystanku czy stacji wysiadać, ale ciągle coś jeździło, a przynajmniej takie mieliśmy wrażenie. Niczego nie planowaliśmy, trasę przejazdu wybieraliśmy w znacznym stopniu intuicyjnie – i stale dojeżdżaliśmy tam, gdzie chcieliśmy.\nU jak UTCA – po węgiersku „ulica”. Tomek, u którego nocowaliśmy, ma mieszkanie na Ráday utca, a więc w centrum – lub przynajmniej bardzo blisko (przyznam, że trudno mi określić, co jest właściwie centrum Budapesztu). Nie musieliśmy wędrować przez pół miasta, żeby pójść na kawę, a w dodatku w pakiecie dostaliśmy darmowy parking. Szczęściarze!\nD jak DESZCZ – który dopadł nas w sobotni wieczór i wcale nie pokrzyżował planów, co najwyżej utrudnił robienie zdjęć. Grzecznie pędziliśmy za Mężczyzną, który opracował plan tej wycieczki. Humorów nie skwasił ani deszcz, ani niedzielny dziki wiatr, ani śnieg, który ograniczał widoczność w drodze powrotnej. Mieliśmy w ciągu tych dwóch dni niezły przegląd pogody, łącznie z błękitnym niebem i oślepiającym słońcem. Wygodne buty, ciepłe ciuchy – aura może nie mieć większego znaczenia, zapewniam.\nA jak AMBITNI GOŚCIE – tak nazwał nas Tomek, bo od razu po przyjeździe i wszamaniu langoszy (zakupionych w imponującej Hali Targowej), pognaliśmy do Muzeum Sztuk Pięknych, by podziwiać Rembrandta. Jak się na miejscu okazało, wystawa obejmowała mnóstwo obrazów także innych artystów i po ponad dwóch godzinach wciągania sztuki nosem, byliśmy już nieźle wymęczeni. Choć być może powinnam pisać, że czuliśmy niedosyt… i to też fakt. Czuliśmy absolutny niedosyt kawy i świeżego powietrza. A pisząc poważnie – z obcowania z prawdziwą sztuką niezmiernie się cieszę; zwłaszcza, że tu, gdzie obecnie jeszcze mieszkam, nie jest to właściwie możliwe.\nPodoba mi się zasada odwiedzania takich miejsc jak muzea czy galerie, przy okazji zwiedzania większych miast.\nInformacja dla potencjalnych ciekawskich – bilet wstępu na tę akurat wystawę kosztował 3200 Ft – w przybliżeniu niecałe 44 zł, co wydaje mi się informacją o tyle niepotrzebną, że była to wystawa czasowa, ale wiem, że niektórzy lubią znać ceny takich uciech, więc zdradzam.\nP jak PARLAMENT – jednym z obejrzanych przez nas budynków, była siedziba budapeszteńskiego Parlamentu. Oglądaliśmy ją tylko od zewnątrz, jak wszystko właściwie, ale i tak jestem dumna z tego, jak wiele chodziliśmy po mieście.\nByliśmy także pod Operą, Wielką Synagogą, Bazyliką św. Stefana, Pałacem Greshama, na Wzgórzu Zamkowym z pięknym Kościołem Macieja. Mężczyzna i ja wdrapaliśmy się też na Górę Gellerta, wstąpiliśmy do kaplicy w Grocie Ivána.\nMimo, że w sobotę wyruszyliśmy na zwiedzanie dopiero wieczorem, a w niedzielę wczesnym popołudniem, dotarliśmy wszędzie tam, gdzie planowaliśmy. Jeśli zatem wybieracie się do Budapesztu, spokojnie możecie uwzględnić jeszcze więcej punktów trasy i myślę, że macie spore szanse dotrzeć w każdy z nich.\nE jak E-WINIETKA – na Węgrzech korzystanie z płatnych dróg umożliwia wykupienie winiety, co obcokrajowcowi najłatwiej zrobić za pośrednictwem strony internetowej. Z powodu stale pojawiającego się błędu na stronie (jego wyjaśnienie było napisane już wyłącznie w języku węgierskim), wcale to aż tak łatwym nie było. Transakcję udało mi się sfinalizować dopiero przed północą w przededniu wyjazdu, odradzam jednak ryzykowanie i podróż bez tego dokumentu. My sami doświadczyliśmy kontroli przez policję, a węgierskie mandaty słyną z niebotycznych wysokości.\nDla mnie cała ta podróż była też ważna właśnie z powodu bycia kierowcą, jedynym, w obu kierunkach. Pewnie, że to tylko kilka godzin jazdy, ale po pierwsze, mimo googlowych pięciu godzin, tam jechaliśmy godzin siedem, a z powrotem sześć. Po drugie, do niedawna bałabym się sama pojechać nawet do Krakowa (z Górnego Śląska, przypomnę).\nTeraz już wiem, że dam radę i bezczelnie mam w planach kolejne europejskie miasta.\nTraktuję to po prostu jak osobisty mały sukces.\nS jak SZIMPLA KERT – przed wyjazdem przeczytaliśmy w internecie, że to najbardziej hipsterska knajpa Budapesztu. Mieści się w żydowskiej dzielnicy i nie przypomina krakowskich miejsc, które zwykło się uważać za hipsterskie. Jest bardzo oryginalnie urządzona, ma niezliczoną ilość pomieszczeń, wszędzie jest ciepło (tak, dla mnie w styczniu to ważne), słychać mnóstwo języków (szczerze mówiąc, najrzadziej węgierski), a między stolikami przechadzają się sympatyczne dziewczyny, zachęcające do kupna… marchewki.\nPolecam także gorąco przepiękną restaurację Bookcafé, mieszczącą się przy Andrássy út 39. Na wolny stolik trzeba tam chwilkę poczekać, ale warto – myślę, że moje zdjęcia nie oddają w pełni przepychu tego wnętrza.\nJak mówił nam Tomek, Węgrzy kultywują własny styl urządzania kawiarni czy pubów i faktycznie to zobaczyliśmy, i bardzo mi się podoba niegonienie za aktualnymi trendami. Żeby jednak dodać odrobinę dziegciu, muszę też powiedzieć, że w mieście jest problem z bezmięsnym menu, czego doświadczyliśmy np. przy okazji kolacji w lokalu o nazwie Puder (Ráday utca). Poproszony o same ziemniaki, bez mięsa, kelner ziemniaki podał… nie zająknąwszy się, że jest to właściwie zapiekanka ziemniaczana, z solidnymi kawałkami kiełbasy w środku.\nT jak TERMY – nie jestem dobrym pływakiem, na basenie bywam rzadko, ale okazji do wymoczenia tyłka w gorącej wodzie nie potrafiłabym przepuścić. W Budapeszcie łaźni jest sporo, my z Mężczyzną wybraliśmy kompleks Rudas, mający w swojej ofercie nocny bilet wstępu. Nie mam żadnych zdjęć stamtąd, więc musicie polegać na własnej wyobraźni. Dotarliśmy tam w okolicach pierwszej w nocy i zastaliśmy naprawdę mnóstwo ludzi. Łaźnie podzielone są na część odremontowaną, nowoczesną, mnie jednak szczególnie przypadła do gustu ta druga, z okrągłym basenem pod kopułą i kilkoma małymi basenami wokół niego; temperatura wody wynosiła w nich bodajże od 28 do 42 stopni. Do dyspozycji były też sauny. Wszędzie unosiła się para, gości było naprawdę sporo, klimat bardzo senny (niektórzy zresztą przysypiali, siedząc w wodzie), gorąco, przyjemnie, no i spacer o czwartej nad ranem przez kompletnie bezludne miasto… pięknie. Oczywiście, nie wyspałam się, ale – to było cudowne.\nByć może, chcąc podsumować wyjazd, powinnam napisać coś jeszcze o cenach, kosztach pobytu, ale nie zrobię tego. Moim zdaniem, Budapeszt nie jest drogi, ale przecież wszystko zależy od sposobu bycia, również same koszta dojazdu są przecież różne dla różnych samochodów.\nWiem tylko, że nakręciłam się na takie weekendowe wypady, zwłaszcza, rzecz jasna, w dobrym towarzystwie, no i z Mężczyzną w roli przewodnika.\nI polecam, ot co.\nI fajnie, jeśli przebrnęliście przez cały ten długaśny tekst!\npodpowiedzi, rzut oka, w trasie, życie jak w madrycie


Porty morskie w Polsce zyskają dzięki inwestycjom na kolei - Logistyka\nJego zdaniem, dzięki inwestycjom kolejowym towary do portów będą dostarczane dwa razy szybciej. Merchel podkreśla, że porty Gdańsk, Gdynia, Szczecin i Świnoujście są wpisane w plan Łącząc Europę (CEF), w ramach którego zmodernizowanych będzie 950 km linii kolejowych. Oczywiście tak szeroko zakrojone prace będą się wiązać z pewnymi utrudnieniami.\n- Trzeba uczciwie powiedzieć, że tam, gdzie będziemy prowadzić prace w portach, będzie się to wiązać z utrudnieniami - zaznacza Merchel. Jednocześnie dodaje, że korzyści będą znaczące. W tej chwili porty Szczecin i Świnoujście mogą przyjąć do 60 pociągów na dobę, zaś po modernizacji będzie to ponad 130 pociągów. W Gdańsku ta liczba wynosi 20, jednak wzrośnie do nawet 100. W Gdyni też planowane jest przyjmowanie liczby 80-100 pociągów na dobę, więc przepustowość zostanie znacznie poprawiona.\n- To dowód na to, że linie kolejowe będą uzupełnieniem dla portów - podkreśla Merchel.\nPrzypomnijmy, że w ramach CEF możliwa będzie realizacja 21 projektów kolejowych za 4 mld euro.


Księżna Kate włożyła mini. Jak w niej wygląda? | Mamotoja.pl\nŻona księcia Williama mimo ciąży nadal aktywnie uczestniczy w publicznych uroczystościach. Na jednym z ostatnich spotkań pokazała się w sukience, która jest odważna nie tylko ze względu na kolor, ale także długość.\nŻona księcia Williama mimo ciąży nadal aktywnie uczestniczy w publicznych uroczystościach. Na jednym z ostatnich spotkań wystąpiła w sukience, która nie tylko jest odważna ze względu na kolor, ale także długość.\nMedia zachwycone sukienką\nKsiężna Kate i książę William wspólnie pojawili się z wizytą w Manchesterze na Children's Global Media Summit. Z tej okazji księżna włożyła czerwoną trapezową sukienkę, która sięgała zaledwie połowy uda. Wyglądała w niej zjawiskowo!\nDwie poprzednie ciąże księżnej Kate wzbudzały w mediach ogromne zainteresowanie, ale o trzeciej ciąży pisze się chyba najwięcej. Odkąd świat obiegła informacja, że księżna po raz trzeci jest przy nadziei, Kate Middleton nie schodzi ze świecznika. Każde publiczne wyjście księżnej Kate jest szeroko komentowane nie tylko przez brytyjskie, ale i światowe media.\nNic dziwnego, że kreacje Kate również poddawane są ocenie ze strony mediów. Z reguły każde jej stylizacje to strzał w dziesiątkę i odzwierciedlenie ogromnej klasy, jaką posiada żona księcia Williama.\nCzerwony kolor bardzo pasuje do urody księżnej. Ponadto sukienka jest w najmodniejszym kolorze tego sezonu - w końcu idą święta! Delikatne falbanki dodają księżnej Kate wdzięku, a krój - choć odważny, doskonale ukrywa ciążowy brzuszek. Kate połączyła sukienkę z czarnymi rajstopami i czółenkami na niskim obcasie, co daje jej jeszcze więcej klasy.\nCzerwone sukienki doskonale sprawdzają się nie tylko na świąteczne okazje, ale także na niezobowiązujące spotkania w gronie przyjaciół. Trapezowy krój to idealny wybór dla kobiet, które są w drugim trymestrze ciąży, tak jak księżna Kate.\nCzy podoba wam się jej stylizacja? Piszcie w komentarzach!


Tag nieskradzione.pl - Policja Warmińsko-Mazurska\nEłk: Niszczyli śmietniki i rozbijali butelki. Jeden z nich miał dowód osobisty kogoś innego Policjanci interweniowali wobec młodych chłopaków, którzy w nocy pijani demolowali śmietniki i rozbijali butelki na ulicy. Ponadto w kieszeni 16-latka funkcjonariusze znaleźli dowód osobisty należący do kogoś innego. Teraz wyjaśniane są szczegółowe okoliczności tej sytuacji.\nNieskradzione.pl: 11% Polaków zgubiło swój dowód osobisty, 5% padło ofiarą jego kradzieży, a 3% doświadczyło kradzieży hasła do konta czy skrzynki e-mailowej Chyba nie ma człowieka, który wychodzi z mieszkania bez dowodu osobistego. Praktycznie zawsze mamy go przy sobie. Posługujemy się nim przy okazji wypożyczania sprzętu sportowego, zaciągania kredytu, lub pożyczki, czy też w sytuacjach, gdy musimy załatwić jakieś formalności w urzędzie. Czy w każdej z tych sytuacji dbamy o bezpieczeństwo naszych danych osobowych? Czy potrafimy weryfikować komu możemy je podać? Zgubienie dowodu osobistego może skończyć się kradzieżą tego co jest niepowtarzalne i tylko nasze.


Kraków - Miasta - Kolekcje - Żaluzje pionowe z nadrukiem (vertical)\nVertical, żaluzja pionowa z nadrukiem Dec'n'Roll: Kraków\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków Bazylika Mariacka i Sukiennice Panorama z powietrza - Zachód Słońca\nŻaluzja pionowa (vertical) - Stare miasto-centrum w Krakowie\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kościół Św. Marii i sukiennice na rynku w Krakowie, oświetlony w nocy\nŻaluzja pionowa (vertical) - Słynny zamek królewski na wawelu w Krakowie atrakcje Polski. Malowniczy\nŻaluzja pionowa (vertical) - Bazylika mariacka w Krakowie\nŻaluzja pionowa (vertical) - Miejski wektor mapa miasta Kraków, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Zamek królewski na Wawelu z rana niebieski godzinę (panoramiczny)\nŻaluzja pionowa (vertical) - Konne bryczki na rynku głównym w Krakowie\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków - zamek królewski na Wawelu w dniu\nŻaluzja pionowa (vertical) - Sukiennice i Kościół mariacki na rynku głównym w Krakowie, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków nocą - sukiennice i Mariacki i Wieża ratuszowa, w Polsce, Europie (Kraków , Warszawa)\nŻaluzja pionowa (vertical) - Wieczorne odbicie Wawelu w Wiśle\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków - stare miasto z lotu ptaka. Rynek Główny i Sukiennice w świetle wieczornego słońca.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków Rynek\nŻaluzja pionowa (vertical) - Symbol Krakowa - Wawelski smok legendarny polski pomnik z ogniem wychodzi z jego ust przeciw błękitne niebo na zachodzie słońca.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków z lotu ptaka\nŻaluzja pionowa (vertical) - Panorama miasta Kraków\nŻaluzja pionowa (vertical) - Wieczorny widok na Katedrę Najświętszej Marii panny z ulicy zamek królewski na Wawelu, Stare miasto w Krakowie, Polska. Panoramiczny widok, tryb bulb, zdjęć, fotografowanie z interwalometrem.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Zamek królewski na wawelu w ciągu dnia, Kraków\nŻaluzja pionowa (vertical) - Polska. Kraków z lotu ptaka, panoramy z zabytkowego zamku Królewskiego na Wawelu i katedra w rzekę Wisłę z mostu, łodzi, restauracji na pokładzie. Nabierieżnyje i parki wzdłuż brzegu. Światło słońca\nŻaluzja pionowa (vertical) - Bazylika Najświętszej Marii panny na rynku głównym w Krakowie, latające gołębie\nŻaluzja pionowa (vertical) - Polska, Kraków, Wawel w nocy, panoramiczny widok\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków Polska miasto horyzontu, ilustracja wektor\nŻaluzja pionowa (vertical) - Bazylika mariacka w Krakowie Polska z sukiennice na głównym\nŻaluzja pionowa (vertical) - Rynek Główny w Krakowie\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków listy wypełnione zdjęciami znanych miejsc i krajobrazów w mieście Kraków, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków. Obrazy starego miasta w Krakowie, Polska w czasie wschodu słońca.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków rynek, Polska - panorama\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków o świcie, Polska.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Nocny widok na nowoczesną architekturę biurową\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków / miasto Kraków sala w Polsce, Europie\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków - panorama starego miasta z powietrza. Atrakcje i zabytki Krakowa, od Sukiennic do Wawelu.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Stary miejski rynek w Krakowie, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kościół Najświętszej Marii panny na rynku głównym w tle dramatyczne niebo. Bazylika Mariacka. Kraków. Polska.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kopiec Kościuszki Kraków\nŻaluzja pionowa (vertical) - miasto pojęcie turystyka kobieta skoki w Krakowie, rynek główny, kościół mariacki na tle\nŻaluzja pionowa (vertical) - City square in Kraków, Poland\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków, Polska. Szeroki aerial panorama na zachód słońca, zamek Królewski na Wawelu i katedra. Daleki widok na stare miasto i stara żydowska dzielnica Kazimierz. Wisły, bank, park, promenada i chodzą ludzie\nŻaluzja pionowa (vertical) - Bazylika pomnik Adama Mickiewicza i mariacki na rynku głównym w Krakowie, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Stare miasto, Kraków, Polska z Miariacki kościół w tle.Obrazy tworzone za pomocą akwareli.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Zamek królewski na wawelu, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Skyline Kraków z lotu ptaka na historyczny zamek królewski na Wawelu w\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków krajobraz, sylwetka czarno-biały. Ilustracji wektorowych.\nŻaluzja pionowa (vertical) - Widok na plac centralny i słynna katedra Św. Marys cathedral gołębie lecą podczas wschodu słońca w Krakowie, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Rynek w Krakowie, Polska na zachodzie słońca\nŻaluzja pionowa (vertical) - Kraków, Polska nocna panorama starego miasta\nŻaluzja pionowa (vertical) - Wzgórze wawelskie z zamkiem w kolorze różowym świetle słońca, Kraków, Polska\nŻaluzja pionowa (vertical) - Panorama Krakowa


Dance Macabre [Magdalena Dziedzic] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00572 008097 20663471 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Magdalena Dziedzic Liczba stron:\nISBN: 978-83-8083-300-5 Data wydania: 2017-01-05\nI Beatrice była żoną wysoko postawionego londyńskiego urzędnika, a zarazem lorda. Z racji tego zawsze dostawała, czego chciała. Dostała więc nawet – jak twierdzą niektórzy, na własne życzenie – śmierć. Jej ciało znaleziono w małżeńskiej sypialni; w klatkę piersiową miała wbity nóż. Nad nią stał mąż, twierdząc, iż jest niewinny – jak każdy w takiej sytuacji. W rezydencji urzędnika LeFlay’a odbywało się tego wieczoru jego przyjęcie urodzinowe. Minutę przed północą Beatrice poprosiła męża, by ten odprowadził ją do sypialni z powodu problemów ze zdrowiem, które ostatnimi czasy miewała. Goście zobaczyli tylko sunący po podłodze biały tren jej pięknej balowej sukni godnej królowej Wiktorii. Wraz z odpaleniem sztucznych ogni na cześć pana domu rozległ się krzyk kobiety, usłyszany tylko przez nielicznych – lecz to wystarczyło do wszczęcia alarmu. W balu uczestniczył detektyw Castor Tuttiholmes. Należał do jednych z najbardziej cenionych detektywów w Londynie – zaraz po Sherlocku Holmesie, bohaterze książek Arthura Conana Doyle’a – głównie ze względu na dobrą współpracę ze Scotland Yardem. Castor zawsze był właściwą osobą na właściwym miejscu. Tym razem również. Pierwszy został dopuszczony do ciała. Przepychając się przez tłum gapiów, usłyszał rozmowę dwóch młodych dziewcząt: – To straszne – mówiła pierwsza. – Taka piękna, rzadko która dama ma tak piękne, kruczoczarne włosy. – A jej twarz! – wtrąciła druga. – Takie rysy można podziwiać tylko na portretach renesansowych artystów. – Najbardziej mi chyba żal tej sukienki – dodała poprzednia. – Ponoć materiał był sprowadzany z samej Azji. Fakt – sukienka Beatrice była śnieżnobiała, podbijana wielorazowo taftą, lecz warstwa wierzchnia została wykonana z jedwabiu, a bluzka z duńskiej koronki. Brak rękawków i kołnierzyka odsłaniał piękne ramiona lady LeFlay. Szew sukni pokryty został dwudziestoczterokaratowym złotem. Chodziły pogłoski, iż Beatrice otrzymała ją od samej Królowej Wiktorii, która to miała założyć kreację na własny ślub – God save the Queen! Diamentowa kolia wraz z kolczykami i pierścionkiem zaręczynowym z rubinem dodawała kreacji książęcego szyku. Beatrice LeFlay związała swoje czarne włosy w wysokiego kucyka, który falami opadał na odsłonięty kark. Na czubek głowy wpięła pasujący do pierścionka diadem z rubinami. Związaną z chorobą bladość cery ukryła za najrozmaitszymi kosmetykami. Rumiane policzki i czerwone usta śmiały się do zebranych gości. Nawet do Szkotów, których szczerze nie cierpiała. Najszerszy uśmiech gościł na jej twarzy, gdy posyłała go Michaelowi Tuttiholmesowi, bratu detektywa Castora. Już od dawna krążyły plotki na temat ich romansu, jednak zgodność małżeństwa państwa LeFlay’ów podważała tę tezę. Mimo to, londyńskie damy roznosiły pogłoskę, która stała się niemalże sensacją. A nawet jeśli miałoby okazać się to prawdą – nic dziwnego. Beatrice byłą młodsza od męża o siedemnaście lat, więc wszyscy już od dawna byli przygotowani na podobną wiadomość. Castor nie raz próbował dowiedzieć się czegokolwiek od brata, jednak bez skutku. Michael zbywał go tylko machnięciem ręki. Bracia zostali sami, dlatego starszemu zależało, by młodszy miał do niego pełne zaufanie. Niestety społeczeństwo bohemy brytyjskiej zawładnęło nim do reszty. Michael zaczął przepijać dochody z powieści, a oszczędności trwonić na hazard; w dodatku niczego prócz „dobrej zabawy” z tego nie miał. Stawał się powoli również lekomanem, co Castor także zauważył; mężczyzna majaczył przez sen, miewał napady histerii, a czasem płaczu, co zwalczał przeróżnymi specyfikami. Lecz żadne argumenty do niego nie trafiały. Michael Tuttiholmes był artystą-pisarzem, więc otaczał się pięknymi kobietami, jednak żadna nie mogła dorównać urodzie lady LeFlay, z którą zapoznał się podczas wieczoru poezji zorganizowanego przez świętej pamięci matkę damy. Podobno już wtedy rozpoczęła się ich zażyła znajomość. Gdy goście wkroczyli do sypialni państwa LeFlay i ujrzeli martwą lady oraz jej męża z nożem w ręku, od razu było jasne, co i dlaczego się stało. Zadzwoniono po policję. W trakcie oczekiwania, dwóch z najsilniejszych mężczyzn usadowiło pana LeFley’a na krześle oraz związało go; urzędnik nie protestował. Nim władze dotarły na miejsce, pozwolono detektywowi przyjrzeć się zmarłej. Castor zabezpieczył narzędzie zbrodni i odwrócił się na moment, by odłożyć je w bezpieczne miejsce. W trakcie tego ułamka sekundy przy ciele ukląkł Michael. Niczego nie powiedział, tylko patrzył na Beatrice szeroko rozwartymi oczyma; jej własne zamknął, by nie przeszywały gości martwym spojrzeniem. – Lepiej, byś się odsunął – Castor ostrzegł brata. – Niesamowite – Michael nie zwracał uwagi na słowa mężczyzny. – Zaledwie wystrzelono cztery razy z racy i już nie żyje. Nieprawdopodobne. – Tak, masz rację, ale musisz się odsunąć – detektyw chwycił go za ramię i odciągnął od martwej, a brat pozwolił mu na to. Michael odszedł w najdalszy kąt sypialni, gdzie wyciągnął papierośnicę – w niej schowane miał leki uspokajające. Nim Castor zdążył zareagować, młody mężczyzna połknął dwie tabletki. Detektyw tym razem machnął na to ręką i wrócił do tego, co powinno być dla niego najważniejsze – przynajmniej teraz. Policjanci ze Scotland Yardu przyjechali dość szybko. Zadowoleni z widoku znajomego detektywa zaczęli przesłuchiwać zebranych gości. Ci, przerażeni, opowiedzieli o wydarzeniach ostatnich dwudziestu minut. Ich streszczenia okazały się mało zadowalające, lecz to musiało funkcjonariuszom wystarczyć. Więcej informacji uzyskali od Castora Tuttiholmesa, który umiał zidentyfikować ranę, zabezpieczyć zwłoki oraz podać dokładniejszą wersję wydarzeń niż pozostali. Gdy już to zrobił, inspektor Cullen poprosił go na osobiste przesłuchanie. Odbyło sie ono w gabinecie urzędnika LeFlay’a. Javier Cullen był dość wysokim mężczyzną o szerokich ramionach, siwiejących już brązowych włosach i z małym wąsem. Twarz miał jeszcze młodą, lecz mimo wszystko pokrytą wieloma zmarszczkami. Usta cienkie i krótkie, może dlatego, że mało się uśmiechał. Prócz tego jego twarz i palce były mocno kościste, ale brązowe oczy zachowały blask zadowolenia z obecnej sytuacji życiowej. – Chciałbym, by opisał mi pan bez osób trzecich cały przebieg wieczoru – zaczął inspektor. – Cały przebieg, tak? Hm… – zamyślił się Castor. – Mógłbym to zrobić, jeśli tylko wybaczy mi pan pewne luki w pamięci. Co prawda to zaledwie sześć godzin, a jako detektyw powinienem mieć pamięć absolutną, lecz, rozumie pan, pewna dawka alkoholu powoduje zaniki w pamięci; jeśli chodzi o moją pamięć – wskazał na siebie – tak to właśnie działa. Dżentelmeni roześmiali się w charakterystyczny dla każdego dżentelmena sposób. – Rozumiem pana bardziej niż to się panu wydaje – odrzekł Javier. – Ja również nie odmówiłbym sobie przy takiej okazji, a zwłaszcza w takim miejscu – panowie jeszcze chwilkę się pośmiali, po czym inspektor zmienił ton głosu z powrotem na poważny. – Proszę opisać mi w takim razie dzisiejszy, a właściwie wczorajszy wieczór. – Spróbuję – detektyw podrapał się niedbale po czubku głowy. – Jak już wspomniałem, przyjęcie trwało sześć godzin; na osiemnastą zaproszeni byli goście, ja zjawiłem się kwadrans po godzinie zapisanej na zaproszeniu. Po mnie zjawił się tylko mój brat. On nigdy nie przychodzi wraz ze mną, zawsze przed lub po. Goście zostali uraczeni małym aperitifem, tak jak we Francji, z której niedawno wróciło małżeństwo LeFlay’ów. Potem puszczono muzykę z gramofonu. Nikt nie miał ochoty zatańczyć, dlatego staliśmy w małych grupkach, rozmawiając i popijając trunki. – Z kim rozmawiała pani LeFlay? – wtrącił policjant. – Niech pomyślę… Na pewno z tą staruszką, panią Kimberly. Wydaje mi się, iż potem zauważyłem w ich towarzystwie Emanuell de la Negrojos, piękną Hiszpankę, którą to wszyscy mężczyźni się zachwycają. – Fakt, jest bardzo urodziwa – zauważył Javier. – To prawda – skinął głową Tuttiholmes. – Był wraz z nimi Ian Kowalski, ten emigrant z teraz Królestwa Polskiego. Nawiasem mówiąc, tam podobno niedobrze przez tych zaborców. Kombinują od sześciu lat z tymi partiami, ale od czasu powstania Ruscy i Prusy krótko ich trzymają; jedynie Austriacy i cesarz Franciszek Józef są łaskawsi. Ian powiedział komuś, iż nastroje są bardzo podzielone: jedni chcą pokojowego rozstrzygnięcia sprawy, drudzy najchętniej kolejnego powstania, choć tych jest mniej. – Prawie jak podział na Białych i Czerwonych, prawda? – uśmiechnął się Cullen. – Dokładnie. – Ktoś jeszcze? – inspektor wrócił do najważniejszego w tym momencie zagadnienia. – Ta Francuzka z baletu, Jenevieve Clocharde, przyjaciółka pani Beatrice. Kolejnym mężczyzną, który do nich dołączył, był ten gburowaty Amerykanin, Phillip Orix. I chyba jeszcze Jessica Beer, zgorzkniała malarka. – A pan Charles LeFlay? – Uff…! – detektyw przeczesał włosy dłonią. – Częściej zwracam uwagę na kobiety niż na mężczyzn – roześmiał się. – Wokół niego kręcili się inni urzędnicy. Jacy dokładnie, to nie wiem, nawet ich pewnie nie znam, to nie moje kręgi. – Dobrze – inspektor zapisał zdobyte przed chwilą wiadomości. – Co działo sie po tych rozmowach? – O godzinie ósmej podano wystawną kolację. Składała się z pieczonych bażantów, kremu z pora, polędwicy z sosem borowikowym, smażonych bakłażanów podawanych z suszonymi gruszkami na przystawkę, marynowanych śledzi, puddingu, sufletu black’n’white, trufli w gorącym sosie jabłkowym i pieczeni ze śliwkami, wędzonych jesiotrów, raków z pomarańczami w likierze, do tego pełne miski pieczonych lub smażonych ziemniaków oraz wino czerwone do mięsa lub białe do ryb, a dla niektórych woda. Wszyscy mlaskali nad tymi potrawami. Naturalnie mężczyźni rzucili się na miski, lecz kobiety, jako damy, konsumowały swoje posiłki z gracją. W sumie mojego brata może pan do nich zaliczyć. – Dlaczego? – zaniepokoił się Javier. Castor Tuttiholmes wahał się przez chwilę, ponieważ nie chciał wywlekać rodzinnych brudów przed innymi. W końcu zdecydował się powiedzieć inspektorowi o problemie brata. – Michael zażywa już tyle tych przeróżnych leków, że nie musi jeść, pewnie nawet nie ma ochoty – wyjaśnił. – Och, to przykre – Javier udawał zatroskanie. – W każdym razie, proszę mi powiedzieć, czy podczas kolacji wydarzyło się coś szczególnego lub coś, co zwróciło pana uwagę? – Nie, raczej nie – Tuttiholmes pokręcił głową. – Może z wyjątkiem apatyczności lady LeFlay, lecz ona podobno miewała problemy ze zdrowiem. – Problemy ze zdrowiem, tak? – podchwycił inspektor. – A nie zna pan przypadkiem objawów tejże dolegliwości? – Nic więcej na ten temat nie słyszałem – mężczyzna pomachał dłońmi w przeczącym geście. – Poza tym, ja nie mieszam się do cudzych, prywatnych spraw. Lubię, gdy ludzie odpłacają mi się tym samym. – Rozumiem – policjant zapisał kolejne informacje. – Co działo sie potem? Detektyw siedział przez chwilę i myślał; próbował poukładać sobie w głowie wszystkie szczegóły wieczoru w porządku chronologicznym. – Kolacja trwała dwie godziny, po niej wróciliśmy do salonu… – W takim razie gdzie odbywał się posiłek? – wtrącił Javier Cullen. – Jak to zwykle bywa, w jadalni. W gabinecie zaległa cisza, która zdziwiła Cullena. Nie wiedział, dlaczego detektyw przestał mówić. – Proszę kontynuować – zachęcił go miłym tonem oraz gestem. – Ach, no tak – detektyw jakby obudził się z transu. – W salonie każdy zajął jakieś miejsce i rozpoczęliśmy dyskusję na temat polityki naszej królowej. Większość zgadzała się z jej rządami, lecz pan Leatherwear, Orix i Michael byli przeciwni. Dyskusja trwała prawie godzinę. W końcu LeFlay przerwał to szaleństwo, proponując tańce. Dobrze, że to uczynił, ponieważ w pewnym momencie zrobiło się naprawdę gorąco. – Co ma pan na myśli? – zapytał Javier. – Przeciwnicy i zwolennicy królowej, którymi byli wyłącznie mężczyźni, zaczęli wstawać z siedzeń i krzyczeć na siebie nawzajem. Oczy każdego z nich błyszczały z podniecenia, każdy ekscytuje się ożywioną dyskusją, zwłaszcza na polu politycznym. – Co dalej? – inspektor chciał przyśpieszyć trochę przesłuchanie. – Nie wszyscy skusili się na tańce, pomimo zachęt gospodarza domu. – Kto zrezygnował? – Na pewno mój brat – detektyw nagle zamyślił się, a na jego twarzy pojawiło się zaniepokojenie. – Chwilę po nim z salonu wyszła Beatrice, podejrzewam, że urządzili sobie potajemną schadzkę. – Wierzy pan w ich domniemany romans? – zaciekawił się Cullen. – Tak i mam na to dowód – Castor odparł zadziwiająco pewnie, a zarazem spokojnie. * Był późny wieczór. Obaj bracia Tuttiholmes wyjątkowo znajdowali się w mieszkaniu. Co prawda każdy zajmował się swoimi sprawami, ale poniekąd spędzali czas razem – a przynajmniej w tym samym miejscu. Castor spisywał notatki w swoim dzienniku oprawionym w skórę – takie cudo dostał w Istambule – które dotyczyły właśnie toczącego się śledztwa w sprawie zdrady męża pani Cage. Zagadka stała się na tyle ciekawa, że detektyw postanowił sie nią zająć. Pan Albert Cage okazał się handlarzem heroiny, którą sprzedawał bogatym londyńczykom na lewe recepty. Co jednak z tym romansem? Pani Cage miała rację – jej mąż uganiał się za młodziutkimi panienkami, ale w świetle zbrodni to był zaledwie pikuś. W każdym razie pani Cage dowody zdrady wystarczyły, lecz na prośbę Scotland Yardu Castor dalej zajmował się potajemną działalnością Alberta Cage’a. Gdy jeden z braci był pochłonięty służbowymi obowiązkami, drugi spędzał czas w swoim pokoju, odpisując na przeróżne listy przeróżnych dziewcząt. Niestety, moja najdroższa Lauro, nie mogę spotkać się z Tobą jutro na lunchu. Wypadła mi bardzo ważna rodzinna sprawa – do Londynu przyjeżdża nasza dawno niewidziana kuzynka Katherin. Niestety ja i Castor musimy ją jutro odebrać z dworca, później oprowadzić po naszym miasteczku, więc sama rozumiesz – o wiele bardziej wolałbym ten czas poświęcić Tobie, zwłaszcza że nie pałam zbytnią sympatią do Katheriny, jak zresztą ona do mnie, a Ciebie darzę specjalnym uczuciem, jak sama jesteś tego świadoma. Twój Michael – tak brzmiała treść jednego z nich. Z największą rozkoszą potowarzyszę Ci, moja najukochańsza Britanny, jutro na wieczorku u księżnej Theresy – może poznałbym przy okazji Twoją przyjaciółkę Carolinę? Na pewno nie jest tak piękna jak Ty, lecz jestem pewien, iż zrobi Ci się milej, gdy będziesz mogła nas ze sobą zapoznać. Liczę, że nie będziesz się ze mną nudzić. Twój Michael – drugi list. Moja droga Christine. Czy zechciałabyś wybrać się wraz ze mną do opery na „Wesele Figara”, na czwartkowy spektakl? Ludzie, którymi się otaczam, jak zwykłaś mówić, nie doceniają geniuszu Mozarta, lecz Ty masz na jego temat odmienne zdanie, które równa się z moim. Nie daj się więc prosić i szybko mi odpowiedz. Twój Mick – treść trzeciego. Michael włożył listy do osobnych kopert i postanowił wysłać je z samego rana. Potem przeszedł do salonu, co bardzo rzadko robił, gdy w tym samym czasie znajdował się tam jego brat. Castora w sumie bardzo to zdziwiło. Patrzył na Michaela, który krzątał się po pokoju, grzebiąc w jakichś papierach; nareszcie mężczyzna mógł mu się przyjrzeć. Młodszy z braci odznaczał się szczególną urodą. Był wysoki – około stu siedemdziesięciu pięciu centymetrów – i szczupły – ważył około sześćdziesięciu dwóch kilogramów – oraz bardzo zgrabny. Twarz miał przyjemną; lekko kwadratową, o zarysowanych delikatnie kościach policzkowych. Jego szerokie i cienkie usta odwracały uwagę od trochę szpiczastego podbródka oraz nieco za dużego nosa. Szerokie czoło przysłaniała grzywka; cerę miał Michael muśniętą słońcem złapanym podczas pogodniejszych dni. Jego włosy falowały, były czarne i trochę długie, ale nie na tyle, by spiąć je w kucyk. Miał szczupłe ramiona oraz długie nogi, a do tego trzymał się prosto. Całości dopełniały duże oczy w odcieniu bukowego drewna. Większość osób, a zwłaszcza dam, uważała, iż jest to mężczyzna bardzo przystojny i atrakcyjny. Wrażenie takie potęgowała aura tajemnicy, która zawsze go otaczała. Castor trochę zazdrościł bratu urody wiążącej się z dużym powodzeniem u kobiet. Był parę centymetrów wyższym, lekko rumianym na twarzy, szczupłym mężczyzną o kasztanowych, prostych włosach oraz małych, brązowych oczach, które przykrywał okularami z czarnymi oprawkami. Miał krótkie palce, bo nie grał na pianinie ani wiolonczeli tak samo jak brat. Castor rzadziej sie golił, wolał zostawiać bródkę, a czasem małego wąsika, podczas gdy Michael tylko niekiedy nosił zarost. Młodszy z braci chodził po domu oraz po mieście z rozczochranymi włosami, ale na różne przyjęcia przygładzał je zgodnie z panującą modą, przez co tworzyły mu się przezabawne loczki. W przeciwieństwie do niego Castor zawsze miał pięknie ułożoną fryzurę, nigdy nie wychodził z domu, zanim się nie uczesał. Michael nie mógł tego zrozumieć. Castor patrzył szeroko otwartymi oczami na brata, gdy ten przechadzał się po salonie, czytając jakąś spłowiałą kartkę, dla której najwyraźniej zerwał z dotychczasowymi przyzwyczajeniami – unikaniem drugiego lokatora, jak tylko było to możliwe. W końcu Michael zauważył spojrzenie brata. – Coś ze mną nie tak? – zapytał, wskazując na siebie. – Nie, nie – zaprzeczył Castor i wrócił do swoich obowiązków, jednak nie mógł nie wykorzystać takiej szansy na rozmowę z bratem. – Co robisz jutro, drogi braciszku? Michael przystanął na moment i spojrzał na brata z niedowierzaniem. – A po co ci to wiedzieć? – zapytał dość nieuprzejmie. – Tak po prostu – wzruszył ramionami Castor. – Chciałbym wiedzieć, co zazwyczaj porabia mój brat – nagle odłożył długopis i spojrzał zmęczonym wzrokiem na osłupiałego Michaela. – Ech… bardzo mało rozmawiamy. – Jak to? – zdziwił się ten. – Przecież często wymieniamy zdania na dowolny temat; rano przy śniadaniu, późnym popołudniem po pracy, wieczorem przed pójściem spać… To bardzo dużo rozmów. – Często to my się kłócimy – sprecyzował starszy Tuttiholmes. – Potem zazwyczaj wychodzisz, trzaskając drzwiami, jeśli znajdujemy się w budynku. – Nieprawda – zaprzeczył młodszy. Michael podszedł do komody, z której wyciągnął papierośnicę. Zapalił, po czym usiadł przy Castorze i wpatrywał się w niego z wyczekiwaniem. – Może byś chociaż podstawił sobie popielniczkę? – zapytał detektyw, przysuwając kryształowe naczynie. Przez parę minut trwała zupełna cisza; Castor spisywał notatki do dziennika, a Michael strzepywał popiół do popielniczki. W końcu ten pierwszy nie wytrzymał budującego się między nimi napięcia. – W takim razie powiedz mi, kiedy i o czym ostatnio rozmawialiśmy? – zapytał. – No… – Michael odchylił się trochę, myśląc nad odpowiedzią. – Teraz nie jestem w stanie sobie przypomnieć, ale na pewno niedawno. – Tak? – Castor uniósł lewą brew, lecz nie tak precyzyjnie jak brat. – No dobrze, porzućmy ten temat i powiedz mi, co będziesz jutro robić. – Jutro mam zamiar towarzyszyć Britanny na wieczorku u baronowej Theresy Cloodes – odparł bez sprzeciwu Tuttiholmes. – Jeszcze dziś rano była tu Laura Jekyll. Chciała upewnić się, czy wasz lunch jest jutro nadal aktualny. Nie wolno tak sobie pogrywać z kobietami. – Tę mądrość znalazłeś w książkach, czy czerpiesz z autopsji? – odegrał się Michael bratu, którym od dawna nie interesowała się żadna kobieta. Detektyw nie przejął się zbytnio tą uszczypliwością. – I co te kobiety w tobie widzą? Czemu cię tak uwielbiają? – zadał to pytanie, jakby od niechcenia, byleby podtrzymać konwersację. – Przecież z wyglądu przypominasz anemika, w dodatku palisz jak smok i ciągle kłamiesz. – Ale mam inne atuty – Michael uśmiechnął się tajemniczo. – Jakie? – Castor ucieszył się, że brat chce z nim rozmawiać. – Takie, których nie widać. Urok osobisty, inteligencję, dowcip i potrafię tak okręcić sobie każdego wokół palca, że tańczy, jak mu zagram – mężczyzna zaciągnął się dymem. – To jest z pewnością atut – odparł ironicznie detektyw. – Szkoda mi tylko tych kobiet, które dają się złapać z w twoją pułapkę. – To już nie mój problem – wzruszył ramionami Michael. – Jesteś kompletnie pozbawiony pozytywny uczuć – podsumował go Castor. Odezwanie się w ten sposób do brata było z jego strony poważnym błędem; Michael odłożył papierosa do popielniczki i spojrzał na starszego od siebie mężczyznę z iskrą nienawiści w oczach. – Przepraszam, zapomniałem, że rozmawiam z aniołem, ulubieńcem rodziny – odezwał sie kpiąco. – Przecież jestem tylko twoim młodszym bratem, nikim ważnym. – Teraz to ja już cię kompletnie nie rozumiem – Castor wstał, by odłożyć dziennik na miejsce; Michael podążył za nim. – Zawsze zostawałem na szarym końcu, i gdy w końcu jestem w czymś lepszy od szanownego detektywa, ty próbujesz znów mnie zepchnąć w dół – wyjaśnił młody mężczyzna. – Przyznaj po prostu, że mi zazdrościsz. – Nie zazdroszczę – odparł spokojnie Castor – ale bardzo denerwuje mnie fakt, iż tyle kobiet jest wykorzystywanych przez takich jak ty, a panowie mojego pokroju wciąż nie mogą sobie znaleźć żon. – Widzisz?! Przemawia przez ciebie czysta zazdrość i nienawiść! – pisarz podniósł głos do forte. Castor spojrzał na niego z politowaniem. – Wariujesz – stwierdził. – Oczywiście! Zamknij mnie najlepiej w zakładzie psychiatrycznym! – Michael zaczął krzyczeć. Na kilka sekund zapanowała cisza. Michael wykorzystał ten czas na sięgnięcie po leki uspokajające; gdyby Castor zdążył zauważyć ten moment, na pewno przeszkodziłby w zażyciu narkotyków. Zamiast tego powiedział: – Przynajmniej miałbym powód, by wysłać cię do szpitala. Z pewnością jesteś już rekordzistą w zażywaniu wszelkich lekarstw. – Z pewnością – odparł mężczyzna zadziwiająco spokojnie, aczkolwiek brat usłyszał nutę zdenerwowania w jego głosie. – Proszę cię, braciszku, nie brnij dalej w to uzależnienie i pozwól sobie pomóc. Nie bądź głupcem, bo… Niestety detektyw już nie dokończył. Michael, który do tej pory patrzył na mówiącego złowrogo, rzucił się na niego. Szarpanina nie trwała długo, lecz przyniosła straty w postaci stolika, jednaj lampy, paru książek, które spadły z biblioteczki, gdy obaj bracia uderzyli w nią w ferworze walki, oraz kilku włoskich ramek i nieszczęsnego wazonu z kryształu, prezentu od znajomej Szkotki. Potyczkę zakończył Castor, który wycelował bratu w nos; ten nie ucierpiał za bardzo, lecz krew sączyła się stamtąd oraz z wargi, w którą omyłkowo mężczyzna również uderzył. Michael leżał poturbowany pomiędzy komodą a ścianą i przykładał dłoń do okaleczonej części twarzy. – Dlaczego zawsze to ja jestem bity? – zapytał, wcale nie patrząc na brata, lecz tylko on jeden był w stanie mu na to pytanie odpowiedzieć. – Ponieważ jesteś bardzo nieposłusznym chłopcem – odparł Castor tak samo, jak kiedyś ich ojciec, będący w podobnej sytuacji z młodszym synem. – Przejąłeś to przyzwyczajenie od ojca? – zapytał z wyrzutem pobity. – Pamiętaj, że mnie również tatuś bił, jeśli tylko dopuściłem się jakiegokolwiek wykroczenia – Castor przykucnął przy wciąż leżącym bracie. – Fakt, że to zawsze ty popełniałeś więcej błędów, nie jest już moim problemem – tym razem detektyw zacytował Michaela. Ten zrozumiał, więc spojrzał wrogo. – Poza tym, ja nie mam za to żalu do ojca – dodał Castor. – Ja również – młody artysta wstał z niezbyt czystej podłogi i poszedł przemyć krwawiące nos i wargę. W tym czasie do drzwi domu rodziny Tuttiholmes zapukała ich sąsiadka – pani Izydora Nicecat. Castor otworzył jej i wpuścił do domu. Kulturalnie zaproponował herbatkę, lecz kobieta odmówiła. – Przyszłam tu z wiadomością dla panicza Michaela – wyjaśniła. – W takim razie zawołam go – skinął głową detektyw. Castor wszedł do łazienki, gdzie zastał go denerwujący widok; Michael akurat odchylał się do tyłu i przykładał rękę do ust – było jasne, iż coś połykał. – Mick! – krzyknął straszy z braci. W tedy z rąk młodego mężczyzny wymknęły się dwie tabletki, które wpadły do umywalki i spłynęły do kanału ściekowego. Castor spojrzał z wyrzutem i powiadomił o wizycie sąsiadki. – Co się stało? – zapytał Michael panią Nicecat, wchodząc do salonu oraz wycierając twarz o rękaw koszuli, która i tak była już cała zakrwawiona Panią Izydorę lekko zgorszył ten widok, lecz jako osoba martwiąca się o wszystkich wkoło zapytała: – Czy coś się stało? Może ja przeszkadzam? – Nie, nie – pokręcił głową Michael, wciąż wycierając krwawiące miejsca twarzy. – Co panią tu sprowadza? – Gdy jeszcze paniczów nie można było zastać w domu – mówiła kobieta, nadal patrząc na młodego sąsiada ze zdziwieniem – przyszła poczta do młodszego z panów. Niestety ja również dostałam wiadomość od mojej siostry, która ma problemy ze zdrowiem. Posłała po mnie, ponieważ jej stan zdrowia się pogorszył. Wróciłam dopiero pięć minut temu i gdy tylko zobaczyłam światła palące się w oknach, jak najszybciej tu przyszłam. – Bardzo pani dziękuję – odparł młody mężczyzna. – Mogę odebrać od pani tę… informację? Pan Nicecat patrzyła na Michaela jak sroka w gnat, czego do końca młody pisarz nie mógł zrozumieć. W końcu, gdy mężczyzna powtórzył pytanie, kobieta ocknęła się z zamyślenia. – Tak, proszę, oto ta wiadomość – powiedziała i podała sąsiadowi kopertę. Była w odcieniu beżu i pachniała olejkiem różanym; znajdowało się na niej nazwisko odbiorcy, lecz brakowało adresata. Michael musiał domyślać się, kim on, a raczej ona jest. – Przepraszam za nieuprzejmość, ale czy mogłaby pani już iść? – zapytał mężczyzna, najgrzeczniej jak tylko mógł. Kobieta wyszła z uśmiechem, który zamarł zaraz po tym, jak zniknęła braciom z oczu; bardzo niepokoił ją stan, w jakim przed chwilą zastała młodego człowieka. „Mam nadzieję, że panicze Tuttiholmes żyją w zgodzie – to bardzo ważne, gdy ma się tylko siebie nawzajem” – pomyślała. Po wyjściu sąsiadki Michael natychmiast rozdarł kopertę, która opadła na podłogę, gdy ten czytał list. – Od kogo? – zapytał Castor. Michael nie odpowiedział, tylko stał i myślał nad przed chwilą przeczytaną wiadomością. Castor postanowił tym razem nie przejmować sie bratem; wyrwał mu list z dłoni, jednocześnie odganiając młodszego od siebie. Treść brzmiała następująco: Mój drogi Michaelu, dziękuję Ci za Twój wspaniały podarunek – mam nadzieję, iż koszty nie były tak wielkie, jak mi się wydaje. Niemniej chciałabym Ci się odwdzięczyć. Zechciałbyś towarzyszyć mi na „Weselu Figara” – czwartkowym spektaklu? Poznasz moich przyjaciół z Francji. Wiem, pewnie obawiasz się mego męża; nie martw się – ma bardzo dużo pracy, a moi kompanii są przyzwyczajeni do przyprowadzania przeze mnie nowych znajomych. Dzięki człowiekowi mającemu u mnie dług wdzięczności dostałam pokój w operze – urządzę przyjęcie dla was i jeśli zechcesz, zostaniesz tam na noc. Twa B. Castorowi nie podobało się to, co przed chwilą przeczytał. – Znam to „B” – odparł. – Na jednym z przyjęć u pani Dolores przyszedł list podpisany dokładnie w ten sam sposób. Była to wiadomość od Beatrice LeFlay – zmartwiony detektyw spojrzał na brata, chcąc, by to wszystko było wyłącznie snem. – Naprawdę toleruję wszystkie twoje wybryki, ale tego nie zamierzam – mężczyzna pomachał Michaelowi kartką przed nosem. – To jest mężatka, zdajesz sobie z tego sprawę? – Dlaczego miałbym sobie nie zdawać? – zapytał lekceważąco młody pisarz i odszedł w stronę swojej sypialni. – Nie skończyłem z tobą! – Castor tym razem naprawdę się zdenerwował. – Kochasz ją w ogóle? To, że ona cię nie kocha, jest pewne. Michael odwrócił się na pięcie i spojrzał wściekle na brata. – Nie zamierzam tego komentować – odparł z zawziętością. – Powiedz mi tylko, czy ją kochasz? – powtórzył pytanie detektyw. – To nie twoja sprawa – Michael spojrzał na brata jak na odwiecznego wroga. Młody mężczyzna wszedł do swej sypialni; Castor wrócił do pracy, lecz nie minęło trzydzieści sekund, a już wszystkie notatki znalazły się na podłodze, zrzucone ze stolika przez ich właściciela; Tuttiholmesowi prawie nigdy takie napady furii się nie zdarzały, wyłącznie w nadzwyczajnych sytuacjach, takich jak ta. * – I to jest pański dowód? – zapytał inspektor. – Wydaje mi się… że tak – wzruszył ramionami Castor. – Rozumiem – Javier zapisał zdobyte informacje. – Czy dysponuje pan wciąż tym listem? – To nie była wiadomość adresowana do mnie – odparł detektyw – lecz wydaje mi się, iż jestem w stanie go zdobyć. – Gdyby był pan tak łaskaw – poprosił policjant swoim najbardziej przekonującym tonem, po czym powrócił do zadawania pytań. – Co działo się po tańcach? – Trwały do ostatnich pięciu minut tamtego dnia. Potem wszyscy zebrali się w salonie, gdzie podawano francuskiego szampana. Minutę przed północą Beatrice wraz z mężem wyszła, usprawiedliwiając się problemami zdrowotnymi, które podobno miewała od pewnego czasu. Równo z wybiciem zegara rozległy się wystrzały z rac; strzelono cztery razy, po czym ktoś usłyszał krzyki lady. Zaalarmowani przez Jenevieve, tę tancerkę, rzuciliśmy się w stronę sypialni państwa LeFlay. – Co zastaliście po wejściu? – Trupa madame oraz jej męża stojącego nad ciałem. Później zawiadomiono Scotland Yard i tyle, cała historia. Javier chciał to skomentować, lecz nie zdążył; do gabinetu wpadł Orix i z kpiącym uśmiechem oznajmił: – Panie Tuttiholmes, jest pan bardzo potrzebny na dole. Pański brat zemdlał – mężczyzna zachichotał. – Teraz leży jak kłoda na jednym z foteli. Castor zbladł – miał nadzieję, iż przynajmniej tego wieczoru jego brat zachowa się przyzwoicie, niestety się przeliczył. W tej sytuacji musiał wrócić do salonu, gdzie zastał młodszego tak, jak go opisał Amerykanin. Detektyw podszedł do niego i z całej siły uderzył w policzek. Michael natychmiast zerwał się z fotela, po czym spojrzał ze zdziwieniem na brata. – Co się stało? – zapytał tonem człowieka pod co najmniej dużym wpływem alkoholu. – Sam chciałbym to wiedzieć – Castor splótł ręce na klatce piersiowej. Michael rozejrzał sie po zgromadzonych pytająco. Wszyscy zrozumieli pytanie, lecz nikt nie chciał na nie odpowiedzieć. Strach przed gniewem starszego z panów Tuttiholmes przełamała pani Linda Hustle – jej zmarły mąż handlował antykami, dzięki czemu dorobił się fortuny. – Pański brat zażył coś, co bardzo go uspokoiło, nim zemdlał – wyjaśniła kobieta wystraszonym tonem. – Położyliśmy go tak, jak go pan zastał, a pan Philip poszedł, by pana zaalarmować. Castor dał znać ręką, aby pani Hustle przestała. Potem spojrzał na brata wzrokiem, w którym czaiła się mieszanina zawodu i wściekłości; detektyw zabrał, a właściwie zaciągnął młodszego brata na dwór. – Michael, powiedz mi, do cholery, co ty właściwie wyrabiasz?! – zapytał Castor, gdy tylko obaj znaleźli się przed posiadłością państwa LeFlay. – Prosiłem, ostrzegałem, ale ty mnie nawet nie słuchasz! – Ech… nudzisz – odparł lekceważąco młody artysta i zapalił papierosa. – Chyba się przesłyszałem – Tuttiholmes stanął twarzą w twarz z bratem; miał ochotę go zabić na miejscu. – Zostałem ci już tylko ja, więc powinieneś mieć do mnie jak najwyższy szacunek, rozumiesz?! Sekunda dzieliła panów od prawdziwego wybuchu wściekłości detektywa, lecz ładunek zdetonowała nadchodząca z ciemności postać. – Gdzie was nie spotkam, tam się kłócicie! – wykrzyknęła wesoło młoda dziewczyna. Bracia Tuttiholmes patrzyli w osłupieniu na znajomą twarz; nie spodziewali się świadków swojej rozmowy, a już na pewno nie w postaci tej kobiety. – Jackie! – krzyknął Castor i podszedł uściskać przyjaciółkę. – Kompletnie się ciebie tu nie spodziewałem. Miałaś przyjechać do Londynu dopiero pojutrze, prawda? – Udało mi się wcześniej pozałatwiać sprawy w Bordaux i złapać inny pociąg – wyjaśniła kobieta ze śmiechem. – Poza tym, już nie jestem Jackie, dorosłam dawno temu. – Ach, przepraszam panno Christine Jackson – Castor ukłonił się zabawnie nisko. – Michael! – dziewczyna wpadła w ramiona drugiemu przyjacielowi. – W takim razie ja również muszę zachować się stosownie – zażartował mężczyzna i pocałował Christine w rękę; Castor spojrzał na niego z zazdrością, ponieważ młodszy wypadł lepiej. – Chyba przyszłam w najbardziej odpowiednim momencie – ciągnęła wesołym głosem kobieta. – Czemu tak sądzisz? – Castor udawał, iż nie wie, o czym mowa. – Gdybym tędy nie przechodziła, na pewno zabiłbyś Micka. Sama widziałam, jak się zachowujesz – dziewczyna powiedziała to nauczycielskim tonem, lecz po chwili się roześmiała. Nagle zauważyła jednego ze scotlandyardzkich policjantów. Bardzo zaniepokojona zapytała: – Coś się tu stało? Dziwnym trafem żaden z mężczyzn nie chciał jej odpowiedzieć. Powodem tego mogła być długoletnia zażyłość obu kobiet, choć panowie nie wiedzieli, iż relacja z lady nie należała do najprzyjemniejszych dla młodej damy. Właściwie opierała się głównie na kłamstwie oraz sztucznych uprzejmościach. – Przecież to posiadłość męża Beatrice – Christine nagle zrozumiała, gdzie natknęła się na swoich znajomych. – Coś stało się panu LeFlay’owi? – Nie – pokręcił głową Castor, który postanowił wypełnić nieprzyjemny obowiązek; często znajdował się w takiej sytuacji. – Chodzi o Beatrice, to znaczy, lady LeFlay… Christine pochyliła głowę w bok, wpatrując się w znajomego wzrokiem pełnym ciekawości i strachu. – Nie żyje? – zapytała cicho. Castor nie wiedział, co odpowiedzieć, dlatego to jego brat skinął głową. Christine nie wydawała się specjalnie zaskoczona, ani nawet zatroskana; przyjęła wiadomość ze stoickim spokojem. – Aha… – odparła tylko. – Mogę wejść? To zdziwiło trochę detektywa. Co prawda od młodości ciągnęło Christine do afery, zwłaszcza takiej, z udziałem niemiłego widoku związanego z krwią. Różnego rodzaju wypadki zawsze ją fascynowały – gdy Michael spadł z huśtawki i rozbił kolano lub kiedy mały Castor został pobity przez kolegę. Lecz teraz mieli do czynienia z morderstwem, a to już nie były żarty. Jednak pomimo niepokoju, Castor zgodził się wpuścić znajomą do feralnego domu. Z twarzy Christine nie można było odgadnąć żadnych emocji; gdy patrzyła na zwłoki dobrej znajomej, jej niebieskie oczy przypominały głębię Oceanu Atlantyckiego, który w niedalekiej przyszłości miał pochłonąć największy transatlantyk owych czasów. Dziewczyny wcale nie przerażał widok krwi ani bladej twarzy zmarłej, ni nawet chaos panujący w sypialni. Castor skrzętnie obserwował przyjaciółkę; po chwili wpatrywania się w denatkę Christine uklękła przy niej i jakby przyglądała się zakrzepłej ranie. Potem podeszła do inspektora Cullena, by zamienić z nim parę słów. Wyglądało to jak konspiracja, lecz detektyw dobrze znał przyjaciółkę, dzięki czemu szybko odrzucił tę tezę; po rozmowie z policjantem młoda kobieta szepnęła coś na ucho Michaelowi, który ukradkiem – ale nie dla oczu detektywa – dał Christine jakąś kartkę. Oboje wyglądali, jakby ta sytuacja nigdy nie miała miejsca. Młoda kobieta nagle zniknęła z pola widzenia Castora. Zaniepokojony tym mężczyzna postanowił ją odnaleźć. Najpierw zapukał do łazienki, potem zszedł do salonu oraz jadalni, aż w końcu wyszedł na dwór. Tam również jej nie było, lecz po uniesieniu głowy, detektyw zobaczył kobiecą postać na balkonie, której towarzyszył dymek – ewidentnie paliła. Castor wbiegł na piętro i nim wyszedł na balkon, poprawił swój wygląd w wielkim zwierciadle. Zadowolony ze swojej trzyminutowej pracy dołączył do znajomej. Detektyw ostrożnie podszedł do kobiety, by jej nie przestraszyć. Jednak pomimo cichego stawiania stóp, dziewczyna usłyszała nadchodzącego mężczyznę i odwróciła się, jednocześnie wydmuchując dym papierosowy wprost na przyjaciela. – Castor – odparła cichym, tajemniczym głosem, który przyprawił mężczyznę o dreszcze – to miłe, że zapragnąłeś się do mnie przyłączyć. – Twoje zniknięcie bardzo mnie zmartwiło – detektyw chciał pozostać jak najbardziej naturalny; stara przyjaciółka zawsze mu się podobała, nic więc dziwnego, iż starał się o jej względy. – Poza tym, nie wypada zostawiać kobiety bez towarzystwa. – A jeśli sobie tego życzy? – zapytała Christine kokieteryjnie. – To wtedy trzeba jej na to pozwolić. Młoda kobieta podeszła bardzo blisko przyjaciela. Castor trochę się wystraszył, lecz starał się tego nie okazywać. Christine patrzyła przez chwilę na mężczyznę onieśmielającym wzrokiem. Często robiła tak, by coś uzyskać i prawie zawsze jej się udawało. – Skusisz się? – zapytała. Pomiędzy parą pojawiła się papierośnica, ale Castor pokręcił głową. – Nie, nie. Przecież wiesz, że ja nie palę, tylko… – …Michael – Christnie wypowiedziała to imię, jakby mówiła o ukochanym. – Faktycznie, wypadło mi to z głowy – znów podeszła do barierki balkonu. Castor dołączył do niej, zastanawiając się, jaki temat rozpocząć. – Nie widzę, aby ci było szczególnie żal lady LeFlay – rzucił w końcu. – Och, no wiesz… czasem odwiedzałyśmy się wzajemnie, by wypić razem herbatę, lecz nasze rozmowy bardziej przypominały walkę na racje niż przyjacielską pogawędkę. Wymieniane przez nas uśmiechy na ulicy były wyjątkowo sztuczne, tak jak uprzejmości. Znajomość na siłę, jak sam widzisz – dziewczyna wzruszyła ramionami, gasząc jednocześnie papierosa. Znów zapadła cisza, czasem przerywana przez odgłosy dochodzące z wnętrza posiadłości. – Na jak długo przyjechałaś? – zapytał Castor. – Trzy tygodnie. – Wybierasz się na przyjęcie do… – mężczyzna wskazał na znajdujący się nieopodal dom ich wspólnych znajomych. – Tak, tak – przerwała mu dziewczyna, uśmiechając się i kiwając głową. Detektyw odwzajemnił uśmiech, po czym otaksował wzrokiem dawno nie widzianą przyjaciółkę; Christine była niezbyt wysoką, szczupłą dwudziestokilkulatką. Jej bladą twarz często rozjaśniał uśmiech delikatnie zarysowanych warg kontrastujących z zaróżowionymi policzkami nieco okrągłej twarzy. Blond loki zostały ułożone w niedbałego koka, z którego wysuwały się pasma włosów, dzięki czemu wokół buzi młodej kobiety utworzyła się piękna woalka. Na czubek głowy panna Jackson wpięła wielką spinkę z motylem z różowego kwarcu. Niebieskie oczy powróciły do swojego naturalnego odcienia. Ta pozornie delikatna uroda skrywała nieprzewidywalny i tajemniczy charakter, co zawsze fascynowało detektywa. Christine ubrana była w piękną suknię z opadającymi falbaniastymi ramiączkami. Kreacja miała kremowy odcień; okraszona różowymi falbanami idealnie zgrywała się z mlecznobiałą karnacją młodej kobiety. Dodatkami były delikatne cyrkonie w postaci biżuterii na uszach, nadgarstkach i dekolcie. Całości dopełniał złocony sznureczek w pasie, na końcu którego znajdowały się kopie motylkowej spinki. – Och, Christine – westchnął mężczyzna. – Naprawdę wyładniałaś przez te kilka lat; zawsze byłaś śliczna, lecz teraz jesteś zaiste piękna. – Dziękuję – dziewczyna zachichotała, a na jej policzki zaczął wypływać rumieniec. – Może zechcielibyście wybrać się ze mną jutro na kolację? – zapytała. – Chcielibyście? To znaczy ja i Michael? – Castor miał nadzieję usłyszeć dezaprobatę. – Naturalnie – odparła kobieta. – Przecież to was obu dawno nie widziałam. Chętnie spędzę jutrzejszy wieczór na rozmowie z wami. – Ja, to znaczy my, również – Tuttiholmes czuł się zawiedziony. Nagle rozmawiających zaskoczył dźwięk otwieranych drzwi. Na balkon spokojnym krokiem wszedł młodszy z braci; nie było widać po nim żadnego odurzenia zażytymi wcześniej lekami, co trochę zdziwiło starszego. Christine już kompletnie przestała interesować się Castorem – zwracała uwagę tylko na drugiego przyjaciela. – Michael, jak miło, iż ty również dołączyłeś do mojego towarzystwa tak jak uprzednio twój braciszek – odparła wesoło dziewczyna. – Właśnie zaproponowałam wspólną kolację jutro wieczorem. Przyjmujesz zaproszenie? – Zawsze – mężczyzna podszedł do pozostałej dwójki. – Która konkretnie restauracja cię interesuje? Christine zastanowiła się przez chwilę, pozostawiając na twarzy kokieteryjny uśmiech. W końcu podjęła decyzję. – Ciekawi mnie „Rules” przy Trafalgar Square – odparła. – A masz na tyle funduszy? – było to raczej pytanie retoryczne, zważywszy na duży majątek odziedziczony przez Christine. Młoda kobieta tylko się roześmiała, a wraz z nią młody Tuttiholmes. Castorowi zebrało się na torsje z powodu tej sytuacji – był zwyczajnie zazdrosny o piękną koleżankę. – Skoro tak – mówił dalej Michael – na pewno przyjdziemy, prawda, Castor? – Tak, tak – mężczyzna mechanicznie skinął głową, podpierając brodę ręką. – W takim razie zaraz z rana odwiedzi was mój mały posłaniec, przynosząc umowną godzinę spotkania – poinformowała przyjaciół dziewczyna. – Kogo masz na myśli? – zapytał detektyw. – Theodora? – podrzucił drugi Tuttiholmes. – Tak – skinęła głową Christine. – Mojego małego braciszka Theodora Jacksona, który, nawiasem mówiąc, wcale już nie jest taki mały. – Fakt, ma w końcu trzynaście lat – zauważył Castor. – Racja – westchnęła młoda kobieta. – Dawno go nie widziałam, na pewno ma mi to za złe. – Nieprawda – Castor podszedł i objął przyjaciółkę ramieniem. – Bredzisz – dodał Michael i uczynił to samo. Taka minirywalizacja. Drzwi balkonowe ponownie się otworzyły i do trójki przyjaciół dołączyła pani Emma Kimberly; była bardzo staroświecka, więc mężczyźni jak oparzeni odstąpili od swej dawnej znajomej. – Nareszcie mam okazję poznać tę tajemniczą damę, która zwróciła uwagę wszystkich, odtrącając ją od zaistniałej tragedii – zaczęła pani Kimberly i spojrzała wyczekująco na panów. – Może by w końcu któryś z was zapoznał mnie z młodą panną, hę? Proszę o choć trochę kultury, nic więcej. – To jest panna Christine Jackson – odparł pośpiesznie Castor. – Córka sławetnego finansisty pana Edgara oraz pianistki Melody Lloyd. – Miło mi – dorzuciła dziewczyna, kłaniając się nisko. Starsza kobieta spojrzała na pannę, ściągając lekko okulary, by lepiej jej się przyjrzeć. – Ach! – westchnęła. – Więc to ty jesteś tą słynną młodą damą, która wbrew rodzinie, naturalnie zaraz po otrzymaniu majątku, wyjechała do Bordaux, by spełniać się jak jej niedoceniona matka, mam rację? Christine bardzo zabolała krytyka starszej kobiety, lecz znała ją, dlatego tylko się uśmiechnęła i potwierdziła jej słowa. – Twój ojciec – staruszka opuściła już wymagane uprzejmości – wykorzystał nazwisko pani matki, prawda? Wszyscy w finansjerze, wraz z moim świętej pamięci Dusttinem, znali go jako Edgara Lloyda-Jacksona, co w sumie bardzo mu pomogło. – Zapewne ma pani rację – stwierdził Michael z nieznaczną nutą sarkazmu, za co Christine była mu bardzo wdzięczna. – Właśnie – ucieszyła się lady Kimberly. – No bo w końcu co to za nazwisko: Jackson? Ani chwytliwe, ani wytworne, już nie mówiąc o jego zapamiętywalności; z takim nazwiskiem nic się nie osiągnie, zwłaszcza będąc kobietą, w dodatku artystką. – Wezmę sobie do serca pani słowa – dziewczyna skłoniła się nisko, choć miast tego, miała ochotę wejść do domu, by już nie oglądać tej okropnej staruszki. – Jeśli jest się pianistą bądź pianistką, trzeba mieć nazwisko godne tej dziedziny sztuki – ciągnęła kobieta. – Na przykład tak jak Chopin, ten Francuz. – Raczej Polak – poprawił ją Michael. – Tak? – zapytała przeciągle lady Kimberly. – Cóż za dziwy! A ja zawsze uważałam go za Francuza… W każdym razie wszyscy go pamiętają, nawet nie wiedząc, co napisał. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ nazywał się… Jak miał na imię? – Fryderyk – pomógł jej znów młodszy Tuttiholmes. – Ach, tak, Fryderyk Chopin! Widzisz młoda damo, co potrafi uczynić nazwisko? – kobieta uśmiechnęła się sztucznie, a tym samym odwzajemniła się jej Christine. Starsza pani skinęła głową w stronę panów Tuttiholmes na znak pożegnania oraz ścisnęła rękę młodej pannie. Jednak będąc już u drzwi, odwróciła się na moment. – Proszę jeszcze pozdrowić ode mnie ciotkę Nathairę. Musimy kiedyś się spotkać na filiżance herbaty u Tonny’ego, podaje najlepszą! Do widzenia. Cała trójka z uśmiechem pożegnała się z natrętną lady. Gdy w końcu jej sylwetka zniknęła za drzwiami, Christine odetchnęła. – Cóż za babsztyl! – jęknęła. – Jak może zachowywać się w ten sposób i tylko dlatego, że ma więcej pieniędzy niż ja? Zero wychowania i zero kultury. Wiem, iż mój powrót do Londynu nie jest mile widziany, lecz kiedyś ja również muszę odwiedzić rodzinę, prawda? – kobieta z każdym słowem bardziej się gorączkowała. – Uspokój się, wariatko – Michael podszedł do niej i ujął dłońmi jej twarz. – Przyjechałaś tu dla swojej rodziny i dla nas, więc nikim innym nie musisz się przejmować. – Ale ciotka Nathaira też mnie nienawidzi – dziewczyna wyswobodziła się z objęć kolegi – i wcale mnie tu sobie nie życzy. – Ale dzieciaki już od dawna na ciebie czekają; z niecierpliwości skaczą pod sufit waszego domu – odparł Castor. – Poza tym jest jeszcze wiele osób w Londynie, które tylko marzą, aby wypić z tobą herbatę lub pójść na kolację. W czasie tego całego wywodu Christine chodziła nerwowo w koło, lecz teraz zatrzymała się przed przyjacielem i spojrzała na niego jakby była bliska płaczu. – Naprawdę? – Christine przybrała dziecięcą minę. – Absolutnie – detektyw uśmiechnął się delikatnie. Niestety już nikt nie zdążył nic więcej powiedzieć, ponieważ na balkon wszedł pan Willem Leatherwear – starej daty aktor, niezbyt urodziwy, lecz geny pozwoliły mu zatrzymać czarną, falującą czuprynę, z powodu której wciąż wzdychały do niego liczne kobiety. Nazwisko pasowało do niego idealnie, ponieważ najczęściej nosił skórzane ubrania. Nawet teraz, pomimo wytwornej kolacji, przyszedł w płaszczu ze skóry niedźwiedziej oraz w wężowych butach i kapeluszu. Miał marne poczucie stylu, mimo to bardzo się nim szczycił. Willem Leatherwear podszedł swym dystyngowanym, wziętym ze sceny teatralnej krokiem do trójki przyjaciół i zwrócił się do detektywa Tuttiholmes’a. – Koroner stwierdził przyczynę śmierci i podpisał akt zgonu – mówił teatralnym szeptem. – Zabierze denatkę do kostnicy, lecz nim to zrobi, chce jeszcze z panem porozmawiać. Mógłby pan…? – Willem wskazał drzwi balkonowe. – Tak, tak – detektyw szybko skinął głową i poszedł za panem Leatherwearem. Michael i Christine zostali sami. Nieco chłodny wietrzyk owiewał ich z każdej strony, a dodatkowego zimna dostarczała betonowa bariera, o którą oboje się oparli; było ciemno, jedyne światło docierające na balkon wydostawało się z okien posiadłości, lecz to im wystarczyło, ponieważ atmosfera stała się już wystarczająco napięta. Christine czuła na skórze każdy delikatny podmuch wiatru, który wzmagał wszystkie skrywane emocje. Było jej na przemian zimno i ciepło – pierwsze uczucie powodowała pogoda, a drugie tak bliska obecność Michaela; obaj bracia bardzo dziewczynie imponowali, lecz to aura tajemniczości oraz ekscentryczna uroda młodszego działały wybitnie na jej imaginację. Dla Michaela przebywanie tak blisko Christine również było nerwowe; jego oddech przyśpieszył i stał się płytki, co bardzo drażniło mężczyznę, ponieważ to kobiety tak się zachowywały przy nim, a nie na odwrót. Na swojej szczupłej twarzy odczuwał delikatny wiatr jak wicher mogący za chwilę rozerwać wszystkie jej mięśnie. Dobrze, że było tak ciemno, bo ani Christine nie mogła dojrzeć jego nienaturalnie rozświetlonych zielonych oczu, ani Michael nie był w stanie zobaczyć pojawiającego się na twarzy dziewczyny rumieńca. W końcu napięcie zaczęło działać na nich oboje, czego nie byli już w stanie znieść; pierwszy zabrał głos mężczyzna. – Co do naszego planu… – zaczął, uporczywie wpatrując się w podłogę. – Nie chcę teraz o tym rozmawiać – przerwała mu ostro kobieta. – Na ten czas wszystko układa się pomyślnie, pierwszy punkt za nami; jestem zmęczona planowaniem wszystkiego od początku do końca, dlatego teraz chcę cieszyć się ze swego triumfu. – Jak wolisz – Tuttiholmes z ulgą wzruszył ramionami. Christine znów poczuła na skórze podmuch wiatru; czuła, jak delikatnie przemieszcza się po jej prawej ręce – nieodsłoniętej – sprawiając wrażenie cudzego dotyku. Uczucie przesuwających się w górę opuszków palców rozpaliło w środku potężną kulę, przez co Christine poczuła się jak buchający piec. Gorąco oraz delikatne pieczenie, podobne do przesuwania nożem po skórze, które zaczęło ogarniać jej drugą rękę, wywołało u niej dreszcze. Mrowienie jak wstrząs przeszło od opuszków palców do czubka głowy, rozpalając jeszcze bardziej ten dziwny wewnętrzny płomień, który rósł, rósł i rósł w miarę zbliżania się jej towarzysza. Kobieta nagle poczuła na ramionach przyjemne ciepło, które okazało się marynarką mężczyzny – rozgrzaną od cudzego ciała, nasączoną zapachem ostrych, męskich perfum, które dobrze znała. Woń drażniła nozdrza. – Ty drżysz, moja droga – szepnął Michael do ucha dziewczyny; głośne mówienie wydawało mu się zbędne. – Dopiero przyjechałaś i już miałabyś… - mężczyzna zawahał się i uśmiechnął. – Niepotrzebne skreślić – dodała Christine tym samym tonem, co młody pisarz. – Byłoby to przepełnione gorzką ironią, zważywszy na obecną sytuację. Michael stanął przed przyjaciółką, opierając dłonie na barierce po obu stronach dziewczyny tak, że mogłaby mieć problemy z ewentualną ucieczką; spojrzał na nią spod uniesionej lewej brwi, co robił dość często. – Po twoim zachowaniu wnioskuję, iż obecna sytuacja nie wywiera na tobie żadnego wrażenia – stwierdził. – I vice versa – Christine uśmiechnęła się kpiąco. Młody Tuttiholmes powtórzył ten gest, w jego przypadku trwający nie więcej niż sekundę; mężczyzna nawinął na szczupły palec pasmo blond włosów, należące do jego przyjaciółki i wpatrywał się w nie przez chwilę. W końcu zapytał, z lekką ironią: – W jaki sposób chcesz się cieszyć z tego swojego triumfu? Tym razem usta młodej kobiety rozciągnęły się w bardzo szerokim uśmiechu, ukazując białe zęby oraz wyostrzając rysy jej twarzy. – Coś się wymyśli – odparła cicho. Christine pochyliła się w stronę Michaela i pocałowała go; młody mężczyzna oparł ręce na biodrach dziewczyny i przyciągnął ją do siebie. Mieli pecha – na dole stała lady Kimberly. Lecz nie zajmujmy się teraz banalnymi romansami, tylko wróćmy do ważniejszych spraw. * Z powodu pojawienia się starej przyjaciółki Castor został wyprowadzony z równowagi, w efekcie czego kompletnie zapomniał o jednym drobnym szczególe – śmierci Beatrice LeFlay. Mężczyzna czym prędzej popędził do małżeńskiej sypialni, gdzie znajdowało się mniej osób niż poprzednio; najwyraźniej znaleźli sobie inną rozrywkę. – Który z panów jest koronerem? – Tuttiholmes zapytał zasadniczo wszystkich zgromadzonych. Odpowiedzi udzielił mu marniutki, niski mężczyzna z bujnym, kasztanowym wąsem, czego nie można było powiedzieć o jego włosach – siwiejących i wypadających. Człowieczek miał przenikliwe niebieskie oczy, które sprawiały wrażenie mogących wydusić nawet najgorszą prawdę od największego londyńskiego łajdaka. Chyba trochę marnował się jako koroner. – Ach więc to pan – Castor uścisnął dłoń malutkiemu mężczyźnie. – Istotnie, Arthur George Charles Rathbone, do usług – koroner skłonił się lekko. – Być może miał pan już okazję poznać mego kuzyna? Willema Jeremy’ego Leatherweara? – Och, jest on pańskim kuzynem? – Castor również starał się mówić w poważny, urzędowy sposób, tak jak jego rozmówca. Rathbone skinął głową na znak aprobaty. – Istotnie – powtórzył. – Przejdźmy jednak do rzeczy. Chciałem, by przyjrzał się pan jeszcze raz ranie na ciele lady LeFlay. Dżentelmeni przykucnęli przy zwłokach kobiety; Rathbone wyciągnął mały wskaźnik, którym wskazał ślad po nożu. – Widzi pan, jak precyzyjnie został zadany cios? – zaczął koroner. – Zraniona tchawica natychmiast przerwała proces oddychania, w efekcie czego pani Beatrice zwyczajnie się udusiła. Zdążyła umrzeć, nim ktokolwiek znalazł się w tym pokoju. Dość szybka śmierć. – Jednak co ma wspólnego precyzja z pana podejrzeniami? – zapytał ostrożnie detektyw. – Pan Charles LeFlay jest znany ze swej dokładności, jednak nie jestem pewien, czy zachowałby tę cechę w kwestii morderstwa żony. – Lecz spontaniczność nie leżała w jego naturze – zaoponował Tuttiholmes. – Nie zdziwiłbym się, gdyby wszystko skrzętnie zaplanował. – Może i ma pan rację – Arthur nie rezygnował. – Mimo to lady LeFlay raczej nie dałaby się zabić ze spokojem; w takiej sytuacji precyzyjny cios nie ma miejsca, ze względu na sprzeczkę, która musiała się wywiązać. – To faktycznie najbardziej racjonalne wytłumaczenie – Castor zamyślił się; nagle jego oczy rozszerzyły się ze zdziwienia, ponieważ zrozumiał, o czym chciał go poinformować ten mały człowieczek. – Do czego pan dąży? Uważa pan, iż Beatrice LeFlay… – …popełniła samobójstwo – dokończył ze spokojem Rathbone, kiwając lekko głową. – Ale dlaczego? – detektyw zadał pytanie godne pięciolatka. – Nie wiem – odparł koroner tonem guwernera. – Moim zdaniem odpowiedzi na to pytanie udzieli nam albo Charles LeFlay, albo Michael Tuttiholmes. – Aha – detektyw na początku nie zrozumiał, dopiero potem go oświeciło. – To znaczy, mój brat?! Co on ma z nią wspól… nego… – gdyby Castor był samochodem, zacząłby hamować. – Niestety ja również mam żonę, dlatego znam prawie wszystkie plotki krążące po Londynie, nawet te na temat pańskiego brata. – Któżby o tym nie wiedział – odparł mężczyzna przez zaciśnięte zęby. – Podobno pan Michael był dość… hmm… w bliskich kontaktach z denatką, być może więc zwierzała mu się ze swoich problemów? – nagle koroner Rathbone wstał. – Byłby pan w stanie się czegoś dowiedzieć? W sumie to pański brat; państwa rodzice nie żyją, powinniście zwierzać się sobie nawzajem. – Chyba tak – Tuttiholmes wzruszył ramionami, po czym również wstał. – Zrobię, co w mojej mocy. W końcu jestem detektywem, prawda? – mężczyzna uśmiechnął się. Koroner Arthur George Charles Rathbone nie odwzajemnił uśmiechu.\nDance Macabre Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8083-300-5 © Magdalena Dziedzic i Wydawnictwo Novae Res 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Alicja Tempłowicz KOREKTA: Elżbieta Zasempa OKŁADKA: Paulina Radomska-Skierkowska KONWERSJA DO EPUB/MOBI: InkPad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES al. Zwycięstwa 96/98, 81-451 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl. Wydawnictwo Novae Res jest partnerem Pomorskiego Parku Naukowo-Technologicznego w Gdyni.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dance_Macabre-ebookRO/p120892i215465" target="_blank" title="Dance Macabre [Magdalena Dziedzic] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dance Macabre [Magdalena Dziedzic] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


FIODELLA: Akcja "Zapuśćmy się jesiennie" - raport nr 1 - jak pielęgnowałam swoje włosy we wrześniu\nMimo wypadania, które nadal się utrzymuje, na mojej głowie pojawiła się spora ilość baby hair. To jedyna korzyść stosowania lotionu Sebordin Men jaką zaobserwowałam. Pewnie doczekałabym się większego stada ale musiałam przerwać kurację. Na skalp nakładałam aloes, który świetnie nawilżał i łagodził podrażnienia oraz drożdżową maseczkę Babuszki Agafii.\nDo maseczki absolutnie nie mam żadnych zastrzeżeń, ma świetny skład, idealną, budyniowatą konsystencję, nie przyspiesza przetłuszczania skóry głowy, nawilża i odżywia włosy i co najważniejsze przyspiesza ich porost. Na wypadanie na razie nie pomogła, ale może w dłuższej perspektywie czasu zadziała. Maseczkę stosowałam dwa razy w tygodniu (głównie przed myciem) na skalp i na długość.\nWłosy myłam co drugi dzień szamponem Ecolab dla włosów przetłuszczających się. Szampon delikatnie oczyszczał, działał łagodząco i przeciwzapalnie. Skład jest ciekawie skomponowany, produkt zawiera łagodne substancje myjące, białą herbatę, pigwę, oczar wirginijski, bergamotkę, werbenę oraz imbir. Szampon nie zawiera SLS, SLES, silikonów, parabenów, konserwantów i barwników. Szampon Ecolab baaardzo przypadł mi do gustu i śmiało mogę powiedzieć, że plasuje się nawet nieco wyżej w moim rankingu szamponów niż Sylveco pszeniczno - owsiany, bo nie plącze włosów na długości i dłużej utrzymuje włosy świeże i odbite od nasady. Włosy oczyszciłam tylko dwa razy w tym miesiącu Barwą tatarako-chmielową, po czym nałożyłam moją ulubioną maseczkę Biowax do włosów ciemnych.\nPo każdym myciu nakładałam balsam - królowały rosyjskie produkty: balsam na kwiatowym propolisie Babuszki Agafii i balsam tybetański Planeta Organica. Efekt: włosy mięsiste, nawilżone, pełne objętości, śliskie, wygładzone i zdyscyplinowane. Nie zapominałam również o zabezpieczaniu końcówek, w tym celu nadal używam serum L`oreal Mythic Oil.\nOlejowałam włosy dwa razy w tygodniu olejkiem Heenara, często na aloes, by utrzymać odpowiedni poziom nawilżenia.\nSzampon normalizujący do włosów przetłuszczających się Ecolab\nHeenara (2 razy w tygodniu)\nMiesięczny przyrost: 2 cm\nMój przyrost zawdzięczam maseczce drożdżowej Babuszki Agafii, myślę, że trochę również wcierce Seboradin Men, w końcu stosowałam ją codziennie przed dwa tygodnie, potem już ostrożniej i niezbyt regularnie z powodu podrażnienia.\nmaseczka: drożdżowa Babuszki Agafii\nW październiku zamierzam kontynuować kurację maseczką drożdzową Babuszki Agafii, jeżeli chodzi o wcierkę to w tym miesiącu stawiam na maść końską. W pielęgnacji na długości dominować będą kosmetyki rosyjskie. Niebawem na blogu zapowiedź produktów jakie będę testować w ramach projektu "Rosyjski zakątek". Zainteresowanych zapraszam pod ten link:\nAutor: Fiodella Fiodella o 07:24\nKosmetyczny anonimek 4 października 2015 08:56\nZdjęcia ładnie ukazują przyrost. Piękną masz taflę :)\nFiodella Fiodella 5 października 2015 11:42\nDziękuję ;-* staram się by zdjęcia były wiarygodne i oddawały faktyczny przyrost.\nSylwia 4 października 2015 10:04\nale tafla, przepiekne włosy ;)\nFiodella Fiodella 5 października 2015 11:44\nAnszpi- Droga do perfekcyjnych włosów 4 października 2015 11:04\nGołym okiem widać przyrost :)\nFiodella Fiodella 6 października 2015 11:36\nAnszpi a ile cm Tobie przybyło?\nOla 4 października 2015 13:21\nJejku, jak zawsze idealne włosy :c <3\nFiodella Fiodella 6 października 2015 11:37\nOlu dziękuję bardzo, do ideału im troche brakuje, przede wszystkim gęstości :-)\nEwa Bl 5 października 2015 11:15\nWspolczuje Kochana tego podraznienia :( Mimo nieprzyjemnej sytuacji, wloski super urosly - gratuluje :)! Bardzo dziekuje Ci za linka :*!\nFiodella Fiodella 6 października 2015 11:42\nAloes pomaga na szczęście na to podrażnienie, nie ma za co Ewo ;-* cała przyjemność po mojej stronie, pozdrawiam serdecznie :-)\nKathy Leonia 7 października 2015 23:02\n2 cm ładny wynik:) a włosy cudo! Lśniące piękne niesamowite!\nFiodella Fiodella 10 października 2015 12:43\nRumienie się i czerwienie :-) dziękuję :-*\ntyśka bloguje 20 października 2015 12:10\nWidać, ze podrosly :) A twoich lsniacych włosach i tej pięknej taflii się zakochałam! <3\nFiodella Fiodella 28 października 2015 14:49\nOj dziękuję :-) za tak miłe słowa :-)


Posted on Luty 2, 2017 by print\nUdzielam pożyczki pozabankowej prywatnie jest to jedno z najczęściej wyszukiwanych słów kluczowych które wprowadzają klienci potrzebujący gotówki i które zwykle są niewypłacalne dla banków.\nNajpopularniejszą formą pożyczki niebankowej jest spopularyzowana chwilówka. Jest wiele prywatnych firm na naszym rynku, które trudnią się udzielaniem właśnie takich pożyczek niebankowych. Pożyczka chwilowa od prywatnej instytucji winna być zatem ostatnim ratunkiem ze względu na bardzo krzywdzące warunki takich umów.\nPopatrz na różne produkty pieniężne obecne na rynku zanim zdecydujemy się na tego rodzaju ruch. Takie osoby często poszukują sposobu na pomnożenie swojej gotówki i w swoich umowach nie stosują tak niebezpiecznych zapisów i kruczków jak firmy chwilówkarskie. Pożyczkobiorca najczęściej otrzymuje tego rodzaju prywatny produkt finansowy poręczony za niego mieniem lub wekslem.\nJeśli posiadasz dobrze napisany biznesplan możesz spróbować wyszukać uczciwe pożyczki prywatne by znaleźć w ten sposób niepaństwowych inwestorów. Określonego rodzaju oferta z pewnością będzie mieć najlepsze warunki polegające na oddaniu procentu od swoich zarobków. Nie ma co liczyć na szybkie pieniądze w tym wypadku. Sukces w tym przypadku zależy wyłącznie na ile atrakcyjny będzie nasz pomysł na interes.\nTrzeba powiedzieć o Skokach gdy mówimy o dawaniu pozabankowych pożyczek, gdyż są to korporacje nie wsparte bankowym funduszem gwarancyjnym. Nie zalecamy trzymać tam pieniędzy. Do pożyczek niebankowych zaliczamy również pożyczki społecznościowe. Taka forma kredytowania zrzesza jednostki bardzo często na forum, które pragną zainwestować lub wzbogacić się na pożyczkobiorcy. Tu liczy się przede wszystkim bezpieczeństwo, gdyż nad wszystkimi transakcjami sprawuje pieczę właściciel strony. Tutaj jednak nie otrzymamy większej sumy bardzo często do 4000 zł. Można też poprosić znajomych czy też krewnych o chwilówkę, jednak tu istnieje ryzyko pogorszenia kontaktów, jeśli okaże się że nie można utrzymać terminu spłaty. Nieliczni z naszych znajomych wiedząc o naszym zadłużeniu i niezdolności kredytowej na pewno nie dadzą nam więcej pieniędzy a w szczególności kwot przekraczających 5000 zł. 2 najbardziej popularne firmy pożyczkowe, prowadzące kampanie reklamowe od sporej ilości lat to Bocian i Vivus.\nReklamy tych firm niebankowych możemy zobaczyć w kablówce na YouTube i na wielu stronach pieniężnych często reklamy kuszą obiecując kredyt za 0 pln lub oprocentowanie kredytu 0 %. Za każdym razem jednak zapisy prezentowane w reklamach są opatrzone innymi warunkami, które dopiero poznamy starannie studiując umowę kredytową. Nie poznamy jednak dokładnych zapisów umowy oglądając jedynie reklamy. Już w samej treści reklamy podane jest RRSO, które często jest ponad 1 %. Bez informacji dotyczącej określonego wskaźnika nigdy nie poznamy realnych kosztów całego kredytu. Kredytodawcy próbują zakopać ten wskaźnik w treści dokumentu. Rozważając absolutnie wszystkie opcje oraz formy produktów najlepszym ratunkiem okazuje się zaciągnięcie kredytu społecznościowego zakładając, że nie potrzebujemy kwoty większej niż 4000.\nPrevious PostPożyczki Bez Baz Dynów\nNext PostPożyczki Pozabankowe Annopol


Nagrzewnica kabiny BMW: używane części samochodowe: Ogrzewanie i wentylacja | Giełda AutoParto.pl\nLiczba wszystkich części z kategorii Ogrzewanie i wentylacja - Nagrzewnica kabiny: 0\nNagrzewnica kabiny - opis części\nGłównym celem działania nagrzewnicy jest zapewnienie porządanego ciepła wewnątrz kabiny kierowcy i pasażerów w pojeździe samochodowym. Przez chłodnicę nagrzewnicy przepływa ciepły płyn bądź woda pochodzące z kanalików wewnątrz bloku pracującego silnika, któy w ten sposób oddaje nadmiar temperatury. Chłodnica nagrzewnicy ma podobną budowę do chłodnicy silnika, tyle, że ta pierwsza jest mniejszych rozmiarów. Przez otworki, wokół rurek z cieczą przechodzi strumień powietrza, którego ruch wymuszony jest wentylatorem lub naturalnie poprzez poruszanie się pojazdu. Następnie gorąca ciecz oddaje ciepło na rzecz powietrza, które trafia do wnętrza pojazdu.\nW ekstremalnych warunkach, ciężkiej pracy silnika w dodatku w upalny okres, działanie nagrzewnicy może spełniać rolę wspomagającą chłodzenie silnika.\nWybrałeś kategorię: Ogrzewanie i wentylacja - Nagrzewnica kabiny.